ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Przedstawienie wniosku ustawodawczego w sprawie kryptoaktywów, który zapewnia jednocześnie pewność prawa w odniesieniu do traktowania kryptoaktywów oraz wysoki standard ochrony konsumentów i inwestorów, integralność rynku i stabilność finansową. Takie ramy powinny uwzględniać otwartą i kompleksową taksonomię ogólnounijną i mieć na celu stanowienie prawa zgodnie z zasadą, że te same przepisy mają zastosowanie do tej samej działalności i tego samego ryzyka, oraz z zasadą proporcjonalności, minimalizując tym samym arbitraż regulacyjny i zapewniając równe szanse. Taki wniosek ustawodawczy powinien: a) zawierać wytyczne dotyczące obowiązujących procesów regulacyjnych, nadzorczych i ostrożnościowych oraz postępowania z kryptoaktywami; przyjąć szczegółowe przepisy w sprawie przejrzystości i integralności rynku odpowiadających co najmniej przepisom MiFID II w odniesieniu do emitentów lub sponsorów kryptoaktywów; b) usunąć luki regulacyjne w obowiązującym prawodawstwie Unii w odniesieniu do kryptoaktywów, na przykład klasyfikując niektóre kryptoaktywa jako „zbywalne papiery wartościowe” zgodnie z MiFID II, aby zapewnić ich traktowanie na równi z innymi zbywalnymi papierami wartościowymi; c) stworzyć dostosowany do potrzeb system regulacyjny dla nowych i zmieniających się rodzajów działalności związanej z kryptoaktywami, takich jak pierwsze oferty kryptowalutowe lub pierwsze oferty kryptogiełdowe, oraz dla wszelkich kryptoaktywów, które nie są objęte istniejącymi ramami regulacyjnymi, zapewniając ich zharmonizowane uregulowanie na szczeblu Unii; d) zająć się wpływem wydobywania kryptowalut na środowisko oraz potrzebą rozwiązań mających na celu ograniczenie śladu ekologicznego popularnych kryptoaktywów;
3.

wzywa rząd nikaraguański, by zaprzestał kryminalizowania niezależnych głosów oraz by przestał kontrolować i ograniczać pracę organizacji społeczeństwa obywatelskiego, przedstawicieli opozycji i organizacji praw człowieka; wzywa rząd nikaraguański do zwrotu skonfiskowanego mienia serwisom informacyjnym, przywrócenia im licencji na prowadzenie działalności i przywrócenia organizacjom pozarządowym osobowości prawnej; wzywa do pełnej współpracy z organizacjami międzynarodowymi i do umożliwienia im powrotu do kraju, łącznie z Międzyamerykańską Komisją Praw Człowieka, Biurem Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, MESENI oraz międzynarodową grupą niezależnych ekspertów Organizacji Państw Amerykańskich (OPA); z zadowoleniem przyjmuje rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ z czerwca 2020 r. upoważniającą Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka do ściślejszego monitorowania sytuacji w Nikaragui, a także poparcie UE dla jej przyjęcia;
odnotowuje orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lipca 2018 r. w sprawie niezgodności konwencji stambulskiej z konstytucją Bułgarii; ubolewa nad faktem, że orzeczenie to uniemożliwia Bułgarii ratyfikację konwencji; wyraża głębokie zaniepokojenie utrzymującym się negatywnym i nieodzwierciedlającym rzeczywistości dyskursem publicznym na temat konwencji, ukształtowanym przez szeroko zakrojoną kampanię dezinformacji i oszczerstw, która nastąpiła po negatywnym przedstawieniu tego tematu przez niektóre media według doniesień powiązane z rządem i partiami opozycyjnymi, przy czym powody do niepokoju są jeszcze większe ze względu na udział polityków i partii politycznych reprezentowanych w parlamencie Bułgarii; z zaniepokojeniem zauważa, że utrzymujące się negatywne nastawienie do konwencji dodatkowo przyczynia się do stygmatyzacji grup narażonych na przemoc ze względu na płeć, których sytuacja szczególnie pogorszyła się w wyniku pandemii COVID-19 i środków izolacji w całej Europie, w tym w Bułgarii, oraz jeszcze bardziej ośmiela sprawców przestępstw popełnianych ze względu na płeć i wzmacnia w nich poczucie bezkarności; ubolewa nad faktem, że niedawne zmiany w kodeksie karnym, polegające na zaostrzeniu kar za przemoc ze względu na płeć, okazały się niewystarczające, by stanowić odpowiedź na złożoność tego problemu, a przede wszystkim mu zapobiegać; w związku z tym wzywa władze bułgarskie, aby skuteczniej zapobiegały przemocy domowej i zwalczały ją, podjęły niezbędne działania w celu ratyfikacji konwencji stambulskiej oraz wprowadziły te elementy konwencji, które są zgodne z jej porządkiem konstytucyjnym, a jednocześnie poszukiwały szerszego rozwiązania w odniesieniu do pozostałych elementów, a także zwiększyły liczbę schronisk i innych usług socjalnych niezbędnych do zapewnienia wsparcia ofiarom przemocy domowej;
76.

zwraca się do Komisji, aby we współpracy z państwami członkowskimi, przedsiębiorstwami i zainteresowanymi stronami ułatwiała MŚP stosowanie i rozumienie reguł pochodzenia; przypomina Komisji o jej celu, jakim jest wprowadzenie na początku 2020 r. specjalnego narzędzia do samodzielnej oceny reguł pochodzenia dla MŚP na platformie Access2Market, aby pomóc przedsiębiorstwom w ocenie, czy dany produkt może korzystać z preferencji na podstawie danej umowy handlowej UE, co ułatwiłoby MŚP korzystanie z preferencji na podstawie umów handlowych UE, tak aby MŚP w końcu w pełni czerpały korzyści z umów handlowych i dostępu do zagranicznych rynków dzięki zapewnieniu im przyjaznych użytkownikom, aktualnych i praktycznych informacji o polityce handlowej, a w szczególności o umowach o wolnym handlu; ponawia apel do Komisji, aby monitorowała wpływ jej polityki handlowej na MŚP, gdyż odgrywają one żywotną rolę w handlu międzynarodowym, przypominając, że ze względu na ich wielkość i ograniczone zasoby koszty administracyjne i biurokracja dotykają MŚP w nieproporcjonalnie dużym stopniu;
C.

mając na uwadze, że Dawita Isaaka zwolniono z aresztu 19 listopada 2005 r. na skutek zdecydowanej interwencji m.in. rządu Szwecji; mając na uwadze, że dwa dni później ponownie go aresztowano w drodze do szpitala, przy czym władze Erytrei oświadczyły, że zwolniono go jedynie w celu poddania się zabiegowi medycznemu; mając na uwadze, że od tego czasu Dawit Isaak jest przetrzymywany przez władze Erytrei bez prawa kontaktu oraz że odmawiają one ujawnienia informacji o jego miejscu pobytu lub stanie zdrowia i samopoczuciu;
przypomina o nieodzownej roli jaką ma odgrywać społeczeństwo obywatelskie, krajowe instytucje praw człowieka, organy ds. równości i inne właściwe podmioty na wszystkich etapach rocznego cyklu monitorowania, od wnoszenia wkładu do ułatwiania wdrożenia i monitorowania; podkreśla potrzebę zapewnienia obrońcom praw człowieka i podmiotom zgłaszającym ochrony zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym, w tym w razie konieczności przed nadużyciami w ramach działań sądowych, a także odpowiedniego finansowania na wszystkich szczeblach; wzywa w związku z tym do opracowania statutu europejskich stowarzyszeń transgranicznych i organizacji nienastawionych na zysk po przeprowadzeniu dogłębnej oceny skutków; podkreśla wkład sygnalistów w ochronę praworządności i walkę z korupcją; wzywa Komisję do ścisłego monitorowania transpozycji i stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937 z dnia 23 października 2019 r. w sprawie ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii ( 12 ) ; zwraca uwagę, że status akredytacyjny krajowych instytucji praw człowieka i przestrzeń dla społeczeństwa obywatelskiego mogą same w sobie służyć jako wskaźniki do celów oceny; zachęca parlamenty narodowe do prowadzenia publicznych debat i zajmowania stanowisk w sprawie wyników cyklu monitorowania; podkreśla, że szkolenie kadr wymiaru sprawiedliwości ma zasadnicze znaczenie dla właściwego wdrożenia i stosowania prawa Unii, a tym samym dla wzmocnienia wspólnej kultury prawnej w całej Unii; uważa, że przygotowywana europejska strategia szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości musi kłaść dodatkowy nacisk na promowanie praworządności i niezależności sądów oraz obejmować szkolenia w zakresie umiejętności i kwestii pozaprawnych, tak aby sędziowie byli lepiej przygotowani do radzenia sobie z nadmierną presją; zachęca Komisję i państwa członkowskie do dalszego wspierania i ułatwiania dialogu między sądami a prawnikami praktykami przez sprzyjanie regularnej wymianie informacji i najlepszych praktyk w celu wzmocnienia i rozwoju unijnej przestrzeni sprawiedliwości opartej na demokracji, praworządności i prawach podstawowych; podkreśla potrzebę zapewnienia odpowiedniego finansowania programów sektorowych „Wymiar sprawiedliwości” oraz „Obywatele, równość, prawa i wartości” w przyszłych wieloletnich ramach finansowych, ponieważ programy te mają na celu ochronę i promowanie wartości Unii, rozwój unijnego obszaru wymiaru sprawiedliwości opartego na praworządności oraz wspieranie społeczeństwa obywatelskiego;
25.

wzywa Komisję do rozważenia pomysłu stworzenia unijnego portalu internetowego poświęconego stażom i praktykom zawodowym w UE, aby zgromadzić wszystkie istniejące inicjatywy UE w widocznym, dostępnym i przyjaznym dla użytkownika portalu; uważa, że portal ten powinien być odpowiednio rozreklamowany za pośrednictwem odpowiednich kanałów celem dotarcia do odbiorców, aby zwrócić na niego uwagę młodych Europejczyków, instytutów edukacyjnych i przedsiębiorstw w całej UE; jest zdania, że portal powinien ukierunkowywać młode talenty tam, gdzie jest to najbardziej potrzebne, zwracać uwagę młodych ludzi na konkretne potrzeby na rynku pracy, promować dostęp do powiązanych możliwości uczenia się, zwiększać ogólne szanse na zatrudnienie w UE w przyszłości oraz przyczyniać się do zwalczania bezrobocia młodzieży i niwelowania niedoborów kwalifikacji;
4.

wzywa władze Arabii Saudyjskiej do przeprowadzenia niezależnego i bezstronnego dochodzenia w sprawie wszystkich zarzutów dotyczących łamania praw człowieka, w tym strzelania do migrantów na granicy oraz bezprawnych zabójstw, tortur i innych form złego traktowania w ośrodkach detencyjnych, do pociągnięcia wszystkich sprawców do odpowiedzialności w uczciwych procesach spełniających normy międzynarodowe, bez uciekania się do kary śmierci lub kary cielesnej, oraz do zapewnienia odpowiedniej opieki psychicznej i fizycznej osobom, które ucierpiały w przerażających warunkach;
113.

zwraca się do Komisji, aby uwzględniając europejską strategię w zakresie danych i transformację cyfrową opieki zdrowotnej oraz możliwość wykorzystania ogromnego potencjału danych dotyczących zdrowia do poprawy jakości opieki zdrowotnej i wyników pacjentów, zachęcała do stosowania w sektorze opieki zdrowotnej państw członkowskich technologii interoperacyjnych, które ułatwią dostarczanie pacjentom innowacyjnych rozwiązań w zakresie zdrowia; zachęca do ustanowienia w pełni współpracującej i funkcjonalnej europejskiej przestrzeni danych dotyczących zdrowia, której ramy zarządzania sprzyjałyby tworzeniu innowacyjnego ekosystemu opartego na danych i która przewidywałaby bezpieczną i kontrolowaną wymianę informacji i krytycznych danych między państwami członkowskimi; zwraca się do Komisji, by promowała standardy, narzędzia i infrastrukturę nowej generacji, jeśli chodzi o przechowywanie i przetwarzanie danych odpowiednich do celów badań i rozwoju w zakresie innowacyjnych produktów i usług; zwraca uwagę, że dane osobowe dotyczące zdrowia można gromadzić i przetwarzać jedynie zgodnie z podstawą prawną określoną w art. 6 ust. 1 RODO oraz warunkami określonymi w art. 9 RODO; uważa, że należy w związku z tym zakazać dalszego przetwarzania danych osobowych dotyczących zdrowia; przypomina administratorom danych o zasadzie przejrzystości w zakresie ochrony danych oraz wynikających z niej obowiązkach wobec pacjentów i innych osób, których dane dotyczą;
67.

wzywa Radę do jak najszybszego wznowienia formalnych wysłuchań, z których ostatnie odbyło się w grudniu 2018 r., oraz do uwzględnienia w tych wysłuchaniach wszystkich najnowszych i najważniejszych negatywnych wydarzeń w dziedzinie praworządności, demokracji i praw podstawowych; wzywa Radę do podjęcia wreszcie działań na mocy procedury przewidzianej w art. 7 ust. 1 TUE i stwierdzenia, że istnieje wyraźne ryzyko poważnego naruszenia przez Rzeczpospolitą Polską wartości, o których mowa w art. 2 TUE, w świetle przytłaczających dowodów przedstawionych w niniejszej rezolucji oraz w licznych sprawozdaniach organizacji międzynarodowych i europejskich, w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz w sprawozdaniach organizacji społeczeństwa obywatelskiego; zdecydowanie zaleca, aby w następstwie wysłuchań Rada skierowała do Polski konkretne zalecenia, zgodnie z postanowieniami art. 7 ust. 1 TUE, i wskazała terminy zastosowania się do tych zaleceń; ponadto wzywa Radę, by zobowiązała się do terminowej oceny wdrożenia tych zaleceń; apeluje do Rady, by regularnie informowała Parlament i ściśle z nim współpracowała oraz by prowadziła prace w przejrzysty sposób w celu umożliwienia konstruktywnego uczestnictwa i nadzoru ze strony wszystkich instytucji i organów europejskich oraz organizacji społeczeństwa obywatelskiego;
39.

jest zdania, że COVID-19 spowodował konieczność aktywnego korzystania z technologii i metod informacyjno-komunikacyjnych (ICT); podkreśla jednak, że pandemia ujawniła niewystarczające przygotowanie do transformacji cyfrowej, ponieważ wiele rodzin romskich i szkół, do których uczęszczają ich dzieci, nie posiada odpowiednich narzędzi i umiejętności ICT, ponadto często nie stać ich na elektryczność i łączność cyfrową; uważa, że posiadanie urządzenia ICT jest kluczowym warunkiem edukacji cyfrowej, w związku z czym wzywa Komisję do stworzenia puli narzędzi ICT i ich dystrybucji wśród rodzin i dzieci znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, aby zapewnić im podstawowe narzędzia do uczenia się na odległość i przygotować je do epoki cyfrowej; uważa, że dostęp do internetu i umiejętności cyfrowe stanowią podwaliny nadchodzącej epoki cyfrowej dla każdego obywatela oraz jako takie są niezbędne do wzmocnienia pozycji społeczności romskich; w związku z tym wzywa Komisję do uwzględnienia we wniosku dotyczącym okresu po 2020 r. przepisów dotyczących dostępu do internetu; wzywa państwa członkowskie do włączenia umiejętności ICT do programów nauczania od najmłodszych lat oraz do inwestowania w programy rozwoju umiejętności cyfrowych, które mogą wspierać dzieci romskie;
31.

przypomina, że DCFTA muszą zawsze zawierać solidne, wiążące i możliwe do wyegzekwowania rozdziały dotyczące zrównoważonego rozwoju, w pełni zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami, w szczególności z porozumieniem paryskim, a także z zasadami WTO; zachęca do przyspieszenia realizacji trzeciego krajowego programu działań w zakresie środowiska naturalnego oraz do zbliżenia gruzińskiego ustawodawstwa do dorobku prawnego UE w dziedzinie środowiska, zgodnie z wymogami układu o stowarzyszeniu dotyczącymi ochrony środowiska; wzywa Gruzję do dalszego zwiększania zaangażowania w walkę ze zmianą klimatu, a Komisję do ułatwienia udziału Gruzji w Europejskim Zielonym Ładzie oraz do zadbania o to, by DCFTA nie była sprzeczna z określonymi w nim celami i inicjatywami w zakresie ochrony środowiska;
19.

wzywa państwa członkowskie do uwzględnienia problemu przenikania substancji farmaceutycznych do środowiska naturalnego we współpracy transgranicznej w dorzeczach oraz do koordynowania działań tam, gdzie jest to przydatne;
2.

podkreśla znaczenie strategicznych stosunków UE z Chinami oraz apeluje do państw członkowskich i instytucji UE o jednolite stanowisko i skoordynowane działania wobec Chin; zwraca uwagę, że podstawą handlu i inwestycji powinny być zasady i wartości, a sam system handlu powinien być wielostronny; wzywa Chiny do aktywniejszego udziału w pracach WTO i innych inicjatywach wielostronnych oraz do pełnego przestrzegania zobowiązań wynikających z udziału w WTO i do dostosowania nabytej siły gospodarczej do poziomu rozwoju; podkreśla, że warunkiem nawiązania stosunków handlowych i inwestycyjnych z UE jest poszanowanie praw człowieka, i wzywa Chiny, by przestrzegały zobowiązań międzynarodowych i zobowiązały się do poszanowania praw człowieka, zwłaszcza w związku z trwającymi negocjacjami nad dwustronną umową inwestycyjną; jest głęboko zaniepokojony doniesieniami o wyzyskiwaniu i przetrzymywaniu Ujgurów w chińskich fabrykach;
80.

przypomina o rosnących potrzebach inwestycyjnych związanych z transformacją ekologiczną oraz o tym, że uchylanie się od opodatkowania i unikanie opodatkowania przez przedsiębiorstwa powodują potencjalne straty zasobów w budżetach krajowych i budżecie unijnym, których wartość waha się od 50–70 mld EUR do 160–190 mld EUR, i że zasoby te mogłyby zostać wykorzystane na inwestycje w ramach planu inwestycyjnego na rzecz zrównoważonej Europy; wzywa państwa członkowskie do uruchomienia zasobów na finansowanie zrównoważonej i sprawiedliwej transformacji poprzez wdrożenie wszelkich potencjalnych porozumień zawieranych na forum otwartych ram OECD, w tym w ramach drugiego filaru; postuluje zintensyfikowanie walki z oszustwami podatkowymi, uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem opodatkowania oraz agresywnym planowaniem podatkowym; wzywa do skoordynowanych działań na szczeblu UE zmierzających do wykrywania i badania systemów agresywnego planowania podatkowego stosowanych przez osoby fizyczne i prawne oraz do zniechęcania ich do takiego planowania; apeluje o ambitną strategię opodatkowania działalności gospodarczej na XXI w.; wzywa Radę, aby zaktualizowała kryteria definicji szkodliwych systemów podatkowych w kodeksie postępowania w zakresie opodatkowania działalności gospodarczej, i przypomina swoje stanowisko z 26 marca 2019 r. w sprawie państw członkowskich ułatwiających agresywne planowanie podatkowe; zachęca Komisję do ustanowienia kryteriów oceny praktyk podatkowych państw członkowskich; przypomina Komisji o art. 116 TFUE w kontekście dokumentacji podatkowej oraz zachęca Komisję do stosowania tego postanowienia, aby unikać zakłóceń warunków konkurencji na jednolitym rynku;
17.

docenia wysiłki poczynione na szczeblu UE w zakresie przejrzystości dostępnych obecnie tekstów protokołów i wspólnych komitetów naukowych; podkreśla potrzebę zwiększenia przejrzystości i uczestnictwa stowarzyszeń społeczności nadbrzeżnych w zarządzaniu wsparciem sektorowym; wzywa Komisję do regularnego przedstawiania i publicznego udostępniania sprawozdań z wykorzystania wsparcia sektorowego oraz do przekazywania Parlamentowi konkluzji z posiedzeń wspólnego komitetu i wyników ocen rocznych; apeluje do Komisji, by ułatwiała udział przedstawicieli Parlamentu jako obserwatorów w posiedzeniach wspólnego komitetu oraz zwiększyła uczestnictwo senegalskich stowarzyszeń i społeczności rybackich; podkreśla, że rząd Senegalu powinien wykazać się przejrzystością w odniesieniu do partnerstw rybackich z innymi krajami;
18.

z zadowoleniem odnotowuje, że rząd Seszeli zobowiązuje się do podawania do wiadomości publicznej i do wymiany informacji dotyczących wszelkich umów zezwalających statkom zagranicznym na jego obszarze połowowym i wynikających z nich nakładów połowowych, w szczególności liczby wydanych upoważnień do połowów i zgłoszonych połowów, ponieważ floty zagraniczne prowadzą obecnie połowy na mocy nieopublikowanych umów na wodach Seszeli; ponownie podkreśla, jak ważne jest, by władze Seszeli podpisywały umowy w sprawie połowów wyłącznie z państwami, które zobowiązały się do zwalczania połowów NNN, oraz z flotami, które stosują rygorystyczne zasady zrównoważonego zarządzania rybołówstwem;
1.

wyraża uznanie dla kreatywności i zaradności instytucji edukacyjnych i szkoleniowych, w szczególności ich kadry nauczycielskiej i edukacyjnej, a także uczniów i ich rodziców w procesie dostosowywania się do e-uczenia się i nauczania na odległość, przede wszystkim w świetle szybko zmieniających się okoliczności i niepewnych czasów; z uznaniem przyjmuje również dawane przez obywateli, społeczeństwo obywatelskie i organizatorów kształcenia pozaformalnego pozytywne przykłady dostosowywania ich praktyk edukacyjnych i opracowywania inicjatyw, które umożliwiły kontynuowanie nauczania; wzywa do zwiększenia starań na rzecz poprawy widoczności skutecznych inicjatyw i rozwijania ich na większą skalę oraz promowania najlepszych praktyk we wszystkich sektorach edukacji; wzywa Komisję do zapewnienia platformy dla państw członkowskich służącej do wymiany dobrych praktyk oraz do szukania w tym zakresie możliwości dla nowych inicjatyw, takich jak utworzenie europejskiego e-uniwersytetu (European Online University);
33.

jest zaniepokojony wzrostem dyskryminacji i rasizmu w Europie; wzywa Komisję i państwa członkowskie do skuteczniejszego wdrażania prawodawstwa, polityki i praktyk antydyskryminacyjnych oraz do położenia kresu strukturalnej dyskryminacji mniejszości w dostępie do zatrudnienia i w miejscu pracy; wzywa Komisję do przedstawienia komunikatu zawierającego wytyczne dotyczące zapobiegania segregacji mniejszości na rynku pracy, w tym mniejszości etnicznych, a także zawierającego normy wolnej od dyskryminacji polityki rekrutacyjnej obowiązującej państwa członkowskie i pracodawców, w tym zaleceń dotyczących przyjęcia planów na rzecz równouprawnienia na poziomie przedsiębiorstw oraz w sektorowych układach zbiorowych pracy, jak również powoływania grup zadaniowych ds. różnorodności w miejscu pracy, które będą zajmować się stereotypami, uprzedzeniami i negatywnym podejściem oraz zapobiegać dyskryminacji w procesach rekrutacji, awansu zawodowego, w odniesieniu do wynagrodzeń i dostępu do szkoleń; podkreśla, że z takich planów działania na rzecz równouprawnienia należy również korzystać, by promować różnorodność etniczną i kulturową w miejscu pracy, tworzyć regulaminy wewnętrzne pozwalające na walkę z rasizmem, powiązaną dyskryminacją i nękaniem w miejscu pracy, monitorować procedury rekrutacji, awansu i zatrzymywania pracowników i dokonywać przeglądu tych procedur w kontekście aspektów równouprawnienia, pozwalających wskazać bezpośrednie i pośrednie praktyki dyskryminacyjne, i przyjąć środki naprawcze służące ograniczaniu nierówności w każdym z tych obszarów; apeluje, aby te plany działania na rzecz równouprawnienia obejmowały gromadzenie danych dotyczących równouprawnienia zgodnie z normami w zakresie prywatności i praw podstawowych do tych celów;
(14)

Wszystkie obarczone wysokim ryzykiem systemy SI należy umieścić w wyczerpującym wykazie załącznika do niniejszego rozporządzenia. Biorąc pod uwagę szybki rozwój technologii i rynku, jak również wiedzę techniczną wymaganą, by adekwatnie przeanalizować systemy SI, należy powierzyć Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu zmiany niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do rodzajów systemów SI, które stanowią poważne zagrożenie i do istotnych branż, w których systemy te są wykorzystywane. W oparciu o definicje i przepisy określone w niniejszym rozporządzeniu Komisja powinna niezwłocznie przeprowadzić przegląd załącznika i robić to przynajmniej co sześć miesięcy, a w razie konieczności wprowadzać zmiany w drodze aktów delegowanych. Komisja powinna rozpoczynać ocenę tego, czy system SI stwarza poważne zagrożenie, w tym samym czasie co ocenę bezpieczeństwa produktu, aby zapobiec sytuacji, w której system SI wysokiego ryzyka został już zatwierdzony do obrotu, ale nie został jeszcze sklasyfikowany jako stwarzający poważne zagrożenie i w związku z tym działa bez obowiązkowej ochrony ubezpieczeniowej. Aby dać przedsiębiorcom i organizacjom badawczym poczucie pewności w planowaniu i inwestycjach, zmiany w wykazie branż o zasadniczym znaczeniu należy wprowadzać jedynie co dwanaście miesięcy. Należy wezwać operatorów, by powiadamiali Komisję, jeżeli pracują nad nową technologią, nowym produktem czy nową usługą, które miałyby być wykorzystywane w jednej z branż o zasadniczym znaczeniu, o których mowa w załączniku, i które mogłyby się później kwalifikować do kategorii systemów SI obarczonych wysokim ryzykiem.