[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 27.11.2009

KOM(2009)655 wersja ostateczna

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96

UZASADNIENIE

1) Kontekst wniosku |

Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. („rozporządzenie podstawowe”), w postępowaniu dotyczącym przywozu niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau. |

Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |

Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006[1] z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu. Rozporządzenie Rady (WE) nr 388/2008[2] z dnia 29 kwietnia 2008 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1472/2006 na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz tego samego produktu wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau. |

Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |

2) Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków |

Konsultacje z zainteresowanymi stronami |

Strony zainteresowane postępowaniem miały możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |

Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |

Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. |

3) Aspekty prawne wniosku |

Krótki opis proponowanych działań Wniosek został złożony przez Europejską Konfederację Producentów Obuwia (CEC, „wnioskodawca”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część ogólnej produkcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem. Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądów i rozpoczęła postępowanie w dniu 3 października 2008 r.[3]. Dochodzenie wykazało prawdopodobieństwo kontynuacji szkody w krótkim/średnim okresie, do czasu zakończenia procesu dostosowywania przemysłu wspólnotowego. Okres obowiązywania środków powinien być zatem ograniczony do 15 miesięcy. Występuje się do Rady o przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia, które powinno zostać jak najszybciej opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. |

Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005, w szczególności jego art. 11 ust. 4. |

Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |

Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. |

Formę działania opisano w rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. |

Wskazówki dotyczące sposobu zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |

Wybór instrumentów |

Proponowane instrumenty: rozporządzenie Rady. |

Inne instrumenty byłyby niewłaściwe, ponieważ w rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości. |

4) Wpływ na budżet |

Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty. |

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4 i art. 11 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A. PROCEDURA

1. Obowiązujące środki

1. W dniu 5 października 2006 r. Rada nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 1472/2006[4] („rozporządzenie pierwotne”) ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „Chiny”) i Wietnamu („kraje, których dotyczy postępowanie”). Ustalone poziomy cła wynosiły od 9,7 % do 16,5 % w przypadku ChRL i 10 % w przypadku Wietnamu. Nałożono środki na okres dwóch lat. Dochodzenie, które doprowadziło do wprowadzenia wspomnianych środków będzie nazywane dalej „dochodzeniem pierwotnym”.

2. Rada rozszerzyła rozporządzeniem (WE) nr 388/2008 ([5]) („rozporządzenie rozszerzające”) ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z ChRL na przywóz ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau. Rozszerzenia dokonano w następstwie dochodzenia dotyczącego obejścia środków przeprowadzonego zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

2. Obecne dochodzenie

2.1. Wniosek o dokonanie przeglądu

3. Wniosek został złożony przez Europejską Konfederację Producentów Obuwia (CEC, „wnioskodawca”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku powyżej 35 %, ogólnej produkcji wspólnotowej, niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami.

4. W ramach badania reprezentatywności kilka krajowych zrzeszeń producentów obuwia w państwach członkowskich UE wyraziło swoje opinie na temat wszczęcia przeglądu wygaśnięcia i wniosło o zachowanie poufności ich nazw z obawy przed retorsjami handlowymi ze strony niektórych klientów wobec spółek członkowskich. Inne strony zakwestionowały zachowanie poufności nazw i stanowisk zrzeszeń sprzeciwiających się i popierających. Komisja ponownie zwróciła się do zrzeszeń z wyraźnym pytaniem, czy mogą zgodzić się na ujawnienie swoich nazw i stanowisk. Cztery zrzeszenia zgodziły się na ujawnienie swoich nazw i stanowisk, natomiast pozostałe sprzeciwiły się temu, odnosząc się po raz kolejny do swojej obawy przed retorsjami handlowymi przeciwko ich spółkom członkowskim. Komisja uznała, że w przypadku tych producentów istotnie istnieje duża możliwość retorsji handlowych w postaci utraty sprzedaży i zgodziła się na nieujawnianie ich nazw.

5. Niektóre strony argumentowały, że Komisja nie powinna była wszczynać przeglądu wygaśnięcia, ponieważ art. 3 rozporządzenia pierwotnego stanowi, że rozporządzenie to obowiązuje przez okres 2 lat od momentu jego wejścia w życie. W motywie (326) rozporządzenia pierwotnego wyjaśnia się jednak, że niezależnie od krótszego okresu obowiązywania środków, przepisy art. 11 rozporządzenia podstawowego będą stosowane z uwzględnieniem niezbędnych zmian. Zgodnie z tym motywem w tekście zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu środków[6] podano, że środki wygasną w dniu 7 października 2008 r., chyba że zostanie wszczęty przegląd zgodnie z zasadami art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych został istotnie wszczęty, środki te nadal obowiązują do czasu zakończenia tego przeglądu.

6. W uzasadnieniu wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.

2.2. Wszczęcie postępowania

7. Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu wygaśnięcia i ogłosiła, w drodze zawiadomienia o wszczęciu przeglądu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej[7] w dniu 3 października 2008 r. („zawiadomienie o wszczęciu przeglądu”), wszczęcie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

8. Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia 30 czerwca 2008 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do końca ODP („okres badany”). W stosownych przypadkach dokonano również odniesienia do roku 2005 oraz do okresu objętego pierwotnym dochodzeniem, który trwał od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 („okres objęty pierwotnym dochodzeniem” lub „OPD”).

3. Strony, których dotyczy niniejsze dochodzenie

9. Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawcę, producentów wspólnotowych wymienionych we wniosku, wszelkich innych znanych producentów wspólnotowych, znanych importerów i ich zrzeszenia, znanych sprzedawców detalicznych/dystrybutorów i ich zrzeszenia, znane organizacje konsumenckie, znanych producentów eksportujących z krajów, których dotyczy postępowanie i ich zrzeszenia oraz władze krajów, których dotyczy postępowanie, o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia.

10. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu.

11. Wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

4. Kontrola wyrywkowa

12. Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących z krajów, których dotyczy postępowanie, producentów i importerów wspólnotowych, których dotyczyło dochodzenie, w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu przewidziano zastosowanie kontroli wyrywkowej zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

13. Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji w sprawie konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej oraz, jeśli konieczność ta zostanie stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, producenci eksportujący i przedstawiciele działający w ich imieniu, producenci i importerzy wspólnotowi zostali poproszeni o ujawnienie się i dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu.

4.1. Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu

4.1.1. Chińska Republika Ludowa

14. Łącznie zgłosiło się i przedstawiło wymagane informacje w wyznaczonym terminie 58 przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw powiązanych („grupy”) z ChRL. Wspomniane 58 przedsiębiorstw lub grup prowadziło produkcję lub wywóz produktu objętego postępowaniem na rynek wspólnotowy w okresie objętym dochodzeniem i wyraziło gotowość włączenia ich do próby. Zostały one uznane za współpracujące przedsiębiorstwa i wzięto je pod uwagę podczas doboru próby. Poziom współpracy ze strony ChRL, tj. procent wywozu do UE przez chińskie współpracujące przedsiębiorstwa w porównaniu z całym wywozem z Chin do UE, wynosił około 22 %.

15. Próba została dobrana w porozumieniu z władzami chińskimi, przyjmując za kryterium wielkość wywozu oraz rozmieszczenie geograficzne współpracujących przedsiębiorstw. Siedem przedsiębiorstw objętych próbą reprezentowało około 56 % wywozu do UE realizowanego przez 58 współpracujących przedsiębiorstw i 13 % całego wywozu z ChRL do UE. Wszystkie te przedsiębiorstwa odpowiedziały na kwestionariusze w wyznaczonych terminach.

16. Niektórzy chińscy eksporterzy nieobjęci próbą stwierdzili, że skoro nie zostali wybrani do próby, nie są w stanie bronić swoich interesów. Elementem zasady kontroli wyrywkowej jest jednak wybór reprezentatywnej liczby producentów eksportujących i możliwość uznania wyników tej próby za reprezentatywne również w przypadku pozostałych współpracujących eksporterów. Należy również zauważyć, że wszystkie zainteresowane strony miały możliwość uczestniczenia w dochodzeniu i przedstawienia swoich opinii. Dlatego argument ten odrzucono.

4.1.2. Wietnam

17. Łącznie zgłosiło się i przedstawiło wymagane informacje w wyznaczonym terminie 51 przedsiębiorstw lub grup z Wietnamu. Wspomniane 51 przedsiębiorstw lub grup prowadziło produkcję lub wywóz produktu objętego postępowaniem na rynek wspólnotowy w okresie objętym dochodzeniem i wyraziło gotowość włączenia ich do próby. Zostały one uznane za współpracujące przedsiębiorstwa i wzięto je pod uwagę podczas doboru próby. Poziom współpracy ze strony Wietnamu, tj. procent udział wywozu do UE przez wietnamskie współpracujące przedsiębiorstwa w porównaniu z całym wywozem z Wietnamu do UE wynosił około 82 %.

18. Próba została dobrana w porozumieniu z władzami Wietnamu na podstawie wielkości wywozu. Trzy przedsiębiorstwa objęte próbą reprezentowały około 27 % wywozu do UE realizowanego przez 51 współpracujących przedsiębiorstw i 22 % całego wywozu z Wietnamu do UE. Wszystkie te przedsiębiorstwa odpowiedziały na kwestionariusze w wyznaczonych terminach.

4.2. Kontrola wyrywkowa producentów wspólnotowych

19. Procedura mająca na celu uzyskanie informacji niezbędnych do doboru próby producentów wspólnotowych była następująca. CEC, działająca w imieniu wszystkich skarżących, potwierdziła, że wszyscy skarżący producenci są gotowi do współpracy i uczestnictwa w kontroli wyrywkowej. Dzięki szczegółowym i obszernym informacjom dostępnym w aktach sprawy (wynikającym m.in. ze skargi, badania sytuacji oraz uwag CEC), nie było konieczności przesyłania formularza kontroli wyrywkowej do poszczególnych producentów skarżących. Dodatkowo w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu poproszono o zgłoszenie się producentów, którzy pragną współpracować podczas postępowania. Poza skarżącymi, po wszczęciu przeglądu zgłosiło się pięć kolejnych przedsiębiorstw, które wystąpiły o ich uwzględnienie w kontroli wyrywkowej. Do wszystkich tych przedsiębiorstw przesłano przygotowane wcześniej dla skarżących formularze dotyczące próby z prośbą o podanie informacji. Tylko dwa z pięciu przedsiębiorstw odesłały wypełnione formularze. Te dwa przedsiębiorstwa nie zostały jednak uwzględnione, ponieważ były wyłączone z definicji przemysłu wspólnotowego (zob. motyw (198)).

20. Produkcja wspólnotowa produktu objętego postępowaniem skupia się w dużej mierze w trzech państwach członkowskich, które realizują ok. 2/3 całej produkcji. Pozostała część produkcji jest rozłożona pomiędzy pozostałe państwa członkowskie. Jak wynika z motywu (202) i kolejnych, modele działalności gospodarczej producentów wspólnotowych charakteryzują się różnicami dotyczącymi przede wszystkim asortymentu produktów/zakresu jakości, kanałów dystrybucji oraz ewentualnym grupowaniem działań i zlecaniem podwykonawstwa części procesu produkcji w obrębie Wspólnoty lub poza jej granicami.

21. W oparciu o uzyskanie informacje Komisja dokonała doboru próby, przyjmując za kryterium największe reprezentatywne wielkości produkcji i sprzedaży we Wspólnocie, które mogły zostać objęte dochodzeniem w dostępnym okresie. Niemniej jednak, jak przedstawiono szczegółowo powyżej, przemysł ten nie jest całkowicie jednorodny i aby ocenić reprezentatywność wybranych przedsiębiorstw uwzględniono również rozmieszczenie geograficzne producentów w państwach członkowskich[8] oraz segment, do którego należą ich produkty. W rezultacie wybrano osiem przedsiębiorstw prowadzących działalność w czterech państwach członkowskich. Wybrane przedsiębiorstwa reprezentują również wszystkie najważniejsze modele prowadzenia działalności gospodarczej występujące we Wspólnocie w zakresie sposobu produkcji danego produktu, sposobu jego dystrybucji oraz specjalizacji produktowej. W odniesieniu do specjalizacji produkcyjnej wybrane przedsiębiorstwa prowadziły produkcję we wszystkich najważniejszych segmentach cenowych (przedział cen niskich, średnich, wysokich) oraz we wszystkich segmentach według płci i wieku (obuwie damskie, męskie, uniseks, dziecięce). W odniesieniu do dystrybucji produktów wybrane przedsiębiorstwa działały na wszystkich najważniejszych poziomach dystrybucji (hurtowników, sprzedawców detalicznych oraz bezpośredniej sprzedaży detalicznej). W odniesieniu do produkcji wybrane przedsiębiorstwa obejmowały przedsiębiorstwa prowadzące pełną produkcję wewnątrzzakładową na wszystkich głównych etapach procesu produkcji oraz przedsiębiorstwa, które zlecały podwykonawstwo niektórych części procesu produkcyjnego (zarówno w obrębie Wspólnoty, jak i poza jej granicami).

22. Osiem przedsiębiorstw, które zostały wybrane do próby, uznano zatem za reprezentatywne dla całej grupy producentów we Wspólnocie i reprezentowały one 8,2 % produkcji skarżących producentów wspólnotowych oraz 3,1 % ogólnej produkcji wspólnotowej. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, w sprawie doboru próby zasięgnięto opinii CEC, która nie zgłosiła sprzeciwu.

23. Dochodzenie wykazało, że jeden z producentów wspólnotowych objętych próbą stopniowo zaprzestawał produkcji we Wspólnocie w ODP, przenosząc całą swoją działalność produkcyjną poza Wspólnotę. Należy zauważyć, że waga tego przedsiębiorstwa nie była na tyle duża, aby miała znaczący, przynajmniej z ilościowego punktu widzenia, wpływ na sytuację przedsiębiorstw objętych próbą jako całości - w tym na ich reprezentatywność. W przypadku wykluczenia tego przedsiębiorstwa ustalenia ilościowe dotyczące szkody nie różniłyby się w znaczący sposób. W tym kontekście, a także biorąc pod uwagę, że (i) w ODP prowadziło ono produkcję we Wspólnocie oraz że (ii) zleca podwykonawstwo dużej części swojej produkcji, co stanowi model prowadzenia działalności, który zdaniem wielu stron ma znaczenie dla Wspólnoty, podjęto decyzję, że przedsiębiorstwo to nie zostanie formalnie wykluczone z próby. Dzięki temu pod względem jakościowym próba odzwierciedla również w możliwie jak największym stopniu realia sektora. Ponadto, zważywszy, że przegląd wygaśnięcia wymaga analizy kontynuacji/ponownego wystąpienia szkody, może to pomóc w lepszym przewidywaniu ewentualnego rozwoju sytuacji na rynku wspólnotowym w przypadku braku kontynuacji środków. Wyraźnie wykorzystano jednak tylko dane dotyczące działalności tego przedsiębiorstwa jako producenta wspólnotowego.

24. Instytucje wspólnotowe rozważały, czy biorąc pod uwagę fakt, iż stwierdzono, że produkcja i sprzedaż wspólnotowa tego przedsiębiorstwa w ODP była niższa niż podano początkowo na etapie doboru próby, należało analogicznie obniżyć produkcję i sprzedaż przemysłu wspólnotowego jako całości – tj. czy będący tego konsekwencją wpływ na próbę należy przetransponować na całą populację. Stwierdzono jednak, że wydaje się, iż błąd ten został popełniony w dobrej wierze przez to przedsiębiorstwo, które omyłkowo zaliczyło zlecenie podwykonawstwa w kraju sąsiadującym ze Wspólnotą do produkcji wspólnotowej. W tym świetle należy zauważyć po pierwsze, że próba jest wykorzystywana przede wszystkim do oceny wskaźników szkody, które nie mogą zostać uzyskane w normalnych okolicznościach dla przemysłu wspólnotowego jako całości. Dane na temat produkcji i sprzedaży przemysłu wspólnotowego zostały uzyskane na poziomie zagregowanym, dlatego argument ten nie jest istotny. Ponadto informacje znajdujące się w aktach sprawy, w tym informacje zgromadzone równolegle w drodze dodatkowej analizy zrzeszeń krajowych przeprowadzonej w ramach niniejszego dochodzenia, nie wskazują na potrzebę takiej korekty. Wreszcie przyjmując czysto teoretycznie, że pełne dane dotyczące produkcji i sprzedaży przemysłu wspólnotowego w ODP zostały obniżone na potrzeby przetransponowania niższych danych próby, nie miałoby to wpływu ani na reprezentatywność próby, ani na ogólne wnioski dotyczące szkody.

25. Różne zainteresowane strony stwierdziły naruszenie art. 17 rozporządzenia podstawowego, utrzymując, że próba producentów wspólnotowych nie jest reprezentatywna jeżeli chodzi o procent objętej nią produkcji pod względem zakresu produkcji, cen sprzedaży, stosunku produkcji do sprzedaży, rozmieszczenia geograficznego oraz rentowności i efektywności. Twierdzono również, że próba nie uwzględnia dużej liczby producentów zlecających podwykonawstwo produkcji w państwach trzecich.

26. Zarzuty te zostały uważnie przeanalizowanie, po czym, również wobec złożoności tej sprawy, przesłano, przetworzono i zweryfikowano na miejscu dodatkowe kwestionariusze, nie tylko w odniesieniu do poszczególnych przedsiębiorstw, ale również stowarzyszeń krajowych. W tym kontekście liczba przedsiębiorstw wybranych do próby musiała zostać ograniczona do liczby, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie, tj. do ośmiu przedsiębiorstw.

27. Ponadto biorąc pod uwagę, że w tym przypadku przemysł wspólnotowy ma wyjątkowo rozdrobnioną strukturę, nie można uniknąć sytuacji, w której przedsiębiorstwa objęte próbą będą stanowiły stosunkowo mały odsetek całkowitej produkcji wspólnotowej. Rozdrobnienie to, a także fakt, że do próby zostali wybrani więksi producenci oznacza, że dalsze zwiększenie liczby przedsiębiorstw nie miałoby tak czy inaczej żadnego znaczącego wpływu na udział procentowy próby w całkowitej produkcji wspólnotowej.

28. Jak wyjaśniono powyżej w motywie (21), dokonując doboru próby Komisja wzięła pod uwagę rozmieszczenie geograficzne. Należy podkreślić, że z natury rzeczy próba, aby była reprezentatywna, nie musi odzwierciedlać dokładnego rozmieszczenia geograficznego (ani dokładnej dystrybucji czy podziału jakiegokolwiek innego kryterium) całej populacji. Wystarczy, jak to ma miejsce w przypadku obecnej próby, która obejmuje cztery państwa członkowskie, aby odzwierciedlała odpowiednie proporcje najważniejszych krajów produkujących, których dotyczy dochodzenie. Każde inne podejście byłoby nierealne z administracyjnego punktu widzenia, zwłaszcza gdyby w celu zapewnienia reprezentatywności konieczne było uwzględnienie kilku różnych kryteriów. W rzeczywistości twierdzenie to oznaczałoby wreszcie, że próba byłaby wystarczająco reprezentatywna tylko wówczas, gdy obejmowałaby całą populację. W dochodzeniu podkreśla się zatem, że próba obejmująca cztery państwa członkowskie, w tym trzy państwa ze zdecydowanie największą produkcją, jest w dużej mierze reprezentatywna dla całej produkcji wspólnotowej, zwłaszcza w przypadku uwzględnienia produkcji, która opiera się na umowach o przerobie i w związku z tym powinna zostać rozliczona w państwie członkowskim przedsiębiorstwa zamawiającego usługę przerobu.

29. Przedsiębiorstwa objęte próbą obejmowały również przekrój asortymentu produktów, który odzwierciedlał odpowiednie rzędy wielkości produkcji wspólnotowej. Dodatkowo asortyment produktów objęty dochodzeniem odpowiada asortymentowi wywozu chińskiego i wietnamskiego.

30. Jeżeli chodzi o ceny sprzedaży stwierdzono również, że średnie ceny sprzedaży w próbie nie są reprezentatywne w odniesieniu do cen sprzedaży wskazanych we wniosku o przeprowadzenie przeglądu. W tym kontekście należy jednak zauważyć, że wbrew temu twierdzeniu dochodzenie wykazało, że średnie ceny sprzedaży w próbie odpowiadają cenom podanym we wniosku. W każdym razie, nawet jeśli nie miałoby to miejsca w tym przypadku, średnie ceny sprzedaży w próbie nie musiałyby być dokładnie takie same, jak ceny podane we wniosku, o ile stwierdzonoby, że odzwierciedlają ceny sprzedaży w całej populacji producentów.

31. W odniesieniu do reprezentatywności w kontekście stosunku produkcji do sprzedaży należy przypomnieć, że produkcja w całym sektorze jest realizowana zwykle na zamówienie i w dużym stopniu odzwierciedla tendencje w modzie. Dlatego wielkość zapasów nie jest najtrafniejszym wskaźnikiem, a produkcja jest bardzo zbliżona do sprzedaży. Zostało to potwierdzone na etapie składania skargi, jak również w trakcie dochodzenia w odniesieniu do przedsiębiorstw objętych próbą oraz całego przemysłu wspólnotowego.

32. Poza przedstawionymi wyżej względami przypomina się, że w każdym przypadku art. 17 rozporządzenia podstawowego stanowi, że dochodzenia mogą być ograniczone do prób, które są bądź statystycznie reprezentatywne, bądź stanowią największą reprezentatywną wielkość produkcji, sprzedaży lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana. Z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że nie istnieje ilościowy wskaźnik ani próg określający poziom wielkości reprezentatywnej. Jedynym wskazaniem jest to, że wielkość taka powinna ograniczać się do wielkości, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie.

33. Ze względów opisanych powyżej zarzuty wysunięte przez różne strony zostały odrzucone, a zatem ważność próby zostaje niniejszym potwierdzona, ponieważ jest ona reprezentatywna i została dobrana w pełnej zgodności z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

4.3. Kontrola wyrywkowa importerów wspólnotowych

34. W oparciu o dostępne informacje nawiązano kontakt z 139 importerami. Na formularz kontroli wyrywkowej odpowiedziało 22 niepowiązanych importerów, spośród których 21 zgodziło się na włączenie ich do próby. Z danych przekazanych przez tych 21 importerów wynikało, że reprezentują oni 12 % przywozu produktu objętego przeglądem z ChRL i 40 % przywozu tego produktu z Wietnamu (w ODP).

35. Pięciu największych importerów (Clarks, Puma, Adidas, Nike i Timberland) miało udział ok. 18 % w przywozie objętym postępowaniem, ponieważ wszyscy ci importerzy zgłaszali znaczący przywóz z obu krajów. Uznano zatem, że próba składająca się z tych pięciu przedsiębiorstw będzie reprezentatywna w rozumieniu art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, tj. pod względem wielkości przywozu.

36. W celu lepszego odzwierciedlenia rozmieszczenia geograficznego importerów oraz różnic dotyczących rodzajów przywożonego obuwia wybrano jednak dodatkowo trzech innych importerów. W tym kontekście na podstawie wypełnionych formularzy kontroli wyrywkowej okazało się, że wielu importerów, którzy udzielili odpowiedzi, prowadzi działalność na zdecydowanie mniejszą skalę pod względem wielkości i przywożą mniejsze ilości obuwia znanych/modnych marek czy też obuwia wyższej wartości. Model działalności gospodarczej i segmenty sprzedawanych produktów, jakie reprezentowali ci drobni importerzy, okazały się inne niż w przypadku największych importerów, i wszyscy ci drobni importerzy łącznie mogli mieć udział w dużej część przywozu objętego postępowaniem. Uznano zatem, że również ci importerzy powinni być reprezentowani, ponieważ realia ekonomiczne tych przedsiębiorstw mogą różnić się od realiów dużych importerów, o których mowa w motywie (35) powyżej.

37. Na tej podstawie wybrano próbę ośmiu importerów, obejmującą pięciu największych i trzech mniejszych importerów. Reprezentują oni ok. 10 % przywozu z ChRL i ok. 34 % przywozu z Wietnamu.

38. Wszyscy współpracujący importerzy, którzy wyrazili gotowość do współpracy, mieli możliwość przedstawienia uwag w sprawie doboru próby. Do przedsiębiorstw objętych próbą zostały wysłane kwestionariusze do wypełnienia. Siedmiu spośród importerów objętych próbą udzieliło odpowiedzi w wyznaczonych terminach. Z uwagi na brak współpracy ze strony ósmego importera, musiał być on w końcu wykluczony z próby.

5. Weryfikacja otrzymanych informacji

39. Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do określenia kontynuacji lub prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz do określenia interesu Wspólnoty. Informacje przekazane przez następujące przedsiębiorstwa zostały zweryfikowane na miejscu:

5.1. Producenci eksportujący z Chińskiej Republiki Ludowej

- Yue Yuen Industrial (Holdings) Ltd., Hongkong

Przedsiębiorstwo produkcyjne:

Zhongshan Pou Yuen Manufactory, prowincja Guandong

Przedsiębiorstwa handlowe:

Idea Co. Ltd, Makau

The Look Co. Ltd, Makau

Gold Plenty Co. Ltd, Makau

- Guangzhou Panyu Pegasus Footwear Co. Ltd., prowincja Guangdong

- HuaJian Industrial (Holding) Co. Ltd., Hongkong i jej przedsiębiorstwo produkcyjne Dongguan HuaBao Shoes Co. Ltd, prowincja Guandong

- Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd., prowincja Zhejiang

- Foshan City Nanhai Golden Step Industrial Co. Ltd., prowincja Guangdong

- Jianle Footwear Industrial Co. Ltd, prowincja Fujian

- General Footwear/Gentfort Shoes Co. Ltd, prowincja Guangdong

5.2. Producenci eksportujący z Wietnamu

- Pou Yuen Industrial Holdings Limited, Hongkong

Przedsiębiorstwa produkcyjne:

Pouyuen Vietnam Company Limited, Ho Chi Minh (miasto)

Pou Sung Vietnam Company Limited, prowincja Dong Nai

Pou Chen Vietnam Enterprise Company Limited, prowincja Dong Nai

Przedsiębiorstwa handlowe:

Betsey Trading Limited

Sinnamon Trading Limited

Sky High Trading Limited

Fitbest Enterprises Limited

- Golden Star Co. Ltd, Hajfong

- Shyang Hung Cheng Industrials Co Ltd, prowincja Binh Duong

5.3. Producenci przemysłu wspólnotowego i krajowe stowarzyszenia producentów

- Associação Portuguesa dos Industriais de Calçado, Componentes, Artigos de Pele e seus Sucedâneos (APICCAPS) (Portugalia)

- Federación de Industrias del Calzado Español (FICE), Hiszpania

- Associazione Nazionale Calzaturifici Italiani (Włochy)

- British Footwear Association LTd (Wielka Brytania)

- Fachverband der Lederverarbeitenden Industrie (Austria)

- Fédération Française de la Chaussure (Francja)

- HDS Hauptverband der Deutschen Schuhindustrie e.V. (Niemcy)

- Polska Izba Przemysłu Skórzanego (Polska).

- Przeprowadzono również wizyty weryfikujące w siedzibach ośmiu producentów wspólnotowych objętych próbą, znajdujących się w czterech różnych państwach członkowskich. Podobnie jak miało to miejsce w przypadku pierwotnego dochodzenia, producenci wspólnotowi objęci próbą oraz inni współpracujący producenci wspólnotowi wystąpili o utrzymanie w tajemnicy ich tożsamości na podstawie przepisów art. 19 rozporządzenia podstawowego. Twierdzili oni, że ujawnienie ich tożsamości mogłoby mieć poważne niekorzystne skutki. Niektórzy skarżący producenci wspólnotowi zaopatrują we Wspólnocie klientów, którzy sprowadzają swoje produkty również z ChRL i z Wietnamu, a zatem odnoszą oni bezpośrednią korzyść z tego przywozu. Skarżący ci znajdują się zatem w niezręcznej sytuacji, ponieważ niektórzy z ich klientów mogliby mieć oczywiste powody, aby sprzeciwić się złożeniu lub poparciu skargi w sprawie dumpingu wyrządzający szkodę, którego dotyczy zarzut. Z tych powodów uznali, że istnieje ryzyko retorsji handlowych ze strony niektórych z ich klientów, w tym prawdopodobieństwo zakończenia stosunków handlowych. Wniosek został przyjęty, ponieważ był wystarczająco uzasadniony.

- Przedstawiciele niektórych producentów eksportujących oraz niepowiązanych importerów twierdzili, że nie mogli należycie skorzystać z prawa do obrony, ponieważ nie ujawniono tożsamości skarżących. Argumentowali oni, że w tych okolicznościach nie mogli zweryfikować, czy przedsiębiorstwa objęte próbą są rzeczywiście reprezentatywne. Strony te utrzymywały z kolei, że gdyby mimo to poufność została zagwarantowana, w takim przypadku należy zapewnić pełne ujawnienie danych poszczególnych przedsiębiorstw.

- W tym kontekście przypomina się, że wielkość produkcji w próbie, w podziale na kraje, została udostępniona do wglądu wszystkich zainteresowanych stron. Jeżeli chodzi o argument, zgodnie z którym powinno się ujawniać wszystkie informacje poza tożsamością przedsiębiorstwa, należy zauważyć, że takie ujawnienie mogłoby spowodować pośrednio ujawnienie tożsamości przedsiębiorstwa objętego próbą. W związku z tym również w tym przypadku zachowano zwykle stosowaną praktykę ujawniania niezastrzeżonych wersji odpowiedzi na kwestionariusz (tj. zawierających zindeksowane dane). W świetle powyższego należy stwierdzić, że prawo stron do obrony nie zostało naruszone, w związku z czym przedstawione roszczenie zostało odrzucone.

5.4. Niepowiązani importerzy

- Achten Beheer BV, Waalwijk, Niderlandy

- Adidas AG, Herzogenaurach, Niemcy

- C&J Clark’s International Limited, Street, Somerset, Zjednoczone Królestwo

- Footex International BV, Hazerswoude-dorp, Niderlandy

- Nike European Operations BV, Laakdal, Belgia

- Puma AG Rudolf Dassler Sport, Herzogenaurach, Niemcy

- Timberland Europe BV, Enschede, Niderlandy

5.5. Producenci na rynku analogicznym

- Henrich & Cia Ltda, Dois Irmãos, Brazylia

- Werner Calçados Ltda, Très Coroas, Brazylia

- Industria de Calçados West Coast Ltda, Ivoti, Brazylia

6. Prawa stron

40. W toku postępowania niektóre strony zgłosiły zastrzeżenia dotyczące domniemanego naruszenia ich praw do obrony. Strony te twierdziły, że w odniesieniu do producentów wspólnotowych objętych próbą informacje zawarte w aktach sprawy otwartych do wglądu zainteresowanych stron są niekompletne i nie zostały przekazane w terminie.

41. W tym kontekście należy podkreślić, że wszystkie przedsiębiorstwa objęte próbą dostarczyły wersję odpowiedzi dostępną do wglądu zainteresowanych stron („odpowiedź otwarta”) niezwłocznie i w terminach wyznaczonych dla innych stron podczas dochodzenia. Odpowiedź otwarta, która jest przedkładana Komisji, może jednak zostać włączona do akt jawnych dopiero po rozwiązaniu ewentualnych kwestii poufności zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego. Należy również zauważyć, że Komisja ma obowiązek włączania informacji do akt jawnych w odpowiednim czasie, aby strony mogły korzystać ze swoich praw. W tym przypadku obowiązku tego należycie dopełniono.

42. W odniesieniu do kompletności odpowiedzi otwartych należy zauważyć, że normalnym elementem dochodzeń jest przedstawianie przez strony, w miarę upływu czasu, dodatkowych uwag, w których dostarczają dodatkowych informacji. Po rozwiązaniu kwestii poufności są one dodawane do akt niepodlegających klauzuli poufności. Proces ten, w ramach którego informacje dostarczane przez wszystkie zainteresowane strony są stopniowo włączane do materiału dowodowego wykorzystywanego w celu wypracowania ustaleń oraz do akt niepodlegających klauzuli poufności, nie może być mylony z niekompletnością akt sprawy.

43. Z uwagi na złożoność tej sprawy dostęp stron został ułatwiony w następujący sposób. Po pierwsze zainteresowanym stronom udzielono dostępu elektronicznego, dzięki któremu mogły otrzymać, na wniosek, pełną kopię wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy na płycie CD-ROM. Dodatkowo dokumentom elektronicznym towarzyszył przejrzysty indeks umożliwiający (i) łatwy dostęp do wielu dokumentów przedstawianych w ramach niniejszej sprawy oraz (ii) datowany zapis dokumentów w aktach sprawy. Ponadto szereg uwag dotyczących akt sprawy, włączonych do akt jawnych, odpowiadało na zapytania, które mogłyby mieć wpływ na prawa stron do obrony.

44. Powyższe rozwiązania umożliwiły stronom lepszy dostęp oraz możliwość przedstawiania obszernych uwag podczas całego dochodzenia, które to uwagi były następnie odpowiednio rozpatrywane przez Komisję. Kierowane przez różne strony zarzuty dotyczące braku kompletności i aktualności akt jawnych należy zatem odrzucić.

45. Jedna zainteresowana strona twierdziła również, że Komisja dyskryminowała importerów i eksporterów, zapewniając podczas dochodzenia bardziej uprzywilejowane traktowanie skarżącym producentom wspólnotowym. Twierdzono zwłaszcza, że w przeciwieństwie do producentów, importerom i eksporterom nie zapewniono poufności. Twierdzono również, że skarżący byli traktowani w bardziej uprzywilejowany sposób, ponieważ nie byli proszeni o złożenie formularzy w ramach próby na początku postępowania, a poza tymi skarżący mogli korzystać z dużo większej elastyczności jeżeli chodzi o termin i standard odpowiedzi, podczas gdy w takiej samej sytuacji eksporter byłby oceniany na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

46. W tym kontekście należy zauważyć, że zapewnienie utajnienia tożsamości producentów wspólnotowych popierających skargę opierało się na należycie uzasadnionym wniosku zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego. Eksporterzy ani importerzy nie złożyli takiego wniosku, ani też w toku dochodzenia nie miały miejsca żadne zdarzenia ani nie ujawniono żadnych informacji, które sugerowałyby możliwość naruszenia interesów eksporterów lub importerów w konsekwencji ujawnienia ich tożsamości. Mając na uwadze fakt, że w tym kontekście sytuacja producentów wspólnotowych była zasadniczo różna od sytuacji eksporterów i importerów, zarzut dyskryminacji nie może zostać podtrzymany.

47. Jeśli chodzi o dobór próby, omówiono go powyżej w motywie (19). Sytuacja eksporterów i importerów była zdecydowanie różna od sytuacji producentów skarżących, ponieważ akta sprawy nie zawierały żadnych szczegółowych informacji na temat tej pierwszej grupy. Dlatego wypełnienie formularza dotyczącego próby było konieczne zarówno w celu zweryfikowania gotowości stron do współpracy, jak i w celu uzyskania podstawowych informacji niezbędnych do dokonania doboru próby. W związku z tym zarzut dyskryminacji musi zostać odrzucony.

48. W odniesieniu do elastyczności zapewnionej producentom wspólnotowym w kontekście informacji zgromadzonych dzięki kwestionariuszom w ramach dochodzenia oraz zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego należy zauważyć, że biorąc pod uwagę fakt, iż wobec eksporterów i importerów oraz producentów wspólnotowych stosowano konsekwentnie takie samo podejście, wszelkie zarzuty dyskryminacji nie mogą mieć żadnych podstaw. To nieuzasadnione twierdzenie zostaje zatem odrzucone.

49. W odniesieniu do wyboru kraju analogicznego niektóre strony twierdziły, że krótkie terminy, czas i sposób przekazywania kwestionariuszy dyskryminują przedsiębiorstwa indyjskie i indonezyjskie. W tym kontekście należy zauważyć, że przesyłanie kwestionariuszy do Indii i Indonezji mogło zakończyć się dopiero z końcem grudnia 2008 r., po uzyskaniu odpowiednich adresów producentów. Komisja upewniła się, że przedsiębiorstwom z tych krajów zapewniono taki sam czas na odpowiedź, jak przedsiębiorstwom z Brazylii. W odniesieniu do faktycznego sposobu przekazywania kwestionariuszy we wszystkich przypadkach Komisja korzystała z poczty poleconej, a także z poczty elektronicznej, jeśli tylko była taka możliwość. Powyższe twierdzenia należy zatem odrzucić.

50. Niektóre strony twierdziły, że informacje dotyczące kraju analogicznego są wprowadzane do akt jawnych z nadmiernym opóźnieniem oraz że stanowi to naruszenie praw tych stron do obrony. Komisja zauważa, że w ramach obecnego dochodzenia większość pierwszych odpowiedzi przedsiębiorstw działających w kraju analogicznym na kwestionariusze, nieobjętych klauzulą poufności, uznano za niekompletne w związku z czym konieczne było zwrócenie się o nowe, odpowiednie wersja otwarte. Po ich otrzymaniu były wprowadzane do akt jawnych bez nadmiernego opóźnienia. W międzyczasie Komisja wprowadziła do akt jawnych skrótowe informacje na temat przedsiębiorstw, z którymi się konsultowano, oraz otrzymanych odpowiedzi. W związku z tym twierdzenia te należy odrzucić.

B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

1. Produkt objęty postępowaniem

51. Produktem, którego dotyczy ten przegląd, jest ten sam produkt, który został określony w rozporządzeniu pierwotnym, tj. niektóre rodzaje obuwia o cholewkach ze skóry wyprawionej lub skóry wtórnej, z wyjątkiem obuwia sportowego, obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii, pantofli i pozostałego obuwia domowego oraz obuwia z noskiem ochronnym, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu („produkt objęty postępowaniem”), zgłaszane obecnie w ramach kodów CN 6403 20 00, ex 6403 51 05, ex 6403 51 11, ex 6403 51 15, ex 6403 51 19, ex 6403 51 91, ex 6403 51 95, ex 6403 51 99, ex 6403 59 05, ex 6403 59 11, ex 6403 59 31, ex 6403 59 35, ex 6403 59 39, ex 6403 59 91, ex 6403 59 95, ex 6403 59 99,ex 6403 91 05, ex 6403 91 11, ex 6403 91 13,ex 6403 91 16, ex 6403 91 18, ex 6403 91 91, ex 6403 91 93, ex 6403 91 96, ex 6403 91 98, ex 6403 99 05, ex 6403 99 11, ex 6403 99 31, ex 6403 99 33, ex 6403 99 36, ex 6403 99 38,ex 6403 99 91, ex 6403 99 93, ex 6403 99 96, ex 6403 99 98 i ex 6405 10 00

52. Definicje zawarte w art. 1 ust. 2 rozporządzenia pierwotnego mają zastosowanie również w niniejszym dochodzeniu. Zgodnie z tymi definicjami„obuwiem sportowym” jest obuwie w rozumieniu uwagi 1 do podpozycji w dziale 64 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1031/2008;„obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii” jest obuwie, którego cena cif za 1 parę wynosi nie mniej niż 7,5 EUR, wykorzystywane do uprawiania sportu, z jedno- lub wielowarstwową podeszwą niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz o cechach technicznych takich, jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, częściach mechanicznych, które absorbują lub neutralizują wstrząsy lub materiałach takich, jak polimery o małej gęstości, i objęte kodami CN: ex 6403 91 11, ex 6403 91 13, ex 6403 91 16, ex 6403 91 18, ex 6403 91 91, ex 6403 91 93, ex 6403 91 96, ex 6403 91 98ex 6403 99 91, ex 6403 99 93, ex 6403 99 96, ex 6403 99 98,„obuwiem z noskiem ochronnym” jest obuwie z noskiem ochronnym o poziomie odporności na wstrząsy wynoszącym co najmniej 100 dżuli (1) i objęte kodami CN: Kody CN: ex 6403 51 05, ex 6403 51 11, ex 6403 51 15, ex 6403 51 19, ex 6403 51 91, ex 6403 51 95, ex 6403 51 99, ex 6403 59 05, ex 6403 59 11, ex 6403 59 31, ex 6403 59 35, ex 6403 59 39, ex 6403 59 91, ex 6403 59 95, ex 6403 59 99, ex 6403 91 05, ex 6403 91 11, ex 6403 91 13, ex 6403 91 16, ex 6403 91 18, ex 6403 91 91, ex 6403 91 93, ex 6403 91 96, ex 6403 91 98, ex 6403 99 05, ex 6403 99 11, ex 6403 99 31, ex 6403 99 33, ex 6403 99 36, ex 6403 99 38, ex 6403 99 91, ex 6403 99 93, ex 6403 99 96, ex 6403 99 98 i ex 6405 10 00;„pantoflami i pozostałym obuwiem domowym” jest obuwie objęte kodem CN ex 6405 10 10

2. Produkt podobny

53. Produktem podobnym podlegającym niniejszemu przeglądowi wygaśnięcia, określonym w pierwotnym dochodzeniu, są niektóre rodzaje obuwia ze skórzanymi cholewkami produkowanego i sprzedawanego na rynku krajowym, na rynku analogicznym lub wywożonego do Wspólnoty z ChRL i Wietnamu.

2.1. Porównywalność produktu

54. Niektóre strony utrzymywały, że produkt podobny sprzedawany na terenie Wspólnoty nie jest porównywalny z produktem objętym postępowaniem wywożonym z ChRL i Wietnamu. Ustalono jednak, że produkt sprzedawany na terenie Wspólnoty (w ramach tego przeglądu) jest porównywalny z produktem objętym postępowaniem wywożonym z krajów, których dotyczy postępowanie. W szczególności ustalono, że właściwości fizyczne i techniczne, a także zastosowanie oraz kanały dystrybucji produktu objętego postępowaniem są podobne i nie zmieniły się od czasu pierwotnego dochodzenia. Dlatego argument ten odrzucono.

55. Niektóre strony argumentowały również, że system wykorzystany do porównania rodzajów produktów sprzedawanych przez różne podmioty współpracujące w dochodzeniu był niewłaściwy, ponieważ nie był dostatecznie szczegółowy aby zagwarantować rzetelne porównanie. Zastosowany system (system PCN) umożliwiał jednak porównanie aż 600 różnych kategorii rodzajów produktów uporządkowanych według pięciu głównych kryteriów: fason obuwia, rodzaj konsumenta, rodzaj obuwia, materiał podeszwy oraz obecność wyściółki wewnętrznej. Ponadto system PCN był wykorzystany również podczas poprzedniego dochodzenia. Nie przedstawiono żadnych uzasadnionych powodów, dla których system miałby ulec zmianie. W związku z powyższym w niniejszym dochodzeniu dotyczącym przeglądu wygaśnięcia wykorzystano ten sam system PCN, który był zastosowany w pierwotnym dochodzeniu. Dlatego argument ten odrzucono.

56. Niektóre strony twierdziły, że Komisja zmieniła swoją metodykę w stosunku do pierwotnego dochodzenia zmieniając definicję numerów kontrolnych produktu (PCN) w trakcie dochodzenia. Twierdzenie to jest jednak nieprawidłowe. Natomiast w trakcie dochodzenia stało się oczywiste, że niektóre strony źle interpretowały i stosowały strukturę PCN w przypadku niektórych rodzajów obuwia. Aby zapewnić spójne podejście, zmieniono klasyfikację tych modeli obuwia oraz, gdy było to konieczne, przypisano je do odpowiedniego nagłówka PCN. Każdorazowo po ustaleniu nieścisłości w informacjach udzielonych przez strony objęte postępowaniem Komisja musiała zatem je prostować. Takie poprawki nie mogą być więc uznane ani za zmiany w metodyce, ani za zmiany w treści PCN. Wręcz przeciwnie, wprowadzenie tych poprawek wynikało z potrzeby przestrzegania metodyki PCN. Argument ten musiał zatem zostać odrzucony.

2.2. Wnioski o wyłączenia

57. Kilka zainteresowanych stron wystąpiło z wnioskami podobnymi do zgłoszonych w trakcie pierwotnego dochodzenia. Twierdziły one, że niektóre rodzaje obuwia, w zakresie produktu podobnego, np. obuwie turystyczne, obuwie do gry w kręgle, obuwie do kajakarstwa górskiego, obuwie wymagające zastosowania specjalnej technologii, obuwie jeździeckie oraz obuwie w specjalnych rozmiarach, zbyt różniły się aby należeć do tej samej kategorii. Utrzymywano ponadto, że próg wartości wynoszący 7,5 EUR za parę stosowany w przypadku obuwia STAF należy obniżyć. Przypomina się, że podczas pierwotnego dochodzenia ten próg wartości został obniżony z 9 EUR do 7,5 EUR za parę.

58. W tym względzie przegląd wygaśnięcia nie zezwala na zmianę w zakresie produktu objętego środkami. Zmianę taką można by rozważyć gdyby strona złożyła uzasadniony wniosek zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Dlatego też powyższy wniosek musiał zostać odrzucony.

C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU

1. Uwagi ogólne

59. Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu po ewentualnym wygaśnięciu środków obowiązujących wobec ChRL i Wietnamu.

60. Zmiany w wielkości oraz cenach przywozu z dwóch krajów, których dotyczy postępowanie, zostały przedstawione w tabeli poniżej. Na przywóz z Chin nałożony był kontyngent do dnia 1 stycznia 2005 r. Po upłynięciu tego terminu przywóz znacznie wzrósł i w 2006 r. utrzymywał się na wysokim poziomie. W 2007 r. oraz w ODP wielkość przywozu ustabilizowała się po spadku w porównaniu z 2006 r. W następstwie wszczęcia dochodzenia dotyczącego obchodzenia środków, środkami objęto również przywóz ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, który podlegał rejestracji od września 2007 r.

61. Przywóz z Wietnamu, na który nie nałożono kontyngentu, był na wysokim poziomie w trakcie OPD. Do 2007 r. wielkość przywozu spadała, natomiast w ODP znów się zwiększyła.

62. Z tych danych liczbowych wynika, że wbrew twierdzeniom niektórych zainteresowanych stron przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie, utrzymywał się na wysokim poziomie w ODP. Łączny udział tych krajów w rynku wynosi w ODP 28,7 %, a zatem jest znacznie wyższy niż w OPD (23,2 %). Mimo iż udział w rynku poszczególnych krajów wahał się po OPD, zawsze pozostawał on na znacznym poziomie ponieważ każdy z tych krajów miał ponad 10 % udziału w ODP.

63. Według danych Eurostatu przeciętna cena przywozu z obu krajów, których dotyczy postępowanie, wzrosła między OPD a 2006 r. W późniejszym okresie ceny utrzymały się na tym samym poziomie w przypadku ChRL, a w przypadku Wietnamu spadły.

64. Ponieważ dane Eurostatu mają z założenia charakter ogólny i chociaż dotyczą również produktu objętego postępowaniem nie zawierają informacji o zmianach w asortymencie produktu, przeprowadzono analizę, której przedmiotem były tendencje cenowe siedmiu chińskich przedsiębiorstw objętych próbą i trzech wietnamskich przedsiębiorstw objętych próbą. W przypadku obu krajów i wszystkich przedsiębiorstw objętych próbą stwierdzono, że ceny przywozu zmalały w okresie od 2006 r. do ODP.

Tabela 1 |

Całkowita wielkość i wartość przywozu z krajów objętych dochodzeniem |

OPD | 2005 | 2006 | 2007 | ODP |

Wielkość (1000 par) |

Chiny | 63 403 | 183 568 | 157 560 | 123 016 | 125 052 |

Udział w rynku | 8,8 % | 22,9 % | 21,6 % | 17,8 % | 18,5 % |

Wietnam | 102 625 | 100 619 | 79 427 | 62 503 | 68 852 |

Udział w rynku | 14,2 % | 12,6 % | 11,0 % | 9,1 % | 10,2 % |

Wartość (w Euro) |

Chiny (Eurostat) | 7,2 | 7,5 | 8,4 | 8,4 | 8,5 |

Wietnam (Eurostat) | 9,2 | 9,5 | 10,2 | 9,7 | 9,5 |

Źródło: Comext, ze zmianami wprowadzonymi przez Komisję na podstawie dostępnych statystyk w celu wykluczenia produktów, które nie są produktem objętym postępowaniem.

Tabela 2 |

Całkowita wielkość i wartość przywozu przedsiębiorstw objętych próbą |

OPD | 2005 | 2006 | 2007 | ODP |

Wielkość (1000 par) |

Chiny (próba) | n/d | n/d | 11 381 | 12 787 | 13 759 |

Udział w rynku | 1,5 % | 1,8 % | 2,0 % |

Wietnam (próba) | n/d | n/d | 14 400 | 15 250 | 14 500 |

Udział w rynku | 2 % | 2,2 % | 2,2 % |

Wartość (w Euro) |

Chiny (próba) | n/d | n/d | 12,6 | 10,7 | 10,3 |

Wietnam (próba) | n/d | n/d | 11,4 | 10,8 | 10,6 |

2. Przywóz dumpingowy z Chin i Wietnamu w ODP

2.1. Wartość normalna

2.1.1. Kraj analogiczny

65. Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do produktów przywożonych z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej, którym w związku z tym nie można było przyznać MET, wartość normalną dla krajów określonych w art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego należy ustalić na podstawie ceny lub wartości skonstruowanej w odpowiednim państwie trzecim o gospodarce rynkowej.

66. W celu ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do ChRL i Wietnamu, Komisja wskazała w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania zamiar wybrania jako kraju analogicznego Brazylii, która w pierwotnym dochodzeniu również została wybrana jako właściwy kraj analogiczny. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na ten temat.

67. Przekazane uwagi pochodziły od różnych rodzajów zainteresowanych stron, takich jak skarżący, współpracujący producenci eksportujący, reprezentujące ich zrzeszenia, ich władze krajowe oraz przedstawiciele importerów, i sugerowały, że takie kraje jak Tajlandia, Indie lub Indonezja bardziej nadają się na kraj analogiczny niż Brazylia. Komisja rozpatrzyła te propozycje uwzględniając kryteria stosowane podczas wyboru kraju analogicznego.

68. W tym względzie Komisja ustaliła, że rozmiar rynku obuwia skórzanego w ODP można szacować na 189 milionów par w przypadku Brazylii, 800 milionów par w przypadku Indii, 109 milionów par w przypadku Indonezji i zaledwie 6 milionów par w przypadku Tajlandii. Ze względu na niewielki rozmiar rynku tajlandzkiego oraz na brak innych opcji, Komisja przestała zajmować się Tajlandią jako ewentualnym krajem analogicznym.

69. W rezultacie Komisja próbowała nawiązać współpracę z producentami obuwia w Brazylii, Indiach oraz Indonezji. Komisja rozesłała kwestionariusze do przedsiębiorstw w tych trzech krajach. Istotne odpowiedzi uzyskano od pięciu producentów z Brazylii, jednego producenta z Indii oraz pięciu producentów z Indonezji.

Reprezentatywność sprzedaży krajowej i asortymentu produktów

70. Komisja zbadała reprezentatywność przedsiębiorstw, które odpowiedziały, pod względem ich wyników sprzedaży krajowej.

71. W przypadku Brazylii trzy rozważane przedsiębiorstwa osiągnęły w okresie dochodzenia wyniki sprzedaży krajowej produktu podobnego w wysokości 17 % wywozu objętego próbą z Chin i 19 % wywozu objętego próbą z Wietnamu.

72. W przypadku Indii jedyne przedsiębiorstwo, które się zgłosiło, osiągnęło wyniki sprzedaży krajowej produktu podobnego w okresie dochodzenia w wysokości około 5 % objętego próbą wywozu z Chin i około 6 % objętego próbą wywozu z Wietnamu.

73. W przypadku Indonezji pięć współpracujących przedsiębiorstw osiągnęło wyniki sprzedaży krajowej produktu podobnego w okresie postępowania w wysokości około 2 % objętego próbą wywozu z Chin i około 2 % objętego próbą wywozu z Wietnamu.

74. Jak wynika z powyższych danych, krajem, w którym stwierdzono największą reprezentatywność wielkości sprzedaży krajowej w okresie dochodzenia była Brazylia.

75. Następnie Komisja zbadała ile rodzajów obuwia wywożonego z Chin i Wietnamu było przedmiotem sprzedaży krajowej w trzech krajach objętych badaniem.

76. Szeroki asortyment produktów będących przedmiotem sprzedaży krajowej współpracujących producentów z Brazylii i Indonezji w ODP w dużym stopniu pokrywał się z PCN wywożonymi z Chin i Wietnamu. Z informacji przekazanych przez jedynego współpracującego producenta z Indii wynikało, że jego sprzedaż krajowa w ODP odpowiadała tylko 1 PCN wywożonemu z Chin i Wietnamu.

Konkurencja w ewentualnych krajach analogicznych

77. Zgodnie z danymi zgromadzonymi przez Komisję, we wszystkich trzech krajach objętych badaniem działa znaczna ilość producentów, co zapewnia wysoki stopień konkurencji dla przedsiębiorstw krajowych na ich odpowiednich rynkach. W Brazylii funkcjonuje ok. 7 800 producentów obuwia skórzanego, spośród których 1 500 dorównuje wielkością przedsiębiorstwom z Chin czy Wietnamu. Liczbę przedsiębiorców w Indiach szacuje się na 3 000. W przypadku Indonezji liczba producentów oszacowana jest na 212. Wywóz w tych trzech krajów kształtuje się na stosunkowo wysokim poziomie (ok. 64 miliony par w przypadku Brazylii, 67 milionów w przypadku Indii oraz 27 milionów w przypadku Indonezji), Z badań wynika też, że w Brazylii krajowe zużycie obuwia skórzanego na jednego mieszkańca wynosi 1 i jest wyższe niż w Indiach (0,7) czy Indonezji (0,5).

78. Z kolei przywóz do krajów objętych badaniem w ODP osiągnął udział w rynku w wysokości ±2 % w Brazylii, ±1 % w Indiach oraz ±1,5 % w Indonezji.

79. W oparciu o wyżej przedstawione dane Komisja doszła do wniosku, że Brazylia stanowi najlepszy wybór jako kraj analogiczny. W szczególności stwierdzono, że w Brazylii wielkość sprzedaży krajowej obuwia ze skórzanymi cholewkami jest najbardziej reprezentatywna. Ponadto współpracujące przedsiębiorstwa brazylijskie produkują szeroki asortyment produktów, który w dużym stopniu pokrywa się z asortymentem produkowanym w Chinach czy Wietnamie. Współpracujący producenci indonezyjscy, mimo szerokiego asortymentu produktów, osiągnęli dużo niższe wyniki sprzedaży krajowej, natomiast w Indiach wielkość sprzedaży krajowa była duża, ale asortyment produktów był bardzo ograniczony.

Uwagi zainteresowanych stron

Porównywalność produktu

80. Niektóre strony twierdziły, że Brazylia nie powinna być wybrana jako rynek analogiczny, ponieważ specjalizuje się wyłącznie w obuwiu damskim. Argumentowano, że wskazywały na to odpowiedzi zawarte w kwestionariuszach wypełnionych przez brazylijskie współpracujące przedsiębiorstwa, a także fakt, że Brazylia eksportuje głównie obuwie damskie.

81. Dochodzenie jednak wykazało, że zgodnie z danymi przedstawionymi przez współpracujące przedsiębiorstwa z Brazylii, obuwie męskie stanowi ponad połowę sprzedaży krajowej. Podczas wizyt weryfikacyjnych Komisji przeprowadzonych u brazylijskich producentów stwierdzono, że chociaż dwa mniejsze przedsiębiorstwa faktycznie specjalizują się w obuwiu damskim, to największe przedsiębiorstwo sprzedaje przede wszystkim obuwie męskie na rynku krajowym. Sprzedaż na rynku krajowym obejmowała zatem odpowiednie ilości rodzajów obuwia damskiego i obuwia męskiego. W odniesieniu do twierdzenia, że wywóz z Brazylii obejmuje głównie obuwie damskie, Komisja nie uważa, aby struktura wywozu z danego kraju musiała koniecznie odzwierciedlać strukturę sprzedaży produktów na rynku krajowym.

82. Niektóre strony sugerowały, że z odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszach wynika, iż Brazylia specjalizuje się w produkcji sandałów, a co za tym idzie, nie może być porównywana z Chinami i Wietnamem, skąd wywozi się szerszy asortyment obuwia. Dochodzenie Komisji nie potwierdziło tego twierdzenia natomiast wykazało, że brazylijscy producenci sprzedają bardzo szeroki asortyment obuwia odpowiadający na poziomie PCN ponad 50 % asortymentu wywożonego przez objęte próbą przedsiębiorstwa z Chin i Wietnamu.

83. Niektóre strony utrzymywały, że Brazylia nie może być krajem analogicznym dla obuwia dziecięcego, ponieważ w tym kraju produkowane jest ono na bardzo niewielką skalę. Komisja zauważa, że nie ma nic niezwykłego w tym, że kraj analogiczny nie produkuje wszystkich podtypów produktu podobnego. Nie wyklucza to jednak możliwości przeprowadzenia rzetelnego porównania wartości normalnej poprzez właściwe dostosowanie względem tego typu. Żaden ze współpracujących brazylijskich producentów nie produkował obuwia dziecięcego, w związku z czym obliczono, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, normalną wartość dla tego typu obuwia poprzez odpowiednie dostosowanie normalnej wartości obliczonej dla obuwia dla dorosłych. Na tej podstawie stwierdza się, że Brazylia może być krajem analogicznym w odniesieniu do każdego typu obuwia, w tym obuwia dziecięcego.

84. Niektóre strony utrzymywały, że do produkcji obuwia w Brazylii wykorzystywana jest skóra o wysokiej jakości i w związku z tym jego cena jest wyższa niż cena obuwia z Chin i Wietnamu. W związku z powyższym obuwie to nie byłoby porównywalne z obuwiem pochodzącym z dwóch krajów objętych dochodzeniem. Inna zainteresowana strona z kolei utrzymywała, że brazylijskie ceny należy odpowiednio skorygować, ponieważ skóra wykorzystywana do produkcji obuwia w Brazylii jest niższej jakości niż skóra używana w Chinach i Wietnamie. Komisja zbadała tę sprawę i stwierdziła, że między skórą wykorzystywaną do produkcji obuwia w Brazylii a skórą wykorzystywaną do produkcji obuwia w Chinach i Wietnamie nie ma żadnej różnicy zarówno pod względem jakości jak i ceny. Przypomina się w tym kontekście, że w pierwotnym postępowaniu zdecydowano się na dostosowanie do normalnej wartości, ponieważ skóra wykorzystywana w kraju analogicznym przez brazylijskich producentów okazała się być niższej jakości i sprzedawana była po niższej cenie w porównaniu ze skórą wykorzystywaną przez producentów objętych próbą w krajach wywozu. Do niniejszego dochodzenia przeglądowego, zarówno w Brazylii jak i w krajach wywozu (w większości przypadków) wybrano innych producentów niż ci, którzy współpracowali w ramach pierwotnego dochodzenia. Z kolei inny zestaw przedsiębiorstw spowodował, że koszty nakładów na skórę są inne.

85. Niektóre strony wyraziły opinię, że brazylijskie i wietnamskie produkty nie są porównywalne, twierdząc że wywóz z Brazylii obejmuje drogie obuwie z górnego segmentu rynku, natomiast z Wietnamu wywozi się tanie produkty, ale żadna ze stron nie przedstawiła jednak wystarczających dowodów. Komisja zauważa, iż w każdym przypadku produkty wietnamskie musiałyby być porównywane z produktami sprzedawanymi na rynku krajowym Brazylii a nie z tymi, które są z niej wywożone. Komisja nie znalazła żadnych dowodów na to, że obuwie wytwarzane w Wietnamie lub to sprzedawane w Brazylii ogranicza się do określonego segmentu rynku.

Konkurencja na rynku brazylijskim

86. Niektóre strony sugerowały, że od stycznia 2008 r. Brazylia podwyższyła opłaty celne nakładane na obuwie z 20 % do 35 %, co w ich opinii czyni z Brazylii rynek wysoce chroniony, na którym konkurencja jest ograniczona. Strony te twierdziły również, że udział przywozu w rynku Brazylii jest zbyt niski w stosunku do konsumpcji. Komisja rozpatrzyła te zarzuty. Stwierdzono, że Brazylia faktycznie podwyższyła taryfy celne z 20 % na 35 % na początku 2008 r., tj. w środku ODP. Jednak Komisja odkryła również, że w trakcie ODP wartość waluty brazylijskiej zdecydowanie wzrosła względem dolara amerykańskiego, w szczególności po podwyższeniu taryfy celnej przez Brazylię. Mówiąc dokładniej wartość reala brazylijskiego wzmocniła się nawet o 19 % (był to wzrost większy niż wzrost taryf) w porównaniu z początkiem ODP. W efekcie wzrost wartości brazylijskiej waluty w stosunku do dolara amerykańskiego zrównoważył w dużym stopniu skutek wzrostu taryf celnych na ceny przywozu. Komisja nie znalazła też dowodów na to, że wzrost taryf znalazł swoje odbicie w postaci znacznego wzrostu cen krajowych lub że utrudnił przywóz. Komisja ustaliła natomiast, że pomimo wzrostu taryf przywóz obuwia skórzanego do Brazylii w pierwszej połowie 2008 r. (tj. już po zwiększeniu taryf) wzrósł znacznie w porównaniu z pierwszą połową 2007 r. Można zatem stwierdzić, że nowe taryfy nie miały żadnego wpływu na rynek brazylijski.

87. Niektóre strony sugerowały, że w odniesieniu do obuwia Brazylia nie jest otwartym rynkiem, ponieważ przywóz obuwia do tego kraju jest utrudniony na skutek nieudzielania pozwoleń w sposób automatyczny. Komisja stwierdziła, że Brazylia faktycznie stosuje system nieudzielanych automatycznie pozwoleń na przywóz obuwia, ale dodała też, iż biorąc pod uwagę wyżej wspomniany wzrost przywozu, nie wydaje się to stanowić przeszkody. Ponadto Komisja stwierdziła, że Indonezja również stosuje system nieudzielanych automatycznie pozwoleń w stosunku do przywozu obuwia. Komisja dodała, że nieudzielanie pozwoleń w sposób automatyczny jest praktyką zgodną z zasadami WTO. W związku z powyższym, zdaniem Komisji, nie ma przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że nie udzielanie pozwoleń w sposób automatyczny na przywóz w Brazylii jest środkiem mającym ograniczyć przywóz, co pozwalałoby stwierdzić, że Brazylia nie jest rynkiem otwartym.

88. Niektóre strony twierdziły, że znaczny wzrost wartości reala brazylijskiego w ostatnich latach miał niekorzystny wpływ na konkurencyjność Brazylii, lub też że 25-procentowy spadek wartości reala po ODP wpłynął niekorzystnie na konkurencyjność w Brazylii na rynkach światowych. Twierdzenia te nie są poparte wystarczającymi dowodami, a w każdym razie wydarzenia, które miały miejsce po ODP nie mogą być brane pod uwagę podczas wyboru kraju analogicznego.

89. W świetle powyższych rozważań, Komisja nie znalazła dowodów na to, by ogólne warunki konkurencji panujące na rynku brazylijskim zmieniły się od czasu pierwotnego dochodzenia w stopniu uniemożliwiającym wybór Brazylii na kraj analogiczny.

Różnice w rozwoju społeczno-gospodarczym

90. Niektóre strony twierdziły, że Indie lub Indonezja lepiej nadawałyby się na rynek analogiczny, co wynika z braku podobieństw między Brazylią a Chinami i Wietnamem popod względem rozwoju gospodarczego czy też PKB na mieszkańca.

91. Należy pamiętać, że kraj nieposiadający gospodarki rynkowej lub kraj, w którym gospodarka jest w okresie transformacji jest z założenia różny od kraju posiadającego gospodarkę rynkową. Istnienie tego rodzaju różnicy w rozwoju ekonomicznym między krajem analogicznym a krajem nieposiadającym gospodarki rynkowej lub krajem będącym w okresie transformacji nie należy do rzadkości. Odnosi się to też do różnicy w dochodzie na mieszkańca, który jest również wskaźnikiem rozwoju gospodarczego. Nie przeszkadza to jednak w wyborze Brazylii jako kraju analogicznego w sytuacji, gdy inne czynniki wzięte pod uwagę sugerują, że jest ona krajem bardziej odpowiednim.

Różnice w strukturze kosztów

92. Kilka zainteresowanych stron zwróciło uwagę na fakt, że koszty pracy w Brazylii są wyższe od kosztów pracy w Wietnamie i Chinach, oraz że Indie, Indonezja lub Tajlandia, gdzie koszty pracy są bardziej porównywalne, byłyby bardziej odpowiednimi krajami analogicznymi. Sugerowano również, że z powodu wyższych stawek koszty pracy w Brazylii stanowią 50-70 % kosztów produkcji - a w Chinach tylko 30 %.

93. Pod tym względem kraj o innym poziomie rozwoju gospodarczego może faktycznie być wybrany na kraj analogiczny dla kraju nieposiadającego gospodarki rynkowej lub kraju będącego w okresie transformacji. Koszty pracy, które są wskaźnikiem rozwoju gospodarczego w danym kraju, nie mogą być rozpatrywane jako istotne kryterium w oderwaniu od innych czynników. W odniesieniu do udziału kosztów pracy w ogólnych kosztach produkcji Komisja ustaliła w trakcie weryfikacji na miejscu, że koszty pracy w Brazylii stanowią niecałe 40 % ogólnych kosztów produkcji, co sprawia, że są znacznie bardziej zbliżone do kosztów Chinach niż twierdzono.

94. Niektóre strony twierdziły również, że Brazylia nie jest odpowiednim krajem do ustalenia normalnej wartości, ponieważ przedsiębiorstwa brazylijskie ponoszą koszty związane z projektowaniem oraz badaniami i rozwojem, a w przypadku przedsiębiorstw w Chinach i Wietnamie koszty te ponoszą ich zagraniczni klienci. Komisja stwierdziła, że taka różnica w strukturze kosztów może być wiarygodna, ponieważ eksporterzy z krajów, których dotyczy postępowanie, sprzedają wyroby objęte postępowaniem dawnym producentom wspólnotowym w UE, którzy w dalszym ciągu pokrywają wspomniane wyżej elementy kosztów produkcji i sprzedają wyroby pod swoją własną marką Nie jest to jednak powód, dla którego należałoby odrzucić Brazylię jako odpowiedni kraj analogiczny, ponieważ przy określaniu wartości normalnej możliwe jest skorygowanie takich kosztów (zob. motyw (118) i następne).

95. Niektóre strony sugerowały, że w odróżnieniu od Chin i Wietnamu ceny ex-factory w Brazylii zawierają koszty wprowadzenia produktu na rynek, specjalnych podatków, kredytu i dostawy. Utrzymywały również, że koszty ogólne w Brazylii są wyższe z powodu mniejszego rozmiaru brazylijskich przedsiębiorstw. W tym przypadku Komisja również uważa, że nie jest powód, dla którego należałoby odrzucić Brazylię jako odpowiedni kraj analogiczny, ponieważ przy obliczaniu wartości normalnej możliwe jest dokonanie korekt (zob. motyw (118) i następne).

96. Kilka stron utrzymywało, że kraje azjatyckie mają lepszy dostęp do surowców niż Brazylia, w szczególności do skóry. Komisja zbadała przedstawione dokumenty. Wynika z nich faktycznie, że produkcja skóry rozwinęła się w Azji szybciej, ale należy to postrzegać w kontekście wzrostu produkcji wyrobów skórzanych w Azji. Udział krajów Ameryki Łacińskiej w produkcji obuwia skórzanego na świecie wynosi nieco powyżej 15 % a w światowej produkcji skóry surowej około 15 %. Kraje azjatyckie produkują ponad 50 % obuwia na całym świecie, a ich udział w światowej produkcji skóry surowej wynosi niecałe 40 %. Można zatem stwierdzić, że mimo różnicy w liczbach bezwzględnych dotyczących produkcji skóry, kraje Ameryki Łacińskiej są znacznie bardziej samowystarczalne niż kraje azjatyckie i mają łatwiejszy dostęp do skóry surowej.

Pozostałe uwagi stron

97. Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, że Brazylia nie jest odpowiednim krajem odniesienia ponieważ obuwie brazylijskie nie jest w stanie zastąpić obuwia z Chin i Wietnamu, ze względu na to, że po nałożeniu ceł antydumpingowych przez WE, przywóz obuwia z Indii i Indonezji do WE wzrósł w przeciwieństwie do przywozu z Brazylii. Przywóz do WE z Indii i Indonezji faktycznie wzrósł po nałożeniu ceł antydumpingowych. Komisja jednak zauważa, że podmioty gospodarcze mogą swobodnie dobierać dostawców i jak ustalono później w trakcie analizy szkody, w tym wypadku wybrały one produkty pochodzące z krajów sąsiadujących z Chinami i Wietnamem. Nie stanowi to jednak o nieadekwatności Brazylii jako kraju analogicznego. Co więcej, kraj analogiczny ma służyć do ustalenia wartości normalnej. To, czy produkty wywożone są z tego kraju do WE nie ma w tym przypadku znaczenia. Argument ten został zatem odrzucony.

98. Niektóre strony twierdziły, że Brazylia nie może być rynkiem porównywalnym z Wietnamem, ponieważ Wietnam ukierunkowany jest na wywóz, a sprzedaż w Brazylio ma głownie zasięg krajowy. Komisja nie może uznać tego argumentu. Wietnam jest zdecydowanie bardziej ukierunkowany na wywóz niż Brazylia, jednak nie wiadomo jakby ten fakt mógł wpłynąć na normalną wartość obliczoną w Brazylii, która z założenia odnosi się do brazylijskich kosztów produkcji i sprzedaży krajowej.

99. Kilka stron wysunęło argument, że brazylijskie ceny eksportowe są niższe niż ceny sprzedaży na rynku krajowym. Dla niektórych stron oznacza to, że to właśnie ceny eksportowe, a nie ceny sprzedaży krajowej, powinny być wykorzystane do obliczenia wartości normalnej. Inne strony utrzymywały, że stanowi to dowód na stosowanie praktyk dumpingowych przez brazylijskich eksporterów, co czyni Brazylię nieodpowiednim krajem analogicznym. Komisja zauważa przede wszystkim, że ceny eksportowe nie są istotne w tym przypadku, jako że dostępne są wystarczająco reprezentatywne i korzystne ceny krajowe. Ponadto twierdzenie, jakoby brazylijskie ceny eksportowe były cenami dumpingowymi, nie zostało poparte wystarczającymi dowodami, a bez właściwego dochodzenia nie może być ono ani przyjęte, ani odrzucone.

100. Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, że Brazylia jest nieodpowiednim krajem analogicznym ponieważ producenci brazylijscy otrzymują rządowe dopłaty do wywozu. Komisja zauważa, że tego typu wsparcie miałoby wpływ przede wszystkim na ceny eksportowe, które zgodnie z powyższymi ustaleniami nie są istotne dla niniejszego dochodzenia. Mimo to Komisja zbadała materiały dowodowe przedstawione przez strony i stwierdziła, że wyżej wymienione wsparcie dotyczy programów promujących wywóz, podobnych do tych, które stosowane są w wielu innych krajach, i mających na celu zwiększenie popularności produktu za granicą poprzez kampanie informacyjne i udział w międzynarodowych targach handlowych. Komisja nie wykryła żadnych przesłanek świadczących o tym, że dopłaty do wywozu w Brazylii miały korzystny wpływ na sprzedaż obuwia na rynku krajowym.

101. Kilka stron zwróciło uwagę na fakt, iż Brazylia rozpoczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące obuwia pochodzącego z Chin, w trakcie którego Włochy zostały wykorzystane jako kraj analogiczny, i utrzymywało, że przedsiębiorstwa brazylijskie i włoskie działały w zmowie w celu wykazania jak największej liczby dowodów na praktyki dumpingowe w trakcie dochodzenia przeglądowego przeprowadzonego przez WE. Zarzuty te jednak nie zostały uzasadnione ani poparte istotnymi dowodami. W związku z powyższym Komisja odrzuca ten argument.

Wniosek dotyczący wyboru kraju analogicznego

102. W świetle powyższych ustaleń uznano, że Brazylia jest najbardziej odpowiednim krajem analogicznym.

103. Znaczna grupa zainteresowanych stron twierdziła, że wybór Brazylii na kraj analogiczny będzie miał decydujące znaczenie dla ustalenia dumpingu oraz że dumping nie zostałby stwierdzony, gdyby wybrany został jeden z pozostałych krajów. Aby potwierdzić lub odrzucić ten argument Komisja sprawdziła, jaki byłyby wynik, gdyby wybrana została Indonezja. Mimo iż zgodnie z argumentami przedstawionymi powyżej Indonezja nie była najlepszym wyborem, była ona jednocześnie jedyną rozsądną alternatywą dla Brazylii.

104. Wyniki, podane w odpowiedniej sekcji poniżej, potwierdziły, że wybór kraju analogicznego, w tym wypadku ograniczający się do rozsądnych opcji, nie wpływa na wyniki obliczeń dumpingu.

105. W związku z powyższym Brazylia została wybrana jako kraj analogiczny.

2.1.2. Określenie wartości normalnej w kraju analogicznym

106. Po wyborze Brazylii jako kraju analogicznego wartość normalną obliczono na podstawie danych zweryfikowanych na terenie dwóch współpracujących brazylijskich producentów

107. Krajowa sprzedaż tych producentów została uznana za reprezentatywną w porównaniu z wielkością wywozu do Wspólnoty przez producentów eksportujących z ChRL i Wietnamu. Sprawdzono również, czy sprzedaż krajowa mogłaby zostać uznana za sprzedaż dokonywaną w normalnych warunkach handlu poprzez ustalenie odsetka sprzedaży z zyskiem niezależnym klientom. Dochodzenie wykazało, że wielkość sprzedaży po cenach równych lub przekraczających koszt jednostkowy stanowiła ponad 80 % całkowitej wielkości sprzedaży każdego producenta Dlatego wartość normalna była oparta na rzeczywistej cenie krajowej obliczonej jako średnia ważona cen całej krajowej sprzedaży tego rodzaju produktu w ODP, niezależnie od tego, czy sprzedaż ta była rentowna czy nie.

2.1.3. Wartość normalna dla Golden Step

108. W przypadku przedsiębiorstwa Golden Step wartość normalna została określona na podstawie danych własnych przedsiębiorstwa dotyczących sprzedaży krajowej i kosztów produkcji. Dane te zostały zweryfikowane na terenie przedsiębiorstwa.

109. Na początku Komisja ustaliła, że przedsiębiorstwo Golden Step nie prowadziło sprzedaży krajowej w ODP. Zatem wartość normalna nie mogła zostać ustalona, zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego, w oparciu o jego ceny krajowe. W świetle tego, zaistniała konieczność zastosowania innej metody.

110. Zważywszy, że nie istniały żadne ceny krajowe, które mogłyby posłużyć do ustalenia wartości normalnej, skonstruowana wartość normalna musiała być obliczona na podstawie kosztów danego producenta. W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna została skonstruowana poprzez dodanie do kosztów produkcji wywożonego modelu obuwia, w razie potrzeby odpowiednio skorygowanych, uzasadnionych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych („SG&A”) oraz uzasadnionej marży zysku.

111. W tym względzie niemożliwe było określenie wielkości kosztów SG&A i zysków, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego, w oparciu o rzeczywiste wielkości określone dla innych producentów eksportujących w kraju, którego dotyczy postępowanie, ponieważ żadnemu innemu eksportującemu producentowi z Chin nie przyznano MET. Wielkość kosztów SG&A i zysków nie mogła być też określona zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. b) ponieważ przedsiębiorstwo Golden Step nie prowadziło sprzedaży krajowej produktu tej samej ogólnej kategorii w kraju, którego dotyczy postępowanie. Dlatego też wielkość kosztów SG&A i zysków ustalano zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie innej uzasadnionej metody.

112. W tym kontekście Komisja oszacowała wielkość kosztów SG&A i zysków w oparciu o trzy możliwe scenariusze. Najpierw ustalono wielkość kosztów SG&A i zysków w oparciu o dane pochodzące z pierwotnego dochodzenia. Następnie wykorzystano koszty SG&A i kwoty zysku tych chińskich producentów eksportujących, którym niedawno przyznano MET w rezultacie innych dochodzeń i którzy prowadzili sprzedaż na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym. W trzecim scenariuszu zbadano informacje dotyczące wielkości kosztów SG&A i zysków w kraju analogicznym. Następnie określono wartość normalną według tych scenariuszy.

2.2. Chińskie i wietnamskie ceny eksportowe

113. W przypadku bezpośredniej sprzedaży niezależnym nabywcom we Wspólnocie cenę eksportową ustalono na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

114. W przypadkach, w których sprzedaż do Wspólnoty odbywała się za pośrednictwem niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych zlokalizowanych poza Wspólnotą, ceny eksportowe ustalono na podstawie cen produktu w momencie jego sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz przedsiębiorstwu handlowemu, tzn. niepowiązanemu nabywcy, przez producentów, których dotyczy postępowanie zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

2.3. Porównanie chińskich i wietnamskich cen eksportowych z wartościami normalnymi kraju analogicznego

115. Zgodnie z metodyką wykorzystaną w pierwotnym dochodzeniu wartość normalna dla tych rodzajów produktów, które przeznaczone były na wywóz i nie były sprzedawane na rynku krajowym, ustalona została na podstawie cen krajowych najbardziej podobnych rodzajów produktów. Ceny te były odpowiednio korygowane, jeżeli było to uzasadnione.

116. Wartość normalną i ceny eksportowe porównano na podstawie ceny ex-works. Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Wprowadzono przede wszystkim następujące korekty:

117. Zbadano, czy uzasadniona była korekta poziomu handlu zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d) rozporządzenia podstawowego. W tym kontekście ustalono, że poziomy handlu na rynkach krajowych i eksportowych były różne. Dokonano zatem dostosowań, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d)-i) rozporządzenia podstawowego, aby odzwierciedlić upusty przyznane hurtownikom na rynku brazylijskim w stosunku do sprzedaży sprzedawcom detalicznym, która była realizowana wyłącznie przez trzech brazylijskich producentów objętych badaniem.

118. Aby zapewnić rzetelne porównanie wielkości wywozu z Chin i Wietnamu z wielkością sprzedaży krajowej w Brazylii dokonano dostosowania zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego ze względu na różnice w prowizjach wypłacanych niezależnym podmiotom w Brazylii.

119. Zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. k rozporządzenia podstawowego dokonano również dostosowania z tytułu wydatków na badania i rozwój oraz projektowanie tak, aby odzwierciedlić koszty ponoszone przez brazylijskich producentów (w odróżnieniu od producentów z Chin i Wietnamu).

120. W trakcie poprzedniego dochodzenia wprowadzono, zgodne z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego, dostosowanie mające odzwierciedlić różnice w jakości skóry użytej do produkcji obuwia. Taka korekta nie była potrzebna w trakcie niniejszego dochodzenia z powodu podobnej jakości skóry używanej przez brazylijskich, chińskich i wietnamskich eksporterów (zob. motyw (87)).

121. Inne dostosowania, w tym dotyczące transportu i ubezpieczenia, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. e) rozporządzenia podstawowego, zostały wprowadzone we wszystkich przypadkach, w których było to uzasadnione, właściwe i poparte dowodami.

122. Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, że wahania kursu wymiany USD/EUR miały wpływ na ustalone marginesy dumpingu, co uzasadniało korektę. Twierdzenie to zostało odrzucone. Zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. j) rozporządzenia podstawowego dostosowania można wprowadzić tylko w przypadkach, gdy zmiana kursu wymiany ma charakter stały. W przypadku, gdy kurs wymiany ulega ciągłym zmianom, jak to ma miejsce w przypadku kursu wymiany USD/EUR, ma on raz tendencja spadkowe, a kiedy indziej wzrostowe. Tym samym nie może być mowy o trwałej tendencji, a co za tym idzie – nie można wprowadzać korekty.

2.4. Stwierdzenie dumpingu w przypadku przedsiębiorstw ChRL objętych dochodzeniem

2.4.1. Stwierdzenie dumpingu w przypadku Golden Step

123. W przypadku przedsiębiorstwa Golden Step porównanie między ceną eksportową a wartością normalną, jak wyjaśniono w motywie (111) i następnych, wykazało margines dumpingu w zakresie od 5 % do 16 %.

2.4.2. Stwierdzenie dumpingu w przypadku przedsiębiorstw, którym nie przyznano MET

124. Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego marginesy dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej poszczególnych rodzajów produktu z ich średnią ważoną ceną eksportową. Dla wszystkich przedsiębiorstw objętych próbą obliczono jeden średni ważony margines dumpingu w ChRL. Ten margines dumpingu został przypisany wszystkim pozostałym producentom eksportującym w ChRL.

125. Ustalono, że ogólnokrajowy poziom dumpingu w przypadku ChRL waha się w granicach od 35 % do 38 % ceny CIF na granicy Wspólnoty, w zależności od metody obliczeń wykorzystanej w przypadku przedsiębiorstwa Golden Step, jak wyjaśniono w motywie (115).

126. W świetle wyciągniętych wniosków dotyczących wyboru kraju analogicznego obliczenia dumpingu zostały również przeprowadzone z wykorzystaniem metody podanej powyżej, z tym że wartości normalne dla Brazylii zostały zastąpione wartościami współpracujących producentów z Indonezji. W wyniku tych obliczeń margines dumpingu ustalono w zakresie od 19 % do 22 %, w zależności od metody obliczeń wykorzystanej w przypadku przedsiębiorstwa Golden Step.

2.5. Stwierdzenie dumpingu w przypadku przedsiębiorstw objętych dochodzeniem w Wietnamie

127. Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego marginesy dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej poszczególnych rodzajów produktu z ich średnią ważoną ceną eksportową. Obliczono jeden średni ważony margines dumpingu dla Wietnamu, ponieważ żadnemu z przedsiębiorstw objętych próbą nie przyznano MET. Ten margines dumpingu został przypisany wszystkim pozostałym producentom eksportującym w Wietnamie.

128. Ustalono, że ogólnokrajowy poziom dumpingu dla Wietnamu wynosi 43,8 % ceny CIF na granicy Wspólnoty.

129. Podobnie jak w przypadku ChRL obliczenia dumpingu zostały również przeprowadzone z wykorzystaniem metody podanej powyżej, z tym że wartości normalne dla Brazylii zostały zastąpione wartościami współpracujących producentów z Indonezji. W wyniku tych obliczeń margines dumpingu ustalono na poziomie 28,4 %.

2.6. Wnioski dotyczące kontynuacji dumpingu przez kraje, których dotyczy postępowanie

130. Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, że w okresie między nałożeniem środków ostatecznych w kwietniu 2006 r. a końcem ODP wielkość wywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, spadła. Utrzymywano, że spadek ten jest wynikiem zmniejszenia produkcji i mocy produkcyjnych w ChRL i Wietnamie, co spowodowane było nałożeniem ostatecznych środków, przeniesieniem produkcji z ChRL i Wietnamu do innych krajów lub zwiększeniem sprzedaży krajowej. Twierdzono również, że ceny importowe wzrosły lub pozostały na tym samym poziomie. Tym samym strony twierdziły, że wielkość przywozu i ceny importowe nie mogą uzasadniać stwierdzenie kontynuacji dumpingu na znaczną skalę w ODP.

131. Argumenty te nie zmieniają jednak faktu, że wykryto znaczne marginesy dumpingu w ODP oraz tego, że marginesy te dotyczą znacznych ilości wwożonych produktów mających duży udział w rynku wspólnotowym. W związku z powyższym stwierdzono kontynuację dumpingu w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL i Wietnamu.

3. Zmiany wielkości przywozu z ChRL w przypadku uchylenia środków

3.1. Uwagi ogólne

132. Dokonano analizy prawdopodobnych zmian przywozu z ChRL zarówno pod względem oczekiwanych cen, jak i wielkości.

133. Na początku ustalono ceny dla ODP. Dane uzyskano z wypełnionych kwestionariuszy (otrzymanych od 58 współpracujących producentów eksportujących), które zawierały ceny sprzedaży na rynku krajowym i ceny eksportowe oferowane w wywozie zarówno na rynek wspólnotowy, jak i na rynki państw trzecich. Skorzystano z tych informacji, ponieważ uznano je za najlepsze źródło dostępnych informacji na temat cen produktu objętego postępowaniem dla celów porównania cen podawanych na różnych rynkach. Dane te uznano za reprezentatywne, ponieważ obejmowały 22 % przywozu na rynek wspólnotowy. Ceny eksportowe w wywozie do Wspólnoty podane w wypełnionych formularzach dotyczących kontroli wyrywkowej zweryfikowano porównując z dostępnymi Komisji informacjami statystycznymi, chociaż informacji statystycznych nie można było użyć przy porównaniu cen, ponieważ nie obejmowały one sprzedaży krajowej w Chinach i wywozu do państw trzecich.

134. Mimo że dane pochodzące z Comext są kolejnym wiarygodnym źródłem, nie umożliwiły one, jak stwierdzono w motywie (67), porównania cen na poszczególnych rynkach.

135. Ceny na rynku wspólnotowym otrzymano z danych dostarczonych przez producentów wspólnotowych objętych próbą. W dochodzeniu ustalono, że średnie ceny były porównywalne z cenami przywożonego obuwia, ponieważ:

136. dotyczyły produktu podobnego;

137. były na tym samym poziomie obrotu handlowego;

138. dotyczyły ich porównywalne reguły handlowe (incoterms);

139. dotyczyły porównywalnych ilości.

140. Przeanalizowano również wpływ niektórych nowych zmian od zakończenia ODP, ponieważ uznano, że jest on wystarczająco duży, aby wpłynąć na prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu. O taką analizę wystąpiły także zainteresowane strony.

3.2. Relacje między cenami we Wspólnocie a cenami w ChRL

141. Wypełnione kwestionariusze wskazały, że chińskie ceny krajowe ustalone na podstawie własnych danych eksporterów były niższe od cen na rynku wspólnotowym. Należy jednak zauważyć, że nie można było zweryfikować danych wszystkich nieobjętych próbą przedsiębiorstw (w tym danych dotyczących sprzedaży krajowej). Niemożliwe było zatem przeprowadzenie szczegółowej analizy cen krajowych w ChRL. Ponadto nie uznano tego za konieczne z uwagi na ogólne ustalenie dotyczące kontynuacji dumpingu.

3.3. Relacje między cenami eksportowymi w wywozie do państw trzecich a poziomem cen we Wspólnocie

142. Wypełnione formularze dotyczące kontroli wyrywkowej wskazały, że ceny uzyskane przez chińskie przedsiębiorstwa współpracujące na najważniejszych rynkach państw trzecich były niższe od cen przeważających na rynku wspólnotowym. To także wskazywało, że chińscy producenci mogą wywozić większe ilości do Wspólnoty. W przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia środków, dla chińskich producentów eksportujących korzystniejsze byłoby przekierowanie wywozu do Wspólnoty. Nie można było jednak zweryfikować danych dotyczących cen osiągniętych przez chińskie przedsiębiorstwa współpracujące na najważniejszych rynkach państw trzecich i dlatego nie kontynuowano przedmiotowej analizy.

143. Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że inne rynki stały się atrakcyjniejsze od rynku wspólnotowego. Aby uzasadnić to twierdzenie, jedna strona przedstawiła analizę chińskich statystyk celnych. Analiza Komisji wykazała jednak, że oprócz Stanów Zjednoczonych rynek wspólnotowy pozostaje najatrakcyjniejszym rynkiem dla chińskich eksporterów. W rzeczywistości w okresie objętym analizą przedstawioną przez daną stronę wielkość wywozu wzrosła (tj. w latach 2005-2008). W przypadku uchylenia ceł antydumpingowych, rynek wspólnotowy stałby się jeszcze atrakcyjniejszy, a zatem prawdopodobnie zwiększyłaby się wielkość przywozu.

3.4. Relacje między cenami eksportowymi w wywozie do państw trzecich a cenami w ChRL

144. Wypełnione kwestionariusze otrzymane od 58 chińskich przedsiębiorstw współpracujących pokazują, że ceny eksportowe w wywozie na najważniejsze rynki państw trzecich są poniżej cen, jakie te przedsiębiorstwa osiągają na rynku krajowym. Danych tych nie można było jednak zweryfikować i dlatego nie kontynuowano analizy.

145. Ponadto poziom cen eksportowych w wywozie do państw trzecich w porównaniu z brazylijską wartością normalną wskazał, że te ceny eksportowe są na ogół znacznie niższe. Jednak ponownie z powodów wyjaśnionych w motywie (140), nie można było zweryfikować przedmiotowych danych i dlatego nie kontynuowano tej analizy.

146. Podsumowując, dostępne dane wskazały na prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu.

3.5. Niewykorzystane moce produkcyjne i zapasy

147. Wszystkie chińskie przedsiębiorstwa objęte próbą stosowały system produkcji na zamówienie i dlatego w ich zapasach znajdowały się wyroby gotowe czekające na wysyłkę. Przedsiębiorstwa stosują system produkcji na zamówienie, ponieważ sektor obuwniczy musi dostosowywać się w każdym sezonie do nowej mody na podstawie zamówień od klientów i nie może korzystać ze sprzedaży zapasów. W związku z tym, że przedsiębiorstwa nie miały żadnych realnych zapasów, elementu tego nie można było uznać za istotny wskaźnik przy analizie prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu.

148. W dochodzeniu ustalono, że niewykorzystane moce produkcyjne wszystkich 58 współpracujących przedsiębiorstw chińskich stanowiły około 9 % ich całkowitej mocy produkcyjnej w zakresie produkcji obuwia. Ilość ta odpowiadałaby 14,5 mln par w przypadku 58 współpracujących przedsiębiorstw lub około 65 mln par w przypadku wszystkich producentów eksportujących. Druga wartość odpowiada około 10 % całkowitej konsumpcji we Wspólnocie (podanej w tabeli 3).

149. Prawdopodobne wykorzystanie wolnych mocy produkcyjnych zostało poddane analizie. Wyżej wymienione różnice w poziomach cen we Wspólnocie, na chińskim rynku krajowym i w państwach trzecich prawdopodobnie zachęcą chińskie przedsiębiorstwa do wykorzystania wolnych mocy w celu wywozu do Wspólnoty. Innym czynnikiem stanowiącym o atrakcyjności rynku UE dla chińskich eksporterów jest jego wielkość.

150. Ponadto należy wskazać, że istniejące linie produkcyjne można wykorzystywać do produkcji innych rodzajów obuwia, takich jak STAF i obuwie z cholewkami z materiałów włókienniczych, jak również produktu objętego postępowaniem. Przedsiębiorstwa objęte próbą i inne przedsiębiorstwa współpracujące w Chinach produkowały duże ilości obuwia, które nie jest produktem objętym postępowaniem. Obecny podział między produkcją produktu objętego postępowaniem i innego obuwia zależy od wymogów konsumentów i strategii związanych z zamówieniami i źródłami zaopatrzenia importerów wspólnotowych. Jednak w przypadku uchylenia środków importerzy wspólnotowi z pewnością dokonaliby ponownej oceny swoich strategii związanych ze źródłami zaopatrzenia i mogliby zamawiać więcej produktu objętego postępowaniem od chińskich producentów. Mogłoby to spowodować wzrost wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty.

3.6. Obchodzenie i absorpcja środków

151. Jak ustalono w rozporządzeniu (WE) nr 388/2008, istniejące środki obejmujące ChRL obchodzono przesyłkami przez Specjalny Region Administracyjny Makau. W konsekwencji środki rozszerzono na przesyłki produktu objętego postępowaniem składanego lub przeładowywanego w Specjalnym Regionie Administracyjnym Makau. Takie praktyki mające na celu obejście środków pokazują atrakcyjność rynku wspólnotowego dla chińskich producentów eksportujących.

3.7. Wniosek

152. Dochodzenie wykazało, że w przypadku uchylenia środków będzie istniało prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu. Wniosek ten oparty jest na atrakcyjności rynku wspólnotowego ze względu na wielkość, jak również na porównaniu cen między rynkiem wspólnotowym, chińskim i państw trzecich.

153. Ponadto kilka czynników, w tym względne poziomy cen, dostępność wolnych mocy produkcyjnych, obchodzenie środków i zdolność do przejścia od produkcji innego obuwia do produktu objętego postępowaniem świadczą o prawdopodobnym wzroście przywożonych ilości w przypadku uchylenia środków. Z drugiej strony inne czynniki, takie jak światowy kryzys gospodarczy i tendencja do przenoszenia produkcji do innych krajów, nieuchronnie ograniczą do pewnego stopnia przywożone ilości. Czynniki te są poddawane dalszej analizie w sekcji 5 (Zmiany po ODP) poniżej.

154. Stwierdzono, że przywóz z ChRL będzie nadal napływał w dużych ilościach na rynek Wspólnotowy i te ilości będą sprzedawane po niskich, dumpingowych cenach, istnieje zatem prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków.

4. Zmiany wielkości przywozu z Wietnamu w przypadku uchylenia środków

4.1. Uwagi ogólne

155. Dokonano analizy prawdopodobnych zmian wielkości przywozu z Wietnamu zarówno pod względem oczekiwanych cen, jak i wielkości.

156. Na początku ustalono ceny dla ODP. Dane uzyskano z wypełnionych formularzy dotyczących kontroli wyrywkowej (otrzymanych od 51 współpracujących wietnamskich producentów eksportujących), które zawierały ceny sprzedaży dla rynku krajowego i ceny eksportowe w wywozie zarówno na rynek wspólnotowy, jak i na rynki państw trzecich. Skorzystano z tych informacji, ponieważ uznano je za najlepsze źródło informacji na temat cen produktu objętego postępowaniem dla celów porównania cen podawanych na różnych rynkach. Dane te uznano za reprezentatywne, ponieważ obejmowały 82 % przywozu na rynek wspólnotowy. Wspólnotowe ceny sprzedaży zawarte w wypełnionych formularzach dotyczących kontroli wyrywkowej zweryfikowano z dostępnymi Komisji informacjami statystycznymi (dane TARIC). Informacji statystycznych nie można było jednak wykorzystać przy porównywaniu cen, ponieważ nie obejmowały one wietnamskiej sprzedaży krajowej i wywozu do państw trzecich.

157. Mimo że dane pochodzące z Comext są kolejnym wiarygodnym źródłem, nie umożliwiły one, jak stwierdzono w motywie (67), porównania cen na poszczególnych rynkach.

158. Ceny na rynku wspólnotowym otrzymano z danych dostarczonych przez producentów wspólnotowych objętych próbą. W dochodzeniu ustalono, że średnie ceny były porównywalne z cenami przywożonego obuwia, ponieważ:

159. dotyczyły produktu podobnego;

160. były na tym samym poziomie obrotu handlowego;

161. dotyczyły ich porównywalne reguły handlowe (incoterms);

162. dotyczyły porównywalnych ilości.

4.2. Relacje między cenami we Wspólnocie a cenami w Wietnamie

163. Wypełnione kwestionariusze wskazały, że wietnamskie ceny krajowe ustalone na podstawie własnych danych eksporterów były niższe od cen na rynku wspólnotowym. Należy jednak zauważyć, że nie można było zweryfikować danych wszystkich nieobjętych próbą przedsiębiorstw (w tym danych dotyczących sprzedaży krajowej). Niemożliwe było zatem przeprowadzenie szczegółowej analizy cen krajowych w Wietnamie. Ponadto, tak jak w przypadku ChRL, nie uznano tego za konieczne z uwagi na ogólne ustalenie dotyczące kontynuacji dumpingu.

4.3. Relacje między cenami eksportowymi w wywozie do państw trzecich a poziomem cen we Wspólnocie

164. Według danych z Głównego Urzędu Statystycznego Wietnamu i wietnamskiego głównego urzędu ceł (rok kalendarzowy 2008) około 50 % wietnamskiego wywozu obuwia wysyłane jest na rynek wspólnotowy. Informacje otrzymane podczas próby pokazują, że w ODP współpracujący eksporterzy również sprzedawali bardzo duże ilości na rynkach państw trzecich.

165. Wypełnione kwestionariusze wskazały, że ceny uzyskane przez wietnamskie przedsiębiorstwa współpracujące na najważniejszych rynkach państw trzecich były niższe od cen przeważających na rynku wspólnotowym. Wskazywało to, że wietnamscy producenci mogą wywozić większe ilości do Wspólnoty.

4.4. Relacje między cenami eksportowymi w wywozie do państw trzecich a cenami w Wietnamie

166. Uwzględniając małe wielkości sprzedaży uzyskane przez producentów eksportujących na wietnamskim rynku krajowym, nie można było wyciągnąć żadnych merytorycznych wniosków wynikających z tego porównania.

4.5. Niewykorzystane moce produkcyjne i zapasy

167. Wszystkie wietnamskie przedsiębiorstwa objęte próbą stosowały system produkcji na zamówienie i dlatego w ich zapasach znajdowały się jedynie wyroby gotowe czekające na wysyłkę. Przedsiębiorstwa stosują system produkcji na zamówienie, ponieważ sektor obuwniczy musi dostosowywać się w każdym sezonie do nowej mody na podstawie zamówień od klientów i nie może korzystać ze sprzedaży zapasów. Uznaje się zatem, że w niniejszym przypadku zapasy nie są zbyt miarodajnym wskaźnikiem.

168. W dochodzeniu ustalono, że niewykorzystane moce produkcyjne wszystkich 51 współpracujących przedsiębiorstw wietnamskich stanowią około 17 % ich całkowitej mocy produkcyjnej w zakresie obuwia. Ilość ta odpowiadałaby 34 mln par w przypadku 51 współpracujących przedsiębiorstw lub około 42 mln par w przypadku wszystkich producentów eksportujących. Druga wartość odpowiada około 6 % całkowitej konsumpcji we Wspólnocie (podanej w tabeli 3).

169. Prawdopodobne wykorzystanie wolnych mocy produkcyjnych zostało poddane analizie. Wyżej wymienione różnice w poziomach cen na rynku wspólnotowym i rynkach państw trzecich prawdopodobnie zachęcą wietnamskie przedsiębiorstwa do wykorzystania wolnych mocy w celu wywozu do Wspólnoty. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w atrakcyjności rynku wspólnotowego ze względu na jego wielkość.

170. Ponadto należy wskazać, że istniejące linie produkcyjne można wykorzystywać do produkcji innych rodzajów obuwia, takich jak STAF i obuwie z cholewkami z materiałów włókienniczych, jak również produktu objętego postępowaniem. Przedsiębiorstwa objęte próbą i inne przedsiębiorstwa współpracujące w Wietnamie produkowały duże ilości obuwia, które nie jest produktem objętym postępowaniem. Obecny podział między produkcją produktu objętego postępowaniem i innego obuwia zależy od wymogów konsumentów i strategii związanych z zamówieniami i źródłami zaopatrzenia importerów wspólnotowych. Jednak w przypadku uchylenia środków importerzy wspólnotowi dokonaliby ponownej oceny swoich strategii związanych ze źródłami zaopatrzenia i mogliby zamawiać więcej produktu objętego postępowaniem od wietnamskich producentów. Mogłoby to spowodować wzrost wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty.

4.6. Wniosek

171. Poza kontynuacją dumpingu na wysokim poziomie, dochodzenie wykazało, że w przypadku uchylenia środków będzie istniało prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu. Wniosek ten oparty jest na atrakcyjności rynku wspólnotowego ze względu na jego wielkość i poziom cen.

172. Ponadto kilka czynników, w tym względne poziomy cen, dostępność wolnych mocy produkcyjnych i zdolność do przejścia od produkcji innego obuwia do produktu objętego postępowaniem świadczą o wzroście przywożonych ilości w przypadku uchylenia środków. Z drugiej strony inne czynniki, takie jak światowy kryzys gospodarczy i tendencja do przenoszenia produkcji do innych krajów, nieuchronnie ograniczą do pewnego stopnia przywożone ilości. Czynniki te są poddawane dalszej analizie w sekcji 5 (Zmiany po ODP) poniżej.

173. Stwierdzono, że przywóz z Wietnamu będzie nadal napływał w dużych ilościach na rynek Wspólnotowy i te wielkości będą sprzedawane po niskich, dumpingowych cenach, tak że istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków.

5. Zmiany po ODP

174. Dokonano również analizy wpływu zmian po ODP w odniesieniu do ChRL i Wietnamu, ponieważ uznano, że są one wystarczająco duże, aby wpłynąć na ilość produktu objętego postępowaniem produkowanego w krajach, których dotyczy postępowanie, i wywożonego na rynek wspólnotowy i na jego ceny.

5.1. Światowy kryzys gospodarczy

175. Kryzys rozpoczął się w drugiej połowie 2008 r. (tj. po zakończeniu ODP). Niektóre strony twierdziły, że będzie miał wpływ na produkcję i wywóz (w tym wywóz do Wspólnoty) produktu objętego postępowaniem pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, z powodu malejącego zapotrzebowania na światowym i wspólnotowym rynku obuwniczym.

5.2. Zmiany wielkości przywozu i cen po ODP

176. W pierwszej kolejności należy wspomnieć, że postawione przez strony zarzuty dotyczące prawdopodobnego wpływu zmian po ODP na wielkość wywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, i konsumpcję we Wspólnocie były sprzeczne. Niektóre zainteresowane strony szacowały, że wywóz z krajów, których dotyczy postępowanie, może spaść w 2009 r. nawet o 25-30 % w porównaniu z liczbami z ODP. Inne zainteresowane strony przewidywały utrzymanie się stałego poziomu przywozu. Dostępne statystyki Eurostatu dotyczące pierwszej połowy 2009 r. rzeczywiście wykazują spadek wielkości przywozu z Chin o 25 % i spadek wielkości przywozu z Wietnamu o 28 %. Pod względem cen statystyki Eurostatu wykazują w