WSPÓLNY KOMUNIKAT DO RADY WSPÓLNA STRATEGIA PARTNERSTWA UE-KARAIBY /* JOIN/2012/018 final */





WSPÓLNY KOMUNIKAT DO RADY WSPÓLNA STRATEGIA PARTNERSTWA UE-KARAIBY WPROWADZENIE Podczas szczytu UE-CARIFORUM[1], który miał miejsce w maju 2010 r. w Madrycie, szefowie państw i rządów uzgodnili, że będą pracować nad wspólną strategią partnerstwa UE-Karaiby, i wskazali pięć kluczowych dziedzin, które wymagają ściślejszej współpracy: integracja regionalna, odbudowa Haiti, zmiana klimatu a klęski żywiołowe, przestępczość i bezpieczeństwo oraz wspólne działanie w ramach wielostronnych organizacji. Na podstawie wstępnego tekstu uzgodnionego przez szefów państw w Madrycie wspólna grupa robocza, złożona z Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i służb Komisji oraz przedstawicieli państw członkowskich UE i państw CARIFORUM, opracowała niniejszy dokument. UE i Karaiby łączy długa historia, a także gruntowne podstawy zbudowane na wspólnych wartościach. Za pośrednictwem swych regionów oraz krajów i terytoriów zamorskich UE jest, także fizycznie, częścią Karaibów. Oba te regiony łączy zaangażowanie na rzecz pokoju na świecie, postępu i dobrobytu, jak również demokracji i praworządności. Dla Karaibów Unia była i jest wiarygodnym partnerem na drodze do rozwoju, a jej wsparcie jest istotne dla starań tego regionu o osiągnięcie zrównoważonego rozwoju. Podstawą stosunków jest obecnie umowa z Kotonu, umowa o partnerstwie gospodarczym UE-CARIFORUM oraz dwustronny dialog polityczny. Ich uzupełnieniem są inne regionalne sieci współpracy, w których uczestniczą UE i Karaiby, takie jak Partnerstwo UE-Ameryka Łacińska i Karaiby. Ten projekt wspólnej strategii ma na celu nadanie tym stosunkom nowego wymiaru, umożliwiając mieszkańcom UE i Karaibów zacieśnienie dialogu i zorganizowanie współpracy, tak aby mogły wspólnie stawić czoła wyzwaniom i wykorzystać szanse, które przyniesie XXI wiek. Zasadami przewodnimi wspólnej strategii są: współwłasność, wzajemna rozliczalność i solidarność, wspólne zarządzanie i współodpowiedzialność. Jest to wyraz wspólnego zaangażowania CARIFORUM i UE na rzecz zasad zawartych w karcie ONZ i w prawie międzynarodowym, w tym między innymi poszanowania i wspierania praw człowieka i podstawowych wolności, praworządności i demokratycznych rządów. Celem niniejszego wspólnego komunikatu jest uzyskanie poparcia Rady dla projektu wspólnej strategii partnerstwa UE-Karaiby. 1. TEMAT I: INTEGRACJA I WSPÓŁPRACA REGIONALNA W REGIONIE KARAIBÓW 1.1. ZARYS OGÓLNY Możliwe jest zwiększenie tempa wzrostu w regionie Karaibów poprzez handel, inwestycje i turystykę, a także poprzez rozwój rynków niszowych i innych możliwości ekonomicznych. Stale powracają też jednak pewne wyzwania, które trzeba pokonać. Z powodu globalizacji małe, znajdujące się w niekorzystnej sytuacji państwa rozwijające się, na przykład w regionie Karaibów, doświadczają trudności, starając się w pełni uczestniczyć w wysoce konkurencyjnej gospodarce światowej. Integracja i współpraca regionalna uważane są za najlepszy środek ułatwiający postępy społeczne i zrównoważony, długofalowy rozwój w regionie Karaibów. Karaibska Wspólnota i Wspólny Rynek (CARICOM) oraz Organizacja Państw Wschodniokaraibskich (OECS) to dwie najważniejsze organizacje integracji regionalnej. CARIFORUM[2] ułatwia współpracę regionalną, podobnie jak stowarzyszenie UE z jej krajami i terytoriami zamorskimi (KTZ). UE, opierając się na własnych doświadczeniach, jest wciąż partnerem aktywnie wspierającym integrację i współpracę regionalną, aby przyspieszyć i usprawnić realizację celów rozwojowych w regionie Karaibów. Umowa o partnerstwie gospodarczym między CARIFORUM a UE tworzy partnerstwo handlowe na rzecz zwiększonej konkurencji, wzrostu gospodarczego i rozwoju, wspierające integrację regionalną w regionie Karaibów oraz uczestnictwo w światowym systemie handlowym. 1.2. CELE I DĄŻENIA Karaiby i UE łączy zaangażowanie w promocję integracji i współpracy regionalnej, które szczególnie skutecznie pozwalają usuwać trudności, jakich doświadcza grupa państw złożona w większości z małych państw wyspiarskich. Obie strony wskazały konkretne obszary strategicznej współpracy, której celem jest wspieranie pogłębionej integracji i współpracy regionalnej, a tym samym ułatwienie zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego. Obszary współpracy obejmują między innymi: · wzmocnienie procesów integracji i współpracy regionalnej w regionie Karaibów, w tym współpracy z sąsiadującymi z nim departamentami i terytoriami zamorskimi UE, a także krajami sąsiedzkimi w Ameryce Środkowej i Południowej; · wdrożenie jednolitego rynku i gospodarki Karaibów oraz unii gospodarczej Organizacji Państw Wschodniokaraibskich (OECS); · skuteczne wdrożenie umowy o partnerstwie gospodarczym UE-CARIFORUM z naciskiem na szanse, jakie zapewnia ona podmiotom gospodarczym w regionie Karaibów; · tworzenie zdrowych warunków gospodarczych i inwestycyjnych w regionie Karaibów, tak aby zacieśnić integrację rynków regionalnych i zwiększyć konkurencyjność na szczeblu międzynarodowym; · rozwijanie przedsiębiorczości poprzez inwestycje w sektorze prywatnym, szczególnie w sektorze usług, w tym także usług finansowych, turystyki i kultury, w przemyśle rolnym i wytwórstwie. Propagowanie innowacji, informacji, komunikacji i technologii oraz konkurencji; · rozwój sieci infrastruktury ułatwiających handel wewnątrzregionalny i międzynarodowy; · dywersyfikację źródeł energii, wzajemne połączenia i bezpieczeństwo energetyczne; · wspieranie przyjaznego dla środowiska wzrostu gospodarczego, przy szczególnym wsparciu działań na rzecz ochrony różnorodności biologicznej i uwzględnieniu znaczenia zasobów wodnych, przemysłu turystycznego oraz sektorów rolnictwa i badań biologicznych; · kształcenie i rozwój umiejętności poprzez szkolenia i współpracę w zakresie nauki i technologii; · regionalne podejście do kwestii bezpieczeństwa żywności i zdrowia; · dążenie do zmniejszenia ubóstwa, spójność społeczną, dialog społeczny, rozwój społeczeństwa obywatelskiego, w tym partnerów społecznych, brak dyskryminacji i równość płci, propagowanie godnej pracy i uznanych na całym świecie norm pracy, a także zachęcanie do zaangażowania młodzieży w rozwój kraju. 1.3. WSPÓLNE DZIAŁANIA Partnerzy będą realizowali długofalowy program wspólnych działań skoncentrowany na wzroście i zrównoważonym rozwoju i wymierzony we wspólne wyzwania ze szczególnym naciskiem na integrację i współpracę regionalną. Wspólne działania w tym kontekście mogłyby obejmować: · wzmożony, obejmujący wszystkich uczestników dialog polityczny i tematyczny między UE a regionem Karaibów dotyczący kwestii istotnych dla obu stron oraz globalnych wyzwań; · działania przyczyniające się do zbieżności i spójności poszczególnych uzgodnień dotyczących integracji i współpracy z udziałem Karaibów, w tym partnerstwa między AKP a Unią Europejską, mechanizmów współpracy między UE a Ameryką Łacińską i Karaibami oraz stowarzyszenia UE z jej krajami i terytoriami zamorskimi; · działania przyczyniające się do zacieśnienia integracji i współpracy regionalnej, w tym do wzmocnienia potencjału instytucjonalnego organizacji regionalnych w regionie Karaibów oraz organów krajowych w celu zwiększenia skuteczności definiowania, wdrażania i stałego monitorowania polityki na poziomie regionalnym; · wsparcie dla działań wzmacniających instytucje na szczeblu regionalnym i subregionalnym; · programy przyczyniające się do skutecznego wdrożenia umowy o partnerstwie gospodarczym między CARIFORUM a UE, Jednolitego Rynku i Gospodarki CARICOM (CSME) oraz unii gospodarczej OECS, a także do wzmocnienia powiązań między CARIFORUM a krajami i terytoriami zamorskimi UE oraz jej regionami najbardziej oddalonymi, szczególnie w obszarach handlu i energii; · działania przyczyniające się do stworzenia zdrowych warunków gospodarczych i inwestycyjnych oraz wspierające możliwości produkcyjne w regionie Karaibów: · opracowanie strategii dotyczących przemysłu i wywozu; · badania i rozwój oraz szkolenia w obszarach innowacji, nauki i technologii; · wzmacnianie konkurencyjności i propagowanie innowacji; · rozwój przedsiębiorstw regionalnych ze szczególnym uwzględnieniem rozwoju regionalnych MŚP; · energię, ze szczególnym uwzględnieniem energii ze źródeł odnawialnych; · wzajemne połączenia, w tym transport oraz technologie informacyjno-komunikacyjne; · udział w propagowaniu godnej pracy i uznanych międzynarodowych norm pracy w celu wsparcia rozwoju społecznego, spójności społecznej i wzrostu gospodarczego; · przyczynianie się do tworzenia obejmujących całe Karaiby ram umożliwiających realizację skutecznej regionalnej strategii na rzecz zdrowia; · działanie na rzecz stworzenia strategii bezpieczeństwa żywnościowego, jakości i różnorodności w regionie Karaibów przy wykorzystaniu nowych technologii w celu poprawy wydajności i konkurencyjności. 2. TEMAT II: ODBUDOWA HAITI I WSPARCIE INSTYTUCJONALNE 2.1. ZARYS OGÓLNY Dnia 12 stycznia 2010 r. Republikę Haiti nawiedziło jedno z najpoważniejszych w historii współczesnej trzęsień ziemi. Życie straciło około 250 tysięcy osób, a 1,5 mln zostało bez dachu nad głową i potrzebowało natychmiastowego schronienia. Trzęsienie ziemi spowodowało olbrzymie zniszczenia w zakresie infrastruktury społeczno-ekonomicznej. To sprawiło, że istniejące już wcześniej problemy tego kraju – ubóstwo, niestabilność, degradacja środowiska i narażenie na klęski i katastrofy – stały się jeszcze poważniejsze. Według wskaźnika rozwoju społecznego ONZ z 2009 r. Haiti znalazło się na 145. miejscu wśród 162 krajów. Haiti zostało wybrane jako priorytet wspólnej strategii partnerstwa Karaiby-UE ze względu na ogrom potrzeb tego kraju. Zebrane doświadczenia, zwłaszcza w zakresie zmniejszania ryzyka klęski oraz ograniczania narażenia na nią, również będą istotne w całym regionie Karaibów. 2.2. CELE I DĄŻENIA Haiti jest na dobrej drodze do zaspokojenia swoich najpilniejszych potrzeb, również dzięki znacznej pomocy humanitarnej ze strony UE i regionu Karaibów. Kraj ten wciąż jednak boryka się z przytłaczającym ogromem problemów dotyczących odbudowy, gospodarki i społeczeństwa. Utrwalenie instytucji demokratycznych na Haiti, poprawa zarządzania krajem, zmniejszenie ubóstwa i nierówności społecznych, a także wzmocnienie administracji wciąż są ogromnym wyzwaniem, do sprostania któremu UE i region Karaibów mogą się znacząco przyczynić, zapewniając dodatkowe wsparcie i koordynując je w pełni z rządem Haiti i innymi darczyńcami międzynarodowymi. Możliwe jest także większe włączenie Haiti w uwarunkowania regionalne Karaibów. Wspólne programowanie EFR przyczyni się do zwiększenia roli Haiti we współpracy wewnątrzregionalnej oraz ułatwi temu krajowi większy udział w procesie integracji regionu Karaibów. 2.3. WSPÓLNE DZIAŁANIA Wspólne działania CARIFORUM i UE w tym kontekście mogłyby obejmować: · koordynowanie działań wspierających odbudowę Haiti w ramach istniejących struktur koordynacji darczyńców oraz opracowanie wspólnych działań CARIFORUM-UE na podstawie wspólnego programu UE dla Haiti; · zmobilizowanie właściwych instrumentów współpracy w ramach umowy o partnerstwie AKP-WE i procesu UE-Ameryka Łacińska i Karaiby; · wspieranie funkcjonowania i wzmacnianie demokracji na Haiti poprzez wolne, przejrzyste i wiarygodne wybory, poszanowanie i wspieranie praw człowieka oraz praworządności, reform systemu sądownictwa i wzmocnienia społeczeństwa obywatelskiego, a także pilnych środków zwalczania korupcji; · działania zapewniające pełny udział Haiti w umowie o partnerstwie gospodarczym między CARIFORUM a UE oraz w Jednolitym Rynku i Gospodarce Karaibów (CSME), w tym budowanie potencjału instytucjonalnego na Haiti; · działania w obszarze gotowości na wypadek klęsk oraz strategii zmniejszania ryzyka, w tym opracowanie pewnych mechanizmów, takich jak regionalny kodeks budowlany, w celu zwiększenia zdolności regionu do ograniczania skutków klęsk żywiołowych; · tworzenie mechanizmów przenoszenia ryzyka i finansowania działań zmniejszających ryzyko, na przykład karaibskiego instrumentu ubezpieczenia od ryzyka katastrofy (ang. Caribbean Catastrophic Risk Insurance Facility), stosowanie najlepszych praktyk w odniesieniu do Karaibskiej Agencji Zarządzania Kryzysowego oraz innych karaibskich instytucji wyspecjalizowanych w zarządzaniu klęskami. 3. TEMAT III: ZMIANA KLIMATU A KLĘSKI ŻYWIOŁOWE 3.1. ZARYS OGÓLNY Zmiana klimatu i jej konsekwencje to najważniejsze przeszkody dla rozwoju i dla osiągnięcia milenijnych celów rozwoju. Kraje karaibskie to w większości małe rozwijające się państwa wyspiarskie, mające nisko położone strefy przybrzeżne, szczególnie narażone na skutki podnoszenia się poziomu mórz, zagrażające społecznościom zamieszkującym tereny przybrzeżne, infrastrukturze i dostawom słodkiej wody. Wzrost temperatury i poziomu zakwaszenia wody morskiej wywołany przez gazy cieplarniane wywołuje poważne szkody dla raf koralowych, prowadząc tym samym do degradacji różnorodności biologicznej ekosystemu morskiego w regionie. Niewielkie rozmiary większości krajów Karaibów sprawiają też, że są one bardziej narażone na skutki klęsk żywiołowych. Wystarczy jeden huragan, aby zniszczyć podstawy gospodarcze całego kraju, w tym jego infrastrukturę oraz wszystkie źródła działalności gospodarczej i dochodu, co dodatkowo obciąża i tak już ograniczone zasoby finansowe. Problemy te spotęgowane są przez takie czynniki jak odległość i położenie geograficzne, które utrudniają rozszerzenie i wzmocnienie ich bazy ekonomicznej. 3.2. CELE I DĄŻENIA UE i państwa członkowskie CARIFORUM, jako sygnatariusze protokołu z Kioto, razem pracują na rzecz postępów w negocjacjach w sprawie zmiany klimatu i starają się tworzyć politykę zmierzającą do zmniejszenia skutków zmiany klimatu i degradacji środowiska. Wspólnie dążą one do osiągnięcia kompleksowego, sprawiedliwego i prawnie wiążącego wyniku Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCC). Państwa członkowskie CARIFORUM i UE będą kontynuować starania w kierunku zawarcia ambitnego międzynarodowego porozumienia w sprawie klimatu. Zagrożenia naturalne, takie jak huragany i trzęsienia ziemi, są niemożliwe do uniknięcia, ale można podejmować kroki w kierunku zmniejszenia ryzyka i ograniczenia ich skutków przez przeciwdziałanie przyczynom szczególnego narażenia i zwiększanie zdolności do radzenia sobie z ich konsekwencjami. Określono pięć obszarów priorytetowych współpracy: · dostosowanie do skutków zmiany klimatu bez uszczerbku dla realizacji milenijnych celów rozwoju; · poprawa zapobiegania klęskom oraz zmniejszenie poziomu ryzyka, a także poprawa monitorowania, orientacji sytuacyjnej, systemów oceny i wczesnego ostrzegania w ramach zarządzania w sytuacji klęsk i reagowania na nie; · ograniczenie wylesiania poprzez zrównoważoną gospodarkę leśną; · zwiększenie udziału w światowym rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla za pomocą mechanizmu czystego rozwoju (CDM); · łączenie problematyki zmiany klimatu z wysiłkami na rzecz ograniczenia ubóstwa. 3.3. WSPÓLNE DZIAŁANIA Wspólne działania CARIFORUM i UE w tym obszarze, zgodnie z celami światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu oraz madryckiego planu działania UE-Ameryka Łacińska i Karaiby, mogłyby obejmować: · wspieranie współpracy w ramach międzynarodowych negocjacji, w tym poprzez regularne konsultacje i wspólne inicjatywy wspierające pomyślne zawarcie międzynarodowej umowy w sprawie klimatu zgodnie z konwencją na okres po 2012 r.; · wspieranie wszechstronnego podejścia do kwestii zmiany klimatu przez ustalenie priorytetów w zakresie środków dostosowania i łagodzenia skutków, szczególnie przez dostosowanie zasad ekologicznego wzrostu i zapewnienie dostępu do odnawialnych źródeł energii; · zwiększenie regionalnych zdolności do reagowania na klęski i sytuacje nadzwyczajne ze szczególnym naciskiem na dostosowanie, zmniejszenie ryzyka klęski i interoperacyjność, a także monitorowanie, orientację sytuacyjną i systemy wczesnego ostrzegania. W tym kontekście także pracę nad połączeniem działań krótkoterminowych i długoterminowych; · włączenie polityki w obszarze zmiany klimatu do krajowych i regionalnych polityk i strategii rozwoju, a także do umów o współpracy lub partnerstwie; · dopilnowanie, by niekorzystna sytuacja małych rozwijających się państw wyspiarskich i nisko położonych krajów nadmorskich zajmowała wciąż ważne miejsce w ramach globalnej agendy rozwoju, w tym w ramach umowy o partnerstwie AKP-WE i procesu UE-Ameryka Łacińska i Karaiby; · zachęcanie do rozszerzenia roli szkoleń, badań i rozwoju oraz transferu technologii i ekoinnowacji; · uznanie Morza Karaibskiego za obszar szczególny w kontekście zrównoważonego rozwoju i działania na rzecz wsparcia uzgodnień, których celem będzie ochrona jego wrażliwego ekosystemu i unikalnej różnorodności biologicznej. 4. TEMAT IV: PRZESTĘPCZOŚĆ I BEZPIECZEŃSTWO 4.1. ZARYS OGÓLNY Międzynarodowa działalność przestępcza, w szczególności przemyt nielegalnych narkotyków i związane z tym przestępstwa, stanowią coraz większy powód do niepokoju dla UE i regionu Karaibów. Karaiby to ważny region tranzytowy w handlu nielegalnymi narkotykami z Ameryki Południowej i Środkowej; szkody związane z handlem narkotykami są ogromne i znacząco odbijają się na mieszkańcach regionu: sprzyja on korupcji, podważa praworządność i prowadzi do nasilenia przestępczości zorganizowanej. Zwiększenie lokalnego handlu narkotykami i wzrost liczby nadużyć osłabia tkankę społeczną i generuje przemoc. Pranie znacznych kwot pochodzących z nielegalnych źródeł zakłóca działanie gospodarki i podważa efekty starań na rzecz zrównoważonego rozwoju. Sytuacja ta niekorzystnie wpływa na długoterminowe perspektywy wzrostu, stabilności i rozwoju. Wśród obszarów o szczególnym znaczeniu dla regionu Karaibów i dla UE znajdują się: · przemyt narkotyków i przestępczość z tym związana, w tym akty przemocy popełniane przez gangi i pranie pieniędzy; · przemyt i nielegalny handel bronią strzelecką i lekką; · wpływ działalności przestępczej na bezpieczeństwo społeczeństwa w regionie Karaibów; · problemy społeczne i zagrożenia dla bezpieczeństwa związane z powrotem przestępców z zagranicy; · handel ludźmi i porwania; · niewystarczające możliwości w zakresie kontroli granic morskich i powietrznych; · nieprzestrzeganie międzynarodowych standardów w sektorze finansowym. 4.2. CELE I DĄŻENIA Współpraca w celu zwalczania siatek przestępczych jest priorytetem wspólnej strategii. Wzmocnienie współpracy i budowanie potencjału w takich obszarach jak działalność policji, procesy sądowe i wymiana informacji wywiadowczych to kluczowe aspekty w tym względzie. Należy także zająć się przyczynami działalności przestępczej i jej skutkami społecznymi. Współpraca UE-Karaiby dotycząca zwalczania narkotyków prowadzona jest w ramach mechanizmu koordynacji i współpracy w zakresie narkotyków UE-Ameryka Łacińska i Karaiby. Panamski plan działania oraz priorytety określone w Port of Spain w 2007 r. zawierają szereg priorytetów dla wspólnych działań w tym zakresie. Współpraca między Karaibami a UE w ramach walki z przestępczością powinna obejmować również współpracę w ramach odnośnych organizacji ONZ, Interpolu, Organizacji Państw Amerykańskich (OPA) i Europolu, a także wymianę informacji i najlepszych praktyk. 4.3. WSPÓLNE DZIAŁANIA Współpraca między CARIFORUM a UE w dziedzinie bezpieczeństwa opiera się na zasadach odpowiedzialności dzielonej między kraje produkcji, tranzytu i użycia narkotyków. Jej celem jest stworzenie zintegrowanego i wyważonego podejścia do tego problemu. Wspólne działania CARIFORUM i UE w tym kontekście mogłyby obejmować: · wsparcie ustanowienia wspólnej dla całego regionu strategii rozwiązania problemu przestępczości, braku bezpieczeństwa, przemytu narkotyków, przestępstw finansowych itp.; · wznowienie działań na rzecz wdrożenia priorytetów z Port of Spain w obszarze kontroli najbardziej narażonych portów; wymianę informacji wywiadowczych w zakresie kontroli prekursorów; programy wymierzone w źródła przestępczości, a także mające na celu zmniejszenie popytu; a także wspieranie przestrzegania zaleceń Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy OECD oraz zwiększoną współpracę organów regionalnych i międzynarodowych, w tym UNODC; · budowanie potencjału w zakresie zarządzania kontrolą granic, w tym kontakty między ekspertami i pomoc techniczną; · pełne wdrożenie programu działań ONZ dotyczącego zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką oraz jego zwalczania i eliminowania, z priorytetowym potraktowaniem współpracy morskiej, w tym wymianę informacji oraz rozwój współpracy operacyjnej między zainteresowanymi podmiotami w regionie Karaibów i państwach członkowskich UE; · wspieranie budowania potencjału organów administracji sądowej oraz reformy sądowej w ramach zwalczania przestępczości międzynarodowej. 5. TEMAT V: WSPÓLNE DZIAŁANIA NA FORACH DWU- I WIELOSTRONNYCH ORAZ W KWESTIACH GLOBALNYCH 5.1. ZARYS OGÓLNY Region Karaibów i UE stoją przed szeregiem wspólnych wyzwań i problemów i są zdecydowane działać w sposób skoordynowany, tak aby opracować wspólne zasady reagowania na szczeblu międzynarodowym. Dialog polityczny i konsultacje odbywają się już teraz na różnych poziomach, co pozwala omówić kwestie globalne na forach dwustronnych i wielostronnych, czego przykładem jest konferencja COP 17, która odbyła się niedawno w Durbanie. CARIFORUM i UE reprezentują łącznie 42 kraje. Przy częstszych konsultacjach, lepszym uzgodnieniu stanowisk i wzmocnionej koordynacji oba regiony mogą wywierać bardziej decydujący wpływ na kwestie o wspólnym znaczeniu, takie jak: propagowanie praw człowieka, wartości i rządów demokratycznych; reformę Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz międzynarodowego systemu finansowego i instytucji istniejących w ramach tego systemu; skoordynowaną reakcję na światowy kryzys finansowy i gospodarczy; osiągnięcie milenijnych celów rozwoju oraz sfinalizowanie dauhańskiej agendy rozwoju. 5.2. CELE I DĄŻENIA Partnerzy usprawnią dialog na temat problemów globalnych, aby wskazać obszary współpracy, skoordynować swoje stanowiska i wspólnie podjąć określone inicjatywy i działania. Obaj partnerzy pragną propagować i podtrzymywać system skutecznego multilateralizmu z silnymi, przedstawicielskimi instytucjami mającymi mandat do działania. Wyższy stopień koordynacji polityki i wymiany informacji pozwoli wywierać większy wspólny wpływ w ramach konsultacji i uczulać osoby trzecie na kwestie o wspólnym znaczeniu. Państwa UE i CARIFORUM będą starały się koordynować swoje stanowiska w ramach instytucji wielostronnych, których są członkami (ONZ, międzynarodowe instytucje finansowe, WTO itp.), a w ramach międzynarodowych grup i organizacji, do których należy jedna ze stron (G8, G20, Sojusz Małych Państw Wyspiarskich (AOSIS) itp.), będą starały się uwzględniać interesy drugiej strony i kwestie wzbudzające jej zaniepokojenie. 5.3. WSPÓLNE DZIAŁANIA Poprzez politykę i dialog polityczny oba regiony przeprowadzą konsultacje na temat kwestii o szerszym znaczeniu oraz określą ewentualne wspólne stanowisko i wyznaczą kierunek połączonych działań na rzecz wdrożenia wspólnych priorytetów. Wspólne działania w tym kontekście mogłyby obejmować: · współpracę w zakresie propagowania praw człowieka, demokratycznych zasad, praworządności i dobrych rządów, w tym także wolnych i uczciwych wyborów, zwalczając korupcję, pranie pieniędzy, finansowanie terroryzmu, przestępczość zorganizowaną i uchylanie się od opodatkowania; · wspólne działania na rzecz reformy systemu ONZ w celu zwiększenia jego reprezentatywności, przejrzystości, rozliczalności, wydajności i skuteczności, w tym kompleksowa reforma Rady Bezpieczeństwa; · opracowywanie w miarę możliwości wspólnych dla całego regionu stanowisk w ramach systemu ONZ i międzynarodowych instytucji finansowych oraz dążenie do wzajemnego wspierania swoich inicjatyw; · przyczynianie się do modernizacji MFW i Banku Światowego, między innymi aby lepiej dawały one wyraz zmianom w gospodarce światowej przez większą reprezentację dynamicznych rynków wschodzących oraz krajów rozwijających się; · usunięcie trudności związanych z reformami strukturalnymi, które wzmacniają regulację i nadzór, pobudzają i podtrzymują globalny popyt i sprzyjają tworzeniu miejsc pracy w stosunkach dwustronnych poprzez umowę z Kotonu i umowę o partnerstwie gospodarczym, a także w ramach Banku Światowego, MFW, G8 i G20; · stworzenie instrumentów wzmacniających mechanizmy gwarantujące bezpieczeństwo finansowe, co pomoże krajom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji zyskać większą odporność na niespodziewane zewnętrzne wstrząsy; · zgodnie z zaangażowaniem na rzecz opartego na określonych regułach, wielostronnego systemu handlu, uważając handel za kluczowy czynnik wzrostu i rozwoju, partnerzy będą prowadzili regularne konsultacje i realizowali aktywny program negocjacji wielostronnych, tak aby włączyć się w ogólne negocjacje służące doprowadzeniu dauhańskiej rundy rozwojowej do pomyślnego, ambitnego, kompleksowego i wyważonego rozwiązania, wykorzystując dotychczasowe postępy; · dalsze wspieranie działań na rzecz zwiększenia konkurencyjności krajów rozwijających się, a w szczególności małych gospodarek znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, na światowym rynku. 6. ZASADY WDRAŻANIA I MECHANIZMY MONITOROWANIA 6.1. ZASADY WDRAŻANIA Omawiane partnerstwo będzie obejmowało wiele podmiotów instytucjonalnych i pozainstytucjonalnych na poziomie regionalnym, krajowym i lokalnym, tak w UE, jak i w regionie Karaibów, i będzie przez te podmioty wdrażane. Odpowiedzialność za jego skuteczne wdrożenie ponoszą wspólnie wszystkie kraje CARIFORUM oraz państwa członkowskie i instytucje UE. Wskazane wspólne działania powinny uzupełniać istniejące umowy, struktury i instrumenty współpracy między regionem Karaibów a UE i za ich pomocą powinny być realizowane, co zapewni efekt synergii i pozwoli uniknąć dublowania działań. Społeczeństwo obywatelskie, podmioty pozapaństwowe i parlamenty mają do odegrania ważną rolę we wdrażaniu wspólnej strategii i będą w nią zaangażowane przez dialog obejmujący wszystkie podmioty. Wdrażanie wspólnej strategii partnerstwa UE-Karaiby będzie wspierane finansowo stosownie do potrzeb przez istniejące instrumenty, takie jak Europejski Fundusz Rozwoju (EFR), Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI), Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR), Karaibski Fundusz Rozwoju, programy tematyczne UE oraz Instrument na rzecz Stabilności, przyszły Instrument Partnerstwa, Karaibski Instrument Inwestycyjny lub ich następcy, a także instytucje finansowe, takie jak Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) oraz Karaibski Bank Rozwoju. Stosownie do potrzeb i możliwości instrumentom tym będą towarzyszyły dalsze wkłady państw CARIFORUM i państw członkowskich UE. 6.2. MECHANIZMY MONITOROWANIA Regularne spotkania przywódców z obu regionów, w tym wszystkich liczących się przedstawicieli instytucji UE i CARIFORUM) będą nadal zapewniały wskazówki polityczne dla partnerstwa. Spotkania te będą służyły ocenie postępów, wyznaczeniu nowych kierunków dla strategii oraz określeniu wskazówek na przyszłość z uwzględnieniem nowych globalnych wyzwań i potrzeb regionalnych. Oprócz dialogu politycznego, wspólna grupa robocza CARIFORUM-UE, mająca siedzibę w Brukseli, będzie okresowo monitorowała i oceniała postępy i będzie przygotowywała odpowiednie zalecenia. W skład tej grupy roboczej będą wchodzili urzędnicy Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, Komisji Europejskiej, CARIFORUM i państw członkowskich UE. W razie konieczności dołączać mogą do nich eksperci z KTZ i regionów najbardziej oddalonych. Grupa robocza będzie regularnie przedkładała przywódcom państw sprawozdanie z postępów. [1] Do grupy państw CARIFORUM należą: Antigua i Barbuda, Bahamy, Barbados, Belize, Dominika, Dominikana, Grenada, Gujana, Haiti, Jamajka, Kuba, Montserrat, Saint Kitts i Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Surinam, Trynidad i Tobago. [2] Do CARIFORUM należą wszystkie państwa członkowskie CARICOM (z wyjątkiem Montserratu) oraz nienależące do CARICOM Dominikana i Kuba.