[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 1.10.2008

KOM(2008) 602 wersja ostateczna

2008/0191 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywy 2006/48/WE i 2006/49/WE w odniesieniu do banków powiązanych z centralnymi instytucjami, niektórych pozycji funduszy własnych, dużych ekspozycji, uzgodnień w zakresie nadzoru i zarządzania kryzysowego

{SE K(2008) 2532}{SEK(2008) 2533}

UZASADNIENIE

1. Kontekst wniosku

Jednolity rynek finansowy w UE jest kluczowym czynnikiem wspierającym konkurencyjność europejskiej gospodarki oraz obniżenie kosztów kapitałowych przedsiębiorstw. Plan działania w zakresie usług finansowych na lata 1999–2005 miał zapewnić stworzenie podstaw silnego rynku finansowego w UE poprzez realizację trzech celów strategicznych:

- zapewnienie jednolitego rynku usług finansowych dla przedsiębiorstw;

- otwarcie i zapewnienie bezpieczeństwa rynków detalicznych oraz

- nowoczesne zasady ostrożności i nadzoru;

W tym kontekście w czerwcu 2006 r. zostały przyjęte nowe ramy wymogów kapitałowych w oparciu o umowę bazylejską II podpisaną przez państwa grupy G-10. Zostały one ujęte w dyrektywie w sprawie wymogów kapitałowych obejmującej dyrektywy 2006/48/WE i 2006/49/WE. Ogólnym celem niniejszego wniosku jest dopilnowanie, aby skuteczność dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych nie została zmniejszona. Przegląd odnosi się do:

- przeglądów zasad, które zostały przeniesione z poprzednich dyrektyw, takich jak zasady dotyczące dużych ekspozycji oraz odstępstwa od wymogów ostrożnościowych dla sieci banków,

- ustalenia zasad i przepisów, które nie były sformalizowane na poziomie UE, takich jak podejście do hybrydowych instrumentów kapitałowych w ramach funduszy własnych podstawowych,

- sprecyzowania ram nadzoru w odniesieniu do zarządzania kryzysowego oraz tworzenia kolegiów w celu zwiększania zarówno wydajności, jak i skuteczności nadzoru.

Przegląd niektórych innych obszarów został spowodowany zawirowaniami na rynkach finansowych, które rozpoczęły się w 2007 r., a jego celem jest zapewnienie odpowiedniej ochrony interesów wierzycieli i ogólnej stabilizacji finansowej.

Należy odnieść się do przypadków niespójności, które zostały wskazane na etapie transpozycji dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych w celu dopilnowania, aby skuteczność podstawowych celów dyrektywy nie została zmniejszona. Większość z nich ma charakter techniczny i nie została objęta oddzielnymi środkami w ramach procedury komitetowej.

2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami

W dniach od 16 kwietnia do 17 czerwca 2008 r. przeprowadzono otwarte konsultacje za pośrednictwem Internetu. Komisja otrzymała 118 odpowiedzi. Z wyjątkiem tych, które respondenci określili jako poufne, wszystkie odpowiedzi są dostępne na stronie:

http://circa.europa.eu/Public/irc/markt/markt_consultations/library?l=/financial_services/cross-sector_issues&vm=detailed&sb=Title

Trzy kwestie zostały poruszone przez wielu respondentów i dlatego zasługują na szczególną uwagę.

2.1. Duże ekspozycje międzybankowe

Komisja uważa, że ekspozycje międzybankowe nie są wolne od ryzyka i że należy nimi zarządzać w sposób ostrożny. Komisja proponuje ograniczenie ekspozycji międzybankowych do poziomu 25 % funduszy własnych lub alternatywnie do progu 150 mln EUR, w zależności od tego, która z tych wartości jest większa.

2.2. Wymogi kapitałowe w odniesieniu do sekurytyzacji

W dokumencie konsultacyjnym znalazł się wymóg posiadania przez inicjatorów określonej części kapitału w odniesieniu do ekspozycji, które poddają sekurytyzacji. W odpowiedzi na konsultacje proponuje się obecnie nałożenie wymogu, aby inicjatorzy i sponsorzy mieli udział w ryzyku oraz aby inwestorzy rzeczywiście zapewniali przestrzeganie tego wymogu. Uwzględniając odpowiedzi na dalsze konsultacje publiczne Komisja podtrzymuje nakaz zachowania widocznych środków należytej staranności oraz rygoru w przypadku modelu biznesowego „originate-to-distribute”.

2.3. Kolegia organów nadzorczych

W dokumencie konsultacyjnym wprowadzono potrzebę stworzenia „kolegiów” organów nadzorczych w odniesieniu do wszystkich banków transgranicznych oraz wymóg, aby wszystkie organy nadzorcze uczestniczące w tych kolegiach omawiały i uzgadniały szczegółowe kwestie w ramach niewiążących mechanizmów mediacji za pośrednictwem Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (CEBS) bez zmiany podziału obowiązków między organami nadzoru państwa pochodzenia bądź państwa przyjmującego.

Z różnych powodów większość zainteresowanych stron uważała tę propozycję za niezadowalającą.

Konieczne jest, aby kolegia były skuteczne i wydajne w nadzorowaniu grup bankowych. Komisja uważa zatem, że zwiększonemu przepływowi informacji powinna towarzyszyć ewentualna decyzja powierzenia dwóch kluczowych aspektów organowi odpowiedzialnemu za nadzór konsolidujący (Filar 2 wymogi kapitałowe i wymogi sprawozdawczości).

2.4. Wiedza specjalistyczna

W okresie od 2005 r. do 2007 r. Komisja wystosowała do CEBS kilka wezwań do udzielenia porad technicznych w zakresie hybrydowych instrumentów kapitałowych i dużych ekspozycji. W odniesieniu do hybrydowych instrumentów kapitałowych CEBS zasugerował warunki, które muszą być spełnione przez jakikolwiek hybrydowy instrument, aby mógł on być uznany w UE za „kapitał pierwszej kategorii”. W odniesieniu do dużych ekspozycji CEBS wysunął sugestie w sprawie definicji, zakresu zastosowania zasad dotyczących dużych ekspozycji, limitów ekspozycji oraz obliczania wartości ekspozycji. Zasady określone w tych odpowiedziach zostały uwzględnione w sposób ogólny.

Porady CEBS zostały opublikowane na poniższej stronie internetowej:

http://www.c-ebs.org/Advice/advice.htm

Służby Komisji stworzyły również grupę roboczą, której członkowie zostali powołani przez EBC. W 2007 i 2008 r. grupa odbyła posiedzenia trwające ponad dziewięć dni. EBC zatwierdził projekt niniejszego wniosku na posiedzeniu w dniu 20 czerwca 2008 r.

3. Ocena Skutków

Sprawozdanie z oceny skutków jest dostępne na poniższej stronie internetowej:

http://ec.europa.eu/internal_market/bank/regcapital/index_en.htm#capitalrequire

Ogółem oceniono ponad 60 różnych wariantów polityki. Poniższe streszczenie opisuje preferowane warianty polityki w każdej z sześciu kwestii objętych oceną skutków oraz oczekiwany wpływ tych wariantów na kluczowe zainteresowane strony.

3.1. Duże ekspozycje

Zmieniony system ochronny oparty na limitach jest uważany za najbardziej skuteczny, ponieważ został specjalnie opracowany jako odpowiedź na wskazane niedociągnięcia dotychczasowych zasad. Ponadto zgodnie z tym wariantem podział kosztów i korzyści wśród grup zainteresowanych jest najbardziej konsekwentny. W sektorze bankowym oczekuje się uzyskania oszczędności w ramach obciążeń administracyjnych dzięki zastosowaniu bardziej zharmonizowanych zasad oraz lepszemu dostosowaniu tych zasad do systemu wypłacalności. Niektóre rodzaje przedsiębiorstw inwestycyjnych zostaną wyłączone z zakresu tych zasad. Co ważne, dzięki pewności, że maksymalny pułap ekspozycji danej instytucji kredytowej wobec osoby trzeciej jest ograniczony, zwiększy się stabilność finansową.

3.2. Hybrydowe instrumenty kapitałowe

Wspólne europejskie ramy regulacyjne mogłyby stanowić odpowiedź na obecne niedociągnięcia, ułatwiając konwergencję między państwami członkowskimi i sektorami oraz konsekwentnie przyczyniając się do umocnienia jednakowych zasad konkurencji na jednolitym rynku. Wyraźne przepisy UE poprawią jakość kapitału z punktu widzenia przedsiębiorców i organów nadzoru, jednocześnie zapewniając większy wybór i płynność inwestorom.

3.3. Kwestie związane z państwem pochodzenia i państwem przyjmującym oraz zarządzanie sytuacjami kryzysowymi

Kolegia obejmujące organy nadzorujące podmioty grupowe w różnych państwach członkowskich zajmą się potencjalnymi konfliktami i nakładaniem się kompetencji organów nadzoru. W działaniach tych pomocne będą zwiększone uprawnienia organu odpowiedzialnego za nadzór konsolidujący. W sytuacjach kryzysowych zainteresowane strony będą czerpały korzyści ze wzmożonej współpracy w zakresie nadzoru oraz wyraźniejszego podziału obowiązków. Mechanizmy mediacji zapewnią rozwiązanie konfliktów, zaś regularne wymiany pozwolą na wczesne wykrycie napięć finansowych.

3.4. Odstępstwa od niektórych wymogów ostrożnościowych dla sieci banków

Należy „uregulować” sytuację w państwach członkowskich, które wprowadziły odstępstwa zgodnie z art. 3 dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych do swoich systemów prawnych po upływie odpowiednich terminów. W przypadku innych państw członkowskich taka sytuacja stwarza sieciom banków z UE posiadającym aktywa o wartości ponad 331 mld euro i ponad 5 mln członków możliwość kwalifikowania się do mechanizmu nadzoru powstałego na mocy wspomnianego artykułu. Tego rodzaju sieci najczęściej składają się z banków spółdzielczych, mimo że art. 3 nie jest do nich ograniczony.

3.5. Traktowanie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w ramach metody wewnętrznych ratingów (metodą IRB)

Stosowanie bardziej planowych wzrostów standardowej wagi ryzyka zapewni solidne i uwzględniające ryzyko alternatywne traktowanie ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, podczas gdy procentowy wzrost wagi ryzyka będzie niższy dla ekspozycji plasujących się wysoko w ratingu i wyższy dla ekspozycji plasujących się niżej bądź niesklasyfikowanych w ratingu.

3.6. Wymogi kapitałowe oraz zarządzanie ryzykiem w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych

Potencjalne konflikty interesów w modelu „originate-to-distribute” można rozwiązać dopilnowując, aby inicjatorzy i sponsorzy transferu ryzyka kredytowego zachowywali pewien udział w ryzyku, które na siebie przyjęli w związku z zawartymi umowami. Z tego powodu inwestorzy będą mieli obowiązek dopilnować, aby inicjatorzy i sponsorzy zachowywali istotny udział w poszczególnych ryzykach, a w każdym przypadku nie mniej niż 5 procent ich całkowitej wartości, tak aby zarówno inicjatorzy i sponsorzy objęci dyrektywą w sprawie wymogów kapitałowych, jak i ci nią nieobjęci, musieli faktycznie zachować udział w ryzyku. Wzmocnione i bardziej rygorystyczne ramy prawne dotyczące sekurytyzacji, w tym bardziej rygorystyczne przepisy w zakresie należytej staranności, powinny przyczynić się do bardziej odpowiedzialnego zawierania umów i uniknięcia ponownego powstania ogromnych kosztów poniesionych przez inwestorów i instytucje finansowe na przestrzeni ostatnich 18 miesięcy.

4. Aspekty prawne wniosku

Dyrektywa zmieniająca dotychczasowe dyrektywy stanowi najwłaściwszy instrument. Podstawą wniosku jest art. 47 ust. 2 Traktatu, który stanowi prawną podstawę uchwalenia środków wspólnotowych służących urzeczywistnieniu wewnętrznego rynku usług finansowych.

Zgodnie z zasadą pomocniczości oraz zasadą proporcjonalności, określonymi w art. 5 Traktatu WE, cel niniejszej dyrektywy nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty. Przepisy wniosku nie wykraczają poza zakres niezbędny do osiągnięcia postawionych celów.

Jedynie na mocy prawodawstwa wspólnotowego grupy instytucji kredytowych działające w więcej niż jednym państwie członkowskim mogą podlegać tym samym wymogom nadzoru ostrożnościowego, który zapewnia jednakowe zasady konkurencji, pozwala uniknąć nieuzasadnionych kosztów przestrzegania przepisów w przypadku działań transgranicznych i tym samym prowadzi do dalszej integracji jednolitego rynku. Działanie wspólnotowe zapewnia również wysoki poziom stabilności finansowej w ramach UE.

Niniejszy wniosek nie zwiększa obciążeń administracyjnych państw członkowskich i podmiotów gospodarczych. Przeciwnie – zasady dotyczące dużych ekspozycji zostały uproszczone, zaś wymogi sprawozdawcze zmniejszone. Ujednolicenie traktowania hybrydowych instrumentów kapitałowych także prowadzi do uproszczeń, a co za tym idzie do ograniczenia obciążeń administracyjnych banków prowadzących operacje transgraniczne.

5. Wpływ na budżet

Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.

6. Szczegółowe wyjaśnienie wniosku

6.1. Kapitał hybrydowy (rozdział 2 sekcja 1 dyrektywy 2006/48/WE)

Hybrydowe instrumenty kapitałowe (instrumenty hybrydowe) są papierami wartościowymi, które łączą w sobie cechy zarówno kapitału własnego jak i długu. Celem emisji takich papierów wartościowych jest pokrycie potrzeb kapitałowych banków, a jednocześnie przyciągnięcie klasy inwestorów, którzy są skłonni podjąć większe ryzyko niż w przypadku (dłużnych) papierów wartościowych o stałym dochodzie i którzy w związku z tym oczekują większych zysków. Instrumenty te zwykle są zaprojektowane tak, aby do celów regulacyjnych zostały zakwalifikowane jako ,,fundusze własne podstawowe”.

Brak uregulowań na poziomie UE doprowadził do zróżnicowanych limitów i kryteriów kwalifikowalności w obrębie UE. Rezultatem takiego stanu rzeczy jest brak jednakowych zasad konkurencji oraz możliwość arbitrażu regulacyjnego w przypadku banków działających na obszarze jednolitego rynku, ponieważ różnice w traktowaniu między państwami członkowskimi wpływają na koszty emisji hybrydowych instrumentów kapitałowych.

6.1.1. Rozróżnienie między „podstawowym” składnikiem funduszy własnych banku a instrumentami hybrydowymi kwalifikującymi się do funduszy własnych podstawowych banku (art. 57 lit. a) i ca) dyrektywy 2006/48/WE)

Jak do tej pory nie istnieje precyzyjna terminologia pozwalająca opisać instrumenty hybrydowe uznawane za fundusze własne podstawowe banków („kapitał pierwszej kategorii”). Ponieważ lista szczegółowych instrumentów zawarta w dyrektywie szybko przestałaby być aktualna z powodu ciągłych innowacji, wypracowano zasady kwalifikowalności instrumentów hybrydowych do funduszy własnych podstawowych.

Kapitał podstawowy w ramach funduszy własnych podstawowych banków zawiera wszystkie instrumenty, które zostały określone w krajowej definicji kapitału własnego, w pełni pokrywają straty na zasadzie ciągłości oraz reprezentują najbardziej podporządkowane wierzytelności podczas likwidacji. W szczególności instrumenty te powinny stanowić dla każdego banku „ostatnią linię obrony” zarówno w normalnym okresie funkcjonowania, jak i podczas likwidacji. Instrumentami tymi zazwyczaj są akcje zwykłe i odpowiadające im składki, ale ogólnie mogą nimi być jakiekolwiek instrumenty niezapewniające preferencyjnych uprawnień w przypadku negatywnych wyników gospodarczych.

Jednakże istnieją również instrumenty, które nie mieszczą się w tej kategorii, np. akcje preferencyjne dające preferencyjne uprawnienia w przypadku płatności dywidend oraz likwidacji i dlatego zaliczone do kategorii instrumentów hybrydowych.

6.1.2. Kryteria kwalifikowalności (art. 63a dyrektywy 2006/48/WE)

Aby instrumenty hybrydowe mogły zostać uznane za „fundusze własne podstawowe”, muszą pokrywać straty, dopuszczać anulowanie płatności w sytuacji napięć, być całkowicie podporządkowane podczas likwidacji oraz stale dostępne, tak aby nie było wątpliwości, że mogą stanowić wsparcie dla deponentów i innych wierzycieli w sytuacjach napięć. Kryteria te zostały uzgodnione na szczeblu G10 i ogłoszone w komunikacie prasowym w 1998 r., jednak dotychczas nie włączono ich do prawodawstwa UE. Kwalifikowalne instrumenty spełniają warunek trwałości, jeśli nie posiadają ustalonego terminu wykupu albo ich termin pierwotnej zapadalności wynosi co najmniej 30 lat. Mogą one zostać wykupione wcześniej, jednak wyłącznie z inicjatywy emitenta po zatwierdzeniu przez organ nadzoru, jeśli zostaną zastąpione kapitałem tej samej jakości, o ile organ nadzorczy stwierdzi, że istnieje wystarczający kapitał. Organy nadzorcze powinny być uprawnione do zawieszania umarzania instrumentów o ustalonym terminie wykupu w zależności od wypłacalności banku.

Kwalifikowane instrumenty powinny również umożliwiać anulowanie płatności lub ich umorzenie pod warunkiem spełnienia minimalnych wymogów kapitałowych. Kwalifikowalne instrumenty nie podlegają kumulacji, co oznacza, że jakakolwiek niezapłacona kwota powinna zostać uznana za utraconą i nie powinna już być wymagalna i płatna. Należy jednak dopuścić alternatywny mechanizm płatności w naturze (np. poprzez wyemitowanie nowych akcji) na surowych warunkach określonych przez organy nadzorcze (w związku z tym, że odpowiednie koszty ponoszone są przez akcjonariuszy w wyniku obniżenia wartości ich udziałów).

Kwalifikowalne instrumenty powinny pokrywać straty w trakcie likwidacji, a także pomagać instytucjom w kontynuacji działalności na podstawie zasady ciągłości oraz nie powinny utrudniać dokapitalizowania emitenta. Dlatego też instrumenty hybrydowe powinny mieć wyższą pozycję wyłącznie w stosunku do zwykłego kapitału akcyjnego oraz niższą w stosunku do instrumentów włączonych w uzupełniające fundusze własne banku.

6.1.3. Limity ilościowe (art. 66 dyrektywy 2006/48/WE)

Banki i przedsiębiorstwa inwestycyjne nie powinny w zbyt znacznym stopniu opierać się na hybrydowych instrumentach kapitałowych ze szkodą dla „podstawowych” składników wskazanych w art. 57 lit. a). W tym celu Komisja proponuje wprowadzenie struktury limitów dopuszczającej różne kategorie.

Główne kryterium rozróżniania pomiędzy kategoriami, jakim jest wymienialność instrumentów hybrydowych w razie potrzeby, stanowi bodziec do opracowania takich instrumentów hybrydowych, które prowadzą do lepszej jakości kapitału w sytuacjach kryzysowych (poprzez większy udział podstawowego kapitału). W sytuacjach nadzwyczajnych organy nadzorcze mogą tymczasowo znieść limity.

Najbardziej podporządkowane instrumenty instytucji kredytowej, która nie posiada właścicieli ani akcjonariuszy zgodnie z ustawodawstwem krajowym, takie jak certyfikaty członkowskie niektórych banków spółdzielczych, powinny być traktowane jako wymienne instrumenty hybrydowe, o ile cały odpowiadający im kapitał zostanie wpłacony i będzie miał niższą pozycję niż wszystkie inne wierzytelności.

6.1.4. Przepisy przejściowe (art. 154 ust. 8 i 9 dyrektywy 2006/48/WE)

Komisja uznaje istotę instrumentów hybrydowych jako głównego źródła finansowania oraz potrzebę ograniczenia wpływu nowych regulacji. W tym celu niniejszy wniosek umożliwia przedsiębiorstwom niestosowanie się do nowego zestawu limitów ilościowych przez okres 30 lat, aby mogły stopniowo przystosować się do nowych regulacji.

6.1.5. Przepisy dotyczące jawności (załącznik XII, część 2, pkt 3 a) i b) dyrektywy 2006/48/WE)

W wyniku ustalenia kryteriów uznawania hybrydowych instrumentów kapitałowych za fundusze własne podstawowe załącznik XII musi zostać odpowiednio zmieniony. Zmiany te powinny zostać uwzględnione w niniejszym wniosku. Banki są zobowiązane do ujawniania szczegółowych informacji dotyczących instrumentów hybrydowych, zwłaszcza tych, które są kwalifikowalne wyłącznie w okresie przejściowym.

6.2. Duże ekspozycje

Podstawą obecnie obowiązujących przepisów dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych jest ogólne założenie, że banki dywersyfikują swoje ekspozycje wobec swoich klientów. Niemniej jednak instytucje mogą nadal mieć kontakt z tym samym klientem lub grupą powiązanych klientów. W ekstremalnych sytuacjach może to doprowadzić do utraty całej wartości ekspozycji lub jej części. Celem zasad dotyczących dużych ekspozycji jest uchronienie instytucji przed poniesieniem nieproporcjonalnie dużych strat na skutek niewywiązania się z umowy przez pojedynczego klienta (lub grupy powiązanych klientów) z powodu wystąpienia nieprzewidzianych zdarzeń. W celu zapobieżenia tym zjawiskom, Komisja Europejska wydała zalecenie[1] w 1987 r., a następnie dyrektywę[2] w 1992 r. Biorąc pod uwagę niewielką liczbę i zakres zmian wprowadzonych w momencie przyjęcia dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych, można stwierdzić że system prawny dotyczący dużych ekspozycji nie został poddany przeglądowi od 16 lat. Mając na względzie ten fakt, Parlament Europejski i Rada powinny otrzymać bardziej dogłębny przegląd istniejących wymogów „wraz z odpowiednimi wnioskami” na mocy art. 119 dyrektywy 2006/48/WE oraz art. 28 ust. 3 dyrektywy 2006/49/WE.

Obecnie obowiązujące przepisy dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych wykazują kilka niedociągnięć: wysokie koszty dla sektora, w tym nieuzasadnione koszty przestrzegania przepisów w przypadku niektórych rodzajów przedsiębiorstw inwestycyjnych, brak przejrzystości i jednakowych zasad konkurencji. Ponadto obecne zasady nie rozwiązują w efektywny sposób nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku odnoszących się do niektórych rodzajów ekspozycji (np. ekspozycji wobec instytucji), co oznacza większe obciążenia dla podatników oraz nieefektywne wykorzystanie kapitału. Odpowiedzią na te niedociągnięcia jest usunięcie zagadnień pozostawionych do samodzielnego rozstrzygnięcia państwom członkowskim tam, gdzie istnieje taka możliwość, wyłączenie niektórych rodzajów przedsiębiorstw inwestycyjnych z obecnych zasad, bliższe powiązanie stosowanych metod z metodami stosowanymi do celów adekwatności kapitałowej, zwiększenie pewności prawnej poprzez doprecyzowanie definicji oraz dostosowanie traktowania niektórych rodzajów ekspozycji (np. ekspozycji wobec instytucji).

6.2.1. Definicje (art. 4 pkt. 45 i art. 106 dyrektywy 2006/48/WE)

W odniesieniu do koncepcji powiązanych klientów określonej w art. 4, organy nadzoru skupiały się dotychczas wyłącznie na aspekcie aktywów danych podmiotów, aby stwierdzić, czy jeden podmiot może napotkać trudności ze spłatą swoich zobowiązań z powodu problemów finansowych drugiego podmiotu. Ostatnio obserwowane trendy rozwoju rynku wskazują, że dwa przedsiębiorstwa (lub więcej) mogą być zależne finansowo (i stwarzać znaczące ryzyko), ponieważ są finansowane z tego samego źródła. W rezultacie niniejszy wniosek uwzględnia nie tylko ryzyko wynikające z działalności i aktywów dwóch podmiotów, ale także z ich odpowiedzialności lub z aspektów związanych z finansowaniem.

6.2.2. Uproszczenie zasad dotyczących dużych ekspozycji (rozdział 2 sekcja 5 dyrektywy 2006/48/WE)

Wymogi sprawozdawczości w art. 110 zostały uproszczone i zharmonizowane. Był to jeden z głównych zarzutów sektora w stosunku do obecnych zasad. Wymóg dotyczący sprawozdań śródrocznych został usunięty, zaś instytucje korzystające z metody wewnętrznych ratingów muszą sporządzać sprawozdania z 20 największych, nieobjętych zwolnieniem ekspozycji w ujęciu skonsolidowanym.

Obecnie obowiązują różnorodne limity w odniesieniu do dużych ekspozycji. Struktura ta została uproszczona w art. 111 do jednolitego limitu 25 %.

Lista wyłączeń zawartych w art. 113 jest obecnie długa i prowadzi do kłopotliwych różnic pomiędzy państwami członkowskimi oraz braku jednakowych zasad konkurencji. Jedyne wyłączenia, jakie zostały zachowane, dotyczą ekspozycji wobec państw i rządów regionalnych oraz władz lokalnych, ekspozycji odzwierciedlających typową naturę banków spółdzielczych, ekspozycji wewnątrzgrupowych, w przypadku gdy zostały wyłączone w ramach systemu wypłacalności, ekspozycji zabezpieczonych niektórymi zabezpieczeniami oraz ekspozycji wynikających z niewykorzystanych zobowiązań kredytowych, o ile rzeczywiście zaciągnięte zobowiązania kredytowe nie przekraczają określonego limitu.

Obecne wykorzystanie różnych metod obliczania oraz metod ograniczania ryzyka nie zwiększyło przejrzystości wyników ocenianych przez przedsiębiorstwa finansowe i ich organy nadzorcze. W art. 114, 115 i 117 metody te zostały sprecyzowane oraz dostosowane na tyle, na ile jest to możliwe, do metod stosowanych w systemie oceny adekwatności kapitałowej. W celu zwiększenia elastyczności przedsiębiorstw, możliwość zastosowania odpowiednich metod pozostawiona obecnie do samodzielnego rozstrzygnięcia państwom członkowskim została przeniesiona na same instytucje.

6.2.3. Ekspozycje międzybankowe (art. 111 dyrektywy 2006/48/WE)

Ekspozycje międzybankowe stanowią duże ryzyko, ponieważ banki, mimo że są nadzorowane, mogą być niewypłacalne. Niewypłacalność jednej instytucji może spowodować niewypłacalność innych instytucji, co w rezultacie może doprowadzić do kryzysu systemowego. Z tego powodu duże ekspozycje międzybankowe wymagają niezwykle ostrożnego zarządzania. Ponieważ ogromna strata z ekspozycji wobec instytucji może być równie dotkliwa, jak strata z jakiejkolwiek innej ekspozycji, Komisja doszła do wniosku, że obecnie obowiązujące zasady, oparte na skomplikowanym połączeniu wagi ryzyka oraz zróżnicowanych terminów zapadalności, nie mają dostatecznie ostrożnego charakteru. W związku z powyższym Komisja, po przeanalizowaniu wyników analizy badającej koszty oraz korzyści kilku dostępnych podejść regulacyjnych, doszła do wniosku, że uzasadnione jest traktowanie ekspozycji międzybankowych jak każdych innych ekspozycji, niezależnie od ich terminu zapadalności. Odpowiadając na obawy poszczególnych podmiotów, Komisja zezwoliła na ustanowienie alternatywnego progu 150 mln EUR oraz zwolnienia dla banków działających w sieciach, na pewnych warunkach dla banków oszczędnościowych oraz w przypadku niektórych rodzajów ekspozycji związanych z transakcjami rozrachunkowymi i rozliczeniowymi.

6.2.4. Zwolnienie dla niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (art. 28 dyrektywy 2006/49/WE)

Obecnie obowiązujące zasady nakładają nieuzasadnione koszty przestrzegania przepisów na przedsiębiorstwa inwestycyjne, nie przynosząc przy tym żadnych widocznych korzyści społecznych. Proponowane jest zatem zwolnienie przedsiębiorstw inwestycyjnych „z ograniczonymi uprawnieniami” oraz „o ograniczonym zakresie działalności” z zasad dotyczących dużych ekspozycji w dyrektywie 2006/49/WE.

6.3. Uzgodnienia w zakresie nadzoru

6.3.1. Wymiana informacji i współpraca – art. 40, 42a, 42b, 49 i 50 dyrektywy 2006/48/WE

W nadzwyczajnych sytuacjach płynna i nieograniczona wielostronna wymiana informacji jest niezwykle istotna. Z tego względu proponowane jest zwiększenie w art. 42a praw informacyjnych organów nadzoru oddziałów istotnych pod względem systemowym oraz określenie w art. 49 i 50 ram prawnych przekazywania informacji ministerstwom finansów i bankom centralnym.

Wniosek określa definicję „oddziałów istotnych pod względem systemowym” w art. 42a. Dostęp do stosownych informacji będzie ułatwiony poprzez zaangażowanie organów nadzorczych oddziałów istotnych pod względem systemowym w kolegia organów nadzorczych. Decyzję o udziale będzie podejmował organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący, w zależności od kwestii, które wymagają omówienia.

Wnioskując, aby organy uwzględniały wpływ własnych decyzji na stabilność finansową w innych państwach członkowskich, w art. 40 ust. 3 nakreślono wymiar europejski decyzji nadzorczych, które są kluczowe dla zacieśnienia współpracy pomiędzy organami.

6.3.2. Kolegia organów nadzorczych – art. 42a, 129 i 131a (nowy) dyrektywy 2006/48

Proponowane zmiany mają na celu zwiększenie wydajności i skuteczności nadzoru nad transgranicznymi grupami bankowymi poprzez nałożenie obowiązku:

- tworzenia kolegiów organów nadzorczych w celu ułatwienia zadań organu odpowiedzialnego za nadzór konsolidujący oraz organów nadzorczych w państwie przyjmującym,

- podjęcia wspólnej decyzji w sprawie kluczowych uregulowań nadzorczych w odniesieniu do nadzoru grupowego (filar 2 oraz wymogi sprawozdawczości), przy czym decydujący głos należy do organów odpowiedzialnych za nadzór konsolidujący; w przypadku różnicy zdań stosuje się mechanizm mediacji.

- ciągłego stosowania w ramach grupy bankowej wymogów ostrożnościowych określonych w dyrektywie przez właściwe organy zaangażowane w nadzór nad grupą.

Organy odpowiedzialne za nadzór konsolidujący będą zobowiązane poinformować CEBS o działaniach kolegiów, aby wypracować spójne podejście wszystkich kolegiów. Kolegia będą wymagane w przypadku organów nadzorczych odpowiedzialnych za podmioty transgraniczne, które nie posiadają przedsiębiorstw zależnych w innych państwach członkowskich, ale które posiadają oddziały istotne pod względem systemowym.

6.4. Zmiany techniczne

6.4.1. Odstępstwa dla instytucji kredytowych powiązanych z centralnymi instytucjami (art. 3 dyrektywy 2006/48/WE)

W art. 3 dyrektywy 2006/48/WE proponowane jest skreślenie limitów czasowych (daty 15 grudnia 1977 r. oraz 15 grudnia 1979 r.), które ograniczają jej zastosowanie. Ostatnie przystąpienie nowych państw członkowskich ujawniło potrzebę umożliwienia skorzystania z odstępstw zawartych w tym artykule wszystkim państwom członkowskim, a nie wyłącznie państwom, które przystąpiły do UE trzydzieści lat temu.

6.4.2. Wymogi kapitałowe dotyczące inwestycji w przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania (art. 87 dyrektywy 2006/48/WE)

Instytucje kredytowe uważały, że wymogi kapitałowe dotyczące inwestycji w przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, np. fundusze wzajemne, są zbyt surowe w ramach metody IRB w tych przypadkach, kiedy banki nie mogą lub nie chcą dostarczać ratingów wewnętrznych w odniesieniu do ekspozycji utrzymywanych przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania. Wniosek znacząco zmniejsza wymogi kapitałowe dla mniej ryzykownych aktywów posiadanych przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, ale utrzymuje wysokie opłaty kapitałowe, w przypadku gdy aktywa są aktywami wysokiego ryzyka lub faktyczne ryzyko z nimi związane nie jest znane. We wniosku nadal zawarty jest element zniechęcający do ukrywania nieznanego ryzyka w bilansie banku pod inwestycjami w przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania bez odpowiednich wymogów kapitałowych.

6.4.3. Sekurytyzacja (nowy art. 122a dyrektywy 2006/48/WE)

Potencjalnych konfliktów interesów w modelu „originate-to-distribute” należy uniknąć, dopilnowując, aby inicjatorzy i sponsorzy bardziej nieprzejrzystych instrumentów transferu ryzyka kredytowego zachowywali udział w ryzyku, które jest transferowane na inwestorów. Z tego powodu inwestorzy powinni być zobowiązani do dopilnowania, aby inicjatorzy i sponsorzy zachowali istotny udział (nie mniejszy niż 5 procent) w ryzyku, tak by zarówno inicjatorzy i sponsorzy objęci niniejszą dyrektywą, jak i ci nią nieobjęci, musieli faktycznie zachować udział w ryzyku na swój własny rachunek. Wymóg ten należy uzupełnić poprzez zapewnienie, że inwestorzy wykazują się pogłębionym zrozumieniem ryzyk leżących u podstawy nabywanych instrumentów oraz złożonych cech strukturalnych przedmiotu zakupu. W celu umożliwienia podejmowania świadomych decyzji inwestorom, należy udostępnić im szczegółowe informacje.

6.4.4. Ryzyko kredytowe kontrahenta (załącznik III i art. 150 dyrektywy 2006/48/WE)

Załącznik określa szczegółowe metody ustalania wymogów kapitałowych w odniesieniu do ryzyka kredytowego kontrahenta. Zaproponowane zmiany techniczne mają na celu rozwiązanie wielu trudności stwierdzonych na etapie transpozycji dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych. Zmiany nie zmieniają w sposób istotny treści załącznika, ale precyzują i usprawniają jego stosowanie.

Dalsze zmiany techniczne załącznika III powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą komitetową. Obecnie uprawnienia wykonawcze nie odnoszą się bezpośrednio do tego załącznika.

6.4.5. Ryzyko utraty płynności (załączniki V i XI do dyrektywy 2006/48/WE)

Obecne zawirowanie na rynku uwidoczniło, że zachowanie płynności jest kluczowym wyznacznikiem dobrej kondycji sektora bankowego.

Proponowane zmiany uwzględniają prace CEBS oraz Bazylejskiego Komitet Nadzoru Bankowego w celu wypracowania solidnych zasad zarządzania ryzykiem utraty płynności. W proponowanych zmianach do załącznika V podkreślono konieczność określenia odpowiedniego poziomu tolerancji ryzyka utraty płynności przez zarząd spółki. Proponowane zmiany do załącznika XI mają na celu zapewnienie właściwego bodźca dla banków, aby lepiej rozumiały swój profil ryzyka utraty płynności. Nakładają one na organy nadzoru krajowego wymóg ułatwiania przedsiębiorstwom zrozumienia ich profilów ryzyka utraty płynności i nie wykluczają możliwości opierania się, do pewnego stopnia, na wewnętrznej metodologii dla celów nadzorczych.

Biorąc pod uwagę fakt, że wprowadzone modyfikacje niosą ze sobą istotne zmiany, należy je włączyć do niniejszego wniosku.

2008/0191 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywy 2006/48/WE i 2006/49/WE w odniesieniu do banków powiązanych z centralnymi instytucjami, niektórych pozycji funduszy własnych, dużych ekspozycji, uzgodnień w zakresie nadzoru i zarządzania kryzysowego

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji[3],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[4],

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego[5],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[6],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[7],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Artykuł 3 dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe[8] pozwala państwom członkowskim określić specjalne zasady ostrożnościowe dla instytucji kredytowych stale powiązanych z organem centralnym od dnia 15 grudnia 1977 r., o ile te zasady zostały wprowadzone do ustawodawstw krajowych nie później niż z dniem 15 grudnia 1979 r. Te limity czasowe uniemożliwiają państwom członkowskim, zwłaszcza tym, które przystąpiły do Unii Europejskiej po 1980 r., wprowadzenie tych samych zasad w odniesieniu do podobnych powiązanych instytucji kredytowych, które powstały na ich terytorium w późniejszym okresie. Należy zatem usunąć limity czasowe określone w art. 3, aby zapewnić równe warunki konkurencji pomiędzy instytucjami kredytowymi w państwach członkowskich. Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego powinien opracować niewiążące wytyczne w celu wzmocnienia konwergencji praktyk nadzorczych w tym zakresie.

(2) Hybrydowe instrumenty kapitałowe odgrywają istotną rolę w bieżącym zarządzaniu kapitałem instytucji kredytowych. Instrumenty te pozwalają instytucjom kredytowym osiągnąć zróżnicowaną strukturę kapitału oraz umożliwiają dostęp do szerokiego grona inwestorów finansowych. W dniu 28 października 1998 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego przyjął umowę w sprawie kryteriów kwalifikowalności oraz limitów włączania niektórych rodzajów hybrydowych instrumentów kapitałowych do funduszy własnych podstawowych instytucji kredytowych.

(3) Istotne jest zatem ustalenie kryteriów uznawania tych instrumentów kapitałowych za fundusze własne podstawowe instytucji kredytowych oraz dostosowanie przepisów dyrektywy 2006/48/WE do tego porozumienia. Zmiany w załączniku XII do dyrektywy 2006/48/WE wynikają bezpośrednio z określenia tych kryteriów. Kryteria kwalifikowalności powinny odnosić się do najbardziej podporządkowanych instrumentów instytucji kredytowej, która nie posiada właścicieli ani akcjonariuszy zgodnie z ustawodawstwem krajowym, takich jak niektóre certyfikaty członkowskie banków spółdzielczych, o ile cały odpowiadający im kapitał zostanie wpłacony i będzie miał niższą pozycję niż wszystkie inne wierzytelności.

(4) W celu uniknięcia zakłóceń na rynkach oraz zapewnienia ciągłości na wszelkich poziomach funduszy własnych należy przyjąć szczególne rozwiązania przejściowe w stosunku do nowych zasad dotyczących hybrydowych instrumentów kapitałowych.

(5) W celu usprawnienia ram wspólnotowego zarządzania kryzysowego niezbędne jest, aby właściwe organy w sposób efektywny skoordynowały swoje działania z innymi właściwymi organami, a w razie potrzeby z bankami centralnymi. W celu poprawy skuteczności nadzoru ostrożnościowego nad dominującymi instytucjami kredytowymi, które uzyskały zezwolenie we Wspólnocie, oraz umożliwienia właściwym organom lepszego wykonywania skonsolidowanego nadzoru grup bankowych działania nadzorcze muszą być skoordynowane w bardziej efektywny sposób. Należy zatem stworzyć kolegia organów nadzorczych. Stworzenie kolegiów nie powinno wpływać na prawa i obowiązki właściwych organów wynikające z dyrektywy 2006/48/WE. Ich stworzenie powinno być narzędziem wzmożonej współpracy prowadzącej do osiągnięcia porozumienia w sprawie kluczowych zadań związanych z nadzorem przez właściwe organy. Kolegia powinny ułatwiać przeprowadzanie bieżącego nadzoru oraz postępowania w sytuacjach nadzwyczajnych. W porozumieniu z innymi członkami kolegium, organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący może zadecydować o organizacji spotkań lub podjęciu działań nie dotyczących interesu ogólnego i w związku z tym odpowiednio dobierać grono uczestników.

(6) Uprawnienia właściwych organów powinny uwzględniać wymiar wspólnotowy. Właściwe organy powinny zatem uwzględniać wpływ ich decyzji na stabilność systemów finansowych we wszystkich innych państwach członkowskich.

(7) Właściwe organy powinny mieć możliwość uczestnictwa w kolegiach odpowiadających za nadzór nad instytucjami kredytowymi, których instytucje dominujące znajdują się w kraju trzecim. Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego powinien opracować, w razie potrzeby, niewiążące wytyczne oraz rekomendacje w celu wzmocnienia konwergencji praktyk nadzorczych na mocy dyrektywy 2006/48/WE.

(8) Niedostateczna wymiana informacji pomiędzy właściwymi organami państwa pochodzenia i państwa przyjmującego może mieć niekorzystny wpływ na stabilność finansową w przyjmujących państwach członkowskich. Należy zatem zwiększyć prawo do informacji organów nadzorczych państw przyjmujących, zwłaszcza w sytuacji kryzysu obejmującego oddziały istotne pod względem systemowym. W tym celu należy wprowadzić definicję oddziałów istotnych pod względem systemowym. Właściwe organy powinny przekazywać informacje konieczne do realizowania zadań banków centralnych oraz ministerstw finansów w przypadku kryzysów finansowych.

(9) Nadmierna koncentracja ekspozycji wobec pojedynczego klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów może zrodzić niedopuszczalne ryzyko poniesienia straty. Taką sytuację można uznać za zagrażającą wypłacalności instytucji kredytowej. Monitorowanie i kontrola dużych ekspozycji instytucji kredytowej powinny stanowić zatem integralną część nadzoru sprawowanego nad tą instytucją.

(10) Obecnie obowiązujące zasady dotyczące dużych ekspozycji sięgają roku 1992. Dlatego też istniejące wymogi odnośnie do dużych ekspozycji określone w dyrektywie 2006/48/WE oraz w dyrektywie 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych[9] powinny zostać poddane przeglądowi.

(11) Ponieważ instytucje kredytowe działające na wewnętrznym rynku konkurują ze sobą bezpośrednio, najważniejsze przepisy dotyczące monitorowania i kontroli dużych ekspozycji instytucji kredytowych powinny być w większej mierze zharmonizowane. W celu obniżenia obciążeń administracyjnych instytucji kredytowych należy zmniejszyć ilość wariantów dostępnych dla państw członkowskich w odniesieniu do dużych ekspozycji.

(12) Istotne jest, aby przy określaniu, czy istnieją grupy powiązanych klientów, a zarazem ekspozycje stanowiące pojedyncze ryzyko, brać pod uwagę również ryzyko wynikające ze wspólnego źródła znaczącego finansowania zapewnionego przez instytucję kredytową lub przedsiębiorstwo inwestycyjne jego grupy finansowe lub powiązane strony.

(13) Mimo że wskazane jest, aby obliczanie wartości ekspozycji opierało się na wartości ustalonej na potrzeby wymogów minimalnych w zakresie funduszy własnych, właściwe jest przyjęcie zasad monitorowania dużych ekspozycji bez stosowania wag lub stopni ryzyka. Ponadto techniki ograniczania ryzyka kredytowego stosowane w systemie wypłacalności zostały stworzone przy założeniu znacznie zróżnicowanego ryzyka kredytowego. W przypadku dużych ekspozycji, gdzie występuje proste ryzyko koncentracji, ryzyko kredytowe nie jest wystarczająco zróżnicowane. Wpływ takich technik powinien zatem podlegać ostrożnościowym środkom bezpieczeństwa. W tym kontekście należy zapewnić możliwość skutecznego przywrócenia ochron kredytowych w przypadku dużych ekspozycji.

(14) Ponieważ strata wynikająca z ekspozycji wobec instytucji kredytowej lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego może być równie dotkliwa, jak strata z tytułu jakiejkolwiek innej ekspozycji, takie ekspozycje powinny być traktowane i zgłaszane jak każde inne ekspozycje.

(15) Ważne jest, by wyeliminować konflikt interesów istniejący między przedsiębiorstwami „przetwarzającymi” pożyczki na zbywalne papiery wartościowe i inne instrumenty finansowe (jednostki inicjujące) a przedsiębiorstwami inwestującymi w te papiery wartościowe lub instrumenty (inwestorzy). Istotne jest zatem, by jednostki inicjujące zatrzymywały ekspozycję na ryzyko związane z tymi pożyczkami. W szczególności, w sytuacji transferu ryzyka w drodze sekurytyzacji, inwestorzy powinni podejmować decyzje w wyniku analizy przeprowadzonej z należytą starannością, do której będą potrzebować odpowiednich informacji na temat sekurytyzacji.

(16) Załącznik III do dyrektywy 2006/48/WE powinien zostać dostosowany w celu wyjaśnienia niektórych przepisów w celu wzmocnienia konwergencji praktyk nadzorczych.

(17) Ostatnio obserwowane trendy rozwoju rynku uwidoczniły, że zarządzanie ryzykiem utraty płynności jest kluczowym wyznacznikiem dobrej kondycji instytucji kredytowych. Kryteria określone w załączniku V i XI do dyrektywy 2006/48/WE powinny zostać zaostrzone w celu dostosowania tych przepisów do prac Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego oraz Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego.

(18) Środki niezbędne do wdrożenia dyrektywy 2006/48/WE powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[10].

(19) Komisja powinna być w szczególności uprawniona do zmiany załącznika III do dyrektywy 2006/48/WE w celu uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych lub zmian w wymogach i standardach rachunkowości, które uwzględniają prawodawstwo wspólnotowe, lub w odniesieniu do konwergencji praktyk nadzorczych, oraz do zmiany wskaźnika procentowego określonego w art. 111 ust. 1 dyrektywy w celu uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych. Ponieważ środki te mają zakres ogólny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne dyrektywy 2006/48/WE, muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, określoną w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

(20) Ponieważ cele proponowanych działań, mianowicie wprowadzenie zasad podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe oraz sprawowania nad nimi nadzoru ostrożnościowego, nie mogą zostać osiągnięte w stopniu wystarczającym przez państwa członkowskie w związku z tym, że niezbędna jest do tego harmonizacja znaczącej liczby różnych przepisów istniejących obecnie w systemach prawnych poszczególnych państw członkowskich, natomiast możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(21) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 2006/48/WE i 2006/49/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany do dyrektywy 2006/48/WE

W dyrektywie 2006/48/WE wprowadza się następujące zmiany:

1. W art. 3 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a) W akapicie pierwszym, zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„Jedna lub więcej instytucji kredytowych mających siedzibę w tym samym państwie członkowskim i stale powiązanych z organem centralnym sprawującym nad nimi nadzór i ustanowionym w tym samym państwie członkowskim może być zwolnionych z wymogów wymienionych w art. 7 i 11 ust. 1, jeśli prawo krajowe stanowi, że:”

b) Skreśla się akapit drugi i trzeci.

2. W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a) Punkt 6 otrzymuje brzmienie:

„6) „instytucje”, do celów sekcji 2, 3 i 5 tytułu V rozdziału 2, oznaczają instytucje w rozumieniu definicji określonej w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/49/WE;”

b) Punkt 45 lit. b) otrzymuje brzmienie:

,,b) dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych, między którymi nie zachodzi stosunek kontroli w rozumieniu lit. a), lecz które należy uznać za stanowiące jedno ryzyko, gdyż są one na tyle wzajemnie ze sobą powiązane, iż powstanie problemów finansowych u jednej z nich, w szczególności trudności z finansowaniem lub spłatą, prawdopodobnie oznaczałoby, że inna osoba lub wszystkie inne osoby napotkałyby trudności z finansowaniem lub spłatą swoich zobowiązań.”.

c) Dodaje się pkt 48 w brzmieniu:

„48) „organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący” oznacza właściwy organ odpowiedzialny za sprawowanie na zasadach skonsolidowanych nadzoru nad unijnymi dominującymi instytucjami kredytowymi oraz instytucjami kredytowymi kontrolowanymi przez unijne dominujące finansowe spółki holdingowe.”

3. W art. 40 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Właściwe organy w jednym państwie członkowskim powinny uwzględniać potencjalny wpływ ich decyzji na stabilność systemów finansowych we wszystkich innych zainteresowanych państwach członkowskich, w szczególności, w sytuacjach nadzwyczajnych.”

4. Wprowadza się art. 42a w brzmieniu:

„Artykuł 42a

1. Właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego mogą zwrócić się z wnioskiem do właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia lub do organu sprawującego nadzór konsolidujący w przypadkach, w których stosuje się art. 129 ust. 1, o uznanie oddziału instytucji kredytowej za istotny pod względem systemowym.

Wniosek zawiera powody uznania oddziału za istotny pod względem systemowym ze szczególnym uwzględnieniem:

a) kwestii, czy udział w rynku oddziału instytucji kredytowej pod względem depozytów przekracza 2 % w przyjmującym państwie członkowskim;

b) prawdopodobnego wpływu zawieszenia bądź zamknięcia działalności instytucji kredytowej na systemy płatnicze, rozrachunkowe i rozliczeniowe w przyjmującym państwie członkowskim;

c) wielkości oraz znaczenia oddziału pod względem ilości klientów w kontekście systemu bankowego lub finansowego przyjmującego państwa członkowskiego.

Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia i przyjmującego państwa członkowskiego oraz organ sprawujący nadzór konsolidujący w przypadkach, w których stosuje się art. 129 ust. 1, dokładają wszelkich starań w celu podjęcia wspólnej decyzji w sprawie uznania oddziałów za istotne pod względem systemowym.

W przypadku, gdy wspólna decyzja nie zostanie podjęta w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku zgodnie z akapitem pierwszym, właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego podejmują swoją własną decyzję dotyczącą uznania, lub nie, oddziału za istotny pod względem systemowym w ciągu kolejnych dwóch miesięcy. Podczas podejmowania decyzji uwzględniają one wszelkie opinie i zastrzeżenia organu sprawującego nadzór konsolidujący lub też właściwych organów państwa członkowskiego pochodzenia.

Decyzje, o których mowa w akapicie trzecim i czwartym, są przedstawiane w dokumencie zawierającym w pełni uzasadnioną decyzję, przekazywane zainteresowanym właściwym organom, uznawane za rozstrzygające i stosowane przez właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich.

Uznanie oddziału za istotny pod względem systemowym nie wpływa na prawa i obowiązki właściwych organów wynikające z niniejszej dyrektywy.

2. Właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia przekazują właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego, w którym utworzono oddział istotny pod względem systemowym, informacje określone w art. 132 ust. 1 lit. c) i d) oraz wykonują zadania określone w art. 129 ust. 1 lit. c) we współpracy z właściwymi organami przyjmującego państwa członkowskiego.

W przypadku, gdy właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia uzyskuje wiedzę o sytuacji nadzwyczajnej w ramach instytucji kredytowej zgodnie z art. 130 ust. 1, powiadamia o tym w najkrótszym możliwym terminie organy określone w art. 49 akapit czwarty i w art. 50.

3. W przypadku, gdy art. 131a nie ma zastosowania, właściwe organy sprawujące nadzór nad instytucją kredytową z oddziałami istotnymi pod względem systemowym w innych państwach członkowskich tworzą kolegium organów nadzorczych i przewodniczą mu, aby ułatwić współpracę zgodnie z art. 42 i ust. 2 niniejszego artykułu. Podstawę utworzenia i funkcjonowania kolegium stanowią pisemne uzgodnienia ustalone przez właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia po konsultacjach z zainteresowanymi właściwymi organami.”

5. Wprowadza się art. 42b w brzmieniu:

„Artykuł 42b

1. Podczas wykonywania swoich obowiązków właściwe organy uwzględniają konwergencję w odniesieniu do instrumentów nadzoru oraz praktyk nadzorczych w zastosowaniu przepisów ustawowych, wykonawczych i wymogów administracyjnych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy. W tym celu państwa członkowskie zapewniają uczestnictwo właściwych organów w działaniach Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego oraz uwzględniają jego niewiążące wytyczne i rekomendacje.

2. Co trzy lata, począwszy od dnia 31 grudnia 2010 r., Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego przedstawia Radzie, Parlamentowi Europejskiemu i Komisji Europejskiej sprawozdania z postępów w osiąganiu konwergencji w zakresie nadzoru.”

6. W art. 49 wprowadza się następujące zmiany:

a) W akapicie pierwszym lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) bankom centralnym i innym organom pełniącym podobną funkcję w zakresie ich uprawnień jako organów monetarnych, w przypadku gdy informacje te są istotne w kontekście wykonywania ich odpowiednich zadań ustawowych, w tym prowadzenia polityki monetarnej, nadzoru nad systemami płatności i rozliczeń papierów wartościowych i zabezpieczenia stabilności finansowej; oraz”

b) Dodaje się akapit w brzmieniu:

„W sytuacji nadzwyczajnej, określonej w art. 130 ust. 1, państwa członkowskie zezwalają właściwym organom na przekazywanie informacji wspólnotowym bankom centralnym, w przypadku gdy takie informacje są istotne w kontekście wykonywania ich odpowiednich zadań ustawowych, w tym prowadzenia polityki monetarnej, nadzoru nad systemami płatności i rozliczeń papierów wartościowych i zabezpieczenia stabilności finansowej.”

7. W art. 50 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W sytuacji nadzwyczajnej, określonej w art. 130 ust. 1, państwa członkowskie zezwalają właściwym organom na ujawnianie informacji działom określonym w pierwszym akapicie we wszystkich zainteresowanych państwach członkowskich.”

8. W art. 57 wprowadza się następujące zmiany:

a) Litera a) otrzymuje brzmienie:

,,a) kapitału w rozumieniu art. 22 dyrektywy 86/635/EWG, w takim zakresie, w jakim został on wpłacony, łącznie z ażio emisyjnym, w pełni pokrywa straty w sytuacjach kontynuowania działalności gospodarczej, a w przypadku bankructwa lub likwidacji ma niższą pozycję niż wszystkie inne wierzytelności.”

b) Wprowadza się lit. ca) w brzmieniu:

„ca) instrumentów innych niż te, o których mowa w lit. a), a które spełniają wymogi określone w art. 63 ust. 2 lit. a), c), d) i e) i w art. 63a;”

9. W art. 61 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Pojęcie funduszy własnych według definicji określonej w art. 57 lit. a)–h) obejmuje maksymalną liczbę pozycji i kwot. Państwa członkowskie mogą zdecydować o stosowaniu tych pozycji oraz odejmowaniu pozycji innych niż wymienione w art. 57 lit. i)–r).”

10. W art. 63 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Instrumenty, o których mowa w art. 57 lit. ca), powinny spełniać wymogi określone w lit. a), c), d) i e) niniejszego artykułu.”

11. Wprowadza się art. 63a w brzmieniu:

„Artykuł 63a

„1. Instrumenty, o których mowa w art. 57 lit. ca), spełniają wymogi określone w ust. 2–5 niniejszego artykułu.

2. Instrumenty te nie mają ustalonego terminu wykupu lub termin ich pierwotnej zapadalności wynosi co najmniej 30 lat. Instrumenty te mogą zawierać jedną lub więcej opcji kupna według wyłącznego uznania emitenta, jednak nie powinny być umarzane przed upływem pięciu lat od daty ich wyemitowania. W przypadku gdy postanowienia ustawowe i umowne regulujące instrumenty bez ustalonego terminu wykupu w pewnym stopniu zachęcają instytucje kredytowe do umarzania instrumentów zgodnie z ustaleniami właściwych organów, taka zachęta może nastąpić najwcześniej po upływie dziesięciu lat od daty wyemitowania.

Instrumenty o ustalonym terminie wykupu i bez ustalonego terminu wykupu mogą być wykupywane bądź umarzane wyłącznie za uprzednią zgodą właściwych organów. Właściwe organy mogą udzielić pozwolenia, pod warunkiem, że wniosek zostanie złożony z inicjatywy instytucji kredytowej i ani warunki finansowe, ani wypłacalność instytucji kredytowej nie są w nadmierny sposób naruszone. Właściwe organy mogą zażądać od instytucji zastąpienia instrumentów pozycjami o takiej samej bądź wyższej jakości, które zostały określone w art. 57 lit. ca).

Właściwe organy powinny zażądać zawieszenia umorzenia instrumentów o ustalonym terminie wykupu w przypadku, gdy instytucja kredytowa nie spełnia wymogów kapitałowych określonych w art. 75.

Właściwy organ może w dowolnym momencie udzielić pozwolenia na wcześniejsze umorzenie instrumentów o ustalonym terminie wykupu i bez ustalonego terminu wykupu w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana w stosowanym systemie podatkowym lub stosowanej klasyfikacji regulacyjnej, która była niemożliwa do przewidzenia w dniu emisji.”

3. Postanowienia ustawowe i umowne regulujące dany instrument zezwalają instytucji kredytowej na anulowanie, w razie potrzeby, płatności odsetek lub dywidend za nieograniczony okres na zasadzie niełączenia.

Instytucja kredytowa powinna jednak anulować takie płatności, w przypadku gdy nie spełniają one wymogów kapitałowych określonych w art. 75.

Właściwe organy mogą zażądać anulowania takich płatności w oparciu o sytuację finansową i stan wypłacalności instytucji kredytowej. Anulowanie nie przekreśla prawa instytucji kredytowej do zastąpienia wypłaty odsetek lub dywidend wypłatą w formie instrumentu określonego w art. 57 lit. a), pod warunkiem że każdy taki mechanizm pozwala instytucji kredytowej na zachowanie środków finansowych. Zastąpienie może być regulowane specjalnymi warunkami ustalonymi przez właściwe organy.

4. Postanowienia ustawowe lub umowne regulujące dany instrument określają taką wartość kapitału, niespłaconych odsetek lub dywidend, która pokrywa straty i nie utrudnia dokapitalizowania instytucji kredytowej.

5. W przypadku bankructwa lub likwidacji instytucji kredytowej, instrumenty mają niższą pozycję niż pozycje określone w art. 63 ust. 2.

6. Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego określa wytyczne mające na celu konwergencję praktyk nadzorczych w zakresie instrumentów, o których mowa w ust. 1, oraz monitoruje ich stosowanie. Komisja dokona przeglądu stosowania niniejszego artykułu do stycznia 2012 r. i przedłoży sprawozdanie Parlamentowi i Radzie.”

12. W art. 65 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

,,a) wszelkie udziały mniejszościowe w rozumieniu art. 21 dyrektywy 83/349/EWG, gdy integracja jest przeprowadzona metodą pełną; jakiekolwiek instrumenty określone w art. 57 lit. ca), które zwiększają udziały mniejszościowe, powinny spełniać wymogi wynikające z art. 63a, 66 oraz art. 63 ust. 2 lit. a), c), d) i e);”

13. W art. 66 wprowadza się następujące zmiany:

a) Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Pozycje określone w art. 57 lit. d)–h) podlegają następującym limitom:

a) suma pozycji z art. 57 lit. d)–h) nie może przewyższać maksymalnej wysokości 100 % sumy pozycji z lit. a)–ca), pomniejszonej o pozycje z lit. i), j) i k) tego artykułu; oraz

b) suma pozycji z art. 57 lit. g)–h) nie może przewyższać maksymalnej wysokości 50 % sumy pozycji z lit. a)–ca), pomniejszonej o pozycje z lit. i), j) i k) tego artykułu.”

b) Wprowadza się ust. 1a w brzmieniu:

,,1a. Niezależnie od ust. 1 suma pozycji w art. 57 lit. ca) podlega następującym limitom:

a) instrumenty, które muszą zostać przekształcone w sytuacjach nadzwyczajnych na pozycje określone w art. 57 lit. a) we wcześniej określonym zakresie oraz kapitał, który został wpłacony, w pełni pokrywa straty w sytuacjach kontynuowania działalności gospodarczej, a w przypadku bankructwa lub likwidacji ma niższą pozycję niż wszystkie inne wierzytelności, nie powinny przewyższać maksymalnej wysokości 50 % sumy pozycji z lit. a)–ca), pomniejszonej o pozycje z art. 57 lit. i), j) i k);

b) w ramach limitu określonego w lit. a) niniejszego ustępu suma wszystkich innych instrumentów nie może przewyższać maksymalnej wysokości 35 % sumy pozycji z lit. a)–ca) pomniejszonej o pozycje z art. 57 lit. i), j) i k);

c) w ramach limitów określonych w lit. a) i b) niniejszego ustępu suma instrumentów o ustalonym terminie wykupu i jakiegokolwiek instrumentu regulowanego postanowieniami ustawowymi i umownymi zachęcającymi instytucje kredytowe do umarzania instrumentów, nie może przewyższać maksymalnej wysokości 15 % sumy pozycji z lit. a)–ca) pomniejszonej o pozycje z art. 57 lit. i), j) i k).

d) suma pozycji przekraczająca limity określone w lit. a), b) i c) podlega limitowi ustalonemu w ust. 1.”

c) Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:

"2. Suma pozycji wymienionych w art.57 lit. l)–r) jest w połowie odliczana od sumy pozycji określonych w art. 57 lit. a)–ca), pomniejszonej o sumę pozycji lit. i), j) i k), oraz w połowie od sumy pozycji lit. d)–h) tego artykułu przy zastosowaniu ograniczeń określonych w ust. 1 niniejszego artykułu. Jeżeli połowa sumy pozycji art. 57 lit. l)–r) jest większa od sumy pozycji lit. d)–h) tego artykułu, różnicę należy odjąć od sumy pozycji lit. a)–ca), pomniejszonej o sumę pozycji lit. i), j) i k) tego artykułu. Pozycji wymienionych w art. 57 lit. r) nie odejmuje się, chyba że zostały one ujęte w obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem do celów art. 75 zgodnie z załącznikiem IX część 4.”

d) Ustęp 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W sytuacjach nadzwyczajnych właściwe organy mogą zezwolić instytucjom kredytowym na tymczasowe przekroczenie limitów określonych w ust. 1 i 1a.”

14. W art. 87 wprowadza się następujące zmiany:

a) Ustęp 11 otrzymuje brzmienie:

„11. Jeżeli ekspozycje w formie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania spełniają kryteria określone w załączniku VI część 1 ust. 77 i 78, a instytucja kredytowa ma świadomość wszystkich ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, instytucja kredytowa analizuje wspomniane ekspozycje bazowe, aby obliczyć kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat zgodnie z metodami określonymi w niniejszej podsekcji. Ustęp 12 stosuje się do tej części ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, których instytucja kredytowa nie jest świadoma bądź nie jest wystarczająco świadoma.

Jeżeli instytucja kredytowa nie spełnia warunków pozwalających na stosowanie metod określonych w niniejszej podsekcji w odniesieniu do wszystkich lub części ekspozycji bazowych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat obliczane są zgodnie z następującymi metodami:

a) w przypadku ekspozycji należących do klasy ekspozycji wymienionej w art. 86 ust. 1 lit. e), zgodnie z metodą określoną w załączniku VII część 1 ust. 19–21.

b) w przypadku wszystkich innych ekspozycji bazowych, stosuje się metodę określoną w art. 78–83, z zastrzeżeniem następujących zmian:

(i) w przypadku ekspozycji, którym nadaje się szczególną wagę ryzyka odpowiadającą ekspozycjom bez ratingu lub podlegających najwyższemu stopniowi jakości kredytowej dla danej klasy ekspozycji, wagę ryzyka mnoży się przez współczynnik 2, ale nie może być ona wyższa niż 1250 %;

(ii) w przypadku wszystkich innych ekspozycji, wagę ryzyka mnoży się przez współczynnik 1,1 i nadaje się jej minimalną wartość 5 %.

Jeżeli instytucja kredytowa nie jest w stanie, do celów lit. a), dokonać rozróżnienia między ekspozycjami w papierach kapitałowych niepublicznych, ekspozycjami w papierach giełdowych i innymi ekspozycjami kapitałowymi, instytucja traktuje takie ekspozycje jako inne ekspozycje kapitałowe. Jeżeli takie ekspozycje, postrzegane łącznie z bezpośrednimi ekspozycjami instytucji kredytowej w danej klasie ekspozycji, nie są istotne w rozumieniu art. 89 ust. 2, wówczas ust. 1 tego artykułu może być stosowany pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe organy.”

b) W ust. 12 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Alternatywnie wobec metody opisanej w pierwszym akapicie, instytucje kredytowe mogą same dokonywać obliczeń lub polegać na obliczeniach i sprawozdaniach stron trzecich dotyczących średnich kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w oparciu o ekspozycje bazowe przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, zgodnie z metodami określonymi w art. 11 lit. a) i b), upewniwszy się co do poprawności obliczeń i sprawozdań.”

15. W art. 89 zdanie wprowadzające w lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d) ekspozycji wobec rządów państw członkowskich oraz ich rządów regionalnych, władz lokalnych i organów administracyjnych, pod warunkiem że:”

16. W art. 106 wprowadza się następujące zmiany:

a) Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Ekspozycje nie obejmują żadnej z następujących pozycji:

a) ekspozycji powstałych w normalnym toku rozliczeń w terminie do 48 godzin po dokonaniu płatności;

b) w przypadku transakcji kupna lub sprzedaży papierów wartościowych: ekspozycji powstałych w normalnym toku rozliczeń w terminie do pięciu dni roboczych po dokonaniu płatności lub dostawie papierów, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej; lub

c) w przypadku świadczenia klientom usług transferu środków pieniężnych lub usług w zakresie rozrachunków i rozliczeń papierów wartościowych, opóźnione wpływy w formie finansowania i inne ekspozycje wynikające z działalności klienta, które trwają nie dłużej niż do następnego dnia roboczego.”

b) Dodaje się ust. 3. w brzmieniu:

„3. W celu określenia, czy istnieją grupy powiązanych klientów w odniesieniu do ekspozycji określonych w art. 79 ust. 1 lit. m), o) i p), jeżeli istnieje ekspozycja wobec aktywów bazowych, instytucja kredytowa ocenia program i jego ekspozycje bazowe. W tym celu instytucja kredytowa ocenia istotę gospodarczą i ryzyko nieodłącznie związane ze strukturą transakcji.”

17. Artykuł 107 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 107

Do celów obliczania wartości ekspozycji zgodnie z niniejszą sekcją termin „instytucja kredytowa” obejmuje również każde przedsiębiorstwo prywatne lub państwowe, łącznie z jego oddziałami, które jest zgodne z definicją „instytucji kredytowej” i posiada zezwolenie przyznane w kraju trzecim.”

18. Artykuł 110 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 110

1. Instytucja kredytowa dostarcza właściwym organom poniższe informacje dotyczące każdej dużej ekspozycji, w tym dużych ekspozycji wyłączonych z zastosowania art. 111 ust. 1:

a) określenie klienta bądź grupy powiązanych klientów, wobec których instytucja kredytowa posiada dużą ekspozycję;

b) wartość ekspozycji przed uwzględnieniem ograniczenia ryzyka kredytowego w dopuszczalnym zakresie;

c) w stosownych przypadkach, rodzaj rzeczywistej lub nierzeczywistej ochrony kredytowej;

d) wartość ekspozycji po uwzględnieniu ograniczenia ryzyka kredytowego obliczonego do celów art. 111 ust. 1.

W przypadku, gdy instytucja kredytowa podlega art. 84–89, należy udostępnić właściwym organom jej 20 największych ekspozycji w ujęciu skonsolidowanym, oprócz ekspozycji wyłączonych z zastosowania art. 111 ust. 1.

2. Państwa członkowskie zapewniają sporządzanie sprawozdań przynajmniej dwa razy w roku.

3. Państwa członkowskie wymagają, aby instytucje kredytowe analizowały, w dopuszczalnym zakresie, swoje ekspozycje wobec emitentów zabezpieczeń oraz dostawców nierzeczywistej ochrony ryzyka kredytowego pod względem ewentualnych koncentracji oraz, w stosownych przypadkach, podejmowały działania lub dokonywały sprawozdań ich właściwym organom z wszelkich znaczących odkryć.”

19. W art. 111 wprowadza się następujące zmiany:

a) Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Instytucja kredytowa nie może przyjąć na siebie ekspozycji, po uwzględnieniu wpływu technik ograniczania ryzyka kredytowego zgodnie z art. 112–117, wobec klienta lub grupy powiązanych klientów, której wartość przekracza 25 % jej funduszy własnych.

Gdy klient ten jest instytucją lub gdy grupa powiązanych klientów składa się z co najmniej jednej instytucji, wartość ta nie może przekroczyć 25 % funduszy własnych instytucji kredytowej lub kwoty 150 mln EUR, w zależności od tego która z tych wartości jest wyższa, przy założeniu, że suma wartości ekspozycji, po uwzględnieniu wpływu technik ograniczania ryzyka kredytowego zgodnie z art. 112-117, wobec wszystkich powiązanych klientów nie będących instytucjami nie przekracza 25 % funduszy własnych instytucji kredytowej.

Państwa członkowskie mogą ustalić limit niższy niż 150 mln EUR, o czym powiadamiają Komisję.”

b) Skreśla się ust. 2 i 3.

c) Ustęp 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Instytucja kredytowa stale przestrzega limitu ekspozycji ustanowionego w ust. 1. Jeśli w wyjątkowym przypadku wysokość ekspozycji przewyższa ten limit, wartość ekspozycji jest bezzwłocznie zgłaszana właściwym organom, które w uzasadnionych okolicznościach mogą przyznać instytucji kredytowej ograniczony czas, w którym ma ona dostosować się do tego limitu.”

20. W art. 112 wprowadza się następujące zmiany:

a) Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Z zastrzeżeniem ust. 3, jeżeli na mocy art. 113–117 dozwolone jest uznawanie rzeczywistej lub nierzeczywistej ochrony kredytowej, podlega ona zgodności z wymogami kwalifikowalności i innymi minimalnymi wymogami określonymi w art. 90–93.”

b) Dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. Do celów niniejszej sekcji instytucja kredytowa nie uwzględnia zabezpieczeń określonych w załączniku VIII część 1 ust. 20–22, chyba że jest to dozwolone na mocy art. 115.”

21. W art. 113 wprowadza się następujące zmiany:

a) Skreśla się ust. 1 i 2.

b) W ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

(i) Zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„3. Poniższe ekspozycje wyłącza się ze stosowania art. 111 ust. 1:”

(ii) Litery e) i f) otrzymują brzmienie:

,,e) pozycje aktywów stanowiące należności od rządów regionalnych i władz lokalnych państw członkowskich, jeśli tym należnościom przypisuje się – zgodnie z art. 78–83 – wagę ryzyka równą 0 % oraz inne ekspozycje wobec należności od takich rządów lub władz lub gwarantowane przez nie, którym przypisuje się zgodnie z art. 78–83 wagę ryzyka równą 0 %.

f) ekspozycje wobec kontrahentów określonych w art. 80 ust. 7 lub 8, jeśli nadano im wagę ryzyka równą 0 % na mocy art. 78–83; ekspozycje niespełniające tych kryteriów, niezależnie od tego, czy są wyłączone z art. 111 ust. 1, czy nie, traktuje się jako ekspozycje wobec osoby trzeciej.”

(iii) Litera i) otrzymuje brzmienie:

„i) ekspozycje wynikające z niewykorzystanych zobowiązań kredytowych, które zostały sklasyfikowane jako pozabilansowe pozycje niskiego ryzyka w załączniku II i pod warunkiem że zawarto umowę z klientem lub grupą powiązanych klientów, na mocy której ten instrument może być wykorzystany, wyłącznie jeśli zagwarantowano, że nie spowoduje przekroczenia limitu stosowanego na mocy art. 111 ust. 1.”

(iv) Skreśla się litery j)–t).

c) Skreśla się akapit trzeci, czwarty i piąty.

d) Dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. Państwa członkowskie mogą całkowicie lub częściowo wyłączyć poniższe ekspozycje ze stosowania art. 111 ust. 1:

a) obligacje zabezpieczone określone w załączniku VI część 1 ust. 68, 69 i 70;

b) pozycje aktywów stanowiące należności od rządów regionalnych i władz lokalnych państw członkowskich, jeśli tym należnościom przypisuje się zgodnie z art. 78–83 wagę ryzyka równą 20 %, oraz inne ekspozycje wobec należności od takich rządów lub władz lub gwarantowane przez nie, którym przypisuje się zgodnie z art. 78–83 wagę ryzyka równą 20 %;

c) niezależnie od ust. 1 lit. f) niniejszego artykułu ekspozycje instytucji kredytowej wobec jej przedsiębiorstwa dominującego, wobec innych przedsiębiorstw zależnych w stosunku do tego przedsiębiorstwa dominującego bądź też wobec własnych przedsiębiorstw zależnych, w zakresie, w jakim przedsiębiorstwa te są objęte nadzorem skonsolidowanym, któremu podlega sama instytucja kredytowa, zgodnie z niniejszą dyrektywą lub z przepisami równoważnymi obowiązującymi w państwie trzecim; ekspozycje niespełniające tych kryteriów, niezależnie od tego, czy są wyłączone z art. 111 ust. 1, czy nie, są traktowane jako ekspozycje wobec osoby trzeciej;

d) pozycje aktywów stanowiące ekspozycje wobec regionalnych bądź centralnych instytucji kredytowych lub udziały kapitałowe lub jakikolwiek inny rodzaj pakietów akcji w takich instytucjach, z którymi instytucja kredytowa udzielająca kredytu jest stowarzyszona w sieci zgodnie z przepisami prawnymi lub ustawowymi, które to instytucje na mocy tych przepisów mają obowiązek przeprowadzać rozliczenia środków pieniężnych wewnątrz sieci;

e) pozycje aktywów stanowiące należności od bądź inne ekspozycje wobec instytucji kredytowych podjęte przez instytucje kredytowe działające na zasadach niekonkurencyjnych, udzielające pożyczek w ramach programów legislacyjnych lub ich statutów wspierających określone sektory gospodarki przy pewnej formie nadzoru ze strony rządu bądź restrykcji w odniesieniu do wykorzystania tych pożyczek, pod warunkiem że wynikają z nich odpowiednie ekspozycje, które są przekazywane beneficjentom za pośrednictwem innych instytucji kredytowych.

f) pozycje aktywów stanowiące należności od bądź też inne ekspozycje wobec instytucji, pod warunkiem że ekspozycje te nie stanowią funduszy własnych tych instytucji, ich termin zapadalności nie przekracza następnego dnia roboczego i są denominowane w walucie państwa członkowskiego korzystającego z tej możliwości, pod warunkiem, że walutą tą nie jest euro.”

22. W art. 114 wprowadza się następujące zmiany:

a) Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Z zastrzeżeniem ust. 3, do obliczania wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1 instytucja kredytowa może stosować „w pełni zaktualizowaną wartość ekspozycji”, obliczoną zgodnie z art. 90-93, przy uwzględnieniu ograniczenia ryzyka kredytowego, korekt z tytułu zmienności oraz wszelkich niedopasowań terminów rozliczenia (E*).”

b) W ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) Akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

,,Z zastrzeżeniem ust. 3 instytucja kredytowa, której zezwolono na stosowanie własnych oszacowań LGD oraz współczynników konwersji dla klas ekspozycji zgodnie z art. 84-89, uzyskuje - o ile jest w stanie oszacować w stopniu zadowalającym właściwe organy wpływ zabezpieczenia finansowego na ekspozycje w oderwaniu od innych aspektów związanych z wartością LGD - pozwolenie na uznawanie omawianego wpływu w obliczaniu wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1.”

(ii) Akapit czwarty otrzymuje brzmienie:

,,Instytucje kredytowe, które uzyskały zezwolenie na stosowanie własnych oszacowań LGD oraz współczynników konwersji dla klas ekspozycji zgodnie z art. 84-89 i które nie obliczają wartości własnych ekspozycji zgodnie z metodą opisaną w akapicie pierwszym, mogą stosować kompleksową metodę ujmowania zabezpieczeń finansowych lub podejście określone w art. 117 ust. 1 lit. b) do obliczania wartości ekspozycji.”

c) W ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

(i) Akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

,,Instytucja kredytowa, która stosuje kompleksową metodę ujmowania zabezpieczeń finansowych, lub której udzielono pozwolenia na stosowanie metody opisanej w ust. 2 do obliczania wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1, prowadzi okresowe testy skrajnych warunków koncentracji ryzyka kredytowego, obejmujące również możliwą do zrealizowania wartość przyjętych zabezpieczeń.”

(ii) Akapit czwarty otrzymuje brzmienie:

,,Jeżeli test warunków skrajnych wykaże niższą wartość możliwą do zrealizowania przyjętego zabezpieczenia niż wartość dopuszczalna zgodnie z kompleksową metodą ujmowania zabezpieczeń finansowych lub metodą opisaną w ust. 2 (stosownie do przypadku), wówczas należy odpowiednio zmniejszyć wartość uznawanego zabezpieczenia przy obliczaniu wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1.”

(iii) W akapicie piątym lit. b) otrzymuje brzmienie:

,,b) polityki i procedury na wypadek, gdy test warunków skrajnych wykazuje niższą możliwą wartość realizacji przyjętego zabezpieczenia niż wartość uwzględniana przy stosowaniu kompleksowej metody ujmowania zabezpieczeń finansowych lub metody opisanej w ust. 2; oraz”

d) Skreśla się ust. 4.

23. Artykuł 115 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 115

1. Do celów niniejszej sekcji instytucja kredytowa może obniżyć wartość ekspozycji do 50 % wartości danej nieruchomości mieszkalnej, o ile zostanie spełniony jeden z poniższych warunków:

a) ekspozycja jest zabezpieczona hipoteką na nieruchomości mieszkalnej lub udziałami w fińskich przedsiębiorstwach mieszkaniowych działających zgodnie z fińską ustawą o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszymi odpowiadającymi jej aktami prawnymi;

b) ekspozycja dotyczy transakcji leasingowej, na mocy której leasingodawca zachowuje pełny tytuł własności do nieruchomości mieszkalnej będącej przedmiotem transakcji dopóty, dopóki leasingobiorca nie zrealizuje posiadanej opcji kupna.

Wartość nieruchomości wyliczana jest, w sposób zadowalający dla właściwych organów, na podstawie ścisłych standardów wyceny ustanowionych przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi. Wycenę przeprowadza się przynajmniej raz w roku.

Nieruchomość mieszkalna oznacza miejsce zamieszkania przeznaczone do zamieszkiwania lub oddania w najem przez właściciela.

2. Do celów niniejszej sekcji instytucja kredytowa może obniżyć wartość ekspozycji do 50 % wartości danej nieruchomości komercyjnej, tylko jeżeli te ekspozycje otrzymałyby zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 50 %:

a) ekspozycje zabezpieczone hipotekami na biurach lub innych nieruchomościach komercyjnych lub zabezpieczone udziałami w fińskich przedsiębiorstwach mieszkaniowych, działających zgodnie z fińską ustawą o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszymi odpowiednimi aktami prawnymi, w odniesieniu do biur lub innych nieruchomości komercyjnych; lub

b) ekspozycje związane z transakcjami najmu nieruchomości dotyczącymi biur lub innych nieruchomości komercyjnych.

Nieruchomość komercyjna jest wykończona, wynajęta w całości i przynosi odpowiedni przychód z czynszu.”

24. Skreśla się art. 116.

25. W art. 117 wprowadza się następujące zmiany:

a) Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Gdy ekspozycja wobec klienta jest zabezpieczona gwarancją strony trzeciej lub zabezpieczeniem wydanym przez stronę trzecią, instytucja kredytowa może:

a) traktować część ekspozycji, która jest zabezpieczona gwarancją jako ekspozycję ponoszoną w stosunku do gwaranta, a nie do klienta pod warunkiem, że niezabezpieczonej ekspozycji wobec gwaranta przypisana byłaby taka sama lub niższa waga ryzyka niż waga ryzyka niezabezpieczonej ekspozycji wobec klienta zgodnie z art. 78–83;

b) traktować część ekspozycji zabezpieczonej wartością rynkową uznanego zabezpieczenia jako ponoszoną w stosunku do strony trzeciej, a nie do klienta, o ile taka ekspozycja jest zabezpieczona zabezpieczeniem i pod warunkiem, że zabezpieczonej części ekspozycji zostałaby przypisana taka sama lub niższa waga ryzyka w stosunku do wagi ryzyka niezabezpieczonej ekspozycji wobec klienta zgodnie z art. 78 – 83.

Instytucja kredytowa nie stosuje podejścia, o którym mowa w lit. b), jeżeli zachodzi niedopasowanie pomiędzy terminem rozliczenia ekspozycji a terminem rozliczenia ochrony.

Do celów niniejszej sekcji instytucja kredytowa może stosować zarówno kompleksową metodę ujmowania zabezpieczeń finansowych jak i podejście opisane w akapicie pierwszym lit. b) tylko w przypadku, gdy dopuszcza się stosowanie zarówno kompleksowej metody ujmowania zabezpieczeń finansowych jak i uproszczonej metody ujmowania zabezpieczeń finansowych do celów art. 75 lit. a).”

b) W ust. 2 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

,,W przypadku gdy instytucja kredytowa stosuje ust. 1 lit. a):”

26. Skreśla się art. 119.

27. W rozdziale 2 dodaje się sekcję 7 w brzmieniu:

„Sekcja 7

Ekspozycje na ryzyko przetransferowane

Artykuł 122a

1. Instytucja kredytowa jest eksponowana na ryzyko kredytowe wynikające ze zobowiązania lub potencjalnego zobowiązania albo puli zobowiązań lub potencjalnych zobowiązań, gdy nie była bezpośrednio zaangażowana w negocjację, tworzenie struktury i dokumentacji pierwotnej umowy, dającej początek zobowiązaniom lub potencjalnym zobowiązaniom, jedynie w przypadku gdy:

a) osoby lub jednostki, które bezpośrednio negocjowały, tworzyły strukturę i dokumentację pierwotnej umowy ze stroną zobowiązaną z umowy lub potencjalnie zobowiązaną z umowy; lub alternatywnie, tam gdzie ma to zastosowanie,

b) osoby lub jednostki, które zarządzają tego typu zobowiązaniami lub potencjalnymi zobowiązaniami albo je nabywają bezpośrednio lub pośrednio w imieniu instytucji kredytowej,

zaciągnęły wyraźne zobowiązanie w stosunku do instytucji kredytowej, do utrzymywania na bieżąco, istotnego interesu gospodarczego netto, a w każdym razie udziału nie mniejszego niż 5 procent, w pozycjach o tym samym profilu ryzyka co pozycja, na którą eksponowana jest instytucja kredytowa.

2. Ustępu 1 nie stosuje się do zobowiązań lub potencjalnych zobowiązań, które stanowią należności lub należności warunkowe od następujących podmiotów lub są przez nie gwarantowane:

a) rządów centralnych lub banków centralnych;

b) instytucji o stopniu jakości kredytowej 3 lub wyższym zgodnie z częścią 1 pkt 29 załącznika VI; oraz

c) wielostronnych banków rozwoju.

Ustępu 1 nie stosuje się również do pożyczek konsorcjalnych lub swapów ryzyka kredytowego, jeśli instrumenty te nie są używane do „przetwarzania” i/lub zabezpieczania zobowiązania objętego ust. 1.

3. Ustępy 1 i 2 stosuje się do ekspozycji przyjętych na siebie przez instytucje kredytowe po dniu 1 stycznia 2011 r. W okresach ogólnorynkowych napięć związanych z ryzykiem utraty płynności właściwe organy mogą podjąć decyzję o tymczasowym zawieszeniu tych wymogów.

4. Zarówno przed dokonaniem inwestycji, jak i na bieżąco w trakcie jej realizacji, instytucje kredytowe są w stanie wykazać w każdym momencie przed właściwymi organami dla każdej z ich poszczególnych pozycji sekurytyzacyjnych, że wykazują się jej kompleksowym i zgłębionym zrozumieniem oraz że wdrożyły formalne zasady polityki i procedury mające na celu analizę i zarejstrowanie w formie pisemnej:

a) zobowiązania jednostek inicjujących i/lub jednostek sponsorujących, powstałego na mocy ust. 1, do utrzymania interesu gospodarczego netto w sekurytyzacji oraz okresu, na jaki tego typu zobowiązanie zostało udzielone;

b) charakterystyki ryzyka danej pozycji sekurytyzacyjnej;

c) charakterystyki ryzyka ekspozycji stanowiących bazę pozycji sekurytyzacyjnej;

d) reputacji i dotychczas poniesionych strat przez jednostki inicjujące w związku z wcześniejszymi sekurytyzacjami w odpowiednich klasach ekspozycji stanowiących bazę pozycji sekurytyzacyjnej;

e) oświadczeń złożonych przez jednostki inicjujące i sponsorujące w kwestii dochowania przez nie należytej staranności w postępowaniu ze stronami zobowiązanymi z umowy, a w stosownym przypadku, w kwestii jakości zabezpieczenia ekspozycji stanowiących bazę pozycji sekurytyzacyjnych;

f) w stosownych przypadkach, metodyk i koncepcji, na których opierała się wycena zabezpieczenia wspierającego ekspozycje stanowiące bazę pozycji sekurytyzacyjnych, oraz zasad polityki przyjętych przez jednostki inicjujące w celu zapewnienia niezależności rzeczoznawcy; oraz

g) wszystkich cech strukturalnych sekurytyzacji, które mogą mieć istotny wpływ na wyniki pozycji sekurytyzacyjnych instytucji kredytowej. W tym celu, przed dokonaniem inwestycji, a następnie regularnie w trakcie jej trwania, instytucje kredytowe przeprowadzają i rejestrują odpowiednie testy warunków skrajnych, przeprowadzane w sposób niezależny przez instytucję lub instytucje ECAI, które przeprowadziły rating sekurytyzacji, opierające się na odpowiednich informacjach udostępnionych w tych celu przez jednostkę inicjującą.

5. Instytucje kredytowe ustalają formalne procedury w celu bieżącego i terminowego monitorowania informacji na temat wyników ekspozycji stanowiących bazę ich pozycji sekurytyzacyjnych. W stosownych przypadkach, procedury te obejmują co najmniej: typ ekspozycji, okres w przeciągu którego ekspozycja znajdowała się w posiadaniu jednostki inicjującej, w tym udział procentowy będący w posiadaniu jednostki inicjującej przez okres krótszy niż 2 lata, udział procentowy pożyczek zalegających z płatnościami o ponad 30, 60 i 90 dni, częstość niewykonania zobowiązań, częstość przedpłat, pożyczki postawione w stan natychmiastowej wymagalności, rodzaj zabezpieczenia i w czyim jest posiadaniu, rozkład częstości punktowych ocen zdolności kredytowej i inne środki oceny wiarygodności kredytowej odnoszące się do ekspozycji bazowych, dywersyfikacja sektorowa i geograficzna, rozkład częstości współczynnika pokrycia należności zabezpieczeniem w przedziałach ułatwiających odpowiednią analizę wrażliwości. Jeśli ekspozycje bazowe są same w sobie pozycjami sekurytyzacyjnymi, wymogi w zakresie monitorowania i możliwości oceny informacji stosuje się do ekspozycji stanowiących bazę tych pozycji sekurytyzacyjnych. W przypadku niespełnienia wymogów opisanych w ust. 4 i niniejszym ustępie, na mocy części 4 załącznika IX instytucje kredytowe stosują do tych pozycji sekurytyzacyjnych wagę ryzyka wynoszącą 1 250 %.

6. Instytucje kredytowe będące jednostkami sponsorującymi i inicjującymi stosują w stosunku do ekspozycji, które mają zostać poddane sekurytyzacji, te same solidne i ściśle zdefiniowane kryteria przyznawania kredytu, zgodne z wymogami ust. 3 załącznika V, jakie stosują do ekspozycji, które utrzymują w swoich własnych portfelach handlowych. W tym celu instytucje kredytowe będące jednostkami inicjującymi i sponsorującymi stosują te same procedury zatwierdzania oraz, w stosownych przypadkach, zmiany, odnawiania i refinansowania kredytów. Instytucje kredytowe stosują również te same standardy badania udziałów w i/lub zakupów papierów wartościowych z emisji sekurytyzacyjnych nabytych od osób trzecich zarówno gdy udziały i/lub zakupy te są utrzymywane w ich portfelach handlowych, jak i w portfelach bankowych.

7. Instytucje kredytowe będące jednostkami sponsorującymi i inicjującymi przekazują inwestorom informacje na temat poziomu ich zobowiązań na mocy ust. 1 w celu utrzymania interesu gospodarczego netto w sekurytyzacji. Instytucje kredytowe będące jednostkami sponsorującymi i inicjującymi zapewniają, by potencjalni inwestorzy mieli w każdej chwili dostęp do faktycznie istotnych danych na temat jakości kredytowej i wyników poszczególnych ekspozycji bazowych, przepływów pieniężnych oraz zabezpieczeń wspierających ekspozycję sekurytyzacyjną, jak również informacji koniecznych do przeprowadzenia kompleksowych i świadomych testów skrajnych warunków w zakresie przepływów pieniężnych i wartości zabezpieczeń wspierających ekspozycje bazowe. W przypadku niespełnienia tych wymogów oraz wymogów opisanych w ust. 6, instytucja kredytowa będąca jednostką inicjującą nie stosuje art. 95 ust. 1 i nie uzyskuje zezwolenia na wyłączenie sekurytyzowanych ekspozycji z obliczeń dotyczących obowiązujących ją wymogów kapitałowych na mocy niniejszej dyrektywy.

8. Ustępy 4 i 7 stosuje się do sekurytyzacji emitowanych od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy oraz do istniejących sekurytyzacji w przypadku, gdy nowe ekspozycje bazowe są do nich dodawane lub zamieniane po tej dacie.

9. Przynajmniej raz w roku właściwe organy podają do wiadomości publicznej:

a) metodyki przyjęte w celu dokonania przeglądu zgodności z ust. 1-7;

b) opis i liczbę środków podjętych w celu dokonania przeglądu zgodności z ust. 1-7 w ciągu ostatnich 12 miesięcy; oraz

c) liczbę i krótki opis przypadków niezgodności z ust. 1-7 rozpoznanych w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

Wymóg ten obowiązuje z zastrzeżeniem przepisów art. 144 akapit drugi.

10. Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego przedstawia Komisji coroczne sprawozdanie dotyczące zgodności właściwych organów z niniejszym artykułem. Nie później niż w grudniu 2014 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania i skuteczności niniejszego artykułu w świetle rozwoju sytuacji na rynku.”

28. W art. 129 wprowadza się następujące zmiany:

a) W ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) Litera b) otrzymuje brzmienie:

,,b) planowanie i koordynacja działań nadzorczych w sytuacjach normalnych, również w odniesieniu do działań przewidzianych w art. 123, 124, 136 w rozdziale 5 i załączniku V we współpracy z właściwymi organami, których to dotyczy.

(ii) Dodaje się lit. c) w brzmieniu:

c) planowanie i koordynacja działań nadzorczych we współpracy z właściwymi organami, których to dotyczy, a gdy zajdzie taka konieczność z bankami centralnymi, w czasie przygotowań do sytuacji nadzwyczajnych i podczas nich, w tym gdy zaistnieje niekorzystny rozwój sytuacji w instytucjach kredytowych lub na rynkach finansowych.

Planowanie i koordynacja działań nadzorczych, o których mowa w lit. c), obejmuje środki szczególne określone w art. 132 ust. 3 lit. b), przygotowywanie wspólnych ocen, wprowadzanie planów awaryjnych i informowanie opinii publicznej.”

b) Dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

"3. Organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący i właściwe organy odpowiedzialne za nadzór przedsiębiorstw zależnych od unijnej dominującej instytucji kredytowej lub od unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej w państwie członkowskim podejmują wszelkie starania, aby podjąć wspólną decyzję:

a) w sprawie stosowania art. 123 i 124 w celu określenia właściwego poziomu skonsolidowanych funduszy własnych tej grupy w odniesieniu do jej sytuacji finansowej i profilu ryzyka, a w związku z tym poziomu funduszy własnych wymaganego do stosowania art. 136 ust. 2 w stosunku do każdego podmiotu w ramach grupy bankowej i w ujęciu skonsolidowanym;

b) w sprawie jednolitych formularzy, częstotliwości i terminów sprawozdań dotyczących stosowania art. 74 ust. 2 w stosunku do wszystkich podmiotów w ramach grupy bankowej.

Do celów lit. a) wspólną decyzję podejmuje się sześć miesięcy po dostarczeniu pozostałym właściwym organom sprawozdania zawierającego ocenę ryzyka grupy zgodnie z art. 124 i 123 przez organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący.

Do celów lit. b), wspólna decyzja zostanie podjęta do dnia 30 czerwca 2011 r.

Wspólną decyzję, o której mowa w akapicie pierwszym, przedstawia się w dokumencie zawierającym w pełni uzasadnioną decyzję, który zostaje przedłożony unijnej dominującej instytucji kredytowej przez organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący. W przypadku braku porozumienia, organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący, na wniosek jednego z pozostałych właściwych organów, których to dotyczy, konsultuje się z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru Bankowego. Organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący może konsultować się z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru Bankowego z własnej inicjatywy.

W przypadku, gdy właściwe organy nie podejmą tego typu wspólnej decyzji w terminie sześciu miesięcy, organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący sam podejmuje decyzję dotyczącą stosowania art. 74 ust. 2, art.123, art. 124 i art. 136 ust. 2. Decyzja zostaje przedstawiona w dokumencie zawierającym w pełni uzasadnioną decyzję. Uwzględnia ona opinie i zastrzeżenia pozostałych właściwych organów wyrażone w okresie sześciu miesięcy. Organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący przedstawia swoją decyzję pozostałym właściwym organom.

W przypadku, gdy przeprowadzono konsultacje z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru Bankowego, organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący bierze pod uwagę takie zalecenia i wyjaśnia wszelkie istotne odstępstwa od tych zaleceń.

Wspólna decyzja określona w akapicie pierwszym i decyzja, o której mowa w akapicie szóstym są przyjmowane jako rozstrzygające i stosowane przez właściwe organy w zainteresowanych państwach członkowskich.”

29. W art. 130 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W razie wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej, w tym gdy zaistnieje niekorzystny rozwój sytuacji na rynkach finansowych, co może zagrozić stabilności sytemu finansowego w jednym z państw członkowskich, w którym przedsiębiorstwa należące do grupy uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności lub w którym ustanowiono oddziały istotne pod względem systemowym, o których mowa w art.42a, wówczas organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący, z zastrzeżeniem rozdziału 1 sekcji 2, powiadamia o tym w najkrótszym możliwym terminie organy określone w art. 49 akapit czwarty i w art. 50 oraz przekazuje wszystkie informacje mające zasadnicze znaczenie przy realizacji ich zadań. Obowiązki te mają zastosowanie w stosunku do wszystkich właściwych organów na mocy art. 125 i 126 oraz do właściwego organu określonego w art. 129 ust. 1.

Jeżeli organ, o którym mowa w art. 49 akapit czwarty, uzyskuje wiedzę o sytuacji opisanej w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, powiadamia o tym w najkrótszym możliwym terminie organy określone w art. 125 i 126.

O ile to możliwe właściwy organ i organ określony w art. 49 akapicie czwartym wykorzystują wszystkie istniejące kanały komunikacji.”

30. Wprowadza się art. 131a w brzmieniu:

„Artykuł 131a

1. Organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący ustanawia kolegia organów nadzorczych w celu ułatwienia realizacji zadań, o których mowa w art. 129 i art. 130 ust. 1.

Kolegia organów nadzorczych opracowują ramy działania dla organu odpowiedzialnego za nadzór konsolidujący i dla pozostałych zainteresowanych właściwych organów potrzebne do realizacji następujących zadań:

a) wymiany informacji;

b) akceptacji powierzania zadań i delegowania obowiązków na zasadzie dobrowolności;

c) określania programów nadzoru na podstawie oceny ryzyka grupy zgodnie z art. 124;

d) zwiększenia efektywności nadzoru poprzez wyeliminowanie powielających się wymogów nadzorczych, włącznie z tymi, które dotyczą wniosków o dostarczenie informacji, o których mowa w art. 130 ust. 2 i art. 132 ust.2;

e) konsekwentnego stosowania wymogów ostrożnościowych na mocy niniejszej dyrektywy w stosunku do wszystkich podmiotów w ramach grupy bankowej.

f) stosowania art.129 ust. 1 lit. c), uwzględniając pracę wykonywaną przez inne fora utworzone w tym obszarze.

Właściwe organy uczestniczące w kolegium organów nadzorczych ściśle współpracują między sobą. Wymogi poufności na mocy rozdziału 1 sekcji 2 nie zakazują właściwym organom wymiany informacji poufnych w ramach kolegiów organów nadzorczych. Ustanowienie kolegiów organów nadzorczych nie wpływa na prawa i obowiązki właściwych organów wynikające z dyrektywy.

2. Ustanowienie i funkcjonowanie kolegium przebiega na podstawie pisemnych ustaleń, o których mowa w art. 131, określonych przez organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi właściwymi organami.

Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego opracowuje wytyczne dotyczące działalności operacyjnej kolegiów.

W kolegiach organów nadzorczych mogą uczestniczyć właściwe organy odpowiedzialne za nadzór przedsiębiorstw zależnych od unijnej dominującej instytucji kredytowej lub od unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej i właściwe organy państwa przyjmującego, w którym ustanowiono odpowiednie oddziały określone mowa w art. 42a, i w stosownych przypadkach organy państw trzecich.

Organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący przewodniczy posiedzeniom kolegium i podejmuje decyzje o tym, które właściwe organy uczestniczą w posiedzeniach lub działaniach kolegium. Organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący informuje w pełnym zakresie innych członków kolegium o organizacji tego typu spotkań i podejmowanych działaniach oraz decyzjach podejmowanych na tych spotkaniach.

Decyzja organu odpowiedzialnego za nadzór konsolidujący uwzględnia istotność działania nadzorczego, które ma być planowane i koordynowane dla tych organów, oraz obowiązki określone w art. 40 ust. 3 i art. 42a ust. 2.

Z zastrzeżeniem wymogów poufności wynikających z rozdziału 1 sekcji 2 organ odpowiedzialny za nadzór konsolidujący informuje Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego o działaniach kolegium organów nadzorczych, w tym o sytuacjach nadzwyczajnych, oraz przekazuje Komitetowi wszystkie informacje, które są szczególnie istotne w kontekście konwergencji w zakresie nadzoru.”

31. W art. 132 wprowadza się następujące zmiany:

a) W ust. 1 lit. d) odniesienie do art. 136 zastępuje się odniesieniem do art. 136 ust. 1.

b) W ust. 3 lit. b) odniesienie do art. 136 zastępuje się odniesieniem do art. 136 ust. 1.

32. W art. 150 wprowadza się następujące zmiany:

a) W ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(ii) Lit. k) i l) otrzymują brzmienie:

,,k) lista i klasyfikacja pozycji pozabilansowych w załącznikach II i IV;

l) dostosowanie przepisów w załącznikach III i V-XII w celu uwzględnienia nowych zjawisk zachodzących na rynkach finansowych (w szczególności związanych z nowymi produktami finansowymi) lub w standardach lub wymogach rachunkowości które uwzględniają wymogi określone w prawie wspólnotowym lub ze względu na konwergencję praktyk nadzorczych; lub”

(ii) Dodaje się lit. m) w brzmieniu:

,,m) zmiana kwoty oraz wskaźnika procentowego określonego w art. 111 ust. 1 w celu uwzględnienia nowych zjawisk zachodzących na rynkach finansowych.”

b) W ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) objaśnienia wyłączeń przewidzianych w art. 113;”

33. W art. 154 dodaje się ust. 8 i 9 w brzmieniu:

"8. Instytucje kredytowe, które nie przestrzegają limitów ustanowionych w art. 66 ust. 1a w terminie do [data określona w art. 4 – należy uzupełnić, jeżeli data jest znana] , opracowują strategie i procesy na mocy art. 123 dotyczące podjęcia środków koniecznych do rozwiązania tej sytuacji przed upływem terminów określonych w ust. 9.

Niniejsze środki podlegają przeglądom na mocy art. 124.

9. Instrumenty, które do [data określona w art. 4 – należy uzupełnić, jeżeli data jest znana] zgodnie z prawem krajowym były uznawane za równoważne z pozycjami określonymi w art. 57 lit. a), b) i c), ale nie wchodzą w zakres art. 57 lit. a) lub nie spełniają kryteriów ustanowionych w art. 63a, nadal są uznawane za równoważne do [ 30 lat po upływie terminu, o którym mowa w art. 4 - należy uzupełnić jeżeli data jest znana ] w przypadku kwoty w wysokości do:

a) 20% sumy łącznej pozycji określonych w art. 57 lit. a)-ca) pomniejszonej o sumę łączną pozycji określonych w art. 57 lit. i), j) i k) [ w okresie od 10 do 20 lat po terminie określonym w art. 4 - należy uzupełnić, jeżeli data jest znana ];

b) 10% sumy łącznej pozycji określonych w art. 57 lit. a)-ca) pomniejszonej o sumę łączną pozycji określonych w art. 57 lit. i), j) i k) [ w okresie od 20 do 30 lat po terminie określonym w art. 4 - należy uzupełnić, jeżeli data jest znana ];

34. W załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

a) W części 1 ust. 5 dodaje się zdanie w brzmieniu:

,,Zgodnie z metodą określoną w części 6 niniejszego załącznika (metoda modeli wewnętrznych) wszystkie pakiety netting set z pojedynczym kontrahentem mogą być traktowane jako pojedynczy pakiet netting set jeżeli ujemne symulowane wartości rynkowe pojedynczego pakietu netting set ustala się jako zero przy szacowaniu wartości oczekiwanej ekspozycji (EE).

b) W części 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Jeżeli instytucja kredytowa nabywa ochronę w postaci kredytowego instrumentu pochodnego w związku z ekspozycją zaliczaną do portfela bankowego lub ryzykiem kredytowym kontrahenta (CCR), wtedy swój wymóg kapitałowy z tytułu zabezpieczanych aktywów może ona obliczać zgodnie z załącznikiem VIII część 3 ust. 83-92 lub – uzyskawszy zgodę właściwych organów – zgodnie z załącznikiem VII część 1 ust. 4 albo załącznikiem VII część 4 ust. 96-104.

W takich przypadkach oraz w przypadkach gdy nie stosuje się możliwości przewidzianej w załączniku II ust. 11 zdanie drugie do dyrektywy 2006/49/WE, wartość ekspozycji z tytułu CCR w odniesieniu do wspomnianych wyżej kredytowych instrumentów pochodnych ustala się jako zero.

Jednakże, do celów obliczania wymogów kapitałowych w odniesieniu do ryzyka kredytowego kontrahenta, instytucja może podjąć decyzję o konsekwentnym uwzględnianiu wszystkich kredytowych instrumentów pochodnych nieuwzględnionych w portfelu handlowym i nabytych jako ochrona w związku z ekspozycją zaliczaną do portfela bankowego lub ryzykiem kredytowym kontrahenta (CCR), gdy ochrona kredytowa jest uznawana na mocy niniejszej dyrektywy.”

c) W części 5 ust. 15 otrzymuje brzmienie:

"15. Na każdego emitenta referencyjnego papieru dłużnego będącego podstawą swapu ryzyka kredytowego, przypada jeden hedging set. Swapy ryzyka kredytowego w przypadku n-tego niewykonania zobowiązania są traktowane następująco:

a) wielkość pozycji ryzyka referencyjnego instrumentu dłużnego w koszyku będącym podstawą swapu ryzyka kredytowego, uruchamianego n-tym niewykonaniem zobowiązania, jest równa rzeczywistej wartości referencyjnej referencyjnego instrumentu dłużnego pomnożonej odpowiednio przez zmodyfikowany czas obowiązywania instrumentu pochodnego uruchamianego n-tym niewykonaniem zobowiązania w odniesieniu do zmiany spreadu kredytowego referencyjnego instrumentu dłużnego;

b) na każdy referencyjny instrument dłużny w koszyku, będącym podstawą swapu ryzyka kredytowego uruchamianego n-tym niewykonaniem zobowiązania, przypada jeden hedging set; pozycje ryzyka z tytułu różnych swapów ryzyka kredytowego uruchamianych n-tym niewykonaniem zobowiązania nie są uwzględniane w tym samym hedging set;

c) wielokrotność CCR, która ma zastosowanie do każdego hedging set stworzonego na potrzeby jednego z referencyjnych instrumentów dłużnych będącego instrumentem pochodnym uruchamianym n-tym niewykonaniem zobowiązania wynosi 0,3 % w odniesieniu referencyjnych instrumentów dłużnych, które posiadają rating uznanej instytucji ECAI odpowiadający jakości kredytowej od pierwszego do trzeciego stopnia i 0,6 % w odniesieniu do innych instrumentów dłużnych.”

35. W załączniku V wprowadza się następujące zmiany:

a) Ustęp 14 otrzymuje brzmienie:

„14. W celu identyfikacji, pomiaru i zarządzania ryzykiem utraty płynności w różnych horyzontach czasowych, w tym w ciągu dnia, powinny istnieć solidne strategie, zasady, procesy i systemy, dzięki którym instytucje kredytowe będą mogły utrzymać odpowiedni poziom ochrony przed utratą płynność. Strategie, zasady, procesy i systemy są dostosowywane do rodzaju działalności, walut i rodzaju osobowości prawnej, a także uwzględniają odpowiednie mechanizmy alokacji kosztów płynności.”

e) Dodaje się ust. 14a w brzmieniu:

,,14a. Strategie, zasady, procesy i systemy, o których mowa w art. 14, powinny być proporcjonalne do złożoności, profilu ryzyka, zakresu działalności przedsiębiorstwa i tolerancji ryzyka określonej przez organ kierowniczy, a także odzwierciedlać znaczenie instytucji kredytowej pod względem systemowym w każdym państwie członkowskim, w którym instytucja ta prowadzi swoją działalność.”

f) Ustęp 15 otrzymuje brzmienie:

„15. Instytucje kredytowe opracowują metodyki mające na celu identyfikacje, pomiar, zarządzanie i monitorowanie poziomów finansowania, w szczególności poprzez system limitów. Uwzględniają one przepływy pieniężne wynikające z aktywów, pasywów, pozycji pozabilansowych, w tym zobowiązań warunkowych i możliwe skutki ryzyka utraty reputacji.”

g) Dodaje się ust. 16-22 w brzmieniu:

„16. Instytucje kredytowe dokonują rozróżniania między zastawionym majątkiem a majątkiem wolnym od obciążeń, który jest dostępny cały czas, szczególnie w sytuacjach nadzwyczajnych. Biorą one również pod uwagę osobę prawną, u której znajdują się aktywa, a także ich kwalifikowalność i możliwość mobilizowania we właściwym czasie.

17. Ponadto instytucje kredytowe mają na uwadze istniejące ograniczenia ustawowe, wykonawcze i operacyjne w stosunku do możliwego transferu płynności i majątku wolnego od obciążeń pom