ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie egzekwowania przepisów celnych w zakresie praw własności intelektualnej Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie egzekwowania przepisów celnych w zakresie praw własności intelektualnej /* COM/2011/0285 końcowy - COD 2011/0137 */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU 1.1. Kontekst W komunikacie Komisji w sprawie inteligentnego i zrównoważonego rozwoju „Europa 2020”[1] podkreślono znaczenie innowacji dla wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, a prawa własności intelektualnej (PWI) mają zasadnicze znaczenie dla tego kluczowego priorytetu, ponieważ zapewniają osiąganie pełnych korzyści z badań, innowacji i kreatywności. Naruszenia PWI oraz powiązany z nimi handel towarami naruszającymi PWI budzą coraz większe zaniepokojenie, zwłaszcza w sytuacji globalizacji gospodarki. Produkty naruszające PWI mają niekorzystne skutki gospodarcze dla przemysłu, a oprócz tego mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów. W swoim komunikacie dotyczącym Aktu o jednolitym rynku[2] Komisja przypomniała zatem, że organy celne powinny być w stanie zapewnić większą ochronę praw własności intelektualnej dzięki zmienionemu prawodawstwu. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 zawiera przepisy dotyczące działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej i stanowi ważny element strategii UE dotyczącej ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej. We wrześniu 2008 r.[3] Rada zwróciła się do Komisji i państw członkowskich o dokonanie przeglądu tego rozporządzenia oraz o przedstawienie propozycji ulepszeń ram prawnych dotyczących środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, oraz dokonanie ich oceny. Komisja opracowała nowy plan działań przewidzianych do podjęcia przez organy celne w latach 2009–2012 w celu zwalczania naruszeń PWI. Główne elementy tego planu działań[4], przygotowanego przez Komisję i zatwierdzonego przez Radę, obejmują: prawodawstwo, wydajność operacyjną, współpracę z sektorem gospodarczym, współpracę międzynarodową i podnoszenie poziomu wiedzy. Przegląd rozporządzenia został uwzględniony w tym planie i przeprowadzony przez Komisję w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, za pośrednictwem grupy roboczej powołanej w ramach programu Cła 2013, w skład której wchodzili eksperci administracji celnych państw członkowskich. Pewne przypadki zatrzymań przez organy celne przesyłek leków w tranzycie przez UE, które miały miejsce pod koniec 2008 r., zaniepokoiły niektórych członków WTO, posłów do Parlamentu Europejskiego, organizacje pozarządowe i społeczeństwo obywatelskie. Twierdzono, że takie środki mogą utrudniać legalny handel lekami generycznymi, stojąc tym samym w sprzeczności z dążeniem UE do ułatwienia dostępu do leków w krajach rozwijających się, a nawet naruszają zasady WTO. W związku ze wspomnianymi przypadkami zatrzymań Indie i Brazylia skierowały do WTO skargi przeciwko UE, które unaoczniły, podobnie jak obawy wyrażone przez Indie i Brazylię w trakcie prowadzonych przez WTO konsultacji w tej sprawie pomiędzy Indiami, Brazylią a UE, że dalsze sprecyzowanie przepisów w celu zwiększenia pewności prawa mogłoby być korzystne dla prawodawstwa UE w dziedzinie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne. 1.2. Spójność z innymi obszarami polityki UE Wniosek ten jest zgodny z tradycyjną polityką i strategią Unii w zakresie ochrony PWI. Polityka ta znalazła swoje odzwierciedlenie w szeregu komunikatów Komisji takich jak „Europa 2020” i komunikat w sprawie Aktu o jednolitym rynku[5]. Ochrona własności intelektualnej pobudza innowacje, a skuteczne egzekwowanie przepisów ma pozytywny wpływ na zatrudnienie, konsumentów i całe społeczeństwo. Egzekwowanie PWI na granicach przez organy celne stanowi uzupełnienie działań egzekwujących PWI na rynku wewnętrznym oraz inicjatyw branżowych podejmowanych wspólnie z państwami trzecimi i na forach międzynarodowych. Wniosek ten stanowi integralną część strategicznych ram opisanych w nowym komunikacie Komisji z [maja 2011 r.] dotyczącym jednolitego rynku praw własności intelektualnej. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW 2.1. Konsultacje społeczne Przeprowadzono konsultacje społeczne w celu zapewnienia wszystkim zainteresowanym stronom dostatecznych możliwości wniesienia wkładu w przegląd rozporządzenia (WE) nr 1383/2003. W ramach konsultacji społecznych otrzymano 89 odpowiedzi od wielu zainteresowanych stron, w tym uprawnionych z tytułu prawa własności intelektualnej, podmiotów świadczących usługi związane z handlem międzynarodowym takich jak spedytorzy i przewoźnicy, a także od prawników, instytucji akademickich, organizacji pozarządowych, organów publicznych i obywateli. Kwestiami, które spotkały się z największym zainteresowaniem respondentów, były: zakres rozporządzenia (sytuacje, w których organy celne mogą podejmować działania), zakres praw własności intelektualnej objętych rozporządzeniem, kwestia uproszczonej procedury jako takiej oraz uproszczona procedura w przypadku małych przesyłek, a także koszty składowania i zniszczenia towarów. 2.2. Ocena skutków W sprawozdaniu z oceny skutków wskazano warianty polityki dotyczącej środków i procedur celnych związanych z egzekwowaniem praw własności intelektualnej na granicach i dokonano ich oceny. Do najważniejszych obszarów objętych oceną skutków należały: poprawa egzekwowania PWI na granicach, rozwiązane kwestii obciążeń administracyjnych i gospodarczych dla organów celnych, uprawnionych i innych zainteresowanych stron oraz potrzeba zapewnienia skuteczności i zgodności ze wszystkimi istotnymi zobowiązaniami prawnymi. W sprawozdaniu z oceny skutków przeanalizowano trzy różne warianty, w stosownych przypadkach łącznie z szeregiem podwariantów. Pierwszy wariant przewidywał tzw. „scenariusz odniesienia”, zgodnie z którym Komisja nie podejmowałaby żadnych działań i zachowany zostałby status quo. Drugi wariant przewidywał pewne środki o charakterze nieustawodawczym, w ramach których Komisja zaproponowałaby inicjatywy szkoleniowe oraz opracowanie wytycznych i wymianę najlepszych praktyk. Trzeci wariant polegał na przedstawieniu przez Komisję propozycji zmian do obowiązujących ram prawnych. W ramach tego wariantu dla każdego z poszczególnych zidentyfikowanych problemów mogły być dostępne różne warianty. · Wariant 1 powinien zostać wykluczony, jeżeli Komisja ma właściwie zareagować na wniosek Rady o dokonanie przeglądu prawodawstwa oraz na zastrzeżenia dotyczące zakresu i wdrażania obowiązującego prawodawstwa wyrażone przez zainteresowane strony w trakcie procedury konsultacyjnej. · Wariant 2 stanowiłyby jedynie częściowe rozwiązanie zidentyfikowanych problemów. Noty wyjaśniające i wytyczne mogłyby pomóc w wyjaśnieniu obowiązujących procedur lub sposobu stosowania ogólnych zasad prawa. Te środki o charakterze nieustawodawczym nie mogą jednak przyczynić do realizacji niektórych celów dotyczących rozszerzenia zakresu praw własności intelektualnej czy też nadania procedurom obowiązkowego charakteru w całej Unii. · Wariant 3 dawałby maksymalną pewność prawa w zakresie włączenia w zakres przepisów praw własności intelektualnej, które nie zostały uwzględnione w obecnym rozporządzeniu, a także zharmonizowania i wyjaśnień procedur. W ramach tego wariantu podano dwa podwarianty. Podwariant 1 przewidywał rozszerzenie możliwych typów naruszeń na prawa już objęte obowiązującym rozporządzeniem, np. w odniesieniu do towarów, z którymi wiążą się wszelkie naruszenia praw do znaku towarowego, a nie tylko podróbki. Podwariant 2 obejmował podwariant 1 i rozszerzał obecny zakres rozporządzenia w odniesieniu do objętych nim PWI. W podsumowaniu oceny skutków stwierdzono, że najodpowiedniejszym rozwiązaniem byłaby zmiana rozporządzenia, tak aby można było odpowiedzieć na wszystkie zidentyfikowane problemy i zapewnić wyważone wyniki wszystkim kategoriom osób, których dotyczy rozporządzenie. 3. PODSTAWA PRAWNA I ZASADA POMOCNICZOŚCI Handlowe aspekty własności intelektualnej stanowią element ram wspólnej polityki handlowej. W art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przewidziano uprawnienia do przyjmowania środków realizujących wspólną politykę handlową. W związku z tym podstawę prawną wniosku stanowi art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Rozporządzenie dotyczy aspektów handlowych praw własności intelektualnej, ponieważ jego przedmiotem są środki umożliwiające organom celnym egzekwowanie na granicach praw własności intelektualnej wobec towarów znajdujących się w obrocie międzynarodowym. Jak przewidziano w art. 3 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Unia Europejska ma wyłączną kompetencję w dziedzinie wspólnej polityki handlowej. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie będzie miał wpływu na zasoby ludzkie ani na budżet Unii Europejskiej, dlatego też nie towarzyszy mu ocena skutków finansowych przewidziana w art. 28 rozporządzenia finansowego (rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich). 5. ZMIANY W wyniku przeglądu zidentyfikowano pewne ulepszenia ram prawnych, które zostały uznane za konieczne w celu wzmocnienia przepisów dotyczących egzekwowania praw własności intelektualnej oraz jednoczesnego zapewnienia jasności prawa w odniesieniu do samych przepisów. W związku z tym proponuje się zastąpienie rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 załączonym wnioskiem w sprawie nowego rozporządzenia. W celu wzmocnienia egzekwowania przepisów proponuje się rozszerzenie zakresu objętego rozporządzeniem (WE) nr 1383/2003 i objęcie nim nazw handlowych, topografii układów scalonych i wzorów użytkowych. Proponuje się także rozszerzenie zakresu rozporządzenia poprzez włączenie naruszeń wynikających z handlu równoległego i urządzeń służących do obchodzenia środków technicznych oraz innych naruszeń praw już egzekwowanych przez organy celne. W rozporządzeniu utrzymano by możliwość przeprowadzania kontroli przez organy celne w celu egzekwowania praw własności intelektualnej we wszystkich sytuacjach, gdy towary znajdowały się pod ich dozorem, oraz zaakcentowano by rozróżnienie pomiędzy charakterem proceduralnym prawodawstwa a prawem materialnym w zakresie własności intelektualnej. W rozporządzeniu wprowadzono by również procedury umożliwiające organom celnym, pod pewnymi warunkami, przyjęcie towarów, których zrzeczono się w celu ich zniszczenia, bez konieczności przeprowadzania formalnych i kosztownych procedur prawnych. Procedury te byłyby zróżnicowane w zależności od typu naruszenia. W przypadku towarów podrobionych i pirackich przyjmowano by domyślnie, że właściciel zgadza się na zniszczenie towarów, o ile nie wyraził on wyraźnego sprzeciwu, natomiast w innych sytuacjach właściciel towarów musiałby wyrazić wyraźną zgodę na zniszczenie towarów. W przypadku braku porozumienia, uprawniony musiałby wszcząć procedurę prawną w celu ustalenia faktu naruszenia, w przeciwnym wypadku towary zostałyby zwolnione. Zaproponowano także szczególną procedurę w odniesieniu do małych przesyłek towarów, w stosunku do których istnieje podejrzenie, że są towarami podrobionymi i pirackimi objętymi wnioskiem, co pozwoliłoby na ich zniszczenie bez konieczności angażowania uprawnionego. Proponowane są dodatkowe przepisy w celu zapewnienia ochrony interesów handlowców działających zgodnie z prawem przed potencjalnymi naruszeniami przepisów dotyczących egzekwowania na granicach oraz w celu włączenia do rozporządzenia zasad Karty praw podstawowych. W tym celu w rozporządzeniu sprecyzowano by ramy czasowe zatrzymania podejrzanych towarów, warunki dotyczące przekazywania przez organy celne uprawnionym informacji o przesyłkach, warunki dotyczące stosowania procedury umożliwiającej zniszczenie towarów znajdujących się pod kontrolą organów celnych w związku z podejrzeniem naruszenia praw własności intelektualnej, innych niż towary podrobione i pirackie oraz prawo do obrony. W ten sposób nowe rozporządzenie stałoby się sprawniejszym narzędziem egzekwowania przepisów, zapewniając tym samym większą legitymizację działań organów celnych. Kwestia kosztów składowania i zniszczenia towarów naruszających PWI zwróciła uwagę wielu zainteresowanych stron. Rozporządzenie nadal stanowiłoby, że koszty składowania i zniszczenia towarów ponoszone bezpośrednio przez organy celne zostałyby przejęte przez uprawnionych, którzy zwrócili się z wnioskiem o podjęcie działania przez organy celne, chociaż przepis ten nie uniemożliwiałby im podjęcia kroków prawnych w celu wyegzekwowania tych kosztów od strony ponoszącej główną odpowiedzialność. Proponuje się jednak wprowadzenie ważnego wyłączenia w odniesieniu do małych przesyłek, w przypadku których koszty składowania i zniszczenia byłyby ponoszone przez organy celne. 2011/0137 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie egzekwowania przepisów celnych w zakresie praw własności intelektualnej PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej[6], uwzględniając opinię Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W rezolucji z dnia 25 września 2008 r. w sprawie europejskiego globalnego planu dotyczącego walki z podrabianiem i piractwem[7] Rada Unii Europejskiej postulowała dokonanie przeglądu rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa[8]. (2) Obrót towarami naruszającymi prawa własności intelektualnej wyrządza znaczną szkodę uprawnionym oraz przestrzegającym prawa producentom i handlowcom Wprowadza on również w błąd konsumentów, a w niektórych przypadkach może zagrażać ich zdrowiu i bezpieczeństwu. Należy zapobiec, w największym możliwym zakresie, wprowadzaniu takich towarów na rynek oraz podjąć działania umożliwiające przeciwstawienie się tej bezprawnej działalności, nie ograniczając przy tym wolności handlu prowadzonego zgodnie z prawem. (3) Przegląd rozporządzenia (WE) nr 1383/2003 ukazał potrzebę pewnych ulepszeń ram prawnych w celu wzmocnienia egzekwowania praw własności intelektualnej oraz zapewnienia odpowiedniej jasności prawa, uwzględniając przy tym zmiany w sferach ekonomicznej, gospodarczej i prawnej. (4) Organy celne powinny mieć możliwość kontrolowania towarów, które podlegają lub powinny podlegać dozorowi celnemu na obszarze celnym Unii w celu egzekwowania praw własności intelektualnej. Egzekwowanie praw własności intelektualnej na granicach, a także w miejscu, w którym towary znajdują się lub powinny się znajdować, pod „dozorem celnym” zdefiniowanym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny[9], stanowi dobre wykorzystanie zasobów. W przypadku zatrzymania towarów na granicy przez organy celne wymagane jest tylko jedna procedura prawna, natomiast zastosowanie takich samych środków egzekwujących przepisy w przypadku towarów ujawnionych na rynku, które zostały już rozdzielone i dostarczone sprzedawcom detalicznym, wymagałoby przeprowadzenia szeregu odrębnych procedur. Należy przewidzieć wyjątek dla towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu ze względu na ich końcowe przeznaczenie, ponieważ pozostają one pod dozorem celnym, mimo że zostały dopuszczone do swobodnego obrotu. Ponadto rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania to towarów przewożonych w bagażu podręcznym pasażerów, o ile towary te są przeznaczone do ich własnego użytku i brak jest przesłanek wskazujących na obrót handlowy. (5) Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 nie obejmuje niektórych praw własności intelektualnej oraz wyłącza niektóre naruszenia. W celu wzmocnienia egzekwowania praw własności intelektualnej należy zatem rozszerzyć kontrolę celną na inne typy naruszeń takich jak naruszenia wynikające z handlu równoległego oraz inne naruszenia praw, które są już egzekwowane przez organy celne, ale nie są jeszcze objęte rozporządzeniem (WE) nr 1383/2003. W tym samym celu należy objąć przepisami tego rozporządzenia, obok praw już objętych rozporządzeniem (WE) nr 1383/2003: nazwy handlowe, w zakresie w którym są one chronione jako wyłączne prawa własności intelektualnej w danym prawie krajowym, topografie układów scalonych, wzory użytkowe i urządzenia służące do obchodzenia środków technicznych, jak również inne wyłączne prawa własności intelektualnej ustanowione prawodawstwem unijnym. (6) Niniejsze rozporządzenie zawiera przepisy proceduralne dla organów celnych. W związku z tym niniejsze rozporządzenie nie wprowadza nowych kryteriów służących do stwierdzania naruszenia prawa własności intelektualnej, które ma zastosowanie. (7) Niniejsze rozporządzenie nie powinno naruszać przepisów dotyczących właściwości sądów, w szczególności przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych[10]. (8) Każda osoba, która może wszcząć w swoim własnym imieniu procedurę prawną dotyczącą potencjalnego naruszenia tego prawa, powinna mieć prawo – niezależnie od tego, czy jest ona uprawnionym z tytułu prawa własności intelektualnej – do złożenia wniosku o podjęcie działania przez organy celne. (9) W celu zapewnienia egzekwowania praw własności intelektualnej w całej Unii należy przewidzieć, że jeżeli osoba uprawniona do złożenia wniosku o podjęcie działania zwraca się o egzekwowanie prawa własności intelektualnej obejmującego cały obszar Unii, osoba ta może zwrócić się z prośbą, aby organy celne państwa członkowskiego wydały decyzję zobowiązującą do podjęcia działań organy celne tego państwa członkowskiego oraz każdego innego państwa członkowskiego, w odniesieniu do którego zwrócono się o egzekwowanie prawa własności intelektualnej. (10) W celu zapewnienia szybkiego trybu egzekwowania praw własności intelektualnej w przypadku gdy organy celne mają uzasadnione podejrzenie, że towary znajdujące się pod ich dozorem naruszają prawa własności intelektualnej, należy przewidzieć możliwość zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania towarów przez organy celne, z ich własnej inicjatywy lub na wniosek, aby osoby uprawnione do złożenia wniosku o podjęcie działania przez organy celne mogły wszcząć postępowanie w celu ustalenia, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone. (11) Jeżeli towary podejrzane o naruszenie praw własności intelektualnej nie są towarami podrobionymi ani pirackimi, organom celnym może być trudno stwierdzić naruszenie prawa własności intelektualnej na podstawie zwykłych oględzin. Należy zatem przewidzieć wymóg wszczęcia postępowania, z wyjątkiem przypadku gdy zainteresowane strony, tj. posiadacz towarów i uprawniony, zgadzają się na zrzeczenie się towarów w celu ich zniszczenia. Stwierdzenie, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone, i podjęcie odpowiednich decyzji w sprawie naruszeń przedmiotowych praw własności intelektualnej powinno stanowić zadanie właściwych organów prowadzących takie postępowanie. (12) W rozporządzeniu (WE) nr 1383/2003 dopuszczono stosowanie przez państwa członkowskie procedury umożliwiającej zniszczenie towarów bez konieczności wszczynania postępowania w celu ustalenia, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone. Jak stwierdzono w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie wpływu podrabiania towarów na handel międzynarodowy[11], procedura ta odnosi duży sukces w państwach członkowskich, w których jest dostępna. Należy zatem wprowadzić obowiązek stosowania tej procedury w przypadku oczywistych naruszeń, które są łatwe do stwierdzenia na podstawie zwykłych oględzin przez organy celne, a procedura ta powinna być stosowana na wniosek uprawnionego, gdy ani zgłaszający ani posiadacz towarów nie sprzeciwiają się ich zniszczeniu. (13) W celu ograniczenia do minimum obciążeń i kosztów administracyjnych, należy wprowadzić szczególną procedurę w odniesieniu do małych przesyłek towarów podrobionych i pirackich, co pozwoliłoby na ich zniszczenie bez konieczności uzyskania zgody uprawnionego. W celu określenia progów, poniżej których przesyłki towarów są uznawane za małe przesyłki, w niniejszym rozporządzeniu należy przekazać Komisji prawo do przyjmowania aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ważne jest, aby Komisja prowadziła odpowiednie konsultacje podczas swych prac przygotowawczych, w tym na szczeblu ekspertów. (14) Podczas przygotowywania i opracowywania aktów delegowanych Komisja powinna zadbać o równoczesne, terminowe i właściwe przekazywanie odpowiednich dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (15) W celu zapewnienia większej jasności prawa i ochrony interesów handlowców działających zgodnie z prawem przed potencjalnymi naruszeniami przepisów dotyczących egzekwowania prawa na granicach, należy zmienić ramy czasowe zatrzymania towarów podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej, warunki dotyczące przekazywania przez organy celne uprawnionym informacji o przesyłkach towarów, warunki dotyczące stosowania procedury umożliwiającej zniszczenie towarów znajdujących się pod kontrolą organów celnych w związku z podejrzeniem naruszenia praw własności intelektualnej innych niż towary podrobione i pirackie oraz wprowadzić przepis dający posiadaczowi towarów możliwość przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem przez organy administracji celnej decyzji, która byłaby dla niego niekorzystna. (16) Biorąc pod uwagę tymczasowy i zapobiegawczy charakter środków przyjmowanych w tej dziedzinie przez organy celne oraz sprzeczne interesy stron, na które środki te wpływają, należy dostosować niektóre aspekty tych procedur, aby zapewnić sprawne wdrożenie przepisów rozporządzenia, przy jednoczesnym poszanowaniu praw zainteresowanych stron. Dlatego też w przypadku różnych typów powiadomień przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu organy celne powinny powiadamiać osobę, która wydaje się najbardziej właściwa na podstawie dokumentów dotyczących odprawy celnej lub sytuacji, w której znajdują się towary. Bieg terminów ustalonych w niniejszym rozporządzeniu na potrzeby wymaganych powiadomień powinien rozpoczynać się z chwilą ich wysłania przez organy celne, tak aby ujednolicić wszystkie terminy powiadomień wysyłanych do zainteresowanych stron. Okres, w którym przysługuje prawo do wysłuchania przed podjęciem niekorzystnej decyzji, powinien wynosić trzy dni robocze, ponieważ posiadacze decyzji uwzględniającej wniosek o podjęcie działania zwrócili się z własnej inicjatywy do organów celnych o podjęcie działania, a zgłaszający lub posiadacz towarów musi wiedzieć o szczególnej sytuacji swoich towarów, gdy są one obejmowane dozorem celnym. W przypadku szczególnej procedury dotyczącej małych przesyłek, gdy bezpośrednio zaangażowaną stroną są najczęściej konsumenci, od których nie można oczekiwać takiego samego poziomu staranności jak od przedsiębiorców, którzy zwykle zajmują się formalnościami celnymi, okres ten należy znacznie wydłużyć. (17) Zgodnie z Deklaracją w sprawie porozumienia TRIPS i zdrowia publicznego przyjętą przez Konferencję Ministerialną WTO w Doha w dniu 14 listopada 2001 r., porozumienie TRIPS może i powinno być interpretowane i wdrażane w taki sposób, aby wspierać prawa członków WTO do ochrony zdrowia publicznego, a w szczególności aby ułatwiać powszechny dostęp do leków. Szczególnie w odniesieniu do leków, których przewóz przez obszar Unii Europejskiej, obejmujący lub nieobejmujący przeładunek, składowanie, otwarcie luków ładunkowych czy też zmiany rodzaju lub środka transportu, stanowi jedynie część łącznej trasy rozpoczynającej się i kończącej poza obszarem Unii, organy celne powinny uwzględniać przy ocenie ryzyka naruszenia praw własności intelektualnej istotne prawdopodobieństwo zmiany przeznaczenia tych towarów i skierowania ich na rynek Unii. (18) W interesie skuteczności prawa powinny obowiązywać przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego[12]. (19) Odpowiedzialność organów celnych powinna być regulowana przepisami prawa państw członkowskich, chociaż przyjęcie przez organy celne wniosku o podjęcie działania nie powinno uprawniać posiadacza decyzji do odszkodowania w przypadku gdy towary takie nie zostały wykryte przez urząd celny i zostały one zwolnione lub gdy nie podjęto działań w celu ich zatrzymania. (20) Ponieważ organy celne podejmują działania po otrzymaniu wniosku, należy przewidzieć przepis, zgodnie z którym posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek o podjęcie działania przez organy celne powinien zwrócić wszystkie koszty poniesione przez organy celne w ramach działań egzekwujących jego prawa własności intelektualnej. Niemniej jednak przepis ten nie powinien uniemożliwiać posiadaczowi decyzji ubiegania się o odszkodowanie od osoby winnej naruszenia lub innych osób, które mogą zostać uznane za odpowiedzialne na mocy ustawodawstwa danego państwa członkowskiego. Koszty i straty ponoszone przez osoby inne niż organy administracji celnej w wyniku działań organów celnych w przypadku zatrzymania towarów w oparciu o roszczenie osoby trzeciej na podstawie praw własności intelektualnej powinny być uregulowane szczegółowymi przepisami prawa mającymi zastosowanie w danym indywidualnym przypadku. (21) Egzekwowanie przepisów dotyczących praw własności intelektualnej przez organy celne będzie wiązać się z wymianą danych o decyzjach dotyczących wniosków o podjęcie działania. Takie przetwarzanie danych obejmuje również dane osobowe i powinno ono przebiegać zgodnie z prawem Unii, jak określono w szczególności w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[13] i w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych[14]. (22) W celu zapewnienia jednolitych warunków wdrażania przepisów dotyczących formularzy wniosku o podjęcie działania przez organy celne oraz wniosku o przedłużenie okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze, konkretnie uprawnienia do ustalenia standardowych formularzy. (23) Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[15] z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję. Mimo że przedmiot przepisów niniejszego rozporządzenia, które mają być wdrażane, należy do obszaru wspólnej polityki handlowej, to z uwagi na charakter i skutki aktów wykonawczych do celu ich przyjęcia należy zastosować procedurę doradczą. (24) Należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 1383/2003, PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: ROZDZIAŁ I PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE Artykuł 1 Przedmiot i zakres stosowania 1. W niniejszym rozporządzeniu określa się warunki i procedury dotyczące działań organów celnych w przypadku gdy towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej podlegają lub powinny podlegać dozorowi celnemu na obszarze celnym Unii. 2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do towarów, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu ze względu na ich przeznaczenie w rozumieniu art. 82 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92. 3. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa w żaden sposób na prawo państw członkowskich ani na prawo Unii w zakresie własności intelektualnej. 4. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do towarów nieprzeznaczonych do handlu, znajdujących się w bagażu osobistym podróżnych. Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia: 1. „prawa własności intelektualnej” oznaczają: a) znak towarowy; b) wzór; c) prawo autorskie lub prawo pokrewne, zgodnie z przepisami państwa członkowskiego; d) oznaczenie geograficzne, e) patent, zgodnie z przepisami państwa członkowskiego; f) dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009[16]; g) dodatkowe świadectwo ochronne dla środków ochrony roślin, zgodnie z rozporządzeniem (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1610/96[17]; h) wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2100/94[18]; i) prawo do ochrony odmian roślin, zgodnie z przepisami państwa członkowskiego; j) topografię układu scalonego, zgodnie z przepisami państwa członkowskiego; k) wzór użytkowy, zgodnie z przepisami państwa członkowskiego; l) nazwę handlowa w zakresie, w którym jest chroniona wyłącznym prawem własności intelektualnej na mocy przepisów państwa członkowskiego; m) inne prawo, które zostało ustanowione jako wyłączne prawo własności intelektualnej na mocy prawodawstwa unijnego; 2. „znak towarowy” oznacza: a) wspólnotowy znak towarowy, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009[19]; b) znak towarowy zarejestrowany w państwie członkowskim lub – w przypadku Belgii, Niderlandów lub Luksemburga – w Urzędzie Własności Intelektualnej Państw Beneluksu; c) znak towarowy zarejestrowany na mocy międzynarodowych porozumień obowiązujących w państwie członkowskim; d) znak towarowy zarejestrowany na mocy międzynarodowych porozumień obowiązujących w Unii; 3. „wzór” oznacza: a) wzór wspólnotowy, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 6/2002[20]; b) wzór zarejestrowany w państwie członkowskim; c) wzór zarejestrowany na mocy międzynarodowych porozumień, które obowiązują w państwie członkowskim; d) wzór zarejestrowany na mocy międzynarodowych porozumień obowiązujących w Unii; 4. „oznaczenie geograficzne” oznacza: a) chronione oznaczenie geograficzne lub chronioną nazwę pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 510/2006[21]; b) nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne wina, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1234/2007[22]; c) nazwę geograficzną wina aromatyzowanego, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1601/1991[23]; d) oznaczenie geograficzne napojów spirytusowych, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008[24]; e) oznaczenie geograficzne produktów innych niż wino, napoje spirytusowe, produkty rolne, środki spożywcze w zakresie, w którym zostało ono ustanowione jako wyłączne prawo własności intelektualnej na mocy przepisów państwa członkowskiego lub Unii; f) oznaczenie geograficzne, zgodnie z umowami pomiędzy Unią a państwami trzecimi, i które jest wymienione jako takie w tych umowach; 5. „towary podrobione” oznaczają: a) towary będące przedmiotem działania naruszającego znak towarowy i oznaczone bez zezwolenia znakiem towarowym, który jest identyczny ze znakiem towarowym ważnie zarejestrowanym, odnoszącym się do towarów tego samego rodzaju, lub których istotnych aspektów nie można odróżnić od takiego znaku towarowego; b) towary będące przedmiotem działania naruszającego oznaczenie geograficzne i opatrzone albo opisane nazwą lub określeniem, które są chronione w odniesieniu do tego oznaczenia geograficznego; 6. „towary pirackie” oznaczają towary będące przedmiotem działania naruszającego prawo autorskie lub prawo pokrewne lub wzór i które są kopią lub zawierają kopię wykonaną bez zgody uprawnionego z tytułu prawa autorskiego lub prawa pokrewnego lub wzoru, bez względu na to czy został on zarejestrowany zgodnie z prawem krajowym, czy też nie, lub osoby upoważnionej przez tego uprawnionego w kraju produkcji; 7. „towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej” oznaczają towary, w odniesieniu do których organy celne mają uzasadnione podejrzenie, że w państwie członkowskim, w którym ujawniono te towary, są one prima facie: a) towarami będącymi przedmiotem działania naruszającego prawo własności intelektualnej zgodnie z prawem Unii lub tego państwa członkowskiego; b) urządzeniami, produktami lub częściami składowymi służącymi do obchodzenia technologii, urządzeń lub części składowych, które przy normalnym funkcjonowaniu są przeznaczone do powstrzymania lub ograniczenia działań w odniesieniu do utworów objętych ochroną, które nie są dozwolone przez uprawnionego z tytułu prawa autorskiego lub prawa pokrewnego prawu autorskiemu i które naruszają prawo własności intelektualnej zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego; c) formą lub matrycą specjalnie zaprojektowaną lub zaadoptowaną do celów wytwarzania towarów naruszających prawo własności intelektualnej, jeżeli takie formy lub matryce naruszają prawa uprawnionego na mocy prawa Unii lub prawa danego państwa członkowskiego; 8. „wniosek” oznacza przedłożony organom celnym wniosek w sprawie podjęcia działań w przypadku gdy towary są podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej; 9. „wniosek krajowy” oznacza wniosek, w którym organy celne państwa członkowskiego są proszone o podjęcie działań w tym państwie członkowskim; 10. „wniosek unijny” oznacza wniosek złożony w jednym państwie członkowskim, w którym organy celne tego państwa członkowskiego i innego państwa członkowskiego lub innych państw członkowskich są proszone o podjęcie działań we własnym państwie członkowskim; 11. „wnioskodawca” oznacza osobę, która składa wniosek w swoim własnym imieniu; 12. „posiadacz towarów” oznacza osobę będącą właścicielem towarów lub osobę, która posiada podobne prawo do dysponowania tymi towarami lub sprawuje nad nimi fizyczną kontrolę; 13. „zgłaszający” oznacza zgłaszającego określonego w art. 4 ust. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92; 14. „zniszczenie” oznacza fizyczne zniszczenie, recykling lub likwidację towarów w inny sposób niż kanałami handlowymi w sposób wykluczający wyrządzenie szkody posiadaczowi decyzji uwzględniającej wniosek; 15. „dozór celny” oznacza dozór organów celnych, o którym mowa w art. 4 ust. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92; 16. „obszar celny Unii” oznacza obszar celny Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92; 17. „zwolnienie towarów” oznacza czynność podjętą przez organy celne, umożliwiającą użycie towarów do celów określonych dla procedury celnej, którą zostały objęte. Artykuł 3 Prawo właściwe Nie naruszając przepisów art. 8 rozporządzenia (WE) nr 864/2007[25], prawo państwa członkowskiego, w którym towary zostały ujawnione w jednej z sytuacji, o których mowa w art. 1 ust. 1, jest stosowane w celu ustalenia, czy wykorzystanie tych towarów daje podstawy do podejrzenia naruszenia prawa własności intelektualnej lub też naruszyło prawo własności intelektualnej. ROZDZIAŁ II WNIOSKI O PODJĘCIE DZIAŁANIA PRZEZ ORGANY CELNE Sekcja 1 Przedkładanie wniosków o podjęcie działania Artykuł 4 Osoby uprawnione do złożenia wniosku 1. Osobą uprawnioną do złożenia wniosku krajowego lub unijnego jest każda z następujących osób: a) uprawnieni z tytułu praw własności intelektualnej; b) organizacje zbiorowego zarządzania prawami własności intelektualnej, które są uznane za uprawnione do reprezentowania uprawnionych z tytułu praw autorskich lub praw pokrewnych; c) profesjonalne organizacje zrzeszające pełnomocników, uznane za posiadające prawo do reprezentowania uprawnionych z tytułu praw własności intelektualnej; d) grupy w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, grupy producentów w rozumieniu art. 118e rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 lub podobne grupy producentów przewidziane w prawie Unii regulującym oznaczenia geograficzne, reprezentujące producentów oznaczenia geograficznego, lub przedstawiciele takich grup; przedsiębiorcy uprawnieni do używania oznaczenia geograficznego; oraz organy kontrolne właściwe dla takiego oznaczenia geograficznego; 2. Oprócz osób wymienionych w ust. 1 do złożenia krajowego lub unijnego wniosku jest uprawniona każda z następujących osób: a) wszelkie inne osoby uprawnione do korzystania z praw własności intelektualnej; b) grupy producentów przewidziane w prawie państw członkowskich regulującym oznaczenia geograficzne reprezentujące producentów oznaczenia geograficznego lub przedstawiciele takich grup, przedsiębiorcy uprawnieni do używania oznaczenia geograficznego oraz organy kontrolne właściwe w związku z takim oznaczeniem geograficznym; 3. Oprócz osób wymienionych w ust. 1 do złożenia wniosku unijnego jest uprawniony posiadacz wyłącznej licencji obejmującej obszar celny Unii. 4. Wszystkie osoby uprawnione do złożenia wniosku na mocy ust. 1, 2 i 3 muszą być w stanie wszcząć postępowanie dotyczące naruszenia praw własności intelektualnej w państwie członkowskim, w którym ujawniono towary. Artykuł 5 Prawa własności intelektualnej objęte wnioskami unijnymi Wniosek unijny można składać w odniesieniu do każdego prawa własności intelektualnej mającego zastosowanie w całej Unii. Artykuł 6 Składanie wniosków 1. Osoby, o których mowa w art. 4, mogą zwrócić się o podjęcie działania przez organy celne w przypadku gdy wykorzystanie towarów budzi podejrzenie o naruszenie prawa własności intelektualnej, składając wniosek do właściwych służb celnych. Wniosek składa się na formularzu, o którym mowa w ust. 3. 2. Każde państwo członkowskie wyznacza służby celne, które są właściwe do przyjmowania i rozpatrywania wniosków. Państwo członkowskie przekazuje odpowiednie informacje Komisji, a Komisja publikuje wykaz właściwych służb celnych wyznaczonych przez państwa członkowskie. 3. Komisja określa formularz wniosku w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 29 ust. 2. W formularzu wymaga się w szczególności podania przez wnioskodawcę następujących informacji: a) danych dotyczących wnioskodawcy; b) statusu wnioskodawcy w rozumieniu art. 4; c) dokumentów potwierdzających, które należy przedstawić służbom celnym jako dowód, że wnioskodawca jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku; d) pełnomocnictwa osoby fizycznej lub prawnej reprezentującej wnioskodawcę, zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym jest składany wniosek; e) prawa lub praw własności intelektualnej, które mają być egzekwowane; f) w przypadku wniosku unijnego – państwa lub państw członkowskich, w których wymagane jest działanie organów celnych; g) szczegółowych i technicznych danych dotyczących autentycznych towarów, w stosownych przypadkach także ilustracji; h) informacji, które należy załączyć do formularza i które są niezbędne, aby organy celne były w stanie łatwo rozpoznać przedmiotowe towary; i) wszelkich informacji mających znaczenie dla analizy i oceny przez organy celne ryzyka naruszenia przedmiotowego prawa lub praw własności intelektualnej; j) nazwisk(a) i adresu(-ów) przedstawiciela(-i) wnioskodawcy zajmującego(-ych) się kwestiami prawnymi i technicznymi; k) zobowiązania wnioskodawcy do powiadamiania właściwych służb celnych o wystąpieniu sytuacji określonej w art. 14; l) zobowiązania wnioskodawcy do przekazywania i aktualizowania wszelkich informacji mających znaczenie dla analizy i oceny przez organy celne ryzyka naruszenia przedmiotowego prawa lub praw własności intelektualnej; m) zobowiązania wnioskodawcy do przyjęcia odpowiedzialności na warunkach określonych w art. 26; n) zobowiązania wnioskodawcy do poniesienia kosztów, o których mowa w art. 27, na warunkach określonych w tym artykule; o) zobowiązania wnioskodawcy do wyrażenia zgody na to, aby Komisja przetwarzała dostarczone przez niego dane. 4. Jeżeli do celów otrzymywania i przetwarzania wniosków dostępne są systemy komputerowe, wnioski składa się za pomocą technik elektronicznego przetwarzania danych. 5. W przypadku złożenia wniosku po tym, jak organy celne powiadomiły o zawieszeniu zwolnienia lub o zatrzymaniu towarów zgodnie z art. 17 ust. 4, wniosek ten musi spełniać następujące dodatkowe wymogi: a) przedkłada się go właściwym służbom celnym w terminie czterech dni roboczych od powiadomienia o zawieszeniu zwolnienia lub o zatrzymaniu towarów; b) jest to wniosek krajowy; c) wniosek zawiera informacje wymagane w ust. 3. Wnioskodawca może jednak pominąć informacje wymienione w ust. 3 lit. g)–i). Sekcja 2 Decyzje dotyczące wniosków o podjęcie działania Artykuł 7 Rozpatrywanie wniosków 1. Jeżeli po otrzymaniu wniosku właściwe służby celne stwierdzą, że nie zawiera on wszystkich informacji, które są wymagane na mocy art. 6 ust. 3, zwracają się one do wnioskodawcy o dostarczenie brakujących informacji w terminie 10 dni roboczych od wysłania powiadomienia. W takich przypadkach termin, o którym mowa w art. 8 akapit pierwszy, zostaje zawieszony do czasu otrzymania odpowiednich informacji. 2. Jeżeli wnioskodawca nie dostarczy brakujących informacji w terminie określonym w ust. 1, właściwe służby celne odrzucają wniosek. 3. Wnioskodawca nie jest obciążany opłatą na pokrycie kosztów administracyjnych powstałych w związku z rozpatrywaniem wniosku. Artykuł 8 Powiadomienie o decyzjach uwzględniających lub odrzucających wniosek o podjęcie działania Właściwe służby celne zawiadamiają wnioskodawcę o swojej decyzji uwzględniającej lub odrzucającej wniosek w terminie 30 dni roboczych od otrzymania wniosku. Jeżeli wnioskodawca został wcześniej powiadomiony o zawieszeniu zwolnienia lub o zatrzymaniu towarów przez organy celne, właściwe służby celne zawiadamiają wnioskodawcę o swojej decyzji uwzględniającej lub odrzucającej wniosek w terminie jednego dnia roboczego od otrzymania wniosku. Artykuł 9 Decyzje dotyczące wniosków o podjęcie działania 1. Decyzje uwzględniające wniosek krajowy, decyzje o cofnięciu lub zmianie takich decyzji oraz decyzje przedłużające okres, w którym organy celne mają podjąć działanie, stają się skuteczne w państwie członkowskim, w którym złożono wniosek krajowy, od dnia ich przyjęcia. 2. Decyzje uwzględniające wniosek unijny, decyzje o cofnięciu lub zmianie takich decyzji oraz decyzje przedłużające okres, w którym organy celne mają podjąć działanie, stają się skuteczne: a) w państwie członkowskim, w którym złożono wniosek – od dnia przyjęcia; b) we wszystkich innych państwach członkowskich, w odniesieniu do których zwrócono się o podjęcie działania przez organy celne – od daty, w której organy celne zostały powiadomione zgodnie z art. 13 ust. 2, ale pod warunkiem że posiadacz decyzji wywiązał się z obowiązków, które spoczywają na nim na mocy art. 27 ust. 3. Artykuł 10 Okres, w którym organy celne mają podjąć działanie 1. Uwzględniając wniosek, właściwe służby celne wyznaczają okres, w którym organy celne mają podjąć działanie. Okres ten rozpoczyna się z dniem przyjęcia decyzji uwzględniającej wniosek i nie przekracza jednego roku. 2. Jeżeli wniosek złożony po powiadomieniu przez organy celne o zawieszeniu zwolnienia lub o zatrzymaniu towarów zgodnie z art. 17 ust. 4 nie zawiera informacji, o których mowa w art. 6 ust. 3 lit. g)–(i) , jest on uwzględniany tylko w odniesieniu do zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania tych towarów. 3. W przypadku gdy prawo własności intelektualnej przestanie obowiązywać lub gdy wnioskodawca z innych przyczyn przestanie być osobą uprawnioną do złożenia wniosku, organy celne nie podejmują działania. Decyzja uwzględniająca wniosek zostaje, stosownie do przypadku, cofnięta lub zmieniona przez organy celne, które ją wydały. Artykuł 11 Przedłużenie okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie 1. Po upływie okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie, i z zastrzeżeniem wcześniejszej spłaty wszelkich długów wobec organów celnych, jakie ciążą na posiadaczu decyzji na mocy niniejszego rozporządzenia, służby celne, które podjęły pierwotną decyzję, mogą przedłużyć ten okres na prośbę posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek. 2. Jeżeli wniosek o przedłużenie okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie, zostaje złożony później niż w terminie 30 dni roboczych przed wygaśnięciem tej decyzji, właściwe służby celne mogą odmówić przedłużenia okresu. 3. We wniosku o przedłużenie okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie, wskazuje się wszelkie zmiany dotyczące informacji dostarczonych na mocy art. 6 ust. 3. 4. Posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek jest powiadamiany przez właściwe służby celne o ich decyzji dotyczącej przedłużenia okresu w terminie 30 dni roboczych od otrzymania wniosku o takie przedłużenie. 5. Przedłużony okres, w którym organy celne mają podjąć działanie, rozpoczyna się od dnia przyjęcia decyzji o przedłużeniu okresu, i nie przekracza jednego roku. W przypadku gdy prawo własności intelektualnej przestanie obowiązywać lub gdy wnioskodawca z innych przyczyn przestanie być osobą uprawnioną do złożenia wniosku, organy celne nie podejmują działania. Decyzja o przedłużeniu okresu zostaje, stosownie do przypadku, cofnięta lub zmieniona przez organy celne, które ją wydały. 6. Posiadacz decyzji nie jest obciążany opłatą pokrywającą koszty administracyjne powstałe w związku z rozpatrywaniem wniosku o przedłużenie. 7. Komisja określa formularz wniosku o przedłużenie okresu w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 29 ust. 2. Artykuł 12 Zmiana decyzji w zakresie praw własności intelektualnej Właściwe służby celne, które przyjęły decyzję uwzględniającą wniosek, mogą, na prośbę posiadacza tej decyzji, zmienić wykaz praw własności intelektualnej zawarty w tej decyzji. W przypadku decyzji uwzględniającej wniosek unijny wszelkie modyfikacje polegające na dodaniu praw własności intelektualnej należy ograniczyć do praw własności intelektualnej objętych art. 5. Artykuł 13 Obowiązki właściwych służb celnych dotyczące powiadomień 1. Właściwe służby celne, do których skierowano wniosek krajowy, przekazują urzędom celnym swojego państwa członkowskiego swoje następujące decyzje, niezwłocznie po ich przyjęciu: a) decyzje uwzględniające wniosek krajowy; b) decyzje o cofnięciu decyzji uwzględniających wniosek krajowy; c) decyzje o zmianie decyzji uwzględniających wniosek krajowy; d) decyzje o przedłużeniu okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie. 2. Właściwe służby celne, do których skierowano wniosek unijny, przekazują właściwym służbom celnym państwa członkowskiego lub państw członkowskich wskazanych we wniosku unijnym swoje następujące decyzje: a) decyzje uwzględniające wniosek unijny; b) decyzje o cofnięciu decyzji uwzględniającej wniosek unijny; c) decyzje o zmianie decyzji uwzględniającej wniosek unijny; d) decyzje o przedłużeniu lub odmowie przedłużenia okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie; e) decyzje zawieszające działania organów celnych na podstawie art. 15 ust. 2. Następnie wskazane w unijnym wniosku właściwe służby celne państwa członkowskiego lub państw członkowskich przekazują te decyzje niezwłocznie do ich urzędów celnych. 3. Po powstaniu centralnej bazy danych Komisji, o której mowa w art. 31 ust. 3, wszystkie wymiany danych o decyzjach dotyczących wniosków o podjęcie działania, dołączonych dokumentów i powiadomień dokonywane pomiędzy organami celnymi państw członkowskich są prowadzone poprzez tę bazę danych. Artykuł 14 Odnoszące się do powiadomień obowiązki posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek Posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek powiadamia właściwe służby celne, które przyjęły tę decyzję, o: a) utracie mocy obowiązującej prawa własności intelektualnej objętego jego wnioskiem; b) utracie przez wnioskodawcę statusu osoby uprawnionej do złożenia wniosku, z innych przyczyn; c) zmianach informacji wymaganych na mocy art. 6 ust. 3. Artykuł 15 Niewywiązanie się z obowiązków przez posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek 1. Jeżeli posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek wykorzystuje informacje przekazane mu przez organy celne do innych celów niż określone w art. 19, właściwe służby celne mogą: a) zawiesić decyzję uwzględniającą wniosek w państwie członkowskim, w którym informacje te zostały przekazane lub wykorzystane, do czasu upłynięcia okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie; b) odmówić przedłużenia okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie. 2. Właściwe służby celne mogą zadecydować o zawieszeniu działań organów celnych do czasu upłynięcia okresu, w którym organy celne mają podjąć działanie, jeżeli posiadacz decyzji: a) nie wywiązuje się ze swoich obowiązków na mocy art. 14 dotyczących powiadomień; b) nie stosuje się do określonych w art. 18 ust. 2 wymogów dotyczących zwrotu próbek; c) nie wywiązuje się ze swoich obowiązków na mocy art. 27 ust. 1 i 3 w odniesieniu do kosztów i tłumaczeń; d) nie wszczyna postępowania zgodnie z art. 20 ust. 1, art. 23 ust. 4 lub art. 24 ust. 9. W przypadku wniosku unijnego decyzja o zawieszeniu działań organów celnych jest ważna tylko w państwie członkowskim, w którym została podjęta. ROZDZIAŁ III PRZEPISY DOTYCZĄCE DZIAŁAŃ ORGANÓW CELNYCH Sekcja 1 Zawieszenie zwolnienia lub zatrzymanie towarów podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej Artykuł 16 Zawieszenie zwolnienia lub zatrzymanie towarów po uwzględnieniu wniosku 1. W przypadku gdy organy celne państwa członkowskiego zidentyfikują, w jednej z sytuacji, o których mowa w art. 1 ust. 1, towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej objętego decyzją uwzględniającą wniosek o podjęcie działania, podejmują one decyzję o zawieszeniu zwolnienia towarów lub o ich zatrzymaniu. 2. Przed przyjęciem decyzji o zawieszeniu zwolnienia lub zatrzymaniu towarów organy celne mogą zwrócić się do posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek o dostarczenie im stosownych informacji. Organy celne mogą również przekazać posiadaczowi decyzji informacje na temat faktycznej lub przypuszczalnej ilości i rodzaju towarów oraz, w stosownych przypadkach, ich ilustracje. 3. Przed przyjęciem decyzji o zawieszeniu zwolnienia lub zatrzymaniu towarów organy celne informują o tym zamiarze zgłaszającego lub – w przypadku zamierzonego zatrzymania towarów – posiadacza towarów. Zgłaszającemu lub posiadaczowi towarów umożliwia się przedstawienie swojego stanowiska w terminie trzech dni roboczych od wysłania takiej informacji. 4. Organy celne powiadamiają posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek oraz zgłaszającego lub posiadacza towarów o swojej decyzji dotyczącej zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania towarów w terminie jednego dnia roboczego od przyjęcia decyzji. Powiadomienie kierowane do zgłaszającego lub posiadacza towarów zawiera informację o skutkach prawnych przewidzianych na mocy art. 20 w odniesieniu do towarów innych niż towary podrobione i pirackie oraz na mocy art. 23 w odniesieniu do towarów podrobionych i pirackich. 5. Organy celne przekazują posiadaczowi decyzji uwzględniającej wniosek oraz zgłaszającemu lub posiadaczowi towarów informacje o faktycznej lub szacunkowej ilości oraz faktycznym lub przypuszczalnym rodzaju towarów – w tym, w odpowiednich przypadkach, ich ilustracje – których zwolnienie zostało zawieszone lub które zostały zatrzymane. 6. Jeżeli za posiadacza towarów uznaje się większą liczbę osób, organy celne nie mają obowiązku informowania więcej niż jednej osoby. Artykuł 17 Zawieszenie zwolnienia lub zatrzymanie towarów bez uwzględnienie wniosku 1. W przypadku gdy organy celne zidentyfikują, w jednej z sytuacji, o których mowa w art. 1 ust. 1, towary podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej, mogą zawiesić zwolnienie towarów lub zatrzymać je przed otrzymaniem powiadomienia o decyzji uwzględniającej wniosek dotyczący tych towarów. 2. Przed przyjęciem decyzji o zawieszeniu zwolnienia lub zatrzymaniu towarów organy celne mogą, nieujawniając przy tym innych informacji niż faktyczna lub przypuszczalna ilość i rodzaj towarów oraz, w stosownych przypadkach, ich ilustracje, zwrócić się do osoby uprawnionej do złożenia wniosku dotyczącego domniemanego naruszenia praw własności intelektualnej o dostarczenie im stosownych informacji. 3. Przed przyjęciem decyzji o zawieszeniu zwolnienia lub zatrzymaniu towarów organy celne informują o tym zamiarze zgłaszającego lub – w przypadku zamierzonego zatrzymania towarów – posiadacza towarów. Zgłaszającemu lub posiadaczowi towarów umożliwia się przedstawienie swojego stanowiska w terminie trzech dni roboczych od wysłania takiej informacji. 4. Organy celne zawiadamiają o zawieszeniu zwolnienia lub zatrzymaniu towarów osobę uprawnioną do złożenia wniosku dotyczącego domniemanego naruszenia praw własności intelektualnej w terminie jednego dnia roboczego od zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania tych towarów. 5. Organy celne zwalniają towary lub kończą ich zatrzymanie niezwłocznie po dopełnieniu wszystkich formalności celnych w następujących przypadkach: a) gdy nie zidentyfikowały one osoby uprawnionej do złożenia wniosku dotyczącego domniemanego naruszenia praw własności intelektualnej w terminie jednego dnia roboczego od zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania towarów; b) gdy nie otrzymały one wniosku lub odrzuciły ten wniosek zgodnie z art. 6 ust. 5. Organy celne powiadamiają zgłaszającego lub posiadacza towarów o swojej decyzji dotyczącej zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania towarów w terminie jednego dnia roboczego od przyjęcia tej decyzji. 6. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do towarów łatwo psujących się. Artykuł 18 Kontrola i pobieranie próbek towarów, których zwolnienie zostało zawieszone lub które zostały zatrzymane 1. Organy celne dają posiadaczowi decyzji uwzględniającej wniosek oraz zgłaszającemu lub posiadaczowi towarów możliwość skontrolowania towarów, których zwolnienie zostało zawieszone lub które zostały zatrzymane. 2. Organy celne mogą pobrać próbki oraz przekazać lub przesłać je posiadaczowi decyzji uwzględniającej wniosek, na jego prośbę, wyłącznie do celów analizy oraz ułatwienia późniejszej procedury dotyczącej towarów podrobionych i pirackich. Wszelkie analizy tych próbek są przeprowadzane na wyłączną odpowiedzialność posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek. Gdy pozwalają na to okoliczności, próbki są zwracane po zakończeniu analizy technicznej oraz przed zwolnieniem towarów lub zakończeniem ich zatrzymania. 3. Organy celne przekazują posiadaczowi decyzji uwzględniającej wniosek, na jego prośbę i jeżeli są one znane: nazwy lub imiona i nazwiska oraz adresy odbiorcy, nadawcy, zgłaszającego lub posiadacza towarów oraz informacje o procedurze celnej i pochodzeniu, miejscu wysyłki i miejscu przeznaczenia towarów podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej. 4. Warunki składowania towarów w okresie zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania, w tym przepisy dotyczące kosztów, są ustalane przez każde państwo członkowskie. Artykuł 19 Dozwolone wykorzystanie określonych informacji przez posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek W przypadku gdy posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek otrzymał informacje, o których mowa w art. 18 ust. 3, może on wykorzystać te informacje wyłącznie do następujących celów: a) wszczęcie postępowania w celu ustalenia, czy naruszone zostało prawo własności intelektualnej; b) dochodzenie odszkodowania od osoby winnej naruszenia lub innych osób, w przypadku gdy towary zostają zniszczone zgodnie z art. 20 ust. 3 lub art. 23 ust. 3. Sekcja 2 Wszczęcie postępowania i wcześniejsze zwolnienie towarów Artykuł 20 Wszczęcie postępowania 1. W przypadku gdy towary inne niż towary objęte art. 23 i 24 są podejrzane o naruszenie prawa własności intelektualnej, posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek wszczyna postępowanie w celu ustalenia, czy zostało naruszone prawo własności intelektualnej, w ciągu 10 dni roboczych od wysłania decyzji o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu. W przypadku łatwo psujących się towarów podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej okres na wszczęcie postępowania, o którym mowa w akapicie pierwszym, wynosi trzy dni robocze od wysłania decyzji o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu. 2. Organy celne zwalniają towary lub kończą ich zatrzymanie niezwłocznie po dopełnieniu wszystkich formalności celnych, o ile nie zostały poinformowane przez posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek w terminie określonym w ust. 1 o: a) wszczęciu postępowania w celu ustalenia, czy zostało naruszone prawo własności intelektualnej; lub b) pisemnym porozumieniu pomiędzy posiadaczem decyzji uwzględniającej wniosek a posiadaczem towarów dotyczącym zrzeczenia się towarów w celu ich zniszczenia. 3. W przypadku porozumienia o zrzeczeniu się towarów w celu ich zniszczenia, o którym mowa w ust. 2 lit. b), zniszczenia dokonuje się pod kontrolą organów celnych na koszt i odpowiedzialność posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek, o ile przepisy państwa członkowskiego, w którym towary są niszczone, nie stanowią inaczej. 4. W stosownych przypadkach organy celne mogą przedłużyć okres, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy, maksymalnie o 10 dni roboczych, na wniosek posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek. W przypadku towarów łatwo psujących się okres, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi, nie podlega przedłużeniu. Artykuł 21 Wcześniejsze zwolnienie towarów 1. Jeżeli organy celne zostały poinformowane o wszczęciu postępowania w celu ustalenia, czy zostały naruszone wzór, patent, wzór użytkowy lub wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, a upłynął już termin określony w art. 20, zgłaszający lub posiadacz towarów może zwrócić się do organów celnych z wnioskiem o zwolnienie towarów lub zakończenie ich zatrzymania. Organy celne zwalniają towary lub kończą ich zatrzymanie jedynie wówczas, gdy spełnione są wszystkie następujące warunki: a) zgłaszający lub posiadacz towarów dostarczył zabezpieczenie; b) organ właściwy do celów ustalenia, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone, nie zatwierdził środków zabezpieczających; c) dopełniono wszystkich formalności celnych. 2. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1 lit. a), jest dostarczane przez zgłaszającego lub posiadacza towarów w terminie 10 dni roboczych od daty otrzymania przez organy celne wniosku, o którym mowa w ust. 1. 3. Organy celne określają wysokość zabezpieczenia na odpowiednio wysokim poziomie, aby chronić interesy posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek. 4. Dostarczenie zabezpieczenia nie wpływa na inne środki ochrony prawnej dostępne posiadaczowi decyzji uwzględniającej wniosek. Artykuł 22 Zakazane przeznaczenie celne towarów, których zrzeczono się w celu ich zniszczenia 1. Towarów, których zrzeczono się na mocy art. 20, 23 lub 24, nie wolno: a) dopuszczać do swobodnego obrotu; b) wyprowadzać poza obszar celny Unii; c) wywozić; d) powrotnie wywozić; e) obejmować procedurą zawieszającą; f) umieszczać w wolnym obszarze celnym lub w składzie wolnocłowym. 2. Organy celne mogą zezwolić na przemieszczanie towarów, o których mowa w ust. 1, pod dozorem celnym między różnymi miejscami na obszarze celnym Unii w celu ich zniszczenia pod kontrolą organów celnych. Sekcja 3 Towary podrobione i pirackie Artykuł 23 Niszczenie towarów i wszczynanie postępowania 1. Towary, w stosunku do których istnieje podejrzenie, że są towarami podrobionymi lub pirackimi, mogą zostać zniszczone pod kontrolą organów celnych bez konieczności ustalania, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym ujawniono te towary, gdy spełnione są wszystkie następujące warunki: a) posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek poinformował na piśmie organy celne o swojej zgodzie na zniszczenie towarów w ciągu 10 dni roboczych lub – w przypadku towarów łatwo psujących się – trzech dni roboczych od wysłania decyzji o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu; b) zgłaszający lub posiadacz towarów potwierdził wobec organów celnych, w formie pisemnej, swoją zgodę na zniszczenie towarów w ciągu 10 dni roboczych lub – w przypadku towarów łatwo psujących się – trzech dni roboczych od wysłania decyzji o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu; 2. Jeżeli zgłaszający lub posiadacz towarów nie przekazał organom celnym, które przyjęły decyzję o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu, potwierdzenia swojej zgody na zniszczenie towarów w terminach określonych w ust. 1 lit. b) ani nie zgłosił im swojego sprzeciwu wobec zniszczenia towarów, organy celne mogą uznać, że zgłaszający lub posiadacz towarów zgodził się na ich zniszczenie. Organy celne informują o tym posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek. Jeżeli zgłaszający lub posiadacz towarów sprzeciwia się zniszczeniu towarów, organy celne informują o tym sprzeciwie posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek. 3. Zniszczenia dokonuje się pod kontrolą organów celnych na koszt i odpowiedzialność posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek, o ile nie wskazano inaczej w przepisach państwa członkowskiego, w którym towary są niszczone. Przed zniszczeniem towarów można pobrać próbki. 4. Jeżeli nie została udzielona zgoda na zniszczenie towarów, posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek wszczyna postępowanie w celu ustalenia, czy zostało naruszone prawo własności intelektualnej, w ciągu 10 dni roboczych lub – w przypadku towarów szybko psujących się – trzech dni roboczych od wysłania decyzji o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu. W stosownych przypadkach organy celne mogą przedłużyć okres, o którym mowa w akapicie pierwszym, maksymalnie o 10 dni roboczych, na wniosek posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek. W przypadku towarów łatwo psujących się okresy te nie są przedłużane. 5. Organy celne zwalniają towary lub kończą ich zatrzymanie, stosownie do przypadku, niezwłocznie po dopełnieniu wszystkich formalności celnych, o ile nie zostały one poinformowane przez posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek o: a) jego zgodzie na zniszczenie towarów w terminach, o których mowa w ust. 1 lit. a); lub b) wszczęciu postępowania w celu ustalenia, czy zostało naruszone prawo własności intelektualnej, w terminie, o którym mowa w ust. 4. Artykuł 24 Szczególna procedura w przypadku niszczenia towarów w małych przesyłkach 1. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do towarów, które spełniają wszystkie następujące warunki: a) towary, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że są towarami podrobionymi lub pirackimi; b) towary, które nie są towarami łatwo psującymi się; c) towary objęte decyzją uwzględniającą wniosek; d) towary przewożone w małych przesyłkach. 2. Art. 16 ust. 3, 4 i 5 oraz art. 18 ust. 2 nie mają zastosowania. 3. W powiadomieniu o swojej decyzji dotyczącej zawieszenia zwolnienia lub zatrzymania towarów wysyłanym w terminie jednego dnia roboczego od przyjęcia tej decyzji, organy celne informują zgłaszającego lub posiadacza towarów o: a) zamiarze organów celnych dotyczącym zniszczenia towarów; b) prawach zgłaszającego lub posiadacza towarów przysługujących im na mocy ust. 4 i 5. 4. Zgłaszającemu lub posiadaczowi towarów umożliwia się przedstawienie swojego stanowiska w terminie 20 dni roboczych od wysłania informacji o zawieszeniu zwolnienia towarów lub o ich zatrzymaniu. 5. Przedmiotowe towary mogą zostać zniszczone, jeżeli zgłaszający lub posiadacz towarów potwierdził wobec organów celnych, w ciągu 20 dni roboczych od wysłania decyzji o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu, swoją zgodę na zniszczenie towarów. 6. Jeżeli zgłaszający lub posiadacz towarów nie przekazał organom celnych, które przyjęły decyzję o zawieszeniu zwolnienia towarów lub ich zatrzymaniu, potwierdzenia swojej zgody na zniszczenie towarów w terminie określonym w ust. 5 ani nie zgłosił im swojego sprzeciwu wobec zniszczenia towarów, organy celne mogą uznać, że zgłaszający lub posiadacz towarów zgodził się na ich zniszczenie. 7. Zniszczenia dokonuje się pod kontrolą organów celnych oraz na koszt organów celnych. 8. Jeżeli zgłaszający lub posiadacz towarów sprzeciwia się zniszczeniu towarów, organy celne informują posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek o tym sprzeciwie oraz o ilości i rodzaju towarów oraz, w stosownych przypadkach, przekazują mu ich ilustracje. 9. Organy celne zwalniają towary lub kończą ich zatrzymanie, stosownie do przypadku, niezwłocznie po dopełnieniu wszystkich formalności celnych, o ile nie zostaną poinformowane przez posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek, w terminie 10 dni roboczych od wysłania informacji, o której mowa w ust. 8, o wszczęciu postępowania w celu ustalenia, czy prawo własności intelektualnej zostało naruszone. 10. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 30 w sprawie wartości progowych, który zawiera definicję małych przesyłek do celów niniejszego artykułu. ROZDZIAŁ IV ODPOWIEDZIALNOŚĆ, KOSZTY I SANKCJE Artykuł 25 Odpowiedzialność organów celnych Bez uszczerbku dla mających zastosowanie przepisów państw członkowskich, decyzja uwzględniająca wniosek nie powinna uprawniać jej posiadacza do odszkodowania w przypadku gdy towary takie nie zostały wykryte przez urząd celny i zostały zwolnione lub gdy nie podjęto działań w celu ich zatrzymania. Artykuł 26 Odpowiedzialność posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek W przypadku gdy procedura wszczęta zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zostaje przerwana z powodu działania lub zaniechania posiadacza decyzji uwzględniającej wniosek lub w przypadku późniejszego uznania, że dane towary nie naruszają prawa własności intelektualnej, posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek ponosi odpowiedzialność wobec osób uczestniczących w sytuacji określonej w art. 1 ust. 1 zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym ujawniono towary. Artykuł 27 Koszty 1. Na wniosek organów celnych posiadacz decyzji uwzględniającej wniosek zwraca wszystkie koszty poniesione przez administrację celną w związku z przetrzymywaniem towarów pod dozorem celnym zgodnie z art. 16 i 17 oraz zniszczeniem towarów zgodnie z art. 20 i 23. 2. Przepisy niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku dla przysługującego posiadaczowi decyzji uwzględniającej wniosek prawa do ubiegania się o odszkodowanie od osoby winnej naruszenia lub od innych osób zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym ujawniono towary. 3. Posiadacz decyzji uwzględniającej unijny wniosek dostarcza, na swój koszt, wszelkie tłumaczenia wymagane przez organy celne, które mają podjąć działanie w sprawie towarów podejrzanych o naruszenie prawa własności intelektualnej. Artykuł 28 Sankcje administracyjne Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji administracyjnych mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki niezbędne do ich wdrożenia. Przewidziane sankcje administracyjne muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji te przepisy w terminie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i bezzwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich późniejszych zmianach dotyczących tych przepisów. ROZDZIAŁ V PROCEDURA KOMITETOWA, PRZEKAZANIE UPRAWNIEŃ I PRZEPISY KOŃCOWE Artykuł 29 Procedura komitetowa 1. Komisję wspomaga Komitet Kodeksu Celnego ustanowiony na mocy art. 247a i 248a rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/92. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011. 2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. Artykuł 30 Wykonywanie przekazanych uprawnień 1. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych przekazuje się Komisji na warunkach określonych w tym artykule. 2. Przekazanie uprawnienia, o którym mowa w art. 24 ust. 10, obowiązuje przez czas nieokreślony od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. 3. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 24 ust. 10, może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Decyzja ta staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w terminie późniejszym wskazanym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących. 4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę. 5. Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 24 ust. 10 wchodzi w życie wyłącznie w przypadku braku sprzeciwu Parlamentu Europejskiego lub Rady, w ciągu 2 miesięcy od zawiadomienia o tym akcie Parlamentu Europejskiego i Rady lub też jeśli przed upływem tego terminu Parlament Europejski i Rada poinformują Komisję, że nie zamierzają zgłosić sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o 2 miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. Artykuł 31 Wymiana danych o decyzjach dotyczących wniosków o podjęcie działania pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją 1. Właściwe służby celne powiadamiają Komisję o: a) wnioskach o podjęcie działania, w tym fotografii(-ach), ilustracji(-ach), broszurze(-ach); b) decyzjach uwzględniających wnioski; c) decyzjach przedłużających okres, w którym organy celne mają podjąć działanie, lub decyzjach o cofnięciu lub zmianie decyzji uwzględniającej wniosek; d) zawieszeniu decyzji uwzględniającej wniosek. 2. Nie naruszając przepisów art. 24 lit. g) rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97, w przypadku zawieszenia zwolnienia towarów lub zatrzymania towarów, organy celne przekazują Komisji wszystkie istotne informacje, w tym szczegółowe informacje na temat towarów, prawa własności intelektualnej, procedur i transportu. 3. Wszystkie informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są przechowywane w centralnej bazie danych Komisji. 4. Komisja udostępnia istotne informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, organom celnym państw członkowskich w formie elektronicznej. Artykuł 32 Przepisy dotyczące ochrony danych 1. Przetwarzanie danych osobowych w centralnej bazie Komisji dokonywane jest zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001[26] i pod nadzorem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych. 2. Przetwarzanie danych osobowych przez właściwe organy w państwach członkowskich dokonywane jest zgodnie z dyrektywą 95/46/WE[27] i pod nadzorem niezależnego organu władzy publicznej, o którym mowa w art. 28 tej dyrektywy. Artykuł 33 Okresy, daty i terminy Stosuje się zasady dotyczące okresów, dat i terminów określone w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71[28]. Artykuł 34 Wzajemna pomoc administracyjna Zastosowanie mają przepisy rozporządzenia (WE) nr 515/97. Artykuł 35 Uchylenie Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 traci moc ze skutkiem od dnia XX-XX-20XX r. Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jak odesłania do niniejszego rozporządzenia. Artykuł 36 Przepisy przejściowe Wnioski o podjęcie działania uwzględnione zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1383/2003 pozostają ważne przez okres wskazany w decyzji uwzględniającej wniosek, w którym organy celne mają podjąć działanie, i okres ten nie jest przedłużany. Artykuł 37 Wejście w życie i stosowanie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jednakże art. 24 ust. 1–9 stosuje się od dnia XX.XX.20XX r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia [...] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący [1] Komunikat Komisji „EUROPA 2020 - Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu”, COM(2010) 2020 z dn. 3.3.2010 r. [2] Komunikat Komisji z dnia 13 kwietnia 2011 r.: Akt o jednolitym rynku, COM(2011) 206. [3] Rezolucja Rady z dnia 25 września 2008 r. w sprawie europejskiego globalnego planu dotyczącego walki z podrabianiem i piractwem (Dz.U. C 253 z 4.10.2008, s. 1). [4] Rezolucja Rady z dnia 16 marca 2009 r. w sprawie unijnego planu działań przewidzianych do podjęcia przez organy celne w latach 2009–2012 w celu zwalczania naruszeń praw własności intelektualnej (Dz.U. C 71 z 25.3.2009 s. 1). [5] Komunikat Komisji z dnia 11 listopada 2010 r.: „W kierunku Aktu o jednolitym rynku”, COM(2010) 608 wersja ostateczna/2. [6] Dz.U. C […] z […], s. […]. [7] Dz.U. C 253 z 4.10.2008, s. 1. [8] Dz.U. L 196 z 2.8.2003, s. 7. [9] Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1. [10] Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1. [11] Rezolucja 2008/2133/INI. [12] Dz.U. L 82 z 22.3.1997, s. 1. [13] Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31. [14] Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1. [15] Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13. [16] Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 1. [17] Dz.U. L 198 z 8.8.1996, s. 30. [18] Dz.U. L 227 z 1.9.1994, s. 1. [19] Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1. [20] Dz.U. L 3 z 5.1.2002, s. 1. [21] Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12. [22] Dz.U. L 148 z 6.6.2008, s. 1. [23] Dz.U. L 149 z 14.6.1991, s. 1. [24] Dz.U. L 39 z 13.2.2008, s. 16. [25] Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 40. [26] Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1. [27] Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31. [28] Dz.U. L 124 z 8.6.1971, s. 1.