[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 7.2.2007

SEK(2007) 141 wersja ostateczna

Zalecenie

OPINIA RADY

zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji Polski na lata 2006-2009

(przedstawione przez Komisję)

UZASADNIENIE

Informacje ogólne

Pakt na rzecz stabilności i wzrostu, który wszedł w życie dnia 1 lipca 1998 r., opiera się na dążeniu do zapewnienia solidnych finansów państwa jako środka służącego umocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy. Przeprowadzona w 2005 r. reforma paktu potwierdziła jego przydatność w zakresie utrzymywania dyscypliny budżetowej, a jednocześnie miała na celu wzmocnienie jego skuteczności i podstaw gospodarczych oraz ochronę stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej.

Stanowiące część Paktu na rzecz stabilności i wzrostu rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[1] stanowi, że państwa członkowskie muszą przedstawiać Radzie i Komisji programy stabilności lub konwergencji oraz ich coroczne zaktualizowane wersje (państwa członkowskie, które przyjęły jednolitą walutę, przedstawiają (zaktualizowane) programy stabilności, a te, które jej jeszcze nie przyjęły, przedstawiają (zaktualizowane) programy konwergencji). Pierwszy program konwergencji Polski przedstawiono w maju 2004 r. Zgodnie z rozporządzeniem Rada zaopiniowała go w dniu 5 lipca 2004 r. na podstawie zalecenia Komisji i po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego. Zgodnie z tą samą procedurą zaktualizowane programy stabilności i konwergencji są oceniane przez Komisję i badane przez wyżej wymieniony Komitet, przy czym istnieje również możliwość zbadania programów przez Radę.

Podstawy oceny zaktualizowanego programu

Komisja zbadała przedstawioną w dniu 30 listopada 2006 r. najnowszą, zaktualizowaną wersję programu konwergencji Polski i przyjęła zalecenie dotyczące opinii Rady w sprawie przedmiotowego programu (główne aspekty podlegające ocenie przedstawiono w ramce).

W celu określenia kontekstu, w którym dokonywana jest ocena strategii budżetowej przedstawionej w zaktualizowanej wersji programu konwergencji, poniżej przedstawiono podsumowanie:

1. wyników gospodarczych i budżetowych w okresie ostatnich dziesięciu lat;

2. sytuacji Polski w odniesieniu do części naprawczej Paktu na rzecz stabilności i wzrostu (procedury nadmiernego deficytu);

3. najnowszej oceny sytuacji Polski w odniesieniu do części prewencyjnej Paktu na rzecz stabilności i wzrostu (podsumowanie opinii Rady dotyczącej poprzedniej aktualizacji programu konwergencji); oraz

4. dokonanej przez Komisję oceny krajowego programu reform przedstawionego w październiku 2006 r.

Najnowsze wyniki gospodarcze i budżetowe

Polska jest krajem na dorobku o wysokim wzroście gospodarczym, który zmniejsza dystans dzielący go od średniego dla UE-25 standardu życiowego. Pomimo niedoborów kadrowych w niektórych sektorach bezrobocie jest wysokie, a stopa zatrudnienia niska według standardów UE, szczególnie wśród kobiet. Szybki wzrost eksportu jest zasługą zagranicznych inwestycji bezpośrednich, które dotychczas korzystają ze stosunkowo niskich kosztów pracy, choć rośnie także wkład technologii. Polska tradycyjnie odnotowuje wysoki deficyt budżetowy przekraczający 3 % PKB. Powód do niepokoju stanowi struktura wydatków publicznych z wysokim udziałem wydatków socjalnych, który prawdopodobnie ma negatywny wpływ na sytuację na rynku pracy, dostarczając nieodpowiednich bodźców. Pod względem długoterminowego zrównoważenia finansów publicznych Polska należy do krajów o niskim poziomie ryzyka. Jednak zachowanie tego statusu wymagać będzie przestrzegania najważniejszych założeń reformy systemu emerytalnego, takich jak jednolitość zasad dla wszystkich grup społecznych.

Procedura nadmiernego deficytu w stosunku do Polski

W dniu 5 lipca 2004 r. Rada zgodnie z art. 104 ust. 6 przyjęła decyzję stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu w Polsce. Jednocześnie Rada wydała zalecenie zgodnie z art. 104 ust. 7, stwierdzając konieczność korekty nadmiernego deficytu do roku 2007 oraz określając następujące docelowe wartości deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych w poszczególnych latach: 5,7 % PKB w 2004 r., 4,2 % PKB w 2005 r., 3,3 % w 2006 r. i 1,5 % PKB w 2007 r. Wartości te nie uwzględniają kosztów budżetowych przeprowadzonej w 1999 r. reformy systemu emerytalnego, które w chwili wydania zalecenia oszacowano na 1,5 % PKB rocznie. W szczególności Polska korzystała (i nadal korzysta) z upływającego wiosną 2007 r. okresu przejściowego na wykonanie decyzji Eurostatu z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie sektorowej klasyfikacji kapitałowych systemów emerytalnych[2].

W dniu 28 listopada 2006 r. Rada zgodnie z art. 104 ust. 8 przyjęła decyzję stwierdzającą, że „działania podjęte przez Polskę w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 5 lipca 2004 r., skierowane na podstawie art. 104 ust. 7 Traktatu, są nieskuteczne dla skorygowania nadmiernego deficytu w terminie określonym w zaleceniu.” Decyzja ta oparta była na prognozie służb Komisji z jesieni 2006 r., według której w roku 2007 deficyt miał osiągnąć 4 % PKB, po uwzględnieniu skorygowanych kosztów reformy systemu emerytalnego (około 2 % PKB rocznie).

Następnym etapem procedury nadmiernego deficytu jest w przypadku państw członkowskich, które nie przyjęły jednolitej waluty (jak Polska), nowe zalecenie Rady zgodnie z art. 104 ust. 7. Komisja przyjmuje takie zalecenie w sprawie zalecenia Rady, uwzględniające również nową aktualizację polskiego programu konwergencji, wraz z załączonym zaleceniem dotyczącym opinii Rady w sprawie nowego programu.

Ocena zawarta w opinii Rady dotyczącej poprzedniego programu

W dniu 14 marca 2006 r. Rada przyjęła opinię w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji Polski na lata 2005-2008. Rada odnotowała, że „program konwergencji przewiduje poczynienie pewnych postępów, ale nie przewiduje skutecznej korekty nadmiernego deficytu w roku 2007, czego wymagało zalecenie Rady z dnia 5 lipca 2004 r. oraz że Komisja zamierza zalecić podjęcie dalszych kroków w ramach procedury nadmiernego deficytu wymaganej przez Pakt na rzecz stabilizacji i wzrostu.” Zdaniem Rady Polska powinna: „(i) wzmocnić dostosowanie w roku 2006, zwłaszcza poprzez przeznaczenie wyższych od założonych w budżecie dochodów lub niższych niż założonych w budżecie wydatków na zmniejszenie deficytu; (ii) chronić wyniki reformy systemu emerytalnego; (iii) umocnić instytucjonalne ramy finansów publicznych poprzez uzupełnienie kotwicy nominalnej innymi środkami, na przykład wprowadzeniem zasady wydatków średniookresowych.”

Dokonana przez Komisję ocena krajowego programu reform z października 2006 r.

Sprawozdanie z realizacji krajowego programu reform Polski zostało przedstawione w dniu 31 października 2006 r. w kontekście zaktualizowanej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia. W przedstawionym przez Polskę krajowym programie reform za najważniejsze kwestie uznano: konsolidację finansów publicznych i poprawę zarządzania nimi, rozwój przedsiębiorczości i wzrost innowacyjności przedsiębiorstw, rozwój infrastruktury, zapewnienie warunków konkurencji w sektorach sieciowych, tworzenie i utrzymanie nowych miejsc pracy oraz zmniejszanie bezrobocia, a także poprawę zdolności adaptacyjnych pracowników i przedsiębiorstw poprzez inwestowanie w kapitał ludzki.

Z dokonanej przez Komisję oceny programu (przyjętej w ramach rocznego sprawozdania Komisji z postępów w realizacji strategii lizbońskiej z grudnia 2006 r.[3]) wynika, że Polska w ograniczonym zakresie realizuje krajowy program reform. Są przesłanki, że Polska zaczyna dynamicznie rozwijać się pod względem mikroekonomicznym, chociaż proces wdrożenia wielu środków nie jest jeszcze bardzo zaawansowany. Zakres reform makroekonomicznych i reform w obszarze zatrudnienia jest dotychczas niewystarczający.

Główne aspekty podlegające ocenie Zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1 (w przypadku programów stabilności) i art. 9 ust. 1 (w przypadku programów konwergencji) rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97, ocena obejmuje następujące kwestie: czy założenia ekonomiczne, na których opiera się program, są realistyczne; czy przedstawiony przez dane państwo członkowskie średniookresowy cel budżetowy oraz prowadząca do niego ścieżka dostosowania są odpowiednie; czy podejmowane i/lub proponowane działania mające na celu przestrzeganie ścieżki dostosowania wystarczą, by osiągnąć średniookresowy cel budżetowy w trakcie cyklu; w ramach oceny ścieżki dostosowania prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego: czy podejmowane działania korygujące są intensyfikowane w okresach dobrej koniunktury, podczas gdy w okresach dekoniunktury mogą być ograniczane, oraz – w przypadku strefy euro oraz państw członkowskich należących do systemu ERM II – czy dane państwo realizuje coroczną poprawę salda dostosowanego cyklicznie bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych o referencyjną wartość 0,5 % PKB, pozwalającą na osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego; w ramach definiowania ścieżki dostosowania prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego (w przypadku państw członkowskich, które jeszcze go nie osiągnęły) lub pozwolenia na czasowe odejście od niego (w przypadku państw, które tego dokonały): realizację kluczowych reform strukturalnych, przynoszących bezpośrednie oszczędności w perspektywie długoterminowej (między innymi poprzez zwiększanie dynamiki potencjalnego wzrostu), a tym samym mających konkretny wpływ na długoterminową stabilność finansów publicznych (pod warunkiem zachowania odpowiedniego marginesu bezpieczeństwa odnośnie do referencyjnej wartości 3 % PKB oraz spodziewanego powrotu sytuacji budżetowej do celu średniookresowego w okresie objętym programem), ze szczególnym uwzględnieniem reform systemu emerytalnego wprowadzających strukturę wielofilarową, obejmującą obowiązkowy filar kapitałowy; czy prowadzona przez dane państwo członkowskie polityka gospodarcza jest zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej. Wiarygodność założeń makroekonomicznych programu ocenia się w odniesieniu do prognozy służb Komisji z jesieni 2006 r., z zastosowaniem między innymi powszechnie przyjętej metodyki szacowania produktu potencjalnego i sald dostosowywanych cyklicznie. Zgodność z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej ocenia się w odniesieniu do ogólnych wytycznych polityki gospodarczej w dziedzinie finansów publicznych, zawartych w zintegrowanych wytycznych na lata 2005-2008. W ramach oceny zbadano również: zmiany wskaźnika zadłużenia oraz długoterminową perspektywę stabilności finansów publicznych, którym zgodnie ze sprawozdaniem Rady z dnia 20 marca 2005 r. w sprawie „Poprawy wdrażania Paktu na rzecz stabilności i wzrostu” należy poświęcić „należytą uwagę w procesie nadzoru nad sytuacją budżetu”; podejście do oceny długoterminowej stabilności przedstawiono w komunikacie Komisji z dnia 12 października 2006 r.[4]; stopień integracji z krajowym programem reform, przedstawianym przez państwa członkowskie w kontekście strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia; w skierowanym do Rady Europejskiej piśmie przewodnim z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie ogólnych wytycznych polityki gospodarczej na lata 2005-2008 Rada ECOFIN stwierdziła, że krajowe programy reform powinny być zgodne z programami stabilności i konwergencji; zgodność z kodeksem postępowania[5], w którym między innymi określono jednolitą strukturę i jednolite tabele danych dla programów konwergencji i stabilności. |

- Zalecenie

OPINIA RADY

zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji Polski na lata 2006-2009

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[6], w szczególności jego art. 9 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

5. W dniu [27 lutego 2007 r.] Rada zbadała zaktualizowany program konwergencji Polski na lata 2006-2009.

6. Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że w 2006 r. tempo wzrostu realnego PKB osiągnie 5,4 %, zaś w pozostałym okresie realizacji programu zasadniczo ustabilizuje się na poziomie wynoszącym średnio około 5¼ %. Z dostępnych obecnie informacji wynika, że scenariusz ten jest oparty na realistycznych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego w roku 2007, natomiast założenia dotyczące kolejnych lat wydają się optymistyczne, zwłaszcza ze względu na fakt, że poprawa sytuacji na rynku pracy może nie następować tak szybko, jak przewidziano w programie. Przedstawione w programie prognozy dotyczące inflacji wydają się realistyczne z tendencją do niedoszacowania pod koniec okresu objętego programem, w szczególności ze względu na rosnącą presję na wzrost płac na zacieśniającym się rynku pracy.

7. W programie konwergencji ze stycznia 2006 r. docelową wartość salda sektora instytucji rządowych i samorządowych w 2006 r. określono na poziomie -2,6 % PKB. W jesiennej prognozie służb Komisji mowa o -2,2 % PKB, natomiast w aktualizacji programu konwergencji z listopada 2006 r. wynik za 2006 r. oszacowano na -1,9 % PKB. Lepszy niż przewidywano wynik jest przede wszystkim następstwem niepełnego wykonania planu wydatków (zwłaszcza w zakresie świadczeń socjalnych i inwestycji publicznych), natomiast główną przyczyną wzrostu dochodów jest szybszy niż oczekiwano wzrost gospodarczy. Podane wyżej wartości deficytu nie uwzględniają kosztów reformy systemu emerytalnego, szacowanych na około 2 % PKB w 2006 r., w odniesieniu do których obowiązuje okres przejściowy na wykonanie decyzji Eurostatu z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie sektorowej klasyfikacji kapitałowych systemów emerytalnych[7], upływający wiosną 2007 r. Głównym celem strategii budżetowej przedstawionej w aktualizacji programu z listopada 2006 r. jest skorygowanie nadmiernego deficytu do 2007 r. poprzez skorzystanie z postanowienia zreformowanego paktu, które pozwala na odliczenie części kosztów reformy emerytalnej. W kolejnych latach planuje się stopniowe zmniejszanie deficytu i osiągnięcie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB w roku 2009.

8. Planuje się obniżanie deficytu o 0,4 punktu procentowego PKB rocznie (0,3 punktu procentowego przy uwzględnieniu kosztów reformy emerytalnej), od poziomu 1,9 % PKB w 2006 r. do 0,6 % PKB w 2009 r. Nadwyżka pierwotna ma wzrosnąć z 0,5 % PKB w 2006 r. do 1,7 % w roku 2009. Uwzględniając skutki wspomnianej powyżej decyzji Eurostatu, przewidywany w zaktualizowanym programie deficyt zmniejszyłby się z 3,9 % PKB w 2006 r. do 2,9 % w roku 2009. Planowana korekta ma być w 2007 r. oparta na dochodach (wzrost wskaźnika dochodów o 0,6 punktu procentowego PKB przy niemal niezmienionym wskaźniku wydatków), a w latach 2008-2009 oparta w dużej mierze na wydatkach, aby z nadwyżką skompensować znaczny spadek wskaźnika dochodów (średni roczny spadek wskaźnika wydatków o 1,6 punktu procentowego, zwłaszcza w zakresie spożycia i świadczeń socjalnych, przy średnim spadku wskaźnika dochodów o 1,2 punktu procentowego, wynikającym głównie z obniżek składek na ubezpieczenia społeczne i różnych, nie zawsze dokładnie wyjaśnionych zmian w systemie podatkowym). W porównaniu z poprzednim programem docelowe wartości deficytu skorygowano w dół w związku ze znacznie szybszym wzrostem i lepszym niż oczekiwano wynikiem za 2006 r.

9. Przewiduje się poprawę salda strukturalnego (tj. salda dostosowywanego cyklicznie bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych), obliczanego zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką, od około -2 % PKB w 2006 r. do -¾ % PKB na koniec okresu objętego programem (bez uwzględnienia kosztów reformy emerytalnej). Podobnie jak w poprzedniej aktualizacji programu konwergencji, przedstawionym w programie średniookresowym celem budżetowym jest deficyt strukturalny wynoszący 1 % PKB, przy czym nie zakłada się osiągnięcia tego celu w okresie objętym programem. Ponieważ cel ten jest bardziej ambitny niż minimalna pośrednia wartość odniesienia (szacowana jako deficyt wynoszący około 1½ % PKB), jego osiągnięcie powinno zapewnić margines bezpieczeństwa chroniący przed ryzykiem wystąpienia nadmiernego deficytu. Cel średniookresowy odpowiednio odzwierciedla wskaźnik zadłużenia i długookresowy średni wzrost produktu potencjalnego.

10. Wyniki budżetowe mogą być gorsze niż zakłada program. Ryzyko związane jest przede wszystkim z optymistycznym scenariuszem makroekonomicznym na lata 2008-2009, znaczącą niepewnością co do skutecznej realizacji planowanych reform oraz brakiem informacji na temat środków mających wspomagać przewidywane ograniczenia wydatków, które wydają się znajdować we wczesnej fazie koncepcyjnej. W rezultacie wydaje się, że podjęte dotąd działania nie są wystarczające oraz konieczne jest wzmocnienie planowanych środków.

11. W świetle powyższej oceny ryzyka nakreślony w programie kurs polityki budżetowej wydaje się niezgodny z zaleconą przez Radę korektą nadmiernego deficytu do 2007 r. Cele budżetowe nie zapewniają także dostatecznego marginesu bezpieczeństwa chroniącego przed naruszeniem progu deficytu wynoszącego 3 % PKB przy normalnych wahaniach makroekonomicznych w okresie objętym programem. W latach następujących po przeprowadzeniu korekty nadmiernego deficytu należy zwiększyć tempo działań dostosowawczych zmierzających do osiągnięcia przyjętego w programie celu średniookresowego, korzystając z okresu dobrej koniunktury gospodarczej, przy wsparciu odpowiednimi środkami.

12. Szacuje się, że w 2006 r. wskaźnik długu publicznego brutto osiągnął 42,0 % PKB, czyli znacznie poniżej określonej w Traktacie wartości referencyjnej, która wynosi 60 %. Program przewiduje obniżenie się wskaźnika zadłużenia o 1,4 punktu procentowego w okresie objętym programem. Uwzględniając skutki wspomnianej powyżej decyzji Eurostatu, dług publiczny brutto zwiększyłby się z 48,9 % PKB w 2006 r. do 50,2 % w roku 2009.

13. Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest w Polsce najniższy w UE, a według przewidywań poziom związanych z tym wydatków ma spadać, co wynika częściowo ze znacznego ograniczenia wydatków w następstwie reformy systemu emerytalnego, pod warunkiem dokończenia jej realizacji. Mimo niewielkiej poprawy w stosunku do roku 2005, wyjściowa sytuacja budżetowa nadal stanowi zagrożenie dla stabilności finansów publicznych, nawet bez uwzględnienia długoterminowego wpływu na budżet związanego ze starzeniem się społeczeństwa. Do zmniejszenia tych zagrożeń przyczyniłaby się dalsza konsolidacja budżetowa. Generalnie wydaje się, że ryzyko dla stabilności finansów publicznych Polski jest niskie.

14. Program konwergencji zawiera jakościową ocenę ogólnego wpływu reform wymienionych w przedstawionym w październiku 2006 r. sprawozdaniu z realizacji krajowego programu reform w ramach średniookresowej strategii budżetowej. Podano w nim również pewne informacje o bezpośrednich kosztach lub oszczędnościach budżetowych wynikających z najważniejszych reform przewidzianych w krajowym programie, a w przedstawionych prognozach budżetowych uwzględniono skutki działań nakreślonych w krajowym programie reform dla finansów publicznych. Przedstawione w programie konwergencji środki w dziedzinie finansów publicznych wydają się zgodne z działaniami przewidzianymi w krajowym programie reform. W szczególności w obu programach przewiduje się pewną harmonizację systemu rolniczych ubezpieczeń społecznych z powszechnym systemem krajowym, stopniową harmonizację rent inwalidzkich ze zreformowanym systemem emerytalnym oraz wprowadzenie koszyka gwarantowanych świadczeń zdrowotnych.

15. Przedstawiona w programie strategia budżetowa jest częściowo zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej zawartymi w zintegrowanych wytycznych na lata 2005-2008. W szczególności działania podejmowane na rzecz korekty nadmiernego deficytu wydają się niewystarczające.

16. Co do wymagań odnośnie do danych, określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie przestawiono wszystkie dane obowiązkowe i większość opcjonalnych[8].

Podsumowując, program przewiduje skorygowanie nadmiernego deficytu do 2007 r., ale wydaje się, że ani podjęte dotąd działania, ani planowane środki nie są wystarczające do osiągnięcia tego celu. W kolejnych latach przewidziano odpowiednie postępy na drodze do osiągnięcia celu średniookresowego w kontekście perspektyw znaczącego wzrostu gospodarczego, istnieją jednak poważne zagrożenia związane z realizacją celów budżetowych i z trwałością korekty.

W świetle powyższej oceny, a także uwzględniając skierowane do Polski nowe zalecenie skorygowania nadmiernego deficytu, przyjęte przez Radę na mocy art. 104 ust. 7 Traktatu w dniu [27 lutego 2007 r.], wzywa się Polskę do:

- (i) wzmocnienia działań dostosowawczych, aby zapewnić skorygowanie nadmiernego deficytu do roku 2007, zgodnie z nowym zaleceniem na mocy art. 104 ust. 7;

- (ii) wykorzystania okresu dobrej koniunktury i zwiększenia tempa działań dostosowawczych zmierzających do osiągnięcia przyjętego w programie celu średniookresowego po przeprowadzeniu korekty nadmiernego deficytu, poprzez przygotowanie i realizację dodatkowych środków (zwłaszcza po stronie wydatków) niezbędnych do osiągnięcia przewidywanego dostosowania.

Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych 1

2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 |

Realny PKB (zmiana w %) | PK listopad 2006 | 3,5 | 5,4 | 5,1 | 5,1 | 5,6 |

KOM listopad 2006 | 3,2 | 5,2 | 4,7 | 4,8 | n.d. |

PK styczeń 2006 | 3,3 | 4,3 | 4,6 | 5,0 | n.d. |

Inflacja HICP (%) | PK listopad 2006 | 2,2 | 1,4 | 2,1 | 2,5 | 2,5 |

KOM listopad 2006 | 2,2 | 1,4 | 2,5 | 2,8 | n.d. |

PK styczeń 2006 | 2,2 | 1,5 | 2,2 | 2,5 | n.d. |

Luka produktowa (% potencjalnego PKB) | PK listopad 20062 | −0,4 | 0,5 | 0,5 | 0,3 | 0,4 |

KOM listopad 20066 | −0,3 | 0,4 | 0,3 | 0,1 | n.d. |

PK styczeń 20062 | 0,1 | 0,3 | 0,3 | 0,6 | n.d. |

Saldo sektora general government (% PKB) | PK listopad 2006 | −2,5 | −1,9 | −1,4 | −1,0 | −0,6 |

KOM listopad 2006 | −2,5 | −2,2 | −2,0 | −1,8 | n.d. |

PK styczeń 2006 | −2,9 | −2,6 | −2,2 | −1,9 | n.d. |

Saldo pierwotne (% PKB) | PK listopad 2006 | 0,1 | 0,5 | 1,0 | 1,4 | 1,7 |

KOM listopad 2006 | 0,1 | 0,2 | 0,4 | 0,6 | n.d. |

PK styczeń 2006 | −0,3 | −0,2 | 0,3 | 0,6 | n.d. |

Saldo dostosowane cyklicznie (% PKB) | PK listopad 20062 | −2,4 | −2,1 | −1,6 | −1,1 | −0,7 |

KOM listopad 2006 | −2,3 | −2,3 | −2,1 | −1,8 | n.d. |

PK styczeń 20062 | −2,9 | −2,7 | −2,3 | −2,1 | n.d. |

Saldo strukturalne3 (% PKB) | PK listopad 20064 | −2,4 | −2,1 | −1,6 | −1,1 | −0,7 |

KOM listopad 20065 | −2,3 | −2,3 | −2,1 | −1,8 | n.d. |

PK styczeń 2006 | −2,1 | −2,7 | −2,4 | −2,1 | n.d. |

Dług publiczny brutto (% PKB) | PK listopad 2006 | 41,9 | 42,0 | 42,1 | 41,4 | 40,6 |

KOM listopad 2006 | 42,0 | 42,4 | 43,1 | 42,7 | n.d. |

PK styczeń 2006 | 42,5 | 45,0 | 45,3 | 45,4 | n.d. |

Uwagi: 1 W prognozach budżetowych nie uwzględniono skutków decyzji Eurostatu z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie klasyfikacji kapitałowych systemów emerytalnych, którą należy wprowadzić w życie przed terminem dokonania zgłoszenia wiosną 2007 r. Po uwzględnieniu tych skutków saldo sektora general government zgodnie ze zaktualizowanym programem wyniesie -4,3 % PKB w 2005 r., -3,9 % w 2006 r., -3,4 % w 2007 r., -3,1 % w 2008 r. i -2,9 % w 2009 r., natomiast dług publiczny brutto: 47,3 % PKB w 2005 r., 48,9 % w 2006 r., 50,0 % w 2007 r., 50,3 % w 2008 r. i 50,2 % w 2009 r. 2 Obliczenia służb Komisji na podstawie informacji zawartych w programie. 3 Saldo dostosowane cyklicznie (jak w poprzednich wierszach) bez środków jednorazowych i innych środków tymczasowych. 4 W programie nie uwzględniono żadnych środków jednorazowych ani innych środków tymczasowych. 5 W prognozie służb Komisji nie uwzględniono żadnych środków jednorazowych ani innych środków tymczasowych. 6 W oparciu o szacowany potencjalny wzrost w wysokości odpowiednio: 4,1 %, 4,4 %, 4,8 % i 5,0 % w latach 2005-2008. Źródło: Program konwergencji (PK), prognozy gospodarcze służb Komisji z jesieni 2006 r. (KOM), obliczenia służb Komisji. |

[1] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1055/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 1). Wszystkie dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na stronie internetowej:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[2] Zob. Eurostat News Release nr 30/2004 z dnia 2 marca 2004 r. oraz nr 117/2004 z dnia 23 września 2004 r.

[3] Komunikat Komisji na wiosenny szczyt Rady Europejskiej „Realizacja odnowionej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – rok wyników” z 12.12.2006, COM(2006)816.

[4] Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „Długoterminowa stabilność finansów publicznych w UE” z 12.10.2006, COM (2006) 574 wersja ostateczna, oraz Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. Gospodarczych i Finansowych (2006), „The long-term sustainability of public finances in the European Union”, European Economy nr 4/2006.

[5] „Szczegółowe zasady wdrażania Paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz wytyczne dotyczące formy i treści programów stabilności i konwergencji”, zatwierdzone przez Radę ECOFIN dnia 11 października 2005 r.

[6] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1055/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 1). Dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na stronie internetowej:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[7] Zob. Eurostat News Release nr 30/2004 z dnia 2 marca 2004 r. oraz nr 117/2004 z dnia 23 września 2004 r.

[8] W szczególności nie przedstawiono danych na temat zatrudnienia mierzonego liczbą przepracowanych godzin ani wydajności pracy mierzonej jako PKB na liczbę przepracowanych godzin. Brak także danych o czynnikach sprzyjających potencjalnemu wzrostowi.