Wniosek DECYZJA WYKONAWCZA RADY upoważniająca Królestwo Danii i Królestwo Szwecji do przedłużenia okresu stosowania szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 169, 170 i 171 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej /* COM/2013/0584 final - 2013/0283 (NLE) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Podstawa i cele wniosku Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[1] (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów wspomnianej dyrektywy w celu upraszczania procedur poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. W pismach, które wpłynęły do Sekretariatu Generalnego Komisji odpowiednio w dniach 3 i 4 kwietnia 2013 r., Dania i Szwecja wystąpiły z wnioskiem o przedłużenie obowiązującego odstępstwa przyznanego po raz pierwszy decyzją 2000/91/WE[2] i następnie przedłużonego na mocy decyzji 2003/65/WE[3] i 2007/132/WE[4]. Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy VAT Komisja pismem z dnia 12 czerwca 2013 r. poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Danię i Szwecję. Pismem z dnia 14 czerwca 2013 r. Komisja zawiadomiła Danię i Szwecję, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosków. Kontekst ogólny Dania i Szwecja wprowadziły uproszczone zasady odzyskiwania VAT związanego z opłatami za korzystanie ze stałego połączenia między obu krajami przez cieśninę Öresund. Wprowadzenie tych zasad uznano za konieczne, gdyż stosowanie przepisów ogólnych w zakresie VAT powodowałoby zbyt wiele formalności zarówno dla podatników, jak i dla organów administracji. Zgodnie z przepisami ogólnymi dotyczącymi VAT, zawartymi w art. 168, 169, 170 i 171 dyrektywy VAT, podatek ten musi zostać odliczony w państwie członkowskim lub zwrócony przez państwo członkowskie, w którym był należny lub został zapłacony. Biorąc pod uwagę, że stałe połączenie przez cieśninę Öresund jest położone częściowo na terytorium Danii, a częściowo na terytorium Szwecji, VAT uiszczany w związku z opłatą za korzystanie z połączenia winien podlegać odzyskaniu od każdego z tych państw, zgodnie z proporcjami podziału opłat między terytoria obu krajów, tj. w 50 % od Danii i w 50 % od Szwecji. W praktyce oznaczałoby to, że podatnicy mający siedzibę w Danii lub Szwecji mogliby odzyskać jedynie 50 % VAT w drodze okresowych deklaracji VAT składanych w państwie członkowskim, w którym mają siedzibę. Zwrot pozostałych 50 % musiałby nastąpić przez drugie państwo członkowskie na podstawie przepisów dyrektywy 2008/9/WE[5]. Ponadto podatnicy mający siedzibę w państwach członkowskich innych niż Dania i Szwecja, zgodnie z dyrektywą 2008/9/WE, byliby zmuszeni do odzyskiwania VAT w drodze złożenia dwóch odrębnych wniosków o zwrot – jednego w Danii, a drugiego w Szwecji. Podobnie podatnicy mający siedzibę poza terytorium Unii musieliby, zgodnie z dyrektywą 86/560/EWG[6], składać wnioski o zwrot zarówno w Danii, jak i w Szwecji. Odstępstwo obowiązujące w przypadku Danii i Szwecji upraszcza zasady odzyskiwania VAT. W efekcie odstępstwo pozwala na złożenie jednego wniosku o odzyskanie VAT uiszczonego w związku z opłatą za korzystanie z połączenia. Uproszczone zasady są następujące: – podatnicy mający siedzibę w Danii lub Szwecji mają prawo do odliczenia w ramach ich krajowych deklaracji VAT pełnej kwoty podatku podlegającego odliczeniu z tytułu opłat za korzystanie z połączenia, z włączeniem tej części, która jest związana z korzystaniem z połączenia na terytorium państwa członkowskiego, w którym nie mają siedziby; – podatnicy mający siedzibę w państwach innych niż Dania lub Szwecja wnioski o zwrot VAT kierują jedynie do szwedzkich organów podatkowych. Odzyskanie podlegającego odliczeniu VAT następuje zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie 2008/9/WE w przypadku podatników mających siedzibę w innych państwach członkowskich, natomiast w przypadku podatników mających siedzibę w państwach trzecich – zgodnie z procedurą określoną w dyrektywie 86/560/EWG. Dania i Szwecja złożyły wnioski w sprawie przedłużenia okresu stosowania tych uproszczonych zasad. Dane statystyczne przedstawione przez Szwecję w załączniku I do wniosku wskazują, że wprowadzone na rzecz podatników odstępstwo okazało się skuteczne i stanowi znaczące uproszczenie w zakresie odzyskiwania VAT uiszczonego w związku z opłatami za korzystanie z połączenia przez cieśninę Öresund. Komisja jest również zdania, że taki rodzaj odliczenia transgranicznego stanowi wzór uproszczenia w zakresie obowiązków przedsiębiorców, który – w perspektywie długoterminowej – mógłby być przedłużony w ramach ogólnego punktu kompleksowej obsługi (One Stop Shop). W związku z tym Komisja uważa dalsze przedłużenie za celowe. Proponuje zatem przedłużenie na siedem lat, co odpowiada okresowi stosowania decyzji 2007/132/WE. Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Obowiązujące odstępstwo przyznane Danii i Szwecji w dniu 24 stycznia 2000 r., przedłużone w dniu 21 stycznia 2003 r. oraz w dniu 30 stycznia 2007 r. Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Konsultacje z zainteresowanymi stronami Nie dotyczy. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. Ocena skutków Proponowana decyzja służy uproszczeniu procedury odzyskiwania przez podatników VAT związanego z opłatami za korzystanie przez nich ze stałego połączenia między Danią i Szwecją przez cieśninę Öresund, powinna w związku z tym przynieść pozytywne efekty ekonomiczne. W każdym przypadku wpływ ten będzie ograniczony ze względu na wąski zakres odstępstwa. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Krótki opis proponowanych działań Upoważnienie Danii i Szwecji do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 169, 170 i 171 dyrektywy VAT w odniesieniu do prawa do odliczeń przez podatników. Podstawa prawna Artykuł 395 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: Decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego dwóm państwom członkowskim w odpowiedzi na ich własny wniosek i nie stanowi jakiegokolwiek zobowiązania. Biorąc pod uwagę ograniczony zasięg odstępstwa, środek specjalny jest proporcjonalny do wyznaczonego celu. Wybór instrumentów Proponowane instrumenty: inne. Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów. Zgodnie z art. 395 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej odstępstwo od wspólnych zasad VAT jest możliwe jedynie w drodze upoważnienia przez Radę stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji. Decyzja wykonawcza Rady jest jedynym właściwym instrumentem, ponieważ może być skierowana do poszczególnych państw członkowskich. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii. 5. ELEMENTY FAKULTATYWNE Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięcia Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia. 2013/0283 (NLE) Wniosek DECYZJA WYKONAWCZA RADY upoważniająca Królestwo Danii i Królestwo Szwecji do przedłużenia okresu stosowania szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 169, 170 i 171 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając dyrektywę 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[7], w szczególności jej art. 395 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W pismach, które wpłynęły do Sekretariatu Generalnego Komisji odpowiednio w dniach 3 i 4 kwietnia 2013 r., Dania i Szwecja wystąpiły z wnioskami o przedłużenie okresu stosowania specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 169, 170 i 171 dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którymi podatnicy muszą skorzystać z prawa do odliczenia lub zwrotu podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „VAT”) w tym państwie członkowskim, w którym podatek został zapłacony. (2) Pismem z dnia 12 czerwca 2013 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wnioskach złożonych przez Danię i Szwecję. Pismem z dnia 14 czerwca 2013 r. Komisja zawiadomiła Danię i Szwecję, że posiada wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne w celu rozpatrzenia wniosków. (3) Wnioski o odstępstwo dotyczą zasad odzyskiwania VAT uiszczonego w związku z opłatami za korzystanie ze stałego połączenia między Danią i Szwecją przez cieśninę Öresund. Zgodnie z przepisami dotyczącymi VAT w odniesieniu do miejsca świadczenia usług związanych z nieruchomościami część podatku związanego z opłatami za korzystanie z tego połączenia przypada na Danię, a część na Szwecję. (4) W drodze odstępstwa od wymogu, zgodnie z którym podatnicy muszą skorzystać z prawa do odliczenia lub zwrotu VAT w tym państwie członkowskim, w którym podatek został zapłacony, Dania i Szwecja zostały upoważnione do wprowadzenia środka specjalnego umożliwiającego podatnikom odzyskanie podatku od organów podatkowych tylko jednego z tych państw. Upoważnienie przyznano po raz pierwszy decyzją Rady 2009/91/WE z dnia 24 stycznia 2000 r. upoważniającą Królestwo Danii i Królestwo Szwecji do wprowadzenia specjalnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy Rady (77/338/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych[8]. Upoważnienie przedłużono na mocy decyzji 2003/65/WE[9] i 2007/132/WE[10]. (5) Stan prawny i faktyczny uzasadniający odstępstwo nie zmienił się i ma miejsce w dalszym ciągu. Dlatego Dania i Szwecja powinny zostać upoważnione do dalszego stosowania specjalnego środka, o którym mowa, w określonym czasie. (6) Odstępstwo nie ma negatywnego wpływu na zasoby własne Unii z tytułu VAT, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 W drodze odstępstwa od przepisów art. 168, 169, 170 i 171 dyrektywy 2006/112/WE niniejszym upoważnia się Danię i Szwecję do stosowania następującej procedury w odniesieniu do odzyskiwania VAT w związku z opłatami uiszczanymi za korzystanie ze stałego połączenia między obu krajami przez cieśninę Öresund: a) podatnicy mający siedzibę w Danii mogą korzystać z przysługującego im prawa do odliczenia VAT uiszczonego w związku z korzystaniem z części połączenia położonego na terytorium Szwecji poprzez dokonanie rozliczenia w okresowych deklaracjach podatkowych składanych w Danii; b) podatnicy mający siedzibę w Szwecji mogą korzystać z przysługującego im prawa do odliczenia VAT uiszczonego w związku z korzystaniem z części połączenia położonego na terytorium Danii poprzez dokonanie rozliczenia w okresowych deklaracjach podatkowych składanych w Szwecji; c) podatnicy niemający siedziby w żadnym z wyżej wymienionych państw członkowskich są zobowiązani do wystąpienia do organów podatkowych Szwecji w celu uzyskania zwrotu VAT w związku z opłatami, w tym opłatami uiszczonymi za korzystanie z części połączenia położonego na terytorium Danii, zgodnie z procedurą ustanowioną w dyrektywie 2008/9/WE lub dyrektywie 86/560/EWG. Artykuł 2 Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii i Królestwa Szwecji. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Rady Przewodniczący [1] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1 [2] Dz.U. L 28 z 3.2.2000, s. 38 [3] Dz.U. L 25 z 30.1.2003, s. 40 [4] Dz.U. L 57 z 24.2.2007, s. 10 [5] Dz.U. L 44 z 20.2.2008, s. 23 [6] Dz.U. L 326 z 21.11.1986, s. 40 [7] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1 [8] Dz.U. L 28 z 3.2.2000, s. 38 [9] Dz.U. L 25 z 30.1.2003, s. 40 [10] Dz.U. L 57 z 24.2.2007, s. 10