ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.2.3

O ile wskazane jest, by wobec dworców znajdujących się w obrębie TEN stosowanie wymogów jakościowych dotyczących dogodności dla użytkowników zostało uregulowane zaleceniem lub wytyczną europejską, ważne jest też, ażeby nie były one sformułowane jako przywilej odnoszący się wyłącznie do TEN, oraz by były one wprowadzone w jak największym poszanowaniu zasady pomocniczości. Nie powinno zatem stanowić problemu wdrożenie tak opracowanych norm w odniesieniu do innych dworców i innych punktów węzłowych; nie zaszkodziłoby to jakości podróży, a wręcz przeciwnie wpłynęłoby to na jej ulepszenie.
3.1

UE nie jest państwem ani nie zmierza do przyjęcia formy państwowej. Komisja to centrum, które posiada prawo do inicjatywy w dobrze zdefiniowanych obszarach. Do Rady należy podejmowanie decyzji w zakresie prawodawstwa i budżetu, a PE, jako współprawodawca, i Trybunał Sprawiedliwości, jako podmiot stojący na straży prawa wspólnotowego, często wywierają na nie wpływ. Nie ma zdecydowanego przywództwa. UE to raczej bardzo złożona struktura wzajemnych zależności między wieloma podmiotami. Jako jedyna stworzyła ona sieć krajowych i federalnych zobowiązań.
1.2

Komitet proponuje wprowadzić następujące zmiany w 5. umotywowaniu wniosku: Tytuł III rozporządzenia Rady (WE) nr 247/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej przewiduje ustanowienie wspólnotowych programów wsparcia dla najbardziej oddalonych regionów uwzględniających szczególne środki mające na celu wsparcie lokalnej produkcji rolnej. Wspomniane rozporządzenie przewiduje dokonanie przeglądu do dnia 31 grudnia 2009 r. Jeśli nastąpiłyby istotne zmiany warunków ekonomicznych mających wpływ na środki do życia mieszkańców regionów najbardziej oddalonych, Komisja przedstawi swoje sprawozdanie przed terminem. Jednakże w celu uwzględnienia specyficznej sytuacji wspólnotowych producentów bananów, Komisja przedstawi specjalne sprawozdanie przed wyznaczonym terminem, gdyby doszło do zmniejszenia się dochodów tychże producentów w wyniku zmian systemu przywozu. Instrument ten wydaje się najlepiej dostosowany do wsparcia produkcji bananów w każdym omawianym regionie poprzez zapewnienie elastyczności oraz decentralizacji mechanizmów w celu wsparcia produkcji bananów. Możliwość włączenia pomocy dla sektora bananów do wspomnianych programów wsparcia powinno zwiększyć spójność strategii pomocy dla produkcji rolnej w tych regionach.
2.10

Państwa członkowskie nienależące do strefy euro, a chcące przystąpić do wspólnoty walutowej, zgodnie z ustaleniami traktatu nadal będą musiały wykazać się poziomem „stopy inflacji zbliżonej do istniejącej w co najwyżej trzech państwach członkowskich, które mają najlepsze rezultaty w dziedzinie stabilności cen”. Przy czym „zbliżona” oznacza w tym przypadku różnicę najwyżej 1,5 punktu procentowego. A najlepszy rezultat to najniższa stopa inflacji. Dziś cel ten nie jest już bynajmniej tak oczywisty jak na początku lat 90-tych. Jeśli przyjrzeć się panującym ostatnio tendencjom w krajach strefy euro, to można by żądać inflacji niższej niż ta, którą obecnie odnotowuje się w niektórych z nich. Warunek ten jest dodatkowo absurdalny, że bierze się w nim za podstawę stopę inflacji wszystkich państw członkowskich UE, a nie tylko członków strefy euro. W ostatnim czasie żadne z tych trzech państw, które są punktem odniesienia pod względem stabilności cen dla krajów kandydujących do wspólnoty walutowej, nie należało do strefy euro. Dlatego należy przemyśleć żądanie stabilności cen wobec państw ubiegających się o wstąpienie do strefy euro. Przez to konieczna staje się formalna zmiana traktatu. A ponieważ w traktacie konstytucyjnym ani razu nie wspomniano o takiej zmianie i wprowadzenie jej zabrałoby dużo czasu, to większość państw kandydujących do strefy euro musi spełnić obowiązujące kryteria. Należy więc raczej przyjąć elastyczną interpretację traktatu, według której o ewentualnym przystąpieniu do wspólnoty walutowej decyduje nie aktualny stan, lecz cel, do którego ma doprowadzić spełnienie tego warunku. Rozsądne byłoby wyznaczenie państwom ubiegającym się o wstąpienie do strefy euro tego samego celu w odniesieniu do stabilności cen, co obecnym członkom strefy euro. Jeśli na nowo zdefiniowano by docelową stopę inflacji na poziomie 2 % z tolerancją +/- jednego punktu procentowego, to powinna ona obowiązywać także kraje kandydujące.
1.5

W 2003 r. Rada Europejska ustanowiła krajowe punkty kontaktowe ds. integracji oraz zwróciła się do Komisji o przedstawienie rocznego sprawozdania w sprawie migracji i integracji (3). Komisja sporządziła również komunikat w sprawie imigracji, integracji i zatrudnienia (4), w którym przyjęła podejście całościowe do kwestii integracji, poparte w opinii wydanej przez EKES (5). W listopadzie 2004 r. Komisja opublikowała dokument pt. „Podręcznik integracji dla osób odpowiedzialnych za kształtowanie i wdrażanie polityki” (Handbook on Integration for policy-makers and practitioners) (6).
2.1

Prawo do turystyki jako fundament turystyki socjalnej. Wszystkim przysługuje prawo do codziennego, cotygodniowego i corocznego wypoczynku, jak również prawo do wolnego czasu, w którym mogą rozwijać własną osobowość oraz integrować się społecznie. Zdecydowanie każdemu przysługuje prawo do osobistego rozwoju. Prawo do turystyki stanowi bez wątpienia konkretny wyraz tego ogólnego prawa, natomiast podstawą turystyki socjalnej jest dążenie do jego upowszechnienia w praktyce. Dlatego turystyki socjalnej nie można uznać za działalność marginalną lub zewnętrzną w stosunku do ogólnego nurtu działań związanych z turystyką, stanowiącą jeden z najważniejszych sektorów gospodarczych na świecie, zarówno w Europie, jak i w poszczególnych państwach członkowskich; wręcz przeciwnie, stanowi ona formę praktycznej realizacji wspomnianego powszechnego prawa do udziału w turystyce, do podróżowania oraz poznawania innych regionów i państw, co jest esencją turystyki. Należy zwłaszcza wskazać na fakt, że prawo to uznane jest w art. 7 Kodeksu Etycznego dla Turystyki, zatwierdzonego przez Światową Organizację Turystyki w Santiago de Chile 1 października 1999 r. oraz przyjętego przez ONZ 21 grudnia 2001 r.
4.3

Równolegle do obu raportów ekspertów Komisja dokonała oceny prac przeprowadzonych do tej pory w zakresie korytarzy. Stała grupa analityczna również dokonała zwięzłej oceny, a w szczególności wypowiedziała się za szerszym uwzględnianiem kwestii spójności gospodarczej i społecznej, jak również konsultacji. Grupa analityczna za równie ważne uznała wzmocnienie komitetów sterujących i zapewnienie lepszych powiązań między nimi, nadanie istniejącym uzgodnieniom bardziej wiążącego charakteru oraz monitorowanie postępów, przy czym to ostatnie wchodzi w zakres obowiązków komitetów sterujących. Oceniając kwestionariusz, Komisja doszła do czterech istotnych wniosków (12): koncepcja korytarzy dowiodła swojej wartości i zostanie utrzymana; istnieje potrzeba podjęcia działań w zakresie zagadnień operacyjnych oraz uwzględnienia czynników społeczno-gospodarczych; warto prowadzić dokładniejszy monitoring postępów, ale powinien się on opierać na ściśle określonych cechach charakterystycznych każdego z korytarzy; pozytywne oddziaływanie korytarzy może być ocenione jedynie w perspektywie długoterminowej, ale im bardziej wiążący charakter będzie miała współpraca, tym większym sukcesem zakończy się to oddziaływanie.
5.5

W debatach poświęconych konsekwencjom zmian klimatu wielu obserwatorów opowiada się ze różnymi formami zachęt podatkowych lub innych zachęt finansowych. Podobne bodźce mogą niewątpliwie prowadzić do uzyskania bardzo wyraźnych rezultatów. Należy jednak stosować je z rozwagą. Przykładowo, opodatkowanie paliwa do samochodów będzie miało negatywne konsekwencje społeczne dla osób żyjących na obszarach o małej gęstości zaludnienia. Nałożenie opłat na osoby zmotoryzowane wjeżdżające do samych centrów miast samochodem ma pozytywny wpływ na ogólne natężenie ruchu, jednak wprowadzeniu takiego systemu muszą towarzyszyć nowe inwestycje w dziedzinie transportu publicznego. W przeciwnym wypadku opłaty takie doprowadzą do ukształtowania nowych społeczno-gospodarczych nierówności: osoby, które mogą sobie pozwolić na ich ponoszenie, będą w dalszym ciągu korzystać z samochodów, podczas gdy pozostałe osoby zostaną skazane na korzystanie z systemu transportu publicznego, który niekoniecznie musi działać naprawdę sprawnie.
5.2

W Europie odnotowano negatywny wpływ na zatrudnienie. W Niemczech badania przewidują, że do 2010 r. utraconych zostanie 27 600 miejsc pracy ze względu na system handlu uprawnieniami do emisji (ETS), a do 2020 r. liczba ta wzrośnie do 34 300 (21). Do 2010 r. w Niemczech zostanie utraconych następnych 6 100 miejsc pracy w wyniku wdrożenia ustawy o energii odnawialnej (22). W końcu do 2010 r. wdrożenie uzgodnień protokołu z Kioto spowoduje w Niemczech utratę kolejnych 318 000 miejsc pracy (23). Liczby te, które należy postrzegać w zestawieniu z liczbą nowo tworzonych miejsc pracy, pokazują, że polityka zorientowana na cele związane z ochroną klimatu przynosi ze sobą faktycznie „przemianę w przemyśle”: np. obrót w obszarze energii odnawialnej w Niemczech w 2005 r. wyniósł 16,4 mld EUR oraz utworzono w tym sektorze jak dotąd 170 000 miejsc pracy (24). Przy skali produkcji wynoszącej w 2004 roku 55 mld EUR, ochrona środowiska i klimatu zapewnia w Niemczech obecnie około 1,5 mln miejsc pracy i przyczynia się poprzez swój udział w niemieckim eksporcie (31 mld EUR w roku 2003) do zabezpieczenia wielu dalszych miejsc pracy (25).
3.2.10

GJU zostało powołane na okres czterech lat, licząc od dnia 28 maja 2002 r. (data publikacji w DzU), co odpowiada wstępnemu okresowi fazy rozwojowej programu GALILEO. Rozporządzenie przewiduje, że okres działalności GJU może zostać przedłużony do zakończenia fazy rozwojowej, niemniej jednak nie określa zasad przedłużania. Ze względu na utworzenie GSA Komisja zaproponowała, aby GJU zakończyło działalność z dniem 31 grudnia 2006 r., co wymaga zmiany statutu załączonego do rozporządzenia Rady (WE) nr 876/2002 z 21 maja 2002 r. oraz opinii Parlamentu Europejskiego i EKES-u. Po przeprowadzeniu konsultacji z Radą Nadzorczą GJU oraz z Komitetem Sterującym ESA — procedura w tej sprawie została uruchomiona w dniu 10 marca 2006 r. — Rada Administracyjna GJU zaaprobowała 2 czerwca 2006 r. zmianę statutu, co pozwoliło Komisji na przyjęcie 29 czerwca 2006 r. wniosku w sprawie rozporządzenia zmieniającego statut GJU. Rozporządzenie to zostało przekazane do zatwierdzenia Radzie UE.
3.2

Społeczeństwo obywatelskie na Białorusi, podobnie jak w każdym państwie autorytarnym czy totalitarnym, charakteryzuje podział na część oficjalną oraz tę, która wprawdzie działa legalnie, ale napotyka na trudności, lub też działa na wpół legalnie czy wręcz nielegalnie. Białoruskie urzędy upolityczniają te organizacje i wiążą ich działalność z opozycją polityczną. Jednakże należy tutaj wspomnieć, że do podstawowych praw i europejskich wartości należy prawo obywateli do swobodnego zrzeszania się tak, by mogli bronić swoich partykularnych i publicznych interesów. Zatem sytuacje, gdy dochodzi do „konfliktów” pomiędzy społeczeństwem obywatelskim a oficjalnymi władzami politycznymi są powszechne i normalne także w państwach Unii Europejskiej. W klasycznych demokracjach podobne „konflikty” nie oznaczają osłabienia legalności tych organizacji, ale stanowią metodę kontroli i sposób włączenia społeczeństwa w sprawowanie rządów.
7.5.1

Przyjęcie konkretnych programów działań na rzecz wyspiarskich regionów UE, nie będących regionami ultraperyferyjnymi. Programy te, podobnie jak programy przyjęte dla regionów ultraperyferyjnych (12), mają pozwolić regionom wyspiarskim na uzyskanie wyników zbliżonych do tych, które odnotowało siedem regionów ultraperyferyjnych: w latach 1994-1999 oraz 2000-2006 otrzymały one per capita 33 % więcej środków z funduszy strukturalnych niż pozostali mieszkańcy regionów należących do Celu 1. Pomoc ta ułatwiła wzrost gospodarczy oraz spadek odsetka bezrobotnych na większą skalę niż miało to miejsce w wielu innych regionach UE.
—

Kapitał symboliczny to zdolność regionu do zmobilizowania energii koniecznej do zapewnienia właściwego rozwoju regionu, a także jego potencjał do stworzenia wizerunku-emblematu, do którego mogą się odnieść przedsiębiorstwa działające w regionie.
6.5.2

Dlaczego Eurogrupa ogranicza się do ministrów gospodarki i ministrów finansów, a nie utworzyła odpowiednika wśród ministrów polityki społecznej, w momencie gdy rosną wymagania dotyczące bardziej skutecznego i spójnego wdrażania strategii lizbońskiej? Czy posiadając podwójną strukturę, obejmującą gospodarkę i finanse oraz sprawy społeczne, do której można by również dołączyć ministrów przemysłu, Eurogrupa nie mogłaby opracować bardziej skutecznego podejścia do sprawy reform gospodarczych i społecznych, dawać przykładu w promowaniu badań naukowych i wdrażaniu patentu wspólnotowego, przedstawiać wspólnego — oprócz sprawozdań krajowych — sprawozdania z wdrażania strategii lizbońskiej?
4.2

Dla dobra ogólnego, do wspólnej odpowiedzialności wszystkich należy pomoc pracownikom służby zdrowia w znalezieniu odpowiedzi na te oczekiwania poprzez: — włączenie do ich wykształcenia wymiaru etycznego, zagadnienia poszanowania osoby i jej praw, tak by zrozumieli działającą tu dynamikę, przyczyny i skutki i nie traktowali praw pacjenta jako dodatkowego ograniczenia, — tworzenie miejsc debaty i spotkań między pracownikami służby zdrowia, a także między nimi a użytkownikami, — tworzenie nowych sposobów informowania chorych z wykorzystaniem wszystkich podmiotów w systemie ochrony zdrowia, — opracowanie nowego podejścia pedagogicznego w procesie zabiegania o zgodę pacjenta, prowadzącego do przymierza terapeutycznego, — tworzenie i popularyzowanie nowych rozwiązań organizacyjnych i pedagogicznych, mających na celu minimalizowanie stresu dzieci, związanego z ich leczeniem, szczególnie z pobytem w szpitalu, — tworzenie większej liczby komisji etyki klinicznej w placówkach służby zdrowia pozwalających na wspomaganie pracowników i poszanowanie praw chorych, — włączanie ochrony i promocji praw pacjenta do kodeksów etyki i postępowania pracowników służby zdrowia, — poprawę czytelności systemu z punktu widzenia użytkowników dzięki podniesieniu rangi i roli wszystkich pracowników służby zdrowia, — proponowanie nowych zbiorowych form opieki zdrowotnej z udziałem lekarzy i innych pracowników służby zdrowia: — gabinety zbiorowe, placówki pluridyscyplinarnej opieki zdrowotnej, — współpraca między personelem medycznym a medyczno-socjalnym i socjalnym, — przemyślenie miejsca stowarzyszeń chorych, użytkowników, konsumentów, rodzin i obywateli: — włączenie przedstawicieli użytkowników do organów przedstawicielskich, — uznanie roli niektórych stowarzyszeń w edukacji terapeutycznej, zapobieganiu, informowaniu chorych itp. — tworzenie płaszczyzn współpracy między strukturami stowarzyszeniowymi a strukturami specjalistycznymi, — przyznanie stowarzyszeniom środków na miarę ich działalności i danie im możliwości wyrażenia opinii (szkolenia, urlopy na działalność przedstawicielską itp.) — tworzenie w ramach struktur szpitalnych neutralnych i przyjaznych miejsc pozwalających pacjentom na formułowanie pytań i przygotowanie z pomocą stowarzyszeń użytkowników ich spotkań ze specjalistami, — włączenie stowarzyszeń na tej samej stopie, co pracowników służby zdrowia do analizy skarg i do określania środków służących poprawie jakości usług zdrowotnych.
3.5.2

Chociaż istnieje ogólna zgodność co do potrzeby integracji regionalnej, faktem jest, że postępy w tej dziedzinie były do tej pory znikome, co wynikało albo z trudności we wdrażaniu w życie decyzji podejmowanych na szczeblu politycznym, albo ze znacznych słabości natury gospodarczej czy nawet z braku solidarności regionalnej. Można jednak stwierdzić, że od 2002 r. integracja nabrała bardziej stałego tempa (3).
7.8

„Drenaż mózgów” a mobilność. Zawód inżyniera czy naukowca wymaga, co uzasadnione (patrz także pkt 4.1.5) mobilności i elastyczności. Nie może to jednak odbywać się kosztem życia osobistego i rodzinnego czy zabezpieczenia socjalnego (43). Nie może to także prowadzić w ostatecznym rozrachunku do wywędrowywania najlepszych poza Europę. Warunki pracy zawodowej w Europie muszą zatem być wystarczająco atrakcyjne, by temu zapobiec lub przynajmniej prowadzić do ogólnego wyrównania się bilansu globalnej mobilności osób o wysokich kwalifikacjach. Jednak także niektóre państwa członkowskie są zaniepokojone, że wewnątrz UE może dojść do jednokierunkowego drenażu mózgów. Komitet wielokrotnie zalecał (patrz także pkt 5.7) w związku z tym wykorzystanie znacznie większej części wspólnotowych funduszy strukturalnych do rozbudowy infrastruktury naukowej, aby we wszystkich państwach utworzyć atrakcyjne instytuty badawcze, które mogłyby przyciągać chętnych do powrotu i jednocześnie być partnerami w sieciach.
1.3.5

Dwa ostatnie rozszerzenia, w wyniku których UE powiększyła się z 15 do 27 państw członkowskich, przyniosły ze sobą znaczny wzrost liczby regionów przygranicznych oraz wzbogaciły ich charakterystykę. Konkretnie mówiąc, liczba regionów na szczeblu NUTS 2 wzrosła do 38, a długość granic wzrosła z 7 137 km do 14 300 km.
3.9

Największy jest udział kobiet w sektorze rolniczym. Na obszarach wiejskich odznaczających się dużym odsetkiem kobiet niepiśmiennych lub takich, które ukończyły jedynie szkołę podstawową, dostęp do zasobów szkoleniowych jest bardzo ograniczony (11). Kobietom często brakuje świadomości i pewności siebie, by poprawić własną sytuację oraz sytuację swojej rodziny. Stąd też potrzebują zintegrowanych programów, które wzmacniałyby ich zdolność działania i zapewniały szkolenia w zakresie umiejętności zawodowych, przedsiębiorczości i podstawowych umiejętności biznesowych. Należy im również pomóc w opracowywaniu rentownych biznesplanów i ułatwić dostęp do pożyczek na rozpoczęcie działalności oraz do kredytów na tworzenie mikroprzedsiębiorstw we własnych wioskach. Programy szkoleniowe powinny umożliwiać kobietom wiejskim łączenie inicjatyw rolniczych oraz inicjatyw w innych dziedzinach, a także przyczyniać się do wspierania ich działalności pozarolniczej przez mężczyzn zamieszkujących te same społeczności.
4.7.6

Zasoby wymagane na szczeblu UE mają pochodzić z programu na rzecz konkurencyjności i innowacji, programu ramowego na rzecz badań, funduszy strukturalnych oraz programów edukacyjnych, aby wymienić te najważniejsze. Koordynowanie działań oraz zasobów będzie trudnym i delikatnym zadaniem, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, że dostępne europejskie środki finansowe są dość ograniczone w stosunku do potrzeb i składanych wniosków. By zagwarantować zasoby finansowe z funduszy strukturalnych do współfinansowania projektów innowacyjnych MŚP, nowo założonych i przejętych firm (m.in. za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego — JEREMIE), należy przyjąć odpowiednie środki na szczeblu państw członkowskich i ściśle monitorować ich skuteczność i dostępność.
2.1

Komunikat Komisji Europejskiej COM(2006) 589 opublikowany z okazji nieformalnego posiedzenia szefów państw i rządów europejskich, które odbyło się w Lahti 20 października 2006 r. w okresie prezydencji fińskiej, kilkukrotnie podejmuje zagadnienia dotyczące wpływu innowacji na przemiany w przemyśle. W komunikacie stwierdza się, że państwa członkowskie mają wiele różnorodnych możliwości wprowadzania innowacji, jednak pojawia się pewna sprzeczność: my, Europejczycy, jesteśmy zdolni do wynalazków i innowacji, lecz często nie potrafimy wykorzystać ich do przygotowania nowych produktów, stworzenia nowych miejsc pracy czy opracowania patentów. Powstaje wiele małych przedsiębiorstw bardzo innowacyjnych, jednak nie łatwo jest im przekształcić się w duże przedsiębiorstwa i odnieść sukces na skalę światową. Ponadto w niektórych sektorach, takich jak telekomunikacja, wprowadzenie rozwiązań innowacyjnych (TIK) pociągnęło za sobą wzrost wydajności, jednak w innych, jak na to wskazują niektóre przykłady, nie powiodło się to. W dziedzinie innowacji i przemian w przemyśle nie można sobie pozwolić na brak poważnego i elastycznego prawodawstwa dotyczącego rejestracji patentów i własności intelektualnej. Z tego powodu należałoby ponownie przeanalizować wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie patentu wspólnotowego z 1 sierpnia 2000 r. w celu lepszego przystosowania go do realiów gospodarki, które szybko się zmieniają (patrz zwłaszcza licencje przymusowe i powody wygaśnięcia patentu wspólnotowego). Stąd też potrzebne są procedury umożliwiające różnorakie zastosowania przemysłowe i handlowe zarejestrowanych patentów oraz stwierdzenie własności intelektualnej innowacji dokonanej przez każdego jej twórcę, bez względu na to czy jest to badacz, pracownik zarządu w przedsiębiorstwie czy inżynier, bądź też grupy osób, nawet jeśli należą one do struktur administracji czy przedsiębiorstwa, jeśli innowacja powstała poza taką strukturą.
1.3

EKES, we współpracy z krajowymi radami społeczno-gospodarczymi, przedstawia następujące zalecenia dotyczące polityki energetycznej w ramach strategii lizbońskiej „Polityka energetyczna dla społeczeństwa opartego na wiedzy”: — Nadzorowanie strategii energetycznych oraz innych odnośnych warunków ramowych z punktu widzenia celów UE dotyczących skutecznej i niskowęglowej gospodarki. — Zapewnienie wykwalifikowanej i dobrze zmotywowanej siły roboczej dzięki zagwarantowaniu wysokiej jakości systemu edukacji. — Zapewnienie badań naukowych i rozwoju na wystarczającym poziomie w porównaniu z największymi konkurentami i stymulowanie wzrostu finansowania badań i rozwoju ze środków prywatnych. — Rozwinięcie współpracy międzynarodowej w dziedzinie technologii energetycznych, w szczególności współpracy z innymi ważnymi podmiotami. Systematyczne monitorowanie strategii i środków związanych z technologiami energetycznymi, stosowanych przez głównych konkurentów i partnerów. — Udostępnienie programów finansowania ryzyka na etapie zakładania MŚP oraz w fazie początkowej ich działalności, a także w wypadku inwestycji w nowe technologie. — Zagwarantowanie otwartej i zdrowej konkurencji na rynkach energetycznych, by zmusić przedsiębiorstwa do innowacji. W wypadku energii odnawialnych dostęp do sieci może mieć kluczowe znaczenie dla udanych innowacji. — Usunięcie przeszkód na drodze inwestycji niezbędnych dla wdrożenia nowych technologii. Wymogi w zakresie planowania i autoryzacji spowalniają, a nawet wstrzymują, inwestycje. Aby zmniejszyć ryzyko związane z inwestycjami, ramy regulacyjne muszą być przewidywalne i stabilne. — Zagwarantowanie dostępu nowych technologii do rynku UE i rynku światowego. — Zapewnienie równych warunków, na przykład określenie ceny dwutlenku węgla na rynku światowym, przy jednoczesnym zadbaniu o to, by nie stał się on towarem takim jak inne, gdyż od jego rzeczywistego ograniczenia zależy przetrwanie naszej planety. — Ambitne cele mogą pomóc UE przyjąć silną pozycję na światowych rynkach energooszczędnych i odnawialnych technologii energetycznych. Jednakże cele oraz związane z nimi terminy muszą zostać wyznaczone z uwagą, aby rzeczywiście można je było osiągnąć. — Aby rezultaty okazały się opłacalne, należy z największą starannością wybrać spośród poniższych propozycji środki aktywnie wspierające innowacje: — Finansowanie badań i rozwoju — Kształcenia i szkolenia — Świadomość społeczna — Mechanizmy cenowe i podatki — Dotacje — Wiążące cele i zobowiązania — Uregulowania i wiążące normy — Dobrowolne standardy i dobrowolne porozumienia — Zamówienia publiczne