KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 21.10.2015 COM(2015) 602 final KOMUNIKAT KOMISJI Plan działania na rzecz bardziej spójnej zewnętrznej reprezentacji strefy euro na forach międzynarodowych



1. Wprowadzenie Aby możliwe było ukończenie tworzenia unii gospodarczej i walutowej, większa odpowiedzialność i integracja na poziomie UE i strefy euro muszą iść w parze ze wzmacnianiem potencjału instytucjonalnego. Jednym z obszarów, w których konkretne działania ukierunkowane na osiągnięcie tego celu są wyraźnie przewidziane w Traktacie i dlatego mogą zostać podjęte już dziś, jest zewnętrzna reprezentacja strefy euro. Strefa euro jest dużą otwartą gospodarką z obowiązkami w dziedzinie polityki międzynarodowej. Gospodarcze i finansowe znaczenie strefy euro oraz istnienie jednolitej polityki pieniężnej i kursowej powodują ciągły wzrost znaczenia podejmowanych w strefie euro decyzji politycznych i zachodzących w niej zjawisk gospodarczych dla gospodarki światowej. Euro jest dobrą i stabilną walutą, używaną w 19 państwach członkowskich UE przez ponad 330 milionów obywateli. Euro zapewniło członkom unii walutowej stabilność cen i chroniło ich przed niestabilną sytuacją zewnętrzną. Pomimo niedawnego kryzysu nadal jest drugą najważniejszą walutą na świecie, na którą przypada prawie jedna czwarta światowych rezerw walutowych. Ponadto blisko sześćdziesiąt państw i terytoriów na całym świecie bezpośrednio lub pośrednio związało z euro kursy swoich walut. Polityczne znaczenie strefy euro w ostatnich latach zostało znacznie wzmocnione. Europejski semestr, a także przyjęcie tzw. „sześciopaku” i „dwupaku” oraz zawarcie Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej, spowodowały zintegrowanie, wzmocnienie i rozszerzenie na szczeblu UE nadzoru nad polityką państw członkowskich w najważniejszych obszarach mających znaczenie makroekonomiczne i budżetowe. Powołano Europejski Mechanizm Stabilności jako stały mechanizm reagowania kryzysowego dla krajów strefy euro. Unia ustanowiła również unię bankową ze scentralizowanym nadzorem oraz mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do banków w strefie euro, otwartym również dla wszystkich pozostałych państw członkowskich. Zewnętrzna reprezentacja Unii przy wykonywaniu jej kompetencji szczególnych w odniesieniu do strefy euro (zwana dalej „zewnętrzną reprezentacją strefy euro”), nie nadążała za tymi zmianami. Ogranicza to skuteczność strefy euro w międzynarodowych instytucjach finansowych. Postępy, jakie poczyniono w zakresie dalszej integracji wewnętrznej strefy euro, muszą być przenoszone na arenę zewnętrzną, w szczególności poprzez postęp w osiąganiu jednolitej zewnętrznej reprezentacji gospodarczej. Zewnętrzna reprezentacja musi uzyskać większą spójność, aby umożliwić strefie euro odgrywanie aktywniejszej roli w międzynarodowych instytucjach finansowych oraz skuteczne kształtowanie jej przyszłej roli w strukturze światowego systemu finansowego. Pojęcie to zostało już uznane za jeden z kluczowych priorytetów w planie działania Komisji na rzecz pogłębionej i rzeczywistej unii gospodarczej i walutowej. W „sprawozdaniu pięciu przewodniczących” z czerwca 2015 r. w sprawie przyszłości unii gospodarczej i walutowej podkreślono dodatkowo, że wzmocniony głos na arenie międzynarodowej stanowi integralny element bieżących działań na rzecz poprawy zarządzania gospodarczego w strefie euro. Jako że UGW podąża w kierunku unii gospodarczej, finansowej i fiskalnej, jej zewnętrzna reprezentacja również powinna być coraz bardziej jednolita. Parlament Europejski również wezwał do jednolitej zewnętrznej reprezentacji strefy euro. Poczyniono znaczne postępy we wzmacnianiu zewnętrznej reprezentacji Unii oraz strefy euro na wielu międzynarodowych forach gospodarczych i finansowych, lecz konieczne są dalsze kroki, by zapewnić prawdziwie jednolitą reprezentację zewnętrzną. W niniejszym komunikacie przedstawiono zatem plan działania prowadzący do coraz bardziej jednolitej zewnętrznej reprezentacji UGW, wobec której można by pracować nad osiągnięciem konsensusu w Radzie i w Parlamencie Europejskim. Proces ten powinien przebiegać stopniowo. Zewnętrzna reprezentacja strefy euro pozostaje wciąż szczególnie rozdrobniona w Międzynarodowym Funduszu Walutowym (MFW), który z uwagi na swoje instrumenty pożyczkowe i nadzór jest głównym podmiotem instytucjonalnym globalnego zarządzania gospodarczego. Dlatego Komisja przedstawia równolegle wniosek ustawodawczy określający środki w celu ustanowienia spójnej reprezentacji strefy euro w MFW. Nie przesądza to kształtu przyszłych zmian, które mogłyby wymagać dalszego wzmocnienia reprezentacji strefy euro również na innych forach międzynarodowych. 2. Aktualna reprezentacja strefy euro na forach międzynarodowych Pomimo ważnych interesów strefy euro jej zewnętrzna reprezentacja w MFW jest jak na razie bardzo rozdrobniona i mało skuteczna. MFW, z uwagi na swoje instrumenty pożyczkowe i nadzór, jest głównym filarem światowego zarządzania gospodarczego i finansowego. Odegrał on kluczową rolę, wraz z Komisją i EBC, w kształtowaniu programów mających na celu niesienie pomocy państwom członkowskim dotkniętym przez kryzys zadłużeniowy. Ponadto wzmocnione ramy zarządzania w odniesieniu do koordynacji polityki gospodarczej oraz duża zbieżność regulacji i nadzoru sektora finansowego w ramach unii bankowej oznaczają, że w przyszłości MFW będzie musiał wykraczać poza krajową perspektywę w swojej ocenie nadzoru i zarządzania kryzysowego w strefie euro. Skuteczna reprezentacja strefy euro umożliwiłaby zapewnienie wspólnego przekazu strefy euro w MFW w kwestiach takich jak polityka gospodarcza i fiskalna, nadzór makroekonomiczny, polityka kursowa i stabilność finansowa. Stworzenie bardziej spójnej reprezentacji byłoby również korzystne dla państw trzecich, w szczególności poprzez silniejszy i spójniejszy wkład strefy euro w globalną stabilność gospodarczą i finansową. W związku z tym w niniejszym komunikacie i przyjętym wraz z nim wniosku legislacyjnym skupiono się na MFW, czyniąc pierwszy krok w kierunku wzmocnienia zewnętrznej reprezentacji strefy euro. Cel, jakim jest zapewnienie odpowiedniej reprezentacji Unii jako takiej oraz strefy euro w szczególności w oczywisty sposób wykracza poza MFW i odnosi się również do wielu innych forów międzynarodowych; niektóre z nich wymieniono poniżej. Odpowiednia reprezentacja w grupach G-7 i G-20 zapewnia Unii i strefie euro możliwości oddziaływania na aktualne zagadnienia polityki światowej oraz propagowania europejskich rozwiązań globalnych wyzwań w kluczowych obszarach, takich jak koordynacja polityki makroekonomicznej, reforma przepisów finansowych oraz przejrzystość w dziedzinie podatków. Na szczeblu przywódców grupy G-7 Unia i strefa euro są reprezentowane przez przewodniczącego Rady Europejskiej i przewodniczącego Komisji. Na szczeblu ministrów finansów i prezesów banków centralnych grupy G-7 strefa euro jest reprezentowana przez przewodniczącego Eurogrupy, Komisję i Europejski Bank Centralny (EBC). Na szczeblu szefów państw i rządów grupy G-20 Unia i strefa euro są reprezentowane przez przewodniczącego Rady Europejskiej i przewodniczącego Komisji. Komisja i EBC przedstawiają stanowisko strefy euro, gdy grupa G-20 na posiedzeniach ministrów finansów i prezesów banków centralnych zajmuje się sprawami wchodzącymi w zakres kompetencji strefy euro. Rada Stabilności Finansowej (FSB) koordynuje prace na szczeblu międzynarodowym nad regulacją sektora finansowego i jest politycznie odpowiedzialna przed grupą G-20. Komisja i EBC są członkami reprezentującymi jurysdykcję Unii. Komisja jest także członkiem grupy sterującej FSB ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Reprezentacja w Radzie Stabilności Finansowej jest sposobem aktywnego uczestnictwa – w interesie stabilności finansowej na świecie – w opracowywaniu i wdrażaniu skutecznych strategii regulacyjnych i nadzorczych, a także w rozwiązywaniu kwestii zagrożeń uderzających w systemy finansowe. Na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) w niektórych przypadkach poruszane są kwestie o znaczeniu dla strefy euro, takie jak – niedawno – ramy międzynarodowej restrukturyzacji długu. W 2011 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych (ZO ONZ) przyjęło rezolucję A/65/276 wzmacniającą status obserwatora Unii w ONZ i zwiększającą jej prawa uczestniczenia w pracach ZO ONZ, zezwalając między innymi na wygłaszanie wystąpień w imieniu UE (i jej państw członkowskich) na tych samych prawach, jakie przysługują innym głównym grupom, a także na przedstawianie wniosków i uczestniczenie w debacie ogólnej we wrześniu każdego roku. Oprócz posiadania wzmocnionego statusu obserwatora Unia jest stroną ponad 50 wielostronnych porozumień i konwencji zawartych w ramach ONZ jako jedyny uczestnik niebędący państwem.

OECD regularnie dokonuje przeglądów gospodarczych strefy euro. Unia posiada specjalny status w ramach OECD i korzysta z tych samych uprawnień co członkowie, z dwoma wyjątkami: Unia nie posiada prawa głosu i nie wnosi statutowej składki do budżetu OECD; Unia jest pełnoprawnym członkiem szeregu komitetów OECD, w tym Komitetu Pomocy Rozwojowej. Bank Światowy w swoich pracach nie kładzie szczególnego nacisku na strefę euro. Unia jako taka nie jest reprezentowana w Radzie Dyrektorów Banku Światowego. Komisja ma status obserwatora w Komisji Rozwoju (tj. na szczeblu ministerialnym). Ogólnie rzecz biorąc, przedstawiciele Unii lub strefy euro są obecni na wszystkich wspomnianych wyżej forach, poza MFW, w których pracach strefa euro jest przedmiotem szczególnej uwagi. Nie zawsze jednak zapewnione jest, aby strefa euro przemawiała jednym głosem. Interesy strefy euro są reprezentowane w szczególnie skuteczny sposób, gdy stanowiska są dobrze skoordynowane z wyprzedzeniem, ale w praktyce nie zawsze tak bywa. Biorąc pod uwagę dynamiczny charakter światowego systemu finansowego, odpowiednia zewnętrzna reprezentacja strefy euro powinna również mieć zastosowanie do nowo powstających międzynarodowych instytucji finansowych. Kwestia zewnętrznej reprezentacji pojawia się też na przykład w ramach dyskusji nad powstawaniem nowych grup państw w Azjatyckim Banku Inwestycji Infrastrukturalnych (AIIB), w którym 14 państw członkowskich (w tym 10 państw należących do strefy euro) uzyskało status członków-założycieli. 3. Przeszkody dla skuteczniejszej zewnętrznej reprezentacji w MFW Obecnie kilka przeszkód organizacyjnych i instytucjonalnych utrudnia lub nawet uniemożliwia skuteczną zewnętrzną reprezentację strefy euro i prezentowanie jednolitego stanowiska w MFW. Duże różnice pomiędzy państwami członkowskimi Obecna fragmentacja państw członkowskich strefy euro w Radzie Wykonawczej MFW, w której 19 państw członkowskich należących do strefy euro jest obecnie rozdzielonych między sześć grup państw i dwa pojedyncze miejsca, obniża skuteczność reprezentacji strefy euro w MFW. Państwa członkowskie strefy euro będące w grupach z państwami trzecimi często nie są w stanie poprzeć wspólnego stanowiska strefy euro ani podpisywać wspólnych oświadczeń strefy euro z uwagi na rozbieżne opinie lub ustalenia wewnętrzne w ich grupach. W rezultacie państwa członkowskie często nie mają możliwości wyrażania wspólnych stanowisk dotyczących kluczowych zagadnień, w tym dotyczących kwot udziałowych MFW, programów dostosowawczych, nadzoru lub innych kwestii politycznych. W rezultacie wskutek przeszkód utrudniających wyrażanie wspólnego stanowiska osłabiona jest reprezentacja strefy euro, a wraz z nią zdolność do forsowania jej jednolitego programu i wspólnych priorytetów. Niewystarczająca reprezentacja strefy euro jako całości W chwili obecnej nie ma specjalnego przedstawiciela strefy euro posiadającego urzędowe upoważnienie do przedstawiania i obrony polityki strefy euro oraz jej interesów w MFW. To zadanie jest aktualnie powierzone przewodniczącemu EURIMF. Istniejący system nie uwzględnia znacznych zmian w wewnętrznym zarządzaniu strefą euro w ostatnich latach. Rozdrobniona reprezentacja wraz z brakiem oficjalnego przedstawiciela strefy euro, który miałby wyraźny mandat do jej reprezentowania w Radzie Wykonawczej MFW, jest niespójna ze zwiększonym zainteresowaniem strefą euro ze strony MFW, obejmującym uwzględnianie przez MFW aspektów dotyczących strefy euro w krajowym nadzorze i ocenie obszarów wspólnej polityki strefy euro, takich jak polityka makroekonomiczna, finansowa reforma regulacyjna lub kwestie związane z unią bankową. W tej chwili jedynie EBC ma status obserwatora w Radzie Wykonawczej MFW i może być zaangażowany w niektóre kwestie związane z jego kompetencjami w zakresie polityki pieniężnej. Istnieje zatem potrzeba wzmocnienia reprezentacji strefy euro, zwłaszcza poprzez jej zmianę na rzecz ustanowienia specjalnego przedstawiciela strefy euro w zakresie wszystkich istotnych kwestii. Niewystarczająca koordynacja na szczeblu strefy euro Reprezentacja strefy euro na arenie międzynarodowej w ramach unii gospodarczej i walutowej, a zwłaszcza w kwestiach związanych z MFW, została uzgodniona na posiedzeniu Rady Europejskiej w Wiedniu w 1998 r. Obecnie koordynacja odbywa się tylko na szczeblu unijnym i nie ma szczególnej koordynacji na poziomie strefy euro. Koordynacja wspólnych stanowisk w zagadnieniach związanych z polityką MFW odbywa się w ramach Komitetu Ekonomiczno-Finansowego (EFC) i jego stałej grupy roboczej ds. MFW (SCIMF). Te wspólne stanowiska są następnie przekazywane przedstawicielom państw członkowskich w Funduszu (EURIMF) na potrzeby posiedzeń Rady MFW. Przedstawiciele państw członkowskich mogą wówczas podjąć decyzję o wydaniu wspólnego oświadczenia. Odbywa się to regularnie w odniesieniu do takich kwestii jak nadzór nad strefą euro oraz unijny program oceny sektora finansowego (FSAP). Nie jest to jednak normą w innych sprawach, w których państwa członkowskie decydują indywidualnie w poszczególnych przypadkach. Istnieje również koordynacja stanowisk w sprawie objętych programem państw strefy euro oraz konsultacje na mocy art. IV z państwami członkowskimi. W ostatnich latach dokonał się znaczny postęp w zakresie koordynacji dzięki dodatkowemu wzmocnieniu uzgodnień koordynacyjnych w 2007 r., wyborowi przewodniczącego EURIMF, poprawie stosunków roboczych między EFC/SCIMF i EURIMF oraz zwiększeniu koordynacji w gronie członków EURIMF w sprawie poszczególnych strategii Rady Wykonawczej. Bieżące uzgodnienia w zakresie koordynacji pozostają jednak ograniczone. Istnieje wiele przykładów, w których koordynacja na temat kluczowych tematów MFW była niewystarczająca lub w których państwa członkowskie zdecydowały się poprzeć swoje stanowiska krajowe zamiast bronić wspólnego stanowiska Unii. Osłabia to zdolność państw członkowskich do eksponowania w ramach MFW kwestii stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania strefy euro. 4. W kierunku bardziej spójnej i skutecznej zewnętrznej reprezentacji strefy euro w MFW Zważywszy na kluczową rolę MFW w światowym ładzie gospodarczym i finansowym, obecna sytuacja wymaga większej spójności i przemawiania przez strefę euro jednym głosem w MFW. Ustalenia dotyczące bardziej spójnej i skutecznej zewnętrznej reprezentacji strefy euro w MFW powinny zostać określone i uzgodnione bez zwłoki, ale realizowane etapami, by wszystkie zaangażowane podmioty – na szczeblu unijnym i międzynarodowym – mogły dokonać niezbędnych dostosowań prawnych i instytucjonalnych. Należy uwzględnić trzy aspekty: (i) wzmocnienie koordynacji w gronie państw członkowskich strefy euro; (ii) udoskonalenie reprezentacji strefy euro w MFW; oraz (iii) po wprowadzeniu do zarządzania MFW niezbędnych dostosowań – jednolita reprezentacja i jedno miejsce dla strefy euro.

Mimo ukierunkowania na strefę euro taką jej wzmocniona reprezentacja musi jednak zachować i w miarę możliwości nadal wzmacniać koordynację również z państwami członkowskimi nienależącymi do strefy euro, aby zachować integralność jednolitego rynku i Unii Europejskiej jako całości. Konieczna jest także ściślejsza współpraca z pozostałymi członkami MFW. 1) Wzmocnienie koordynacji między państwami członkowskimi należącymi do strefy euro a) Należy wzmocnić obecne ustalenia dotyczące koordynacji stanowiska strefy euro w sprawach związanych z MFW. Państwa członkowskie uzgodniły w 2007 r. przygotowywanie wspólnych oświadczeń strefy euro w kwestiach bezpośrednio i wyłącznie związanych z jej wspólną polityką. Porozumienie to należy wzmocnić i rozszerzyć w celu określenia wymogu systematycznego składania wspólnych oświadczeń odnoszących się do wszystkich rozpatrywanych w ramach MFW kwestii dotyczących polityki, zagadnień krajowych i nadzoru, które mają znaczenie dla strefy euro. Kryzys udowodnił, że przemawianie jednym głosem jest dla strefy euro sprawą najwyższej wagi, w szczególności w odniesieniu do programów , warunków finansowania i polityki MFW w zakresie rozwiązywania sytuacji kryzysowych. Wzmocniona koordynacja poszerzy zakres tematów, w odniesieniu do których państwa członkowskie strefy euro wydają wspólne oświadczenia na forum Rady Wykonawczej. Bieżące uzgodnienia i struktury w zakresie koordynacji powinny zostać udoskonalone w następujący sposób: 1. Ustanowienie regularnych ram konsultacyjnych: Systematyczna wymiana informacji o dokumentach między Komisją i MFW opiera się na umowie z 1972 roku. Komisja zamierza uaktualnić tę umowę i zwrócić się o ustanowienie regularnych ram konsultacyjnych w celu uwzględnienia obecnej sytuacji w zakresie kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania. Wymaga to przekazywania dokumentów przygotowanych przez personel ds. kwestii horyzontalnych dotyczących strefy euro (np. sprawozdań na podstawie art. IV dotyczących strefy euro i państw członkowskich UE/należących do strefy euro; programów oceny sektora finansowego (FSAP) państw członkowskich strefy euro oraz dokumentacji dotyczącej państw objętych programem dla Unii i strefy euro) w tym samym czasie, gdy wspomniane dokumenty są przesyłane do dyrektorów wykonawczych. 2. Modernizacja infrastruktury służącej koordynacji: Podkomitet Komitetu Ekonomiczno-Finansowego ds. MFW (SCIMF) powinien zostać przekształcony w podkomitet Komitetu Ekonomiczno-Finansowego ds. wszystkich międzynarodowych instytucji finansowych. Obecnie zagadnienia związane z MFW, które mają znaczenie dla strefy euro, są omawiane bezpośrednio na forum Grupy Roboczej Eurogrupy. Należy rozważyć ustanowienie SCIMF/Podkomitetu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego w składzie odpowiadającym członkostwu w strefie euro. Ten „europodkomitet” powinien być odpowiedzialny wobec Grupy Roboczej Eurogrupy. Podobnie należy powołać w Waszyngtonie EURIMF w składzie odpowiadającym członkostwu w strefie euro obok już istniejącego unijnego EURIMF. 3. Aktualizacja istniejących uzgodnień dotyczących koordynacji w sprawach MFW w Brukseli: Należy wzmocnić aktualne uzgodnienia robocze dotyczące koordynacji w sprawach MFW. Zakres koordynacji należy rozszerzyć i objąć nią wszystkie sprawy mające znaczenie dla strefy euro. Powinien istnieć wymóg bardziej systematycznego wydawania wspólnych oświadczeń zamiast oświadczeń składanych przez poszczególne państwa członkowskie. Aktualizacja ta może również obejmować lepsze planowanie koordynacji w formie wspólnego programu prac EURIMF/SCIMF, zwiększenia nacisku na kwestie MFW w ramach planów prac Komitetu Ekonomiczno-Finansowego i Grupy Roboczej Eurogrupy oraz ECOFIN/Eurogrupy, a także regularniejsze przedstawianie przez przewodniczącego EURIMF sprawozdań Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu/Grupie Roboczej Eurogrupy. Eurogrupa powinna wydawać wspólne oświadczenia w kwestiach dotyczących MFW, w których politycznie jednolity pogląd strefy euro ma kluczowe znaczenie. 4. Wzmocniona koordynacja w Waszyngtonie, D.C.: Zmiany metod pracy w Brukseli muszą również znaleźć odzwierciedlenie w EURIMF w Waszyngtonie, D.C., poprzez: (i) regularne posiedzenia EURIMF poświęcone kwestiom mającym znaczenie dla strefy euro w oparciu o program prac MFW. Takie perspektywiczne planowanie powinno także pomóc ukierunkowywać pracę w Brukseli; (ii) systematyczne wydawanie wspólnych oświadczeń; (iii) zapewnienie – jeśli wydanie wspólnego oświadczenia nie jest możliwe – aby indywidualne oświadczenia wydawane przez państwa członkowskie zawierały wspólny przekaz w odniesieniu do takich obszarów wspólnej polityki strefy euro jak polityka fiskalna i monetarna; (iv) jeszcze bardziej systematyczne uzgadnianie przez członków EURIMF wspólnych strategii w ramach Rady Wykonawczej. Państwa członkowskie powinny zobowiązać się do unikania wyrażania wzajemnie sprzecznych poglądów w Radzie Wykonawczej. b) Wzmocnienie ustaleń dotyczących koordynacji stanowiska strefy euro w kwestiach dotyczących MFW powinno także iść w parze ze wzmocnieniem odpowiedzialności przed Radą i Parlamentem Europejskim. Obecne oświadczenia kierowane na wiosenne oraz doroczne posiedzenia MFW należy zastąpić oświadczeniem Eurogrupy. Parlament Europejski powinien być w pełni informowany o tych oświadczeniach. 2) Poprawa reprezentacji strefy euro poprzez zmianę składu grup państw w ramach MFW Grupy państw powinny stopniowo zostać przekształcone w taki sposób, by w ramach MFW powstały grupy skupiające wyłącznie członków strefy euro. Działania w tym kierunku należy podjąć jak najszybciej. Takie posunięcie pozwoliłoby zwiększyć rolę i skuteczność strefy euro w Radzie Wykonawczej. Pomogłoby to również strefie euro uzyskać kluczową rolę w kształtowaniu polityki i strategii MFW. Wspólne interesy w obrębie MFW występują częściej wśród państw członkowskich UE i państw członkowskich należących do strefy euro niż w relacjach z innymi państwami należącymi do MFW. Jednocześnie Unia ustanowiła bardzo bliskie stosunki z krajami kandydującymi do Unii i państwami z nią sąsiadującymi, które mają z nią wspólne interesy. Kontakty te należy utrzymać w związku ze zmianą składu grup państw MFW. Rada powinna uzgodnić wspólne ramy uwzględniające zasady dotyczące sposobu postępowania prowadzącego do przegrupowania państw członkowskich Unii i państw strefy euro w MFW w celu umożliwienia bliższej współpracy: 1. W 2010 r. bardziej rozwinięte państwa Europy zobowiązały się do zmniejszenia swojej reprezentacji w Radzie Wykonawczej MFW o dwa miejsca najpóźniej do czasu pierwszych wyborów Rady Wykonawczej MFW po wejściu w życie reformy kwot udziałowych z 2010 r. Duża część tych zobowiązań została już zrealizowana. Państwa członkowskie powinny wprowadzić pozostałe zmiany w sposób zgodny z celem przegrupowania państw członkowskich w grupy państw złożone z państw strefy euro i wzmocnienia spójności reprezentacji. 2. Po ratyfikowaniu reformy z 2010 r. grupy dwóch dużych państw członkowskich, które obecnie dysponują jeszcze pojedynczymi miejscami – Francji i Niemiec – mogą się otworzyć na inne kraje europejskie o odpowiednim udziale w zarządzaniu tymi grupami. 3. Kilka państw członkowskich Unii i strefy euro jest obecnie zgrupowanych razem z państwami trzecimi, które często mają zasadniczo odmienne interesy. Te państwa członkowskie powinny dążyć do przejścia do grup złożonych jedynie z państw członkowskich. 4. Państwa członkowskie należące do strefy euro należy skupić w mniejszej liczbie grup skupiających wyłącznie państwa strefy euro. Ponadto wszystkie państwa członkowskie powinny w średniookresowej perspektywie dążyć do przejścia do wspólnych grup, obejmujących – jeśli to możliwe – kraje kandydujące i państwa sąsiadujące. 5) Ostatnim krokiem powinno być utworzenie przez państwa członkowskie strefy euro jednej grupy, jak wskazano poniżej w pkt 3. Państwa członkowskie powinny wyrazić zgodę na przedyskutowanie w Radzie postępu w kierunku większej spójności reprezentacji strefy euro w Funduszu przed każdymi wyborami Rady Wykonawczej MFW, tj. co dwa lata. Przyszłych zmian w ustaleniach dotyczących grup państw należy dokonać w taki sposób, aby zwiększyć spójność reprezentacji strefy euro. 3) Dążenie do jednolitej reprezentacji strefy euro