[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 30.1.2008

SEK(2008) 83 wersja ostateczna

Wniosek

DECYZJA NR 2/2007 KOMISJI MIESZANEJ WE-EFTA W SPRAWIE „WSPÓLNEGO TRANZYTU“

zmieniająca Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej

- Projekt wspólnego stanowiska Wspólnoty - (przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

KONTEKST WNIOSKU |

110 | Podstawa i cele wniosku Zgodnie z art. 1 ust. 3 decyzji Komisji Mieszanej WE-EFTA w sprawie „wspólnego tranzytu” z dnia 12 lutego 1999 r[1]., system wspólnego tranzytu został skomputeryzowany i spełnia oczekiwania organów celnych i podmiotów gospodarczych. Korzystanie ze skomputeryzowanego systemu wspólnego tranzytu obowiązuje od dnia 1 lipca 2005 r., z zachowaniem okresu przejściowego, umożliwiającego składanie sporządzonych pisemnie zgłoszeń tranzytowych organom celnych do dnia 31 grudnia 2006 r. Organy celne muszą następnie wymieniać między sobą dane dotyczące tranzytu przy wykorzystaniu technologii informatycznych i sieci komputerowych. Konwencja z dnia 20 maja 1987 r., o wspólnej procedurze tranzytowej[2] („Konwencja”), nie jest już przystosowana do zmian wprowadzonych w zakresie tranzytu przez rozwój technologii informatycznych i komputerowej wymiany danych. Należy dostosować przepisy wspólnej procedury tranzytowej do zasad działania nowego skomputeryzowanego systemu tranzytowego. Niezbędne jest jednak utrzymanie możliwości złożenia pisemnego zgłoszenia tranzytowego, jako procedury standardowej dla podróżnych, którzy nie mają bezpośredniego dostępu do systemu komputerowego organów celnych. Wymiana danych dotyczących tranzytu pomiędzy organami celnymi odbywałaby się następnie za pośrednictwem technologii informatycznych i sieci komputerowych. Ponadto należy wdrożyć procedurę awaryjną umożliwiającą złożenie pisemnego zgłoszenia do procedury wspólnego tranzytu wszystkim podmiotom gospodarczym, w przypadku gdy nie działa celny skomputeryzowany system tranzytowy, aplikacje głównych zobowiązanych lub sieć łączności między głównymi zobowiązanymi a właściwymi organami. |

120 | Kontekst ogólny Konwencja z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej przewiduje środki ułatwiające wymianę towarów pomiędzy WE a krajami EFTA. Stosowanie nowego skomputeryzowanego systemu tranzytowego wprowadzono od dnia 30 marca 2004 r. dla podmiotów gospodarczych wszystkich umawiających się stron Konwencji. Obecne przepisy stanowią, że zgłoszenia tranzytowe mogą zostać złożone przy wykorzystaniu środków komputerowych oraz standardowych komunikatów. Należy obecnie dostosować przepisy wspólnej procedury tranzytowej do wymogu przeprowadzania wszystkich formalności (związanych ze wspólnym tranzytem) za pomocą technologii informatycznych i sieci komputerowych oraz do nowych warunków związanych z komputeryzacją, przy jednoczesnym zagwarantowaniu bezpieczeństwa i niezawodności przesyłki danych oraz szybkiego monitorowania i zamknięcia procedury. Należy jednocześnie umożliwić podróżnym, niemającym dostępu do skomputeryzowanego systemu tranzytowego, złożenie pisemnego zgłoszenia tranzytowego u właściwych organów. Należy przewidzieć procedurę awaryjną, opartą na wykorzystaniu pisemnych zgłoszeń tak, aby podmioty gospodarcze mogły kontynuować swoje operacje w przypadku awarii systemów komputerowych lub niedostępności sieci. |

139 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Brak obowiązujących przepisów w dziedzinie, której dotyczy wniosek. |

141 | Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Wniosek jest spójny z odnowioną strategią lizbońską oraz z ogólnymi ramami inicjatyw dotyczących elektronicznej administracji publicznej. |

KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |

Konsultacje z zainteresowanymi stronami |

211 | Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Skonsultowano się z grupą roboczą WE-EFTA ds. wspólnego tranzytu.. |

212 | Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia Opinia pozytywna |

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |

229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |

230 | Ocena skutków Żadnych zmian prawnych: wszystkie zasadnicze przepisy Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej pozostają bez zmian, nawet jeśli skracają się terminy dotyczące postępowania poszukiwawczego i powstania długu celnego. Skomputeryzowanie procedury zwiększa skuteczność i szybkość zarządzania operacjami tranzytowymi od strony czysto celnej, ale także z punktu widzenia podmiotów oraz w odniesieniu do ustanowionych systemów gwarancji finansowych. |

ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |

305 | Krótki opis proponowanych działań Zastąpić dodatki i załączniki do Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej dodatkami i załącznikami uwzględniającymi komputeryzację procedury. |

310 | Podstawa prawna Art. 15 Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej. |

329 | Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |

Zasada proporcjonalności |

332 | Nie dotyczy |

Wybór instrumentów |

342 | Brak innych właściwych instrumentów. |

WPłYW NA BUDżET |

409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |

INFORMACJE DODATKOWE |

510 | Uproszczenie |

511 | Wniosek wprowadza uproszczenie procedur administracyjnych dotyczących organów publicznych (krajowych bądź europejskich), oraz jednostek i osób prywatnych. |

513 | Wniosek wprowadza wspólną dla wszystkich umawiających się stron Konwencji skomputeryzowaną celną procedurę tranzytu. |

514 | Skomputeryzowanie celnej procedury tranzytu pozwala na stosowanie uproszczeń wobec jednostek i osób prywatnych w ramach uzyskanych pozwoleń. |

1. .

Wniosek

DECYZJA NR 2/2007 KOMISJI MIESZANEJ WE-EFTA W SPRAWIE „WSPÓLNEGO TRANZYTU“

z dnia [...] r.

zmieniająca Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej

KOMISJA MIESZANA,

uwzględniając Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej[3], w szczególności jej art. 15 ust. 3 lit. a) i c),

a także mając na uwadze, co następuje:

2. Zgodnie z Decyzją nr 4/2005 Komisji Mieszanej WE-EFTA w sprawie „Wspólnego tranzytu” z dnia 15 sierpnia 2005 r., podmioty powinny wykorzystywać skomputeryzowany system wspólnego tranzytu w celu składania zgłoszeń tranzytowych począwszy od dnia 1 lipca 2005 r., z zachowaniem okresu przejściowego umożliwiającego składanie pisemnych zgłoszeń tranzytowych u organów celnych do dnia 31 grudnia 2006 r.

3. Zgłoszenia tranzytowe powinny być składane zgodnie ze standardową procedurą, przy wykorzystaniu środków komputerowych zamiast pisemnych zgłoszeń, a dane tranzytowe wymieniane przez organy celne za pośrednictwem technologii informatycznych i sieci komputerowych.

4. Przepisy dotyczące wspólnej procedury tranzytowej powinny zostać dostosowane do szczegółowych zasad stosowanych w procedurze wykorzystującej techniki elektronicznego przetwarzania danych.

5. Podróżni nie mający bezpośredniego dostępu do skomputeryzowanego celnego systemu tranzytowego, powinni mieć możliwość składania pisemnych zgłoszeń tranzytowych u organów celnych zgodnie ze standardową procedurą. Następnie organy celne dokonają wymiany danych dotyczących tranzytu za pośrednictwem technologii informatycznych i sieci komputerowych.

6. Ponadto należy wdrożyć procedurę awaryjną opartą na składaniu pisemnego zgłoszenia tranzytowego, w celu umożliwienia podmiotom wykonywania operacji tranzytowych, w przypadku gdy celny system komputerowy lub aplikacja głównego zobowiązanego, w tym upoważnionego nadawcy, nie działają, bądź w przypadku gdy sieć łączności nie działa.

7. Zważywszy na fakt, że procedura skomputeryzowanego tranzytu jest procedurą standardową, a podstawową funkcją pisemnego zgłoszenia tranzytowego jest jego wykorzystanie w procedurze awaryjnej, treść i porządek załączników dotyczących wymienionych procedur powinny zostać zmienione. Ponadto, dla uproszczenia, załączniki dotyczące wzorów Jednolitego Dokumentu Administracyjnego ich zastosowania powinny zostać zlikwidowane i zastąpione odniesieniami do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym, zwanej Konwencją SAD. To pozwoliłoby uniknąć zmian w Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej wprowadzonych przez kolejne zmiany, które mogą zostać wniesione do Konwencji SAD.

8. Należy zatem odpowiednio zmienić Konwencję.

PRZYJMUJE NINIEJSZą DECYZJĘ:

Artykuł 1

Konwencja z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej zostaje zmieniona w następujący sposób:

1) Artykuł 11 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:

„4. Urząd wyjścia może odstąpić od nałożenia zamknięć, jeżeli tożsamość towarów może być stwierdzona przez ich opis w zgłoszeniu tranzytowym lub w załączonych dokumentach, z uwzględnieniem ewentualnych innych środków służących zapewnieniu tożsamości towarów.”

2) W art. 12 ust. 1, słowa „karta 4” zastępuje się słowami: „karta 4 lub tranzytowy dokument towarzyszący”.

3) Dodatek I zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji.

4) Załączniki I-V do dodatku I zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.

5) Dodatek II zastępuje się załącznikiem III do niniejszej decyzji.

6) Dodatek III zastępuje się załącznikiem IV do niniejszej decyzji.

7) Załączniki A1-A13, B1-B7, C1 i C2, oraz D1-D6 zastępuje się załącznikiem V do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

1. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2008 r.

2. Przepisy niniejszej decyzji nie mają zastosowania do towarów objętych wspólną procedurą tranzytową przed datą wejścia w życie decyzji.

3. Artykuły 41, 41a, 116, 118 ust. 2 i 119 dodatku I zmienione niniejszą decyzją wchodzą w życie od dnia 1 lipca 2009 r.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Komisji Mieszanej

Przewodniczący

[…]

ZAŁĄCZNIK I

DODATEK I

PROCEDURY WSPÓLNEGO TRANZYTU

TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

1. Niniejszy dodatek ustanawia niektóre szczegółowe zasady wspólnej procedury tranzytowej, zgodnie z art. 1 ust. 3 Konwencji.

2. Przepisy niniejszego dodatku stosują się do przewozu towarów w ramach wspólnej procedury tranzytowej, niezależnie od tego, czy stosowana jest procedura T1 czy T2, o ile nie określono inaczej.

3. Wykaz towarów o podwyższonym stopniu ryzyka nadużyć finansowych znajduje się w załączniku I. Jeżeli postanowienia niniejszej Konwencji odwołują się do tego załącznika, środki odnoszące się do wymienionych w nim towarów, stosują się tylko wtedy, kiedy ilość tych towarów jest wyższa od odpowiedniej minimalnej ilości. Załącznik I podlega przeglądowi co najmniej raz do roku.

DZIAŁ I

ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Zakres stosowania

Artykuł 2

1. Wspólnej procedury tranzytowej nie stosuje się do przesyłek pocztowych (w tym paczek pocztowych) realizowanych zgodnie ze statutami Światowego Związku Pocztowego, jeżeli towary przewożone są przez osoby posiadające prawa i obowiązki wynikające z tych statutów lub działające w ich imieniu.

2. Umawiająca się Strona może zadecydować o niestosowaniu wspólnej procedury tranzytowej do transportu towarów rurociągami. Decyzja ta jest przekazywana Komisji, która informuje o niej pozostałe kraje.

Definicje

Artykuł 3

Do celów niniejszej Konwencji stosuje się następujące definicje:

a) „właściwe organy”:

organy celne lub każdy inny organ, odpowiedzialne za stosowanie niniejszej Konwencji;

b) „zgłoszenie tranzytowe”:

czynność, poprzez którą dana osoba w określony sposób i w określonej formie wyraża wolę objęcia towarów wspólną procedurą tranzytową;

c) „tranzytowy dokument towarzyszący”:

dokument, który jest drukowany z systemu komputerowego, oparty na danych ze zgłoszenia tranzytowego, który ma towarzyszyć towarom;

d) „procedura T2”:

procedura T2, o której mowa w art. 2 Konwencji, określona w zgłoszeniu tranzytowym symbolem „T2” lub „T2F”;

e) „główny zobowiązany”:

osoba, która zgłasza towary do wspólnej procedury tranzytowej, bądź osoba, w imieniu której zgłoszenie jest dokonywane;

f) „urząd wyjścia”:

urząd celny, w którym przyjmowane są zgłoszenia o objęcie towarów w wspólną procedurą tranzytową;

g) „urząd tranzytowy”:

- – urząd celny w miejscu wprowadzenia na terytorium jednej z Umawiających się Stron lub

- – urząd celny w miejscu wyprowadzenia z terytorium jednej z Umawiających się Stron, jeżeli przesyłka w trakcie procedury tranzytowej opuszcza obszar celny tej Umawiającej się Strony przez granicę między tą Umawiającą się Stroną a krajem trzecim;

h) „urząd przeznaczenia”:

urząd celny, w którym towary objęte wspólną procedurą tranzytową muszą zostać przedstawione w celu zakończenia procedury;

i) „urząd składania gwarancji”:

wyznaczony przez właściwe organy każdego kraju urząd, w którym gwarant składa gwarancję;

j) „gwarant”:

każda osoba trzecia, fizyczna bądź prawna, która pisemnie zobowiązuje się zapłacić, solidarnie z głównym zobowiązanym, każdy ewentualny dług, do wysokości gwarantowanej kwoty;

k) „kod HS”:

kody cyfrowe dla tytułów i podtytułów Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania towarów, ustanowione Konwencją z dnia 14 czerwca 1983 r.;

l) „dług”:

należności przywozowe lub wywozowe oraz inne opłaty odnoszące się do towarów objętych wspólną procedurą tranzytową;

m) „dłużnik”:

osoba fizyczna lub prawna, odpowiedzialna za zapłacenie długu;

n) „Komisja”:

Komisja Wspólnot Europejskich;

o) „zwolnienie towarów”:

działanie, poprzez które właściwe organy dopuszczają towary do celów przewidzianych we wspólnej procedurze tranzytowej;

p) „osoba mająca swoją siedzibę w Umawiającej się Stronie”:

- w przypadku osoby fizycznej, każda osoba tam zamieszkała;

- w przypadku osoby prawnej lub stowarzyszenia osób, każda osoba która ma na obszarze Umawiającej się Strony siedzibę, centralny zarząd lub prowadzi na jej obszarze działalność gospodarczą w sposób stały;

q) „techniki przetwarzania danych”:

- wymiana z właściwymi organami standardowego komunikatu EDI lub

- wprowadzenie do systemów przetwarzania danych właściwych organów informacji wymaganych do dopełnienia odpowiednich formalności;

r) „EDI” (Electronic Data Interchange):

przesyłanie danych zgodnie z uzgodnionymi standardami dla komunikatów, między jednym a drugim systemem komputerowym, z zastosowaniem urządzeń elektronicznych;

s) „standardowy komunikat”:

określona struktura do przesłania danych z użyciem systemu elektronicznego;

t) „dane osobowe”:

każda informacja odnosząca się do określonej lub możliwej do określenia osoby fizycznej albo prawnej;

u) „procedura awaryjna”:

Procedura oparta na wykorzystaniu pisemnych dokumentów, w celu umożliwienia złożenia i skontrolowania zgłoszenia tranzytowego oraz monitorowania przebiegu operacji tranzytowej, jeżeli nie może zostać zastosowana procedura standardowa drogą elektroniczną;

v) „Konwencja SAD”:

Konwencja z dnia 20 maja 1987 r. o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym.

DZIAŁ II

PROCEDURA STANDARDOWA

Artykuł 4

1. Formalności związane z zastosowaniem procedury T1 lub T2 są dopełniane za pomocą komputerowych technik przetwarzania danych w warunkach i w sposób określony przez właściwe organy, z poszanowaniem zasad ustanowionych przez przepisy celne.

2. Umawiające się Strony określają za obopólnym porozumieniem środki ustanawiające:

a) zasady określające i zarządzające komunikatami, wymienianymi przez urzędy celne i które są niezbędne do stosowania wspólnej procedury tranzytowej;

b) wspólny zestaw danych oraz format komunikatów przekazywanych w ramach wspólnej procedury tranzytowej.

Zakres stosowania

Artykuł 5

1. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczególnych okoliczności, wymiana informacji pomiędzy właściwymi organami, opisana w niniejszym dodatku, wykonywana jest przy wykorzystaniu cyfrowych technik przetwarzania danych i sieci komputerowych.

2. Wszystkie Umawiające się Strony używają wspólnotowego systemu CCN/CSI (Wspólna sieć komunkacyjna/Wspólny interfejs systemów) do wymiany komunikatów, o których mowa w ust. 1. Udział finansowy krajów EFTA, jak również inne zagadnienia związane ze stosowaniem systemu, będą ustalone między Wspólnotą a każdym z krajów EFTA.

3. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się do uproszczonych procedur określonych w art. 44 ust. 1 lit. f) i g), chyba że ustalono inaczej.

Środki bezpieczeństwa

Artykuł 6

1. Warunki określone dla przeprowadzania formalności dokonywanych przy użyciu techniki przetwarzania danych powinny zawierać, między innymi, środki do sprawdzania źródeł danych i do ochrony przed przypadkowym lub niezgodnym z prawem zniszczeniem, przypadkową utratą, zmianą lub dostępem do nich przez osoby nieuprawnione.

2. Poza wymogami bezpieczeństwa, określonymi w ust. 1, właściwe organy powinny wprowadzić i utrzymywać odpowiednie środki bezpieczeństwa w celu skutecznego, niezawodnego i bezpiecznego funkcjonowania całego systemu tranzytowego.

3. W celu zapewnienia poziomu bezpieczeństwa, o którym mowa powyżej, każde wprowadzenie, zmiana lub usunięcie danych powinno być odnotowane wraz ze wskazaniem celu takiego działania, jego czasu i osoby, która tego dokonała. Ponadto oryginalne dane lub każde dane, które były przedmiotem takiego działania, powinny być przechowywane przez okres co najmniej trzech lat kalendarzowych, licząc od zakończenia roku, którego te dane dotyczą, lub przez okres dłuższy, jeżeli przepisy odrębne tak stanowią.

4. Właściwe organy systematycznie nadzorują stosowanie środków bezpieczeństwa.

5. Właściwe zainteresowane organy informują się wzajemnie o wszystkich podejrzeniach dotyczących naruszenia środków bezpieczeństwa.

Ochrona danych osobowych

Artykuł 7

1. Umawiające się Strony wykorzystują otrzymane informacje dotyczące danych osobowych, wymagane przez przepisy Konwencji, wyłącznie do celów stosowania tej Konwencji i do innych przeznaczeń celnych następujących po wspólnej procedurze tranzytowej. To ograniczenie nie powinno jednak uniemożliwić wykorzystania tych danych dla celów analizy ryzyka lub postępowania wyjaśniającego lub innego zgodnego z prawem postępowania, wszczynanego w związku ze wspólną procedurą tranzytową. W takim wypadku właściwe organy, które przekazały informację, powinny zostać bezzwłocznie powiadomione o jej wykorzystaniu.

2. Jeżeli przepisy Konwencji przewidują przekazywanie informacji dotyczących danych osobowych, Umawiające się Strony zobowiązują się do zastosowania koniecznych środków dla zapewnienia ochrony danych osobowych, co najmniej w sposób określony w Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych o charakterze osobowym.

3. Każda Umawiająca się Strona podejmie odpowiednie środki, poprzez przeprowadzenie skutecznych działań kontrolnych, dla zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszego artykułu.

DZIAŁ III

OBOWIĄZKI GŁÓWNEGO ZOBOWIĄZANEGO, PRZEWOŹNIKA I ODBIORCY

Artykuł 8

1. Główny zobowiązany odpowiedzialny jest za:

a) przedstawienie w niezmienionym stanie towarów oraz wymaganych dokumentów w urzędzie przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe organy w celu zapewnienia tożsamości towarów;

b) przestrzeganie innych przepisów odnoszących się do wspólnej procedury tranzytowej.

c) przedstawianie właściwym organom odpowiedzialnym za kontrolę, na ich żądanie i w ewentualnie wyznaczonym terminie, wszystkich wymaganych dokumentów i informacji, niezależnie od zastosowanego nośnika, oraz zapewnienie wszelkiej niezbędnej pomocy.

2. Niezależnie od obowiązków głównego zobowiązanego określonych w ust. 1, przewoźnik lub odbiorca towarów, który przyjmuje towary i wie, że podlegają one wspólnej procedurze tranzytowej, jest także obowiązany przedstawić je w niezmienionym stanie wraz z wymaganymi dokumentami w urzędzie przeznaczenia, w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków podjętych przez właściwe władze w celu zapewnienia tożsamości towarów.

DZIAŁ IV

GWARANCJE

Obowiązek złożenia gwarancji

Artykuł 9

1. Główny zobowiązany składa gwarancję w celu zapewnienia płatności długu mogącego powstać w odniesieniu do danego towaru.

2. Gwarancja może być:

a) gwarancją pojedynczą, zabezpieczającą jedną procedurę wspólnego tranzytu;

b) w wypadku stosowania uproszczenia, o którym mowa w art. 48, gwarancją generalną zabezpieczającą kilka operacji tranzytowych.

Złożenie gwarancji

Artykuł 10

1. Gwarancja może zostać złożona :

a) w formie depozytu gotówkowego w urzędzie wyjścia;

b) albo w formie gwarancji złożonej przez gwaranta w urzędzie składania gwarancji;

2. Niemniej jednak właściwe organy mogą odmówić przyjęcia zaproponowanego rodzaju gwarancji, jeżeli nie jest on odpowiedni dla zapewnienia prawidłowej realizacji wspólnej procedury tranzytowej..

Depozyt gotówkowy

Artykuł 10a

Depozyty w gotówce składa się w walucie kraju wyjścia albo w innej formie uznawanej przez właściwe organy tego kraju.

Zabezpieczenie w postaci depozytu gotówkowego lub równoważnej formy płatności musi być zgodne z obowiązującymi przepisami w kraju wyjścia.

Gwarant

Artykuł 10b

1. Gwarant musi mieć miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się Stronie, w której składana jest gwarancja, i musi być uznany przez właściwe organy. Gwarant powinien podać adres dla doręczeń lub wyznaczyć przedstawiciela w każdej z Umawiających się Stron związanej z daną procedurą tranzytową. W przypadku, gdy jedną z Umawiających się Stron jest państwo członkowskie Wspólnoty, gwarant podaje adres dla doręczeń lub wyznacza przedstawiciela w każdym z tych państw członkowskich.

2. Zobowiązanie gwaranta obejmuje także, w granicach udzielonej gwarancji, kwotę należności celnych wymaganych w wyniku kontroli wykonanych po zwolnieniu towarów.

3. Właściwe organy odmawiają uznania gwaranta, który nie daje pewności uiszczenia w wyznaczonym terminie płatności długu, do maksymalnej kwoty gwarancji.

4 . Jeżeli gwarancja składana jest przez gwaranta w urzędzie składania gwarancji:

a) Głównemu zobowiązanemu przydziela się „Numer Referencyjny Gwarancji”, służący korzystaniu z gwarancji i identyfikacji każdego zobowiązania gwaranta;

b) Głównemu zobowiązanemu przydziela się kod dostępu towarzyszący „Numerowi Referencyjnemu Gwarancji”.

Zwolnienie ze złożenia gwarancji

Artykuł 11

1. Z wyjątkiem przypadków gdy to konieczne nie należy składać gwarancji dla:

a) przewozów towarów drogą powietrzną;

b) przewozów towarów po Renie i dopływach Renu;

c) transportu rurociągami;

d) przewozów we wspólnej procedurze tranzytowej, dokonywanych zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. g) ppkt(i).

2. Każdy kraj może zrezygnować z wymogu składania gwarancji przy przewozach towarów po innych, niż wymienione w ust. 1 lit. b), trasach wodnych położonych na swoim obszarze. Kraje powiadamiają o podjętych w tym zakresie postanowieniach Komisję, która informuje o tym inne kraje.

DZIAŁ V

INNE POSTANOWIENIA

Moc prawna dokumentów i rejestrów

Artykuł 12

1. Niezależnie od nośnika, dokumenty wystawione prawidłowo i środki podjęte lub akceptowane przez właściwe organy jednego kraju, mają w innych krajach ten sam skutek prawny, jaki tego rodzaju dokumentom i środkom nadają ich właściwe organy.

2. Ustalenia właściwych organów jednego kraju, dokonane podczas kontroli przeprowadzonych w ramach wspólnej procedury tranzytowej, mają w innych krajach taką samą moc prawną, co ustalenia właściwych organów tych krajów

Wykaz urzędów celnych właściwych w zakresie wspólnej procedury tranzytu

Artykuł 13

Każdy kraj wprowadza do systemu komputerowego wykaz urzędów celnych właściwych dla operacji we wspólnej procedurze tranzytowej, ze wskazaniem ich numerów identyfikacyjnych i zakresu obowiązków, a także dni i godzin urzędowania. Zmiany tych danych należy również wprowadzić do systemu komputerowego.

Komisja przekaże te informacje innym krajom za pomocą systemu komputerowego.

Urząd centralny

Artykuł 14

Każdy kraj informuje w razie potrzeby Komisję, o stworzeniu urzędów centralnych i ich uprawnieniach w zakresie zarządzania i monitorowania wspólnej procedury tranzytowej oraz otrzymywania i przesyłania dokumentów oraz jakich rodzajów dokumentów to dotyczy. Komisja powiadamia o tym inne kraje.

Przestępstwa i kary

Artykuł 15

Kraje podejmą wszelkie konieczne działania w celu zwalczania przestępstw i naruszeń przepisów oraz nałożą kary skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

TYTUŁ II

REALIZACJA PROCEDURY

DZIAŁ I

GWARANCJA POJEDYNCZA

Forma gwarancji pojedynczej

Artykuł 16

1. Gwarancja pojedyncza musi pokrywać całość kwoty mogącego powstać długu celnego, obliczonej na podstawie najwyższych stawek, w tym stawek należności przywozowych mających zastosowanie w kraju wyjścia dla tego rodzaju towarów, w przypadku ich wprowadzenia do obrotu. Dla celów tego obliczenia towary wspólnotowe przewożone zgodnie z Konwencją o wspólnej procedurze tranzytowej są traktowane jako towary niewspólnotowe.

Jednakże, stawki uwzględniane przy obliczaniu gwarancji pojedynczej nie mogą być niższe od stawki minimalnej, jeżeli taka stawka podana jest w piątej kolumnie załącznika I.

2. Gwarancja pojedyncza w formie depozytu gotówkowego jest ważna we wszystkich Umawiających się Stronach a zwracana jest po zamknięciu procedury.

3. Gwarancja pojedyncza składana przez gwaranta, może mieć formę karnetów gwarancji pojedynczej na kwotę 7 000 EUR, wydawanych przez gwaranta osobom, które zamierzają występować jako główny zobowiązany i jest ważna we wszystkich Umawiających się Stronach.

Gwarant odpowiada do wysokości 7 000 EUR z tytułu każdego karnetu.

4. Jeżeli gwarancja pojedyncza jest składana przez gwaranta, główny zobowiązany nie może zmienić kodu dostępu towarzyszącego „Numerowi Referencyjnemu Gwarancji”, chyba że ma zastosowanie załącznik IV pkt 3.

Składanie gwarancji pojedynczej przez gwaranta

Artykuł 17

1. Gwarancja pojedyncza złożona przez gwaranta odpowiada wzorowi, określonemu w załączniku C1 do dodatku III. Dokument gwarancyjny przechowywany jest przez urząd składania gwarancji.

2. Jeżeli wymaga tego prawo krajowe, regulacje lub przepisy administracyjne, albo istnieje przyjęta praktyka, kraj może pozwolić, aby zobowiązanie gwaranta, o którym mowa w ustępie 1, było sporządzone w innej formie, pod warunkiem, że dokument ten posiada taką samą moc prawną, jak dokument określony we wzorze.

Gwarancja pojedyncza w formie karnetów.

Artykuł 18

1. W przypadku określonym w art. 16 ust. 3 dokument gwarancji pojedynczej odpowiada wzorowi znajdującym się w załączniku C2 do dodatku III.

Artykuł 17 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis .

2. Gwarant dostarcza urzędowi składania gwarancji wszelkich wymaganych danych szczegółowych dotyczących wydanych przez niego karnetów gwarancji pojedynczej, zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi przez właściwe organy.

Ostateczny termin ich wykorzystania nie może być późniejszy niż jeden rok, licząc od dnia ich wydania.

3. Dla każdego wydanego mu karnetu gwarancji pojedynczej, gwarant podaje głównemu zobowiązanemu „Numer Referencyjny Gwarancji”, przy czym towarzyszący numerowi kod dostępu nie może zostać zmieniony przez głównego zobowiązanego.

4. Do celów stosowania przepisów art. 22 ust. 1 lit. b) gwarant wydaje głównemu zobowiązanemu karnety gwarancji pojedynczej sporządzone na piśmie, zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku C3. Numer identyfikacyjny wskazany jest na karnecie.

5. Gwarant może wydać karnety gwarancji pojedynczej, które nie są ważne dla operacji tranzytowych towarów określonych w wykazie zamieszczonym w załączniku I. W takim przypadku, gwarant umieszcza ukośnie na wydawanym przez niego karnecie lub karnetach gwarancji pojedynczej sporządzonych na piśmie, następujący zapis:

- Ograniczona ważność – 99200

6. Główny zobowiązany, w celu pokrycia całej kwoty długu, który mógłby powstać, przekazuje do urzędu wyjścia taką liczbę karnetów gwarancji pojedynczej, która odpowiada wielokrotności kwoty 7 000 EUR, wymaganej do pokrycia całkowitej kwoty mogącego powstać długu. Do celów stosowania przepisów art. 22 ust. 1 lit. b), sporządzone na piśmie karnety muszą zostać przekazane do urzędu wyjścia i przez niego przechowywane; urząd powiadamia o numerze identyfikacyjnym każdego karnetu wskazany na karnecie urząd składania gwarancji.

Cofnięcie i unieważnienie dokumentu gwarancyjnego

Artykuł 19

1. W przypadku niespełniania warunków określonych w dniu wydania gwarancji, urząd składania gwarancji cofa swoje przyjęcie zobowiązania gwaranta.

Gwarant również może w każdej chwili unieważnić swoje zobowiązanie.

2. Cofnięcie lub unieważnienie wchodzi w życie szesnastego dnia następującego po dniu, w którym, odpowiednio, gwarant lub urząd składania gwarancji zostali powiadomieni.

Od tego dnia karnety gwarancji pojedynczej wydane wcześniej nie mogą być używane w celu objęcia towarów wspólną procedurą tranzytową.

3. Informacje o cofnięciu lub unieważnieniu oraz o dniu, w którym stają się skuteczne, wprowadzane są bezzwłocznie do systemu komputerowego przez właściwe organy kraju, któremu podlega urząd składania gwarancji.

DZIAŁ II

ŚRODKI TRANSPORTU I ZGŁOSZENIE TRANZYTOWE

Załadunek

Artykuł 20

1. W jednym zgłoszeniu tranzytowym mogą być wyszczególnione tylko towary, które zostały lub mają zostać załadowane na jeden środek transportu w celu przewozu z jednego urzędu wyjścia do jednego urzędu przeznaczenia.

W rozumieniu niniejszego artykułu, następujące środki transportu traktowane są jako jeden środek transportu, o ile przewożone nimi towary mają pozostawać razem:

a) pojazd drogowy z jedną lub kilkoma przyczepami lub naczepami ;

b) zestaw wagonów lub platform kolejowych;

c) statki, które tworzą jeden zestaw;

d) kontenery, które zostały załadowane na jeden środek transportu w rozumieniu niniejszego artykułu.

2. Pojedynczy środek transportu może być wykorzystany do załadowania towarów w kilku urzędach wyjścia i wyładowania towarów w kilku urzędach przeznaczenia.

Zgłoszenia tranzytowe za pomocą technik przetwarzania danych

Artykuł 21

1. Elementy zgłoszenia określone w załączniku A1 do dodatku III są sporządzane w postaci zakodowanych danych lub w każdej innej postaci ustalonej przez organy celne, w celu ich elektronicznego przetworzenia, przy czym powinny odpowiadać wymaganym danym.

2. Zgłoszenie tranzytowe wykonane za pomocą EDI uznaje się za złożone w momencie odbioru komunikatu EDI przez właściwe organy.

O przyjęciu zgłoszenia tranzytowego wykonanego za pomocą EDI główny zobowiązany jest informowany komunikatem zawierającym przynajmniej identyfikację otrzymanego od niego komunikatu i/lub numer rejestracyjny zgłoszenia tranzytowego oraz datę jego przyjęcia.

3. Zgłoszenie tranzytowe złożone za pomocą wymiany komunikatów standardowych EDI powinno być zgodne ze strukturą i danymi szczegółowymi określonymi w dodatku III.

4. Zgłoszenie tranzytowe wypełniane jest zgodnie z dodatkiem III, w jednym z języków urzędowych Umawiających się Stron, uznanym przez właściwe organy kraju wyjścia. Właściwe organy kraju, którego dotyczy operacja tranzytowa, mogą zażądać przedstawienia tłumaczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego kraju, o ile zaistnieje taka potrzeba.

5. W przypadku gdy wspólna procedura tranzytowa w kraju wyjścia następuje po innym przeznaczeniu celnym, urząd celny wyjścia może zażądać okazania stosownych dokumentów.

6. Towary przedstawia się wraz z dokumentem przewozowym. Urząd celny wyjścia może podjąć decyzję o zwolnieniu z obowiązku okazania tego dokumentu przy wypełnianiu formalności celnych, pod warunkiem że dokument pozostaje do jego dyspozycji.

Zgłoszenie tranzytowe w formie pisemnej

Artykuł 22

1. Towary mogą być objęte wspólną procedurą tranzytową poprzez pisemne zgłoszenie tranzytowe sporządzone na formularzu odpowiadającym wzorowi określonemu w dodatku 1 do załącznika I do Konwencji SAD, w następujących przypadkach:

a) kiedy towary są przewożone przez podróżnych nie mających bezpośredniego dostępu do celnego systemu komputerowego, zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w art. 22a;

b) kiedy stosowana jest procedura awaryjna, na warunkach i zgodnie z ze szczegółowymi zasadami określonymi w załączniku V;

c) kiedy decyduje o tym Umawiająca się Strona.

2. W ramach zastosowania ust. 1 lit. a) i c) właściwe organy zapewniają, by dane tranzytowe były wymieniane pomiędzy właściwymi organami za pośrednictwem celnego systemu komputerowego.

3. Stosowanie pisemnego zgłoszenia tranzytowego, zgodnie z ust. 1 lit. b), wymaga zgody właściwych organów, w przypadku, kiedy nie działa aplikacja głównego zobowiązanego i/lub sieć.

4. Zgłoszenie tranzytowe może być uzupełnione jednym lub kilkoma formularzami uzupełniającymi, odpowiadającymi wzorom określonym w dodatku 3 załącznika I do Konwencji SAD. Formularze stanowią integralną część zgłoszenia.

5. Zamiast formularza uzupełniającego mogą być wykorzystywane listy towarowe sporządzone zgodnie ze wzorem znajdującym się w dodatku III, będące częścią opisową zgłoszenia tranzytowego, którego stanowią integralną część.

6. Formularze określone w ust. 1, 4 i 5 wypełniane są zgodnie z dodatkiem III.

7. Art. 21 ust. 4-6 stosuje się mutatis mutandis .

Zgłoszenie tranzytowe dla podróżnych

Artykuł 22a

Do celów stosowania przepisów art. 22 ust. 1 lit. a), podróżny sporządza zgłoszenie tranzytowe zgodnie z art. 5 i 6 dodatku III oraz jego załącznikiem B6.

Przesyłki mieszane

Artykuł 23

W przypadku przesyłek zawierających jednocześnie towary, które muszą zostać objęte procedurą T1 i towary, które muszą zostać objęte procedurą T2, zgłoszenie tranzytowe zawierające symbol T uzupełnia się przy każdej pozycji towaru symbolem „T1”, „T2” lub „T2F”.

Podpisanie zgłoszenia tranzytowego i zobowiązanie głównego zobowiązanego

Artykuł 24

1. Zgłoszenie tranzytowe musi zawierać elektroniczny podpis lub inny sposób poświadczenia.

2. Złożenie zgłoszenia tranzytowego czyni głównego zobowiązanego odpowiedzialnym za:

a) prawdziwość danych znajdujących się w zgłoszeniu tranzytowym;

b) autentyczność przedstawionych dokumentów;

c) przestrzeganie wszystkich obowiązków związanych z objęciem określonych towarów wspólną procedurą tranzytową.

DZIAŁ III

FORMALNOŚCI W URZĘDZIE WYJŚCIA

Złożenie zgłoszenia tranzytowego

Artykuł 25

Zgłoszenie tranzytowe jest składane, a towary przedstawiane urzędowi wyjścia w dniach i w godzinach ustalonych przez właściwe organy.

Urząd wyjścia może, na wniosek i na koszt głównego zobowiązanego, zezwolić na przedstawienie towarów w każdym innym miejscu.

Trasa przewozu

Artykuł 26

1. Towary objęte wspólną procedurą tranzytową muszą zostać dostarczone do urzędu przeznaczenia ekonomicznie uzasadnioną trasą.

2. Z zastrzeżeniem postanowień art. 59, dla towarów określonych w wykazie znajdującym się w załączniku I lub gdy właściwe organy albo główny zobowiązany uznają to za konieczne, urząd wyjścia wyznacza trasę przewozu i wpisuje w polu 44 zgłoszenia tranzytowego co najmniej kraje, przez które przewóz będzie dokonywany, biorąc pod uwagę wszelkie informacje zgłoszone przez głównego zobowiązanego.

Przyjęcie i rejestracja zgłoszenia tranzytowego

Artykuł 27

1. Urząd wyjścia przyjmuje i rejestruje zgłoszenie tranzytowe w dniach i w godzinach ustalonych przez właściwe organy pod warunkiem, że:

a) zawiera ono wszystkie informacje wymagane zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji;

b) dołączono wszystkie wymagane dokumenty; oraz że

c) przedstawiono organom celnym towary, których dotyczy to zgłoszenie.

2. Właściwe organy mogą zezwolić na nieprzedstawianie wymaganych dokumentów, określonych w ust. 1 lit. b), wraz ze zgłoszeniem. W takim przypadku dokumenty te są pozostawione do dyspozycji właściwych organów.

3. Datą obowiązującą dla zastosowania wszystkich przepisów regulujących wspólną procedurę tranzytową jest data przyjęcia zgłoszenia przez właściwe organy, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Sprostowanie zgłoszenia tranzytowego

Artykuł 28

1. Po przyjęciu przez właściwe organy zgłoszenia tranzytowego, głównemu zobowiązanemu, na jego wniosek, można zezwolić na sprostowanie jednej lub większej liczby danych zawartych w tym zgłoszeniu. Sprostowanie nie może spowodować, że zgłoszenie tranzytowe będzie dotyczyć innych towarów, niż zgłoszone uprzednio.

2. Jednakże żadne sprostowanie nie może zostać dokonane, jeżeli wniosek o sprostowanie zostanie złożony po tym, kiedy właściwe organy:

a) poinformowały głównego zobowiązanego, że zamierzają dokonać rewizji towarów; lub;

b) ustaliły, że podano nieprawidłowe dane; lub

c) zwolniły towary.

Termin przedstawienia w urzędzie przeznaczenia

Artykuł 29

1. Urząd wyjścia, biorąc pod uwagę wyznaczoną trasę przewozu, obowiązujące przepisy dotyczące przewozu i inne przepisy oraz, jeśli uzna za stosowne, informacje przekazane przez głównego zobowiązanego, wyznacza termin, w ciągu którego należy przedstawić towary w urzędzie przeznaczenia.

2. Wyznaczony przez urząd wyjścia termin jest wiążący dla właściwych organów krajów, przez których obszar dokonywany jest przewóz towarów we wspólnej procedurze tranzytowej, i nie może być przez te organy zmieniony.

Weryfikacja zgłoszenia tranzytowego i towarów

Artykuł 30

1. Właściwe organy kraju wyjścia przeprowadzają kontrole wyrywkowe lub oparte na analizie ryzyka, polegające na:

a) sprawdzeniu zgłoszenia tranzytowego i załączonych dokumentów;

b) rewizji towarów i, jeżeli to konieczne, pobraniu próbek do analiz lub szczegółowego badania.

2. Rewizja towarów odbywa się w wyznaczonych miejscach i godzinach. Jednakże, właściwe organy mogą, na wniosek głównego zobowiązanego i na jego koszt, przeprowadzić rewizję towarów w innych miejscach i innym czasie.

Środki służące do identyfikacji towarów

Artykuł 31

1. Urząd wyjścia stosuje środki, które uznaje za konieczne do identyfikacji towarów i umieszcza odpowiednie dane w zgłoszeniu tranzytowym.

2. Bez uszczerbku dla przepisów art. 11 ust. 4 Konwencji, odmawia się zwolnienia towarów objętych wspólną procedurą tranzytową, jeżeli nie można, zgodnie z art. 11 ust. 2 lub 3 Konwencji, nałożyć zamknięć celnych.

3. Jeżeli nakładane są zamknięcia celne na przestrzeń ładunkową, właściwe organy sprawdzają, czy środek transportu został uznany za odpowiedni do nałożenia zamknięć celnych lub czy spełnia wymogi do nałożenia zamknięć celnych.

4. W rozumieniu art. 11 ust. 2 lit. a) Konwencji, każdy pojazd drogowy, przyczepa, naczepa lub kontener uznany za odpowiedni do nałożenia zamknięć celnych, zgodnie z umową międzynarodową, której stroną jest Wspólnota Europejska lub jedno z jej państw członkowskich lub kraje EFTA, uważa się za odpowiedni do nałożenia zamknięć celnych na podstawie innych przepisów.

5. Zamknięcia celne powinny być zgodne z opisem zawartym w dodatku II.

6. Zamknięcia celne nie mogą być zdejmowane bez pozwolenia właściwych organów.

7. Jeżeli opis towarów jest na tyle dokładny, że umożliwia łatwe stwierdzenie tożsamości w zakresie ilości i rodzaju towarów, uważa się go za wystarczający do stwierdzenia tożsamości towarów w rozumieniu postanowień art. 11 ust. 4 Konwencji.

Zwolnienie towarów

Artykuł 32

1. Urząd wyjścia wpisuje wyniki przeprowadzonej weryfikacji do zgłoszenia tranzytowego.

2. Jeżeli wyniki weryfikacji są zgodne ze zgłoszeniem, urząd wyjścia zwalnia towary i wpisuje do systemu komputerowego datę zwolnienia.

3. Zwalniając towary, urząd wyjścia powiadamia deklarowany urząd przeznaczenia o procedurze wspólnego tranzytu, stosując „Komunikat informujący wyprzedzająco o dostarczeniu towaru”, oraz każdy deklarowany urząd tranzytowy, stosując „Komunikat informujący wyprzedzająco o przewozie towaru przez granicę”. Komunikaty te są oparte na danych zgłoszenia tranzytowego, w razie konieczności sprostowanych.

Tranzytowy dokument towarzyszący

Artykuł 33

1. Tranzytowy dokument towarzyszący powinien być zgodny ze wzorem i danymi określonymi w dodatku III. Towarzyszy przewozowi towarów objętych wspólną procedurą tranzytową. W następstwie zwolnienia towarów jest on przekazany podmiotowi w następujący sposób:

a) jest przekazany głównemu zobowiązanemu przez urząd wyjścia albo, za zgodą właściwych organów, wydrukowany z systemu komputerowego głównego zobowiązanego; lub

b) jest drukowany z systemu komputerowego upoważnionego nadawcy, po otrzymaniu wysłanego przez urząd wyjścia komunikatu, zezwalającego na zwolnienie towarów.

2. W miarę potrzeby tranzytowy dokument towarzyszący zostaje uzupełniony wykazem pozycji, stanowiącym jego integralną część , i zgodnym ze wzorem określonym w dodatku III.

DZIAŁ IV

FORMALNOŚCI W TRAKCIE PRZEWOZU

Przedstawienie tranzytowego dokumentu towarzyszącego

Artykuł 34

Tranzytowy dokument towarzyszący oraz inne dokumenty towarzyszące towarom przedstawiane są na każde żądanie właściwych organów.

Urząd tranzytowy

Artykuł 35

1. Towary i tranzytowy dokument towarzyszący należy przedstawić w każdym urzędzie tranzytowym.

2. Urząd tranzytowy rejestruje fakt przekroczenia granicy, o którym został uprzedzony przesłanym przez urząd wyjścia „Komunikatem informującym wyprzedzająco o przewozie towaru przez granicę”. Urząd wyjścia zostaje poinformowany o przekroczeniu granicy za pomocą „Komunikatu o przekroczeniu granicy”.

3. Urzędy tranzytowe dokonują kontroli towarów, jeżeli uznają to za stosowne. Ewentualna kontrola towarów wykonana jest w szczególności, w oparciu o: „Komunikat informujący wyprzedzająco o przewozie towaru przez granicę”.

4. Jeżeli przewozu dokonuje się poprzez inny urząd tranzytowy aniżeli urząd zadeklarowany w tranzytowym dokumencie towarzyszącym, urząd tranzytowy, przez który odbywa się przewóz, występuje do urząędu wyjścia o przekazanie „Komunikatu informującego wyprzedzająco o przewozie towaru przez granicę” i powiadamia o przewozie urząd wyjścia, wysyłając „Komunikat o przekroczeniu granicy”. W razie potrzeby zostaje powiadomiony przez urząd wyjścia o braku ważności gwarancji dla danego kraju.

5. Ustępy 1-4 nie mają zastosowania do przewozu towarów transportem kolejowym.

Zdarzenia podczas przewozu

Artykuł 36

1. W wypadkach wskazanych poniżej, przewoźnik powinien dokonać wymaganych adnotacji na zgłoszeniu tranzytowym i przedstawić je razem z towarami właściwym organom kraju, na którego obszarze znajduje się środek transportu:

a) jeżeli została zmieniona wyznaczona trasa przewozu i stosuje się przepisy art. 26 ust. 2;

b) jeżeli podczas przewozu nastąpiło naruszenie zamknięć celnych, z powodów niezależnych od przewoźnika;

c) jeżeli towary są przeładowywane na inny środek transportu; każdy tego rodzaju przeładunek musi odbywać się pod nadzorem właściwych organów, które mogą jednak zezwolić na dokonanie przeładunku bez ich nadzoru;

d) w przypadku zaistnienia bezpośredniego niebezpieczeństwa uzasadniającego konieczność natychmiastowego, częściowego lub całkowitego wyładunku;

e) w wypadku zaistnienia każdego rodzaju zdarzenia lub wypadku, mogących uniemożliwić przewoźnikowi lub głównemu zobowiązanemu wypełnienie zobowiązań.

2. Jeżeli właściwe organy stwierdzą, po podjęciu wszelkich, niezbędnych kroków, że procedura wspólnego tranzytu może być kontynuowana w sposób normalny, dokonują poświadczenia tranzytowego dokumentu towarzyszącego. Istotne informacje dotyczące przeładunku lub innego wydarzenia zostają wprowadzone do celnego sytemu komputerowego przez właściwe organy urzędu tranzytowego lub przez urzędu przeznaczenia.

DZIAŁ V

FORMALNOŚCI W URZĘDZIE PRZEZNACZENIA

Przedstawienie w urzędzie przeznaczenia

Artykuł 37

1. Towary oraz wymagane dokumenty przedstawia się w urzędzie przeznaczenia w dniach i godzinach urzędowania. Jednakże urząd przeznaczenia może, na wniosek i koszt zainteresowanej strony, zezwolić na przedstawienie dokumentów i towarów poza ustalonymi dniami i godzinami urzędowania. Podobnie urząd przeznaczenia może, na wniosek i koszt zobowiązanego, zezwolić na przedstawienie towarów oraz wymaganych dokumentów w innym miejscu.

2. Jeżeli towary są zgłaszane w urzędzie przeznaczenia po upływie terminu wyznaczonego przez urząd wyjścia, a przekroczenie tego terminu spowodowane zostało okolicznościami, które zostały odpowiednio uzasadnione przez przewoźnika, i zaakceptowane przez urząd przeznaczenia, a są niezależne od przewoźnika lub głównego zobowiązanego, uznaje się, że ten ostatni dotrzymał wyznaczonego terminu.

3. Urząd przeznaczenia zachowuje tranzytowy dokument towarzyszący, a rewizjęi towarów dokonuje się w oparciu w szczególności o „Komunikat informujący wyprzedzająco o dostarczeniu towaru” otrzymany od urzędu wyjścia.

4. Na wniosek głównego zobowiązanego, i dla potwierdzenia, że procedura została zakończona zgodnie z postanowieniami art. 42 ust. 1, urząd przeznaczenia poświadcza kopię dokumentu towarzyszącego, umieszczając na niej następującą adnotację:

- Alternatywny dowód – 99202

5. Procedura tranzytowa może zostać zakończona w innym urzędzie, niż podano w zgłoszeniu tranzytowym. Urząd ten staje się wówczas urzędem przeznaczenia.

Jeżeli nowy urząd przeznaczenia należy do innej Umawiającej się Strony niż ta, do której należał pierwotnie wyznaczony urząd, nowy urząd przeznaczenia zwraca się do urzędu wyjścia o przekazanie „Komunikatu informującego wyprzedzająco o dostarczeniu towaru”.

Poświadczenie odbioru

Artykuł 38

1. Poświadczenie odbioru wystawiane jest przez urząd przeznaczenia na wniosek osoby, która przedstawiła mu towary i wymagane dokumenty.

2. Formularz poświadczenia odbioru powinien być zgodny ze wzorem określonym w dodatku III.

3. Poświadczenie odbioru powinno być uprzednio wypełnione przez zainteresowanego. Może ono zawierać, obok części zastrzeżonej dla urzędu przeznaczenia, jeszcze inne dane dotyczące towarów. Poświadczenie odbioru nie może być uznane za dowód zakończenia procedury w rozumieniu postanowień art. 42 ust. 1.

Odesłanie powiadomienia

Artykuł 39

1. Urząd przeznaczenia powiadamia urząd wyjścia o przybyciu towarów w dniu ich przedstawienia w urzędzie przeznaczenia, za pomocą „Komunikatu o przybyciu towarów”.

2. W przypadku zakończenia procedury tranzytowej w innym urzędzie niż ten, który został wpisany w zgłoszeniu tranzytowym, nowy urząd przeznaczenia powiadamia o przybyciu urząd wyjścia za pomocą „Komunikatu o przybyciu towarów”.

Urząd wyjścia powiadamia o przybyciu pierwotnie deklarowany urząd przeznaczenia za pomocą komunikatu „Przesłanie komunikatu o przybyciu towarów”.

3. „Komunikat o przybyciu towarów”, określony w ust. 1 i 2, nie może stanowić dowodu zakończenia procedury w rozumieniu art. 40 ust. 2.

4. Z wyjątkiem uzasadnionych przypadków urząd przeznaczenia przekazuje komunikat”Wyniki kontroli” do urzędu wyjścia najpóźniej trzeciego dnia po dniu, w którym towary zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia. Jednakże, w przypadku zastosowania przepisów art. 65, urząd przeznaczenia wysyła komunikat „Wyniki kontroli” do urzędu wyjścia najpóźniej szóstego dnia następującego po dniu, w którym towary zostały dostarczone.

DZIAŁ VI

KONTROLA ZAKOŃCZENIA PROCEDURY

Zakończenie i zamknięcie procedury

Artykuł 40

1. Wspólna procedura tranzytowa jest zakończona, a obowiązki głównego zobowiązanego wygasają, gdy towary objęte procedurą oraz towarzyszące dokumenty zostaną przedstawione urzędowi przeznaczenia, zgodnie z przepisami regulującymi procedurę.

2. Właściwe organy zamykają wspólną procedurę tranzytową, jeżeli są w stanie stwierdzić, w wyniku porównania informacji posiadanych przez urząd wyjścia z informacjami, jakimi dysponuje urząd przeznaczenia, że procedura została prawidłowo zakończona.

Postępowanie poszukiwawcze

Artykuł 41

1. Jeżeli właściwe organy kraju wyjścia nie otrzymały „Komunikatu o przybyciu towarów” w terminie wyznaczonym na przedstawienie towarów w urzędzie przeznaczenia, lub jeżeli nie otrzymały komunikatu ”Wyniki kontroli” w ciągu sześciu dni po otrzymaniu „Komunikatu o przybyciu towarów” organy te rozważają możliwość wszczęcia postepowania poszukiwawczego w celu uzyskania informacji koniecznych do zamknięcia procedury albo jeżeli to nie jest możliwe, w celu:

- ustalenia, czy powstał dług celny;

- ustalenia osoby dłużnika; oraz

- określenia organów celnych właściwych w zakresie zaksięgowania długu celnego.

2. Postępowanie poszukiwawcze jest wszczynane najpóźniej siedem dni po upłynięciu jednego z terminów określonych w ust. 1, z wyłączeniem sytuacji wyjątkowych, określonych w drodze porozumienia pomiędzy Umawiającymi się Stronami. W przypadku, gdy właściwe organy zostaną wcześniej powiadomione lub podejrzewają, że procedura nie została zakończona, niezwłocznie wszczynają postępowanie poszukiwawcze.

3. Jeżeli właściwe organy kraju wyjścia otrzymają wyłącznie „Komunikat o przybyciu towarów”, wszczynają procedurę poszukiwawczą, wysyłając do urzędu przeznaczenia, który wysyłał ten komunikat, zapytanie o komunikat „Wyniki kontroli”.

4. Jeżeli właściwe organy kraju wyjścia nie otrzymają „Komunikatu o przybyciu towarów”, wszczynają postępowanie poszukiwawcze, wysyłając do głównego zobowiązanego zapytanie, w celu uzyskania informacji niezbędnych do zamknięcia procedury, lub wysyłają zapytanie do urzędu przeznaczenia, o ile dysponują informacjami wystarczającymi do prowadzenia postępowania poszukiwawczego w urzędzie przeznaczenia.

Należy zażądać od głównego zobowiązanego podania informacji koniecznych do zamknięcia procedury najpóźniej dwadzieścia osiem dni po wszczęciu postępowania poszukiwawczego w urzędzie przeznaczenia, jeżeli procedura tranzytowa nie może zostać zamknięta.

5. Urząd przeznaczenia i główny zobowiązany powinni odpowiedzieć na wniosek, o którym mowa w ust. 4 w terminie dwudziestu ośmiu dni. Jeżeli w tym okresie główny zobowiązany dostarczy dostateczne informacje, właściwe organy kraju wyjścia uwzględniają te informacje lub zamykają procedurę, jeżeli umożliwiają to dostarczone informacje.

6. Jeżeli informacje dostarczone przez głównego zobowiązanego nie są wystarczające do zamknięcia procedury, ale zostaną uznane przez właściwe organy kraju wyjścia za wystarczające do kontynuowania postępowania poszukiwawczego, wysyłają one niezwłocznie zapytanie do właściwego urzędu celnego.

7. Jeżeli w wyniku postępowania poszukiwawczego zostanie ustalone, że procedura tranzytowa została prawidłowo zakończona, właściwe organy kraju wyjścia zamykają operację i niezwłocznie informują o tym głównego zobowiązanego i, gdy zachodzi taka potrzeba, każde właściwe organy, które mogły wszcząć procedurę odzyskania należności celnych zgodnie z art. 117.

Artykuł 41a

1. Jeżeli po wszczęciu postępowania poszukiwawczego, a przed upływem terminu określonego w art. 116 ust. 1 c), właściwe organy kraju wyjścia, zwane dalej „organami wnioskującymi” otrzymają w jakikolwiek sposób dowód dotyczący miejsca, w którym zaistniały fakty powodujące powstanie długu, o ile miejsce to znajduje się na terytorium innej Umawiającej się Strony, dostarczają niezwłocznie wszystkie uzyskane informacje organom celnym właściwym dla tego miejsca, zwanym dalej „organami wezwanymi”.

2. Organy wezwane potwierdzają przyjęcie informacji i powiadamiają, czy są odpowiedzialne za odzyskanie należności . W przypadku braku odpowiedzi w terminie dwudziestu ośmiu dni, organy wnioskujące niezwłocznie wznawiają postępowanie poszukiwawcze.

Alternatywny dowód zakończenia procedury

Artykuł 42

1. Dowód, że procedura została zakończona w wyznaczonym w zgłoszeniu terminie, może być złożony w formie uznanego przez właściwe organy dokumentu, poświadczonego przez właściwe organy kraju przeznaczenia. Na jego podstawie powinno być możliwe stwierdzenie tożsamości towarów i ustalenie, że towary te zostały przedstawione w urzędzie przeznaczenia lub, w przypadku, o którym mowa w art. 64, u upoważnionego odbiorcy.

2. Wspólną procedurę tranzytową uważa się za zakończoną także wtedy, gdy główny zobowiązany przedstawi, uznany przez właściwe organy, jeden z następujących dokumentów potwierdzających tożsamość towarów:

a) dokument celny wystawiony w kraju trzecim dotyczący objęcia towarów przeznaczeniem celnym,

b) dokument wystawiony w kraju trzecim, zatwierdzony przez organy celne tego kraju i poświadczający, że towary uznaje się za wprowadzone do wolnego obrotu w danym kraju trzecim.

3. Wymienione w ust. 2 dokumenty mogą zostać zastąpione kopiami lub fotokopiami, potwierdzonymi za zgodność z oryginałem przez właściwe organy, które poświadczyły oryginały tych dokumentów, przez organy kraju trzeciego lub przez organy jednego z krajów.

Kontrola po zwolnieniu towarów

Artykuł 43

1. Właściwe organy mogą prowadzić kontrolę po zwolnieniu towarów w stosunku do wymienianych danych, dokumentów, formularzy i pozwoleń dotyczących wspólnej procedury tranzytowej, w celu sprawdzenia prawidłowości adnotacji i autentyczności przystawionych pieczęci. Takich kontroli należy dokonać w razie powstania wątpliwości lub podejrzenia popełnienia przestępstwa. Można ich także dokonać na podstawie analizy ryzyka lub wyrywkowo.

2. Każdy właściwy organ otrzymujący wniosek o kontrolę po zwolnieniu towarów udziela odpowiedzi bez zbędnej zwłoki.

3. Jeżeli właściwe organy kraju wyjścia, z powodu powstałych wątpliwości, albo podejrzenia popełnienia przestępstwa, składają wniosek o przeprowadzenie kontroli po zwolnieniu towarów w odniesieniu do danych zawartych w komunikacie ”Wyniki kontroli”, wymogów, o których mowa w art. 40 ust. 2, nie uważa się za spełnione dopóki nie zostanie potwierdzone, że dane objęte wnioskiem o kontrolę są prawdziwe lub poprawne.

4. Przepisy te stosuje się mutatis mutandis do przepisów art. 22.

TYTUŁ III

UPROSZCZENIA

DZIAŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE DOTYCZĄCE UPROSZCZEŃ

Zakres stosowania

Artykuł 44

1. Właściwe organy, na wniosek głównego zobowiązanego albo odbiorcy, mogą wydać pozwolenie na stosowanie następujących uproszczeń:

a) stosowanie gwarancji generalnej lub zwolnienie ze złożenia gwarancji;

b) użycie specjalnego rodzaju zamknięć celnych ;

c) zwolnienie z obowiązku przewozu wyznaczoną trasą;

d) występowanie jako upoważniony nadawca;

e) występowanie jako upoważniony odbiorca;

f) stosowanie uproszczonych procedur właściwych dla określonych środków transportu:

(i) towarów przewożonych koleją lub w dużych kontenerach,,

(ii) towarów przewożonych transportem lotniczym,

(iii) towarów przesyłanych rurociągami,

g) stosowanie innych procedur uproszczonych w oparciu o przepisy art. 6 Konwencji.

2. W przypadku, gdy pozwolenie dotyczy uproszczeń wymienionych w ust. 1 lit. a) i f), uproszczenia te stosuje się we wszystkich krajach, o ile przepisy niniejszego dodatku lub pozwolenie nie stanowią inaczej. Jeżeli pozwolenie dotyczy uproszczeń wymienionych w lit. b), c) i d), to uproszczenia te stosuje się wyłącznie dla operacji we wspólnej procedurze tranzytowej rozpoczynających się w kraju, w którym udzielono pozwolenia. Jeżeli pozwolenie dotyczy uproszczenia wymienionego w lit. e), uproszczenie to stosuje się wyłącznie w kraju, w którym udzielono pozwolenia..

Ogólne warunki udzielania pozwoleń

Artykuł 45

1. Pozwolenia, o których mowa w art. 44 ust. 1, będą udzielane wyłącznie osobom, które:

a) mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się Stronie z zastrzeżeniem, że pozwolenie na stosowanie gwarancji generalnej może być udzielone wyłącznie osobom mającym siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju wydania gwarancji

b) regularnie korzystają ze wspólnej procedury tranzytowej lub co do których właściwe organy wiedzą, że mogą wypełnić zobowiązania wynikające z procedury, albo, w związku z uproszczeniem, o którym mowa w art. 44 ust. 1 lit. e), regularnie odbierają towary objęte wspólną procedurą tranzytową; oraz

c) nie popełniły żadnego poważnego lub powtarzającego się naruszenia przepisów celnych lub podatkowych.

2. W celu zapewnienia właściwego korzystania z uproszczeń, pozwolenia zostaną udzielone w przypadku, gdy:

a) właściwe organy mogą nadzorować procedurę i przeprowadzać jej kontrole bez ponoszenia administracyjnych nakładów większych, niż w danym wypadku są wymagane od właściwych osób; oraz;

b) osoba korzystająca z uproszczeń prowadzi rejestry w sposób umożliwiający właściwym organom przeprowadzenie skutecznych kontroli.

Treść wniosku o pozwolenie

Artykuł 46

1. Wniosek o pozwolenie na korzystanie z uproszczeń, zwany dalej wnioskiem, powinien być opatrzony datą i podpisany. Może zostać sporządzany w formie pisemnej lub złożony za pomocą elektronicznych technik przetwarzania danych, na warunkach i zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi przez właściwe organy.

2. Wniosek powinien zawierać wszystkie dane pozwalające właściwym organom na sprawdzenie, czy zostały spełnione warunki, od których zależy wydanie pozwolenia na korzystanie z uproszczeń.

Odpowiedzialność wnioskodawcy

Artykuł 47

Osoby składające wniosek o pozwolenie na korzystanie z uproszczeń są odpowiedzialne, zgodnie z przepisami obowiązującymi w Umawiających się Stronach i z zastrzeżeniem mogących mieć zastosowanie przepisów karnych, za:

a) prawdziwość podanych informacji;

b) autentyczność załączonych dokumentów.

Właściwe organy

Artykuł 48

1. Wnioski składa się właściwym organom kraju, w którym wnioskodawca ma siedzibę lub miejsce zamieszkania.

2. Pozwolenia są wystawiane i wnioski odrzucane zgodnie z przepisami obowiązującymi w Umawiających się Stronach.

3. Decyzja o odrzuceniu wniosku jest przekazana wnioskodawcy zgodnie z terminami i przepisami obowiązującymi w danym kraju. Decyzja powinna wskazywać powody odrzucenia.

Treść pozwolenia

Artykuł 49

1. Posiadaczowi pozwolenia przekazuje się opatrzony datą i podpisany oryginał pozwolenia oraz jedną lub więcej jego kopii.

2. Pozwolenie powinno określać warunki korzystania z uproszczeń oraz ustalać szczegółowe zasady ich realizacji i kontroli. Pozwolenie jest ważne od dnia wystawienia.

3. Osoba ubiegająca się o prawo do korzystania z uproszczeń odpowiedzialna jest za wypełnienie wszystkich obowiązków związanych z objęciem odnośnych towarów wspólną procedurą tranzytową.

4. W przypadku uproszczeń określonych w art. 44 ust. 1 lit. b), c) i f), pozwolenie przedstawia się urzędowi wyjścia na każde żądanie.

Cofnięcie i zmiana

Artykuł 50

1. Posiadacz pozwolenia powiadamia właściwe organy o każdej okoliczności zaistniałej po wydaniu pozwolenia, która może mieć wpływ na jego realizację lub treść.

2. Właściwe organy cofają lub zmieniają pozwolenie, jeżeli:

a) jeden lub więcej warunków, które muszą być spełnione dla jego wystawienia, nie były lub nie są dłużej spełniane; lub

b) po wydaniu pozwolenia zaistniała okoliczność, która ma wpływ na jego realizację lub treść.

3. Pozwolenie zostaje cofnięte lub zmienione przez właściwe organy, jeżeli posiadacz pozwolenia przestaje wypełniać obowiązek wynikający z tego pozwolenia.

4. Właściwe organy podają przyczyny każdej decyzji zmieniającej lub cofającej pozwolenie. Decyzja zostaje przekazana posiadaczowi pozwolenia.

5. Cofnięcie lub zmiana pozwolenia stają się prawomocne w dniu powiadomienia. Jednakże w wypadkach wyjątkowych, jeżeli wymagają tego uzasadnione interesy posiadacza pozwolenia, właściwe organy mogą postanowić, że cofnięcie lub zmiana pozwolenia stają się prawomocne w innym dniu. W decyzji należy wskazać datę, z którą cofnięcie lub zmiana stają się prawomocne.

Prowadzenie ewidencji przez właściwe organy

Artykuł 51

1. Właściwe organy przechowują wnioski i załączone dodatkowe dokumenty wraz z kopią każdego wystawionego pozwolenia.

2. W przypadku odrzucenia wniosku lub cofnięcia pozwolenia, wniosek i odpowiednio, decyzja odrzucająca wniosek lub cofająca pozwolenie, a także wszystkie dołączone dodatkowe dokumenty, muszą być przechowywane przez okres co najmniej trzech lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wniosek został odrzucony lub pozwolenie zostało cofnięte.

DZIAŁ II

GWARANCJA GENERALNA I ZWOLNIENIE Z OBOWIĄZKU SKŁADANIA GWARANCJI

Kwota referencyjna

Artykuł 52

1. Główny zobowiązany może korzystać z gwarancji generalnej albo zwolnienia z obowiązku składania gwarancji do wysokości kwoty referencyjnej.

2. Kwota referencyjna jest identyczna z kwotą długu celnego, który może powstać w stosunku do towarów zgłaszanych przez głównego zobowiązanego do wspólnej procedury tranzytowej w okresie co najmniej jednego tygodnia.

Urząd składania gwarancji ustala kwotę we współpracy z głównym zobowiązanym:

a) na podstawie danych dotyczących towarów, których przewozu dokonał w przeszłości, oraz szacunkowej planowanej liczby procedur tranzytu wspólnotowego, wykazywanych, między innymi, w jego dokumentacji handlowej i księgowej, oraz

b) uwzględniając najwyższe stawki cła, włączając w to należności przywozowe, stosowane dla tego rodzaju towarów w kraju urzędu składania gwarancji, w przypadku wprowadzenia towaru do obrotu. W celu obliczenia tej kwoty, towary wspólnotowe przewożone z zastosowaniem Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej traktowane są jako towary niewspólnotowe.

Dokładnego wyliczenia wysokości należności celnych oraz innych opłat, w odniesieniu do których główny zobowiązany składa zobowiązanie przy każdej operacji tranzytowej, dokonuje się, jeżeli dostępne są niezbędne do tego dane. W przeciwnym przypadku, jeżeli opłaty dotyczą towarów innych niż wymienione w wykazie znajdującym się w załączniku I, uznaje się, że kwota wynosi 7 000,00 EUR, chyba że na podstawie innych informacji dostępnych właściwym organom kwotę tę można określić w innej wysokości.

3. Urząd składania gwarancji dokonuje co roku kontroli kwoty referencyjnej, w szczególności na wniosek głównego zobowiązanego, i w razie potrzeby określa na nowo te kwotę.

4. Główny zobowiązany zapewnia, że kwoty, co do których złożył zobowiązanie, nie przekraczają kwoty referencyjnej, z uwzględnieniem operacji tranzytowych, które nie zostały jeszcze zakończone.

Skomputeryzowane systemy właściwych organów przetwarzają i mogą kontrolować wykorzystanie kwoty referencyjnej dla każdej operacji tranzytowej.

Kwota gwarancji generalnej i zwolnienia z obowiązku składania gwarancji

Artykuł 53

1. Kwota gwarancji generalnej powinna odpowiadać kwocie określonej w art. 52.

2. Osobom, które przedstawią dowód na to, że ich sytuacja finansowa jest odpowiednia i że spełniają wymogi wiarygodności, o których mowa w ust. 3 i 4, właściwe organy mogą zezwolić na korzystanie z gwarancji generalnej w niższej wysokości lub przyznać im zwolnienie z obowiązku składania gwarancji.

3. Kwota gwarancji generalnej może zostać obniżona:

a) do 50 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że posiada wystarczające doświadczenie w zakresie wspólnej procedury tranzytowej;

b) do 30 % kwoty referencyjnej w przypadku, gdy główny zobowiązany wykaże, że posiada wystarczające doświadczenie w zakresie wspólnej procedury tranzytowej i wykazuje wysoki poziom współpracy z właściwymi organami.

4. Zwolnienie z obowiązku składania gwarancji może zostać wydane, jeżeli główny zobowiązany wykaże, że posiada wystarczające doświadczenie w zakresie wspólnej procedury tranzytowej, wykazuje wysoki poziom współpracy z właściwymi organami, ma wpływ na dokonywany przewóz i posiada wystarczające środki finansowe do wypełniania swoich zobowiązań.

5. Do celów przepisów ust. 3 i 4, kraje uwzględniają przepisy załącznika III.

Szczegółowe zasady dotyczące gwarancji generalnej i zwolnienia z obowiązku składania gwarancji.

Artykuł 53 a

W celu stosowania gwarancji generalnej i/lub zwolnienia z obowiązku składania gwarancji:

a) przydziela się głównemu zobowiązanemu „Numer Referencyjny Gwarancji”, związany z ustaloną kwotą referencyjną;

b) urząd składania gwarancji przydziela i przekazuje głównemu zobowiązanemu pierwotny kod dostępu, związany z „Numerem Referencyjnym Gwarancji”.

Główny zobowiązany może nadać jeden lub kilka kodów dostępu dla tej gwarancji, do wykorzystania przez siebie lub przez swoich przedstawicieli.

Przepisy szczególne dotyczące towarów o podwyższonym stopniu ryzyka nadużyć finansowych

Artykuł 54

1. W przypadku towarów, o których mowa w wykazie znajdującym się w załączniku I, aby uzyskać pozwolenie na stosowanie gwarancji generalnej, główny zobowiązany musi wykazać, że nie tylko spełnia warunki art. 45, ale również, że posiada stabilną sytuację finansową, wystarczające doświadczenie w zakresie wspólnej procedury tranzytowej oraz, że, albo wykazuje wysoki poziom współpracy z właściwymi organami, albo że ma wpływ na dokonywany przewóz.

2. W odniesieniu to tych towarów kwota, gwarancji generalnej może zostać obniżona:

a) do 50 % kwoty referencyjnej, jeżeli główny zobowiązany wykaże wysoki poziom współpracy z właściwymi organami i posidany wpływ na dokonywane przewozy;

b) do 30 % kwoty referencyjnej, jeżeli główny zobowiązany wykaże wysoki poziom współpracy z właściwymi organami, posidany wpływ na dokonywane przewozy i sytuację finansową pozwalającą na wywiązanie się ze swoich zobowiązań.

3. Do celów stosowania przepisów ust. 2, kraje uwzględniają przepisy załącznika III.

4. Poprzednie ustępy mają zastosowanie także wtedy, kiedy wniosek o stosowanie gwarancji generalnej jasno wskazuje wykorzystanie tego samego poświadczenia gwarancji generalnej nie tylko dla towarów określonych w wykazie znajdującym się w załączniku I, ale też dla towarów, których w przedmiotowym wykazie nie wymieniono.

5. Zwolnienie z obowiązku składania gwarancji nie może zostać udzielone dla operacji tranzytowych dotyczących towarów określonych w wykazie znajdującym się w załączniku I.

6. Biorąc pod uwagę zasady dotyczące pozwoleń na stosowanie gwarancji generalnej i obniżenia kwoty gwarancji, w wyjątkowych okolicznościach stosowanie gwarancji generalnej w obniżonej kwocie może zostać czasowo zakazane.

7. Biorąc pod uwagę zasady dotyczące obniżenia kwoty gwarancji, stosowanie gwarancji generalnej może zostać czasowo zakazane dla tych rodzajów towarów, w stosunku do których stwierdzono popełnienie przestępstw na dużą skalę przy stosowaniu tej gwarancji.

8. Zasady stosowania przepisów ust. 6 i 7 opisane są w załączniku IV.

Dokument gwarancyjny

Artykuł 55

1. Gwarancja generalna jest składana przez gwaranta.

2. Dokument gwarancyjny powinien być zgodny ze wzorem określonym w załączniku C4 do dodatku III. Dokument gwarancyjny przechowuje urząd składania gwarancji.

3. Przepisy art. 17 ust.2 stosuje się mutatis mutandis .

Poświadczenie gwarancji generalnej i poświadczenie zwolnienia z obowiązku składania gwarancji

Artykuł 56

1. Na podstawie pozwolenia właściwe organy wystawiają głównemu zobowiązanemu jedno lub więcej poświadczeń gwarancji generalnej lub poświadczeń zwolnienia z obowiązku składania gwarancji, zwanych dalej poświadczeniami, sporządzonych zgodnie z postanowieniami dodatku III, które to poświadczenia stanowią dowód złożenia gwarancji przez głównego zobowiązanego lub przyznania zwolnienia z obowiązku składania gwarancji zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. b).

2. Okres ważności poświadczenia nie może przekroczyć dwóch lat. Okres ten może jednakże zostać jednorazowo przedłużony przez urząd składania gwarancji o nie więcej niż dwa lata.

Cofnięcie i unieważnienie

Artykuł 57

1. Do cofnięcia i unieważniania gwarancji generalnej przepisy art. 19 ust. 1 i 2 akapit pierwszy stosuje się mutatis mutandis .

2. Cofnięcie pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej lub zwolnienia z obowiązku składania gwarancji przez właściwe organy lub cofnięcia decyzji, na mocy której urząd składania gwarancji przyjął zobowiązanie gwaranta bądź unieważnienie tego zobowiązania przez gwaranta oraz data ich uprawomocnienia, muszą zostać wprowadzone do systemu komputerowego przez urząd składania gwarancji.

3. Wydane zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. b) poświadczenia nie mogą być używane przez gwaranta do objęcia towarów wspólną procedurą tranzytową od dnia uprawomocnienia cofnięcia lub unieważnienia, a główny zobowiązany bez zbędnej zwłoki musi zwrócić poświadczenia do urzędu składania gwarancji.

Każdy kraj informuje Komisję o poświadczeniach nadal ważnych, a jeszcze nie zwróconych, bądź uznanych za skradzione, utracone lub sfałszowane. Komisja przekazuje tę informację do pozostałych krajów.

DZIAŁ III

STOSOWANIE SPECJALNYCH ZAMKNIĘĆ CELNYCH

Artykuł 58

1. Właściwe organy mogą wydać pozwolenie głównemu zobowiązanemu na stosowanie specjalnych zamknięć celnych na środki transportu lub opakowania pod warunkiem, że właściwe organy potwierdzą, że zamknięcia te spełniają wymogi, o których mowa w dodatku II.

2. Główni zobowiązani wpisują rodzaj, ilość i znaki nałożonych zamknięć w zgłoszeniu tranzytowym.

Główni zobowiązani nakładają zamknięcia celne nie później, niż z chwilą zwolnienia towarów.

DZIAŁ IV

ZWOLNIENIE Z OBOWIĄZKU PRZEWOZU WYZNACZONĄ TRASĄ

Artykuł 59

Właściwe organy mogą zwolnić z obowiązku przewozu wyznaczoną trasą wyłącznie tych głównych zobowiązanych, którzy podejmują odpowiednie środki pozwalające właściwym władzom w każdym czasie na zlokalizowanie przesyłki.

DZIAŁ V

STATUS UPOWAŻNIONEGO NADAWCY

Upoważniony nadawca

Artykuł 60

Osobie zamierzającej realizować przewozy we wspólnej procedurze tranzytowej bez konieczności przedstawiania w urzędzie wyjścia towarów i towarzyszącego im zgłoszenia tranzytowego, może zostać przyznany status upoważnionego nadawcy.

Status upoważnionego nadawcy może być przyznany wyłącznie osobom upoważnionym do korzystania z gwarancji generalnej lub zwolnionym z obowiązku składania gwarancji.

Treść pozwolenia

Artykuł 61

W pozwoleniu określa się w szczególności:

a) urząd lub urzędy wyjścia odpowiedzialne za procedury tranzytu wspólnotowego;

b) termin powiadamiania urzędu wyjścia przez upoważnionego nadawcę o procedurach tranzytu wspólnotowego w celu przeprowadzenia przez urząd ewentualnej kontroli przed zwolnieniem towarów;

c) środki, które należy podjąć w celu zapewnienia tożsamości towarów. Właściwe organy mogą nakazać, aby na środki transportu lub opakowania upoważniony nadawca nałożył specjalne zamknięcia uznane przez właściwe organy i odpowiadające wymogom wymienionym w załączniku I;

d) kategorie lub przewozy towarów, które są zabronione.

Formalności w urzędzie wyjścia

Artykuł 62

Upoważniony nadawca składa zgłoszenie tranzytowe w urzędzie wyjścia. Towar nie może zostać zwolniony przed upływem terminu określonego w art. 61 lit. b).

Informacje wprowadzane w zgłoszeniach

Artykuł 63

Upoważniony nadawca wprowadza, w razie potrzeby, następujące dane do systemu komputerowego:

- liczbę, rodzaj i znaki zamknięć;

- wyznaczoną trasę, o ile została określona zgodnie z art. 26 ust. 2;

- termin wyznaczony zgodnie z art. 29, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia.

DZIAŁ VI

STATUS UPOWAŻNIONEGO ODBIORCY

Upoważniony odbiorca

Artykuł 64

1. Osobom, które zamierzają odbierać w swoich pomieszczeniach lub w innym określonym miejscu towary objęte wspólną procedurą tranzytową bez konieczności przedstawiania tych towarów i towarzyszącego im zgłoszenia tranzytowego w urzędzie przeznaczenia, może być przyznany status upoważnionego odbiorcy.

2. Główny zobowiązany wypełnił ciążące na nim, zgodnie z przepisem art. 8 ust. 1 lit. a) zobowiązania, a wspólna procedura tranzytowa uznana jest za zakończoną, gdy tranzytowy dokument towarzyszący załączony do przesyłki oraz towary w nienaruszonym stanie zostały przekazane w wyznaczonym terminie upoważnionemu odbiorcy do jego pomieszczeń lub miejsc określonych w pozwoleniu, oraz gdy przestrzegane były środki podjęte w celu zapewnienia tożsamości towarów.

3. Na wniosek przewoźnika upoważniony odbiorca wystawia, dla każdej otrzymanej zgodnie z warunkami określonymi w ust. 2 przesyłki, poświadczenie odbioru, o którym mowa w artykule 38, który stosuje się mutatis mutandis .

Zobowiązania

Artykuł 65

1. Upoważniony odbiorca powinien podjąć następujące czynności po dostarczeniu towarów do jego pomieszczeń lub miejsc określonych w pozwoleniu:

a) niezwłocznie powiadomić właściwy urząd przeznaczenia o wszelkich zdarzeniach zaistniałych w czasie przewozu, za pomocą „Komunikatu powiadamiającego o przybyciu”

b) zaczekać na komunikat „Zezwolenie na rozładunek” przed przystąpieniem do rozładunku;

c) po otrzymaniu komunikatu „Zezwolenie na rozładunek”, wysłać do urzędu przeznaczenia najpóźniej trzeciego dnia po dniu przybycia towarów „Uwagi rozładunkowe” zawierające informacje o wszystkich niezgodnościach, zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu;

d) pozostawić do dyspozycji urzędu przeznaczenia lub dostarczyć mu tranzytowy dokument towarzyszący, który dołączony był do towarów, zgodnie z postanowieniami pozwolenia.

2. Urząd przeznaczenia wprowadza do systemu komputerowego dane stanowiące komunikat „Wyniki kontroli”.

Treść pozwolenia

Artykuł 66

1. W pozwoleniu określa się w szczególności:

a) właściwy urząd lub urzędy przeznaczenia odpowiedzialne za towary dostarczane do upoważnionych odbiorców;

b) termin, w którym upoważniony odbiorca otrzymuje z urzędu przeznaczenia, za pośrednictwem komunikatu „Zezwolenie na rozładunek”, istotne dane zawarte w „Komunikacie informującym wyprzedzająco o dostarczeniu towarów” w celu zastosowania, mutatis mutandis , art. 37 ust. 3;

c) rodzaje lub przewozy towarów, które są zabronione.

2. Właściwe organy określają w pozwoleniu, czy istnieje wymóg podejmowania przez urząd przeznaczenia jakichkolwiek czynności zanim upoważniony odbiorca będzie mógł dysponować towarami, które zostały dostarczone do jego pomieszczeń.

DZIAŁ VII

PROCEDURY UPROSZCZONE DOTYCZĄCE PRZEWOZU TOWARÓW TRANSPORTEM KOLEJOWYM LUB W DUżYCH KONTENERACH

SEKCJA 1

POSTANOWIENIA OGÓLNE DOTYCZĄCE PRZEWOZU TOWARÓW TRANSPORTEM KOLEJOWYM

Zakres stosowania

Artykuł 67

Formalności związane ze stosowaniem wspólnej procedury tranzytowej przy przewozie towarów przez przedsiębiorstwa kolejowe z zastosowaniem „listu przewozowego CIM i przesyłek ekspresowych”, zwanego dalej „listem przewozowym CIM”, mogą zostać uproszczone zgodnie z przepisami art. 68-79, 95 i 96.

Moc prawna stosowanych dokumentów

Artykuł 68

„List przewozowy CIM” traktowany jest jako zgłoszenie tranzytowe.

Kontrola ewidencji

Artykuł 69

Przedsiębiorstwo kolejowe każdego kraju udostępnia w celu kontroli właściwym organom swojego kraju ewidencje prowadzone w swoich biurach rachunkowych.

Główny zobowiązany

Artykuł 70

1. Przedsiębiorstwo kolejowe, które przyjmuje towary do przewozu z zastosowaniem listu przewozowego CIM traktowanego jako zgłoszenie tranzytowe, staje się głównym zobowiązanym dla tej procedury.

2. Przedsiębiorstwo kolejowe kraju, przez którego obszar towary są wprowadzane na obszar Umawiających się Stron, staje się głównym zobowiązanym dla czynności w odniesieniu do towarów, które zostały przyjęte do transportu koleją kraju trzeciego.

Identyfikatory

Artykuł 71

Przedsiębiorstwa kolejowe zapewniają, aby przewozy dokonywane we wspólnej procedurze tranzytowej, były oznaczone identyfikatorami z piktogramem, którego wzór określony jest w załączniku B11 do dodatku III.

Identyfikatory umieszczane są na liście przewozowym CIM, jak również na wagonie w przypadku ładunków zamkniętych, natomiast w pozostałych wypadkach na opakowaniu bądź opakowaniach.

Identyfikator, o którym mowa w pierwszym akapicie, może zostać zastąpiony zieloną pieczęcią zawierającą piktogram, określony w załączniku B11 do dodatku III.

Zmiana umowy przewozu

Artykuł 72

Jeżeli ma miejsce zmiana umowy przewozu powodująca, że:

- przewóz, który miał się zakończyć poza obszarem Umawiającej się Strony, kończy się na obszarze Umawiającej się Strony,

- przewóz, który miał się zakończyć na obszarze Umawiającej się Strony, kończy się poza obszarem Umawiającej się Strony,

przedsiębiorstwa kolejowe nie mogą wykonać zmienionej umowy bez wcześniejszej zgody urzędu wyjścia.

We wszystkich innych przypadkach przedsiębiorstwa kolejowe mogą wykonać zmienioną umowę przewozu. Zawiadamiają one niezwłocznie urząd wyjścia o dokonanej zmianie.

PRZEMIESZCZANIE SIĘ TOWARÓW MIĘDZY UMAWIAJĄCYMI SIĘ STRONAMI

Stosowanie listu przewozowego CIM

Artykuł 73

1. Jeżeli przewóz we wspólnej procedurze tranzytowej zaczyna się na obszarze Umawiających się Stron i ma się tam również zakończyć, list przewozowy CIM należy przedłożyć w urzędzie wyjścia.

2. Jeżeli towary przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, urząd wyjścia na arkuszach 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM w polu zastrzeżonym dla administracji celnej, nanosi w sposób wyraźny:

- - symbol "T1", jeżeli towary przemieszczają się w ramach procedury T1,

- - symbol „T2” lub „T2F” w zależności od przypadku; jeżeli towary przemieszczają się w ramach procedury „T2”, przepisy wspólnotowe wymagają naniesienia takiego symbolu.

Symbol "T2" lub "T2F" powinien być poświadczony pieczęcią urzędu wyjścia.

3. Jeżeli towary przemieszczają się w ramach procedury T1 z miejsca wyjścia we Wspólnocie do miejsca przeznaczenia w kraju EFTA, urząd wyjścia powinien w sposób widoczny wpisać symbol "T1" w polu przewidzianym dla wpisów dokonywanych przez urzędników celnych na arkuszach 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM.

4. Z wyłączeniem przypadków, o których mowa w ust. 2 i 3, towary przewożone z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA oraz towary przewożone z miejsca wyjścia we Wspólnocie do miejsca przeznaczenia w kraju EFTA będą objęte, pod ustalonymi przez każdy kraj członkowski Wspólnoty warunkami, procedurą T2 na całym odcinku z dworca wyjścia do dworca przeznaczenia, bez obowiązku przedkładania urzędowi wyjścia wystawionego dla tych towarów listu przewozowego CIM.

Jeżeli towary przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, nie ma potrzeby umieszczania identyfikatorów, o których mowa w art. 71.

5. Towary, których przewóz zaczyna się w kraju EFTA, traktowane są jako przewożone w procedurze T1. Jeżeli jednak towary, stosownie do przepisów art. 2 ust. 3 lit. b) Konwencji, mają być przewożone w procedurze T2, urząd wyjścia zaznacza na arkuszu 3 listu przewozowego CIM, że towary, do których odnosi się list przewozowy, przewożone są w procedurze T2. W tym celu w polu przeznaczonym dla wpisów dokonywanych przez urzędników celnych należy w wyraźnie widoczny sposób wpisać odpowiednio symbol „T2” lub „T2F”, poświadczony pieczęcią urzędu wyjścia i podpisem właściwego urzędnika. W przypadku towarów przewożonych w procedurze T1, nie należy wpisywać symbolu „T1” w liście przewozowym.

6. Wszystkie arkusze listu przewozowego CIM zwracane są zainteresowanemu.

7. Każdy kraj EFTA może postanowić, że towary, które mają być przewożone w procedurze T1, będą mogły zostać objęte tą procedurą, bez obowiązku przedkładania listu przewozowego CIM urzędowi wyjścia.

8. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, 3 i 5, właściwy urząd, w którego okręgu znajduje się dworzec przeznaczenia, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia. Jeżeli jednak towary zostaną dopuszczone do obrotu lub objęte inną procedurą na dworcu pośrednim, właściwy urząd, w którego okręgu znajduje się ten dworzec, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia. W wypadku towarów, które przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, pod warunkami przewidzianymi w ust. 4, nie wypełnia się żadnych formalności w urzędzie przeznaczenia.

Środki zapewniające tożsamość towarów

Artykuł 74

Mając na względzie środki podejmowane przez przedsiębiorstwa kolejowe w celu zapewnienia tożsamości towarów, urząd wyjścia zasadniczo nie nakłada zamknięć celnych na środki transportu lub opakowania.

Stosowanie poszczególnych arkuszy listu przewozowego CIM

Artykuł 75

1. Z wyłączeniem przypadków, w których towary przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, przedsiębiorstwo kolejowe kraju, w którym znajduje się urząd przeznaczenia, przedkłada temu urzędowi arkusze 2 i 3 listu przewozowego CIM.

2. Urząd przeznaczenia zwraca niezwłocznie przedsiębiorstwu kolejowemu arkusz 2 po jego poświadczeniu i zatrzymuje arkusz 3.

PRZEWÓZ TOWARÓW DO KRAJÓW TRZECICH LUB Z KRAJÓW TRZECICH

Przewóz do krajów trzecich

Artykuł 76

1. Jeżeli przewóz zaczyna się na obszarze Umawiających się Stron i ma się zakończyć poza obszarem Umawiających się Stron, obowiązują przepisy art. 73 i 74.

2. Urząd celny, w którego okręgu znajduje się dworzec graniczny, przez który przesyłka opuszcza obszar Umawiających się Stron, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia.

3. W urzędzie przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.

Przewóz z krajów trzecich

Artykuł 77

1. Jeżeli przewóz zaczyna się poza obszarem Umawiających się Stron i ma się zakończyć na obszarze Umawiających się Stron, urząd celny, w którego okręgu znajduje się dworzec graniczny, przez który przesyłka wprowadzana jest na obszar Umawiających się Stron, przejmuje zadania urzędu wyjścia.

W urzędzie wyjścia nie wypełnia się żadnych formalności.

2. Urząd celny, w którego okręgu znajduje się dworzec przeznaczenia, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia. Jeżeli jednak towary dopuszczane są do wolnego obrotu lub objęte inną procedurą na dworcu pośrednim, urząd celny, w którego okręgu znajduje się ten dworzec, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia.

W urzędzie przeznaczenia należy wypełnić formalności przewidziane w art. 75.

Przewóz przez obszar Umawiających się Stron

Artykuł 78

1. Jeżeli przewóz zaczyna się poza obszarem Umawiających się Stron i ma się zakończyć także poza tym obszarem, urzędy celne określone w art. 77 ust. 1 i art. 76 ust. 2, przejmują zadania urzędu wyjścia i urzędu przeznaczenia.

2. W urzędach wyjścia i urzędzie przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.

Status celny towarów

Artykuł 79

Towary przewożone w sposób określony w art. 77 ust. 1 lub art. 78 ust. 1, traktowane są jako towary przewożone w procedurze T1, chyba że wspólnotowy status tych towarów zostanie potwierdzony zgodnie z postanowieniami dodatku II..

SEKCJA 2

PRZEWÓZ TOWARÓW W DUŻYCH KONTENERACH

Zakres stosowania

Artykuł 80

Odpowiednie formalności we wspólnej procedurze tranzytowej upraszczane są zgodnie z postanowieniami art. 81-96 w przypadku towarów przewożonych w dużych kontenerach, których przewóz przedsiębiorstwa kolejowe zlecają przedsiębiorstwom przewozowym na podstawie wykazu zdawczego określonego w niniejszym dodatku jako „wykaz zdawczy TR”. Przewozy te obejmują, w zależności od przypadku, przesyłki wysyłane przez przedsiębiorstwa przewozowe, przy użyciu innych środków transportu niż kolej, do właściwego dworca punktu załadunku i z właściwego dworca punktu wyładunku, jak również wszelkie transporty drogą morską realizowane w trakcie transportu między tymi dwoma dworcami.

Definicje

Artykuł 81

W rozumieniu art. 80-96 następujące określenia oznaczają:

1) „przedsiębiorstwo przewozowe” oznacza przedsiębiorstwo założone w formie spółki przez przedsiębiorstwa kolejowe będące jego wspólnikami, w celu przewozu towarów w dużych kontenerach z zastosowaniem wykazów zdawczych TR;

2) „duży kontener” środek transportu, który:

- posiada charakter trwały,

- jest zbudowany szczególnie w tym celu, aby ułatwić przewóz towarów przy użyciu jednego lub kilku rodzajów transportu bez potrzeby przeładunku zawartości,

- jest tak zbudowany, że może być w łatwy sposób zamocowany i/lub przeładowany,

- jest tak skonstruowany, że możliwe jest skuteczne nałożenie zamknięć, o ile zgodnie z art. 89 zamknięcia są wymagane,

- posiada takie wymiary, że jego powierzchnia ograniczona przez cztery dolne zewnętrzne narożniki wynosi przynajmniej 7. m².

3) „wykaz zdawczy TR” oznacza dokument wystawiony przy zawieraniu umowy przewozowej, na podstawie którego przedsiębiorstwo przewozowe organizuje przewóz jednego lub kilku dużych kontenerów w transporcie międzynarodowym od jednego nadawcy do jednego odbiorcy. W celu identyfikacji wykaz zdawczy TR ma umieszczony w prawym górnym rogu numer seryjny. Numer ten składa się z ośmiu cyfr poprzedzonych literami TR.

Wykaz zdawczy TR składa się z następujących arkuszy, w kolejności ich numeracji:

nr 1: arkusz dla dyrekcji generalnej przedsiębiorstwa transportowego;

nr 2: arkusz dla krajowego przedstawiciela przedsiębiorstwa transportowego na dworcu przeznaczenia;

nr 3A: arkusz dla urzędu celnego;

nr 3B: arkusz dla odbiorcy;

nr 4: dla dyrekcji generalnej przedsiębiorstwa przewozowego;

nr 5: arkusz dla krajowego przedstawiciela przedsiębiorstwa transportowego na dworcu wyjścia;

nr 6: arkusz dla nadawcy.

Wszystkie arkusze wykazu zdawczego TR, z wyjątkiem arkusza 3A, mają po prawej stronie zielony pasek brzegowy o szerokości około 4 cm;

4) „wykaz dużych kontenerów”, zwany dalej „wykazem” oznacza dokument załączony do wykazu zdawczego TR, który jest jego częścią składową i na podstawie którego przewożonych jest kilka dużych kontenerów z tego jednego dworca wyjścia do jednego dworca przeznaczenia, w których spełniane są formalności celne.

Wykaz należy wystawiać w tej samej liczbie egzemplarzy co wykaz zdawczy TR, do którego się odnosi.

Liczbę wykazów należy wpisać w polu przeznaczonym do tego celu, w prawym górnym rogu wykazu zdawczego TR.

Ponadto w prawym górnym rogu każdego wykazu należy wpisać numer seryjny odpowiedniego wykazu zdawczego TR.

Moc prawna stosowanego dokumentu

Artykuł 82

Wykaz zdawczy TR stosowany przez przedsiębiorstwo przewozowe, traktowany jest jako zgłoszenie tranzytowe.

Kontrola ewidencji - Informacje, których należy udzielić

Artykuł 83

1. W każdym kraju przedsiębiorstwo przewozowe udostępnia właściwym organom w celu kontroli, za pośrednictwem swojego krajowego przedstawiciela bądź przedstawicieli, ewidencje prowadzone w biurze lub biurach rachunkowych, lub u tego przedstawiciela bądź przedstawicieli krajowych.

2. Przedsiębiorstwo przewozowe lub jego krajowy przedstawiciel bądź przedstawiciele przekazują właściwym organom, na ich wniosek, tak szybko jak to jest możliwe, wszystkie dokumenty, ewidencje lub informacje, które dotyczą już zrealizowanych lub będących jeszcze w drodze przesyłek i o których organy te, ich zdaniem, powinny wiedzieć.

3. W przypadkach, w których zgodnie z art. 82, wykazy zdawcze TR traktowane są jako zgłoszenia tranzytowe, przedsiębiorstwo przewozowe lub jego krajowy przedstawiciel bądź przedstawiciele zawiadamiają:

a) urząd przeznaczenia, jeżeli przekazano im egzemplarz 1 wykazu zdawczego TR przesłanym bez poświadczenia urzędu celnego,

b) urząd wyjścia, jeżeli nie odesłano im egzemplarza 1 wykazu zdawczego TR i jeżeli przedsiębiorstwo przewozowe nie może ustalić, czy dana przesyłka została w sposób prawidłowy przedstawiona w urzędzie przeznaczenia, bądź czy przesyłka została wywieziona poza obszar Umawiających się Stron do kraju trzeciego, na mocy art. 93.

Główny zobowiązany

Artykuł 84

1. Głównym zobowiązanym staje się przedsiębiorstwo kolejowe kraju, w którym przewóz towarów rodzajem transportu określonym w art. 80, został przejęty przez przedsiębiorstwo przewozowe.

2. Przy czynnościach transportowych określonych w art. 80 i przejętych w kraju trzecim przez przedsiębiorstwo przewozowe, głównym zobowiązanym staje się przedsiębiorstwo kolejowe kraju, przez którego obszar przesyłka wprowadzana jest na obszar Umawiających się Stron.

Formalności celne podczas transportu innego niż transport kolejowy

Artykuł 85

Jeżeli podczas przewozu dokonywanego w ramach innego rodzaju transportu niż transport kolejowy, do dworca wyjścia lub z dworca przeznaczenia muszą zostać spełnione formalności celne, każdy wykaz zdawczy TR może obejmować tylko jeden duży kontener.

Identyfikatory

Artykuł 86

Przedsiębiorstwo przewozowe zapewni, aby przewozy dokonywane we wspólnej procedurze tranzytowej były oznaczone identyfikatorami z piktogramem, którego wzór określony jest w załączniku B11 do dodatku III. Identyfikatory umieszczane są na wykazie zdawczym TR, jak również na dużym kontenerze lub kontenerach.

Identyfikator, określony w ustępie pierwszym, może zostać zastąpiony zieloną pieczęcią zawierającą piktogram przedstawiony w załączniku B11 do dodatku III.

Zmiana umowy przewozu

Artykuł 87

Jeżeli ma miejsce zmiana umowy przewozu powodująca, że:

- przewóz, który miał się zakończyć poza obszarem Umawiającej się Strony, kończy się na obszarze Umawiającej się Strony, lub,

- przewóz, który miał się zakończyć na obszarze Umawiającej się Strony, kończy się poza obszarem Umawiającej się Strony,

przedsiębiorstwo przewozowe nie może wykonać zmienionej umowy bez wcześniejszej zgody urzędu wyjścia.

We wszystkich innych przypadkach przedsiębiorstwo przewozowe może realizować zmienioną umowę przewozu. Zawiadamia ono jednakże niezwłocznie urząd wyjścia o dokonanej zmianie.

PRZEMIESZCZANIE SIĘ TOWARÓW MIĘDZY UMAWIAJĄCYMI SIĘ STRONAMI

Wykaz zdawczy TR i inne wykazy

Artykuł 88

1. Jeżeli przewóz z zastosowaniem wspólnej procedury tranzytowej zaczyna się na obszarze Umawiających się Stron i ma się tam również zakończyć, wykaz zdawczy TR należy przedłożyć w urzędzie wyjścia.

2. Jeżeli towary przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, urząd wyjścia na egzemplarzach 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR, w polu przewidzianym dla wpisów dokonywanych przez urzędników celnych, nanosi w dobrze widoczny sposób:

- symbol „T1”, jeżeli towary przemieszczają się w ramach procedury T1,

- symbol „T2” lub „T2F”, odpowiednio, jeżeli towary przemieszczają się w ramach procedury T2 i zgodnie z przepisami Wspólnoty wpisanie tego symbolu jest obowiązkowe.

Symbol "T2" lub "T2F" poświadczany jest pieczęcią urzędu wyjścia.

3. Jeżeli towary przemieszczają się w ramach procedury T1 z miejsca wyjścia we Wspólnocie do miejsca przeznaczenia w kraju EFTA, urząd wyjścia powinien w sposób widoczny wpisać symbol „T1” w polu przeznaczonym dla wpisów dokonywanych przez urzędników celnych na egzemplarzach 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR.

4. Z wyłączeniem przypadków, o których mowa w ust. 2 i 3, towary przewożone z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA i towary przewożone ze Wspólnoty do kraju EFTA, będą objęte, pod ustalonymi przez państwa członkowskie Wspólnoty warunkami, procedurą T2 na całej trasie, bez obowiązku przedkładania urzędowi wyjścia wykazu zdawczego TR dotyczącego tych towarów. Jeżeli towary przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, nie ma potrzeby umieszczania identyfikatorów, o których mowa w art. 86.

5. Towary, których przewóz zaczyna się w kraju EFTA, traktowane są jako przewożone w procedurze T1. Jeżeli jednak towary, stosownie do przepisów art. 2 ust. 3 lit. b) Konwencji, mają być przewożone w procedurze T2, urząd wyjścia zaznacza na egzemplarzu 3A wykazu zdawczego TR, że towary, do których odnosi się wykaz zdawczy, przewożone są w procedurze T2. W tym wypadku na egzemplarzu 3A wykazu zdawczego TR, w polu przeznaczonym dla wpisów dokonywanych przez urzędników celnych, należy w wyraźnie widoczny sposób wpisać symbol „T2”, poświadczony pieczęcią urzędu wyjścia i podpisem właściwego urzędnika. W wypadku towarów przewożonych w procedurze T1, nie należy wpisywać symbolu „T1” w wykazie zdawczym TR.

6. Jeżeli wykaz zdawczy TR odnosi się jednocześnie do kontenerów z towarami przewożonymi w procedurze T1 i kontenerów przewożących towary w procedurze T2, urząd wyjścia nanosi w polu przeznaczonym dla wpisów dokonywanych przez urzędników celnych na egzemplarzach 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR oddzielnie adnotacje przy numerach odnośnych kontenerów, wpisując każdorazowo symbol „T1” lub „T2”, w zależności od rodzaju przewożonych towarów.

7. Jeżeli w przypadkach określonych w ust. 3 korzysta się z wykazów dużych kontenerów, to dla kontenerów przewożących towary w procedurze T1 należy sporządzić oddzielne wykazy oraz w polu przeznaczonym dla właściwych organów egzemplarzy 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR umieścić numery seryjne lub numery danych wykazów. Symbol „T1” umieszcza się przy numerze lub numerach seryjnych bądź numerach wykazów.

8. Wszystkie egzemplarze wykazu zdawczego TR zwracane są osobie zainteresowanej.

9. Każdy kraj EFTA może postanowić, że towary przewożone w procedurze T1, mogą zostać objęte tą procedurą, bez obowiązku przedkładania urzędowi wyjścia wykazu zdawczego TR.

10. W przypadku towarów ,o których mowa w ust. 2, 3 i 5, wykaz zdawczy TR należy przedłożyć urzędowi przeznaczenia, w którym towary zostają zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu lub objęcia inną procedurą celną.

Jeżeli towary przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, na warunkach, o których mowa w ust. 4, to w urzędzie przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.

Środki zapewniające tożsamość towarów

Artykuł 89

Tożsamość towarów zapewnia się zgodnie z postanowieniami art. 11 Konwencji. Ze względu na środki podejmowane przez przedsiębiorstwo kolejowe w celu zapewnienia tożsamości towarów, urząd wyjścia zasadniczo nie nakłada zamknięć celnych na duże kontenery. Jeżeli zostają nałożone zamknięcia celne, należy to odnotować w polu przeznaczonym dla urzędników celnych na egzemplarzu 3A i 3B wykazu zdawczego TR.

Stosowanie poszczególnych egzemplarzy wykazu zdawczego

Artykuł 90

1. Z wyłączeniem przypadków, w których towary przewożone są z jednego miejsca do innego miejsca we Wspólnocie przez obszar jednego lub kilku krajów EFTA, przedsiębiorstwo przewozowe przedkłada w urzędzie przeznaczenia egzemplarze 1, 2 i 3A wykazu zdawczego TR.

2. Urząd przeznaczenia poświadcza niezwłocznie egzemplarze 1 i 2 i zwraca je przedsiębiorstwu przewozowemu oraz zatrzymuje egzemplarz 3A.

PRZEWÓZ TOWARÓW DO KRAJÓW TRZECICH I Z KRAJÓW TRZECICH

Przewóz do krajów trzecich

Artykuł 91

1. Jeżeli przewóz zaczyna się na obszarze Umawiających się Stron i ma zakończyć się poza obszarem Umawiających się Stron, stosuje się przepisy art. 88 ust. 1- 9 oraz art. 89.

2. Urząd celny, w którego okręgu znajduje się dworzec graniczny, przez który przesyłka opuszcza obszar Umawiających się Stron, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia.

3. W urzędzie przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.

Przewóz z krajów trzecich

Artykuł 92

1. Jeżeli przewóz zaczyna się poza obszarem Umawiających się Stron i ma się zakończyć na obszarze Umawiających się Stron, urząd celny w którego okręgu znajduje się dworzec graniczny, przez który przesyłka wprowadzana jest na obszar Umawiających się Stron, przejmuje zadania urzędu wyjścia. W urzędzie wyjścia nie wypełnia się żadnych formalności.

2. Urząd celny, w którym przedstawione zostają towary, przejmuje zadania urzędu przeznaczenia.

W urzędzie przeznaczenia wypełnia się formalności przewidziane w art. 90.

Przewóz przez obszar Umawiających się Stron

Artykuł 93

1. Jeżeli przewóz zaczyna się poza obszarem Umawiających się Stron i ma się zakończyć także poza tym obszarem, urzędy celne określone odpowiednio w art. 92 ust. 1 i art. 91 ust. 2, przejmują zadania urzędu wyjścia i urzędu przeznaczenia.

2. W urzędach wyjścia i urzędach przeznaczenia nie wypełnia się żadnych formalności.

Status celny towarów

Artykuł 94

Towary przewożone w sposób określony w art. 92 ust. 1 lub w art. 93 ust. 1 traktowane są jako towary przewożone w procedurze T1, chyba że wspólnotowy status tych towarów zostanie potwierdzony, zgodnie z postanowieniami dodatku II.

SEKCJA 3

INNE POSTANOWIENIA

Listy towarowe

Artykuł 95

1. Przepisy art. 22 ust. 5 dodatku I oraz pkt 24 załącznika V stosuje się do wykazów załadunkowych, które dołączane są w danym przypadku do listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR. Liczbę dołączonych wykazów należy wpisać w polu przeznaczonym do podania danych o dokumentach towarzyszących listowi przewozowemu CIM lub wykazowi zdawczemu TR.

Ponadto na wykazie załadunkowym wpisuje się numer wagonu, do którego odnosi się list przewozowy CIM lub, w zależności od przypadku, numer kontenera zawierającego towary.

2. Jeżeli przewóz zaczynający się na obszarze Umawiających się Stron, obejmuje zarówno towary przewożone w procedurze T1, jak również towary przewożone w procedurze T2, należy sporządzić oddzielne listy towarowe. W przypadku przewozu w kontenerach dokonywanego na podstawie wykazu zdawczego TR, należy sporządzić oddzielne listy towarowe do każdego z dużych kontenerów, w którym znajdują się jednocześnie obydwie kategorie towarów.

Numery ewidencyjne wykazów załadunkowych odnoszących się do każdej z dwu kategorii towarów wpisywane są w polu przeznaczonym na opis towarów listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR, w zależności od przypadku.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz dla celów procedur określonych w art. 67-96, listy towarowe załączone do listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR, są integralną częścią wymienionych dokumentów i mają takie same skutki prawne.

Oryginały tych wykazów załadunkowych muszą być opatrzone pieczęcią dworca wysyłki.

SEKCJA 4

ZAKRES STOSOWANIA PROCEDURY ZWYKŁEJ I UPROSZCZONEJ DLA TRANSPORTU ŁĄCZONEGO DROGOWO-KOLEJOWEGO

Artykuł 96

1. Przepisy art.. 67-95 nie wykluczają możliwości korzystania z procedur określonych w Tytule II. Jednakże w takim przypadku obowiązują przepisy art. 69-71 lub 83-86.

2. W przypadku o których mowa w ust. 1, przy sporządzaniu listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR, w polu przeznaczonym do podania danych o dokumentach towarzyszących, należy wpisać w dobrze widoczny sposób odniesienie do zgłoszenia tranzytowego lub zgłoszeń tranzytowych.

Odniesienie obejmuje rodzaj dokumentu, urząd wystawienia, datę i numer rejestracyjny każdego zastosowanego dokumentu.

Ponadto arkusz 2 listu przewozowego CIM lub egzemplarze 1 i 2 wykazu zdawczego TR muszą być poświadczone przez przedsiębiorstwo kolejowe, w którego okręgu znajduje się ostatni dworzec kolejowy związany z realizacją wspólnej procedury tranzytowej. Przedsiębiorstwo kolejowe dokonuje poświadczenia, po upewnieniu się, że przewóz towarów odbywa się na podstawie jednego lub kilku z wymienionych dokumentów.

Jeżeli wspólna procedura tranzytowa, o której mowa w ust. 1 i w pierwszym akapicie niniejszego ustępu kończy się w kraju EFTA, kraj ten może nakazać, aby arkusz 2 listu przewozowego CIM lub egzemplarze 1 i 2 wykazu zdawczego TR były przedkładane urzędowi celnemu, w którego okręgu znajduje się ostatni dworzec kolejowy związany z realizacją wspólnej procedury tranzytowej. Urząd celny poświadcza przedłożone arkusze/egzemplarze, po upewnieniu się, że przewóz towarów odbywa się na podstawie jednego lub kilku z wymienionych dokumentów.

3. Jeżeli wspólna procedura tranzytowa realizowana jest z zastosowaniem wykazu zdawczego TR zgodnie z przepisami art. 80-94, wówczas do listu przewozowego CIM używanego w tej procedurze nie stosuje się przepisów art. 67-79 i art. 96 ust. 1 i 2. W liście przewozowym CIM, w polu przeznaczonym do podania danych o dokumentach towarzyszących, należy wpisać w dobrze widoczny sposób odniesienie do wykazu zdawczego TR. Odniesienie to zawiera wyrazy „wykaz zdawczy TR”, po których następuje numer seryjny.

4. W przypadku, gdy przesyłka towarowa przewożona transportem łączonym drogowo - kolejowym na podstawie jednego lub kilku zgłoszeń tranzytowych, sporządzonych zgodnie z postanowieniami Tytułu II, zostanie przejęta przez kolej na dworcu, w celu dalszego przewozu wagonem kolejowym, przedsiębiorstwo kolejowe odpowiada za uiszczenie ceł i innych opłat, jeżeli w trakcie transportu kolejowego zostaną naruszone przepisy, o ile w kraju, w którym naruszenie to zostało popełnione, względnie przypuszcza się, że zostało popełnione, brak jest ważnego zabezpieczenia i kwoty te nie mogą być uzyskane od głównego zobowiązanego.

Upoważniony nadawca i odbiorca

Artykuł 97

1. Jeżeli w stosunku do towarów przewożonych, zgodnie z przepisami art. 67-96, z zastosowaniem listu przewozowego CIM lub wykazu zdawczego TR, nie jest wymagane przedłożenie w urzędzie wyjścia zgłoszenia tranzytowego, właściwe organy podejmą niezbędne działania w celu upewnienia się, że na arkuszach 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM lub na egzemplarzach 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR znajdują się odpowiednio symbole „T1”, „T2” lub „T2F”.

2. Jeżeli towary przewożone zgodnie z art. 67-96 są przeznaczone dla upoważnionego odbiorcy, właściwe or