KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 24.5.2018 COM(2018) 353 final 2018/0178(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SEC(2018) 257 final}

{SWD(2018) 264 final}

{SWD(2018) 265 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU • Przyczyny i cele wniosku Niniejszy wniosek jest częścią szerszej inicjatywy Komisji w zakresie zrównoważonego rozwoju. Ustanawia się w nim podstawy unijnych ram, w których kwestie z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego (ang. Environmental, Social and Governance, „ESG”) stają się centralnymi elementami systemu finansowego, tak aby gospodarka europejska została przekształcona w bardziej ekologiczny i odporny system o obiegu zamkniętym. Aby inwestycje miały bardziej zrównoważony charakter, w ramach procesu podejmowania decyzji inwestycyjnych powinny być brane pod uwagę czynniki ESG, takie jak emisje gazów cieplarnianych, wyczerpywanie się zasobów lub warunki pracy. Celem niniejszego wniosku, jak również zaproponowanych wraz z nim aktów ustawodawczych, jest uwzględnianie czynników ESG w procesie inwestycyjnym i doradczym w spójny sposób we wszystkich sektorach. Dzięki temu uczestnicy rynku finansowego – spółki zarządzające przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym (ZAFI), zakłady ubezpieczeń, instytucje pracownicze programów emerytalnych (IORP), zarządzający europejskim funduszem venture capital (EuVECA), zarządzający europejskimi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej (EuSEF) – którzy otrzymują od swoich klientów lub beneficjentów upoważnienie do podejmowania decyzji inwestycyjnych w ich imieniu, powinni uwzględniać kwestie ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego w swoich wewnętrznych procesach oraz informować o tym swoich klientów. Ponadto, aby pomóc inwestorom w porównywaniu śladu węglowego inwestycji, w przedmiotowych wnioskach wprowadza się nowe kategorie wskaźników referencyjnych niskoemisyjności oraz pozytywnego wpływu na emisyjność. Te wzajemnie uzupełniające się wnioski powinny ułatwić inwestowanie w zrównoważone projekty i aktywa w całej UE. W szczególności niniejszy wniosek wprowadza jednolite kryteria pozwalające ustalić, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo. Ponadto określono w nim proces wymagający zaangażowania wielostronnej platformy w celu utworzenia jednolitego unijnego systemu klasyfikacji w oparciu o określone kryteria służące ustaleniu, którą działalność gospodarczą można uznać za zrównoważoną. Taki system zapewniłby podmiotom gospodarczym i inwestorom jasność w kwestii tego, którą działalność gospodarczą można uznać za zrównoważoną, co ułatwiałoby im podejmowanie decyzji inwestycyjnych. Oprócz tego taki system pomógłby w zapewnieniu, by strategie inwestycyjne były ukierunkowane na takie rodzaje działalności gospodarczej, które faktycznie przyczyniają się do osiągnięcia celów środowiskowych przy zachowaniu zgodności z minimalnymi standardami w zakresie polityki społecznej i ładu korporacyjnego. Większa jasność w kwestii tego, co można uznać za inwestycję zrównoważoną środowiskowo, ułatwi dostęp do transgranicznego rynku kapitałowego dla inwestycji zrównoważonych środowiskowo. Zaproponowany przez Komisję pakiet wpisuje się w globalne starania na rzecz zapewnienia bardziej zrównoważonej gospodarki. Rządy na całym świecie obrały drogę bardziej zrównoważonego rozwoju naszej planety i gospodarki, przyjmując w 2016 r. porozumienie klimatyczne z Paryża oraz agendę Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030. UE dąży do zapewnienia rozwoju zaspokajającego obecne potrzeby bez ograniczania możliwości zaspokajania potrzeb przyszłych pokoleń. Zrównoważony rozwój jest od dawna centralnym elementem projektu, jakim jest Unia Europejska. W traktatach UE uwzględniono jego wymiar społeczny i środowiskowy oraz uznano, że powinny one być rozpatrywane łącznie. Przyjęty w 2016 r. komunikat Komisji w sprawie kolejnych kroków w kierunku zrównoważonej przyszłości Europy łączy cele zrównoważonego rozwoju określone w agendzie ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 z europejskimi ramami polityki w celu zapewnienia, by we wszystkich unijnych działaniach i inicjatywach politycznych – realizowanych zarówno w UE, jak i na całym świecie – od samego początku uwzględniano cele zrównoważonego rozwoju. UE jest również w pełni zaangażowana w realizację swoich celów w zakresie klimatu i energii na 2030 r. oraz w uwzględnienie zrównoważonego rozwoju w strategiach politycznych UE, jak ogłosił Jean-Claude Juncker w Wytycznych politycznych dla Komisji Europejskiej z 2014 r. W związku z tym wiele priorytetów politycznych Komisji Europejskiej wyznaczonych na lata 2014–2020 wpisuje się w unijne cele w zakresie klimatu oraz wdraża agendę ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030. Priorytety te obejmują plan inwestycyjny dla Europy, pakiet dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym, pakiet dotyczący unii energetycznej, aktualizację strategii UE dotyczącej biogospodarki, unię rynków kapitałowych oraz budżet UE na lata 2014–2020, w tym Fundusz Spójności i projekty badawcze. Oprócz tego Komisja uruchomiła wielostronną platformę w celu monitorowania i wymiany najlepszych praktyk w zakresie wdrażania celów zrównoważonego rozwoju. Osiągnięcie celów UE w zakresie zrównoważonego rozwoju wymaga poważnych inwestycji. Szacuje się, że w samym tylko obszarze związanym z klimatem i energią potrzebne są dodatkowe inwestycje o wartości 180 miliardów EUR rocznie, aby osiągnąć cele w zakresie klimatu i energii do roku 2030. Znaczna część tych przepływów finansowych będzie musiała pochodzić z sektora prywatnego. Wypełnienie tej luki inwestycyjnej oznacza istotne przekierowanie przepływów kapitału prywatnego na bardziej zrównoważone inwestycje i wymaga kompleksowego przemyślenia europejskich ram finansowych. W związku z tym w grudniu 2016 r. Komisja ustanowiła grupę ekspertów wysokiego szczebla, której powierzyła opracowanie strategii UE na rzecz zrównoważonego finansowania. Grupa ekspertów wysokiego szczebla opublikowała swoje sprawozdanie końcowe w dniu 31 stycznia 2018 r. W sprawozdaniu tym przedstawiono szczegółową wizję dla Europy w zakresie zrównoważonego finansowania oraz określono dwie nadrzędne zasady dotyczące europejskiego systemu finansowego. Pierwsza z nich to zwiększenie wkładu finansowania w zrównoważony wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu. Druga to zwiększenie stabilności finansowej przez włączenie czynników ESG do procesu podejmowania decyzji inwestycyjnych. Grupa ekspertów wysokiego szczebla wydała osiem głównych zaleceń, które według niej są zasadniczymi elementami składowymi zrównoważonego europejskiego systemu finansowego. Grupa ekspertów wysokiego szczebla zaleca, między innymi, utworzenie solidnego technicznie systemu klasyfikacji na poziomie UE– tzw. systematyki zrównoważonego rozwoju – aby zapewnić przejrzystość co do tego, co jest „ekologiczne” lub „zrównoważone”. Grupa ekspertów doradza, aby w pierwszym kroku ustalić, kiedy daną działalność gospodarczą można uznać za zrównoważoną środowiskowo. Aby kontynuować pracę grupy ekspertów wysokiego szczebla, w dniu 8 marca 2018 r. Komisja opublikowała Plan działania: finansowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego. Zawierał on zobowiązanie dla Komisji do przedstawienia w drugim kwartale 2018 r. wniosku ustawodawczego, który zapewni stopniowe opracowywanie systematyki UE dotyczącej działań związanych ze zmianą klimatu oraz działalności zrównoważonej środowiskowo i społecznie, w oparciu, w stosownych przypadkach, o istniejący dorobek. Celem jest osadzenie przyszłej systematyki UE w prawie unijnym i stworzenie podstaw do korzystania z tego systemu klasyfikacji w różnych obszarach (np. normy, oznakowania, wskaźniki referencyjne zrównoważonego rozwoju). • Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki We wniosku ustanawia się kryteria i proces identyfikacji inwestycji zrównoważonych środowiskowo, celem zapewnienia, by różne interpretacje tego pojęcia w poszczególnych państwach członkowskich nie zakłócały funkcjonowania jednolitego rynku. Niniejszy wniosek jest spójny z innymi przepisami w obszarze polityki jednolitego rynku i rynków finansowych, ponieważ nie koliduje z żadnymi istniejącymi przepisami, lecz umożliwia stosowanie obecnych i przyszłych przepisów prawnych na podstawie wspólnego pojęcia inwestycji zrównoważonych środowiskowo i ich rozwój w przyszłości. Nie występują żadne różnice ani niespójności z innymi przepisami polityki jednolitego rynku. • Spójność z innymi obszarami polityki Unii Wniosek uzupełnia istniejące unijne polityki w dziedzinie środowiska i klimatu. Wspólne zrozumienie, czym są inwestycje zrównoważone środowiskowo, uzupełni istniejące unijne polityki ochrony środowiska poprzez wskazanie punktu odniesienia, który można w przyszłości wykorzystać dla zwiększenia spójności rozwoju tych polityk w całej Unii. Wniosek opiera się na istniejących politykach oraz uwzględnia koncepcje opracowane na podstawie tych polityk w celu zapewnienia spójności. Ponadto opiera się on na koncepcjach opracowanych w ramach 7. unijnego programu działań w zakresie środowiska, ramowej dyrektywy wodnej, planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym, dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych (np. przy odniesieniu do agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030), rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego, statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej (NACE), klasyfikacji działań i wydatków w zakresie ochrony środowiska (CEPA) oraz klasyfikacji działalności związanych z gospodarką zasobami (CReMA). 2. PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ • Podstawa prawna Art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) upoważnia Parlament Europejski i Radę do przyjęcia środków dotyczących zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, które odnoszą się do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego. Art. 114 TFUE umożliwia UE podejmowanie działań służących usunięciu istniejących przeszkód w korzystaniu z podstawowych wolności oraz zapobieganiu powstawaniu tego rodzaju przeszkód, również takich, które utrudniają podmiotom gospodarczym, w tym inwestorom, faktyczne czerpanie korzyści z rynku wewnętrznego.

Obecnie różne państwa członkowskie stosują rozbieżne interpretacje, co można zaliczyć do zrównoważonych inwestycji. Niektóre państwa członkowskie dysponują systemami oznakowania lub inicjatywami rynkowymi, służącymi ustaleniu, które działania kwalifikują się jako ekologiczne do celów inwestycyjnych, z kolei inne państwa członkowskie nie mają żadnych odnośnych przepisów, lecz prawdopodobnie wprowadzą regulacje prawne w tym obszarze na podstawie własnej definicji zrównoważonych inwestycji. Oznakowania krajowe, które opierają się na różnych kryteriach klasyfikacji działalności gospodarczej jako zrównoważonej środowiskowo, utrudniają inwestorom porównywanie ekologicznych inwestycji, co z kolei zniechęca ich do dokonywania inwestycji transgranicznych. Istniejące rozbieżności stanowią również obciążenie dla podmiotów gospodarczych, które muszą spełnić różne standardy obowiązujące w poszczególnych państwach członkowskich. Aby wyeliminować istniejące rozbieżności oraz zapobiec powstawaniu dalszych przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, w niniejszym wniosku przedstawiono standardową, unijną definicję działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo do celów inwestycyjnych. Celem niniejszego wniosku jest ujednolicenie pojęcia inwestycji zrównoważonych środowiskowo w całej Unii, co ułatwi inwestowanie w działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo zarówno na poziomie krajowym, jak i w kilku państwach UE. Ponadto takie ujednolicone pojęcie umożliwi podmiotom gospodarczym łatwiejsze przyciąganie inwestycji z zagranicy. Art. 114 TFUE stanowi podstawę prawną, dzięki której UE może przyjąć niniejszy wniosek, ponieważ jego celem jest ułatwienie inwestowania w działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo w całej UE, bez względu na granice państwowe. • Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z tą zasadą działania mogą być podejmowane na poziomie UE jedynie wówczas, gdy zamierzonych celów nie można osiągnąć na niższym poziomie. Próby podejmowania równoległych i nieskoordynowanych działań przez państwa członkowskie w tym obszarze mogłyby pogorszyć obecną sytuację braku jasności w kwestii tego, co stanowi działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo. Biorąc pod uwagę zobowiązania na rzecz realizacji celów polityki w dziedzinie środowiska i klimatu, zarówno na poziomie międzynarodowym (np. porozumienie paryskie), jak i UE, istnieje prawdopodobieństwo, że coraz więcej państw członkowskich będzie rozpatrywać możliwość wprowadzenia oznakowań dla zrównoważonych produktów finansowych, korzystając z indywidualnych, dopasowywanych systematyk. Oznaczałoby to wzmocnienie krajowych przeszkód dla funkcjonowania rynków kapitałowych, utrudniających pozyskiwanie funduszy na zrównoważone projekty. Dywersyfikacja systemów klasyfikacji nasiliłaby fragmentację rynku oraz spowodowałaby problemy w zakresie konkurencji, co z kolei zwiększyłoby koszty dla inwestorów i utrudniło im ocenę, co jest inwestycją zrównoważoną. W związku z tym należy ujednolicić na poziomie UE kryteria pozwalające ustalić, co stanowi zrównoważoną działalność do celów inwestycyjnych. Następnie należy stworzyć jednolity unijny system klasyfikacji w ramach procesu angażującego wszystkie istotne zainteresowane strony. Ułatwi to podmiotom gospodarczym przyciąganie z całej UE kapitału na potrzeby zrównoważonych inwestycji. Będzie to pierwszy krok na rzecz przeciwdziałania „pseudoekologicznemu marketingowi”, co ułatwi inwestorom identyfikację kryteriów stosowanych przy klasyfikowaniu produktów finansowych jako ekologicznych lub zrównoważonych. W efekcie celem wniosku jest eliminacja niedociągnięć w obowiązujących ramach prawnych dzięki ustanowieniu jednolitych kryteriów służących ustaleniu, co jest inwestycją zrównoważoną środowiskowo. Działania na poziomie UE mogą skuteczniej zapewnić jednolitość i pewność prawną w odniesieniu do korzystania ze swobód traktatowych. • Proporcjonalność Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 TUE. Proponowane środki tworzą zachęty do inwestowania w działalność ekologiczną, bez negatywnego wpływu na inne inwestycje. Są one niezbędne dla jasnego zaprezentowania sytuacji inwestorom dzięki ujednoliceniu na poziomie UE kryteriów stosowanych do określenia stopnia zrównoważenia środowiskowego inwestycji. Ustanowienie jednolitych kryteriów ułatwi inwestorom określenie relatywnego stopnia zrównoważenia środowiskowego danej inwestycji oraz porównywanie inwestycji zarówno na poziomie krajowym, jak i między państwami członkowskimi. Celem wniosku jest wyeliminowanie rozbieżności między istniejącymi systematykami krajowymi i inicjatywami rynkowymi na poziomie krajowym, aby ograniczyć ryzyko „pseudoekologicznego marketingu”, ułatwić podmiotom gospodarczym transgraniczne pozyskiwania funduszy na działalność zrównoważoną środowiskowo oraz dążyć do stworzenia równych warunków wszystkim uczestnikom rynku. Jeśli chodzi o koszty takiej harmonizacji dla uczestników rynku finansowego, niniejszy wniosek wprowadza obowiązek ujawniania informacji tylko przez te podmioty, które oferują produkty finansowe uznawane przez nie za zrównoważone środowiskowo. Obowiązek ten zostanie wprowadzony w życie dopiero po opracowaniu unijnego systemu klasyfikacji. Ponadto podejście stosowane w niniejszym wniosku zapewnia państwom członkowskim dostateczną możliwość decydowania o konkretnych szczegółach oznakowań krajowych, na przykład umożliwia uczestnikom rynku finansowego elastyczne decydowanie o stopniu, w jakim oferowany produkt finansowy zawiera aktywa uznawane za zrównoważone środowiskowo na podstawie unijnego systemu klasyfikacji. W związku z tym niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do rozwiązania problematycznych kwestii na poziomie UE. • Wybór instrumentu Celem niniejszego wniosku jest ujednolicenie sposobu określania poziomu zrównoważenia środowiskowego inwestycji, dzięki ustanowieniu kryteriów, jakie musi spełniać taka inwestycja, aby uniknąć rozbieżnych podejść krajowych. Wybór innego instrumentu, na przykład środka nielegislacyjnego lub dyrektywy zapewniającej minimalną harmonizację, spowodowałby, że państwa członkowskie mogłyby definiować inwestycje zrównoważone środowiskowo w oparciu o rozbieżne klasyfikacje działalności gospodarczej. Taki margines decyzyjny mógłby doprowadzić do większej fragmentacji jednolitego rynku i oznaczać dalsze oznakowywanie inwestycji, które osiągają niską efektywność środowiskową, mianem „zrównoważonych środowiskowo”. Dzięki niniejszemu wnioskowi uczestnicy rynku finansowego, którzy oferują produkty finansowe zrównoważone środowiskowo lub inwestycje o podobnych właściwościach, będą musieli wyjaśniać inwestorom, dlaczego produkty te można uznać za zrównoważone środowiskowo, w oparciu o jednolite kryteria ustanowione na poziomie UE. Osiągnięcie tych celów polityki wymaga istnienia bezpośrednio stosowanego rozporządzenia zapewniającego pełną harmonizację. Dlatego rozporządzenie jest najlepszym sposobem osiągnięcia pełnej harmonizacji, uniknięcia rozbieżności i tym samym zapewnienia uczestnikom rynku większej jasności. 3. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW • Konsultacje z zainteresowanymi stronami Opinie zainteresowanych stron zebrano w drodze konsultacji publicznych na temat wstępnego sprawozdania grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonego finansowania, jak również ukierunkowanych wywiadów przeprowadzonych przez Komisję z instytucjami finansowymi. Zainteresowane strony zapytano o to, co powinna obejmować systematyka unijna, czy widzą potrzebę interwencji regulacyjnej oraz jaki zakres powinna wstępnie mieć taka systematyka UE. Opinie zebrane w odniesieniu do tych trzech tematów można podsumować w następujący sposób: ·Interwencja regulacyjna ze strony UE – większość respondentów opowiadała się za opracowaniem systematyki (tj. klasyfikacji zrównoważonych działalności gospodarczych) na poziomie UE. Wielu z nich stwierdziło, że systematyka UE powinna opierać się na istniejących ramach międzynarodowych (np. na wyznaczonych przez ONZ celach zrównoważonego rozwoju) i klasyfikacjach (np. na pracach w ramach inicjatywy dotyczącej obligacji klimatycznych, EUROSIF, grupy zadaniowej ds. ujawniania informacji finansowych związanych z klimatem itd.) lub przynajmniej powinna uwzględniać te ramy i klasyfikacje. ·Zakres – większość respondentów wskazała, że systematyka UE powinna ostatecznie obejmować wszystkie cele zrównoważonego rozwoju (środowiskowe i społeczne). Niektórzy respondenci opowiedzieli się za stopniowym podejściem, rozpoczynającym się od aspektu środowiskowego. ·Poziom szczegółowości – opinie różniły się, jeśli chodzi o pożądany poziom szczegółowości systematyki UE. Podczas gdy przedstawiciele branży finansowej zasadniczo opowiadali się za niewiążącą systematyką, inne zainteresowane strony (osoby prywatne i społeczeństwo obywatelskie) poparły bardziej szczegółową systematykę, określającą jasne definicje i (wymierne) kryteria.

Wniosek Komisji jest zasadniczo zgodny z opiniami zainteresowanych stron w zakresie, w jakim: i) określa jednolite kryteria i jasny proces utworzenia systematyki działalności zrównoważonych środowiskowo w formie prawnie wiążącego aktu na podstawie celów środowiskowych; ii) zapewnia, że systematyka unijna opiera się na istniejących ramach międzynarodowych oraz jest dostatecznie szczegółowa, aby stanowić podstawę wspólnego i specyficznego języka w zakresie zrównoważonego rozwoju; iii) przewiduje klauzulę przeglądową, która mogłaby uwzględniać również cele społeczne. Powinno to wyeliminować istniejące rozdrobnienie oraz zapewnić inwestorom niezbędną przejrzystość w kwestii tego, co stanowi działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo. • Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Wniosek opiera się na sprawozdaniu końcowym przedstawionym przez grupę ekspertów wysokiego szczebla ds. zrównoważonego finansowania, w którym zalecono utworzenie i prowadzenie wspólnej systematyki zrównoważonej działalności na poziomie UE. Zgodnie z tym sprawozdaniem taka wspólna unijna klasyfikacja zrównoważonej działalności powinna: ·być dostosowana do zadeklarowanych przez UE celów polityki publicznej, łącznie z wdrożeniem porozumienia paryskiego, celami zrównoważonego rozwoju; ·informować uczestników rynku kapitałowego, jakie znaczenie mają określone rodzaje działalności lub jaki wkład wnoszą; ·parametry systematyki oraz dane stanowiące ich podstawę powinny być łatwo dostępne oraz powinny zostać opracowane w ramach procesu angażującego wiele zainteresowanych stron, aby zapewnić poparcie rynkowe; ·być rozwijającym się narzędziem. Wiedza na temat zrównoważonego rozwoju jest dynamiczna i stale się zmienia, tak samo jak oczekiwania społeczne oraz potrzeby inwestycyjne i rynkowe. W związku z tym należy uznać, że systematyka reprezentuje najlepszą wiedzę, jaką obecnie dysponujemy, oraz uwzględnić fakt, że będzie ona wymagała ciągłej weryfikacji. Niniejszy wniosek opiera się również na opracowaniu „Definiowanie ekologicznych produktów w kontekście finansowania ekologicznego”, zleconym przez Komisję w 2017 r.; opracowanie to przedstawia: ·przegląd i analizę działań podejmowanych na całym świecie w celu zdefiniowania ekologicznych produktów w kontekście obligacji ekologicznych, pożyczek i papierów notowanych; ·środki i zakres określania ekologicznych aktywów i działań na podstawie definicji, systematyk, metod oceniania i innych mechanizmów; ·wykaz dostępnych ekologicznych definicji, opisów i ocen wybranych definicji, jak również porównanie dostępnych ekologicznych systematyk sektorowych. Niniejszy wniosek daje początek stopniowemu procesowi tworzenia unijnego systemu klasyfikacji, angażującemu szerokie grono zainteresowanych stron z odpowiednią wiedzą ekspercką i odpowiednimi umiejętnościami fachowymi. Po pierwsze niniejszy wniosek określa ramy ustalania jednolitych kryteriów pozwalających ocenić, kiedy daną działalność gospodarczą można uznać za zrównoważoną środowiskowo. Następnie Komisja określi działania kwalifikujące się jako zrównoważone w oparciu o doradztwo techniczne udzielane przez ekspertów w ramach platformy ds. zrównoważonego finansowania. To podejście odzwierciedla fakt szybkiego rozwoju wiedzy ogólnej i specjalistycznej w zakresie wpływu na środowisko. Z tego względu ramy prawne muszą zachować elastyczność, by w razie potrzeby możliwa była ich aktualizacja w świetle przyszłych odkryć naukowych i technicznych oraz zmian rynkowych. Po drugie, niniejszy wniosek uwzględnia wysoki poziom złożoności i szczegółowości oraz, co się z tym wiąże, potrzebnych środków; jest on tak wysoki, że klasyfikację UE będzie trzeba rozwijać stopniowo, rozpoczynając od tych obszarów środowiskowych, gdzie działania są najpilniej potrzebne, a wiedza bardziej zaawansowana. • Ocena skutków Wniosek uwzględnia opinie (pozytywną opinię z zastrzeżeniami z dnia 14 maja 2018 r. oraz wcześniejsze dwie negatywne opinie) wydane przez Radę ds. Kontroli Regulacyjnej. Wniosek oraz zmieniona ocena skutków uwzględniają uwagi przekazane przez Radę ds. Kontroli Regulacyjnej, która w swoich opiniach stwierdziła potrzebę wprowadzenia dostosowań przed dalszymi pracami nad tą inicjatywą. Uwagi otrzymane w ramach trzeciej pozytywnej opinii skupiały się na: ·zapewnieniu jasności co do nadania znaczenia operacyjnego pojęciom „nie szkodzić” i „istotny wkład w zrównoważony rozwój”; ·zapewnieniu, że ramy monitorowania i oceny obejmują problemy i zagrożenia, które należy wziąć pod uwagę przy opracowywaniu technicznych kryteriów kwalifikacji; ·zwiększeniu przejrzystości co do bilansu kosztów i korzyści przy porównywaniu różnych opcji. Powyższe zagadnienia zostały uwzględnione w ostatecznej, zmienionej wersji oceny skutków.

Uwagi, które Rada ds. Kontroli Regulacyjnej przekazała poprzednio, zostały w pełni uwzględnione we wniosku i w dołączonej do niego, zmienionej ocenie skutków i można je ująć w trzech szerszych obszarach problematycznych: Po pierwsze – w szerszym ujęciu – Rada ds. Kontroli Regulacyjnej zasugerowała, że ocena skutków powinna lepiej wyjaśniać zakres, etapy realizacji i spójność różnych środków, w tym systematyki, oraz swój związek z innymi wnioskami. W ostatecznej wersji oceny skutków wprowadzono zatem następujące korzystne poprawki: ·lepiej opisano natychmiastowe i potencjalne przyszłe zastosowania systematyki, jak również sposób jej wdrożenia; ·wyjaśniono, że charakter i znaczenie kosztów, którymi zostaną obarczone zainteresowane strony, zostaną ocenione pod kątem ich skutków przed przyjęciem poszczególnych aktów delegowanych ustanawiających techniczne kryteria kwalifikacji; ·wyjaśniono kwestie spójności i komplementarności z istniejącym prawodawstwem UE i politykami unijnymi z innych obszarów (np. środowisko i klimat, energia, transport); ·wyjaśniono etapy realizacji i interakcje pomiędzy „systematyką środowiskową” i „systematyką społeczną”; ·wyjaśniono, w jaki sposób systematyka będzie rozszerzana i z czasem aktualizowana, jak również oszacowano związane z tym koszty administracyjne; ·wyjaśniono, w jaki sposób współprawodawcy będą informowani/angażowani w całym procesie ustanawiania technicznych kryteriów kwalifikacji. Po drugie – konkretniej rzecz ujmując – Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wyraziła wątpliwości co do natychmiastowego zastosowania systematyki i wyraziła obawy, że wprowadzenie obowiązkowego stosowania systematyki przez uczestników rynku finansowego, zanim osiągnie ona dostateczną stabilność i stopień zaawansowania, wiązałoby się z pewnymi zagrożeniami. W proponowanym tekście prawnym, który opiera się na ostatecznej, zmienionej ocenie skutków, odniesiono się do wspomnianych wątpliwości w następujący sposób: ·Szereg przepisów zawartych w niniejszym wniosku zapewnia, by systematyka była stosowana dopiero po osiągnięciu odpowiedniej stabilności i stopnia zaawansowania, co pozwoli uniknąć nieproporcjonalnych kosztów dla uczestników rynku finansowego. Dzięki takim zabezpieczeniom systematyka będzie stosowana dopiero pod koniec procesu konsultacji z zainteresowanymi stronami, który powinien stworzyć odpowiednie poparcie i właściwe zrozumienie koncepcji: –Art. 18 stanowi, że operacyjna część niniejszego rozporządzenia (art. 3–12) zacznie obowiązywać sześć miesięcy po wejściu w życie aktów delegowanych. Oznacza to, że uczestnicy rynku finansowego nie będą musieli stosować kryteriów dotyczących działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo, aż będą dysponować dostatecznie dużą ilością czasu na zapoznanie się z przepisami oraz na przygotowanie się do ich stosowania. –Uczestnicy rynku finansowego, którzy wprowadzają do obrotu produkty finansowe jako zrównoważone środowiskowo, zostaną zobowiązani do ujawniania odpowiednich informacji. Niniejszy wniosek zapewnia jednak, że stosowne obowiązki w zakresie ujawniania informacji nie spowodują nieproporcjonalnego obciążenia uczestników rynku finansowego. Art. 4 wprowadza wymóg ujawnienia, w jaki sposób i w jakim stopniu kryteria pozwalające ustalić zrównoważenie środowiskowe danej inwestycji, jak określono w ramach systematyki, zostały uwzględnione w procesach podejmowania decyzji inwestycyjnych. Dokładny zakres takiego obowiązku ujawniania informacji zostanie sprecyzowany w aktach delegowanych na podstawie szczegółowej oceny skutków. –Administratorzy wskaźnika referencyjnego niskoemisyjności i wskaźnika referencyjnego pozytywnego wpływu na emisyjność będą mogli opracowywać swoje metody i wypełniać związane z nimi obowiązki w zakresie ujawniania informacji bez konieczności stosowania systematyki, która będzie stanowiła jedynie odniesienie dla wyboru aktywów bazowych stanowiących podstawę dla wskaźnika. Po trzecie Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wyraziła zaniepokojenie sposobem wdrażania sześciu celów środowiskowych systematyki, określonych w art. 5, w szczególności w odniesieniu do pojęcia „nie szkodzić” i jego interakcji z istniejącym prawodawstwem Unii, a także w odniesieniu do pojęcia „istotny wkład w zrównoważony rozwój”. Inna związana z tym obawa dotyczyła możliwego zakłócenia konkurencji przy ustanawianiu niejednolitych kryteriów dla różnych podsektorów. Problemy te zostały uwzględnione w ocenie skutków i niniejszy tekst prawny odzwierciedla je w następujący sposób: ·W motywach podkreślono, że akty delegowane ustanawiające techniczne kryteria kwalifikacji każdego z sześciu celów środowiskowych zostaną szczegółowo ocenione pod kątem skutków. W upoważnieniu dla Komisji określono, że oba zestawy kryteriów – zarówno te spełniające wymóg „nie szkodzić”, jak i te określające „istotny wkład w zrównoważony rozwój” dla danej działalności – zostaną uwzględnione razem w ramach pojedynczych aktów delegowanych dotyczących każdego z sześciu celów. ·W art. 14 ust. 1 lit. d) wprowadzono wymóg, by przy opracowywaniu technicznych kryteriów kwalifikacji wzięto pod uwagę istniejące właściwe prawodawstwo UE. ·W art. 14 ust. 1 lit. h) wprowadzono wymóg, by techniczne kryteria kwalifikacji uwzględniały ryzyko związane z aktywami osieroconymi oraz potencjalny wpływ proponowanych środków na płynność rynku. Wspomniane rodzaje ryzyka, jak również wszelkie możliwe rodzaje ryzyka związane z oferowaniem niespójnych zachęt, będą rygorystycznie oceniane przy opracowywaniu technicznych kryteriów kwalifikacji w ramach aktów delegowanych, jak opisano w art. 14. ·Art. 14 ust. 1 lit. i) stanowi, że akty delegowane zostaną ustanowione dla poszczególnych celów w odniesieniu do wszystkich odpowiednich sektorów, aby nie zakłócać konkurencji. Motyw 27 potwierdza ten przepis. ·Art. 18 wprowadza dodatkowe zabezpieczenia dla stosowania systematyki przez uczestników rynku finansowego w przypadku odroczenia stosowania przepisów operacyjnych przedmiotowego rozporządzenia. Dzięki temu na uczestników rynku finansowego nie zostaną nałożone dodatkowe obowiązki, dopóki nie będzie istniała dostateczna jasność co do treści systematyki i zgodności z nią. Wniosek jest zgodny z konkluzjami oceny skutków preferowanego wariantu.

W ramach oceny skutków przeanalizowano następujące warianty strategiczne: ·brak działania UE (wariant 1); ·unijna systematyka środowiskowa o średnim stopniu szczegółowości (wariant 2); ·unijna systematyka środowiskowa o wysokim stopniu szczegółowości (wariant 3). W ramach wariantu 1 inicjatywy zorientowane na rynek lub oparte na mechanizmach rynkowych, mające różne zakresy, prawdopodobnie będą dalej rozwijane i będą konkurować z klasyfikacjami opracowanymi przez organy publiczne w przyszłości (np. EBI), i w związku z tym w okresie średnio- i długoterminowym nie powstanie żaden spójny i jednoznaczny system klasyfikacji zrównoważonej działalności. Może to ograniczyć możliwość przekierowania przepływów kapitału w stronę celów zrównoważonego rozwoju. Z drugiej strony wariant 2 przewiduje określenie sześciu unijnych celów środowiskowych oraz określenie i klasyfikację działalności gospodarczych (pogrupowanych według makrosektorów, sektorów i podsektorów), które jednoznacznie przyczyniają się do realizacji dowolnego z wymienionych celów. Jednak brak bardziej szczegółowych technicznych kryteriów kwalifikacji budzi wątpliwości co do (i) faktycznego ekologicznego charakteru systematyki przewidzianej w wariancie 2 (przedmiotowa systematyka mogłaby faworyzować działalność gospodarczą w podsektorze zdefiniowanym jako ekologiczny, nawet gdyby przynosiły one słabe efekty działalności środowiskowej) oraz (ii) wkładu w realizację konkretnego unijnego celu środowiskowego (np. brak wymiernych skutków również utrudnia zbieranie i monitorowanie danych). Wariant 3 – który zamiast tego przewiduje rozwój technicznych kryteriów kwalifikacji właściwych dla podsektorów i konkretnego unijnego celu środowiskowego, do którego realizacji przyczyniają się dane sektory – jest wariantem preferowanym, ponieważ w pełni wyjaśnia, które rodzaje działalności są zrównoważone środowiskowo, również poprzez wyeliminowanie głównych braków określonych w ramach mniej szczegółowej systematyki (wariant 2). Biorąc pod uwagę skutki gospodarcze, jednolita klasyfikacja na poziomie UE pomogłaby w ustaleniu, które rodzaje działalności można uznać za zrównoważone, oraz umożliwiłaby wysyłanie odpowiednich sygnałów podmiotom gospodarczym, ponieważ przełożyłaby unijne cele polityczne na konkretne wskazówki, w jaki sposób powinno się określać właściwe projekty lub inwestycje. W związku z tym pomogłaby w ukierunkowaniu przepływów kapitału na zrównoważone inwestycje. Niniejsze rozporządzenie jest pierwszym krokiem w kierunku zapewnienia jasności, co można uznać za zrównoważone inwestycje, lecz sama systematyka zostanie opracowana w drodze aktów delegowanych. Skutki dla zainteresowanych stron zależą od ostatecznego wykorzystania systematyki oraz od jej szczegółowej konstrukcji. Jeśli chodzi o koszty, opracowanie takiej systematyki wymaga czasu i zasobów, co wpłynie również na budżet UE (zob. sekcja „Wpływ na budżet” poniżej). Jeśli chodzi o wpływ na środowisko, po wdrożeniu unijnej systematyki oczekuje się, że będzie ona miała pozytywny pośredni wpływ na środowisko w UE. Poprzez zapewnienie jasności co do tego, co jest ekologiczne, unijna systematyka ułatwi inwestowanie w zrównoważone projekty i aktywa w całej UE. To powinno przyczynić się do osiągnięcia unijnych celów środowiskowych, np. zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych zgodnie z porozumieniem paryskim, oraz do przejścia na zasobooszczędną gospodarkę o obiegu zamkniętym. Dodatkowe inwestycje wynikające z większej przejrzystości i harmonizacji rynkowej mogą pomóc w zapewnieniu daleko idącej transformacji w zakresie zrównoważonego rozwoju, przewidzianej w politykach ochrony środowiska, które już obowiązują na poziomie UE i w poszczególnych państwach członkowskich. Inwestycje w sektory ekologiczne (np. energię odnawialną, efektywność energetyczną, gospodarowanie odpadami, renaturalizację) przełożyłyby się w ten sposób na natychmiastowe i długoterminowe korzyści dla środowiska, takie jak niższe poziomy zanieczyszczenia (np. powietrza, wody i gleby) i związane z nimi korzyści zdrowotne, mniejsze emisje gazów cieplarnianych, które w rezultacie złagodziłyby niebezpieczne skutki zmiany klimatu, oraz zachowanie i wzmocnienie kapitału naturalnego i usług ekosystemowych. Jeśli chodzi o skutki społeczne, należy spodziewać się także pewnego pozytywnego, minimalnego wpływu społecznego, ponieważ niniejszy wniosek zawiera minimalne gwarancje, w tym odnoszące się do aspektów społecznych. Istotniejszych skutków społecznych można spodziewać się po przeglądzie proponowanej inicjatywy, który ostatecznie może wymagać uwzględnienia celów społecznych i działalności zrównoważonych społecznie w ramach klauzuli przeglądowej. • Prawa podstawowe Niniejszy wniosek nie narusza praw podstawowych i jest zgodny z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, biorąc pod uwagę wymóg, że określona działalność gospodarcza zrównoważona środowiskowo musi być prowadzona z uwzględnieniem pewnych minimalnych gwarancji w zakresie polityki społecznej i ładu korporacyjnego. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek zawiera artykuł dotyczący utworzenia Platformy ds. zrównoważonego finansowania. Platforma ta pomoże Komisji w stopniowym rozwijaniu i aktualizacji unijnego systemu klasyfikacji. Będzie ona wykonywać inne zadania niezbędne do osiągnięcia celów określonych w planie działania na rzecz zrównoważonego finansowania, a w szczególności będzie doradzać Komisji w sprawie konieczności zmiany ram określonych w niniejszym wniosku. Będzie również monitorować przepływy kapitału w stronę zrównoważonych inwestycji oraz regularnie składać Komisji sprawozdania na ten temat. Europejskie Urzędy Nadzoru (ESA) będą odgrywały kluczową rolę w opracowywaniu unijnej systematyki zrównoważonego rozwoju w celu zapewnienia, by taka systematyka była użyteczna dla instytucji finansowych, miała zastosowanie do produktów finansowych oraz była zgodna z unijnym prawem finansowym. Europejskie Urzędy Nadzoru będą odgrywały ważną rolę w zapewnieniu, by unijna systematyka zrównoważonego rozwoju była opracowywana w sposób przydatny pod kątem analizy scenariuszy klimatycznych i później pod kątem testów warunków skrajnych dotyczących klimatu. Do wykonania tych i innych zadań każdy urząd będzie potrzebował jednego dodatkowego pracownika pełnoetatowego począwszy od 2020 r., kiedy to można spodziewać się wejścia w życie różnych przepisów zawartych we wniosku. Należy zauważyć, że wszelkie zapotrzebowania budżetowe Europejskich Urzędów Nadzoru wciąż będą podlegały wszystkim mechanizmom odpowiedzialności i audytu ustanowionym w rozporządzeniach w sprawie europejskich urzędów nadzoru w odniesieniu do przygotowywania, przyjmowania i wykonywania ich rocznych budżetów. Ponadto coroczna decyzja dotycząca wkładu równoważącego UE na rzecz Europejskich Urzędów Nadzoru i plany zatrudnienia tych urzędów (np. decyzja o poziomie zatrudnienia) nadal podlegałyby zatwierdzeniu przez Parlament Europejski i przez Radę, a także procedurze udzielania absolutorium dokonywanej przez Parlament Europejski z zalecenia Rady. Europejska Agencja Środowiska także będzie ściśle zaangażowana w prace związane ze zrównoważonym finansowaniem, w szczególności poprzez przekazywanie swojej wiedzy technicznej w różnych obszarach środowiskowych w celu rozwinięcia i utrzymania unijnej systematyki zrównoważonego rozwoju, obejmującej wszystkie aspekty związane z klimatem i środowiskiem. Ponadto Europejska Agencja Środowiska będzie gromadziła i udostępniała dane dotyczące potrzeb inwestycyjnych i przepływów inwestycji w państwach członkowskich UE w ramach Obserwatorium ds. zrównoważonego finansowania, jak również będzie doradzała państwom członkowskim UE w zakresie opracowywania strategii rozwoju niskoemisyjnego i strategii zrównoważonego inwestowania. Do wykonania tych i innych zadań Europejska Agencja Środowiska będzie potrzebowała dwóch dodatkowych pracowników pełnoetatowych począwszy od 2020 r. Komisja Europejska będzie odpowiadała za zarządzanie platformą (np. organizację jej posiedzeń i spotkań wszelkich podgrup, sporządzanie sprawozdań z postępów, przygotowywanie wniosków legislacyjnych, kontakty z Europejskimi Urzędami Nadzoru i Europejską Agencją Środowiska, utrzymanie narzędzia IT do współpracy, wynagradzanie ekspertów, wykonywanie innych zadań sekretarskich itd.). Do wykonania tych i innych zadań Komisja Europejska będzie potrzebowała dziesięciu pracowników pełnoetatowych począwszy od 2020 r. (8 AD i 2 AST). Wpływ niniejszego wniosku na finanse i budżet wyjaśniono szczegółowo w ocenie skutków finansowych regulacji dołączonej do niniejszego wniosku. Należy odnotować, że informacje przedstawione w ocenie skutków finansowych regulacji są zgodne z wnioskiem w sprawie wieloletnich ram finansowych po 2020 r. 5. ELEMENTY FAKULTATYWNE • Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

Jednolite kryteria pozwalające ustalić, czy działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo, zostaną opracowane i wdrożone na mocy późniejszych aktów delegowanych, w których zostaną zdefiniowane techniczne kryteria kwalifikacji. Te akty delegowane zostaną należycie ocenione pod kątem ich skutków. Podczas opracowywania technicznych kryteriów kwalifikacji zostanie uwzględniony w szczególności ich wpływ na konkurencję w ramach gałęzi przemysłu i między nimi, na istniejące ekologiczne produkty i rynki finansowe oraz na płynność rynków finansowych, jak również zostaną wzięte pod uwagę potencjalne ryzyka związane z oferowaniem niespójnych zachęt. Przewiduje się, że co trzy lata – po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia – będzie przeprowadzana ocena i będzie sporządzane sprawozdanie. Komisja ma opublikować sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, oceniające postępy w jego wdrażaniu, w celu opracowania technicznych kryteriów kwalifikacji dla działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo, oraz oceniające potrzebę przeglądu kryteriów określonych w niniejszym rozporządzeniu, pozwalających ustalić zrównoważenie środowiskowe danej działalności gospodarczej. Komisja powinna również ocenić, czy należy ustanowić mechanizm weryfikacji przestrzegania kryteriów pozwalających ustalić zrównoważenie środowiskowe danej działalności gospodarczej. Ponadto Komisja powinna ustalić, czy należy rozszerzyć zakres niniejszego rozporządzenia, tak aby obejmowało ono inne cele zrównoważonego rozwoju, w szczególności cele społeczne, jak również zastosowanie wspólnego pojęcia inwestycji zrównoważonych środowiskowo w prawie Unii i na poziomie państw członkowskich. Wszelkie przyszłe wnioski legislacyjne Komisji przewidujące wiążące stosowanie unijnej klasyfikacji działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo w dalszych obszarach będą podlegały ocenie skutków zgodnie z zasadami lepszego stanowienia prawa. Komisja jest zobowiązana do przekazania opracowanego przez siebie sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Komisja jest zobowiązana do przedstawienia w stosownych przypadkach zmian niniejszego rozporządzenia. • Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Art. 1 określa przedmiot i zakres stosowania niniejszego rozporządzenia. Niniejszy wniosek ustanawia ramy określania jednolitych kryteriów pozwalających ustalić zrównoważenie środowiskowe działalności gospodarczej wyłącznie w celu określenia stopnia zrównoważenia inwestycji. Niniejszy wniosek stanowi podstawę do ustalania zrównoważenia środowiskowego działalności gospodarczej, a nie przedsiębiorstw lub aktywów. W związku z tym nie harmonizuje on metodyki ustalania zrównoważenia środowiskowego inwestycji w kontekście określonych przedsiębiorstw lub aktywów. Jednakże jednolite kryteria dotyczące działalności zrównoważonej środowiskowo pozwolą określić stopień zrównoważenia środowiskowego danego przedsiębiorstwa na potrzeby inwestycji. Jeśli przedsiębiorstwo prowadzi wyłącznie działalność zrównoważoną środowiskowo, inwestycje realizowane w ramach tego przedsiębiorstwa uznaje się za zrównoważone środowiskowo. W związku z tym udziały w tym przedsiębiorstwie będą aktywami zrównoważonymi środowiskowo. Przedsiębiorstwa prowadzące kilka rodzajów działalności, z których tylko część jest zrównoważona środowiskowo, mogą wykazywać różne stopnie zrównoważenia środowiskowego, które można określić np. w oparciu o udział obrotów pochodzących ze zrównoważonej działalności w porównaniu do innych rodzajów działalności. Aktywa wykorzystywane do finansowania jedynie takich rodzajów działalności przedsiębiorstwa, które są zrównoważone środowiskowo (np. określone rodzaje obligacji), będą uznawane za inwestycje zrównoważone środowiskowo, podczas gdy inne aktywa mogą wykazywać inny stopień zrównoważenia środowiskowego. Stopień zrównoważenia środowiskowego można w podobny sposób określić dla portfeli inwestycyjnych obejmujących kilka przedsiębiorstw, które będą zachęcać do inwestowania w działalność gospodarczą zrównoważoną pod względem środowiskowym bez przynoszenia szkody innym inwestycjom lub tworzenia bodźców zniechęcających do inwestowania w inne rodzaje działalności gospodarczej. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do państw członkowskich i Unii w kontekście wymogów dotyczących wprowadzania do obrotu, obowiązujących podmioty rynkowe, oraz oferowania produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych służących realizacji celów środowiskowych, szczególnie w kontekście etykietowania. Niniejsze rozporządzenie nie ustanawia oznakowania dla zrównoważonych produktów finansowych. Zamiast tego określono w nim ramy ustalania kryteriów, które należy uwzględnić przy wprowadzaniu takich oznakowań na poziomie krajowym lub unijnym. W związku z tym niniejsze rozporządzenie nie uniemożliwia państwom członkowskim posiadania lub dalszego rozwijania systemów oznakowania, o ile takie systemy są zgodne z kryteriami określonymi w niniejszym rozporządzeniu dla działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo. W przyszłości, jeśli oznakowanie produktów finansowych będzie opracowywane na podstawie rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego, już istniejące krajowe systemy oznakowania mogą współistnieć z przedmiotowym oznakowaniem ekologicznym, o ile będą spełniać warunki określone w art. 11 rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego. Niniejszy wniosek jest powiązany z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia w sprawie poszerzenia zakresu ujawniania informacji dotyczących zrównoważonego rozwoju [wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie informacji ujawnianych w związku ze zrównoważonymi inwestycjami i zagrożeniami dla zrównoważonego rozwoju oraz w sprawie zmiany dyrektywy (UE) 2016/2341]. Niniejsze rozporządzenie zobowiązuje tych uczestników rynku finansowego, którzy podlegają obowiązkom w zakresie ujawniania informacji przewidzianym w proponowanym rozporządzeniu w sprawie poszerzenia zakresu ujawniania informacji dotyczących zrównoważonego rozwoju (np. zarządzających funduszami), do ujawnienia stopnia zrównoważenia środowiskowego tych produktów finansowych, które ich zdaniem służą realizacji celów środowiskowych. Jeśli zarządzający funduszem oferuje fundusz, który jego zdaniem jest „funduszem ekologicznym”, wówczas w odniesieniu do tego konkretnego funduszu będzie musiał wskazać, w dokumencie ujawniającym informacje na temat funduszu przed zawarciem umowy, sposób i zakres zastosowania kryteriów dotyczących działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo w celu określenia zrównoważenia środowiskowego inwestycji. Zakres tego obowiązku zostanie sprecyzowany w drodze aktów delegowanych po opracowaniu technicznych kryteriów kwalifikacji działalności zrównoważonej środowiskowo. Taki obowiązek w zakresie ujawniania informacji pomoże inwestorom lepiej zrozumieć stopień zrównoważenia środowiskowego produktu finansowego, a także umożliwi im lepsze porównywanie tych produktów przed podjęciem decyzji inwestycyjnych. Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące procesu opracowywania technicznych kryteriów kwalifikacji stanowiących podstawę ustanowienia unijnej klasyfikacji działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo. Przewidziane jest stopniowe wprowadzanie w życie rozporządzenia, jednak dopiero wówczas, gdy kryteria klasyfikacji odnoszące się do każdego z celów środowiskowych staną się dostatecznie zaawansowane i stabilne, dzięki czemu proces konsultacji z zainteresowanymi stronami będzie mógł zapewnić poparcie i właściwe zrozumienie koncepcji przez właściwych uczestników rynku finansowego.

Art. 2 zawiera definicje pojęć stosowanych w niniejszym rozporządzeniu. Definicje uczestników rynku finansowego i produktów finansowych są definicjami określonymi we wniosku dotyczącym rozporządzenia w sprawie poszerzenia zakresu ujawnianych informacji dotyczącej zrównoważonego rozwoju. Art. 3 określa kryteria pozwalające ustalić zrównoważenie środowiskowe działalności gospodarczej w celu określenia stopnia zrównoważenia środowiskowego inwestycji. Kryteria te wymagają, aby działalność gospodarcza istotnie przyczyniała się do realizacji przynajmniej jednego z celów środowiskowych i nie szkodziła istotnie realizacji innych celów. Uznając zasady zapisane w Europejskim filarze praw socjalnych, kryteria te wymagają również, aby działalność gospodarcza była prowadzona zgodnie z minimalnymi standardami społecznymi i międzynarodowymi normami pracy. Wspomniane kryteria będą miały również zastosowanie, gdy Komisja określi – w drodze aktów delegowanych – techniczne kryteria kwalifikacji pozwalające ustalić, co stanowi istotny wkład w realizację celu środowiskowego oraz co stanowi istotną szkodę dla realizacji innych celów. Art. 4 nakłada na państwa członkowskie i uczestników rynku finansowego obowiązki w zakresie stosowania kryteriów przewidzianych w art. 3 w określonych przypadkach. Stanowi on, że zarówno Unia, jak i państwa członkowskie powinny stosować jednolite kryteria pozwalające ustalić działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo przy określaniu wymogów dotyczących wprowadzania do obrotu produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych jako produktów zrównoważonych środowiskowo, szczególnie w kontekście systemów oznakowania (np. obligacje ekologiczne). Artykuł ten nakłada na podmioty zarządzające aktywami i na inwestorów instytucjonalnych oferujących produkty finansowe, które są wprowadzane do obrotu jako produkty zrównoważone środowiskowo lub jako inwestycje o podobnej charakterystyce, obowiązek ujawniania informacji, którego zakres zostanie doprecyzowany w aktach delegowanych Komisji. Zgodnie z art. 18 wspomniane obowiązki będą miały zastosowanie dopiero wówczas, gdy Komisja zdefiniuje techniczne kryteria pozwalające ustalić, kiedy działalność ma istotny wkład w realizację danego celu środowiskowego i nie jest istotnie szkodliwa dla realizacji innych celów. Art. 5 określa następujące cele środowiskowe do celów niniejszego rozporządzenia: 1) łagodzenie zmiany klimatu; 2) przystosowanie się do zmiany klimatu; 3) zrównoważone wykorzystanie i ochrona zasobów wodnych i morskich; 4) przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym, zapobieganie powstawaniu odpadów i ich recykling; 5) zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola; 6) ochrona zdrowych ekosystemów. Art. 6–11 bardziej szczegółowo definiują kryteria istotnego wkładu w realizację poszczególnych celów środowiskowych. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych służących określeniu technicznych kryteriów kwalifikacji wskazujących, co kwalifikuje się jako istotny wkład w realizację danego celu środowiskowego w ramach danej działalności gospodarczej oraz co uznaje się za istotnie szkodliwą dla realizacji innych celów. W każdym artykule wskazana jest data przyjęcia odpowiedniego aktu delegowanego, co ma zapewnić stopniowy rozwój unijnej klasyfikacji w oparciu o techniczne kryteria kwalifikacji. Akty delegowane odnoszące się do łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej zostaną przyjęte jako pierwsze (do grudnia 2019 r.). Akty delegowane odnoszące się do innych celów będą stopniowo ustanawiane i wprowadzane w życie do grudnia 2021 r. (przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym, zapobieganie powstawaniu odpadów i recykling oraz zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) oraz do grudnia 2022 r. (zrównoważone wykorzystanie i ochrona zasobów wodnych i morskich oraz ochrona zdrowych ekosystemów). Art. 12 określa szczegóły dotyczące kryteriów pozwalających ustalić, kiedy działalność gospodarcza istotnie szkodzi realizacji celu środowiskowego. Art. 13 ustanawia minimalne gwarancje poprzez odniesienie do zasad i praw zawartych w ośmiu podstawowych konwencjach wskazanych w Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej podstawowych zasad i praw w pracy. Art. 14 formułuje dalsze uprawnienia Komisji poprzez określenie wymogów dotyczących technicznych kryteriów kwalifikacji, które należy ustanowić w drodze aktów delegowanych. W szczególności wymaga się w nim, by kryteria ta opierały się na standardach i oznakowaniach, które już istnieją na poziomie UE, jednocześnie ustanawiając kryteria zrównoważenia środowiskowego w innych kontekstach (np. oznakowanie produktów, ochrona środowiska itd.). Ponieważ wspomniane standardy nie przekładają się automatycznie na aktywa, w które można zainwestować, kryteria techniczne powinny służyć wdrożeniu tych standardów do celów inwestycji. Kryteria te powinny również uwzględniać wymogi przewidziane w istniejącym prawodawstwie UE, w szczególności służące określeniu minimalnych wymogów, które należy spełnić, aby uniknąć istotnej szkody dla realizacji celu środowiskowego. Oznacza to konieczność oceny, czy istniejące wymogi są w takim przypadku wystarczające. Techniczne kryteria kwalifikacji powinny być możliwe do zrealizowania, łatwe w stosowaniu i możliwe do weryfikacji w rozsądnych granicach kosztów przestrzegania przepisów, a także powinny zapewniać dostateczną jasność prawa. Przy ustanawianiu technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna ocenić zastosowanie innych możliwych kryteriów kwalifikowalności dla danego sektora i podsektora gospodarki oraz powinna dążyć do zapewnienia, by podmiot gospodarczy mógł zasadniczo z taką samą łatwością podjąć działalność uważaną za zrównoważoną w każdym sektorze gospodarki. Komisja powinna również uwzględnić potencjalny wpływ tych kryteriów na wycenę takich aktywów, które do czasu przyjęcia technicznych kryteriów kwalifikacji były uważane za aktywa ekologiczne w ramach istniejących praktyk rynkowych. Powinna też ocenić, czy te kryteria dotyczące zrównoważonej działalności spowodowałyby powstanie aktywów osieroconych, jak również powinna ocenić ryzyko utraty wartości określonych aktywów w wyniku przejścia na bardziej zrównoważoną gospodarkę oraz ryzyko oferowania niespójnych zachęt. Techniczne kryteria kwalifikacji powinny także uwzględniać wpływ na płynność rynkową i konkurencję.

Art. 15 nakłada na Komisję wymóg utworzenia składającej się z ekspertów Platformy ds. zrównoważonego finansowania, której zadaniem będzie doradzanie Komisji w sprawie technicznych kryteriów kwalifikacji. Platforma będzie miała formę grupy ekspertów Komisji, utworzonej zgodnie z zasadami horyzontalnymi dotyczącymi grup ekspertów, i zastąpi wcześniej utworzoną grupę ekspertów, której powierzono podobne zadania. Art. 16 reguluje wykonywanie przekazanych uprawnień. Art. 17 zawiera klauzulę przeglądową, nakładającą na Komisję obowiązek publikacji sprawozdania oceniającego wdrożenie niniejszego rozporządzenia i ewentualną potrzebę jego zmiany do dnia 31 grudnia 2021 r., a następnie co trzy lata. Art. 18 ustanawia datę wejścia w życie i określa bezpośrednie stosowanie niniejszego rozporządzenia. Odracza się nim stosowanie rozporządzenia do daty po przyjęciu aktów delegowanych ustanawiających techniczne kryteria kwalifikacji w odniesieniu do poszczególnych celów środowiskowych. W związku z tym – w odniesieniu do poszczególnych celów środowiskowych – przepisy odnoszące się do każdego z celów środowiskowych będą stosowane dopiero w terminie sześciu miesięcy po ustanowieniu technicznych kryteriów kwalifikacji, aby dać zainteresowanym uczestnikom rynku dostatecznie dużo czasu na przygotowanie. 2018/0178 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom krajowym, Uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego, Uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Celem art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej jest ustanowienie rynku wewnętrznego działającego na rzecz trwałego rozwoju Europy, którego podstawę stanowią, między innymi, zrównoważony wzrost gospodarczy oraz wysoki poziom ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego. (2)W dniu 25 września 2015 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło nowe globalne ramy zrównoważonego rozwoju: Agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, u której podstaw leżą cele zrównoważonego rozwoju obejmujące jego trzy filary: środowiskowy, społeczny i gospodarczy/dotyczący ładu korporacyjnego. Przyjęty w 2016 r. komunikat Komisji w sprawie kolejnych kroków w kierunku zrównoważonej przyszłości Europy łączy cele zrównoważonego rozwoju z ramami polityki Unii w celu zapewnienia, by we wszystkich unijnych działaniach i inicjatywach politycznych – realizowanych zarówno w UE, jak i na całym świecie – od samego początku uwzględniano cele zrównoważonego rozwoju. W swoich konkluzjach z dnia 20 czerwca 2017 r. Rada Europejska potwierdziła zobowiązanie Unii i państw członkowskich do wdrożenia Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 w pełni i w sposób spójny, kompleksowy, zintegrowany i skuteczny oraz w ścisłej współpracy z partnerami i innymi zainteresowanymi stronami.

(3)W 2016 r. Rada zawarła w imieniu Unii porozumienie paryskie. W art. 2 ust. 1 lit. c) porozumienia paryskiego ustanowiono cel, jakim jest podjęcie bardziej zdecydowanych działań w związku ze zmianą klimatu, między innymi przez zapewnienie zgodności przepływów finansowych z dążeniem do niskiego poziomu emisji gazów cieplarnianych i rozwoju odpornego na zmiany klimatu. (4)Zrównoważony rozwój oraz przejście na niskoemisyjną, odporną na zmianę klimatu i bardziej zasobooszczędną gospodarkę o obiegu zamkniętym mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia długoterminowej konkurencyjności gospodarki Unii. Zrównoważony rozwój jest od dawna centralnym elementem projektu, jakim jest Unia Europejska, a jego wymiar społeczny i środowiskowy znajduje potwierdzenie w Traktatach. (5)W grudniu 2016 r. Komisja upoważniła grupę ekspertów wysokiego szczebla do opracowania nadrzędnej i kompleksowej strategii UE w zakresie zrównoważonego finansowania. W swoim sprawozdaniu opublikowanym 31 stycznia 2018 r. grupa ekspertów wysokiego szczebla wzywa do utworzenia na poziomie UE solidnego technicznie systemu klasyfikacji, aby zapewnić jasność, które działania są „ekologiczne” lub „zrównoważone”, począwszy od łagodzenia zmiany klimatu. (6)W marcu 2018 r. Komisja opublikowała swój plan działania „Finansowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego”, w którym określono ambitną i kompleksową strategię w zakresie zrównoważonego finansowania. Jednym z celów określonych w tym planie działania jest ukierunkowanie przepływów kapitału na zrównoważone inwestowanie w celu osiągnięcia zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu. Utworzenie systemu jednolitej klasyfikacji zrównoważonych działań jest najważniejszym i najpilniejszym zadaniem przewidzianym w planie działania. W planie działania podkreślono, że podstawą dla ukierunkowania przepływów kapitału na zrównoważoną działalność powinno być wspólne rozumienie pojęcia „zrównoważony”. Na pierwszym etapie jasne wskazówki dotyczące działalności uznawanych za przyczyniające się do realizacji celów środowiskowych, powinny pomóc inwestorom w uzyskaniu informacji o inwestycjach finansujących działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo. Dalsze wskazówki dotyczące działalności wspierających inne cele zrównoważonego rozwoju, w tym cele społeczne, mogą zostać opracowane na późniejszym etapie. (7)W decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1386/2013/UE zaapelowano o zwiększenie wkładu sektora prywatnego w finansowanie wydatków dotyczących działań związanych ze środowiskiem i klimatem, szczególnie dzięki ustanowieniu zachęt i metodologii pobudzających przedsiębiorstwa do mierzenia środowiskowych kosztów ich działalności i zysków z korzystania z usług środowiskowych. (8)Osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju w Unii wymaga przekierowania przepływów kapitału na zrównoważone inwestycje. Należy w pełni wykorzystać potencjał rynku wewnętrznego dla osiągnięcia tych celów. Należy również zapewnić, by przepływy kapitału przekierowywane na zrównoważone inwestycje nie były zakłócane na rynku wewnętrznym. (9)Oferowanie produktów finansowych służących realizacji celów zrównoważenia środowiskowego jest skutecznym sposobem kierowania inwestycji prywatnych w stronę zrównoważonych działalności. Wymogi krajowe dotyczące wprowadzania do obrotu produktów finansowych i obligacji korporacyjnych jako zrównoważonych inwestycji, w szczególności wymogi ustanowione w celu umożliwienia właściwym podmiotom rynkowym korzystania z oznakowania krajowego, mają na celu zwiększenie zaufania inwestorów, zapewnienie widoczności i rozwiązanie problemów związanych z „pseudoekologicznym marketingiem”. „Pseudoekologiczny marketing” oznacza praktykę pozyskiwania nieuczciwej przewagi konkurencyjnej dzięki wprowadzaniu do obrotu produktu finansowego jako przyjaznego dla środowiska, kiedy w rzeczywistości produkt ten nie spełnia podstawowych norm środowiskowych. Obecnie tylko kilka państw członkowskich dysponuje systemami oznakowania. Systemy te opierają się na różnych systematykach klasyfikujących działalności gospodarcze zrównoważone środowiskowo. Biorąc pod uwagę zobowiązania polityczne wynikające z porozumienia paryskiego oraz te określone na poziomie Unii, prawdopodobnie coraz więcej państw członkowskich ustanowi systemy oznakowania lub inne wymogi nakładane na podmioty rynkowe, dotyczące produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych wprowadzanych do obrotu jako zrównoważone środowiskowo. Państwa członkowskie będą przy tym stosować własne systematyki krajowe w celu ustalenia, które inwestycje można uznać za zrównoważone. Jeśli takie wymogi krajowe będą opierać się na różnych kryteriach klasyfikacji działalności gospodarczej jako zrównoważonej środowiskowo, inwestorzy będą niechętnie dokonywać inwestycji transgranicznych ze względu na trudności w porównywaniu różnych możliwości inwestycyjnych. Ponadto podmioty gospodarcze, które chciałyby przyciągać inwestycje z całej Unii, musiałyby spełniać różne kryteria w różnych państwach członkowskich, aby ich działalność mogła zostać zaklasyfikowana jako zrównoważona środowiskowo do celów zgodności z różnym oznakowaniem. W związku z tym brak jednolitych kryteriów zwiększy koszty oraz znacznie zniechęci podmioty gospodarcze, utrudniając dostęp do transgranicznych rynków kapitałowych na potrzeby zrównoważonych inwestycji. Oczekuje się, że przeszkody w dostępie do transgranicznych rynków kapitałowych na potrzeby pozyskiwania środków na zrównoważone projekty będą narastać. W związku z tym należy zharmonizować na poziomie Unii kryteria pozwalające ustalić, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo, aby zlikwidować przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego oraz zapobiec ich pojawianiu się w przyszłości. Dzięki takiej harmonizacji podmiotom gospodarczym będzie łatwiej pozyskiwać transgraniczne środki na swoją ekologiczną działalność, ponieważ możliwe będzie porównanie ich działalności gospodarczej w oparciu o jednolite kryteria, które pozwalają uznać daną działalność za aktywa bazowe dla inwestycji zrównoważonych środowiskowo. Ułatwi to zatem przyciąganie transgranicznych inwestycji w Unii. (10)Ponadto, jeżeli uczestnicy rynku nie wyjaśnią inwestorom, w jaki sposób działalności, w które inwestują, przyczyniają się do realizacji celów środowiskowych, lub jeśli w swoich wyjaśnieniach użyją różnych pojęć „zrównoważonej” działalności gospodarczej, sprawdzenie i porównanie takich różnych produktów finansowych będzie dla inwestorów nieproporcjonalnie uciążliwe. Stwierdzono, że powyższa sytuacja może zniechęcać inwestorów do inwestowania w ekologiczne produkty finansowe. Ponadto brak zaufania inwestorów ma istotny negatywny wpływ na rynek zrównoważonych inwestycji. Wykazano również, że przepisy krajowe lub inicjatywy rynkowe zastosowane lub podjęte w celu rozwiązania tego problemu w granicach krajowych doprowadzą do rozdrobnienia rynku wewnętrznego. Jeśli uczestnicy rynku finansowego ujawnią, w jaki sposób produkty finansowe, uznawane przez nich za przyjazne dla środowiska, służą realizacji celów środowiskowych, oraz użyją do tego wspólnych w całej Unii kryteriów działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo, pomoże to inwestorom w porównywaniu przyjaznych dla środowiska możliwości inwestycyjnych w kontekście transgranicznym. Inwestorzy będą z większą pewnością inwestować w ekologiczne produkty finansowe w całej Unii, usprawniając funkcjonowanie rynku wewnętrznego. (11)Aby zlikwidować istniejące przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i zapobiec pojawianiu się takich przeszkód w przyszłości, państwa członkowskie powinny mieć obowiązek stosowania wspólnego pojęcia inwestycji zrównoważonych środowiskowo przy określaniu wymogów wobec podmiotów rynkowych na potrzeby oznakowania produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych wprowadzanych do obrotu jako produkty zrównoważone środowiskowo na poziomie krajowym. Z tych samych powodów zarządzający funduszami i inwestorzy instytucjonalni, którzy twierdzą, że realizują cele środowiskowe, powinni stosować takie samo pojęcie inwestycji zrównoważonych środowiskowo przy ujawnianiu informacji, w jaki sposób realizują te cele. (12)Ustanowienie kryteriów działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo może zachęcić przedsiębiorstwa do dobrowolnego informowania na swoich stronach internetowych o prowadzonej działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo. Taka informacja nie tylko pomoże właściwym podmiotom na rynkach finansowych łatwo zidentyfikować, które przedsiębiorstwa prowadzą działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo, ale również ułatwi tym przedsiębiorstwom pozyskiwanie środków finansowych na swoją działalność ekologiczną. (13)Unijna klasyfikacja działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo powinna umożliwić opracowanie przyszłych polityk unijnych, w tym ogólnounijnych norm dla produktów finansowych zrównoważonych środowiskowo, i ostateczne wprowadzenie oznakowań formalnie uznających zgodność z tymi normami w całej Unii. Jednolite wymogi prawne pozwalające zaklasyfikować inwestycje jako inwestycje zrównoważone środowiskowo, w oparciu o jednolite kryteria działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo, są niezbędne jako odniesienie dla przyszłego prawodawstwa Unii mającego ułatwiać dokonywanie takich inwestycji. (14)W kontekście osiągania celów zrównoważonego rozwoju w Unii okazało się, że decyzje polityczne, na przykład utworzenie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, skutecznie przyczyniają się do przekierowania inwestycji sektora prywatnego – obok wydatków publicznych – na inwestycje zrównoważone. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1017 przewiduje docelowy udział inwestycji związanych z klimatem w portfelu projektów infrastrukturalnych i innowacyjnych w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych w wysokości 40 %. Wspólne kryteria działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo mogą stanowić podstawę przyszłych podobnych inicjatyw UE wspierających inwestycje przyczyniające się do realizacji celów związanych z klimatem lub innych celów środowiskowych. (15)Aby uniknąć fragmentacji rynku oraz szkód dla interesów konsumentów ze względu na różne koncepcje działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo, wymogi krajowe, które podmioty rynkowe powinny spełniać, jeśli chcą wprowadzać do obrotu produkty finansowe lub obligacje korporacyjne jako produkty zrównoważone środowiskowo, powinny opierać się na jednolitych kryteriach działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo. Wspomniane podmioty rynkowe obejmują uczestników rynku finansowego oferujących ekologiczne produkty finansowe oraz przedsiębiorstwa niefinansowe emitujące ekologiczne obligacje korporacyjne. (16)Aby uniknąć szkodzenia interesom konsumentów, zarządzający funduszami i inwestorzy instytucjonalni oferujący produkty finansowe jako zrównoważone środowiskowo powinni ujawniać, w jaki sposób i w jakim stopniu stosują kryteria działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo w celu ustalenia zrównoważenia środowiskowego inwestycji. Dzięki ujawnionym informacjom inwestorzy powinni wiedzieć, jaki udział procentowy we wszystkich rodzajach działalności gospodarczej mają inwestycje finansujące działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo, i tym samym znać stopień zrównoważenia środowiskowego inwestycji. Komisja powinna określić, jakie informacje należy w tym celu ujawniać. Takie informacje powinny umożliwiać właściwym organom krajowym łatwą weryfikację przestrzegania obowiązku ujawniania informacji oraz egzekwowanie tego obowiązku zgodnie z obowiązującym prawem krajowym. (17)Aby uniknąć obchodzenia obowiązku ujawniania informacji, obowiązek ten powinien mieć również zastosowanie w przypadku, gdy produkty finansowe są oferowane jako mające charakterystykę zbliżoną do inwestycji zrównoważonych środowiskowo, w tym inwestycji służących ochronie środowiska w szerokim znaczeniu. Uczestnicy rynku finansowego nie powinni być zobowiązani do inwestowania wyłącznie w działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo, określoną na podstawie technicznych kryteriów kwalifikacji zdefiniowanych w niniejszym rozporządzeniu. Powinno się ich zachęcać do informowania Komisji, gdy ich zdaniem działalność gospodarczą, która nie spełnia technicznych kryteriów kwalifikacji lub w przypadku której takich kryteriów dotychczas nie ustalono, należy uznać za zrównoważoną środowiskowo, aby ułatwić Komisji ocenę zasadności uzupełnienia lub aktualizacji tych technicznych kryteriów kwalifikacji. (18)Należy również sporządzić wyczerpującą listę celów środowiskowych na potrzeby ustalenia, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo. (19)Cel środowiskowy dotyczący ochrony zdrowych ekosystemów należy interpretować z uwzględnieniem właściwych unijnych instrumentów legislacyjnych i nielegislacyjnych, w tym dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE, dyrektywy Rady 92/43/EWG, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014, europejskiej strategii ochrony różnorodności biologicznej do 2020 r., unijnej strategii na rzecz zielonej infrastruktury, dyrektywy Rady 91/676, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 995/2010, planu działań UE na rzecz egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz planu działania UE przeciwko nielegalnemu handlowi dziką fauną i florą. (20)W odniesieniu do każdego celu środowiskowego należy określić jednolite kryteria pozwalające ustalić, które rodzaje działalności gospodarczej wnoszą istotny wkład w realizację danego celu. Jednym z elementów takich jednolitych kryteriów powinno być unikanie istotnych szkód dla realizacji któregokolwiek z celów środowiskowych określonych w niniejszym rozporządzeniu. Ma to na celu uniknięcie sytuacji, w której inwestycje są uważane za zrównoważone środowiskowo, mimo że działalność gospodarcza, która czerpie korzyści z tych inwestycji, szkodzi środowisku w zakresie przekraczającym jej wkład w realizację celu środowiskowego. Warunki dotyczące istotnego wkładu oraz nieprzynoszenia istotnych szkód powinny pozwolić, aby inwestycje w działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo rzeczywiście przyczyniały się do realizacji celów środowiskowych. (21)Przypominając wspólne zobowiązanie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, dotyczące realizacji zasad zapisanych w Europejskim filarze praw socjalnych na rzecz zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz uznając znaczenie międzynarodowych minimalnych standardów w zakresie praw człowieka i praw pracowniczych, jednym z warunków klasyfikacji działalności gospodarczej jako zrównoważonej środowiskowo powinno być przestrzeganie minimalnych gwarancji. Z tego powodu działalność gospodarczą powinno się klasyfikować jako zrównoważoną środowiskowo tylko wtedy, gdy jest ona prowadzona zgodnie z Deklaracją Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) dotyczącą podstawowych zasad i praw w pracy oraz z ośmioma podstawowymi konwencjami MOP. W podstawowych konwencjach MOP określono prawa człowieka i prawa pracownicze, których przedsiębiorstwa muszą przestrzegać. Szereg tych norm międzynarodowych, w szczególności zakaz niewolnictwa i pracy przymusowej oraz zasada niedyskryminacji, jest także zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Te minimalne gwarancje nie wykluczają stosowania – w stosownych przypadkach – surowszych wymogów dotyczących środowiska, zdrowia i bezpieczeństwa oraz zrównoważonego rozwoju społecznego określonych w prawie Unii. (22)Biorąc pod uwagę szczegóły techniczne, które są niezbędne do oceny wpływu działalności gospodarczej na środowisko, oraz szybko zmieniający się charakter zarówno nauki, jak i techniki, należy regularnie dostosowywać kryteria działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo do tych zmian. Aby kryteria były aktualne oraz opierały się na dowodach naukowych i informacjach przekazywanych przez ekspertów i właściwe zainteresowane strony, warunki dotyczące istotnego wkładu i istotnej szkody powinny być określane bardziej szczegółowo dla różnych rodzajów działalności gospodarczej i podlegać regularnej aktualizacji. W tym celu Komisja powinna określić szczegółowe i odpowiednio skalibrowane techniczne kryteria kwalifikacji dla różnych rodzajów działalności gospodarczej na podstawie informacji technicznych przekazanych w ramach wielostronnej Platformy ds. zrównoważonego finansowania.

(23)Niektóre rodzaje działalności gospodarczej mają negatywny wpływ na środowisko, a istotny wkład w realizację przynajmniej jednego celu środowiskowego można osiągnąć poprzez ograniczenie tego negatywnego wpływu. W odniesieniu to takich rodzajów działalności gospodarczej należy określić techniczne kryteria kwalifikacji, które wymagałyby znacznej poprawy efektywności środowiskowej w porównaniu do, między innymi, średniej branżowej. W takich kryteriach należy również uwzględnić długoterminowy wpływ konkretnej działalności gospodarczej. (24)Działalności gospodarczej nie powinno się uznawać za zrównoważoną środowiskowo, jeśli przynosi ona więcej szkód niż korzyści dla środowiska. Techniczne kryteria kwalifikacji powinny określać minimalne wymogi niezbędne do uniknięcia istotnych szkód dla realizacji innych celów. Podczas ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna zapewnić, by kryteria te opierały się na dostępnych dowodach naukowych i były regularnie aktualizowane. W przypadku, gdy ocena naukowa nie pozwala na określenie ryzyka z dostateczną pewnością, zastosowanie, zgodnie z art. 191 TFUE, powinna mieć zasada ostrożności. (25)Podczas ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna uwzględnić właściwe prawo Unii, jak również już istniejące nielegislacyjne instrumenty unijne, w tym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 66/2010, unijny system ekozarządzania i audytu, unijne kryteria dotyczące ekologicznych zamówień publicznych oraz bieżące prace nad przepisami dotyczącymi śladu środowiskowego produktów i organizacji. Aby uniknąć niepotrzebnych niespójności z klasyfikacjami działalności gospodarczej, obowiązującymi już do innych celów, Komisja powinna również uwzględnić klasyfikacje statystyczne dotyczące sektora towarów i usług środowiskowych, a mianowicie klasyfikację działalności i wydatków związanych z ochroną środowiska (CEPA) oraz klasyfikację działalności związanych z gospodarką zasobami (CReMA). (26)Podczas ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna uwzględnić w ramach analizy kosztów i korzyści również specyfikę sektora infrastruktury oraz środowiskowe, społeczne i gospodarcze efekty zewnętrzne. W tym względzie Komisja powinna wziąć pod uwagę pracę organizacji międzynarodowych, np. OECD, oraz właściwe unijne prawodawstwo i normy, w tym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE oraz aktualną metodykę. W tym kontekście techniczne kryteria kwalifikacji powinny promować odpowiednie ramy zarządzania, uwzględniające czynniki środowiskowe, społeczne i związane z ładem korporacyjnym, o których mowa w popieranych przez ONZ zasadach odpowiedzialnego inwestowania, na wszystkich etapach cyklu życia projektu. (27)Aby uniknąć zakłócania konkurencji przy pozyskiwaniu środków finansowych na działalność gospodarczą zrównoważoną środowiskowo, techniczne kryteria kwalifikacji powinny zapewniać, by wszystkie rodzaje działalności gospodarczej prowadzonej w danym sektorze można było zaklasyfikować jako zrównoważone środowiskowo i by były one traktowane jednakowo, jeśli w równym stopniu przyczyniają się do realizacji jednego lub większej liczby celów środowiskowych określonych w niniejszym rozporządzeniu. Potencjalne możliwości wkładu w realizację tych celów środowiskowych mogą jednak różnić się między sektorami, co powinno zostać odzwierciedlone w przedmiotowych kryteriach. Niemniej jednak – w ramach każdego sektora – kryteria te nie powinny w nieuczciwy sposób stawiać określonych rodzajów działalności gospodarczej w gorszej sytuacji od innych rodzajów działalności gospodarczej, jeśli jedne i drugie w takim samym stopniu przyczyniają się realizacji celów środowiskowych. (28)Podczas ustanawiania technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna ocenić, czy przyjęcie tych kryteriów działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo spowoduje powstanie aktywów osieroconych lub oferowanie niespójnych zachęt oraz czy wpłynie to negatywnie na płynność rynków finansowych. (29)Aby uniknąć ponoszenia przez podmioty gospodarcze nadmiernych kosztów przestrzegania przepisów, Komisja powinna ustanowić takie techniczne kryteria kwalifikacji, które zapewniają dostateczną jasność prawa, są możliwe do zrealizowania, łatwe w stosowaniu oraz których przestrzeganie można zweryfikować w rozsądnych granicach kosztowych. (30)Aby zapewnić, że inwestycje są kierowane w stronę działalności gospodarczych, które wywierają największy pozytywny wpływ na realizację celów środowiskowych, Komisja powinna priorytetowo potraktować ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji dla takich rodzajów działalności gospodarczej, które potencjalnie wnoszą największy wkład w realizację celów środowiskowych. (31)Należy ustanowić odpowiednie techniczne kryteria kwalifikacji dla sektora transportowego, w tym dla aktywów ruchomych, w których powinno się uwzględnić fakt, że sektor transportu, w tym przewozy międzynarodowe, generuje blisko 26 % łącznych emisji gazów cieplarnianych w Unii. Jak wykazano w planie działania na rzecz finansowania zrównoważonego wzrostu gospodarczego, udział sektora transportowego w dodatkowych rocznych potrzebach inwestycyjnych w zakresie zrównoważonego rozwoju w Unii wynosi 30 %; m.in. sektor ten potrzebuje inwestycji w formie zwiększenia elektryfikacji lub przejścia na czystsze rodzaje transportu poprzez wspieranie przesunięcia międzygałęziowego i zarządzanie ruchem. (32)Szczególnie istotne jest, aby w trakcie przygotowań do opracowania technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja przeprowadziła odpowiednie konsultacje, zgodnie z wymogami lepszego stanowienia prawa. W proces ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji powinny być zaangażowane również właściwe zainteresowane strony; proces ten powinien opierać się na doradztwie ekspertów mających sprawdzoną wiedzę i doświadczenie w przedmiotowych obszarach. W tym celu Komisja powinna utworzyć Platformę ds. zrównoważonego finansowania. Platforma ta powinna składać się z ekspertów reprezentujących zarówno sektor publiczny, jak i prywatny. Przedstawiciele sektora publicznego powinni obejmować ekspertów Europejskiej Agencji Środowiska, Europejskich Urzędów Nadzoru i Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Eksperci z sektora prywatnego powinni obejmować przedstawicieli wszystkich właściwych zainteresowanych stron, w tym podmiotów rynku finansowego, uniwersytetów, instytucji badawczych, stowarzyszeń i organizacji. Platforma powinna doradzać Komisji w sprawie opracowywania, analizy i przeglądu technicznych kryteriów kwalifikacji, w tym ich potencjalnego wpływu na wycenę tych aktywów, które w ramach istniejących praktyk rynkowych do czasu przyjęcia technicznych kryteriów kwalifikacji były uważane za aktywa ekologiczne. Platforma powinna również doradzać Komisji w sprawie tego, czy techniczne kryteria kwalifikacji są odpowiednie dla dalszych zastosowań w ramach przyszłych inicjatyw politycznych Unii, ukierunkowanych na ułatwianie zrównoważonych inwestycji. (33)Aby określić wymagania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, a w szczególności aby ustanowić i zaktualizować szczegółowe i odpowiednio skalibrowane techniczne kryteria kwalifikacji dla różnych rodzajów działalności gospodarczej, pozwalające ustalić, co stanowi istotny wkład i istotną szkodę dla realizacji celów środowiskowych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do przekazywania informacji niezbędnych do spełnienia obowiązku ujawniania informacji określonego w art. 4 ust. 3 oraz technicznych kryteriów kwalifikacji, o których mowa w art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 2. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te powinny otrzymywać wszelkie dokumenty w tym samym czasie, co eksperci państw członkowskich, a eksperci Parlamentu Europejskiego i Rady powinni systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. (34)Aby zapewnić właściwym podmiotom dostateczną ilość czasu na zapoznanie się z kryteriami działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo, określonymi w niniejszym rozporządzeniu, oraz przygotowanie się do ich stosowania, obowiązki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny zacząć obowiązywać – w odniesieniu do poszczególnych celów środowiskowych – w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu właściwych technicznych kryteriów kwalifikacji. (35)Stosowanie niniejszego rozporządzenia powinno być regularnie poddawane przeglądowi w celu oceny postępów w procesie opracowywania technicznych kryteriów kwalifikacji działalności zrównoważonej środowiskowo, stosowania definicji inwestycji zrównoważonych środowiskowo, oraz oceny tego, czy należy ustanowić mechanizm weryfikacji przestrzegania kryteriów. Taki przegląd powinien również zawierać ocenę, czy zakres niniejszego rozporządzenia należy rozszerzyć w celu uwzględnienia celów zrównoważonego rozwoju społecznego. (36)Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, lecz mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie Unii, ze względu na potrzebę wprowadzenia na poziomie Unii jednolitych kryteriów działalności gospodarczej zrównoważonej środowiskowo Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Rozdział I Przedmiot, zakres stosowania i definicje Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania 1.Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się kryteria służące ustaleniu, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo, w celu określenia stopnia zrównoważenia środowiskowego inwestycji. 2.Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do:

a)przyjętych przez państwa członkowskie lub Unię środków określających wszelkie wymogi nakładane na podmioty rynkowe w odniesieniu do produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych, które są wprowadzane do obrotu jako zrównoważone środowiskowo; b)uczestników rynku finansowego oferujących produkty finansowe jako inwestycje zrównoważone środowiskowo lub jako inwestycje o podobnych cechach. Artykuł 2

Definicje 1.Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: a)„inwestycja zrównoważona środowiskowo” oznacza inwestycję, w ramach której finansuje się przynajmniej jedną działalność gospodarczą, która na podstawie niniejszego rozporządzenia kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo; b)„uczestnicy rynku finansowego” oznaczają uczestników rynku finansowego w rozumieniu art. 2 lit. a) [wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie ujawniania informacji dotyczących zrównoważonych inwestycji i ryzyka dla zrównoważonego rozwoju oraz w sprawie zmiany dyrektywy (UE) 2016/2341]; c)„produkty finansowe” oznaczają produkty finansowe w rozumieniu art. 2 lit. j) [wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie ujawniania informacji dotyczących zrównoważonych inwestycji i ryzyka dla zrównoważonego rozwoju oraz w sprawie zmiany dyrektywy (UE) 2016/2341]; d)„łagodzenie zmiany klimatu” oznacza proces polegający na utrzymaniu wzrostu średniej temperatury na świecie o znacznie mniej niż 2 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej i ograniczeniu wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej; e)„przystosowanie się do zmiany klimatu” oznacza proces przystosowania się do rzeczywistych i spodziewanych warunków klimatycznych i ich skutków; f)„gaz cieplarniany” oznacza gaz cieplarniany wymieniony w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 525/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady; g)„gospodarka o obiegu zamkniętym” oznacza możliwie jak najdłuższe utrzymywanie wartości produktów, materiałów i zasobów w gospodarce oraz minimalizowanie powstawania odpadów, również poprzez stosowanie hierarchii postępowania z odpadami określonej w art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE; h)„zanieczyszczenie” oznacza: (i)bezpośrednie lub pośrednie wprowadzenie – w wyniku działalności człowieka – substancji, wibracji, ciepła, hałasu lub innej substancji zanieczyszczającej do powietrza, wody lub ziemi, co może zagrażać zdrowiu ludzi lub jakości środowiska, spowodować szkody materialne, obniżenie walorów środowiskowych lub kolizję z innymi uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska; (ii)w kontekście środowiska morskiego – zanieczyszczenie w rozumieniu art. 3 ust. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE; i)„zdrowy ekosystem” oznacza ekosystem, który jest w dobrym stanie fizycznym, chemicznym i biologicznym lub ekosystem o dobrej jakości fizycznej, chemicznej i biologicznej; j)„efektywność energetyczna” oznacza bardziej efektywne wykorzystanie energii na wszystkich etapach łańcucha energetycznego, od produkcji po zużycie energii końcowej; k)„dobry stan środowiska” oznacza dobry stan środowiska w rozumieniu art. 3 ust. 5 dyrektywy 2008/56/WE; l)„wody morskie” oznaczają wody morskie w rozumieniu w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2008/56/WE; m)„wody powierzchniowe”, „wody śródlądowe”, „wody przejściowe” i „wody przybrzeżne” mają takie samo znaczenie jak w art. 2 pkt 1, 3, 6 i 7 dyrektywy 2000/60/WE; n)„zrównoważona gospodarka leśna” oznacza wykorzystywanie lasów i gruntów leśnych w taki sposób i z taką intensywnością, by utrzymać ich różnorodność biologiczną, wydajność, potencjał regeneracyjny, żywotność oraz potencjał w zakresie spełniania obecnie, jak i w przyszłości, odpowiednich funkcji ekologicznych, gospodarczych i społecznych, na szczeblu lokalnym, krajowym i globalnym, oraz by nie powodować szkód w innych ekosystemach.

Rozdział II Zrównoważona środowiskowo działalność gospodarcza Artykuł 3

Kryteria zrównoważonej środowiskowo działalności gospodarczej Do celów określenia stopnia zrównoważenia środowiskowego inwestycji działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo, jeżeli spełnia wszystkie następujące kryteria: a)działalność gospodarcza przyczynia się znacząco do realizacji przynajmniej jednego z celów środowiskowych określonych w art. 5 zgodnie z art. 6–11; b)działalność gospodarcza nie szkodzi istotnie realizacji żadnego z celów środowiskowych określonych w art. 5 zgodnie z art. 12; c)działalność gospodarcza jest prowadzona zgodnie z minimalnymi gwarancjami określonymi w art. 13; d)działalność gospodarcza spełnia techniczne kryteria kwalifikacji, które Komisja określiła zgodnie z art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 2. Artykuł 4

Stosowanie kryteriów zrównoważonej środowiskowo działalności gospodarczej 1.Państwa członkowskie stosują określone w art. 3 kryteria służące ustaleniu, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo, na potrzeby wszelkich środków określających wymogi nakładane na podmioty rynkowe w odniesieniu do produktów finansowych lub obligacji korporacyjnych, które są wprowadzane do obrotu jako „zrównoważone środowiskowo”. 2.Uczestnicy rynku finansowego oferujący produkty finansowe jako inwestycje zrównoważone środowiskowo lub jako inwestycje o podobnych cechach, ujawniają informacje na temat tego, w jaki sposób i w jakim stopniu określone w art. 3 kryteria zrównoważonej środowiskowo działalności gospodarczej stosuje się do ustalenia zrównoważenia środowiskowego inwestycji. W przypadku gdy uczestnicy rynku finansowego uznają, że działalność gospodarcza, która nie spełnia technicznych kryteriów kwalifikacji ustanowionych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub w odniesieniu do której te kryteria przeglądu technicznego nie zostały jeszcze określone, powinna zostać uznana za zrównoważoną środowiskowo, mogą o tym powiadomić Komisję. 3.Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 16 w celu uzupełnienia ust. 2 na potrzeby określenia informacji wymaganych przepisami tego ustępu, uwzględniając techniczne kryteria kwalifikacji określone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Informacje te umożliwiają inwestorom określenie: a)wartości procentowej udziałów kapitałowych w przedsiębiorstwach prowadzących zrównoważoną środowiskowo działalność gospodarczą; b)odsetka inwestycji finansujących zrównoważoną środowiskowo działalność gospodarczą w stosunku do wszystkich rodzajów działalności gospodarczej. 4.Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z ust. 3 do dnia 31 grudnia 2019 r. w celu zapewnienia jego wejścia w życie w dniu 1 lipca 2020 r. Komisja może zmienić ten akt delegowany, w szczególności w świetle zmian aktów delegowanych przyjętych na podstawie art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 2. Artykuł 5

Cele środowiskowe Do celów niniejszego rozporządzenia określa się następujące cele środowiskowe: 1)łagodzenie zmiany klimatu; 2)przystosowanie się do zmiany klimatu; 3)zrównoważone wykorzystanie i ochrona zasobów wodnych i morskich;

4)przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym, zapobieganie powstawaniu odpadów i ich recykling; 5)zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola; 6)ochrona zdrowych ekosystemów. Artykuł 6

Istotny wkład w łagodzenie zmiany klimatu 1.Daną działalność gospodarczą uznaje się za mającą istotny wkład w łagodzenie zmiany klimatu, jeżeli działalność ta w istotny sposób przyczynia się do ustabilizowania stężenia gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie pozwalającym zapobiec groźnej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny poprzez unikanie lub ograniczanie emisji gazów cieplarnianych bądź poprzez zwiększanie pochłaniania gazów cieplarnianych za pomocą jednego z następujących środków, w tym poprzez innowację procesową lub produktową: a)wytwarzanie, przechowywanie lub wykorzystywanie energii ze źródeł odnawialnych lub energii neutralnej dla klimatu (w tym energii neutralnej pod względem emisji dwutlenku węgla), również dzięki wykorzystaniu innowacyjnych technologii o potencjale znacznych oszczędności w przyszłości lub dzięki niezbędnemu wzmocnieniu sieci; b)poprawa efektywności energetycznej; c)rozpowszechnienie mobilności ekologicznej lub neutralnej dla klimatu; d)przejście na wykorzystywanie materiałów odnawialnych; e)zwiększenie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla; f)stopniowe wycofywanie antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych, również pochodzących z paliw kopalnych; g)stworzenie infrastruktury energetycznej wymaganej do obniżenia emisyjności systemów energetycznych; h)produkowanie czystych i wydajnych paliw ze źródeł odnawialnych lub neutralnych pod względem emisji dwutlenku węgla. 2.Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 16 w celu: (a)uzupełnienia ust. 1 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji określających warunki, zgodnie z którymi daną działalność gospodarczą uznaje się do celów niniejszego rozporządzenia za mającą istotny wkład w łagodzenie zmiany klimatu; b)uzupełnienia art. 12 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji służących ustaleniu, dla każdego odpowiedniego celu środowiskowego, czy daną działalność gospodarczą, w odniesieniu do której ustanowiono kryteria kwalifikacji zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu, uznaje się do celów niniejszego rozporządzenia za istotnie szkodliwą dla realizacji przynajmniej jednego z tych celów. 3.Komisja ustanawia techniczne kryteria kwalifikacji, o których mowa w ust. 2, w jednym akcie delegowanym, biorąc pod uwagę wymogi określone w art. 14. 4.Komisja przyjmuje akt delegowany, o którym mowa w ust. 2, do dnia 31 grudnia 2019 r. w celu zapewnienia jego wejścia w życie w dniu 1 lipca 2020 r. Artykuł 7

Istotny wkład w przystosowanie się do zmiany klimatu 1.Daną działalność gospodarczą uznaje się za mającą istotny wkład w przystosowanie się do zmiany klimatu, jeżeli działalność ta w istotny sposób przyczynia się do ograniczenia negatywnych skutków obecnych i spodziewanych warunków klimatycznych lub zapobieżenia nasileniu lub przenoszeniu negatywnych skutków zmiany klimatu, za pomocą następujących środków:

a)zapobieganie negatywnym skutkom zmiany klimatu dla danej działalności gospodarczej związanym z konkretną lokalizacją lub konkretnym kontekstem bądź ograniczanie tych skutków, co poddaje się ocenie i szereguje pod względem ważności przy użyciu dostępnych prognoz klimatycznych; b)zapobieganie negatywnym skutkom, jakie zmiana klimatu może stwarzać dla środowiska naturalnego i zbudowanego, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, bądź ograniczanie tych skutków, co poddaje się ocenie i szereguje pod względem ważności przy użyciu dostępnych prognoz klimatycznych. 2.Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 16 w celu: a)uzupełnienia ust. 1 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji określających warunki, zgodnie z którymi daną działalność gospodarczą uznaje się do celów niniejszego rozporządzenia za mającą istotny wkład w przystosowanie się do zmiany klimatu; b)uzupełnienia art. 12 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji służących ustaleniu, dla każdego odpowiedniego celu środowiskowego, czy daną działalność gospodarczą, w odniesieniu do której ustanowiono kryteria kwalifikacji zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu, uznaje się do celów niniejszego rozporządzenia za istotnie szkodliwą dla realizacji przynajmniej jednego z tych celów. 3.Komisja ustanawia techniczne kryteria kwalifikacji, o których mowa w ust. 2, w jednym akcie delegowanym, biorąc pod uwagę wymogi określone w art. 14. 4.Komisja przyjmuje akt delegowany, o którym mowa w ust. 2, do dnia 31 grudnia 2019 r. w celu zapewnienia jego wejścia w życie w dniu 1 lipca 2020 r. Artykuł 8

Istotny wkład w zrównoważone wykorzystanie i ochronę zasobów wodnych i morskich 1.Daną działalność gospodarczą uznaje się za mającą istotny wkład w zrównoważone wykorzystanie i ochronę zasobów wodnych i morskich, jeżeli działalność ta znacząco przyczynia się do dobrego stanu wód, w tym wód słodkich, wód przejściowych i wód przybrzeżnych, lub do dobrego stanu środowiska wód morskich, za pomocą jednego z następujących środków: a)ochrona środowiska wodnego przed szkodliwymi skutkami odprowadzania ścieków komunalnych i przemysłowych poprzez zapewnienie odpowiedniego zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych i przemysłowych zgodnie z art. 3, 4, 5 i 11 dyrektywy Rady 91/271/EWG; b)ochrona zdrowia ludzkiego przed szkodliwymi skutkami wszelkiego zanieczyszczenia wody pitnej, przez zapewnienie, by była ona wolna od wszelkich mikroorganizmów, pasożytów i substancji, które stanowią potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, oraz by spełniała minimalne wymagania określone w częściach A i B załącznika I do dyrektywy Rady 98/83/WE, a także zwiększenie dostępu obywateli do czystej wody pitnej; c)wydobywanie wody zgodnie z celem, jakim jest dobry stan ilościowy, jak określono w tabeli 2.1.2 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE; d)poprawa efektywności zużycia wody, umożliwianie ponownego wykorzystania wody lub jakakolwiek inna działalność, która przyczynia się do ochrony lub poprawy jakości wód w Unii zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE; e)zapewnienie zrównoważonego korzystania z usług ekosystemu morskiego lub przyczynianie się do dobrego stanu środowiska wód morskich, ustalane w oparciu o wskaźniki jakości określone w załączniku I do dyrektywy 2008/56/WE, jak sprecyzowano w decyzji Komisji (UE) 2017/848. 2.Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 16 w celu: a)uzupełnienia ust. 1 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji określających warunki, zgodnie z którymi daną działalność gospodarczą uznaje się do celów niniejszego rozporządzenia za mającą istotny wkład w zrównoważone wykorzystanie i ochronę zasobów wodnych i morskich; b)uzupełnienia art. 12 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji służących ustaleniu, dla każdego odpowiedniego celu środowiskowego, czy daną działalność gospodarczą, w odniesieniu do której ustanowiono kryteria kwalifikacji zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu, uznaje się do celów niniejszego rozporządzenia za istotnie szkodliwą dla realizacji przynajmniej jednego z tych celów. 3.Komisja ustanawia techniczne kryteria kwalifikacji, o których mowa w ust. 2, w jednym akcie delegowanym, biorąc pod uwagę wymogi określone w art. 14. 4.Komisja przyjmuje akt delegowany, o którym mowa w ust. 2, do dnia 1 lipca 2022 r. w celu zapewnienia jego wejścia w życie w dniu 31 grudnia 2022 r. Artykuł 9

Istotny wkład w gospodarkę o obiegu zamkniętym oraz w zapobieganie powstawaniu odpadów i ich recykling

1.Daną działalność gospodarczą uznaje się za mającą istotny wkład w przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym, zapobieganie powstawaniu odpadów i ich recykling, jeżeli działalność ta przyczynia się istotnie do realizacji tego celu środowiskowego za pomocą jednego z następujących środków: a)bardziej efektywne wykorzystanie surowców w produkcji, m.in. poprzez ograniczenie zużycia surowców pierwotnych oraz zwiększenie wykorzystania produktów ubocznych i odpadów; b)zwiększenie trwałości produktów, a także możliwości ich naprawy, aktualizacji lub ponownego wykorzystania; c)zwiększenie recyklingu produktów, w tym poszczególnych materiałów zawartych w produktach, m.in. poprzez zastąpienie lub ograniczone stosowanie produktów i materiałów, które nie nadają się do recyklingu; d)ograniczenie zawartości substancji niebezpiecznych w materiałach i produktach; e)przedłużenie okresu użytkowania produktów, m.in. poprzez ich ponowne wykorzystanie, regenerację, aktualizację, naprawę bądź wymianę między konsumentami; f)zwiększenie wykorzystania surowców wtórnych i poprawa ich jakości, również poprzez wysokiej jakości recykling odpadów; g)ograniczenie wytwarzania odpadów; h)intensyfikacja działań w zakresie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów; i)unikanie spalania i trwałego składowania odpadów; j)unikanie powstawania i usuwanie nieczystości i innych zanieczyszczeń spowodowanych niewłaściwym gospodarowaniem odpadami; k)efektywniejsze korzystanie z naturalnych zasobów energii. 2.Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 16 w celu: a)uzupełnienia ust. 1 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji określających warunki, zgodnie z którymi daną dz