[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 18.7.2007

SEK(2007) 981

DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI Dokument dołączony do

KOMUNIKATU KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO ORAZ KOMITETU REGIONÓW Wzmocnienie rynku wewnętrznego na rzecz telewizji komórkowej Podsumowanie oceny wpływu {KOM(2007) 409 wersja ostateczna}{SEK(2007) 980}

STRESZCZENIE

1. WPROWADZENIE

Niniejsza ocena wpływu opisuje opcje rozważane przez Komisję podczas przygotowywania komunikatu w sprawie „ Wzmocnienia rynku wewnętrznego na rzecz telewizji komórkowej ”. Głównym celem komunikatu jest wspieranie procesu powstawania rynku telewizji komórkowej (M-TV) w całej Unii Europejskiej. Moment przygotowania komunikatu został wyznaczony tak, aby zapewnić wszystkie warunki niezbędne do sprawnego świadczenia usług na obszarze Unii Europejskiej.

Przeprowadzono zakrojone na szeroką skalę konsultacje z zainteresowanymi stronami. Służby Komisji ułatwiły w szczególności utworzenie grupy branżowej, czyli Europejskiej Rady ds. Transmisji Ruchomej ( EMBC – European Mobile Broadcasting Council ), skupiającej główne podmioty tej branży, w tym nadawców, producentów, dostawców treści cyfrowych i operatorów telekomunikacyjnych. W marcu 2007 r. EMBC wydała zalecenia w sprawie technologii, pasm nadawania i kwestii regulacyjnych.

2. TELEWIZJA KOMÓRKOWA JAKO KWESTIA UNIJNA

Telewizja komórkowa jest nową technologią konwergentną, łączącą przede wszystkim dwa główne sektory przemysłu UE: komunikację ruchomą i audiowizualną . Stanowi ona wielki potencjał dla wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w UE – nie tylko w obrębie dwóch głównych sektorów tego rynku, ale również w ramach kilku innych powiązanych z nim branż, takich jak sektor treści cyfrowych i sektor reklamowy.

Oczekuje się również, że telewizja komórkowa (M-TV) przyniesie znaczne korzyści unijnym konsumentom, gdyż umożliwi im dostęp do programów telewizyjnych w dowolnym miejscu i czasie, jak również dostęp do bogatej, zróżnicowanej i zindywidualizowanej treści audiowizualnej. Wynikiem tego będą nowe sposoby korzystania z treści audiowizualnej i interakcji z nią, co może sprawić, że telewizja komórkowa stanie się bardziej stylem życia niż po prostu nową platformą technologiczną.

Trzeba jednak przyznać, że jak dotąd wprowadzanie i świadczenie usług M-TV w Unii Europejskiej odbywa się powoli, a Europa ryzykuje utratę przewagi konkurencyjnej w zakresie rozwoju i innowacyjności, chyba że na całym kontynencie europejskim zostanie wprowadzony odpowiedni stopień koordynacji. Kluczem do szeroko zakrojonego świadczenia takich innowacyjnych usług w UE jest ustanowienie odpowiednich warunków, umożliwiających graczom czerpanie korzyści z unijnego rynku wewnętrznego, a w szczególności z niezbędnej ekonomii skali .

Z tego też powodu Komisja uznała konieczność opracowania unijnej strategii w zakresie M-TV , odnoszącej się do głównych kwestii regulacyjnych i przyczyniającej się do kształtowania działań tej branży, władz poszczególnych państw oraz wszystkich stron zainteresowanych. Cele niniejszego komunikatu i związanej z nim oceny wpływu należy postrzegać przez pryzmat inicjatywy Komisji i2010 [1] i unijnych ram regulacyjnych na rynku komunikacji elektronicznej . Niniejszy komunikat jest zatem kluczowym elementem w promowaniu świadczenia nowych innowacyjnych usług.

3. TECHNOLOGIE TELEWIZJI KOMÓRKOWEJ

Mówiąc zwięźle, „telewizja komórkowa” polega na transmisji treści audiowizualnych do urządzenia przenośnego . Taka transmisja może przybierać różne formy: od telewizji na żywo, do telewizji z funkcją „ time-shift ” (z przesunięciem czasowym) lub telewizji na żądanie. Co więcej, usługi M-TV można transmitować z pomocą różnych sieci, w tym komunikacji komórkowej/ruchomej, nadawania naziemnego, satelitarnego i internetowego.

Istnieje zasadnicza różnica pomiędzy trybem „ unicast - punktowym” („jeden do jednego”) a „ broadcast - rozgłoszeniowym” („jeden do wielu”) usług telewizji komórkowej . Wideo na żądanie lub „ time-shift ” na żądanie to przykłady usługi „ unicast ”, natomiast tradycyjne programy telewizyjne są zazwyczaj nadawane w trybie „ broadcast ”. Obecnie usługa „ unicast ” jest bardzo popularna i większość operatorów, przekazując treść telewizyjną do urządzeń przenośnych, korzysta z istniejących sieci komórkowych komunikacji ruchomej (2.5 lub 3G/UMTS).

Komórkowa telewizja rozgłoszeniowa nadal jest w fazie początkowej. Główną technologią używaną dla programów pilotażowych i do wprowadzenia na rynek cyfrowej naziemnej telewizji komórkowej w Europie jest DVB-H (system cyfrowego przekazu dla urządzeń przenośnych), oparta o standardy DVB-T. Do innych technologii należą: T-DMB (naziemne cyfrowe nadawanie multimedialne, oparte o standardy T-DAB), oraz MediaFLO (przesyłanie treści multimedialnych). Istnieją również hybrydowe systemy satelitarne/naziemne , takie jak DVB-SH operujące w pasmach satelitarnych.

Obecnie w UE najczęściej używany jest standard DVB-H , przy czym testy i/lub oferty komercyjne funkcjonują w 15 państwach członkowskich. DVB-H jest jedynym standardem zapewniającym kompatybilność wsteczną ze standardem DVB-T, który jest używany przez cyfrową telewizję naziemną w UE.

4. ZAKRES ZASTOSOWANIA

Komunikat oraz związana z nim ocena wpływu odnoszą się do kwestii dotyczących ram regulacyjnych e-komunikacji, takich jak technologia i standardy, zasady wydawania zezwoleń i polityka dotycząca widma, oraz skupiają się wyłącznie na rozgłoszeniowej naziemnej telewizji komórkowej .

Nie zajmują się one kwestiami związanymi z treścią, ponieważ kwestie te zostały już omówione w kilku określonych inicjatywach dotyczących polityki i prawodawstwa związanych z unijną polityką audiowizualną. W szczególności nowa dyrektywa o usługach mediów audiowizualnych objęta wnioskiem również będzie się odnosić do treści audiowizualnych przekazywanych za pomocą platform ruchomych.

Usługi audiowizualne świadczone za pośrednictwem sieci komunikacji ruchomej , takie jak komunikacje ruchome 3G/UMTS, również wykraczają poza ramy niniejszego komunikatu i powiązanej z nim oceny wpływu, ponieważ korzystanie z owych sieci nie prowadzi do powstania nowych kwestii związanych z polityką odnośnie do technologii, widma i zasad wydawania zezwoleń.

5. BIEżąCA SYTUACJA NA RYNKU UE

Obecnie rynek rozgłoszeniowej telewizji komórkowej pozostaje nadal w bardzo wczesnej fazie rozwoju i jak dotąd cztery państwa członkowskie rozpoczęły działania komercyjne na tym polu: są to Włochy, Niemcy, Finlandia i Zjednoczone Królestwo. Można jednak zaobserwować pewną intensyfikację wprowadzanych usług. Rok 2006 był kluczowy jeśli chodzi o działania pilotażowe i ogłoszenia. Oczekuje się, że 2007 r. stanie się rokiem wprowadzania na rynek, przy czym prace zakrojone na największą skalę planowane są w Niemczech, Francji i Hiszpanii. Rok 2008 jest datą docelową dla branży usług M-TV z uwagi na ważne wydarzenia sportowe, takie jak Mistrzostwa Europy w piłce nożnej i igrzyska olimpijskie, które będą istotnym testem dla nowych usług.

Tabela 1 – bieżąca sytuacja M-TV w UE 27

Technologia | Państwa członkowskie korzystające z technologii |

Testy | Działania komercyjne |

DVB-H | AT, BE, CZ, DE, ES, FR, HU, IE, LT, LU, NL, PT, SE, SI, UK | IT, FI |

DMB/DAB-IP | FR, IE, NL, UK | DE, UK |

MediaFLO | FR, UK |

5.1. Stwierdzone problemy

Służby Komisji określiły trzy główne aspekty ważne dla pomyślnego wprowadzenia telewizji komórkowej w UE: 1) technologia i standardy, 2) otoczenie regulacyjne, a zwłaszcza zasady wydawania zezwoleń 3) dostępność widma i harmonizacja. Dla każdego z tych aspektów istotny jest wymiar rynku wewnętrznego.

5.1.1. Technologia

Obecnie obszar Unii charakteryzuje obecność kilku standardów transmisji M-TV. Problemem, z którym musimy się zmierzyć, jest potencjalna fragmentaryzacja rynku wynikająca ze znacznej liczby opcji technicznych telewizji komórkowej. W przeszłości omówiono już kilka kwestii związanych z interoperacyjnością komunikacji ruchomej, telewizją interaktywną oraz interoperacyjnością telewizji wysokiej rozdzielczości (HDTV), przy czym podchodzono do nich w różny sposób – od ujednolicenia standardów (GSM, UMTS), do promowania umów branżowych (znak jakości „ HD ready” – przystosowany do odbioru wysokiej rozdzielczości).

Ulegający fragmentaryzacji rynek europejski może być narażony na utratę ekonomii skali, wolniejsze świadczenie usług i droższy sprzęt. W przypadku nowych technologii, takich jak M-TV, osiągnięcie masy krytycznej w rozsądnym czasie jest istotnym elementem wprowadzenia usług i ich rozpowszechniania.

Technologia: kluczowym aspektem, do którego odnosi się ocena wpływu, jest kwestia, co należy zrobić, aby zagwarantować, że osiągnięcie ekonomii skali (rynek wewnętrzny) nastąpi możliwie szybko, dzięki czemu unijny przemysł i konsumenci będą mogli korzystać z wprowadzenia usług M-TV?

5.1.2. Zasady wydawania zezwoleń

Polityka poszczególnych krajów odnośnie do wydawania zezwoleń na usługi M-TV znacznie się różni. Służby Komisji potwierdziły to w 2006 r.

W wielu państwach członkowskich telewizja ruchoma podlega ogólnym przepisom dotyczącym nadawania. W innych nie istnieją określone zasady lub też nadal próbuje się ustalić ramy regulacyjne odnośnie do takich nowych usług. Taka sytuacja tworzy wysoki poziom niepewności regulacyjnej , a w niektórych przypadkach próżnię prawną , co ma negatywny wpływ na operatorów M-TV.

Zasady licencjonowania muszą być rozsądne, biorąc pod uwagę rynek wewnętrzny, a celem powinno być dążenie do równych zasad , umożliwiających konkurencję różnych podmiotów na podobnych warunkach. Niezbędny jest pewien stopień zgodności systemów regulacyjnych na obszarze Unii, co pozwoli na wyjaśnienie stosownych zasad i stworzenie otoczenia regulacyjnego sprzyjającego inwestycjom i innowacyjności.

Zasady autoryzacji: kluczowym aspektem, do którego odnosi się ocena wpływu jest kwestia, co należy zrobić, aby zagwarantować, że podmioty świadczące usługi M-TV skorzystają z przyjaznego otoczenia regulacyjnego w UE?

5.1.3. Widmo

Kluczowym czynnikiem mającym wpływ na pomyślne rozpowszechnianie telewizji komórkowej jest terminowy dostęp do widma radiowego . Głównym wyzwaniem jest zagwarantowanie, żeby we wszystkich regionach Europy można było uzyskać natychmiastowy dostęp do wymaganych rodzajów pasm nadawania radiowego. Aby to osiągnąć, należy: 1) bezzwłocznie określić kluczowe widma; 2) ocenić potrzebę ujednolicenia lub koordynacji na poziomie europejskim, m.in. w celu umożliwienia osiągnięcia ekonomii skali; 3) przewidzieć przyszły popyt na owe określone widma na zasadach ilościowych i jakościowych, jak również połączyć to z ewolucją dostępności krajowych i europejskich pasm nadawania.

Na tym etapie, jako istotne dla M-TV i wymagające omówienia na szczeblu unijnym, określono dwa główne widma: tzw. pasmo L i pasma UHF.

Głównym czynnikiem decydującym o dostępności widma UHF jest wyłączenie nadawania naziemnej telewizji analogowej w tej części zakresu. Ostateczny termin wyłączenia nadawania naziemnej telewizji analogowej w UE w 2012 r. został zatwierdzony przez Radę i Parlament Europejski i zapewne zostanie zrealizowany przez większość państw członkowskich. Komunikat Komisji na temat dywidendy cyfrowej , planowany na czwarty kwartał 2007, ustanowi strategię Komisji w sprawie korzystania z widma powstałego w wyniku wyżej wspomnianego wyłączenia i w szczególności odnosić się będzie do pasma UHF.

Pasmo UHF (470-862 MHz) jest preferowane przez większość operatorów z uwagi na jego właściwości techniczne. Jednakże korzystanie z tego pasma jest ograniczone różnymi restrykcjami poszczególnych państw odnośnie do dywidendy cyfrowej, jak również brakiem koordynacji unijnej. Służby Komisji wezwały państwa członkowskie do określenia podpasma telewizji komórkowej w ramach dywidendy cyfrowej.

Pasmo L (1452-1492 MHz) może służyć jako rozwiązanie zastępcze na kilku rynkach, gdzie inne pasmo nie jest dostępne. Użycie tego pasma jest obecnie ograniczone do określonych technologii. Komisja wezwała do otwarcia tego pasma w celu przyjęcia szerszego zakresu technologii[2].

Pasma nadawania: kluczowym aspektem, do którego odnosi się ocena wpływu jest kwestia, co należy zrobić, aby zagwarantować, że na obszarze UE udostępniono pasmo odpowiednie dla potrzeb M-TV?

6. WARIANTY POLITYCZNE

Biorąc pod uwagę każdą z trzech głównych zidentyfikowanych kwestii (technologia, zasady wydawania zezwoleń i widmo), ocena wpływu określa i ocenia trzy główne warianty polityczne, podsumowane w poniższej tabeli.

Tabela 2: Warianty polityczne

Kwestia /obszar polityki | Technologia | Zasady wydawania zezwoleń | Widmo |

Warianty polityczne | Wariant polityczny 1 | Obowiązywanie jednego standardu na obszarze UE | Jedno zezwolenie obowiązujące na obszarze całej Unii | Przydzielone w ujednolicony sposób na obszarze Unii |

Wariant polityczny 2 | Wspieranie umowy branżowej odnośnie do wspólnych standardów, a w przypadku braku umowy obowiązywanie jednego wspólnego standardu | Niewiążące ramy | Środki „miękkiego prawa” |

Wariant polityczny 3 | Utrzymanie obecnej sytuacji | Brak działań (czyli niepodejmowanie określonych działań) | Brak działań (czyli niepodejmowanie określonych działań) |

7. WNIOSKI

Poniżej przedstawiono główne wnioski płynące ze szczegółowej oceny każdej z opcji.

Technologia

Aby sprostać wyzwaniom technologicznym, wspólny standard na obszarze Unii powinien mieć przewagę pod względem ekonomii skali, szybkiego wprowadzenia M-TV, tańszych terminali i konkurencyjności UE. Dążąc do osiągnięcia tego celu, umowa branżowa odnośnie do wspólnego standardu, poparta możliwością działań ustawodawczych ustalających obowiązywanie takiego standardu ( wariant 2 ) wydaje się bardziej proporcjonalna niż podejmowanie decyzji administracyjnej w sprawie określonego standardu ( wariant 1 ). Proces angażujący branżę lepiej by przystosował do zmiany technologicznej, jak również mógłby obniżyć „koszty migracyjne” – czyli koszty tych zainteresowanych podmiotów, które już zainwestowały w określone standardy lub w standard wielokrotny. Co więcej, zmniejszyłby on obciążenie administracyjne w UE i poszczególnych państwach członkowskich.

Mógłby on również zostać wsparty działaniami promocyjnymi Komisji oraz, jeśli byłoby to konieczne, elementami wspólnej regulacji, takimi jak publikacja takiego standardu w wykazie norm. Komisja regularnie monitorowałaby postęp w branży pod tym względem oraz oceniała, czy postęp dążący do wypracowania wspólnego standardu jest zadowalający.

Zasady wydawania zezwoleń

Co się tyczy zasad wydawania zezwoleń, teoretycznie najlepszą opcją gwarantującą równe zasady gry na obszarze Unii, wydaje się ogólnoeuropejskie zezwolenie dotyczące M-TV ( wariant 1 ). Jednakże obecnie brak mechanizmu prawnego obsługującego taki ogólnoeuropejski system wydawania zezwoleń. Wnioski Komisji, publikowane w celu konsultacji w kontekście bieżącej oceny ram regulacyjnych e-komunikacji, dotyczyły między innymi zasad wydawania zezwoleń na świadczenie usług na poziomie unijnym. Jednak nawet w razie zatwierdzenia, wnioski te weszłyby w życie zbyt późno, aby je zastosować do M-TV. Obecnie wydaje się, że wariant 2 , w którym Komisja, poprzez „miękkie prawo” i niewiążące środki, ustanowiłaby ramy prawne dla wydawania zezwoleń na świadczenie usług M-TV, może najskuteczniej osiągnąć cel ustanowienia równych zasad gry i pewności prawnej dla usług M-TV w Europie.

Widmo

Ujednolicenie podejścia na szczeblu unijnym do określenia i przydzielenia pasm dla M-TV ( wariant 1 ) miałoby przewagę w zapewnieniu pewności na obszarze całej Unii co do dostępności widma dla takich usług, co dawałoby możliwość potencjalnego wejścia na duży rynek od początku działalności. To z kolei w znaczny sposób wzmocniłoby pozycję M-TV, gdyż widmo jest tutaj czynnikiem kluczowym.

Tam, gdzie ujednolicenie jest możliwe, działanie na szczeblu unijnym wydaje się najlepszym rozwiązaniem, podobnie jak miało to miejsce w przypadku pasma L. Jeżeli ujednolicenie okaże się niemożliwe, przynajmniej w fazie wstępnej, tak jak w przypadku pasma UHF, wówczas należałoby sięgnąć po środki „miękkiego prawa” ( wariant 2 ) w celu zachęcenia państw członkowskich do podjęcia skoordynowanych działań, jeśli i wtedy, gdy otworzą się możliwości w paśmie UHF. Z tego też powodu wydaje się, że połączenie wariantu 1 i 2 , w zależności od szerokości pasm, najskuteczniej gwarantowałoby dostępność odpowiedniego widma dla usług M-TV na obszarze Europy.

W każdym przypadku celem było wypracowanie najmniej uciążliwego sposobu osiągnięcia wyznaczonych celów.

[1] i2010 / KOM(2005) 229

(http://ec.europa.eu/information_society/eeurope/i2010/docs/communications/com_229_i2010_310505_fv_en.pdf).

[2] Komitet ds. Widma Radiowego (2006): mandat Komisji w sprawie pasma L.(http://ec.europa.eu/information_society/policy/radio_spectrum/docs/current/mandates/EC%20Mandate%20to%20CEPT%20on%20L_Band%20Oct%202006.pdf).