[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 7.10.2005

COM(2005) 133 końcowy

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY I PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Przyspieszenie tempa realizacji Milenijnych Celów Rozwoju - finansowanie rozwoju i efektywność pomocy

{SEC(2005) 453}{SEC(2005) 454}

STRESZCZENIE

W ramach Spotkania Wysokiego Szczebla (High Level Event - HLE) ONZ, na którym ocenione zostaną postępy w realizacji Deklaracji Milenijnej, w tym Milenijnych Celów Rozwoju (Millennium Development Goals - MDG), odbędzie się odrębne spotkanie w sprawie finansowania rozwoju (Financing for Development - FfD), a samo Spotkanie Wysokiego Szczebla poprzedzi Dialog Wysokiego Szczebla ONZ w sprawie finansowania rozwoju. Okoliczności te uwzględniono przy formułowaniu poszczególnych pytań w dorocznym kwestionariuszu kontrolnym przedłożonym Państwom Członkowskim w październiku 2004 r.

Na podstawie odpowiedzi Państw Członkowskich Komisja: (1) aktualizuje informacje o stanie realizacji ośmiu „zobowiązań z Barcelony” podjętych przez UE w kontekście Konferencji w sprawie Finansowania Rozwoju w Monterrey w 2002 r., (2) ocenia, które z nich powinny zostać odnowione (urzędowa pomoc na rzecz rozwoju [Official Development Assistance - ODA], innowacyjne źródła finansowania, umorzenie długów), w których dziedzinach postęp dokonany w obrębie Unii Europejskiej lub na arenie międzynarodowej uzasadnia rewizję zobowiązań (koordynacja, powszechne dobra publiczne [Global Public Goods - GPG]), oraz (3) przedstawia konkretne propozycje nowych zobowiązań UE.

Pierwotne zobowiązania dotyczące wysokości ODA, koordynacji polityk i harmonizacji procedur, uwolnienia środków pomocowych, pomocy w zakresie handlu (Trade Related Assistance - TRA) oraz umorzenia długów mogą zostać zrealizowane w 2006 r., w związku z czym może to być odpowiedni czas na rozważenie nowych konkretnych zobowiązań na okres późniejszy. Stan prac w zakresie GPG oraz innowacyjnych źródeł finansowania uzasadnia rozważenie podjęcia konkretniejszych zobowiązań. Jednakże biorąc pod uwagę stan rozmów w sprawie reformy międzynarodowego systemu finansowego, osiągnięcie pożądanych rezultatów przed 2006 r. należy uznać za mało prawdopodobne.

Komunikat zarysowuje drogę w kierunku ewentualnego nowego celu tymczasowego w zakresie zwiększenia wysokości ODA w UE do 2010 r. oraz w kierunku realizacji celu ONZ w zakresie proporcji ODA do dochodu narodowego brutto (DNB), przewidującego osiągnięcie poziomu 0,7% do 2015 r. Sugeruje on nowe sposoby pozyskiwania pomocy oraz politykę innowacyjnych źródeł finansowania, a także proponuje sposoby uporania się z problemami w zakresie zadłużenia, jakie nadal utrzymują się w krajach o niskim dochodzie, które skorzystały z programu HIPC. W odniesieniu do GPG komunikat sugeruje ponowne zdefiniowanie zobowiązania UE. Główne wyzwanie w zakresie koordynacji i harmonizacji leży w wiarygodnym wdrożeniu niedawno uzgodnionych przepisów ramowych UE i wyników ostatniego Forum Wysokiego Szczebla w sprawie efektywności pomocy oraz podjęciu dalszych konkretnych kroków w dziedzinie komplementarności w niesieniu pomocy. Zobowiązanie dotyczące reformy międzynarodowego systemu finansowego musi zostać wzmocnione.

1. Kontekst: Konsensus z Monterrey, wkład UE i droga naprzód

Na Konferencji w sprawie Finansowania Rozwoju w Monterrey poruszono dwa zagadnienia: niezbędnych „środków” (tzn. finansowania) i najskuteczniejszych „sposobów” (tzn. efektywności pomocy) realizacji uzgodnionych na forum międzynarodowym celów rozwoju, w tym również celów Deklaracji Milenijnej. Działania w kierunku realizacji obu tych celów wspierają się wzajemnie i w obu kierunkach należy poczynić postępy. UE przyczyniła się do pozytywnego wyniku Konferencji w Monterrey poprzez tzw. „zobowiązania z Barcelony”[1], obejmujące:

- zobowiązania w zakresie ODA, jej wysokości i źródeł – zwiększenie ODA, innowacyjne źródła finansowania, inicjatywy w zakresie GPG i umorzenie długów głęboko zadłużonych krajów ubogich (HIPC);

- zobowiązania w zakresie efektywności pomocy – ściślejsza koordynacja polityk i harmonizacja procedur, uwolnienie środków pomocowych, pomoc w zakresie handlu (TRA), reforma międzynarodowego systemu finansowego.

Rada upoważniła Komisję do monitorowania wdrożenia zobowiązań. Sprawozdanie z 2003 r. wykorzystano w przygotowaniach do pierwszego Dialogu Wysokiego Szczebla ONZ w sprawie finansowania rozwoju w październiku 2003 r.[2] Sprawozdanie z 2004 r.[3] doprowadziło do powstania raportu UE „Advancing coordination, harmonisation and alignment: The contribution of the EU” („Przyspieszenie koordynacji, harmonizacji i dostosowania: wkład UE”), przyjętego przez Radę w listopadzie 2004 r.[4], na którym w dużej mierze bazowało II Forum Wysokiego Szczebla (HLF II) w Paryżu w marcu 2005 r.

Do głównych wyzwań stojących przed HLE, w odniesieniu do których od UE oczekuje się znaczącego wkładu, są: (i) utrzymująca się luka w finansowaniu, (ii) efektywne wykorzystanie ODA oraz (iii) utrzymujące się, niemożliwe do spłacenia poważne zadłużenie wielu krajów ubogich.

Postępy w realizacji zobowiązań UE przedstawiono szczegółowo w odrębnym dokumencie roboczym służb Komisji.[5]

2. Zobowiązanie zwiększenia środków finansowych na ODA

2.1. Realizacja zobowiązania przez UE w 2003 r.

W odniesieniu do proporcji ODA/DNB zobowiązanie z Barcelony przewiduje osiągnięcie bazowego poziomu 0,33% przez każde z Państw Członkowskich wnoszących wkład w realizację zbiorowego celu UE dotyczącego osiągnięcia poziomu 0,39% do 2006 r. W 2003 r. UE osiągnęła przeciętny współczynnik ODA/DNB na poziomie 0,34%. Jest to więcej niż wynosi średnia krajów tworzących Komitet ds. Pomocy na rzecz Rozwoju OECD (OECD/DAC) (z wyjątkiem Norwegii i Szwajcarii). Dziesięć Państw Członkowskich zrealizowało lub zobowiązało się do zrealizowania zobowiązania osiągnięcia ODA/DNB na poziomie 0,7%. Zmniejszenie ODA w Austrii, Danii, Irlandii, Hiszpanii, Szwecji i Włoszech odnotowane w 2003 r. częściowo wynikało z wyjątkowych poziomów wzrostu ODA w 2002 r. związanych ze szczególnymi wysiłkami w zakresie umorzenia długów.

Diagram 1: Poziom ODA w Państwach Członkowskich UE w 2003 r.

[pic]

Źródło danych: Roczne sprawozdanie OECD/DAC za 2004 r., załączniki statystyczne.

Diagram 2: Wkład ODA/DNB w 2003 r.: UE w porównaniu z innymi członkami Komitetu ds. Pomocy na rzecz Rozwoju

[pic]

Źródło danych: Roczne sprawozdanie OECD/DAC za 2004 r., załączniki statystyczne.

W 12 Państwach Członkowskich poziom ODA pod względem rzeczywistej wysokości podniósł się w 2003 r. w porównaniu z 2002 r.[6] W 2003 r. wkład UE25 z tytułu ODA wzrósł z 28,4 mld EUR w 2002 r. do 33 mld EUR, co stanowi wzrost o 4,6 mld EUR w ciągu roku. Zbiorowy wkład Państw Członkowskich wzrósł, według wartości rzeczywistych, o 53%.

Przepływy w ramach ODA zwiększyły się, jednak znaczna część tego wzrostu wynikła z działań w zakresie umarzania długów. Nie jest to zgodne z duchem konsensusu z Monterrey, wskazującego, że inicjatywa HIPC „powinna być w całości finansowana ze środków dodatkowych”. W związku z tym skutek i wpływ przepływów w ramach ODA wynikających z działań w zakresie umarzania długów, tak jak to miało miejsce w przypadku Iraku, będzie musiał zostać poddany dokładnemu badaniu. Ponadto ważne jest, aby debaty na temat definicji ODA nie zaważyły niekorzystnie na wiarygodności i wymierności zaangażowania donatorów zadeklarowanego w Monterrey.

Diagram 3: Przepływy w ramach ODA w UE i umarzanie długów 2000-2003 r.

[pic]

Źródło danych: Roczne sprawozdanie OECD/DAC za 2004 r., załączniki statystyczne.

2.2. Perspektywy ODA na 2006 r.

Jeżeli zobowiązania Państw Członkowskich zostaną z czasem potwierdzone, UE jako całość osiągnie poziom ODA wynoszący 0,42% DNB w 2006 r., co stanowiłoby potencjalną alokację na poziomie 46,5 mld EUR rocznie. W tym kontekście szczególnie niepokojący pozostaje niski poziom włoskiej ODA.

Tabela 1: Poziom ODA w UE w latach 2003-2006 r.

[pic]

Źródła danych: Roczne sprawozdanie OECD/DAC za 2004 r., załączniki statystyczne i odpowiedzi Państw Członkowskich UE na kwestionariusz dotyczący Monterrey.

2.3. Nowy cel tymczasowy na 2010 r.

Rada Europejska na posiedzeniu w grudniu 2004 r. potwierdziła zobowiązanie EU w odniesieniu do realizacji MDG i upoważniła Komisję do przedstawienia Radzie „ konkretnych propozycji dotyczących ustanowienia nowych i odpowiednich celów w zakresie ODA na okres 2009-2010 r., przy uwzględnieniu pozycji nowych Państw Członkowskich ”.

Komisja proponuje ustanowienie dwóch powiązanych celów do realizacji do 2010 r.:

1. indywidualnego progu dla Państw Członkowskich, z rozróżnieniem na państwa, które były już członkami UE w 2002 r. (zobowiązania UE-15 z Barcelony), a tymi, który przystąpiły do UE później (UE-10).

2. zbiorczej średniej dla wszystkich Państw Członkowskich (UE-25).

Powyższe cele muszą być wystarczająco ambitne, aby w sposób wiarygodny zapewnić możliwość osiągnięcia poziomu 0,7% do 2015 r. Zgodnie z wnioskiem Rady o ustanowienie „nowych, adekwatnych wartości docelowych” oznaczałoby to osiągnięcie połowy tego poziomu do 2010 r. Na podstawie podejścia stosowanego w odniesieniu do zobowiązań z Barcelony z 2002 r. Komisja proponuje, aby:

3. każde z Państw Członkowskich uczestniczących w zobowiązaniach z Barcelony (UE-15), które nadal znajduje się poniżej wartości granicznej, zwiększyło ODA do nowego indywidualnego poziomu 0,51 % ODA/DNB.

4. nowe Państwa Członkowskie, które przystąpiły po 2002 r. (UE-10) osiągnęły indywidualny poziom 0,17% ODA/DNB w 2010 r., zbliżając się w ten sposób do połowy określonego w „dorobku z Barcelony” poziomu 0,33% na 2015 r.

Wartość 0,51% w 2010 r. stanowi punkt środkowy między wartościami 0,33% w 2006 r. i 0,7% w 2015 r. Takie rozwiązanie zapewnia sprawiedliwe rozłożenie obciążenia między Państwa Członkowskie i prowadzi do średniej zbiorowej (0,56)% (EU-25), która umożliwi uzyskanie około 20 mld EUR dodatkowych środków do 2010 r.

Tabela 2 (zrewidowana): Propozycja nowych celów w UE na lata 2006-2010

[pic]

W świetle powyższego Komisja wzywa Radę do:

- kontynuacji wysiłków na rzecz realizacji zobowiązania z Barcelony w zakresie ODA, wezwania tych spośród państw UE-15, które jeszcze tego nie uczyniły, do ustalenia, do 2006 r., ostatecznego harmonogramu realizacji celu w zakresie osiągnięcia założonego przez ONZ poziomu ODA/DNB wynoszącego 0,7%;

- wezwania Państw Członkowskich , które przystąpiły do Unii po zobowiązaniach z Barcelony (marzec 2002 r.) (UE-10), do ustalenia ostatecznego harmonogramu osiągnięcia celów określanych „dorobkiem Barcelony” do 2015 r.;

- zapewnienia, aby dalsze umarzanie długów z jednej strony oraz zmiany w definicji ODA z drugiej strony nie wpłynęły niekorzystnie na wiarygodność zobowiązań poczynionych w Monterrey;

- uzgodnienia proponowanych średnioterminowych celów indywidualnych i zbiorowych na 2010 r.

3. EFEKTYWNOść POMOCY: KOORDYNACJA, KOMPLEMENTARNOść

Działania mające na celu poprawę efektywności ODA miałyby ograniczyć koszty transakcji, zapewnić większą skuteczność asygnowanych środków i umożliwić podejmowanie długoterminowych zobowiązań, co w sumie oznacza udostępnienie krajom beneficjentom większej ilości zasobów. Większość Państw Członkowskich poddała reformie sposób ustalania priorytetów w zakresie pomocy zewnętrznej, jej organizacji i wdrożenia. Własna reforma Komisji zaczęła przynosić owoce i będzie nadal prowadzona, między innymi przez uproszczenie zewnętrznych instrumentów pomocowych omawiane obecnie w kontekście Perspektywy Finansowej na lata 2007-2013.

Silnym bodźcem dla międzynarodowego procesu w zakresie harmonizacji było Forum Wysokiego Szczebla w sprawie efektywności pomocy (HLF II), mające miejsce w Paryżu w marcu 2005 r., na którym ustalono kompletny harmonogram gotowy do realizacji: Donatorzy z całego świata i kraje otrzymujące pomoc porozumiały się co do zobowiązań dotyczących własności, dostosowania, harmonizacji, zarządzania ukierunkowanego na wyniki oraz wzajemnej odpowiedzialności.[7]. Wkładem UE w kontekście HLF II było przyjęcie ram wspólnotowych obejmujących określone w czasie cele[8]. Ich podstawą są konkluzje Rady w sprawie harmonizacji z listopada 2004 r. Ponadto UE zobowiązała się w Paryżu do dodatkowych konkretnych celów, w szczególności do: (1) zapewniania całości pomocy w zakresie budowania potencjału w formie skoordynowanych programów z rosnącym udziałem projektów, w które zaangażowanych jest wielu donatorów, (2) przekazywania 50% pomocy rządowej przez systemy krajowe, (3) unikania tworzenia nowych jednostek realizacji projektów, (4) podwojenia udziału procentowego pomocy udzielanej przez wsparcie budżetowe i uzgodnienia sektorowe oraz (5) ograniczenia liczby nieskoordynowanych misji o 50%. Konieczna jest stopniowa realizacja tych zobowiązań do 2010 roku.

Niemniej jednak postępy są nadal zbyt wolne, utrzymują się też rozbieżności między politycznymi zobowiązaniami a konkretnymi działaniami w zakresie wdrożenia. W wielu politycznie wrażliwych obszarach, gdzie w grę wchodzą ważne interesy (tzn. imigracja, badania) UE działa pod względem podejścia w sposób znacznie bardziej skoordynowany, niż w zakresie pomocy rozwojowej. Jest to paradoksem w dziedzinie, w której UE zapewnia największy na świecie udział ODA (55%) oraz powtarzane są wezwania do solidarności i zbiorowego reagowania.

Nawet w trudnych, nadal w dużym stopniu międzyrządowych obszarach, takich jak polityka zagraniczna i bezpieczeństwo, UE zdołała przyjąć podstawę wspólnych działań (Europejska Strategia Bezpieczeństwa). Trudno zrozumieć, że w opisanym powyżej kontekście w dziedzinie polityki takiej jak rozwój, regulowanej ścisłymi zasadami Traktatu (z Nicei lub Konstytucyjnego) nie poczyniono większych postępów. W celu udoskonalenia, wdrożenia i monitorowania koordynacji i komplementarności UE powinna podjąć starania w kierunku uzgodnienia prawdziwej Europejskiej Strategii Rozwoju lub ram obejmujących przewodnie zasady i reguły pozwalające na zwiększenie efektywności ogromnych ilości środków pomocowych, jakimi dysponuje oraz uczynienia ich prawdziwie „europejskimi”. Istnieje kilka łatwych do zaadaptowania elastycznych modeli ramowych. Mamy wspólne cele (MDG) oraz ustaliliśmy środki i niektóre punkty odniesienia. UE musi sformalizować takie ramy i sposoby ich działania. W obszarach, gdzie UE posiada wartość dodaną jako podmiot zbiorowy, pomoc wspólnotowa powinna odgrywać, podobnie jak w innych dziedzinach polityki, rolę katalizatora poprzez udoskonalone sposoby działania, takie jak współfinansowanie i współpraca instytucjonalna. W Atlasie Donatorów UE określono obszary fragmentacji, luk i stopień nakładania się działań poszczególnych donatorów. W realizacji koncepcji podziału prac niezbędny jest skok jakościowy, w związku z czym potrzebne będzie udoskonalenie komplementarności operacyjnej. Jak wspomniano w Konkluzjach Rady (ADWPH), wspólne wieloletnie programowanie na poziomie UE ułatwiłoby taki podział prac na poziomie krajowym.

Zasadnicze znaczenie będzie miało objęcie przyszłymi działaniami na rzecz poprawy koordynacji i komplementarności również wkładu sektora prywatnego, a także uczestników spośród społeczeństwa obywatelskiego.

W świetle powyższego Komisja wzywa Radę do:

- ścisłego monitorowania wdrożenia zaleceń wynikających z Konkluzji Rady z listopada 2004 r.;

- rozpoczęcia dyskusji na temat ustanowienia dobrowolnych ram wspólnotowych dla pomocy rozwojowej, opierających się na otwartej metodzie koordynacji, pozwalających na połączenie kompetencji wspólnotowych i przedsięwzięć krajowych;

- rozpatrywania stałego sprawozdania o stanie zaangażowania UE w działania z zakresu pomocy rozwojowej, przygotowywanego przez Komisję we współpracy z Państwami Członkowskimi;

- rozpoczęcia debaty operacyjnej w sprawie komplementarności, zwłaszcza podziału prac na poziomie krajowym, w kontekście wspólnych, wieloletnich dokumentów programowych.

4. Uwolnienie środków pomocowych

Jak ustalono w Barcelonie, Unia Europejska poczyniła znaczne postępy w kierunku zapewnienia większej wartości środków przekazywanych przez siebie w ramach ODA w stosunku do kosztów. Działając zgodnie z zaleceniem Komitetu ds. Pomocy na rzecz Rozwoju, Państwa Członkowskie uwolniły środki pomocowe na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych. Ponadto większość z nich czyni starania w kierunku uwolnienia dalszych funduszy. W odniesieniu do propozycji dotyczących uwolnienia wspólnotowych środków pomocowych trwa obecnie proces legislacyjny. UE dąży również do jednoczesnego wprowadzenia zmian w załączniku IV do umowy z Kotonu.

Komisja zwraca uwagę, że zasady jednolitego rynku WE i konkurencji stosują się do zamówień na pomoc rozwojową Państw Członkowskich i że Komisja zamierza w sposób aktywny zapewnić funkcjonowanie wspólnego rynku. Ponadto dwa badania zlecone przez OECD/DAC i Komisję podkreśliły równolegle dodatkowe korzyści i pozytywny wpływ uwolnienia dalszych środków.

W świetle powyższego Komisja wzywa Radę do:

- szybkiego ukończenia prac nad wnioskiem Komisji dotyczącym rozporządzenia o uwolnieniu środków pomocowych;

- wsparcia bieżących debat na poziomie międzynarodowym, dotyczących dalszego uwolnienia środków pomocowych, poza zakresem objętym zaleceniem Komitetu ds. Pomocy na rzecz Rozwoju, ze szczególnym naciskiem na pomoc żywnościową, transport pomocy żywnościowej oraz dostęp krajów beneficjentów do pomocy ze strony donatorów.

5. Pomoc w zakresie handlu (TRA)

UE wnosi największy wkład w inicjatywę TRA w skali globalnej[9], zapewniając niemal 50% środków, czyli 1 mld EUR rocznie, w tym na potrzeby kluczowych programów angażujących więcej niż jednego donatora, takich jak zintegrowane programy ramowe dla krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC) oraz Globalny Fundusz Powierniczy Doha. Pod względem ilościowym UE znajduje się więc na dobrej drodze ku realizacji swojego zobowiązania z 2002 r.

Wyzwanie stanowi dalsza poprawa jakości i efektywności TRA oraz reagowanie na nowe potrzeby. W tym kontekście Komisja Europejska i niektóre Państwa Członkowskie dokonały oceny swoich własnych działań w zakresie TRA w 2004 r.[10] W trakcie oceny stwierdzono przede wszystkim, że pomoc w zakresie handlu: (1) doprowadziła do pogłębienia wiedzy na temat zagadnień związanych z handlem w krajach partnerskich oraz przyczyniła się do usprawnienia działalności wywozowej i wzrostu produktywności przedsiębiorstw lokalnych; (2) powinna być oparta na kompleksowej ocenie potrzeb, wykorzystywanej przez rządy krajów-odbiorców i wszystkich donatorów; (3) powinna być bardziej elastyczna i dostosowywać się do szybko zmieniającej się sytuacji.

W przyszłości nacisk należy położyć na koordynację w zakresie planowania TRA i jej efektywną realizację w ramach UE oraz szerszej społeczności donatorów. Prace Nieformalnej Grupy Ekspertów ds. Handlu i Rozwoju UE oraz konstruktywny wkład w prace Komitetu ds. Pomocy na rzecz Rozwoju OECD w zakresie monitorowania są krokami w tym kierunku. Na 2005 r. planuje się wspólną ewaluację koordynacji działań UE w dziedzinie TRA.

Coraz częściej mówi się o tym, że wiele krajów rozwijających się będzie musiało liczyć się ze znacznymi kosztami dostosowań, aby sprostać wyzwaniu integracji w wielostronny system handlu i w pełni korzystać z liberalizacji handlu osiągniętej w wyniku negocjacji agendy rozwoju WTO z Doha. Dostosowanie gospodarcze handlu i rozwój będą tylko możliwe przez znaczne zwiększenie finansowania pomocy w zakresie handlu i rozwój strony podażowej. Komisja będzie starać się ustanowić specjalny instrument, który mógłby opierać się na innowacyjnych źródłach finansowania, którego głównym celem byłoby osiągnięcie celu włączenia Afryki w infrastrukturę i handel.

W świetle powyższego UE wzywa Radę do wyrażenia zgody na:

- poprawę koordynacji działań UE: (1) zarówno na poziomie centralnym jak i w terenie, angażując kraj/region beneficjenta oraz pozostałych kluczowych donatorów oraz (2) w odniesieniu do wkładu UE w szersze inicjatywy międzynarodowe, takie jak zintegrowane ramy dla krajów najsłabiej rozwiniętych. W tym celu można wykorzystać istniejące kanały koordynacji, np. Grupę Ekspertów UE ds. Handlu i Rozwoju; działania w tym kierunku obejmowałyby intensyfikację wymiany informacji w odniesieniu do planowania i realizacji TRA oraz wymianę „najlepszych praktyk”;

- nasilenie dialogu z krajami beneficjentami w celu zapewnienia włączenia przez nie polityki handlowej w ich krajowe strategie zwalczania ubóstwa i rozwoju;

- poprawę programowania TRA poprzez dokonywanie systematycznych ocen potrzeb handlowych ;

- zapewnienie większej elastyczności programów TRA, tak aby mogły one dostosowywać się do zmieniającej się sytuacji (np. uwzględniać zagadnienia sanitarne i fitosanitarne) oraz wykorzystywać nowe metody realizacji , np. budżetowe i sektorowe wsparcie w celu: (1) ułatwienia dostosowania się do reform polityki handlowej z uwzględnieniem wymiaru społecznego, (2) wzmocnienia sektora produkcyjnego, (3) wsparcia mechanizmów zabezpieczeń socjalnych w celu ochrony ubogich oraz (4) promowania komplementarności polityki handlowej i ochrony środowiska z ukierunkowaniem na zrównoważony rozwój;

- udzielenie dodatkowego wsparcia na rzecz dostosowań handlowych i integracji w związku z oczekiwanymi wysokimi kosztami integracji handlowej w krajach rozwijających się;

- zbadanie zakresu finansowania inicjatyw horyzontalnych TRA w celu zapewnienia wydajniejszego wsparcia w różnych regionach geograficznych lub z udziałem organizacji wielostronnych.

6. Powszechne dobra publiczne

W 2003 r. Francja i Szwecja powołały międzynarodową Grupę Roboczą ds. Powszechnych Dóbr Publicznych . Za pośrednictwem Koła Przyjaciół Grupy Roboczej zaangażowano również zainteresowane strony. Z kwestionariusza dotyczącego Monterrey wynika, że dziesięć Państw Członkowskich UE i Komisja są aktywnie zaangażowane w debatę. Sprawozdanie końcowe powinno obejmować określony w czasie plan działania o w pełni ustalonych kosztach, mający na celu zapewnienie sześciu rodzajów powszechnych dóbr publicznych.

Wydaje się, że zarysowuje się konsensus pośród Państw Członkowskich (1) w odniesieniu do definicji międzynarodowych dóbr publicznych (International Public Goods, IPG) oraz znaczenia sześciu priorytetowych IPG dla usprawnienia działań: handlu, wiedzy, pokoju i bezpieczeństwa, stabilności finansowej, globalnych obszarów wspólnych, zwalczania chorób zakaźnych oraz (2) w odniesieniu do gotowości przeanalizowania planu działania pod kątem wypracowania wspólnej platformy UE dla celów zapewniania, a także finansowania IPG oraz (3) w odniesieniu do zasady, że dobra IPG powinny być finansowane jedynie z istniejących funduszy ODA, jeżeli zapewnienie ich powiązane jest z Milenijnymi Celami Rozwoju, trzema filarami zrównoważonego rozwoju oraz pozostałymi uzgodnionymi celami w zakresie rozwoju.

W świetle powyższego Komisja wzywa Radę do:

- przeanalizowania planu działań grupy roboczej w nadchodzącym czasie na podstawie wniosku Komisji dotyczącego wspólnej platformy UE dla celów zapewniania i finansowania IPG;

- ustalenia, które IPG nie należą do dziedziny rozwoju i w związku z tym powinny być finansowane ze źródeł finansowania innych niż ODA w krajowych budżetach;

- aktualizacji zobowiązania z Barcelony w następujący sposób: kontynuując prace w kierunku podjęcia wielostronnych działań w celu sprawniejszego zapewniania priorytetowych międzynarodowych dóbr publicznych, poczynając od ustanowienia planu działania na poziomie UE do 2006 r.

7. Innowacyjne źródła finansowania oraz nowe mechanizmy realizacji

Rada Europejska na posiedzeniu w grudniu 2004 r. uzgodniła „ zbadanie innowacyjnych sposobów finansowania ” oraz poprosiła Komisję o przedłożenie odnośnych wniosków pod kątem Spotkania na Wysokim Szczeblu.

Jeżeli kraje rozwijające się mają osiągnąć Milenijne Cele Rozwoju potrzebna jest znacznie większa pomoc. Oprócz przyjęcia nowych i odpowiednich celów z zakresu ODA na 2010 r., co musi pozostać pierwszym priorytetem, UE musi zdefiniować swoje stanowisko w międzynarodowej debacie w sprawie innowacyjnych źródeł. Niemniej jednak nie może to opóźnić działań w zakresie zwiększenia tradycyjnych źródeł finansowania.

Cel mobilizacji dodatkowych i bardziej stabilnych źródeł finansowania powinien przyświecać dyskusji dotyczącej innowacyjnych źródeł finansowania oraz sposobów pozyskiwania pomocy, oraz powinien, średniookresowo, doprowadzić do zapewnienia przewidywalnego finansowania, w pewnym sensie zbliżonego do „zasobów własnych” przeznaczonych na rozwój.

Kilka Państw Członkowskich zaangażowało się w badanie różnych typów innowacyjnych mechanizmów finansowania, spośród których najpoważniejsze wnioski dotyczą:

- brytyjskiej propozycji „zaliczkowego” podnoszenia zagwarantowanych poziomów pomocy (front-loading) poprzez „Międzynarodowy Instrument Finansowy” (International Finance Facility - IFF) ;

- szeregu propozycji dotyczących opodatkowania międzynarodowego zawartych w „raporcie Landaua” i pracach „grupy Luli”, w skład której wchodzą prezydenci Brazylii, Chile, Francji i premier Hiszpanii;

- opcji dobrowolnych , takich jak loteria globalna lub datki charytatywne .

Wszystkie te propozycje są godne uwagi, należy jednak przeanalizować je przy zastosowaniu zestawu kryteriów w celu ustalenia najbardziej obiecujących opcji. Przykładowe kryteria: Jakie fundusze zebrano by realizując poszczególne propozycje? W jakim stopniu byłyby to fundusze dodatkowe? Na ile byłyby stabilne i przewidywalne? Jakie jest ich oddziaływanie na konkurencyjność/sektory? Jakie są minusy, np. koszty wdrożenia i administracji itp.? Które z propozycji można zrealizować najszybciej? Czy potrzebne jest wsparcie (prawie) powszechne, czy też propozycje mogą być realizowane na poziomie regionalnym, np. poziomie UE?[11]

Instrument IFF jest tymczasowym instrumentem wczesnej realizacji zobowiązań z Monterrey przez emisję obligacji na międzynarodowych rynkach kapitałowych, przy równoczesnym podjęciu przez donatorów wiążących zobowiązań dokonywania regularnych płatności na rzecz instrumentu. Nie ma on na celu wyasygnowania dodatkowych środków oprócz uzgodnionych już w Monterrey w 2002 r., jednak może pomóc w wypełnieniu luki w finansowaniu do 2015 r. na drodze do realizacji Milenijnych Celów Rozwoju. Komisja Europejska uważa, że propozycja dotycząca IFF zasługuje na dokładną analizę, jednak budzi ona pewne zastrzeżenia i wymaga wyjaśnienia kwestii szczegółowych, zwłaszcza w zakresie zarządzania. Koncepcja zaliczkowego udzielenia pomocy jest wprawdzie obiecująca, ponieważ umożliwia szybkie uruchomienie dodatkowych środków, jednak wymagałaby zwiększenia możliwości absorpcji środków w krajach rozwijających się. W krajach donatorów i beneficjentów mogą pojawić się również skutki międzypokoleniowe. W przyszłości koszty instrumentu będą musieli ponieść podatnicy, choć zwolennicy rozwiązania twierdzą, że jego założeniem jest zmieszczenie się w wyższych budżetach przeznaczonych na pomoc ustalonych w Monterrey i później. Ponadto po 2015 r. budżety donatorów instrumentu IFF zostaną częściowo wykorzystane do spłacenia posiadaczy obligacji IFF, przy czym istnieje potencjalne ryzyko ograniczenia wielkości ODA udostępnianej krajom rozwijającym się. Nie wyjaśniono na razie również jaka metoda księgowa miałaby być użyta w odniesieniu do wpłat donatorów, przy czym dla Państw Członkowskich UE ważne jest, aby nie miała ona negatywnego wpływu na przejrzystość finansową.

W trakcie niedawnych dyskusji wysunięto kilka propozycji zastosowania prawdziwie dodatkowych zasobów:

- podatki w zakresie ochrony środowiska, energii, transportu, np. podatki od transportu morskiego, lotnictwa lub podatek (opłata) od emisji dwutlenku węgla;

- podatki walutowe od transakcji finansowych, np. podatek Tobina;

- Podatki od żywności związane z ich wpływem na zdrowie, np. podatek od zawartości cukru w żywności;

- podatki od handlu bronią;

- podatki od zysków dużych firm wielonarodowych.

Działalność charytatywna i inicjatywy odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw również zasługują na uwagę. Oprócz wyrażenia, w wyjątkowy sposób, solidarności międzyludzkiej, przedsięwzięcia te generują znaczne kwoty pieniędzy. Komisja uważa, że także tutaj istnieje szerokie pole dla innowacji: znaczny będzie musiał być wkład samego sektora wolontariackiego, na przykład wykorzystanie technologii internetowych w celu wzmocnienia solidarności, Komisja i rządy Państw Członkowskich mogłyby jednak rozważyć udzielenie pomocy poprzez zachęty podatkowe dla darowizn dobroczynnych, programy partnerskie (twinning) lub poprzez wspieranie organizacji źródeł dobrowolnych, takich jak globalna loteria .

Bez względu na to, jakie opcje zostaną ostatecznie wdrożone, czy to bazujące na źródłach tradycyjnych, czy innowacyjnych, należy zwiększyć przepływy funduszy ODA. W celu zapewnienia jak najefektywniejszego wykorzystania tych zwiększonych zasobów dla wsparcia wysiłków krajów rozwijających się na rzecz osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju należy opracować nowe sposoby pozyskiwania pomocy , bardziej przewidywalne i mniej zmienne. Obecne sposoby pozyskiwania pomocy nie zapewniają elastyczności i przewidywalności przepływów funduszy pomocowych, które potrzebne są krajom partnerskim do wdrożenia średnioterminowych inwestycji niezbędnych do przyspieszenia realizacji Milenijnych Celów Rozwoju.

Każdy z dostępnych instrumentów finansowania ma swoje zalety: w projekty angażować się mogą podmioty pozarządowe, a wsparcie budżetowe zapewnia na większą skalę elastyczne finansowanie dostosowane do priorytetów krajowych. Żaden z nich nie stanowi jednak idealnego połączenia średnioterminowej przewidywalności i elastyczności w finansowaniu kosztów działalności bieżącej. Umorzenie długów, choć spełnia te kryteria, może prowadzić do niedopuszczalnego podziału zasobów. Dlatego też potrzebne są nowe sposoby wspierające niezbędne reformy mające na celu realizację Milenijnych Celów Rozwoju. Takie nowe sposoby powinny być udostępnione krajom w dużym stopniu uzależnionym od pomocy. Powinny one wykazać swoje zaangażowanie w zwalczanie ubóstwa poprzez wdrożenie strategii zwalczania ubóstwa oraz wiarygodnego systemu monitorowania wyników. Powinny one posiadać niezbędną stabilność ekonomiczną i wykazywać postępy w dziedzinie finansów publicznych i zarządzania.

Można wyobrazić sobie kilka mechanizmów zapewniających wystarczającą przewidywalność przy jednoczesnym umożliwieniu donatorom dostosowywania poziomu swoich zobowiązań na podstawie osiąganych wyników: wsparcie gwarantowane na trzech do pięciu lat, ze śródokresowym przeglądem określającym wysokość wsparcia na następny okres; kontrakty na okres dziesięciu lat, zapewniające minimalny poziom pomocy; trzyletnie zobowiązania bieżące itp. Naruszenia „najważniejszych elementów” określonych umowami o partnerstwie i współpracy (np. pogwałcenie praw człowieka) prowadziłoby do zawieszenia programów.

Propozycje te powinny zostać omówione z krajami partnerskimi na poziomie technicznym i politycznym. Dla celów wdrożenia takich innowacyjnych sposobów należy udostępnić wystarczająco elastyczne i stabilne źródła finansowania.

Dalszego rozważenia wymagają mechanizmy tymczasowego umorzenia długów w odniesieniu do krajów mających do czynienia ze szkodliwymi wpływami zewnętrznymi.

W świetle powyższego Komisja wzywa Radę do wyrażenia zgody na:

- przyspieszenie prac nad najbardziej obiecującymi opcjami w zakresie innowacyjnych dodatkowych źródeł finansowania;

- zbadanie zakresu inicjatywy europejskiej w celu opracowania nowych, bardziej przewidywalnych i mniej zmiennych sposobów pozyskiwania pomocy;

- gruntowne przeanalizowanie innowacyjnych propozycji wsparcia inicjatyw prywatnych (korporacyjnych i dobroczynnych).

8. Reforma międzynarodowego systemu finansowego

Efektywne monitorowanie postępów w zakresie tego konkretnego „zobowiązania UE z Barcelony” jest trudne ze względu na ogólny i skomplikowany charakter przedsięwzięcia, które wymaga długoterminowych wysiłków dla osiągnięcia postępów. Wypracowanie wspólnego stanowiska UE wydaje się jednak mieć zasadnicze znaczenie dla realizacji zobowiązania z Monterrey w odniesieniu do większego wpływu krajów rozwijających się na ich własną przyszłość. Państwa Członkowskie UE wyraziły ogólne zadowolenie z poprawy nieformalnej koordynacji UE między radą wykonawczą MFW oraz Banku Światowego w Waszyngtonie w ciągu ostatnich kilku lat, która przyjęła formę regularnych spotkań koordynacyjnych z udziałem Komisji. Ponadto Komitet Ekonomiczno-Finansowy (EFC) powołał specjalny podkomitet (SCIMF) w celu koordynacji stanowiska UE w sprawie MFW i zagadnień pokrewnych. Ten typ współpracy UE powinien zostać rozszerzony na regionalne banki rozwoju, w których udziały UE jako zbiorowości są znaczne.

Potrzebne są jednak dalsze działania. Kilka Państw Członkowskich wyraziło życzenie podjęcia działań idących dalej (np. poprawa wymiany informacji, dalsza harmonizacja podejścia).

W świetle powyższego Komisja wzywa Radę do:

- wyrażenia zgody na prezentowanie, możliwie jak najczęściej, wspólnego europejskiego stanowiska w międzynarodowych instytucjach finansowych w celu wzmocnienia widoczności i wpływu (lub głosu) Unii Europejskiej w międzynarodowych instytucjach finansowych;

- wypracowania wspólnego stanowiska UE w sprawie wzmocnienia głosu krajów rozwijających się i państw znajdujących się w okresie przekształceń w międzynarodowym procesie decyzyjnym w zakresie gospodarki.

9. Umorzenie długów

UE może poszczycić się istotnymi osiągnięciami w zakresie wsparcia wdrożenia rozszerzonej inicjatywy HIPC i w pełni wywiązuje się z tego zobowiązania. Nowe Państwa Członkowskie wnoszą niezbędny wkład do HIPC jako wierzyciele, a niektóre z nich dokonały wpłat na rzecz Funduszu Powierniczego HIPC. Większość Państw Członkowskich stawia sobie za cel wyjście poza wymogi programu HIPC poprzez zapewnienie 100% umorzenia długów w stosunku do swoich roszczeń sprzed daty granicznej.

Pozostają jednak najpoważniejsze obawy dotyczące sytuacji państw ubogich pod względem zadłużenia, wymagające dalszej refleksji[12] i podjęcia działań. W krótkim horyzoncie czasowym ogólne finansowanie inicjatywy HIPC nie zostanie w pełni zabezpieczone, dopóki wierzyciele niebędący członkami Klubu Paryskiego nie przeprowadzą umorzenia długów ze swojej strony. Zarysowuje się konsensus, że inicjatywa HIPC nie wystarczy do zapewnienia spłacalnego poziomu zadłużenia krajów ubogich w dłuższym horyzoncie czasowym pomimo kilkukrotnych rozszerzeń. Państwa będące członkami grupy G7 porozumiały się co do zasady ewentualnego całkowitego umorzenia długów wielostronnych[13].

W związku z powyższym wysiłki należy skupić obecnie na opracowaniu perspektywicznych strategii uporania się z aktualnymi problemami:

- anulowanie zadłużenia HIPC, choć krytykowane, jest najbardziej innowacyjnym podejściem pod względem transferu środków pomocowych i kosztów transakcji. Jednak potrzeby w zakresie finansowania wykraczają daleko poza to, co mogłoby zaoferować nawet całkowite anulowanie zadłużenia. Ponadto anulowanie zadłużenia jest złym instrumentem pod względem kryteriów przydziału pomocy, ponieważ najbardziej zadłużonymi krajami nie są ani kraje najbiedniejsze, ani najlepiej zarządzane, ani najbardziej potrzebujące;

- kilka krajów , zwłaszcza mających za sobą konflikty , może nadal pozostawać wyłączonych z inicjatywy HIPC. Większość Państw Członkowskich zgadza się, że jest to niepokojąca perspektywa, nie istnieje jednak spójny pogląd na możliwe rozwiązania;

- ze szczegółowej analizy wynika, że niektóre kraje, nawet po wyjściu ze szczególnie wysokiego zadłużenia, pozostaną w sytuacji kryzysowej pod względem zadłużenia lub do niej powrócą . Większość Państw Członkowskich zgadza się na dodatkowe umorzenie długów lub nie jest temu przeciwna, różni się jednak poglądami na temat sposobów realizacji;

- UE w szerokim sensie zgadza się, że opracowane przez MFW/BŚ perspektywiczne ramy gruntownej analizy spłacalności długu (debt sustainability analysis - DSA) dla krajów o niskim dochodzie, a ich ścisłe zastosowanie ma kluczowe znaczenie dla uporania się z wyżej wymienionymi problemami.

- Ramy DSA kładą nacisk również na bliski związek między spłacalnością długu a podatnością na niekorzystne szoki zewnętrzne, natomiast Komisja aktywnie poszukuje instrumentów pozwalających na udzielenie pomocy krajom poddanym takim wpływom.

W świetle powyższego Komisja wzywa Radę do:

- wsparcia, oprócz wdrożenia rozszerzonej inicjatywy HIPC, w zakresie opracowania i wdrożenia alternatywnych, zindywidualizowanych opcji dla krajów mających za sobą konflikty, o znacznym zadłużeniu zagranicznym, które nie będą mogły skorzystać z inicjatywy HIPC, aby mogły lepiej uporać się z problemem słabości instytucjonalnej oraz zaległościami w spłacie większej części zadłużenia ;

- zbadania możliwości wykorzystania programu tymczasowego zawieszenia spłaty długu, oprócz innych instrumentów, w celu złagodzenia skutków niekorzystnych szoków zewnętrznych w krajach poważnie zadłużonych.

10. Wnioski

UE znajduje się na dobrej drodze ku realizacji większości „zobowiązań z Barcelony”. Spotkanie Wysokiego Szczebla ONZ w 2005 r. skoncentruje się na przyspieszeniu realizacji Milenijnych Celów Rozwoju, zwłaszcza w Afryce. Stanowi to dla poszerzonej UE wyzwanie do ponownego wykazania zaangażowania w finansowanie rozwoju poprzez zwiększenie zobowiązań UE. Za pomocą propozycji zawartych w niniejszym dokumencie Komisja zamierza zainicjować dyskusję mającą na celu ustalenie nowych zobowiązań oraz osiągnięcie porozumienia w sprawie zobowiązań typu „Barcelona II”. Niniejszy komunikat dotyczy przede wszystkim narzędzi poprawy finansowania rozwoju, natomiast komunikat w sprawie spójności politycznej[14] proponuje inne środki polityczne, które można przyjąć w celu wsparcia realizacji Milenijnych Celów Rozwoju.

Annex 1

Summary | March 14, 2002: Council Conclusions on the International Conference on Financing for Development (Monterrey, Mexico, 18-22 March 2002) |

The Council of the European Union:

“1. Considering that the International Conference on Financing for Development represents an historic opportunity to make progress towards the achievement of the Millennium Development Goals for poverty reduction and the other internationally agreed development targets in a holistic manner.

2. Recalling the need for all international partners to reach the UN goal of 0.7% ODA/GNI and the European Council Presidency Conclusions in Gothenburg and Laeken, and recognizing that mobilizing international private and public resources for sustainable development is essential, that resources would need to be increased in order to reach the Millennium Development Goals, including according to World Bank estimates a doubling of ODA;

3. Stressing that the Conference should be based on a spirit of strengthened partnership in which developing countries take primary responsibility for their own development, ensuring democracy, human rights and the rule of law, while developed countries actively support them, thus contributing to the "global deal" that will be discussed at the Johannesburg Summit

4. Recognizing that the issue of aid effectiveness both by donors and recipients must be adequately addressed to ensure that increased ODA flows have a positive impact on development, and resources go effectively and efficiently to fighting poverty and reducing inequality.

5. Stressing that developing countries have primary responsibility to create a sound macroeconomic environment, an appropriate framework for investments and guarantee that funds received are properly and effectively managed, engaging themselves to ensure good governance, achieve high standards of transparency and eliminate corruption.

6. Recalling the importance to development financing of the Doha Development Agenda, which should address the specific concerns and priorities of developing countries, allowing them to realize the full benefits of participation in the world economy.

7. And thus, in order to achieve a successful outcome of the Conference, the Council stresses the value of the Monterrey Consensus, and affirms its willingness to make the following commitments;

a) In pursuance of the undertaking to examine the means and timeframe that will allow each of the Member States to reach the UN goal of 0.7% ODA/GNI, those Member States that have not yet reached the 0.7% target commit themselves - as a first significant step - individually to increasing their ODA volume in the next four years within their respective budget allocation processes, whilst the other Member States renew their efforts to remain above the target of 0.7% ODA, so that collectively an EU average of 0.39% is reached by 2006. In view of this goal, all the EU Member States will in any case strive to reach, within their respective budget allocation processes, at least 0.33% ODA/GNI by 2006.

b) To take concrete steps on coordination of policies and harmonization procedures before 2004, both at EC and Member States level, in line with internationally agreed best practices including by implementing recommendations from the OECD Development Assistance Committee Task Force on donor practice.

c) To implement the DAC recommendation on untying of aid to Least Developed Countries and continue discussions in view of further untying. The EU will also consider steps towards further untying of Community aid while maintaining the existing system of price preferences of the EU-ACP framework.

d) To increase assistance for long-term trade-related capacity building, productive capacity and measures addressing supply-side constraints in developing countries, as well as to provide immediate support for trade-related technical assistance in order to improve the negotiating capacity of developing countries in trade negotiations, including by commitments made at the WTO pledging Conference in Geneva on 11 March 2002.

e) To further work towards a participatory process at the global level, including the proposal of setting up a task force open to all actors on a temporary basis, designed to lead to the identification of relevant Global Public Goods.

f) To further explore innovative sources of financing and taking into account the conclusions of the Commission Globalization Report.

g) To influence the reform of the International Financial System by combating abuses of financial globalization, strengthening the voice of developing countries in international economic decision-making, and, while respecting their respective roles, enhancing the coherence between the UN, International Financial Institutions and WTO.

h) To pursue its efforts to restore debt sustainability in the context of the enhanced HIPC initiative, so that developing countries, and especially the poorest ones, can pursue growth and development unconstrained by unsustainable debt dynamics."

Website link: http://europa-eu-un.org/articles/en/article_1222_en.htm

Annex 2

Extract of the Conclusions of the General Affairs and External Relations Council of 22-23 November 2004 on the report of the Ad Hoc Working Party on Harmonisation:

RECALLING:

The Commission Communication of 5 March 2004 on 3translating the Monterrey Consensus into practice: the contribution by the European Union"[15];

Its Conclusions of 27 April 2004[16], which called for the establishment of an Ad-Hoc Working Party of the Council consisting of experts on Harmonisation (AHWPH), in order to examine in detail the Commission recommendations contained in the Commission Communication and other relevant proposals with a view to translating the Barcelona Commitment II into practice;

The decision adopted by the COREPER establishing the AHWPH and setting up its mandate[17];

That the Working Party was invited to report back to Council no later than November 2004, with a view to adoption by the Council of an EU Action Plan for Coordination and Harmonisation for submission to the Second High Level Forum on Harmonisation and Alignment for Aid Effectiveness to be held in Paris in 2005;

THE COUNCIL,

NOTING that the COREPER, on 18 November 2004 agreed on the Report presented by the AHWPH;

ENDORSES the report of the Ad-Hoc Working Party on Harmonisation entitled "Advancing Coordination, Harmonisation and Alignment: the contribution of the European Union";

INVITES the relevant Council bodies to continue the work for preparing the participation of the EU to the Second High Level Forum on Harmonisation and Alignment for Aid Effectiveness to be held in Paris in 2005;

REAFFIRMS its intention to monitor regularly the further progress made with the view to translating the Barcelona Commitment II into practice.

[1] Konkluzje Rady z 14 marca 2002 r. dotyczące Konferencji ONZ w sprawie finansowania rozwoju (Monterrey), patrz: załącznik 1.

[2] SEC(2003) 569, 15.5.2003.

[3] COM(2004) 150 z 5.3.2004.

[4] Konkluzje Rady GAERC 22-23.11.2004; 14724/04 (Presse 325) str.37, patrz: załącznik 2.

[5] Dokument roboczy służb Komisji SEC(2005) 453: Realizacja „zobowiązań z Barcelony” przez UE oraz podjęcie działań na podstawie konsensusu z Monterrey.

[6] Belgia (62,9%), Francja (30,5%), Szwecja (27,6%), Luksemburg (26,3%), Zjednoczone Królestwo (23,4%), Irlandia (18,3%), Niemcy (18,1%), Grecja (14,4%), Hiszpania (13,7%), Finlandia (11,7%), Niderlandy (9,9%) i Portugalia (5,7%).

[7] Deklaracja Paryska w sprawie skuteczności pomocy, Forum Wysokiego Szczebla, Paryż 28.2.-2.3.2005.

[8] Zob. Załącznik 2. Konkluzje te oparte są na zaleceniach Grupy Roboczej ad hoc ds. Harmonizacji. Szczegółowo opisano je w dokumencie roboczym służb Komisji.

[9] Według danych zawartych w bazie danych realizacji agendy Doha w zakresie budowania zdolności handlowych (TCBDB). UE zapewnia około 50% TRA w skali globalnej. Lwia część pochodzi z WE, która przydziela dla TRA średnio 700 mln EUR rocznie od 2001 r. Wśród Państw Członkowskich obraz jest mieszany: niektóre z nich przyspieszyły wsparcie TRA.

[10] UK (ocena TRA przez DFID), NL i D.

[11] Dokument roboczy służb Komisji „Innovative sources of financing for development - a review of options” (Innowacyjne źródła finansowania rozwoju - analiza możliwości) przedstawia analizę najważniejszych kwestii. (SEC(2005) 467).

[12] Patrz: sfinansowane przez WE studium „Beyond the HIPC Inintiative” („Poza inicjatywę HIPC”) z marca 2004 r.:http://www.europa.eu.int/comm/development/body/theme/hipc/docs/Beyond_HIPC_en.pdf#zoom=100.

[13] Konkluzje ministrów finansów G7 w sprawie rozwoju, Londyn, 5 lutego 2005 r.

[14] COM(2005) 134.

[15] Doc. 7108/04 - COM(2004) 150.

[16] Doc. 8973/04.

[17] Doc. 9188/04.