P6_TA(2005)0073

Wnioski z IV Światowej Konferencji w sprawie Platformy Działnia Kobiet (Pekin + 10)

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosków z IV Światowej Konferencji w sprawie Platformy Działania Kobiet (Pekin + 10)

Parlament Europejski,

- uwzględniając obchody Międzynarodowego Dnia Kobiet w dniu 8 marca 2005 r.,

- uwzględniając Międzynarodową Konwencję w sprawie Likwidacji Wszelkich Form Dyskryminacji Rasowej z 21 grudnia 1965 r.,

- uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie Likwidacji Wszelkich Form Dyskryminacji Kobiet z dnia 18 grudnia 1979 r.,

- uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie Zakazu Stosowania Tortur oraz Innego Okrutnego, Nieludzkiego lub Poniżającego Traktowania albo Karania z dnia 10 grudnia 1984 r.,

- uwzględniając Deklarację Pekińską oraz Platformę Działania przyjętą w Pekinie w dniu 15 września 1995 r. na IV Światowej Konferencji w sprawie Kobiet: Działanie na rzecz Równości, Rozwoju i Pokoju,

- uwzględniając swoje rezolucje z dnia 15 czerwca 1995 r. [1] oraz z 21 września 1995 r. [2] w sprawie tej konferencji,

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 1996 r. w sprawie wniosków z Międzynarodowej Konferencji w sprawie Demografii i Rozwoju w Kairze, [3]

- uwzględniając zalecenie Rady z dnia 2 grudnia 1996 r. w sprawie zrównoważonego uczestnictwa mężczyzn i kobiet w procesie podejmowania decyzji, [4]

- uwzględniając rezolucję z dnia 16 września 1997 r. [5] w sprawie włączenia elementu równych szans dla mężczyzn i kobiet we wszystkie polityki i działania Wspólnoty ("mainstreaming"),

- uwzględniając rezolucję z dnia 19 maja 2000 r. [6] w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego "Na rzecz dalszych działań w zwalczaniu handlu kobietami",

- uwzględniając dyrektywę 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne [7] (dyrektywa o równości rasowej),

- uwzględniając swoje stanowiska z dni 17 listopada 1999 r. [8] i 9 marca 2004 r. [9] w sprawie przyjęcia programu działania Wspólnoty (DAPHNE i DAPHNE II, odpowiednio od 2000 do 2003 r. i od 2004 do 2008 r.) w sprawie środków zapobiegawczych w walce przeciwko przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet,

- uwzględniając swoje rezolucje z dnia 20 września 2001 r. w sprawie równego wynagradzania jednakowej pracy kobiet i mężczyzn [10] i z 25 września 2002 r. w sprawie reprezentacji kobiet wśród partnerów społecznych Unii Europejskiej [11],

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 marca 2004 r. w sprawie godzenia życia zawodowego, rodzinnego i prywatnego, [12]

- uwzględniając wyniki 49 sesji Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet, jaka odbyła się dnia 4 marca 2005 r.,

- uwzględniając zajścia, jakie miały miejsce 6 marca 2005 r. w Stambule podczas demonstracji związanej z Międzynarodowym Dniem Kobiet,

- uwzględniając art. 108 ust. 5 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że kobiety, pomimo, że stanowią ponad połowę ludności i wyborców w Unii Europejskiej, wciąż są niedostatecznie reprezentowane w organach podejmujących decyzje gospodarcze, społeczne i polityczne na terenie Unii; że w szczególności odsetek kobiet zasiadających w parlamencie jest w niektórych Państwach Członkowskich niższy od światowej średniej wynoszącej 15,6 %,

B. mając na uwadze, że prawa kobiet nadal są na świecie łamane, chociaż stanowią one integralną, nieodłączną i nierozdzielną część uniwersalnych praw człowieka, oraz że ich łamanie jest szczególnie drastyczne w strefach objętych wojną, gdzie kobiety są ofiarami gwałtów, przymusowej ciąży i wykorzystywania seksualnego,

C. mając na uwadze, że wykorzystywanie seksualne nie maleje, a według szacunków co roku setki tysięcy kobiet i dzieci z krajów trzecich padają ofiarą handlu żywym towarem na terenie Unii Europejskiej,

D. ubolewając nad faktem, że okaleczanie genitaliów kobiet, które nie omija krajów UE, jest wciąż szeroko rozpowszechnione na świecie (według Światowej Organizacji Zdrowia dwa miliony kobiet są co roku poddawane tym praktykom),

E. mając na uwadze, że zerwanie z ubezwłasnowolnieniem kobiet jest kluczowym czynnikiem w walce z ubóstwem oraz warunkiem niezbędnym do osiągnięcia celów Strategii Lizbońskiej i zwiększenia odsetka kobiet uczestniczących w rynku pracy do poziomu 60 % do roku 2010,

F. mając na uwadze, że równy dostęp do dóbr i usług oraz ekonomiczna niezależność kobiet mają kluczowe znaczenie dla realizacji zasady równości w całym społeczeństwie,

G. mając na uwadze, że środki ułatwiające godzenie życia prywatnego z zawodowym są wstępnym warunkiem promowania równości płci w zakresie zatrudnienia i społecznym, zgodnie z konkluzjami szczytów w Barcelonie i Lizbonie,

H. mając na uwadze, że szczególnej uwagi wymagają kobiety z grup mniejszościowych,

I. mając na uwadze, że Międzynarodowy Rok Mikrokredytu ONZ w 2005 r., z którego korzysta duża liczba kobiet, powinien być aktywnie promowany przez Unię,

J. mając na uwadze, że rosnące bezrobocie w Europie wymaga promowania specjalnych środków w celu ułatwienia dostępu kobiet do prac wymagających wysokich kwalifikacji, ponieważ to w pierwszym rzędzie kobiet dotyka bezrobocie, oraz że, pomimo iż kobiety są częściej lepiej wykształcone od mężczyzn, wciąż jeszcze nie są one w stanie korzystać z tej przewagi w zakresie wykształcenia,

K. mając na uwadze, że różnice płac mężczyzn i kobiet w Europie wciąż wynoszą średnio od 16% do 33 %, że nie dokonał się rzeczywisty postęp we wdrażaniu zasady równej płacy za taką samą pracę, wprowadzonej trzydzieści lat temu dyrektywą 75/117/EWG [13] w sprawie równych płac dla mężczyzn i kobiet oraz że 30 % kobiet pracujących w UE jest zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, co często jest wymuszone brakiem finansowo przystępnych ułatwień w opiece nad dziećmi, podczas gdy odsetek ten dla mężczyzn wynosi 6,6 %,

L. mając na uwadze, że doświadczenie wskazuje, iż aby społeczne interesy kobiet były w pełni uwzględniane, powinny one stanowić co najmniej jedną trzecią osób wybieranych do organów zinstytucjonalizowanych, i że 50 % stanowi cel w dążeniu do demokratycznej równości, którą to zasadę przyjęto w niektórych Państwach Członkowskich na poziomie partii, lokalnym, krajowym i europejskim; mając na uwadze, że wciąż brakuje wyraźnej polityki Unii w zakresie równości demokratycznej,

M. mając na uwadze, że miliony kobiet wciąż pozbawione są informacji i edukacji dotyczącej ich zdrowia i nie mają dostępu do niezbędnych zabiegów lekarskich, środków antykoncepcyjnych ani informacji o tych środkach; mając na uwadze, że w szczególności w odniesieniu do chorób przenoszonych drogą płciową jak HIV/AIDS, według szacunków niedawnego raportu Banku Światowego 201 milionów kobiet wciąż nie ma dostępu do antykoncepcji, co powoduje 23 miliony niechcianych ciąż i 1,4 miliona przypadków śmierci niemowląt,

N. mając na uwadze, że Platforma Działania z 1995 r. wyraźnie odwołuje się do wolności decyzji i odpowiedzialności w kwestiach dotyczących seksualności, pełnego poszanowania integralności jednostki i równości w sprawach życia seksualnego i prokreacji,

O. z zadowoleniem przyjmując rolę, jaką odegrała Prezydencja Luksemburga oraz Komisja w pracach przygotowawczych i podczas negocjacji na 49 sesji Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet,

1. przyjmuje z zadowoleniem Deklarację przyjętą na 49 sesji Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet, która stanowi potwierdzenie Deklaracji Pekińskiej oraz Platformy Działania przyjętej w Pekinie w 1995 r.;

2. surowo potępia brutalność tureckiej policji podczas demonstracji z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet odbywającej się dnia 6 marca 2005 r. w Stambule i zwraca się do Komisji o przedstawienie Parlamentowi pełnego sprawozdania na temat tych zajść;

3. wzywa te spośród państw członkowskich ONZ, które jeszcze tego nie zrobiły, do ratyfikowania Konwencji w sprawie Likwidacji Wszelkich Form Dyskryminacji Kobiet;

4. przypomina, że prawa kobiet stanowią integralną, nieodłączną i nierozdzielną część uniwersalnych praw człowieka i stwierdza, że propagowania i ochrona praw kobiet jest wstępnym warunkiem budowania prawdziwej demokracji oraz że należy wykorzystać wszystkie dostępne środki dla zapobiegania przypadkom łamania praw kobiet, również mających miejsce w Unii Europejskiej;

5. zwraca się do Państw Członkowskich o przyjęcie legislacji bądź wprowadzenie w życie istniejących aktów prawnych, by położyć kres okaleczaniu genitalnemu kobiet dokonywanemu na obszarze tych państw oraz o udzielenie wsparcia państwom trzecim w opracowaniu, z udziałem miejscowych organizacji pozarządowych, programów zwalczania tych praktyk;

6. wzywa Państwa Członkowskie znane z praktyk przymusowej sterylizacji do koordynowania wysiłków w kierunku egzekwowania prawa i położenia kresu tym praktykom;

7. potępia zmuszanie do zawierania związków małżeńskich i wzywa Państwa Członkowskie oraz występującą w roli koordynatora Komisję Europejską do podjęcia koniecznych kroków w celu ukarania sprawców, nawet jeżeli zostały one zawarte przez mieszkańców Unii poza jej granicami;

8. podkreśla, że od 1995 r. nie stwierdza się istotnej poprawy sytuacji kobiet, pomimo wprowadzenia w życie istniejącego prawodawstwa, jak dyrektywa 75/117/EWG [14] oraz dyrektywa 76/207/EWG [15] w sprawie wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia i kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy; wzywa Komisją do zapewnienia, by kobiety w nowych Państwach Członkowskich mogły w pełni korzystać z dorobku w zakresie praw kobiet i proponuje przeprowadzenie ogólnoeuropejskiej kampanii na temat tego dorobku, by lepiej uświadomić kobietom przysługujące im prawa;

9. z zadowoleniem przyjmuje przedstawiony przez Komisję projekt dyrektywy Parlamantu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzania w życie zasady równości szans i równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu (wersja zmieniona) (COM(2004)0279) jako istotny krok na drodze do pewności i przejrzystości w dziedzinie równości płci;

10. wyraża zadowolenie z przyjęcia dyrektywy 2004/113/WE [16] wdrażającej zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn w dostępie i zaopatrzeniu w dobra i usługi i uznaje tę dyrektywę za istotne narzędzie służące zapewnieniu równości płci; wyraża jednakże żal, że dokonano niewielkich postępów w kierunku całkowitego wyeliminowania stosowania pojęcia płci jako czynnika dyskryminującego w ustalaniu składek i korzyści w związku z ubezpieczeniami i pokrewną działalnością finansową;

11. przyznaje, że podjęto pewne pozytywne działania w odniesieniu do przemocy stosowanej wobec kobiet; podkreśla jednakże, że brak jasnego politycznego zaangażowania w tropienie i zwalczanie przemocy wobec kobiet w rodzinie, turystyki seksualnej i handlu kobietami, włączając w to środki prawne, takie jak prawo azylu dla ofiar;

12. dlatego też wzywa Komisję do ogłoszenia roku 2006 Europejskim Rokiem Walki z Przemocą Wobec Kobiet i nalega, by w pełni włączyć Rumunię, Bułgarię, Turcję i kraje sąsiadujące w przygotowania oraz wszelkie wydarzenia, programy i projekty związane z obchodami roku walki z przemocą wobec kobiet;

13. przyznaje, że zdrowie kobiet w UE poprawiło się znacznie w ostatnim dziesięcioleciu, pomimo że nadal występuje wiele czynników stojących na przeszkodzie równości płci w zakresie zdrowia; dlatego też prosi o uwzględnienie różnych wzorców dotyczących zdrowia kobiet przy przyjmowaniu programów unijnych i o zwrócenie szczególnej uwagi na zdrowie reprodukcyjne;

14. nalega, by Państwa Członkowskie i Komisja potraktowały zagadnienie płci jako priorytet na światowych konferencjach ONZ, takich jak Kair +10 i Światowy Szczyt na rzecz Rozwoju Społecznego, który odbędzie się w 2005 r., z uwzględnieniem Milenijnych Celów Rozwoju ONZ;

15. przypomina, że edukacja i szkolenia mają kluczowe znaczenie dla osiągnięcia równości kobiet i mężczyzn i podkreśla potrzebę kształcenia ustawicznego i szkolenia zawodowego w celu promowania równego dostępu dla kobiet do zawodów wymagających wysokich kwalifikacji i do wszystkich poziomów życia zawodowego; w związku z tym zauważa, że dwie trzecie spośród 860 milionów analfabetów stanowią kobiety;

16. wzywa Radę, by opierając się na propozycji Komisji, przyjęła wskaźniki w zakresie płci dotyczące problemu tzw. feminizacji ubóstwa, w celu przyjęcia bardziej zintegrowanej polityki w zakresie ochrony socjalnej, a także by czuwała nad potraktowaniem kwestii zwalczania feminizacji ubóstwa jako najwyższego priorytetu w ramach unijnej polityki rozwoju;

17. powtarza, że w działaniach mediacyjnych, misjach utrzymania pokoju, zapobiegania konfliktom i naprawiania zniszczeń powinno brać udział co najmniej 40 % kobiet, włączając w to również misje badawcze i obserwacyjne działające w imieniu UE i jej Państw Członkowskich;

18. przypomina o wadze osobistej swobody wyrażania poglądów, lecz podkreśla rolę środków przekazu, reklam i internetu w tworzeniu systemów wartości i stereotypów dotyczących płci; dlatego opowiada się za debatą z udziałem użytkowników i władz regulacyjnych na temat ich roli, która służyć będzie określeniu i wprowadzeniu właściwej równowagi pomiędzy swobodą wypowiedzi i poszanowaniem godności ludzkiej, szczególnie w odniesieniu do mediów i reklam oglądanych przez dzieci;

19. wzywa Komisję i Radę do przedstawienia środków służących polepszeniu możliwości pełnego uczestnictwa kobiet procesie podejmowania decyzji gospodarczych, społecznych i politycznych i podkreśla znaczenie włączania zagadnień dotyczących płci do wszystkich obszarów polityki unijnej;

20. wzywa Komisję i Radę do zapewnienia, że począwszy od 2006 r. wszystkie programy i działania finansowane z budżetu UE, a w szczególności z Funduszy Strukturalnych, będą uwzględniać przy finansowaniu kwestie płci;

21. wzywa partie polityczne, zarówno na poziomie krajowym, jak i ogólnoeuropejskim, do przeanalizowania swych struktur i procedur partyjnych w celu usunięcia przeszkód, które w pośredni lub bezpośredni sposób mogą negatywnie wpływać na uczestnictwo kobiet, oraz do przyjęcia odpowiednich strategii w celu osiągnięcia lepszej równowagi między kobietami i mężczyznami w zgromadzeniach wyłanianych w drodze wyborów, z uwzględnieniem tzw. dyskryminacji pozytywnej, takiej jak wprowadzenie kwot;

22. nalega, by Komisja przedstawiła dalszą strategię dotyczącą wskaźników, ustanowionych przez poszczególne prezydencje UE;

23. wyraża zadowolenie z reform w zakresie prawa, które zostały przeprowadzone w Turcji, ale przypomina o swoich obawach związanych z faktem, że kobiety są nadal ofiarami zbrodni honorowych i przemocy, i dlatego nawołuje Komisję i Radę do kontynuowania współpracy z władzami tureckimi i dokładnego monitorowania sytuacji w zakresie praw kobiet w Turcji;

24. zobowiązuje Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom Państw Członkowskich oraz Sekretarzowi Generalnemu ONZ.

[1] Dz.U. C 166 z 3.7.1995, str. 92.

[2] Dz.U. C 269 z 16.10.1995, str. 146.

[3] Dz.U. C 211 z 22.7.1996, str. 31.

[4] Dz.U. L 319 z 10.12.1996, str. 11.

[5] Dz.U. C 304 z 6.10.1997, str. 50.

[6] Dz.U. C 59 z 23.2.2001, str. 307.

[7] Dz.U. L 180 z 19.7.2000, str. 22.

[8] Dz.U. C 189 z 07.7.2000, str. 69.

[9] Dz.U. C 102 E z 28.4.2004, str. 159.

[10] Dz.U. C 77 E z 28.3.2002, str. 134.

[11] Dz.U. C 273 E z 14.11.2003, str. 169.

[12] Dz.U. C 102 E z 28.4.2004, str. 492.

[13] Dz.U. L 45 z 19.2.1975, str. 19.

[14] Dz.U. L 45 z 19.2.1975, str. 19.

[15] Dz.U. L 39 z 14.2.1976, str. 40.

[16] Dz.U. L 373 z 21.12.2004, str. 37.

--------------------------------------------------