—

W celu dostosowania specyfikacji, tak by uwzględniała ona systemy uprawy obecnie stosowane w okręgu Estepa, do których należą zaawansowane techniki agronomiczne w większym stopniu ukierunkowane na jakość produktu i bardziej przyjazne środowisku, usunięto tekst sekcji „E. Metoda produkcji” lit. a) Stałe parametry i lit. b) Techniki uprawy przytoczone poniżej: „a) Stałe parametry — Odległości sadzenia i liczba pni Na terenie okręgu odnotowuje się znaczne różnice pod względem średniej gęstości sadzenia w gaju: a konkretnie średnia gęstość sadzenia w starych gajach wynosi 75–100 drzew na hektar, a w gajach nowych – 100–200 drzew na hektar. Jeżeli chodzi o liczbę pni, tylko w 12 % gajów oliwnych w Estepie sadzi się drzewa o jednym pniu, natomiast ponad 77 % gajów obsadza się drzewami z co najmniej trzema pniami. Należy zauważyć, że wiele intensywnie eksploatowanych gajów w okręgu obsadzono młodymi drzewkami o jednym pniu, uzyskanymi poprzez ukorzenianie zdrewniałych sadzonek w workach lub poprzez ukorzenianie częściowo zdrewniałych sadzonek podczas rozpylania, a następnie przesadzanie ich do plastikowych worków; władze zachęcają do stosowania tej metody w sporządzanych przez nie planach restrukturyzacji gajów oliwnych. Jeżeli chodzi o odległość sadzenia: — w tradycyjnych gajach drzewa sadzone są przeważnie naprzemiennie w „jodełkę” z zachowaniem odległości 12 × 12, chociaż odnotowuje się również sadzenie w kwadratach i prostokątach oraz z zachowaniem innych odległości na przykład 11 × 11, 13 × 13, 10 × 12 itd., oraz — w nowych gajach uprawa jest intensywna, drzewa rosną zdecydowanie gęściej, w związku z czym odległości między nimi są znacznie mniejsze; stosuje się tu układ kwadratów i prostokątów z zachowaniem odległości: 8 × 8, 7 × 7, 6 × 8, 6 × 4 itd., przy czym najpopularniejsze odległości to 7 × 7 i 6 × 8. b) Techniki uprawy — Stosowanie nawozu Uprawa gleby ma miejsce zimą po zakończeniu zbiorów oraz latem przy użyciu kultywatorów wibracyjnych do głębokości, która nigdy nie przekracza 10 cm; spulchnianie wykonuje się łącznie około czterech do pięciu razy w roku. Kręgi gleby pod drzewami oliwnymi uprawianymi w warunkach suchych są odchwaszczane, a w nawadnianych gajach drzewa oddziela pas gleby, na którym chwasty zwalcza się przy użyciu przedwschodowych środków chwastobójczych. W nawadnianych gajach nawożenie polega na dodawaniu zbilansowanego płynnego nawozu wieloskładnikowego do wody używanej do nawadniania według wzorów stosowanych wspólnie przez samych plantatorów oliwek lub zalecanych przez specjalistów pracujących na tym obszarze. Za pomocą fertygacji dostarcza się głównie azot, fosfor i potas oraz pierwiastki śladowe w celu uzupełnienia braków ustalanych w drodze oceny wizualnej lub ustalanych po przeprowadzeniu szeregu analiz liści. Obecnie na wielu działkach grunty pozostają nieuprawiane – wcześniej gleba pozostawała bez pokrycia, ostatnimi laty utrzymuje się pokrywa gruntu, na którą składa się głównie dzika roślinność usuwana pod koniec zimy za pomocą wykaszarek. — Nawadnianie W większości gajów oliwnych nie stosuje się nawadniania. Odnotowuje się jednak wzrost wykorzystania nawadniania, szczególnie na przestrzeni ostatniego dziesięciolecia, co wynika głównie z występującej obecnie intensyfikacji upraw w gajach. Instalacje nawadniające niemal w całości stanowią systemy podlewania miejscowego dostarczające różne ilości wody na hektar w zależności od dostępności. Nawadniane gaje położone są na całym terytorium okręgu i nie są skoncentrowane na żadnym konkretnym obszarze. — Przycinanie Drzewa oliwne w okręgu Estepa kształtowane są przy pomocy techniki przycinania polegającej na tym obszarze na wykonywaniu dużych cięć przy pniu; przycinanie takie nazywane jest poda de Lucena lub poda en cabeza. Wprowadzono ponadto mniej radykalne cięcie racjonalne typu Jaen. W przypadku obu technik celem jest takie przycięcie korony, aby miała ona gałęzie rosnące do wewnątrz i gałęzie rosnące na zewnątrz, co służy zwiększeniu powierzchni produkcyjnej drzewa. Dużą uwagę przykłada się również do stosunku powierzchni liści do drewna jako wskaźnika zdolności produkcyjnej. Ponieważ znaczna część ziemi na odnośnym obszarze przeznaczona jest pod uprawę oliwek stołowych, często stosuje się intensywniejsze przerzedzanie w celu uzyskania większych owoców. W nowych gajach, w których uprawa jest intensywna, na obszarze jednego hektara rośnie więcej drzew, które mają jeden pień; takie warunki są najodpowiedniejsze, gdy stosowane są mechaniczne metody zbioru przy użyciu aktualnie dostępnych maszyn. W momencie, w którym korona uzyskuje dobrą zdolność produkcyjną a odrost jest bardzo gęsty, przeprowadza się drobne przycinanie w celu przerzedzenia i stopniowego ukształtowania struktury gałęzi. — Stosowanie środków ochrony roślin Populacje głównych agrofagów i organizmów chorobotwórczych atakujących drzewa oliwne są zwalczane i oceniane przez specjalistów i agronomów ATRIAS zatrudnionych przez wiele podmiotów związanych z chronioną nazwą pochodzenia „Estepa”. Osoby te ustanawiają progi oprysków w stacjach kontrolnych utworzonych w strategicznych lokalizacjach na terenie całego okręgu i stosują różne formy komunikacji (tygodniowe biuletyny, programy radiowe i telewizyjne itp.), informując plantatorów oliwek o stosownym czasie podjęcia działania oraz rodzaju dozwolonego środka ochrony roślin, którego należy użyć i który powinien być nieszkodliwy dla fauny użytkowej oraz nie zostawiać żadnych pozostałości w owocach oliwki; praktycznie wszyscy plantatorzy przestrzegają zaleceń odnośnych specjalistów i agronomów. Spośród wszystkich agrofagów i chorób atakujących drzewa oliwne rosnące w naszym okręgu wymienimy jedynie te, które mają największy wpływ wymagający szerokiego działania zapobiegawczego. Są to: muszka oliwna, tarcznik oliwkowiec, rytownik Phloeotribus scarabeaoides oraz ćma Prays oleae. Do zwalczania muszki oliwnej stosuje się dimetoat rozpylany w powietrzu lub też stosowany doglebowo w przypadkach, w których ich liczba przekracza ustanowione progi. Do zwalczania tarcznika oliwkowca stosuje się karbaryl i piryproksyfen; stosowane ilości zawsze wynikają z zaleceń specjalistów ATRIAS i są przez nich kontrolowane. To samo dotyczy rytownika Phloeotribus scarabeaoides, do zwalczania którego stosuje się pyretrynę lub dimetoat. Do zwalczania ćmy Prays oleae stosuje się dimetoat jednokrotnie albo dwukrotnie, jeżeli ich liczba przekracza ustanowiony próg. Należy podkreślić, że specjaliści ATRIAS zawsze nadzorują stosowanie wymienionych środków. Plantatorzy oliwek powszechnie akceptują i doceniają tę ważną pracę wspomnianych specjalistów, dzięki której zapewnia się, aby do olejarni dostarczane były owoce o optymalnej jakości. W związku z pracami odnośnych grup prowadzących kontrolę tworzy się na przedmiotowym obszarze grupy ds. zintegrowanej produkcji (Agrupaciones de Producción Integrada – API) pracujące w olejarniach w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa żywności wytwarzanej oliwy; w skład każdej grupy ds. zintegrowanej produkcji wchodzą specjaliści, którzy bezpośrednio nadzorują cały proces produkcji od gaju do olejarni, odnotowując wszystko w rejestrze prowadzonym przez każdego plantatora w odniesieniu do prowadzonego przez niego gospodarstwa, co zapewnia maksymalną identyfikowalność uzyskanych produktów.” Dodano tekst w brzmieniu: „Aby uzyskać oliwę z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia oznaczoną chronioną nazwą pochodzenia »Estepa«, rolnicy muszą przestrzegać praktyk określonych w modelu produkcyjnym dotyczącym integrowanej produkcji oliwy w Andaluzji (rozporządzenie z dnia 15 kwietnia 2008 w sprawie przyjęcia rozporządzenia szczegółowego w zakresie integrowanej produkcji oliwy – produkcja organiczna) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91. W przypadku uchylenia wymienionych przepisów rolnicy muszą przestrzegać przepisów, którymi zastąpiono przepisy uchylone.”.