ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
20.

Choć zdaje sobie sprawę, że dla przedsiębiorczości i wzrostu gospodarczego bardzo ważne są strategie sprzyjające gromadzeniu danych, to jednak liczy na to, że strategie te będą stosowane tylko pod warunkiem że nie będą zagrażać prawu obywateli do należytej ochrony prywatnej sfery ich życia. Innymi słowy, oczekuje bezwarunkowej i kompleksowej ochrony danych osobowych. W związku z tym wzywa do wprowadzenia bezwarunkowego ogólnego odstępstwa od środków na rzecz ochrony życia prywatnego osób w zakresie przetwarzania i rozpowszechniania danych osobistych oraz ochrony poufności ich osobistych akt i rachunków zgodnie z art. XIV GATS i w oparciu o ten artykuł. Ponadto sprzeciwia się co do zasady stosowaniu porozumienia w odniesieniu do środków na rzecz ochrony danych, dopóki w obrębie UE nie zostaną wprowadzone kompleksowe ramy prawne w zakresie ochrony danych, dostosowane do aktualnego stanu cyfryzacji.
5.

Podkreśla, że europejska inicjatywa obywatelska musi być postrzegana w realistycznym kontekście, ze skoncentrowaniem na jasno określonych celach oraz ze spójnymi wskazówkami co do kroków prowadzących do tych celów: nie jest to substytut prawa inicjatywy przysługującego Komisji Europejskiej, które doprowadziło do postępów w pogłębianiu Unii i musi być kontynuowane. Europejska inicjatywa obywatelska uzupełnia dywersyfikację dynamiki ustawodawczej i nadaje jej wymiar transnarodowy. Jest dodatkowym kanałem wzajemnego zrozumienia, co przynosi korzyści i samej Komisji Europejskiej. Ma ponadto potencjał, aby stać się bardzo dobrym przykładem demokracji w działaniu.
41.

Wzywa do szybszego przedstawienia, a następnie do przyjęcia istotnych wniosków ustawodawczych na następny okres programowania (po 2020 r.). Wynikające z trudnych negocjacji opóźnienia w przyjęciu wieloletnich ram finansowych oraz rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów i innych rozporządzeń szczegółowych dotyczących europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych spowodowały spowolniony rozruch okresu programowania 2014–2020 i były jedną z najważniejszych przyczyn wzrostu zobowiązań pozostających do realizacji (RAL). Komitet Regionów będzie się starał aktywnie uczestniczyć we wczesnych etapach dyskusji poświęconej przyszłości polityki spójności po 2020 r. i w odpowiednim czasie przedstawi swój wkład w tym zakresie.
14.

Podkreśla, że punkt 20 wytycznych w sprawie pomocy państwa na rzecz promowania inwestycji w zakresie finansowania ryzyka (2) stanowi: „Środki finansowania ryzyka muszą być wdrażane przez pośredników finansowych lub alternatywne platformy obrotu, z wyjątkiem zachęt podatkowych mających zastosowanie do bezpośrednich inwestycji w kwalifikujących się przedsiębiorstwach. W związku z tym środek, za pomocą którego państwo członkowskie lub podmiot publiczny dokonuje bezpośrednich inwestycji w przedsiębiorstwach bez udziału wspomnianych instrumentów pośrednich, nie wchodzi w zakres zasad pomocy państwa dotyczących finansowania ryzyka określonych w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych i niniejszych wytycznych”. Jeżeli więc w wypadku pakietu finansowego instytucja zarządzająca przekazuje pomoc bezpośrednio MŚP, to pomoc tę można uznać za pomoc państwa zgodną z Traktatem wyłącznie pod warunkiem, że jej kwota nie przewyższa kwot określonych w rozporządzeniu de minimis lub jeśli pomoc jest udzielona zgodnie z innymi horyzontalnymi przepisami dotyczącymi pomocy państwa (np. przepisami dotyczącymi MŚP, spójności regionalnej, badań i rozwoju itd.). Zwraca się zatem do Komisji, by sprawdziła, czy ten mechanizm nie zachęca do rozdrobnienia projektów wspieranych z instrumentów finansowych i czy wytyczne nie są sprzeczne z art. 38 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące funduszy strukturalnych w odniesieniu do wdrażania instrumentów finansowych.
6.

Przyjmuje do wiadomości, że w Unii Europejskiej istnieją szczegółowe ramy prawne dotyczące zatwierdzania, zapewnienia identyfikowalności i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) oraz żywności i produktów paszowych zmodyfikowanych genetycznie (GM), oparte na dyrektywie 2001/18/WE w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, rozporządzeniu (WE) nr 1829/2003 z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy oraz na rozporządzeniu (WE) nr 1830/2003 z dnia 22 września 2003 r. dotyczącym możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającym dyrektywę 2001/18/WE.
48.

Krytycznie ocenia fakt, że znacznie utrudniono by publiczne inwestycje w produkcję energii odnawialnej, gdyby plany Komisji Europejskiej zostały wdrożone. Ambitny cel, by do roku 2030 zwiększyć w całej UE udział energii odnawialnej o co najmniej 27 %, jest niemal niemożliwy do zrealizowania wyłącznie przy wsparciu mechanizmów rynkowych, które nie mogą zakłócać funkcjonowania wewnętrznego rynku energii, a to dlatego, że w ten sposób znacznie ograniczy się pole manewru państw członkowskich oraz władz regionalnych i lokalnych.
10.

Podkreślenie znaczenia Porozumienia Burmistrzów i jego przedłużenie do 2030 r. i do 2050 r. jest niezbędne do wzmocnienia dynamizmu 6 500 miast i regionów, europejskich sygnatariuszy, które zobowiązały się przekroczyć cele UE w zakresie obniżenia emisji gazów cieplarnianych do 2020 r. Komitet popiera rozszerzenie inicjatywy Porozumienia Burmistrzów na cały świat i wzywa KE do zapewnienia niezbędnych środków na taki rozwój, uwzględniając realia lokalne. Rozszerzenie to należy prowadzić w koordynacji z innymi międzynarodowymi i krajowymi inicjatywami wspieranymi przez sieci samorządowe, takimi jak „Compact of Mayors”, a także z poszanowaniem tychże inicjatyw. Jednocześnie chodzi także o to, by nie marginalizować miast, które, nie będąc członkami Porozumienia, zdecydowałyby się podjąć działania w dziedzinie klimatu.
8.

Kładzie szczególny nacisk na użyteczność charakterystycznego dla europejskiego rynku mediów audiowizualnych systemu podwójnego, który umożliwia inspirujące współistnienie publicznych i prywatnych dostawców audiowizualnych usług medialnych, oraz podkreśla, jak ważne jest zachęcanie państw członkowskich do zagwarantowania publicznym dostawcom audiowizualnych usług medialnych trwałego i wystarczającego finansowania publicznego, by umożliwić im wypełnianie ich misji służby publicznej, czy to w ramach przekazu telewizyjnego, czy też usług na żądanie. Musi się to odbywać z pełnym poszanowaniem europejskich przepisów mających zastosowanie do finansowania nadawców publicznych.
35.

Popiera zamiar Komisji, by zaproponować harmonizację dostępu do pasma 700 MHz, co jest niezbędne dla zapewnienia łączy szerokopasmowych na obszarach wiejskich. Wzywa także Komisję do szybkiego przygotowania dostępu do pasma 800 MHz, aby przyspieszyć wdrożenie najnowszej technologii 4G. Omówienie określonych, leżących w gestii władz krajowych, parametrów przydziału i wykorzystania częstotliwości w ramach Zespołu ds. Polityki Spektrum Radiowego mogłoby mieć istotne skutki dla jednolitego rynku. Częstotliwości radiowe w wielu przypadkach mają odniesienie do zastosowań regionalnych i tożsamości medialno-kulturalnej oraz są ich nośnikiem. Wobec powyższego w ramach ich dalszego rozwoju należy podjąć wysiłki na rzecz zrównoważenia rozbieżnych interesów.
29.

Wyraża potrzebę dalszych badań i innowacji, by dążyć do wyeliminowania mączki rybnej i oleju z ryb w żywieniu ryb hodowlanych. W związku z tym przypomina, że 60 % pożywienia wykorzystywanego w produkcji akwakultury jest pochodzenia roślinnego, a 80 % pochodzi ze źródeł zrównoważonych, co wzmacnia zrównoważony charakter sektora, który rozwija się i coraz sprawniej uzupełnia sektor połowów ryb dziko żyjących. Ważne jest, by poza niezbędnym szukaniem alternatyw dla mączki rybnej i oleju z ryb, jednocześnie stale pracować nad dalszym rozwijaniem tych produktów w celu ich optymalizacji i poprawy wydajności.
30.

Przyjmuje zatem z zadowoleniem fakt, że we wchodzącym w ramy programu „Horyzont 2020” programie prac na lata 2016–2017 w zakresie niebieskiego wzrostu i energii niskoemisyjnej (LCE) zawarto dwa oddzielne zaproszenia do składania wniosków dotyczących sektora energii mórz i oceanów (LCE-15 „Scaling up in the ocean energy sector to arrays” – „Rozwój sektora energii mórz i oceanów w instalacjach” oraz LCE-16 „2nd generation of design tools for ocean energy devices and arrays development and deployment” – „Druga generacja narzędzi projektowania rozwoju i wdrażania urządzeń i instalacji w dziedzinie energii mórz i oceanów”).
5.

Popiera kontynuację procesu liberalizacji i uproszczenia WPR, a także brak powrotu do nieudanej polityki z przeszłości, która odseparowywała rolników od rynku, lecz nalega, by nie odbywało się to kosztem bezpieczeństwa żywnościowego i nie osłabiało zdolności rolników do uzyskania godziwego dochodu za dostarczanie produktów na rynek.
4.

Wzywa Komisję do przyspieszenia prac nad planem działania i do jak najszybszego przedstawienia wniosków legislacyjnych, by możliwa była realizacja celu w zakresie w pełni zintegrowanego jednolitego unijnego rynku kapitałowego do 2018 r.
5.

Uważa, że warunki zastosowania zasady elastyczności, w tym jej ograniczenie zasadniczo do części zapobiegawczej paktu, są zbyt restrykcyjne, by można je było zastosować w spójny sposób w całej Unii Europejskiej i by miały one rzeczywisty wpływ na zdolności inwestycyjne państw członkowskich i samorządów terytorialnych. Ponadto nie uwzględniają one skali niedoinwestowania na poziomie krajowym lub regionalnym. Dlatego też jest zdania, że konieczne jest rozszerzenie zastosowania zasady elastyczności w dziedzinie inwestycji na wszystkie państwa członkowskie, i zwraca się do Komisji o przedstawienie propozycji w tym względzie.
8.

Stwierdza, że zarządzanie podażą w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia, dozwolone przez pakiet mleczny, wydaje się stosowane w niewielkim stopniu (dotyczy trzech gatunków sera we Francji i dwóch we Włoszech), ale chciałby uzyskać więcej informacji od Komisji na temat aktualnie rozpatrywanych wniosków; opowiada się za rozpowszechnieniem tej możliwości w państwach członkowskich oraz pragnie, by Komisja uprościła dostęp do programów dotyczących chronionej nazwy pochodzenia (ChNP) i chronionych oznaczeń geograficznych (ChOG).
42.

Wzywa do pełnego i niedyskryminującego wdrożenia protokołu dodatkowego do układu o stowarzyszeniu UE–Turcja wobec wszystkich państw członkowskich UE, w tym Republiki Cypryjskiej. Wzywa Turcję do zachowania dobrosąsiedzkich stosunków z wszystkimi sąsiadami, co jest kluczowym elementem procesu akcesyjnego. Akcentuje potrzebę poszanowania suwerenności i suwerennych praw wszystkich państw członkowskich zgodnie z zasadami UE, rezolucjami ONZ i prawem międzynarodowym. Wzywa Turcję, by rozpoczęła wycofywanie swoich sił z Cypru i by przekazała ONZ zamknięty dystrykt Famagusty, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 550 (1984). Podkreśla, że środki budowy zaufania stanowiłyby szansę na wzrost gospodarczy, społeczny i regionalny dla obu społeczności. Zauważa, że rozmowy między społecznościami oraz dialog między społeczeństwami obywatelskimi lokalnych społeczności mogą sprzyjać porozumieniu.
9.

Praktyki w zakresie określania terminów przydatności do spożycia oraz etykietowania produktów mające na celu promowanie ochrony konsumentów i zdrowia publicznego nie spełniają swojej funkcji w odniesieniu do wszystkich produktów, w wyniku czego żywność nadająca się do spożycia jest niepotrzebnie wyrzucana. Komisja ma do odegrania kluczową rolę w ustaleniu, czy możliwe jest określenie wytycznych w zakresie lepszego wykorzystywania zasobów, na przykład w odniesieniu do darowizn produktów spożywczych na rzecz organizacji charytatywnych i banków żywności oraz stosowania jako paszy żywności, której termin przydatności do spożycia już upłynął, pod warunkiem przestrzegania wymogów bezpieczeństwa żywności. Konieczne jest edukowanie wszystkich zainteresowanych stron, producentów, detalistów i konsumentów, by lepiej rozumiano informacje o terminach przydatności do spożycia. Należy na przykład lepiej wyjaśnić znaczenie sformułowania „najlepiej spożyć do …”, które nie oznacza, że dany produkt staje się toksyczny po upływie podanego terminu.
71.

Wreszcie zwraca uwagę, że działania te mogą być realizowane wyłącznie poprzez długoterminowe programy inwestycji społecznych, i apeluje zarówno do Komisji, jak i do państw członkowskich, by to założenie było dla nich punktem wyjścia do opracowania polityki zapobiegania i przeciwdziałania radykalizacji prowadzącej do przemocy. Zwraca się do Komisji, aby definiując działania na rzecz zwalczania radykalizacji prowadzącej do przemocy, szczególną uwagę poświęciła ich długoterminowym skutkom dla przyszłości europejskiego społeczeństwa międzykulturowego i sprzyjającego włączeniu społecznemu.
1.

Przyjmuje z zadowoleniem działania KE wspierające banki prorozwojowe, a także tworzenie platform inwestycyjnych, jako ważnego elementu planu inwestycyjnego dla Europy. Jednocześnie odnosi się krytycznie do faktu, że choć formalna definicja krajowych banków prorozwojowych zasadniczo obejmuje także banki regionalne, to w praktyce Komisja koncentruje się tylko na roli poziomu krajowego i na zachęcaniu do tworzenia tylko krajowych nowych banków prorozwojowych. Tymczasem na dostrzeżenie i uwzględnienie w planie inwestycyjnym zasługują także banki prorozwojowe działające na poziomie lokalnym i regionalnym.
9.

Komisja Europejska, wspólnie z prezydencją niderlandzką i przy współudziale licznych zainteresowanych stron, rozpoczęła przygotowywanie paktu amsterdamskiego. Celem jest opracowanie i wdrożenie, w ramach dwunastu partnerstw tematycznych i w ciągu trzech lat, planów działania dotyczących zintegrowanej polityki zajmującej się kluczowymi problemami miast. Plany te mają być ważnym mechanizmem realizacji programu dla miast. Pozwolą na połączenie większej liczby strategii sektorowych, które mają wpływ na obszary miejskie UE. Kluczowe dla powodzenia partnerstw i rady ds. programu UE dla miast [EU Urban Agenda Board], która będzie monitorować ten proces, jest również to, by działać w ścisłej współpracy z władzami miast, gmin i regionów, państwami członkowskimi, instytucjami europejskimi (w tym z KR-em) i lokalnymi zainteresowanymi stronami. KR zaleca skupienie się na ograniczonej liczbie ważnych dziedzin polityki, co pozwoli osiągnąć widoczne rezultaty i wykazać wartość dodaną unijnego programu dla miast. Dwanaście wybranych priorytetów nie stanowi jednak wyczerpującej listy. Zawiązane zostaną także partnerstwa dotyczące dalszych zagadnień, w przypadku których pożądane jest zintegrowane podejście, takich jak na przykład uwzględnianie wymiaru kulturowego i turystycznego w rozwoju miast, uwzględnianie nowych integracyjnych form uczestnictwa, innowacji i inteligentnych miast. Całościowa ocena priorytetów tematycznych będzie jednak możliwa dopiero wtedy, gdy partnerstwa zostaną już utworzone, gdyż dopiero wówczas będzie jasne, czy i w jakim stopniu uwzględniono takie kluczowe dla Unii Europejskiej zagadnienia, jak zatrudnienie ludzi młodych. Komitet wyraża zadowolenie w związku z tym, że rozpoczęto już działania w ramach czterech partnerstw pilotażowych („jakość powietrza”, „budownictwo mieszkaniowe”, „ubóstwo w miastach” oraz „integracja migrantów i uchodźców”). Dla dalszego rozwoju partnerstw kluczowe znaczenie ma, by od początku postanowiono o wysoce wiążącym charakterze ustaleń, co przekładałoby się na przykład na przedstawianie półrocznych sprawozdań Komisji, Parlamentowi, Radzie i KR-owi. KR zwraca również uwagę na to, że partnerstwa tematyczne mogłyby wnosić wkład w opracowywanie przyszłego oraz przegląd obowiązującego prawodawstwa UE. W odniesieniu do finansowania udziału w partnerstwach tematycznych, które mają obejmować ok. 15 partnerów, i zważywszy, że Niderlandy zarezerwowały już 50 000 EUR na wsparcie każdego partnerstwa, KR wzywa Komisję Europejską do przeanalizowania możliwości finansowania pomocy technicznej w celu ułatwienia zainteresowanym władzom lokalnym stania się partnerami.
8.

Jednocześnie podkreśla, że istniejące nierówności społeczne, ekonomiczne i terytorialne można zniwelować tylko poprzez koncepcję, która opiera się na strategii „Europa 2020” i obejmuje wymiar regionalny oraz nastawioną na efekty politykę spójności. Dlatego ponawia swoje poparcie dla procesu zmierzającego do konwergencji gospodarczej i społecznej. Ponadto ponownie apeluje o szeroko zakrojone, ogólnoeuropejskie konsultacje w sprawie przyszłej wizji terytorialnej dotyczącej Unii Europejskiej w perspektywie do 2050 r. Potrzebna jest taka jasna wizja, do której można by następnie dostosować kierunki polityki i mechanizmy finansowania (2). Komitet z zadowoleniem przyjmuje prowadzone obecnie badania strategii polityki spójności na okres po 2020 r.
5.

Podkreśla, że środki finansowane z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) są często krótkoterminowe, i wzywa do zwiększonej koordynacji z innymi strategiami politycznymi UE, a w szczególności z polityką spójności, w celu zagwarantowania, by aktualne dysproporcje regionalne w UE nie tylko nie zwiększały się w dalszym stopniu, lecz by ulegały zmniejszeniu.
3.

Ubolewa, że w praktyce największą uwagę poświęca się ograniczeniu liczby uchodźców przybywających do Europy oraz ich rozdziałowi pomiędzy poszczególne państwa członkowskie, zamiast ochronie praw tych osób we wszystkich aspektach. Władze lokalne i regionalne ponoszą bezprecedensową odpowiedzialność za przyjmowanie i integrację uchodźców przybywających do Europy. Komitet uważa ponadto za istotne, by Komisja Europejska stale zwracała baczną uwagę na te rosnące wyzwania i by formułowała propozycje z myślą o wspieraniu działań prowadzonych w tym celu przez odpowiednie władze lokalne i regionalne.
(10)

Definicję „użytkowników końcowych” należy dostosować do definicji „użytkowników końcowych danych naukowych” zawartej w rozporządzeniu (UE) nr 1380/2013 oraz do zaleceń STECF , tak by obejmowała również organy naukowe zainteresowane aspektami środowiskowymi zarządzania rybołówstwem.
19.

Proponuje, by opracowano pakiet podstawowy, który powinien, gdy to możliwe, być gwarantowany młodym ludziom w każdym państwie członkowskim UE. W pakiecie tym można byłoby zwrócić szczególną uwagę na dostęp do internetu szerokopasmowego, możliwość nabywania w ramach edukacji publicznej znajomości drugiego języka obcego w stopniu odpowiadającym co najmniej poziomowi B2, poradnictwo zawodowe i stałą opiekę dydaktyczną, możliwość odpowiedniego angażowania się w wolontariat, promowanie przygotowania do pierwszej pracy oraz elastyczne i dostępne formy finansowania niezbędne do odbycia studiów otwierających możliwości kariery zawodowej. Jednocześnie wzywa Komisję Europejską do podjęcia działań z myślą o zapewnieniu wszystkim chętnym młodym ludziom w UE gwarancji przyuczenia do zawodu oraz „gwarancji minimalnych kwalifikacji i umiejętności” uznanej i zatwierdzonej we wszystkich państwach członkowskich UE, uprawniającej ich do dostępu do edukacji i osiągnięcia minimalnego poziomu wykształcenia, czemu towarzyszyłby odpowiedni poziom właściwych umiejętności. Umiejętności powinny być odpowiednio potwierdzane, tak by uznać wartość dodaną działań, jakie młodzież podejmuje w kontekście pozaformalnym.
21.

Sugeruje, by KR nadal prowadził ścisłą współpracę, w szczególności z OECD, w ramach takich inicjatyw, jak np. „How is life in your region?” [Jak się żyje w Twoim regionie?], które stanowią zrozumiałe instrumenty i reprezentują bardziej całościowe podejście do pomiaru postępu na poziomie lokalnym i regionalnym, ale, w kontekście wieloletniej strategii dla Europy, sprzeciwia się podejściu do pomiaru postępu opartemu na klasyfikacji z wykorzystaniem pojedynczego czynnika. Przypomina w tym kontekście, że wiele regionów wyraziło zainteresowanie oparciem się na wskaźniku OECD dotyczącym poprawy jakości życia (Better Life Index), a zwłaszcza na składających się na niego kryteriach. Choć zebrane w ten sposób dane nie pozwalają zmierzyć rozwoju regionalnego, dostarczają jednak pewnych wskazówek dotyczących jakości życia ludności, co może w przyszłości stanowić podstawę do opracowania celów i strategii na szczeblu lokalnym i regionalnym.
W wytycznych tych wzywa się państwa członkowskie do działań zwiększających szanse na zatrudnienie poprzez inwestowanie w kapitał ludzki i odpowiednie systemy kształcenia i szkolenia, tak aby były one efektywne i skuteczne w podwyższaniu umiejętności pracowników. Ponadto w wytycznych wyraźnie wzywa się państwa członkowskie do wspierania systemów uczenia się w miejscu pracy, takich jak kształcenie dwutorowe, oraz do modernizacji szkolenia zawodowego. Wytyczne te zobowiązują ogólnie państwa członkowskie do uwzględniania zasady modelu flexicurity i usprawniania aktywnych środków rynku pracy poprzez zwiększanie ich skuteczności, ukierunkowania na cele, stopnia docierania do potrzebujących i ich zasięgu oraz powiązania ze wsparciem dochodu i świadczeniem usług socjalnych.

W wytycznych tych wzywa się państwa członkowskie do działań zwiększających szanse na zatrudnienie poprzez inwestowanie w kapitał ludzki i odpowiednie systemy kształcenia i szkolenia, tak aby były one efektywne i skuteczne w podwyższaniu umiejętności pracowników. Ponadto w wytycznych wyraźnie wzywa się państwa członkowskie do wspierania systemów uczenia się w miejscu pracy, takich jak kształcenie dwutorowe, oraz do modernizacji szkolenia zawodowego. Wytyczne te zobowiązują ogólnie państwa członkowskie do uwzględniania zasady modelu flexicurity i włączenia społecznego oraz usprawniania aktywnych środków rynku pracy poprzez zwiększanie ich skuteczności, ukierunkowania na cele, stopnia docierania do potrzebujących i ich zasięgu oraz powiązania ze wsparciem dochodu i świadczeniem usług socjalnych.
22.

Szybkie sieci telekomunikacyjne mają kluczowe znaczenie dla konkurencyjności i wzrostu gospodarczego. Usługi cyfrowe wysokiej jakości mogą być oferowane wyłącznie wtedy, gdy dostępny jest szybki i niezawodny internet wysokiej jakości. Chociaż zasięg łączności szerokopasmowej w UE znacząco poprawił się w ostatnich latach i niezbędna infrastruktura jest dostępna na niektórych obszarach, to w wielu miejscach wciąż występują opóźnienia. Ponadto dane na temat zasięgu nie zawsze odzwierciedlają jakość dostępu szerokopasmowego na obszarach wiejskich. Zgodnie z celami wytyczonymi w agendzie cyfrowej w ramach strategii „Europa 2020” należy zagwarantować tę samą przepustowość sieci na całym terytorium UE. Szczególnie wyraźnie widać tu różnicę między obszarami miejskimi a wiejskimi. Na niektórych obszarach, na których dostępność jest co do zasady zagwarantowana, użytkownicy końcowi muszą z własnej kieszeni sfinansować szereg dalszych inwestycji, by zapewnić sobie łączność. Należy poczynić dalsze wysiłki, by wspierać rozrost rynku wirtualnego, usprawniać dostęp do usług komunikacji cyfrowej po przystępnej cenie i rozwijać usługi internetowe na obszarach wiejskich.
9.

Podkreśla, że dostępność ma kluczowe znaczenie dla sprawnego prowadzenia jakiejkolwiek działalności turystycznej, zwłaszcza w odniesieniu do osób starszych, gdyż dostęp do atrakcyjnych obiektów i miejsc turystycznych (hoteli, spa itp.) za pomocą zrównoważonego, wygodnego i przystępnego cenowo transportu dostosowanego do potrzeb różnych grup wiekowych stanowi warunek wstępny, by osoby te w ogóle zdecydowały się podróżować. Byłoby zatem wskazane, aby zaangażować operatorów transportu pasażerskiego, takich jak linie lotnicze, przedsiębiorstwa żeglugowe, przewoźników autobusowych i kolejowych oraz operatorów rejsów wycieczkowych, we wzajemną współpracę w celu zapewnienia intermodalności pomiędzy różnymi środkami transportu, tak by osoby starsze mogły łatwo i wygodnie docierać do celów podróży turystycznych, w tym do regionów najbardziej oddalonych.