KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 26.11.2020 COM(2020) 781 final 2020/0346(NLE) Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej oraz w Stałej Grupie Wysokiego Szczebla Wspólnoty Energetycznej (Tivat, Czarnogóra, 16 i 17 grudnia 2020 r.)



UZASADNIENIE 1.Przedmiot wniosku Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej oraz w Stałej Grupie Wysokiego Szczebla Wspólnoty Energetycznej w związku z szeregiem aktów mających skutki prawne dla UE w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE, które te dwa organy planują przyjąć w dniach 16 i 17 grudnia 2020 r. Ponadto dotyczy on również punktów porządku obrad Rady Ministerialnej, które nie wchodzą w zakres art. 218 ust. 9 TFUE, lecz wymagają w niektórych przypadkach politycznego zatwierdzenia przez Radę (wniosek o to zatwierdzenie zostanie złożony oddzielnie). 2.Kontekst wniosku 2.1.Traktat o Wspólnocie Energetycznej Traktat o Wspólnocie Energetycznej ma na celu stworzenie stabilnych ram regulacyjnych i rynkowych oraz utworzenie jednolitej przestrzeni regulacyjnej handlu w ramach sieci energetycznych poprzez wdrożenie uzgodnionych części dorobku prawnego UE w dziedzinie energii w państwach stron spoza UE. Traktat wszedł w życie z dniem 1 lipca 2006 r. Unia Europejska jest stroną Traktatu o Wspólnocie Energetycznej. W Traktacie o Wspólnocie Energetycznej strony spoza UE są nazywane „umawiającymi się stronami”. 2.2.Rada Ministerialna i Stała Grupa Wysokiego Szczebla Wspólnoty Energetycznej Rada Ministerialna zapewnia realizację celów określonych w Traktacie o Wspólnocie Energetycznej. Rada Ministerialna opracowuje ogólne wytyczne polityki oraz przyjmuje określone środki i akty proceduralne. Każda ze stron posiada jeden głos, a Rada Ministerialna postępuje według różnych zasad głosowania w zależności od przedmiotu głosowania. UE jest jedną z dziewięciu stron i posiada jeden głos, również w zależności od danego przedmiotu głosowania. Głosowanie na zasadzie jednomyślności ma zastosowanie w odniesieniu do planowanych aktów wymienionych poniżej w sekcji 2.3 pkt 2.3.1 i 2.3.2 (art. 100 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej) oraz pkt 2.3.5 (art. 92 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej). Głosowanie większością dwóch trzecich głosów ma zastosowanie w odniesieniu do planowanych aktów wymienionych poniżej w sekcji 2.3 pkt 2.3.3 i w sekcji 2.4 pkt 4 (art. 82 i 83 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej). Głosowanie zwykłą większością głosów ma zastosowanie w odniesieniu do planowanych aktów wymienionych poniżej w sekcji 2.3 pkt 2.3.4 (art. 91 ust. 1 lit. a) Traktatu o Wspólnocie Energetycznej). W odniesieniu do planowanego aktu wymienionego poniżej w sekcji 2.3 pkt 2.3.6 Rada Ministerialna powołuje członków komitetu doradczego w drodze konsensusu. W odniesieniu do planowanego aktu wymienionego poniżej w sekcji 2.4 pkt 1, 2 i 3 Rada Ministerialna przyjmuje decyzję w drodze konsensusu. Stała Grupa Wysokiego Szczebla jest ważnym organem pomocniczym Rady Ministerialnej. Może ona, między innymi, przyjmować określone środki, o ile zostanie do tego upoważniona przez Radę Ministerialną. UE jest reprezentowana w Stałej Grupie Wysokiego Szczebla i posiada jeden głos. Art. 47 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej stanowi, co następuje: „Rada Ministerialna zapewnia realizację celów określonych w niniejszym Traktacie. Rada Ministerialna: […] b) przyjmuje określone środki […]”. W odniesieniu do planowanego aktu wymienionego poniżej w sekcji 2.3 pkt 7 Stała Grupa Wysokiego Szczebla głosuje większością dwóch trzecich oddanych głosów. 2.3Akty, które mają zostać przyjęte przez Radę Ministerialną i Stałą Grupę Wysokiego Szczebla Rada Ministerialna i Stała Grupa Wysokiego Szczebla przyjmą szereg aktów odpowiednio w dniu 17 grudnia 2020 r. i w dniu 16 grudnia 2020 r.

Niniejszy wniosek dotyczący decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE odnosi się do stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w odniesieniu do następujących planowanych aktów Rady Ministerialnej: 2.3.1. Decyzja 2020/…/MC-EnC w sprawie wdrożenia rozporządzenia Komisji (UE) 2019/2146 z dnia 26 listopada 2019 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1999/2008 w sprawie statystyki energii w odniesieniu do wykonania aktualizacji na potrzeby rocznej, miesięcznej i krótkoterminowej miesięcznej statystyki energii 2.3.2. Decyzja 2020/…/MC-EnC w sprawie wdrożenia rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/803 z dnia 17 maja 2019 r. w sprawie wymogów technicznych co do treści raportów dotyczących jakości europejskiej statystyki na temat cen gazu ziemnego i energii elektrycznej na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1952 2.3.3. Decyzja 2020/…/MC-EnC w sprawie sporządzenia wykazu projektów będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty Energetycznej 2.3.4. Decyzje na mocy art. 91 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej stwierdzające zaistnienie naruszenia Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w następujących sprawach: a)Decyzja 2020/…/MC-EnC w sprawie nieprzestrzegania przez Serbię Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sprawie ECS-13/17 b)Decyzja 2020/…/MC-EnC w sprawie nieprzestrzegania przez Bośnię i Hercegowinę Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sprawie ECS-10/18 2.3.5. Decyzje na mocy art. 92 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej: a)Decyzja 2020/…/MC-EnC na mocy art. 92 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sprawie przyjęcia środków w odpowiedzi na poważne i trwałe naruszenia przez Bośnię i Hercegowinę w sprawach ECS-8/11S, ECS-2/13S i ECS-6/16S b)Decyzja 2020/…/MC-EnC na mocy art. 92 ust. 1 Traktatu w sprawie stwierdzenia dopuszczenia się przez Ukrainę poważnego i trwałego naruszenia w sprawie ECS-1/18S c) Decyzja 2020/…/MC-EnC na mocy art. 92 ust. 1 Traktatu w sprawie stwierdzenia dopuszczenia się przez Serbię poważnego i trwałego naruszenia w sprawie ECS-10/17S. 2.3.6. Powołanie członków komitetu doradczego zgodnie z art. 32 ust. 3 aktu proceduralnego 2008/01/MC-EnC dotyczącego regulaminu rozstrzygania sporów, zmienionego aktem proceduralnym 2015/04/MC-EnC. Niniejszy wniosek dotyczący decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE odnosi się do stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii w odniesieniu do następujących planowanych aktów Stałej Grupy Wysokiego Szczebla: 2.3.7. Akt proceduralny zmieniający akt proceduralny 01/2011 PHLG-EnC Stałej Grupy Wysokiego Szczebla Wspólnoty Energetycznej z dnia 23 marca 2011 r. ustanawiający zasady regulujące postępowanie arbitrażowe w kwestiach pracowniczych na podstawie art. 14 regulaminu pracowniczego Wspólnoty Energetycznej. Celem planowanych aktów Rady Ministerialnej i Stałej Grupy Wysokiego Szczebla (zwanych dalej łącznie „planowanymi aktami”) jest ułatwienie realizacji celów Traktatu o Wspólnocie Energetycznej oraz funkcjonowania Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej w Wiedniu, który, między innymi, zapewnia wsparcie administracyjne Radzie Ministerialnej. 2.4.Inne punkty porządku obrad Dodatkowo należy zaznaczyć, że oprócz planowanych aktów porządek obrad Rady Ministerialnej i Stałej Grupy Wysokiego Szczebla będzie obejmował również szereg innych punktów. W odniesieniu do tych punktów Komisja zamierza wyrazić następujące stanowiska w imieniu Unii:

1.Ogólne wytyczne polityki z 2020 r. dotyczące celów na 2030 r. i neutralności klimatycznej dla Wspólnoty Energetycznej i jej umawiających się stron Wśród głównych celów Traktatu o Wspólnocie Energetycznej należy wymienić utworzenie zintegrowanego i zrównoważonego ogólnoeuropejskiego rynku energii opierającego się na stabilnych ramach regulacyjnych i rynkowych, który będzie przyciągał inwestycje niezbędne do zapewnienia rozwoju gospodarczego i stabilności społecznej, poprawy stanu środowiska naturalnego, a także sprzyjania wykorzystaniu energii ze źródeł odnawialnych. Ponieważ sektor energetyczny jest jednym z sektorów, które w największym stopniu przyczyniają się do zwiększania poziomu emisji gazów cieplarnianych, a także biorąc pod uwagę silne związki między polityką energetyczną a klimatem, należy wzmocnić ramy polityki w zakresie efektywności energetycznej, energii ze źródeł odnawialnych i emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie Energetycznej. Rada Ministerialna Wspólnoty Energetycznej przyjęła zalecenie nr 2016/02/MC-EnC dotyczące przygotowań do wdrażania rozporządzenia (UE) nr 525/2013 w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zalecenie nr 2018/01/MC-EnC w sprawie przygotowań do opracowania zintegrowanych krajowych planów w dziedzinie energii i klimatu przez umawiające się strony Wspólnoty Energetycznej. Wspólnota Energetyczna przyjęła dyrektywy z 2009 r. dotyczące odnawialnych źródeł energii i dyrektywy z 2012 r. dotyczące efektywności energetycznej, które stały się częścią jej porządku prawnego w drodze decyzji Rady Ministerialnej, podobnie jak cel na 2020 r. dla całej Wspólnoty Energetycznej w odniesieniu do efektywności energetycznej (wyrażonej zarówno w zużyciu energii pierwotnej, jak i w zużyciu energii końcowej) oraz szczegółowe cele na rok 2020 w zakresie energii ze źródeł odnawialnych wyznaczone dla każdej z umawiających się stron. W listopadzie 2018 r. Rada Ministerialna przyjęła ogólne wytyczne polityki dotyczące celów na 2030 r. dla umawiających się stron Wspólnoty Energetycznej. Wytyczne te odzwierciedlały konsensus polityczny w sprawie ustanowienia trzech odrębnych celów w dziedzinie energii i klimatu na rok 2030: celu w zakresie efektywności energetycznej, celu w zakresie udziału energii ze źródeł odnawialnych i celu w zakresie ograniczania emisji gazów cieplarnianych. Cele te powinny być zgodne z celami UE na 2030 r., powinny odzwierciedlać jednolity poziom ambicji umawiających się stron oraz uwzględniać istotne różnice społeczno-ekonomiczne, różnice w poziomie rozwoju technologicznego, a także postanowienia porozumienia klimatycznego z Paryża. Porozumienia polityczne osiągnięte przez Radę Unii Europejskiej i Parlament Europejski w 2018 r. i na początku 2019 r. umożliwiły wejście w życie od czerwca 2019 r. wszystkich przepisów przyjętych w ramach pakietu „Czysta energia dla wszystkich Europejczyków”. Trzy cele w zakresie energii i klimatu na 2030 r., czyli zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 40 % w stosunku do 1990 r., osiągnięcie efektywności energetycznej na poziomie co najmniej 32,5 % oraz udział energii odnawialnej wynoszący co najmniej 32 %, są obecnie w pełni uwzględnione w prawodawstwie UE, ale w 2021 r. zaproponowana zostanie ich korekta w górę w następstwie wniosku Komisji z dnia 17 września 2020 r. w sprawie zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w UE o co najmniej 55 % do 2030 r. w stosunku do 1990 r. Po przyjęciu zalecenia 2018/01/MC-EnC, a także biorąc pod uwagę zobowiązania umawiających się stron związane z procesem przystępowania do UE oraz ich zobowiązania wynikające z Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i porozumienia paryskiego, jak również ich odpowiednie ustalone na poziomie krajowym wkłady, w dniu 17 grudnia 2020 r. Rada Ministerialna Wspólnoty Energetycznej zintensyfikuje dyskusję poświęconą wyznaczeniu celów w zakresie efektywności energetycznej, odnawialnych źródeł energii i redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r., które będą równie ambitne jak cele do 2030 r. ustanowione w Unii Europejskiej oraz zgodne z bardziej ambitnymi celami UE przedstawionymi w poprawce do proponowanego Europejskiego prawa o klimacie, aby uwzględnić cel zmniejszenia emisji do 2030 r. o co najmniej 55 % jako krok na drodze do osiągnięcia celu neutralności klimatycznej do 2050 r. Projekt ogólnych wytycznych polityki z 2020 r. dotyczących celów na 2030 r. i neutralności klimatycznej dla Wspólnoty Energetycznej i jej umawiających się stron będzie odzwierciedlał konsensus polityczny wypracowany na forum Rady Ministerialnej oraz będzie stanowił źródło wytycznych politycznych na potrzeby ustanawiania tych celów. W imieniu Unii Europejskiej Komisja zamierza poprzeć przyjęcie przygotowanego w 2020 r. projektu ogólnych wytycznych polityki. Niewielkie zmiany w przygotowanym w 2020 r. projekcie ogólnych wytycznych polityki mogą zostać uzgodnione przez Komisję – w świetle uwag zgłoszonych przez umawiające się strony Wspólnoty Energetycznej – przed posiedzeniem Rady Ministerialnej lub w jego trakcie, bez kolejnej decyzji Rady. 2.Roczne sprawozdanie z działalności Wspólnoty Energetycznej w latach 2019-2020 W imieniu Unii Europejskiej Komisja zamierza poprzeć przyjęcie rocznego sprawozdania za lata 2019-2020. 3. Udzielenie Dyrektorowi absolutorium finansowego za rok 2019 na podstawie sprawozdania z audytu za rok zakończony w dniu 31 grudnia 2019 r., poświadczenia wiarygodności sporządzonego przez audytorów oraz sprawozdania komitetu budżetowego W imieniu Unii Europejskiej Komisja zamierza poprzeć przyjęcie decyzji 2020/1/MC-EnC w sprawie udzielenia Dyrektorowi Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej absolutorium finansowego za rok 2019. 4. Zalecenie 2020/1/MC-EnC w sprawie projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania umawiających się stron i państw członkowskich Unii Europejskiej W dniu 16 października 2015 r. Rada Ministerialna Wspólnoty Energetycznej przyjęła decyzję w sprawie wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej. Celem tego środka było stworzenie ram prawnych umożliwiających ustalenie priorytetów wśród kluczowych projektów dotyczących infrastruktury energetycznej między umawiającymi się stronami oraz między umawiającymi się stronami a państwami członkowskimi UE. W rozporządzeniu (UE) nr 347/2013 w formie przyjętej we Wspólnocie Energetycznej określono kompleksowe ramy prawne służące usprawnieniu procedur wydawania pozwoleń, procedur regulacyjnych i alokacji kosztów w przypadku umawiających się stron. Ustanowiono w nim również wymóg – z zastrzeżeniem spełnienia szeregu kryteriów – przyjęcia w drodze decyzji Rady Ministerialnej na podstawie tytułu III Traktatu o Wspólnocie Energetycznej wykazu priorytetowych projektów infrastrukturalnych, tzw. projektów będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty Energetycznej (PECI). Rozporządzenie umożliwia również stosowanie jego przepisów do projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania (PMI), tj. projektów, które dwa sąsiadujące ze sobą państwa (umawiająca się strona, z jednej strony, oraz państwo członkowskie, z drugiej strony) uznały za istotne, ale które nie mają statusu prawnego PECI. Ostateczny termin transpozycji głównych przepisów wspomnianego rozporządzenia oraz termin na sporządzenie wykazu PECI upłynął w dniu 31 grudnia 2016 r.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 347/2013 w formie przyjętej we Wspólnocie Energetycznej utworzono dwie grupy robocze w celu przygotowania wykazu PECI oraz – odpowiednio – wykazu PMI. Projekty przedstawione przez projektodawców poddano konsultacjom publicznym rozpoczętym przez Sekretariat Wspólnoty Energetycznej w dniu 30 marca 2020 r. W 2020 r. projekty poddano ocenie pod kątem ich kwalifikowalności do nadania statusu PECI i PMI. Przeprowadzono dla każdego projektu analizę kosztów i korzyści, co umożliwiło sporządzenie klasyfikacji projektów w oparciu o punktację odnoszącą się do poziomu spełniania kryteriów. Na zakończenie tego procesu Stałej Grupie Wysokiego Szczebla przedstawiono uzgodniony projekt wstępnego wykazu PMI i został on przez nią zatwierdzony w dniu 16 lipca 2020 r. Po otrzymaniu pozytywnej opinii Rady Regulacyjnej Wspólnoty Energetycznej w dniu 28 lipca 2020 r. Rada Ministerialna musi uzgodnić w dniu 17 grudnia 2020 r. ostateczną wersję wykazu PMI. Wykaz PMI jest ważny przez dwa lata od daty jego przyjęcia i ogranicza się do ram rozporządzenia (UE) nr 347/2013. Każda przyszła aktualizacja tego wykazu w ramach Wspólnoty Energetycznej powinna właściwie odzwierciedlać zmiany sytuacji na szczeblu UE i Wspólnoty Energetycznej, w szczególności w odniesieniu do celów na 2030 r. i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych oraz przyszłego przeglądu rozporządzenia (UE) nr 347/2013. Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, powinno przewidywać zatwierdzenie projektu zalecenia. W razie potrzeby Komisja zwróci się do Rady o zatwierdzenie. 3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii 3.1.Planowane akty Rady Ministerialnej 3.1.1.Decyzja 2020/…/MC-EnC w sprawie wdrożenia rozporządzenia Komisji (UE) 2019/2146 z dnia 26 listopada 2019 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1999/2008 w sprawie statystyki energii w odniesieniu do wykonania aktualizacji na potrzeby rocznej, miesięcznej i krótkoterminowej miesięcznej statystyki energii Komisja zidentyfikowała kilka aspektów danych statystycznych dotyczących energii gromadzonych na podstawie rozporządzenia nr 1099/2008, które wymagały aktualizacji, a następnie zostały zmienione w rozporządzeniu (UE) 2019/2146. Zmiany te dotyczą w szczególności zwiększenia dezagregacji danych statystycznych dotyczących zużycia energii końcowej w przemyśle, dostosowania pojęć w ramach definicji handlu gazem ziemnym w celu zwiększenia spójności, wprowadzenia obowiązku zgłaszania niektórych pozycji sprawozdawczych oraz poprawy terminowości miesięcznego gromadzenia danych dotyczących węgla i energii elektrycznej. W związku z tym, aby zapewnić odpowiednie gromadzenie danych statystycznych przez umawiające się strony Wspólnoty Energetycznej, należy dokonać transpozycji rozporządzenia (UE) 2019/2146 do dorobku prawnego Wspólnoty Energetycznej. W imieniu Unii Europejskiej Komisja zamierza poprzeć przyjęcie decyzji. 3.1.2.Decyzja 2020/…/MC-EnC w sprawie wdrożenia rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/803 z dnia 17 maja 2019 r. w sprawie wymogów technicznych co do treści raportów dotyczących jakości europejskiej statystyki na temat cen gazu ziemnego i energii elektrycznej na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1952 W rozporządzeniu (UE) 2016/1952 określono ramy tworzenia porównywalnej europejskiej statystyki dotyczącej cen gazu ziemnego i energii elektrycznej. Zgodnie z tym rozporządzeniem państwa członkowskie mają co trzy lata przedstawiać Komisji (Eurostatowi) standardowe raporty dotyczące jakości danych. Raporty te powinny zawierać informacje o zakresie i gromadzeniu danych, kryteriach ich obliczania, metodologii i wykorzystanych źródłach danych oraz o wszelkich zmianach tych informacji. Aby zapewnić odpowiednie gromadzenie danych statystycznych przez umawiające się strony Wspólnoty Energetycznej, należy dokonać transpozycji rozporządzenia (UE) 2016/1952 do dorobku prawnego Wspólnoty Energetycznej. W imieniu Unii Europejskiej Komisja zamierza poprzeć przyjęcie decyzji. 3.1.3. Decyzja 2020/…/MC-EnC w sprawie sporządzenia wykazu projektów będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty Energetycznej W dniu 16 października 2015 r. Rada Ministerialna Wspólnoty Energetycznej przyjęła decyzję w sprawie wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej. Celem tego środka było stworzenie ram prawnych umożliwiających ustalenie priorytetów wśród kluczowych projektów dotyczących infrastruktury energetycznej między umawiającymi się stronami oraz między umawiającymi się stronami a państwami członkowskimi UE. W rozporządzeniu (UE) nr 347/2013 w formie przyjętej we Wspólnocie Energetycznej określono kompleksowe ramy prawne służące usprawnieniu procedur wydawania pozwoleń, procedur regulacyjnych i alokacji kosztów w przypadku umawiających się stron. Ustanowiono w nim również wymóg – z zastrzeżeniem spełnienia szeregu kryteriów – przyjęcia w drodze decyzji Rady Ministerialnej na podstawie tytułu III Traktatu o Wspólnocie Energetycznej wykazu priorytetowych projektów infrastrukturalnych, tzw. projektów będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty Energetycznej (PECI). Ostatecznym terminem transpozycji głównych przepisów rozporządzenia i terminem sporządzenia pierwszego wykazu PECI był dzień 31 grudnia 2016 r. Wykaz aktualizuje się co dwa lata. Zgodnie z wymogami ustanowionymi w przepisach rozporządzenia (UE) nr 347/2013 w formie przyjętej we Wspólnocie Energetycznej powołano dwie grupy robocze na potrzeby sporządzenia wykazu PECI. Projekty przedstawione przez projektodawców poddano konsultacjom publicznym rozpoczętym przez Sekretariat Wspólnoty Energetycznej w dniu 30 marca 2020 r. W 2020 r. projekty poddano ocenie pod kątem ich kwalifikowalności do nadania im statusu PECI. W odniesieniu do każdego projektu przeprowadzono ocenę kosztów i korzyści, co umożliwiło sporządzenie klasyfikacji projektów w oparciu o liczbę punktów przyznawanych stosownie do poziomu spełnienia obowiązujących kryteriów. Na zakończenie tego procesu Stałej Grupie Wysokiego Szczebla przedstawiono uzgodniony projekt wstępnego wykazu PECI i został on przez nią zatwierdzony w dniu 16 lipca 2020 r. Po uzyskaniu pozytywnej opinii Rady Regulacyjnej Wspólnoty Energetycznej w dniu 28 lipca 2020 r. Rada Ministerialna musi uzgodnić w dniu 17 grudnia 2020 r. ostateczną wersję wykazu PECI.

Wykaz PECI jest ważny przez dwa lata od daty jego przyjęcia i ogranicza się do ram rozporządzenia (UE) nr 347/2013. Każda przyszła aktualizacja tego wykazu w ramach Wspólnoty Energetycznej powinna właściwie odzwierciedlać zmiany sytuacji na szczeblu UE i Wspólnoty Energetycznej, w szczególności w odniesieniu do celów na 2030 r. i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych oraz przyszłego przeglądu rozporządzenia (UE) nr 347/2013. Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, powinno przewidywać poparcie przyjęcia decyzji. 3.1.4. Decyzje na mocy art. 91 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej stwierdzające zaistnienie naruszenia Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w następujących sprawach: Procedura rozstrzygania sporów jest określona w tytule III rozdział 1 oraz w tytule IV rozdział 1 regulaminu rozstrzygania sporów w ramach Traktatu. a)Decyzja 2020/.../Mc-EnC w sprawie nieprzestrzegania przez Serbię Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sprawie ECS-13/17 Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dostęp stron trzecich do systemów przesyłowych stanowi „jeden z zasadniczych środków”, które umawiające się strony są zobowiązane wprowadzić w życie, aby wypełnić swoje zobowiązania wynikające z Traktatu o Wspólnocie Energetycznej. Zgodnie z art. 32 ust. 1 dyrektywy w sprawie gazu umawiające się strony zapewniają wdrożenie systemu dostępu stron trzecich do systemu przesyłowego gazu ziemnego dla wszystkich użytkowników systemu oraz stosowanego w sposób obiektywny i bez dyskryminacji, w oparciu o opublikowane taryfy. W art. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie gazu na operatorów systemów przesyłowych nałożono obowiązek udostępniania uczestnikom rynku maksymalnej zdolności we wszystkich punktach, z uwzględnieniem integralności systemu i skutecznej eksploatacji sieci, oraz obowiązek wdrożenia i podania do wiadomości publicznej niedyskryminacyjnych i przejrzystych mechanizmów alokacji zdolności przesyłowych. Zgodnie z art. 18 ust. 3 rozporządzenia w sprawie gazu w związku z sekcją 3.2 pkt 1 lit. a) załącznika I do tego rozporządzenia właściwe punkty obejmują wszystkie punkty wejścia i wyjścia sieci przesyłowej gazu ziemnego obsługiwanej przez operatora systemu przesyłowego. Obowiązki związane z dostępem stron trzecich do systemu przesyłowego gazu ziemnego wynikające z dorobku prawnego Wspólnoty Energetycznej zostały przetransponowane do prawa krajowego Serbii ustawą „Prawo energetyczne” i muszą być realizowane przez operatorów systemów przesyłowych zgodnie z przepisami. Sekretariat Wspólnoty Energetycznej uważa, że Srbijagas, tj. przedsiębiorstwo działające obecnie w charakterze operatora systemu przesyłowego gazu ziemnego w Republice Serbii i odpowiedzialne za wszystkie punkty wejścia i wyjścia serbskiej sieci przesyłowej gazu ziemnego, nie spełniło tych obowiązków, stale jednostronnie wykluczając transgraniczne zdolności przesyłowe gazu ziemnego w punkcie wejścia Horgoš z otwartych procedur alokacji zdolności przesyłowych, a tym samym nie zapewniając dostępu stron trzecich do właściwego punktu wejścia. Ponadto Sekretariat zarzuca właściwym organom Serbii niewywiązywanie się z obowiązku egzekwowania odpowiednich zobowiązań. Sekretariat Wspólnoty Energetycznej wstępnie stwierdził, że z powodu nieuzasadnionego wykluczenia przez Srbijagas punktu wejścia Horgoš z możliwości nieograniczonego i niedyskryminacyjnego dostępu stron trzecich oraz z otwartych procedur alokacji zdolności przesyłowych Republika Serbii narusza art. 32 dyrektywy 2009/73/WE i art. 16 rozporządzenia (WE) nr 715/2009 i w związku z tym nie wypełnia swoich zobowiązań wynikających z art. 6, 10 i 11 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej. W związku z tym Sekretariat Wspólnoty Energetycznej złożył uzasadniony wniosek do Rady Ministerialnej. W świetle faktów i argumentów przedstawionych w uzasadnionym wniosku stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, powinno przewidywać zatwierdzenie decyzji stwierdzającej zaistnienie naruszenia w sprawie ECS-13/17, pod warunkiem że komitet doradczy Wspólnoty Energetycznej wyda opinię potwierdzającą ustalenia Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej na czas, tj. przed posiedzeniem Rady Ministerialnej. Wspomniane zatwierdzenie powinno ponadto nastąpić pod warunkiem, że uzasadnienie przedstawione w uzasadnionym wniosku zostanie zmienione przez usunięcie obiter dictum w pkt 71 odnośnie do możliwego nadużycia pozycji dominującej. Wspomniane obiter dictum nie ma znaczenia dla stwierdzenia zaistnienia naruszenia w przedmiotowej sprawie i może prowadzić do niepewności prawa. b) Decyzja 2020/…/MC-EnC w sprawie nieprzestrzegania przez Bośnię i Hercegowinę Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sprawie ECS-10/18 W art. 18 ust. 1 lit. c) Traktatu o Wspólnocie Energetycznej zakazuje się przyznawania pomocy państwa, co zgodnie z art. 19 traktatu obowiązuje również w przypadku przedsiębiorstw publicznych oraz przedsiębiorstw, którym przyznano specjalne lub wyjątkowe prawa. Przepisy te, wraz z art. 6 Traktatu, zobowiązują umawiające się strony do wprowadzenia odpowiedniego zakazu przyznawania pomocy państwa do krajowych systemów prawnych i zapewnienia jego egzekwowania. Sekretariat Wspólnoty Energetycznej wstępnie stwierdził, że Rada ds. Pomocy Państwa Bośni i Hercegowiny niesłusznie uznała, że gwarancja udzielona przez Federację Bośni i Hercegowiny na rzecz Export-Import Bank of China w celu zabezpieczenia pożyczki przedsiębiorstwa użyteczności publicznej Elektroprivreda Bosne i Hercegovine na projekt Tuzla 7 nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. c) Traktatu o Wspólnocie Energetycznej. Sekretariat ocenił decyzję Rady ds. Pomocy Państwa pod kątem zgodności z definicją pomocy państwa określoną w art. 107 ust. 1 TFUE, uwzględniając następujące elementy: 1) przedsiębiorstwu przyznawana jest korzyść, 2) przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych, 3) korzyść ta sprzyja niektórym przedsiębiorstwom lub niektórym źródłom energii, 4) może zakłócić konkurencję, oraz 5) może mieć wpływ na handel energią sieciową między umawiającymi się stronami. Sekretariat wstępnie uznał, że decyzja Rady ds. Pomocy Państwa jest niezgodna z definicją pomocy państwa, a gwarancja publiczna stanowi pomoc państwa. Ponieważ Rada ds. Pomocy Państwa jest organem państwowym, jej działania można przypisać Bośni i Hercegowinie, która tym samym nie wypełnia swoich zobowiązań wynikających z art. 18 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej. Sekretariat Wspólnoty Energetycznej przedłożył Radzie Ministerialnej uzasadniony wniosek o stwierdzenie, że Bośnia i Hercegowina nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 18 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej. W świetle faktów i argumentów przedstawionych w uzasadnionym wniosku stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, powinno przewidywać zatwierdzenie decyzji stwierdzającej zaistnienie naruszenia w sprawie ECS-10/18, po wydaniu przez komitet doradczy Wspólnoty Energetycznej, w następstwie wysłuchania w dniu 9 grudnia 2020 r., opinii potwierdzającej ustalenia Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej i z uwzględnieniem ewentualnych nowych wydarzeń w tej sprawie. 3.1.5.Decyzje na mocy art. 92 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej: a)Decyzja na mocy art. 92 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sprawie przyjęcia środków w odpowiedzi na poważne i trwałe naruszenia przez Bośnię i Hercegowinę w sprawach ECS-8/11S, ECS-2/13S i ECS-6/16S (i)Nałożenie środków na Bośnię i Hercegowinę na mocy art. 92 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sprawie ECS-8/11S W dniu 16 października 2015 r. Rada Ministerialna przyjęła decyzję 2015/10/MC-EnC stwierdzającą, że Bośnia i Hercegowina nie wdrożyła decyzji Rady Ministerialnej 2013/04/MC-EnC i 2014/04/MC-EnC w sprawie ECS-8/11 w związku z niezgodnością przepisów Bośni i Hercegowiny z drugim pakietem energetycznym (gaz) i tym samym nie usunęła poważnych i trwałych naruszeń wskazanych w tych decyzjach. Niezgodność ta obejmowała wówczas brak organu regulacyjnego posiadającego na szczeblu państwowym uprawnienia organu regulacyjnego właściwego w sprawach gazu w Federacji Bośni i Hercegowiny, brak właściwego rozdzielenia prawnego, organizacyjnego i rozdziału rachunkowości w każdym z tych podmiotów, brak właściwie ustalonych i opublikowanych taryf sieciowych, problemy związane ze zwolnieniami dotyczącymi nowej infrastruktury, brak otwarcia rynku oraz brak transpozycji przepisów ówczesnego rozporządzenia nr 1775/2005 w sprawie gazu i ówczesnej dyrektywy dotyczącej bezpieczeństwa dostaw 2004/67/WE. Rada Ministerialna zastosowała następujące środki na mocy art. 92 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej:

·Prawo Bośni i Hercegowiny do udziału w głosowaniach nad środkami i aktami proceduralnymi przyjmowanymi na mocy rozdziału VI (dotyczącego budżetu) tytułu V traktatu zostało zawieszone, a Sekretariat Wspólnoty Energetycznej wezwano do zawieszenia stosowania zasad zwrotu kosztów wobec przedstawicieli Bośni i Hercegowiny w odniesieniu do wszystkich posiedzeń organizowanych przez Wspólnotę Energetyczną. Skutki środków wynikających z art. 92 ograniczono do jednego roku i zawieszono je w okresie między październikiem 2016 r. a dniem 31 marca 2017 r. w celu umożliwienia Bośni i Hercegowinie wdrożenia „Umowy w sprawie usunięcia poważnego i trwałego naruszenia na podstawie Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sektorze gazowym”, którą podpisano na posiedzeniu Rady Ministerialnej w dniu 14 października 2016 r. Ponieważ Bośnia i Hercegowina nie podjęła żadnych działań mających na celu usunięcie naruszenia, w dniu 1 kwietnia 2017 r. ponownie weszły w życie środki przyjęte na podstawie decyzji 2015/10/MC-EnC. W dniu 29 listopada 2018 r. Rada Ministerialna przyjęła decyzję 2018/17/MC-EnC o przedłużeniu o jeden rok okresu obowiązywania środków nałożonych do tego czasu na Bośnię i Hercegowinę. Ponadto zawieszono w niej prawo Bośni i Hercegowiny do udziału w głosowaniach dotyczących środków przyjmowanych na mocy tytułu II traktatu w związku z przyjęciem przez wszystkie instytucje Wspólnoty Energetycznej nowego dorobku prawnego w sektorze gazowym. Ponadto zawieszono prawo Bośni i Hercegowiny do udziału w głosowaniach dotyczących decyzji na mocy art. 92 traktatu (usankcjonowanie naruszeń postanowień traktatu). Ponieważ Bośnia i Hercegowina nie wprowadziła żadnych środków w celu usunięcia naruszenia wskazanego w decyzji 2018/17/MC-EnC, w dniu 8 października 2019 r. Sekretariat Wspólnoty Energetycznej na podstawie art. 92 traktatu przedłożył uzasadniony wniosek do Rady Ministerialnej o dalsze przedłużenie okresu obowiązywania sankcji. Rady Ministerialna z 2019 r. nie przyjęła tego wniosku z uwagi na brak jednomyślności, w związku z czym nie przedłużono okresu obowiązywania środków. W 2019 r. stanowiskiem zajętym przez Unię w Radzie Ministerialnej było poparcie wniosku Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej o przedłużenie. W nowym uzasadnionym wniosku z dnia 22 września 2020 r. skierowanym do Rady Ministerialnej Sekretariat Wspólnoty Energetycznej zwraca się o ponowne potwierdzenie, że Bośnia i Hercegowina dopuściła się poważnego i trwałego naruszenia zobowiązań wynikających z traktatu ze względu na brak jakichkolwiek dowodów na podjęcie działań w celu usunięcia tego naruszenia. W kwestii środków proponuje się: ·przedłużenie okresu obowiązywania środków wprowadzonych na podstawie decyzji 2015/10/EnC i decyzji 2016/16/MC-EnC (zwieszenie prawa głosu w kwestiach budżetowych i zawieszenie stosowania zasad zwrotu kosztów) o dwa lata od dnia przyjęcia decyzji; ·dodanie środka polegającego na zawieszeniu prawa Bośni i Hercegowiny do udziału w głosowaniach dotyczących decyzji na mocy art. 91 traktatu do czasu posiedzenia Rady Ministerialnej w 2022 r.; ·przedłużenie stosowania środka polegającego na zawieszeniu prawa Bośni i Hercegowiny do udziału w głosowaniach dotyczących decyzji na mocy art. 92 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej do czasu posiedzenia Rady Ministerialnej w 2022 r. Zważywszy na trwałość i powagę stwierdzonych naruszeń proponowane środki są właściwe i proporcjonalne w zakresie, w jakim opierają się one na art. 92 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej. Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, powinno zatem przewidywać zatwierdzenie projektu decyzji, z wyjątkiem środków na mocy art. 3 ust. 1 decyzji 2016/16/MC-EnC, których przedłużenia nie należy zatwierdzać. (ii)Nałożenie środków na Bośnię i Hercegowinę na mocy art. 92 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sprawie ECS-2/13S W dniu 14 października 2016 r. Rada Ministerialna przyjęła decyzję 2016/03/MC-EnC w sprawie ECS-02/13, w której stwierdzono naruszenie przepisów Wspólnoty Energetycznej przez Bośnię i Hercegowinę, która nie zdołała zapewnić, aby na całym jej terytorium nie stosowano ciężkich olejów opałowych o zawartości siarki przekraczającej 1,00 % na masę, oraz nie zdołała zapewnić, aby na całym jej terytorium nie stosowano olejów napędowych o zawartości siarki przekraczającej 0,1 % na masę. W ten sposób Bośnia i Hercegowina nie zastosowała się do art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 1999/32/WE w związku z art. 16 traktatu. Ponieważ Bośnia i Hercegowina nie wprowadziła żadnych środków w celu usunięcia naruszenia wskazanego w decyzji 2016/03/MC-EnC, w dniu 12 września 2018 r. Sekretariat Wspólnoty Energetycznej przedłożył uzasadniony wniosek do Rady Ministerialnej, wszczynając sprawę ECS-2/13S na podstawie art. 92 traktatu. Decyzją 2018/13/MC-EnC z dnia 29 listopada 2018 r. Rada Ministerialna stwierdziła poważne i trwałe naruszenie prawa Wspólnoty Energetycznej w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu przez Bośnię i Hercegowinę, która nie usunęła naruszeń wskazanych w decyzji Rady Ministerialnej z 2016 r. Przesunęła ona jednak w czasie przyjęcie środków na mocy art. 92 traktatu na rok 2019. Z uwagi na brak postępów Sekretariat Wspólnoty Energetycznej na podstawie art. 92 traktatu przedłożył uzasadniony wniosek do Rady Ministerialnej z 2019 r. o wprowadzenie środków. Rada Ministerialna nie przyjęła jednak decyzji z uwagi na brak jednomyślności i środków nie wprowadzono. W 2019 r. Unia Europejska poparła wprowadzenie takich środków. Do chwili obecnej Bośnia i Hercegowina utrzymuje, że konieczne jest ogólne i bezwarunkowe zwolnienie z obowiązku przestrzegania przepisów dyrektywy 1999/32/WE. Podczas gdy państwo to zapowiedziało powołanie w lipcu 2020 r. specjalnej grupy roboczej ds. jakości ropopochodnych paliw ciekłych, Sekretariat Wspólnoty Energetycznej nie uważa tego za wystarczający krok w zakresie usunięcia istniejącego naruszenia ram prawnych. Na tej podstawie w dniu 22 września 2020 r. Sekretariat Wspólnoty Energetycznej przedłożył do Rady Ministerialnej uzasadniony wniosek o: ·potwierdzenie, że nadal istnieje poważne i trwałe naruszenie Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w rozumieniu jego art. 92 ust. 1; ·wprowadzenie środków na mocy art. 92 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej, a mianowicie o zawieszenie prawa Bośni i Hercegowiny do udziału w głosowaniach dotyczących decyzji na mocy art. 91 i 92 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej do dnia posiedzenia Rady Ministerialnej w 2022 r. Zważywszy na trwałość i powagę stwierdzonych naruszeń proponowane środki są właściwe i proporcjonalne. W związku z tym stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, powinno przewidywać zatwierdzenie projektu decyzji. (iii)Nałożenie środków na Bośnię i Hercegowinę na mocy art. 92 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sprawie ECS-6/16S W dniu 14 października 2016 r. Rada Ministerialna przyjęła decyzję 2016/07/MC-EnC w sprawie ECS-06/16, w której stwierdzono, że Bośnia i Hercegowina naruszyła przepisy Wspólnoty Energetycznej wskutek nieuchwalenia i niezastosowania do dnia 1 stycznia 2015 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia zgodności z trzecim pakietem energetycznym dotyczącym sektorów gazu i energii elektrycznej zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji Rady Ministerialnej 2011/02/MC-EnC oraz z uwagi na niewywiązanie się z obowiązku niezwłocznego zgłoszenia tych środków Sekretariatowi Wspólnoty Energetycznej. Tym samym nie zastosowała się do przepisów art. 6 i 89 traktatu, jak również art. 3 ust. 1 i 2 decyzji Rady Ministerialnej 2011/02/MC-EnC. Ponieważ Bośnia i Hercegowina nie wprowadziła żadnych środków w celu usunięcia naruszenia wskazanego w decyzji 2016/07/MC-EnC, w dniu 12 września 2018 r. Sekretariat Wspólnoty Energetycznej przedłożył uzasadniony wniosek do Rady Ministerialnej, wszczynając sprawę ECS-6/16S na podstawie art. 92 traktatu. Decyzją 2018/16/MC-EnC z dnia 29 listopada 2018 r. Rada Ministerialna stwierdziła poważne i trwałe naruszenie prawa Wspólnoty Energetycznej przez Bośnię i Hercegowinę, która nie wdrożyła decyzji Rady Ministerialnej 2016/07/MC-EnC, a tym samym nie usunęła naruszeń wskazanych w tej decyzji. Przesunęła ona jednak w czasie przyjęcie środków na mocy art. 92 traktatu na rok 2019. Ponieważ Bośnia i Hercegowina nie wprowadziła żadnych środków w celu usunięcia naruszenia wskazanego w decyzji nr 2018/16/MC-EnC, a brak zgodności przepisów krajowych Bośni i Hercegowiny z wyżej wspomnianymi zobowiązaniami nadal stanowi naruszenie dorobku prawnego Wspólnoty Energetycznej, w dniu 8 października 2019 r. Sekretariat Wspólnoty Energetycznej na podstawie art. 92 traktatu przedłożył uzasadniony wniosek do Rady Ministerialnej. Rada Ministerialna nie przyjęła jednak decyzji w tej kwestii z uwagi na brak jednomyślności. Unia Europejska poparła w swoim stanowisku przyjęcie w 2019 r. środków zaproponowanych przez Sekretariat Wspólnoty Energetycznej. W dniu 22 września 2020 r. Sekretariat przedłożył Radzie Ministerialnej nowy uzasadniony wniosek wynikający z ciągłego nieprzestrzegania przez Bośnię i Hercegowinę trzeciego pakietu energetycznego ani w sektorze gazu, ani energii elektrycznej. We wniosku żąda się:

·potwierdzenia, że nadal istnieje poważne i trwałe naruszenie Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w rozumieniu jego art. 92 ust. 1; ·wprowadzenia środków na mocy art. 92 traktatu, a mianowicie zawieszenia prawa Bośni i Hercegowiny do udziału w głosowaniach dotyczących decyzji na mocy art. 91 i 92 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej do czasu posiedzenia Rady Ministerialnej w 2022 r. Zważywszy na trwałość i powagę stwierdzonych naruszeń proponowane środki są właściwe i proporcjonalne. W związku z tym stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, powinno przewidywać zatwierdzenie projektu decyzji. b)Decyzja 2020/…/MC-EnC na mocy art. 92 ust. 1 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sprawie stwierdzenia dopuszczenia się przez Ukrainę poważnego i trwałego naruszenia w sprawie ECS-1/18S Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej została włączona do dorobku prawnego Wspólnoty Energetycznej decyzją Rady Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej 2015/08/MC-EnC z dnia 16 października 2015 r. W art. 1 decyzji 2015/08/MC-EnC zobowiązuje się umawiające się strony do dokonania transpozycji dyrektywy 2012/27/UE do krajowych ram prawnych i rozpoczęcia stosowania jej przepisów od dnia 15 października 2017 r. W art. 1 decyzji Rady Ministerialnej 2015/08/MC-EnC umawiające się strony zobowiązano również do przekazania Sekretariatowi Wspólnoty Energetycznej tekstu najistotniejszych przepisów prawa krajowego, które przyjmują one w dziedzinie objętej zakresem decyzji 2015/08/MC-EnC. Zgodnie z art. 6 traktatu na strony nałożono ogólne zobowiązanie do podejmowania wszelkich środków – zarówno ogólnych, jak i szczegółowych – aby zapewnić wypełnienie zobowiązań wynikających z traktatu. Zgodnie z art. 89 traktatu strony są zobowiązane do wykonania skierowanych do nich decyzji w zakresie swoich krajowych systemów prawnych w terminie ustalonym w danej decyzji. W decyzji Rady Ministerialnej 2018/06/MC-EnC z dnia 29 listopada 2018 r. stwierdzono, że Ukraina nie zastosowała się do postanowień Traktatu o Wspólnocie Energetycznej poprzez niewywiązanie się z obowiązku przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia zgodności z dyrektywą 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej do dnia 15 października 2017 r. Tym samym Ukraina nie zastosowała się do przepisów art. 6 i 89 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej, jak również art. 1 decyzji Rady Ministerialnej 2015/08/MC-EnC. W decyzji Rady Ministerialnej wezwano Ukrainę do usunięcia tego uchybienia do dnia 1 lipca 2019 r. oraz do składania regularnych sprawozdań Sekretariatowi oraz Stałej Grupie Wysokiego Szczebla. Sekretariat Wspólnoty Energetycznej stwierdza, że do chwili obecnej Ukraina nie wprowadziła środków niezbędnych do wypełnienia zobowiązań wynikających z dyrektywy 2012/27/UE określonych w decyzji Rady Ministerialnej 2018/06/MC-EnC. W związku z tym Sekretariat Wspólnoty Energetycznej przedłożył Radzie Ministerialnej wniosek o wydanie decyzji stwierdzającej dopuszczenie się przez Ukrainę poważnego i trwałego naruszenia Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w rozumieniu art. 92 ust. 1 traktatu. Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, powinno uwzględniać postępy poczynione dotychczas przez Ukrainę w tym zakresie, a także planowaną pomoc techniczną UE dla Ukrainy w zakresie efektywności energetycznej, która ma zostać uruchomiona od dnia 1 grudnia 2020 r. na okres dwóch lat. Pomoc techniczna powinna umożliwić Ukrainie skuteczne dostosowanie przepisów krajowych do dyrektywy 2012/27/UE. W związku z tym termin zgłaszania i usuwania stwierdzonych naruszeń powinien upłynąć do dnia posiedzenia Rady Ministerialnej w 2021 r., a nie do dnia 1 lipca 2021 r., jak proponuje Sekretariat Wspólnoty Energetycznej. Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, powinno przewidywać zatwierdzenie decyzji Rady Ministerialnej stwierdzającej zaistnienie poważnego i trwałego naruszenia w sprawie ECS-1/18S, pod warunkiem że termin przedłożenia Radzie Ministerialnej sprawozdania przez Ukrainę oraz usunięcia przez nią naruszenia zostanie ustalony na dzień posiedzenia Rady Ministerialnej w 2021 r. c) Decyzja 2020/…/Mc-EnC w sprawie nieprzestrzegania przez Serbię Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w sprawie ECS-10/17S Rozdział operatorów systemów przesyłowych stanowi jedno z kluczowych pojęć zawartych w trzecim pakiecie energetycznym. Wymaga on skutecznego oddzielenia działalności związanej z przesyłem energii od interesów w zakresie produkcji i dostaw. W przypadku certyfikacji operatora systemu przesyłowego, który jest kontrolowany przez osobę lub osoby z kraju trzeciego lub z krajów trzecich, zastosowanie ma art. 11 dyrektywy w sprawie gazu. Art. 10 dyrektywy w sprawie gazu stanowi, że przed zatwierdzeniem i wyznaczeniem przedsiębiorstwa jako operatora systemu przesyłowego musi ono uzyskać certyfikację. Aby uzyskać certyfikację, przedsiębiorstwo musi spełnić wymogi rozdziału zawarte w trzecim pakiecie energetycznym, tj. w art. 9 dyrektywy w sprawie gazu. Dyrektywa w sprawie gazu oraz rozporządzenie w sprawie gazu zostały włączone do dorobku prawnego Wspólnoty Energetycznej decyzją Rady Ministerialnej 2011/02/MC-EnC z dnia 6 października 2011 r. Sekretariat Wspólnoty Energetycznej stwierdził, że certyfikując przedsiębiorstwo Yugorosgaz-Transport w ramach modelu NOS, Republika Serbii nie wypełniła zobowiązań wynikających z art. 10, art. 14 ust. 2 lit. a), b) i d), art. 15 i art. 11 dyrektywy 2009/73/WE oraz z art. 24 rozporządzenia nr 715/2009, które to przepisy zostały włączone do dorobku prawnego Wspólnoty Energetycznej. W 2019 r. Rada Ministerialna stwierdziła w swojej decyzji 2019/02/MC-EnC, że Republika Serbii nie wypełniła zobowiązań wynikających z dyrektywy w sprawie gazu i rozporządzenia w sprawie gazu. Sekretariat twierdzi, że Republika Serbii do chwili obecnej nie wdrożyła decyzji 2019/02/MC-EnC i nie usunęła tego naruszenia dorobku prawnego Wspólnoty Energetycznej. W związku z tym Sekretariat Wspólnoty Energetycznej przedłożył Radzie Ministerialnej wniosek o stwierdzenie poważnego i trwałego naruszenia zobowiązań wynikających z Traktatu o Wspólnocie Energetycznej w rozumieniu art. 92 ust. 1 tego traktatu. W świetle faktów i argumentów przedstawionych we wniosku stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Radzie Ministerialnej, powinno przewidywać zatwierdzenie decyzji stwierdzającej zaistnienie poważnego i trwałego naruszenia w sprawie ECS-10/17S. 3.1.6.Powołanie członków komitetu doradczego zgodnie z art. 32 ust. 3 regulaminu wynikającego z aktu proceduralnego 2008/01/MC-EnC dotyczącego regulaminu rozstrzygania sporów, zmienionego aktem proceduralnym 2015/04/MC-EnC Jeśli chodzi o proponowane kandydatury, to na dodatkową kadencję do dnia 31 grudnia 2024 r. przedłużone zostałyby mandaty obecnych członków i zastępców członków komitetu doradczego, zgodnie z art. 32 ust. 3 regulaminu wynikającego z aktu proceduralnego 2008/01/MC-EnC dotyczącego regulaminu rozstrzygania sporów, zmienionego aktem proceduralnym 2015/04/MC-EnC. W imieniu Unii Europejskiej Komisja zamierza poprzeć proponowane kandydatury.

3.2.Planowane akty Stałej Grupy Wysokiego Szczebla Jeden z wyżej wymienionych punktów (sekcja 2.3) wymaga przyjęcia przez Stałą Grupę Wysokiego Szczebla decyzji, w której stanowisko Unii Europejskiej wyrazi również przedstawiciel Komisji Europejskiej. W 2011 r. Stała Grupa Wysokiego Szczebla przyjęła akt proceduralny 01/2011 PHLG-EnC z ustanawiający zasady regulujące postępowanie arbitrażowe w kwestiach pracowniczych na podstawie art. 14 regulaminu pracowniczego Wspólnoty Energetycznej. Z doświadczenia zdobytego podczas wdrażania tego aktu proceduralnego wynika, że obecne przepisy proceduralne wymagają udoskonalenia w celu zagwarantowania przestrzegania zasady sprawiedliwego procesu i przyczynienia się do stworzenia produktywnego środowiska pracy w ramach Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej. W tym kontekście w proponowanej decyzji Stałej Grupy Wysokiego Szczebla zmienia się zasady regulujące postępowanie przed komitetem arbitrażowym określone w akcie proceduralnym 01/2011 PHLG-EnC. Główne elementy planowanych zmian są następujące: ·umożliwienie Komisji i pozostałym umawiającym się stronom wyznaczenia stałych przedstawicieli do komitetu arbitrażowego, którzy byliby gotowi do szybkiego rozpatrywania wniosków o arbitraż; ·umożliwienie komitetowi arbitrażowemu rozpoczęcia działania, jeżeli niektórzy przedstawiciele nie zostali wyznaczeni w terminie; ·upoważnienie komitetu arbitrażowego do odmowy zatwierdzenia ugody, jeżeli ugoda ta ma skutki finansowe dla budżetu Wspólnoty Energetycznej, które są w sposób oczywisty niezgodne z zasadą należytego zarządzania finansami; oraz ·umożliwienie komitetowi arbitrażowemu kierowania zaleceń do Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej i odpowiedniego informowania Rady Ministerialnej w przypadku, gdy postępowanie arbitrażowe wykaże istnienie braków strukturalnych w Sekretariacie Wspólnoty Energetycznej. Ze względu na potrzebę skutecznego działania oraz z zastrzeżeniem przyjęcia proponowanej zmiany aktu proceduralnego 01/2011 PHLG-EnC przez Stałą Grupę Wysokiego Szczebla, Komisja powołała Manuela Kellerbauera na stałego członka komitetu arbitrażowego reprezentującego Komisję Europejską oraz Larsa Albatha na stałego zastępcę członka komitetu arbitrażowego reprezentującego Komisję Europejską. Ci dwaj urzędnicy Komisji posiadają odpowiednią wiedzę specjalistyczną do wykonywania swoich funkcji i nie budzą uzasadnionych wątpliwości co do ich bezstronności ani niezależności. Działaliby oni w pełni niezależnie i nie podlegaliby żadnym instrukcjom jako członkowie komitetu arbitrażowego. Na tej podstawie stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej, powinno przewidywać zatwierdzenie projektu aktu proceduralnego Stałej Grupy Wysokiego Szczebla zmieniającego akt proceduralny 01/2011 PHLG-EnC Stałej Grupy Wysokiego Szczebla z dnia 23 marca 2011 r. ustanawiający zasady regulujące postępowanie arbitrażowe w kwestiach pracowniczych na podstawie art. 14 regulaminu pracowniczego Wspólnoty Energetycznej. W świetle uwag zgłoszonych przez umawiające się strony Wspólnoty Energetycznej lub Sekretariat Wspólnoty Energetycznej przed posiedzeniem Stałej Grupy Wysokiego Szczebla lub w jego trakcie mogą zostać uzgodnione niewielkie zmiany w projekcie decyzji Stałej Grupy Wysokiego Szczebla. Rada powinna również potwierdzić, z zastrzeżeniem przyjęcia proponowanej zmiany aktu proceduralnego 01/2011 PHLG-EnC przez Stałą Grupę Wysokiego Szczebla, powołanie dwóch wskazanych urzędników Komisji Europejskiej na stałego członka i stałego zastępcę członka komitetu arbitrażowego reprezentujących Komisję Europejską. 4.Podstawa prawna 4.1.Proceduralna podstawa prawna 4.1.1.Zasady W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”. Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono również instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”. 4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

Rada Ministerialna i Stała Grupa Wysokiego Szczebla są organami utworzonymi na mocy umowy, a mianowicie Traktatu o Wspólnocie Energetycznej. Akty, które mają przyjąć Rada Ministerialna i Stała Grupa Wysokiego Szczebla, to akty mające skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 76 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej, stanowiącym, że decyzja jest prawnie wiążąca wobec tych, których dotyczy. Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy. W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE. 4.2.Materialna podstawa prawna 4.2.1.Zasady Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy. 4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do kwestii energii. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 194 TFUE. 4.3.Podsumowanie Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 194 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE. 2020/0346 (NLE) Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej oraz w Stałej Grupie Wysokiego Szczebla Wspólnoty Energetycznej (Tivat, Czarnogóra, 16 i 17 grudnia 2020 r.) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 w związku z art. 218 ust. 9,