W ostatnich latach wyraźnie wzrosła liczba państw wyrażających zainteresowanie regionami Arktyki. Wiąże się to z ryzykiem, że Arktyka stanie się obszarem konkurencji geopolitycznej i że zadziała to na szkodę interesów UE. Wraz z rosnącym zainteresowaniem zasobami i szlakami transportowymi Arktyki nastąpił gwałtowny wzrost aktywności wojskowej w wielu częściach tego regionu. UE zobowiązała się do utrzymywania bezpiecznej, stabilnej, zrównoważonej i prosperującej Arktyki, która musi pozostać regionem pokojowej współpracy wielostronnej, w którym nie będą występowały większe napięcia . W swoich konkluzjach w sprawie dyplomacji klimatycznej i energetycznej opublikowanych w styczniu 2021 r.8 Rada zwróciła uwagę na znaczenie kwestii środowiskowych i zmiany klimatu dla bezpieczeństwa i obrony oraz na potrzebę ścisłej współpracy z krajami partnerskimi i organizacjami międzynarodowymi, takimi jak system Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ), oraz w ramach partnerstw wielostronnych.

•stawienie czoła wyzwaniom ekologicznym, społecznym, gospodarczym i politycznym wynikającym ze zmiany klimatu oraz podjęcie zdecydowanych działań w celu przeciwdziałania zmianie klimatu i degradacji środowiska naturalnego, zwiększenie odporności Arktyki poprzez prawodawstwo w dziedzinie ochrony środowiska, wspólne działania w zakresie emisji sadzy i topnienia wiecznej zmarzliny, a także poprzez dążenie do tego, by ropa naftowa, węgiel kamienny i gaz pozostawały w ziemi, również w regionach Arktyki;

Zmiana klimatu stanowi najbardziej wieloaspektowe zagrożenie dla Arktyki, a ponadto osiągnęła już bezprecedensowy punkt kryzysowy . Arktyka jest obszarem szczególnie wrażliwym na globalne ocieplenie – w ciągu ostatnich 50 lat temperatura w tym regionie rosła trzy razy szybciej od średniej globalnej. Obecna morska pokrywa lodowa Arktyki znajduje się na najniższym poziomie od co najmniej 1850 r., a ponadto przewiduje się, że do 2050 r. przynajmniej raz osiągnie stan praktycznie bezlodowy przy swoim letnim minimum. Co więcej, zmniejsza się pokrywa lodowa Grenlandii, a topnienie wiecznej zmarzliny nasila się w całej Arktyce. Te wzajemnie powiązane zmiany zachodzące w Arktyce powodują podnoszenie się poziomu mórz, zakłócają systemy pogodowe i prowadzą do erozji obszarów przybrzeżnych, utraty różnorodności biologicznej oraz niszczenia powiązanych ekosystemów. Utrata zdolności odbijania promieniowania spowodowana kurczeniem się lodu morskiego – efekt albedo – oraz uwalnianie gazów cieplarnianych w wyniku topnienia wiecznej zmarzliny dodatkowo przyspieszają zmianę klimatu i mogą przyczynić się do osiągnięcia punktów krytycznych w systemie klimatycznym. Fatalne konsekwencje, spotęgowane przez degradację środowiska, rozciągają się na całą planetę i poważnie wpływają na przyrodę i ludzi na wiele sposobów, przy czym niektóre z nich dopiero teraz stają się zauważalne. Szczególnie dotknięta jest ludność rdzenna, a pogarszająca się sytuacja ograniczy perspektywy dla przyszłych pokoleń. W ostatnim sprawozdaniu Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) ponownie podkreślono pilną potrzebę podjęcia natychmiastowych i zdecydowanych działań .

Usługa programu Copernicus w zakresie zarządzania kryzysowego UE już teraz zapewnia monitorowanie, wczesne ostrzeganie i mapowanie, zarówno przed wystąpieniem katastrofy, jak i w jej bezpośrednim następstwie. Globalny system ostrzegania o katastrofach i koordynacji UE usprawni mechanizmy ostrzegania i koordynację działań po wystąpieniu poważnych, nagłych klęsk żywiołowych. UE zwiększy możliwości programu Copernicus oraz europejskiej sieci informacji i obserwacji środowiska morskiego (EMODNET), aby lepiej przewidywać skutki ekstremalnych zdarzeń pogodowych, ze szczególnym uwzględnieniem Arktyki. Przyszła usługa wczesnego ostrzegania w sytuacjach kryzysowych programu Galileo będzie wykorzystywana do bezpośredniego docierania do ludzi zagrożonych nadchodzącą katastrofą i ostrzegania ich o takich katastrofach, w szczególności w regionach oddalonych nieobjętych sieciami łączności naziemnej.

Odnowiona w 2021 r. umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między UE a Grenlandią jest ważnym kamieniem milowym w długoletniej współpracy między tymi stronami, ponieważ promuje zrównoważone wykorzystanie zasobów morskich. UE dąży do zacieśnienia i poszerzenia swojego partnerstwa z Grenlandią, w tym do ewentualnej współpracy w kwestiach związanych z zielonym wzrostem gospodarczym.

Na podstawie decyzji o stowarzyszeniu zamorskim Grenlandia prowadzi z UE szeroko zakrojony dialog polityczny i merytoryczny, korzysta z preferencyjnych porozumień handlowych umożliwiających dostęp do rynku UE i jest jednym z największych odbiorców wsparcia UE w przeliczeniu na mieszkańca wśród krajów i terytoriów zamorskich (225 mln EUR przewidziane na lata 2021–2027). Działania te wspierają zrównoważony rozwój Grenlandii i dywersyfikację jej gospodarki. Do tej pory długoterminowa współpraca UE przyczyniła się w szczególności do wzmocnienia systemu edukacji i zwiększenia możliwości kształcenia, ponieważ wiedza i umiejętności są niezbędne dla rozwoju społeczno-gospodarczego Grenlandii.

UE utrzymuje ważne stosunki z Grenlandią i Wyspami Owczymi. Oba te obszary są częścią Królestwa Danii i oba dążą do zacieśnienia stosunków z UE. W celu dalszego skonsolidowania i zacieśnienia długotrwałej współpracy między Komisją Europejską a Grenlandią Komisja Europejska utworzy biuro, którego siedziba będzie się mieścić w Nuuk. Biuro to będzie zarządzać wsparciem UE na rzecz Grenlandii, jak również ułatwiać dalsze wzmacnianie i pogłębianie partnerstwa między Komisją Europejską a rządem Grenlandii, w tym poprzez współpracę i dialog w obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w ścisłej współpracy ze specjalnym wysłannikiem do spraw Arktyki.

UE zbudowała silne międzynarodowe sieci współpracy w zakresie badań naukowych nad Arktyką, które stanowią narzędzie dyplomatyczne , obejmujące m.in. dwustronne umowy o współpracy naukowo-technicznej z Kanadą, Rosją i Stanami Zjednoczonymi. Od 2016 r. UE wspiera dyplomację naukową za pośrednictwem spotkań ministrów nauki w sprawie badań arktycznych . Sojusz na rzecz badań nad Atlantykiem został uruchomiony, aby wzmocnić badania nad Arktyką, a UE będzie dążyć do stworzenia sojuszu na rzecz badań nad Atlantykiem obejmującego obszary od bieguna do bieguna. UE włączy kwestie dotyczące Arktyki do głównego nurtu swoich dialogów prowadzonych z Arktyką i innymi podmiotami, w tym ze Stanami Zjednoczonymi, Kanadą, Norwegią, Islandią, Rosją, Chinami, Japonią, Republiką Korei i Indiami, a także z organami regionalnymi. Utworzenie stanowiska specjalnego wysłannika do spraw Arktyki w ramach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych zapewnia UE punkt koordynacyjny na potrzeby jej dyplomatycznych działań w sprawach dotyczących Arktyki.

Partnerstwo na rzecz środowiska w ramach wymiaru północnego (NDEP) przyczynia się do poprawy oczyszczania ścieków w zlewni Morza Bałtyckiego i zajmuje się kwestią emisji sadzy. Projekty w ramach partnerstwa są realizowane poprzez zarządzany przez Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR) Fundusz Wsparcia NDEP (łącznie 350 mln EUR), którego funkcjonowanie przedłużono do 2027 r. Segment dotyczący bezpieczeństwa jądrowego NDEP jest wielostronnym mechanizmem finansowania, którego celem jest przeciwdziałanie ryzyku związanemu z dziedzictwem jądrowym z czasów Związku Radzieckiego w północno-zachodniej Rosji. W Morzu Barentsa znajduje się jedno z największych na świecie miejsc nagromadzenia wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych. Od 2002 r. partnerzy przekazali 166,3 mln EUR na rzecz segmentu dotyczącego bezpieczeństwa jądrowego. UE przeznaczyła 44 mln EUR na działania w ramach segmentu dotyczącego ochrony środowiska i 40 mln EUR na rzecz segmentu dotyczącego bezpieczeństwa jądrowego. Projekty NDEP przyczyniły się do radykalnej poprawy stanu środowiska naturalnego w Morzu Bałtyckim i ograniczenia niebezpieczeństwa skażenia radiologicznego w wodach Arktyki.

W świetle nasilonych działań gospodarczych i wojskowych Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (Satcen) oferuje bezpieczną analizę geoprzestrzenną, która wesprze starania UE na rzecz monitorowania sytuacji w zakresie bezpieczeństwa w regionie Arktyki i przyczyni się do zwiększenia stabilności poprzez środki budowania zaufania i zapobieganie nieprzewidzianym zdarzeniom. Galileo oferuje już usługi poszukiwawczo-ratownicze i może zapewniać inne usługi związane z bezpieczeństwem. Usługa publiczna o regulowanym dostępie systemu Galileo zapewni uprawnionym użytkownikom nieograniczony i nieprzerwany dostęp do niezawodnych usług nawigacyjnych w Arktyce, zwiększając bezpieczeństwo operacji w tym regionie.

UE uważnie i pod pewnymi względami z niepokojem śledzi rozwój sytuacji w zakresie bezpieczeństwa. Bezpieczeństwo Arktyki obejmuje elementy środowiskowe, gospodarcze oraz polityczno-wojskowe, których nie można postrzegać w oderwaniu od siebie. Zmiana klimatu i topnienie pokrywy lodowej prowadzą do wzrostu zainteresowania geopolitycznego, co wiąże się z dużym potencjałem zwiększenia konkurencji strategicznej. UE będzie rozwijać swoje zdolności w zakresie prognozy strategicznej zgodnie z różnymi obszarami działań ujętymi w sprawozdaniu dotyczącym prognozy strategicznej z 2021 r., aby lepiej zrozumieć konsekwencje zmiany klimatu w regionie Arktyki dla bezpieczeństwa oraz ich wpływ na globalne środowisko bezpieczeństwa. Będzie ona współpracować ze swoimi partnerami, w tym ze Stanami Zjednoczonymi, Kanadą, Norwegią i Islandią, a także z NATO w zakresie prognoz strategicznych poprzez analizę średnio- i długoterminowego wpływu zmiany klimatu na bezpieczeństwo oraz udostępnianie badań i danych w ramach szerszej wymiany z NATO w kontekście zmiany klimatu i bezpieczeństwa.

-będzie dążyć do stworzenia sojuszu na rzecz badań nad Atlantykiem obejmującego obszary od bieguna do bieguna;

UE zachęca wszystkie państwa regionu Arktyki do zadbania o to, aby ich społeczności arktyczne funkcjonowały w oparciu o odnawialne źródła energii, zmniejszając zużycie oleju napędowego (do produkcji energii elektrycznej) oraz redukując emisje sadzy.

UE popiera orientacyjny cel Rady Arktycznej, jakim jest zmniejszenie do 2025 r. emisji sadzy, które docierają do Arktyki, nawet o 33 % w stosunku do poziomu z 2013 r.; UE podejmie starania, aby przyczynić się do osiągnięcia tego celu.

Redukcja emisji sadzy, które mają wpływ na Arktykę, nadal stanowi istotne wyzwanie. Jako nietrwały czynnik wpływający na zmianę klimatu sadza powoduje silne regionalne ocieplenie poprzez przyciemnianie wysoce odblaskowych powierzchni i pochłanianie promieniowania słonecznego w powietrzu. Emisje te stanowią również szkodliwy dla zdrowia czynnik zanieczyszczenia powietrza. UE jest odpowiedzialna za około 36 % ilości sadzy odkładającej się w Arktyce , co prowadzi do ocieplania zarówno atmosfery, jak i powierzchni lądu i lodu. W związku z tym UE wspiera kompleksową politykę mającą na celu sprostanie temu wyzwaniu (zob. ramka 4).

UE ustanowiła cele w zakresie zmniejszenia ilości śmieci z tworzyw sztucznych i mikrodrobin plastiku odpowiednio o 50 % i 30 % do roku 2030 . Dąży ona do zawarcia globalnego porozumienia w sprawie tworzyw sztucznych, mającego na celu walkę z zanieczyszczeniem plastikiem przy zastosowaniu podejścia opartego na gospodarce o obiegu zamkniętym i z uwzględnieniem całego cyklu życia tworzyw sztucznych. Ponadto poprzez Plan działania na rzecz eliminacji zanieczyszczeń wody, powietrza i gleby UE będzie dążyć do stworzenia nietoksycznego środowiska na całym świecie. UE aktywnie angażuje się w prace Rady Arktycznej i Komisji OSPAR, które w szczególny sposób zajmują się kwestią odpadów morskich, w tym śmieci z tworzyw sztucznych.

Wejście w życie tej umowy jest bardzo ważnym wydarzeniem dla Arktyki. Zapewnia ona ochronę ekosystemów morskich poprzez zastosowanie ostrożnościowego i opartego na podstawach naukowych podejścia do wszelkich przyszłych połowów w środkowej części Oceanu Arktycznego. UE wniosła znaczny wkład w negocjacje i prace przygotowawcze prowadzone przed wejściem w życie tej umowy. UE będzie wspierać jej szybkie wdrożenie, obejmujące ustanowienie wspólnego programu naukowego, środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do połowów badawczych oraz niezbędnych uzgodnień instytucjonalnych. W ramach wkładu do wspólnego programu naukowego UE będzie również prowadzić badania w środkowej części Oceanu Arktycznego.

Zmiana klimatu i różnorodność biologiczna są współzależne. UE ma wiodącą pozycję w negocjacjach w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz Konwencji o różnorodności biologicznej. UE przyjęła niedawno prawo klimatyczne, w którym określono cel polegający na osiągnięciu neutralności klimatycznej do 2050 r. oraz wzmocnienie odporności i zmniejszenie wrażliwości na zmianę klimatu. Proponowany pakiet „Gotowi na 55” ma na celu sprawienie, aby polityka UE w dziedzinie klimatu, energii, użytkowania gruntów, transportu i podatków umożliwiała redukcję emisji gazów cieplarnianych netto o co najmniej 55 % do 2030 r.; pakiet ten zostanie przełożony na solidne strategie polityczne i zobowiązania, które przyniosą korzyści Arktyce. UE wspiera również światowy cel „30*30” dotyczący objęcia ochroną 30 % powierzchni lądu i 30 % powierzchni oceanów do 2030 r. poprzez ustanowienie sieci morskich obszarów chronionych i innych skutecznych obszarowych środków ochrony (OECM). Ponadto UE zdecydowanie popiera porozumienie wykonawcze w ramach UNCLOS w sprawie ochrony i zrównoważonego wykorzystania różnorodności biologicznej mórz na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową (BBNJ).

Partnerstwo na rzecz środowiska w ramach wymiaru północnego będzie również wspierać projekty na rzecz redukcji emisji sadzy w Rosji. Ważnym krokiem byłoby stworzenie sieci stacji pomiarowych. Komisja przeanalizuje bliżej kwestię redukcji emisji sadzy w ramach przeglądu dyrektywy (UE) 2016/2284 w sprawie krajowych redukcji krajowych emisji, którego dokona do 2025 r. Globalny system informacji o pożarach programu Copernicus posłuży do monitorowania wpływu pożarów w Arktyce oraz ich emisji, które w ostatnich kilku latach gwałtownie wzrosły . UE będzie w dalszym ciągu wzmacniać zdolności usługi programu Copernicus w zakresie monitorowania atmosfery z myślą o tworzeniu globalnych prognoz dotyczących wartości aerozolu sadzy .

Wspieranie potencjału Arktyki w zakresie energii odnawialnej

Arktyka posiada ogromny potencjał w zakresie odnawialnych źródeł energii (energia geotermalna, wiatrowa, ekologiczna energia wodorowa i energia wodna). Rozwój technologii w zakresie czystej energii leży w interesie Arktyki i UE; dlatego też UE będzie zacieśniać współpracę w zakresie czystej energii, zwiększać wymianę praktyk i doświadczeń w tej dziedzinie oraz analizować podaż czystej energii i działania w zakresie transformacji energetycznej.

Ograniczenie skażenia chemicznego

Lokalne, regionalne i wielostronne działania na rzecz wyeliminowania skażenia chemicznego w środowisku naturalnym przyczynią się do zmniejszenia zanieczyszczenia Arktyki. UE jest prawdopodobnie źródłem 6–8 % rtęci odkładającej się na północ od koła podbiegunowego i wspiera zdecydowane działania w ramach Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci w celu dalszego ograniczania zanieczyszczenia rtęcią. Do realizacji tych celów przyczyni się również zbliżający się przegląd rozporządzenia w sprawie rtęci .

Zmniejszenie śladu węglowego i środowiskowego transportu morskiego

UE odpowiada za 31 % emisji CO2 i 16,5 % emisji sadzy z transportu morskiego w Arktyce . W kompleksowej strategii na rzecz zrównoważonej i inteligentnej mobilności określono ścieżkę europejskiego systemu transportowego w kierunku zielonej i cyfrowej transformacji zgodnie z celami Europejskiego Zielonego Ładu; dzięki tej strategii słabo zaludnione obszary Arktyki mogą pozostać połączone i stać się bardziej odpornymi.

UE będzie przewodzić działaniom na rzecz żeglugi o zerowej emisji i zerowym poziomie zanieczyszczeń na Oceanie Arktycznym zgodnie z celami Zielonego Ładu i pakietu „Gotowi na 55” . UE uznaje niedawne przyjęcie przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) zakazu używania i przewozu ciężkiego oleju napędowego przez statki na wodach arktycznych i będzie dążyć do jego szybkiego i pełnego wdrożenia. UE i jej państwa członkowskie będą wspierać – zarówno na forum IMO, jak i na szczeblu UE – szybsze i bardziej ambitne redukcje emisji w odniesieniu do żeglugi na wodach Arktyki.

Zapewnienie zrównoważonego i odpowiedzialnego wydobycia i przetwarzania na rzecz neutralności klimatycznej

UE zużywa 20 % światowych produktów mineralnych, natomiast produkuje tylko 3 %. W przypadku wielu kluczowych minerałów jest ona uzależniona od kilku krajów pochodzenia lub tylko jednego takiego kraju; przykładowo Chiny dostarczają 98 % metali ziem rzadkich i 93 % magnezu. Osiem państw regionu Arktyki to potencjalnie znaczący dostawcy surowców krytycznych i innych; w Arktyce europejskiej prowadzi się już istotną działalność w zakresie wydobycia minerałów: Przykładowo Szwecja planuje do 2035 r. osiągnąć neutralność pod względem emisji dwutlenku węgla w produkcji rudy żelaza. Takie działania mogą stanowić ważną zachętę gospodarczą do tworzenia lokalnych produktów o wartości dodanej oraz gałęzi przemysłu średniego szczebla, wspierając tym samym wzrost gospodarczy i zatrudnienie.

UE będzie promować oceny środowiskowe, gospodarcze i społeczne oraz najlepsze praktyki w zakresie górnictwa, gospodarowania odpadami i reagowania na wypadki, a także wspierania metod zarządzania opartego na konkretnych obszarach i wdrażania inicjatyw w dziedzinie gospodarki o obiegu zamkniętym. Unijny plan działania w zakresie surowców krytycznych ma na celu zapewnienie zrównoważonych i bezpiecznych dostaw surowców krytycznych dla przemysłu UE, przy pełnym poszanowaniu i zaangażowaniu społeczności lokalnych i rdzennych. Zasady UE dotyczące surowców pozyskiwanych w zrównoważony sposób podkreślają znaczenie należytego zarządzania środowiskowego i ochrony różnorodności biologicznej, promują efektywne wykorzystanie energii, wspierają łagodzenie zmiany klimatu i przystosowywanie się do niej oraz przyczyniają się do zwiększenia odporności ludności rdzennej w obliczu skutków zmiany klimatu. Obejmują one wezwanie do wzmocnienia obiegu zamkniętego poprzez bezpieczne użytkowanie, recykling, unieszkodliwianie i odzyskiwanie surowców z odpadów górniczych i przetwórczych oraz innych zasobów wtórnych. Uwzględniają one również aspekty społeczne, takie jak poszanowanie praw człowieka, lokalnych kultur, zwyczajów i wartości, a także konstruktywny, przejrzysty i aktywny dialog ze społecznością lokalną.

Budowanie odpornych unijnych łańcuchów wartości poprzez zrównoważone wydobycie i przetwarzanie surowców przyczyni się do rozwoju regionu Arktyki w sposób zrównoważony poprzez innowacje i obieg zamknięty, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz tworzeniu przyszłościowych, godnych miejsc pracy. Zapewnienie czystszego i bardziej zrównoważonego wydobycia i przetwarzania wymaga większego wykorzystania surowców wtórnych na poziomie lokalnym i unijnym, co jest możliwe dzięki czystym, ekologicznym technologiom, w celu wzmocnienia obiegu zamkniętego w regionie, stopniowego odchodzenia od obecnego modelu liniowego i ostatecznie zminimalizowania wpływu przemysłu wydobywczego na środowisko. Biorąc pod uwagę wyjątkowy, dziewiczy charakter regionu Arktyki oraz jego dużą wrażliwość na zmianę klimatu, UE będzie wraz z partnerami na arenie międzynarodowej dążyć do ustanowienia najwyższych standardów w zakresie ograniczania wpływu procesów wykorzystywania i przetwarzania na środowisko naturalne – zgodnie z unijnym planem działania. W tym celu tematy badań naukowych i innowacji w zakresie surowców w ramach programu „Horyzont Europa” obejmą przyjazny dla środowiska i zrównoważony środowiskowo wybór dostawców zgodnie z celami dotyczącymi ochrony różnorodności biologicznej, obiegu zamkniętego oraz wykorzystania technologii obserwacji Ziemi na potrzeby monitoringu środowiska.

Inni uczestnicy globalnych rynków już podejmują szybkie działania w celu zabezpieczenia dostaw. Dostęp do wystarczających środków ma kluczowe znaczenie dla otwartej strategicznej autonomii UE. Aby zaspokoić rosnący popyt, UE musi również zróżnicować źródła zaopatrzenia spoza UE. Rozwija strategiczne partnerstwa z krajami bogatymi w zasoby, takimi jak Kanada, i oferuje ściślejszą integrację swoich odpowiednich łańcuchów wartości, współpracę w zakresie badań naukowych i innowacji oraz dostosowanie do ambitnych norm środowiskowych i społecznych oraz standardów zarządzania, w zamian za czyste i pozyskiwane w etyczny sposób surowce.

UE jest również importerem ropy naftowej i gazu ziemnego wydobywanych w Arktyce . Zobowiązała się do osiągnięcia celów porozumienia paryskiego poprzez realizację założeń Europejskiego Zielonego Ładu. Opierając się na częściowym moratorium na badanie węglowodorów w Arktyce , UE dąży do tego, aby ropa naftowa, węgiel kamienny i gaz pozostały w ziemi, również w regionach Arktyki. Istotną kwestią w tym względzie są szczególne trudności, wynikające z panujących warunków pogodowych, w reagowaniu i usuwaniu zanieczyszczeń w przypadku wypadków przemysłowych lub morskich.

W tym celu Komisja pracuje z partnerami na rzecz wielostronnego zobowiązania prawnego do niedopuszczania do dalszego powiększania rezerw węglowodorów w Arktyce lub regionach przyległych ani do zakupu takich węglowodorów, jeśli miałyby być produkowane.

Wzmocnienie zarządzania obszarami morskimi Arktyki

Ocean Arktyczny i przyległe morza subarktyczne są priorytetem globalnych przemian spowodowanych zmianą klimatu . Najbardziej oczywistą zmianą na Oceanie Arktycznym jest cofanie się lodu morskiego w miesiącach letnich, przy czym niektóre modele przewidują, że w ciągu dekady na Oceanie Arktycznym w miesiącach letnich w ogóle zabraknie lodu. Zmiany temperatury wpływają na prądy oceaniczne, w tym na Prąd Zatokowy. Zakwaszenie wody morskiej, jak również szybka zmiana stref temperaturowych będą miały znaczący wpływ na morskie i przybrzeżne ekosystemy Arktyki. Skutki te mogą być katastrofalne.