P6_TA(2006)0068

Realizacja strategii leśnej dla Unii Europejskiej

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie realizacji strategii leśnej dla Unii Europejskiej (2005/2054(INI))

Parlament Europejski,

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 30 stycznia 1997 r. dotyczącą strategii leśnej dla Unii Europejskiej [1],

- uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 listopada 1998 r. na temat strategii Unii Europejskiej w dziedzinie gospodarki leśnej (COM(1998)0649),

- uwzględniając rezolucję Rady z dnia 15 grudnia 1998 r. dotyczącą strategii leśnej dla Unii Europejskiej [2],

- uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 14/2000 w sprawie WPR i środowiska naturalnego [3],

- uwzględniając komunikat Komisji skierowany do Rady i Parlamentu Europejskiego "Sprawozdanie z realizacji strategii leśnej UE" (COM(2005)0084) oraz dołączony do niego dokument roboczy służb Komisji na temat środków i działań, które przeprowadzono w latach 1999-2004 w ramach strategii leśnej UE,

- uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 9/2004 dotyczące działań w zakresie leśnictwa w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich [4],

- uwzględniając konkluzje Rady ds. Rolnictwa i Rybołówstwa z dnia 30 maja 2005 r., dotyczące planu działania UE w zakresie gospodarki leśnej,

- uwzględniając analizę z dnia 21 czerwca 2005 r. dotyczącą perspektyw europejskiej strategii leśnej, której zażądała jego właściwa komisja, a która została przeprowadzona przez Office National des Forêts (Francja),

- uwzględniając projekt opinii Komitetu Regionów z dnia 12 września 2005 r. pt. "Sprawozdanie z realizacji strategii leśnej UE",

- uwzględniając wstępny projekt opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 4 sierpnia 2005 r. w sprawie komunikatu Komisji skierowanego do Rady i Parlamentu Europejskiego - "Sprawozdanie z realizacji strategii leśnej UE",

- uwzględniając art. 45 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0015/2006).

Kwestie zasadnicze

A. mając na uwadze, że opracowanie zaproponowanego przez Komisję "Planu działania UE na rzecz zrównoważonej gospodarki leśnej" nie kwestionuje podstawowych zasad strategii leśnej UE, czyli zrównoważonej gospodarki leśnej, a także utrzymania i wzmocnienia wielofunkcyjnej roli lasów, również w celu zachowania bioróżnorodności, i żyjącej w nich zwierzyny, w oparciu o zasadę subsydiarności; mając na uwadze, że strategia leśna UE jest dynamicznym procesem, otwartym na wprowadzenie do niego nowych elementów oraz że plan działania UE należy rozumieć jako instrument uzupełniający, dzięki któremu możliwe jest osiągnięcie lepszego stopnia koordynacji celów i środków w różnych obszarach działania;

B. zwraca uwagę, że przy dążeniu do pogodzenia wzrostu gospodarczego z ważnymi kwestiami dotyczącymi ochrony środowiska, takimi jak utrzymanie funkcji ochronnej lasów oraz ich różnorodności biologicznej, wraz z rozwojem obszarów wiejskich, gospodarka leśna może przyczynić się w bardzo dużym stopniu do osiągnięcia wielu celów lizbońskich i goeteborskich;

C. mając na uwadze, że wpływ najróżniejszych polityk Wspólnoty na lasy był nieprzerwanie coraz większy, chociaż ani Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, ani Traktat Konstytucyjny nie zawierają podstaw prawnych wspólnej polityki leśnej,

D. mając na uwadze, że Państwa Członkowskie stosują po części bardzo odmienne definicje lasu, co sprawia, że możliwa jest jedynie niekompletna ocena działań Wspólnoty w zakresie polityki leśnej,

E. stwierdza, że przy wszystkich decyzjach dotyczących lasów europejskich należy wyjść z założenia, że lasy europejskie charakteryzują się bardzo dużą różnorodnością oraz że stoją przed różnymi wyzwaniami ekologicznymi;

Element strategii 1: czynny udział w międzynarodowych procesach związanych z sektorem leśnym

F. mając na uwadze, że Państwa Członkowskie zastosowały się do wezwania Rady odnośnie europejskiej strategii leśnej poprzez aktywny udział we wszystkich międzynarodowych procesach dotyczących sektora leśnego,

G. podkreśla, że nienaruszone ekosystemy leśne odgrywają dużą rolę w ochronie różnorodności biologicznej zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z umów międzynarodowych; wskazuje, że przykładami takich zobowiązań są Konwencja o Różnorodności Biologicznej (Rio, 1992) oraz dążenie do powstrzymania zmniejszania się liczby gatunków do 2010 r. (spotkania UE w Goeteborgu w 2001 r. oraz w Johannesburgu w 2002 r.); zauważa, że w celu wywiązania się z tych zobowiązań niezwykle istotne jest wyodrębnienie obszarów o odpowiedniej powierzchni jako rezerwatów oraz pełniejsze dostosowanie metod uprawy lasu, w powiązaniu z planowaniem krajobrazu, do warunków biologicznych;

Element strategii 2: wdrożenie zobowiązań przyjętych na poziomie międzynarodowym w ramach krajowych programów leśnych

H. mając na uwadze, że krajowe i regionalne programy leśne stanowią główny instrument realizacji celów strategii leśnej UE oraz powinny zapewniać zgodność i spójność wytycznych polityki krajowej ze zobowiązaniami międzynarodowymi,

Element strategii 3: poprawa koordynacji, komunikacji i współpracy w sektorach polityk związanych z sektorem leśnym

I. mając na uwadze, że nic się nie zmieniło, jeżeli chodzi o podkreśloną już w 1998 r. zasadniczą potrzebę poprawy koordynacji, komunikacji i współpracy w ramach Komisji, między Komisją a Państwami Członkowskimi, jak również między samymi Państwami Członkowskimi we wszystkich obszarach polityki Wspólnoty, które są związane z sektorem leśnym (polityka rolna, polityka w zakresie środowiska naturalnego, energii, badań naukowych, przemysłu, rynku wewnętrznego, handlu i pomocy rozwojowej);

Element strategii 4: propagowanie zrównoważonego zarządzania lasami w ramach polityki zmierzającej do zachowania i rozwoju obszarów wiejskich

J. mając na uwadze, że polityka rozwoju obszarów wiejskich jest głównym instrumentem realizacji strategii leśnej na szczeblu Wspólnoty, co znajduje swoje odzwierciedlenie również w fakcie, iż w latach 2000-2006 w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich przeznaczono 4,8 mld euro na działania związane z gospodarką leśną, a środki te wykorzystano po połowie na zalesianie gruntów rolnych oraz na inne działania związane z gospodarką leśną;

Element strategii 5: ochrona lasów w Europie

K. mając na uwadze, że kształtowanie gospodarki leśnej musi się odbywać w sposób zrównoważony z gospodarczego, ekologicznego, społecznego i kulturalnego punktu widzenia, a ochrona lasów, monitorowanie szkód w lasach, odnawianie uszkodzonego drzewostanu oraz zagwarantowanie świadczenia usług środowiskowych, a przede wszystkim regulacji cyklów wodnych, stanowią istotne elementy zrównoważonej gospodarki leśnej; głównym celem polityki leśnej jest utrzymanie dobrego stanu zdrowotnego i żywotności lasów poprzez ochronę zasobów leśnych przed pożarami i zanieczyszczeniami z powietrza, a także skażeniami gleby i wód oraz innymi szkodliwymi wpływami, których źródłem są choroby, szkodniki i erozja,

L. mając nadzieję, że możliwe jest zachowanie bioróżnorodności na obszarach leśnych oraz domagając się zagospodarowania i wykorzystania dzikiej zwierzyny zamieszkującej te lasy w dążeniu do trwałego zachowania tych gatunków, z uwzględnieniem równowagi między drzewostanem a pogłowiem dzikiej zwierzyny;

M. mając na uwadze, że środki przewidziane w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich są niewystarczające, aby dzięki nim można było rzeczywiście zapobiegać zjawiskom pożarów lasów lub je zwalczać, choć te z kolei stanowią główną przyczynę degradacji lasów w Unii Europejskiej i są jednym z powodów szybkiego rozprzestrzeniania się zjawiska pustynnienia w wielu regionach Europy; wyrażając również ubolewanie z powodu braku wzajemnej koordynacji programów wdrażanych na poziomie regionalnym i krajowym, uważa za konieczne zwiększenie koordynacji poprzez ustalenie szeregu strategicznych wytycznych wspólnotowych zmierzających do harmonizacji środków zapobiegawczych podejmowanych przez różne organy krajowe lub lokalne; uważa że Komisja powinna zalecić każdemu regionowi sporządzenie całościowej strategii zwalczania pożarów oraz współpracę z właściwym Państwem Członkowskim; wyraża przekonanie, że strategie takie muszą obejmować powiązania między rolnictwem i środowiskiem leśnym, ryzyko istniejące na danym obszarze oraz środki zapobiegawcze podejmowane w celu zwalczania tego ryzyka;

N. zwraca uwagę na regiony regularnie dotykane rozległymi pożarami lasów i wyraża swoją solidarność z nimi; uważa jednak, że istotne jest stwierdzenie, iż zarówno problemy związane z pożarami lasów, jak i warunki ich zwalczania, różnią się bardzo w poszczególnych Państwach Członkowskich; zwraca uwagę, że jak pokazuje doświadczenie, lokalne wysiłki i zaangażowanie są decydującym czynnikiem skutecznego zapobiegania pożarom lasów i zwalczania ich oraz zmiany praktyk leśnych tak, by odchodzić od podatnych na pożary monokultur, w szczególności monokultur eukaliptusowych;

O. zauważa, że nowy instrument finansowy na rzecz środowiska (LIFE+) jest bardzo ważny dla ochrony wszystkich lasów w Europie poprzez środki monitorowania i przeciwdziałania czynnikom degradacji lasów, w tym pożarom;

Element strategii 6: ochrona lasów tropikalnych

P. mając na uwadze, że nielegalny wyrąb lasów tropikalnych powoduje ogromne straty ekologiczne, gospodarcze i społeczne nie tylko w krajach, w których ma on miejsce, lecz również w krajach o umiarkowanym klimacie, gdyż dochodzi w ten sposób do powstawania poważnych zniekształceń na rynku produktów z drewna;

Q. z zadowoleniem przyjmuje FLEGT (plan działania Unii Europejskiej dotyczący stosowania prawa, kształtowania polityki i handlu w sektorze leśnym) stworzony przez Komisję z myślą o zwalczaniu problemu nielegalnego wyrębu lasów; zwraca uwagę, że nielegalny wyręb lasów stwarza z jednej strony poważne problemy ekologiczne i społeczne i powoduje brak równowagi w handlu produktami drzewnymi oraz straty gospodarcze w gospodarce leśnej z drugiej strony; stwierdza, że postęp w zwalczaniu handlu drewnem pochodzącym z nielegalnego wyrębu zależy w dużej mierze od tego, czy zostaną zlikwidowane czynniki leżące u podstaw tego problemu, jak np. brak przejrzystości stosunków własnościowych, korupcja i ubóstwo; uważa ponadto za istotne wprowadzenie wysokich sankcji i kar dla osób i przedsiębiorstw trudniących się handlem drewnem pochodzącym z nielegalnego wyrębu lasów;

R. zauważa, że spora część drewna wwożonego do Unii Europejskiej ma postać produktów przetworzonych, a niektóre z nich wytworzone są z drewna pochodzącego z nielegalnego wyrębu; aby ułatwić zakaz przywozu produktów mających związek z nielegalnym pozyskiwaniem drewna, wzywa Komisję do rozważenia zmiany Kodeksu Celnego WE i zastosowania do drewna niepreferencyjnych zasad pochodzenia, tak aby ostatnie państwo, w którym odbywa się przetwarzanie wyrobów pochodzących z zasobów naturalnych, było zobowiązane do udowodnienia pochodzenia i legalności surowców;

Element strategii 7: łagodzenie zmian klimatycznych i wkład w trwałe zaopatrzenie energetyczne

S. mając na uwadze fakt, że lasy, w związku z faktem, że węgiel zgromadzony jest w biomasie i w glebie, odgrywają istotną rolę jako pochłaniacz węgla w procesie obiegu węgla w przyrodzie; mając na uwadze, że zagwarantowanie odnawiania lasów, utrzymanie ich wydajności oraz zintensyfikowane wykorzystanie produktów pochodzenia leśnego o neutralnej emisji węgla zapewnia i rozszerza obieg węgla; mając na uwadze, że lasy są źródłem odnawialnej energii o neutralnej emisji węgla i przyczyniają się do zapewnienia trwałego zróżnicowania energii UE oraz że lasy i ich produkty przyczyniają się do spowolnienia globalnego ocieplenia i efektu cieplarnianego, przyczyniając się do realizacji celów UE w zakresie ochrony środowiska (np. Protokół z Kioto),

T. mając na uwadze, że znacznie szersze wykorzystanie odnawialnych źródeł energii z użytków leśnych przyczyni się również do zmniejszenia deficytu energetycznego w Unii Europejskiej oraz do zwiększenia upraw roślin energetycznych jako środka zastępczego lub alternatywnego na obszarach charakteryzujących się nadprodukcją bądź dotkniętych niektórymi reformami wspólnej organizacji rynku;

Element strategii 8: promowanie konkurencyjności, zatrudnienia i dochodów z sektora leśnego

U. mając na uwadze, że gospodarka leśna i drzewna nie była dotychczas wystarczająco mocno akcentowana w ramach polityki rozwoju gospodarczego Wspólnoty i wciąż postrzega się ją jako dziedzinę drugorzędną, choć przyczynia się ona do powstawania wielu nowych miejsc pracy, osiąga się w niej znaczne obroty, a jej oddziaływanie na żywotność obszarów wiejskich jest niezwykle pozytywne;

V. mając na uwadze, że lasy mają ogromne znaczenie dla jakości życia nie tylko pod względem ekologicznym, lecz są również źródłem płodów leśnych ważnych z gospodarczego punktu widzenia;

W. mając na uwadze, że Komisja dostrzega wprawdzie wielofunkcyjną rolę lasów, której jednak w większości przypadków nie docenia się w takim stopniu, jaki odpowiadałby gospodarczemu potencjałowi lasu na danych obszarach ani kryjącym się w nim możliwościom zarobkowym mieszkańców;

X. mając na uwadze, że dla osiągnięcia przez Unię szeregu celów z zakresu polityki ochrony środowiska ważne są odpowiednie warunki ramowe oraz odpowiednio wysoka świadomość dotycząca różnych równoległych celów gospodarki leśnej;

Element strategii 9: promowanie działalności badawczej i rozwoju związanych z sektorem leśnym

Y. mając na uwadze, że sektor leśny może sprostać wymaganiom stawianym mu w odniesieniu do konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju tylko wówczas, gdy uda mu się wypracować nowe i innowacyjne koncepcje i technologie na potrzeby własnej działalności oraz nie będzie się na niego nakładać niewspółmiernych zobowiązań ograniczających jego zdolność do działania w sferze gospodarczej;

Z. podkreśla znaczenie, jakie odgrywają wielokierunkowe badania naukowe w zakresie gospodarki drzewnej w osiąganiu celów UE dotyczących konkurencyjności i środowiska; zauważa, że drewno jako surowiec posiada wiele właściwości, jak choćby wiele związków chemicznych, których zalety nie zostały dotychczas zbadane, oraz że należy zainwestować odpowiednie środki w zbadanie tych właściwości i w rozwój ich rynkowych zastosowań; mając na uwadze, że zwiększone wykorzystanie drewna np. w sektorze budowlanym, papierniczym, materiałów opakowaniowych i energetycznym, może przyczynić się do zastąpienia nieodnawialnych zasobów naturalnych;

AA. mając na uwadze konieczność dalszego rozwoju oraz zbadania nowych metod zapobiegania pożarom i zwalczania ich przy użyciu satelitów i innych najnowszych technologii, tak aby zastosować je nie tylko przy ochronie lasów, lecz także przy ochronie przed katastrofami;

Element strategii 10: propagowanie zrównoważonego zarządzania lasami poprzez programy kształcenia i doskonalenia zawodowego

AB. mając na uwadze, że sektora leśnego dotychczas nie uwzględniano w europejskich programach szkolenia i doskonalenia zawodowego,

Element strategii 11: propagowanie zrównoważonego zarządzania lasami poprzez strategie informacyjne i komunikacyjne

AC. mając na uwadze, że dotychczasowa strategia leśna UE w zbyt małym stopniu wykorzystywała możliwości Unii Europejskiej w zakresie wspierania zrównoważonej gospodarki leśnej poprzez strategie informacyjne i komunikacyjne,

Kwestie zasadnicze

1. podziela opinię Komisji, że dalszy rozwój polityk Wspólnoty wskazuje na potrzebę silniejszego zintegrowania europejskiej strategii leśnej z całą polityką europejską oraz współpracy w tej dziedzinie między Państwami Członkowskimi w wyniku decyzji podjętych na szczytach Rady Europejskiej w Lizbonie (w 2000 r.) i Göteborgu (w 2001 r.), jak również dzięki szóstemu programowi działania na rzecz ochrony środowiska naturalnego (2002 r.), reformie WPR (2003 r.) oraz rozszerzeniu (2004 r.); dlatego też wyraża swoje poparcie dla inicjatywy Komisji dotyczącej opracowania "Planu działania UE na rzecz zrównoważonej gospodarki leśnej", który powinien być przewidziany na okres pięciu lat; podkreśla, że powinno się to stać w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi i regionami oraz w porozumieniu z organizacjami zainteresowanych podmiotów; europejska strategia leśna stworzyła ramy dla polityk, inicjatyw oraz działań związanych z sektorem leśnym oraz wpływa na sposób prowadzenia obecnie dyskusji na tematy z tej dziedziny; opisane zmiany politycznych warunków ramowych uwidaczniają potrzebę spójnego i aktywnego podejścia do zarządzania zasobami leśnymi Wspólnoty;

2. jest zdania, że ze względu na różnorodność oddziaływań polityk sektorowych Wspólnoty na las, a także strategii uzgodnionych w Lizbonie i w Göteborgu, Komisja i Rada powinny w oparciu o niezależną ekspertyzę sprawdzić możliwości stworzenia w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską lub w przyszłym projekcie konstytucji osobnej podstawy prawnej dla lasu; domaga się wyjątkowo rygorystycznego przestrzegania zasady subsydiarności we wszystkich aktach prawnych dotyczących lasu, dopóki Unia Europejska nie wypracuje osobnej podstawy prawnej;

3. wzywa Państwa Członkowskie i Komisję do podjęcia wysiłków mających na celu ujednolicenie rozumienia i interpretacji pojęcia "las", aby w przyszłości możliwa była lepsza niż dotychczas ocena działań wspólnotowych w dziedzinie leśnictwa;

Element strategii 1: czynny udział w międzynarodowych procesach związanych z sektorem leśnym

4. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Państwa Członkowskie i Komisja w dynamicznym dialogu prowadzonym w ramach Konferencji Ministerialnej na temat ochrony lasów w Europie rozwinęły wspólną wizję zrównoważonej gospodarki leśnej oraz zachęca do silniejszego uwzględnienia tej wizji w procesie podejmowania decyzji politycznych;

5. z zadowoleniem przyjmuje aktywny udział Państw Członkowskich we wszystkich procesach międzynarodowych mających związek z sektorem leśnym i zwraca uwagę na fakt, że podczas Światowego Szczytu Zrównoważonego Rozwoju w Johannesburgu w 2002 r. podkreślano znaczenie zrównoważonej gospodarki leśnej jako narzędzia realizacji pozostałych Milenijnych Celów Rozwoju; ponadto stwierdza z naciskiem, że rządy zaangażowanych krajów zobowiązały się do realizacji planu działania zawierającego liczne decyzje dotyczące sektora leśnego;

6. w związku z szóstym posiedzeniem Forum Leśnego Narodów Zjednoczonych (UNFF) w lutym 2006 r. wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do wcielenia w życie konkluzji Rady z dnia 26 kwietnia 2005 r., zgodnie z którymi prawnie wiążący instrument jest najlepszym sposobem prowadzenia zrównoważonej gospodarki leśnej z uwzględnieniem wymiaru ekologicznego i społecznego lasu;

7. podkreśla, że w zakresie międzynarodowej i wspólnotowej polityki w dziedzinie środowiska naturalnego Unii Europejska powinna reprezentować podejście oparte na zasadzie koordynacji i zgodności, które uwzględnia i respektuje wielofunkcyjną rolę lasów; należy przy tym zagwarantować szeroki udział zainteresowanych stron oraz otwartą politykę informacyjną;

Element strategii 2: wdrożenie zobowiązań przyjętych na poziomie międzynarodowym w ramach krajowych programów leśnych

8. wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do zrealizowania założeń opracowanych podczas Konferencji Ministerialnej na temat ochrony lasów w Europie poprzez utworzenie jednolitego instrumentu na rzecz krajowych programów w zakresie leśnictwa oraz do wprowadzenia do niego kryteriów oceny, dzięki którym możliwa będzie ocena stopnia osiągnięcia wyznaczonych celów;

Element strategii 3: poprawa koordynacji, komunikacji i współpracy w sektorach polityk związanych z sektorem leśnym

9. uważa, że mimo postępów osiągniętych dzięki utworzeniu grupy roboczej obejmującej różne służby Komisji (Inter-Service Group on Forestry), konieczne jest dalsze usprawnienie koordynacji pomiędzy różnymi dyrekcjami generalnymi zajmującymi się kwestiami związanymi z leśnictwem; zachęca do wyjścia poza dotychczasową poziomą integrację służb Komisji odpowiedzialnych za kwestie związane z leśnictwem oraz do przeanalizowania możliwości integracji pionowej obejmującej wszystkie szczeble służb Komisji, których pracę koordynowałby Sekretariat Generalny; proponuje w związku z tym utworzenie w Sekretariacie Generalnym Komisji komórki organizacyjnej zajmującej się koordynowaniem polityk w zakresie leśnictwa;

10. proponuje wzmocnienie Stałego Komitetu ds. Leśnictwa poprzez rozszerzenie i sprecyzowanie jego kompetencji, np. w zakresie opracowywania i oceny planów działań oraz oceny krajowych programów leśnych;

Element strategii 4: propagowanie zrównoważonego zarządzania lasami w ramach polityki zmierzającej do utrzymania i rozwoju obszarów wiejskich

11. jest poza tym zdania, że należy stworzyć skuteczne systemy monitorowania działań w zakresie gospodarki leśnej, które mają zostać zrealizowane przez Państwa Członkowskie i które Unia Europejska współfinansuje, w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich [5], przy czym powinno się wprowadzić w życie zalecenia Trybunału Obrachunkowego odnośnie realizacji strategii leśnej;

12. wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do tego, aby opracowując programy rozwoju obszarów wiejskich w większym stopniu uwzględniały cele i środki strategii leśnej UE i "Planu działania Unii Europejskiej na rzecz zrównoważonej gospodarki leśnej";

Element strategii 5: ochrona lasów w Europie

13. wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do uwzględnienia w "Planie działania Unii Europejskiej na rzecz zrównoważonej gospodarki leśnej" skutecznych środków zapobiegania niebezpieczeństwom i przeciwdziałania poważnym katastrofom (pożary, burze, insekty i susza); przypomina Państwom Członkowskim o realizacji działań mających na celu zapobieganie pożarom lasów, przewidzianych w programach rozwoju obszarów wiejskich;

14. podkreśla, że "Plan działania Unii Europejskiej na rzecz zrównoważonej gospodarki leśnej" w rozumieniu wielofunkcyjnej roli lasów musi w większym stopniu uwzględniać ochronę gleby, wody i powietrza, jak również ochronę bioróżnorodności oraz typowych krajobrazów leśnych;

15. jest zdania, że w regionach górskich należy podejmować wysiłki zmierzające do rozdzielenia pastwisk i obszarów leśnych oraz - chociażby ze względów bezpieczeństwa - do wprowadzenia obowiązku korzystania z dróg, ponieważ istnienie pastwisk w granicach obszarów leśnych oraz nieograniczony wstęp do lasu są przyczyną znacznych szkód erozyjnych;

16. domaga się sformułowania zalecenia pod adresem Państw Członkowskich, którego celem byłoby zaproponowanie zintegrowanego podejścia do kwestii ochrony przed pożarami lasów, na przykład poprzez działania, takie jak zbieranie i wykorzystywanie odpadowej biomasy leśnej, tymczasowy zakaz innego użytkowania wypalonych powierzchni w celu zapobieżenia spekulacjom po pożarach lasów lub powołanie specjalnego organu dochodzeniowego zajmującego się przestępstwami związanymi ze środowiskiem naturalnym;

17. mając na uwadze następny okres programowania finansowego, wzywa Państwa Członkowskie i regiony Europy do rewizji repertuaru ich środków zwalczania i zapobiegania pożarom lasów w taki sposób, aby uaktualnić i wzmocnić obowiązujące środki, których wykorzystanie w wielu przypadkach nie jest zadowalające;

18. podkreśla, że ponowne zalesianie ma zasadnicze znaczenie dla zwalczania zjawiska pustynnienia; podkreśla, że ponowne zalesianie gatunkami rodzimymi przyczynia się do zachowania bioróżnorodności, zmniejsza ryzyko pożarów w lasach oraz może się przyczynić do ochrony obszarów objętych siecią Natura 2000, a także do tworzenia połączeń między nimi, co umożliwia dalsze rozprzestrzenianie się gatunków;

Element strategii 6: ochrona lasów tropikalnych

19. popiera bieżące inicjatywy w ramach planu działania FLEGT, które mają na celu zwalczanie nielegalnego wyrębu lasów oraz zagwarantowanie przestrzegania konwencji międzynarodowych;

Element strategii 7: Łagodzenie zmian klimatycznych i wkład w trwałe zaopatrzenie energetyczne

20. jest zdania, że uświadomienie sobie znaczenia lasów i produktów leśnych dla łagodzenia skutków zmiany klimatu oraz wspieranie przez Unię Europejską działalności naukowo-badawczej, kampanii na rzecz poprawy wizerunku drewna i wymiany informacji w tej dziedzinie jest rzeczą niezwykle istotną; wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do przeanalizowania w ramach strategii leśnej UE koncepcji mających na celu optymalizację wkładu sektora leśnego, przy uwzględnieniu jego konkurencyjności, do wysiłków na rzecz zwalczania zmian klimatycznych;

21. usilnie wzywa Unię Europejską do promowania wykorzystywania drewna jako surowca odnawialnego oraz stosowania wyrobów przemysłu leśnego jako przyjaznych dla środowiska naturalnego;

22. popiera pełne uwzględnienie biomasy, zwłaszcza drzewnej, w środkach politycznych służących rozwojowi źródeł energii odnawialnej (kogeneracja, biopaliwa); zwraca się do Państw Członkowskich z prośbą o sprawdzenie, jakie są możliwości preferencyjnego pod względem podatkowym traktowania zaopatrzenia w ciepło wytwarzane na bazie drewna;

Element strategii 8: promowanie konkurencyjności, zatrudnienia i dochodów z sektora leśnego

23. podkreśla wnioski wypływające z analizy przeprowadzonej przez Komisję, dotyczącej konkurencyjności gospodarki leśnej w Unii Europejskiej, w świetle których należy wspierać działania koordynacyjne w zakresie polityki na rzecz gospodarki leśnej i pozostałej części łańcucha wartości obejmującego drewno i papier; z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż zarówno na szczeblu poszczególnych krajów, jak i Wspólnoty stworzono bodźce do wspierania dobrowolnych połączeń małych przedsiębiorstw leśnych; ponadto zwraca uwagę na to, że wzmocnienie organizacji prywatnej gospodarki leśnej pomogłoby zwłaszcza prywatnym właścicielom lasów w rozwoju własnej zrównoważonej gospodarki leśnej;

24. wzywa Komisję do wspierania wysiłków Państw Członkowskich mających na celu mobilizację zasobów drewna w lasach oraz przezwyciężenie niekorzystnych uwarunkowań strukturalnych ciążących na małych przedsiębiorstwach leśnych przy wykorzystywaniu i wprowadzaniu na rynek ich produktów leśnych, aby trwale zagwarantować pokrycie własnych potrzeb Wspólnoty w zakresie zaopatrzenia w drewno i produkty z drewna; należy przy tym w szczególności usunąć pewne ograniczenia w stosowaniu drewna oraz zwrócić uwagę na przepisy i normy dotyczące działalności naukowo-rozwojowej w zakresie zastosowań drewna do innowacyjnych celów, a także na działania zmierzające do podniesienia kwalifikacji; podkreśla znaczenie dotychczas jedynie częściowo wykorzystywanych źródeł dochodu, jakie stanowią użytki leśne uboczne, takie jak korek naturalny, grzyby i jagody lub też świadczenie usług, takich jak turystyka ekologiczna i polowania, przy czym myślistwo w rozumieniu art. 33 tiret 4, 5, 7, 9, 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 odgrywa w niektórych Państwach Członkowskich niemałą rolę w zakresie dywersyfikacji dochodów;

25. wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do uwzględnienia w "Planie działania Unii Europejskiej na rzecz zrównoważonej gospodarki leśnej" skutecznych środki zapobiegania niebezpieczeństwom i przeciwdziałania poważnym katastrofom (pożary, burze, insekty); przypomina Państwom Członkowskim o realizacji działań mających na celu zapobieganie pożarom lasów, przewidzianych w programach rozwoju obszarów wiejskich, oraz uważa, że jest rzeczą ważną, aby "Plan działania Unii Europejskiej na rzecz zrównoważonej gospodarki leśnej" obejmował cały łańcuch wartości, począwszy od lasów, poprzez drewno, aż po wyroby przemysłu leśnego;

26. wzywa Komisję do uwzględnienia na potrzeby zalesiania potencjału gospodarczego rodzimych gatunków występujących w różnych regionach, jak również potencjału lasów naturalnych oraz wszystkich użytków i usług środowiskowych, jakie te lasy oferują obszarom wiejskim; w tym celu należy przeanalizować możliwości wsparcia producentów;

27. zwraca się do Komisji z prośbą o przeprowadzenie niezbędnych analiz dotyczących stopnia, w jakim różne Państwa Członkowskie mogą podjąć działania natury podatkowej mające na celu uprzywilejowane pod względem podatkowym traktowanie producentów, których negatywny wpływ na środowisko naturalne jest mniejszy; pozytywne działania, jakie producenci ci podejmują z korzyścią dla społeczeństwa i za które należy ich stosownie wynagradzać, obejmują realizację działań zapobiegających pożarom lasów i występowaniu zjawiska pustynnienia, zalesianie gatunkami rodzimymi, ochronę bioróżnorodności, zrównoważoną gospodarkę lasami naturalnymi oraz wspieranie usług na rzecz środowiska naturalnego, takich jak ochrona systemu wodnego i przeciwdziałanie erozji;

28. uważa, że udzielane wsparcie, szczególnie dotyczące poprawy środowiska i terenów wiejskich, nie powinno być różnicowane pod kątem form własności lasów lub powinno równoprawnie traktować wszystkie lasy;

Element strategii 9: promowanie działalności badawczej i rozwoju związanych z sektorem leśnym

29. domaga się wyższych środków na wsparcie działalności badawczo-rozwojowej oraz lepszego dostrzeżenia wielofunkcyjnej roli lasów, przede wszystkim z uwagi na zrównoważony rozwój bioróżnorodności, poprzez włączenie najważniejszych projektów badawczych prowadzonych w ramach sektora leśnego do siódmego programu ramowego Unii Europejskiej w dziedzinie badań naukowych lub do odpowiednich programów Państw Członkowskich, a także wsparcia już zainicjowanej platformy technologicznej, poświęconej zagadnieniom lasów, drewna i papieru;

Element strategii 10: promowanie zrównoważonego zarządzania lasami poprzez programy kształcenia i doskonalenia zawodowego

30. wzywa w szczególności Państwa Członkowskie do szerszego niż dotychczas wykorzystania oferowanych przez Unię Europejską programów szkoleń i doskonalenia zawodowego (Leonardo, Erasmus, itp.) w sektorze leśnym;

31. podkreśla, że udzielanie właścicielom lasów wsparcia w zakresie edukacji, tworzenia możliwości rozwojowych, działalności informacyjnej i usług doradczych jest nieodzownym warunkiem zrównoważonego użytkowania lasów w kontekście rozwoju obszarów wiejskich;

Element strategii 11: propagowanie zrównoważonego zarządzania lasami poprzez strategie informacyjne i komunikacyjne

32. pochwala wysiłki europejskich firm z sektora leśnego, które głównie poprzez certyfikowanie produktów z drewna starają się dać konsumentom poczucie bezpieczeństwa w odniesieniu do zrównoważonej gospodarki leśnej, należycie uwzględniającej wielofunkcyjną rolę lasów; uważa, że oba systemy certyfikacji — FSC i PEFC — są w równym stopniu wiarygodne; wzywa do wspierania wzajemnego uznawania tych dwóch systemów certyfikacji;

*

* *

33. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

[1] Dz.U. C 55 z 24.2.1997, str. 22.

[2] Dz.U. C 56 z 26.2.1999, str. 1.

[3] Dz.U. C 353 z 8.12.2000, str. 1.

[4] Dz.U.C 67 z 18.3.2005, str. 1.

[5] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 80.

--------------------------------------------------