ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
10.

Należy również zwrócić należytą uwagę na skoordynowanie wymogów sprawozdawczych wobec właściwych organów (wskazanych w art. 21 i 24 projektu dyrektywy) z wymogami uregulowanymi w rozporządzeniu EBC/2007/8 z dnia 27 lipca 2007 r. dotyczącym danych statystycznych w zakresie aktywów i zobowiązań funduszy inwestycyjnych (5). Rozporządzenie to, które w chwili obecnej stosuje się do funduszy inwestycyjnych z siedzibą w strefie euro, umożliwia zbieranie zharmonizowanych informacji statystycznych dotyczących bilansów. Skoordynowanie wymogów sprawozdawczych wobec właściwych organów z wymogami sprawozdawczymi określonymi w rozporządzeniu EBC/2007/8 oraz korzystanie z ujednoliconego wzoru sprawozdawczego przez wszystkie AFI, które podlegają zakresowi projektu dyrektywy, przyczyniłoby się do możliwości oceny ryzyka systemowego w całej UE. Rozwiązanie takie zminimalizowałoby także dodatkowe obciążenia sprawozdawcze tych AFI, które już przekazują takie informacje. Projekt dyrektywy powinien określać podstawowe zasady znajdujące zastosowanie do modeli działalności realizowanych przez ZAFI, EBC popiera jednak także zastosowanie procedury komitetowej do opracowania pewnych bardziej technicznych i szczegółowych przepisów mających na celu standaryzację w całej UE informacji wskazanych w art. 21 i 24 projektu dyrektywy. Obowiązek sprawozdawczy powinien zatem obejmować m.in. dane bilansowe AFI określone w rozporządzeniu EBC/2007/8, rachunek wyników, rachunek i prognozy przepływów pieniężnych (w tym główne źródła finansowania, listę podmiotów „prime broker” oraz scenariusze planów awaryjnych w zakresie dostarczania płynności), ograniczenia w zakresie praw inwestorów do umorzenia, aktywa, do których stosuje się metodę wyceny „według modelu” (mark-to-model), dźwignię finansową, pozycje na instrumentach pochodnych (w tym kwoty bazowe i złożone zabezpieczenie), aktywa niepłynne oraz aktywa o niskim ratingu kredytowym (non-investment grade assets) oraz stosowanie krótkiej sprzedaży. EBC oczekuje, że przepisy wykonawcze, które powinny zostać wdrożone w tym obszarze, zostaną skonsultowane z ESRB.
Ostatnie zdanie motywu 5 projektu rozporządzenia wyjaśnia, że wsparcie udzielane ESRB przez EBC oraz zadania ESRB nie naruszają wykonywania przez EBC jego zadań, ponieważ – w przeciwieństwie do ESRB – EBC został utworzony na mocy Traktatu. Jest to szczególnie ważne w kontekście zasady niezależności banku centralnego.

„1. ESRB jest odpowiedzialna za sprawowanie nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym we Wspólnocie w celu przeciwdziałania ryzykom systemowym w obrębie systemu finansowego lub ograniczania tych ryzyk, aby zapobiegać okresom powszechnych trudności finansowych; oraz przyczyniać się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i zapewniać trwały wkład sektora finansowego we wzrost gospodarczy .”

„1. ESRB jest odpowiedzialna za sprawowanie nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym we Wspólnocie w celu przeciwdziałania ryzykom systemowym w obrębie systemu finansowego lub ograniczania tych ryzyk, aby zapobiegać okresom powszechnych trudności finansowych, przyczyniać się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i zapewniać trwały wkład sektora finansowego we wzrost gospodarczy.”

Zdaniem EBC zapewnienie trwałego wkładu we wzrost gospodarczy nie jest uzasadnieniem wykonywania nadzoru makroostrożnościowego. W związku z tym odniesienie do tego pojęcia należy usunąć ze wskazanego powyżej artykułu.

Projekt rozporządzenia oraz projekt decyzji powinny regulować kluczowe aspekty instytucjonalne działania ESRB, włączając w to kwestie związane z Technicznym Komitetem Doradczym. Zarówno projekt rozporządzenia, jak i projekt decyzji podkreślają wiodącą rolę EBC i krajowych banków centralnych w nadzorze makroostrożnościowym ( (2) ). Przedmiotowy artykuł projektu rozporządzenia powinien zatem wskazywać, że Techniczny Komitet Doradczy jest częścią struktury organizacyjnej ESRB (zob. także wskazane poniżej zmiany nr 5 i nr 7).
Uzasadnienie Proponowane brzmienie opiera się na zaleceniach określonych w podręczniku techniki prawodawczej Rady Unii Europejskiej (Manual of precedents for acts established within the Council of the European Union) (dokument SN 1315/1/08 Rev 1, s. 3) dostępnym w angielskiej wersji językowej na stronie http://ec.europa.eu, zgodnie z którym „[w]skazane brzmienie należy wprowadzać zamiast zwykłego brzmienia w przypadku, gdy rozporządzenia nie stosuje się do (lub w) wszystkich państw członkowskich (np. do państw członkowskich nienależących do strefy euro…)”.
2.2

W odniesieniu do państw członkowskich, w których obecnie stosowane są praktyki w sposób istotny różniące się od norm minimalnych opisanych w art. 4 projektowanego rozporządzenia, wpływ podwskaźników zawartych w projektowanym rozporządzeniu może okazać się znaczący. Doprowadzi to do przerwania ciągłości danych statystycznych we wskaźnikach, co może spowodować zakłócenie w corocznych zmianach ZWCK dla wszystkich pozycji. EBC zdaje sobie sprawę, że dla niektórych państw członkowskich niewykonalne może być wprowadzenie zmian w uprzednio ogłoszonych ZWCK aż do ich początku. EBC przywiązuje jednak szczególną wagę do porównywalności i spójności danych ZWCK w roku następującym po implementacji projektowanego rozporządzenia. W związku z tym, EBC przyjąłby z zadowoleniem wprowadzenie przez państwa członkowskie zmian w ich krajowych ZWCK za okres co najmniej jednego roku przed implementacją projektowanego rozporządzenia.
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych, w szczególności jego art. 5 ust. 3,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych, w szczególności jego art. 3,”
Uzasadnienie

Z powodów opisanych w niniejszej opinii EBC ma pewne obawy związane z usunięciem wymogu, zgodnie z którym jednostki priorytetowe powinny mieć najlepszy stopień w ocenie jakości kredytowej, jaki jest przyznawany przez uznaną zewnętrzną instytucję kontroli jakości kredytowej (ECAI), gdyż usunięcie tego wymogu mogłoby dodatkowo osłabić wiarygodność i przejrzystość rynku obligacji zabezpieczonych. Z tego względu EBC sugeruje ponowne wprowadzenie tego wymogu. Celem na niedaleką przyszłość powinno być jednak usunięcie wyłączenia oraz opracowanie rygorystycznego zestawu kryteriów dla aktywów przeznaczonych do włączenia do podstawy zabezpieczenia obligacji zabezpieczonych, który: (i) nie opiera się na zewnętrznych ratingach; i (ii) jest wystarczająco silny dla zapewnienia zaufania rynku dla obligacji zabezpieczonych. Jakiekolwiek odniesienie do potencjalnego (nieokreślonego) przedłużenia wyłączenia powinno zostać zatem wykreślone.

EBC zdaje sobie sprawę z tego, że pkt 68 ppkt (i) załącznika VI wymaga, aby jednostki priorytetowe wykorzystywane jako zabezpieczenie kwalifikowały się do stopnia 1 w skali jakości kredytowej. Nie zmniejsza to jednak obaw związanych z usunięciem wymogu posiadania przez jednostki priorytetowe najlepszego stopnia w ocenie jakości kredytowej, jaki jest przyznawany przez uznaną instytucję ECAI. Przyczyną obaw jest okoliczność, że wymóg kwalifikowania się do stopnia 1 jakości kredytowej obowiązuje jedynie w stosunku do 10 % limitu odnoszącego się do wartości nominalnej obligacji pozostających do wykupu, stosowanego w razie braku uruchomienia wyłączenia. W tej kwestii zauważa się, że właściwe organy określają stopnie 1 do 6 jakości kredytowej zgodnie z art. 82 dyrektywy 2006/48/WE, co pociąga za sobą pewną swobodę decyzyjną co do warunków jakości kredytowej. EBC rozumie jednak pojęcie „najlepszego stopnia w ocenie jakości kredytowej” w węższy sposób.

Zgodnie z projektem dyrektywy w wersji przyjętej przez Parlament Europejski wyłączenie można stosować w razie spełnienia dwóch wymogów. Pierwszy z nich przewiduje, że zabezpieczone ekspozycje dotyczące nieruchomości mieszkalnych lub komercyjnych nie mogą zostać zapoczątkowane poza strukturą grupy, do której należy emitent obligacji zabezpieczonych. EBC uważa, że wymóg ten może być trudny do zweryfikowania w praktyce. Drugi wymóg nakazuje, aby członek tej samej struktury grupy zatrzymywał całość pierwszej transzy straty zabezpieczającej dane jednostki priorytetowe. Zdaniem EBC podmioty mogą w łatwy sposób obejść ten wymóg stosując strategie hedgingowe, nawet jeżeli pierwsza transza straty zostanie zatrzymana w grupie. Z tego względu EBC uważa, że wymogi te same w sobie nie stanowią wystarczającej ochrony, która uzasadniałaby włączenie tych aktywów do podstawy zabezpieczenia obligacji zabezpieczonych. EBC dostrzega jednak, że wymogi te zapewniają pewien stopień ochrony dla posiadaczy obligacji, w szczególności, jeżeli są połączone z ponownym wstawieniem odniesienia do najlepszego stopnia w ocenie jakości kredytowej wymaganego dla jednostek priorytetowych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 190/1

OPINIA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

z dnia 5 lipca 2010 r.

w sprawie projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 974/98 w zakresie wprowadzenia euro w Estonii oraz w sprawie projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2866/98 w zakresie kursu wymiany euro w odniesieniu do Estonii

(CON/2010/52)

2010/C 190/01

Wprowadzenie i podstawa prawna

W dniu 26 maja 2010 r. Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymał wniosek Rady Unii Europejskiej o wydanie opinii w sprawie projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 974/98 w zakresie wprowadzenia euro w Estonii (1). W dniu 30 czerwca 2010 r. EBC otrzymał wniosek Rady Unii Europejskiej o wydanie opinii w sprawie projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2866/98 w zakresie kursu wymiany euro w odniesieniu do Estonii (2).

Właściwość EBC do wydania opinii wynika z art. 140 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Rada Prezesów wydała niniejszą opinię zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 17 ust. 5 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego.

Uwagi

1. Projektowane rozporządzenia umożliwią wprowadzenie euro jako waluty Estonii po uchyleniu derogacji w odniesieniu do Estonii zgodnie z procedurą wskazaną w art. 140 ust. 2 Traktatu.

2. EBC przyjmuje z zadowoleniem projektowane rozporządzenia.

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 5 lipca 2010 r. Jean-Claude TRICHET Prezes EBC

(1) KOM(2010) 240 wersja ostateczna.

(2) KOM(2010) 341 wersja ostateczna.
Jakkolwiek wskaźniki dotyczące grubości monet były jedynymi wartościami, które można było określić w 1998 r., kiedy parametry techniczne banknotów euro przeznaczonych do obiegu zostały przyjęte po raz pierwszy, EBC zaleca zastąpienie tych wskaźników rzeczywistymi wartościami określającymi grubość monet euro, które są obecnie dobrze znane i wykorzystywane w mennicach do produkcji monet.

Uzasadnienie Załącznik I do projektu rozporządzenia powiela tabelę zawartą w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 975/98. W tabeli tej grubość monet określona została w trzeciej kolumnie wraz z dodatkowym przypisem wskazującym, że wartości odnoszące się do grubości mają charakter wskaźnika. Jakkolwiek wskaźniki te były jedynymi wartościami, które można było określić w 1998 r., kiedy parametry techniczne banknotów euro przeznaczonych do obiegu zostały przyjęte po raz pierwszy, EBC zaleca zastąpienie tych wskaźników rzeczywistymi wartościami określającymi grubość monet euro, które są obecnie dobrze znane i wykorzystywane w mennicach do produkcji monet.
4.

Zgodnie z projektem dyrektywy przekształconej, wszystkie instytucje kredytowe będą musiały stać się członkami systemów gwarancji depozytów oferujących gwarancję depozytów według zharmonizowanych zasad (12). Ponadto, systemy gwarancji depozytów będą co do zasady finansowane przez indywidualne składki ex ante ich członków. EBC uważa, iż takie zharmonizowane zasady są niezbędne by zapewnić równe warunki konkurencji w kontekście wspólnego rynku usług finansowych w Unii. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego również popiera jak najszersze członkostwo w systemach gwarancji depozytów (13). Jednocześnie EBC dostrzega, iż w niektórych państwach członkowskich od wielu lat z powodzeniem funkcjonują wzajemne i dobrowolne systemy, które zapewniają ochronę depozytów innymi metodami niż poprzez wcześniej ustalone gwarancje depozytów, na przykład poprzez wzajemne uzgodnienia co do finansowania. EBC zakłada, iż projekt dyrektywy przekształconej nie ma na celu ograniczania bieżących zdolności istniejących obecnie wzajemnych i dobrowolnych systemów do ochrony instytucji będących ich członkami w sposób charakterystyczny dla tych systemów, która to ochrona będzie działać równolegle z gwarancjami depozytów oferowanymi klientom tych instytucji zgodnie z projektem dyrektywy przekształconej. W tym kontekście EBC z zadowoleniem przyjmuje dziesięcioletni okres przejściowy do osiągnięcia docelowego poziomu finansowania ex ante ustanowiony w projekcie dyrektywy przekształconej celem zmniejszenia obciążenia nałożonego na instytucje kredytowe, które wcześniej nie były zobowiązane do uiszczania składek do systemów gwarancji depozytów (14).
„a) W ust. 2 dodaje się trzeci akapit w brzmieniu: »Spółki zarządzania aktywami w rozumieniu art. 30 zalicza się do sektora, do którego należą one w ramach grupy. Jeżeli nie należą one wyłącznie do jednego sektora w ramach grupy, zalicza się je do najmniejszego sektora finansowego.«”

„a) W ust. 2 dodaje się trzeci akapit w brzmieniu: »Spółki zarządzania aktywami w rozumieniu art. 30 zalicza się do sektora, do którego należą one w ramach grupy. Jeżeli nie należą one wyłącznie do jednego sektora w ramach grupy, zalicza się je do sektora finansowego, z którym są najbliżej związane.«”
Uzasadnienie Jako że jednym z celów renegocjacji układu z Monako jest zapewnienie podejścia bardziej spójnego z innymi układami monetarnymi, EBC zaleca użycie w odniesieniu do pełnionej przez siebie roli sformułowania zawartego w układzie monetarnym pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim (podpisanym 17 grudnia 2009 r. (2)). Co więcej, proponowane sformułowanie jest zgodne z art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiającego środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (3), zgodnie z którym Komisja współpracuje z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w ścisłym powiązaniu z Europejskim Bankiem Centralnym.
„Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1. »Obiegowe monety euro« oznaczają monety euro przeznaczone do obiegu, których nominały i parametry techniczne zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 975/98 z dnia 3 maja 1998 r. 2. »Okolicznościowe obiegowe monety euro« oznaczają obiegowe monety euro przeznaczone do upamiętnienia szczególnych wydarzeń zgodnie z art. 1f rozporządzenia Rady (WE) nr 975/98. 3. »Kolekcjonerskie monety euro« oznaczają monety euro przeznaczone do kolekcjonowania, które nie są przeznaczone do obiegu.”

„Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1. »Obiegowe monety euro« oznaczają zwykłe i okolicznościowe monety euro przeznaczone do obiegu, których nominały i parametry techniczne zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 975/98 z dnia 3 maja 1998 r. 2. »Zwykłe obiegowe monety euro« oznaczają monety euro przeznaczone do obiegu z wyłączeniem okolicznościowych obiegowych monet euro. 3. »Okolicznościowe obiegowe monety euro« oznaczają obiegowe monety euro przeznaczone do upamiętnienia szczególnych wydarzeń zgodnie z art. 1f rozporządzenia Rady (WE) nr 975/98. 4. »Kolekcjonerskie monety euro« oznaczają monety euro przeznaczone do kolekcjonowania, które nie są przeznaczone do obiegu.”
„(3)

Dnia 13 kwietnia 2011 r. Rada upoważniła Komisję, , do podjęcia negocjacji z Republiką Francuską, działającą w imieniu francuskiej zbiorowości zamorskiej Saint-Barthélemy oraz do pełnego zaangażowania EBC w negocjacje, jak również do uzyskiwania jego zgody w sprawach należących do jego zakresu kompetencji, w celu zawarcia układu monetarnego. Układ taki został parafowany dnia 30 maja 2011 r.”
7.

EBC zauważa, że projekt decyzji nie porusza kilku ważnych kwestii. Należy odnieść się do nich w sposób następujący: 7.1. W innych układach monetarnych organem właściwym do rozstrzygania sporów wynikających z takich układów jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Projekt decyzji powinien jasno stanowić, że taka sama procedura ma zastosowanie w niniejszej sytuacji. EBC uważa, że właściwość Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do tego rodzaju układów nie jest oczywista i odsyła w szczególności do szeregu opinii Trybunału, w których Trybunał wprowadza wyraźne rozróżnienie na umowy zawierane przez państwa członkowskie i umowy zawierane przez państwa członkowskie odpowiedzialne za swoje terytoria zależne, a więc nie działające w charakterze państw członkowskich (3). 7.2. Jednym z najważniejszych elementów tego układu monetarnego powinna być potrzeba zagwarantowania nieprzerwanego stosowania do Saint-Barthélemy odpowiednich obecnych i przyszłych aktów prawa UE mających natychmiastowe bezpośrednie zastosowanie, np. rozporządzeń. EBC rozumie, że Francja zamierza rozwiązać tę kwestię wprowadzając zmiany w odpowiedniej ustawie organicznej. EBC zauważa, że – w przeciwieństwie do innych układów monetarnych – projekt decyzji nie przewiduje utworzenia komitetu wspólnego odpowiedzialnego za ocenę postępów w zakresie zmian w ustawodawstwie. EBC uważa za niesatysfakcjonującą sytuację, w której brak jest komitetu, w którym UE, jako jeden z sygnatariuszy układu, brałby udział i monitorował prawidłowe stosowanie w krajach i terytoriach zamorskich odpowiednich przepisów acquis – w szczególności tam, gdzie lokalny system bankowy stosuje euro. EBC uważa za niezbędne, aby odpowiednie przepisy prawa Unii były stosowane w porozumieniu z Komisją i EBC (4), na przykład poprzez uwzględnienie odpowiednich aktów prawnych UE i EBC w załączniku do układu monetarnego oraz publikowanie takiego załącznika i jego zmian w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Alternatywnie projekt decyzji powinien zobowiązywać Francję do informowania EBC przed przyjęciem aktów prawnych dotyczących Saint-Barthélemy, w przypadku, gdy wchodzą one w zakres kompetencji EBC. Ponadto instytucje UE powinny mieć uprawnienie do żądania przedstawienia przez Francję informacji o takich aktach prawnych. 7.3. EBC rozumie, że po zmianie statusu w dniu 1 stycznia 2012 r. Saint-Barthélemy nie będzie już objęte przepisami prawa UE, które w normalnych okolicznościach miałyby bezpośrednie zastosowanie a które umożliwiają stosownym organom UE, takim jak Europol, podejmowanie działań zwalczających fałszowanie banknotów euro. Kwestia ta także powinna zostać poruszona w układzie monetarnym, a zatem projekt decyzji powinien upoważniać UE do zawarcia w tym układzie takiego postanowienia. Propozycje zmian w projekcie decyzji wraz z ich uzasadnieniem zostały zawarte w załączniku.
Uzasadnienie

We wrześniu 2000 r. Rada ECOFIN zatwierdziła plan działań UGW w sprawie wymogów statystycznych oraz określiła docelowy termin dla kwartalnych zintegrowanych rachunków strefy euro sektora instytucjonalnego na t+90 dni po zakończeniu kwartału odniesienia, odpowiadający potrzebom EBC w zakresie polityki pieniężnej. To oznaczało, że Eurostat i EBC musiałyby zbierać odpowiednie dane krajowe w terminie t+82 dni. Z uwagi na planowany kalendarz posiedzeń Rady Prezesów w 2015 i 2016 r. w tych latach wystarczyłoby skrócenie terminu do t+85. W związku z tym EBC popiera przesunięcie terminów przekazywania kwartalnych rachunków sektorów zgodnie z programem transmisji danych ESA do t+85 dni do roku 2014, i docelowo t+82 dni do roku 2017, wspierając tym samym zestawianie pełnych kwartalnych zintegrowanych rachunków strefy euro w terminie t+90 dni.

EBC popiera ponadto jednolite terminy transmisji danych dla wszystkich kwartalnych i rocznych danych krajowych dotyczących sektora instytucji rządowych i samorządowych. Oznaczałoby to synchronizację danych kwartalnych dotyczących tego sektora z docelowymi terminami ustalonymi dla tablicy 801 oraz miałoby wpływ na tablice 27 i 28, jak również, odpowiednio, na terminy przekazywania danych dla tablicy 2 i danych dotyczących procedury nadmiernego deficytu (EDP). W związku z tym EBC popiera przesunięcie terminów przekazywania kwartalnych rachunków sektora instytucji rządowych i samorządowych zgodnie z programem transmisji danych ESA oraz danych dotyczących procedury nadmiernego deficytu (EDP) do t+85 dni do roku 2014, i docelowo t+82 dni do roku 2017, wspierając tym samym zestawianie pełnych kwartalnych zintegrowanych rachunków strefy euro w terminie t+90 dni.
„Stworzenie zintegrowanego rynku płatności elektronicznych w euro wymaga, by przetwarzanie poleceń przelewu i poleceń zapłaty nie napotykało barier technicznych i następowało w ramach schematu, którego podstawowe zasady są takie same zarówno w odniesieniu do czysto krajowych, jak i do transgranicznych transakcji polecenia przelewu i polecenia zapłaty, i których to zasad przestrzega większość dostawców usług płatniczych w większości państw członkowskich.”

„Stworzenie zintegrowanego rynku płatności elektronicznych w euro wymaga, by przetwarzanie poleceń przelewu i poleceń zapłaty nie napotykało barier technicznych i następowało w ramach schematu, którego podstawowe zasady są takie same zarówno w odniesieniu do czysto krajowych, jak i do transgranicznych transakcji polecenia przelewu i polecenia zapłaty, i których to zasad przestrzega większość dostawców usług płatniczych w większości państw członkowskich, których walutą jest euro.”
4.

Na tym tle, a także w nawiązaniu do zawartego w opinii CON/2011/13 wezwania do dalszego wzmacniania nadzoru finansowego i makroekonomicznego, EBC przyjmuje z zadowoleniem projekt decyzji. Po akceptacji projektu decyzji przez wszystkie państwa członkowskie do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dodany zostanie nowy art. 136 ust. 3. Zgodnie z tym przepisem państwa członkowskie, których walutą jest euro, mają ustanowić stały mechanizm zwany europejskim mechanizmem stabilizacyjnym (ESM) (3). ESM będzie uruchamiany w przypadkach, w których konieczne okaże się zapewnienie stabilności strefy euro jako całości, a tymczasowego wsparcia finansowego będzie można udzielić po spełnieniu rygorystycznych warunków. ESM zastąpi obecne tymczasowe rozwiązania w postaci EFSM i EFSF, które pozostaną w mocy do czerwca 2013 roku lub do czasu, gdy zakończy się prowadzona przez nie działalność.
2.3.

EBC zauważa, że art. 8 ust. 2 lit. a) i c) oraz art. 10 ust. 3 projektu rozporządzenia dotyczy używania narzędzi wykrywających i przewiduje udzielanie dotacji na sfinansowanie zakupów sprzętu. EBC zgadza się z propozycją udzielania dotacji na zakup ogólnego wyposażenia laboratoryjnego, takiego jak mikroskopy, czytniki podczerwieni, suwmiarki, densytometry, mikrometry, czytniki przewodności i magnetyczności, które wspomagają proces dochodzeniowy, ale nie są specjalnie zaprojektowane lub sprzedawane jako sprzęt służący do wykrywania falsyfikatów. EBC uważa, że jedynymi wiarygodnymi maszynami i urządzeniami wykrywającymi falsyfikaty są maszyny i urządzenia, które wskazano na stronie internetowej EBC jako poddane testom obejmującym aktualne rodzaje falsyfikatów i autentycznych banknotów wykazujących wiele cech normalnego zużycia. Takie maszyny i urządzenia są jednak przeznaczone dla podmiotów zawodowo zajmujących się obsługą gotówki i w zasadzie nie należą do zakresu wyspecjalizowanych organów ds. zwalczania fałszowania, określonych w art. 8 ust. 2 lit. c) projektu rozporządzenia jako grupy docelowe (4). Dlatego też EBC wyraża opinię, że niewłaściwe jest rozważanie zakupu przyrządów do rozpoznawania falsyfikatów z funduszy programu „Perykles 2020” bądź używania przyrządów do rozpoznawania falsyfikatów przez wyspecjalizowane organy ds. zwalczania fałszowania.