Wyłączenie stosowania korzyści wynikających z przedmiotowej dyrektywy w stosunku do płatności, w przypadku gdy osiągnięty z nich dochód nie podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim odbiorcy oraz techniczna zmiana mająca na celu uniknięcie sytuacji, w której płatnościom dokonywanym przez stały zakład wynikającym z jego działalności nie przysługiwałoby zwolnienie z opodatkowania z racji tego, że płatności te nie stanowią kosztu podlegającego odliczeniu od podstawy opodatkowania, to środki o charakterze czysto technicznym, których skutków nie sposób ocenić.

W ocenie skutków przeprowadzonej przez Komisję odniesiono się do problemów, których przyczyną są podatki u źródła od transgranicznych płatności odsetek i należności licencyjnych. Są to mianowicie: gospodarcze zakłócenia zachowań przedsiębiorstw, koszty przestrzegania przepisów z powodu biurokratycznych formalności, odsunięta w czasie możliwość skorzystania z ulgi podatkowej oraz ryzyko podwójnego opodatkowania. Rozważono kilka rozwiązań alternatywnych. Odrzucono wariant zakładający niepodejmowanie żadnych działań politycznych, ponieważ stwierdzone problemy nadal powodowałby zakłócenia procesu transgranicznej alokacji zasobów. Objęcie korzyściami wynikającymi z dyrektywy wszystkich płatności dokonywanych między przedsiębiorstwami niepowiązanymi skutecznie przyczyniłoby się do ograniczenia opisanych negatywnych skutków, przy czym jednak byłoby mniej efektywne oraz niespójne z innymi celami zakładającymi poprawę funkcjonowania dyrektywy: dywidendy, odsetki oraz należności licencyjne byłyby nadal opodatkowane w różny sposób, utrwalając istnienie wynikających z tego zakłóceń gospodarczych. Rozwiązanie to oznaczałoby również głębszy spadek dochodów podatkowych państw członkowskich, a jego wdrożenie byłoby trudniejsze z powodu braku doświadczeń w harmonizacji transgranicznych płatności między przedsiębiorstwami niepowiązanymi. Inną alternatywą byłoby ujednolicenie wymogów przedmiotowej dyrektywy z wynikającymi z dyrektywy w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych wymogami w zakresie opodatkowania dywidend. Ten właśnie wariant wybrano na potrzeby przekształcenia przedmiotowej dyrektywy, ponieważ zapewnia bardziej zrównoważony rezultat: skuteczniej ogranicza zakłócenia gospodarcze oraz – co ważne w obecnym kontekście finansów publicznych – nie powoduje uszczuplenia dochodów podatkowych państw członkowskich w takim stopniu jak wariant poprzedni. Jeżeli chodzi o odsetki, uszczuplenie dochodów z tego tytułu nie powinno przekroczyć 200–300 mln EUR i dotknęłoby 13 państw członkowskich UE, które nadal pobierają podatek u źródło od wychodzących płatności odsetek, a mianowicie Belgię, Bułgarię, Republikę Czeską, Grecję, Węgry, Irlandię, Włochy, Łotwę, Polskę, Portugalię, Rumunię, Słowenię i Zjednoczone Królestwo. Uszczuplenie dochodów z tytułu należności licencyjnych nie powinno z kolei przekroczyć 100–200 mln EUR i dotknęłoby siedem państw o największym ujemnym saldzie należności licencyjnych wyrażonych jako część PKB, a mianowicie Bułgarię, Republikę Czeską, Grecję, Polskę, Portugalię, Rumunię i Słowację. Jak już wspomniano wariant ten preferują również zainteresowane strony, które wzięły udział w konsultacjach społecznych.

Konsultacje społeczne w sprawie ewentualnych zmian dyrektywy trwały od 24 sierpnia do 31 października 2010 r. na portalu internetowym „Twój głos w Europie” oraz na stronach internetowych DG TAXUD. Otrzymano 71 odpowiedzi od różnych zainteresowanych stron, w tym od przedsiębiorstw wielonarodowych (25 odpowiedzi), dużych przedsiębiorstw (3 odpowiedzi), stowarzyszeń skupiających przedstawicieli biznesu i przemysłu (18 odpowiedzi), osób zajmujących się zawodowo podatkami (16 odpowiedzi), stowarzyszeń zawodowych (8 odpowiedzi) oraz jednego urzędnika służby cywilnej z państwa członkowskiego. Pierwsze wnioski wyciągnięte z otrzymanych odpowiedzi potwierdzają zainteresowanie inicjatywami przedstawionymi przez Komisję. Wyraźnie widać poparcie dla konieczności podjęcia działań i zmiany przedmiotowej dyrektywy. Zaledwie w 7 % udzielonych odpowiedzi nie uznano aktualizacji wykazu podmiotów objętych dyrektywą za konieczną, a 4 % respondentów nie zgodziło się z koniecznością zmiany kryterium udziałowego, którego spełnienie pozwala uznać podmiot za spółkę powiązaną. Większość respondentów opowiedziała się za dostosowaniem zakresu podmiotowego dyrektywy do zakresu stosowania dyrektywy w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych (poparcie 90 % respondentów); dopuszczenie obliczania udziałów pośrednich w celu stwierdzenia powiązania między spółkami zyskało poparcie 91 % respondentów; obniżenie z 25 % do 10 % kryterium minimalnego udziału, którego spełnienie pozwala uznać spółki za powiązane, spotkało się z pozytywnym przyjęciem 87 % respondentów.

Niniejsza wersja przekształcona ma na celu rozwiązanie niektórych problemów związanych z ograniczonym zakresem stosowania przedmiotowej dyrektywy. Istnieją transgraniczne płatności niewchodzące w zakres stosowania dyrektywy, od których pobierany jest podatek u źródła. W ramach przekształcenia dyrektywy proponuje się poszerzenie wykazu spółek, do których stosuje się dyrektywę, oraz obniżenie wymogów w zakresie wielkości posiadanych udziałów, które spółki muszą spełnić, aby można je uznać za spółki powiązane. Dodano również nowy warunek skorzystania ze zwolnienia podatkowego: odbiorca musi podlegać opodatkowaniu podatkiem od osób prawnych w państwie członkowskim, w którym posiada siedzibę, od dochodu osiągniętego z odsetek lub należności licencyjnych. Warunek ten ma na celu dopilnowanie, aby ulga podatkowa nie przysługiwała, jeżeli stosowny dochód nie podlega opodatkowaniu, a tym samym wyeliminowanie luki, którą mogłyby wykorzystać podmioty uchylające się od opodatkowania. W końcu zaproponowano zmianę o charakterze technicznym mającą na celu uniknięcie sytuacji, w której odmówiono by objęcia zwolnieniem płatności dokonywanych przez stały zakład związanych z jego działalnością z racji tego, że płatności te nie stanowią kosztu podlegającego odliczeniu od podstawy opodatkowania.

W art. 8 dyrektywy zobowiązano Komisję do składania Radzie sprawozdań w sprawie funkcjonowania dyrektywy, w szczególności w celu rozszerzenia jej zakresu na spółki lub przedsiębiorstwa inne niż wchodzące w zakres jej stosowania. W celu uzyskania informacji wymaganych do sporządzenia sprawozdania DG TAXUD zwrócił się do Międzynarodowego Biura Dokumentacji Skarbowej o przeprowadzenie badania wdrożenia przedmiotowej dyrektywy. Sprawozdanie Komisji w sprawie funkcjonowania dyrektywy przedstawiono w dniu 23 kwietnia 2009 r. W sprawozdaniu stwierdzono, że ogólne wykonanie dyrektywy przebiegało pomyślnie oraz zwrócono uwagę na ewentualne zmiany mające na celu poszerzenie zakresu jej obowiązywania.

W późniejszym czasie dyrektywą Rady 2006/98/WE wprowadzono odniesienie do podatków i spółek z Bułgarii i Rumunii, do których dyrektywa ta ma zastosowanie. W załączniku IV pkt 6 i VII pkt 7 do traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii przewidziano czasowe odstępstwa.

Dyrektywę po raz pierwszy zmieniono w 2004 r. dyrektywą 2004/66 i dyrektywą 2004/76 w związku z przystąpieniem do UE Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji. Pierwszą dyrektywą wprowadzono do przedmiotowej dyrektywy podatki oraz spółki funkcjonujące w tych nowych państwach członkowskich, do których dyrektywa ta ma zastosowanie. Drugą dyrektywą zmieniono z kolei treść art. 6 dyrektywy, wprowadzając przepisy przejściowe dla Republiki Czeskiej, Łotwy, Litwy, Polski i Słowacji.

Komisja w swoim komunikacie z dnia 5 listopada 1997 r. zatytułowanym „Pakiet na rzecz wyeliminowania szkodliwej konkurencji podatkowej w Unii Europejskiej” podkreśliła potrzebę skoordynowanych działań na poziomie unijnym zmierzających do wyeliminowania szkodliwej konkurencji podatkowej w celu wsparcia realizacji pewnych celów takich jak ograniczenie zakłóceń stale obecnych na rynku wewnętrznym, zapobieganie nadmiernemu uszczupleniu dochodów podatkowych oraz zachęcanie do rozwijania struktur podatkowych w większym stopniu sprzyjających zatrudnieniu. Na posiedzeniu Rady Ecofin w dniu 1 grudnia 1997 r. odbyto szeroko zakrojoną debatę w oparciu o wspomniany komunikat oraz postanowiono m.in. zwrócić się do Komisji o przedstawienie wniosku dotyczącego harmonizacji opodatkowania transgranicznych płatności odsetek i należności licencyjnych. W dniu 4 marca 1998 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (COM(1998) 67 wersja ostateczna). W dniu 3 czerwca 2003 r. Rada Ecofin przyjęła wspomnianą dyrektywę. Jeżeli chodzi o zakres stosowania przedmiotowej dyrektywy, za właściwe uznano podejście stopniowe w celu złagodzenia wpływu dyrektywy na budżet tych państw członkowskich, które były importerami netto kapitału i technologii oraz dla których podatki od przedmiotowych płatności stanowiły znaczne źródło dochodów.

Na potrzeby tej definicji w art. 1 ust. 3 sprecyzowano, iż uznaje się, że stały zakład dokonuje płatności, gdy ta stanowi koszt podlegający odliczeniu od podstawy opodatkowania. W sprawozdaniu Komisji dotyczącym przedmiotowej dyrektywy stwierdzono, że z kontekstu jasno wynika, że celem wymogu „odliczalności od podstawy opodatkowania” jest zagwarantowanie, aby korzyści wynikające z dyrektywy przysługiwały tylko w stosunku do płatności stanowiących koszty, które można przypisać stałemu zakładowi. W swoim obecnym brzmieniu przepis ten obowiązywałby jednak również w przypadkach, w których z innych przyczyn odmówiono prawa do odliczenia. W wersji przekształconej zmieniono ten ustęp, aby doprecyzować, że dyrektywa ma zastosowanie, w przypadku gdy płatność jest powiązana z działalnością prowadzoną przez stały zakład.

Zmieniono art. 1 ust. 1. Celem tego przepisu jest zwolnienie płatności odsetek i należności licencyjnych z wszelkich podatków u źródła. W „oświadczenia do protokołu z posiedzenia Rady”, na którym przyjęto dyrektywę, znalazł się następujący fragment: „Rada i Komisja zgadzają się, że korzyści wynikające z dyrektywy w sprawie odsetek i należności licencyjnych nie powinny przysługiwać przedsiębiorstwom, które są zwolnione z podatku od dochodu objętego tą dyrektywą. Rada zwraca się do Komisji o zaproponowanie w stosownym terminie wszelkich koniecznych zmian przedmiotowej dyrektywy.” W motywach dyrektywy zapisano, że „niezbędne jest zapewnienie, aby odsetki oraz należności licencyjne były opodatkowane w państwie członkowskim tylko raz”. Komisja podziela pogląd Rady, że w dyrektywie nie powinno być luk umożliwiających uniknięcie opodatkowania odsetek i należności licencyjnych. W tym celu Komisja przyjęła w 2003 r. wniosek, który był bliski zatwierdzenia przez Radę Ecofin. Komisja wycofała ten wniosek, ponieważ zgodnie z planem określonym w załączniku II do Programu prac Komisji na rok 2010 zamierzała przedstawić niniejszą wersję przekształconą przedmiotowej dyrektywy. W wersji przekształconej zmieniono więc art. 1 ust. 1 w celu doprecyzowania, że państwa członkowskie muszą przyznać korzyści wynikające z dyrektywy, wyłącznie w przypadku gdy dane odsetki lub należności licencyjne nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od osób prawnych w państwie członkowskim, w którym siedzibę posiada ich właściciel. Dotyczy to w szczególności przypadku przedsiębiorstwa lub stałego zakładu uiszczającego podatek dochodowy, lecz korzystającego z szczególnego mechanizmu podatkowego zwalniającego z opodatkowania odsetki lub należności licencyjne otrzymane z zagranicy. Państwo źródła nie miałoby w takich przypadkach obowiązku zwolnić na podstawie dyrektywy takich odsetek lub należności licencyjnych z opodatkowania podatkiem u źródła.

Naliczanie podatku u źródła oraz procedury zwrotu podatku wprowadzone w celu wdrożenia ulg podatkowych przewidzianych w przepisach krajowych lub umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania powodują wysokie koszty przestrzegania przepisów. Aby udowodnić prawo do skorzystania z ulgi z tytułu podwójnego opodatkowania lub dokonać zaliczenia kwoty podatku zapłaconego za granicą na poczet podatku od osób prawnych naliczanego w państwie siedziby i tym samym obniżenia jego wysokości, konieczne jest dopełnienie biurokratycznych formalności. Ponadto przedsiębiorstwa mają obowiązek odprowadzania podatków, a następnie otrzymują jego zwrot, w przypadku gdy administracja podatkowa uzna, że przysługuje im zwolnienie z opodatkowania lub obniżenie wysokości podatku wynikające z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Ponadto w przypadku gdy kwoty podatku pobranego u źródła rekompensuje ulga w postaci możliwość zaliczenia zapłaconego podatku na poczet podatku należnego w państwie macierzystym, podatek u źródła pobierany jest od dokonywanej płatności, natomiast obniżenie wysokości podatku w państwie siedziby możliwe jest dopiero w późniejszym czasie, w momencie złożenia deklaracji podatkowej. W rezultacie przedsiębiorstwa ponoszą koszty związane z zachowaniem płynności. Z oceny skutków wynika, że inicjatywy przewidziane w niniejszym wniosku w sprawie przekształcenia przedmiotowej dyrektywy zmierzające do zniesienia podatków u źródła w większej liczbie przypadków przyczyniłyby się do obniżenia kosztów przestrzegania przepisów o kwotę od 38,4 mln EUR do 58,8 mln EUR.

Zmiany proponowane w ramach niniejszego przekształcenia powinny być proporcjonalne. W oparciu o stwierdzone problemy zmiany te powinny zapewniać rozwiązania umożliwiające, z dużym prawdopodobieństwem, osiągnięcie określonych celów. Głównym źródłem zakłóceń gospodarczych, kosztów przestrzegania przepisów oraz ryzyka nadmiernego lub podwójnego opodatkowania jest istnienie podatków pobieranych u źródła. Działalność przedsiębiorstw zakłóca również zróżnicowane opodatkowanie transgranicznych przepływów kapitału różnych rodzajów. Zmiany proponowane w ramach niniejszego przekształcenia mają na celu rozszerzenia zakresu stosowania dyrektywy oraz stosowanie zwolnienia podatkowego w większej liczbie przypadków. Rozwiązanie to przyczyni się do osiągnięcia neutralności podatkowej, ograniczenia kosztów przestrzegania przepisów oraz wyeliminowania ryzyka podwójnego opodatkowania w większej liczbie przypadków, dzięki czemu podmioty gospodarcze będą w stanie dokonywać skuteczniejszej alokacji zasobów. Niniejsza inicjatywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów i pozostawia państwom członkowskim pewną swobodą w podejmowaniu decyzji krajowych, ponieważ wpływ przedmiotowej inicjatywy ograniczony został do transgranicznych płatności w UE.

Art. 1 ust. 9 dotyczący praw państwa członkowskiego odbiorcy do nałożenia podatku nie został zmieniony.

Procedura poświadczenia

Przepisy art. 1 ust. 11, 12, 13 i 14 dotyczące procedury poświadczenia prawa do zwolnienia nie zostały zmienione.

Procedura zwrotu podatku

Art. 1 ust. 15 i 16, w których określono procedurę zwrotu pobranego podatku, w przypadku gdy spółce przysługuje zwolnienie, nie zostały zmienione.

Definicja odsetek oraz należności licencyjnych

Definicje odsetek i należności licencyjnych określone w art. 2 pozostały niezmienione. Artykuł ten połączono z art. 3, który również zawierał definicje istotne dla stosowania dyrektywy.

Definicja spółki

Zgodnie z art. 3 lit. a), obecnie art. 2 lit. c), w zakres dyrektywy wchodzą spółki państwa członkowskiego, które przybierają jedną z form wymienionych w załączniku I, mają siedzibę w państwie członkowskim oraz podlegają opodatkowaniu jednym z podatków dochodowych w rodzaju tych wymienionych w dyrektywie. Wykaz podmiotów, do których stosuje się dyrektywę, sporządzono w nawiązaniu do krajowego prawa spółek poszczególnych państw i uwzględniono w załączniku I.

Wersja przekształcona zmienia zakres podmiotowy dyrektywy w celu objęcia nią możliwie jak największej liczby podmiotów. W tym celu zastosowano dwa kryteria.

Po pierwsze, wykaz podmiotów, do których stosuje się niniejszą dyrektywę, jest obecnie zawężony w stosunku do wykazu stanowiącego załącznik do dyrektywy w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych. Ta druga dyrektywa ma zastosowania do podziałów zysku i realizuje ten sam cel co przedmiotowa dyrektywa, a mianowicie zniesienie podatków u źródła oraz wyeliminowania ryzyka podwójnego opodatkowania w przypadku transgranicznego przepływu kapitału: w zakres przedmiotowej dyrektywy wchodzą odsetki i należności licencyjne, natomiast dyrektywa w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych dotyczy wypłat dywidendy. Zmiana dyrektywy rozszerza zawarty w niej wykaz w celu ujednolicenia go z wykazem zawartym w dyrektywie w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych. Rozwiązanie to przyczyni się do większej neutralności podatków.

Jednym ze skutków proponowanej zmiany będzie uwzględnienie spółki europejskiej (SE) i spółdzielni europejskiej (SCE) w wykazie spółek objętych dyrektywą. Krok ten przyczyni się do realizacji celów przyświecających tym dwóm europejskim formom prawnym, a mianowicie tworzeniu i zarządzaniu spółkami o zasięgu europejskim, bez przeszkód wynikających ze zróżnicowania i ograniczonego terytorialnie zakresu stosowania krajowego prawa. Dzięki temu przedsiębiorstwa działające w więcej niż jednym państwie członkowskim będą mogły wykorzystać formę spółki europejskiej w celu utworzenia jednej spółki prawa unijnego, umożliwiającej prowadzenie działalności w całej UE w oparciu o jeden zbiór przepisów prawa spółek oraz ujednolicone systemy zarządzania i sprawozdawczości. Chociaż w statucie spółki europejskiej brak jest przepisów bezpośrednio regulujących kwestie opodatkowania, to jednak instrument ten przewiduje wymóg stanowiący, że SE powinna podlegać „przepisom prawa państw członkowskich, które miałyby zastosowanie do spółek akcyjnych, utworzonych zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym SE ma swoją statutową siedzibę”. Te spółki akcyjne, które wymieniono w załączniku do statutu spółki europejskiej, uwzględniono również w wykazie spółek stanowiącym załącznik do przedmiotowej dyrektywy. Tak więc w praktyce spółce europejskiej już przysługują korzyści wynikające z dyrektywy, ponieważ państwa członkowskie, w których ma ona swoją statutową siedzibę, mają obowiązek przyznać jej te same korzyści, jakie przysługują analogicznej krajowej spółce akcyjnej. Tym niemniej dla jasności sytuacji oraz w celu podkreślenia znaczenia, jakie Komisja przywiązuje do tej formy spółki, Komisja proponuje wyraźnie wymienić spółkę europejską w wykazie spółek stanowiącym załącznik do dyrektywy.

Podobnie statut spółdzielni europejskiej nie przewiduje szczególnych przepisów dotyczących opodatkowania, stąd zastosowanie mają przepisy podatkowe państw członkowskich oraz UE. Komisja uznaje za istotne wspieranie tego nowego rodzaju spółki oraz zapewnienie ram umożliwiających przedsiębiorstwom jak najlepsze wykorzystanie tej formy prawnej. Spółdzielni europejskiej zapewnione zostanie takie samo traktowanie jak spółdzielniom w państwie członkowskim ich statutowej siedziby, a tym samym, pośrednio, korzyści wynikające z dyrektywy przewidziane dla krajowych spółek w rodzaju tych już objętych wspomnianą dyrektywą. Chociaż niektóre z tych spółdzielni już włączono do wykazu stanowiącego załącznik do dyrektywy, proponuje się włączenie większej ich liczby do nowego załącznika. W tych okolicznościach Komisja proponuje uwzględnienie również spółdzielni europejskiej w wykazie spółek. Chociaż, podobnie jak w przypadku spółki europejskiej, uwzględnienie spółdzielni europejskiej w wykazie stanowi raczej sygnał podkreślający znaczenie, jakie Komisja przywiązuje do tej formy prawnej oraz ma na celu uniknięcie niepewności lub wątpliwości, środek ten sprawi, że spółdzielni europejskiej przysługiwać będzie całość korzyści wynikających z dyrektywy.

Po drugie, w wykazie stanowiącym załącznik do przedmiotowej dyrektywy uwzględniono pozycje krajowe obejmujące szerszy zakres podmiotów niż pozycje uwzględnione w dyrektywie w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych. Dotyczy to spółek z Republiki Czeskiej, Cypru, Słowenii i Słowacji. W tych przypadkach wykazu nie zmieniono, ponieważ uznano, że tych form prawnych korzystających już z korzyści wynikających z dyrektywy nie należy pozbawiać możliwości stosowania zharmonizowanego systemu podatkowego. W przeciwnym razie naruszono by ich prawnie uzasadnione oczekiwanie oraz stanęłyby one w obliczu przeszkód podatkowych utrudniających funkcjonowanie na rynku wewnętrznym, do których eliminacji dąży TFUE oraz przedmiotowa dyrektywa.

Obecnych jest również kilka pozycji, których nie zmieniono, ponieważ są identyczne z pozycjami uwzględnionymi w dyrektywie w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych. Dotyczy to podmiotów z Łotwy, Litwy, Malty, Polski, Portugalii, Rumunii, Finlandii i Zjednoczonego Królestwa.

Z drugiej strony istnieje konieczność aktualizacji wykazu; należy zatem usunąć dwa podmioty, które już nie istnieją. Są to: podmiot niemiecki „bergrechtliche Gewerkschaft” oraz podmiot węgerski „közhasznú társaság”.

W ramach przekształcenia przedmiotowej dyrektywy zastąpiony zostanie również wykaz podatków, którym podlegać muszą spółki, obecnie zawarty w art. 3 lit. a) ppkt (iii), który zostanie dodany jak załącznik I część B.

Definicja spółki powiązanej

Zgodnie z art. 3 lit. b) przyjmuje się obecnie, że powiązanie między spółkami istnieje, gdy jedna ze spółek posiada bezpośredni minimalny udział w wysokości 25 % w kapitale drugiej spółki lub też spółka trzecia posiada bezpośredni minimalny udział w wysokości 25 % w kapitale zarówno spółki będącej płatnikiem oraz spółki będącej odbiorcą płatności. W celu ustalenia, czy spółka sprawuje kontrolę w wystarczającym zakresie nad inną spółką, państwa członkowskie mogą, wedle uznania, przewidzieć wielkość udziału na poziomie niższym niż 25 %. Ponadto mogą zastąpić to kryterium minimalnego udziału w kapitale kryterium minimalnego udziału w prawach głosu.

Ten wskaźnik udziału jest wyższy niż próg przewidziany w dyrektywie w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych, która wymaga posiadania bezpośredniego lub pośredniego udziału wynoszącego 10 %. W wersji przekształconej zmieniono ten przepis, aby ujednolicić kryteria powiązania określone w przedmiotowej dyrektywie z wymogami określonymi w dyrektywie w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych. Próg minimalnego bezpośredniego udziału w wysokości 25 % obniżono i zastąpiono wymogiem posiadania minimalnego bezpośredniego lub pośredniego udziału w wysokości 10 %. Ten nowy próg powinien umożliwić uniknięcie niektórych zakłóceń gospodarczych wynikających z różnych zakresów stosowania tych dwóch dyrektyw. Przepis ten otrzymał oznaczenie art. 2 lit. d).