ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
16.

Ubolewa, że Komisja nie poświęca w strategii żadnej uwagi roli i znaczeniu regionalnych portów lotniczych dla rozwoju transportu lotniczego. Wyważone podejście, które Komisja chce realizować w swoich wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz portów lotniczych i przedsiębiorstw lotniczych (Dz.U. C 99 z 4.4.2014, s. 3) wymaga uwzględnienia potrzeby rozwoju regionalnego i połączeń wszystkich regionów Europy, szczególnie tych słabo zaludnionych i oddalonych oraz najbardziej oddalonych, ponieważ istnieje realne zagrożenie, że w kalkulacjach opartych tylko na zasadach rynkowych te potrzeby zostaną pominięte. KR podkreśla, że z punktu widzenia regionów decydujące znaczenie ma zobowiązanie z tytułu świadczenia usług publicznych. Jednocześnie trzeba też wziąć pod uwagę, że powinna istnieć możliwość wspierania regionalnych portów lotniczych, tak by długofalowo mogły one osiągnąć w zrównoważony sposób poziom odpowiadający progowi rentowności. W długiej perspektywie fundamentalne znaczenie dla regionów oddalonych i słabo zaludnionych, regionów najbardziej oddalonych oraz tych, które z innych względów są obecnie gorzej skomunikowane, mają połączenia z krajowymi centrami gospodarczymi i administracyjnymi oraz z węzłami transportu lotniczego umożliwiającymi dalsze połączenia. Zapewnienie odpowiednich warunków dla rozwoju tych regionów często wymaga zamówień publicznych, wsparcia inwestycyjnego i operacyjnego dla portów lotniczych oraz zapewnienia przydziałów czasu na start i lądowanie w godzinach największego ruchu w węzłach lotniczych, co umożliwi wykonanie dalszych lotów do kierunków europejskich i międzynarodowych. Jest to niezbędne dla zapewnienia spójności terytorialnej w UE. Zdaniem KR-u musi to znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w strategii w dziedzinie lotnictwa. Komitet potwierdza swoje wcześniej wyrażone stanowisko, że Komisja powinna się skupić na dużych portach lotniczych i że środki pomocowe dla małych portów lotniczych obsługujących przeciętnie do 300 tys. pasażerów rocznie nie powinny wchodzić w zakres stosowania przepisów dotyczących pomocy państwa. Małe porty lotnicze nie mogą mieć istotnego wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi, gdyż strukturalnie nie są w stanie pokryć kosztów kapitału i prowadzenia działalności (1), natomiast publiczne wsparcie przyczynia się do rozwoju bezpiecznej i opłacalnej infrastruktury lotniczej w gorzej skomunikowanych regionach (2). Przepis ten oczywiście musiałby łączyć się z odczuwalnym zwiększeniem progu wyłączenia pomocy dla portów lotniczych świadczących usługi w ogólnym interesie gospodarczym (obecnie wynoszącego 200 000 pasażerów rocznie) i należałoby wówczas wrócić do progu, który obowiązywał przed przyjęciem tzw. pakietu Almunii w sprawie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, czyli progu wynoszącego milion osób rocznie. Warunkiem takiego ustalenia musi być jednak stwierdzenie faktu, że odpowiedniego poziomu połączeń nie da się osiągnąć w inny sposób.
18.

Pozytywnie ocenia możliwości sieci lokalnego ogrzewania w zakresie zapewniania skutecznego dostarczania energii dla gospodarstw domowych i wnosi, by władze szczebla krajowego i unijnego zapewniły wsparcie w kontekście ewentualnego zapotrzebowania na rozbudowę i modernizację istniejących sieci. Dotyczy to również lokalnych (wyspowych) sieci przesyłowych biogazu przystosowanych do przesyłania paliwa do lokalnych indywidualnych odbiorców prywatnych.
17.

Zwraca uwagę, że niektóre władze samorządowe wykorzystują politykę zamówień publicznych do zachęcania przedsiębiorców, by płacili pracownikom uczciwe wynagrodzenia, oraz do wymagania od przedsiębiorstw takich praktyk. Może to stanowić dodatkowy czynnik nakłaniający organizacje do przyjmowania uczciwych praktyk w dziedzinie zatrudnienia. W tym kontekście przypomina, że przepisy UE umożliwiają wykluczenie z udziału w procedurze zamówień publicznych oferenta, który odmawia zobowiązania się do zapłaty ustalonego prawem minimalnego wynagrodzenia zainteresowanemu personelowi (5).
Państwa członkowskie muszą nadal osiągać roczne oszczędności w wysokości 1,5 % dla dziesięcioletnich okresów po 2030 r., chyba że z przeglądu Komisji do 2027 r., a następnie co 10 lat wynika, że nie jest to konieczne do realizacji długofalowych unijnych celów w zakresie energii i klimatu na rok 2050.

Państwa członkowskie muszą nadal osiągać roczne oszczędności w wysokości 2 % dla dziesięcioletnich okresów po 2030 r., chyba że z przeglądu Komisji do 2027 r., a następnie co 10 lat wynika, że nie jest to konieczne do realizacji długofalowych unijnych celów w zakresie energii i klimatu na rok 2050.
Podkreśla, że można by pobudzić dążenia do lepszego sprawowania rządów na szczeblu lokalnym, pomimo faktycznego braku zdolności samorządów lokalnych na obecnym etapie, i uważa za absolutnie konieczne, by wspierać lokalne sprawowanie rządów, ponieważ przyczyni się to do stabilizacji i stworzenia warunków do odbudowy w przyszłości, co jest warunkiem wstępnym skutecznego i zrównoważonego zarządzania migracją w Libii.
39.

Z zadowoleniem przyjmuje dostosowanie przepisów, które zachęcają władze lokalne i regionalne do zakupu ekologicznie czystych pojazdów w drodze zamówień publicznych. Komitet przyjmuje również z zadowoleniem skreślenie obliczania „monetyzacji” oraz włączenie innych form zamówień. Zwraca uwagę na bardzo wąską definicję czystych ekologicznie pojazdów i uważa, że należy ją poddać dalszemu przeglądowi, tak by władze lokalne i regionalne mogły korzystać ze swobody uznania i miały dostęp do rzeczywistych, oszczędnych i czystych alternatywnych rozwiązań na etapie zakupu pojazdów w drodze zamówień publicznych w różnych regionach oraz w celu spełnienia różnych potrzeb transportowych.
Niniejsza dyrektywa ma na celu usunięcie pozostałych przeszkód, które utrudniają zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego gazu ziemnego, wynikających z niestosowania zasad rynku unijnego do gazociągów do i z państw trzecich. Zmiany wprowadzone niniejszą dyrektywą zagwarantują, że zasady mające zastosowanie do gazociągów przesyłowych, które łączą dwa państwa członkowskie lub większą ich liczbę, będą miały również zastosowanie do znajdujących się na terytorium Unii gazociągów do i z państw trzecich. Zapewni to spójność ram prawnych w Unii, a jednocześnie pozwoli uniknąć zakłóceń konkurencji na wewnętrznym rynku energii w Unii. Zwiększy to również przejrzystość i zapewni uczestnikom rynku, w szczególności inwestorom w infrastrukturę gazową i użytkownikom sieci, pewność prawa co do obowiązującego systemu prawnego.

Niniejsza dyrektywa ma na celu usunięcie ewentualnych pozostałych przeszkód, które utrudniają zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego gazu ziemnego, wynikających z niestosowania zasad rynku unijnego do gazociągów do i z państw trzecich. Zmiany wprowadzone niniejszą dyrektywą zagwarantują, że zasady mające zastosowanie do gazociągów przesyłowych, które łączą dwa państwa członkowskie lub większą ich liczbę, będą miały również zastosowanie do znajdujących się na terytorium Unii gazociągów do i z państw trzecich , w tym na wodach terytorialnych i w wyłącznych strefach ekonomicznych państw członkowskich . Zapewni to spójność ram prawnych w Unii, a jednocześnie pozwoli uniknąć zakłóceń konkurencji na wewnętrznym rynku energii w Unii. Zwiększy to również przejrzystość i zapewni uczestnikom rynku, w szczególności inwestorom w infrastrukturę gazową i użytkownikom sieci, pewność prawa co do obowiązującego systemu prawnego.
22.

Wzywa Komisję do wsparcia następujących środków, poprzez które można zwiększyć udział MŚP w projektach w zakresie obronności: — Do kryteriów przyznawania dotacji na finansowanie projektów współpracy w ramach obecnych wieloletnich ram finansowych (WRF) powinien należeć także warunek, że udział muszą w nich brać co najmniej trzy przedsiębiorstwa z co najmniej dwóch państw członkowskich. Ważne jest, aby proponowane projekty były faktycznie transgraniczne i aby przyczyniały się do defragmentacji rynku produktów związanych z obronnością w UE. W kryteriach przyznawania dotacji powinno się doliczać dodatkowe punkty konsorcjom, do których należy więcej przedsiębiorstw i państw członkowskich. — Konsorcja z większą liczbą uczestniczących MŚP powinny być traktowane priorytetowo w stosunku do porównywalnych projektów o mniejszej liczbie uczestniczących MŚP. — Postuluje, aby w miarę możliwości przynajmniej w obszarze badań i rozwoju wyraźne były powiązania z MŚP, tak jak gwarantuje się to już w zamówieniach publicznych dotyczących projektów w zakresie badań. — Postuluje stworzenie stabilnego systemu komunikacyjnego w celu koordynowania wspólnych środków w zakresie informowania podejmowanych przez odpowiednie służby Komisji, przy czym jedna z głównych korzyści takiego systemu informacyjnego polega na istnieniu jednego informacyjnego punktu kontaktowego dla wszystkich możliwości finansowania, włączając w to wszystkie odpowiednie programy UE dotyczące obronności i produktów podwójnego zastosowania. Ważne jest, że za pośrednictwem tego systemu komunikacyjnego zostaną opublikowane przykłady dobrych praktyk. — Z zadowoleniem przyjmuje zarówno postanowienie Komisji Europejskiej przeznaczenia części środków Europejskiego Funduszu Obronnego dla MŚP, a mianowicie dla projektów, które promują transgraniczne zaangażowanie MŚP, jak i wsparcie Unii w wysokości maksymalnie 20 % całkowitej kwoty kwalifikowalnych kosztów tych środków.
22.

Zgadza się z zaleceniem, by zaprosić zainteresowane podmioty z południowego wybrzeża do uczestnictwa w inicjatywie BLUEMED i uważa , że inicjatywa ta stanowi ważne narzędzie, które promuje głównie wspólne działania w zakresie badań naukowych i innowacji. Wzywa do koordynacji morskich badań i innowacji oraz tworzenia synergii pomiędzy inwestycjami regionalnymi, krajowymi i unijnymi, by uniknąć powielania i ograniczyć rozproszenie działań.
Dokumenty źródłowe:

Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego czasu odpoczynku oraz rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów COM(2017) 277 final Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania prawa oraz ustanawiająca szczegółowe zasady w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego COM(2017) 278 final Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 i rozporządzenie (WE) nr 1072/2009 w celu dostosowania ich do zmian w sektorze COM(2017) 281 final Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2006/1/WE w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu drogowego rzeczy COM(2017) 282 final
33.

Zaleca, w odniesieniu do przyszłego formułowania umów partnerstwa, by ponownie ocenić zapotrzebowanie na umowę partnerstwa lub równoważny dokument oraz ich cel na szczeblu krajowym, domagając się, by takie umowy skupiały się w przyszłości na ogólnej strategii (unikanie nakładania się zakresów programów), ogólnych warunkach wstępnych oraz warunkach powiązanych z zaleceniami dla poszczególnych krajów (które stanowią kompetencję na szczeblu krajowym), a także definicji koncentracji tematycznej i roli podmiotów koordynujących na szczeblu krajowym, w przypadku gdy mają one odgrywać rolę we wdrażaniu w danym państwie członkowskim.
11.

Podkreśla, że jeśli państwa członkowskie i regiony zastosują zmienione zasady naliczania opłat drogowych („użytkownik płaci”, „zanieczyszczający płaci”), w nieuchronny sposób doprowadzi to do zwiększenia liczby pojazdów korzystających z sieci dróg lokalnych, co wywiera niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo, środowisko naturalne oraz koszty utrzymania sieci dróg lokalnych. Jednocześnie przepustowość infrastruktury autostradowej pozostałaby niewykorzystana. Efekt ten będzie z pewnością bardziej odczuwalny w regionach UE, w których czasowi przypisuje się niską wartość, co potwierdzają wyniki analiz przeprowadzanych w różnych regionach. Stopniowe eliminowanie winiet, jeśli są używane w takich regionach, z pewnością miałoby szereg niepożądanych skutków.
21.

Z myślą o uniknięciu składowania odpadów lub zmniejszeniu jego skali popiera transport odpadów do celów ich przetwarzania w energię między państwami członkowskimi i regionami, gdyż przyczynia się on do lepszego wykorzystania istniejących zdolności spalania. Stanowi to uzupełnienie strategii krajowych i regionalnych. Komitet uważa ponadto, że podczas oceny zasadności transportu odpadów między państwami członkowskimi należy uwzględniać kwestie sprawiedliwości i solidarności, tak by kraje i regiony, których to dotyczy, mogły w równym stopniu czerpać ekologiczne, gospodarcze i społeczne korzyści z takiej działalności.
18.

Z tego samego względu uznaje, że projekt rozporządzenia jest zgodny z zasadą proporcjonalności, jest bowiem odpowiedni dla osiągnięcia celu realizowanego przez to rozporządzenie i dostosowania pewnej liczby aktów podstawowych do artykułów 290 i 291 TFUE, a także w swojej treści nie wykracza poza to, co niezbędne.
Zwłaszcza mieszkańcy regionów przygranicznych, ze względu na położenie, co dzień mają do czynienia z przeszkodami w korzystaniu ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania się. W szczególności pracownicy transgraniczni napotykają liczne przeszkody dla mobilności wynikające z braku koordynacji między przepisami krajowymi poszczególnych państw członkowskich w dziedzinach zabezpieczenia społecznego, opodatkowania bezpośredniego i korzyści podatkowych oraz prawa pracy, które uniemożliwiają im korzystanie z prawa do równości szans w dostępie do zatrudnienia. Kwestia, co dla nich oznacza lub może oznaczać bycie obywatelem UE, powinna być istotna także dla całej Unii, ponieważ obecnie to właśnie na przykładzie europejskich regionów przygranicznych wyraźnie widać, na czym polega idea wspólnej Europy. Komisja Europejska powinna promować transgraniczny dialog, działania i zaangażowanie w regionach przygranicznych i w ramach współpracy transgranicznej. Ponadto powinna zachęcać państwa członkowskie do większej koordynacji ich ustawodawstwa z myślą o ochronie praw mieszkańców regionów transgranicznych.
Aby ułatwiać powroty do pracy po urlopie rodzicielskim, pracownicy i pracodawcy powinni być zachęcani do utrzymywania kontaktów podczas takich urlopów; mogą oni też dokonywać ustaleń co do wszelkich odpowiednich środków na rzecz reintegracji, określanych pomiędzy zainteresowanymi stronami, przy uwzględnieniu prawa krajowego, układów zbiorowych i praktyki.

Aby ułatwiać powroty do pracy po urlopie rodzicielskim, pracownicy i pracodawcy powinni być zachęcani do utrzymywania kontaktów podczas takich urlopów, jednak bez naruszania prawa pracowników do wylogowania się ; mogą oni też dokonywać ustaleń co do wszelkich odpowiednich środków na rzecz reintegracji, określanych pomiędzy zainteresowanymi stronami, przy uwzględnieniu prawa krajowego, układów zbiorowych i praktyki.
9.

Zgadza się z poglądem wyrażonym w dokumencie Komisji „Report on the Blue Growth Strategy Towards more sustainable growth and jobs in the blue economy” SWD(2017) 128 final [„Sprawozdanie w sprawie strategii »niebieskiego« wzrostu. W kierunku bardziej zrównoważonego wzrostu i miejsc pracy w niebieskiej gospodarce”], w którym stwierdza się, że wspólnota wiedzy i innowacji (WWiI) może potencjalnie umożliwić opracowanie innowacyjnych produktów i usług, odnotowuje jednak, że wciąż nie istnieje WWiI dotycząca zagadnień morskich. Dlatego ponawia apel o utworzenie specjalnej WWiI na rzecz niebieskiej gospodarki. Stanowiłaby ona kolejne rozwiązanie służące rozwojowi umiejętności i przekazywaniu innowacji z badań morskich do sektora prywatnego (3).
22.

Zwraca uwagę, że w deinstytucjonalizacji opieki nie wystarczy zaangażowanie jednego podmiotu. Chodzi o to, by aktywnych było wiele podmiotów społecznych, które by ze sobą współpracowały. Potrzeba jasnego i precyzyjnego podziału zadań, a także wyraźnego określenia, czego ma dotyczyć współpraca i jak ma ona przebiegać. W zależności od struktury konstytucyjnej w każdym państwie członkowskim zarządzanie świadczeniami z zakresu opieki zdrowotnej i społecznej oraz kontrolowanie ich, tudzież ich organizacja i realizacja odbywa się różnie na szczeblu gminy lub regionu. W krajach takich jak Szwecja, gdzie gminy i regiony są w znacznym stopniu samorządne, odpowiedzialność za organizację przejścia ku opiece w jak najbliższym otoczeniu jest zdecentralizowana. Przepisy konstytucji poszczególnych państw członkowskich determinują zresztą, do którego poziomu sprawowania władzy mają być kierowane zalecenia Komitetu. Niezależnie od kwestii podziału kompetencji pomiędzy poziom krajowy, regionalny i lokalny, Komitet jest zdania, że wsparcie ze strony organów krajowych jest niezwykle ważne oraz że potrzeba koordynacji działań i środków wykorzystywanych na różnych poziomach (12).
18.

Wzywa Komisję Europejską do uczynienia ze zmiany klimatu istotnego elementu następnej rundy EIR oraz do uwzględnienia przeciwdziałania zmianie klimatu i przystosowania się do niej, przy jednoczesnym zapewnieniu zgodności z zasadami zarządzania unią energetyczną. Przypomina kluczową rolę władz lokalnych i regionalnych w przeciwdziałaniu zmianie klimatu i zachęca w tym względzie do wytyczenia i rozłożenia lokalnych i regionalnych celów klimatycznych, gdyż – obok wkładów ustalanych na poziomie krajowym – są one istotnym elementem wypełniania zobowiązań paryskich związanych ze zmianą klimatu.
11.

Docenia wysiłki poczynione w towarzyszącym komunikatowi dokumencie roboczym „Key European action supporting the 2030 Agenda and the Sustainable Development Goals” (SWD (2016) 390 final), w którym proponuje się połączenie strategii „Europa 2020” z celami programu działań do roku 2030 poprzez uwypuklenie powiązań między trzema filarami, siedmioma inicjatywami przewodnimi i pięcioma celami dotyczącymi priorytetów strategii „Europa 2020”, a także powiązań z jedenastoma celami tematycznymi proponowanymi w odniesieniu do Funduszu Spójności.
4.

Stwierdza, że wniosek ustawodawczy dotyczący zmiany rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 jest zgodny z zasadą pomocniczości, ponieważ cel, jakim jest ustanowienie, koordynowanie i utrzymywanie zharmonizowanych klasyfikacji statystycznych do celów statystycznych na poziomie UE, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie działające samodzielnie. Z drugiej strony przestrzeganie zasady pomocniczości można zapewnić tylko wówczas, gdy typologie terytorialne będą ustalane w ramach intensywnego dialogu z państwami członkowskimi i regionami. Ponadto wniosek ustawodawczy zasadniczo nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celów, przez co może być także uznany za zgodny z zasadą proporcjonalności.
3.

W tym kontekście wzywa Komisję Europejską do wprowadzenia w pierwszej kolejności efektywności energetycznej jako priorytetu infrastrukturalnego oraz do zapewnienia, by dotacje publiczne i mechanizmy wsparcia finansowego na rzecz efektywności energetycznej były uznawane za wydatki kapitałowe, co przyczyniłoby się do zwiększenia pewności i bezpieczeństwa systemu efektywności energetycznej. Pozwoliłoby to określić jasną politykę ochrony budżetu i zwiększania konkurencyjności Europy.
Pogłębienie spójności gospodarczej i społecznej poprzez wzmocnienie reform strukturalnych ma kluczowe znaczenie dla pomyślnego członkostwa w unii gospodarczej i walutowej. Jest to szczególnie ważne dla państw członkowskich, których walutą nie jest euro, w ich przygotowaniach do przystąpienia do strefy euro.

Pogłębienie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej poprzez istotne dla UE reformy strukturalne ma kluczowe znaczenie dla pomyślnego członkostwa i większej konwergencji w unii gospodarczej i walutowej. Jest to szczególnie ważne dla państw członkowskich, których walutą nie jest euro, w ich przygotowaniach do przystąpienia do strefy euro.
Z barierami prawnymi zmagają się głównie osoby stykające się z innymi na granicach lądowych, ponieważ przekraczają one granice codziennie lub każdego tygodnia. Aby skoncentrować wpływ niniejszego rozporządzenia na regionach najbliżej położonych przy granicach oraz o najwyższym stopniu integracji i kontaktów pomiędzy sąsiadującymi państwami członkowskimi, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane w odniesieniu do regionu transgranicznego rozumianego jako terytorium objęte l sąsiadującymi ze sobą regionami położonymi przy granicach lądowych co najmniej dwóch państw członkowskich w przypadku regionów poziomu NUTS 3 (1). Nie powinno to uniemożliwiać państwom członkowskim stosowania Mechanizmu również w odniesieniu do granic morskich i zewnętrznych innych niż te z krajami stowarzyszonymi w EFTA.

Aby skoncentrować wpływ niniejszego rozporządzenia na regionach najbliżej położonych przy granicach oraz o najwyższym stopniu integracji i kontaktów pomiędzy sąsiadującymi państwami członkowskimi, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane w odniesieniu do sąsiadujących ze sobą regionów położonych przy granicach lądowych lub morskich co najmniej dwóch państw członkowskich w przypadku regionów poziomu NUTS 2 i 3 (1). Nie powinno to uniemożliwiać państwom członkowskim stosowania Mechanizmu również w odniesieniu do granic morskich i zewnętrznych innych niż te z krajami stowarzyszonymi w EFTA.
(7) Do spełnienia zobowiązań Unii wynikających z porozumienia klimatycznego z Paryża, konieczna jest transformacja Unii w energooszczędne, niskoemisyjne i odporne na zmianę klimatu społeczeństwo. To z kolei wymaga podejmowania działań ze szczególnym uwzględnieniem sektorów, które w największym stopniu przyczyniają się do obecnych poziomów emisji CO2 i zanieczyszczeń, oraz udziału w realizacji ram polityki klimatyczno-energetycznej do 2030 r. i zintegrowanych krajowych planów w zakresie energii i klimatu państw członkowskich, a także przygotowań do unijnej strategii w dziedzinie klimatu i energii na połowę stulecia i długoterminowej. Program powinien również obejmować środki przyczyniające się do realizacji unijnej polityki przystosowania się do zmiany klimatu w celu zmniejszenia podatności na niekorzystne skutki zmian klimatycznych.

(7) Do spełnienia zobowiązań Unii wynikających z porozumienia klimatycznego z Paryża, konieczna jest transformacja Unii w energooszczędne, niskoemisyjne i odporne na zmianę klimatu społeczeństwo. To z kolei wymaga podejmowania działań ze szczególnym uwzględnieniem sektorów, które w największym stopniu przyczyniają się do obecnych poziomów emisji CO2 i zanieczyszczeń, oraz udziału w realizacji ram polityki klimatyczno-energetycznej do 2030 r. i zintegrowanych krajowych planów w zakresie energii i klimatu państw członkowskich, a także przygotowań do unijnej strategii w dziedzinie klimatu i energii na połowę stulecia i długoterminowej. Program powinien również obejmować środki przyczyniające się do realizacji unijnej polityki przystosowania się do zmiany klimatu w celu zmniejszenia podatności na niekorzystne skutki zmian klimatycznych.
37.

Wzywa UE do objęcia odpowiedzialnego przywództwa w globalnym procesie przygotowawczym do ustanowienia globalnych ram różnorodności biologicznej po 2020 r. i do opracowania „zewnętrznej polityki różnorodności biologicznej” – lub zapewnienia wkładu w „globalną wewnętrzną politykę różnorodności biologicznej” – co pozwoliłoby określić odpowiedzialność UE jako globalnego lidera w obszarze różnorodności biologicznej.
7.

Przyjmuje do wiadomości podejście ukierunkowane na wyniki w niedawno zaproponowanej strukturze WRF, co ma odpowiedzieć na potrzeby w terenie i zapewniać większą europejską wartość dodaną. Sprzeciwia się skreśleniu wspólnej pozycji budżetowej dla spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, gdyż może to prowadzić do dalszego osłabienia pozycji polityki spójności w WRF oraz otworzyć drogę do ewentualnego wyodrębnienia funduszu EFS+ z polityki spójności. Gdyby tak się zdarzyło, doszłoby do jeszcze większego osłabienia synergii i spójności między różnymi źródłami finansowania, co miałoby szczególnie poważne konsekwencje dla władz lokalnych i regionalnych.