ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
„Jedynym celem misji informacyjnych i sprawozdań z tych misji jest dostarczenie komisji informacji niezbędnych do dalszego rozpatrywania petycji. Za sporządzanie takich sprawozdań odpowiedzialni są wyłącznie uczestnicy misji, którzy dążą do osiągnięcia konsnensusu. W braku takiego konsensusu w sprawozdaniu przedstawia się rozbieżne wnioski dotyczące faktów i oceny. Sprawozdanie przedkładane jest komisji do zatwierdzenia w jednym głosowaniu, chyba że przewodniczący zezwoli, w uzasadnionych przypadkach, na składanie poprawek do poszczególnych części sprawozdania. Art. 52 nie ma zastosowania do sprawozdań ani bezpośrednio, ani odpowiednio. W przypadku niezatwierdzenia sprawozdania przez komisję sprawozdanie nie zostaje przekazane Przewodniczącemu Parlamentu.”;
A.

mając na uwadze, że Komisja podkreśliła, iż Parlament powinien koniecznie przyjąć decyzję do dnia 16 grudnia 2013 r., ponieważ rozporządzenie delegowane należy opublikować do dnia 1 stycznia 2014 r., dzięki czemu możliwe będzie terminowe przywrócenie Mjanmy/Birmy do ogólnego systemu preferencji taryfowych oraz włączenie Sudanu Południowego do tego systemu;
D.

mając na uwadze, że szczególnie ważne jest, by zarówno Parlament, jak i Rada mogły skorzystać z określonych w traktatach praw, które czynią z nich współprawodawców, w tym z prawa do orzekania o tym, jakie elementy będą delegowane Komisji w przyszłych podstawowych aktach ustawodawczych, a także to, by Parlament mógł uczestniczyć, wraz z ekspertami państw członkowskich i innymi zainteresowanymi podmiotami, w prowadzonych w przejrzysty sposób konsultacjach poprzedzających przyjęcie aktu delegowanego;
2.

postanawia dokonać następujących zmian składu liczebnego następujących delegacji międzyparlamentarnych: Delegacja do spraw stosunków z Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Serbią, Czarnogórą i Kosowem: 30 członków; Delegacja do spraw stosunków z Półwyspem Arabskim: 19 członków; Delegacja do spraw stosunków ze Stanami Zjednoczonymi: 57 członków; Delegacja do spraw stosunków z Kanadą: 21 członków; Delegacja do spraw stosunków z państwami Ameryki Środkowej: 16 członków; Delegacja do spraw stosunków z Japonią: 26 członków; Delegacja do spraw stosunków z Chińską Republiką Ludową: 42 członków; Delegacja do spraw stosunków z Indiami: 29 członków; Delegacja do spraw stosunków z państwami Azji Południowej-Wschodniej i Stowarzyszeniem krajów Azji Południowej-Wschodniej (ANASE): 25 członków; Delegacja do spraw stosunków z Australią i Nową Zelandią: 19 członków; Delegacja do spraw stosunków z Republiką Południowej Afryki: 21 członków;
E.

mając na uwadze, że zarzucany czyn nie ma bezpośredniego i oczywistego związku z wykonywaniem przez Marine Le Pen mandatu posła do Parlamentu Europejskiego, ani nie określa wyrażonych przez nią poglądów oraz oddanych głosów w czasie wykonywania obowiązków służbowych posła do Parlamentu Europejskiego do celów zastosowania art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;
F.

mając na uwadze, że Lara Comi została zaproszona do udziału w rzeczonym programie telewizyjnym jako posłanka do Parlamentu Europejskiego, a nie jako reprezentantka partii krajowej, która zresztą miała już reprezentanta w osobie innego z zaproszonych gości, zgodnie z przepisami krajowymi mającymi na celu zapewnienie zrównoważonej reprezentacji opcji politycznych w debatach politycznych prowadzonych w okresach kampanii wyborczych, co miało zastosowanie w omawianej sprawie;
Poseł nie uczestniczy w debacie nad wnioskiem o uchylenie jego immunitetu lub dotyczącym go wnioskiem o wyrażenie zgody na skorzystanie z immunitetu, z wyjątkiem samego wysłuchania.

Przewodniczący komisji kieruje do posła zaproszenie do udzielenia wyjaśnień z podaniem dnia i godziny. Poseł może zrezygnować z prawa do udzielenia wyjaśnień.
G.

mając na uwadze, że sprawne i terminowe wdrożenie uregulowań dyrektywy BRRD do 1 stycznia 2015 r. wymaga, by krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jak najszybciej, a w każdym razie do 1 stycznia 2015 r., rozpoczęły obliczanie i pobieranie składek na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; mając na uwadze, że to obliczanie i pobieranie ma odbywać się zgodnie z ww. rozporządzeniem delegowanym;
D.

mając na uwadze, że art. 65 ust. 5 rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uprawnia Komisję do przyjęcia aktów delegowanych w sprawie składek, aby określić ich rodzaj i sposób obliczania, a w szczególności składki roczne niezbędne do pokrycia wydatków administracyjnych rady przed osiągnięciem przez nią pełnej zdolności do działania;
F.

mając na uwadze, że we wspomnianym programie telewizyjnym Ana Gomes wystąpiła jako posłanka do Parlamentu Europejskiego, aby przedyskutować kwestie, którymi zajmowała się na szczeblu europejskim, co odzwierciedla się między innymi w pytaniach wymagających odpowiedzi na piśmie skierowanych do Komisji, które przedstawiła na posiedzeniu plenarnym;
D.

mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że art. 8 Protokołu – w świetle celów ochrony wolności wypowiedzi i niezależności posłów do Parlamentu Europejskiego i w świetle sformułowania, które wyraźnie odnosi się do stanowiska zajmowanego w głosowaniu, a także opinii wyrażanych przez posłów – ma zasadniczo zastosowanie do wszystkich oświadczeń złożonych przez tych posłów w samych pomieszczeniach Parlamentu Europejskiego (2);
17.

zauważa, że w niektórych państwach członkowskich istnieją statutowe przepisy dotyczące zasad regulujących wykonywanie zawodów, które to przepisy w sposób obiektywny uniemożliwiają zwłaszcza kancelariom prawnym rejestrację w rejestrze służącym przejrzystości oraz uczestnictwo w procesie ujawniania wymaganych do celów rejestru informacji o ich klientach; dostrzega jednak poważne ryzyko związane z takim stanem rzeczy, gdyż istnieje niebezpieczeństwo nadużywania tych statutowych przepisów w celu unikania publikowania informacji wymaganych do prawidłowej rejestracji w rejestrze; w związku z tym przyjmuje z zadowoleniem wyraźną gotowość organizacji zawodowych do wspólnego działania w celu dopilnowania, by w interesie tych grup zawodowych nieujawnianie informacji ograniczało się wyłącznie do przypadków obiektywnie dopuszczonych przez prawo; wzywa Komisję i przewodniczącego Parlamentu Europejskiego do dopilnowania, by ta gotowość przyniosła wymierne skutki, oraz do jak najszybszego zapisania odnośnych wyników w zmienionym porozumieniu;
odnośnie do pytań uzupełniających zaleca, aby Przewodniczący przyjął za ogólną zasadę przyznanie autorowi pytania głównego prawa do jednego pytania uzupełniającego, natomiast posłom, w szczególności tym, którzy wywodzą się z innej grupy politycznej lub państwa członkowskiego niż autor pytania głównego, do jednego lub co najwyżej dwóch pytań uzupełniających; przypomina również, że pytania uzupełniające powinny być zwięzłe i przedstawione w formie pytającej oraz zaleca, aby nie przekraczały one 30 sekund;
C.

mając na uwadze, że celem tego przepisu jest zapewnienie posłom do Parlamentu Europejskiego swobody wypowiedzi co do zasady, ale takie prawo swobody wypowiedzi nie upoważnia do pomówień, zniesławiania, nawoływania do nienawiści czy kwestionowania honoru innych, bądź też do jakiegokolwiek szkalowania, które są sprzeczne z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;
1.

postanawia następująco określić liczbę delegacji i ich podział regionalny: a) Europa, Bałkany Zachodnie i Turcja Delegacje do: — Wspólnej Komisji Parlamentarnej UE-Była Jugosłowiańska Republika Macedonii — Wspólnej Komisji Parlamentarnej UE-Turcja Delegacja do spraw Stosunków ze Szwajcarią i Norwegią, do Wspólnej Komisji Parlamentarnej UE-Islandia oraz do Wspólnej Komisji Parlamentarnej Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) Delegacja do Parlamentarnego Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-Serbia Delegacja do Parlamentarnego Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-Albania Delegacja do Parlamentarnego Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-Czarnogóra Delegacja do spraw Stosunków z Bośnią i Hercegowiną oraz Kosowem b) Rosja i kraje Partnerstwa Wschodniego Delegacja do Komisji Współpracy Parlamentarnej UE-Rosja Delegacja do Komisji Współpracy Parlamentarnej UE-Ukraina Delegacja do Komisji Współpracy Parlamentarnej UE-Mołdawia Delegacja do spraw Stosunków z Białorusią Delegacja do Komisji Współpracy Parlamentarnej UE-Armenia, UE-Azerbejdżan i UE-Gruzja c) Maghreb, Maszrek, Izrael i Palestyna Delegacje do spraw Stosunków z: — Izraelem — Palestyńską Radą Legislacyjną — Państwami Maghrebu i Unią Maghrebu Arabskiego — Państwami Maszreku d) Półwysep Arabski, Irak i Iran Delegacje do spraw Stosunków z: — Państwami Półwyspu Arabskiego — Irakiem — Iranem e) Ameryka Północna, Środkowa i Południowa Delegacje do spraw Stosunków z: — Stanami Zjednoczonymi — Kanadą — Federacyjną Republiką Brazylii — Państwami Ameryki Środkowej — Państwami Wspólnoty Andyjskiej — Mercosurem Delegacja do Wspólnej Komisji Parlamentarnej UE-Meksyk Delegacja do Wspólnej Komisji Parlamentarnej UE-Chile Delegacja do Komisji Parlamentarnej CARIFORUM-UE f) Azja/Pacyfik Delegacje do spraw Stosunków z: — Japonią — Chińską Republiką Ludową — Indiami — Afganistanem — Państwami Azji Południowej — Państwami Azji Południowo-Wschodniej i Stowarzyszeniem Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) — Półwyspem Koreańskim — Australią i Nową Zelandią Delegacja do Komisji Współpracy Parlamentarnej UE-Kazachstan, UE-Kirgistan, UE-Uzbekistan i UE-Tadżykistan oraz do spraw Stosunków z Turkmenistanem i Mongolią g) Afryka Delegacje do spraw Stosunków z: — Republiką Południowej Afryki — Parlamentem Panafrykańskim h) zgromadzenia wielostronne Delegacja do Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE Delegacja do Zgromadzenia Parlamentarnego Unii dla Śródziemnomorza Delegacja do Europejsko-Latynoamerykańskiego Zgromadzenia Parlamentarnego Delegacja do Zgromadzenia Parlamentarnego Euronest Delegacja do spraw Stosunków ze Zgromadzeniem Parlamentarnym NATO;
C.

mając na uwadze, że rozporządzenie Rady (WE) nr 920/2005 (4) przewiduje tymczasowe (możliwe do przedłużenia) środki stanowiące odstępstwo na okres pięciu lat w odniesieniu do języka irlandzkiego, które obowiązują do początku 2017 r.;
H.

mając na uwadze, że Lara Comi została zaproszona do udziału w rzeczonym programie telewizyjnym jako posłanka do Parlamentu Europejskiego, a nie jako reprezentantka partii krajowej, która zresztą miała już reprezentanta w osobie innego z zaproszonych gości, zgodnie z przepisami krajowymi mającymi na celu zapewnienie zrównoważonej reprezentacji opcji politycznych w debatach politycznych prowadzonych w okresach kampanii wyborczych, co miało zastosowanie w omawianej sprawie;
c) kosztów lub działań, które kwalifikują się do objęcia pomocą unijną, oraz możliwości ustalenia minimalnych i maksymalnych kwot w odniesieniu do konkretnych kosztów;

c) kosztów lub działań, które kwalifikują się do objęcia pomocą unijną, oraz możliwości ustalenia maksymalnych kwot w odniesieniu do konkretnych kosztów;
N.

mając na uwadze, że zasada fumus persecutionis – tj. wystarczająco poważne i precyzyjne podejrzenie, że sprawę wniesiono z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności danego posła – ma zastosowanie jedynie do przypadków korzystania z immunitetu objętych art. 9 protokołu, a więc do postępowań sądowych dotyczących przestępstw innych niż popełnione w drodze wyrażania opinii lub zajmowania stanowiska w głosowaniu, bo te ostatnie objęte są wyłącznie artykułem 8 protokołu (6); mając na uwadze, że ponieważ G. Albertini jest byłym posłem do Parlamentu Europejskiego, art. 9 nie ma zastosowania do jego sprawy;
Z.

mając na uwadze, że decyzja o uchyleniu immunitetu zgodnie z art. 9 ust. 7 Regulaminu nie oznacza w żadnym razie zajęcia stanowiska co do winy lub braku winy, gdyż stanowi to przedmiot postępowania krajowego;
E.

mając na uwadze, że celem tego przepisu jest zasadniczo zapewnienie posłom do Parlamentu Europejskiego możliwości korzystania z wolności słowa, przy tym jednak to prawo do wolności słowa nie zezwala na pomawianie, zniesławianie, podżeganie do nienawiści ani naruszanie czci innych osób;
D.

mając na uwadze, że na mocy art. 70 ust. 1 Konstytucji Republiki Bułgarii posła do Zgromadzenia Narodowego nie można zatrzymać ani wszcząć przeciw niemu postępowania karnego, chyba że popełnił on przestępstwo o charakterze ogólnym, zaś w takich przypadkach wymagana jest zgoda Zgromadzenia Narodowego lub, jeśli trwają wakacje parlamentarne, przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, poza przypadkami zatrzymania in flagrante delicto; mając na uwadze, że na mocy art. 70 ust. 2 Konstytucji Republiki Bułgarii zgoda na wszczęcie postępowania karnego nie jest wymagana, gdy poseł do Zgromadzenia Narodowego udzielił na nie zgody na piśmie;
1.

stwierdza ważność mandatu posłów do Parlamentu Europejskiego wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji, o których wyborze poinformowały właściwe organy krajowe i którzy złożyli pisemne oświadczenia wymagane na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 aktu z dnia 20 września 1976 r. oraz załącznika I do Regulaminu, z zastrzeżeniem ewentualnych decyzji właściwych organów państw członkowskich podważających wyniki wyborów;
E.

mając jednak na uwadze, że Komisja zwróciła się do Parlamentu Europejskiego w dniu 12 listopada 2015 r. z wnioskiem, by w przypadku niezgłaszania sprzeciwu wobec przedmiotowego aktu delegowanego powiadomić o tym Komisję najpóźniej do dnia 21 grudnia 2015 r., ponieważ w celu zapewnienia terminowej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przed 31 grudnia 2015 r. i tym samym zapewnienia wejścia w życie aktu delegowanego w dniu 1 stycznia 2016 r., zgodnie z planem, musiałby on zostać przekazany do Urzędu Publikacji najpóźniej do dnia 21 grudnia 2015 r.;
C.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 4 ust. 2 węgierskiej ustawy zasadniczej posłowie do Parlamentu objęci są immunitetem; mając na uwadze, że zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy LVII z 2004 r. w sprawie statusu węgierskich posłów do Parlamentu Europejskiego posłowie do Parlamentu Europejskiego mają prawo do immunitetu równoważnego z immunitetem posłów do węgierskiego parlamentu; mając na uwadze, że zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy XXXVI z 2012 r. o Zgromadzeniu Narodowym zlecenie lub wszczęcie postępowania karnego lub zastosowanie środka przymusu w ramach postępowania karnego wobec posła może nastąpić jedynie za uprzednią zgodą Zgromadzenia Narodowego; mając na uwadze, że zgodnie z art. 74 ust. 3 tej samej ustawy wniosek o uchylenie immunitetu składa prokurator generalny w celu wszczęcia dochodzenia;
1.

przyjmuje następującą wykładnię art. 191 Regulaminu: „W przypadku złożenia wniosku o zawieszenie lub zamknięcie posiedzenia procedurę głosowania nad tym wnioskiem należy wszcząć bez zbędnej zwłoki. Należy stosować zwyczajowe środki ogłaszania głosowań plenarnych i zgodnie z obecną praktyką należy zapewnić posłom dość czasu na dotarcie do sali obrad plenarnych. Analogicznie do art. 152 ust. 2 akapit drugi Regulaminu, w przypadku odrzucenia takiego wniosku podobny wniosek nie może zostać złożony ponownie w tym samym dniu. W myśl interpretacji art. 22 ust. 1 Regulaminu Przewodniczący jest uprawniony do wyeliminowania nadużywania wniosków składanych na podstawie niniejszego artykułu.”
F.

mając na uwadze, że zarzucane czyny nie odnoszą się do wyrażonych opinii lub stanowiska zajętego w głosowaniu w czasie wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, a także pamiętając, że oskarżenia odnoszą się do czynów popełnionych w 2006 r., czyli na długo przed tym, jak Udo Voigt został wybrany do Parlamentu Europejskiego w 2014 r.;
F.

mając na uwadze, że zarzucany czyn nie ma bezpośredniego lub oczywistego związku z wykonywaniem przez J. Korwin-Mikkego mandatu posła do Parlamentu Europejskiego, co zresztą poseł potwierdził na wysłuchaniu, ani nie stanowi opinii lub stanowiska zajętego przezeń w głosowaniu w czasie wykonywania obowiązków służbowych posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;
4.

podkreśla znaczenie przepisów nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego dotyczących narzędzi lepszego stanowienia prawa (ocena skutków, konsultacje publiczne i konsultacje z zainteresowanymi podmiotami, ewaluacje itp.) służących opartemu na gruntownej wiedzy, pluralistycznemu i przejrzystemu procesowi podejmowania decyzji oraz prawidłowemu stosowaniu ustawodawstwa, przy jednoczesnym zachowaniu prerogatyw ustawodawców; uważa, że oceny skutków muszą być całościowe i zrównoważone i należy w nich rozważyć między innymi koszt nieprzyjęcia niezbędnego ustawodawstwa dla producentów, konsumentów, pracowników, administratorów, a także dla środowiska; wyraża obawę, że zapisy dotyczące ocen skutków nie zobowiązują w wystarczającym stopniu trzech instytucji do włączenia, do ich ocen skutków, małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) oraz badań konkurencyjności; podkreśla znaczenie dostrzeżenia i uwzględnienia potrzeb MŚP na wszystkich etapach cyklu legislacyjnego; podkreśla, że zgodnie z dokumentem roboczym służb Komisji z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wytycznych dotyczących lepszego stanowienia prawa (SWD(2015)0111), w treści sprawozdań z oceny skutków powinna znaleźć się ocena skutków dla MŚP, w związku z czym zwraca się do Komisji o udzielenie dodatkowych informacji dotyczących tej kwestii; wyraża zadowolenie z wyznaczonego celu poprawy wykonywania i stosowania ustawodawstwa Unii, między innymi dzięki lepszej identyfikacji środków krajowych, które nie są wymagane ustawodawstwem Unii podlegającym transpozycji (nadmiernie rygorystyczne wdrażanie), a także oczekuje, że państwa członkowskie wyraźnie wskażą i udokumentują takie środki, zważywszy że mają one swobodę stosowania wyższych standardów, jeżeli w prawie Unii określone zostały jedynie standardy minimalne;
F.

mając na uwadze, że zarzucane wykroczenie nie ma bezpośredniego lub oczywistego związku ze sprawowaniem przez Roberta Jarosława Iwaszkiewicza mandatu posła do Parlamentu Europejskiego oraz nie dotyczy opinii lub stanowiska zajętego przez niego w głosowaniu w czasie wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego do celów art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;
G.

mając na uwadze, że oświadczenia, które poseł rzekomo wygłosił, wykraczają poza ton stosowany zwykle w debacie politycznej i mają ponadto wybitnie nieparlamentarny charakter; mając na uwadze, że są one sprzeczne z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w związku z tym nie można uznać, by zostały one wygłoszone w ramach wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego;
K.

wyrażając zdumienie, że wniosek o uchylenie immunitetu złożono ok. 20 lat po zarzucanych wydarzeniach oraz że w greckim systemie wymiaru sprawiedliwości nie zdołano w tym okresie wszcząć postępowania przeciwko Giorgosowi Grammatikakisowi, a teraz organy tego systemu chcą to uczynić, kiedy Giorgos Grammatikakis jest posłem do Parlamentu Europejskiego;
E.

mając na uwadze, że celem tego przepisu jest zasadniczo zapewnienie posłom do Parlamentu Europejskiego możliwości korzystania z wolności słowa, przy tym jednak to prawo do wolności słowa nie zezwala na pomawianie, zniesławianie, podżeganie do nienawiści, naruszanie czci innych osób ani na wypowiedzi, które naruszają art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;
B.

mając na uwadze, że – po pierwsze – wniosek dotyczy skorzystania z prawa posłów do Parlamentu Europejskiego, przysługującego na mocy art. 7 Protokołu, do niepodlegania ograniczeniom administracyjnym lub innym w odniesieniu do swobody przepływu posłów do PE podróżujących do lub z miejsca obrad Parlamentu Europejskiego;
G.

mając na uwadze, że sprawne i terminowe wdrożenie ram dotyczących nadużyć na rynku do dnia 3 lipca 2016 r. wymaga, by niezbędne ustalenia zostały poczynione, a właściwe systemy uruchomione przez uczestników rynku i właściwe organy jak najszybciej, a w każdym razie do dnia 3 lipca 2016 r., przy czym powinno się to odbywać zgodnie z rozporządzeniem delegowanym;
B.

mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 zostało zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/2421, które wejdzie w życie w dniu 14 lipca 2017 r.; mając na uwadze, że zmiany wprowadzone do postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty powinny zostać uwzględnione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006;
przyjmuje następującą wykładnię art. 5 ust. 5 Regulaminu:

„Dostęp do informacji poufnych podlega zasadom określonym w porozumieniach międzyinstytucjonalnych zawartych przez Parlament w odniesieniu do postępowania z informacjami poufnymi (1a) i do wewnętrznych przepisów wykonujących te porozumienia, przyjętych przez właściwe organy Parlamentu (1b).

1a

Porozumienie ramowe z dnia 20 października 2010 r. w sprawie stosunków pomiędzy Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską (Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47).

Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 12 marca 2014 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą w sprawie przekazywania Parlamentowi Europejskiemu i wykorzystywania przez Parlament Europejski posiadanych przez Radę informacji niejawnych dotyczących spraw innych niż z dziedziny wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (Dz.U. C 95 z 1.4.2014, s. 1).

1b

Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 2013 r. dotycząca przepisów regulujących postępowanie z informacjami poufnymi w Parlamencie Europejskim (Dz.U. C 96 z 1.4.2014, s. 1).”
C.

mając na uwadze, że konieczne jest zastąpienie załączników I–IV do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 oraz że nowe załączniki I–IV powinny wejść w życie w tym samym czasie co rozporządzenie (UE) 2015/2421;
E.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 4 ustawy o statusie i warunkach pracy posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych w Republice Litewskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego są objęci na terytorium Republiki Litewskiej takim samym immunitetem co posłowie do Sejmu Republiki Litewskiej, chyba że prawodawstwo UE stanowi inaczej;
F.

mając na uwadze, że w dniu 28 lipca 2015 r. Christian Estrosi złożył u dziekana sędziów śledczych w Nicei zawiadomienie o przestępstwie połączone z powództwem adhezyjnym przeciwko Marine Le Pen pod zarzutem publicznego zniesławienia obywatela sprawującego kadencyjną funkcję publiczną; Christian Estrosi stwierdził, że w dniu 3 maja 2015 r. w programie Le Grand Rendez-Vous, który wyemitowano jednocześnie w iTÉLÉ oraz Europe 1, Marine Le Pen wygłosiła twierdzenia lub insynuacje, które naruszają jego cześć i dobre imię: „Proszę posłuchać. Wiem, że Christian Estrosi finansował UOIF (Unia Islamskich Organizacji Francji), że został skazany w trybie administracyjnym za wynajęcie lokalu na meczet UOIF za tak niski czynsz, że nawet sąd administracyjny go ukarał. W istocie pokazuje to, w jaki sposób ci merowie nielegalnie finansują meczety, naruszając ustawę z 1905 r. Jeżeli kogoś złapie się na gorącym uczynku dogadzania swojej klienteli ze wspólnoty wyznaniowej, to oczywiście ktoś taki musi bardzo głośno krzyczeć i szokować, ale ja nie przywiązuję wagi do słów, ale do czynów…”; w odpowiedzi na pytanie prowadzącego wywiad „Zatem p. Estrosi jest sprzymierzeńcem dżihadystów?” Marine Le Pen miała stwierdzić: „Pomoc, udostępnianie środków i wsparcie. Pomaganie islamskiemu fundamentalizmowi w osiedlaniu się, upowszechnianiu i rekrutacji sprawia, że – istotnie – z moralnego punktu widzenia ponosi się zań pewną współodpowiedzialność”;
E.

mając na uwadze, że uchylenie immunitetu Mylène Troszczynski wiąże się z zarzutem popełnienia przestępstwa publicznego zniesławienia osoby lub grupy osób z powodu ich pochodzenia lub przynależności bądź braku przynależności do określonej grupy etnicznej, narodu, rasy lub religii, który to czyn podlega karze z art. 23, art. 29 akapit pierwszy, art. 32 akapit drugi i trzeci, art. 42, art. 43 i art. 48-6 ustawy z dnia 29 lipca 1881 r., a także wiąże się z popełnieniem przestępstwa podżegania do dyskryminacji, nienawiści lub przemocy rasowej, będących przedmiotem toczącego się postępowania, które to czyny podlegają karze z art. 24 akapit ósmy, dziesiąty, jedenasty i dwunasty, art. 23 akapit pierwszy i art. 42 ustawy z dnia 29 lipca 1881 r., a także z art. 131-26 akapit drugi i trzeci kodeksu karnego;