[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 9.4.2010

KOM(2010)134 wersja ostateczna

SPRAWOZDANIE KOMISJI

w sprawie szkoleń i wymiany urzędników odpowiedzialnych za realizację wzajemnej pomocy na mocy dyrektywy o usługach (2006/123/WE)

SEK(2010)395

SPRAWOZDANIE KOMISJI

w sprawie szkoleń i wymiany urzędników odpowiedzialnych za realizację wzajemnej pomocy na mocy dyrektywy o usługach (2006/123/WE)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

1. WPROWADZENIE

Współpraca administracyjna stanowi ważną i innowacyjną część dyrektywy o usługach[1]. Właściwe organy na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym we wszystkich państwach członkowskich[2] mają obowiązek wzajemnej pomocy bezpośrednio oraz na odległość, tak aby uniknąć wielokrotnych kontroli i zapewnić skuteczny nadzór nad dostawcami usług (art. 28-36).

System Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym (IMI) jest narzędziem wspierającym organy w wykonywaniu tego zadania. System IMI to informatyczna sieć informacyjna utworzona przez Komisję w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi. Umożliwia on identyfikację partnerów w innych krajach oraz wymianę informacji z tymi partnerami we własnym języku w oparciu o wcześniej przetłumaczone pytania i odpowiedzi. W razie problemów możliwa jest interwencja koordynatorów IMI. Obecnie system ten wykorzystywany jest w kontekście dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych[3] i dyrektywy o usługach.

Zgodnie z art. 34 ust. 2 dyrektywy o usługach państwa członkowskie, z pomocą Komisji, podejmują działania w celu ułatwienia szkolenia i wymiany urzędników odpowiedzialnych za współpracę administracyjną.

Na mocy art. 34 ust. 3 „Komisja ocenia potrzebę ustanowienia wieloletniego programu w celu organizacji odpowiedniej wymiany urzędników i szkolenia”.

Niniejsze sprawozdanie stanowi podsumowanie wyników oceny, która została dokonana na podstawie danych zebranych z różnych źródeł, w tym ankiet przeprowadzonych wśród użytkowników IMI oraz koordynatorów, a także informacji zwrotnych od osób prowadzących szkolenia z zakresu systemu IMI[4].

2. OCENA POTRZEB

Na podstawie informacji zwrotnych otrzymanych od użytkowników systemu IMI, jego koordynatorów i osób prowadzących szkolenia w tym zakresie można wyciągnąć osiem głównych wniosków:

1. Choć system IMI jest przyjazny wobec użytkowników, szkolenia w tej dziedzinie są potrzebne.

2. Szkolenia z zakresu prawnych i praktycznych skutków dyrektywy o usługach stanowią większe wyzwanie niż szkolenia dotyczące technicznej obsługi systemu IMI.

3. Ogólne przeszkolenie językowe i komputerowe jest oferowane w ramach szkoleń wewnętrznych; włączanie tych szkoleń w zakres współpracy administracyjnej nie jest więc niezbędne.

4. Użytkownicy chętnie biorą udział w szkoleniach organizowanych na miejscu.

5. Dostępność instruktorów o odpowiednich kwalifikacjach stanowi poważniejszy problem niż koszty organizacji samych szkoleń.

6. Materiały pomocnicze przygotowane przez Komisję są cenione, choć niedostatecznie znane.

7. Główna odpowiedzialność za szkolenia spoczywa obecnie na państwach członkowskich, Komisja powinna jednak również się w nie zaangażować.

8. Wymiana urzędników mogłaby stanowić znaczną wartość dodaną.

3. CELE śRODKÓW, KTÓRE MAJą BYć PODJęTE

Nadrzędnym celem jakichkolwiek środków podejmowanych na podstawie oceny potrzeb powinno być zagwarantowanie, że użytkownicy systemu IMI dysponują dostateczną wiedzą i umiejętnościami, aby skutecznie się tym systemem posługiwać. W tym celu szkolenia powinny jak najdokładniej odpowiadać potrzebom użytkownika i być w miarę możliwości spójne w całej UE. Koordynatorzy IMI odgrywają kluczową rolę w organizacji szkoleń i w związku z tym powinni być w swoich działaniach wspierani. W związku z tym że potrzeby szkoleniowe ulegną prawdopodobnie zmianie w dłuższej perspektywie, obecnie jest jeszcze za wcześnie, aby określać cele odnoszące się do treści szkoleń[5].

Należy upowszechnić i szerzej stosować materiały pomocnicze. Dotyczy to w szczególności materiałów dydaktycznych do samodzielnej nauki.

Biorąc pod uwagę opinię użytkowników systemu IMI, którzy uważają, że spotkania z urzędnikami z innych krajów w celu wymiany doświadczeń mogłyby stanowić dodatkową wartość, kolejnym celem powinno być promowanie i wspieranie wymiany urzędników.

4. PORÓWNANIE MOżLIWYCH WARIANTÓW STRATEGICZNYCH

Komisja mogłaby utrzymać status quo i w dalszym ciągu udzielać pomocy państwom członkowskim w taki sam sposób, jak dotychczas. Jej działania w tym zakresie są wysoko oceniane. Nie rozwiązują one jednak wszystkich trudności, na jakie napotykają osoby odpowiedzialne za szkolenia i propagowanie wiedzy w tym zakresie, takie jak niedostateczne zasoby ludzkie, brak specjalistycznego przygotowania do prowadzenia szkoleń lub brak wsparcia ze strony zwierzchników.

Komisja mogłaby zatem dostosować i rozszerzyć swoje obecne podejście zgodnie z pojawiającymi się potrzebami państw członkowskich. Mogłoby to na przykład polegać na pomocy w organizacji konferencji z udziałem przedstawicieli państw członkowskich. Komisja mogłaby również pomóc w nawiązaniu kontaktów między państwami członkowskimi, które są zainteresowane wymianą urzędników, oraz służyć im radą. Ponadto mogłaby w większym stopniu uwzględniać postulaty niektórych koordynatorów, dotyczące np. tłumaczenia dokumentów pomocniczych i preferencji w zakresie tworzenia systemu.

Komisja mogłaby poszukiwać dodatkowych środków i określić program wieloletni , co pozwoliłoby na znaczne zwiększenie skali szkoleń i działań mających na celu propagowanie wiedzy. Wspomniany program mógłby obejmować systematyczne szkolenia organizowane we wszystkich państwach członkowskich i prowadzone przez zewnętrznych specjalistów, profesjonalną pomoc w organizacji transgranicznych konferencji oraz utworzenie centralnego systemu wymiany urzędników. Finansowe i osobowe skutki tych działań zależą od liczby i zakresu podjętych środków. Na obecnym etapie nie jest jednak jasne, czy korzyści z realizacji programu wieloletniego zrównoważyłyby jego znaczne koszty, ponieważ średnio- i długoterminowe potrzeby państw członkowskich nie zostały określone.

Drugi wariant zakłada elastyczne podejście do pojawiających się potrzeb i może być wdrożony w każdej chwili. Może się on jednak okazać mniej skuteczny w systematycznym docieraniu do użytkowników systemu IMI niż program wieloletni i niezdolny do rozwiązania niektórych problemów zgłoszonych przez koordynatorów. Niemniej jednak pozwala on zapewnić elastyczne wsparcie, nie wykluczając jednocześnie zastosowania na późniejszym etapie rozwiązań wymagających większych nakładów.

5. WNIOSKI

W świetle dokonanej oceny potrzeb można stwierdzić, że przyjęcie programu wieloletniego w zakresie szkoleń i wymiany urzędników nie ma obecnie wystarczającego uzasadnienia. Wprowadzenie takiego programu byłoby przedwczesne w momencie, gdy współpraca w zakresie dyrektywy o usługach właśnie została uruchomiona. Zarówno Komisja jak i koordynatorzy IMI powinni zdobyć większe doświadczenie, aby móc określić średnio- i długoterminowe potrzeby szkoleniowe a także potrzeby związane z ewentualną wymianą urzędników.

Tymczasem Komisja będzie nadal starała się wspierać państwa członkowskie w działaniach na rzecz propagowania wiedzy w zakresie współpracy administracyjnej oraz w dziedzinie szkoleń użytkowników systemu IMI, co do tej pory czyniła z dużym powodzeniem. Proponuje ona jednak te działania dostosować i elastycznie rozszerzyć ich zakres, jeśli tylko państwa członkowskie uznają, że jest taka potrzeba. Takie podejście będzie wymagać od państw członkowskich, a szczególnie od koordynatorów IMI, poważnego zaangażowania w działania mające na celu podnoszenie świadomości oraz w szkolenie urzędników, poprzez zapewnienie wystarczających środków finansowych i zasobów ludzkich do realizacji tych zadań oraz przy wsparciu ze strony Komisji.

Komisja będzie w dalszym ciągu uważnie obserwować rozwój sytuacji w państwach członkowskich i ponownie oceni potrzebę przyjęcia programu wieloletniego na podstawie doświadczeń zebranych podczas pierwszego roku obowiązkowego stosowania systemu IMI dla usług. Komisja przedstawi sprawozdanie na temat IMI w sprawozdaniu rocznym za rok 2010, którego opublikowanie planowane jest na luty 2011 r. Komisja będzie również regularnie przekazywała niezbędne informacje statystyczne państwom członkowskim, umożliwiając im w ten sposób wniesienie wkładu do sprawozdania rocznego[6].

[1] Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36).

[2] Termin „państwa członkowskie” odnosi się w tym dokumencie do 27 państw członkowskich UE oraz 3 krajów EFTA będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), tj. Norwegii, Islandii i Liechtensteinu.

[3] Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22).

[4] Szczegóły dotyczące oceny oraz jej wyniki znajdują się w dokumencie roboczym dołączonym do niniejszego sprawozdania.

[5] Ankiety przeprowadzono w czasie, kiedy w większości państw członkowskich przepisy krajowe wdrażające dyrektywę o usługach nie zostały jeszcze przyjęte i/lub szkolenia dotyczące zagadnień prawnych nie zostały jeszcze zorganizowane.

[6] Szczegóły dotyczące uzgodnień w sprawie monitorowania i oceny można znaleźć w załączonym dokumencie roboczym.