ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Lepiej funkcjonujący wewnętrzny rynek mediów doprowadzi do wzrostu inwestycji, zwiększenia skali i konkurencji, a tym samym do poprawy rentowności przedsiębiorstw medialnych i zapewnienia konsumentom dostępu do bardziej zróżnicowanej oferty treści medialnych wysokiej jakości. Roczne korzyści gospodarcze netto, w postaci zwiększonych przychodów przedsiębiorstw medialnych, szacuje się na kwotę 2,9 mld EUR. Spodziewane korzyści społeczne obejmują zwiększenie odpowiedzialności i zaufania do mediów oraz zwiększenie wolności i pluralizmu mediów, a tym samym wzmocnienie praworządności i standardów demokratycznych.

Preferowany wariant nie będzie się wiązał z żadnymi kosztami po stronie obywateli, a jedynie z nieznacznymi kosztami dostosowawczymi po stronie przedsiębiorstw, tj. całkowitymi jednorazowymi kosztami dla wszystkich przedsiębiorstw wynoszącymi od 9,4 do 14 mln EUR oraz stałymi kosztami rocznymi wynoszącymi od 5,6 do 14,5 mln EUR, przy czym wszystkie te koszty zostaną zaliczone do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. Roczne koszty po stronie organów publicznych wyniosą 6,1 mln EUR. Kwota ta obejmuje około 2–2,3 mln EUR kosztów rocznych po stronie UE: 8–10 ekwiwalentów pełnego czasu pracy plus około 1 mln EUR budżetu operacyjnego szacowanego na rozwiązanie w zakresie zarządzania określone w podwariancie A.

Oczekuje się, że koszty dla MŚP będą niewielkie i będą się wiązać głównie z zapoznaniem się z nowymi środkami. Zostaną one zrównoważone przez zwiększone korzyści, co do których przewiduje się, że będą znaczne, ponieważ preferowany wariant umożliwi MŚP prowadzenie działalności, w tym transgranicznej, w bardziej przewidywalnym i spójnym otoczeniu regulacyjnym. Inicjatywa może rozszerzyć pole działania dla MŚP w zakresie konkurowania z innymi podmiotami działającymi na rynku, w tym z platformami internetowymi. Ponadto bardziej przejrzysty i sprawiedliwy przydział reklamy państwowej może zmniejszyć zakłócenia na rynku z korzyścią dla MŚP.
Problemem jest niewystarczający poziom wykorzystania płatności natychmiastowych w euro, tj. poleceń przelewu, w ramach których środki pieniężne są przekazywane odbiorcy najpóźniej w ciągu dziesięciu sekund od chwili zlecenia przez płatnika. Pomimo, że od 2017 r. istnieje wspólny zbiór zasad (schemat) dotyczących płatności natychmiastowych w euro oraz infrastruktura dla tych płatności, są one oferowane zaledwie przez około dwie trzecie unijnych dostawców usług płatniczych i stanowią zaledwie około 11 % wszystkich poleceń przelewu w euro w UE. Ten niski poziom wykorzystania jest problematyczny, gdyż prowadzi do niezrealizowania przyrostu wydajności oraz do ograniczeń w wyborze sposobów płatności w punkcie interakcji z akceptantami. U podstaw tego problemu leżą niewystarczające zachęty dla dostawców usług płatniczych do wprowadzania płatności natychmiastowych w euro oraz powiązane sieciowe efekty zewnętrzne, zniechęcające płatników opłaty transakcyjne za płatności natychmiastowe, wysoki odsetek płatności natychmiastowych odrzucanych z powodu fałszywego trafienia w ramach kontroli dotyczącej sankcji oraz obawy płatników w związku z ryzykiem nieuczciwego i błędnego skierowania płatności natychmiastowej.

Organizacje konsumenckie zdecydowanie opowiadają się za inicjatywą dotyczącą płatności natychmiastowych, zobowiązaniem dostawców usług płatniczych do oferowania płatności natychmiastowych za tę samą cenę co standardowe polecenia przelewu oraz preferencyjnym traktowaniem bardziej dalekosiężnych wariantów w zakresie ochrony konsumentów niż te, które zostały wybrane (w tym prawa do zwrotu w związku z płatnościami natychmiastowymi). Sektory akceptantów i przedsiębiorstw, w tym MŚP, zdecydowanie popierają płatności natychmiastowe, które ich zdaniem mogą zapewnić większy wybór i tym samym obniżyć koszty wykonywania i przyjmowania płatności, w szczególności w punkcie interakcji. Podejście dostawców usług płatniczych zależy od ich aktualnej sytuacji, a w szczególności od tego, czy już oferują płatnikom płatności natychmiastowe w euro oraz w jakiej cenie: ci, którzy już oferują płatności natychmiastowe w euro w niewygórowanych cenach, popierają płatności natychmiastowe, natomiast ci, którzy ich nie oferują lub robią to wyłącznie za wysoką opłatą, skłaniają się ku podejściu opartemu na zasadzie dobrowolności. Wszyscy dostawcy usług płatniczych zdecydowanie popierają zharmonizowane przepisy odnoszące się do kontroli dotyczącej sankcji. Państwa członkowskie popierają te działania w całej rozciągłości.
Na czym polega problem i dlaczego jest to problem na szczeblu UE?

Pomimo postępu w ograniczaniu szkodliwych emisji, jaki osiągnięto dzięki wprowadzeniu w 2017 r. badań RDE (emisji zanieczyszczeń w rzeczywistych warunkach jazdy), w ocenie klas emisji Euro 6/VI – odpowiednio dla samochodów osobowych/dostawczych oraz samochodów ciężarowych/autobusów – zidentyfikowano trzy kluczowe problemy, które pokazują, że istniejące normy nie przyczyniają się w wystarczającym stopniu do zmniejszenia emisji zanieczyszczeń pochodzących z transportu drogowego w UE: 1) Normy emisji zanieczyszczeń z pojazdów są zbyt skomplikowane. 2) Obecne dopuszczalne wartości emisji zanieczyszczeń są przestarzałe, ponieważ wiele szkodliwych zanieczyszczeń pozostaje nieuregulowanych, a dalsza redukcja emisji jest możliwa dzięki zastosowaniu obecnych technologii. 3) Emisje zanieczyszczeń w rzeczywistych warunkach jazdy są niewystarczająco kontrolowane przez cały okres eksploatacji pojazdu (np. norma Euro 6 wymaga trwałości tylko przez 5 lat, podczas gdy średni wiek samochodów na drogach UE wynosi 10,8 roku). Mimo iż zaproponowano osiągnięcie stuprocentowej redukcji emisji CO2 dla samochodów osobowych i dostawczych do 2035 r., a udział bezemisyjnych i niskoemisyjnych pojazdów ciężkich oraz nowych pojazdów Euro 6d/VI E wprowadzanych do obrotu wciąż rośnie, nadal nie można osiągnąć niskiego poziomu emisji zanieczyszczeń pochodzących z transportu drogowego, ani w przypadku tradycyjnych zanieczyszczeń, np. NOx, cząstek stałych w spalinach czy metanu, ani też dla nowych zanieczyszczeń, takich jak podtlenek azotu czy emisje inne niż cząstki stałe pochodzące z hamulców i opon, które będą występować niezależnie od silnika.
W orędziu o stanie Unii we wrześniu 2020 r. przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen powiedziała, że „[j]eżeli jest się rodzicem w jednym kraju, jest się rodzicem w każdym kraju”. Tym stwierdzeniem przewodnicząca nawiązała do potrzeby zapewnienia, aby pochodzenie dziecka ustalone w jednym państwie członkowskim było uznawane we wszystkich pozostałych państwach członkowskich. Komisja, dzięki skargom obywateli, petycjom do Parlamentu Europejskiego i postępowaniom sądowym, zdaje sobie sprawę z tego, że rodziny mogą napotykać trudności w uzyskiwaniu decyzji o uznaniu pochodzenia swoich dzieci w sytuacjach transgranicznych w UE. Problemy z uznawaniem pochodzenia dziecka wynikają z: (i) rozbieżności w przepisach państw członkowskich dotyczących ustalania pochodzenia dziecka w sytuacjach krajowych (przepisy prawa materialnego) i w sytuacjach transgranicznych (przepisy dotyczące prawa mającego zastosowanie); (ii) rozbieżności w przepisach państw członkowskich dotyczących uznawania pochodzenia dziecka ustalonego za granicą oraz (iii) brakiem przepisów dotyczących uznawania pochodzenia dziecka w obowiązujących aktach prawnych UE i na szczeblu międzynarodowym. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE) państwa członkowskie są zobowiązane do uznania pochodzenia dziecka ustalonego w innym państwie członkowskim do celów wykonywania praw wynikających z prawa Unii, w szczególności praw przysługujących dziecku na mocy prawa Unii w zakresie swobodnego przemieszczania się, w tym dyrektywy 2004/38/WE. Zgodnie z orzecznictwem TSUE państwa członkowskie nie są jednak obecnie zobowiązane do uznawania pochodzenia dziecka do innych celów. Nieuznanie pochodzenia dziecka do innych celów może mieć znaczące negatywne konsekwencje dla dzieci w sytuacjach transgranicznych. Takie nieuznawanie narusza prawa podstawowe dzieci, w szczególności prawo do tożsamości, prawo do niedyskryminacji oraz prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Dzieci mogą również zostać pozbawione praw przysługujących im na mocy prawa krajowego w związku z ich pochodzeniem. Dzieci mogą na przykład utracić wobec jednego z rodziców prawo do alimentów, dziedziczenia lub opieki albo prawo do tego, aby jedno z rodziców działało jako ich przedstawiciel ustawowy w innym państwie członkowskim w sprawach takich jak nauka szkolna, leczenie, otwarcie rachunku bankowego czy zarządzanie ich majątkiem. Nieuznawanie pochodzenia dzieci skłania niekiedy rodziny do wniesienia powództwa o uznanie pochodzenia ich dziecka w innym państwie członkowskim. Takie postępowanie sądowe wiąże się jednak ze znacznymi kosztami, długim czasem oczekiwania na rozstrzygnięcie i dużym obciążeniem, a jego wynik jest niepewny. Ponadto nieuznanie pochodzenia dziecka ma negatywny wpływ na dobrobyt dzieci i ich rodzin. W ostatecznym rozrachunku brak uznania pochodzenia dziecka może zniechęcać dzieci i ich rodziny do korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się z obawy, że pochodzenie dziecka nie zostanie uznane do wszystkich celów w innym państwie członkowskim.
Oczekuje się, że inicjatywa przyniesie znaczne bezpośrednie korzyści gospodarcze. Będzie miała pozytywny wpływ na pobór podatków, a dodatkowe dochody podatkowe pochodzące z transakcji dotyczących kryptoaktywów szacuje się na około 1,7 mld EUR. Przychody te mogą zostać wykorzystane do sfinansowania realizacji polityk gospodarczych i społecznych państw członkowskich. Oczekuje się, że inicjatywa przyczyni się do zwiększenia sprawiedliwości i zaufania do systemów podatkowych dzięki sprawiedliwemu rozłożeniu obciążenia na podatników.

Rozwiązaniem informatycznym, które w największym stopniu ułatwiłoby sprawozdawczość i wymianę informacji przy najniższych kosztach i największych korzyściach dla wszystkich zaangażowanych stron – dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, państw członkowskich i Komisji – jest centralny katalog (wykorzystywany już do wymiany informacji w ramach DAC3 i DAC6). Analogicznie do poprzednich obowiązków sprawozdawczych szacuje się, że koszty ponoszone przez administracje podatkowe w związku z obsługą kryptoaktywów wyniosą od 1 mln EUR do 12,96 mln EUR w postaci kosztów jednorazowych (kosztów prac rozwojowych) oraz od 1 mln EUR do 5,67 mln EUR w postaci kosztów stałych. Szacuje się, że dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów poniosą około 259 mln EUR kosztów jednorazowych oraz od 22,6 do 24 mln EUR kosztów stałych. Również Komisja Europejska poniesie koszty, których wysokość szacuje się na około 0,48 mln EUR kosztów jednorazowych oraz 0,21 mln EUR kosztów stałych. Oszacowania te opierają się jednak na szeregu założeń i ekstrapolacji, dlatego należy z nich korzystać z odpowiednią dozą ostrożności.
3.Komunikowanie informacji na temat zagrożeń chemicznych jest nieoptymalne, co prowadzi do braku wiedzy na temat niebezpiecznych właściwości chemikaliów. Powoduje to sytuację, w której konsumenci i przedsiębiorstwa nie mogą opierać swoich decyzji o zakupie na solidnej wiedzy, umożliwiającej im zminimalizowanie zagrożeń dla środowiska i zdrowia, co skutkuje potencjalnym narażeniem konsumentów, pracowników i środowiska na niepotrzebne ryzyko. Poziom nieprzestrzegania obowiązków w zakresie klasyfikacji, oznakowania i pakowania w kontekście handlu elektronicznego jest wysoki. W niektórych przypadkach informacje na temat niebezpiecznych mieszanin otrzymywane przez ośrodki zatruć są niewystarczające do udzielenia pomocy w nagłych przypadkach zagrożenia zdrowia.

2.Właściwe ograny państw członkowskich i Europejska Agencja Chemikaliów („ECHA”) działają w ramach ograniczonych zasobów, przygotowując wnioski (w przypadku właściwych organów państw członkowskich) i opinie (w przypadku ECHA) dotyczące zharmonizowanej klasyfikacji i oznakowania substancji. W konsekwencji nie mają one optymalnych narzędzi wdrażania jednolitych środków kontroli ryzyka w odniesieniu do wszystkich niebezpiecznych chemikaliów. Grozi to również rozdrobnieniem jednolitego rynku i pozbawieniem równych szans działających na nim przedsiębiorstw.

1.Niebezpieczne chemikalia nie są kompleksowo identyfikowane i klasyfikowane. Dotyczy to w szczególności chemikaliów, które mają właściwości zaburzania funkcjonowania układu hormonalnego („ED”); są trwałe, wykazujące zdolność do bioakumulacji i toksyczne („PBT”); bardzo trwałe i wykazujące bardzo dużą zdolność do bioakumulacji („vPvB”); trwałe, mobilne i toksyczne („PMT”) lub bardzo trwałe i bardzo mobilne („vPvM”), ponieważ obecnie nie ma obowiązku systematycznego badania i klasyfikowania tych właściwości.
Handel ludźmi stanowi główną działalność w ramach poważnej i zorganizowanej przestępczości w UE i przewiduje się, że pozostanie zagrożeniem w dającej się przewidzieć przyszłości. Chociaż dyrektywa w sprawie zwalczania handlu ludźmi (dyrektywa 2011/36/UE) przyczyniła się do stworzenia wspólnej podstawy UE w zakresie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, nadal istnieje szereg problemów, w szczególności:

·handel ludźmi wciąż się rozwija w UE mimo podejmowanych starań na rzecz zapobiegania temu przestępstwu i wykrywania go, a także wczesnej identyfikacji ofiar. Ponadto gromadzenie danych i monitorowanie tendencji nie pozwala na odzwierciedlenie pełnej skali handlu ludźmi w UE;

·liczba prowadzonych dochodzeń, oskarżeń i wyroków skazujących jest niska, co prowadzi do bezkarności handlarzy ludźmi. Dyrektywa nie pozwala rozwiązać niektórych głównych problemów, które pojawiły się i nasiliły od czasu jej przyjęcia, w tym dotyczących nowych form wykorzystywania oraz wykorzystania technologii w celu ułatwiania przestępstw. Sposoby interpretacji przestępstw dotyczących handlu ludźmi i wykorzystywania mogą różnić się w poszczególnych państwach członkowskich, co prowadzi do wyzwań w zakresie współpracy transgranicznej i udowodniania przestępstw. Ponadto osoby prawne nie są w wystarczającym stopniu pociągane do odpowiedzialności za popełnienie przestępstwa handlu ludźmi, co przyczynia się do tworzenia kultury bezkarności;

·ofiary nie zawsze otrzymują pomoc, wsparcie i ochronę na odpowiednim poziomie, dostosowanym do ich szczególnych potrzeb. Zasady odstąpienia od ścigania ofiar lub niestosowania wobec nich sankcji za ich udział w działalności przestępczej, prawa ofiar do odszkodowania oraz środki ochrony ofiar nie są konsekwentnie wdrażane w państwach członkowskich. Istniejące krajowe i międzynarodowe mechanizmy ukierunkowanej pomocy nie są w pełni skuteczne, co może utrudniać wczesną identyfikację ofiar i kierowanie ich do odpowiednich służb pomocy, wsparcia i ochrony;

·popyt, który sprzyja handlowi ludźmi, nadal utrzymuje się na wysokim poziomie w UE, co może wynikać z faktu, że kryminalizacja korzystania z usług wymuszanych od ofiar nie jest spójna we wszystkich państwach członkowskich oraz że podejścia służące ograniczeniu popytu nie są powszechnie stosowane.
2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest: — w przypadku EPH: EPH to przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, prowadzące działalność w zakresie wydobycia węgla brunatnego, wytwarzania, dystrybucji i dostaw energii elektrycznej i cieplnej, a także przesyłu, dystrybucji i magazynowania gazu. EPH prowadzi działalność głównie w Republice Czeskiej, na Słowacji, w Niemczech, we Włoszech, na Węgrzech, w Polsce i w Zjednoczonym Królestwie, — w przypadku Centrica Langage: Centrica Langage to elektrownia opalana gazem zlokalizowana w pobliżu Plymouth, Zjednoczone Królestwo, o mocy zainstalowanej do wytwarzania energii elektrycznej w wysokości ok. 905 MW, — w przypadku Centrica SHB: Centrica SHB to elektrownia opalana gazem zlokalizowana w pobliżu Stallingborough, Zjednoczone Królestwo, o mocy zainstalowanej do wytwarzania energii elektrycznej w wysokości ok. 1 310 MW.
3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.
4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji. Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.8493 – Deere & Company/Wirtgen, na poniższy adres: European Commission Directorate-General for Competition Merger Registry 1049 Bruxelles/Brussel BELGIQUE/BELGIË
2.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest: — w przypadku PSA: PSA to operator terminali przeładunkowych. Prowadzi działalność głównie w dziedzinie usług sztauerskich w portach, ze szczególnym uwzględnieniem obsługi terminali kontenerowych w zakresie przewozów regularnych, — w przypadku TIL: TIL to operator terminali kontenerowych pośrednio wspólnie kontrolowany przez przedsiębiorstwo MSC Mediterranean Shipping Company Holding SA oraz pewne instrumenty inwestycyjne, którymi zarządza przedsiębiorstwo Global Infrastructure Management, LLC. Przedsiębiorstwo TIL prowadzi działalność w zakresie inwestowania w terminale kontenerowe na całym świecie, rozbudowy takich terminali i zarządzania nimi, często w ramach spółek joint venture z innymi dużymi operatorami terminali, — w przypadku PSA DGD: PSA DGD obsługuje terminal kontenerowy w doku Deurganck w Porcie w Antwerpii. Jest to istniejąca spółka w całości kontrolowana przez przedsiębiortwo Kranji.
3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.
4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji. Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.8084 – Bayer/Monsanto, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej: European Commission Directorate-General for Competition Merger Registry 1049 Bruxelles/Brussel BELGIQUE/BELGIË
1.

W dniu 29 czerwca 2017 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo CCMP Capital, LP („CCMP”, Stany Zjednoczone) i przedsiębiorstwo MSD Aqua Partners, LLC („MSD Aqua”, Stany Zjednoczone), kontrolowane przez MSD Partners LP („MSD Partners”, Stany Zjednoczone) i należące do grupy spółek MSD, pośrednio przejmuje, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem Hayward Industries, Inc. („Hayward”, Stany Zjednoczone) w drodze zakupu akcji.
1.

W dniu 29 czerwca 2017 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo WIG Wietersdorfer Holding GmbH („WIG”, Austria) i przedsiębiorstwo Saudi Arabian Amiantit Company („Amiantit”, Saudi Arabia) przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem HOBAS Pipes International GmbH („Hobas Europe”, Austria). Przedsiębiorstwo Amiantit wniesie swoją europejską działalność w obszarze rurociągów jako wkład do przedsiębiorstwa Hobas Europe – obecnie spółki zależnej należącej w całości do przedsiębiorstwa WIG – i przejmie 50 % jego udziałów.
3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym obwieszczeniu.
3.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/20042 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.
1.

W dniu 29 czerwca 2017 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Toray Industries, Inc. („Toray”, Japonia) oraz przedsiębiorstwo Mitsui & Co., Ltd. („Mitsui”, Japonia) mają zamiar przejąć, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem Soda Aromatic Co., Ltd. („Soda”, Japonia).
4.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji. Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.8468 – Norgesgruppen/Axfood/Eurocash, na poniższy adres: European Commission Directorate-General for Competition Merger Registry 1049 Bruxelles/Brussel BELGIQUE/BELGIË
2.

W dniu 23 lutego 2015 r. Komisja przyjęła decyzję o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. W decyzji tej Komisja wskazała, że proponowana transakcja wchodzi w zakres stosowania rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw i budzi poważne wątpliwości co do jej zgodności z rynkiem wewnętrznym w odniesieniu do sprzedaży czekolady przemysłowej odbiorcom w Niemczech i Zjednoczonym Królestwie.
(6)

Zebrane ziarna kakaowe są najpierw suszone i poddawane fermentacji. Następnie są one przetwarzane i mielone w celu wyprodukowania likieru kakaowego. Likier kakaowy może być następnie rozgniatany w celu odseparowania masła kakaowego (ok. 45 %) i kuchu kakaowego (ok. 55 %), który jest proszkowany w celu produkcji proszku kakaowego. Likier kakaowy, masło kakaowe wraz z cukrem i mlekiem w proszku stanowią surowiec do produkcji czekolady przemysłowej wykorzystywanej w produkcji wyrobów czekoladowych dla konsumenta końcowego, takich jak wyroby czekoladowe, herbatniki, wyroby piekarnicze, lody i płatki zbożowe. Czekolada przemysłowa jest dostarczona klientowi w postaci płynnej (przy użyciu ogrzewanych pojazdów dostawczych) lub w postaci stałej.