[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 7.2.2007

SEK(2007) 142 wersja ostateczna

Zalecenie

ZALECENIE RADY DLA POLSKI

mające na celu likwidację nadmiernego deficytu budżetowego

Zastosowanie art. 104 ust. 7 Traktatu

(przedstawione przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. Kontekst: Artykuł 104 i procedura nadmiernego deficytu

Artykuł 104 Traktatu ustanawia wymóg zapewnienia solidnych finansów publicznych i unikania nadmiernego deficytu jako środków służących wzmocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy. Wykonaniu art. 104 Traktatu służy Pakt na rzecz stabilności i wzrostu, a w szczególności jego część naprawcza określona w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu[1]. Przeprowadzona w 2005 r. reforma paktu miała na celu położenie większego nacisku na utrzymywanie dyscypliny budżetowej, wzmocnienie jego skuteczności i podstaw gospodarczych oraz ochronę stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej.

2. Procedura nadmiernego deficytu w stosunku do Polski

Na podstawie własnych prognoz gospodarczych z wiosny 2004 r.[2], według których deficyt w roku 2003 miał wynieść 4,1 % PKB[3], Komisja w dniu 12 maja 2004 r. wszczęła procedurę nadmiernego deficytu w stosunku do Polski na podstawie art. 104 ust. 3 Traktatu. W maju 2004 r. Polska przedstawiła pierwszy program konwergencji, który Rada zaopiniowała w dniu 5 lipca 2004 roku[4]. Jednocześnie na podstawie zalecenia Komisji i zgodnie z art. 104 ust. 6 Rada uznała, że w Polsce istnieje nadmierny deficyt[5] i w związku z tym, na podstawie art. 104 ust. 7, skierowała do władz polskich zalecenie jego korekty[6]. Rada zaleciła władzom polskim „położenie kresu obecnej sytuacji nadmiernego deficytu możliwie jak najszybciej” oraz „podjęcie działań w ramach średniookresowych, tak aby osiągnąć ich cel obniżenia deficytu poniżej 3 % PKB w 2007 r. w sposób wiarygodny i trwały, zgodnie ze sposobem obniżania deficytu określonym w opinii Rady z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie programu konwergencji przedstawionego w maju 2004 r. ”, przewidując następujące roczne wartości docelowe: „5,7 % PKB w 2004 r., 4,2 % PKB w 2005 r., 3,3 % w 2006 r. i 1,5 % PKB w 2007 r.” . Rada wyznaczyła Polsce termin 5 listopada 2004 r. na podjęcie skutecznych działań „odnośnie środków mających na celu osiągnięcie docelowego poziomu deficytu na rok 2005” . Władze polskie zachęcono również do „przeznaczenia ewentualnych dodatkowych przychodów w celu zmniejszenia ogólnego deficytu budżetowego” . Ponadto Rada wezwała władze polskie do „zapewnienia zastopowania wzrostu współczynnika zadłużenia” .

3. Dane dotyczące sektora general government wykorzystywane w procedurze nadmiernego deficytu a reformy systemu emerytalnego

Decyzja Eurostatu z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie sektorowej klasyfikacji kapitałowych systemów emerytalnych określa, że kapitałowe systemy emerytalne o zdefiniowanej składce nie mogą być klasyfikowane jako ubezpieczenia społeczne, a zatem nie mogą być uznawane za część sektora general government [7].

Obecnie Polska korzysta z okresu przejściowego w związku z reformą emerytalną, który upływa wraz z pierwszym zgłoszeniem fiskalnym w roku 2007 (zawierającym dane dotyczące rzeczywistego deficytu i długu publicznego za rok 2006 i lata poprzednie), wymaganym do dnia 1 kwietnia 2007 roku[8]. Skutkiem tego składki na ubezpieczenia społeczne oraz inne przychody (a także poniesione wydatki) kapitałowych systemów emerytalnych o zdefiniowanej składce są uznawane za przychody (i wydatki) sektora general government , co sprawia, że wielkości deficytu i zadłużenia są nieco niższe. Po upływie okresu przejściowego obowiązywać będą wyłącznie definicje uwzględniające budżetowe koszty reformy emerytalnej.

4. Rozwój sytuacji w ostatnim okresie i prognozy na rok 2007

W oparciu o ocenę projektu budżetu na rok 2007 i prognozę służb Komisji z jesieni 2006 r. Rada, na podstawie zalecenia Komisji, przyjęła w dniu 28 listopada 2006 r. decyzję stwierdzającą, zgodnie z art. 104 ust. 8, że działania podjęte przez Polskę w odpowiedzi na zalecenie Rady skierowane zgodnie z art. 104 ust. 7 są nieskuteczne[9]. Ponieważ Polska nie wprowadziła jeszcze wspólnej waluty, w związku z czym nie znajdują zastosowania kolejne etapy procedury (art. 104 ust. 9 i 11), to zgodnie z Traktatem oraz Paktem na rzecz stabilności i wzrostu Rada może co najwyżej skierować kolejne zalecenie na podstawie art. 104 ust. 7.

W zaktualizowanej wersji programu konwergencji, przedłożonej przez Polskę w dniu 30 listopada 2006 r., szacowany wynik deficytu w roku 2006 oraz docelowe wartości deficytu w latach 2007-2009 zostały skorygowane w dół w porównaniu z projektem budżetu na rok 2007. Nowa prognozowana wartość deficytu w roku 2007 to 1,4 % PKB (3,4 % z uwzględnieniem kosztów reformy emerytalnej). Korekta w dół docelowej wartości deficytu w roku 2007 nie wynika z dodatkowych środków, lecz odzwierciedla lepsze niż oczekiwano wyniki w roku 2006 (deficyt w wysokości 1,9 % PKB w programie konwergencji zamiast 2,1 % zakładanych w projekcie budżetu na 2007 r.) oraz lepsze perspektywy wzrostu w roku 2007. Saldo strukturalne, tzn. saldo dostosowane cyklicznie bez środków jednorazowych i innych środków tymczasowych, miałoby ulec poprawie o blisko ½ % PKB w roku 2007, po poprawie o ¼ % w 2006 r.

Biorąc pod uwagę aktualne dane ekonomiczne i budżetowe, wynik deficytu w roku 2006 wyniesie prawdopodobnie około 1,9 % PKB, tj. będzie bliższy założeniom programu niż wynoszącej 2,2 % PKB prognozie Komisji z jesieni 2006 r., co daje lepszą pozycję wyjściową w roku 2007. Jednakże wartość docelowa deficytu w roku 2007, oparta głównie na (i) założeniu niepełnego wykonania planów wydatków przez władze lokalne oraz (ii) pewnych środkach po stronie dochodów, wydaje się obciążona ryzykiem związanym z (i) możliwym wzrostem współfinansowania wynikającym z rosnącego wykorzystania funduszy UE oraz (ii) silnym uzależnieniem od pozytywnego rozwoju sytuacji makroekonomicznej. Zgodnie z prognozą służb Komisji z jesieni 2006 r. budżet na rok 2007 oznaczałby poprawę strukturalną w wysokości zaledwie ¼ % PKB. Uwzględniając najnowsze informacje, prognozowany deficyt na rok 2007 wyniósłby nominalnie około 1,7 % PKB.

W najnowszej zaktualizowanej wersji programu konwergencji przewiduje się korektę nadmiernego deficytu w roku 2007, zakładając możliwość uwzględnienia części kosztów reformy emerytalnej zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 i przepisów wykonawczych zawartych w kodeksie postępowania[10]. Artykuł 2 ust. 7 rozporządzenia stanowi w szczególności, że „w przypadku państw członkowskich, w których deficyt przekracza wartość odniesienia, lecz pozostaje bliski tej wartości, a przekroczenie to odzwierciedla wdrażanie reformy emerytalnej wprowadzającej system oparty na wielu filarach, w tym obowiązkowy filar kapitałowy, Komisja i Rada przy dokonywaniu oceny zmian wielkości deficytu w ramach procedury nadmiernego deficytu uwzględniają również koszt reformy dla sektora publicznego . W tym celu uwzględnia się w sposób degresywny i liniowy koszt netto reformy przez pięcioletni okres przejściowy. Koszt netto reformy uwzględnia się również przy podejmowaniu przez Radę decyzji na mocy art. 104 ust. 12 (…) [tj. w sprawie uchylenia decyzji podjętych uprzednio w ramach procedury nadmiernego deficytu] jeżeli deficyt zmniejszył się w znaczący i trwały sposób, osiągając poziom zbliżony do wartości odniesienia” [3 % PKB]. Przy zastosowaniu przepisów wykonawczych kodeksu postępowania możliwe jest uwzględnienie 60 % kosztów reformy emerytalnej. Ponieważ koszty reformy szacowane są w roku 2007 na 2 % PKB, możliwe byłoby ich uwzględnienie w wysokości około 1,2 % PKB.

Polska może skorzystać z tego przepisu pod warunkiem, że deficyt (i) zmniejszy się w sposób znaczący i trwały oraz (ii) osiągnie poziom zbliżony do wartości odniesienia. Z poniższej tabeli wynika wprawdzie, że deficyt w latach 2004-2006 (niezależnie od uwzględnienia w nim kosztów reformy emerytalnej) zmniejszył się w sposób znaczący i trwały, jednakże w roku 2006 (z uwzględnieniem kosztów reformy emerytalnej) nie zbliżył się jeszcze do wartości odniesienia. Wynik deficytu w roku 2007 będzie więc miał decydujące znaczenie dla możliwości zastosowania wspomnianego przepisu paktu; w przypadku braku działań naprawczych służących wyraźnemu zbliżeniu wielkości deficytu do wartości odniesienia przepis ten nie może być stosowany.

Wyniki i założenia dotyczące salda sektora general government a koszty reformy emerytalnej (w % PKB)

W najnowszej zaktualizowanej wersji programu konwergencji zakłada się dalsze ograniczenie deficytu w latach 2008-2009, do odpowiednio 3,1 i 2,9 % PKB (z uwzględnieniem kosztów reformy emerytalnej). W kategoriach strukturalnych planowana poprawa wynosi każdego roku około ½ % PKB.

Komisja dokonała oceny programu, która stanowi podstawę zalecenia dotyczącego opinii Rady w sprawie programu; w ocenie Komisja podkreśla zagrożenia związane z osiągnięciem wyznaczonych celów budżetowych, płynące z możliwości wystąpienia niższego niż zakładany wzrostu gospodarczego oraz braku określenia środków dostosowawczych.

Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych 1

2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 |

Realny PKB (zmiana w %) | PK listopad 2006 | 3,5 | 5,4 | 5,1 | 5,1 | 5,6 |

KOM listopad 2006 | 3,5 | 5,2 | 4,7 | 4,8 | n.d. |

Luka produktowa (% potencjalnego PKB) | PK listopad 20062 | −0,4 | 0,5 | 0,5 | 0,3 | 0,4 |

KOM listopad 20066 | −0,3 | 0,4 | 0,3 | 0,1 | n.d. |

Saldo sektora general government (% PKB) | PK listopad 2006 | −2,5 | −1,9 | −1,4 | −1,0 | −0,6 |

KOM listopad 2006 | −2,5 | −2,2 | −2,0 | −1,8 | n.d. |

Saldo pierwotne (% PKB) | PK listopad 2006 | 0,1 | 0,5 | 1,0 | 1,4 | 1,7 |

KOM listopad 2006 | 0,1 | 0,2 | 0,4 | 0,6 | n.d. |

Saldo dostosowane cyklicznie (% PKB) | PK listopad 20062 | −2,4 | −2,1 | −1,6 | −1,1 | −0,7 |

KOM listopad 2006 | −2,3 | −2,3 | −2,1 | −1,8 | n.d. |

Saldo strukturalne3 (% PKB) | PK listopad 20064 | −2,4 | −2,1 | −1,6 | −1,1 | −0,7 |

KOM listopad 20065 | −2,3 | −2,3 | −2,1 | −1,8 | n.d. |

Uwagi: 1 W prognozach budżetowych nie uwzględniono skutków decyzji Eurostatu z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie klasyfikacji kapitałowych systemów emerytalnych, którą należy wprowadzić w życie przed terminem dokonania zgłoszenia fiskalnego wiosną 2007 r. Przy ich uwzględnieniu saldo sektora general government zgodnie ze zaktualizowanym programem wyniosłoby -4,3 % PKB w 2005 r., -3,9 % w 2006 r., -3,4 % w 2007 r., -3,1 % w 2008 oraz -2,9 % w 2009 r. 2 Obliczenia służb Komisji na podstawie informacji zawartych w programie. 3 Saldo dostosowane cyklicznie (jak w poprzednich wierszach) bez środków jednorazowych i innych środków tymczasowych. 4 W programie nie uwzględniono żadnych środków jednorazowych ani innych środków tymczasowych. 5 W prognozie służb Komisji z jesieni 2006 r. nie uwzględniono żadnych środków jednorazowych ani innych środków tymczasowych. 6 W oparciu o szacowany potencjalny wzrost w wysokości odpowiednio: 4,1 %, 4,4 %, 4,8 % i 5,0 % w latach 2005-2008. Źródło: Program konwergencji (PK), prognozy gospodarcze służb Komisji z jesieni 2006 r. (KOM), obliczenia służb Komisji. |

5. Wnioski

Przedstawione wyżej informacje pozwalają na sformułowanie następujących wniosków:

- Najnowsza docelowa wartość deficytu na rok 2007 (1,4 % PKB bez uwzględnienia kosztów reformy emerytalnej), określona w zaktualizowanym programie konwergencji z listopada 2006 r., jest nieco niższa niż wartość przyjęta przez Radę w lipcu 2004 r. (1,5 % PKB), przy zdecydowanie lepszych niż prognozowane wynikach budżetu w latach 2004-2006. Docelowa wartość deficytu odzwierciedla założenia dotyczące wzrostu gospodarczego, które w dużej mierze odpowiadają założeniom przyjętym w lipcu 2004 r. Nie ma zatem powodu, by przedłużyć termin obniżenia nadmiernego deficytu poza rok 2007.

- Wiosną 2007 r. upłynie okres przejściowy na realizację decyzji Eurostatu z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie klasyfikacji systemów emerytalnych, w wyniku czego kapitałowe fundusze emerytalne o zdefiniowanej składce będą musiały być klasyfikowane poza sektorem general government . Będzie to oznaczało skorygowanie w górę danych dotyczących polskiego deficytu o koszty reformy emerytalnej, począwszy od roku 1999. Jeśli chodzi o rok 2007, docelowa wielkość deficytu ulegnie zmianie z 1,4 % PKB (bez uwzględnienia kosztów reformy emerytalnej) na około 3,4 % PKB (z uwzględnieniem kosztów reformy emerytalnej).

- Prognoza służb Komisji z jesieni 2006 r. przewiduje deficyt sektora general government w wysokości 4 % PKB (z uwzględnieniem kosztów reformy emerytalnej). Jednakże od chwili sporządzenia prognozy pojawiły się nowe informacje, które pozwalają sądzić, że – w związku z korzystną sytuacją gospodarczą i lepszym od zakładanego wynikiem deficytu w roku 2006 (szacowanym obecnie na 1,9 % PKB) – deficyt w roku 2007 będzie niższy i wyniesie około 3,7 % PKB (z uwzględnieniem kosztów reformy emerytalnej). Różnica w stosunku do ostatniej wartości docelowej wynika z wyższego niż oczekiwano wzrostu PKB oraz wpływu automatycznych stabilizatorów, mianowicie wyższych wpływów podatkowych (głównie z tytułu podatku VAT) i dywidend, a także niższych wydatków socjalnych (dzięki spadkowi bezrobocia). Na podstawie dostępnych obecnie informacji można stwierdzić, że dostosowanie strukturalne w wysokości 0,5 % PKB w roku 2007 powinno zapewnić osiągnięcie najnowszej urzędowej wartości docelowej deficytu wynoszącej 3,4 % PKB.

- W zaktualizowanym programie konwergencji z listopada 2006 r. potwierdzono, że Polska planuje korektę nadmiernego deficytu do roku 2007. Przy wartości docelowej deficytu na rok 2007 w wysokości 3,4 % PKB z uwzględnieniem kosztów reformy emerytalnej (czyli powyżej wartości odniesienia) w programie założono, że Polska będzie mogła zgodnie z Paktem na rzecz stabilności i wzrostu uwzględnić w sposób degresywny koszty reformy emerytalnej (60 % kosztów w roku 2007, co odpowiada 1,2 % PKB), tak by możliwe było podjęcie decyzji o uchyleniu decyzji stwierdzającej istnienie nadmiernego deficytu. Biorąc pod uwagę, że deficyt w latach 2004-2006 zmniejszał się w sposób znaczący i trwały, wynik deficytu w roku 2007 oraz jego zbliżenie do wartości odniesienia wynoszącej 3 % PKB zadecyduje o tym, czy Polska będzie mogła skorzystać z tego przepisu.

W zaktualizowanym programie konwergencji z listopada 2006 r. założono dalsze ograniczenie deficytu do 2,9 % PKB w roku 2009 (z uwzględnieniem kosztów reformy emerytalnej). Wyniki budżetowe mogą okazać się gorsze od zakładanych w programie, ponieważ założenia dotyczące wzrostu gospodarczego w latach 2008-2009 są raczej optymistyczne, a nie określono środków dostosowawczych. Zagrożenia te muszą zostać uwzględnione celem zapewnienia trwałej korekty nadmiernego deficytu.

Zalecenie

ZALECENIE RADY DLA POLSKI

mające na celu likwidację nadmiernego deficytu budżetowego

Zastosowanie art. 104 ust. 7 Traktatu

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 7,

uwzględniając zalecenie Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Zgodnie z art. 104 Traktatu państwa członkowskie zobowiązane są unikać nadmiernego deficytu budżetowego.

2. Pakt na rzecz stabilności i wzrostu opiera się na dążeniu do solidnych finansów publicznych jako środka służącego wzmocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy.

3. W dniu 5 lipca 2004 r. zgodnie z art. 104 ust. 6 Rada stwierdziła, że w Polsce istnieje nadmierny deficyt budżetowy [11].

4. Stwierdziwszy istnienie w Polsce nadmiernego deficytu Rada, zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu i art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu[12], zaleciła w dniu 5 lipca 2004 r., aby władze polskie podjęły działania w perspektywie średnioterminowej w celu zmniejszenia deficytu poniżej 3 % PKB do 2007 r. w sposób wiarygodny i trwały, zgodnie ze ścieżką redukcji deficytu określoną w opinii Rady z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie programu konwergencji przedstawionego w maju 2004 roku[13].

5. Zalecenie Rady na podstawie art. 104 ust. 7 opierało się na danych liczbowych, które nie uwzględniały zwiększających deficyt skutków decyzji Eurostatu z dnia 2 marca 2004 r. w sprawie klasyfikowania systemów emerytalnych o zdefiniowanej składce poza sektorem general government . Jednakże zalecenie skierowane zgodnie z art. 104 ust. 7 oraz opinie Rady w sprawie programu konwergencji z maja 2004 r. oraz jego kolejnych, zaktualizowanych wersji (z listopada 2004 r. i stycznia 2006 r.) wyraźnie uwzględniały zagrożenia dla ograniczenia nadmiernego deficytu związane z wykonaniem decyzji Eurostatu, która zgodnie z decyzją Eurostatu z września 2004 r. musi zostać wdrożona do dnia 1 kwietnia 2007 r. (termin pierwszego zgłoszenia fiskalnego zawierającego dane na temat rzeczywistego deficytu i zadłużenia w roku 2006 i w latach poprzednich). W chwili przyjęcia przez Radę zalecenia zgodnie z art. 104 ust. 7 zwiększenie deficytu na skutek wdrożenia decyzji Eurostatu (odpowiadające rocznym kosztom polskiej reformy emerytalnej z 1999 r.) szacowano na 1½ % PKB.

6. W dniu 28 listopada 2006 r. Rada zgodnie z art. 104 ust. 8 przyjęła decyzję stwierdzającą, że działania podjęte przez Polskę w odpowiedzi na zalecenie Rady z dnia 5 lipca 2004 r., skierowane na podstawie art. 104 ust. 7 Traktatu, są nieskuteczne dla skorygowania nadmiernego deficytu do roku 2007[14]. Podstawą podjęcia tej decyzji były (i) korekta w górę docelowej wartości deficytu w roku 2007 w budżecie na rok 2007 w porównaniu z zaleceniem (mimo lepszych od prognozowanych wyników budżetowych w latach 2004-2006); (ii) ryzyko wystąpienia wyższego niż zakładany deficytu w roku 2007, wskazane w prognozie Komisji z jesieni 2006 r.; oraz (iii) wdrożenie wspomnianej decyzji Eurostatu wiosną 2007 r., które ma prowadzić do wzrostu deficytu w roku 2007 o około 2 % PKB.

7. Polska ma obecnie status państwa członkowskiego objętego derogacją w rozumieniu art. 122 ust. 1 Traktatu, co oznacza, że jest ona zobowiązana do unikania nadmiernego deficytu, lecz art. 104 ust. 9 i art. 104 ust. 11 Traktatu nie mają do niej zastosowania; kolejne zalecenie może zostać skierowane do Polski jedynie na podstawie art. 104 ust. 7.

8. Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 zalecenie skierowane zgodnie z art. 104 ust. 7 musi stwierdzać, że państwo członkowskie powinno podjąć skuteczne działania przed upływem sześciu miesięcy oraz że korekta nadmiernego deficytu powinna nastąpić w roku następującym po roku jego stwierdzenia, chyba że zaistnieją szczególne okoliczności. Artykuł 3 ust. 4 stanowi również, że w zaleceniu tym Rada powinna zażądać od państwa członkowskiego osiągnięcia minimalnej rocznej poprawy salda strukturalnego o co najmniej 0,5 % PKB, rozumiane jako wartość odniesienia.

9. W momencie skierowania przez Radę zalecenia dla Polski zgodnie z art. 104 ust. 7 uznano, że istnieją szczególne okoliczności – a mianowicie dotychczasowa wielkość deficytu i trwająca restrukturyzacja gospodarki – uzasadniające obniżenie nadmiernego deficytu w perspektywie średniookresowej, tj. do roku 2007. Biorąc pod uwagę, że wyniki deficytu w latach 2004-2006 były dużo niższe od wartości docelowych stanowiących podstawę zalecenia Rady na podstawie art. 104 ust. 7, a prognozy dotyczące wzrostu gospodarczego w roku 2007 zostały w dużej mierze potwierdzone, brak powodów uzasadniających przedłużenie terminu skorygowania nadmiernego deficytu.

10. Zaktualizowany program konwergencji z listopada 2006 r., obejmujący okres 2006-2009, zakłada – podobnie jak poprzednie wersje – korektę nadmiernego deficytu do roku 2007. W oparciu o nieoczekiwanie korzystne wyniki w roku 2006 (zgodnie z programem: deficyt w wysokości 1,9 % PKB), docelową wartość deficytu w roku 2007 określono na poziomie 1,4 % PKB. Następnie deficyt powinien zostać obniżony do 1,0 % PKB w 2008 r. i do 0,6 % PKB w roku 2009. Powyższe wartości docelowe nie uwzględniają skutków wspomnianej powyżej decyzji Eurostatu. Ich uwzględnienie prowadzi do następujących wartości docelowych deficytu: 3,9 % PKB w 2006 r., 3,4 % w 2007 r., 3,1 % w 2008 r. i 2,9 % w 2009 r. W kategoriach strukturalnych (tj. przy dostosowaniu cyklicznym bez środków jednorazowych i innych środków tymczasowych) deficyt miałby w latach 2007-2009 ulec poprawie o blisko ½ % PKB rocznie.

11. Deficyt w roku 2007 w wysokości 3,4 % PKB przekraczałby wartość referencyjną wynoszącą 3 % PKB. W programie założono, że celem uchylenia decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na podstawie art. 104 ust. 12 Komisja i Rada uwzględniłyby – zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 – koszty budżetowe przeprowadzonej w roku 1999 reformy emerytalnej; nastąpiłoby to w sposób degresywny, w wysokości 60 % kosztów w roku 2007, czyli około 1,2 % PKB. Polska może skorzystać z tego przepisu pod warunkiem, że deficyt zmniejszy się w sposób znaczący i trwały oraz osiągnie poziom zbliżony do wartości odniesienia. Ponieważ deficyt w latach 2004-2006 zmniejszał się w sposób znaczący i trwały, wynik deficytu w roku 2007 będzie miał decydujące znaczenie dla możliwości skorzystania przez Polskę z tego przepisu.

12. W prognozie służb Komisji z jesieni 2006 r. wykazano, że istnieją zagrożenia związane z osiągnięciem wartości docelowej na rok 2007. Uwzględniając nowe, dostępne po sporządzeniu jesiennej prognozy dane, a zwłaszcza lepszy od prognozowanego wynik deficytu w roku 2006 (szacowany obecnie na 1,9 % PKB), deficyt w roku 2007 wyniesie prawdopodobnie około 3,7 % PKB (z uwzględnieniem kosztów reformy emerytalnej), tj. będzie nieco niższy od prognozowanego przez Komisję jesienią 2006 r. (około 4 % PKB), ale wyższy od ostatniej urzędowej wartości docelowej (3,4 % PKB).

13. W swojej opinii z dnia [27 lutego 2007 r.] w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji z listopada 2006 r. Rada dokonała przeglądu średniookresowych planów budżetowych przygotowanych przez władze polskie. W podsumowaniu stwierdzono, że program przewiduje skorygowanie nadmiernego deficytu do 2007 r., ale wydaje się, że ani podjęte dotąd działania, ani planowane środki nie są wystarczające do osiągnięcia tego celu. W kolejnych latach przewidziano wprawdzie odpowiednie postępy na drodze do osiągnięcia celu średniookresowego w kontekście korzystnych perspektyw wzrostu gospodarczego, istnieją jednak poważne zagrożenia związane z realizacją celów budżetowych i z trwałością korekty. Zagrożenia związane są przede wszystkim z (i) optymistycznym scenariuszem makroekonomicznym na lata 2008-2009; (ii) znaczną niepewnością co do skutecznej realizacji planowanych reform; oraz (iii) brakiem informacji na temat środków służących wsparciu planowanego zmniejszenia wydatków, które wydają się znajdować we wczesnej fazie koncepcyjnej.

14. Zasadniczo budżetowe środki konsolidacji powinny zapewniać trwałą poprawę salda sektora general government , tworząc warunki dla podnoszenia jakości finansów publicznych i umocnienia potencjalnego wzrostu gospodarczego,

NINIEJSZYM ZALECA:

15. władzom polskim likwidację obecnego nadmiernego deficytu budżetowego najpóźniej do roku 2007;

16. władzom polskim obniżenie deficytu sektora general government w sposób trwały i wiarygodny oraz zapewnienie w tym celu poprawy salda strukturalnego o 0,5 punktu procentowego PKB między rokiem 2006 i 2007;

Rada ustala termin [27 sierpnia 2007 r.] na podjęcie przez władze polskie skutecznych działań w tym celu.

Ponadto Rada wzywa władze polskie do zapewnienia – po korekcie nadmiernego deficytu – trwałej konsolidacji budżetowej w celu osiągnięcia średniookresowego celu deficytu strukturalnego w wysokości 1 % PKB.

Niniejsze zalecenie skierowane jest do Rzeczypospolitej Polskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia [27 lutego 2007] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 6. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1056/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 5).

[2] European Economy nr 2/2004. Prognoza gospodarcza służb Komisji z wiosny 2004 r. uwzględniała dane przekazane przez Polskę w marcu 2004 r. i opublikowane przez Eurostat (Eurostat News Release 38/2004 z 16.3.2004 r.).

[3] Dane dotyczące deficytu w roku 2003 zostały później skorygowane zgodnie ze zwykłą procedurą. Deficyt wyniósł ostatecznie 4,7 % PKB.

[4] Dz.U. C 320 z 24.12.2004, str. 15.

[5] Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 18.

[6] Por. http://register.consilium.europa.eu/pdf/pl/04/st11/st11220.pl04.pdf

[7] Por. Eurostat News Release nr 30/2004 z dnia 2 marca 2004 r. oraz rozdział I.1.3 (Klasyfikacja kapitałowych systemów emerytalnych i ich wpływ na finanse publiczne) w przygotowanej przez Eurostat publikacji „Manual on government deficit and debt”, dostępnej na stronie internetowej: http://epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_OFFPUB/KS-BE-04-002/EN/KS-BE-04-002-EN.PDF.

[8] Por. Eurostat News Release nr 117/2004 z dnia 23 września 2004 r.

[9] Dz.U. L 414 z 30.12.2006, str. 81.

[10] Opinia Komitetu Ekonomiczno-Finansowego w sprawie „Szczegółowych zasad wdrażania Paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz wytycznych dotyczących formy i treści programów stabilności i konwergencji”, zatwierdzona przez Radę Ecofin dnia 11 października 2005 r. Por. w szczególności pkt 5 sekcji I B kodeksu postępowania.

[11] Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 18.

[12] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 6. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1056/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 5).

[13] Dz.U. C 320 z 24.12.2004, str. 15.

[14] Dz.U. L 414 z 30.12.2006, str. 81.