Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (wersja przekształcona) /* COM/2014/0167 final - 2014/0091 (COD) */





UZASADNIENIE 1. Kontekst wniosku Europejskie społeczeństwo starzeje się. Systemy emerytalne w Unii Europejskiej (UE) muszą zostać dostosowane, aby zapewnić odpowiednie, bezpieczne i stabilne emerytury. To niełatwe zadanie. Skuteczne rozwiązanie tych problemów wymaga ścisłej koordynacji działań podejmowanych przez państwa członkowskie. Proponowana zmiana dyrektywy 2003/41/WE w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (IORP)[1] poprawi zarządzanie takimi instytucjami, zwiększy ich przejrzystość i poszerzy możliwości prowadzenia przez nie działalności transgranicznej. Przyczyni się to do wzmocnienia rynku wewnętrznego. Wiele aspektów dyrektywy wymaga zmiany już od dłuższego czasu. Po pierwsze, aby chronić uczestników i beneficjentów programów oraz ułatwić transgraniczne świadczenie usług, konieczne są wyższe standardy zarządzania, odzwierciedlające najlepsze praktyki stosowane w poszczególnych państwach w związku z kryzysem gospodarczym i finansowym. Niektóre IORP są dużymi instytucjami finansowymi, a ich bankructwo mogłoby naruszyć stabilność finansową i miałoby poważne konsekwencje społeczne. Jest to szczególnie istotne ze względu na to, że coraz więcej programów emerytur pracowniczych jest opartych na zdefiniowanej składce. Jeżeli programy te będą źle zarządzane lub zarządzanie związanymi z nimi ryzykiem będzie niewystarczające, emerytury uczestników tych programów będą zagrożone[2]. Po drugie, należy ograniczyć rozbieżności między przepisami, nakładanie się wymogów oraz nadmiernie uciążliwe procedury transgraniczne. Z konsultacji przeprowadzonych przez Komisję wynika, że problemy te są jedną z przeszkód na drodze do powstania transgranicznych rynków emerytur pracowniczych, a zmniejszenie tych barier pomogłoby przedsiębiorstwom, w tym MŚP i korporacjom wielonarodowym, w bardziej efektywnej organizacji świadczenia usług emerytalnych w skali europejskiej.[3] Transgraniczne IORP, takie jak ogólnoeuropejski fundusz emerytalny dla mobilnych naukowców[4] lub planowany transgraniczny program dla austriackich pracodawców[5], funkcjonują dzisiaj w ograniczonym zakresie. Tymczasem presja na sektor emerytur pracowniczych będzie coraz większa ze względu na narastające ograniczenia publicznych systemów emerytalnych, a transgraniczne IORP mogłyby mieć coraz większy udział w rynku emerytur pracowniczych. W kilku państwach członkowskich wprowadzono już nowe przepisy, które mają sprawić, że państwa te będą atrakcyjną siedzibą dla transgranicznych IORP[6]. Po trzecie, wiele wskazuje na istnienie poważnych luk w informacjach udzielanych uczestnikom i beneficjentom programów w całej UE. Wielu uczestników programów nie zdaje sobie sprawy, że ich prawa emerytalne nie są gwarantowane, a nawet prawa nabyte mogą zostać obniżone przez IORP, inaczej niż w przypadku innych umów finansowych[7]. Uczestnicy często nie wiedzą też, że opłaty mają duży wpływ na prawa emerytalne. Niniejszy wniosek opiera się na szeregu inicjatyw z ostatnich lat, takich jak biała księga w sprawie emerytur[8] i zielona księga w sprawie długoterminowego finansowania gospodarki europejskiej[9]. Bazując na drugiej z wymienionych ksiąg, zmiana dyrektywy ma na celu także wzmocnienie zdolności IORP do inwestowania w aktywa o długoterminowym profilu ekonomicznym oraz wsparcie dla finansowania trwałego wzrostu gospodarczego w gospodarce realnej. W wielu państwach członkowskich, w których emerytury pracownicze odgrywały do tej pory niewielką rolę, obecnie rozwija się sektor IORP – m.in. powstają ramy prawne ich działalności. Jeżeli UE nie wprowadzi teraz uaktualnionych ram regulacyjnych, istnieje ryzyko, że państwa członkowskie będą nadal tworzyć rozbieżne rozwiązania prawne, co pogłębi zróżnicowanie regulacji w tej dziedzinie. Co więcej, rzeczywista poprawa funkcjonowania emerytur pracowniczych zajmie wiele czasu. Jeżeli nie podejmiemy działań już teraz, stracimy możliwości zaoszczędzenia kosztów i zwrot z inwestycji, a miliony Europejczyków będą źle planować swoje finanse. Brak działania doprowadziłby także do nieproporcjonalnego wzrostu obciążenia młodszych pokoleń i podkopałby solidarność międzypokoleniową. W niniejszym wniosku nie wprowadza się nowych zasad dotyczących wypłacalności, które zresztą nie mają zastosowania do programów opartych na zdefiniowanej składce. Ponadto z ilościowego badania skutków[10] przeprowadzonego przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) w 2013 r. wynika, że przed podjęciem decyzji w sprawie różnych aspektów wypłacalności potrzebne są bardziej kompletne dane na ten temat. 1.1. Cele wniosku Ogólnym celem niniejszego wniosku jest ułatwienie rozwoju oszczędności emerytalnych w formie emerytur pracowniczych. Bezpieczniejsze, bardziej efektywne emerytury pracownicze poprawiłyby adekwatność i stabilność emerytur, zwiększając wkład uzupełniających oszczędności emerytalnych w dochód na emeryturze. Zwiększy to także rolę IORP jako inwestorów instytucjonalnych w gospodarce realnej UE i poprawi zdolność europejskiej gospodarki do kierowania długoterminowych oszczędności na potrzeby inwestycji stymulujących wzrost gospodarczy. Niniejszy wniosek ma cztery cele szczegółowe: 1) usunięcie utrzymujących się barier ostrożnościowych dla transgranicznych IORP, w szczególności poprzez wprowadzenie wymogu, by do takich IORP miały zastosowanie reguły inwestowania i zasady udzielania informacji uczestnikom i beneficjentom obowiązujące w rodzimym państwie członkowskim, jak również poprzez uściślenie procedur dotyczących działalności transgranicznej i jasne określenie zakresu działań rodzimego i przyjmującego państwa członkowskiego; 2) zapewnienie dobrego zarządzania i zarządzania ryzykiem; 3) udzielanie uczestnikom i beneficjentom jasnych i właściwych informacji; oraz 4) zapewnienie organom nadzorczym niezbędnych narzędzi do skutecznego nadzorowania IORP. 1.2. Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Cele niniejszego wniosku są spójne z obszarami polityki i celami Unii. Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje możliwość podjęcia działań w celu zapewnienia ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego o wysokim poziomie ochrony konsumentów oraz opartego na swobodzie świadczenia usług. Niniejszy wniosek jest zgodny z białą księgą w sprawie emerytur. Jest on także spójny ze strategią „Europa 2020”, wzywającą do tego, by konsolidacja budżetowa i długoterminowa stabilność finansowa szła w parze z reformą strukturalną systemów emerytalnych w państwach członkowskich[11]. Wreszcie, wniosek jest zgodny także z innymi inicjatywami w dziedzinie usług finansowych, takimi jak Wypłacalność II[12], ZAFI[13] i MiFID[14]. W związku z tym dyrektywa dobrze wpisuje się w program działań Komisji na rzecz wzmocnienia sektora finansowego w celu stymulowania wzrostu gospodarczego[15]. Wniosek przyczynia się do ochrony praw człowieka, chroni bowiem świadczenia emerytalne. Jest on zgodny z art. 25 Karty praw podstawowych UE, wzywającego do uznania i poszanowania praw osób w podeszłym wieku do godnego i niezależnego życia. Proponowane działania miałyby pozytywny wpływ na ochronę konsumentów zgodnie z art. 38 i ochronę wolności prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z art. 16, w szczególności za sprawą zapewnienia wysokiego poziomu przejrzystości świadczenia usług emerytalnych, świadomego planowania finansów osobistych i emerytury, a także ułatwienia działalności transgranicznej dla IORP i finansujących je instytucji. Cel ogólny uzasadnia wprowadzenie pewnych ograniczeń wolności prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16), gdyż wniosek ma na celu zapewnienie integralności i stabilności rynku. 2. Wyniki konsultacji z zainteresowanymi stronami i ocena skutków Niniejszy wniosek czerpie z licznych konsultacji społecznych w sprawie wymogów dotyczących aspektów ilościowych, zarządzania i udzielania informacji. Ze względu na specyfikę działalności IORP w konsultacjach systematycznie uczestniczyli partnerzy społeczni (pracodawcy i związki zawodowe). W lipcu 2010 r. Komisja przeprowadziła konsultacje dotyczące zielonej księgi w sprawie emerytur, w której przedstawiła szereg koncepcji odnośnie do niniejszego przeglądu[16]. W ramach konsultacji zebrano niemal 1 700 odpowiedzi z całej UE, w tym 350 od państw członkowskich, parlamentów krajowych, organizacji przedsiębiorców i związków zawodowych, przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego i branży[17]. Biorąc pod uwagę reakcje na zieloną księgę w sprawie emerytur, w kwietniu 2011 r. służby Komisji poprosiły EIOPA o doradztwo techniczne w kwestii sposobu zmiany dyrektywy. EIOPA zalecił, by, przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności, do IORP miały zastosowanie ramy zarządzania określone w dyrektywie Wypłacalność II. Po publikacji projektu opinii[18] przeprowadzono szeroko zakrojone konsultacje[19]. EIOPA wydał ostateczną opinię w lutym 2012 r. W oparciu o ten dokument w dniu 1 marca 2012 r. Dyrekcja Generalna ds. Rynku Wewnętrznego i Usług zorganizowała wysłuchanie publiczne, na którym zainteresowane strony miały możność wymiany poglądów. Następnie służby Komisji przeprowadziły ilościowe badanie skutków dotyczące wymogów ilościowych, a także analizę obciążeń administracyjnych pod kątem aspektów związanych z zarządzaniem i udzielaniem informacji. W każdą z tych dwóch analiz wkład wnieśli partnerzy z branży i partnerzy społeczni. Wnioskowi towarzyszy sprawozdanie z oceny skutków, w którym przeanalizowano szereg wariantów i podwariantów polityki. Dnia 4 września 2013 r. sprawozdanie przedstawiono po raz pierwszy Radzie ds. Ocen Skutków. Rada poprosiła o ponowne przedłożenie sprawozdania wraz z dodatkowymi informacjami o stanowiskach poszczególnych grup zainteresowanych stron. Sprawozdanie powinno też definiować problem, obejmować aspekty pomocniczości i proporcjonalności, a także możliwe warianty i ich spodziewane skutki. Uzupełniono sprawozdanie zgodnie z powyższym. Najważniejsze zmiany to: (i) bardziej kompleksowy opis stanowisk państw członkowskich i poszczególnych grup zainteresowanych stron; (ii) bardziej szczegółowe wyjaśnienie problemów, których dotyczy proponowane działanie; (iii) bardziej szczegółowy opis działań UE pod kątem zgodności z zasadą pomocniczości; (iv) wyjaśnienie, iż nie proponuje się dalszej harmonizacji informacji przekazywanych organom nadzoru; (v) nowa sekcja na temat skutków inicjatywy dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz (vi) bardziej szczegółowy opis założeń, na których oparto obliczenia spodziewanych korzyści i kosztów poszczególnych wariantów. Ocena skutków została ponownie złożona dnia 16 października 2013. Dnia 6 listopada Rada stwierdziła, że nie może wydać pozytywnej opinii, i poprosiła o wprowadzenie kilku dodatkowych poprawek. 3. Aspekty prawne wniosku 3.1. Podstawa prawna Niniejszy wniosek stanowi wersję przekształconą dyrektywy 2003/41/WE. We wniosku jednocześnie ujednolica się niezmienione przepisy dyrektywy i wprowadza do niej zmiany. Podstawami prawnymi dyrektywy 2003/41/WE są: dawny art. 47 ust. 2, art. 55 i 95 TWE (obecnie art. 53, 62 i art. 114 ust. 1 TFUE). Wniosek utrzymuje podstawy prawne dyrektywy. Ma on na celu ustanowienie rynku wewnętrznego w oparciu o swobodę świadczenia usług i swobodę przedsiębiorczości, regulując podejmowanie i prowadzenie działalności na własny rachunek, jak i zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumenta. Dyrektywa 2003/41/WE reguluje takie obszary, jak warunki działania IORP, w tym wspólne podejście do rejestracji lub wydawania zezwoleń; przepisy i procedury, których należy przestrzegać, w przypadku gdy IORP zamierzają oferować swoje usługi w innych państwach członkowskich; zasady ilościowe dotyczące wypłacalności; zasady inwestowania oparte na zasadzie ostrożnego inwestora; wymagania dotyczące faktycznego zarządzania, w tym wymagania dotyczące kompetencji i reputacji; korzystanie z audytu wewnętrznego i z usług aktuarialnych; wymagania dotyczące zarządzania ryzykiem; korzystanie z depozytariuszy; informacje, które należy udzielać uczestnikom i beneficjentom, oraz uprawnienia nadzorcze i obowiązki sprawozdawcze. Niniejszy wniosek rozbudowuje te elementy. Na przykład w przypadku informacji, które muszą ujawniać IORP, wprowadza się ogólnounijne zestawienie świadczeń emerytalnych. W odniesieniu do faktycznego zarządzania IORP wniosek wprowadza bardziej szczegółowe zasady dotyczące kompetencji i reputacji oraz kluczowych funkcji, w tym zarządzania ryzykiem. Wniosek ma także na celu ułatwienie działalności transgranicznej. Utrzymano dwa cele dyrektywy 2003/41/WE. Żaden z nich nie ma drugorzędnego charakteru ani nie jest pośredni w stosunku do drugiego z nich. Na przykład profesjonalizacja zarządzania IORP poprzez określenie zadań i obowiązków osób na najważniejszych stanowiskach kierowniczych oraz wprowadzenie perspektywicznej własnej oceny ryzyka wzmacnia ochronę konsumentów. Z drugiej strony bardziej rzetelne informowanie uczestników i beneficjentów w formie zestawienia świadczeń emerytalnych umożliwi im większą kontrolę nad działaniami zarządu IORP. Wyższy stopień harmonizacji tych wymagań ułatwi działalność transgraniczną, obniży bowiem koszty transakcji i pobudzi innowacje na rynku. 3.2. Pomocniczość i proporcjonalność Działania UE w tej dziedzinie stanowią wartość dodaną, gdyż działania podejmowane przez same państwa członkowskie: (i) nie usuną przeszkód dla transgranicznej działalności IORP; (ii) nie zapewnią wyższego minimalnego poziomu ochrony konsumenta w całej Unii; (iii) nie przyniosą nieodłącznie związanych z działalnością transgraniczną korzyści skali, dywersyfikacji ryzyka ani innowacji; (iv) nie pozwolą uniknąć arbitrażu regulacyjnego między sektorami usług finansowych; (v) nie pozwolą uniknąć arbitrażu regulacyjnego między państwami członkowskimi; i (vi) nie będą brać pod uwagę interesów pracowników transgranicznych. W ramach proponowanych działań państwa członkowskie zachowują pełną odpowiedzialność za organizację swoich systemów emerytalnych. Zmiany dyrektywy nie kwestionują tej prerogatywy. Nowelizacja ta nie obejmuje także kwestii wchodzących w zakres krajowych przepisów prawa pracy, prawa socjalnego, podatkowego czy prawa umów. Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zdecydowano się na rozwiązania, które zmierzają do zachowania równowagi między interesem publicznym, ochroną uczestników i beneficjentów oraz kosztami dla instytucji, instytucji finansujących i organów nadzoru. Rozwiązania te zostały dokładnie przeanalizowane, zredagowane w formie standardów minimalnych i dostosowane do różnych modeli biznesowych. Z uwagi na wszystkie powyższe okoliczności wniosek wpłynie na ożywienie działalności pracowniczych programów emerytalnych. 3.3. Odwołania do innych dyrektyw Niniejszy wniosek stanowi przekształcenie i odwołuje się do dyrektyw 2003/41/WE, 2009/138/WE, 2010/78/UE[20], 2011/61/UE i 2013/14/UE[21]. Dyrektywa 2003/41/WE zostanie uchylona niniejszą dyrektywą. 3.4. Szczegółowe omówienie wniosku Ze względu na to, że niniejszy wniosek stanowi przekształcenie dyrektywy 2003/41/WE, poniższe szczegółowe wyjaśnienia koncentrują się wyłącznie na nowych lub zmienianych przepisach. Tytuł I – PRZEPISY OGÓLNE Artykuł 6 zawiera obecnie nowe lub doprecyzowane definicje „instytucji finansującej”, „rodzimego państwa członkowskiego”, „przyjmującego państwa członkowskiego”, „instytucji przenoszącej” i „instytucji przyjmującej”, „rynku regulowanego”, „wielostronnej platformy obrotu”, „zorganizowanej platformy obrotu”, „trwałego nośnika informacji” i „kluczowych funkcji”. Artykuł 9, powiązany z artykułem 10, nie wymienia już osobno warunków działania, ale czyni państwa członkowskie odpowiedzialnymi za zapewnienie, aby każda instytucja była zarejestrowana lub otrzymała zezwolenie oraz by instytucje we właściwy sposób ustanowiły zasady dotyczące programów emerytalnych. W artykule 12 wprowadza się trzy zmiany. Po pierwsze, wprowadza się zapis, zgodnie z którym instytucja prowadzi działalność transgraniczną, gdy obsługuje program emerytalny podlegający przepisom prawa socjalnego i prawa pracy innego państwa członkowskiego, w tym w sytuacji, gdy instytucja i instytucja finansująca mają siedzibę w tym samym państwie członkowskim[22]. Po drugie, w ustępie 4 wprowadza się wymóg, aby właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego, które zakazują działalności transgranicznej, wydały w tym celu decyzję opatrzoną uzasadnieniem. Ponadto, jeżeli właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego nie powiadomią właściwych władz przyjmującego państwa członkowskiego, podają przyczyny odmowy takiego powiadomienia. Po trzecie, przyjmujące państwo członkowskie nie będzie już mogło nakładać dodatkowych wymogów informacyjnych na instytucje prowadzące działalność transgraniczną. Nie będzie to możliwe ze względu na wprowadzone wnioskiem standardowe zestawienie świadczeń emerytalnych (zob. art. 40–54). Artykuł 13 ustanawia nowe zasady transgranicznego przenoszenia programów emerytalnych. Przeniesienie musi podlegać uprzedniej zgodzie właściwych władz rodzimego państwa członkowskiego instytucji przyjmującej. O ile krajowe przepisy prawa socjalnego i prawa pracy dotyczące organizacji systemów emerytalnych nie stanowią inaczej, przeniesienie i jego warunki podlegają uprzedniej zgodzie zainteresowanych uczestników i beneficjentów lub, w stosownych przypadkach, ich przedstawicieli. Artykuł 13 zawiera także zasady wymiany informacji dotyczących obowiązujących przepisów prawa socjalnego i prawa pracy, zgodnie z którymi należy prowadzić program emerytalny. Jeżeli po przeniesieniu instytucja przyjmująca prowadzi działalność transgraniczną, stosuje się art. 12 ust. 8 i 9. Instytucja będzie prowadzić program emerytalny zgodnie z przepisami prawa socjalnego i prawa pracy przyjmującego państwa członkowskiego[23], dzięki czemu przeniesienie nie zmieni poziomu ochrony objętych nim uczestników i beneficjentów. Tytuł II – WYMAGANIA ILOŚCIOWE W artykule 20 dotyczącym reguł inwestowania wprowadza się trzy zmiany. Po pierwsze, przyjmujące państwo członkowskie nie będzie już mogło zobowiązywać instytucji prowadzących działalność transgraniczną do przestrzegania dodatkowych reguł inwestowania. Ułatwi to organizację zarządzania inwestycjami, w szczególności w przypadku programów opartych na zdefiniowanej składce. Nie naruszy to ochrony uczestników i beneficjentów, gdyż zmianie tej towarzyszy wzmocnienie zasad dotyczących zarządzania i nadzoru. Po drugie, uaktualniono art. 20 ust. 6 lit. a), aby dostosować go do terminologii stosowanej w rozporządzeniu (UE) nr …/… [MiFIR]. Po trzecie, niejednoznaczne pojęcie „rynków kapitałowych obarczonych ryzykiem” (art. 20 ust. 6 lit. c)) zostało zastąpione terminologią, która lepiej oddaje pierwotne znaczenie tego przepisu, a mianowicie zakazanie państwom członkowskim nakładania na instytucje ograniczeń co do inwestowania w instrumenty długoterminowe, które nie znajdują się w obrocie na rynkach regulowanych. Ponadto reguły inwestowania nie powinny ograniczać inwestycji w aktywa nienotowane na rynkach regulowanych, jeżeli aktywa te są przeznaczone na finansowanie niskoemisyjnych i odpornych na zmiany klimatu projektów infrastrukturalnych. Nie proponuje się dalszej harmonizacji przepisów regulujących sytuację w zakresie wypłacalności finansowej instytucji. Tytuł III – WARUNKI DOTYCZĄCE DZIAŁALNOŚCI W przypadku małych IORP we wniosku utrzymano możliwość, by państwa członkowskie ustanowiły wyłączenie dla instytucji zarządzających programami, które mają łącznie mniej niż 100 uczestników. W odniesieniu do innych IORP proporcjonalność wymogów dotyczących zarządzania jest zapewniona przy użyciu takich środków, jak przepisy o kluczowych funkcjach i o oszacowaniu ryzyka. ROZDZIAŁ 1 – System zarządzania Z wyjątkiem art. 31 i 32 (dawne art. 10 i 12) tytuł ten zawiera nowe przepisy. Określa on nowe szczegółowe wymogi dotyczące zarządzania IORP. Artykuł 21 stanowi, że organ administrujący, zarządzający lub nadzorczy IORP ponosi ostateczną odpowiedzialność za przestrzeganie przez tę instytucję przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Przepisy dotyczące zarządzania IORP pozostają bez uszczerbku dla roli partnerów społecznych w zarządzaniu instytucjami. Artykuł 22 stanowi, że instytucje muszą mieć skuteczny system zarządzania, który zapewnia prawidłowe i ostrożne zarządzanie prowadzoną działalnością. System ten musi być proporcjonalny do charakteru, skali i złożoności działalności IORP, tak aby zapewnić, by wymagania dotyczące zarządzania nie były zbyt dużym obciążeniem, na przykład dla małych instytucji. Artykuł 23 wymaga od IORP zapewnienia, aby wszystkie osoby, które faktycznie zarządzają instytucją lub pełnią kluczowe funkcje, posiadały kwalifikacje zawodowe, wiedzę i doświadczenie, które są odpowiednie, aby umożliwić im prawidłowe i ostrożne zarządzanie instytucją lub właściwe wykonywanie ich kluczowych funkcji (kompetencje). IORP muszą także zapewnić, by osoby te cieszyły się nieposzlakowaną opinią i były uczciwe (reputacja). Artykuł 24 stanowi, że instytucje muszą mieć należytą politykę wynagrodzeń. Polityka ta jest podawana do publicznej wiadomości. W artykule tym proponuje się także przyznanie Komisji uprawnienia do wydania aktu delegowanego. Artykuł 25 określa ogólne zasady dotyczące kluczowych funkcji. IORP mogą zezwalać jednej osobie lub jednostce organizacyjnej na pełnienie więcej niż jednej kluczowej funkcji, ale funkcję zarządzania ryzykiem zawsze powierza się innej osobie lub jednostce organizacyjnej niż ta, która pełni funkcję audytu wewnętrznego. Artykuł 26 stanowi, że IORP muszą posiadać efektywny system zarządzania ryzykiem, niezbędny do stałego wykrywania i monitorowania wszelkich rodzajów ryzyka, a także do stałego zarządzania ryzykiem i sprawozdawania w tej kwestii. Dotyczy to także ryzyka związanego z działaniami zleconymi w drodze outsourcingu lub dalszego outsourcingu, na które te działania są lub mogłyby być narażone, oraz ich wzajemnych zależności. Zarządzanie ryzykiem powinno być proporcjonalne do wielkości, organizacji wewnętrznej oraz charakteru, zakresu i złożoności działalności instytucji. Artykuł 27 przewiduje skuteczną funkcję audytu wewnętrznego, która obejmuje ocenę adekwatności i skuteczności systemu kontroli wewnętrznej i innych elementów systemu zarządzania, w tym działań zleconych w drodze outsourcingu lub dalszego outsourcingu. Funkcję audytu wewnętrznego musi sprawować co najmniej jedna niezależna osoba, w samej instytucji lub poza nią. Artykuł 28 wprowadza wymóg posiadania skutecznej funkcji aktuarialnej do celów koordynacji obliczania rezerw technicznych oraz nadzoru nad nim, a także do celów oceny adekwatności metodyki i stanowiących jej podstawę modeli, w sytuacji gdy uczestnicy i beneficjenci nie ponoszą wszystkich rodzajów ryzyka. Artykuł 29 stanowi, że instytucje muszą regularnie przedstawiać oszacowanie ryzyka związanego z emeryturami, niezwłocznie po zajściu istotnych zmian w profilu ryzyka instytucji. W oszacowaniu należy wykazać zgodność szeregu elementów z krajowymi wymaganiami. Oszacowanie powinno obejmować nowe lub pojawiające się rodzaje ryzyka związane ze zmianą klimatu, wykorzystaniem zasobów i środowiskiem. Oszacowanie ryzyka powinno być proporcjonalne do wielkości, organizacji wewnętrznej oraz charakteru, zakresu i złożoności działalności instytucji. W artykule 30 proponuje się przyznanie Komisji uprawnienia do przyjęcia aktu delegowanego dotyczącego oszacowania ryzyka związanego z emeryturami. ROZDZIAŁ 2 – Outsourcing i zarządzanie inwestycjami Artykuł 33 określa zasady zawierania umów ze stronami trzecimi (outsourcing), w tym dalszego outsourcingu działalności. ROZDZIAŁ 3 – Depozytariusz Artykuły 35–37 stanowią, że IORP muszą wyznaczyć jednego depozytariusza do przechowywania aktywów i zadań nadzorczych, jeżeli członkowie i beneficjenci w pełni ponoszą ryzyko inwestycyjne. Tytuł IV – INFORMACJE UDZIELANE PRZYSZŁYM UCZESTNIKOM, UCZESTNIKOM I BENEFICJENTOM ROZDZIAŁ 1 – Przepisy ogólne W rozdziale tym określa się szczegółowo, jakie informacje należy przekazywać uczestnikom, przyszłym uczestnikom, a po przejściu na emeryturę – beneficjentom. Przepisy te opierają się na poprzednim art. 11. Artykuł 38 określa ogólną zasadę ujawniania informacji. Artykuł 39 określa rodzaje informacji, które należy przekazywać uczestnikom (i beneficjentom), takie jak prawa i obowiązki stron, rodzaje ryzyka i opcje inwestycyjne. Należy także zaznaczać, które z tych opcji są domyślne. Warunki programu emerytalnego muszą być publikowane na stronach internetowych instytucji. Artykuł 40 zobowiązuje IORP do wystawiania co dwanaście miesięcy zestawienia świadczeń emerytalnych dla osób indywidualnych,, które powinno być możliwie jak najbardziej czytelne. Ma ono także stanowić źródło informacji wprowadzanych do ewentualnego systemu śledzenia uprawnień emerytalnych, opisanego w białej księdze w sprawie emerytur[24]. Państwa członkowskie, które już zapewniają udzielanie osobom indywidualnym kompleksowych informacji obejmujących jeden lub więcej filarów emerytalnych, nadal będą mogły elastycznie kształtować swoje systemy informacji o emeryturach, o ile są one zgodne z wymogami niniejszego wniosku. ROZDZIAŁ 2 – Zestawienie świadczeń emerytalnych Artykuły 40–44 określają ogólne przepisy dotyczące zestawienia świadczeń emerytalnych, przeznaczonego dla aktywnych uczestników funduszu emerytalnego. Koncepcja zestawienia świadczeń emerytalnych wywodzi się z opinii EIOPA dla Komisji Europejskiej w sprawie przeglądu dyrektywy IORP i czerpie z najlepszych praktyk szeregu państw członkowskich, a także z prac międzynarodowych pod egidą OECD[25]. Zestawienie świadczeń emerytalnych zapewnia porównywalność z informacjami, które są wymagane przez przepisy regulujące inne sektory finansowe, np. z dokumentem zawierającym kluczowe informacje dla inwestorów w przypadku funduszy otwartych (UCITS), przy uwzględnieniu specyfiki sektora emerytur pracowniczych. Ponadto zestawienie świadczeń emerytalnych pozostawia państwom członkowskim dostateczną swobodę co do wprowadzenia bardziej szczegółowych wymagań i zintegrowanych systemów, które pozwolą na porównywanie różnych filarów systemu emerytalnego. Standaryzacja zestawienia świadczeń emerytalnych powinna umożliwić automatyzację regularnego wystawiania tych dokumentów i jego ewentualny outsourcing, co obniżyłoby koszty realizacji tego obowiązku, w szczególności dla mniejszych instytucji. Artykuły 46–53 określają elementy zestawienia świadczeń emerytalnych. Należy je odczytywać w związku z art. 45. Są to następujące elementy: · dane osobowe uczestnika; · dane identyfikacyjne instytucji; · gwarancje; · saldo, składki i koszty; · prognozy emerytalne; · profil inwestycyjny; · wyniki osiągnięte w przeszłości; oraz · informacje uzupełniające. W artykule 54 proponuje się przyznanie Komisji uprawnienia do przyjęcia aktu delegowanego dotyczącego zestawienia świadczeń emerytalnych. ROZDZIAŁ 3 – Inne przekazywane informacje i dokumenty Rozdział ten dotyczy informacji, które IORP powinny przekazywać uczestnikom i beneficjentom na różnych etapach emerytury – przed zapisaniem się do programu, tuż przed przejściem na emeryturę i w okresie wypłaty świadczeń. Artykuł 55 ustanawia szczegółowe zasady udzielania informacji przez IORP jej przyszłym członkom przed przystąpieniem do programu emerytalnego IORP. Artykuł 56 określa informacje, jakie należy udzielać uczestnikom przed przejściem na emeryturę. Należy je przekazywać w uzupełnieniu do zestawienia świadczeń emerytalnych, co najmniej dwa lata przed przejściem na emeryturę, niezależnie od tego, czy jest ona z góry zdefiniowana. Artykuł 57 wyszczególnia informacje, które należy udzielać beneficjentom w okresie wypłaty świadczeń. Te informacje dla beneficjentów powinny zastępować zestawienie świadczeń emerytalnych. Artykuł 58 określa informacje, które należy udzielać uczestnikom i beneficjentom na ich wniosek. Tytuł V – NADZÓR OSTROŻNOŚCIOWY ROZDZIAŁ 1 – Zasady ogólne dotyczące nadzoru ostrożnościowego Artykuł 59 określa ochronę uczestników i beneficjentów programu jako główny cel nadzoru ostrożnościowego. Artykuł 60 określa obszary, które należy uważać za objęte nadzorem ostrożnościowym w kontekście niniejszej dyrektywy. Artykuł ten usuwa niepewność prawa dotyczącą IORP, spowodowaną zróżnicowaniem zakresu regulacji ostrożnościowej w poszczególnych państwach członkowskich. Artykuł 61 określa zasady ogólne nadzoru ostrożnościowego. Stanowi on m.in., że właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego ponoszą wyłączną odpowiedzialność za nadzór ostrożnościowy nad wszystkimi IORP, które otrzymały zezwolenie lub są zarejestrowane w ramach jego jurysdykcji. Ponadto artykuł ten ustanawia zasadę, zgodnie z którą nadzór nad IORP musi być perspektywiczny i oparty na analizie ryzyka. Należy go także prowadzić w odpowiednim czasie i w proporcjonalny sposób. Artykuł 63 wprowadza proces nadzoru mający na celu zidentyfikowanie IORP o takiej charakterystyce finansowej, organizacyjnej lub innego rodzaju, która może powodować podwyższony profil ryzyka. Artykuł 64 ma na celu zapewnienie, aby wszystkie nowe wymogi wprowadzone niniejszym wnioskiem były odzwierciedlone w uprawnieniach przyznanych właściwym władzom w zakresie udzielania informacji. Artykuł 65 stanowi, że właściwe władze muszą wykonywać swoje działania w sposób przejrzysty i odpowiedzialny. ROZDZIAŁ 2 – Tajemnica zawodowa lub służbowa i wymiana informacji Artykuły 66–71 regulują warunki wymiany informacji między właściwymi władzami oraz władzami i organami, które mają za zadanie wzmacnianie stabilności systemu finansowego. Tytuł VI – PRZEPISY KOŃCOWE Artykuły 73–81 ustanawiają obowiązki w zakresie współpracy i sprawozdawczości oraz warunki przetwarzania danych osobowych. Przepisy końcowe regulują też ocenę i przegląd dyrektywy, wprowadzają zmiany do dyrektywy 2009/138/WE Wypłacalność II i ustanawiają termin transpozycji dyrektywy. Określają one także adresatów i przewidują uchylenie przepisów. 4. Wpływ na budżet W ocenie skutków finansowych regulacji przedstawiono konkretne skutki dla budżetu związane z zadaniami powierzonymi EIOPA. ê 2003/41/WE 2014/0091 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejskąo funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 5347 ust. 2, art. 6255 i art. 114 ust. 195 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, ò nowy po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, ê 2003/41/WE uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ò nowy po zasięgnięciu opinii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, ê 2003/41/WE stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą ustanowioną w art. 251 Traktatu(3), a także mając na uwadze, co następuje: ò nowy (1) W dyrektywie 2003/41/WE[26] Parlamentu Europejskiego i Rady kilkakrotnie wprowadzono znaczne zmiany[27]. Ze względu na to, że konieczne są dalsze zmiany, dla zachowania przejrzystości dyrektywę tę należy przekształcić. ê 2003/41/WE motyw 1 Rzeczywisty rynek wewnętrzny usług finansowych ma kluczowe znaczenie dla wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy we Wspólnocie. ê 2003/41/WE motyw 2 (dostosowany) ð nowy (2) Dokonano znaczących osiągnięć w ustanowieniu tego rynku Rynek wewnętrznyego, pozwalając ð powinien pozwalać ï instytucjom finansowym działać w innych państwach członkowskich i zapewniaćzapewniając wysoki poziom ochrony ð uczestników i beneficjentów pracowniczych programów emerytalnych ï dla konsumentów usług finansowych. ê 2003/41/WE motyw 3 (dostosowany) Komunikat Komisji „Wprowadzanie ram dla rynków finansowych: plan działań” wskazuje na szereg działań, jakie są niezbędne w celu stworzenia rynku wewnętrznego usług finansowych, zaś Rada Europejska na swoim posiedzeniu w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. wezwała do wykonania tego planu działania do roku 2005. ê 2003/41/WE motyw 4 (dostosowany) Plan działania w zakresie usług finansowych jako pilny priorytet podkreśla potrzebę opracowania dyrektywy w sprawie nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami pracowniczych programów emerytalnych, ponieważ te instytucje są głównymi instytucjami finansowymi, które spełniają kluczową rolę w zapewnieniu integracji, efektywności i płynności rynków finansowych, ale nie podlegają spójnym, wspólnotowym ramom legislacyjnym, pozwalającym im na pełne wykorzystanie rynku wewnętrznego. ò nowy (3) Dyrektywa 2003/41/WE stanowiła pierwszy krok legislacyjny w kierunku rynku wewnętrznego pracowniczych programów emerytalnych zorganizowanego na skalę europejską. Rzeczywisty wewnętrzny rynek pracowniczych programów emerytalnych ma wciąż ogromne znaczenie dla wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w Unii Europejskiej i dla rozwiązania problemów związanych ze starzeniem się społeczeństwa w Europie. Dyrektywa pochodzi z 2003 r. i do tej pory nie wprowadzano w niej istotnych zmian, które by poddały nowoczesnemu systemowi zarządzania opartemu na analizie ryzyka także instytucje pracowniczych programów emerytalnych. ê 2003/41/WE motyw 5 (dostosowany) ð nowy (4) ð Konieczne jest podjęcie działań, które umożliwią dalszy rozwój prywatnych oszczędności emerytalnych, takich jak emerytury pracownicze. Jest to ważne ze względu na to, że systemy zabezpieczenia społecznego są pod coraz większą presją, co oznacza, że obywatele będą w coraz większym stopniu polegać na emeryturach pracowniczych jako uzupełnieniu emerytury. ï Ponieważ systemy zabezpieczenia społecznego znajdują się pod coraz silniejszą presją, ich uzupełnieniem w przyszłości będą w coraz większym stopniu pracownicze emerytury. Z tego względu nNależy rozwijać pracownicze programy emerytalne, jednakże bez podważania znaczenia emerytalnych systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie bezpiecznej, trwałej i skutecznej osłony socjalnej, która powinna zapewnić godziwy poziom życia na starość i z tego względu powinna być głównym celem wzmocnienia europejskiego modelu społecznego. ò nowy (5) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z prawami podstawowymi i z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności z prawem do ochrony danych osobowych, wolnością prowadzenia działalności gospodarczej i prawem do wysokiego poziomu ochrony konsumenta. Zgodność ta jest osiągnięta w szczególności za sprawą zapewnienia wysokiego poziomu przejrzystości świadczenia usług emerytalnych, świadomego planowania finansów osobistych i emerytury, a także ułatwienia działalności transgranicznej dla instytucji pracowniczych programów emerytalnych i przedsiębiorstw. Niniejszą dyrektywę należy wdrażać zgodnie z tymi prawami i zasadami. (6) Pomimo wejścia w życie dyrektywy 2003/41/WE utrzymują się istotne bariery ostrożnościowe, które podnoszą koszty działalności dla instytucji, które prowadzą programy emerytalne za granicą. Ponadto należy podnieść obecny minimalny poziom ochrony uczestników i beneficjentów. Jest to o tyle istotne, że znacznie wzrosła liczba Europejczyków, którzy korzystają z programów przenoszących ryzyko długowieczności i ryzyko rynkowe z instytucji lub przedsiębiorstwa oferującego program emerytalny („instytucji finansującej”) na uczestnika. Należy także zwiększyć obecny minimalny zakres informacji udzielanych uczestnikom i beneficjentom. Powyższe kwestie stanowią podstawę do zmiany dyrektywy. ê 2003/41/WE motyw 7 (7) Zasady ostrożnościowe ustanowione w niniejszej dyrektywie mają na celu zagwarantowanie zarówno wysokiego poziomu bezpieczeństwa dla przyszłych emerytów poprzez wprowadzenie rygorystycznych norm nadzoru, jak również przygotowanie zrębów skutecznego zarządzania pracowniczymi programami emerytalnymi. ê 2003/41/WE motyw 8 (8) Instytucje, które są całkowicie odrębne od jakiekolwiek instytucji finansującej i które funkcjonują na zasadzie w oparciu o własnyche środkówi finansowyche wyłącznie w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, powinny posiadać swobodę świadczenia usług oraz swobodę inwestowania, które podlegają jedynie skoordynowanym wymogom ostrożnościowym niezależnie od tego, czy te instytucje są traktowane jako osoby prawne. ê 2003/41/WE motyw 9 (9) Zgodnie z zasadą pomocniczości, państwa członkowskie ponoszą pełną odpowiedzialność za organizację swoich systemów emerytalnych, jak również za decyzję w sprawie roli każdego z trzech „filarów” systemu emerytalnego w poszczególnych państwach członkowskich. W kontekście drugiego filaru, powinny one ponosić również pełną odpowiedzialność za rolę i funkcje różnych instytucji zapewniających pracownicze świadczenia emerytalne, takich jak branżowe fundusze emerytalne, fundusze emerytalne przedsiębiorstw i zakładówy ubezpieczeń na życie. Celem niniejszej dyrektywy nie jest kwestionowanie tej prerogatywy. ê 2003/41/WE motyw 10 (10) Przepisy krajowe dotyczące udziału osób prowadzących działalność na własny rachunek w instytucjach pracowniczych programów emerytalnych różnią się. W niektórych państwach członkowskich, instytucje pracowniczych programów emerytalnych mogą działać na podstawie układów zawieranych z osobami o danym zawodzie lub należących do grup zawodów, których członkowie działają jako osoby prowadzące działalność na własny rachunek lub bezpośrednio z osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek i pracownikami najemnymi. W niektórych państwach członkowskich osoba prowadząca działalność na własny rachunek może również zostać uczestnikiem instytucji w przypadku gdy osoba prowadząca działalność na własny rachunek występuje w roli pracodawcy lub świadczy przedsiębiorstwu swoje usługi zawodowe. W niektórych państwach członkowskich osoby prowadzące działalność na własny rachunek nie mogą przystąpić do instytucji pracowniczych programów emerytalnych, o ile nie spełniają określonych wymagań, włączając te, które nakładają prawo pracy i prawo socjalne. ê 2003/41/WE motyw 11 (11) Instytucje zarządzające systemami zabezpieczenia społecznego, które są już koordynowane na poziomie wspólnotowymUnii, powinny być wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy. Jednakże należy uwzględnić specyfikę instytucji, które w poszczególnych państwach członkowskich zarządzają zarówno systemami zabezpieczenia społecznego, jak i pracowniczymi programami emerytalnymi. ê 2003/41/WE motyw 12 (12) Instytucje finansowe, które już korzystają ze wspólnotowych unijnych ram legislacyjnych, powinny, ogólnie biorąc, być wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy. Ponieważ jednak instytucje te mogą również w pewnych przypadkach oferować usługi w zakresie pracowniczych programów emerytalnych, jest ważne, aby zapewnić, że by niniejsza dyrektywa nie prowadziła do zakłóceń konkurencji. Zakłóceń takich można uniknąć, stosując wymogi ostrożnościowe niniejszej dyrektywy do działalności zakładów ubezpieczeń na życie w zakresie emerytur pracowniczych. Komisja powinna również starannie monitorować sytuację na rynku emerytur pracowniczych i oceniać możliwości rozszerzenia fakultatywnego stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do innych kontrolowanych instytucji finansowych. ê 2003/41/WE motyw 13 (13) Zmierzając do zapewnienia finansowego bezpieczeństwa systemu emerytalnego, świadczenia wypłacane przez instytucje pracowniczych programów emerytalnych powinny, ogólnie biorąc, zapewnić wypłaty emerytur dożywotnich. Możliwe są również wypłaty okresowe lub ryczałtowejednorazowe. ê 2003/41/WE motyw 14 (14) Istotne jest zapewnienie, aby osoby starsze i niepełnosprawne nie były narażone na ryzyko ubóstwa i mogły cieszyć się godziwym poziomem życia. Ważnym aspektem zwalczania ubóstwa i braku bezpieczeństwa zabezpieczenia osób starszych jest właściwe uwzględnienie poszczególnych rodzajów ryzyka biometrycznychego w ustaleniach dotyczących pracowniczych programów emerytalnych. Ustanawiając program emerytalny, pracodawcy i pracownicy lub ich odpowiedni przedstawiciele powinni rozważyć możliwość zawarcia w programuie emerytalnegoym wraz z przepisami postanowień w odniesieniu do pokrycia ryzyka długowieczności i ryzyka niezdolności do wykonywania zawodu, jak również przepisów postanowień w odniesieniu do osób pozostałych przy życiu po śmierci żywiciela. ê 2003/41/WE motyw 15 (15) Stwarzając państwom członkowskim możliwość wyłączenia z zakresu krajowego prawodawstwa wykonawczego instytucji zarządzających systemami programami, które łącznie posiadają mniej niż stu uczestników, można ułatwić nadzór w niektórych państwach członkowskich bez podważania właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego w tej dziedzinie. Jednakże to nie powinno naruszać prawa tych instytucji do mianowania, w celu zarządzania ich portfelem inwestycji i nadzoru nad ich aktywami, osób zarządzających inwestycjami i pracowników nadzorupowierników, prowadzących działalność w innym państwie członkowskim i należycie upoważnionych, nad ich aktywami. ê 2003/41/WE motyw 16 (16) Instytucje takie jak „Unterstützungskassen” w Niemczech, których uczestnicy nie posiadają uprawnień do korzystania z określonej kwoty i których interesy są chronione w ramach obowiązkowego ustawowego ubezpieczenia od niewypłacalności, powinny być wyłączone z zakresu niniejszej dyrektywy. ê 2003/41/WE motyw 17 (17) W celu ochrony uczestników i beneficjentów, instytucje pracowniczych programów emerytalnych powinny ograniczać swoją działalność do działań określonych w niniejszej dyrektywie, i takich, które z niej wynikają. ê 2003/41/WE motyw 18 (18) W przypadku upadłości instytucji finansującej, uczestnik staje w obliczu ryzyka utraty zarówno swojego miejsca pracy, jak i swoich nabytych praw emerytalnych. Stwarza to konieczność zapewnienia wyraźnego podziału między tym przedsiębiorstwem i tą instytucją oraz ustanowienia minimalnych norm ostrożnościowych w celu ochrony uczestników. ê 2003/41/WE motyw 19 (19) Występują istotne różnice w zakresie działania i nadzoru nad instytucjami pracowniczych programów emerytalnych w państwach członkowskich. W niektórych państwach członkowskich nadzór może być sprawowany nie tylko nad samą instytucją, lecz również wobec podmiotów lub przedsiębiorstw, które są upoważnione do zarządzania tymi instytucjami. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość uwzględniaćnia takąiej specyfikęi, pod warunkiem że wszystkie wymagania ustanowione w niniejszej dyrektywie są skutecznie spełnione. Państwa członkowskie powinny móc również umożliwić instytucjom ubezpieczeniowym i innym podmiotom finansowym zarządzanie instytucjami pracowniczych programów emerytalnych. ê 2003/41/WE motyw 20 (20) Instytucje pracowniczych programów emerytalnych są instytucjami świadczącymi usługi finansowe, ponoszącymi wielką odpowiedzialność za zapewnienie świadczenia z pracowniczych programów emerytalnych i z tego względu powinny spełniać niektóre minimalne normy ostrożnościowe w odniesieniu do ich działalności i warunków działania. ê 2003/41/WE motyw 21 (21) Ogromna liczba instytucji w niektórych państwach członkowskich oznacza, iż niezbędne jest pragmatyczne rozwiązanie w zakresie uprzedniego uzyskania uprzedniego zezwolenia dla tych instytucji. Jednakże w przypadku gdy instytucja pragnie zarządzać systemem programem w innym państwie członkowskim, powinno być wymagane uprzednie uzyskanie zezwolenia wydawanego przez właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego. ê 2003/41/WE motyw 36 (dostosowany) ðnowy (22) Bez uszczerbku dla krajowegoych przepisów prawa ustawodawstwa socjalnego i prawa pracy w zakresie organizacji systemów emerytalnych, włączając w to obowiązkowe uczestnictwo i wyniki układów zbiorowych, instytucje powinny mieć możliwość świadczenia swoich usług w innych państwach członkowskich ð po otrzymaniu zezwolenia właściwych władz rodzimego państwa członkowskiego instytucji ï. Powinno się im zezwalać instytucjom na przyjmowanie finansowania ze strony przedsiębiorstw mających siedzibę w innych ð którymkolwiek ï państwachie członkowskichm i na obsługię systemów programów emerytalnych z uczestnikami w więcej niż jednym państwie członkowskim. Potencjalnie prowadziłoby to do znacznych korzyści skali dla tych instytucji, poprawy konkurencyjności unijnej gospodarkiwspólnotowego przemysłu i ułatwienia mobilnośćci siły roboczej. Wymaga to wzajemnego uznawania norm ostrożnościowych. Właściwe stosowanie tych norm ostrożnościowych powinno być nadzorowane przez właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego, chyba że ustalono inaczej. ê 2003/41/WE motyw 37 ð nowy (23) Wykonywanie prawa instytucji w jednym państwie członkowskim do zarządzania pracowniczym programem emerytalnym zawartym w innym państwie członkowskim powinno w pełni respektować prawo socjalne i prawo pracy obowiązujące w przyjmującym państwie członkowskim w zakresie, w jakim odnosi się to do pracowniczych emerytur, na przykład definicjai i płatność wypłaty świadczeń emerytalnych oraz warunki zbywalności warunków możliwości przenoszenia praw emerytalnych. ð Należy doprecyzować zakres zasad ostrożnościowych, aby zagwarantować pewność prawa w odniesieniu do działalności transgranicznej instytucji. ï ò nowy (24) Instytucje powinny mieć możliwość przenoszenia programów emerytalnych do innych instytucji w innych państwach Unii, aby ułatwić organizację świadczenia emerytur pracowniczych w skali Unii. Przeniesienie powinno odbywać się pod warunkiem otrzymania zezwolenia od właściwych władz w rodzimym państwie członkowskim instytucji przyjmującej program emerytalny („instytucji przyjmującej”). O ile krajowe przepisy prawa socjalnego i prawa pracy dotyczące systemów emerytalnych nie stanowią inaczej, przeniesienie i jego warunki powinny podlegać uprzedniej zgodzie uczestników i beneficjentów lub, w stosownych przypadkach, ich przedstawicieli. ê 2003/41/WE motyw 26 (25) Rozsądne wyliczenie rezerw technicznych jest istotnym warunkiem w celu dla zapewnienia, iż zobowiązania z tytułu świadczeń emerytalnych mogą być zrealizowane. Rezerwy techniczne należy wyliczać na podstawie uznanych metod aktuarialnych i poświadczonych przez uprawnione osoby. Maksymalne oprocentowanie powinno być wybrane rozsądnie zgodnie z wszelkimi odpowiednimi przepisami krajowymi. Minimalna kwota rezerw technicznych powinna być zarówno wystarczająca w odniesieniu do świadczeń już wypłacanych beneficjentom, którym nadal będą wypłacane świadczenia, jak również odzwierciedlać zobowiązania, jakie wynikają z należnych uczestnikom praw emerytalnych. ê 2003/41/WE motyw 27 (26) Rodzaje ryzyka objęte ubezpieczeniem pokrywane przez instytucje różnią się znacznie między poszczególnymi państwami członkowskimi. Z tego względu rodzime państwo członkowskie powinno mieć możliwość ustanowienia dodatkowych zasad wyliczeania rezerw technicznych, podlegających dodatkowym i, bardziej szczegółowymch zasadom niż ustanowione w niniejszej dyrektywie. ê 2003/41/WE motyw 28 (27) Wystarczające i właściwe aktywa w celu dla pokrycia rezerw technicznych chronią interesy uczestników i beneficjentów programu emerytalnego w przypadku gdy instytucja finansująca staje się niewypłacalna. W szczególności, w przypadkach działalności transgranicznej, wzajemne uznawanie zasad nadzoru stosowanych w państwach członkowskich wymaga pełnego stałego finansowania rezerw technicznych. ê 2003/41/WE motyw 29 (28) W przypadku gdy instytucja nie prowadzi działalności transgranicznej, państwa członkowskie powinny zezwolić na niepełne finansowanie, pod warunkiem że opracowany zostanie właściwy plan przywrócenia pełnego finansowania bez uszczerbku dla wymagań dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżeania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy[28]. ê 2003/41/WE motyw 30 (29) W wielu przypadkach, możliwe jest, aby instytucja finansująca, a nie sama instytucja, pokrywała zarówno każde ryzyko biometryczne lub gwarantowała niektóre świadczenia lub wyniki w zakresie inwestowania. Jednakże w niektórych przypadkach, to sama instytucja zapewniająca takie pokrycie lub gwarancje, zaś zobowiązania instytucji finansującej sprowadzają się, ogólnie biorąc, do opłacenie opłacania niezbędnych składek. W takich okolicznościach, oferowane produkty są podobne do oferowanych przez zakłady ubezpieczeń na życie i dane instytucje powinny posiadać co najmniej takie same dodatkowe fundusze własne, jak zakłady ubezpieczeń na życie. ê 2003/41/WE motyw 31 (30) Instytucje są inwestorami działającymi długookresowo. Umorzenie aktywów tych instytucji nie może zazwyczaj być dokonane w innym celu niż dla zapewnienia świadczeń emerytalnych. Ponadto, w celu właściwej ochrony praw uczestników i beneficjentów, instytucje powinny mieć swobodę wyboru alokacji aktywów, który ściśle odpowiada rodzajowi i okresowi trwania ich pasywów zobowiązań. Te aspekty wymagają skutecznego nadzoru i podejścia do zasad inwestowania, zapewniających instytucjom dostateczną elastyczność w decydowaniu w sprawie najbardziej bezpiecznej i skutecznej polityki inwestycyjnej oraz zobowiązujących je do działania w sposób rozważny. Z tego względu zgodność z „regułą zasadą „przezornej osoby ostrożnego inwestora” wymaga polityki inwestycyjnej dostosowanej do struktury uczestnictwa pojedynczych instytucji pracowniczych programów emerytalnych. ê 2003/41/WE motyw 6 (dostosowany) (31) Niniejsza dyrektywa stanowi zatem pierwszy krok w kierunku rynku wewnętrznego pracowniczych programów emerytalnych zorganizowanego na skalę europejską. Ustalając „regułę zasadę „przezornej osoby ostrożnego inwestora” jako podstawową zasadę w odniesieniu do inwestycji kapitałowych i stwarzając możliwość działania instytucjom ponad granicami, zachęca się do zmiany kierunków oszczędzania w sektorze pracowniczych programów emerytalnych, przyczyniając się w ten sposób do postępu gospodarczego i społecznego. ê 2003/41/WE motyw 32 (dostosowany) (32) Metody i praktyki nadzoru w państwach członkowskich różnią się. Z tego względu państwom członkowskim należy przyznać pewną swobodę w zakresie konkretnych reguł inwestowania, jakie chcą nałożyć na instytucje działające na ich terytorium. Jednakże reguły te nie mogą Ö powinny Õ ograniczyć swobodnego przepływu kapitału, chyba że są uzasadnione względami ostrożnościowymi. ê 2003/41/WE motyw 33 (dostosowany) ð nowy (33) Jako inwestorzy długookresowi o niskim ryzyku płynności, instytucje pracowniczych programów emerytalnych są w stanie inwestować w niepłynne aktywa, takie jak akcje, oraz, w ramach rozsądnych limitów, ð w instrumenty o długoterminowym profilu ekonomicznym, które nie znajdują się w obrocie na rynkach regulowanych, na wielostronnych platformach obrotu ani na zorganizowanych platformach obrotu ï na rynkach kapitałowych obarczonych ryzykiem. Mogą one również korzystać z międzynarodowej dywersyfikacji. Z tego względu inwestowanie w akcje, rynki kapitałowe obarczone ryzykiem i Ö w Õ walutyach inneych od tych, w których wyrażone są pasywa, ð oraz w instrumenty o długoterminowym profilu ekonomicznym, które nie znajdują się w obrocie na rynkach regulowanych, na wielostronnych platformach obrotu ani na zorganizowanych platformach obrotu, ï nie powinno być ograniczone względami innymi niż ostrożnościowe. ò nowy (34) Pojęcie instrumentów o długoterminowym profilu ekonomicznym należy rozumieć szeroko. Są to niezbywalne papiery wartościowe, dlatego nie posiadają płynności, jaką zapewniają rynki wtórne. Często wymagają zaangażowania na czas określony, co ogranicza ich zbywalność. Do instrumentów tych należy zaliczać udziały kapitałowe, papiery dłużne w przedsiębiorstwach nienotowanych na rynkach regulowanych oraz udzielone im pożyczki. Do przedsiębiorstw nienotowanych na rynkach regulowanych należą projekty infrastrukturalne, nienotowane na rynkach regulowanych spółki nastawione na wzrost, nieruchomości i inne aktywa, które mogą nadawać się do celów inwestycji długoterminowych. Niskoemisyjne i odporne na zmiany klimatu projekty infrastrukturalne często są aktywami nienotowanymi na rynkach regulowanych, a finansowanie takich projektów zależy od kredytów długoterminowych. ê 2003/41/WE motyw 34 (dostosowany) Jednakże w przypadku gdy instytucja prowadzi działalność transgranicznej, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą zwrócić się do niej, aby stosowała limity w odniesieniu do inwestycji w akcje oraz podobne aktywa będące przedmiotem obrotu na rynku regulowanym, akcje i inne instrumenty emitowane przez to samo przedsiębiorstwo lub aktywa denominowane w walutach, których kursy nie zmieniają się w tym samym kierunku pod warunkiem że reguły takie stosuje się również do instytucji mających siedzibę w przyjmującym Państwie Członkowskim. ê 2003/41/WE motyw 35 (dostosowany) Ograniczenia w odniesieniu do swobodnego wyboru przez instytucje zatwierdzonych zarządzających aktywami i osób nadzorujących ograniczają konkurencję na rynku wewnętrznym i dlatego powinny być eliminowane. ò nowy (35) Należy zezwolić instytucjom na inwestowanie w innych państwach członkowskich zgodnie z przepisami ich rodzimych państw członkowskich, co obniży koszty działalności transgranicznej. Przyjmujące państwa członkowskie nie powinny mieć zatem prawa do nakładania dodatkowych wymagań dotyczących inwestowania na instytucje zlokalizowane w innych państwach członkowskich. (36) Niektóre rodzaje ryzyka można właściwie uwzględnić jedynie poprzez wymogi dotyczące zarządzania, natomiast nie można ich ograniczyć przy użyciu wymagań ilościowych wyrażonych w postaci rezerw technicznych i wymagań dotyczących finansowania. Dla odpowiedniego zarządzania ryzykiem zasadnicze znaczenie ma zatem zapewnienie skutecznego systemu zarządzania. Systemy te muszą być współmierne do charakteru, skali i złożoności działalności. (37) Polityka wynagrodzeń, która zachęca do podejmowania nadmiernego ryzyka, może podważać należyte i skuteczne zarządzanie ryzykiem w instytucjach. Zasady polityki wynagrodzeń i wymogi dotyczące podawania jej do wiadomości publicznej, które mają zastosowanie do innych rodzajów instytucji finansowych w Unii, powinny stosować się także do instytucji, mając jednak na uwadze szczególną strukturę zarządzania instytucji w porównaniu z innymi rodzajami instytucji finansowych. Należy także uwzględnić wielkość, charakter, zakres i złożoność działalności instytucji. (38) Kluczowa funkcja jest wewnętrzną zdolnością wykonywania poszczególnych zadań z zakresu zarządzania. Instytucje powinny mieć wystarczający potencjał, aby posiadać funkcję zarządzania ryzykiem, funkcję audytu wewnętrznego oraz, w stosownych przypadkach, funkcję aktuarialną. Określenie konkretnej kluczowej funkcji nie stanowi dla instytucji przeszkody w swobodnym decydowaniu o sposobie zorganizowania w praktyce tej kluczowej funkcji, chyba że przepisy niniejszej dyrektywy stanowią inaczej. Nie powinno to prowadzić do wprowadzenia nadmiernie uciążliwych wymogów, należy bowiem uwzględniać charakter, skalę i złożoność działalności instytucji. (39) Wszystkie osoby pełniące kluczowe funkcje powinny mieć odpowiednie kompetencje i cieszyć się dobrą reputacją. Niemniej tylko osoby pełniące kluczowe funkcje powinny być objęte wymogiem powiadamiania właściwych władz. (40) Ponadto w mniejszych instytucjach o niższym stopniu złożoności jedna osoba lub jednostka organizacyjna powinna mieć możliwość wykonywania więcej niż jednej kluczowej funkcji, z wyjątkiem funkcji audytu wewnętrznego. Osoba lub jednostka organizacyjna pełniąca daną kluczową funkcję nie może być jednak osobą lub jednostką pełniącą podobną kluczową funkcję w instytucji finansującej; niemniej należy dopuścić przyznawanie przez władze właściwe wyłączeń na podstawie wielkości, charakteru, zakresu i złożoności działalności instytucji. (41) Ważne jest, by instytucje poprawiły zarządzanie ryzykiem, tak by można było właściwie zrozumieć ich potencjalne słabe punkty w odniesieniu do stabilności programu emerytalnego i omówić je z właściwymi władzami. W ramach swojego systemu zarządzania ryzykiem instytucje powinny przedstawiać oszacowanie ryzyka dotyczącego ich działalności związanej z emeryturami. Oszacowanie to należy także udostępniać właściwym władzom. W dokumencie tym instytucje powinny zawierać m.in. opis jakościowy głównych elementów określających ich pozycję płynności zgodnie z prawem krajowym, skuteczność ich systemu zarządzania ryzykiem oraz zdolność do spełnienia wymagań dotyczących rezerw technicznych. Oszacowanie powinno obejmować nowe lub pojawiające się rodzaje ryzyka związane ze zmianą klimatu, wykorzystaniem zasobów i œrodowiskiem. ê 2003/41/WE motyw 22 (42) Każde państwo członkowskie powinno wymagać, aby każda instytucja znajdująca się na jego terytorium sporządzała roczne sprawozdaniea finansowe i roczne sprawozdaniea, uwzględniające każdy program emerytalny obsługiwany przez instytucję i, gdzie jest to właściwe w stosownych przypadkach, roczne sprawozdanie finansowe i roczne sprawozdania w odniesieniu do każdego programu emerytalnego. Roczne sprawozdania finansowe i roczne sprawozdania, przedstawiające prawdziwy i rzetelny obraz aktywów i pasywów instytucji oraz sytuację finansową, biorąc pod uwagę każdy program emerytalny zarządzany przez instytucję i należycie zatwierdzony przez uprawnioną osobę, są istotnym źródłem informacji dla uczestników i beneficjentów systemu programu oraz właściwych władz. W szczególności, umożliwiają one właściwym władzom monitorowanie solidności finansowej instytucji i oceny, na ile ta instytucja jest w stanie wywiązać się ze wszystkich zobowiązań umownych. ê 2003/41/WE motyw 24 (43) Polityka inwestycyjna instytucji jest decydującym czynnikiem zarówno dla bezpieczeństwa, jak i realizacji dostępności cenowej pracowniczych emerytur pracowniczych. Dlatego instytucje powinny sporządzać opracować oświadczenie o zasadach inwestowania i dokonywać ich przeglądu przynajmniej raz na trzy lata oceny zasad inwestowania. Powinny być one udostępniane właściwym władzom oraz, na żądanie, uczestnikom i beneficjentom każdego programu emerytalnego. ò nowy (44) Należy zezwolić instytucjom, by powierzały zarządzanie nimi, w całości lub w części, innym podmiotom działającym na ich rzecz. Instytucje, które zlecają w drodze outsourcingu kluczowe funkcje lub inną działalność, powinny pozostać w pełni odpowiedzialne za wykonanie wszystkich swoich zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy. (45) Należy wzmocnić zadania w zakresie przechowywania i nadzoru związane z aktywami instytucji, doprecyzowując role i zadania depozytariusza. Wymóg wyznaczenia depozytariusza powinien dotyczyć tylko instytucji prowadzących programy, których uczestnicy i beneficjenci ponoszą wszystkie rodzaje ryzyka. ê 2003/41/WE motyw 23 (dostosowany) Właściwa informacja dla uczestników i beneficjentów programu emerytalnego jest kluczowa. Ma to szczególne znaczenie przy żądaniu informacji dotyczących solidności finansowej instytucji, zasad umownych, świadczeń i aktualnego finansowania należnych emerytur, polityki inwestycyjnej i zarządzania ryzykiem oraz kosztami. ò nowy (46) Instytucje powinny udzielać przyszłym uczestnikom, uczestnikom i beneficjentom jasnych i adekwatnych informacji, aby pomóc im w podejmowaniu decyzji dotyczących ich emerytur oraz by zapewnić wysoki poziom przejrzystości w różnych fazach programu: przed zapisaniem się do programu, w okresie uczestnictwa (w tym przed przejściem na emeryturę) oraz po przejściu na emeryturę. W szczególności należy udzielać informacji dotyczących nabytych uprawnień emerytalnych, planowanego poziomu świadczeń emerytalnych, ryzyka i gwarancji oraz kosztów. Jeżeli uczestnicy ponoszą ryzyko inwestycyjne, zasadnicze znaczenie mają także dodatkowe informacje o profilu inwestycyjnym, dostępnych opcjach i o wynikach osiągniętych w przeszłości. (47) Przed przystąpieniem do programu przyszli uczestnicy powinni otrzymać wszystkie informacje niezbędne do podjęcia świadomego wyboru, takie jak informacje o możliwościach zrezygnowania z niektórych opcji, o składkach, kosztach i opcjach inwestycyjnych, w zależności od przypadku. (48) Dla uczestników instytucji, którzy nie przeszli jeszcze na emeryturę, instytucje powinny sporządzać standardowe zestawienia świadczeń emerytalnych zawierające najważniejsze informacje dotyczące danej osoby, a także ogólne informacje o programie emerytalnym. Zestawienie świadczeń emerytalnych powinno mieć standardowy format, aby ułatwić zrozumienie, jak świadczenia emerytalne kształtują się w czasie w różnych programach emerytalnych. Sprzyjałoby to mobilności pracowników. (49) Instytucje powinny z dostatecznym wyprzedzeniem przed przejściem na emeryturę informować uczestników o możliwościach wypłaty ich świadczeń. Jeżeli świadczenie emerytalne nie jest wypłacane w postaci renty dożywotniej, uczestnicy zbliżający się do przejścia na emeryturę powinni otrzymać informację o dostępnych produktach w zakresie wypłaty świadczeń, aby ułatwić planowanie finansowe emerytury. (50) W fazie wypłaty świadczeń emerytalnych beneficjenci powinni nadal otrzymywać informacje o swoich świadczeniach i odpowiednich opcjach wypłaty. Ma to szczególnie znaczenie w przypadku, gdy beneficjenci ponoszą znaczne ryzyko inwestycyjne w fazie wypłaty. (51) Właściwe władze powinny wykonywać swoje uprawnienia, mając na uwadze nadrzędny cel, jakim jest ochrona uczestników i beneficjentów. (52) W poszczególnych państwach członkowskich nadzór ostrożnościowy ma różny zakres. Może to powodować problemy, jeżeli instytucja musi przestrzegać przepisów ostrożnościowych swojego rodzimego państwa członkowskiego, a jednocześnie spełniać wymogi prawa socjalnego i prawa pracy swojego przyjmującego państwa członkowskiego. Precyzyjne wskazanie, które obszary należy zaliczać do nadzoru ostrożnościowego do celów niniejszej dyrektywy, zmniejsza niepewność prawa i związane z nią koszty transakcyjne. (53) Wewnętrzny rynek instytucji wymaga wzajemnego uznawania norm ostrożnościowych. Właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego instytucji powinny nadzorować przestrzeganie tych norm przez instytucję. Państwa członkowskie powinny przyznać właściwym władzom uprawnienia niezbędne do stosowania środków prewencyjnych lub naprawczych w przypadku gdy instytucje naruszają wymogi niniejszej dyrektywy. ê 2003/41/WE motyw 25 (dostosowany) W celu spełnienia ich ustawowych funkcji, właściwe władze powinny być wyposażone w odpowiednie prawa do informacji i uprawnienia do interwencji w odniesieniu do instytucji i osób, które rzeczywiście nimi zarządzają. W przypadku gdy instytucja pracowniczych programów emerytalnych przekazuje funkcje o istotnym znaczeniu takie jak zarządzanie inwestycjami, technologie informacyjne lub rachunkowość do innych przedsiębiorstw (nabywanie usług u zewnętrznych kontrahentów), powinno być możliwe rozszerzenie prawa do informacji i uprawnień do interwencji w celu objęcia nimi funkcji nabywania usług u zewnętrznych kontrahentów, aby sprawdzić, czy te działania są prowadzone zgodnie z zasadami nadzoru. ò nowy (54) Celem zapewnienia efektywnego nadzoru nad działaniami zlecanymi w drodze outsourcingu, w tym w drodze dalszego outsourcingu, konieczne jest, by właściwe władze miały, niezależnie od tego, czy zleceniobiorca jest jednostką regulowaną, dostęp do wszystkich istotnych danych posiadanych przez zleceniobiorcę, a także prawo do przeprowadzania kontroli na miejscu. Celem uwzględnienia zmian zachodzących na rynku oraz zagwarantowania, że warunki zlecania działań w drodze outsourcingu są stale przestrzegane, instytucje powinny informować właściwe władze przed zleceniem w drodze outsourcingu lub istotnych rodzajów działalności. (55) Należy wprowadzić przepisy dotyczące wymiany informacji między właściwymi władzami a innymi władzami lub organami, które mają za zadanie zwiększanie stabilności systemu finansowego lub zamykanie programów emerytalnych. Konieczne jest zatem określenie warunków, przy spełnieniu których tego rodzaju wymiana informacji powinna być możliwa. Jeśli informacje mogą być ujawnione wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych władz, władze te powinny też mieć w stosownych przypadkach możliwość uzależnienia swojej zgody od spełnienia ściśle określonych warunków. (56) Przetwarzanie danych osobowych prowadzone w państwach członkowskich w ramach niniejszej dyrektywy i pod nadzorem właściwych władz reguluje dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[29]. Przetwarzanie danych osobowych prowadzone przez Europejskie Urzędy Nadzoru na podstawie niniejszej dyrektywy i pod nadzorem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych reguluje rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady[30]. Przetwarzanie danych osobowych prowadzone w ramach niniejszej dyrektywy, takie jak wymiana lub przekazywanie danych osobowych przez właściwe władze, powinno każdorazowo przebiegać zgodnie z krajowymi przepisami wdrażającymi dyrektywę 95/46/WE, a każda wymiana lub każde przekazanie informacji przez Europejskie Urzędy Nadzoru powinny przebiegać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001. (57) Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego pracowniczych programów emerytalnych organizowanych w skali europejskiej, Komisja powinna, po konsultacji z EIOPA, dokonać przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy i złożyć sprawozdanie z tego przeglądu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie cztery lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. W ramach tego przeglądu należy ocenić w szczególności stosowanie przepisów dotyczących obliczania rezerw technicznych, finansowania rezerw technicznych, ustawowych funduszy własnych, marginesów wypłacalności, reguł inwestowania i wszystkich innych aspektów związanych z sytuacją w zakresie wypłacalności finansowej instytucji. (58) Aby zapewnić uczciwe warunki konkurencji między instytucjami, należy przedłużyć do dnia 31 grudnia 2022 r. okres przejściowy, w którym zakłady ubezpieczeń podlegające dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE[31] będą mogły prowadzić działalność związaną z pracowniczymi programami emerytalnymi zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 4 dyrektywy 2009/138/WE. Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2009/138/WE. (59) W celu uszczegółowienia wymagań określonych w niniejszej dyrektywie należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do doprecyzowania polityki wynagrodzeń, oszacowania ryzyka związanego z emeryturami i zestawienia świadczeń emerytalnych. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. ê 2003/41/WE motyw 38 (dostosowany) W przypadku gdy system ma charakter zamknięty, przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się indywidualnie do tego systemu. ê 2003/41/WE motyw 39 (dostosowany) Istotne jest, aby ustanowić przepisy o współpracy między właściwymi władzami Państw Członkowskich w celach nadzoru oraz tymi władzami i Komisją w innych celach. Do celów wykonania ich zadań i wniesienia wkładu do zgodnego i terminowego stosowania niniejszej dyrektywy, właściwe władze powinny przekazywać sobie informacje niezbędne w celu stosowania przepisów niniejszej dyrektywy. Komisja wyraziła swój zamiar utworzenia komitetu inspektorów, aby zachęcić do współpracy, koordynacji i wymiany poglądów między właściwymi władzami krajowymi i wspierania zgodnego stosowania niniejszej dyrektywy. ê 2003/41/WE motyw 40 (60) Ponieważ cel proponowanych działań, a mianowicie ustalenie wspólnotowychunijnych ram prawnych, obejmujących instytucje pracowniczych programów emerytalnych, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie, natomiast i działając w ten sposób może, ze względu na zakres i wyniki działań, zostać lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowymUnii, WspólnotaUnia może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. ò nowy (61) Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających[32] państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy prawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione. (62) Zobowiązanie do transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego należy ograniczyć do tych przepisów, które stanowią merytoryczną zmianę w porównaniu z wcześniejszymi dyrektywami. Zobowiązanie do transpozycji przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z wcześniejszych dyrektyw. (63) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i rozpoczęcia stosowania dyrektyw określonych w załączniku I część B, ê 2003/41/WE PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: ò nowy Tytuł I PRZEPISY OGÓLNE ê 2003/41/WE Artykuł 1 Przedmiot Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady podejmowania i prowadzenia działalności prowadzonej przez instytucje pracowniczych programów emerytalnych. Artykuł 2 Zakres 1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do instytucji pracowniczych programów emerytalnych. W przypadku gdy zgodnie z prawem krajowym instytucje pracowniczych programów emerytalnych nie posiadają osobowości prawnej, państwa członkowskie stosują niniejszą dyrektywę albo do tych instytucji albolub, z zastrzeżeniem ust. 2, do tych upoważnionych podmiotów, które są odpowiedzialne za zarządzeanie tymi systemamiinstytucjami i działają w ich imieniuna ich rzecz. 2. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do: ê 2003/41/WE (dostosowany) a) instytucji zarządzających systemami zabezpieczenia społecznego, objętych rozporządzeniem (WEWG) nr 1408/71[33] 883/2004[34] i rozporządzeniem Ö Parlamentu Europejskiego i Rady Õ (WEWG) nr 574/72[35] 987/2009[36]; ê 2011/61/UE art. 62 pkt 1 b) instytucji, objętych dyrektywą 73/239/EWG[37], 85/611/EWG[38], 93/22/EWG[39], 2000/12/WE[40] i 2002/83/WE[41] 2004/39/WE[42], 2009/65/WE[43], 2009/138/WE, 2011/61/UE[44] i 2013/36/UE[45]; ê 2003/41/WE c) instytucji działających na zasadzie finansowania repartycyjnego; d) instytucji, w których pracownicy instytucji finansujących nie posiadają uprawnień do świadczeń i w których instytucja finansująca może umarzać aktywa w dowolnym czasie i niekoniecznie wywiązujeywać się ze swoich zobowiązań z tytułu płatności świadczeń emerytalnych; e) przedsiębiorstw stosujących systemy księgowania rezerw księgowych w celu wypłaty świadczeń emerytalnych swoim pracownikom. Artykuł 3 Zastosowanie do instytucji obsługujących systemy zabezpieczenia społecznego Instytucje pracowniczych programów emerytalnych, które obsługują również obowiązkowe systemy programy emerytalne związane z zatrudnieniem, traktowane jako programy w ramach systemyów zabezpieczenia społecznego, objęte rozporządzeniami (WEWG) nr 1408/71 883/2004 i (WEWG) nr 574/72 987/2009, objęte są niniejszą dyrektywą w odniesieniu do ich nieobligatoryjnej działalności w zakresie pracowniczych programów emerytalnych. W takim przypadku wyodrębnia się pasywa i odpowiadające im aktywa wyodrębnia się i nie jest możliwe przeniesienie ich do obowiązkowych systemów programów emerytalnych, które są traktowane jako programy w ramach systemyów zabezpieczenia społecznego, ani lub odwrotnie. Artykuł 4 Dobrowolnye wniosek zastosowanie do instytucji objętych dyrektywą 2002/83/WE 2009/138/WE ê 2003/41/WE (dostosowany) Rodzime państwo członkowskie może wybrać stosowanie przepisów art. 9–16 i art. 18–20 Ö 9–15, art. 20–24 ust. 2, art. 25–29, 31–53 i 55–71 Õ niniejszej dyrektywy do działalności w zakresie pracowniczych programów emerytalnych prowadzonej przez zakładuy ubezpieczeń Ö na życie Õ objęte dyrektywą 2009/138/WE w zakresie pracowniczych programów emerytalnych, objętych dyrektywą 2002/83/WE . W takim przypadku wszystkie aktywa i pasywa odpowiadające wymienionej działalności są wyodrębnione, zarządzane i tworzone odrębnie od innej działalności zakładów ubezpieczeń Ö na życie Õ, bez możliwości przeniesienia. W takim przypadku i tylko o ile dotyczy to działalności związanej z prowadzeniem ich pracowniczegoych programuów emerytalnegoych, zakłady ubezpieczeń Ö na życie Õ nie są objęte art. 20–26, art. 31 i art. 36 Ö 76–86, art. 132, art. 134 ust. 2, art. 173, art. 185 ust. 5, art. 185 ust. 7 i 8 i art. 209 Õ dyrektywy 2002/83/WE 2009/138/WE. Rodzime państwo członkowskie zapewnia, żeby albo w ramach działań nadzorczych właściwe władze albo władze odpowiedzialne za nadzór nad zakładami ubezpieczeń Ö na życie Õ, objętychmi dyrektywą 2002/83/WE 2009/138/WE, jako część ich działań nadzorczych, weryfikująowały wyraźne rozdzielenie odpowiedniej działalności w zakresie pracowniczych programów emerytalnych. Artykuł 5 Instytucje niskich emerytur i systemy ustawowe Z wyjątkiem art. 19 Ö 34–37 Õ , państwa członkowskie mogą nie stosować niniejszej dyrektywy w całości lub w części, do jakiejkolwiek instytucji znajdującej się na ich terytorium, która obsługuje programy emerytalne, w których uczestniczy łącznie mniej niż 100 uczestników. Z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2 takim instytucjom należy Ö przyznaje się Õ jednak przyznać prawo stosowania niniejszej dyrektywy na zasadzie dobrowolności. Art. 20 12 można stosować jedynie pod warunkiem że stosuje się wszystkie inne przepisy niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie mogą nie stosować art. 9-17 Ö 1–8, art. 12, 20 i 34–37 Õ do instytucji, któryche prowadzą prowadzących pracownicze programy emerytalne, które są stworzone na podstawie statutu, zgodnie z ustawodawstwem, i są gwarantowane przez władze publiczne. Art. 20 12 można stosować jedynie pod warunkiem że stosuje się wszystkie inne przepisy niniejszej dyrektywy. ê 2003/41/WE Artykuł 6 Definicje Do celów niniejszej dyrektywy: a) „instytucja pracowniczych programów emerytalnych” lub „instytucja” oznacza instytucję niezależnie od jej formy prawnej, działającą na bazie kapitałowej, ustanowioną niezależnie od jakiejkolwiek instytucji finansującej lub organizacji handlowej branżowej w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych w kontekście działalności zawodowej na podstawie porozumienia lub umowy uzgodnionej: – indywidualnie lub zbiorowo między pracodawcą (pracodawcami) a pracownikiem (pracownikami) lub ich odpowiednimi przedstawicielami, lub – z osobami prowadzącymi działalność na własny rachunek zgodnie z ustawodawstwem rodzimego i przyjmującego państwa członkowskiego, i która prowadzi działalność bezpośrednio z nich wynikającą; b) „program emerytalny” oznacza umowę, porozumienie, umowę powierniczą lub reguły określające, które świadczenia emerytalne są przyznawane i na jakich warunkach; ê 2003/41/WE (dostosowany) ð nowy c) „instytucja finansująca” oznacza każde przedsiębiorstwo lub inny podmiot, niezależnie od tego, czy obejmuje lub składa się z jedneją lub więcej osób prawnych lub fizycznych lub składa się z takich osób, które pełnią funkcję pracodawcy lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek lub jakkolwiek ich połączenia i które wpłacają składki do instytucji pracowniczych programów emerytalnych ð który na podstawie przepisów krajowych jest prawnie zobowiązany do oferowania programu emerytalnego lub dobrowolnie się do tego zobowiązuje; ï ê 2003/41/WE d) „świadczenia emerytalne” oznaczają świadczenia wypłacane w zależności od osiągniętegocia lub przewidywanego osiągnięcia emerytury lub, gdy są one uzupełnieniem tych świadczeń i świadczone dodatkowo, w formie wypłat z tytułu śmierci, niepełnosprawności lub zaprzestania zatrudnienia lub w formie zapomóg lub usług w razie choroby, ubóstwa lub śmierci. W celu zapewnienia bezpieczeństwa finansowego na emeryturze, świadczenia te przyjmują zazwyczaj formę dożywotnich wypłat. Mogą to być również wypłaty dokonywane na okresy przejściowe okresowo lub jako ryczałt jednorazowo; e) „uczestnik” oznacza osobę, której działalność zawodowa uprawnia lub uprawni jego/ją do świadczeń emerytalnych zgodnie z przepisami postanowieniami programu emerytalnego; f) „beneficjent” oznacza osobę otrzymującą świadczenia emerytalne; g) „właściwe władze” oznaczają krajowe władze wyznaczone do wykonywania zadań przewidzianych w niniejszej dyrektywie; h) „biometryczne rodzaje ryzyka” oznaczają rodzaje ryzyka związane ze śmiercią, niepełnosprawnością i długowiecznością; ê 2003/41/WE (dostosowany) ð nowy i) „rodzime państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, ð w którym instytucja otrzymała zezwolenie lub jest zarejestrowana oraz w którym znajduje się jej zarząd. Zarząd mieści się w miejscu, w którym organ decyzyjny instytucji podejmuje główne strategiczne decyzje; ïw którym instytucja posiada swoją siedzibę statutową i zarząd lub, jeśli nie posiada siedziby statutowej, zarząd; ê 2003/41/WE (dostosowany) ð nowy j) „przyjmujące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, którego przepisy prawa socjalnego i prawoa pracy odnoszące się do pracowniczych programów emerytalnych stosuje się do relacji między instytucjami finansującymi i uczestnikami. ð lub beneficjentami ï; ò nowy k) „instytucja przenosząca” oznacza instytucję przenoszącą cały program emerytalny lub jego część do instytucji w innym państwie członkowskim; l) „instytucja przyjmująca” oznacza instytucję przyjmującą cały program emerytalny lub jego część od instytucji w innym państwie członkowskim; m) „rynek regulowany” oznacza wielostronny system w Unii w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia (UE) nr …/… [MiFIR]; n) „wielostronna platforma obrotu” oznacza wielostronny system w Unii w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia (UE) nr …/… [MiFIR]; o) „zorganizowana platforma obrotu” oznacza system lub platformę w Unii, o których mowa art. 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia (UE) nr …/… [MiFIR]; p) „trwały nośnik informacji” oznacza instrument pozwalający uczestnikowi lub beneficjentowi na przechowywanie informacji kierowanych osobiście do tego uczestnika lub beneficjenta w sposób, który umożliwia przyszłe korzystanie z tych informacji przez okres czasu odpowiedni do ich celów i który pozwala na niezmienione odtworzenie przechowywanej informacji; q) „kluczowa funkcja” w systemie zarządzania oznacza wewnętrzną zdolność do wykonywania praktycznych zadań; do systemu zarządzania należą funkcje: zarządzania ryzykiem, audytu wewnętrznego oraz w przypadkach, w których instytucja zaciąga zobowiązania finansowe lub ustanawia rezerwy techniczne, także funkcja aktuarialna. ê 2003/41/WE (dostosowany) ð nowy Artykuł 7 Działalność instytucji Każde Państwoa członkowskie wymagają, aby instytucje znajdujące się na jego terytorium ich terytoriach ograniczyły swojeą działanialność do czynności związanych ze emeryturami i świadczeniami emerytalnymi oraz działańlności z nichej wynikającychej. W przypadku gdy zgodnie z art. 4 zakład ubezpieczeń Ö na życie Õ prowadzi działalność w zakresie pracowniczegoych programuów emerytalnegoych poprzez wyodrębnienie swoich aktywów i pasywów, wyodrębnione aktywa i pasywa ogranicza zastrzega się do działań związanych ze emeryturami i świadczeniami emerytalnymi oraz działańlności z nich wynikającychej. Artykuł 8 Prawne rozdzielenie instytucji finansujących i instytucji pracowniczych programów emerytalnych Każde Państwoa członkowskie zapewniają prawne rozdzielenie instytucji finansującej i instytucji pracowniczych programów emerytalnych w celu ochrony aktywów instytucji w interesie uczestników i beneficjaentów w razie upadłości instytucji finansującej. Artykuł 9 Warunki działania ð Rejestracja lub zezwolenie ï 1. Każde Państwoa członkowskie, w odniesieniu do każdej instytucji znajdującej się na jego terytorium ich terytoriach, zapewniają, żeaby: ê2010/78/UE art. 4 pkt 1 lit. a) (dostosowany) a) instytucja jest była zarejestrowana w krajowym rejestrze przez właściwye organ nadzorczywładze lub zatwierdzonaotrzymała Ö od nich Õ zezwolenie; w przypadku działalności transgranicznej, określonej w art. 1220, rejestr wskazuje również państwa członkowskie, w których działa dana instytucja; informacje te są przekazywane Europejskiemu Urzędowi Nadzoru (Europejskiemu Urząd Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (zwanyemu dalej „EUNUiPPEEIOPA”) ustanowionemu rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010[46], który publikuje je na swojej stronie internetowej;. ê 2003/41/WE (dostosowany) b) instytucja jest prowadzona skutecznie przez osoby o nieposzlakowanej opinii, które posiadają odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe lub zatrudniają doradców o odpowiednich kwalifikacjach i doświadczeniu zawodowym; ò nowy Artykuł 10 Reguły programu emerytalnego ê 2003/41/WE c) W odniesieniu do każdej instytucji znajdującej się na ich terytoriach państwa członkowskie zapewniają, aby właściwie ustanowione reguły, dotyczące funkcjonowania danego programu emerytalnego, prowadzonego przez instytucję, zostały wprowadzone i członkowie zostali w sposób dostateczny poinformowani o tych regułach;. ê 2003/41/WE (dostosowany) d) wszystkie rezerwy techniczne są wyliczane i poświadczone przez aktuariusza lub, jeśli nie przez aktuariusza, to przez innego specjalistę w tej dziedzinie, w tym biegłego rewidenta, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, na podstawie metod aktuarialnych uznanych przez właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego; ò nowy Artykuł 11 Zobowiązanie do regularnego finansowania i dodatkowych świadczeń ê 2003/41/WE (dostosowany) e)1. W odniesieniu do każdej instytucji znajdującej się na ich terytoriach państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy instytucja finansująca gwarantuje wypłatę świadczeń emerytalnych, zobowiązujeała się ona do regularnego finansowania;. ê 2003/41/WE (dostosowany) f) członkowie są dostatecznie informowani o warunkach programu emerytalnego, w szczególności dotyczących: (i) praw i obowiązków stron uczestniczących w systemie emerytalnym; (ii) rodzajów ryzyka finansowego, technicznego innych związanych z systemem emerytalnym; (iii) charakteru i podziału tych rodzajów ryzyka. ê 2003/41/WE 2. Zgodnie z zasadą pomocniczości i biorąc pod uwagę skalę świadczeń emerytalnych, oferowanych w ramach systemów zabezpieczenia społecznego, państwa członkowskie mogą zapewnićprzewidzieć, że opcja objęcia ryzyka długowieczności i niepełnosprawności, rezerwyzabezpieczenia dla osób pozostałych przy życiu po śmierci żywiciela i gwarancja zwrotu składek jako dodatkowe świadczenia, są oferowane członkomuczestnikom, o ile tak uzgodnią pracodawcy i pracownicy lub ich odpowiedni przedstawiciele. ê 2003/41/WE (dostosowany) 3. Państwo członkowskie może określić warunki działania instytucji znajdującej się na jego terytorium z zastrzeżeniem innych wymagań w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony interesów członków i beneficjentów. ê2010/78/UE art. 4 pkt 1 lit. a) (dostosowany) 5. W przypadku działalności transgranicznej określonej w art. 20, warunki działania instytucji podlegają obowiązkowi uprzedniego uzyskania zezwolenia właściwego organu rodzimego państwa członkowskiego. Udzielając takiego zezwolenia, państwa członkowskie niezwłocznie zawiadamiają EUNUiPPE. ê 2003/41/WE (dostosowany) ð nowy Artykuł 2012 Działalność ð i procedury ïtransgranicznae 1. Bez uszczerbku dla krajowegoych przepisów prawa socjalnego i prawa pracy w sprawie organizacji programów systemów emerytalnych, włączając obowiązkowe członkostwo i rezultaty układów zbiorowych, państwa członkowskie zezwalają przedsiębiorstwom znajdującym się na ich terytorium na finansowanie instytucji ð , które proponują prowadzenie działalności transgranicznej lub prowadzą taką działalność ï pracowniczych programów emerytalnych uprawnionym w innych Państwach Członkowskich. Zezwalają one również uprawnionym na ich terytorium instytucjom pracowniczych programów emerytalnych Ö , które otrzymały zezwolenia na ich terytoriach, Õ na ð wykonywanie działalności transgranicznej ï akceptowanie Ö w drodze akceptowania Õ finansowania przez przedsiębiorstwa znajdujące się na terytorium innych ð jednego z ï państw członkowskich. 2. Instytucja, która Ö proponuje Õ pragnie ð prowadzenie działalności transgranicznej oraz ï przyjąć przyjęcie finansowaniea przez instytucję finansującą znajdującą się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, podlega obowiązkowi uzyskania uprzedniego zezwolenia właściwych władz jej rodzimego państwa członkowskiego określonego w art. 9 ust. 4. Instytucja, Oo swoim zamiarze przyjęcia finansowania przez instytucję finansującą znajdującą się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, instytucja powiadamia właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego, w przypadku gdy jest do tego upoważniona. 3. Państwa członkowskie wymagają od instytucjið , które otrzymały zezwolenie lub są zarejestrowane ï znajdujących się na ich terytorium i którym złożono propozycję finansowania Ö otrzymania finansowania Õ przez instytucję znajdującą się na terytorium innego Państwa Członkowskiego, dostarczenia następujących informacji w przypadku powiadamiania na mocy ust. 2: a) przyjmujące państwo(-a) członkowskie; b) nazwa ð i siedziba zarządu ï instytucji finansującej; c) główne cechy charakterystyczne programu emerytalnego, jaki ma być obsługiwany przez dla instytucjęi finansującąej. ê 2003/41/WE (dostosowany) ð nowy 4. W przypadku gdy właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego są powiadamiane na mocy ust. 2 i dopóki nie mają powodu, aby wątpić ð nie wydały decyzji stwierdzającej ï, że struktura administracyjna lub sytuacja finansowa instytucji lub nieposzlakowana opinia i kwalifikacje zawodowe lub doświadczenie osób kierujących instytucją ð nie ï są zgodne z Ö proponowanymi Õ działaniami proponowanymi przez przyjmujące Państwo Członkowskie, mogą one, w terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji określonych w ust. 3, przekazaćują te informacje właściwym władzom przyjmującego państwa członkowskiego i informowaćują o tym odpowiednią instytucję. ò nowy Decyzja, o której mowa w akapicie pierwszym, zawiera uzasadnienie. Odmówiwszy przekazania informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, właściwym władzom przyjmującego państwa członkowskiego, właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego podają przedmiotowej instytucji powody swojej odmowy w terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji, o których mowa w ust. 3. W przypadku odmowy lub bezczynności przysługuje odwołanie do sądów rodzimego państwa członkowskiego. ê 2003/41/WE (dostosowany) ð nowy 5. Zanim instytucja rozpocznie obsługę Ö prowadzenie działalności transgranicznej Õ programu emerytalnego dla instytucji finansującej w innym Państwie Członkowskim, właściwe władze przyjmującego państwa członkowskiego, w terminie ð jednego ï dwóch miesięcy miesiąca od otrzymania informacji określonych w ust. 3, informują właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego, stosownie do potrzeb, o wymaganiach prawa socjalnego i prawa pracy dotyczących pracowniczych emerytur pracowniczych, w ramach których jest musi być obsługiwany program emerytalny finansowany przez instytucję finansującą w rodzimym przyjmującym państwie członkowskim i o wszelkich zasadach, jakie należy stosować zgodnie z art. 18 ust. 7 i ust. 7 niniejszego artykułu. Właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego przekazują instytucji te informacje. 6. Po otrzymaniu informacji określonej w ust. 5 lub, jeśli nie zostanie przekazana żadna informacja od właściwych władz rodzimego państwa członkowskiego, po wygaśnięciu upływie okresu przewidzianego w ust. 5, instytucja może rozpocząć Ö prowadzenie działalności transgranicznej Õ obsługę programu emerytalnego finansowanego przez instytucję przyjmującego Państwa Członkowskiego zgodnie z wymaganiami prawa socjalnego i prawa pracy przyjmującego państwa członkowskiego dotyczącychmi pracowniczych emerytur pracowniczych i wszelkimi zasadami, jakie należy stosować zgodnie z art. 18 ust. 7 i ust. 7 niniejszego artykułu. ê 2003/41/WE (dostosowany) 7. W szczególności, instytucja finansowana przez instytucję znajdującą się na terytorium innego Państwa Członkowskiego również podlega, w odniesieniu do odpowiednich uczestników, wszelkim wymaganiom w zakresie informacji nałożonym przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego na instytucje znajdujące się na terytorium tego Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 11. ê 2003/41/WE ð nowy 87. Właściwe władze przyjmującego państwa członkowskiego informują właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego o wszelkich istotnych zmianach wymagań prawa socjalnego i prawa pracy w przyjmującym państwie członkowskim dotyczących pracowniczych programów emerytalnych, które mogą wpływać na cechy charakterystyczne programu emerytalnego w zakresie, w jakim dotyczy to ð działalności transgranicznej ï funkcjonowania programu emerytalnego finansowanego przez instytucję w przyjmującym Państwie Członkowskim i wszelkich zasad, jakie należy stosować zgodnie z art. 18 ust. 7 i ust. 7 niniejszego artykułu. 98. Instytucja podlega bieżącemu nadzorowi właściwych władz przyjmującego państwa członkowskiego w zakresie zgodności jej działalności z wymaganiami prawa socjalnego i prawa pracy przyjmującego państwa członkowskiego dotyczącychmi pracowniczych programów emerytalnych określonych w ust. 5. i wymogami w zakresie informacji określonymi w ust. 7. Gdyby taki nadzór ujawnił nieprawidłowości, właściwe władze przyjmującego państwa członkowskiego informują niezwłocznie właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego. Właściwe władze przyjmującego rodzimego państwa członkowskiego podejmą czynią, w koordynacji z właściwymi władzami rodzimego przyjmującego państwa członkowskiego, niezbędne kroki w celu zapewnienia, żeby dana instytucja zaprzestanie przestała naruszać prawo socjalne i prawo pracy. ê 2003/41/WE 109. Jeśli, pomimo środków podjętych przez właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego lub ze względu na brak odpowiednich środków w rodzimym państwie członkowskim, instytucja uporczywie narusza stosowane przepisy dotyczące wymagań prawa socjalnego i prawa pracy rodzimego przyjmującego państwa członkowskiego dotyczących pracowniczych programów emerytalnych, właściwe władze rodzimego przyjmującego państwa członkowskiego mogą, po przekazaniu informacji właściwym władzom rodzimego państwa członkowskiego, podjąć odpowiednie kroki w celu zapobieżenia lub ukrócenia dalszychm nieprawidłowościom lub nałożenia kar z tego tytułu, włączając, w zakresie, w jakim jest absolutnie niezbędne, uniemożliwienie działania instytucji w rodzimym przyjmującym państwie członkowskim na rzecz instytucji finansującej. ò nowy 10. Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucja prowadząca działalność transgraniczną nie podlegała żadnym wymaganiom dotyczącym przekazywania informacji uczestnikom i beneficjentom, nałożonym przez właściwe władze przyjmującego państwa członkowskiego w stosunku do uczestników, których dotyczy ta działalność transgraniczna. Artykuł 13 Transgraniczne przenoszenie programów emerytalnych 1. Instytucjom, które otrzymały zezwolenie lub są zarejestrowane na terytoriach państw członkowskich, państwa te pozwalają na przeniesienie całości lub części ich programów emerytalnych do instytucji przyjmujących, które otrzymały zezwolenie lub zostały zarejestrowane w innych państwach członkowskich. 2. Przeniesienie całości lub części programu emerytalnego między instytucjami przenoszącymi i przyjmującymi, które otrzymały zezwolenie lub są zarejestrowane w różnych państwach członkowskich, podlega uprzedniemu zezwoleniu właściwych władz rodzimego państwa członkowskiego instytucji przyjmującej. Wniosek o zezwolenie na przeniesienie składa instytucja przyjmująca. 3. O ile krajowe przepisy prawa socjalnego i prawa pracy dotyczące organizacji systemów emerytalnych nie stanowią inaczej, należy uzależnić przeniesienie i jego warunki od uprzedniej zgody uczestników i beneficjentów lub, w stosownych przypadkach, ich przedstawicieli. W każdym razie informacje o warunkach przeniesienia udostępnia się uczestnikom i beneficjentom, których to dotyczy, lub, w stosownych przypadkach, ich przedstawicielom nie później niż cztery miesiące przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 2. 4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera następujące informacje: a) pisemne porozumienie między instytucją przenoszącą i przyjmującą, w którym określa się warunki przeniesienia, w tym główne cechy programu emerytalnego oraz opis przenoszonych aktywów i, w stosownych przypadkach, odpowiadających im pasywów; b) nazwa i siedziba instytucji przenoszącej; c) miejsce, w którym znajduje się zarząd instytucji finansującej i nazwa tej instytucji; d) przyjmujące państwo członkowskie, lub, gdy jest ich więcej niż jedno, przyjmujące państwa członkowskie. 5. W przypadku gdy właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego instytucji przyjmującej otrzymały wniosek, o którym mowa w ust. 2, i nie wydały decyzji stwierdzającej, że struktura administracyjna lub sytuacja finansowa instytucji przyjmującej lub nieposzlakowana opinia i kwalifikacje zawodowe lub doświadczenie osób kierujących instytucją przyjmującą są niezgodne z działaniami proponowanymi w rodzimym państwie członkowskim instytucji przyjmującej, władze te przekazują instytucji przyjmującej i właściwym władzom rodzimego państwa członkowskiego instytucji przenoszącej swoją decyzję o zezwoleniu na przeniesienie w terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji, o których mowa w ust. 4. Właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego instytucji przenoszącej informują instytucję przenoszącą o tej decyzji. Decyzje, o których mowa w akapicie pierwszym, zawierają uzasadnienie. Odmówiwszy przekazania informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, właściwym władzom rodzimego państwa członkowskiego instytucji przekazującej, właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego instytucji przyjmującej podają przedmiotowej instytucji powody swojej odmowy w terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji, o których mowa w ust. 4. W przypadku odmowy lub bezczynności instytucji przyjmującej przysługuje odwołanie do sądów rodzimego państwa członkowskiego instytucji przyjmującej. 6. W terminie jednego miesiąca od otrzymania informacji, o których mowa w ust. 5, władze właściwe rodzimego państwa członkowskiego instytucji przekazującej informują władze właściwe rodzimego państwa członkowskiego instytucji przyjmującej o wymaganiach prawa socjalnego i prawa pracy dotyczących emerytur pracowniczych w przyjmującym państwie członkowskim, zgodnie z którymi należy prowadzić program emerytalny. Właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego instytucji przyjmującej przekazują te informacje instytucji przyjmującej. 7. Po otrzymaniu informacji, o których mowa w ust. 6, lub gdy w terminie, o którym mowa w ust. 6, właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego instytucji przyjmującej nie przekazały żadnych informacji, instytucja przejmująca może rozpocząć prowadzenie programu emerytalnego zgodnie z wymaganiami prawa socjalnego i prawa pracy dotyczącymi emerytur pracowniczych w przyjmującym państwie członkowskim. 8. Jeżeli instytucja przyjmująca prowadzi działalność transgraniczną, stosuje się art. 12 ust. 8 i 9. Tytuł II Wymagania ilościowe ê 2003/41/WE (dostosowany) Artykuł 15 14 Rezerwy techniczne 1. Rodzime państwo członkowskie zapewnia, że aby instytucje obsługujące pracownicze programy emerytalne zawsze ustalająły zawsze, uwzględniając pełen zakres w odniesieniu do pełnego zakresu ich programów emerytalnych, dostateczną kwotę pasywów odpowiadającą zobowiązaniom finansowym, które wynikają z ich portfela istniejących umów emerytalnych. 2. Rodzime państwo członkowskie zapewnia, że aby instytucje obsługujące pracownicze programy emerytalne, w przypadku zapewnienia które oferują ubezpieczeniea od ryzyk biometrycznych rodzajów ryzyka i/lub gwarancjitują zarówno wynikówi inwestycyjnyche, jak i danegoy poziomu świadczeń, utworząyły dostateczne rezerwy techniczne w odniesieniu do pełnego zakresu tych programów. 3. Każdego roku następuje wyliczenie rezerw technicznych. Jednakże rodzime państwo członkowskie może zezwolić na wyliczenie raz na trzy lata, pod warunkiem że instytucja przekazuje uczestnikom i/lub właściwym władzom zaświadczenie lub sprawozdanie na temat korekt w nadchodzących latach przypadających między wyliczeniami. Zaświadczenie lub sprawozdanie przedstawia skorygowany rozwój rezerw technicznych i zmiany w ryzykach objętych ubezpieczeniem. 4. Rezerwy techniczne są wyliczane i poświadczone przez aktuariusza lub, jeśli nie przez aktuariusza, to przez innego specjalistę w tej dziedzinie, w tym biegłego rewidenta, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, na podstawie metod aktuarialnych uznanych przez właściwe władze rodzimego państwa członkowskiego, zgodnie z następującymi zasadami: a) minimalna kwota rezerw technicznych jest wyliczana na podstawie dostatecznie ostrożnej wyceny aktuarialnej, biorąc pod uwagę wszystkie zobowiązania z tytułu świadczeń i składek zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi emerytur danej instytucji. Muszą one być wystarczające zarówno dla emerytur i świadczeń już wypłacanych dla beneficjentów, którym nadal będą wypłacane świadczenia, oraz odzwierciedlać zobowiązania, jakie wynikają z należnych uprawnień emerytalnych uczestników. Założenia ekonomiczne i aktuarialne wybrane dla wyceny pasywów są również wybrane w sposób ostrożny, biorąc pod uwagę, w stosowanych przypadkach, właściwy margines ujemnego niekorzystnego odchylenia; b) stosowane maksymalne stopy procentowe należy wybrać w sposób ostrożny i określać zgodnie z odpowiednimi przepisami rodzimego państwa członkowskiego. Te rozsądne stopy procentowe są ustalane, biorąc pod uwagę: (i) przychód z odpowiednich aktywów, posiadanych przez instytucję i przyszłe dochody z inwestycji i/lub (ii) przychody rynkowe z akcji obligacji o wysokiej jakości lub obligacji państwowych; c) tablice biometryczne wykorzystywane w celu wyliczania rezerw technicznych są oparte na ostrożnych zasadach, uwzględniając główne cechy charakterystyczne grupy uczestników i systemówprogramów emerytalnych, w szczególności przewidywane zmiany odpowiednich ryzyk; d) metoda i podstawa wyliczenia rezerw technicznych pozostają, ogólnie biorąc, stałe z roku na rok budżetowy. Jednakże brak ciągłości może być uzasadniony zmianami prawnymi, demograficznymi lub okolicznościami gospodarczymi, leżącymi u podstaw założeń. 5. Rodzime państwo członkowskie może dokonać wyliczenia rezerw technicznych z zastrzeżeniem dodatkowych i bardziej szczegółowych wymagań w celu zapewnienia dostatecznej ochrony interesów uczestników i beneficjentów. 2010/78/UE art. 4 pkt 4 6. W związku z dalszą harmonizacją przepisów dotyczących wyliczania rezerw technicznych, które mogą być uzasadnione – zwłaszcza stopy procentowe i inne założenia wywierające wpływ na poziom rezerw technicznych – Komisja, korzystając z porad EUNUiPPE, wydaje co dwa lata lub na żądanie państwa członkowskiego sprawozdanie o sytuacji dotyczącej rozwoju działalności transgranicznej. ê 2003/41/WE Komisja proponuje wszelkie niezbędne kroki w celu zapobieżenia możliwym zakłóceniom spowodowanym przez różne poziomy stóp procentowych i ochrony interesów uczestników i beneficjentów każdego programu. ê 2003/41/WE (dostosowany) Artykuł 16 15 Finansowanie rezerw technicznych 1. Rodzime państwo członkowskie wymaga, aby każda instytucja zawsze posiadała dostateczne i odpowiednie aktywa dla pokrycia rezerw technicznych w odniesieniu do pełnego zakresu ob