P6_TA(2006)0368

Utworzenie europejskich ram kwalifikacji

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie utworzenia europejskich ram kwalifikacji (2006/2002(INI))

Parlament Europejski,

- uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zatytułowany "W stronę europejskiego ramowego opisu kwalifikacji zawodowych w ramach koncepcji uczenia się przez całe życie" (SEC(2005)0957),

- uwzględniając wniosek Komisji dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej Zintegrowany Program działań w zakresie kształcenia ustawicznego (COM(2004)0474),

- uwzględniając wniosek Komisji dotyczący zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kluczowych kompetencji w uczeniu się przez całe życie (COM(2005)0548),

- uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Modernizacja systemów edukacji i szkoleń: ważny wkład na rzecz dobrobytu i spójności społecznej w Europie - Projekt wspólnego sprawozdania Rady i Komisji 2006 z postępów w realizacji programu prac "Edukacja i Szkolenia 2010"" (COM(2005)0549),

- uwzględniając decyzję nr 2241/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie jednolitych ram wspólnotowych dla przejrzystości kwalifikacji i kompetencji ("Europass") [1],

- uwzględniając dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych [2],

- uwzględniając wspólną deklarację europejskich ministrów edukacji przyjętą w Bolonii w dniu 19 czerwca 1999 r., w której ustanowiono cel utworzenia europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego do 2010 r. w celu wspierania zdolności do zatrudnienia i mobilności obywateli europejskich oraz konkurencyjności europejskiego systemu edukacji na arenie międzynarodowej,

- uwzględniając wnioski prezydencji Rady Europejskiej z Lizbony z 23 i 24 marca 2000 r., zgodnie z którymi strategicznym celem Unii Europejskiej jest przekształcenie się w najbardziej dynamiczną, opartą na wiedzy gospodarkę świata; w szczególności zaś uwzględniając odwołanie do "edukacji i szkoleń służących życiu i pracy w społeczeństwie opartym na wiedzy",

- uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Urzeczywistnienie w Europie idei uczenia się przez całe życie" (COM(2001)0678),

- uwzględniając rezolucję Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. w sprawie uczenia się przez całe życie [3],

- uwzględniając wnioski prezydencji Rady Europejskiej w Barcelonie z 15 i 16 marca 2002 r., a zwłaszcza przyjęty cel uczynienia systemów edukacji i szkolenia w Europie światowym wzorcem jakości do 2010 r., a także wezwanie do dalszych działań na rzecz wprowadzenia środków zapewniających przejrzystość w zakresie dyplomów i kwalifikacji zawodowych, m. in. poprzez wspieranie działań na wzór procesu bolońskiego w dziedzinie kształcenia zawodowego i szkoleń,

- uwzględniając deklarację europejskich ministrów ds. kształcenia zawodowego i szkoleń oraz Komisji Europejskiej ze spotkania w Kopenhadze w dniach 29- 30 listopada 2002 r. w sprawie wzmocnionej współpracy europejskiej w zakresie kształcenia zawodowego i szkoleń ("deklaracja kopenhaska"), której celem jest wzmocnienie dobrowolnej współpracy w zakresie kształcenia zawodowego i szkoleń w celu wspierania wzajemnego zaufania, przejrzystości oraz uznawania umiejętności i kwalifikacji, umożliwiając w ten sposób zwiększenie mobilności i ułatwienie dostępu do uczenia się przez całe życie,

- uwzględniając rezolucję Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wspierania wzmocnionej współpracy europejskiej w zakresie kształcenia zawodowego i szkoleń [4],

- uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Plan działania Komisji na rzecz umiejętności i mobilności" (COM(2002)0072),

- uwzględniając wspólne sprawozdanie okresowe Rady i Komisji z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie wdrażania strategii lizbońskiej zatytułowane "Edukacja i szkolenia 2010: konieczność przeprowadzenia reform w celu zapewnienia sukcesu strategii lizbońskiej", w którym wezwano do stworzenia ram europejskich jako istotnego wkładu na rzecz strategii lizbońskiej, które posłużą za wspólny punkt odniesienia umożliwiający i wspierający przejrzystość, przenoszenie i uznawanie kwalifikacji i umiejętności,

- uwzględniając komunikat z Maastricht z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie przyszłych priorytetów w zakresie wzmocnionej współpracy europejskiej w dziedzinie kształcenia zawodowego i szkoleń (VET), w którym ministrowie ds. kształcenia zawodowego i szkoleń 32 krajów europejskich, europejscy partnerzy społeczni oraz Komisja Europejska porozumieli się w sprawie priorytetowego potraktowania kwestii opracowania otwartych i elastycznych europejskich ram kwalifikacji, których podstawą będzie wzajemne zaufanie i przejrzystość i które posłużą za wspólny punkt odniesienia dla ułatwienia uznawania i przenoszenia kwalifikacji, zarówno w zakresie VET, jak i edukacji (średniej i wyższej),

- uwzględniając wnioski Rady oraz przedstawicieli rządów państwa członkowskich zebranych w Radzie, którzy spotkali się w Brukseli w dniach 27- 28 maja 2004 r., w sprawie wspólnych zasad europejskich dotyczących identyfikacji i zatwierdzania niesformalizowanych i nieoficjalnych form uczenia się,

- uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zatytułowany "Postępy w realizacji strategii lizbońskiej w dziedzinie edukacji i szkoleń / sprawozdanie z 2005 r." (SEC(2005)0419),

- uwzględniając wnioski prezydencji z Rady Europejskiej w Brukseli z 22 i 23 marca 2005 r., w których podkreślono znaczenie przyjęcia europejskich ram kwalifikacji (EQF) w 2006 r.,

- uwzględniając konferencję zatytułowaną "Europejskie ramy kwalifikacji: Konsultacje w związku z przygotowaniem zalecenia", zorganizowaną wspólnie przez Komisję i węgierskie ministerstwo edukacji, która odbyła się w Budapeszcie w dniach 27 i 28 lutego 2006 r.,

- uwzględniając końcowy komunikat z dnia 17 marca 2006 r. w sprawie wyników dyskusji w ramach IX Konferencji europejskich ministrów edukacji pod hasłem "Wspieranie edukacji w Europie", zorganizowanej w Wiedniu w dniach 16 i 17 marca 2006 r., w którym to komunikacie ministrowie potwierdzili, że europejskie ramy kwalifikacji mogą w istotny sposób przyczynić się do poprawy przejrzystości, przenoszenia i uznawania kwalifikacji na poziomie europejskim, a także do zainicjowania reform na rzecz wspierania uczenia się przez całe życie w europejskim obszarze edukacji,

- uwzględniając wnioski prezydencji z Rady Europejskiej w Brukseli z 23 i 24 marca 2006 r., w których potwierdzono, że edukacja i szkolenia są kluczowymi czynnikami rozwoju długoterminowego potencjału konkurencyjności oraz spójności społecznej i terytorialnej UE i że w celu promowania większej mobilności i wydajnego rynku pracy konieczny jest postęp w tworzeniu EQF,

- uwzględniając zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie mobilności transnarodowej we Wspólnocie w celach edukacji i kształcenia zawodowego: Europejska Karta na rzecz Jakości Mobilności [5],

- uwzględniając art. 45 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Kultury i Edukacji, jak również Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A6-0248/2006),

A. mając na uwadze, że jednolity zakres uczenia się zawodu i jednolity rynek pracy na poziomie europejskim są kluczowymi czynnikami dla osiągnięcia celów ustalonych w Strategii Lizbońskiej,

B. mając na uwadze konieczność wprowadzenia europejskiego systemu uznawania kwalifikacji i doświadczenia zawodowego przy jednoczesnym poszanowaniu bogactwa i specyfiki terytorialnej,

C. mając na uwadze, że tworzenie EQF w oparciu o istniejące struktury w zakresie kwalifikacji w ramach procesów bolońskiego i kopenhaskiego należy przyjąć z zadowoleniem jako właściwy sposób wspierania przejrzystości, przenoszenia, uznawania i wykorzystywania zdobytych kwalifikacji i umiejętności na różnych poziomach w poszczególnych państwach członkowskich, a także jako środek służący ułatwieniu wszystkim obywatelom dostępu do możliwości wynikających z koncepcji uczenia się przez całe życie,

D. mając na uwadze, że wspólne ramy odniesienia - EQF - oparte na doświadczeniu zawodowym, poziomach i wynikach nauczania zawodu, będą mogły sprzyjać przyjęciu instrumentów pozwalających na określenie potrzeb w zakresie doświadczenia zawodowego,

E. mając na uwadze, że przez pojęcie "kwalifikacje" należy rozumieć "wszystkie uznawane w Unii Europejskiej tytuły, kwalifikacje i świadectwa oraz doświadczenie zawodowe",

F. mając na uwadze, że w świetle nowych wyzwań związanych ze społeczeństwem opartym na wiedzy i zmianami demograficznymi rozwój EQF ma kluczowe znaczenie, w szczególności dla poprawy zdolności do zatrudnienia oraz mobilności geograficznej pracowników w UE, a także dla wspierania konkurencyjności i spójności społecznej zgodnie z celami strategii lizbońskiej,

G. mając na uwadze, że rozwijająca się w Unii Europejskiej wewnątrzwspólnotowa mobilność zawodowa (mobilność pracowników i mobilność przedsiębiorstw) wymaga, aby poświadczenia zdobyte w jednym państwie członkowskim mogły zostać uznane i być używane w innym państwie członkowskim na odpowiednim poziomie,

H. mając na uwadze, że ciągła aktualizacja oraz ciągły rozwój wiedzy, umiejętności oraz kompetencji osobistych i zawodowych, a także EQF, powinny przyczynić się do modernizacji systemów edukacji i szkoleń i tym samym zwiększyć szanse podjęcia zatrudnienia i mobilności w obszarze europejskim oraz stworzyć atmosferę większego bezpieczeństwa w miejscu pracy; w tym zakresie EQF powinny przyczynić się do zwiększenia przejrzystości przy uznawaniu bądź określaniu równoważności zdobytych lub wymaganych kwalifikacji, co z kolei wpłynie na udoskonalenie systemów kształcenia i szkoleń i może również zwiększyć szanse osób uczących się na podjęcie zatrudnienia,

I. mając na uwadze, że brak odpowiednich mechanizmów, sieci i współpracy między instytucjami oferującymi edukację i szkolenia a władzami krajowymi, niedoskonałość obowiązujących przepisów prawnych oraz w wielu przypadkach ograniczenia, jakim podlegają środki budżetowe przeznaczone na ten cel w państwach członkowskich, stanowią przeszkodę dla efektywnego uczenia się przez całe życie, powiązania edukacji uniwersyteckiej z zatrudnieniem, a także dla szybszego upowszechniania nowej wiedzy naukowo-technicznej wśród pracowników oraz efektywnego wykorzystywania zdobytej wiedzy i umiejętności,

J. uwzględniając brak przejrzystości w systemie kwalifikacji i niski poziom uznawania kwalifikacji zdobytych za granicą,

K. mając na uwadze, że wspólnym celem 32 państw zaangażowanych w tworzenie EQF jest wskazanie osobom uczącym się i nauczającym głównych dróg ku osiągnięciu określonych kwalifikacji; mając też na uwadze, że ważne jest wskazanie im, jak powiązane są poziomy odniesienia, w jakim zakresie możliwe jest przenoszenie kwalifikacji i na jakiej podstawie podejmuje się decyzje dotyczące ich uznawania,

L. mając na uwadze, że zasadniczo wdrażanie EQF powinno mieć początkowo charakter dobrowolny i nie wiązać się z żadnymi zobowiązaniami prawnymi, stanowić natomiast bodziec zmian poprzez wspieranie reform na odnośnych poziomach, promując przejrzystość i równoważność certyfikatów wydawanych na poziomie krajowym i sektorowym,

M. uwzględniając fakt, że EQF nie zastąpią ram krajowych, lecz będą ich uzupełnieniem; uwzględniając również, że EQF mają charakter ogólnych ram ułatwiających współpracę państw członkowskich, partnerów społecznych i innych podmiotów na szczeblu międzynarodowym,

N. wyrażając przekonanie, że skuteczne stosowanie EQF jest możliwe wyłącznie pod warunkiem opartej na wzajemnym zaufaniu i przejrzystości współpracy przy przyporządkowywaniu krajowych kwalifikacji do jednego z poziomów odniesienia EQF oraz właściwej oceny specyfiki i potrzeb poszczególnych państw członkowskich, a także pod warunkiem, że te EQF powstaną jako narzędzie dla użytkowników i zainteresowanych stron, umożliwiające im korzystne zaprezentowanie istniejących i przyszłych kwalifikacji, przy jednoczesnym zachowaniu indywidualnej odpowiedzialności i autonomii edukacyjnej,

1. z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz modernizacji, ciągłej poprawy i wzmacniania europejskich systemów edukacji i szkoleń oraz rozpoczęcia konsultacji w perspektywie utworzenia wspólnych ram referencyjnych dla europejskich systemów certyfikacji;

2. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EQF opiera się na wynikach kształcenia, odzwierciedla złożoność procesu uczenia się przez całe życie oraz pobudza procesy reform krajowych i sektorowych;

3. uważa, że EQF stanowi użyteczny instrument na rzecz poprawy i umocnienia zaufania pomiędzy różnymi systemami i w pełni popiera jego cele: osiągnięcie przejrzystości kwalifikacji na poziomie europejskim, mobilność zawodowa i kształcenie przez całe życie;

4. popiera wprowadzenie elastycznego systemu składającego się ze wspólnych poziomów, instrumentów i zasad, a jednocześnie faktycznie związanego z zasadami kształcenia przez całe życie, choć zwraca się do Komisji o bardziej precyzyjne wyjaśnienie związku pomiędzy poziomami kwalifikacji, dyrektywą 2005/36/ WE i już istniejącymi, lub stosowanymi na poziomie krajowym i regionalnym, przepisami dotyczącymi zatwierdzania niesformalizowanych i nieoficjalnych form uczenia się;

5. podkreśla, że jednym z podstawowych zadań EQF powinno być ułatwienie i wspieranie przenoszenia kwalifikacji między różnymi systemami kształcenia i szkoleń w celu umożliwienia międzynarodowej mobilności zawodowej oraz lepszego sprostania wymogom podaży i popytu na europejskim rynku pracy; podkreśla również, że europejskie ramy kwalifikacji stanowią odpowiednie ramy ogólne, które mogą dostarczyć odpowiednich narzędzi komunikacyjnych i umożliwiających porównanie kwalifikacji w celu stworzenia wspólnych ram kwalifikacji w Europie;

6. stwierdza w związku z tym, że we wniosku Komisji zaproponowano właściwe i konieczne podejście, nawet jeżeli nie uwzględniono w nim w pełni wymogu przejrzystych ram kwalifikacji; wzywa do ponownego opracowania i udoskonalenia zaproponowanych ośmiu poziomów odniesienia EQF; uważa, że ich deskryptory (opisy) powinny być sformułowane w bardziej zwięzły i zrozumiały sposób i że należy wprowadzić jednoznaczne rozróżnienie pomiędzy poszczególnymi poziomami odniesienia w celu umożliwienia jasnej hierarchii kwalifikacji;

7. podkreśla, że kompetencje określone w ramach opisów ośmiu poziomów odniesienia powinny obejmować nie tylko wiedzę z zakresu tematyki społecznej i etyki, ale także kultury;

8. uważa, że organizacja i zatwierdzanie szkoleń przez całe życie należy do kompetencji państw członkowskich oraz że EQF nie powinny być stosowane w tym zakresie;

9. popiera również ponowne opracowanie trzech obszarów poziomych (wiedza, umiejętności i kompetencje osobiste i zawodowe) pod kątem ich zrozumiałości i przejrzystości;

10. podkreśla także, że różne rodzaje rezultatów nauczania stanowią wspólnie edukacyjną całość, której nie można zmierzyć wyłącznie na podstawie poziomu osiągniętego w poszczególnych dziedzinach;

11. uznaje trzeci obszar poziomy (kompetencje osobiste i zawodowe) za interesujący sposób bezpośredniego włączenia do europejskich ram kwalifikacji najnowszych wyników współczesnych badań w zakresie uczenia się; z zadowoleniem przyjąłby jednak opracowanie, które wyjaśniłoby, w jaki sposób można metodologicznie ująć miękkie umiejętności oraz kompetencje osobiste;

12. przypomina, że podstawowym zadaniem EQF musi być klasyfikowanie poświadczania opartego na wynikach szkolenia zawodowego i dlatego właśnie zaleca używanie prostych i operacyjnych deskryptorów oraz ograniczenie liczby poziomów; zwraca uwagę, że wcześniejsze doświadczenia porównawcze wskazują, iż rozdrobnienie poziomów i mnogość kryteriów utrudniają ich wspólne, wzajemnie zależne działanie;

13. uważa, że EQF, jako ramy ogólne dla wszystkich form kształcenia, mają znaczenie również dla rynku pracy; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w wyniku strategii lizbońskiej większą uwagę zwraca się na kształcenie ustawiczne w miejscu pracy, a tym samym na uznawanie kwalifikacji zdobytych w miejscu pracy; podkreśla, że w przypadku każdego z ośmiu stopni należy priorytetowo potraktować kompetencje zdobywane w ramach różnych ścieżek edukacyjnych, które uwzględniają kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, a także możliwość zawodowego wykorzystania kwalifikacji; dlatego też wzywa do zmiany deskryptorów, nie tylko z uwzględnieniem i zachowaniem zaleceń bolońskich odnoszących się do edukacji akademickiej, ale też poprzez uzupełnienie ich tak, by w większym stopniu odpowiadały systemom kształcenia zawodowego i szkoleń;

14. wzywa zdecydowanie do zmiany dotychczasowego automatycznego przyporządkowywania poziomów odniesienia 6, 7 i 8 do trzech stopni akademickich bolońskich ram kwalifikacji (licencjat, magisterium, doktorat) na rzeczywiste klasyfikowanie zdobytej indywidualnie wiedzy, umiejętności oraz kompetencji osobistych i zawodowych niezależnie od miejsca kształcenia;

15. opowiada się za poprawieniem tabeli 2, która ma służyć jako pomoc w zrozumieniu poziomów odniesienia; uważa, że powinna ona zostać wyraźnie podporządkowana podejściu ukierunkowanemu na osiąganie rezultatów, ponieważ utrwala ona prymat edukacji formalnej; z zadowoleniem przyjmuje natomiast zalecane ostrożne traktowanie tabeli 2; uważa, że EQF jako ogólna struktura powinny pozostawić takie szczegółowe kwestie, jak opracowanie tabeli 2, w gestii podmiotów na szczeblu lokalnym bądź krajowym;

16. wzywa do większego wsparcia i propagowania wspólnych europejskich zasad organizacji i zatwierdzania niesformalizowanych i nieoficjalnych procesów kształcenia w ramach uczenia się przez całe życie, szczególnie w odniesieniu do nabywania wiedzy naukowo-technicznej i umiejętności oraz z uwzględnieniem specyfiki poszczególnych branż zawodowych, regionów i państw członkowskich; uważa za niezbędne zwrócenie szczególnej uwagi na metody i systemy oceny wyników osiągniętych w toku kształcenia niesformalizowanego i nieoficjalnego, ponieważ rozwój kompetencji w ramach uczenia się przez całe życie ma miejsce w różnorakich codziennych sytuacjach zawodowych;

17. podkreśla, że stworzenie EQF stanie się ważnym punktem odniesienia, który ułatwi doskonalącym się zawodowo pracownikom określenie ścieżki kariery zawodowej w ramach koncepcji uczenia się przez całe życie;

18. opowiada się za tym, by każdy kraj posiadał własne krajowe lub regionalne ramy kwalifikacji, stworzone we współpracy z właściwymi organami i instytucjami i zapewniające zgodność z EQF; uważa, że w krajach, w których nie ma jeszcze krajowych ram kwalifikacji i pomija się kwalifikacje niesformalizowane i nieoficjalne, uzasadnione jest wprowadzenie EQF;

19. zwraca się do Komisji o rozpoczęcie procesu harmonizacji kwestii pojęciowych i związanych z językiem,

20. zwraca się do Komisji o wyjaśnienie związku ram kwalifikacji przewidzianych w ramach procesu bolońskiego z EQF i o sprecyzowanie, czy wskaźniki proponowane w EQF stanowią jedyny punkt odniesienia dla wspólnego europejskiego obszaru uczenia się przez całe życie;

21. odrzuca możliwość ustalania kryteriów dotyczących procesu nauki, czasu trwania oraz miejsca kształcenia i szkoleń;

22. uważa, że należy rozwijać kolejne instrumenty wsparcia EQF w celu umożliwienia dostępu do nich obywatelom, przy czym w sposób priorytetowy należy potraktować wnioski z Kopenhagi i Bolonii, dla których EQF powinny stanowić logicznie skonstruowany punkt wyjścia; jest zdania, że należy również zwrócić szczególną uwagę na wkład organizacji międzynarodowych i ośrodków europejskich, takich jak Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, w dziedzinie kształcenia oraz zdobywania kwalifikacji i umiejętności; wzywa Komisję do rozwijania Europejskiego Systemu Zbierania i Przenoszenia Punktów Kredytowych (ECVET), dalszego rozwoju i wspierania inicjatywy Europass oraz rozbudowy bazy danych Ploteus, a także do dalszego wspierania innowacyjnych rozwiązań w zakresie uznawania kształcenia niesformalizowanego i nieformalnego;

23. zwraca się do Komisji i państw członkowskich o wzmocnienie zadań i struktury NEC (National Europass Center) i o ułatwienie przebiegu powierzonych mu zadań i realizacji celów określonych przez Unię Europejską, ze szczególnym odniesieniem do rozpowszechniania instrumentów kierowanych bezpośrednio przez NEC (CV europejskie i Europass mobilność) oraz do stopniowego przyjmowania systemu Europass;

24. podkreśla, że w trakcie wdrażania EQF na zasadzie dobrowolności niezbędne jest wsparcie i zaangażowanie zainteresowanych stron na poziomie krajowym i sektorowym;

25. uznaje, że EQF, będące narzędziem umożliwiającym porównywanie różnych systemów kwalifikacji, wymagają konsekwencji i wzajemnego zaufania; zaleca opracowanie zasad dotyczących przejrzystych i wiarygodnych mechanizmów gwarancji jakości, aby stworzyć możliwość porównywania, a co za tym idzie wzajemnego uznawania kwalifikacji obywateli UE;

26. podkreśla, że EQF mogą znacząco przyczynić się do zwiększenia mobilności na europejskim rynku pracy, jeżeli decyzja danego państwa członkowskiego dotycząca włączenia poszczególnych krajowych kwalifikacji do określonych poziomów EQF zostanie zaakceptowana przez inne państwa; uważa, że zaproponowane przez Komisję w ramach zapewniania jakości zobowiązanie państw członkowskich do przestrzegania szeregu wspólnych zasad jest istotnym elementem skutecznej współpracy stron na różnych płaszczyznach; zauważa jednak, że będzie to możliwe, o ile uda się uniknąć powielania istniejących systemów zapewniania jakości, takich jak "Standardy i wytyczne dotyczące zapewniania jakości";

27. uważa, że wzajemne zaufanie powinno być rezultatem wzmocnionej współpracy między państwami członkowskimi w zakresie EQF, a także warunkiem wstępnym skuteczniejszego funkcjonowania tych ram; ponadto uważa, że w celu stałej poprawy i dostosowywania europejskich ram kwalifikacji konieczny jest odpowiedni okres próbny, ocena oddziaływania oraz ocena dodatkowa; wzywa Komisję do przygotowania i zaproponowania odpowiednich metod i strategii w tym zakresie;

28. wzywa do dalszego rozwoju EQF zgodnie z wnioskami o wyjaśnienia zgłaszanymi przez strony zainteresowane w procesie konsultacji;

29. zwraca się do Komisji o przeprowadzenie przeglądu jejo wniosku na podstawie komentarzy przedstawionych przez Parlament;

30. zwraca uwagę na znaczenie szeroko zakrojonej i dobrze zorganizowanej strategii komunikacyjnej i rozpowszechniającej wiedzę o EQF, a także zwiększającej zainteresowanie wynikającymi z nich korzyściami;

31. uważa, że w celu zapewnienia sukcesu EQF jest przedstawienie konkretnych korzyści dla odbiorców końcowych, a więc zarówno obywateli, pracowników i pracodawców, jak i instytucji edukacyjnych;

32. zwraca się do Komisji o poinformowanie Parlamentu o wynikach konsultacji krajowych oraz o prowadzenie dalszych konsultacji przed sporządzeniem ostatecznego projektu;

33. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

[1] Dz.U. L 390 z 31.12.2004 r., str. 6.

[2] Dz.U. L 255 z 30.9.2005 r., str. 22.

[3] Dz.U. C 163 z 9.7.2002 r., str. 1.

[4] Dz.U. C 13 z 18.1.2003 r., str. 2.

[5] Nieopublikowane dotychczas w Dz. U.

--------------------------------------------------