[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 24.9.2010

KOM(2010) 506 wersja ostateczna

2010/0259 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie oznaczeń lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy

(tekst jednolity)

UZASADNIENIE

1. W kontekście społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania prawa Unii, tak aby stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla obywateli, otwierając im w ten sposób nowe możliwości korzystania z przysługujących im konkretnych uprawnień.

Ten cel nie może zostać osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy, które były wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają rozproszone, tak iż trzeba ich szukać częściowo w oryginalnym akcie, a częściowo w późniejszych aktach zmieniających. Wymaga to pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia obowiązujących norm prawnych.

Z tego powodu ujednolicenie przepisów często zmienianych jest potrzebne, aby prawo stało się jasne i zrozumiałe.

2. W dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja postanowiła[1] zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty były ujednolicane nie później niż po 10 zmianach, podkreślając, że jest to wymaganie minimalne i że odpowiednie jednostki powinny starać się nawet częściej ujednolicać teksty, za które są odpowiedzialne, tak aby przepisy tych aktów były jasne i łatwo zrozumiałe.

3. Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to stanowisko[2], podkreślając wagę ujednolicania , które daje pewność co do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie.

Ujednolicanie musi być podejmowane w pełnej zgodności z normalną procedurą przyjmowania aktów Unii.

Zważywszy, że żadne zmiany co do treści nie mogą być wprowadzane do ujednolicanych aktów, Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r., możliwość stosowania przyspieszonej procedury dla szybkiego przyjmowania takich aktów.

4. Celem niniejszego wniosku jest ujednolicenie dyrektywy Rady 89/396/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy[3]. Nowa dyrektywa zastąpi włączone do niej dyrektywy[4]; niniejszy wniosek całkowicie zachowuje treść ujednolicanych aktów, zbiera je więc jedynie razem, dokonując tylko takich formalnych zmian , jakie wynikają z samego zadania ujednolicenia.

5. Wniosek w sprawie ujednolicenia został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji , w 22 językach urzędowych, dyrektywy 89/396/EWG i aktów ją zmieniających, przygotowanej przez Urząd Publikacji Unii Europejskiej za pomocą systemu przetwarzania danych . Tam, gdzie artykułom nadano nowe numery, korelacja pomiędzy starą i nową numeracją została określona w tabeli zawartej w załączniku II do ujednoliconej dyrektywy.

ê 89/396/EWG (dostosowany)

2010/0259 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie Ö oznaczeń Õ lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy

(tekst jednolity)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. Ö 114 Õ ,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

ê

1. Dyrektywa Rady 89/396/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy[6] została kilkakrotnie znacząco zmieniona[7]. Dla zachowania przejrzystości i zrozumiałości należy ją ujednolicić.

ê 89/396/EWG motyw 1 (dostosowany)

2. Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.

ê 89/396/EWG motyw 2

3. Handel środkami spożywczymi zajmuje na rynku wewnętrznym bardzo ważne miejsce.

ê 89/396/EWG motyw 3 (dostosowany)

4. Ö Oznaczenie Õ partii towaru, do której należy środek spożywczy, odpowiada potrzebie lepszego informowania o tożsamości produktu. Ö Oznaczenie Õ takie jest więc użytecznym źródłem informacji w przypadku, kiedy środki spożywcze stają się przedmiotem sporu lub stanowią źródło zagrożenia dla zdrowia konsumentów.

ê 89/396/EWG motyw 4 (dostosowany)

5. Dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych[8] nie zawiera przepisów odnośnie do umieszczania znaków określających przynależność do partii towaru.

ê 89/396/EWG motyw 5 (dostosowany)

6. Na poziomie międzynarodowym istnieje powszechny obowiązek zapewnienia odniesienia do wyprodukowanej lub opakowanej partii produktów spożywczych Ö w opakowaniach jednostkowych Õ . Obowiązkiem Ö Unii Õ jest przyczyniać się do rozwoju handlu międzynarodowego.

ê 89/396/EWG motyw 6 (dostosowany)

7. W związku z tym wskazane jest Ö ustanowienie Õ przepisów o charakterze ogólnym i horyzontalnym, w celu Ö zarządzania Õ wspólnym systemem określania partii towaru.

ê 89/396/EWG motyw 7 (dostosowany)

8. Skuteczność tego systemu zależy od jego zastosowania na poszczególnych etapach sprzedaży. Pożądane jest jednak wyłączenie niektórych Ö produktów Õ i działań, w szczególności tych, które odbywają się w początkowej fazie dystrybucji produktów rolnych.

ê 91/238/EWG motyw 1 i 2 (dostosowany)

9. Niezbędne jest wzięcie pod uwagę faktu, iż bezpośrednie spożycie przy zakupie pewnych środków spożywczych, takich jak lody w indywidualnych porcjach, oznacza, iż wskazywanie partii bezpośrednio na opakowaniach Ö jednostkowych byłoby Õ bezcelowe. Jednakże w przypadku tych produktów obowiązkowe Ö powinno być Õ wskazanie partii na opakowaniu zbiorczym.

ê 89/396/EWG motyw 8 (dostosowany)

10. Pojęcie partii towaru oznacza, że poszczególne jednostki środków spożywczych skierowanych do sprzedaży posiadają prawie identyczne cechy produkcji, wytworzenia lub pakowania. W związku z powyższym nie Ö powinno się Õ stosować tego pojęcia do produktów sprzedawanych luzem lub produktów, które z powodu swoich indywidualnych właściwości lub różnorodnego charakteru nie Ö mogą Õ być uważane za produkty tworzące jednorodną partię towaru.

ê 89/396/EWG motyw 9 (dostosowany)

11. Wobec różnorodności stosowanych metod oznaczania określenie partii towaru i umieszczenie odpowiedniego Ö oznaczenia Õ lub znaku Ö powinno Õ zależeć od sprzedawcy.

ê 89/396/EWG motyw 10 (dostosowany)

12. Aby oznaczenie to spełniało swój cel, jakim jest dostarczanie informacji, Ö powinno Õ ono wyraźnie odróżniać się i pozwalać na rozpoznanie go jako oznaczenia.

ê Sprostowanie 89/396/EWG (Dz.U. L 156 z 14.6.2008, s. 26) (dostosowany)

13. Data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia, zgodnie z dyrektywą 2000/13/WE, mogą służyć jako określenie partii towaru, pod warunkiem dokładnego ich wskazania.

ê

14. Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I część B,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ê 89/396/EWG (dostosowany)

Artykuł 1

1. Niniejsza dyrektywa dotyczy oznaczenia pozwalającego na określenie partii towaru, do której należy środek spożywczy.

2. Do celów niniejszej dyrektywy termin „partia towaru” oznacza partię środków spożywczych do sprzedaży, wyprodukowanych, Ö wytworzonych Õ lub zapakowanych praktycznie w takich samych warunkach.

Artykuł 2

1. Środek spożywczy nie może być dopuszczony do Ö obrotu Õ , jeśli nie posiada oznaczenia Ö , o którym mowa Õ w art. 1 ust. 1.

2. Ust. 1 nie ma zastosowania:

a) do produktów rolnych, które w momencie opuszczenia gospodarstwa są:

(i) sprzedawane lub dostarczane do miejsca czasowego magazynowania, przygotowania lub pakowania;

(ii) transportowane do Ö organizacji Õ producenckich; lub

(iii) zebrane w celu niezwłocznego włączenia do przygotowań operacyjnych lub systemu przetwórczego;

b) jeśli w punkcie sprzedaży konsumentowi docelowemu środki spożywcze nie są opakowane Ö jednostkowo Õ , zostają zapakowane na życzenie nabywcy lub są opakowane Ö jednostkowo Õ do natychmiastowej sprzedaży;

c) do opakowań lub pojemników, których największy bok ma powierzchnię mniejszą niż 10 cm2;

ê 91/238/EWG art. 1 (dostosowany)

d) do indywidualnych Ö porcji Õ lodów. Ö Oznaczenie Õ umożliwiające identyfikację partii Ö znajduje Õ się na opakowaniu zbiorczym.

ê 89/396/EWG (dostosowany)

è1Sprostowanie 89/396/EWG (Dz. U. L 156 z 14.6.2008, s. 26)

Artykuł 3

Partia towaru jest każdorazowo określana przez producenta, è1 wytwórcę lub pakującego dany środek spożywczy lub pierwszego ç sprzedawcę ustanowionego w Ö Unii Õ .

ê 89/396/EWG (dostosowany)

Oznaczenie Ö , o którym mowa Õ w art. 1 ust. 1 jest ustalane Ö i umieszczane Õ na odpowiedzialność jednej z wymienionych powyżej osób. Jest ono poprzedzane literą „L”, z wyjątkiem przypadków, kiedy odróżnia się ono wyraźnie od innych oznaczeń znajdujących się na etykiecie.

Artykuł 4

Jeżeli środki spożywcze są opakowane Ö jednostkowo Õ , oznaczenie Ö , o którym mowa Õ w art. 1 ust. 1 oraz, tam gdzie to stosowne, litera „L” znajdują się na opakowaniu Ö jednostkowym Õ lub dołączonej do niego etykiecie.

Jeżeli środki spożywcze nie są opakowane Ö jednostkowo Õ , oznaczenie Ö , o którym mowa Õ w art. 1 ust. 1 oraz, tam gdzie to stosowne, literę „L”, umieszcza się na opakowaniu lub na pojemniku lub, jeżeli ich brak, na odpowiednich dokumentach handlowych.

W każdym przypadku oznaczenie to umieszcza się w taki sposób, aby było dobrze widoczne, wyraźnie czytelne i nie dawało się usunąć.

Artykuł 5

Jeżeli na etykiecie umieszczona jest data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia, oznaczenie Ö , o którym mowa Õ w art. 1 ust. 1 nie musi być umieszczane na środkach spożywczych, pod warunkiem że Ö data lub termin Õ składają się przynajmniej z dnia i miesiąca, w postaci niezakodowanej, umieszczonych w podanej kolejności.

Artykuł 6

Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla Ö oznaczeń Õ przewidzianych w szczególnych przepisach Ö unijnych Õ .

Komisja publikuje i aktualizuje na bieżąco wykaz tych przepisów.

ê

Artykuł 7

Dyrektywa 89/396/EWG, zmieniona dyrektywami wymienionymi w załączniku I część A traci moc, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.

Artykuł 8

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

ê 89/396/EWG

Artykuł 9

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w […]

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

é

ZAŁĄCZNIK I

Część A

Uchylona dyrektywa i wykaz jej kolejnych zmian (o których mowa w art. 7)

Dyrektywa Rady 89/396/EWG | (Dz.U. L 186 z 30.6.1989, s. 21) |

Dyrektywa Rady 91/238/EWG | (Dz.U. L 107 z 27.4.1991, s. 50) |

Dyrektywa Rady 92/11/EWG | (Dz.U. L 65 z 11.3.1992, s. 32) |

Część B

Wykaz terminów przeniesienia do prawa krajowego (o których mowa w art. 7)

Dyrektywa | Termin przeniesienia |

89/396/EWG | 20 czerwca 1990(*) |

91/238/EWG | ___ |

92/11/EWG | ___ |

_______________

(*) Zgodnie z art. 7 akapit pierwszy dyrektywy 89/396/EWG, zmienionej dyrektywą 92/11/EWG:

„Państwa członkowskie w miarę potrzeb wprowadzają zmiany w swoich przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, tak aby:

- zezwolić na prowadzenie handlu artykułami spełniającymi wymogi niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 20 czerwca 1990 r.,

- zabronić handlu artykułami niespełniającymi wymogów niniejszej dyrektywy z mocą od dnia 1 lipca 1992 r. Jednakże handel artykułami wprowadzonymi na rynek lub opatrzonymi etykietą przed tą datą i niespełniającymi wymogów niniejszej dyrektywy może być kontynuowany aż do wyczerpania zapasów”.

_____________

ZAŁĄCZNIK II

TABELA KORELACJI

Dyrektywa 89/396/EWG | Niniejsza dyrektywa |

Artykuł 1 | Artykuł 1 |

Artykuł 2 ust. 1 i 2 | Artykuł 2 ust 1 i 2 |

Artykuł 2 ust. 3 | ___ |

Artykuły 3 do 6 | Artykuły 3 do 6 |

Artykuł 7 | ___ |

___ | Artykuł 7 |

___ | Artykuł 8 |

Artykuł 8 | Artykuł 9 |

___ | Załącznik I |

___ | Załącznik II |

_____________

[1] COM(87) 868 PV.

[2] Zob. załącznik 3 do części A konkluzji.

[3] Włączone do programu legislacyjnego na […].

[4] Zob. część A załącznika I do niniejszego wniosku.

[5] Dz.U. C […] z […], s. […].

[6] Dz.U. L 186 z 30.6.1989, s. 21.

[7] Zob. załącznik I część A.

[8] Dz. U. L 109 z 6.5.2000, s. 29.