[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 13.11.2008

KOM(2008) 775 wersja ostateczna

2008/0220 (CNS)

Wniosek

DYREKTYWA RADY

nakładająca na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów naftowych

(przedstawiona przez Komisję)

{SEC(2008) 2858}{SEC(2008) 2859}

UZASADNIENIE

KONTEKST WNIOSKU

Podstawa i cele wniosku

Rada Europejska na posiedzeniu w marcu 2007 r. podkreśliła konieczność poprawy bezpieczeństwa dostaw dla Unii Europejskiej jako całości i dla poszczególnych państw członkowskich, m.in. poprzez wypracowanie skuteczniejszych mechanizmów reagowania kryzysowego. W tym kontekście zaznaczyła, że trzeba dokonać nowelizacji wspólnotowych mechanizmów utrzymywania zapasów ropy, przy czym zwróciła szczególną uwagę na kwestię dostępności ropy naftowej w razie kryzysu i położyła nacisk na komplementarność mechanizmów wspólnotowych względem mechanizmu kryzysowego Międzynarodowej Agencji Energii (MAE).

Mandat Rady Europejskiej potwierdza stanowisko Komisji, zgodnie z którym należy zaradzić brakom obecnego systemu. Wprawdzie dotychczas w żadnym z państw członkowskich system nie okazał się niezdolny do zapewnienia odpowiednich ilości w razie kryzysu ani nie został uznany za niewystarczający, np. przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, jednak liczba i charakter postępowań o naruszenie prawa wspólnotowego w poszczególnych przypadkach budzą wątpliwości co do obecnych praktyk, zwłaszcza jeżeli wziąć pod uwagę inne pośrednie dowody nieprawidłowości ewentualnie występujących w obecnym systemie, np. wykazane w wyniku działań lub ocen prowadzonych przez MAE lub Komisję.

W szczególności – analiza obecnego systemu ujawnia wady, które w razie przerwania dostaw mogłyby uniemożliwić jego odpowiednie funkcjonowanie w razie przerwania dostaw. Nie ma pewności, czy wszystkie istniejące systemy krajowe są w stanie zagwarantować pełną dostępność i możliwość mobilizacji zapasów interwencyjnych odpowiednio do potrzeb. Unia Europejska nie dysponuje też skoordynowanymi procedurami interwencyjnymi, co w praktyce bardzo utrudnia podejmowanie szybkich decyzji i skutecznych działań, mających kluczowe znaczenie w razie kryzysu. Poza tym wskazane wydaje się lepsze dostosowanie do międzynarodowo uznawanych przepisów MAE, gdyż pozwoliłoby to na zwiększenie udziału zapasów wspólnotowych w działaniach MAE.

Z powodu opisanych wad działanie systemu mogłoby nie przynieść oczekiwanych rezultatów w razie kryzysu, co groziłoby poważnymi stratami gospodarczymi. Z uwagi na istotne znaczenie ropy naftowej dla współczesnych gospodarek i społeczeństw powstałe w ten sposób koszty byłyby ogromne, co pokazuje ocena skutków. W tej sytuacji oczekiwanie na namacalne dowody wydaje się nieodpowiedzialne.

Obecny system jest też narażony na pasożytnictwo: państwa członkowskie o potencjalnie mniej skutecznych systemach mogą liczyć na pomoc ze strony krajów posiadających solidne rozwiązania. Obniża to jednak gotowość kryzysową całej Unii Europejskiej.

Ogólnym celem nowelizacji jest dalsze wzmocnienie systemu przy jednoczesnej optymalizacji obowiązków administracyjnych państw członkowskich. System interwencji kryzysowej musi lepiej odpowiadać potrzebom Unii Europejskiej związanym z jej zdolnością do skutecznego i w pełni skoordynowanego reagowania na przerwy w dostawach ropy, gdyby takie wystąpiły.

Kontekst ogólny

Ropa naftowa stanowi dla Unii Europejskiej najważniejszy surowiec energetyczny. Gospodarka ściśle zależy od ciągłości i niezawodności dostaw ropy naftowej po dostępnych cenach. Z uwagi na wysoką i rosnącą zależność od przywozu bezpieczeństwo dostaw jest bardzo ważne.

Unia Europejska musi być w stanie kompensować lub co najmniej ograniczać wszelkie ujemne skutki ewentualnych przerw w dostawach. Doświadczenie pokazuje, że wprowadzenie do obrotu interwencyjnych zapasów ropy stanowi najłatwiejszą i najszybszą metodę zasilenia nienasyconego rynku znacznymi dodatkowymi ilościami ropy lub produktów naftowych, co skutkuje zmniejszeniem niedoboru i jego niekorzystnego wpływu na gospodarkę.

W ostatnich latach ryzyko przerw w dostawach ropy wzrosło z kilku przyczyn. Aktualne trendy światowe, w połączeniu z rozwojem wewnętrznym Unii Europejskiej (kolejne rozszerzenia, ukończenie tworzenia wspólnego rynku, spadek produkcji własnej itp.), stanowią tyleż czynników skłaniających do nowelizacji obowiązujących, wprowadzonych przed 40 laty przepisów wspólnotowych w zakresie utrzymywania zapasów.

W 2002 r. Komisja przedstawiła projekt dyrektywy zmierzający do zwiększenia poziomu zapasów utrzymywanych przez poszczególne państwa członkowskie do odpowiadającego 120-dniowemu zużyciu oraz umożliwienie Unii Europejskiej decydowania o wykorzystaniu tych zapasów, nie tylko w razie kryzysu, lecz także w razie stwierdzenia ryzyka powodującego niebezpieczną niestabilność rynku. Ze względu na zdecydowany opór Parlamentu Europejskiego i Rady Komisja zdecydowała o wycofaniu tego wniosku.

Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

- Dyrektywa Rady 2006/67/WE z dnia 24 lipca 2006 r. nakładająca na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropopochodnych, Dz. U. L 217 z 8.8.2006, s. 8.

- Decyzja Rady 68/416/EWG z dnia 20 grudnia 1968 r. w sprawie zawierania i wdrażania indywidualnych umów między rządami odnoszących się do obowiązku państw członkowskich utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych, Dz. U. L 308 z 23.12.1968, s. 19.

- Dyrektywa Rady 73/238/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie środków zmniejszania skutków trudności w dostawach ropy naftowej i produktów ropopochodnych, Dz. U. L 228 z 16.8.1973, s. 1.

- Proponowana dyrektywa zastąpiłaby trzy wyżej wymienione akty prawne.

Dyrektywa 2006/67/WE to wersja skodyfikowana zastępująca dyrektywę 68/414/EWG Rady i zmieniającą ją dyrektywę 98/93/WE.

Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii

Niniejszy wniosek w pełni odpowiada celom Unii, szczególnie celom związanym z tworzeniem rynku wewnętrznego, solidarnością państw członkowskich oraz trwałym rozwojem Europy, opartym na zrównoważonym wzroście gospodarczym i stabilności cen.

Jest również zgodny z polityką klimatyczno-energetyczną, której jeden z filarów stanowi bezpieczeństwo dostaw energii.

KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW

Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów

Od kwietnia do czerwca 2008 r. prowadzono konsultacje społeczne w celu zebrania opinii wszystkich zainteresowanych podmiotów na temat ewentualnej nowelizacji przepisów dotyczących zapasów interwencyjnych ropy naftowej. Podstawę tych konsultacji stanowił dokument opisujący główne problemy obecnego systemu, które zdaniem Komisji powinny zostać rozwiązane, oraz zawierający propozycje zmian w obecnie obowiązujących przepisach. Poza przedsiębiorstwami i stowarzyszeniami sektorowymi swoje stanowisko przedstawiło także 17 państw członkowskich.

Obok stosowanej w konsultacjach społecznych drogi elektronicznej głównymi platformami konsultacji z zainteresowanymi podmiotami były Grupa ds. Dostaw Ropy oraz Forum nt. Paliw Kopalnych (forum berlińskie). W uzupełnieniu do tego zorganizowanego dialogu podczas kilku nieformalnych spotkań zasięgnięto opinii państw członkowskich, zainteresowanych stron oraz ekspertów zewnętrznych. Istotnym zewnętrznym źródłem informacji i wiedzy specjalistycznej była też MAE.

Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia

Większość zainteresowanych podmiotów poparła cele nowelizacji przedstawione w dokumencie stanowiącym przedmiot konsultacji. W szczególności z powszechnym poparciem spotkało się dążenie do zmniejszenia obciążeń administracyjnych, do ustanowienia spójnych procedur kryzysowych, uzupełniających procedury przewidziane przez MAE, oraz do zapewnienia lepszego przestrzegania prawa poprzez wzmocnienie weryfikacji i kontroli. Jednak zainteresowane podmioty – państwa członkowskie jak i przedstawiciele przemysłu – różniły się w zdaniach co do propozycji mających na celu poprawę dostępności zapasów. Niektóre zainteresowane podmioty stanowczo opowiedziały się za utrzymywaniem wszystkich zapasów interwencyjnych przez państwo, w celu zagwarantowania ich maksymalnej dostępności, inne zaś argumentowały, że państwa członkowskie powinny mieć możliwość dostosowania swoich systemów w zależności od swojej konkretnej sytuacji.

Zainteresowane podmioty w większości przeciwstawiły się pomysłowi ścisłego fizycznego oddzielenia zapasów interwencyjnych od zapasów handlowych, optując za systemem mieszanym (utrzymywanie zapasów interwencyjnych i handlowych w tych samych instalacjach, a nawet tych samych zbiornikach) z myślą o optymalizacji kosztów i położenia geograficznego. Rekomendowano jednak stosowanie oddzielnej księgowości i ścisłej kontroli w celu zagwarantowania, że wspólnie magazynowane zapasy interwencyjne nie zostaną wykorzystane do celów handlowych.

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

Eksperci uczestniczyli w ocenie skutków i w pracach nad wnioskiem legislacyjnym w ramach licznych oficjalnych i nieoficjalnych konsultacji i spotkań w latach 2007 i 2008. Członkowie Grupy ds. Dostaw Ropy udzielili informacji w oparciu o dwa specjalistyczne kwestionariusze, z których jeden dotyczył postaci i dostępności zapasów interwencyjnych ropy naftowej, zaś drugi – środków stosowanych w celu utrzymywania zapasów interwencyjnych zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami.

W pracach nad oceną skutków i wnioskiem legislacyjnym nie uczestniczył żaden wykonawca zewnętrzny.

Ocena skutków

W ocenie skutków załączonej do niniejszego wniosku przewidziano cztery możliwości. Można podsumować je następująco:

Wariant 0: utrzymanie stanu obecnego

Wariant ten nie pozwala na zagwarantowanie odpowiedniego przygotowania Unii Europejskiej na sytuacje kryzysowe, co budzi niepokój, gdyż istnieje ryzyko, że w przyszłości przerwy w dostawach staną się częstsze i poważniejsze.

Wariant 1: wzmocnienie mechanizmów kontroli i koordynacji w ramach obecnego systemu

Wariant ten nie prowadziłby do zmiany obecnie obowiązujących przepisów dotyczących zapasów, lecz wzmocniłby publiczny nadzór nad dostępnością zapasów interwencyjnych oraz mechanizmy kryzysowe. Przyniósłby pewne ulepszenia, lecz nie pozwalałby na zaradzenie wszystkim obecnym wadom, a tym samym na utworzenie w całej Unii Europejskiej stabilnego i spójnego systemu. Wzmocnienie kontroli ułatwiłoby wykrywanie przypadków nieprzestrzegania przepisów, lecz nie usunęłoby przyczyn leżących u podstaw niewystarczającego poziomu zapasów.

Wariant 2: utworzenie scentralizowanego systemu wspólnotowego, uzupełnionego obowiązkową państwową/publiczną własnością zapasów interwencyjnych

W ramach tego wariantu wszystkie państwowe zapasy interwencyjne odpowiadające 90-dniowemu zużyciu byłyby utrzymywane przez państwo, zarządzane przez agencję, ewentualnie nadzorowane przez Unię Europejską i oddzielone od zapasów handlowych. Niewątpliwie zapewniałoby to dostępność tych zapasów w razie kryzysu, jednak przepadłyby niektóre korzyści związane ze „wspólnym magazynowaniem” (automatyczna rotacja zapasów, lokalizacja zapasów blisko odbiorców). Wariant ten radykalnie zmieniałby systemy utrzymywania zapasów obowiązujące w większości państw członkowskich, pociągając za sobą duże wydatki publiczne. Takie rozwiązanie nie wydaje się uzasadnione w świetle przeszłych kryzysów i mogłoby okazać się niezgodne z zasadami proporcjonalności i pomocniczości.

Wariant 3: utworzenie przez Unię Europejską państwowych zapasów interwencyjnych w ramach zmodyfikowanej wersji obecnego systemu

Nałożenie na państwa członkowskie obowiązku utrzymywania zapasów interwencyjnych, których część byłaby utrzymywana przez rząd lub agencję (zapasy „państwowe”), niewątpliwie zapewniłoby dodatkowe ilości w razie kryzysu. Do opanowania kryzysu podobnego do tych, do jakich dochodziło w przeszłości, wystarczyłyby zapasy znacznie mniejsze niż odpowiadające 90-dniowemu zużyciu. Państwa członkowskie mogłyby z dużą swobodą określać sposoby realizacji pozostałej części obowiązków w zakresie utrzymywania zapasów. Rozwiązanie to dość blisko odpowiada rozwiązaniu już przyjętemu przez większość państw członkowskich. Daje ono racjonalne zabezpieczenie przed przerwami w dostawach, pozostawiając zarazem miejsce dla decyzji krajowych, zgodnie z zasadą proporcjonalności.

ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Krótki opis proponowanych działań

Wprawdzie Komisja wyraźnie preferuje wariant 3, jednak z konsultacji z udziałem zainteresowanych podmiotów oraz z oceny skutków wynika, iż nie może ona obecnie wymagać tworzenia zapasów państwowych. W związku z tym wniosek opiera się na tym wariancie, lecz na razie pozostawia państwom członkowskim swobodę decyzji odnośnie do tworzenia zapasów państwowych. Zaproponowano przepisy zmierzające do wzmocnienia kontroli, przy czym w przypadku zapasów niespełniających niektórych kryteriów sporządzane będą sprawozdania roczne precyzujące ich lokalizację i właścicieli, w celu zapewnienia absolutnej dostępności tych zapasów. Po upływie określonego czasu klauzula przeglądowa pozwoli Komisji na określenie, czy państwa członkowskie, które nie tworzą zapasów państwowych, stosują inne, wystarczająco niezawodne rozwiązania.

Tworzenie zapasów złożonych z określonych produktów i utrzymywanych przez rząd lub agencję jest wysoce pożądane, szczególnie w ramach wniosku mającego na celu zbliżenie ogólnych obowiązków państw członkowskich w zakresie utrzymywania zapasów z obowiązkami nakładanymi przez MAE. To zbliżenie uczyni wspólnotowy system zapasów ropy naftowej bardziej spójnym i ułatwi współpracę z MAE. Ułatwi też wypełnianie obowiązków i ograniczy obciążenie administracyjne państw członkowskich, szczególnie tych, które podlegają podwójnym obowiązkom z uwagi na swoją przynależność zarazem do Unii Europejskiej i do MAE. Jednak zbliżeniu temu może również towarzyszyć złagodzenie wymogów związanych z utrzymywaniem zapasów. Dla zrównoważenia tego efektu zapasy interwencyjne powinny, przynajmniej częściowo, być utrzymywane i zarządzane przez państwo, jak np. w Stanach Zjednoczonych, Japonii i Korei.

Poza tym dzięki proponowanym przepisom państwa członkowskie zyskają większą elastyczność pod względem określania warunków realizacji obowiązku utrzymywania zapasów. Państwo członkowskie będzie mogło zlecić innemu państwu członkowskiemu wykonywanie części swoich obowiązków w zakresie utrzymywania zapasów. Przy tym jeżeli państwo członkowskie postanowi nałożyć obowiązek utrzymywania zapasów na przedsiębiorstwa, te ostanie będą mogły zlecić jego wykonanie krajowej centrali rezerw. Wariant ten wyeliminuje niektóre formy dyskryminacji, które mogłyby wystąpić między różnymi kategoriami podmiotów, oraz pozwoli zapobiec problemowi ze stosowaniem „systemu biletowego” i wiążących umów dwustronnych. Wniosek określa zasady i procedury obowiązujące wtedy, gdy prowadzone są działania w ramach MAE, oraz w sytuacjach kryzysowych, gdy MAE nie podejmuje działań. Unia Europejska zdobędzie możliwość skuteczniejszego uczestnictwa w działaniach MAE: państwa należące do MAE będą mogły włączać się do jej działań bez wyraźnej zgody Komisji, zaś ta ostatnia zajmie się koordynacją udziału państw członkowskich nienależących do MAE.

Wreszcie, proponowane zasady umożliwią prowadzenie kontroli i inspekcji zapasów interwencyjnych przez Komisję lub w jej imieniu.

Podstawa prawna

Podstawą prawną wniosku jest art. 100 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Zasada pomocniczości

Działanie Wspólnoty zapewni lepsze osiągnięcie celów wniosku z następujących względów.

Energia jest dobrem publicznym: z uwagi na istnienie rynku wewnętrznego korzyści wynikające z wprowadzenia zapasów do obrotu w razie kryzysu nie mogą ograniczać się do jednego państwa. Rynek wewnętrzny gwarantuje możliwość swobodnego zakupu wszelkich zapasów wprowadzonych do obrotu w całej Unii Europejskiej. Na wprowadzeniu zapasów do obrotu skorzysta nie jeden kraj, lecz cała Unia Europejska. W związku z tym istnieje niebezpieczeństwo, że jeżeli mechanizmy kryzysowe przyjęte przez poszczególne państwa członkowskie będą zbyt rozbieżne i nie pozwolą na zapewnienie wyrównanego poziomu przygotowania i niezawodności, okażą się tym mniej skuteczne i doprowadzą do powstania problemu pasożytnictwa.

Z uwagi na międzynarodowy charakter rynków naftowych wszelkie przerwy w dostawach ropy – niezależnie od tego, czy wystąpią w państwie(-ach) członkowskim(-ch), czy też w kraju trzecim – wywołają skutki dla ogółu państw członkowskich. Ponadto w gospodarkach tak zintegrowanych jak gospodarki rynku wewnętrznego poziom gotowości kryzysowej poszczególnych państw członkowskich będzie miał wpływ na gotowość Unii jako całości. Ustanawiając minimalne wymogi na szczeblu Unii Europejskiej, można by ułatwić zapobieganie problemom i przezwyciężanie kryzysów.

Należy przy tym przypomnieć, że niektóre państwa członkowskie nie należą do MAE, która jest organizacją właściwą do podjęcia działań w razie kryzysu światowego. Komisja Europejska uczestniczy w pracach tej agencji, lecz udział całej Unii Europejskiej w działaniach MAE można zagwarantować jedynie w ramach wspólnotowego mechanizmu, do którego przystąpiłyby państwa członkowskie nienależące do MAE.

W związku z powyższym koordynacja stanowi najlepszy sposób utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa dostaw ropy w Unii Europejskiej.

Zasada proporcjonalności

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:

Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co niezbędne do osiągnięcia pożądanych celów. Państwa członkowskie nadal będą mogły ze znaczną swobodą określać warunki wykonywania obowiązku utrzymywania zapasów oraz produkty wchodzące w skład zapasów, uwzględniając swoje położenie geograficzne, moce przerobowe rafinerii i inne istotne czynniki.

Wniosek nie narzuca państwom członkowskim szczegółowych przepisów w zakresie utrzymywania zapasów. Ogranicza się do określenia kryteriów mających zastosowanie do zapasów interwencyjnych. Niektóre zaproponowane środki zmierzają do zmniejszenia obciążeń administracyjnych państw członkowskich i podmiotów gospodarczych.

Wybór instrumentów

Proponowane instrumenty: dyrektywa.

Proponowanym instrumentem jest dyrektywa, która musi zostać wdrożona przez państwa członkowskie. Dyrektywa stanowi najodpowiedniejszy instrument, ponieważ jasno określa cele, jakie należy osiągnąć, pozostawiając jednocześnie państwom członkowskim wystarczające pole manewru, umożliwiające im wdrożenie dyrektywy w sposób najlepiej dostosowany do ich konkretnej sytuacji.

SKUTKI BUDżETOWE

Przyjęcie wniosku spowoduje ograniczone skutki dla budżetu Wspólnoty. W grę wchodzić będzie w szczególności pokrycie wydatków na rozwiązania informatyczne oraz, jeżeli tak postanowi Komisja, wydatków związanych z kontrolami i inspekcjami zapasów interwencyjnych.

Wniosek nie powinien mieć większych bezpośrednich i nieuniknionych skutków dla budżetów państw członkowskich.

INFORMACJE DODATKOWE

Uproszczenie

Ramy prawne dotyczące zapasów interwencyjnych UE oraz zasady związane z wykorzystywaniem tych zapasów opierają się na trzech różnych wspólnotowych aktach prawnych. W myśl niniejszego wniosku akty te zostałyby zastąpione pojedynczym aktem prawnym.

Zbliżając obowiązki dotyczące utrzymywania zapasów z obowiązkami określonymi przez MAE, niniejszy wniosek upraszcza też procedury administracyjne państw członkowskich.

Klauzula przeglądowa

Po upływie trzech lat Komisja może zaproponować, aby część zapasów interwencyjnych każdego państwa członkowskiego była obowiązkowo utrzymywana przez rząd lub określoną agencję.

2008/0220 (CNS)

Wniosek

DYREKTYWA RADY

nakładająca na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów naftowych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100,

uwzględniając wniosek Komisji[1],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],

po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych[4],

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Zapotrzebowanie Wspólnoty na ropę naftową i produkty naftowe utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie, zwłaszcza w sektorze transportu i przemyśle chemicznym.

2. Rosnąca koncentracja produkcji, wyczerpywanie się zasobów ropy naftowej oraz wzrost światowego zużycia produktów naftowych przyczyniają się do wzrostu ryzyka wystąpienia trudności z zaopatrzeniem.

3. Rada Europejska podkreśliła między innymi konieczność zwiększenia bezpieczeństwa dostaw, zarówno w skali całej Wspólnoty, jak i na poziomie poszczególnych państw członkowskich, między innymi poprzez przeprowadzenie przeglądu mechanizmów utrzymywania zapasów ropy we Wspólnocie, zwłaszcza w odniesieniu do ich dostępności w przypadku kryzysu[5].

4. Cel ten wymaga między innymi zbliżenia systemu wspólnotowego do mechanizmu kryzysowego Międzynarodowej Agencji Energii (zwanej dalej „MAE”).

5. Zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2006/67/WE z dnia 24 lipca 2006 r. nakładającej na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropopochodnych[6], obliczanie zapasów przeprowadzane jest na podstawie średniego dziennego wewnętrznego zużycia w poprzednim roku kalendarzowym. Natomiast, obowiązki nałożone na mocy Porozumienia o Międzynarodowym Programie Energetycznym z dnia 18 listopada 1974 r. (zwanego dalej „porozumieniem MAE”) obliczane są na podstawie importu netto ropy naftowej i produktów naftowych. Z tego powodu, jak również ze względu na inne różnice przyjętych metod, konieczne jest dostosowanie zasad obliczania wymaganej ilości zapasów oraz metody ustalania wspólnotowych zapasów interwencyjnych tak, aby zbliżyć je do tych, jakie są stosowane w ramach realizacji porozumienia MAE.

6. Sama produkcja ropy naftowej może przyczynić się do poprawy bezpieczeństwa dostaw, zatem mogłaby uzasadniać posiadanie przez państwa członkowskie będące producentami ropy naftowej zapasów mniejszych od pozostałych państw członkowskich. Tego rodzaju odstępstwo nie może jednak spowodować zasadniczych zmian wymaganej ilości zapasów w porównaniu do wymogów dyrektywy 2006/67/WE. W związku z tym obowiązki niektórych państw członkowskich związane z utrzymywaniem zapasów powinny zostać ustalone w zależności od danych dotyczących zużycia wewnętrznego ropy naftowej, a nie w zależności od przywozu.

7. Konkluzje Prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli (8-9 marca 2007 r.) wskazują, że coraz ważniejsze i bardziej naglące staje się dla UE wdrożenie zintegrowanej polityki energetycznej, która skoreluje działania na poziomie Europy z działaniami podejmowanymi przez państwa członkowskie[7]. Konieczne jest zatem zbliżenie mechanizmów utrzymywania zapasów stosowanych w różnych państwach członkowskich.

8. Dostępność zapasów ropy naftowej oraz zabezpieczenie dostaw energii stanowią kluczowe elementy bezpieczeństwa publicznego państw członkowskich Wspólnoty. Istnienie we Wspólnocie krajowych centrali lub baz rezerw pozwala zbliżyć się do osiągnięcia tych celów. Aby umożliwić poszczególnym zainteresowanym państwom członkowskim jak najlepsze wykorzystanie prawa krajowego do określenia statutu krajowej centrali rezerw przy jednoczesnym ograniczeniu obciążenia finansowego, jakie wynika z działań związanych z tworzeniem zapasów dla użytkowników końcowych, w sytuacji, gdy zapasy ropy naftowej mogą być przechowywane w dowolnym miejscu na terenie Wspólnoty przez dowolną agencję lub bazę krajową powołaną do tego celu, wystarczy wprowadzić zakaz czerpania dochodów.

9. Ze względu na cele prawodawstwa wspólnotowego w zakresie zapasów ropy naftowej, ewentualne obawy niektórych państw członkowskich o bezpieczeństwo oraz wolę nadania większego rygoru i zwiększenia przejrzystości mechanizmom solidarności między państwami członkowskimi, konieczne jest ograniczenie zakresu działalności krajowych centrali działających bez pośredników do terytorium kraju.

10. Należy stworzyć możliwość przechowywania zapasów ropy naftowej w dowolnym miejscu we Wspólnocie. W ten sposób, podmioty gospodarcze podlegające obowiązkowi utrzymywania zapasów będą mogły uwolnić się od tego obciążenia, zlecając je dowolnej centrali krajowej. Ponadto, jeśli taka liberalizacja odbywałaby się faktycznie w zamian za wynagrodzenie ograniczone do kosztu usług świadczonych przez dowolnie wybraną krajową centralę rezerw na terytorium Wspólnoty, ryzyko dyskryminacyjnych praktyk w skali kraju byłoby ograniczone.

11. Państwa członkowskie musiałyby zapewnić pełną dostępność do wszystkich zapasów, których utrzymywanie jest narzucone przez prawodawstwo wspólnotowe. Aby tę dostępność zagwarantować, nie można w żaden sposób ograniczać prawa własności do tych zapasów. Nie należy uwzględniać produktów naftowych przedsiębiorstw narażonych na poważne ryzyko postępowania windykacyjnego w odniesieniu do ich aktywów. Kiedy operatorzy podlegają obowiązkowi utrzymywania zapasów, wszczęcie postępowania upadłościowego lub postępowania układowego mogłoby być uznawane za świadczące o wzroście ryzyka.

12. Ze względu na potrzeby związane z wdrożeniem polityki kryzysowej, zbliżeniem krajowych mechanizmów utrzymywania zapasów i koniecznością zapewnienia lepszej czytelności poziomu zapasów, zwłaszcza w przypadku kryzysu, państwa członkowskie Wspólnoty muszą dysponować środkami skuteczniejszej kontroli tych zapasów.

13. Gdyby duża część zapasów była własnością państw członkowskich lub centrali rezerw stworzonych przez właściwe władze krajowe, przynajmniej w odniesieniu do tej części zapasów poziom kontroli i przejrzystości zostałby zwiększony.

14. Aby przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa dostaw energii we Wspólnocie, zapasy nabyte na własność przez państwa członkowskie lub centrale krajowe, zwane „zapasami państwowymi”, ustanowione na skutek decyzji podjętych przez państwa członkowskie, powinny odpowiadać faktycznemu zapotrzebowaniu w przypadku kryzysu. Oprócz tego konieczne jest, aby miały one odrębny status prawny, zapewniający ich całkowitą dostępność w przypadku wystąpienia kryzysu. W tym celu, państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia bezwarunkowej ochrony wymienionych zapasów przed wszelkimi metodami wymuszonego zajęcia.

15. Na obecnym etapie ilości, których właścicielami powinny być centrale krajowe lub państwa członkowskie, należy ustanowić na poziomie określonym przez każde z zainteresowanych państw członkowskich w sposób niezależny i dobrowolny.

16. Poziom kontroli i przejrzystości musi zostać zwiększony, należy zatem nałożyć na państwa członkowskie dodatkowe obowiązki związane z kontrolą zapasów interwencyjnych, niebędących zapasami państwowymi, oraz, w niektórych przypadkach, obowiązek informowania o środkach zarządzania dostępnością zapasów interwencyjnych oraz zmianach przepisów dotyczących ich utrzymywania.

17. Dyrektywa 2006/67/WE przyczyniła się w dużym stopniu do stworzenia i organizacji zapasów ropy naftowej na poziomie poszczególnych państw członkowskich, jednak nie narzuca ona oddzielnego ustalania zapasów w przypadku, gdy stanowią one część zapasów ropy naftowej przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu lub mają uzasadnienie operacyjne. W takich przypadkach należy zatem zwiększyć przejrzystość zapasów.

18. Częstotliwość zestawień dotyczących zapasów oraz terminy, w jakich należy je udostępniać, ustanowione przez dyrektywę 2006/67/WE, wydają się nie przystawać do różnych systemów zapasów ropy naftowej ustanowionych w innych częściach świata. Parlament Europejski poparł zwiększenie częstotliwości informacji w rezolucji w sprawie makroekonomicznych skutków wzrostu cen energii[8].

19. Aby uniknąć mnożenia informacji na temat różnych kategorii produktów, które państwa członkowskie będą musiały dostarczać, jako punkt odniesienia dla różnych kategorii produktów naftowych, określonych w niniejszej dyrektywie, powinno służyć rozporządzenie nr ******* Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ******* w sprawie statystyki dotyczącej energii.

20. Aby zwiększyć bezpieczeństwo dostaw, dokładniej informować rynek, upewnić konsumentów co do stanu zapasów ropy naftowej i jak najlepiej wykorzystać środki przekazu informacji, trzeba przewidzieć możliwość wprowadzenia późniejszych zmian i dostosowań trybu sporządzania zestawień statystycznych oraz ich przekazywania do wiadomości.

21. Te same cele wymagają, aby opracowywaniem i podawaniem do wiadomości zestawień statystycznych objąć oprócz zapasów interwencyjnych i państwowych również pozostałe zapasy oraz wprowadzić obowiązek sporządzania takich zestawień co tydzień.

22. Biopaliwa, podobnie jak niektóre inne dodatki, często są mieszane z produktami naftowymi. Jako część składowa tych produktów, powinny one być uwzględniane zarówno przy obliczaniu poziomu zapasów obowiązkowych, jak i przy obliczaniu poziomu utrzymywanych zapasów.

23. W zestawieniach przekazywanych Komisji mogą pojawić się rozbieżności lub błędy. Osoby zatrudnione lub upoważnione przez służby Komisji powinny zatem mieć możliwość sprawdzenia faktycznego stanu zapasów oraz dokumentów, na które powołują się państwa członkowskie.

24. Otrzymane lub zebrane dane należy poddać złożonej obróbce informatycznej i statystycznej, która wymaga wykorzystania spójnych procedur i narzędzi. Komisja musi zatem mieć możliwość podjęcia wszelkich stosownych środków w tym celu, zwłaszcza jeśli chodzi o rozwój nowych rozwiązań informatycznych.

25. Ochronę osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez państwa członkowskie reguluje dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[9], natomiast ochronę osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez Komisję reguluje rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych[10]. Wymienione akty prawne nakładają wymóg przetwarzania danych osobowych wyłącznie w celach zgodnych z prawem oraz bezzwłocznego usuwania wszelkich danych osobowych zgromadzonych przypadkowo.

26. Należy umożliwić zainteresowanym państwom członkowskim wypełnienie zobowiązań, jakim podlegają na mocy decyzji w sprawie wprowadzenia zapasów do obrotu, przyjętej w ramach realizacji porozumienia MAE lub jego środków wykonawczych.

27. Przepisy dyrektywy Rady 73/238/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie środków zmniejszania skutków trudności w dostawach ropy naftowej i produktów ropopochodnych[11] mają na celu w szczególności wyrównanie, a przynajmniej ograniczenie szkodliwych skutków wszelkich trudności, nawet czasowych, powodujących zmniejszenie dostaw ropy naftowej lub produktów naftowych, w tym poważnych zakłóceń, jakie ograniczenie dostaw mogłoby wywołać w działalności gospodarczej Wspólnoty. Niniejsza dyrektywa powinna zawierać podobne środki.

28. Dyrektywa 73/238/EWG przewiduje, między innymi, powołanie organu konsultacyjnego, którego rola polega na koordynacji konkretnych środków przyjmowanych lub planowanych przez państwa członkowskie. Tego rodzaju organ powinien zostać przewidziany w niniejszej dyrektywie. Konieczne jest, aby każde państwo członkowskie sporządziło plan, który mógłby być wykorzystany w przypadku powstania trudności w dostawach ropy naftowej i produktów naftowych. Oprócz tego każde z państw członkowskich powinno podjąć kroki dotyczące środków organizacyjnych, które miałyby zostać uruchomione w przypadku wystąpienia kryzysu.

29. Ze względu na brak jednorodnego, minimalnego poziomu obowiązkowych zapasów państwowych na szczeblu wspólnotowym oraz liczbę nowych mechanizmów wprowadzonych przez niniejszą dyrektywę, jej stosowanie powinno stanowić przedmiot oceny w stosunkowo krótkim czasie od wejścia w życie.

30. Niniejsza dyrektywa obejmuje lub zastępuje wszystkie aspekty określone w decyzji Rady 68/416/EWG z dnia 20 grudnia 1968 r. w sprawie zawierania i wdrażania indywidualnych umów między rządami odnoszących się do obowiązku państw członkowskich utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych[12]. Wymieniona decyzja staje się zatem bezprzedmiotowa.

31. W związku z tym, że cel podejmowanego działania, którym jest utrzymywanie wysokiego poziomu bezpieczeństwa zaopatrzenia w ropę naftową we Wspólnocie, za pomocą niezawodnych i przejrzystych mechanizmów, opartych na solidarności między państwami członkowskimi, przy jednoczesnym zachowaniu zasad rynku wewnętrznego i reguł konkurencji, nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skalę i skutki działań może zostać osiągnięty w lepszy sposób na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.

32. Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[13].

33. Należy zatem uchylić dyrektywy 73/238/EWG i 2006/67/WE oraz decyzję 68/416/EWG,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Cel

Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady, których celem jest zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa zaopatrzenia w ropę naftową we Wspólnocie, za pomocą niezawodnych i przejrzystych mechanizmów, opartych na solidarności między państwami członkowskimi, utrzymywanie minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów naftowych oraz ustanowienie niezbędnych środków proceduralnych zapobiegania możliwych poważnych zakłóceń dostaw.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy:

a) „rok referencyjny” oznacza rok kalendarzowy, do którego odnoszą się dane dotyczące zużycia lub przywozu uwzględnione przy obliczeniach służących do określenia odpowiednio poziomu zapasów, jaki należy utrzymywać, oraz poziomu zapasów faktycznie utrzymywanego w danym momencie;

b) „dodatki” oznacza związki inne niż węglowodory, dodawane do produktu lub mieszane z nim w celu zmiany jego właściwości;

c) „biopaliwa” oznaczają produkowane z biomasy paliwa płynne lub gazowe przeznaczone do wykorzystania w transporcie; „biomasa” oznacza ulegającą biodegradacji część produktów, odpadów lub pozostałości z rolnictwa (łącznie z substancjami roślinnymi i zwierzęcymi), leśnictwa i związanych z nimi sektorów przemysłu, a także ulegającą biodegradacji część odpadów przemysłowych i miejskich;

d) „zużycie wewnętrzne” oznacza łączną ilość wprowadzoną na rynek krajowy do wszystkich celów energetycznych oraz nieenergetycznych; te dane zagregowane obejmują dostawy na cele przetwórcze elektrowni oraz dostawy dla gospodarstw domowych, przemysłu lub na potrzeby dostaw dla odbiorców końcowych;

e) „międzynarodowa decyzja wykonawcza w sprawie wprowadzenia zapasów do obrotu” oznacza każdą obowiązującą decyzję Rady Zarządzającej Międzynarodowej Agencji Energii, której celem jest zapewnienie wprowadzenia do obrotu zapasów ropy naftowej lub produktów naftowych danego państwa członkowskiego;

f) „krajowa centrala rezerw” oznacza agencję lub bazę, której mogą zostać nadane uprawnienia bezpośredniego działania na terytorium danego państwa członkowskiego w celu nabywania, utrzymywania lub sprzedaży zapasów państwowych na tym terytorium;

g) „poważne zakłócenia w dostawach” oznaczają znaczne i nieprzewidziane obniżenie dostaw ropy naftowej lub produktów naftowych Wspólnoty lub danego państwa członkowskiego, które powoduje lub nie podjęcie międzynarodowej decyzji wykonawczej w sprawie wprowadzenia zapasów do obrotu;

h) „międzynarodowy bunkier morski” oznacza dane zagregowane określone w załączniku A pkt 2.1 do rozporządzenia nr ******* Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ******* w sprawie statystyki dotyczącej energii;

i) „zapasy ropy naftowej” oznacza zapasy ropy naftowej lub produktów naftowych, zgodnie z wykazem określonym w załączniku C pkt 3.1 do rozporządzenia nr ******* Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ******* w sprawie statystyki dotyczącej energii;

j) „zapasy interwencyjne” oznacza zapasy ropy naftowej, których obowiązek utrzymywania nakłada na wszystkie państwa członkowskie art. 3 niniejszej dyrektywy;

k) „zapasy handlowe” oznacza zapasy ropy naftowej kontrolowane przez podmioty gospodarcze, których utrzymywania niniejsza dyrektywa nie wymaga;

l) „zapasy państwowe” oznacza zapasy ropy naftowej spełniające wymogi określone w art. 9.

Definicje podane w niniejszym artykule mogą zostać doprecyzowane i zmienione zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 24 ust. 2.

Artykuł 3

Zapasy interwencyjne – Obliczanie wymaganej ilości zapasów

1. Państwa członkowskie przyjmują odpowiednie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w celu zapewnienia, najpóźniej do dnia 31 grudnia 20XX r.[14], utrzymania na ich potrzeby, na terytorium Wspólnoty i w sposób ciągły, zapasów produktów naftowych na poziomie odpowiadającym co najmniej wyższej z następujących wartości: dziewięćdziesięciodniowemu przywozowi netto albo siedemdziesięciodniowemu zużyciu.

2. Przywóz netto, który należy uwzględnić, obliczany jest na podstawie średniego równoważnika ropy naftowej dziennego przywozu netto w poprzednim roku kalendarzowym, ustalonego zgodnie z warunkami i metodą określonymi w załączniku I.

Zużycie, które należy uwzględnić, obliczane jest na podstawie równoważnika ropy naftowej średniego dziennego zużycia wewnętrznego w poprzednim roku kalendarzowym, ustalonego i obliczonego zgodnie z warunkami i metodą określonymi w załączniku II.

3. Niemniej, w drodze odstępstwa od przepisów ust. 2, od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca każdego roku kalendarzowego przywóz netto oraz zużycie określone w tym ustępie ustalane są na podstawie przywozu i zużycia w ciągu przedostatniego roku kalendarzowego poprzedzającego bieżący rok kalendarzowy.

4. Warunki i metody obliczania wymaganej ilości zapasów określone w niniejszym artykule mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 24 ust. 2.

Artykuł 4

Obliczanie poziomu zapasów

1. Poziom utrzymywanych zapasów obliczany jest zgodnie z metodami określonymi w załączniku III. W odniesieniu do obliczania poziomu utrzymywanych zapasów dla każdej kategorii produktów na mocy art. 9, metody te mają zastosowanie wyłącznie do produktów należących do danej kategorii.

2. Do obliczania poziomu zapasów utrzymywanych w danym momencie należy uwzględniać dane odnoszące się do roku kalendarzowego odpowiadającego rokowi referencyjnemu określonemu na podstawie zasad określonych w art. 3.

3. Warunki i metody obliczania poziomu zapasów określonych w ust. 1 i 2 mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 24 ust. 2.

Artykuł 5

Dostępność zapasów

1. Państwa członkowskie w sposób ciągły zapewniają dostęp fizyczny i dostępność zapasów interwencyjnych i zapasów państwowych w rozumieniu art. 9, które znajdują się na ich terytorium. Ustanawiają warunki identyfikacji, księgowania i kontroli zapasów interwencyjnych, które umożliwiają sprawdzenie tych zapasów w każdej chwili. W odniesieniu do wymienionych zapasów interwencyjnych oraz zapasów państwowych, które stanowią część zapasów będących pod kontrolą podmiotów gospodarczych lub są razem z nimi magazynowane, należy prowadzić osobną księgowość.

Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapobiegania zastawianiu zapasów interwencyjnych oraz zapasów państwowych, jak również innego rodzaju wykorzystywaniu ich w ramach zabezpieczeń. Zapasy interwencyjne oraz zapasy państwowe nie mogą być przedmiotem żadnych finansowych ani prawnych zobowiązań.

2. Kiedy zachodzi potrzeba zastosowania procedur kryzysowych określonych w art. 21, państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby umożliwić każdemu państwu członkowskiemu, którego zapasy interwencyjne lub zapasy państwowe utrzymywane są na ich terytorium, podjęcie decyzji o ich przydziale, transporcie lub wprowadzeniu do obrotu odpowiednio do sytuacji.

Artykuł 6

Rejestr zapasów interwencyjnych – Sprawozdanie roczne

1. Każde państwo członkowskie tworzy szczegółowy, stale aktualizowany, rejestr wszystkich utrzymywanych na jego rzecz zapasów interwencyjnych, które nie stanowią zapasów państwowych w rozumieniu art. 9. Rejestr ten zawiera przede wszystkim wszelkie informacje umożliwiające dokładne umiejscowienie przedmiotowych zapasów oraz ustalenie ich ilości, właściciela, jak również dokładnego charakteru w odniesieniu do kategorii określonych w załączniku C pkt 3.1 ust. 1 do rozporządzenia (WE) nr ******* Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ******* w sprawie statystyki dotyczącej energii.

Zainteresowane państwo członkowskie przekazuje Komisji kopię rejestru zapasów z uwzględnieniem stanu z ostatniego dnia każdego roku kalendarzowego, w ciągu trzydziestu dni od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczy wyciąg z rejestru.

Oprócz tego, państwo członkowskie przekazuje Komisji w ciągu 8 dni kopię rejestru na każde wezwanie służb Komisji wystosowane w ciągu 10 lat od daty, której dotyczą wymagane dane.

2. Każde państwo członkowskie, które nie zobowiązało się do utrzymywania zapasów państwowych w rozumieniu art. 9, sporządza sprawozdanie roczne przedstawiające analizę środków przyjętych przez władze krajowe dla zapewnienia i sprawdzenia dostępności zapasów interwencyjnych, jak również zmiany rozwiązań instytucjonalnych i organizacyjnych dotyczących utrzymywania krajowych zapasów interwencyjnych należących do innych państw członkowskich i znajdujących się na jego terytorium. Sprawozdanie to jest przekazywane Komisji w ciągu trzech miesięcy po zakończeniu roku kalendarzowego, którego dotyczy.

Artykuł 7

Tworzenie krajowych centrali rezerw

1. Państwa członkowskie mogą tworzyć krajowe centrale rezerw.

Niemniej, jeśli dane państwo członkowskie nakłada obowiązek utrzymywania zapasów na podmioty gospodarcze działające na rynku krajowym, musi stworzyć tego rodzaju krajową centralę rezerw.

Żadne państwo członkowskie nie może stworzyć więcej niż jednej krajowej centrali rezerw ani innego podobnego organu. Krajowa centrala rezerw może zostać umiejscowiona w dowolnym miejscu we Wspólnocie.

Krajowa centrala rezerw ma formę agencji lub bazy o charakterze niezarobkowym i w rozumieniu niniejszej dyrektywy nie jest uznawana za podmiot gospodarczy.

2. Głównym celem działalności krajowej centrali rezerw jest nabywanie, utrzymywanie i sprzedaż zapasów ropy naftowej na terytorium państwa członkowskiego, które ją stworzyło. Jest jedyną agencją lub bazą, której można nadać uprawnienia bezpośredniego działania na terytorium państwa członkowskiego, które ją stworzyło, w celu nabywania, utrzymywania oraz sprzedaży zapasów państwowych w rozumieniu art. 9.

Oprócz kwestii związanych z nabyciem lub sprzedażą zapasów państwowych, każda krajowa centrala rezerw może ustalić z podmiotami gospodarczymi powierzenie im zadań związanych z gospodarowaniem państwowymi zapasami produktów naftowych, pod warunkiem że delegacja dotyczy zapasów ropy naftowej znajdujących się na terytorium państwa członkowskiego, które powołało zainteresowaną krajową centralę rezerw. Tego rodzaju delegacja zadań nie może być przedmiotem żadnej dalszej delegacji.

3. Żadna krajowa centrala rezerw nie może tworzyć, utrzymywać ani gospodarować zapasami państwowymi poza terytorium państwa członkowskiego, które ją stworzyło, inaczej niż na podstawie umowy dotyczącej delegacji zadań zawartej z państwem członkowskim, na terytorium którego te zapasy się znajdują, lub ze stworzoną przez nie krajową centralą rezerw.

Żadne państwo członkowskie nie może nabywać, tworzyć, utrzymywać ani gospodarować zapasami państwowymi poza terytorium państwa, chyba że na podstawie umowy o delegacji zadań zawartej z państwem członkowskim, na terytorium którego znajdują się zapasy, lub ze stworzoną przez nie krajową centralą rezerw.

4. Każde państwo członkowskie nakłada na swoją krajową centralę rezerw obowiązek:

a) publikowania w sposób ciągły kompletnych informacji, w podziale na kategorie produktów, na temat ilości zapasów, które jest w stanie utrzymywać na rzecz podmiotów gospodarczych na mocy art. 8;

b) publikowania z co najmniej 6 miesięcznym wyprzedzeniem warunków, na jakich oferuje te usługi podmiotom gospodarczym.

Artykuł 8

Delegacja zadań przez podmioty gospodarcze

1. W celu wypełnienia obowiązków wynikających z art. 3, każde państwo członkowskie zapewnia wszystkim podmiotom gospodarczym, na które nakłada obowiązek utrzymywania zapasów, prawo delegacji części lub całości tych zadań, w zależności od woli danego podmiotu gospodarczego, na rzecz:

a) krajowej centrali rezerw zainteresowanego państwa członkowskiego lub

b) jednej lub kilku innych krajowych centrali rezerw, które mają możliwość utrzymywania tych zapasów lub

c) innych podmiotów gospodarczych posiadających nadwyżki zapasów na terytorium państwa członkowskiego, które nałożyło na nie obowiązek utrzymywania zapasów na podstawie zawartej z nimi umowy.

Delegacja zadań określona w pierwszym akapicie pkt c) nie może być przedmiotem żadnej dalszej delegacji.

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zakazania podmiotom gospodarczym delegowania obowiązków związanych z utrzymywaniem zapasów w jakiejkolwiek innej formie.

2. Podmioty gospodarcze muszą skorzystać z prawa do delegacji zadań co najmniej 80 dni przed rozpoczęciem okresu, którego dotyczy nałożony na nie obowiązek utrzymywania zapasów, z wyjątkiem sytuacji, gdy zostały o nim powiadomione później niż na 100 dni przed rozpoczęciem wymienionego okresu.

W przypadku, gdy podmiot gospodarczy jest powiadomiony o nałożeniu na niego obowiązku utrzymywania zapasów później niż na 100 dni przed rozpoczęciem okresu, którego ten obowiązek dotyczy, ma on możliwość skorzystania z prawa do delegacji zadań w dowolnym momencie.

3. Państwo członkowskie nakłada na stworzoną przez siebie krajową centralę rezerw obowiązek przyjęcia wszystkich wniosków o delegację zadań związanych z obowiązkiem utrzymywania zapasów przedłożonych jej przez podmioty gospodarcze na mocy ust. 1 według obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych zasad w miarę możliwości magazynowania, jakimi dysponuje na terytorium kraju i w zamian za wynagrodzenie ograniczone do kosztu świadczonych usług.

4. Krajowa centrala rezerw żadnego państwa członkowskiego nie może odrzucić żadnego wniosku o delegacji zadań, który przekracza możliwości magazynowania, jakimi centrala dysponuje na terytorium kraju, złożonego przez podmiot gospodarczy, na który to państwo członkowskie nałożyło obowiązek utrzymywania zapasów.

5. W przypadku, gdy podmiot gospodarczy, na który państwo członkowskie nałożyło obowiązek utrzymywania zapasów, dokonuje delegacji zadań na rzecz krajowej centrali rezerw tego państwa członkowskiego, państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia utrzymywania zapasów przez swoją centralę rezerw, w razie potrzeby przez rozbudowę możliwości magazynowania odpowiadających zapotrzebowaniu wynikającemu z delegacji zadań.

W przypadku, gdy należy w tym celu zbudować lub zmodernizować nowe instalacje magazynowania, państwo członkowskie, które nałożyło obowiązek utrzymywania zapasów lub jego centrala rezerw mogą żądać z tego tytułu zapłaty od podmiotu gospodarczego dopiero po zakończeniu prac i utworzeniu przedmiotowych zapasów.

Artykuł 9

Tworzenie zapasów państwowych

1. Każde państwo członkowskie może nieodwołalnie zobowiązać się do utrzymywania zapasów ropy naftowej spełniających warunki określone w niniejszym artykule, na minimalnym poziomie wyrażonym w liczbie dni zużycia (zwane dalej „zapasami państwowymi”).

Zapasy interwencyjne utrzymywane na mocy art. 3 mogą stanowić część zapasów utrzymywanych na mocy niniejszego artykułu.

2. Zapasy państwowe są własnością państwa członkowskiego lub krajowej centrali rezerw powołanej przez to państwo.

3. Zapasy państwowe obejmują wyłącznie następujące kategorie produktów, określone w załączniku B pkt 4 do rozporządzenia (WE) nr ******* Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ******* w sprawie statystyki dotyczącej energii:

- gaz rafineryjny (nieskroplony)

- etan

- LPG

- benzyna silnikowa

- benzyna lotnicza

- paliwa typu benzynowego (paliwa typu benzynowego do silników odrzutowych lub JP4)

- paliwo typu nafty do silników odrzutowych

- inne nafty

- oleje napędowe (średnie destylaty)

- ciężki olej opałowy (o niskiej bądź wysokiej zawartości siarki)

- benzynę lakową i benzyny przemysłowe

- smary

- asfalt

- parafiny oraz

- koks naftowy.

4. Każde państwo członkowskie identyfikuje produkty naftowe, które wchodzą w skład zapasów państwowych, na podstawie kategorii wymienionych w ust. 3. Państwo członkowskie zapewnia, aby w stosowanych przez nie kategoriach znajdowały się produkty, których suma wewnętrznego zużycia wyrażona w równoważniku ropy naftowej odpowiada co najmniej 80 % wewnętrznego zużycia w ciągu roku poprzedzającego rok referencyjny określony zgodnie z warunkami art. 3, na podstawie metody obliczeń określonej w załączniku II.

Dla każdej z wybranych przez państwo członkowskie kategorii, zapasy państwowe, które państwo to zobowiązuje się utrzymywać, ustalane są na podstawie ich równoważnika ropy naftowej odpowiadającego określonej liczbie dni średniego dziennego wewnętrznego zużycia w ciągu roku referencyjnego obliczonego zgodnie z metodą określoną w akapicie 3 i 4 załącznika II, ograniczoną do danej kategorii.

5. Każde państwo członkowskie, które podjęło decyzję o utrzymywaniu zapasów państwowych przesyła Komisji ogłoszenie, które jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i w którym określony jest poziom zapasów państwowych, które państwo to nieodwołalnie zobowiązuje się utrzymywać w sposób ciągły dla każdej kategorii produktów. Notyfikowany w ten sposób obowiązkowy minimalny poziom zapasów jest jedynym obowiązującym i stosowany jest jednakowo do wszystkich kategorii zapasów państwowych gromadzonych przez dane państwo członkowskie.

Państwo członkowskie może podnieść minimalny poziom stosowany do wszystkich kategorii jego zapasów państwowych poprzez przesłanie do Komisji nowego ogłoszenia, które jest publikowane w Dzienniku Urzędowym i w którym podany jest nowy poziom.

6. Nie później niż do dnia publikacji każdego z tych ogłoszeń zainteresowane państwo członkowskie przyjmuje wszystkie właściwe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne zapewniające w sposób ciągły utrzymywanie dla każdej z tych kategorii poziomu zapasów państwowych, który notyfikowało.

Artykuł 10

Zarządzanie zapasami państwowymi

1. Każde państwo członkowskie tworzy szczegółowy i stale aktualizowany rejestr wszystkich zapasów państwowych utrzymywanych na jego terytorium. Rejestr ten zawiera przede wszystkim wszelkie informacje umożliwiające dokładne umiejscowienie przedmiotowych zapasów.

Państwo członkowskie przekazuje Komisji w ciągu 8 dni kopię rejestru na każde wezwanie służb Komisji wystosowane w ciągu 10 lat od daty, której dotyczą wymagane dane.

2. W przypadkach, gdy zapasy państwowe są magazynowane wspólnie z innymi zapasami ropy naftowej, państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapobiegania jakiemukolwiek przemieszczaniu wspólnie magazynowanych produktów bez uprzedniego pisemnego zezwolenia wydanego przez władze państwa członkowskiego, na którego terytorium zapasy się znajdują.

3. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu nadania wszystkim zapasom państwowym utrzymywanym lub przewożonym na ich terytorium bezwarunkowego zabezpieczenia wykonawczego, niezależnie od tego czy są to ich własne zapasy czy też zapasy innych państw członkowskich.

4. Każde państwo członkowskie może powierzyć zadania związane z zarządzaniem zapasami państwowymi na swoim terytorium z wyjątkiem zadań związanych z nabyciem lub sprzedażą zapasów. Tego rodzaju delegacja zadań nie może być przedmiotem żadnej dalszej delegacji.

Artykuł 11

Umowy między państwami członkowskimi a krajowymi centralami rezerw dotyczące zapasów państwowych

Państwo członkowskie lub jego krajowa centrala rezerw może powierzyć zadania związane z zarządzaniem zapasami państwowymi poza swoim terytorium wyłącznie innym państwom członkowskim lub krajowym centralom rezerw. Tego rodzaju delegacja zadań nie może być przedmiotem żadnej dalszej delegacji i dokonywana jest na czas określony.

Artykuł 12

Skutki delegacji zadań oraz umów

Delegacja zadań określona w art. 7 i 8 oraz umowy określone w art. 11 nie zmieniają obowiązków, którym wszystkie państwa członkowskie podlegają na mocy niniejszej dyrektywy.

Artykuł 13

Sprawozdania statystyczne dotyczące zapasów określone w art. 3

1. W odniesieniu do poziomu zapasów, które należy utrzymywać na mocy art. 3, każde państwo członkowskie sporządza i przekazuje Komisji sprawozdania statystyczne zgodnie z warunkami określonymi w załączniku IV.

2. Warunki sporządzania, jak również zakres, zawartość i częstotliwość sporządzania sprawozdań określonych w ust. 1, podobnie jak terminy ich przekazywania, mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 24 ust. 2. Warunki przesyłania Komisji przedmiotowych sprawozdań również mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 24 ust. 2.

3. W sprawozdaniach statystycznych dotyczących zapasów interwencyjnych państwa członkowskie nie mogą uwzględniać ilości ropy naftowej ani produktów naftowych będących przedmiotem procedur zajęcia lub windykacji. Dotyczy to również zapasów przedsiębiorstw, które podlegają postępowaniu upadłościowemu lub prowadzą postępowanie układowe z wierzycielami.

Artykuł 14

Sprawozdania statystyczne dotyczące zapasów państwowych

1. Każde zainteresowane państwo członkowskie sporządza i przekazuje Komisji dla każdej kategorii produktów sprawozdania statystyczne według stanu zapasów państwowych ostatniego dnia każdego miesiąca kalendarzowego, z podaniem ilości i liczby dni średniego zużycia w referencyjnym roku kalendarzowym, jakim odpowiadają te zapasy. Jeżeli niektóre z tych zapasów państwowych utrzymywane są poza terytorium kraju, określa w sposób szczegółowy zapasy utrzymywane w i za pośrednictwem poszczególnych państw członkowskich oraz przedmiotowe centrale rezerw. Wskazuje ponadto w sposób szczegółowy czy zapasy te są jego wyłączną własnością lub przeciwnie, że właścicielem ich części lub całości jest jego centrala rezerw.

2. Każde zainteresowane państwo członkowskie sporządza i przekazuje Komisji sprawozdania statystyczne według stanu zapasów państwowych należących do innych państw członkowskich lub krajowych centrali rezerw utrzymywanych na terytorium kraju ostatniego dnia każdego miesiąca kalendarzowego, z podziałem na kategorie produktów określone na mocy art. 9 ust. 4. Państwo członkowskie podaje w tym sprawozdaniu dla każdej pozycji nazwę państwa członkowskiego lub właściwą krajową centralę rezerw oraz ilości.

3. Sprawozdania statystyczne określone w ust. 1 i 2 przekazywane są w ciągu następnego miesiąca kalendarzowego po tym, którego dotyczą sprawozdania.

4. Oprócz tego, kopie sprawozdań statystycznych przekazywane są bezzwłocznie na wezwanie służb Komisji wystosowane w ciągu 10 lat od daty, której dotyczą wymagane dane.

5. Warunki sporządzania, zawartość i częstotliwość sporządzania sprawozdań określonych w ust. 1, podobnie jak terminy ich przekazywania, mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 24 ust. 2. Warunki przesyłania Komisji sprawozdań również mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 24 ust. 2.

Artykuł 15

Sprawozdania dotyczące zapasów handlowych

1. Państwa członkowskie przekazują Komisji cotygodniowe sprawozdania statystyczne dotyczące poziomu zapasów handlowych utrzymywanych na terytorium poszczególnych państw. Dbają przy tym o zapewnienie poufności danych i unikają podawania nazwisk właścicieli przedmiotowych zapasów.

2. Na podstawie sprawozdań przekazanych przez państwa członkowskie Komisja publikuje cotygodniowe sprawozdania statystyczne dotyczące poziomu zapasów handlowych we Wspólnocie, wykorzystując zagregowane poziomy.

3. Zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 24 ust. 2 Komisja przyjmuje zasady stosowania ust. 1 i 2.

Artykuł 16

Przetwarzanie danych

Komisja zapewnia opracowanie, infrastrukturę, zarządzanie i obsługę zasobów informatycznych niezbędnych do gromadzenia, przechowywania i wszelkiego rodzaju przetwarzania danych zawartych w sprawozdaniach statystycznych oraz wszystkich informacji przekazanych przez państwa członkowskie i zebranych przez służby Komisji na mocy niniejszej dyrektywy oraz danych dotyczących zapasów ropy naftowej zgromadzonych na mocy rozporządzenia nr ******* Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ******* w sprawie statystyki dotyczącej energii niezbędnych do sporządzania sprawozdań wymaganych na mocy niniejszej dyrektywy.

Artykuł 17

Biopaliwa i dodatki do paliw

1. Zgodnie z art. 3 i 9 biopaliwa i dodatki są uwzględniane przy obliczaniu obowiązków związanych z utrzymywaniem zapasów oraz poziomu zapasów faktycznie utrzymywanych, wyłącznie jeśli wchodzą w skład przedmiotowych produktów naftowych.

2. Warunki uwzględniania biopaliw i dodatków przy obliczaniu obowiązków związanych z utrzymywaniem zapasów oraz poziomu faktycznie utrzymywanych zapasów określonych w ust. 1 mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 24 ust. 2.

Artykuł 18

Grupa koordynacyjna ds. ropy naftowej i produktów naftowych

1. Niniejszym ustanawia się grupę koordynacyjną ds. ropy naftowej i produktów naftowych (dalej zwaną „grupą koordynacyjną”). Grupa koordynacyjna przyczynia się do realizacji analiz sytuacji we Wspólnocie w zakresie bezpieczeństwa dostaw ropy naftowej i produktów naftowych oraz ułatwia koordynację i wdrażanie rozwiązań w tej dziedzinie.

2. W skład grupy koordynacyjnej wchodzą przedstawiciele państw członkowskich. Przewodniczy jej przedstawiciel Komisji. Na zaproszenie Komisji w pracach grupy koordynacyjnej mogą uczestniczyć organy przedstawicielskie przedmiotowej branży.

Artykuł 19

Kontrole przeprowadzane przez Komisję

1. Służby Komisji mogą w dowolnym momencie podjąć decyzję o podjęciu w państwach członkowskich kontroli dotyczących zapasów interwencyjnych oraz zapasów państwowych. Podczas przygotowywania tych kontroli służby Komisji mogą zwrócić się do grupy koordynacyjnej o radę.

2. Cele działań kontrolnych określonych w ust. 1 nie obejmują gromadzenia danych osobowych. Dane osobowe, które zostałyby znalezione lub napotkane podczas kontroli nie są gromadzone ani uwzględniane, a w razie przypadkowego ich zgromadzenia są bezzwłocznie usuwane.

3. Informacje zebrane na mocy niniejszego artykułu mogą być przekazywane grupie koordynacyjnej oraz organom przedstawicielskim przedmiotowej branży, które uczestniczą w jej pracach.

Urzędnicy, pracownicy i inne osoby pracujące pod nadzorem Komisji oraz członkowie grupy koordynacyjnej nie mogą ujawniać informacji zgromadzonych lub wymienianych na mocy niniejszego artykułu, które objęte są tajemnicą zawodową, jak np. tożsamość właścicieli zapasów. Obowiązek ten dotyczy również wszystkich przedstawicieli i ekspertów państw członkowskich oraz przedstawicieli przedmiotowej branży uczestniczących w pracach grupy koordynacyjnej na mocy art. 18.

4. Państwa członkowskie zapewniają współpracę osób odpowiedzialnych za utrzymywanie i zarządzanie zapasami interwencyjnymi oraz zapasami państwowymi na ich terytorium z osobami zatrudnionymi lub upoważnionymi przez służby Komisji podczas prowadzenia działań kontrolnych określonych w ust. 1.

5. Państwa członkowskie uznają prawo osób zatrudnionych lub upoważnionych przez służby Komisji do wykonywania wszelkich czynności związanych z kontrolą zapasów utrzymywanych na mocy niniejszej dyrektywy, a zwłaszcza zapewniają im prawo dostępu do dokumentów i rejestrów dotyczących tych zapasów, oraz prawo swobodnego dostępu do miejsc, gdzie zapasy się znajdują.

6. Państwa członkowskie zapewniają osobom zatrudnionym lub upoważnionym przez służby Komisji wszelkiego rodzaju pomoc ze strony organów krajowych podczas wykonywania czynności kontrolnych.

7. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia przechowywania danych, dowodów, sprawozdań i dokumentów dotyczących zapasów interwencyjnych oraz zapasów państwowych, co najmniej przez okres 10 lat.

Artykuł 20

Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych

Niniejsza dyrektywa nie narusza i w żaden sposób nie wpływa na poziom ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych gwarantowany przepisami Wspólnoty i prawa krajowego, w szczególności nie zmienia obowiązków państw członkowskich w zakresie przetwarzania danych osobowych określonych w dyrektywie 95/46/WE ani obowiązków instytucji i organów wspólnotowych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 dotyczącym przetwarzania danych osobowych w związku z wykonywaniem przez nie swoich zadań.

Artykuł 21

Procedury kryzysowe

1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby w przypadku poważnych zakłóceń w dostawach ich właściwe organy mogły wprowadzić do obrotu całość lub część ich zapasów interwencyjnych oraz zapasów państwowych oraz, w zależności od przewidywanych zakłóceń w zaopatrzeniu, w sposób całościowy lub nakierowany na konkretne produkty, ograniczyć zużycie, w tym przez przyznanie pierwszeństwa dostępu do produktów naftowych pewnym grupom odbiorców.

2. Państwa członkowskie dysponują na bieżąco planami interwencyjnymi, które mogłyby zostać zastosowane w przypadku poważnych zakłóceń w dostawach. Państwa członkowskie przewidują środki organizacyjne, które będzie trzeba podjąć dla zapewnienia wykonania tych planów. Na wezwanie Komisji państwa członkowskie bezzwłocznie przekazują jej kopię swoich planów interwencyjnych oraz związane z nimi środki organizacyjne.

3. Kiedy podjęta została międzynarodowa decyzja wykonawcza w sprawie wprowadzenia zapasów do obrotu, każde zainteresowane państwo członkowskie może wykorzystywać swoje zapasy interwencyjne oraz zapasy państwowe do wypełnienia zobowiązań międzynarodowych, które wynikają z tej decyzji. W takim przypadku państwo członkowskie bezzwłocznie informuje o tym Komisję, która może zwołać posiedzenie grupy koordynacyjnej lub przeprowadzić konsultacje wśród jej członków drogą elektroniczną, w szczególności dla dokonania oceny skutków wprowadzenia zapasów do obrotu.

4. Kiedy we Wspólnocie lub w jednym z państw członkowskich pojawiają się trudności z zaopatrzeniem w ropę naftową lub produkty naftowe, Komisja, w możliwie krótkim czasie, zwołuje posiedzenie grupy koordynacyjnej na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy. Grupa koordynacyjna bada sytuację, a Komisja ustala czy wystąpiły poważne zakłócenia w dostawach.

Jeżeli stwierdzone zostaną poważne zakłócenia w dostawach, Komisja może wydać pozwolenie na częściowe lub pełne wprowadzenie do obrotu ilości, których uwolnienie proponują zainteresowane państwa członkowskie.

5. Kiedy podjęta została międzynarodowa decyzja wykonawcza w sprawie wprowadzenia zapasów do obrotu, Komisja ma prawo narzucić państwom członkowskim uwolnienie części lub całości ich zapasów interwencyjnych oraz zapasów państwowych. Z prawa tego można skorzystać wyłącznie po posiedzeniu grupy koordynacyjnej, w porządku dnia którego ten punkt został uwzględniony.

6. W przypadkach, kiedy mają zastosowanie ust. 3, 4 oraz 5, państwa członkowskie mogą czasowo utrzymywać poziomy zapasów niższe od określonych w przepisach niniejszej dyrektywy. W takich przypadkach, uwzględniając w szczególności sytuację na międzynarodowych rynkach ropy naftowej i produktów naftowych, Komisja ustala termin w jakim państwa członkowskie mają odbudować swoje zapasy, aby przywrócić ich obowiązkowy minimalny poziom.

7. Decyzje przyjęte przez Komisję na mocy niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku dla innych zobowiązań międzynarodowych zainteresowanych państw członkowskich.

Artykuł 22

Sankcje

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar za naruszenie przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu ich wdrożenia. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Najpóźniej do dnia 31 grudnia 20XX[15] r. państwa członkowskie zawiadamiają Komisję o tych przepisach i w możliwie krótkim czasie przekazują informacje o wszelkich późniejszych zmianach.

Artykuł 23

Ocena

W ciągu trzech lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja dokona oceny jej stosowania i dokona oceny możliwości narzucenia wszystkim państwom członkowskim obowiązkowego minimalnego poziomu zapasów państwowych.

Artykuł 24

Komitet

1. Komisję wspomaga komitet.

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Artykuł 25

Uchylenie

Dyrektywa 73/238/EWG, dyrektywa 2006/67/WE oraz decyzja 68/416/EWG tracą moc z dniem 31 grudnia 20XX r[16].

Odniesienia do uchylonych dyrektyw i decyzji rozumiane są jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 26

Transpozycja

1. Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 20XX r[17]. Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekażą Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 27

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 15 ust. 1 i 2 stosuje się od dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych, o których mowa w ust. 3 wymienionego artykułu.

Artykuł 28

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Metoda przeliczania przywozu produktów naftowych na równoważnik ropy naftowej.

Przywóz produktów naftowych określony w art. 3 przelicza się na równoważnik ropy naftowej w następujący sposób:

Równoważnik ropy naftowej przywozu produktów naftowych otrzymuje się przez dodanie z jednej strony przywozu netto następujących produktów: ropy naftowej, NGL, półproduktów rafineryjnych oraz innych węglowodorów określonych w załączniku B pkt 4 do rozporządzenia (WE) nr ******* Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ******* w sprawie statystyki dotyczącej energii, pomniejszone dla uwzględnienia możliwych zmian poziomu zapasów i obniżone o 4 %, co odpowiada współczynnikowi wydajności benzyny (lub, jeśli średni współczynnik wydajności benzyny na terytorium kraju przekracza 7 %, pomniejszone o faktyczne zużycie benzyny netto lub o średni współczynnik wydajności benzyny), a z drugiej przywozu netto wszystkich pozostałych produktów naftowych oprócz benzyny, odpowiednio obniżonych dla uwzględnienia możliwych zmian poziomu zapasów i pomnożonych przez 1,065.

Międzynarodowy bunkier morski nie jest brany pod uwagę.

ZAŁĄCZNIK II

Metoda przeliczania zużycia wewnętrznego na równoważnik ropy naftowej.

Zużycie wewnętrzne określone w art. 3 przelicza się na równoważnik ropy naftowej w następujący sposób:

Zużycie wewnętrzne, o którym mowa, ustalane jest przez dodanie zużycia wewnętrznego wyłącznie następujących produktów: benzyny silnikowej, benzyny lotniczej, paliw typu benzynowego (paliw typu benzynowego do silników odrzutowych lub JP4), paliw typu nafty do silników odrzutowych, innych naft, olejów napędowych (średnich destylatów), ciężkiego oleju opałowego (o niskiej bądź wysokiej zawartości siarki), określonych w załączniku B pkt 4 do rozporządzenia (WE) nr ******* Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ******* w sprawie statystyki dotyczącej energii.

Międzynarodowy bunkier morski nie jest uwzględniany.

Zużycie wewnętrzne przelicza się na równoważnik ropy naftowej poprzez zastosowanie mnożnika 1,2.

ZAŁĄCZNIK III

Metody stosowane do obliczania poziomu utrzymywanych zapasów.

Do obliczania poziomu utrzymywanych zapasów stosuje się następujące metody:

Przy obliczaniu zapasów nie można wielokrotnie uwzględniać danych ilości.

Zapasy ropy naftowej obniża się o 4 %, co odpowiada średniemu współczynnikowi wydajności benzyny.

Nie uwzględnia się zapasów benzyny ani zapasów produktów naftowych wykorzystywanych na potrzeby międzynarodowego bunkra morskiego.

Pozostałe produkty naftowe w magazynach liczone są według jednej z poniższych metod. Państwa członkowskie muszą stosować wybraną metodę przez cały rok kalendarzowy.

Państwa członkowskie mogą:

a) albo uwzględnić wszystkie zapasy produktów naftowych określone w załączniku C pkt 3.1 do rozporządzenia (WE) nr ******* Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ******* w sprawie statystyki dotyczącej energii i ustalić dla nich równoważnik ropy naftowej, mnożąc ich ilości przez współczynnik 1,065;

b) albo uwzględnić wyłącznie zapasy następujących produktów: benzyny silnikowej, benzyny lotniczej, paliw typu benzynowego (paliw typu benzynowego do silników odrzutowych lub JP4), paliw typu nafty do silników odrzutowych, innych naft, olejów napędowych (średnich destylatów), ciężkiego oleju opałowego (o niskiej bądź wysokiej zawartości siarki), i ustalić dla nich równoważnik ropy naftowej, mnożąc ich ilości przez współczynnik 1,2.

Przy obliczeniach zapasów można uwzględniać zapasy przechowywane w następujących miejscach:

– w zbiornikach rafinerii ropy naftowej;

– w terminalach towarowych;

– w zbiornikach instalacji rurociągowych;

– na barkach;

– na statkach żeglugi przybrzeżnej transportujących paliwa;

– w zbiornikowcach znajdujących się w portach;

– w przedziałach ładunkowych statków żeglugi śródlądowej;

– w zbiornikach magazynowych;

– w postaci zapasów operacyjnych;

– u dużych odbiorców z tytułu obowiązków ustawowych lub innych decyzji władz.

Niemniej, jeśli poziom zapasów państwowych jest obliczany oddzielnie od poziomu zapasów interwencyjnych, ilości te nie mogą być uwzględniane przy jego obliczaniu.

Przy obliczaniu zapasów w żadnym wypadku nie można uwzględniać:

a) niewydobytych złóż ropy naftowej;

b) zapasów znajdujących się:

– w rurociągach przesyłowych;

– w cysternach kolejowych;

– w zbiornikach statków morskich;

– w zbiornikach magazynowych na stacjach paliw i punktach sprzedaży detalicznej;

– u innych odbiorców;

– w zbiornikowcach na morzu;

– w magazynach o przeznaczeniu wojskowym.

Przy obliczaniu swoich zapasów państwa członkowskie obniżają o 10 % ilości zapasów obliczone według powyższej metody. Zmniejszenie to dotyczy wszystkich ilości uwzględnionych w danych obliczeniach.

W drodze odstępstwa od poprzedniego ustępu, zmniejszenie o 10 % nie jest stosowane przy obliczaniu poziomu zapasów państwowych ani poziomu różnych kategorii zapasów państwowych, kiedy te zapasy państwowe lub kategorie rozpatrywane są oddzielnie od zapasów interwencyjnych, w szczególności dla celów sprawdzenia czy wypełnione są warunki dotyczące narzuconych na mocy art. 9 minimalnych poziomów.

ZAŁĄCZNIK IV

Warunki sporządzania i przekazywania Komisji sprawozdań statystycznych dotyczących poziomu zapasów, które należy utrzymywać na mocy art. 3:

Każde państwo członkowskie sporządza i przekazuje Komisji każdego miesiąca ostateczną wersję sprawozdania statystycznego dotyczącego faktycznego poziomu utrzymywanych zapasów według stanu z ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego, obliczonego albo na podstawie liczby dni przywozu netto ropy naftowej, albo na podstawie liczby dni wewnętrznego zużycia ropy naftowej, według kryteriów, które należy stosować na mocy art. 3. W części dotyczącej omówienia powodów wskazuje ono dokładnie dlaczego obliczeń dokonano na podstawie liczby dni przywozu lub przeciwnie, na podstawie liczby dni zużycia i podaje szczegółowe informacje odnośnie metody określonej w załączniku III, która była wykorzystana do obliczania zapasów.

Jeżeli niektóre zapasy wybrane do obliczania poziomu narzuconego na mocy art. 3 utrzymywane są poza terytorium kraju, każde sprawozdanie określa w sposób szczegółowy zapasy utrzymywane przez poszczególne państwa członkowskie oraz przedmiotowe centrale rezerw według stanu z ostatniego dnia okresu, którego dotyczy. W sprawozdaniu państwo członkowskie wskazuje dla każdej pozycji m.in. czy chodzi o zapasy utrzymywane w ramach delegacji zadań przekazanych przez jeden lub kilka podmiotów gospodarczych czy przeciwnie, zapasów utrzymywanych na jego wniosek lub też wniosek jego centrali rezerw.

W odniesieniu do wszystkich zapasów utrzymywanych na terytorium kraju na rzecz innych państw członkowskich lub krajowych centrali rezerw, państwo członkowskie sporządza i przekazuje Komisji sprawozdanie statystyczne dotyczące stanu zapasów ostatniego dnia każdego miesiąca kalendarzowego, z podziałem na kategorie produktów. Państwo członkowskie podaje w tym sprawozdaniu dla każdej pozycji nazwę państwa członkowskiego lub właściwą krajową centralę rezerw oraz ilości.

Sprawozdania statystyczne określone w trzech powyższych ustępach przekazywane są Komisji w ciągu 45 dni od końca miesiąca kalendarzowego, którego dotyczą. Oprócz tego, te same kopie sprawozdań statystycznych przekazywane są w terminie 2 miesięcy na wezwanie służb Komisji wystosowane w ciągu 10 lat od daty, której dotyczą wymagane dane.

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

Niniejszy dokument stanowi uzupełnienie uzasadnienia do aktu prawnego. W związku z tym wypełniając ocenę skutków finansowych regulacji, należy unikać powielania informacji zawartych w uzasadnieniu przy jednoczesnym zachowaniu przejrzystości. Przed wypełnieniem poniższego formularza należy zapoznać się z wytycznymi, które zawierają pomocne informacje oraz wyjaśnienie pozycji wyszczególnionych poniżej.

TYTUŁ WNIOSKU:

Wniosek dotyczący dyrektywy Rady nakładającej na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów naftowych

STRUKTURA ABM/ABB (ZARZąDZANIE/STRUKTURA BUDżETU WG DZIEDZIN)

Dziedzina/dziedziny polityki, których dotyczy wniosek i powiązane działanie/działania:

06: Energia i transport

06 04: Energia konwencjonalna i odnawialna

POZYCJE W BUDŻECIE

Pozycje w budżecie (pozycje operacyjne i powiązane pozycje pomocy technicznej i administracyjnej (dawniej pozycje B..A)), wraz z treścią:

06 01 01: Wydatki związane z personelem czynnie zatrudnionym w obszarze polityki „Energia i transport”

06 01 04 03: Energia konwencjonalna – Wydatki na administrację i zarządzanie

06 04 03: Zabezpieczenie dostaw energii konwencjonalnej

Czas trwania działania i wpływu finansowego:

Początek: 2010 r. koniec: nieokreślony

Informacje budżetowe (w razie potrzeby należy dodać rubryki) :

Pozycja w budżecie | Rodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład krajów ubiegających się o członkostwo | Dział w perspektywie finansowej |

06 01 01 | nieobowiązkowe | środki niezróżnicowane | NIE | NIE | NIE | nr 5 |

06 01 04 03 | nieobowiązkowe | środki niezróżnicowane | NIE | NIE | NIE | nr 1a |

06 04 03 | nieobowiązkowe | środki zróżnicowane | NIE | NIE | NIE | nr 1a |

ZESTAWIENIE ZASOBÓW

Zasoby finansowe

Zestawienie środków na zobowiązania (CA) i środków na płatności (PA)

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rodzaj wydatków | Sekcja nr | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 i później | Ogółem |

Wydatki operacyjne[18] |

Środki na zobowiązania (CA) | 8.1 | a | 0.15 | 0.15 | 0.15 | 0.15 | 0.15 | 0.15 | 0.90 |

Środki na płatności (PA) | b | 0.05 | 0.20 | 0.15 | 0.15 | 0.15 | 0.20 | 0.90 |

Wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej[19] |

Pomoc techniczna i administracyjna (NDA) | 8.2.4 | c | 0.01 | 0.01 | 0.01 | 0.01 | 0.01 | 0.05 |

KWOTA REFERENCYJNA OGÓŁEM |

Środki na zobowiązania | a+c | 0.15 | 0.16 | 0.16 | 0.16 | 0.16 | 0.16 | 0.95 |

Środki na płatności | b+c | 0.05 | 0.21 | 0.16 | 0.16 | 0.16 | 0.21 | 0.95 |

Wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej[20] |

Wydatki na zasoby ludzkie i powiązane wydatki (NDA) | 8.2.5 | d | 0.585 | 0.829 | 0.829 | 0.829 | 0.829 | 0.829 | 4.73 |

Wydatki administracyjne, inne niż koszty zasobów ludzkich i powiązane koszty, nieuwzględnione w kwocie referencyjnej (NDA) | 8.2.6 | e | 0.07 | 0.07 | 0.07 | 0.07 | 0.07 | 0.35 |

Indykatywne koszty finansowe interwencji ogółem

OGÓŁEM CA w tym koszty zasobów ludzkich | a+c+d+e | 0.735 | 1.059 | 1.059 | 1.059 | 1.059 | 1.059 | 6.03 |

OGÓŁEM PA w tym koszty zasobów ludzkich | b+c+d+e | 0.635 | 1.109 | 1.059 | 1.059 | 1.059 | 1.109 | 6.03 |

Szczegółowe informacje dotyczące współfinansowania

Jeżeli wniosek przewiduje współfinansowanie przez państwa członkowskie lub inne organy (należy określić które), w poniższej tabeli należy przedstawić szacowany poziom współfinansowania (można dodać kolejne rubryki, jeżeli współfinansowanie mają zapewniać różne organy):

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Organ współfinansujący | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 i później | Ogółem |

…………………… | f |

OGÓŁEM CA w tym współfinansowanie | a+c+d+e+f |

Zgodność z programowaniem finansowym

x Wniosek jest zgodny z istniejącym programowaniem finansowym.

( Wniosek wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w perspektywie finansowej.

( Wniosek może wymagać zastosowania postanowień porozumienia międzyinstytucjonalnego[21] (tzn. instrumentu elastyczności lub zmiany perspektywy finansowej).

Wpływ finansowy na dochody

x Wniosek nie ma wpływu finansowego na dochody.

( Wniosek ma następujący wpływ finansowy na dochody:

Uwaga: wszelkie informacje i uwagi dotyczące metody obliczania wpływu na dochody należy zamieścić w odrębnym załączniku.

mln EUR (do 1 miejsca po przecinku)

Przed rozpoczęciem działania [2009] | Sytuacja po rozpoczęciu działania |

Zasoby ludzkie ogółem | 5 | 7 | 7 | 7 | 7 | 7 |

OPIS I CELE

Szczegółowy kontekst wniosku należy podać w uzasadnieniu. W niniejszej części oceny skutków finansowych regulacji należy ująć następujące informacje uzupełniające:

Potrzeba, która ma zostać zaspokojona w perspektywie krótko- lub długoterminowej

Dyrektywa wiąże się z modernizacją istniejącej infrastruktury informatycznej oraz opracowaniem nowych programów (dla zapasów handlowych). Infrastruktura informatyczna musi zostać dostosowana najpóźniej do czasu wejścia w życie dyrektywy.

Wartość dodana z tytułu zaangażowania Wspólnoty i spójność wniosku z innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia

Dyrektywa nakłada na państwa członkowskie obowiązek tworzenia i utrzymywania zapasów; Komisja musi sprawdzać przestrzeganie tego obowiązku. Oprócz informacji o poziomie zapasów interwencyjnych państwa członkowskie będą obowiązane przekazywać informacje o poziomie zapasów handlowych.

Rynki naftowe mają charakter światowy – zakłócenie podaży ropy wywrze wpływ na wszystkie państwa członkowskie. UE jest odpowiedzialna za zapewnienie bezpieczeństwa dostaw ropy i musi działać tak, aby w warunkach zintegrowanego rynku wewnętrznego zapewnić odpowiednie przygotowanie wszystkich państw członkowskich na sytuację kryzysową. W związku z tym do kwestii tej należy podejść na poziomie wspólnotowym.

Cele, spodziewane wyniki oraz wskaźniki związane z wnioskiem w kontekście ABM (zarządzania kosztami działań)

Wniosek ma za zadanie wzmocnić system interwencyjnych zapasów ropy oraz mechanizmy ich wykorzystywania w razie kryzysu. Oczekuje się, że zapewni to dostępność zapasów interwencyjnych, tak aby można dysponować nimi w razie potrzeby, dzięki czemu poprawi się niezawodność dostaw ropy dla odbiorców europejskich. Dyrektywa przyczyni się do zmniejszenia szkodliwych skutków możliwego zakłócenia podaży, takich jak brak paliwa i wzrost cen. Dyrektywa przyczyni się też do przejrzystości rynków naftowych, wprowadzając obowiązek cotygodniowego informowania o zapasach handlowych.

Metoda realizacji (indykatywna)

Należy wskazać wybraną metodę/wybrane metody[23] realizacji działania.

x Zarządzanie scentralizowane

x bezpośrednio przez Komisję

( pośrednio przez:

( agencje wykonawcze

( ustanowione przez Wspólnotę organy określone w art. 185 rozporządzenia finansowego

( krajowe organy sektora publicznego/organy pełniące misję służby publicznej

( Zarządzanie dzielone lub zdecentralizowane

( z państwami członkowskimi

( z krajami trzecimi

( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić)

Uwagi:

MONITOROWANIE I OCENA

System monitorowania

Po upływie 3 lat Komisja dokona oceny stosowania dyrektywy.

Ocena

Ocena ex ante

Nie dotyczy

Działania podjęte w wyniku oceny pośredniej/ex post (wnioski wyciągnięte z podobnych doświadczeń w przeszłości)

Nie dotyczy

Warunki i częstotliwość przyszłych ocen.

Nie dotyczy

ŚRODKI ZWALCZANIA NADUżYć FINANSOWYCH

Żadne szczególne środki nie są potrzebne. Stosowane będą zwykłe ramy prawne regulujące umowy z ekspertami i zwrot kosztów ponoszonych przez ekspertów.

SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE ZASOBÓW

Cele wniosku z uwzględnieniem ich kosztu finansowego

Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 |

Urzędnicy lub pracownicy zatrudnieni na czas określony[25] (XX 01 01) | A*/AD | 1.5 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 |

B*, C*/AST | 3 | 4.5 | 4.5 | 4,5 | 4.5 | 4.5 |

Pracownicy finansowani[26] w ramach art. XX 01 02 | 0.5 | 0.5 | 0.5 | 0.5 | 0.5 | 0.5 |

Inni pracownicy finansowani[27] w ramach art. XX 01 04/05 |

OGÓŁEM | 5 | 7 | 7 | 7 | 7 | 7 |

Opis zadań związanych z działaniem

- Kontrole stosowania przepisów dyrektywy, gromadzenie, analiza i publikacja danych dotyczących zapasów, inspekcje/kontrole zapasów i systemów reagowania kryzysowego państw członkowskich, postępowania o naruszenie prawa wspólnotowego.

- Przygotowywanie i organizacja posiedzeń grupy koordynacyjnej i komitetu (komitologia) oraz związane z tym działania następcze.

- W przypadku zakłóceń – koordynacja środków podejmowanych przez państwa członkowskie, we współpracy z Międzynarodową Agencją Energetyczną.

Źródła zasobów ludzkich (stosunek pracy)

(W przypadku podania więcej niż jednego źródła, należy wskazać liczbę stanowisk pochodzących z każdego ze źródeł).

x Stanowiska obecnie przypisane do zarządzania programem, które zostaną utrzymane lub przekształcone.

- równoważnik 3,5 pełnego etatu już przypisano do wykonywania zadań związanych z obowiązującą dyrektywą.

( Stanowiska wstępnie przyznane w ramach rocznej strategii politycznej/wstępnego projektu budżetu (APS/PDB) na rok n

x Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB

- złożony zostanie wniosek o równoważnik kolejnych 3,5 pełnego etatu do celów wykonania dodatkowych zadań wynikających z projektu dyrektywy: równoważnik 1,5 pełnego etatu od 2010 r. i 2 dodatkowe pełne etaty od 2011 r.

( Przesunięcia w ramach zasobów danej jednostki organizacyjnej (przesunięcia wewnętrzne)

( Stanowiska, których obsadzenie będzie konieczne w roku n, nieprzewidziane w APS/PDB na dany rok

Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (XX 01 04/05 – wydatki na administrację i zarządzanie)

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Pozycja w budżecie (numer i treść) | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 i później | OGÓŁEM |

Inna pomoc techniczna i administracyjna |

- wewnętrzna |

- zewnętrzna | 0.01 | 0.01 | 0.01 | 0.01 | 0.01 | 0.05 |

Pomoc techniczna i administracyjna ogółem | 0.01 | 0.01 | 0.01 | 0.01 | 0.01 | 0.05 |

Koszt finansowy zasobów ludzkich i powiązane koszty nie uwzględnione w kwocie referencyjnej

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rodzaj zasobów ludzkich | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 i później |

Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony (XX 01 01) | 0.549 | 0.793 | 0.793 | 0.793 | 0.793 | 0.793 |

Pracownicy finansowani w ramach artykułu XX 01 02 (personel pomocniczy, oddelegowani eksperci krajowi (END), personel kontraktowy itp.) (należy określić pozycję w budżecie) | 0.036 | 0.036 | 0.036 | 0.036 | 0.036 | 0.036 |

Koszt zasobów ludzkich i koszty powiązane (NIEUWZGLĘDNIONE w kwocie referencyjnej) ogółem | 0.585 | 0.829 | 0.829 | 0.829 | 0.829 | 0.829 |

Kalkulacja – urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony

W razie potrzeby należy odnieść się do pkt 8.2.1

Rok n: urzędnicy: 4,5 (122.000 EUR / 1 urzędnika / 1 rok)

Rok n+1 i później: urzędnicy: 6,5 (122.000 EUR / 1 urzędnika / 1 rok)

[…]

Kalkulacja – pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 02

W razie potrzeby należy odnieść się do pkt 8.2.1

oddelegowani eksperci krajowi (END): 0,5 (73 000 EUR / 1 END / rocznie)

Inne wydatki administracyjne nie uwzględnione w kwocie referencyjnej

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | 2015 i później | OGÓŁEM |

XX 01 02 11 01 – podróże służbowe |

XX 01 02 11 02 – spotkania i konferencje |

XX 01 02 11 03 – komitety[29] | 0.07 | 0.07 | 0.07 | 0.07 | 0.07 | 0.35 |

XX 01 02 11 04 – badania i konsultacje |

XX 01 02 11 05 – systemy informatyczne |

2. Inne wydatki na zarządzanie ogółem (XX 01 02 11) | 0.07 | 0.07 | 0.07 | 0.07 | 0.07 | 0.35 |

3. Inne wydatki o charakterze administracyjnym (należy wskazać jakie, odnosząc się do pozycji w budżecie) |

Ogółem wydatki administracyjne inne niż wydatki na zasoby ludzkie i powiązane koszty (NIEUWZGLĘDNIONE w kwocie referencyjnej) |

Kalkulacja – inne wydatki administracyjne nie uwzględnione w kwocie referencyjnej

Przewidziano 4 posiedzenia komitetu rocznie, z udziałem 27 delegatów i o średnim koszcie 650 EUR / 1 delegata / 1 posiedzenie: 4X27X650=70 200 EUR rocznie

Zapotrzebowanie na zasoby ludzkie i administracyjne zostanie pokryte w ramach przydziału, który będzie można przyznać zarządzającej DG w ramach corocznej procedury przydziału środków zgodnie z istniejącymi ograniczeniami budżetowymi.

[1] Dz.U. C z , s. .

[2] Dz.U. C z […], s.

[3] Dz.U. C z , s. .

[4] Dz.U. C […] z […], s. […].

[5] Plan działań Rady Europejskiej (2007-2009), Europejska polityka energetyczna, załącznik I do dokumentu 7224/07 (Rada Europejska, posiedzenie w Brukseli, 8-9 marca 2007 r., konkluzje prezydencji), pkt 3.

[6] Dz.U. L 217 z 8.8.2006, s. 8.

[7] Dokument 7224/07, pkt 36.

[8] Dokument 2006/2247, pkt 36.

[9] Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.

[10] Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

[11] Dz.U. L 228 z 16.8.1973, s. 1.

[12] Dz.U. L 308 z 23.12.1968, s. 19.

[13] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

[14] Tj. 31 grudnia następnego roku kalendarzowego po roku przyjęcia dyrektywy.

[15] Tj. 31 grudnia następnego roku kalendarzowego po roku przyjęcia dyrektywy.

[16] Tj. 31 grudnia następnego roku kalendarzowego po roku przyjęcia dyrektywy.

[17] Tj. 31 grudnia następnego roku kalendarzowego po roku przyjęcia dyrektywy.

[18] Wydatki niewchodzące w zakres rozdziału xx 01 w tytule xx.

[19] Wydatki w ramach art. xx 01 04 w tytule xx.

[20] Wydatki w ramach rozdziału xx 01 z wyłączeniem artykułu xx 01 04 lub xx 01 05.

[21] Patrz pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.

[22] W razie potrzeby, tzn. gdy czas trwania działania przekracza 6 lat, należy wprowadzić dodatkowe kolumny.

[23] W przypadku wskazania więcej niż jednej metody, należy podać dodatkowe informacje w części „Uwagi” w niniejszym punkcie.

[24] Zgodnie z opisem w pkt 5.3

[25] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

[26] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

[27] Koszty te są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

[28] Należy odnieść się do oceny skutków finansowych regulacji dla danej agencji wykonawczej/danych agencji wykonawczych.

[29] Grupa koordynacyjna i komitet (komitologia) przewidziane we wniosku dotyczącym dyrektywy.