·IAPR przyjął plan działania na rzecz reform („Plan działania”) na lata 2019-2021. Plan obejmuje konkretne środki i inwestycje, które będą potrzebne, aby kontynuować przekształcenie IAPR w nowoczesną, elastyczną i efektywną organizację. Władze zobowiązały się do pokrycia dodatkowych funduszy koniecznych do zrealizowania wszystkich działań (kwota ryczałtowa w wysokości 75 mln EUR i coroczne koszty w wysokości 5 mln EUR).

Chociaż nie osiągnięto poziomu zatrudnienia wynoszącego 12 000 stałych pracowników niezależnego urzędu ds. dochodów publicznych (IAPR), co stanowiło zobowiązanie szczegółowe na koniec 2018 r., w nadchodzących miesiącach istnieje możliwość dalszej rekrutacji personelu. Łączny poziom zatrudnienia w IAPR zmniejszył się w 2018 r. z 11 682 do 11 492 pracowników. Do przyczyn tego niedoboru należą opóźnienia w prowadzonej obecnie rekrutacji urzędników podatkowych i funkcjonariuszy celnych oraz większa od oczekiwanej liczba odchodzących pracowników (głównie na emeryturę), a także stosunkowo wysoki odsetek ofert zatrudnienia, które nie zostały przyjęte przez kandydatów wybranych przez IAPR. Ponadto niedawno ustanowiony program mobilności nie przyniósł jeszcze spodziewanej liczby przeniesień pracowników do IAPR. Władze zagwarantowały podjęcie konkretnych działań, aby zapewnić wypełnienie szczegółowego zobowiązania na koniec 2019 r. dotyczącego 12 500 stałych pracowników. Działania te obejmują środki ułatwiające przenoszenie pracowników w ramach programu mobilności do IAPR oraz zakończenie realizacji reformy zasobów kadrowych, która umożliwi IAPR przyciągnięcie i utrzymanie personelu.

Greckie władze rozpoczęły prace przygotowawcze nad oceną skutków budżetowych i ryzyka wynikających z orzeczeń sądowych dotyczących reform przeprowadzonych w ramach programów pomocy finansowej. Z informacji przedstawionych przez władze wynika, że orzeczenie Rady Stanu z 2015 r. przeciwko istotnym elementom reformy emerytalnej z 2012 r. niesie za sobą niewielkie koszty budżetowe z uwagi na bardzo małą liczbę kwalifikujących się powodów; kwestia ta nie jest jednak ostatecznie rozwiązana, ponieważ niektóre sądy niższej instancji orzekały przeciwko ograniczonej kwalifikowalności do płatności rekompensat, a ostateczny wyrok w sprawie kluczowych elementów reformy emerytalnej z 2016 r. jeszcze nie zapadł. Rada Stanu wciąż nie wydała jeszcze wyroku w innej ważnej sprawie związanej z przywróceniem sezonowych premii dla urzędników służby cywilnej. Jeżeli Rada Stanu opowie się za przywróceniem tych premii, może to spowodować znaczące koszty budżetowe wynoszące nawet 1,3 % PKB, z czego 1,1 % PKB przypada na zobowiązania z mocą wsteczną a 0,2 % PKB na koszty stałe. Pomimo zasługujących na pochwałę działań ze strony władz greckich w ostatnim czasie, nadal konieczne są nieustające wysiłki i ostrożność. Greckie władze powinny dalej monitorować ryzyko budżetowe, w tym orzeczenia sądowe, oraz podejmować w miarę potrzeby środki kompensacyjne w celu osiągnięcia średniookresowych celów budżetowych w kontekście średniookresowej strategii budżetowej (MTFS) i jej corocznych aktualizacji. W przypadku orzeczeń sądowych unieważniających kluczowe elementy strukturalne reform uzgodnionych w ramach programu stałe koszty budżetowe wynikające z takich orzeczeń będą musiały zostać pokryte w większości za pomocą reform lub działań przeprowadzanych w tym samym obszarze polityki.

Rząd Grecji poinformował instytucje Unii Europejskiej, że nie zamierza w najbliższej przyszłości wprowadzać zmian do systemów ratalnej spłaty zaległych podatków i składek na ubezpieczenie społeczne, ponieważ musi przeprowadzić dalszą analizę techniczną i proces refleksyjny. Ważne jest unikanie negatywnego ryzyka dla dochodów publicznych oraz zachowanie kultury odpowiedzialnych zachowań płatniczych, ponieważ były to zasadnicze cele reform w obszarze poboru dochodów publicznych, które przeprowadzono podczas programów pomocy finansowej.

Prognozuje się, że budżet na 2019 r., przyjęty w grudniu 2018 r., zapewni osiągnięcie docelowego poziomu nadwyżki pierwotnej w wysokości 3,5 % PKB, a więc wypełnione zostanie zobowiązanie szczegółowe na koniec 2018 r. Wpływ środków zastosowanych od czasu przyjęcia budżetu na 2019 r. trzeba będzie uwzględnić w średniookresowej strategii budżetowej (MTFS), która ma zostać zaktualizowana w maju 2019 r. i poddana ocenie w ramach trzeciego sprawozdania dotyczącego wzmocnionego nadzoru. Choć wprowadzona ustawą podwyżka minimalnego wynagrodzenia od lutego 2019 r. budzi pewne obawy co do jej szerszego wpływu na gospodarkę, przewiduje się, że w krótkim terminie będzie miała pozytywny wpływ fiskalny netto w 2019 r. Z drugiej strony władze przedłużyły obniżenie stawek VAT na pięciu wyspach Morza Egejskiego, na których znajdują się ośrodki dla uchodźców, uzależniając przyszłe zniesienie tych obniżek od zmniejszenia się presji migracyjnej. Mimo że zniesienie obniżki VAT było jednym z zobowiązań podjętych w ramach programu EMS, koszty budżetowe przedłużenia ograniczają się tylko do nieco ponad 50 mln EUR. Ponadto obserwuje się oznaki presji na wzrost kosztów wynagrodzeń w sektorze publicznym spowodowane zatrudnianiem nadmiernej liczby pracowników; jest to sytuacja, która wymaga podjęcia działań.

W 2018 r. Grecja prawdopodobnie przewyższyła docelowy poziom nadwyżki pierwotnej wynoszący 3,5 % PKB, co oznacza, że czwarty rok z rzędu poziomy docelowe zostały osiągnięte i przekroczone. Uwzględnia się przy tym zwrot wynagrodzeń wypłacony pracownikom służb mundurowych i innym funkcjonariuszom publicznym w następstwie orzeczenia sądowego, a także wypłatę świadczeń uzależnionych od wysokości dochodów („dywidenda socjalna”), które miały miejsce na koniec 2018 r. Z najnowszych dostępnych informacji wynika, że nadwyżka pierwotna może przekroczyć poziom 3,7 % przewidywany w prognozie Komisji z jesieni 2018 r. Dane dotyczące wyniku budżetu za 2018 r. będą dostępne w kwietniu 2019 r., zaś to, w jakim stopniu większa nadwyżka przełoży się na lepsze od zakładanych wyniki budżetu, zależeć będzie między innymi od niższych niż planowane wydatków na inwestycje publiczne, co jest niepożądaną tendencją, ponieważ ogranicza potencjał wzrostu gospodarczego.

Niniejsze sprawozdanie może posłużyć za podstawę dla Eurogrupy do podjęcia decyzji w sprawie zastosowania pierwszego zestawu środków okołozadłużeniowych uzależnionych od prowadzenia odpowiedniej polityki, w wysokości 970 mln EUR. W dniu 22 czerwca 2018 r. Eurogrupa uzgodniła, że pakiet środków dotyczących redukcji długu dla Grecji powinien obejmować zachęty mające na celu zapewnienie zdecydowanego i stałego wdrażania środków reform uzgodnionych w programie. W tym celu niektóre z warunkowych środków okołozadłużeniowych uzależnionych od prowadzenia odpowiedniej polityki są udostępniane Grecji co pół roku do połowy 2022 r., pod warunkiem przestrzegania przez nią zobowiązań w zakresie ciągłości i kompletności reform, w oparciu o pozytywne sprawozdania w ramach wzmocnionego nadzoru. Środki te obejmują: (i) zwrot ekwiwalentu dochodu z posiadanych przez banki centralne obligacji państwowych w ramach programu dotyczącego rynków papierów wartościowych oraz umowy o aktywach finansowych netto oraz (ii) odstąpienie od marży odsetkowej od niektórych pożyczek udzielanych w ramach Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej.

Wzmocniony nadzór zapewnia kompleksowe ramy monitorowania rozwoju sytuacji gospodarczej i realizacji polityk koniecznych do zapewnienia trwałego ożywienia gospodarczego. Zapewnia regularną ocenę najnowszych zmian sytuacji gospodarczej i finansowej w Grecji a także monitorowanie warunków finansowania państwa i aktualizację analizy zdolności obsługi zadłużenia. Wzmocniony nadzór stanowi też podstawę oceny ogólnego zobowiązania, jakie podjęła Grecja na forum Eurogrupy w dniu 22 czerwca 2018 r., do kontynuowania i zakończenia reform przyjętych w ramach programu pomocy stabilizacyjnej w ramach EMS i do zapewnienia, by cele ważnych reform przyjętych w ramach tego programu i jego poprzedników zostały zabezpieczone. W tym kontekście zapewnia on podstawę monitorowania realizacji konkretnych zobowiązań w zakresie reform, załączonych do oświadczenia Eurogrupy z dnia 22 czerwca 2018 r., w obszarach (i) polityki budżetowej i budżetowo-strukturalnej, (ii) dobrobytu społecznego, (iii) stabilności finansowej, (iv) rynków pracy i rynków produktowych, (v) prywatyzacji oraz (vi) administracji publicznej.

Władze muszą jednak zakończyć wprowadzanie pozostałych środków uzupełniających w celu wzmocnienia IAPR.

·Wprowadzenie stopni zaszeregowania, wynagrodzeń i oceny wyników dostosowanych do potrzeb IAPR uważa się za niezbędne do zapewnienia IAPR perspektyw przyciągnięcia wysoko wykwalifikowanych pracowników oraz umożliwienia ich rozwoju i awansu. Obecnie prowadzone są na ten temat intensywne dyskusje z władzami. Jeśli zakończą się one pomyślnie, wówczas najpóźniej na początku marca 2019 r. grecki parlament powinien przyjąć nowelizację przepisów będących podstawą działania IAPR. Nowelizacja ta umożliwi przyjęcie przepisów prawa wtórnego wprowadzających nowy system stopni zaszeregowania bezpośrednio powiązanych z opisem stanowiska pracy. Ostatni krok polegający na wprowadzeniu specjalnego systemu wynagrodzeń w IAPR wymagać będzie prawa pierwotnego określającego przepisy dotyczące siatki wynagrodzeń dodatkowych; prawo to powinno zostać przyjęte do końca 2019 r. Omawiana reforma jest ściśle związana z reformą administracji publicznej, a w szczególności powoływania kadry kierowniczej wyższego szczebla w sektorach publicznych.

·Zmiany legislacyjne dotyczące ochrony przed odpowiedzialnością i ułatwiające mobilność zostały już uzgodnione i zostaną przyjęte najpóźniej na początku marca 2019 r.

·Do początku marca oczekuje się też przyjęcia wspólnej decyzji ministerialnej w sprawie zakupu znaczników paliwa, co zapewni istotne narzędzie w walce z przemytem.

Od czasu zakończenia programu pomocy stabilizacyjnej EMS Grecja kontynuuje zmniejszanie swoich zaległości finansowych netto (unikanie kumulacji zaległych płatności jest stałym zobowiązaniem szczegółowym), ale tempo redukcji tego zadłużenia znacznie zmalało i wciąż narastają nowe zaległości. Na koniec grudnia 2018 r. stan zaległości finansowych netto wynosił 1,4 mld EUR, a więc o 0,3 mld EUR mniej niż na koniec sierpnia 2018 r. (poziom zaległości w tej dacie stanowi punkt odniesienia dla oceny unikania kumulacji zaległości w ujęciu netto). Do spłaty zaległości finansowych wykorzystano finansowanie z programu oraz zasoby własne. Do zakończenia programu nie osiągnięto jednak pierwotnego celu EMS, a więc pełnej spłaty zaległości, zaś od sierpnia 2018 r. narastają nowe zaległości, co spowalnia proces rozliczenia wszystkich zaległych płatności. Pomimo postępów w reformowaniu strukturalnych barier w zarządzaniu zaległościami finansowymi i ich spłacie konieczne są dalsze działania na rzecz wzmocnienia systemu spłaty zaległości finansowych, a jednocześnie należy zająć się przyczynami powstawania nowych zaległości.

Nowoczesny i zrównoważony system opieki społecznej: postępy w zakresie realizacji zobowiązań do przeprowadzenia reform

Postępuje wdrażanie systemu podstawowej opieki zdrowotnej, ale prace przebiegają trochę wolniej niż przewidywano. Z ostatnich raportów wynika, że w całym kraju otwarto około 112 jednostek podstawowej opieki zdrowotnej, a więc nieco poniżej docelowej liczby 120, stanowiącej zobowiązanie szczegółowe na koniec 2018 r. Oznacza to istotny postęp w realizacji zasadniczej, lecz bardzo skomplikowanej reformy; niewielkie opóźnienie nie ma dużego znaczenia i jest w większości spowodowane potrzebą zajęcia się trudnościami i wątpliwościami zgłoszonymi przez zewnętrzne zainteresowane strony. Władze kontynuują wysiłki na rzecz dalszego tworzenia jednostek podstawowej opieki zdrowotnej w całym kraju, w tym działania mające na celu rekrutację dodatkowej liczby lekarzy rodzinnych.

Ponownie działa scentralizowany system zamówień publicznych, ponieważ zgodnie z zobowiązaniem szczegółowym na koniec 2018 r. najważniejszy organ odpowiedzialny za scentralizowany system zamówień, EKAPY, jest już operacyjny, choć nie ma jeszcze w pełni obsadzonego personelu. Z dostępnych informacji wynika, że władze osiągnęły pierwsze pozytywne wyniki pod względem oszczędności, aczkolwiek uzyskano je przez zakończenie dawnych postępowań o udzielenie zamówienia z 2014. Aktualnie podejmowane są działania służące zwiększeniu liczby pracowników i zdolności EKAPY, aby organ ten mógł zrealizować cele zamówieniowe na nadchodzące lata.

Postępy we wdrażaniu innych elementów reformy opieki zdrowotnej są nierówne, jako że władze dokonały zmian w zakresie niektórych środków przyjętych w ramach programu pomocy stabilizacyjnej EMS, stwarzając niepewność co do ich wpływu na efektywność systemu. Dotyczą one częstotliwości i sposobu zmian cen produktów leczniczych, co może zmniejszyć skuteczność systemu w ograniczaniu wzrostu cen, oraz nowelizacji systemu zwrotów za minione lata, co stwarza ryzyko obniżenia efektywności poboru zwrotów. Z uwagi na to, że wydatki wciąż znacząco przekraczają określone ustawowo pułapy, późny pobór nadpłaconych kwot (które stanowią wówczas dochody) w ramach zwrotów może pogorszyć płynność finansową krajowego organu ubezpieczeń zdrowotnych, EOPYY.

Kontynuowana jest reforma siatek bezpieczeństwa socjalnego. Prowadzony jest przegląd systemu rent inwalidzkich (zobowiązanie szczegółowe na połowę 2019 r.), choć wdrożenie projektu pilotażowego przebiega z pewnym opóźnieniem ze względu na początkowe trudności, które wymagały rozwiązania. Wprowadzanie systemu solidarnościowych zasiłków dochodowych jest na zaawansowanym etapie, postęp osiągnięto we wdrażaniu jego elementów dotyczących włączenia społecznego i (re-)integracji z rynkiem pracy, które stanowią cel na koniec 2019 r. (zobowiązanie szczegółowe). Zmieniono model dodatku mieszkaniowego w stosunku do pierwotnych planów, tak aby obejmował tylko dopłaty do wynajmu mieszkania. W ramach nowego systemu ochronnego dotyczącego niewypłacalności gospodarstw domowych rozważa się wprowadzenie osobnej dotacji na wsparcie znajdujących się w trudnej sytuacji kredytobiorców hipotecznych. Choć nie doprecyzowano jeszcze modelu tej dotacji, ze wstępnych dyskusji wynika, że miałaby dotyczyć tylko zagrożonych kredytów hipotecznych. W efekcie poszkodowane byłyby gospodarstwa domowe o niskich dochodach, które wciąż jeszcze radzą sobie ze spłatą swoich kredytów hipotecznych, a więc mogłoby to zniechęcać do regularnej spłaty kredytu.

Sektor finansowy

Pomimo postępów poczynionych w ramach programów pomocy finansowej oraz większej płynności greckich banków, system finansowy Grecji wciąż zmaga się z istotnymi wyzwaniami, zwłaszcza bardzo wysokim poziomem kredytów zagrożonych. Biorąc pod uwagę między innymi wysoki poziom aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego w bilansach banków, powiązania między bankami a państwem są nadal silne i wciąż istnieją ograniczenia w przepływie kapitału, choć są stopniowo rozluźniane (realizacja uzgodnionego planu działania jest stałym zobowiązaniem, które zostało spełnione). Reformy sektora finansowego są głównym przedmiotem wzmocnionego nadzoru ze względu na decydującą rolę tego sektora w tworzeniu warunków koniecznych do trwałego wzrostu gospodarczego.

Kontynuowana jest redukcja kredytów zagrożonych, lecz poziom wykorzystania narzędzi służących rozwiązaniu tego problemu jest niższy od oczekiwanego. Stopniowo zmniejsza się liczba narosłych kredytów zagrożonych, lecz ich poziom jest wciąż wysoki; według najnowszych dostępnych danych we wrześniu 2018 r. ich wartość sięgała 85 mld EUR, a więc 47 % łącznych ekspozycji. Banki osiągają swoje cele w zakresie redukcji kredytów zagrożonych, co w nadchodzących latach będzie coraz trudniejsze. Jednocześnie pod presją znajduje się rentowność banków, co w połączeniu z wysokim poziomem aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego w ich bilansach ogranicza tempo redukcji kredytów zagrożonych. W czwartym kwartale 2018 r. nadal rosła liczba e-aukcji i ich zasięg objął już prawie całe terytorium kraju; wciąż wysoki jest jednak odsetek aukcji zakończonych niepowodzeniem, a duża część udanych aukcji nadal prowadzi do zakupu aktywów przez bank, który aukcję zorganizował. Aby usunąć te niedociągnięcia, konieczne są dalsze działania podejmowane w ramach środków służących wypełnieniu zobowiązania szczegółowego na koniec 2018 r. dotyczącego rozwiązania problemu kredytów zagrożonych. W tym celu konieczne będę dalsze postępy w usuwaniu przeszkód, obejmujące zarówno środki legislacyjne, jak i operacyjne usprawnianie systemu. Ponadto ostatnia zasadnicza nowelizacja przepisów dotyczących niewypłacalności przedsiębiorstw nie przyczyniła się jeszcze do oczekiwanego większego wykorzystania tych przepisów przez zainteresowane podmioty. Władze powinny rozważyć potrzebę zwiększenia jasności i pewności prawa co do zakresu ustaw dotyczących obsługi, sprzedaży i sekurytyzacji kredytów zagrożonych oraz ułatwić szersze wykorzystanie tych narzędzi, z uwagi na ich znaczenie w działaniach podejmowanych przez banki w celu przyspieszenia redukcji kredytów zagrożonych.

Po powolnym starcie widać oznaki postępu w zakresie wykorzystania mechanizmu restrukturyzacji długów na drodze pozasądowej. Modernizowana jest infrastruktura, aby zapewnić płynne i w coraz większym stopniu zautomatyzowane funkcjonowanie systemu. W grudniu 2018 r. władze przedłużyły okres obowiązywania ustawy w sprawie restrukturyzacji długów na drodze pozasądowej o jeden rok, do końca 2019 r. Choć ta decyzja jest pozytywna, to władze wprowadziły też pewne poprawki do ram prawnych, które budzą wątpliwości co do ich wpływu na restrukturyzację wielostronną oraz na czas trwania procedur restrukturyzacji sektora publicznego; skutki te trzeba będzie poddać ponownej ocenie.

Niski wskaźnik opanowania wpływu wezwań do zapłaty na podstawie gwarancji państwowych związanych z kredytami bankowymi wymaga pilnej poprawy. Zaległości w zakresie gwarancji stwarzają znaczne obciążenie dla banków. Władze są świadome tego problemu, powinny więc podjąć konkretne działania, aby przyspieszyć rozpatrywanie wezwań i wypłatę gwarancji. Władze przyjęły też przepis prawny mający na celu wyeliminowanie niepewności co do wykonalności gwarancji; przepis ten jest obecnie przedmiotem oceny.

Spodziewane wygaśnięcie systemu ochrony głównego miejsca zamieszkania na mocy ustawy o niewypłacalności gospodarstw domowych oraz spekulacje co do możliwego nowego systemu ochrony dłużników doprowadziły do gwałtownego wzrostu liczby nowych wniosków złożonych w czwartym kwartale 2018 r. Mimo że poprawił się wskaźnik rozpatrywania spraw, gwałtowny wzrost liczby wniosków spowodował, że w czwartym kwartale zaległości zasadniczo się nie zmniejszyły. Będzie to miało negatywny wpływ na tempo rozpatrywania spraw przez sądy. W związku z tym trzeba będzie zaktualizować plan działania dotyczący ograniczenia liczby spraw czekających na rozpatrzenie w kontekście ustawy o niewypłacalności gospodarstw domowych oraz wyszczególnić w nim konkretne elementy, które poprawią wiarygodność dobrze określonej ścieżki prowadzącej do wyeliminowania zaległości do końca 2021 r., zgodnie z zobowiązaniami Grecji podjętymi po zakończeniu programu pomocy. Jednocześnie poczyniono pewne postępy w zakresie poprawy zdolności sądów do rozpatrywania spraw dzięki zatrudnieniu nowych pracowników oraz szkoleniom z dziedziny finansów dla sędziów, które stanowiły zobowiązanie szczegółowe na koniec 2018 r.).

Władze przedstawiły wnioski ustawodawcze dotyczące nowego systemu ochrony głównego miejsca zamieszkania, ale wiele kwestii pozostaje otwartych. Ochrona głównego miejsca zamieszkania w ramach przepisów dotyczących niewypłacalności gospodarstw domowych została uzgodniona jako tymczasowy środek kryzysowy, który miał przestać obowiązywać z końcem 2018 r. Okres ochrony został jednak jednostronnie przedłużony w grudniu 2018 r. o dwa miesiące, w czasie których władze przedstawiły nowy program ochrony, również oferujący kredytobiorcom ograniczoną dotację państwową. Na podstawie wstępnej oceny wniosek budzi poważne wątpliwości co do jego wpływu na kulturę zachowań płatniczych i bilanse banków oraz z uwagi na fakt, że jego ogólne założenia mogłyby umożliwiać celowe niewywiązywanie się z zobowiązań kredytowych. W szczególności: (i) proponowany zakres miałby być znacznie szerszy od zakresu obecnej ochrony głównego miejsca zamieszkania, obejmujący kredyty dla przedsiębiorstw; (ii) wniosek przewiduje utworzenie dodatkowego systemu ochrony, który miałby zastosowanie równolegle do obowiązującej ustawy w sprawie niewypłacalności gospodarstw domowych; (iii) program zastępczy wydaje się wymagać od banków zaakceptowania obowiązkowej, z góry określonej restrukturyzacji długu dla dużej grupy kwalifikujących się kredytobiorców; (iv) wniosek nie jest wystarczająco ukierunkowany na ochronę kredytobiorców znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji oraz wiąże się bezpośrednio z innymi postępowaniami, takimi jak postępowania upadłościowe, zarząd specjalny, restrukturyzacja długów na drodze pozasądowej, sprzedaż i sekurytyzacja kredytów zagrożonych; (v) wniosek stwarza ryzyko dalszych opóźnień w przypadku dłużników, których wnioski czekają na rozpatrzenie w ramach istniejącego systemu ochrony i którzy wystąpią z wnioskiem w ramach nowego systemu, ponieważ wszystkie toczące się postępowania zostaną zawieszone do czasu zakończenia nowej procedury restrukturyzacji; (vi) nie przedstawiono oceny skutków nowego wniosku, na przykład możliwego wpływu na bazę kapitałową banków; (vii) szeroki zakres stanowi zagrożenie dla zobowiązania władz do wyeliminowania do końca 2021 r. wszystkich zaległości w rozpatrywaniu wniosków o niewypłacalność gospodarstw domowych; (viii) można oczekiwać, że wprowadzone wnioskiem ustawodawczym nowe zawieszenia rozpatrywania wniosków o egzekucję wpłyną na przyszłe aukcje i postępowania egzekucyjne; (ix) konieczne jest dodatkowe wyjaśnienie fiskalnych aspektów proponowanego systemu. W celu wyjaśnienia otwartych kwestii prowadzone są dyskusje z instytucjami. Władze rozpoczęły także formalne konsultacje z EBC na temat tego wniosku ustawodawczego, natomiast każdy nowy program będzie wymagał zatwierdzenia ze strony Komisji pod kątem dozwolonej pomocy państwa.

Odnotowano postępy w pracach Greckiego Funduszu Stabilności Finansowej (Hellenic Financial Stability Fund, HFSF). W szczególności zgodnie z zobowiązaniem szczegółowym na koniec 2018 r. HFSF opracował swoją strategię wyjścia dotyczącą sprzedaży udziałów w czterech bankach o znaczeniu systemowym. Chociaż strategia ta będzie wdrażana przez HFSF jako niezależną instytucję, przedmiotem rozważań jest w dalszym ciągu możliwe zaangażowanie władz na ostatnim etapie zbycia. Władze wyjaśniły, że ich zdaniem dostosowanie mandatu komisji selekcyjnej do mandatu HFSF (zobowiązanie szczegółowe na koniec 2018 r.) nie wymaga poprawki ustawodawczej; ma to jeszcze potwierdzić Rada Prawna Stanu. Zgodnie z ustawą dotyczącą HFSF Minister Finansów powinien zakończyć proces mianowania zastępcy dyrektora generalnego HFSF i obsadzenia wolnego stanowiska w radzie generalnej HFSF na podstawie listy kandydatów przedstawionej przez komisję selekcyjną. Ustanowienie ram operacyjnych czterech banków o znaczeniu systemowym w następstwie planów ich restrukturyzacji jest ściśle powiązane ze strategią wyjścia, dlatego HFSF zajmował się tymi kwestiami równolegle.

Greckie władze rozważają podjęcie dodatkowych inicjatyw, aby wesprzeć wysiłki na rzecz redukcji kredytów zagrożonych, we współpracy z zainteresowanymi stronami, w tym HFSF i Bankiem Grecji. W ostatnim czasie władze przekazały służbom Komisji projekt wniosku dotyczącego pewnego rodzaju systemu ochrony aktywów, którego celem jest przyspieszenie prac nad rozwiązaniem problemu kredytów zagrożonych. Wniosek ten będzie musiał zostać oceniony z perspektywy pomocy państwa.