P6_TA(2006)0078

Strategia Wspólnoty w zakresie rtęci

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii Wspólnoty w zakresie rtęci (2005/2050(INI))

Parlament Europejski,

- uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii Wspólnoty w zakresie rtęci (COM(2005)0020),

- uwzględniając decyzję Parcom 90/3 w sprawie ograniczenia emisji atmosferycznych z istniejących zakładów elektrolizy chlorków metali alkalicznych,

- uwzględniając art. 45 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0044/2006),

A. mając na uwadze wysoką toksyczność rtęci oraz jej związków dla grup społecznych żyjących w różnych ekosystemach, a także dla dzikich gatunków roślin i zwierząt,

B. mając na uwadze, że rtęć jest substancją trwałą i w środowisku może przekształcić się w metylortęć, swoją najbardziej toksyczną formę, która szybko przenika przez barierę łożyskową oraz barierę krew-mózg i może być szkodliwa dla rozwijającego się mózgu,

C. mając na uwadze, że rtęć, o ile jest odpowiednio przechowywana i izolowana, nie stanowi potencjalnego ryzyka, ponieważ nie dochodzi od jej ulatniania się, powinna jednak być przechowywana w stale monitorowanych, bezpiecznych miejscach, których lokalizacja pozwala w razie potrzeby na szybką interwencję,

D. mając na uwadze, że skażenie rtęcią jest problem rozległym, chronicznym oraz powszechnym i że międzynarodowy transport rtęci poprzez granice oddalone od miejsca jej wydobycia powoduje zanieczyszczenie zarówno europejskich, jak i światowych zasobów żywności; mając również na uwadze istotny wkład zaproponowanej przez Komisję strategii Wspólnoty w zakresie rtęci w walkę z globalnym zagrożeniem rtęcią, wzywa do podjęcia dalszych wiążących działań na poziomie międzynarodowym i na poziomie UE w celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska,

E. mając na uwadze, że Komisja w szczegółowej ocenie skutków podała, że nie jest znany rozmiar negatywnych skutków w zakresie zdrowia wywoływanych przez rtęć, w związku z czym konieczne są dalsze informacje na temat związanych z tym kosztów w zakresie zdrowia; mając jednak na uwadze, że dalsze badania nie powinny prowadzić do zwłoki w realizacji strategii Wspólnoty,

F. mając na uwadze, że w dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej [1] (Ramowa Dyrektywa Wodna) rtęć oraz jej związki wymieniane są jako priorytetowe substancje niebezpieczne; mając na uwadze, że na podstawie art. 16 ust. 8 tej dyrektywy Komisja została poproszona o przygotowanie do grudnia 2003 r. propozycji dotyczącej zaprzestania lub stopniowego zatrzymywania zrzutów, emisji i strat priorytetowych substancji niebezpiecznych oraz że nie przedstawiła ona jeszcze takiej propozycji,

G. mając na uwadze, że UE jest największym eksporterem rtęci na świecie; mając również na uwadze, że wprowadzenie zakazu wywozu rtęci z UE przyczyniłoby się w znacznym stopniu do ograniczenia handlu rtęcią i zmniejszenia jej światowych zasobów,

H. mając na uwadze, że 12000 ton rtęci z przemysłu chloro-alkalicznego UE — wykorzystującego najwięcej rtęci w UE — jest przeznaczonych do eliminacji zgodnie z decyzją 90/3 Parcom; mając na uwadze, że UE powinna podjąć pilnie działania zmierzające do stopniowego ograniczania eksportu tej nadwyżki rtęci w celu uniknięcia szkodliwego wpływu na środowisko w krajach trzecich, w szczególności z uwag na fakt, że eksport rtęci z Unii Europejskiej sprzyja dalszemu i wysoce szkodliwemu dla środowiska wykorzystaniu rtęci przy wydobyciu złota oraz fakt, że całość tej nadwyżki musi być przechowywana z zachowaniem wymogów bezpieczeństwa w Unii, tak aby zapobiec ewentualnemu szkodliwemu wpływowi na środowisko,

I. mając na uwadze, że rtęć od wieków wydobywa się w Almadén, w Hiszpanii oraz, że zamknięciu kopalni w Almadén musi towarzyszyć gospodarcza i społeczna restrukturyzacja tego regionu,

J. mając na uwadze pilną potrzebę znalezienia miejsca nadającego się do bezpiecznego przechowywania nadwyżek rtęci z całej Europy,

K. mając na uwadze, że głównym źródłem uwalniania rtęci jest spalanie węgla oraz że emisje z dużych obiektów energetycznego spalania są regulowane przepisami prawa wspólnotowego (dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [2] (dyrektywa IPPC) oraz dyrektywa 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania [3]),

L. mając na uwadze, że rtęć zawarta w amalgamacie dentystycznym stanowi drugi co do wielkości zasób rtęci w społeczeństwie; mając na uwadze, że w krajach uprzemysłowionych największe narażenie na działanie rtęci ma swoje źródło we wdychaniu rtęci z amalgamatu dentystycznego; mając na uwadze, że emisje z krematoriów przez długie lata będą stanowiły poważne źródło skażenia rtęcią, jeżeli nie zastosuje się w krótkim czasie technologii, które w znaczący sposób ograniczą te emisje,

M. mając na uwadze, że zastępowanie rtęci w urządzeniach pomiarowych i kontrolnych wykorzystywanych dla celów prywatnych i zawodowych jest skutecznym sposobem zapobieżenia emisjom, które w nieunikniony sposób powstają w trakcie eksploatacji oraz likwidacji tych urządzeń,

N. mając na uwadze, że skażenie rtęcią znajdującą się w odpadach z gospodarstw domowych stanowi coraz poważniejszy problem; mając również na uwadze konieczność wprowadzenia obowiązkowej osobnej zbiórki oraz przetwarzania wszystkich będących w obiegu produktów zawierających rtęć,

O. mając na uwadze, że źródłem narażenia na działanie metylortęci jest najczęściej żywność oraz że rtęć gromadzi się i koncentruje w szczególności w wodnym łańcuchu pokarmowym, przez co szczególnie wrażliwe grupy społeczne oraz społeczeństwa o wysokim spożyciu ryb i owoców morza są najbardziej zagrożone;

P. mając na uwadze konieczność ograniczenia do minimum narażenia na działanie rtęci szczególnie wrażliwych grup społecznych (noworodków, dzieci, kobiet w ciąży oraz kobiet w wieku rozrodczym); mając na uwadze konieczność efektywnego monitorowania tego ograniczenia oraz konieczność informowania, edukowania oraz ostrzegania ogółu społeczeństwa, a w szczególności jego szczególnie wrażliwych grup, o potencjalnych rodzajach ryzyka związanego z artykułami żywnościowymi skażonymi rtęcią oraz jej związkami,

Q. mając na uwadze, że należy w niezależny sposób zbadać znaczenie dla zdrowia takich źródeł rtęci jak amalgamat, szczepionki zawierające rtęć i środki dezynfekujące,

R. mając na uwadze, że UE powinna zmierzać do przeprowadzenia globalnych działań zmierzających do istotnego zmniejszenia podaży oraz popytu na rtęć, a także kontrolowania całego handlu rtęcią, mając na uwadze, że UE powinna podjąć prawnie wiążące działania na poziomie wspólnotowym w celu nadania niezbędnej wiarygodności działaniom na poziomie międzynarodowym,

S. mając na uwadze, że dla celów oceny strategii w 2010 r. należy wykonać pomiary powietrza, wody i gleby, które należy udostępnić opinii publicznej i wziąć pod uwagę przy tej ocenie,

T. mając na uwadze, że poziom przenikania rtęci zależy w pewnym stopniu od biodostępności w różnych ekosystemach na poziomie lokalnym,

1. z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji w sprawie strategii Wspólnoty w zakresie rtęci i kładzie nacisk na całościowe podejście mające na celu zarówno ograniczenie i docelowo stopniową eliminację emisji rtęci oraz podaży i popytu na nią na poziomie europejskim, jak i zarządzanie nadwyżkami rtęci oraz ochronę społeczeństwa przed narażeniem na działanie rtęci;

2. podkreśla w tym kontekście znaczenie dalszych wysiłków UE na poziomie międzynarodowym, takich jak działanie poprzez Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa na rzecz znacznego ograniczenia emisji i wykorzystania rtęci w skali światowej, pamiętając o istniejących alternatywach, przy jednoczesnej stopniowej eliminacji pierwotnej produkcji rtęci oraz zapobieganiu ponownemu wprowadzaniu do obrotu jej nadwyżek;

3. podkreśla konieczność uzupełnienia strategii Komisji, tak szybko jak to możliwe, o konkretne działania i akty prawne;

4. podkreśla ze względu na powyższe, a w szczególności na znaczne nadwyżki rtęci wynikające z wycofywania z użycia ogniw rtęciowych w zakładach przemysłu chloro-alkalicznego, znaczenie przewidującej propozycji Komisji dotyczącej stopniowego zaniechania wywozu z UE rtęci metalicznej i jej związków oraz wzywa Komisję do przedstawienia propozycji unijnego zakazu eksportu rtęci, który powinien zostać wprowadzony tak szybko, jak jest to możliwe w praktyce, a najpóźniej do 2010 r.;

5. wzywa Komisję do zaproponowania do marca 2008 r. środków monitorowania przywozu i wywozu rtęci oraz jej związków, zarówno w obrębie UE, jak i do i ze Wspólnoty, które należy wdrożyć przed wprowadzeniem zakazu wywozu rtęci;

6. wzywa Komisję do rozważenia rozszerzenia obowiązującego zakazu wywozu mydeł zawierających rtęć, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczącym wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów [4], na inne produkty zawierające rtęć, które są lub wkrótce zostaną objęte ograniczeniami w zakresie używania i wprowadzania do obrotu w UE;

7. wzywa Komisję do złożenia wniosków dotyczących prawnie wiążących działań w celu zapewnienia, aby cała rtęć pochodząca z przemysłu chloro-alkalicznego nie znalazła się w obiegu oraz była przechowywana z zachowaniem wymogów bezpieczeństwa w stale monitorowanych, bezpiecznych miejscach, których lokalizacja pozwala w razie potrzeby na natychmiastową interwencję;

8. wzywa ponadto Komisję do zapewnienia, aby następujące elementy zostały włączone do odpowiedniego instrumentu odnoszącego się do przechowywania nadwyżki rtęci metalicznej: minimalne normy bezpieczeństwa, przejrzysta i regularna sprawozdawczość, uprzednie planowanie i prognozy oraz kary i sankcje;

9. wzywa Komisję do zwiększenia stopnia świadomości społecznej poprzez kampanie informacyjne na temat ryzyka, które może nieść z sobą rtęć dla zdrowia, ryzyka związanego z narażeniem na jej działanie oraz problemów ekologicznych, które może powodować;

10. podkreśla ponadto znaczenie stosowania zasady "zanieczyszczający płaci", w szczególności w odniesieniu do przechowywania nadwyżek rtęci; podkreśla, że sektory gospodarcze odpowiedzialne za produkcję rtęci powinny przyczyniać się do pokrywania kosztów bezpiecznego składowania jej nadwyżki;

11. wzywa Komisję do jednoczesnego zapewnienia, aby pierwotne europejskie zasoby rtęci nie trafiały na rynek europejski i światowy;

12. podkreśla, że głównym źródłem emisji rtęci jest spalanie węgla oraz wzywa Komisję do jak najszybszego wprowadzenia na podstawie dyrektywy IPPC lub przy pomocy odrębnego instrumentu legislacyjnego co najmniej dopuszczalnych limitów emisji rtęci dla wszystkich właściwych działalności, a w szczególności dla procesu spalania węgla na małą i dużą skalę;

13. wzywa Komisję do zapewnienia w krótkim czasie ścisłego wdrożenia dyrektywy IPPC, mając na uwadze, że proces wykorzystywania ogniw rtęciowych w przemyśle chloro-alkalicznym nie jest uznany za najlepszą dostępną technologię;

14. wzywa Komisję do podjęcia koniecznych działań i przedstawienia w krótkiej perspektywie propozycji krajowych limitów emisji oraz miejscowych limitów zanieczyszczenia powietrza rtęcią w oparciu o odpowiednie istniejące lub odrębne instrumenty prawodawcze w tym zakresie;

15. wzywa Komisję do podjęcia działań w celu wdrożenia decyzji 90/3 Parcom, tak aby w możliwie najkrótszym czasie wyeliminować wykorzystanie zakładów elektrolizy chlorków metali alkalicznych opartych na użyciu ogniw rtęciowych, realizując cel, jakim jest całkowite ich wycofanie do końca 2010 r.;

16. wzywa Komisję do przedsięwzięcia w krótkim czasie dalszych środków kontroli emisji rtęci z krematoriów, mając na uwadze, że jest to nasilające się i niepokojące źródło emisji;

17. zwraca się do Komisji o przedstawienie do końca 2007 r. propozycji ograniczenia użycia rtęci w amalgamacie dentystycznym i nalega jednocześnie, aby Komisja podjęła środki zmierzające do zapewnienia właściwego stosowania wymogów Wspólnoty w zakresie przetwarzania odpadów dentystycznych oraz zbadała, czy konieczne są dalsze działania w celu zapewnienia, aby amalgamat nie wchodził w skład strumienia odpadów;

18. wzywa Komisję do wprowadzenia ograniczeń związanych z wprowadzaniem do obrotu oraz wykorzystaniem rtęci we wszelkiego typu urządzeniach pomiarowych i kontrolnych do użytku prywatnego i zawodowego (w szczególności w gospodarstwach domowych, placówkach służby zdrowia, szkołach oraz placówkach naukowo-badawczych), jednak z uwzględnieniem możliwości odstępstw jedynie tam, gdzie nie istnieją jeszcze skuteczne alternatywy; podobne odstępstwa powinno się także stosować w rzadkich przypadkach konserwacji tradycyjnych barometrów, zbiorów muzealnych oraz dziedzictwa przemysłowego; ponadto istnieje w UE niewielka liczba wyspecjalizowanych firm produkujących tradycyjne instrumenty pomiarowe przy wykorzystaniu małych ilości rtęci, co wciąż powinno być dozwolone w warunkach należytej kontroli i posiadania odpowiednich zezwoleń;

19. wzywa Komisję do podjęcia w krótkim czasie działań zapewniających, aby wszelkie produkty (nie tylko elektryczne i elektroniczne) zawierające rtęć oraz będące obecnie w obiegu były osobno zbierane i bezpiecznie przetwarzane;

20. wzywa Komisję do zajęcia się kwestią wykorzystywania rtęci w produkcji szczepionek, jak wspomniano również w konkluzjach Rady z dnia 24 czerwca 2005 r., oraz do przeprowadzenia oceny mającej na celu ograniczenie takiego wykorzystania rtęci oraz całkowity zakaz w przypadku istnienia odpowiednich i bezpiecznych alternatyw, a także do wsparcia badań nad możliwościami przyszłego wprowadzenia w krajach rozwijających się wielodawkowych szczepionek niezawierających tiomersalu;

21. wzywa Komisję do zapewnienia priorytetowego traktowania oraz przyznania odpowiednich funduszy badaniom nad rtęcią poprzez 7. Program Ramowy badań, rozwoju technologicznego i prezentacji oraz inne odpowiednie mechanizmy finansowe;

22. wzywa Komisję do zapewnienia, aby w przypadku wszystkich pozostałych, nieobjętych strategią Komisji zastosowań rtęci zaczęto stosować, tam gdzie jest to możliwe, bezpieczne alternatywy w ramach proponowanego rozporządzenia REACH, gdy tylko zostanie ono przyjęte;

23. podkreśla znaczenie prowadzenia działań zapobiegających narażeniu na działanie rtęci oraz prowadzących do lepszego zrozumienia problemu oraz docenia znaczenie świadomości społecznej, komunikacji oraz edukacji, w szczególności w odniesieniu do skutków narażenia na działanie rtęci dla zdrowia; podkreśla potrzebę dostępu do informacji dotyczącej środowiska zgodnie z Konwencją z Aarhus;

24. wzywa Komisję do zbadania możliwości ustanowienia obowiązku składania przez Państwa Członkowskie do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności sprawozdań dotyczących danych o ilości rtęci przyjmowanej wraz z żywnością przez szczególnie wrażliwe grupy społeczne, a także do zwrócenia się do Komitetu Naukowego ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska o przeprowadzenie oceny ryzyka związanego z rtęcią w odniesieniu do tych grup społecznych;

25. zwraca się w związku z tym do Komisji o przyznanie pierwszeństwa finansowaniu kampanii informacyjnej dotyczącej szkodliwości rtęci skierowanej do szczególnie wrażliwych grup społeczne oraz o upowszechnianie dobrych praktyk;

26. wzywa Komisję do przeprowadzenia całościowej oceny wpływu na zdrowie w celu zbadania kosztów w zakresie zdrowia związanych z zanieszczyszczeniem rtęcią, w tym u europejskich dzieci o ograniczonych możliwościach intelektualnych wynikających z wystawienia na działanie rtęci;

27. wzywa Komisję do niezwłocznego wypełnienia zobowiązań wynikających z Ramowej Dyrektywy Wodnej, zgodnie z którymi Komisja powinna była już do grudnia 2003 r. przedstawić propozycje dotyczące odpowiedniego monitorowania emisji oraz norm jakości w celu stopniowej eliminacji emisji, zrzutów i strat rtęci i jej związków do środowiska wodnego;

28. z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji dalszego prowadzenia badań dotyczących szczegółowego spożycia różnych rodzajów ryb i owoców morza przez szczególnie wrażliwe grupy społeczne oraz uważa powyższe badania za jedno z najpilniejszych działań mających na celu zmniejszenie narażenia na działanie rtęci szczególnie wrażliwych grup społecznych do poziomu poniżej uznanych na szczeblu międzynarodowych norm dotyczących bezpiecznych poziomów metylortęci;

29. zwraca się do Komisji o zapewnienie możliwie najszybszego wdrożenia programu umożliwiającego pomiar na terenie całej Europy poziomu metylortęci i czynników towarzyszących mających wpływ na wchłanianie lub oddziaływanie rtęci obecnych w rybach, w tym w rybach drapieżnych, tak aby umożliwić Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności wydanie zaleceń w sprawie spożycia ryb zawierających wysoki poziom rtęci, uwzględniając w szczególności ustanowienie wytycznych w odniesieniu do szczególnie wrażliwych grup społecznych; uważa, że program taki powinien uwzględniać szczególne ryzyko związane z faktem, że niektóre ekosystemy szybciej niż inne przetwarzają rtęć w biodostępną metylortęć;

30. w tym samym kontekście wzywa Komisję do zapewnienia, aby rtęć, szczególnie w odniesieniu do szczególnie wrażliwych grup społecznych, została uwzględniona w programie biomonitoringu pierwotnie przewidzianym w Europejskim Planie Działania w zakresie Środowiska i Zdrowia na lata 2004-2010 (COM(2004)0416), zgodnie z postulatami Parlamentu Europejskiego w rezolucji w tej sprawie z dnia 23 lutego 2005 r. [5];

31. z zadowoleniem przyjmuje konkluzje Rady uwzględniające problemy społeczne oraz środowiska naturalnego związanie z zamknięciem, w wyniku strategii Wspólnoty w zakresie rtęci, istniejących od lat kopalni rtęci w Almadén w Hiszpanii; zaleca przedsięwzięcie odpowiednich środków odszkodowawczych oraz ich należyte sfinansowanie przez Komisję w celu umożliwienia obszarom poszkodowanym w wyniku zamknięcia kopalni rtęci znalezienia skutecznych alternatyw społecznych i gospodarczych; podkreśla, że powinno się rozważyć możliwość wykorzystania Almadén do bezpiecznego magazynowania istniejących zasobów rtęci metalicznej lub rtęci metalicznej pochodzącej z produkcji wtórnej przemysłu europejskiego, z wyjątkiem odpadów pochodzących z produktów zawierających rtęć, wykorzystując w ten sposób dostępną tam infrastrukturę, lokalną siłę roboczą oraz wiedzę technologiczną;

32. wspiera działania zmierzające do zapewnienia odbudowy i monitorowania skażonych terenów, w tym zamkniętych kopalni, zakładów przemysłowych lub miejsc składowania pochodzących z nich odpadów, z uwzględnieniem zasady "zanieczyszczający płaci";

33. z zadowoleniem przyjmuje wszelkie zaproponowane przez Komisję działania na skalę międzynarodową oraz podkreśla znaczenie wsparcia i promocji działań międzynarodowych przez Komisję i Państwa Członkowskie w celu osiągnięcia porozumienia w zakresie przyjęcia aktu legislacyjnego o globalnym zasięgu w sprawie rtęci;

34. zdecydowanie popiera inicjatywy dotyczące objęcia rtęci procedurą zgody po uprzednim poinformowaniu w ramach Konwencji Rotterdamskiej i/lub Bazylejskiej w celu zwiększenia przejrzystości handlu rtęcią;

35. podkreśla ponadto znaczenie współpracy UE z największymi krajami wydobywczymi — Algierią i Kirgistanem — z myślą o stopniowym zaprzestawaniu wprowadzania na rynek światowy pierwotnych zasobów rtęci, poprzez wspieranie odpowiednich działań;

36. podkreśla znaczenie podjęcia przez UE inicjatyw oraz organizacji dwustronnych spotkań z innymi regionami, jak Grupa G77 i Chiny, w celu lepszego przygotowania negocjacji, które mają się odbyć podczas nadchodzącego posiedzenia Rady Zarządzającej UNEP w 2007 r.;

37. wzywa Komisję do zbadania możliwości dostarczenia pomocy technicznej oraz wiedzy specjalistycznej krajom rozwijającym się, których ten problem dotyczy oraz krajom, których gospodarki przechodzą transformację, w celu ostatecznej stopniowej eliminacji w tych krajach stosowania oraz uwalniania rtęci oraz jej związków;

38. podkreśla ponadto konieczność ograniczenia stosowania amalgamatu w krajach Drugiego i Trzeciego Świata;

39. w związku z powyższym zwraca się do Komisji o zobowiązanie Państw Członkowskich do składania sprawozdań z wszelkich prowadzonych przez nie działań i projektów dotyczących rtęci i obejmujących kraje rozwijające się, w celu określenia obszarów, które wymagają skuteczniejszego wykorzystania unijnych funduszy;

40. wzywa Komisję do zapewnienia ograniczenia stosowania rtęci przy wydobyciu złota, przy jednoczesnym promowaniu skutecznych technik bezrtęciowych oraz dodatkowo, do przedłożenia wniosku dotyczącego systemu oznaczeń wyróżniających złoto wydobyte bez użycia rtęci, obejmującego także złoto przetwarzane na terenie UE, jak i poza nią;

41. przypomina Komisji o jej oświadczeniu, że w skład grupy ekspertów ds. wyrobów medycznych "wchodzą "zainteresowane strony", aby wspierać Komisję w kwestiach związanych z wdrażaniem i stosowaniem w praktyce" dyrektywy Rady 90/385/EWG z dnia 20 czerwca 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania [6]; uważa tym samym za niezwykle istotne zapewnienie pełnego udziału w grupie eksperckiej ds. wyrobów medycznych wszystkich zainteresowanych stron, w tym osób zajmujących się profesjonalnie opieką zdrowotną, toksykologów i specjalistów w dziedzinie klinicznej medycyny środowiskowej, organizacji pacjentów oraz grup działających w dziedzinie zdrowia publicznego, a także zapewnienie zrównoważonej reprezentacji różnych opinii;

42. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

[1] Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1.

[2] Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26.

[3] Dz.U. L 309 z 27.11.2001, str. 1.

[4] Dz.U. L 63 z 6.3.2003, str. 1.

[5] Dz.U. C 304 E z 1.12.2005, str. 264.

[6] Dz.U. L 189 z 20.7.1990, str. 17.

--------------------------------------------------