KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY Przygotowanie wieloletnich ram finansowych dotyczących finansowania współpracy UE na rzecz państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku oraz krajów i terytoriów zamorskich na lata 2014-2020 (11. Europejski Fundusz Rozwoju) /* KOM/2011/0837 wersja ostateczna */





Niniejszy komunikat i załącznik do niego jest częścią pakietu wniosków Komisji dotyczących działań zewnętrznych UE w związku z wieloletnimi ramami finansowymi na lata 2014–2020. Przewiduje się, że Chorwacja przystąpi do UE przed dniem 1 stycznia 2014 r. i wniesie swój wkład w finansowanie 11. EFR. W razie konieczności tekst proponowanej umowy wewnętrznej zostanie zmieniony zgodnie z jej art. 1 ust. 7 i art. 8 ust. 4. Unia Europejska utrzymuje uprzywilejowane stosunki z grupą państw rozwijających się z regionu Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) zgodnie z postanowieniami umowy o partnerstwie AKP-UE[1]. 25 krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) konstytucyjnie powiązanych z państwami członkowskimi jest stowarzyszonych z UE poprzez system oparty na postanowieniach części IV Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz na szczegółowych przepisach i procedurach określonych w decyzji o stowarzyszeniu zamorskim z dnia 27 listopada 2001 r.[2]. Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) jest najważniejszym instrumentem służącym do przekazywania pomocy UE przeznaczonej na współpracę na rzecz rozwoju w ramach umowy z Kotonu z państwami AKP oraz na finansowanie współpracy UE z krajami i terytoriami zamorskimi zgodnie z decyzją o stowarzyszeniu zamorskim. EFR jest finansowany poza unijnym budżetem przez państwa członkowskie UE na podstawie określonego klucza podziału środków. Każdy EFR jest ustalany na okres wieloletni. Umowa wewnętrzna dotycząca 10. EFR[3], ustanawiająca zasoby 10. EFR i ich udział w ogólnych podkategoriach, dotyczy lat 2008–2013 i zawiera postanowienia dotyczące wdrożenia i monitorowania finansowego. W swoim komunikacie „Budżet z perspektywy »Europy 2020«”[4] Komisja podkreśliła, że w obecnych warunkach proponowanie włączenia EFR do budżetu UE (budżetyzacja EFR) nie byłoby krokiem właściwym. Włączenie współpracy na rzecz rozwoju między UE a państwami AKP do budżetu Unii jest przewidziane na 2020 r., na zakończenie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, i zbiegnie się w czasie z wygaśnięciem umowy z Kotonu. W niniejszym komunikacie opisano najważniejsze elementy, które mogłyby znaleźć się w umowie wewnętrznej dotyczącej 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju na lata 2014–2020. Decyzję w sprawie treści i brzmienia umowy wewnętrznej podejmą przedstawiciele rządów państw członkowskich UE. Po przyjęciu wspomnianej umowy wewnętrznej Rada przyjmie rozporządzenie wykonawcze i rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR. 1. Ramy prawne i ramy polityki Współpraca UE na rzecz rozwoju Najważniejsze cele polityki UE w obszarze działań zewnętrznych zostały opisane w traktacie lizbońskim (art. 21 TUE). Ponadto głównym celem współpracy UE na rzecz rozwoju (art. 208 TFUE) jest zmniejszenie – a w dłuższej perspektywie – wyeliminowanie ubóstwa. UE musi w tym zakresie wywiązać się ze swych zobowiązań i uwzględnić cele zatwierdzone na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz innych organizacji międzynarodowych. Ramy polityki obejmują: „Konsensus europejski – Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej”[5], przyjęte w dniu 22 grudnia 2005 r. komunikat „Zwiększenie wpływu unijnej polityki rozwoju – Program działań na rzecz zmian”, przyjęty przez Komisję w dniu 13 października 2011 r.[6], zawierający zaktualizowane ramy ogólnej polityki dotyczącej unijnej współpracy na rzecz rozwoju, a także wszelkie przyszłe komunikaty określające podstawowe kierunki i zasady polityki Unii na rzecz rozwoju. W kontekst ten wpisują się także priorytety i strategie polityki sektorowej Unii mające wymiar zewnętrzny, a także integracja polityki z różnych sektorów, takich jak działania w dziedzinie klimatu. Jeśli chodzi o współpracę z państwami AKP uzupełnieniem dla ram prawnych i ram polityki UE jest umowa z Kotonu, zawarta przez państwa AKP z jednej strony i Unię Europejską i jej państwa członkowskie z drugiej. Obejmuje ona okres dwudziestu lat od marca 2000 r. do lutego 2020 r. i weszła w życie w kwietniu 2003 r. Jej celem było ustanowienie kompleksowego partnerstwa w oparciu o trzy wzajemnie się uzupełniające filary: współpracę na rzecz rozwoju, współpracę gospodarczą i handlową oraz wymiar polityczny. Zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju oraz stopniowego włączania państw AKP w gospodarkę światową (art. 1 umowy z Kotonu) partnerstwo AKP-UE koncentruje się na dążeniu do ograniczenia, a docelowo – wyeliminowania ubóstwa. Umowa z Kotonu zawiera klauzulę rewizji przewidującą dostosowanie umowy co pięć lat. Druga tego rodzaju rewizja została przyjęta w czerwcu 2010 r. przez Radę Ministrów AKP-UE i jest stosowana tymczasowo od listopada 2010 r. Po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego Rada podejmie decyzję o zawarciu zmienionej umowy. Stowarzyszenie KTZ-UE Stowarzyszenie KTZ-UE opiera się na kilku podstawach prawnych. W prawie pierwotnym UE podstawą jest część IV Traktatu o funkcjonowaniu UE (TFUE). Celem stowarzyszenia jest wspieranie rozwoju społeczno-gospodarczego KTZ (krajów i terytoriów zamorskich) oraz ustanowienie bliskich stosunków gospodarczych między KTZ a całą UE (art. 198 TFUE). Szczegółowe zasady i procedury zostały określone w kolejnych decyzjach Rady, z których ostatnią jest decyzja Rady 2001/822/WE. Ma ona zastosowanie do wszystkich KTZ wymienionych w załączniku II do Traktatu, z wyjątkiem Bermudów, i jest finansowana z EFR. Wspomniana decyzja traci moc w dniu 31 grudnia 2013 r. a Komisja przygotowuje wniosek dotyczący nowej decyzji Rady, która powinna wejść w życie w dniu 1 stycznia 2014 r. i która będzie wyznaczała ramy polityczne i prawne dla wdrożenia 11. EFR w odniesieniu do KTZ. 2 Najważniejsze zmiany w porównaniu z umową wewnętrzną dotyczącą 10. EFR W porównaniu ze strukturą 10. EFR nie proponuje się żadnych istotnych zmian. Najważniejsze obszary proponowanych zmian są następujące: 2.1 Wkłady państw członkowskich Zgodnie z zapowiedzią zawartą w komunikacie „Budżet z perspektywy »Europy 2020«” proponuje się dalsze dostosowanie kluczy określających wysokość wkładów państw członkowskich w ramach EFR do kluczy stosowanych w kontekście budżetu UE. Klucze zaproponowane w art. 1 ust. 2 lit. a) są zatem bliższe kluczom wkładów budżetowych niż wtedy, gdy przygotowywano 10. EFR. 2.2 Pule środków Łączne kwoty zaproponowane w art. 1 ust. 2 lit. a) dla 11. EFR w odniesieniu do współpracy z państwami AKP i KTZ zostały przedstawione w komunikacie „Budżet z perspektywy »Europy 2020«” w cenach z 2011 r. W dołączonym do niniejszego komunikatu projekcie umowy wewnętrznej pule środków EFR wyrażone są w cenach bieżących dla ściślejszego odzwierciedlenia inflacji w całym okresie objętym wieloletnimi ramami finansowymi. W przypadku wydatków pomocniczych potrzebne finansowanie stanowi 5 % środków przeznaczonych na EFR, którymi będzie zarządzała Komisja. Świadczy to o zamiarze pełniejszego uwzględnienia przez Komisję rzeczywistych wydatków pomocniczych przeznaczonych na programowanie i wdrożenie EFR, w tym na koszty związane z przekazaniem wdrażania pomocy i z dokładniejszym monitorowaniem. W kwestii współpracy między państwami AKP i współpracy międzyregionalnej w art. 2 lit. b) zaproponowano utrzymanie takiego samego udziału zasobów przeznaczonych na państwa AKP jak w 10. EFR. Pula ta zostanie wykorzystana częściowo na sfinansowanie nowego planu łagodzącego wstrząsy przewidzianego w drugiej rewizji umowy z Kotonu (zob. niżej). Zgodnie z opinią Europejskiego Banku Inwestycyjnego wydaje się, że nie ma konieczności uzupełnienia środków Instrumentu Inwestycyjnego, gdyż wystarczające finansowanie jest już dostępne ze środków powracających z przydziałów na 9. i 10. EFR ze względu na odnawialny charakter instrumentu. Nie dotyczy to jednak dotacji przeznaczonych na finansowanie dopłat do oprocentowania i pomocy technicznej dotyczącej konkretnych projektów, na którą w art. 2 lit. d) i art. 3 ust. 1 zaproponowano większy przydział środków, tak aby skorygować niedostateczny poziom finansowania w ramach 10. EFR, rozszerzyć skalę obecnych działań i stworzyć warunki dla innych rodzajów mechanizmów łączenia pożyczek i dotacji. 2.3 Regionalne pule B i plan łagodzenia wstrząsów W drugiej rewizji umowy z Kotonu przewidziano utworzenie regionalnych pul B na pokrycie nieprzewidzianych potrzeb o charakterze regionalnym (art. 9 ust. 2 załącznika IV do zmienionej umowy z Kotonu). Umowa stanowi także o utworzeniu planów łagodzenia wstrząsów, które miałyby zastąpić obecny mechanizm Flex oraz inne doraźne mechanizmy tego rodzaju. Nowe mechanizmy powinny wykorzystywać doświadczenia zgromadzone w ramach V-Flex oraz Instrumentu Żywnościowego (art. 60 i 68 zmienionej umowy z Kotonu), a także koncentrować się na zewnętrznych wstrząsach obejmujących wiele krajów. W art. 2 lit. c) zaproponowano więc uwzględnienie tych zmian w umowie wewnętrznej dotyczącej 11. EFR. 2.4 Komitet EFR Zaproponowany system ważenia głosów w Komitecie 11. EFR przedstawiono w art. 8 ust. 2 na podstawie zaproponowanego klucza wysokości wkładów. 3. WNIOSEK W związku z powyższym Komisja zwraca się do państw członkowskich o przeanalizowanie załączonego projektu umowy wewnętrznej regulującego wdrożenie unijnej pomocy dla państw AKP i KTZ w latach 2014–2020. ZAŁĄCZNIK: PROJEKT UMOWY WEWNĘTRZNEJ między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej PRZEDSTAWICIELE RZĄDÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ, ZEBRANI W RADZIE, uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, po konsultacji z Komisją, po konsultacji z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym: a także mając na uwadze, co następuje: (1) Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisana w Kotonu 23 czerwca 2000 r.[7] (zwana dalej „umową o partnerstwie AKP-UE”), ustanawia definicję protokołów finansowych obejmujących każdy pięcioletni okres. (2) W dniu 17 lipca 2006 r. przedstawiciele rządów państw członkowskich, zebrani w Radzie, przyjęli Umowę wewnętrzną w sprawie finansowania pomocy wspólnotowej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2008–2013 zgodnie z umową o partnerstwie AKP-WE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwarta Traktatu WE[8]. (3) Decyzja Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską[9] (dalej zwana „decyzją o stowarzyszeniu zamorskim”), zmieniona decyzją Rady 2007/249/WE (Dz.U. L 109 z 26.4.2007, s. 33), pozostaje w mocy do dnia 31 grudnia 2013 r. Przed tą datą powinna zostać przyjęta nowa decyzja. (4) W celu wprowadzenia w życie umowy o partnerstwie AKP-UE i decyzji o stowarzyszeniu zamorskim należy ustanowić 11. EFR oraz określić procedurę przydzielania środków i wnoszenia przez państwa członkowskie wkładów na pokrycie tych środków. (5) Zgodnie z pkt 7 załącznika Ib do umowy o partnerstwie AKP-UE Unia i jej państwa członkowskie dokonały – wraz z państwami AKP – przeglądu wyników, oceniając takie aspekty jak stopień realizacji zobowiązań i wypłat. (6) Należy ustalić reguły zarządzania w ramach współpracy finansowej. (7) Należy ustanowić przy Komisji Komitet Przedstawicieli Państw Członkowskich (zwany dalej „Komitetem EFR”) oraz podobny Komitet przy EBI. Należy zharmonizować prace Komisji i EBI prowadzone w ramach stosowania umowy o partnerstwie AKP–UE i odpowiednich postanowień decyzji o stowarzyszeniu. (8) Polityka Unii w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju jest realizowana zgodnie z milenijnymi celami rozwoju przyjętymi przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 8 września 2000 r. oraz ich późniejszymi zmianami. (9) Rada i przedstawiciele rządów państw członkowskich, zebrani w Radzie, przyjęli Ramy działania na rzecz skuteczności pomocy[10], potwierdzające postanowienia umów zawartych zgodnie z Deklaracją paryską w sprawie skuteczności pomocy (2005 r.), Unijnego kodeksu postępowania w sprawie komplementarności i podziału pracy w ramach polityki na rzecz rozwoju (2007 r.) oraz unijnych wytycznych dotyczących programu działania z Akry (2008 r.). W 2011 r. Rada przyjęła również wspólne stanowisko UE w kwestii skuteczności pomocy na IV Forum Wysokiego Szczebla w południowokoreańskim Pusanie, a następnie UE wraz z państwami członkowskimi zatwierdziła dokument końcowy z tego posiedzenia. (10) Należy mieć na uwadze cele oficjalnej pomocy rozwojowej, o których mowa w wyżej wspomnianych konkluzjach. W sprawozdaniach składanych państwom członkowskim i Komitetowi Pomocy Rozwojowej OECD dotyczących wydatków w ramach EFR Komisja powinna odróżnić działania w ramach oficjalnej pomocy rozwojowej od innych działań. (11) Dnia 22 grudnia 2005 r. Rada i przedstawiciele rządów państw członkowskich zebrani w Radzie, Parlament Europejski i Komisja przyjęli wspólne oświadczenie w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej: Konsensus europejski[11]. (12) W dniu 13 października 2011 r. Komisja przyjęła komunikat „Zwiększanie wpływu unijnej polityki rozwoju – Program działań na rzecz zmian”[12]. (13) W dniu 22 grudnia 2009 r. Rada i przedstawiciele rządów państw członkowskich zebrani w Radzie przyjęli konkluzje w sprawie stosunków UE z krajami i terytoriami zamorskimi (KTZ). (14) Organizacja i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych zostały opisane w decyzji Rady 2010/427/UE. (15) Aby ułatwić w przyszłości włączanie współpracy z państwami AKP do budżetu ogólnego UE oraz aby uniknąć ewentualnych przerw w finansowaniu w okresie od marca do grudnia 2020 r., należy określić taki sam okres stosowania wieloletnich ram finansowych EFR jak w przypadku budżetu ogólnego UE 2014–2020. Należałoby zatem wyznaczyć ostateczną datę zaciągania zobowiązań na środki EFR na dzień 31 grudnia 2020 r., zamiast na 28 lutego 2020 r., który jest datą końcową stosowania umowy z Kotonu. (16) W celu wzmocnienia współpracy społeczno-gospodarczej między najbardziej oddalonymi regionami UE a państwami AKP, a także krajami i terytoriami zamorskimi w regionie Karaibów, w Afryce Zachodniej i na Oceanie Indyjskim w przepisach dotyczących Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i europejskiej współpracy terytorialnej przewidziano zwiększenie środków przydzielonych na lata 2014–2020 na cele współpracy między tymi regionami a partnerami spoza Unii, UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE: ROZDZIAŁ 1 ZASOBY FINANSOWE Artykuł 1 Zasoby 11. EFR 1. Państwa członkowskie ustanawiają niniejszym jedenasty Europejski Fundusz Rozwoju, dalej zwany „11. EFR”. 2. 11. EFR składa się z: a) Kwoty do 34 275,6 mln EUR (w cenach bieżących) wniesionej przez państwa członkowskie, jak następuje: || Klucz do ustalenia wkładu || Wkłady w mln EUR Belgia || 3,23 % || 1 108,55 Bułgaria || 0,22 % || 75,38 Republika Czeska || 0,83 % || 284,58 Dania || 1,97 % || 674,70 Niemcy || 20,54 % || 7 041,44 Estonia || 0,08 % || 28,82 Irlandia || 0,95 % || 324,16 Grecja || 1,57 % || 539,79 Hiszpania || 8,06 % || 2 762,43 Francja || 17,83 % || 6 110,88 Włochy || 12,62 % || 4 324,33 Cypr || 0,12 % || 39,74 Łotwa || 0,11 % || 37,52 Litwa || 0,18 % || 61,42 Luksemburg || 0,26 % || 90,00 Węgry || 0,69 % || 237,42 Malta || 0,04 % || 13,44 Niderlandy || 4,85 % || 1 662,01 Austria || 2,36 % || 810,04 Polska || 2,17 % || 743,24 Portugalia || 1,20 % || 410,17 Rumunia || 0,72 % || 247,40 Słowenia || 0,23 % || 80,05 Republika Słowacka || 0,38 % || 131,85 Finlandia || 1,51 % || 516,47 Szwecja || 2,94 % || 1 006,82 Zjednoczone Królestwo || 14,33 % || 4 912,95 OGÓŁEM || 100,00 % || 34 275,6 Kwota 34 275,6 mln EUR jest dostępna od momentu wejścia w życie wieloletnich ram finansowych, z czego: (i) 32 218,4 mln EUR jest przeznaczone dla grupy państw AKP; (ii) 343,4 mln EUR jest przeznaczone dla KTZ; (iii) 1713,8 mln EUR jest przeznaczone dla Komisji na wydatki wspierające, o których mowa w art. 6, związane z programowaniem i wprowadzaniem w życie EFR; b) decyzja 2005/446/WE zmieniona decyzją 2007/792/WE i pkt 5 załącznika Ib umowy z Kotonu, określające daty, po których zobowiązania na środki 9. i 10. EFR nie mogą być już zaciągane, nie mają wpływu na środki, o których mowa w załącznikach I i Ib do umowy o partnerstwie AKP-UE, a także w załącznikach II A i Aa do decyzji o stowarzyszeniu zamorskim, przydzielone w ramach 9. i 10. EFR na sfinansowanie zasobów Instrumentu Inwestycyjnego zgodnie z zasadami i warunkami finansowania określonymi w załączniku II do umowy o partnerstwie AKP-UE i w załączniku II C do decyzji o stowarzyszeniu zamorskim (dalej zwanego „Instrumentem Inwestycyjnym”). Środki te są przenoszone do 11. EFR i zarządzane zgodnie z instrumentami wykonawczymi do 11. EFR od daty wejścia w życie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 na mocy umowy o partnerstwie AKP–UE oraz od daty wejścia w życie decyzji Rady dotyczących pomocy finansowej dla KTZ na lata 2014–2020. 3. Po dniu 31 grudnia 2013 r. lub po dacie wejścia w życie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, jeśli nastąpi to później, nie można dysponować saldami pozostałymi z 10. EFR lub poprzednich EFR, z wyjątkiem sald i środków umorzonych po tej dacie wejścia w życie, pochodzących z systemu mającego na celu zapewnienie stabilizacji zysków z wywozu podstawowych produktów rolnych (Stabex) z tytułu EFR poprzedzających 9. EFR i środków, o których mowa w ust. 2 lit. b). 4. Nie można dysponować środkami umorzonymi z 10. EFR lub poprzednich EFR po dniu 31 grudnia 2013 r., chyba że Rada zdecyduje inaczej, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, z wyjątkiem środków umorzonych po wyżej wymienionej dacie wejścia w życie, a pochodzących z systemów mających na celu zapewnienie stabilizacji zysków z wywozu podstawowych produktów rolnych (Stabex) z tytułu EFR poprzedzających 9. EFR, które są automatycznie przenoszone do odpowiednich krajowych programów orientacyjnych, o których mowa w art. 2 lit. a) ppkt (i) i art. 3 ust. 1, oraz z wyjątkiem środków przeznaczonych na sfinansowanie zasobów Instrumentu Inwestycyjnego, o których mowa w ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu. 5. Całkowita kwota zasobów 11. EFR obejmuje okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2020 r. Środki 11. EFR, a w przypadku Instrumentu Inwestycyjnego środki powracające, nie podlegają wydatkowaniu po dniu 31 grudnia 2020 r., chyba że Rada zdecyduje inaczej, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji. Jednakże środki wniesione przez państwa członkowskie w ramach 9. i 10. EFR na sfinansowanie Instrumentu Inwestycyjnego pozostają dostępne do wykorzystania po dniu 31 grudnia 2020 r. 6. Dochody z odsetek od operacji finansowanych w ramach zobowiązań zaciągniętych w czasie obowiązywania poprzednich EFR, a także dotyczących środków 11. EFR zarządzanych przez Komisję są wpłacane na rachunki bankowe prowadzone w imieniu Komisji i są wykorzystywane zgodnie z przepisami art. 6. Zasady dysponowania dochodami z odsetek pochodzących ze środków 11. EFR zarządzanych przez EBI zostaną określone w ramach rozporządzenia finansowego, o którym mowa w art. 10 ust. 2. 7. W przypadku przystąpienia nowego państwa do UE kwoty i klucze podziału wkładów, o których mowa w ust. 2 lit. a), są zmieniane decyzją Rady stanowiącej jednomyślnie na podstawie wniosku Komisji. 8. Zasoby finansowe można dostosowywać decyzją Rady stanowiącej jednomyślnie, szczególnie w przypadku postępowania zgodnego z art. 62 ust. 2 umowy o partnerstwie AKP-UE. 9. Każde państwo członkowskie może, bez uszczerbku dla zasad i procedur podejmowania decyzji określonych w art. 8, dobrowolnie wnieść do Komisji lub do EBI dodatkowe środki dla wspierania celów umowy o partnerstwie AKP-UE. Państwa członkowskie mogą również współfinansować projekty lub programy, na przykład w ramach konkretnych inicjatyw zarządzanych przez Komisję lub EBI. Gwarantowana jest przy tym odpowiedzialność państw AKP za tego rodzaju inicjatywy na poziomie krajowym. Rozporządzenia wykonawcze i finansowe, o których mowa w art. 10, zawierają niezbędne przepisy określające współfinansowanie z EFR, a także współfinansowanie przez państwa członkowskie. Państwa członkowskie informują Radę z wyprzedzeniem o swoich dobrowolnych wkładach. 10. Unia i jej państwa członkowskie wraz z państwami AKP mogą zdecydować, zgodnie z pkt 7 protokołu finansowego w załączniku Ic do umowy o partnerstwie AKP-UE, o przeprowadzeniu oceny wyników dotyczącej stopnia realizacji zobowiązań i wypłat, a także skutków i wpływu udzielonej pomocy. Ocena zostanie przeprowadzona na podstawie wniosku Komisji. Artykuł 2 Zasoby przeznaczone dla państw AKP Kwota 32 218,4 mln EUR, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) ppkt (i), zostaje rozdzielona pomiędzy instrumenty współpracy w następujący sposób: a) 27 658,2 mln EUR na finansowanie krajowych i regionalnych programów orientacyjnych. Kwota ta zostanie wykorzystana na finansowanie: (i) krajowych programów orientacyjnych w państwach AKP zgodnie z art. 1–5 załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP-UE; (ii) regionalnych programów orientacyjnych wspierających współpracę i integrację regionalną i międzyregionalną państw AKP zgodnie z art. 6–11 załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP-UE; b) 3 960,2 mln EUR na finansowanie współpracy wewnątrz AKP i międzyregionalnej z udziałem wielu lub wszystkich państw AKP, zgodnie z art. 12–14 załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP-UE. Powyższa pula środków obejmuje wsparcie strukturalne dla CRP i CTA, o których mowa w załączniku III do umowy o partnerstwie AKP-UE i które podlegają nadzorowi zgodnie z zasadami i procedurami określonymi w wymienionym załączniku, a także dla Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego, o którym mowa w art. 17 umowy o partnerstwie AKP-UE. Pula ta obejmuje również pomoc na pokrycie wydatków operacyjnych Sekretariatu AKP, o którym mowa w pkt 1 i 2 protokołu 1 załączonego do umowy o partnerstwie AKP-UE; c) część zasobów, o których mowa w lit. a) i b), może zostać wykorzystana na pokrycie nieprzewidzianych potrzeb oraz na łagodzenie niekorzystnych, krótkoterminowych skutków wstrząsów zewnętrznych, zgodnie z art. 60, 66, 68, 72, 72a i 73 umowy o partnerstwie AKP-UE i z art. 3 i 9 załącznika IV do umowy o partnerstwie AKP-UE, w tym – stosownie do potrzeb – na dodatkową krótkoterminową pomoc humanitarną i pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, w przypadku gdy niemożliwe jest sfinansowanie takiego wsparcia z budżetu Unii. d) kwota 600 mln EUR przydzielona EBI na finansowanie Instrumentu Inwestycyjnego zgodnie z warunkami finansowania określonymi w załączniku II do umowy o partnerstwie AKP-UE w formie dotacji na finansowanie dopłat do oprocentowania i pomocy technicznej związanej z projektem, ustanowionych w art. 1, 2 i 4 załącznika II do umowy o partnerstwie AKP-UE w okresie obowiązywania 11. EFR. Artykuł 3 Zasoby przeznaczone dla KTZ 1. Kwota 343,4 mln EUR, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) ppkt (ii), jest przydzielana zgodnie z decyzją Rady, która zostanie podjęta przed dniem 31 grudnia 2013 r., wprowadzającą w życie stowarzyszenie z KTZ, z czego 338,4 mln EUR przeznaczone jest na finansowanie programów terytorialnych i regionalnych, a 5 mln EUR w formie kwoty przydzielonej EBI na finansowanie dopłat do oprocentowania i pomocy technicznej zgodnie z decyzją o stowarzyszeniu zamorskim. 2. W przypadku gdy jeden z KTZ uzyska niepodległość i przystąpi do umowy o partnerstwie AKP-UE, kwotę wskazaną w ust. 1 pomniejsza się, a kwoty wskazane w art. 2 lit. a) ppkt (i) odpowiednio powiększa się decyzją Rady stanowiącej jednomyślnie na wniosek Komisji. Artykuł 4 Pożyczki z zasobów własnych EBI 1. Do kwoty przeznaczonej na Instrument Inwestycyjny w ramach 9. EFR, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. b), oraz kwoty określonej w art. 2 lit. d) dodaje się orientacyjną kwotę nie większą niż 2 600 mln EUR w formie pożyczek przyznawanych przez EBI z jego środków własnych. Zasoby te są przyznawane w kwocie nieprzekraczającej 2 500 mln EUR na cele określone w załączniku II do umowy o partnerstwie AKP-UE oraz w kwocie nieprzekraczającej 100 mln EUR na cele określone w decyzji o stowarzyszeniu zamorskim zgodnie z warunkami określonymi w jego statucie oraz zgodnie z odnośnymi warunkami finansowania inwestycji, określonymi w załączniku II do umowy o partnerstwie AKP-UE i w decyzji o stowarzyszeniu zamorskim. 2. Państwa członkowskie zobowiązują się do działania w charakterze gwaranta wobec EBI proporcjonalnie do swych wkładów do kapitału banku, zrzekając się jakichkolwiek praw do sprzeciwu, w odniesieniu do wszelkich zobowiązań finansowych wynikających dla pożyczkobiorców z umów zawartych przez EBI i dotyczących pożyczek z jego środków własnych, zgodnie z art. 1 ust. 1 załącznika II do umowy o partnerstwie AKP-UE i odpowiednich przepisów decyzji o stowarzyszeniu zamorskim. 3. Gwarancja, o której mowa w ust. 2, zostaje ograniczona do 75 % całkowitej kwoty środków uruchomionych przez EBI na mocy wszystkich umów kredytowych; obejmuje ona wszelkie rodzaje ryzyka związane z projektami w sektorze publicznym. W przypadku projektów w sektorze prywatnym gwarancja obejmuje wszystkie rodzaje ryzyka politycznego, ale EBI poniesie w całości ryzyko handlowe. 4. Zobowiązania, o których mowa w ust. 2, są przedmiotem umów gwarancyjnych między każdym państwem członkowskim a EBI. Artykuł 5 Operacje zarządzane przez EBI 1. Płatności na rzecz EBI z tytułu pożyczek specjalnych przyznanych państwom AKP, KTZ i francuskim departamentom zamorskim, wraz z wpływami i dochodami z operacjami w oparciu o kapitał podwyższonego ryzyka, w ramach EFR poprzedzających 9. EFR zapisuje się na dobro państw członkowskich proporcjonalnie do ich wkładów wniesionych do EFR, do których odnoszą się te kwoty, chyba że Rada zadecyduje, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, o przeniesieniu ich do rezerwy lub przeznaczeniu na inne cele. 2. Od sum zapisywanych na dobro państw członkowskich z góry odlicza się wszelkie prowizje należne EBI za zarządzanie pożyczkami i operacjami, o których mowa w ust. 1. 3. Wpływy i dochody, które EBI uzyskuje z operacji dokonywanych w ramach Instrumentu Inwestycyjnego z tytułu 9., 10. i 11. EFR, wykorzystywane są do dalszych operacji w ramach tego instrumentu zgodnie z art. 3 załącznika II do umowy o partnerstwie AKP-UE po potrąceniu wyjątkowych wydatków i zobowiązań powstałych w związku z Instrumentem Inwestycyjnym. 4. EBI otrzymuje wynagrodzenie na zasadzie gwarancji pełnej rekompensaty za zarządzanie operacjami Instrumentu Inwestycyjnego, o których mowa w ust. 3, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) załącznika II do umowy o partnerstwie AKP-UE i z odnośnymi postanowieniami zmienionej decyzji o stowarzyszeniu zamorskim. Artykuł 6 Zasoby zarezerwowane na wydatki pomocnicze Komisji powiązane z EFR 1. Z zasobów EFR pokrywane są koszty działań wspierających. Z zasobów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) ppkt (iii) i art. 1 ust. 6, pokrywane są wszelkie koszty związane z programowaniem i wykonaniem EFR, które mogą nie zostać uwzględnione w dokumentach strategicznych i wieloletnich programach orientacyjnych, o których mowa w rozporządzeniu wykonawczym, które ma zostać przyjęte zgodnie z art. 10 ust. 1. 2. Z zasobów na działania wspierające mogą być pokrywane wydatki Komisji związane z: a) przygotowaniem, kontynuowaniem, monitorowaniem, rachunkowością, audytem i oceną, które są niezbędne do programowania i wykonania zasobów EFR; b) osiąganiem celów EFR poprzez badania w zakresie polityki rozwoju, opracowania, spotkania, działania informacyjne i związane ze zwiększaniem świadomości społecznej, szkolenia i publikacje, w tym udzielanie informacji i działania komunikacyjne dotyczące EFR; budżet przyznany na działania komunikacyjne zgodne z niniejszą umową obejmuje także komunikację instytucjonalną na temat priorytetów politycznych Unii Europejskiej w związku z EFR; oraz c) sieciami komputerowymi służącymi do wymiany informacji, a także wszelkie inne wydatki na pomoc administracyjną i techniczną, związane z programowaniem i wykonaniem EFR. Z zasobów tych pokrywane są również wydatki zarówno służb centralnych Komisji, jak i jej przedstawicielstw, ponoszone na wsparcie administracyjne konieczne do programowania działań finansowanych w ramach umowy o partnerstwie AKP-UE i decyzji o stowarzyszeniu zamorskim oraz zarządzania nimi. Nie są one przeznaczane na podstawowe zadania europejskiej służby publicznej. ROZDZIAŁ II POSTANOWIENIA WYKONAWCZE I KOŃCOWE Artykuł 7 Wkłady do 11. EFR 1. Co roku Komisja, biorąc pod uwagę prognozy EBI dotyczące zarządzania Instrumentem Inwestycyjnym i jego funkcjonowania, sporządza i przedstawia Radzie w terminie do 20 października zestawienie zobowiązań, płatności i rocznej kwoty wezwań do wniesienia wkładu w bieżącym roku budżetowym i w dwóch kolejnych latach. Wysokość tych kwot opiera się na zdolności do skutecznego zapewnienia proponowanego poziomu zasobów. 2. Na wniosek Komisji określający części przypadające odpowiednio Komisji i EBI, Rada decyduje, stanowiąc większością kwalifikowaną, zgodnie z art. 8, o pułapie rocznej kwoty wkładów w drugim roku po przedstawieniu wniosku Komisji (n+2) oraz – w ramach pułapu ustalonego w poprzednim roku – rocznej kwoty wezwania do wniesienia wkładów w pierwszym roku po przedstawieniu wniosku Komisji (n+1). 3. Jeżeli wysokość wkładów, o których zadecydowano zgodnie z ust. 2, odbiega od rzeczywistych potrzeb EFR w danym roku budżetowym, Komisja przedstawia Radzie wnioski dotyczące zmiany wysokości wkładów w ramach pułapu, o którym mowa w ust. 2; Rada podejmuje decyzję większością kwalifikowaną zgodnie z art. 8. 4. Wezwania do wniesienia wkładów nie mogą przekroczyć pułapu, o którym mowa w ust. 2; pułapu nie można też podwyższyć, chyba że Rada tak postanowi większością kwalifikowaną zgodnie z art. 8 w przypadkach specjalnych potrzeb wynikających z wyjątkowych lub nieprzewidzianych okoliczności, jak np. sytuacje pokryzysowe. W takim przypadku Komisja i Rada gwarantują, że wysokość wkładów będzie odpowiadała oczekiwanym płatnościom. 5. Co roku Komisja, biorąc pod uwagę prognozy EBI, przedstawia Radzie w terminie do 20 października szacunkowe zestawienie zobowiązań, płatności i wkładów w trzech kolejnych latach budżetowych. 6. W odniesieniu do środków przenoszonych z poprzednich EFR do 11. EFR, zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b), wkłady każdego państwa członkowskiego oblicza się proporcjonalnie do wkładu każdego państwa członkowskiego wnoszonego do danego EFR. W odniesieniu do pozostałych z 10. EFR i poprzednich EFR środków, które nie są przenoszone do 11. EFR, ich wpływ na wkład każdego państwa członkowskiego jest obliczany proporcjonalnie do wkładu każdego państwa członkowskiego wnoszonego do 10. EFR. 7. Szczegółowe zasady wnoszenia wkładów przez państwa członkowskie są określane w rozporządzeniu finansowym, o którym mowa w art. 10 ust. 2. Artykuł 8 Komitet Europejskiego Funduszu Rozwoju 1. Przy Komisji ustanawia się komitet (zwany dalej „Komitetem EFR”) składający się z przedstawicieli rządów państw członkowskich, odpowiedzialny za zasoby 11. EFR, którymi zarządza Komisja. Komitetowi EFR przewodzi przedstawiciel Komisji, a obsługę sekretariatu zapewnia Komisja. W pracach komitetu może uczestniczyć przedstawiciel EBI. 2. W Komitecie EFR głosy państw członkowskich ważone są w następujący sposób: Państwo członkowskie || Głosy UE-27 Belgia || 32 Bułgaria || 2 Republika Czeska || 8 Dania || 20 Niemcy || 205 Estonia || 1 Irlandia || 9 Grecja || 16 Hiszpania || 80 Francja || 178 Włochy || 126 Cypr || 1 Łotwa || 1 Litwa || 2 Luksemburg || 3 Węgry || 7 Malta || 1 Niderlandy || 48 Austria || 24 Polska || 22 Portugalia || 12 Rumunia || 7 Słowenia || 2 Słowacja || 4 Finlandia || 15 Szwecja || 29 Zjednoczone Królestwo || 143 Razem UE-27 || 998 3. Komitet EFR stanowi większością kwalifikowaną: 720 głosów z 998, a głosowanie ma wynik pozytywny, jeśli za przyjęciem wniosku zagłosuje przynajmniej 14 państw członkowskich. Mniejszość blokująca składa się z 279 głosów. 4. W przypadku przystąpienia nowego państwa do UE wagi głosów określone w ust. 2 oraz większość kwalifikowana, o której mowa w ust. 3, są zmieniane na mocy decyzji Rady stanowiącej jednomyślnie. 5. Komitet przyjmuje swój regulamin. Artykuł 9 Komitet Instrumentu Inwestycyjnego 1. Pod auspicjami EBI ustanawia się komitet (dalej zwany „Komitetem Instrumentu Inwestycyjnego”) składający się z przedstawicieli rządów państw członkowskich i przedstawiciela Komisji. EBI zapewnia sekretariat i obsługę komitetu. Przewodniczący Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego jest wybierany przez i spośród członków tego komitetu. 2. Rada przyjmuje regulamin Komitetu Instrumentu Inwestycyjnego, stanowiąc jednomyślnie. 3. Komitet Instrumentu Inwestycyjnego stanowi większością kwalifikowaną zgodnie z art. 8 ust. 2 i 3. Artykuł 10 Przepisy wykonawcze 1. Bez uszczerbku dla art. 8 niniejszej umowy i określonych w niej praw głosu państw członkowskich wszelkie odnośne postanowienia rozporządzenia wykonawczego do 10. EFR i rozporządzenia Komisji nr 2304/2002 wprowadzającego w życie decyzję Rady 2001/822/WE w sprawie pomocy dla KTZ pozostają w mocy do czasu przyjęcia przez Radę rozporządzenia wykonawczego do 11. EFR oraz przepisów wykonawczych do zmienionej decyzji o stowarzyszeniu zamorskim. Rozporządzenie wykonawcze do 11 EFR jest przyjmowane jednomyślnie na podstawie wniosku Komisji, po konsultacji z EBI. Przepisy wykonawcze dotyczące unijnej pomocy finansowej dla KTZ zostają przyjęte po przyjęciu przez Radę, stanowiącej jednomyślnie i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, zmienionej decyzji o stowarzyszeniu zamorskim. Rozporządzenie wykonawcze do 11. EFR i przepisy wykonawcze do zmienionej decyzji o stowarzyszeniu zamorskim zawierają odpowiednie zmiany i ulepszenia w procedurach programowania i podejmowania decyzji, zapewniając optymalną harmonizację procedur Unii i EFR. Rozporządzenie wykonawcze do 11. EFR utrzymuje ponadto szczególne procedury dotyczące zarządzania Instrumentem na rzecz Pokoju. Pamiętając, że pomoc finansowa i techniczna na wykonanie art. 11b umowy o partnerstwie AKP-UE będzie finansowana przez szczegółowe instrumenty inne niż te, które są przeznaczone na finansowanie współpracy AKP-UE, działania opracowywane zgodnie z tymi przepisami wymagają zatwierdzenia w drodze uprzednio określonych procedur zarządzania budżetowego. Rozporządzenie wykonawcze do 11. EFR zawiera stosowne środki umożliwiające dopasowanie wysokości środków przekazywanych z EFR i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w celu sfinansowania projektów współpracy między regionami najbardziej oddalonymi i państwami AKP, a także krajami i terytoriami zamorskimi w regionie Karaibów, w Afryce Zachodniej i na Oceanie Indyjskim, a w szczególności uproszczone mechanizmy wspólnego zarządzania takimi projektami. 2. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną zgodnie z art. 8, przyjmuje rozporządzenie finansowe na podstawie wniosku Komisji i po przedstawieniu przez EBI opinii w kwestii przepisów, które go dotyczą, oraz po zaopiniowaniu przez Trybunał Obrachunkowy. 3. Komisja przedstawi wnioski dotyczące rozporządzeń, o których mowa w ust. 1 i 2, przewidujące między innymi możliwość powierzenia osobom trzecim wykonania zadań. Artykuł 11 Realizacja finansowa, rachunkowość, audyt i absolutorium 1. Komisja podejmuje się finansowej realizacji pul, którymi zarządza, a w szczególności finansowej realizacji projektów i programów zgodnie z rozporządzeniem finansowym, o którym mowa w art. 10 ust. 2. W odniesieniu do odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych, decyzje Komisji stanowią tytuł wykonawczy na obszarze działania UE zgodnie z art. 299 Traktatu o funkcjonowaniu UE. 2. EBI zarządza Instrumentem Inwestycyjnym i przeprowadza operacje w jego ramach w imieniu Unii zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu finansowym, o którym mowa w art. 10 ust. 2. W takim przypadku EBI działa na ryzyko państw członkowskich. Wszelkie prawa wynikające z takich operacji, w szczególności prawa wierzyciela lub właściciela, przysługują państwom członkowskim. 3. EBI podejmuje się, zgodnie ze swoim statutem i najlepszymi praktykami bankowymi, finansowej realizacji działań za pomocą pożyczek z jego środków własnych, o których mowa w art. 4, w odpowiednich przypadkach połączonych z dopłatami do oprocentowania pozyskiwanymi ze środków EFR przeznaczonych na dotacje. 4. Dla każdego roku budżetowego Komisja sporządza i zatwierdza sprawozdanie finansowe EFR i przesyła je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu. 5. Komisja udostępnia Trybunałowi Obrachunkowemu informacje, o których mowa w art. 10, tak aby mógł on na podstawie dokumentów dowodowych przeprowadzić kontrole pomocy udzielonej z wykorzystaniem środków EFR. 6. EBI przesyła co roku Komisji i Radzie swoje sprawozdanie roczne z realizacji operacji finansowanych z zasobów EFR, którymi zarządza. 7. Z zastrzeżeniem ust. 9 Trybunał Obrachunkowy wykonuje uprawnienia przyznane mu artykułem 287 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do działań EFR. Warunki, na jakich Trybunał Obrachunkowy wykonuje swe uprawnienia, są określone w rozporządzeniu finansowym, o którym mowa w art. 10 ust. 2. 8. Absolutorium z zarządzania finansami EFR, z wyłączeniem operacji, którymi zarządza EBI, jest udzielane Komisji przez Parlament Europejski zgodnie z zaleceniem Rady, stanowiącej większością kwalifikowaną zgodnie z art. 8. 9. Działania finansowane z zasobów EFR zarządzanych przez EBI podlegają procedurom kontroli i absolutorium przewidzianym w statucie EBI dla wszystkich jego operacji. Artykuł 12 Klauzula rewizji Artykuł 1 ust. 3 i artykuły zawarte w rozdziale II, z wyjątkiem art. 8, mogą być zmienione przez Radę stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji. EBI przyłącza się do wniosku Komisji w sprawach odnoszących się do jego działań i tych podejmowanych w ramach instrumentu inwestycyjnego. Artykuł 13 Europejska Służba Działań Zewnętrznych Niniejsze rozporządzenie stosowane jest zgodnie z decyzją Rady 2010/427/UE określającą organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Artykuł 14 Ratyfikacja, wejście w życie i okres ważności 1. Każde państwo członkowskie zatwierdza niniejszą umowę zgodnie z własnymi wymogami konstytucyjnymi. Rządy poszczególnych państw członkowskich powiadamiają Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o zakończeniu procedur wymaganych dla wejścia w życie niniejszej umowy. 2. Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po zawiadomieniu o zatwierdzeniu niniejszej umowy przez ostatnie państwo członkowskie. 3. Niniejsza umowa jest zawarta na ten sam okres co wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 załączone do umowy o partnerstwie AKP-UE oraz decyzja o stowarzyszeniu zamorskim (2014–2020). Niemniej jednak niezależnie od postanowień art. 1 ust. 4 niniejsza umowa pozostaje w mocy tak długo, jak będzie to konieczne do całkowitego wykonania wszelkich operacji finansowanych zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE, decyzją o stowarzyszeniu zamorskim i wieloletnimi ramami finansowymi. Artykuł 15 Autentyczne wersje językowe Niniejsza umowa, sporządzona w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne, zostaje złożona do depozytu w archiwum Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej, który przekazuje uwierzytelniony odpis każdemu z rządów Państw Sygnatariuszy. [1] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3. Umowa zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4) i w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3). [2] Dz.U. L 314 z 30.11.2001, s. 1. Decyzja zmieniona decyzją 2007/249/WE (Dz.U. L 109 z 26.4.2007, s. 33). [3] Umowa wewnętrzna w sprawie 10. EFR (Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32) została podpisana w lipcu 2006 r. przez przedstawicieli państw członkowskich podczas posiedzenia Rady. Rozporządzenie wykonawcze w sprawie 10. EFR (rozporządzenie Rady nr 617/2007) oraz rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 10. EFR (rozporządzenie Rady nr 215/2008) zostały przyjęte odpowiednio w maju 2007 r. i w lutym 2008 r. 10. EFR wszedł w życie w dniu 1 lipca 2008 r. wraz z wejściem w życie pierwszej rewizji umowy z Kotonu. [4] COM (2011) 500. [5] Dz.U. C 46 z 24.2.2006, s. 1. [6] COM (2011) 637. [7] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3. Umowa zmieniona umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r. (Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4) i umową podpisaną w Wagadugu w dniu 22 czerwca 2010 r. (Dz.U. L 287 z 4.11.2010, s. 3). [8] Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 32. [9] Dz.U. L 314 z 30.11.2001, s. 1. [10] Dokument Rady 18239/10 z dnia 11 stycznia 2011 r. [11] Dz.U. C 46 z 24.2.2006, s. 1. [12] COM(2011) 637.