ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Minimalne gwarancje, o których mowa w art. 3 lit. c), są to procedury stosowane przez przedsiębiorstwo prowadzące działalność gospodarczą, które mają zapewnić przestrzeganie zasad i praw określonych w ośmiu podstawowych konwencjach określonych w Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej podstawowych zasad i praw w pracy, a mianowicie: prawo do tego, aby nie być zmuszanym do pracy przymusowej, wolność zrzeszania się, prawo pracowników do organizowania się, prawo do rokowań zbiorowych, równe wynagrodzenia dla pracowników płci męskiej i żeńskiej za pracę takiej samej wartości, niedyskryminowanie pod względem szans i traktowania w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu, a także prawo dzieci do tego, by nie być zmuszanym do pracy.

Minimalne gwarancje, o których mowa w art. 3 lit. c), są to procedury stosowane przez przedsiębiorstwo prowadzące działalność gospodarczą, które mają zapewnić przestrzeganie zasad i praw określonych w Europejskim filarze praw socjalnych oraz w ośmiu podstawowych konwencjach określonych w Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej podstawowych zasad i praw w pracy, a mianowicie: prawo do tego, aby nie być zmuszanym do pracy przymusowej, wolność zrzeszania się, prawo pracowników do organizowania się, prawo do rokowań zbiorowych, równe wynagrodzenia dla pracowników płci męskiej i żeńskiej za pracę takiej samej wartości, niedyskryminowanie pod względem szans i traktowania w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu, a także prawo dzieci do tego, by nie być zmuszanym do pracy.
9.

Wyraża zadowolenie w związku z wprowadzaniem na szczeblu UE ram prawnych i regulacyjnych, by powołanie i funkcjonowanie lokalnych społeczności energetycznych oraz ich dostęp do rynku energii odbywał się w obowiązujących ramach prawnych i regulacyjnych. Przypomina, jak ważne jest zadbanie o to, by jasne definicje i uregulowania dawały pewność umożliwiającą lokalnym społecznościom energetycznym odgrywanie pozytywnej roli w sprawiedliwej transformacji energetyki i wzywa państwa członkowskie do wykorzystania ich pełnego potencjału. Oznacza to m.in. zapewnienie tym społecznościom dostępu do instrumentów finansowych lub partnerstw w celu zmniejszenia ryzyka związanego z inwestycjami w lokalne społeczności energetyczne, jak również korygowanie wszelkich uprzedzeń wobec nich.
21.

Odnotowuje, że żaden rozdział negocjacyjny nie ma na celu ani procesu decentralizacji, ani reformy administracji publicznej i sprawowania rządów. Zachęca zatem Komisję do uwzględnienia tej tematyki we wszystkich spotkaniach dwustronnych poświęconych rozdziałom dorobku prawnego, w wypadku których decentralizacja administracyjna jest istotna, i do skłonienia krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących do tego, by władze lokalne i regionalne uczestniczyły w procesie przygotowań do przystąpienia do UE.
12.

Wzywa do zwrócenia uwagi na konieczność rzeczywistego udziału krajowych strategii politycznych w wykorzystywaniu narzędzi terytorialnych oraz na zapewnienie sprawiedliwego podziału źródeł odnośnie do wszystkich terytoriów, regionów, gmin, niezależnie od tego, czy są to obszary metropolitalne, miejskie, czy wiejskie, a także wzywa do zadbania o to, by państwa członkowskie konsultowały się z władzami lokalnymi i regionalnymi na wczesnym etapie podejmowania decyzji o tym, gdzie i w jaki sposób będą wykorzystywane narzędzia terytorialne. Takie podejście jest niezbędne, by zharmonizować wsparcie na wszystkich szczeblach, zapewniając zrównoważony rozwój zarówno obszarów miejskich, jak i wiejskich, z uwzględnieniem zasady pomocniczości i spójności terytorialnej.
20.

Podkreślając, że programy „Horyzont” i COSME zyskają na znaczeniu dla MŚP, z zadowoleniem przyjmuje, że EFRR pozostanie najważniejszym źródłem finansowania polityki lokalnej i regionalnej wspierającym MŚP w nowym okresie programowania 2021–2027, w szczególności w odniesieniu do dostępu do finansowania, wsparcia dla badań i rozwoju oraz innowacji, rozwoju umiejętności, a także dostępu do rynków i umiędzynarodowienia. Ponownie wyraża jednak sprzeciw wobec propozycji, by koncentracja tematyczna EFRR skupiała się na szczeblu krajowym, ponieważ scentralizowany mechanizm alokacji byłby sprzeczny z podejściem ukierunkowanym na konkretny obszar i zasadą wielopoziomowego sprawowania rządów, które mają kluczowe znaczenie dla skutecznego i wydajnego wsparcia MŚP.
16.

Wnosi, by polityka klimatyczna UE była całościowa i opierała się na planowym podejściu. Zauważa, że obecnie strategie polityczne są często rozproszone między różnymi sektorami oraz między obszarami miejskimi i wiejskimi, a także podzielone na różne kategorie, takie jak: sektor objęty systemem handlu uprawnieniami do emisji (ETS), sektor nieobjęty tym systemem oraz sektor użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF). Zachęca regiony i miasta, by do 2030 r. dążyły do stopniowego przechodzenia na nowy model systemowy oraz do wprowadzania nowych i bardziej kompleksowych rozwiązań pilotażowych.
14.

Jest zdania, że o polityce spójności trzeba informować w inny sposób, co obejmuje potrzebę dotarcia do szerszych kręgów odbiorców, a nie tylko zainteresowanych stron. Społeczeństwo powinno być adresatem odpowiednio ukierunkowanych informacji i ta komunikacja musi mieć znaczenie dla obywateli – musi opowiadać o wpływie na lokalnych mieszkańców, a nie tylko sypać liczbami czy powielać wykresy dotyczące odległych rynków pracy czy problemów związanych z daleko umiejscowioną infrastrukturą i odległymi mieszkańcami. Powinna skupiać się na roli, jaką UE odgrywa w życiu obywateli jako podmiot sprawowania rządów, a nie na informowaniu społeczeństwa o różnych funduszach i projektach. Co istotne, zaufanie do przekazującego informacje jest co najmniej tak samo ważne jak same informacje. A zaufanie społeczne do władz lokalnych i regionalnych w UE jest wyższe niż zaufanie do rządów krajowych. Lokalni i regionalni politycy mogą zatem odgrywać decydującą rolę, a członkowie KR-u, jako „ambasadorzy Europy w regionach, miastach i gminach”, powinni w pierwszym rzędzie służyć przykładem.
12.

Podkreśla, że bardzo ważne jest opieranie decyzji finansowych i strategicznych na bieżących wskaźnikach rozwoju społeczno-gospodarczego. Propozycje dotyczące perspektywy finansowej na lata 2021–2027 oparte są na danych za okres 2014–2016, co znacznie zniekształca obraz obecnej sytuacji społeczno-gospodarczej w regionach. Wskaźniki do analiz powinny być brane pod uwagę z okresu nie wcześniejszego niż z trzech ostatnich lat poprzedzających okres finansowania, to jest z lat 2017–2019.
3.

Zauważa, że jakość prawa jest jednym z głównych kluczy do sukcesu procesu integracji europejskiej, a Europa będzie silna, jej instytucje praworządne, polityka skuteczna, obywatele będą zaangażowani i włączeni do procesu podejmowania decyzji, jeżeli sposób sprawowania rządów będzie gwarantować współpracę między poszczególnymi szczeblami władzy, w celu wdrożenia polityk unijnych, skutecznego stosowania prawa, jak również znalezienia akceptowanych społecznie odpowiedzi na globalne wyzwania. W tym kontekście popiera również stwierdzenie Komisji Europejskiej, że podejście ilościowe (mające na celu zmniejszenie tzw. obciążeń administracyjnych o określoną wartość procentową) nie wystarcza do rozwiązania problemu złożoności i różnorodności przepisów UE oraz ich wpływu na różnych poziomach. Popiera również zalecenie grupy zadaniowej ds. pomocniczości, zgodnie z którym kwestia „gęstości legislacyjnej” w odniesieniu do jej wartości dodanej powinna być głównym elementem realizacji programu REFIT. W tym kontekście przyjmuje również z zadowoleniem zobowiązanie przyszłej przewodniczącej Komisji do powołania konferencji na temat przyszłości Europy w 2020 r. i przypomina, że pragnie w pełni uczestniczyć we wszelkich dyskusjach w sprawie poprawy sprawowania rządów w UE, oraz iż proponuje stały, zorganizowany system dialogu obywatelskiego w celu umocnienia demokratycznego funkcjonowania UE.
6.

Zwraca uwagę, że hodowla pasterska opiera się na środowisku naturalnym w celu dostarczenia stadom paszy w sposób spontaniczny, zatem potrzebuje marginesu elastyczności i bezpieczeństwa, by stawić czoła warunkom pogodowym. Pasterze potrzebują zatem obszarów buforowych, które nie muszą być wykorzystywane co roku, lub na których wypasa się z bardzo zmienną intensywnością, a które są niezbędne w przypadku sezonowej suszy. Zazwyczaj są wrzosowiska, tereny zalewowe i lasy. Trwająca zmiana klimatu zwiększa zapotrzebowanie na takie obszary. W mechanizmach uznawania obszarów pasterskich w ramach pierwszego filaru należałoby uznać i zagwarantować pewność prawną dotyczącą takiej eksploatacji obszarów, która nie następuje co roku i której nie można przewidzieć w momencie składania wniosków w ramach WPR. W pasterstwie stosuje się również praktyki agroekologiczne w celu wymiany usług ekosystemowych, wykorzystując jako uzupełnienie obszary o innym zastosowaniu, zwłaszcza winnice i sady, co umożliwia zmniejszenie nakładów i ograniczenie użycia maszyn. W europejskich strategiach politycznych należałoby uznawać takie praktyki, kiedy hodowcy wykorzystują obszary zgłoszone przez innego rolnika, zachęcać do nich i znaleźć zgodne z prawem rozwiązania umożliwiające ich rozwój. W pasterstwie stosowane są również praktyki związane z leśnictwem, tzw. leśnictwo połączone z hodowlą zwierząt, które zapewniają wzajemne korzyści obu podmiotom. Należy uznać mieszane wykorzystywanie takich obszarów w europejskich politykach publicznych i do niego zachęcać. To samo dotyczy takich praktyk, które pod pewnymi warunkami bardzo przyczyniają się do ochrony lasów przed pożarami oraz do dostosowania hodowli zwierząt do zmiany klimatu, a zarazem uwzględniają potrzebę regeneracji zasobów leśnych i produkcji leśnej.
13.

Zachęca władze lokalne i regionalne do rozpowszechniania informacji na temat zastosowania środków należytej staranności, aby uniknąć rozpowszechniania się choroby, oraz do ciągłej współpracy w upowszechnianiu bioasekuracji, szczególnie w małych gospodarstwach, a także do dalszego współdziałania w przypadku wystąpienia ogniska w strefach przygranicznych. Informacje te powinny być kierowane do każdego posiadacza trzody chlewnej i wszystkich innych osób mających kontakt z dzikami.
32.

Dodaje, że kolejną główną przyczyną może być zróżnicowanie norm i przepisów prawnych stosowanych przez państwa członkowskie na przykład w dziedzinie prawa pracy oraz bezpieczeństwa i higieny pracy czy budownictwa. Zniechęca to do składania ofert potencjalnych zagranicznych oferentów, w szczególności MŚP, które często nie posiadają wystarczających zasobów rzeczowych i prawnych niezbędnych do spełnienia wymogów innych państw członkowskich.
4.

Podkreśla istniejącą przepaść między regionami, większymi i mniejszymi miastami oraz małymi społecznościami w zakresie zasobów ludzkich i finansowych, umiejętności oraz cyfryzacji. W związku z tym przypomina, że należy dostosować strategie inteligentnego rozwoju do skali społeczności, a przyjęte podejście do konkretnej sytuacji każdej z nich. Powinno to obejmować infrastrukturę i wsparcie niezbędne do zapewnienia wszystkim grupom wystarczającego dostępu do usług cyfrowych i informacyjnych.
3.

Podkreśla, że krajowe plany dziesięcioletnie obejmują lata 2021–2030 i powinny przyczyniać się do osiągnięcia na poziomie krajowym nowych celów UE w dziedzinie energii i klimatu do 2030 r., jak również do ustanowienia podstawy udanego wdrożenia długoterminowej strategii neutralności klimatycznej do 2050 r., prowadzącej do spowolnienia globalnego ocieplenia spowodowanego przez człowieka. Plany te powinny być także zgodne z celami porozumienia paryskiego. Dlatego wzywa państwa członkowskie, by stanęły na wysokości zadania w ostatecznej wersji planów, które przedłożą pod koniec 2019 r., jeśli chodzi o realizację ambitnych celów UE na 2030 r. – zwłaszcza w dziedzinie energii odnawialnych i efektywności energetycznej. Wstępne oceny krajowych planów w dziedzinie energii i klimatu przeprowadzone przez Komisję pokazują, że chociaż poczyniono znaczne postępy, to wiele projektów planów nie spełnia wymogów. Pokazują one także, że w odniesieniu do ogólnych celów UE i ich realizacji konieczne są bardziej ambitne działania wszystkich państw członkowskich, czyli uzupełnienie, doprecyzowanie i zmiana ich propozycji. Obecnie wszystkie państwa członkowskie, zgodnie z zaleceniami KE, powinny przygotować ostateczne krajowe plany w dziedzinie energii i klimatu, by zapewnić ich zgodność z wyżej wymienionymi celami
38.

Zachęca do umożliwienia wprowadzenia obowiązku wykorzystania opartego na wielu funduszach RLKS we wszystkich regionach UE, a także do dopilnowania, by podejście w ramach RLKS stosowane było odnośnie do wszystkich rodzajów terytoriów: obszarów wiejskich (w tym oddalonych, wyspiarskich i górskich), miejskich i przybrzeżnych. Każdy region UE musi mieć możliwość wykorzystania wszystkich dostępnych funduszy w celu zaspokojenia swoich potrzeb określonych w strategiach rozwoju lokalnego.
23.

Wzywa podmioty regionalne i lokalne do jak najszerszego wykorzystywania licencji otwartego oprogramowania. Oprogramowanie i elementy oprogramowania zamawiane przez samorządy lokalne na własne potrzeby powinny co do zasady być sporządzane w oparciu o licencję na oprogramowanie umożliwiającą klientowi zmienianie, rozwijanie i dystrybuowanie produktu zgodnie ze swoimi życzeniami i potrzebami lub zlecanie takich działań osobie trzeciej. Zachęca to do rzeczywistego tworzenia ekosystemów i otwartej, opartej na wiedzy konkurencji. Ponadto większość wynagrodzeń w ramach projektów otwartego oprogramowania jest wypłacanych podmiotom regionalnym i lokalnym, a nie podmiotom spoza UE. Rozwiązania nadające się do ponownego wykorzystania zwiększają zaufanie i zapewniają przejrzystość, a tym samym cieszą się akceptacją obywateli.
21.

Domaga się nowej debaty w sprawie integracji usług socjalnych i opieki zdrowotnej, by zadbać o wypisywanie pacjentów ze szpitala w odpowiednim czasie, by granice kompetencji nie ograniczały przepływu informacji oraz by umożliwić skoordynowane i zintegrowane rozwiązania w zakresie opieki. W tym kontekście wzywa do lepszej koordynacji pomiędzy sektorem opieki szpitalnej a sektorem opieki w celu zadbania o wzajemne dostosowanie leczenia szpitalnego i opieki. Dzięki temu granice kompetencji nie będą blokowały przepływu informacji, co z kolei umożliwi zintegrowane rozwiązania w zakresie opieki dla dobra pacjentów.
76.

Domaga się, by proces monitorowania Europejskiego filaru praw socjalnych miał bardziej regionalny charakter. Można by wykorzystać do tego regionalną tablicę wskaźników społecznych, którą KR właśnie opracowuje.
8.

Przypomina o istnieniu nierozerwalnego związku między opodatkowaniem a demokracją, historia liberalnych demokracji jest bowiem ściśle powiązana z dążeniem do uzyskania zgody podatników na poddanie zasobów i wydatków podatkowych demokratycznej kontroli, jak to ilustruje powiedzenie No taxation without representation [„żadnych podatków bez reprezentacji”].
8.4.

Różne szczeble administracji powinny ze sobą współpracować: dobre praktyki i wyniki na szczeblu regionalnym powinny mieć wpływ na to, jak UE i państwa członkowskie przeznaczają środki na promowanie innowacji i technologii w sektorze leśno-drzewnym oraz na powiązanie różnych sposobów wykorzystania lasów. Mogłoby to również przyczynić się do stworzenia praktycznych i bardziej dostępnych narzędzi finansowych dla regionów z myślą o rozwoju sektora leśno-drzewnego. Aby osiągnąć cel, jakim jest Europa neutralna pod względem emisji dwutlenku węgla do 2050 r., potrzebne są nowe, dobrze ukierunkowane środki w sektorze leśno-drzewnym. Zadania i uprawnienia władz lokalnych i regionalnych różnią się w poszczególnych państwach członkowskich, ale wszędzie należy dążyć do kompleksowego i spójnego podejścia strategicznego, które łączyłoby wspólne cele i potrzeby różnych szczebli w odniesieniu do kwestii obejmujących infrastrukturę, systemy informacyjne i wymianę informacji, a także takie zadania organów jak wydawanie zezwoleń i nadzór. Wszystkie państwa członkowskie i sektory gospodarki powinny przyczynić się do osiągnięcia celów redukcji emisji CO 2 przy zachowaniu sprawiedliwości i solidarności.
9.

Uważa, że odnowiona karta lipska powinna stać się polityczną szansą na to, by miasta stały się punktem odniesienia dla wdrażania różnych polityk miejskich we wszystkich państwach członkowskich, przyczyniając się do zwiększenia wiarygodności projektu europejskiego z punktu widzenia obywateli w ich miejscu zamieszkania. Jednocześnie powinna prowadzić do podjęcia działań następczych w związku z agendą miejską UE, jak to przewidziano w pakcie amsterdamskim z 2016 r. Obie te inicjatywy powinny być częścią procesu wdrażania agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 w samorządach lokalnych, aby osiągnąć cele zrównoważonego rozwoju. Władze lokalne i regionalne w Unii Europejskiej stoją w obliczu różnorodnych zadań i nowych globalnych wyzwań, którym można sprostać jedynie za pomocą zintegrowanego i wielopoziomowego podejścia, a wsparcie Unii Europejskiej stanowi tu niezbędną wartość dodaną. W tym celu zasady karty lipskiej powinny zostać włączone do konkluzji Rady w okresie prezydencji niemieckiej (druga połowa 2020 r.), które są zatwierdzane przez Radę do Spraw Ogólnych i Radę Europejską. Sama karta lipska powinna zostać podpisana przez państwa członkowskie, miasta i Europejski Komitet Regionów.
31.

Chociaż zakres działań Komisji Europejskiej jest bardzo ograniczony, powinna ona interweniować w zakresie przepisów dotyczących rynku gruntów w celu: zachęcania do wykorzystywania możliwości dostępnych w ramach rozwoju obszarów wiejskich, aby wspierać nowe działania na rzecz obrotu ziemią (banki ziemskie, inicjatywy na rzecz łączenia zbywców gruntów rolnych z potencjalnymi ich nabywcami oraz inne promowane na szczeblu lokalnym inicjatywy ułatwiające nowym podmiotom dostęp do ziemi); rozszerzenia zakresu działań wspierających, tak by obejmowały nowe modele prowadzenia gospodarstw rolnych (zwłaszcza innowacyjne rodzaje partnerstwa między rolnikami) i organizacje lokalne mogące wspierać młodych rolników oraz nowe podmioty pragnące uzyskać dostęp do ziemi; zachęcania do aktywniejszej realizacji polityki krajowej z uwzględnieniem zaleceń UE dotyczących dostępu do ziemi i zawierających najlepsze praktyki (w tym te, które są już wdrażane).
12.

Wzywa władze lokalne i regionalne z całej UE do odgrywania kluczowej roli w edukowaniu obywateli w zakresie UE, tak aby zachęcić obywateli do zaangażowania w demokrację uczestniczącą. Uznaje się, że udział obywateli można zapewnić jedynie wówczas, gdy stosowane są innowacyjne metody, a obywatele są w pełni informowani o konsekwencjach zmian polityki lub decyzji w sprawie finansowania dotyczących ich lokalnej społeczności. Zachęca się do korzystania z technologii cyfrowych i mediów społecznościowych oraz do współpracy z organizacjami wolontariackimi. Zwraca uwagę na udane przykłady nowego podejścia do rekrutacji, takie jak kontaktowanie się z przypadkowo wybranymi obywatelami przez telefon, korzystanie z rejestru ludności lub poprzez chodzenie „od drzwi do drzwi” w celu dotarcia do znacznie szerszej grupy ludności.
Przypomina, że 36 milionów miejsc pracy w UE zależy od eksportu poza UE, z czego 13,7 miliona to miejsca pracy zajmowane przez kobiety. Ponadto przypomina, że w latach 2000–2017 liczba miejsc pracy w UE wspieranych przez eksport do reszty świata wzrosła o 66 %, co stanowi 14,3 mln dodatkowych miejsc pracy, jak również że udział zatrudnienia w UE wspieranego przez sprzedaż towarów i usług do reszty świata wzrósł w stosunku do całkowitego zatrudnienia z 10,1 % w 2000 r. do 15,3 % w 2017 r ( 2 ) . Z niepokojem zauważa, że w związku z pandemią COVID-19 w 2020 r. MOP szacuje, że w samej Europie utraconych zostanie 12 mln miejsc pracy.
Wzywa Komisję do podjęcia różnorodnych działań w celu zachęcenia konsumentów do aktywnego angażowania się w wybór, promowanie i stosowanie bardziej zrównoważonych towarów. Może to obejmować m.in. ustanowienie specjalnych systemów certyfikacji UE w odniesieniu do produktów niepowodujących wylesiania, uwzględnienie systemu certyfikacji dostępnego już dla produktów leśnych, w tym zarówno w zakresie gospodarki leśnej, jak i łańcucha kontroli pochodzenia produktu ( 4 ) , w ramach bardziej kompleksowej oceny, również w odniesieniu do produktów innych niż leśne, co obejmuje: zrównoważoną gospodarkę leśną; gospodarkę leśną i systemy produkcji oparte na mniejszym wykorzystaniu zasobów naturalnych (np. wody), substancji chemicznych (np. pestycydów) i energii (paliw kopalnych i ogólnie energii ze źródeł nieodnawialnych); aspekty niepowodujące wylesiania podczas wytwarzania produktów innych niż leśne; propagowanie produktów o ograniczonym śladzie transportowym (np. oznakowanie obszaru, ślad węglowy); ocenę cyklu życia produktów w celu określenia ich wpływu na środowisko oraz umożliwienia porównania ich efektywności środowiskowej.
40.

W związku z powyższym KR: — zwraca się do Komisji o dopilnowanie, by mechanizmy ochrony praworządności, w szczególności system corocznego monitorowania, należycie uwzględniały ryzyko naruszenia praw podstawowych i odejścia od zasad demokratycznych w państwach członkowskich, w tym na szczeblu regionalnym i lokalnym, — wzywa Komisję do dalszego ciągłego monitorowania ewentualnych naruszeń niezależności wymiaru sprawiedliwości i ewentualnych ingerencji władz publicznych w środki masowego przekazu, — proponuje, by promowano i rozwijano działania monitorujące związane z monitorowaniem mediów zainicjowane już przez Komisję, — wzywa do znacznego zwiększenia środków pieniężnych przewidzianych obecnie w wieloletnich ramach finansowych dla społeczeństwa obywatelskiego i niezależnych mediów i sugeruje, by przeznaczyć część środków na niezależne media lokalne, — proponuje, by roczne sprawozdanie na temat praworządności zawierało specjalną część poświęconą ryzyku naruszeń popełnianych przez podmioty niepaństwowe, w szczególności przez duże, prywatne podmioty gospodarcze działające w gospodarce cyfrowej, — wnosi o podjęcie odpowiednich działań w związku z zamiarem wznowienia procesu przystąpienia UE do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, — apeluje, by uznać, że warunkowość przyznawania funduszy jest rozwiązaniem, które należy stosować jedynie w przypadku poważnych i systemowych naruszeń, oraz wzywa do zadbania o to, by sankcje te nie uderzyły w niesprawiedliwy sposób we władze lokalne i regionalne, — wzywa Komisję, by nadała priorytet uruchomieniu systemu monitorowania w państwach członkowskich i by przydzieliła odpowiednie zasoby finansowe i kadrowe na utworzenie tego nowego instrumentu, — wnosi o zrealizowanie propozycji zawartych w niniejszej opinii w celu zwiększenia zaangażowania KR-u, władz lokalnych i regionalnych oraz społeczeństwa obywatelskiego w promowanie kultury poszanowania praworządności.
24.

Odnotowuje konkluzje Rady do Spraw Ogólnych z czerwca 2018 r., że negocjacje akcesyjne z Turcją faktycznie utknęły w martwym punkcie i nie można rozważać otwarcia ani zamknięcia żadnych kolejnych rozdziałów negocjacyjnych; nie przewiduje się również kontynuacji prac nad modernizacją unii celnej UE–Turcja. Ubolewa, że Turcja nadal odmawia spełnienia postanowień protokołu dodatkowego do układu o stowarzyszeniu z UE i uznania Republiki Cypryjskiej. Ponadto ponownie wyraża w tym kontekście swoje wcześniejsze obawy i zalecenia w odniesieniu do Cypru, wyrażone szczegółowo w opinii w sprawie pakietu „rozszerzenie” 2018. Odnotowuje też z ubolewaniem, że Turcja kontynuuje operacje wiertnicze na cypryjskich wodach terytorialnych pomimo wielokrotnych wezwań ze strony Unii Europejskiej do zaprzestania nielegalnej działalności we wschodniej części Morza Śródziemnego. Komitet potwierdza swoją pełną solidarność z Cyprem w odniesieniu do międzynarodowego uznania, suwerenności i praw na mocy prawa międzynarodowego.