DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW Towarzyszący dokumentowi: Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego unijny system certyfikacji własnej w zakresie należytej staranności w łańcuchu dostaw odpowiedzialnych importerów cyny, tantalu i wolframu, ich rud oraz złota pochodzących z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka /* SWD/2014/052 final */





Wstęp i kontekst Wstęp Grupy zbrojne działające na obszarach dotkniętych konfliktami finansują swoją działalność m.in. z wpływów z wydobycia minerałów i handlu tymi minerałami, które później trafiają do światowego łańcucha dostaw. W związku z tym podmioty gospodarcze znajdujące się niżej w łańcuchu dostaw narażone są na ryzyko wspierania działalności grup zbrojnych poprzez nabywanie rud minerałów lub produktów pochodnych, a jednocześnie w ich interesie leży pozyskiwanie minerałów z tych regionów w sposób odpowiedzialny. Pojęcie odpowiedzialnego pozyskiwania występuje w zmienionych Wytycznych OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych i jest zgodne z celami wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka. Obydwa dokumenty mają na celu zachęcanie przedsiębiorstw do sprawdzania, w ramach ciągłego procesu zwanego należytą starannością, czy ich działalność handlowa nie przyczynia się do podsycania konfliktów. Kontekst polityczny Odpowiedzialne pozyskiwanie minerałów z obszarów dotkniętych konfliktami wzbudziło znaczne zainteresowanie społeczności międzynarodowej w ciągu kilku ostatnich lat. Rządy i organizacje międzynarodowe wraz ze środowiskami biznesowymi i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego podjęły wyzwanie związane z wolą ograniczenia do minimum finansowania ugrupowań zbrojnych oraz kontynuowania legalnego pozyskiwania minerałów z tego obszaru. W związku z tym istnieje obecnie szereg ram o nakazowym charakterze dotyczących należytej staranności: - W 2010 r. w Stanach Zjednoczonych przyjęto ustawę „Dodd-Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act” (ustawa „Dodd-Frank”), której sekcja 1502 zobowiązuje spółki notowane na giełdach w USA, które w procesie produkcji wykorzystują „minerały z regionów ogarniętych konfliktami”, do deklarowania pochodzenia takich minerałów wykorzystywanych w ramach ich łańcucha dostaw i zachowywania odpowiedniej należytej staranności. - W Demokratycznej Republice Konga i Rwandzie obowiązują przepisy oparte na „Wytycznych OECD dotyczących należytej staranności dla odpowiedzialnych łańcuchów dostaw minerałów z obszarów dotkniętych konfliktem i obszarów wysokiego ryzyka”. Kilka innych państw (Uganda, Burundi) przygotowuje się do transpozycji tych wytycznych OECD do prawa krajowego. Ponadto Kolumbia i Wybrzeże Kości Słoniowej rozważają uczestnictwo w programie wdrożeniowym OECD. W dniu 7 października 2010 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję wzywającą UE do tworzenia prawa spójnego z kierunkami amerykańskich przepisów dotyczących minerałów z regionów ogarniętych konfliktami. W kontekście tego zapotrzebowania politycznego w niniejszym sprawozdaniu dokonano oceny różnych wariantów strategicznych, które w najlepszy sposób mogą nadać bieg temu wnioskowi o opracowanie przepisów UE we współpracy z Parlamentem Europejskim. Definicja problemu Główne problemy związane z odpowiedzialnym pozyskiwaniem minerałów pochodzących z obszarów dotkniętych konfliktem i obszarów wysokiego ryzyka, zidentyfikowane przez zainteresowane strony w ramach konsultacji społecznych, są następujące: (i) trwające finansowanie ugrupowań zbrojnych z (wpływów z) wydobycia minerałów pochodzących z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka oraz z handlu tymi minerałami: problem ten dotyczy przede wszystkim państw bogatych w zasoby naturalne, lecz narażonych na konflikty zbrojne na całym terytorium lub jego części. Chociaż kwestia ta dotyczy całego świata, ocena skutków skupia się przede wszystkim na dobrze udokumentowanym przypadku wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga i państw sąsiadujących, które były przedmiotem znacznego zainteresowania grup nacisku w ostatnich 10-15 latach; (ii) wyzwania związane z wdrażaniem stojące przed unijnymi przedsiębiorstwami działającymi na niższym szczeblu łańcucha dostaw, które próbują utrzymać legalny handel lub dobrowolnie stosują należytą staranność w istniejących ramach: ze względu na liczne problemy (np. nieprzejrzysty łańcuch dostaw, kwestie poufności, brak wpływu na huty/rafinerie, brak świadomości problemów etycznych), unijne przedsiębiorstwa mają trudności w zakresie przestrzegania należytej staranności zgodnie z wymogami klientów; (iii) zakłócenia rynku w postaci spadku popytu i cen w gospodarce formalnej minerałów pochodzących z Demokratycznej Republiki Konga i innych państw regionu Wielkich Jezior: od 2010 r. w Demokratycznej Republice Konga występuje spadek wolumenu formalnego eksportu, obniżka cen i wzrost nieformalnego handlu rudami cyny, tantalu i wolframu oraz złotem. Spadek ten można przypisać decyzji przedsiębiorstw o nie pozyskiwaniu minerałów z regionu Wielkich Jezior od podmiotów, których dotyczy bezpośrednio lub pośrednio ustawa „Dodd-Frank”. Cele Cele szczegółowe 1. Wzrost odsetka unijnych i światowych hut/rafinerii stosujących zasady należytej staranności. 2. Wzrost poziomu odpowiedzialności publicznej unijnych i światowych hut wobec obywateli w związku ze stosowaniem zasad należytej staranności (oraz poziomem zgodności). 3. Wzrost zdolności przedsiębiorstw unijnych działających na niższym szczeblu łańcucha dostaw do skutecznej identyfikacji hut/rafinerii. 4. Poprawa pozycji negocjacyjnej przedsiębiorstw unijnych działających na niższym szczeblu łańcucha dostaw (w zakresie należytej staranności) wobec przedsiębiorstw działających na wyższym szczeblu. 5. Poprawa stanu wiedzy o należytej staranności, znaczeniu przestrzegania jej zasad oraz o etycznym wymiarze w całym łańcuchu dostaw, zarówno w Unii, jak i poza nią. 6. Wzrost stopnia wprowadzania (stosowania) praktyk należytej staranności wśród przedsiębiorstw działających na niższym szczeblu łańcucha dostaw. 7. Wyrównanie/ograniczenie negatywnych zachęt handlowych powstałych lub zaostrzonych w wyniku ustawy „Dodd-Frank”. Cele operacyjne 1. Zapewnienie lepszej widoczności i większej przejrzystości praktyk należytej staranności (oraz poziomu zgodności) unijnych i światowych hut. 2. Zwiększenie wiedzy na temat należytej staranności, wymiaru etycznego i znaczenia większej zgodności z zasadami należytej staranności we współpracy z rządzami państw, w których działalność prowadzą największe huty/rafinerie. 3. Umocnienie pozycji użytkowników na niższym szczeblu łańcucha dostaw poprzez stworzenie mechanizmu identyfikacji podmiotów wykazujących zgodność z zasadami należytej staranności (w tym hut), co ułatwi zmianę dostawcy. 4. Wprowadzenie pewności i przejrzystości dla użytkowników prowadzących działalność na niższym szczeblu łańcucha dostaw. 5. Promowanie większej świadomości na temat należytej staranności i wymiaru etycznego wśród unijnych podmiotów gospodarczych. 6. Tworzenie dodatkowych zachęt finansowych celem promowania/wspierania praktyk należytej staranności wśród użytkowników na niższym szczeblu łańcucha dostaw. 7. Wspieranie wdrażania „Wytycznych OECD” przez huty/rafinerie, które zamierzają pozyskiwać minerały z obszarów dotkniętych konfliktami. 8. Wspieranie popytu w doniesieniu do obszarów dotkniętych konfliktami: ułatwianie unijnym podmiotom gospodarczym nawiązywania współpracy z hutami/rafineriami przestrzegającymi zasad należytej staranności, które pozyskują minerały z tych obszarów. Warianty strategiczne Rozważono szereg następujących wariantów strategicznych: Wariant 1 – sam komunikat UE Wariant ten obejmuje następujące środki zawarte we wspólnym komunikacie Komisji i Wysokiego Przedstawiciela: (i) wspieranie wprowadzania wytycznych OECD przez krajowe punkty kontaktowe i Europejską Sieć Przedsiębiorczości; (ii) udzielanie zamówień publicznych w UE: zastosowanie klauzul dotyczących wykonania zamówienia w ramach zawieranych przez Komisję i państwa członkowskie UE umów w sprawie zamówień publicznych dotyczących odpowiednich produktów; (iii) pomoc finansową na rzecz istniejących programów OECD; (iv) wsparcie Komisji dla „listów intencyjnych” przemysłu europejskiego; oraz (v) działania w zakresie wzajemnej pomocy administracyjnej. Wariant 2 – podejście „miękkiego prawa” Wariant ten łączy środki omówione w ramach wariantu 1 z zaleceniem Rady, które byłoby przydatne w celu zwiększania świadomości na temat wytycznych OECD i promowania dobrowolnego przestrzegania przez unijne przedsiębiorstwa tych wytycznych, w szczególności przez przedsiębiorstwa jeszcze nieobjęte obowiązkowym programem dla państwa trzeciego. Wariant 3 – rozporządzenie ustanawiające obowiązki w zakresie certyfikacji „odpowiedzialny importer UE” w oparciu o wytyczne OECD – DOBROWOLNE Wariant ten łączy środki omówione w ramach wariantu 1 z rozporządzeniem ukierunkowanym na wszystkich unijnych importerów rud cyny, tantalu i wolframu oraz metalowych produktów z tych minerałów, a także złota, niezależnie od pochodzenia tych produktów. Rozporządzenie opiera się na wytycznych OECD w celu określenia obowiązków unijnych importerów wybierających certyfikację własną jako odpowiedzialnego importera rud cyny, tantalu i wolframu oraz metalowych produktów z tych minerałów, a także złota na podstawie oświadczeń własnych dotyczących zgodności. Chociaż uczestnictwo w programie nie jest obowiązkowe, importerzy UE wybierający certyfikację własną są zobowiązani do uwzględnienia wszystkich elementów wytycznych OECD do swoich systemów zarządzania poprzez: (i) utrzymywanie systemu kontroli i przejrzystości dotyczącego łańcucha dostaw minerałów, obejmującego między innymi kopalnię surowców mineralnych i hutę/rafinerię; (ii) identyfikowanie i dokonywanie oceny czynników ryzyka związanego z łańcuchem dostaw na podstawie polityki OECD w zakresie modelu łańcucha dostaw; (iii) opracowywanie i wdrażanie strategii reagowania na zidentyfikowane czynniki ryzyka; (iv) zapewnienie wiarygodności w ramach niezależnego audytu przeprowadzonego przez podmiot zewnętrzny w odniesieniu do należytej staranności importera UE w łańcuchu dostaw; oraz (v) publiczne przedstawianie sprawozdań dotyczących należytej staranności w łańcuchu dostaw. Certyfikowany przez siebie importer UE jest zobowiązany do przekazywania co roku właściwym organom państw członkowskich informacji dotyczących nazwy i położenia geograficznego huty/rafinerii będącej częścią jego łańcucha dostaw. Na tej podstawie zostanie opracowany unijny wykaz odpowiedzialnych hut/rafinerii. Po trzech latach system ten zostanie poddany ocenie, której wyniki zostaną wykorzystane w procesie decyzyjnym dotyczącym przyszłości unijnego podejścia i zmian ram regulacyjnych wprowadzających obowiązek stosowania tego systemu w odpowiednich przypadkach i na podstawie dalszej oceny skutków. Wariant 4 – rozporządzenie ustanawiające obowiązki w ramach certyfikacji „odpowiedzialny importer UE” w oparciu o wytyczne OECD – OBOWIĄZKOWE Wariant ten łączy środki omówione w ramach wariantu 1 z obowiązkową wersją rozporządzenia, o którym mowa w wariancie 3, zgodnie z którym wszyscy unijni importerzy rud cyny, tantalu i wolframu oraz metalowych produktów z tych minerałów, a także złota, podlegaliby obowiązkom określonym na mocy tego rozporządzenia. Wariant 5 – dyrektywa ustanawiająca obowiązki spółek notowanych na giełdach UE na podstawie wytycznych OECD dotyczących należytej staranności Wariant ten łączy środki omówione w ramach wariantu 1 z dyrektywą ukierunkowaną na prawie 1 000 europejskich spółek giełdowych wykorzystujących w swoich łańcuchach dostaw cynę, tantal, wolfram i złoto, niezależnie od ich pochodzenia. W dyrektywie określono by obowiązki spółek notowanych na giełdach UE w celu włączenia pięciostopniowych ram wytycznych OECD do ich systemów zarządzania poprzez (i) utrzymywanie systemu kontroli i przejrzystości dotyczącego łańcucha dostaw minerałów, obejmującego między innymi kopalnię surowców mineralnych oraz hutę/rafinerię; (ii) identyfikowanie i dokonywanie oceny czynników ryzyka związanego z łańcuchem dostaw na podstawie polityki OECD w zakresie modelu łańcucha dostaw; (iii) opracowywanie i wdrażanie strategii reagowania na zidentyfikowane czynniki ryzyka; (iv) zapewnienie wiarygodności w ramach niezależnego audytu przeprowadzonego przez podmiot zewnętrzny w odniesieniu do należytej staranności importera UE w łańcuchu dostaw; oraz (v) publiczne przedstawianie sprawozdań dotyczących należytej staranności w łańcuchu dostaw. Europejskie spółki giełdowe powinny ujawniać wyniki niezależnego audytu przeprowadzonego przez osobę trzecią. Wariant 6 – zakaz przywozu wprowadzany w momencie, w którym unijni importerzy rudy nie zdołają wykazać zgodności z wytycznymi OECD – zakaz importu Wariant ten obejmuje środki omówione w ramach wariantu 1 i dodatkowo nakładałby na importerów UE obowiązek wykazywania zgodności z wytycznymi OECD. Importerzy będą kwalifikowali się do uzyskania dostępu do rynku UE po dostarczeniu organom celnym państw członkowskich dowodów potwierdzających zgodność. Wariant ten opiera się na podejściu przyjętym w ramach systemu certyfikacji procesu Kimberley ukierunkowanym na handel surowcem diamentowym oraz na rozporządzeniu Rady (WE) nr 2368/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r., którego podstawą jest art. 133 Traktatu WE (obecnie art. 207 TFUE), określającym przepisy mające zastosowanie do przywozu i wywozu surowca diamentowego. W tym przypadku umowa międzynarodowa wspiera zakaz importu dotyczący tak zwanych „krwawych diamentów”. Ocena skutków Wariant 1 – brak zmian Oczekuje się, że wariant ten będzie miał umiarkowany wpływ na rozwój stosowania praktyk w zakresie należytej staranności przez podmioty działające na niższym szczeblu łańcucha dostaw, spowoduje on jednak jedynie nieznaczne zwiększenie odsetka unijnych i światowych hut/rafinerii stosujących należytą staranność. W ograniczonym stopniu podjęto kwestię wkładu w ograniczenie zakłócenia rynku minerałów pochodzących z regionu Wielkich Jezior. Zasadniczo oczekuje się, że wariant ten będzie miał ograniczony wpływ na zmniejszenie finansowania ugrupowań zbrojnych z wpływów z wydobycia minerałów i handlu nimi na obszarach dotkniętych konfliktami. Wariant 2 Skuteczność tego wariantu jest porównywalna ze skutecznością wariantu 1. Można jednak oczekiwać, że wartość dodana zalecenia Rady polegałaby na lepszym wyeksponowaniu znaczenia należytej staranności, które wiązałoby się z wariantem „miękkiego prawa” w zakresie promowania przez UE należytej staranności. Wariant 3 Ogólna skuteczność tego wariantu pod względem osiągnięcia celów określonych powyżej jest duża, gdyż wszystkie te cele zostają osiągnięte. Poprzez skoncentrowanie się na importerach, którzy w łańcuchu dostaw są tylko o kilka kroków oddaleni od kopalń, w których surowce mineralne zostały wydobyte, system jest stosowany w skutecznym punkcie tego łańcucha. W ramach tego wariantu poprawia się zdolność unijnych podmiotów działających na niższym szczeblu łańcucha dostaw do zachowywania zgodności z istniejącymi ramami dotyczącymi należytej staranności, w tym z ustawą „Dodd-Frank”. Wariant przyczynia się również do ograniczenia finansowania ugrupowań zbrojnych z wpływów z wydobycia minerałów i handlu nimi na obszarach dotkniętych konfliktami oraz do zmniejszenia zakłócenia rynku minerałów pochodzących z regionu Wielkich Jezior. Ze względu na dobrowolny charakter certyfikacji własnej ogólny koszt zapewnienia należytej staranności dla unijnych importerów zależałby od poziomu uczestnictwa oraz udziału kosztów związanych z zapewnieniem należytej staranności w łącznym obrocie przedsiębiorstwa. Oczekuje się jednak, że dla większości przedsiębiorstw w długiej perspektywie koszty będą możliwe do udźwignięcia, jeżeli nie znikome. W ramach tego systemu importer, który wybrał certyfikację własną, jest zobowiązany do przekazywania klientom informacji na temat należytej staranności jednocześnie przestrzegając tajemnicy handlowej. Wymóg ten powinien być korzystny dla podmiotów znajdujących się na niższym szczeblu łańcucha dostaw, ponieważ umożliwia im zminimalizowanie kosztów związanych z ich potrzebami w zakresie należytej staranności. Dostępność zachęt przewidzianych w wariancie 1, jak również coroczne publikowanie przez Komisję wykazu hut, które stosują zasadę należytej staranności, powinny zwiększyć zainteresowanie systemem. Wariant ten jest skuteczny, gdyż daje pozytywny sygnał przedsiębiorstwom, których decyzje o pozyskiwaniu (lub nie) minerałów z obszarów dotkniętych konfliktami mają bezpośredni wpływ na popyt na te minerały. Przywrócenie legalnych powiązań handlowych otwiera nowe szanse w terenie, które obejmują m.in: zwiększone dochody budżetowe, ograniczenie nieformalnej gospodarki w sektorze górnictwa, bardziej zrównoważony rozwój i ochrona środowiska, lepsze perspektywy dla inwestycji prywatnych i zatrudnienia w społecznościach górniczych, które z kolei będą stymulować lokalne gospodarki. Wariant 4 W ramach tego wariantu poprawia się zdolność unijnych podmiotów działających na niższym szczeblu łańcucha dostaw do zachowywania zgodności z istniejącymi ramami dotyczącymi należytej staranności, w tym z ustawą „Dodd-Frank”. Przyczynia się on również do zmniejszenia finansowania ugrupowań zbrojnych z wpływów z wydobycia minerałów. Podstawowa różnica w porównaniu z wariantem 3 polega na tym, że nie przewiduje się, by wariant ten zmniejszył zakłócenia na rynku minerałów z regionu Wielkich Jezior Afrykańskich, które spowodowane są daleko idącą awersją do ryzyka. O ile poziom uczestnictwa przedsiębiorstw UE można zwiększyć w drodze obowiązkowego systemu certyfikacji własnej, wariant ten nie musi oznaczać maksymalizacji ogólnych korzyści. W rzeczywistości w obu wariantach (3 i 4), system ten zapewnia ramy dla importerów pozyskujących minerały z obszarów dotkniętych konfliktem umożliwiające im odpowiedzialne pozyskiwanie minerałów oraz zatwierdzenie ich wysiłków podejmowanych w tym kierunku przez właściwe organy państwa członkowskiego. System ten nie może jednak zmusić importerów z UE do pozyskiwania minerałów z obszarów dotkniętych konfliktem. W związku z tym w przypadku scenariusza obowiązkowego ryzyko poszukiwania alternatywnych źródeł dostaw przez importerów jest wyższe niż w wariancie 3. Jak wyjaśniono w definicji problemu, ocena ta opiera się na doświadczeniach związanych z rozwojem sytuacji od 2010 r. Wariant 5 W ramach tego wariantu zwiększa się wiedzę unijnych przedsiębiorstw działających na niższym szczeblu łańcucha dostaw na temat należytej staranności, z czym wiążą się wysokie koszty wdrażania ponoszone przez przedsiębiorstwa, przy czym wariant ten nie przyczynia się jednak do usunięcia problemów związanych z wdrażaniem przy skutecznym wprowadzaniu należytej staranności. Wynika to z faktu, że przedsiębiorstwa działające na niższym szczeblu łańcucha dostaw znajdują się daleko od punktu wejścia minerałów na rynek UE, a czasem między nimi znajduje się kilkadziesiąt dostawców. Im dalsza jest pozycja przedsiębiorstwa w łańcuchu dostaw, tym wyższe będą koszty wdrażania systemu należytej staranności. W związku z tym nie oczekuje się skutecznego ograniczenia finansowania ugrupowań zbrojnych z wpływów z wydobycia minerałów. Wariant 6 W ramach tego wariantu niektóre cele zostają osiągnięte, jest on jednak uzależniony od przyjęcia umowy międzynarodowej w niedalekiej przyszłości, a następnie od liczby państw uczestniczących w takiej umowie. W przypadku osiągnięcia szerokiego uczestnictwa oczekuje się dużej skuteczności pod względem ograniczenia finansowania ugrupowań zbrojnych z wpływów z wydobycia minerałów na obszarach dotkniętych konfliktami. Nie jest to najlepsza opcja pod względem czasowym, gdyż problem ten, jak opisano powyżej, musi być rozwiązany już teraz. Porównanie wariantów W odniesieniu do skuteczności zidentyfikowanych wariantów pod względem osiągnięcia celów można sformułować poniższe wnioski. Wariant strategiczny 1, stanowiący zbiór środków określonych w komunikacie UE, jest jednym z najmniej skutecznych wariantów pod względem osiągnięcia wyznaczonych celów. W ramach wariantu 2, stanowiącego rozszerzenie wariantu 1 uzupełnionego o zalecenie Rady, osiąga się ten sam poziom skuteczności jak w przypadku wariantu 1. Wariant strategiczny 3 ocenia się jako jeden z najskuteczniejszych sposobów osiągnięcia wyznaczonych celów. Wariant 4 byłby równie skuteczny jak wariant 3, ale pociągałby za sobą pewne możliwe negatywne skutki i nie rozwiązywałby jednego z kluczowych problemów, jakim jest zakłócenie rynku w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich. Ocenia się, że skuteczność wariantu strategicznego 5, w ramach którego określono by obowiązki europejskich spółek giełdowych, jest równa skuteczności wariantów 1 i 2. Skuteczność wariantu strategicznego 6, w ramach którego stosuje się zakaz importu na podstawie umowy międzynarodowej, znajduje się pomiędzy najmniej skutecznymi wariantami 1, 2 i 5 a najbardziej skutecznymi wariantami 3 i 4. Należy zauważyć, że proces ustanowienia umowy międzynarodowej jest czasochłonny, a jego wynik jest niepewny. Z oceny wariantów 3 i 4 polegającej na ich porównaniu pod względem wiążącego się z nimi obciążenia administracyjnego dla docelowych importerów wynika, że wariant 3 jest mniej uciążliwy, ponieważ ma wpływ jedynie na przedsiębiorstwa, które dokonają wyboru certyfikacji własnej w oparciu o ich własną analizę kosztów i korzyści. W ramach wariantu 4 na importerów nakłada się natomiast określone wymogi. Jeżeli chodzi o zdolność użytkowników unijnych na niższym szczeblu łańcucha dostaw do odpowiadania na wymagania klientów dotyczące należytej staranności, w tym ze strony klientów ze Stanów Zjednoczonych, oczekuje się lepszego uwzględnienia kwestii tych wymagań w ramach wariantu 4, ponieważ obowiązkowy charakter systemu w naturalny sposób obejmuje większą liczbę unijnych podmiotów działających na wyższym szczeblu łańcucha dostaw w porównaniu z wariantem 3 zakładającym system dobrowolny. Istnieje jednak ryzyko, że bez uwzględnienia kwestii zakłócenia rynku, większość niezbędnych dodatkowych czynności związanych z należytą starannością mogłaby stanowić przedmiot „pseudoekologicznego marketingu” (ang. „greenwashing”), a podmioty spełniałyby wymogi społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw mimo, iż nie zaopatrywałyby się na obszarach dotkniętych konfliktem. Jeżeli chodzi o ewentualną delokalizację unijnych importerów, należy ponownie odnieść się do dobrowolnego charakteru wariantu 3, w przypadku którego ryzyko uznano za mniejsze w porównaniu z wariantem 4. Ocena wariantów 3 i 4 polegająca na ich porównaniu pod względem ewentualnego wpływu na zatrudnienie w UE wskazuje na możliwość wystąpienia w większym stopniu niepożądanego skutku w przypadku wariantu 4. Jeżeli chodzi o oczekiwane skutki społeczne dla środków utrzymania ludności oraz dla środowiska na obszarach dotkniętych konfliktami, można oczekiwać lepszych wyników w przypadku wariantu 3 w porównaniu z wariantem 4. Wariantem preferowanym jest zatem wariant 3. Monitorowanie i ocena Monitorowanie wdrażania będzie prowadzone we współpracy z państwami członkowskimi. Zgodnie z zasadą pomocniczości stosowne informacje powinny być gromadzone głównie przez państwa członkowskie. Konieczne będą okresowe sprawozdania, aby możliwe było dokonanie odpowiedniej oceny wdrażania. Komisja będzie regularnie informować Parlament Europejski i Radę o wdrażaniu nowej inicjatywy. Komisja powinna przeprowadzić ocenę śródokresową swojej nowej inicjatywy w ciągu trzech lat od jej przyjęcia, oceniając zakres, w jakim wyniki inicjatywy są zgodne z wyznaczonymi celami. Wyniki oceny zostaną wykorzystane do celów procesu decyzyjnego dotyczącego przyszłości polityki oraz zmian ram regulacyjnych wprowadzających obowiązek stosowania tego systemu w odpowiednich przypadkach i na podstawie dalszej oceny skutków.