Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego /* KOM/2011/0771 wersja ostateczna - 2011/0349 (COD) */





UZASADNIENIE 1. Kontekst wniosku Kontekst ogólny, podstawa i cele wniosku Podstawą do przedstawienia niniejszego wniosku jest wdrożenie pakietu towarowego, który został przyjęty w 2008 r. Stanowi on element pakietu wniosków w sprawie dostosowania dziesięciu dyrektyw „produktowych” do decyzji nr 768/2008/WE ustanawiającej wspólne ramy wprowadzania produktów do obrotu. Prawodawstwo harmonizacyjne UE, zapewniające swobodny przepływ produktów, wnosi istotny wkład w urzeczywistnienie i funkcjonowanie jednolitego rynku. U jego założeń leży wysoki stopień ochrony, a podmiotom gospodarczym daje do dyspozycji środek umożliwiający wykazanie zgodności, zapewniając w ten sposób swobodny przepływ oparty na zaufaniu do produktów. Dyrektywa Rady 93/15/EWG w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zapewniająca swobodny przepływ materiałów wybuchowych, jest przykładem unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego. Określono w niej zasadnicze wymagania bezpieczeństwa, które muszą być spełnione przez materiały wybuchowe przed udostępnieniem ich na rynku UE. Obowiązkiem producenta jest wykazanie, że pod względem projektu i wykonania dany materiał wybuchowy spełnia zasadnicze wymagania bezpieczeństwa, a także umieszczenie na niej oznakowania CE. Jak pokazują doświadczenia z wdrażania unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego w różnych sektorach, jego wdrożenie i wprowadzenie w życie nie obyło się bez usterek i niespójności, o następstwach takich jak: – obecność na rynku niezgodnych lub niebezpiecznych produktów, przekładająca się na pewien brak zaufania do oznakowania CE; – osłabienie konkurencyjności podmiotów gospodarczych przestrzegających przedmiotowych przepisów w stosunku do podmiotów przepisy te obchodzących; – nierówne traktowanie w przypadku produktów niezgodnych oraz zakłócenie konkurencji między podmiotami gospodarczymi w związku z różną praktyką w zakresie egzekwowania przepisów; – niejednolita praktyka organów krajowych w zakresie wyznaczania jednostek oceniających zgodność; – problemy dotyczące jakości niektórych jednostek notyfikowanych. Oprócz tego wzrosła złożoność otoczenia regulacyjnego, co wynika z tego, że niejednokrotnie do pojedynczego produktu zastosowanie ma kilka różnych aktów prawnych. Niespójności poszczególnych aktów prawnych w coraz większym stopniu utrudniają podmiotom gospodarczym i władzom dokonanie prawidłowej wykładni i stosowanie przepisów. W celu wyeliminowania takich „horyzontalnych” braków w unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym, odnotowanych w różnych sektorach przemysłu, w 2008 r., w ramach pakietu towarowego, przyjęto nowe ramy prawne (New Legislative Framework – NLF). Mają one na celu wzmocnienie i uzupełnienie obowiązujących przepisów oraz osiągnięcie poprawy w zakresie praktycznych aspektów ich stosowania i egzekwowania. Nowe ramy prawne obejmują dwa wzajemnie uzupełniające się akty: rozporządzenie (WE) nr 765/2008 w sprawie akredytacji i nadzoru rynku (rozporządzenie NLF) oraz decyzję nr 768/2008 w sprawie wspólnych ram dotyczących wprowadzania produktów do obrotu (decyzja NLF). Rozporządzeniem NLF ustanowiono reguły akredytacji (która stanowi środek oceny kompetencji jednostek oceniających zgodność) i wymagania dotyczące organizacji i wykonywania nadzoru rynku oraz kontroli produktów z państw trzecich. Od dnia 1 stycznia 2010 r. reguły te stosuje się bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich. W decyzji NLF określono wspólne ramy legislacyjne w zakresie harmonizacji produktów w UE. Ramy te obejmują przepisy powszechnie stosowane w unijnym prawodawstwie dotyczącym produktów (np. definicje, obowiązki podmiotów gospodarczych, jednostki notyfikowane, mechanizmy ochronne itp.). Owe wspólne przepisy wzmocniono w celu zwiększenia skuteczności stosowania i egzekwowania odnośnych dyrektyw w praktyce. Dodano także pewne nowe elementy, np. obowiązki importerów, mające zasadnicze znaczenie pod względem poprawy bezpieczeństwa produktów na rynku. Przepisy decyzji NLF i rozporządzenia NLF wzajemnie się uzupełniają i są ściśle ze sobą powiązane. W decyzji NLF określono odpowiadające sobie obowiązki podmiotów gospodarczych i jednostek notyfikowanych, umożliwiając organom nadzoru rynku i organom odpowiedzialnym za jednostki notyfikowane prawidłowe wykonywanie obowiązków ciążących na nich na mocy rozporządzenia NLF oraz zapewnienie skutecznego i konsekwentnego egzekwowania unijnych przepisów dotyczących produktów. W odróżnieniu jednak od przepisów rozporządzenia NLF przepisy decyzji NLF nie są bezpośrednio stosowane. Jeżeli usprawnienia wprowadzone nowymi ramami prawnymi mają być korzystne dla wszystkich sektorów gospodarki, które podlegają unijnemu prawodawstwu harmonizacyjnemu, konieczne jest włączenie przepisów decyzji NLF w ramy obowiązującego prawodawstwa dotyczącego produktów. Z badania przeprowadzonego po przyjęciu pakietu towarowego w 2008 r. wynikało, że większość przepisów harmonizacyjnych UE w dziedzinie produktów miała podlegać rewizji w ciągu kolejnych 3 lat, nie tylko z uwagi na konieczność rozwiązania problemów stwierdzonych we wszystkich sektorach, lecz również z przyczyn specyficznych dla konkretnych sektorów. Każda taka rewizja odpowiednich przepisów miała obejmować ich automatyczne dostosowanie do decyzji NLF, ponieważ Parlament, Rada i Komisja zobowiązały się do wykorzystania przepisów decyzji w jak największym zakresie w przyjmowanym w przyszłości prawodawstwie dotyczącym produktów, w celu zapewnienia maksymalnej spójności ram prawnych. W przypadku kilku pozostałych unijnych dyrektyw harmonizacyjnych, np. dyrektywy Rady 93/15/EWG w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, nie przewidywano we wspomnianym terminie rewizji pod kątem rozwiązania specyficznych problemów sektorowych. Aby jednak nie pozostawiać bez odpowiedzi problemów dotyczących braku zgodności i jednostek notyfikowanych w tych sektorach, a także z uwagi na potrzebę zapewnienia spójności całego otoczenia regulacyjnego w dziedzinie produktów, postanowiono o dostosowaniu tych dyrektyw w ramach pakietu do przepisów decyzji NLF. Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Inicjatywa ta jest zgodna z Aktem o jednolitym rynku[1], w którym zwrócono uwagę na potrzebę przywrócenia zaufania konsumentów do jakości produktów obecnych na rynku oraz na znaczenie wzmocnienia nadzoru rynku. Oprócz tego wspiera ona politykę Komisji w zakresie poprawy i uproszczenia otoczenia regulacyjnego. 2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków Konsultacje z zainteresowanymi stronami Dostosowanie dyrektywy Rady 93/15/EWG w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego do decyzji NLF było omawiane z ekspertami krajowymi odpowiedzialnymi za jej wdrożenie w ramach grupy roboczej ds. materiałów wybuchowych, na forum jednostek notyfikowanych, a także w ramach dwustronnych spotkań z przedstawicielami stowarzyszeń branżowych. W okresie od czerwca do października 2010 r. prowadzono konsultacje publiczne z udziałem przedstawicieli wszystkich sektorów uczestniczących w przedmiotowej inicjatywie. W ich efekcie do Komisji wpłynęło 300 odpowiedzi na pytania zamieszczone w czterech rodzajach kwestionariuszy, przeznaczonych odpowiednio dla podmiotów gospodarczych, władz, jednostek notyfikowanych oraz użytkowników. Z wynikami konsultacji można zapoznać się na stronie: http://ec.europa.eu/enterprise/policies/single-market-goods/regulatory-policies-common-rules-for-products/new-legislative-framework/index_en.htm Oprócz konsultacji ogólnych przeprowadzono także konsultacje ukierunkowane konkretnie na MŚP. W ramach Europejskiej Sieci Przedsiębiorczości na przełomie maja i czerwca 2010 r. zasięgnięto opinii 603 MŚP. Wyniki tych konsultacji udostępniono pod adresem http://ec.europa.eu/enterprise/policies/single-market-goods/files/new-legislative-framework/smes_statistics_en.pdf Proces konsultacji dowiódł, że inicjatywa cieszy się powszechnym poparciem. Panuje jednomyślność co do potrzeby udoskonalenia nadzoru rynku oraz systemu oceny i monitorowania jednostek notyfikowanych. Pełne poparcie ze strony władz wynika z tego, że dzięki podjętym działaniom obecny system zostanie wzmocniony oraz nastąpi poprawa współpracy na poziomie UE. Przemysł liczy na większe wyrównanie reguł gry dzięki poprawie skuteczności interwencji w przypadku produktów niespełniających przepisów, a także na efekt w postaci uproszczenia, osiągniętego poprzez dostosowania prawodawstwa. Pojawiły się pewne wątpliwości co do niektórych obowiązków. Te jednak są niezbędne dla poprawy skuteczności nadzoru rynku. Z podjęciem tych środków nie będą wiązać się istotne koszty dla przemysłu, a korzyści płynące z lepszego nadzoru rynku powinny istotnie przeważać nad kosztami. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej W przypadku tego pakietu wdrożeniowego ocena skutków bazowała w dużej mierze na ocenie skutków przeprowadzonej w odniesieniu do nowych ram prawnych. Oprócz zgromadzenia i przeanalizowania w tym kontekście wiedzy specjalistycznej przeprowadzono dodatkowo konsultacje z ekspertami i grupami interesu z poszczególnych sektorów, a także z ekspertami zajmującymi się zagadnieniami horyzontalnymi, z zakresu harmonizacji technicznej, oceny zgodności, akredytacji i nadzoru rynku. Ocena skutków Na podstawie zgromadzonych informacji Komisja przeprowadziła ocenę skutków, obejmującą analizę i porównanie trzech wariantów. Wariant 1. Pozostawienie obecnego stanu rzeczy bez zmian W ramach tego wariantu przewiduje się, że aktualnie obowiązująca dyrektywa pozostanie bez zmian, a pewnej poprawy sytuacji można oczekiwać wyłącznie dzięki rozporządzeniu NLF. Wariant 2. Dostosowanie do decyzji NLF poprzez środki o charakterze nieprawodawczym Wariant 2 zakłada możliwość propagowania dobrowolnego dostosowania do przepisów zawartych w decyzji NLF, np. poprzez przedstawianie ich jako najlepszych praktyk w różnych wytycznych i wskazówkach. Wariant 3. Dostosowanie do decyzji NLF poprzez środki o charakterze prawodawczym Ostatni wariant polega na włączeniu przepisów decyzji NLF do aktualnie obowiązujących dyrektyw. Wariant 3 uznano za optymalny, ponieważ: – przyczyni się do podniesienia konkurencyjności poważnie traktujących swe obowiązki przedsiębiorstw i jednostek notyfikowanych w stosunku do tych, które obchodzą przepisy; – poprawi funkcjonowanie rynku wewnętrznego dzięki zapewnieniu równego traktowania wszystkich podmiotów gospodarczych, ze szczególnym uwzględnieniem importerów i dystrybutorów, a także jednostek notyfikowanych; – nie generuje istotnych kosztów dla podmiotów gospodarczych i jednostek notyfikowanych; oznacza, że te podmioty, które już postępują w sposób odpowiedzialny, nie poniosą żadnych dodatkowych kosztów lub koszty takie będą nieistotne; – uważany jest za skuteczniejszy od wariantu 2: ze względu na brak możliwości wyegzekwowania wariantu 2, kwestia jego skuteczności w praktyce jest dyskusyjna; – warianty 1 i 2 nie dają żadnej odpowiedzi na problem niespójności w obrębie ram prawnych, w związku z czym nie przyczyniają się w ogóle do uproszczenia otoczenia regulacyjnego. 3. Główne elementy wniosku Definicje horyzontalne Ponieważ we wniosku wprowadza się zharmonizowane definicje terminów wspólnych dla poszczególnych przepisów unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego, należy zapewnić spójność znaczeniową takich terminów we wszystkich tych przepisach. 3.1. Obowiązki podmiotów gospodarczych i wymagania w zakresie identyfikowalności Niniejszym wnioskiem uściślone zostają obowiązki producentów i upoważnionych przedstawicieli oraz wprowadzone obowiązki dla importerów i dystrybutorów. Importerzy zostają zobowiązani do sprawdzenia, czy producent dokonał oceny zgodności z zastosowaniem wymaganej procedury i sporządził dokumentację techniczną. Odpowiadają oni ponadto za to, by na żądanie władz producent zapewnił im dostępność takiej dokumentacji technicznej do wglądu. Oprócz tego obowiązkiem importera jest sprawdzenie poprawności oznakowania materiałów wybuchowych oraz ustalenie, czy dołączono do nich wymagane instrukcje i informacje z zakresu bezpieczeństwa. Importer zachowuje kopię deklaracji zgodności oraz dopilnowuje, by materiały wybuchowe opatrzone były jednoznacznym oznaczeniem zgodnie z dyrektywą 2008/43/WE w postaci niepowtarzalnego identyfikatora. Z kolei na dystrybutorach spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy na materiale wybuchowym umieszczone jest oznakowanie CE i taki niepowtarzalny identyfikator oraz czy dołączona jest do niego wymagana dokumentacja i instrukcje Importerzy i dystrybutorzy muszą współpracować z organami nadzoru rynku i podejmować odpowiednie działania w przypadku dostarczenia materiałów wybuchowych niezgodnych z wymaganiami. 3.2. Normy zharmonizowane Zgodność z normami zharmonizowanymi zakłada domniemanie zgodności z zasadniczymi wymaganiami. W dniu 1 czerwca 2011 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie normalizacji europejskiej[2] ustanawiającego horyzontalne ramy prawne normalizacji europejskiej. Wniosek dotyczący tego rozporządzenia zawiera m.in. przepisy dotyczące wniosków o normalizację kierowanych przez Komisję do europejskich organizacji normalizacyjnych, procedury zgłaszania sprzeciwów wobec norm zharmonizowanych oraz udziału zainteresowanych stron w procesie normalizacji. W związku z tym, dla zapewnienia pewności prawa, w ramach niniejszego wniosku skreślono te przepisy dyrektywy 93/15/EWG, które dotyczą tych samych zagadnień. Przepis dotyczący domniemania zgodności z normami zharmonizowanymi został zmodyfikowany w celu doprecyzowania zakresu takiego domniemania zgodności w przypadku gdy zakres norm tylko częściowo obejmuje zasadnicze wymagania. 3.3. Ocena zgodności i oznakowanie CE W ramach dyrektywy Rady 93/15/EWG w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wybrano odpowiednie procedury oceny zgodności, które producenci zobowiązani są stosować w celu wykazania, że ich materiały wybuchowe spełniają zasadnicze wymagania bezpieczeństwa. We wniosku dostosowuje się te procedury do ich aktualnych wersji określonych w decyzji NLF. Ogólne zasady oznakowania CE określono w art. 30 rozporządzenia 765/2008, a przepisy szczegółowe dotyczące umieszczania oznakowania CE na materiałach wybuchowych to nowy element wprowadzony w niniejszym wniosku. 3.4. Jednostki notyfikowane We wniosku zaostrzone są kryteria notyfikacji jednostek notyfikowanych. Uściślone jest, że również spółki zależne i podwykonawcy mają obowiązek przestrzegać wymagań dotyczących notyfikacji. Wprowadzone zostają szczegółowe wymagania dotyczące organów notyfikujących, a procedura notyfikacji jednostek notyfikowanych ulega zmianie. Kompetencje jednostek notyfikowanych muszą być wykazane przy pomocy certyfikatu akredytacji. Jeżeli oceny kompetencji jednostki notyfikowanej nie dokonano na podstawie akredytacji, notyfikacja musi zawierać dokumenty ukazujące sposób, w jaki dokonano takiej oceny kompetencji. Państwa członkowskie będą miały możliwość wniesienia zastrzeżenia do notyfikacji. 3.5. Nadzór rynku i procedura klauzuli ochronnej We wniosku zrewidowano obowiązującą procedurę klauzuli ochronnej. Wprowadzony zostaje etap wymiany informacji między państwami członkowskimi oraz określone jest, jakie działania podejmują właściwe organy w przypadku stwierdzenia niezgodności materiału wybuchowego. Faktyczna procedura klauzuli ochronnej – taka, która skutkuje decyzją na poziomie Komisji określającą, czy dany środek jest uzasadniony – zostaje zainicjowana wyłącznie w przypadku, gdy inne państwo członkowskie zakwestionuje zastosowanie określonego środka przeciw materiałowi wybuchowemu. Jeżeli nie ma różnic zdania co do wprowadzonego środka ograniczającego, wszystkie państwa członkowskie muszą podjąć stosowne działania na swoim terytorium. 3.6. Procedura komitetowa Przepisy dotyczące funkcjonowania Komitetu ds. Materiałów Wybuchowych zostały dostosowane do nowych przepisów w sprawie aktów wykonawczych, określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[3]. 4. Aspekty prawne wniosku Podstawa prawna Podstawą wniosku jest art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości Kompetencję w zakresie rynku wewnętrznego posiadają wspólnie Unia i państwa członkowskie. Zasada pomocniczości ma zastosowanie w szczególności w przypadku nowych przepisów, dodanych z myślą o poprawie skuteczności egzekwowania dyrektywy Rady 93/15/EWG w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, dotyczących obowiązków importera i dystrybutora, identyfikowalności, oceny i notyfikacji jednostek notyfikowanych, a także wzmocnionych obowiązków w zakresie współpracy w kontekście zmienionych zasad nadzoru rynku i procedur ochronnych. Doświadczenia z egzekwowania przepisów prawodawstwa pokazują, że środki wprowadzane na poziomie krajowym skutkują rozbieżnościami w stosowanym podejściu oraz różnym traktowaniem podmiotów gospodarczych w UE, co jest sprzeczne z celem przyświecającym niniejszej dyrektywie. Jeżeli w celu rozwiązania zaistniałych problemów podejmowane są działania na szczeblu krajowym, pojawia się ryzyko powstania przeszkód dla swobodnego przepływu towarów. Zasięg działań na poziomie krajowym jest ponadto ograniczony do właściwości terytorialnej danego państwa członkowskiego. W związku z rozwojem międzynarodowego wymiaru handlu stale rośnie liczba spraw o charakterze transgranicznym. Założone cele, w szczególności poprawę skuteczności nadzoru rynku, można znacznie lepiej zrealizować w ramach skoordynowanych działań na poziomie UE. Dlatego bardziej wskazane jest podjęcie działań na poziomie UE. Z kolei problem niespójności dyrektyw może być rozwiązany wyłącznie przez prawodawcę UE. Proporcjonalność Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsze proponowane zmiany nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wyznaczonych celów. Nowe ani zmienione obowiązki nie powodują nałożenia zbędnych obciążeń i kosztów ani na administrację, ani na przemysł, zwłaszcza na małe i średnie przedsiębiorstwa. W przypadku ustalenia, że zmiany pociągają za sobą negatywne skutki, analiza skutków danego wariantu ma na celu dostarczenie najbardziej proporcjonalnej odpowiedzi na zidentyfikowany problem. Wiele modyfikacji dotyczy zwiększenia jasności obowiązującej dyrektywy bez wprowadzania nowych wymogów mających konsekwencje w postaci dodatkowych kosztów. Zastosowana technika legislacyjna Dostosowanie do decyzji NLF wymaga szeregu zasadniczych zmian w przepisach dyrektywy Rady 93/15/EWG. W celu zapewnienia czytelności zmienionego tekstu zastosowano technikę przekształcenia zgodną z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych[4]. Zmiany w przepisach dyrektywy Rady 93/15/EWG dotyczą: definicji, obowiązków podmiotów gospodarczych, domniemania zgodności wynikającego z norm zharmonizowanych, deklaracji zgodności, oznakowania CE, jednostek notyfikowanych, procedury klauzuli ochronnej oraz procedur oceny zgodności. Wniosek nie zmienia zakresu dyrektywy Rady 93/15/EWG i zasadniczych wymagań bezpieczeństwa. 5. Wpływ na budżet Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet UE. 6. Informacje dodatkowe Uchylenie obowiązujących przepisów Przyjęcie niniejszego wniosku będzie wiązać się z uchyleniem dyrektywy Rady 93/15/EWG w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. Europejski Obszar Gospodarczy Proponowany akt prawny dotyczy EOG i w związku z tym jego zakres powinien być rozszerzony na Europejski Obszar Gospodarczy. ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy PAKIET DOSTOSOWAWCZY DO NOWYCH RAM PRAWNYCH (Wdrożenie pakietu towarowego) 2011/0349 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie harmonizacji Ö ustawodawstw państw członkowskich Õ przepisów dotyczących Ö odnoszących się do Õ wprowadzania do obrotu ð udostępniania na rynku ï i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat Ö o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. Ö 114 Õ 100a, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5], stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: ò nowy (1) Dyrektywa Rady 93/15/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego[6] została kilkakrotnie znacząco zmieniona. Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, dyrektywę należy przekształcić. (2) Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającym wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 339/93[7] ustanowiono zasady akredytacji jednostek oceniających zgodność, ramy nadzoru rynkowego produktów i kontroli produktów pochodzących z państw trzecich, a także ogólne zasady dotyczące oznakowania CE. (3) Decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/2008/WE z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie wspólnych ram dotyczących wprowadzania produktów do obrotu, uchylającą decyzję Rady 93/465/EWG[8] ustanowiono wspólne zasady i przepisy odniesienia, które mają być w zamierzeniu stosowane w całym prawodawstwie harmonizującym warunki wprowadzania do obrotu produktów w celu zapewnienia spójnej podstawy dla rewizji lub przekształcania tego prawodawstwa. Dyrektywę 93/15/EWG należy dostosować do tej decyzji. ê 93/15/EWG motyw 1 (dostosowany) artykuł 8a Traktatu przewiduje, że rynek wewnętrzny musi zostać ustanowiony do dnia 31 grudnia 1992 r.; rynek wewnętrzny ma obejmować obszar bez granic wewnętrznych, na którym, zgodnie z postanowieniami Traktatu, zapewniony będzie swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; ê 93/15/EWG motyw 2 (dostosowany) artykuł 100a ust. 3 Traktatu stanowi, że Komisja w swoich wnioskach dotyczących bezpieczeństwa przyjmie za podstawę wysoki poziom ochrony; ê 93/15/EWG motyw 9 (dostosowany) ð nowy (4) ð Bezpieczeństwo podczas składowania jest objęte dyrektywą Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi[9], która określa wymagania bezpieczeństwa w odniesieniu do zakładów, w których występują materiały wybuchowe. ïjeśli chodzi o Bbezpieczeństwo, zasady dotyczące transportu materiałów wybuchowych Ö podczas transportu jest uregulowane Õ ujęte są w międzynarodowymich konwencjamich i umowamich,; Ö w tym Õ na szczeblu międzynarodowym istnieją zaleceniami Narodów Zjednoczonych dotyczącymie transportu przewozu towarów niebezpiecznych. Ö Kwestie te nie powinny zatem wchodzić w zakres niniejszej dyrektywy. Õ (obejmujących materiały wybuchowe), których zakres przekracza ramy Wspólnoty; w związku z tym niniejsza dyrektywa nie dotyczy zasad transportu; ê 93/15/EWG motyw 12 (dostosowany) (5) Zzakres stosowania niniejszej dyrektywy obejmuje Ö powinien obejmować Õ amunicję, ale tylko w odniesieniu do zasad dotyczących kontroli jej przemieszczania i związanych z tym ustaleń.; Ww związku z faktem, że amunicja i broń są przemieszczane na podobnych warunkach, przemieszczanie amunicji powinno być regulowane przepisami podobnymi do tych stosowanych do przemieszczania broni, jak stanowi dyrektywa Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni[10]. ê 93/15/EWG motyw 10 (dostosowany) (6) Ö Wyroby Õ artykuły pirotechniczne wymagają odpowiednich środków celem zapewnienia ochrony konsumentów i bezpieczeństwa publicznego.; w tej dziedzinie planowana jest dodatkowa dyrektywa; Ö Wyroby pirotechniczne wchodzą w zakres dyrektywy 2007/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych[11]. Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zatem zastosowania do wyrobów pirotechnicznych. Õ ê 93/15/EWG motyw 11 (dostosowany) (7) Ddefinicja Ö materiałów wybuchowych Õ produktów objętych niniejszą dyrektywą powinna być oparta na definicji takich produktów ujętej w wyżej wymienionych zaleceniach Ö Narodów Zjednoczonych dotyczących transportu towarów niebezpiecznych Õ.; ê 93/15/EWG motyw 3 (dostosowany) ð nowy (8) Ö W celu zapewnienia Õ swobodny przepływ towarów zakłada spełnienie pewnych podstawowych warunków; w szczególności swobodnegoy przepływu materiałów wybuchowych Ö konieczna jest harmonizacja Õ zakłada harmonizację przepisów prawnych dotyczących wprowadzania ð udostępniania ï materiałów wybuchowych do obrotu; ð na rynku ï. ê 93/15/EWG motyw 4 materiały wybuchowe do użytku cywilnego objęte są szczegółowymi uregulowaniami krajowymi, głównie w odniesieniu do wymogów bezpieczeństwa i ochrony; takie uregulowania krajowe stanowią w szczególności, że zezwolenia na obrót mogą być udzielane tylko wtedy, gdy materiały wybuchowe przejdą pomyślnie szereg badań; ê 93/15/EWG motyw 5 (dostosowany) harmonizacja przepisów dotyczących wprowadzania takich materiałów wybuchowych do obrotu zakłada harmonizację rozbieżnych przepisów krajowych celem zapewnienia swobodnego przepływu tych produktów bez obniżania optymalnych poziomów bezpieczeństwa i ochrony; ê 93/15/EWG motyw 6 (dostosowany) niniejsza dyrektywa określa jedynie wymagania zasadnicze, które muszą zostać spełnione przez badania zgodności materiałów wybuchowych; w celu ułatwienia procedury wykazywania zgodności z wymaganiami zasadniczymi, użyteczne byłoby przyjęcie zharmonizowanych na szczeblu europejskim norm dotyczących w szczególności metod badania materiałów wybuchowych; takie normy aktualnie nie istnieją; ê 93/15/EWG motyw 7 (dostosowany) normy zharmonizowane na szczeblu europejskim są opracowywane przez instytucje prywatne i muszą zachować swój niezobowiązujący status; w związku z tym Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) został uznany za jeden z dwóch organów właściwych do przyjęcia zharmonizowanych norm zgodnie z ogólnymi wytycznymi współpracy między Komisją, CEN i CENELEC, które zostały ratyfikowane dnia 13 listopada 1984 r.; do celów niniejszej dyrektywy „zharmonizowana norma” oznacza tekst ustalający specyfikację techniczną przyjętą przez CEN na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez Komisję, zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych[12] oraz stosujący się do określonych powyżej ogólnych wytycznych; ê 93/15/EWG motyw 13 musi być zapewniona ochrona zdrowia i bezpieczeństwo pracowników produkujących lub wykorzystujących materiały wybuchowe; trwa opracowywanie dodatkowej dyrektywy obejmującej, między innymi, zdrowie i bezpieczeństwo pracowników zaangażowanych w działalność związaną z wytwarzaniem, składowaniem i wykorzystaniem materiałów wybuchowych; ò nowy (9) Podmioty gospodarcze powinny być odpowiedzialne za zgodność materiałów wybuchowych, stosownie do roli odgrywanej przez nie w łańcuchu dostaw, tak aby zapewnić wysoki poziom ochrony interesów publicznych, takich jak zdrowie i bezpieczeństwo osób oraz bezpieczeństwo publiczne , a także zagwarantować uczciwą konkurencję na rynku unijnym. (10) Wszystkie podmioty gospodarcze uczestniczące w łańcuchu dostaw i dystrybucji powinny wprowadzić właściwe środki w celu zapewnienia, by materiały wybuchowe wprowadzane przez nie na rynek były wyłącznie produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą. Konieczne jest określenie wyraźnego i proporcjonalnego podziału obowiązków stosownie do ról pełnionych przez poszczególne podmioty w procesie dostaw i dystrybucji. (11) Zważywszy, że producent posiada dokładną wiedzę o procesie projektowania i produkcji, jest on najbardziej kompetentny do przeprowadzenia kompletnej procedury oceny zgodności. W związku z tym ocena zgodności powinna pozostać obowiązkiem wyłącznie producenta. (12) Niezbędne jest zapewnienie zgodności wprowadzanych na rynek Unii materiałów wybuchowych z państw trzecich z wymogami niniejszej dyrektywy, w szczególności zapewnienie poddania tych produktów przez producentów odpowiednim procedurom oceny. Dlatego też należy wprowadzić przepis, zgodnie z którym importerzy upewniają się co do zgodności wprowadzanych przez nich do obrotu materiałów wybuchowych z wymogami niniejszej dyrektywy i nie wprowadzają do obrotu materiałów wybuchowych niespełniających tych wymagań lub stwarzających zagrożenie. Należy również wprowadzić przepis, zgodnie z którym importerzy upewniają się co do przeprowadzenia procedur oceny zgodności oraz dostępności oznakowania i dokumentacji materiałów wybuchowych sporządzonej przez producentów dla prowadzących inspekcję organów nadzoru. (13) Dystrybutor udostępnia materiał wybuchowy na rynku po jego wprowadzeniu do obrotu przez producenta lub importera i powinien działać z odpowiednią ostrożnością, tak obchodząc się z materiałem wybuchowym, by nie miało to negatywnego wpływu na jego zgodność. (14) Każdy podmiot gospodarczy wprowadzający materiał wybuchowy do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym bądź modyfikujący materiał wybuchowy w sposób, który może wpłynąć na jego zgodność z wymogami niniejszej dyrektywy, powinien być uznany za producenta i przejąć jego obowiązki z tego tytułu. (15) Z uwagi na ścisły związek dystrybutorów i importerów z rynkiem, podmioty te powinny być zaangażowane w zadania związane z nadzorem rynku, realizowane przez właściwe organy krajowe, oraz powinny być gotowe do aktywnego udziału w wykonywaniu tych zadań poprzez przedstawianie tym organom wszystkich koniecznych informacji dotyczących danego materiału wybuchowego. (16) Niepowtarzalny identyfikator dla materiałów wybuchowych jest konieczny dla zachowania dokładnych i pełnych danych dotyczących materiałów wybuchowych na wszystkich etapach łańcucha dostaw. Powinno to umożliwić identyfikację i identyfikowalność materiału wybuchowego od jego miejsca produkcji i wprowadzenia do obrotu aż do użytkownika ostatecznego i wykorzystania, mając na względzie zapobieganie niewłaściwemu wykorzystaniu i kradzieży oraz wspieranie organów ścigania w śledzeniu pochodzenia zgubionych lub skradzionych materiałów wybuchowych. Skuteczny system identyfikowalności ułatwia również organom odpowiedzialnym za nadzór rynku realizację zadania identyfikacji podmiotów gospodarczych udostępniających na rynku produkty niezgodne z wymaganiami. (17) Przepisy niniejszej dyrektywy odnoszące się do udostępniania na rynku powinny opierać się na określeniu zasadniczych wymagań bezpieczeństwa w odniesieniu do materiałów wybuchowych w celu ochrony użytkowników i zapobiegania wypadkom. Dla ułatwienia oceny zgodności z tymi wymaganiami należy przewidzieć domniemanie zgodności w przypadku materiałów wybuchowych zgodnych z normami zharmonizowanymi przyjmowanymi zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr [../..] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [.....] w sprawie normalizacji europejskiej oraz zmiany dyrektyw Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz dyrektyw 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/105/WE i 2009/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu określenia szczegółowych specyfikacji technicznych dla projektowania, produkcji i testowania materiałów wybuchowych[13]. (18) (UE) nr [../..] [rozporządzenie w sprawie normalizacji] określa procedurę sprzeciwu wobec norm zharmonizowanych w przypadku, gdy normy takie nie spełniają w całości wymogów niniejszej dyrektywy. ê 93/15/EWG motyw 8 (nowy) Rada w swojej decyzji 90/683/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. dotyczącej modułów dla różnych faz procedur oceny zgodności przeznaczonych do wykorzystania w dyrektywach harmonizacji technicznej[14] wprowadziła zharmonizowane środki stosowania procedur oceny zgodności; zastosowanie tych modułów do materiałów wybuchowych umożliwi ustalenie odpowiedzialności wytwórców oraz instytucji odpowiedzialnych za stosowanie procedur oceny zgodności przez uwzględnienie rodzaju danych materiałów wybuchowych; ò nowy (19) Aby podmioty gospodarcze mogły wykazać, a właściwe organy zapewnić spełnienie przez materiały wybuchowe udostępniane na rynku zasadniczych wymagań bezpieczeństwa, należy ustanowić procedury oceny zgodności. Decyzją nr 768/2008/WE ustanowiono moduły procedur oceny zgodności, obejmujące procedury od najmniej do najbardziej surowej, proporcjonalnie do poziomu występującego zagrożenia oraz wymaganego poziomu bezpieczeństwa. W celu zapewnienia spójności między sektorami oraz dla uniknięcia wariantów doraźnych, procedury oceny zgodności powinny być wybierane spośród tych modułów. Ze względu na specyficzne cechy materiałów wybuchowych oraz wiążące się z nimi niebezpieczeństwo materiały wybuchowe powinny być zawsze poddane weryfikacji strony trzeciej – badaniu typu UE. Producenci powinni sporządzić deklarację zgodności UE, zawierającą szczegółowe informacje na temat spełnienia przez dany materiał wybuchowy wymogów właściwych przepisów unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego. (20) Oznakowanie CE, wykazujące zgodność produktu, jest widoczną konsekwencją całego procesu obejmującego ocenę zgodności w szerokim znaczeniu. Ogólne zasady dotyczące oznakowania CE określono w rozporządzeniu (WE) nr 765/2008. Zasady dotyczące umieszczania oznakowania CE należy określić w niniejszej dyrektywie. (21) Procedury oceny zgodności określone w niniejszej dyrektywie wymagają interwencji jednostek oceniających zgodność, notyfikowanych Komisji przez państwa członkowskie. (22) Doświadczenie pokazało, że kryteria określone w dyrektywie 93/15/EWG, które to kryteria muszą spełniać jednostki oceniające zgodność przed notyfikowaniem ich Komisji, są niewystarczające do zapewnienia jednakowo wysokiego poziomu realizacji zadań przez wszystkie jednostki notyfikowane w Unii. Niezmiernie ważne jednak jest, by wszystkie jednostki notyfikowane realizowały swe zadania na takim samym poziomie oraz zgodnie z warunkami uczciwej konkurencji. Wymaga to ustanowienia obowiązkowych wymagań dla jednostek oceniających zgodność, które chciałyby być notyfikowane jako podmioty świadczące usługi w zakresie oceny zgodności. (23) W celu zapewnienia spójnego poziomu jakości oceny zgodności należy także ustanowić wymagania mające zastosowane do organów notyfikujących i innych organów uczestniczących w ocenie, notyfikacji i monitorowaniu jednostek notyfikowanych. (24) Jeżeli jednostka oceniająca zgodność wykaże spełnienie kryteriów określonych w normach zharmonizowanych, powinno się ją uznać za zgodną z odpowiednimi wymaganiami określonymi w niniejszej dyrektywie. (25) System określony w niniejszej dyrektywie powinien być uzupełniony systemem akredytacji przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 765/2008. Ponieważ akredytacja stanowi podstawowy środek weryfikacji kompetencji jednostek oceniających zgodność, zaleca się jej stosowanie również dla celów notyfikacji. (26) Za preferowaną metodę wykazania kompetencji technicznych jednostek oceniających zgodność krajowe władze publiczne w całej Unii powinny uznać przejrzystą akredytację zgodną z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008, zapewniającą niezbędny poziom zaufania do certyfikatów zgodności. Organy krajowe mogą jednak uznać, że dysponują odpowiednimi środkami do samodzielnego przeprowadzenia takiej oceny. W takim przypadku, w celu zapewnienia odpowiedniego stopnia wiarygodności oceny przeprowadzanej przez inne organy krajowe, powinny one udostępnić Komisji i pozostałym państwom członkowskim niezbędne dokumenty wykazujące, że oceniane jednostki oceniające zgodność spełniają właściwe wymagania prawne. (27) Jednostki oceniające zgodność często zlecają realizację części swoich zadań związanych z oceną zgodności podwykonawcom lub korzystają z usług spółek zależnych. W celu zagwarantowania poziomu bezpieczeństwa wymaganego od produktów wprowadzanych na rynek unijny zasadnicze znaczenie ma, aby w ramach wykonywania zadań oceny zgodności podwykonawcy i spółki zależne spełniały te same wymagania, co jednostki notyfikowane. W związku z tym ważne jest, aby ocena kompetencji i działalności jednostek, które mają być notyfikowane, oraz monitorowanie jednostek już notyfikowanych obejmowały również działania prowadzone przez podwykonawców i spółki zależne. (28) Należy zwiększyć efektywność i przejrzystość procedury notyfikacji, a w szczególności należy ją dostosować do nowych technologii, umożliwiając tym samym notyfikację on-line. (29) Ponieważ jednostki notyfikowane mają możliwość oferowania swoich usług w całej Unii, należy zapewnić pozostałym państwom członkowskim i Komisji możliwość wnoszenia sprzeciwu wobec jednostek notyfikowanych. Ważne jest zatem ustalenie terminu, w jakim możliwe będzie wyjaśnienie wszelkich wątpliwości lub obaw co do kompetencji jednostek oceniających zgodność, zanim zaczną one prowadzić działalność jako jednostki notyfikowane. (30) W interesie konkurencyjności niezmiernie istotne jest, by jednostki notyfikowane stosowały procedury oceny zgodności bez zbędnego obciążania podmiotów gospodarczych. Z tego samego powodu, oraz w celu zagwarantowania równego traktowania podmiotów gospodarczych, należy zapewnić spójność stosowania procedur oceny zgodności pod względem technicznym. Cel ten można zrealizować w drodze odpowiedniej koordynacji jednostek notyfikowanych i ich współpracy. (31) Dla zapewnienia pewności prawa konieczne jest jasne określenie, że przepisy dotyczące nadzoru rynku unijnego i kontroli produktów wprowadzanych do obrotu w Unii, ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 765/2008, mają zastosowanie do materiałów wybuchowych. Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać państwom członkowskim wyboru organów właściwych do wykonania tych zadań. (32) Istniejący system powinien zostać uzupełniony procedurą zapewniającą przekazywanie zainteresowanym stronom informacji na temat środków przewidzianych w odniesieniu do produktów stwarzających zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa osób lub innych kwestii związanych z ochroną interesów publicznych. Powinien on również umożliwiać organom nadzoru rynku podejmowanie – we współpracy z odnośnymi podmiotami gospodarczymi – działań w odniesieniu do takich produktów na wcześniejszym etapie. (33) W przypadku gdy państwa członkowskie i Komisja osiągną porozumienie co do zasadności określonego środka przyjętego przez dane państwo członkowskie, dalsze zaangażowanie Komisji nie jest wymagane z wyjątkiem przypadków, gdy niezgodność można przypisać niedostatkom w normach zharmonizowanych. ê 93/15/EWG motyw 14 (dostosowany) (34) Ww przypadku poważnego zagrożenia lub zamachu na bezpieczeństwo publiczne wskutek nielegalnego posiadania lub wykorzystania materiałów wybuchowych lub amunicji objętych zakresem niniejszej dyrektywy stosowne jest, aby pPaństwa cCzłonkowskie Ö powinny mieć Õ miały możliwość odstąpienia, na określonych warunkach, od przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do przemieszczania Ö materiałów wybuchowych i amunicji w celu zapobieżenia takiemu nielegalnemu posiadaniu lub wykorzystaniu Õ.; ê 93/15/EWG motyw 15 (dostosowany) (35) podsumowując, Iistotne jest stworzenie mechanizmów współpracy administracyjnej Ö między właściwymi organami państw członkowskich Õ.; Ww związku z tym właściwe władze Ö organy Õ powinny opierać się na rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między Ö organami Õ władzami administracyjnymi Państw Członkowskich ioraz współpracy między Ö Państwami Członkowskimi Õ nimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania Ö przepisów Õ prawa Ö celnego i rolnego Õ dotyczącego spraw celnych lub rolnych [15]. ê 93/15/EWG motyw 16 (dostosowany) (36) Nniniejsza dyrektywa nie ma Ö powinna mieć Õ wpływu na uprawnienia pPaństw cCzłonkowskich do podejmowania Ö wprowadzania Õ środków w celu zapobiegania nielegalnemu obrotowi materiałami wybuchowymi i amunicją., ò nowy (37) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej dyrektywy należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[16]. (38) Procedurę sprawdzającą należy stosować w przypadku przyjmowania aktów wykonawczych w celu określenia warunków dla systemu identyfikacji i śledzenia materiałów wybuchowych. (39) Aby osiągnąć cele niniejszej dyrektywy należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do przyjmowania środków unijnych dotyczących dostosowania niniejszej dyrektywy do zaleceń Narodów Zjednoczonych dotyczących transportu towarów niebezpiecznych. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. (40) Przygotowując i sporządzając akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (41) Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy oraz zapewnić ich stosowanie. Kary takie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. (42) Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie zapewnienie, aby znajdujące się w obrocie materiały wybuchowe spełniały wymogi w zakresie wysokiego poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa oraz innych interesów publicznych, przy jednoczesnym zagwarantowaniu funkcjonowania rynku wewnętrznego, nie może być zrealizowany przez państwa członkowskie i ponieważ w związku z tym może on – ze względu na skalę i skutki – być lepiej realizowany na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ujętą w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu. (43) Należy ustanowić przepisy przejściowe umożliwiające udostępnienie na rynku materiałów wybuchowych, które zostały już wprowadzone do obrotu zgodnie z dyrektywą 93/15/EWG. (44) Zobowiązanie do transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego należy ograniczyć do tych przepisów, które stanowią merytoryczną zmianę w porównaniu z dyrektywą 93/15/EWG. Zobowiązanie do transpozycji przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z dyrektywy 93/15/EWG. (45) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego i rozpoczęcia stosowania dyrektywy 93/15/EWG, ê 93/15/EWG (dostosowany) PRZYJMUJE Ö PRZYJMUJĄ Õ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: ROZDZIAŁ 1I Przepisy ogólne Artykuł 1 Ö Zakres Õ 1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do: materiałów wybuchowych w rozumieniu ust. 2. ò nowy (a) materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego; (b) przemieszczania amunicji oraz wymiany informacji na temat takiego przemieszczania, o którym mowa jest w art. 12, 13 i 14. ê 93/15/EWG 32. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do: ê 93/15/EWG (dostosowany) a) materiałów wybuchowych Ö oraz Õ, łącznie z amunicjią, przeznaczonych do wykorzystania zgodnie z prawem krajowym przez siły zbrojne lub policję;, b) Ö wyrobów Õ artykułów pirotechnicznych Ö wchodzących w zakres dyrektywy 2007/23/WE. Õ ê 93/15/EWG – - amunicji, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 10–13 i 17–19. ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy 53. Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla klasyfikowania przez pPaństwa cCzłonkowskie niektórych substancji, nieobjętych niniejszą dyrektywą, jako materiałów wybuchowych zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi lub wykonawczymi. Artykuł 2 [artykuł R1 decyzji nr 768/2008/WE] Ö Definicje Õ 4. Do celów niniejszej dyrektywy Ö stosuje się następujące definicje Õ: 1) 2. „mMateriały wybuchowe” oznaczają materiały i artykuły uznane za takie w zaleceniach Narodów Zjednoczonych dotyczących transportu towarów niebezpiecznych i należące do klasy 1 określonej w tych zaleceniach;. 2) „zalecenia Narodów Zjednoczonych” oznaczają zalecenia ustanowione przez Komitet Ekspertów Narodów Zjednoczonych ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, opublikowane przez Organizację Narodów Zjednoczonych (pPomarańczowa kKsięga) wraz ze zmianami wprowadzonymi do daty przyjęcia niniejszej dyrektywy;, 3) „bezpieczeństwo” oznacza zapobieganie wypadkom i jeśli mają one miejsce – ograniczanie ich skutków;, 4) „zabezpieczenie” oznacza zapobieganie wykorzystaniu sprzecznemu z prawem i porządkiem publicznym;, 5) „osoba handlująca” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, której całość lub część działalności polega na wytwarzaniu, handlu, wymianie, wypożyczaniu, naprawie lub przetwarzaniu broni palnej i amunicji;, 6) „zgoda” oznacza decyzję podjętą w celu umożliwienia planowanego przemieszczenia materiałów wybuchowych na terenie Ö Unii Õ Wspólnoty;, 7) „przedsiębiorstwo w sektorze materiałów wybuchowych” ð „podmioty gospodarcze” ï oznaczają ð producentów, upoważnionych przedstawicieli, importerów, dystrybutorów oraz ï każdą osobę fizyczną lub prawną, posiadającą licencję lub zezwolenie uprawniające do Ö która zajmuje się Õ wytwarzania, składowaniema, wykorzystywaniema, przemieszczaniema lub ð wywozem ï materiałów wybuchowych lub handlemu nimi materiałami wybuchowymi;, 8) „przemieszczanie” oznacza wszelki fizyczny ruch materiałów wybuchowych w ramach Ö Unii Õ terytorium Wspólnoty, z wyjątkiem ruchu w obrębie jednej i tej samej lokalizacji;. 9) „wprowadzanie do obrotu ð udostępnienie na rynku” ï oznacza Ö każde Õ pierwsze odpłatne lub nieodpłatne rozporządzenie ð dostarczenie ï Ö materiału wybuchowego Õ materiałami wybuchowymi objętymi niniejszą dyrektywą Ö do celów Õ w związku z ich dystrybucjią lub wykorzystaniem Ö używania Õ na rynku wspólnotowym Ö unijnym Õ ð w ramach działalności handlowej, odpłatnie lub nieodpłatnie; ï , ò nowy 10) „wprowadzenie do obrotu” oznacza udostępnienie materiału wybuchowego na rynku unijnym po raz pierwszy; 11) „producent” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wytwarza materiał wybuchowy lub która zleca zaprojektowanie lub wytworzenie materiału wybuchowego i oferuje materiały wybuchowe pod własną nazwą lub znakiem towarowym; 12) „upoważniony przedstawiciel” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, mającą siedzibę w Unii, posiadającą pisemne pełnomocnictwo od producenta do działania w jego imieniu w odniesieniu do określonych zadań; 13) „importer” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, mającą siedzibę w Unii, wprowadzającą na rynek unijny materiały wybuchowe z państwa trzeciego; 14) „dystrybutor” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, inną niż producent lub importer, która udostępnia materiały wybuchowe na rynku; 15) „specyfikacja techniczna” oznacza dokument określający wymagania techniczne, które muszą być spełnione przez materiał wybuchowy; 16) „norma zharmonizowana” oznacza normę zharmonizowaną w rozumieniu definicji w art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr [../..] [rozporządzenia w sprawie normalizacji]; 17) „akredytacja” oznacza akredytację w rozumieniu definicji w art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008; 18) „krajowa jednostka akredytująca” oznacza krajową jednostkę akredytującą w rozumieniu definicji w art. 2 pkt 11 rozporządzenia (WE) nr 765/2008; 19) „ocena zgodności” oznacza proces wykazujący, czy zostały spełnione zasadnicze wymagania bezpieczeństwa dotyczące materiału wybuchowego; 20) „jednostka oceniająca zgodność” oznacza jednostkę, która wykonuje czynności z zakresu oceny zgodności, w tym wzorcowanie, badania, certyfikację i inspekcję; 21) „odzyskanie” oznacza dowolny środek mający na celu doprowadzenie do zwrotu materiału wybuchowego, który już został udostępniony użytkownikowi końcowemu; 22) „wycofanie z obrotu” oznacza dowolny środek, którego celem jest zapobieżenie udostępnieniu na rynku materiału wybuchowego w danym łańcuchu dostaw; 23) „oznakowanie CE” oznacza oznakowanie, poprzez które producent wskazuje, że materiał wybuchowy spełnia mające zastosowanie wymagania określone w unijnym prawodawstwie harmonizacyjnym przewidującym jego umieszczanie; 24) „unijne prawodawstwo harmonizacyjne” oznacza każdy akt prawny Unii harmonizujący warunki wprowadzania produktów do obrotu. ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy ROZDZIAŁ II Harmonizacja przepisów odnoszących się do materiałów wybuchowych Artykuł 32 Ö Swobodny przepływ Õ 1. Państwa cCzłonkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać lub Ö ani Õ utrudniać wprowadzania do obrotu ð udostępniania na rynku ï materiałów wybuchowych objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy i spełniających wymagania niniejszej dyrektywy. Artykuł 4 Ö Udostępnienie na rynku Õ 2. Państwa cCzłonkowskie podejmują wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia Ö dopilnowania Õ, aby materiały wybuchowe ð były udostępniane na rynku ï objęte niniejszą dyrektywą mogły być wprowadzane do obrotu tylko gdy są zgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, są opatrzone oznakowaniem WE opisanym w art. 7 oraz ich zgodność została oceniona zgodnie z procedurami określonymi w załączniku II. 3. Jeżeli materiały wybuchowe objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy są przedmiotem innych dyrektyw, które dotyczą innych aspektów i przewidują umieszczanie oznakowania WE, oznakowanie to będzie oznaczało, że wyżej wymienione produkty z założenia spełniają przepisy tych innych dyrektyw mających do nich zastosowanie. Artykuł 3 Materiały wybuchowe objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy muszą spełniająć one zasadnicze ð wszystkie ï wymagania bezpieczeństwa, Ö niniejszej dyrektywy Õ które mają do nich zastosowanie i są wymienione w załączniku I. ROZDZIAŁ 2 Ö Obowiązki podmiotów gospodarczych Õ Artykuł 514 Ö Licencja i zezwolenie Õ Państwa Członkowskie zachowują do dyspozycji pozostałych Państw Członkowskich i Komisji uaktualnione informacje dotyczące przedsiębiorstw z sektora materiałów wybuchowych posiadających licencje i zezwolenia określone w art. 1 ust. 4. ò nowy Podmioty gospodarcze posiadają licencję lub zezwolenie uprawniające do wytwarzania, składowania, używania, przemieszczania materiałów wybuchowych lub handlu nimi. Pierwszy akapit nie ma zastosowania do osób zatrudnionych przez podmiot gospodarczy posiadający licencję lub zezwolenie. Artykuł 6 [artykuł R2 decyzji nr 768/2008/WE] Obowiązki producentów 1. Producenci wprowadzający materiały wybuchowe do obrotu lub używający je gwarantują, że zostały one zaprojektowane i wyprodukowane zgodnie z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w załączniku I. 2. Producenci sporządzają dokumentację techniczną, o której mowa w załączniku II, oraz przeprowadzają lub zlecają przeprowadzenie procedury oceny zgodności, o której mowa w art. 19. W przypadku wykazania zgodności materiału wybuchowego z obowiązującymi wymaganiami w wyniku przeprowadzenia tej procedury, producenci sporządzają deklarację zgodności UE i umieszczają oznakowanie CE. Oznakowanie CE nie musi być umieszczone na materiałach wybuchowych wyprodukowanych na własny użytek, materiałach wybuchowych przemieszczanych i dostarczanych bez opakowania lub w ciężarówkach z zamontowanymi pompami w celu bezpośredniego wyładowania do otworu wybuchowego oraz materiałów wybuchowych wyprodukowanych w miejscu wykonywania prac z użyciem materiałów wybuchowych i ładowanych bezpośrednio po wyprodukowaniu (tzw. produkcja in situ). 3. Producenci przechowują dokumentację techniczną oraz deklarację zgodności UE przez okres co najmniej 10 lat od momentu wprowadzenia materiału wybuchowego do obrotu. 4. Producenci są zobowiązani zapewnić stosowanie procedur mających na celu zapewnienie zgodności produkcji seryjnej. Należy odpowiednio uwzględnić zmiany w projekcie i cechach charakterystycznych materiału wybuchowego oraz zmiany w normach zharmonizowanych lub specyfikacjach technicznych stanowiących odniesienie dla stwierdzenia zgodności materiału wybuchowego. 5. Producenci dopilnowują, by ich materiały wybuchowe opatrzone były niepowtarzalnym identyfikatorem zgodnie z dyrektywą Komisji 2008/43/WE[17]. 6. Producenci zapewniają dołączenie do swoich materiałów wybuchowych instrukcji obsługi oraz dostarczenie informacji na temat bezpieczeństwa w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych, określonym przez zainteresowane państwo członkowskie. 7. Producenci, którzy uznają lub mają powody, by uważać, że wprowadzony przez nich do obrotu materiał wybuchowy nie jest zgodny z niniejszą dyrektywą, są zobowiązani natychmiast wprowadzić konieczne środki naprawcze w celu zapewnienia zgodności materiału wybuchowego, jego wycofania lub odzyskania, stosownie do okoliczności. Ponadto jeżeli materiał wybuchowy stwarza zagrożenie, niezwłocznie informują oni o tym właściwe organy krajowe państw członkowskich, w których materiał wybuchowy został udostępniony, podając szczegółowe informacje, w szczególności na temat niezgodności oraz wprowadzonych środków naprawczych. 8. Na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego producenci udzielają mu wszelkich informacji i udostępniają dokumentację konieczną do ustalenia zgodności materiału wybuchowego z wymaganiami, w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu. Na żądanie tego organu podejmują z nim współpracę w działaniach ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarzają materiały wybuchowe wprowadzone przez nich do obrotu. Artykuł 7 [artykuł R3 decyzji nr 768/2008/WE] Upoważnieni przedstawiciele 1. Na podstawie pisemnego pełnomocnictwa producenci mogą wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela. Obowiązki określone w art. 6 ust. 1 oraz sporządzanie dokumentacji technicznej nie wchodzi w zakres pełnomocnictwa upoważnionego przedstawiciela. 2. Upoważnieni przedstawiciele wykonują zadania określone w pełnomocnictwie otrzymanym od producenta. Pełnomocnictwo musi umożliwiać upoważnionemu przedstawicielowi wykonywanie co najmniej następujących obowiązków: (a) a) przechowywanie deklaracji zgodności UE i dokumentacji technicznej do dyspozycji krajowych organów nadzoru przez okres 10 lat od momentu wprowadzenia materiału wybuchowego do obrotu; (b) b) na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego udzielanie mu wszelkich informacji i udostępnianie dokumentacji koniecznej do wykazania zgodności materiału wybuchowego z wymaganiami; (c) c) na żądanie właściwego krajowego organu podejmowanie z nim współpracy w działaniach ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarzają materiały wybuchowe objęte pełnomocnictwem upoważnionego przedstawiciela. Artykuł 8 [artykuł R4 decyzji nr 768/2008/WE] Obowiązki importerów 1. Importerzy są zobowiązani do wprowadzania do obrotu wyłącznie materiałów wybuchowych zgodnych z wymaganiami. 2. Przed wprowadzeniem materiału wybuchowego do obrotu importerzy gwarantują, że producent przeprowadził odpowiednią procedurę oceny zgodności. Gwarantują oni, że producent sporządził dokumentację techniczną, że materiał wybuchowy jest opatrzony oznakowaniem CE i że dołączono do niego wymagane dokumenty. Jeżeli importer uznaje lub ma powody, by uważać, że materiał wybuchowy nie jest zgodny z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w załączniku I, nie wolno mu wprowadzać materiału wybuchowego do obrotu, dopóki nie zostanie zapewniona jego zgodność. Jeżeli materiał wybuchowy stwarza zagrożenie, importer informuje o tym producenta oraz organy odpowiedzialne za nadzór rynku. 3. Importerzy dopilnowują, by przywożone przez nich materiały wybuchowe opatrzone były niepowtarzalnym identyfikatorem zgodnie z dyrektywą 2008/43/WE. 4. Importerzy zapewniają dołączenie do materiału wybuchowego instrukcji obsługi oraz informacji na temat bezpieczeństwa w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych, określonym przez zainteresowane państwo członkowskie. 5. Importerzy są zobowiązani dopilnować, aby w czasie, gdy ponoszą odpowiedzialność za materiał wybuchowy, warunki jego składowania i przewożenia nie wpływały ujemnie na jego zgodność z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w załączniku I. 6. Importerzy, którzy uznają lub mają powody, by uważać, że wprowadzony przez nich do obrotu materiał wybuchowy nie jest zgodny z wymogami niniejszej dyrektywy, są zobowiązani natychmiast wprowadzić konieczne środki naprawcze w celu zapewnienia zgodności materiału wybuchowego, jego wycofania lub odzyskania, stosownie do okoliczności. Ponadto jeżeli materiał wybuchowy stwarza zagrożenie, niezwłocznie informują oni o tym właściwe organy krajowe państw członkowskich, w których materiał wybuchowy został udostępniony, podając szczegółowe informacje, w szczególności na temat niezgodności oraz wprowadzonych środków naprawczych. 7. Importerzy są zobowiązani przechowywać kopię deklaracji zgodności UE do dyspozycji organów nadzoru rynku przez okres co najmniej 10 lat od momentu wprowadzenia materiału wybuchowego do obrotu i zapewnić dostępność dokumentacji technicznej dla tych organów na ich żądanie. 8. Na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego importerzy udzielają mu wszelkich informacji i udostępniają dokumentację konieczną do wykazania zgodności materiału wybuchowego z wymaganiami, w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu. Na żądanie tego organu podejmują z nim współpracę w działaniach ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarzają materiały wybuchowe wprowadzone przez nich do obrotu. Artykuł 9 [artykuł R5 decyzji nr 768/2008/WE] Obowiązki dystrybutorów 1. Dystrybutorzy zobowiązani są zachować w swoich działaniach ostrożność, by upewnić się, czy materiał wybuchowy, który udostępniają na rynku, jest zgodny z wymaganiami niniejszej dyrektywy. 2. Przed udostępnieniem materiału wybuchowego na rynku dystrybutorzy sprawdzają, czy materiał wybuchowy jest opatrzony oznakowaniem CE, czy towarzyszą mu wymagane dokumenty oraz instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w języku zrozumiałym dla użytkowników końcowych w państwie członkowskim, w którym materiał wybuchowy jest udostępniany na rynku, a także czy producent i importer spełnili wymagania określone w dyrektywie 2008/43/WE. Jeżeli dystrybutor uznaje lub ma powody, by uważać, że materiał wybuchowy nie jest zgodny z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w załączniku I, nie wolno mu udostępniać materiału wybuchowego na rynku, dopóki nie zostanie zapewniona jego zgodność. Jeżeli materiał wybuchowy stwarza zagrożenie, dystrybutor informuje o tym producenta lub importera oraz organy odpowiedzialne za nadzór rynku. 3. Dystrybutorzy są zobowiązani zapewnić, aby w czasie, gdy ponoszą odpowiedzialność za materiał wybuchowy, warunki jego składowania i przewożenia nie wpływały ujemnie na jego zgodność z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w załączniku I. 4. Dystrybutorzy, którzy uznają lub mają powody, by uważać, że udostępniony przez nich na rynku materiał wybuchowy nie jest zgodny z niniejszą dyrektywą, zapewniają wprowadzenie koniecznych środków naprawczych w celu zapewnienia zgodności materiału wybuchowego, jego wycofania lub odzyskania, stosownie do okoliczności. Ponadto jeżeli materiał wybuchowy stwarza zagrożenie, niezwłocznie informują oni o tym właściwe organy krajowe państw członkowskich, w których materiał wybuchowy został udostępniony, podając szczegółowe informacje, w szczególności na temat niezgodności oraz wprowadzonych środków naprawczych. 5. Na uzasadnione żądanie właściwego organu krajowego dystrybutorzy udzielają mu wszelkich informacji i udostępniają dokumentację konieczną do wykazania zgodności materiału wybuchowego z wymaganiami. Na żądanie tego organu podejmują z nim współpracę w działaniach ukierunkowanych na usunięcie zagrożeń, jakie stwarzają materiały wybuchowe udostępnione przez nich na rynku. Artykuł 10 Przypadki, w których obowiązki producentów dotyczą importerów i dystrybutorów Importera lub dystrybutora uważa się za producenta do celów niniejszej dyrektywy i w konsekwencji podlegają oni obowiązkom producenta określonym w art. 6, jeżeli wprowadzają oni materiał wybuchowy do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo modyfikują materiał wybuchowy już znajdujący się w obrocie w taki sposób, że może to mieć wpływ na zgodność z niniejszą dyrektywą. ê 93/15/EWG (dostosowany) ROZDZIAŁ 3III Przepisy dotyczące Ö zabezpieczenia Õ nadzoru nad przemieszczaniem we Wspólnocie Artykuł 119 Ö Przemieszczanie materiałów wybuchowych Õ 1. Materiały wybuchowe objęte niniejszą dyrektywą mogą być przemieszczane jedynie zgodnie z następującymi ust.ępami Ö 2 do 8 Õ. ê 93/15/EWG 2. Kontrole wykonywane zgodnie z prawem wspólnotowym lub prawem krajowym w przypadku przemieszczania materiałów wybuchowych objęte niniejszym artykułem nie są już wykonywane jako wewnętrzne kontrole graniczne, ale wyłącznie jako część zwykłych procedur kontrolnych stosowanych w sposób niedyskryminacyjny na całym terytorium Wspólnoty. ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy 23. Odbiorca musi uzyskać zgodę na przemieszczenie materiałów wybuchowych od właściwego organu w miejscu Ö w państwie członkowskim Õ przeznaczenia. Właściwy organ sprawdza, czy odbiorca jest zgodnie z prawem upoważniony do nabywania materiałów wybuchowych oraz czy posiada on niezbędne licencje Ö lub Õ i zezwolenia. Osoba odpowiedzialna za przewóz Ö przemieszczenie Õ musi powiadomić właściwe władze Ö organy Õ tranzytowego pPaństwa lub pPaństw Cczłonkowskich tranzytu, że Ö o każdym przewozie materiałów wybuchowych Õ przez terytorium tego pPaństwa lub tych pPaństw będą przewożone materiały wybuchowe; wymagana jest ich zgoda Ö , i zobowiązana jest uzyskać wcześniejszą zgodę od danych państw członkowskich tranzytu Õ. 34. Jeżeli pPaństwo cCzłonkowskie uzna, że istnieje problem dotyczący weryfikacji uprawnień do nabywania materiałów wybuchowych określonych w ust. 23, pPaństwo to bezzwłocznie przesyła wszelkie dostępne informacje na ten temat Komisji, która ð informuje o tym pozostałe państwa członkowskie ï przedstawi sprawę komitetowi przewidzianemu w art. 13. 45. Jeżeli właściwy organ w miejscu Ö państwie członkowskim Õ przeznaczenia wyda zgodę na przemieszczenie, wyśle odbiorcy dokument zawierający wszelkie informacje określone w ust. 57. Ten dokument musi towarzyszyć materiałom wybuchowym aż do ich przybycia na miejsce przeznaczenia. Musi być on być okazany na żądanie właściwych władz Ö organów Õ. Kopię tego dokumentu przechowuje odbiorca, który okazuje go do wglądu na żądanie właściwegoych władz Ö organu Õ miejsca Ö w państwie członkowskim Õ przeznaczenia. ê 93/15/EWG (dostosowany) 57. W przypadku gdy przemieszczenie materiałów wybuchowych musi być specjalnie nadzorowane celem spełnienia szczególnych wymagań bezpieczeństwa Ö dotyczących zabezpieczenia Õ na terytorium lub części terytorium pPaństwa cCzłonkowskiego, to przed jego rozpoczęciem odbiorca dostarczy właściwemu organowi w miejscu Ö w państwie członkowskim Õ przeznaczenia następujące informacje: ê 93/15/EWG (dostosowany) a) nazwiska Ö nazwy Õ i adresy zainteresowanych podmiotów gospodarczych; informacje te muszą być wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić kontakt z podmiotami gospodarczymi i uzyskanie potwierdzenia, że dane osoby są zgodnie z prawem upoważnione do otrzymania przesyłki, ê 93/15/EWG b) liczba i ilość przemieszczanych materiałów wybuchowych;, c) pełny opis danych materiałów wybuchowych i środków pozwalających na ich identyfikację, łącznie z numerem identyfikacyjnym Narodów Zjednoczonych;, d) jeżeli materiały wybuchowe mają zostać wprowadzone do obrotu, informacje na temat zgodności z warunkami wprowadzania do obrotu;, e) środki transportu i trasa przemieszczania;, f) przewidywane daty wyjazdu i przybycia;, g) w stosownych przypadkach miarę potrzeby, dokładnie określone punkty wjazdu do pPaństw cCzłonkowskich i wyjazdu z pPaństw cCzłonkowskich. ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy Ö Informacje, o których mowa w lit. a) pierwszego akapitu muszą być wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić kontakt z podmiotami gospodarczymi i uzyskanie potwierdzenia, że dane osoby są upoważnione do otrzymania przesyłki. Õ Właściwye Ö organ Õ władze w Ö państwie członkowskim Õ miejscu przeznaczenia badają warunki, na jakich może odbywać się przemieszczanie, ze szczególnym uwzględnieniem szczególnych wymagań Ö dotyczących zabezpieczenia Õ bezpieczeństwa. Jeżeli szczególne wymagania Ö dotyczące zabezpieczenia Õ bezpieczeństwa są spełnione, udziela się zgody na przemieszczenie. W przypadku tranzytu przez terytorium innych pPaństw cCzłonkowskich, pPaństwa te w podobny sposób sprawdzają i zatwierdzają, na jednakowych warunkach, szczegóły dotyczące przemieszczenia. 6. Jeżeli właściwy organ pPaństwa cCzłonkowskiego uzna, że szczególne wymagania Ö dotyczące zabezpieczenia Õ bezpieczeństwa wymienione w ust. 45 ð i 5 ï nie są niezbędne, materiały wybuchowe mogą być przemieszczane na terytorium tego pPaństwa lub jego części bez wcześniejszego Ö dostarczenia informacji Õ powiadamiania w rozumieniu ust. 57. Właściwy organ Ö w państwie członkowskim Õ miejsca przeznaczenia udziela zgody na czas określony z możliwością jejgo zawieszenia lub wycofania w każdym momencie na podstawie uzasadnionych przyczyn. Dokument określony w ust. 45, który musi towarzyszyć materiałom wybuchowym do ich przybycia na miejsce przeznaczenia, odnosi się jedynie do Ö tej Õ wyżej wymienionej zgody. 78. Bez uszczerbku dla zwykłych kontroli, które pPaństwo cCzłonkowskie wysyłki przeprowadza na swoim terytorium, na wniosek zainteresowanych właściwych Ö organów Õ władz, odbiorcy i Ö zainteresowane Õ podmioty gospodarcze zaangażowane w sektorze materiałów wybuchowych przekazują Ö organom Õ władzom pPaństwa cCzłonkowskiego wysyłki oraz pPaństwa cCzłonkowskiego tranzytu wszystkie posiadane istotne informacje na temat przemieszczenia materiałów wybuchowych. 89. Żaden dostawca nie może przemieszczać materiałów wybuchowych, o ile odbiorca nie uzyska niezbędnych zezwoleń na przemieszczenie zgodnie z przepisami ust. 23, 45, 56 i 67. Artykuł 1210 Ö Przemieszczanie amunicji Õ 1. Amunicję można przemieszczać z jednego pPaństwa cCzłonkowskiego do drugiego tylko zgodnie z procedurą przewidzianą w następujących ust.ępach Ö 2 do 5 Õ. Przepisy Ö Ustępy Õ te mają również zastosowanie do przemieszczeaniań amunicji w sprzedaży wysyłkowej. ê 93/15/EWG (dostosowany) 2. Jeżeli ma mieć miejsce przemieszczenie amunicji z jednego pPaństwa cCzłonkowskiego do drugiego, przed dokonaniem wysyłki zainteresowana osoba przekazujże pPaństwu cCzłonkowskiemu, w którym znajduje się ta amunicja, następujące informacje: a) nazwiska i adresy osoby sprzedającej lub przemieszczającej amunicję, osoby kupującej lub nabywającej amunicję oraz, jeżeli to konieczne Ö w stosownych przypadkach Õ , właściciela;, b) adres, pod jaki amunicja ma być wysłana lub przetransportowana;, c) ilość amunicji, jaka ma zostać wysłana lub przetransportowana;, d) dane umożliwiające identyfikację amunicji oraz wskazaniea, że amunicja została poddana kontroli zgodnie z Konwencją z dnia 1 lipca 1969 r. o wzajemnym uznawaniu oznakowania broni krótkiej;, e) środki transportu;, f) data wysyłki i przewidywana data przybycia. ê 93/15/EEC (dostosowany) Informacje wymienione w dwóch ostatnich tiret lit. e) i f) pierwszego akapitu nie muszą być przekazywane w przypadku Ö przemieszczenia Õ przesyłki między osobami handlującymi. Państwo cCzłonkowskie bada warunki, na jakich ma się odbyć przemieszczenie, szczególnie w odniesieniu do Ö zabezpieczenia Õ bezpieczeństwa. Jeżeli pPaństwo cCzłonkowskie wyraża zgodę na takie przemieszczenie, wydaje ono licencję zawierającą wszystkie dane szczegółowe wskazane w pierwszym akapicie. Licencja ta towarzyszy amunicji aż do jej przybycia na miejsce przeznaczenia.; Jjest onao okazywanae na każde żądanie właściwych Ö organów Õ władz pPaństw cCzłonkowskich. ê 93/15/EWG (dostosowany) 3. Każde pPaństwo cCzłonkowskie może przyznać osobom handlującym prawo do przemieszczania amunicji z jego terytorium do osoby handlującej mającej siedzibę w innym pPaństwie cCzłonkowskim bez uprzedniego zezwolenia określonego w ust. 2. W tym celu wydaje ono zezwolenie ważne przez 3 trzy lata, które może być w każdej chwili zawieszone lub anulowane uzasadnioną decyzją. Dokument odnoszący się do tego zezwolenia musi towarzyszyć amunicji aż do jej przybycia na miejsce przeznaczenia. Musi być ono okazywanye w każdym przypadku, gdy zażądają tego właściwe Ö organy Õ władze pPaństw cCzłonkowskich. Przed realizacją przemieszczenia osoba handlująca przekazuje władzom Ö organom Õ pPaństwa cCzłonkowskiego, z którego ma się odbyć przemieszczenie, wszystkie dane szczegółowe wymienione w ust. 2 akapit pierwszy. 4. Każde pPaństwo cCzłonkowskie dostarczay innym Ö pozostałym Õ pPaństwom cCzłonkowskim wykaz amunicji, na której przemieszczenie na jego terytorium może być wydane zezwolenie bez uprzedniej zgody tego państwa. ê 93/15/EWG (dostosowany) Takie wykazy amunicji są przekazywane osobom handlującym, które uzyskały zgodę na przemieszczanie amunicji bez wcześniejszego zezwolenia Ö zgodnie z Õ na mocy procedurąy przewidzianąej w ust. 3. ê 93/15/EWG 5. Każde pPaństwo cCzłonkowskie przekazujże wszystkie użyteczne znajdujące się w jego dyspozycji informacje, którymi dysponuje, dotyczące ostatecznych przemieszczeń amunicji pPaństwu cCzłonkowskiemu, na którego terytorium dokonano takiego przemieszczenia. ê 93/15/EWG (dostosowany) Wszelkie informacje, które pPaństwa cCzłonkowskie otrzymują Ö zgodnie z ust. 2 i 3 Õ w drodze procedur ustanowionych w niniejszym artykule, są przekazywane pPaństwom cCzłonkowskim miejsca przeznaczenia nie później niż w momencie odpowiednich przemieszczeń Ö oraz Õ lub, gdy właściwe Ö w stosownych przypadkach Õ , pPaństwom cCzłonkowskim tranzytu nie później niż w momencie przemieszczenia Ö do państw członkowskich tranzytu Õ. Artykuł 1311 Ö Odstępstwa dotyczące zabezpieczenia Õ W drodze odstępstwa od przepisów art. 119 ust. 3, art. 9 ust. 5, art. 9 ust. 6 i art. 9 ust. 7 oraz art. 1210 w przypadku poważnych zagrożeń lub zamachów na bezpieczeństwo publiczne Ö na skutek Õ poprzez nielegalnego posiadaniae lub zastosowaniae materiałów wybuchowych lub amunicji objętych niniejszą dyrektywą pPaństwo cCzłonkowskie może podjąć Ö wprowadzić Õ wszelkie niezbędne środki dotyczące przemieszczania materiałów wybuchowych lub amunicji w celu zapobiegania takiemu nielegalnemu posiadaniu lub użyciu. Działania te Ö Środki, o których mowa w akapicie pierwszym, muszą respektować Õ respektują zasadę proporcjonalności Nie mogą one stanowić ani środków arbitralnej dyskryminacji, ani ukrytych ograniczeń w handlu między pPaństwami cCzłonkowskimi. ê 93/15/EWG (dostosowany) Każde pPaństwo cCzłonkowskie, które przyjmuje takie środki, powiadamia o nich niezwłocznie Komisję. Komisja powiadamia o tym Ö pozostałe Õ inne pPaństwa cCzłonkowskie. ê 93/15/EWG (dostosowany) ROZDZIAŁ IV Pozostałe przepisy Artykuł 1412 Ö Wymiana informacji Õ 1. Państwa cCzłonkowskie utworzą sieci wymiany informacji w celu wprowadzenia w życie art. 119 i 1210. PoiInformują one pozostałe pPaństwa cCzłonkowskie oraz Komisję na temat krajowych organów odpowiedzialnych za przekazywanie i odbiór informacji oraz za stosowanie procedur określonych we Ö tych Õ wspomnianych artykułach. 9 i 10. ò nowy Państwa członkowskie zachowują do dyspozycji pozostałych państw członkowskich i Komisji uaktualnione informacje dotyczące podmiotów gospodarczych posiadających licencje lub zezwolenia określone w art. 5. ê 93/15/EWG (dostosowany) 2. Do celów wykonania niniejszej dyrektywy stosuje się Ö odpowiednio Õ mutatis mutandis przepisy rozporządzeniea (WE) nr 515/97 (EWG) nr 1468/81, w szczególności Ö wymagania Õ dotyczące poufności. ê (WE) 219/2009 (dostosowany) ð nowy Artykuł 15 Ö Identyfikacja i identyfikowalność materiałów wybuchowych Õ Państwa członkowskie upewniają się, Ö że Õ czy takie przedsiębiorstwa ð podmioty gospodarcze ï posiadają system rejestracji materiałów wybuchowych umożliwiający w każdym momencie identyfikację posiadacza materiałów wybuchowych. ê (WE) 219/2009 (dostosowany) ð nowy Komisja może przyjąć środki Ö akty wykonawcze Õ określające Ö warunki stosowania Õ przepisy wykonawcze do niniejszego Ö pierwszego Õ akapitu ð w celu ustanowienia systemu niepowtarzalnej identyfikacji i identyfikowalności na poziomie unijnym ï. ð Wspomniane akty wykonawcze ï Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez uzupełnienie jej, przyjmuje się zgodnie z procedurą ð sprawdzającą ï regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 47 ust. 2 13 ust. 4. ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy Przedsiębiorstwa w sektorze materiałów wybuchowych ð Podmioty gospodarcze ï prowadzą takie rejestry swoich transakcji, jakie potrzebne są do spełnienia obowiązków wymienionych w akapicie pierwszym niniejszym artykule. Dokumenty określone w akapicie pierwszym i drugim niniejszym artykule muszą być przechowywane co najmniej przez trzy lata ð dziesięć lat ï od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce zarejestrowana transakcja, nawet jeżeli przedsiębiorstwo ð podmiot gospodarczy ï zaprzestało działalności handlowej. Dokumenty te muszą być niezwłocznie udostępniane do inspekcji Ö wglądu Õ na żądanie właściwych władz Ö organów Õ. Artykuł 15 Państwa Członkowskie zapewniają właściwe oznakowanie materiałów wybuchowych. ê 93/15/EWG (dostosowany) Artykuł 16 Ö Wydawanie zezwoleń na działalność produkcyjną Õ Jeżeli pPaństwo cCzłonkowskie wydaje licencję lub zezwolenie Ö , o którym mowa w art. 5, na Õ w celu umożliwienia prowadzenia działalności związanej z wytwarzaniem materiałów wybuchowych, sprawdza ono w szczególności, czy odpowiedzialne osoby są w stanie spełnić zobowiązania techniczne, jakie na siebie przyjmują. Artykuł 1718 Ö Zajęcie Õ Każde pPaństwo cCzłonkowskie w ramach prawa krajowego przyjmuje niezbędne środki w celu umożliwienia właściwym Ö organom Õ władzom konfiskaty Ö zajęcia Õ wszelkich Ö materiałów wybuchowych Õ produktów objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, jeżeli istnieją wystarczające dowody, że produkt ten będązie Ö one Õ nielegalnie nabytey, użytkowaney lub odsprzedawaney. ê 93/15/EWG (dostosowany) Rozdział 4 Ö Zgodność materiału wybuchowego z wymaganiami Õ Artykuł 184 [artykuł R8 decyzji nr 768/2008/WE] Ö Domniemanie zgodności Õ 1. Ö Przyjmuje się, że Õ mMateriały wybuchowe objęte zakresem niniejszej dyrektywy, zgodne z odpowiednimi normami krajowymi transponującymi normamiy zharmonizowanymie Ö lub ich częściami Õ, do których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Ö Unii Õ Wspólnot Europejskiejch, są uznawane przez Państwa Członkowskie za zgodne z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa określonymi w art. 3. Państwa Członkowskie opublikują odniesienia do krajowych norm transponujących Ö ujętymi w Õ tyche zharmonizowane normachy Ö lub ich częściach, określonymi w załączniku I Õ. ò nowy Jeżeli dana norma zharmonizowana spełnia wymagania, które obejmuje i które określono w załączniku I lub w art. 27, Komisja publikuje odniesienia do takiej normy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. ê 93/15/EWG 2. Komisja przedstawi szczegółowe informacje dotyczące prac przeprowadzonych w dziedzinie norm zharmonizowanych w ramach sprawozdania przedstawianego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ze stosowania dyrektywy 83/189/EWG i przewidzianego w art. 11 ust. 2 tej dyrektywy. Artykuł 5 Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja uznają, że zharmonizowane normy określone w art. 4 nie spełniają w pełni zasadniczych wymagań określonych w art. 3, Komisja lub dane Państwo Członkowskie przekazuje sprawę Stałemu Komitetowi ustanowionemu dyrektywą 83/189/EWG, podając powody. Komitet niezwłocznie wydaje opinię. W świetle opinii Komitetu Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o środkach, jakie mają zostać podjęte w odniesieniu do norm i publikacji określonych w art. 4. ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy Artykuł 196 Ö Procedury oceny zgodności Õ 1.Procedury badania Ö oceny Õ zgodności materiałów wybuchowych obejmują Ö dowolną z poniższych procedur Õ : (a) badanie typu WE Ö UE Õ (moduł B) określone w załączniku II pkt 1 oraz zależnie od wyboru Ö producenta Õ wytwórcy jednąo z następujących Ö procedur Õ: (i) badanie zgodności z typem ð w oparciu o wewnętrzną kontrolę produkcji oraz nadzorowana kontrola produktów w losowych odstępach czasu ï moduł C2) określone w załączniku II pkt 2, (ii) Ö badanie zgodności z typem w oparciu o Õ procedura zapewnieniea jakości Ö procesu Õ produkcji (moduł D) określonea w załączniku II pkt 3, (iii) Ö badanie zgodności z typem w oparciu o Õ procedura zapewnieniea jakości Ö produktu Õ produkcji (moduł E) określonea w załączniku II pkt 4, (iv) Ö badanie zgodności z typem w oparciu o weryfikację Õ sprawdzanie produktu (moduł F) określone w załączniku II pkt 5,; lub (b) Ö badanie zgodności w oparciu o weryfikację Õ sprawdzanie jednostkowąe (moduł G) określone w załączniku II pkt 6. ò nowy Artykuł 20 [artykuł R10 decyzji nr 768/2008/WE] Deklaracja zgodności UE 1. Deklaracja zgodności UE musi stwierdzać, że wykazano spełnienie zasadniczych wymagań bezpieczeństwa określonych w załączniku I. 2. Deklaracja zgodności UE ma wzorcowy układ określony w załączniku III do decyzji nr 768/2008/WE, zawiera elementy określone w odpowiednich modułach opisanych w załączniku II do niniejszej dyrektywy oraz jest systematycznie aktualizowana. Musi ona zostać przetłumaczona na język lub języki wymagane przez państwo członkowskie, w którym materiał wybuchowy wprowadza się do obrotu lub udostępnia na rynku. 3. Jeżeli materiał wybuchowy podlega więcej niż jednemu aktowi prawa unijnego wymagającemu deklaracji zgodności UE, sporządzana jest jedna deklaracja zgodności UE odnosząca się do wszystkich takich aktów prawa unijnego. W deklaracji takiej muszą być wskazane odpowiednie akty prawne, włącznie z odniesieniem do publikacji. 4. Poprzez sporządzenie deklaracji zgodności UE producent przyjmuje na siebie odpowiedzialność za zgodność materiału wybuchowego. ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy ZAŁĄCZNIK IV OZNAKOWANIE ZGODNOŚCI Artykuł 21 [artykuł R11 decyzji nr 768/2008/WE] Ö Ogólne zasady dotyczące oznakowania CE Õ Oznakowanie zgodności WE Ö CE Õ ð podlega ogólnym zasadom określonym w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 765/2008. ï składa się z liter „CE” w następującej formie: Jeżeli oznakowanie WE zostanie zmniejszone lub powiększone, muszą być zachowane proporcje powyższego rysunku. Artykuł 227 [artykuł R12 decyzji nr 768/2008/WE] Ö Reguły i warunki umieszczania oznakowania CE Õ 1. Oznakowanie zgodności WE Ö CE Õ jest umieszczane się Ö na materiale wybuchowym. Õ w taki, sposób, aby było widoczne, Ö czytelne Õ łatwe do odczytania i Ö niemożliwe do usunięcia. Õ trwałe na samych materiałach wybuchowych lub, Jjeżeli nie Ö ma takiej możliwości Õ jest to możliwe ð lub gwarancji z uwagi na charakter materiału wybuchowego załącza się je do ï , na przymocowanej do nich tabliczce znamionowej albo, jeśli dwie pierwsze metody nie są możliwe do zastosowania, na opakowaniau ð oraz do dokumentów towarzyszących ï. Tabliczka znamionowa musi być tak zaprojektowana, aby uniemożliwić jej ponowne użycie. ò nowy 2. Oznakowanie CE umieszcza się przed wprowadzeniem materiału wybuchowego do obrotu. 3. Za oznakowaniem CE podaje się numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, jeżeli jednostka taka jest zaangażowana na etapie kontroli produkcji. 4. Numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej umieszcza sama jednostka, lub producent albo jego upoważniony przedstawiciel, według wskazówek jednostki notyfikowanej. 5. Za oznakowaniem CE oraz, w stosownych przypadkach, numerem identyfikacyjnym, o którym mowa w ust. 3, można umieścić piktogram lub innego rodzaju znak wskazujący na szczególne zagrożenie lub zastosowanie. ê 93/15/EWG (nowy) Wzór oznakowania WE, jaki należy stosować, jest przedstawiony w załączniku IV. 2. Zakazane jest umieszczanie na materiałach wybuchowych jakichkolwiek znaków lub napisów, których znaczenie i styl pisma osoby trzecie mogłyby mylić z oznakowaniem WE. Wszelkie inne znaki mogą być umieszczane na materiałach wybuchowych, pod warunkiem że nie pogorszy to widoczności i czytelności oznakowania WE. 3. Bez uszczerbku dla przepisów art. 8: a) jeżeli Państwo Członkowskie ustali, że oznakowanie WE zostało umieszczone bezprawnie, wytwórca, jego przedstawiciel lub, w przypadku ich braku, osoba odpowiedzialna za wprowadzenie przedmiotowego produktu do obrotu wspólnotowego będzie zobowiązana do przywrócenia zgodności produktu z przepisami dotyczącymi znakowania oraz zaprzestanie naruszeń na warunkach nałożonych przez Państwa Członkowskie; b) jeżeli niezgodność nadal się utrzymuje, Państwo Członkowskie musi podjąć wszelkie właściwe środki w celu ograniczenia lub zakazania wprowadzania do obrotu danego produktu lub zapewnienia jego wycofania z obrotu zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 8. ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy ROZDZIAŁ 5 Ö Notyfikowanie jednostek oceniających zgodność Õ Artykuł 23 [artykuł R13 decyzji nr 768/2008/WE] Ö Notyfikacja Õ 2. Państwa cCzłonkowskie notyfikują Komisji i Ö pozostałym Õ innym pPaństwom cCzłonkowskim wyznaczone przez siebie jednostki ð upoważnione do ï Ö wykonywania Õ , które będą przeprowadzać wyżej wymienione procedury oceny zgodności, jak również wyznaczone dla nich szczególne zadańnia, a także nadane im wcześniej przez Komisję numery identyfikacyjne ð w zakresie oceny zgodności w charakterze stron trzecich na podstawie niniejszej dyrektywy ï. ò nowy Artykuł 24 [artykuł R14 decyzji nr 768/2008/WE] Organy notyfikujące 1. Państwa członkowskie wyznaczają organ notyfikujący, który odpowiada za opracowanie i stosowanie procedur koniecznych do oceny i notyfikowania jednostek oceniających zgodność oraz za monitorowanie jednostek notyfikowanych, w tym za zgodność z art. 29. 2. Państwa członkowskie mogą zdecydować, że ocena oraz monitorowanie, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane przez krajową jednostkę akredytującą w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 765/2008 oraz zgodnie z nimi. Artykuł 25 [artykuł R15 decyzji nr 768/2008/WE] Wymagania dotyczące organów notyfikujących 1. Organ notyfikujący musi być ustanowiony w sposób niepowodujący konfliktu interesów między organem notyfikującym a jednostkami oceniającymi zgodność. 2. Sposób organizacji i funkcjonowania organu notyfikującego musi zapewniać obiektywność i bezstronność jego działalności. 3. Sposób organizacji organu notyfikującego musi zapewniać podejmowanie każdej decyzji dotyczącej notyfikowania jednostki oceniającej zgodność przez kompetentne osoby spoza grona osób przeprowadzających ocenę. 4. Organ notyfikujący nie może oferować ani realizować żadnych działań pozostających w gestii jednostek oceniających zgodność, ani nie może świadczyć usług w zakresie konsultacji na zasadach komercyjnych, konkurując z innymi podmiotami. 5. Organ notyfikujący zapewnia poufność informacji, które otrzymuje. 6. Organ notyfikujący musi dysponować odpowiednią liczbą pracowników posiadających kompetencje do właściwego wykonywania swoich zadań. Artykuł 26 [artykuł R16 decyzji nr 768/2008/WE] Obowiązki organów notyfikujących w zakresie informowania Państwa członkowskie informują Komisję o swoich procedurach oceny i notyfikowania jednostek oceniających zgodność i monitorowania jednostek notyfikowanych oraz o wszelkich zmianach w tym zakresie. Komisja udostępnia te informacje do wiadomości publicznej. ê 93/15/EWG (nowy) Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz jednostek notyfikowanych wraz z ich numerami identyfikacyjnymi oraz zadaniami, które zostały im przydzielone. Komisja zapewnia stałą aktualizację tego wykazu. Podczas oceny jednostek, które mają zostać notyfikowane Komisji, Państwa Członkowskie stosują minimalne kryteria wymienione w załączniku III. Jednostki spełniające kryteria oceny ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych uważa się za spełniające odpowiednie kryteria minimalne. Państwo Członkowskie, które notyfikowało Komisji określoną jednostkę, wycofuje notyfikację, jeżeli odkryje, że jednostka ta przestała spełniać kryteria określone w akapicie drugim. Państwo to niezwłocznie powiadamia o tym inne Państwa Członkowskie i Komisję. ê 93/15/EWG (dostosowany) ZAŁĄCZNIK III MINIMALNE KRYTERIA, KTÓRE POWINNY BYĆ UWZGLĘDNIANE PRZEZ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE PRZY NOTYFIKACJI JEDNOSTEK Artykuł 27 [artykuł R17 decyzji nr 768/2008/WE] Ö Wymagania dotyczące jednostek notyfikowanych Õ ò nowy 1. Do celów notyfikacji jednostka oceniająca zgodność musi spełniać wymagania określone w ust. 2–11. 2. Jednostka oceniająca zgodność musi być powołana na podstawie prawa krajowego i posiadać osobowość prawną. 3. Jednostka oceniająca zgodność musi być stroną trzecią, niezależną od organizacji lub materiału wybuchowego, który ocenia. Jednostkę należącą do stowarzyszenia przedsiębiorców lub zrzeszenia zawodowego reprezentującego przedsiębiorstwa zaangażowane w projektowanie, produkcję, dostarczanie, montowanie, wykorzystywanie lub konserwację materiałów wybuchowych, które ocenia, można uważać za taką jednostkę, pod warunkiem że wykazana została jej niezależność i brak konfliktu interesów. ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy 41. Jednostka Ö oceniająca zgodność Õ, jej Ö ścisłe kierownictwo Õ dyrektor i personel Ö oraz pracownicy Õ odpowiedzialniy za przeprowadzanie testów sprawdzających Ö realizację zadań związanych z oceną zgodności Õ nie mogą być projektantami, Ö producentami Õ wytwórcami, dostawcami ani, instalatorami ð , nabywcami, właścicielami, użytkownikami czy konserwatorami ï materiałów wybuchowych, które są przez nich kontrolowane, ani też upoważnionymi przedstawicielami Ö wymienionych Õ żadnej z tych stron. ð Nie wyklucza to wykorzystywania materiałów wybuchowych, które są niezbędne do prowadzenia działalności jednostki oceniającej zgodność, lub wykorzystywania tych produktów do celów osobistych. ï Ö Jednostka oceniająca zgodność, jej ścisłe kierownictwo oraz pracownicy odpowiedzialni za realizację zadań związanych z oceną zgodności Õ nNie mogą też oni być bezpośrednio lub jako upoważnieni przedstawiciele zaangażowani w projektowanie, ð wytwarzanie czy ï konstruowanie, Ö wprowadzanie do obrotu Õ sprzedaż ð , instalację, użytkowanie ï lub czy konserwację tyakich materiałów wybuchowych ð ani reprezentować stron zaangażowanych w taką działalność ï. Nie wyklucza to możliwości wymiany informacji technicznych między wytwórcą i jednostką. ð Nie angażują się w działalność, która może zagrozić niezależności ich osądów i wiarygodności w związku z działalnością w zakresie oceny zgodności, w odniesieniu do której podlegają notyfikacji. Dotyczy to w szczególności usług konsultingowych. ï ð Jednostka oceniająca zgodność zobowiązana jest dopilnować, by działalność jej podwykonawców lub spółek zależnych nie wpływała na poufność, obiektywizm ani bezstronność jej działalności związanej z oceną zgodności. ï 52. Jednostka Ö oceniająca zgodność Õ i jej personel przeprowadzają testy weryfikacyjne Ö pracownicy zobowiązani są do Õ z najwyższejym stopniem zawodowej rzetelności Ö w realizacji zadań związanych z oceną zgodności, muszą posiadać konieczne kwalifikacje Õ i technicznej kompetencji Ö w danej dziedzinie Õ i nie podlegają Ö mogą być poddawani Õ żadnym naciskom lub wpływom, Ö czy motywacji, zwłaszcza Õ szczególnie finansowejym, które mogłyby Ö mogącym wpływać Õ oddziaływać na ich Ö opinię Õ ocenę lub wyniki Ö oceny zgodności Õ inspekcji, szczególnie ze strony osób lub grup osób zainteresowanych wynikami weryfikacji Ö posiadających interes w wynikach danej działalności Õ. ò nowy 6. Jednostka oceniająca zgodność musi być zdolna do realizacji wszystkich zadań związanych z oceną zgodności, przydzielonych jej na mocy art. 19, do których została notyfikowana, niezależnie od tego, czy dana jednostka oceniająca zgodność wykonuje wspomniane zadania samodzielnie, czy są one realizowane w jej imieniu i na jej odpowiedzialność. Przez cały czas, dla każdej procedury oceny zgodności oraz dla każdego rodzaju lub każdej kategorii materiałów wybuchowych, w odniesieniu do których została notyfikowana, dana jednostka oceniająca zgodność musi dysponować niezbędnymi: (a) pracownikami posiadającymi wiedzę techniczną oraz wystarczające i odpowiednie doświadczenie do realizacji zadań związanych z oceną zgodności; (b) opisami procedur, zgodnie z którymi przeprowadza się ocenę zgodności, w celu zagwarantowania przejrzystości i powtarzalności tych procedur; jednostka prowadzi odpowiednią politykę i posiada stosowne procedury, dzięki którym możliwe jest odróżnienie zadań wykonywanych w ramach notyfikacji od wszelkiej innej działalności; (c) procedurami służącymi prowadzeniu działalności przy uwzględnieniu wielkości, sektora i struktury przedsiębiorstw, stopnia złożoności technologii danego produktu oraz masowego lub seryjnego charakteru procesu produkcji. ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy 3.Jednostka ma do dyspozycji niezbędny personel i Ö Musi Õ posiadać niezbędne Ö środki konieczne do Õ wyposażenie umożliwiające jej prawidłową Ö prawidłowej Õ realizacjię zadań administracyjnych i o charakterze technicznymch Ö i administracyjnym Õ związanych z Ö oceną zgodności Õ weryfikacją; ma Ö , musi mieć Õ również dostęp do Ö wszystkich niezbędnych urządzeń lub obiektów Õ sprzętu wymaganego do szczególnej weryfikacji. 74. Ö Pracownicy Õ Personel odpowiedzialniy za Ö działania z zakresu oceny zgodności Õ kontrolę posiada Ö muszą posiadać Õ : a) gruntowne przeszkolenie techniczne i zawodowe, ð obejmujące całą działalność związaną z oceną zgodności w zakresie będącym przedmiotem notyfikacji; ï b) zadowalającą znajomość wymagań związanych z przeprowadzanymi przez nich Ö ocenami Õ testami i odpowiednie Ö uprawnienia do ich przeprowadzania; Õ doświadczenie w ich przeprowadzaniu, ò nowy c) odpowiednią znajomość i zrozumienie zasadniczych wymagań bezpieczeństwa określonych w załączniku I, mających zastosowanie norm zharmonizowanych oraz stosownych przepisów odpowiedniego unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego i przepisów krajowych; ê 93/15/EWG (dostosowany) ð nowy d) umiejętnośćci Ö wymagane do Õ sporządzania Ö certyfikatów, zapisów Õ świadectw, protokołów i sprawozdań Ö dokumentujących wykonanie ocen Õ wymaganych w celu uwierzytelnienia przeprowadzonych testów. 85. Zagwarantowana jest bezstronność personelu przeprowadzającego inspekcje Ö Należy zagwarantować bezstronność jednostki oceniającej zgodność, jej ścisłego kierownictwa i pracowników wykonujących ocenę Õ. Jego wWynagrodzenie Ö ścisłego kierownictwa jednostki oceniającej zgodność oraz jej pracowników wykonujących ocenę Õ nie zależy Ö może zależeć Õ od liczby Ö wykonanych ocen Õ przeprowadzonych testów ani od wyników Ö tych ocen Õ takich testów. 96. Jednostka Ö oceniająca zgodność musi wykupić ubezpieczenie Õ jest ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej, chyba że Ö na mocy prawa krajowego Õ odpowiedzialność ponosi państwo, zgodnie z przepisami prawa krajowego, Ö spoczywa na państwie Õ lub Państwo Członkowskie jest bezpośrednio odpowiedzialne za testy Ö za ocenę zgodności bezpośrednio odpowiada samo państwo członkowskie Õ. 107. Personel Ö Pracownicy Õ jednostki Ö oceniającej zgodność Õ jest zobowiązany do zachowania Ö są zobowiązani dochować Õ tajemnicy zawodowej w odniesieniu do wszystkich informacji uzyskanych podczas wykonywania swych zadań (z wyjątkiem udzielania ich właściwym władzom administracyjnym państwa, w którym jednostka ta prowadzi swoją działalność) w ramach niniejszej dyrektywy Ö na podstawie załącznika II Õ lub wszelkich innych przepisów prawa krajowego, które ją wykonują Ö w danym zakresie Õ ð , są jednak zwolnieni z tego obowiązku w stosunku do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym realizowane są zadania. Prawa własności podlegają ochronie ï. ò nowy 11. Jednostka oceniająca zgodność bierze udział w stosownej działalności normalizacyjnej i w działalności grupy koordynującej jednostki notyfikowane, powołanej na podstawie odpowiedniego unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego lub zapewnia informowanie o tej działalności swoich pracowników dokonujących oceny, natomiast decyzje administracyjne i dokumenty opracowane w wyniku prac takiej grupy zobowiązana jest traktować jak ogólne wytyczne. Artykuł 28 [artykuł R18 decyzji nr 768/2008/WE] Domniemanie zgodności Jeżeli jednostka oceniająca zgodność może wykazać, że spełnia kryteria ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych lub ich częściach, do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, to jednostka ta spełnia wymagania określone w art. 27 na zasadzie domniemania, jeżeli odpowiednie normy zharmonizowane obejmują te wymagania. Artykuł 29 [artykuł R20 decyzji nr 768/2008/WE] Spółki zależne i podwykonawstwo na zlecenie jednostek notyfikowanych 1. W przypadku gdy jednostka notyfikowana zleca podwykonanie określonych zadań związanych z oceną zgodności lub korzysta z usług spółki zależnej, jest ona zobowiązana dopilnować, aby podwykonawca lub spółka zależna spełniała wymagania określone w art. 27, oraz odpowiednio poinformować organ notyfikujący. 2. Jednostka notyfikowana ponosi pełną odpowiedzialność za zadania wykonywane przez podwykonawców lub spółki zależne, niezależnie od tego, gdzie posiadają one siedzibę. 3. Może być zlecane podwykonanie działalności lub może być ona wykonywana przez spółkę zależną wyłącznie za zgodą klienta. 4. Jednostka notyfikowana jest zobowiązana przechowywać do dyspozycji organu notyfikującego odpowiednie dokumenty dotyczące oceny kwalifikacji podwykonawcy lub spółki zależnej oraz prac wykonywanych przez podwykonawcę lub spółkę zależną na mocy załącznika II. Artykuł 30 [artykuł R22 decyzji nr 768/2008/WE] Wniosek o notyfikację 1. Jednostka oceniająca zgodność przedkłada wniosek o notyfikację organowi notyfikującemu państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę. 2. Do wniosku załącza się opis działań związanych z oceną zgodności, modułu lub modułów oceny zgodności oraz materiału lub materiałów wybuchowych, w odniesieniu do których dana jednostka uważa się za kompetentną, jak również certyfikat akredytacji, jeżeli jest w posiadaniu, wydany przez krajową jednostkę akredytującą, potwierdzający, że dana jednostka oceniająca zgodność spełnia wymagania ustanowione w art. 27. 3. Jeżeli jednostka oceniająca zgodność nie może dostarczyć certyfikatu akredytacji, zobowiązana jest przedłożyć organowi notyfikującemu wszystkie dowody w formie dokumentów, konieczne do sprawdzenia, uznania i regularnego monitorowania jej zgodności z wymaganiami ustanowionymi w art. 27. Artykuł 31 [artykuł R23 decyzji nr 768/2008/WE] Procedura notyfikacji 1. Organ notyfikujący może notyfikować wyłącznie jednostki oceniające zgodność, które spełniają wymagania ustanowione w art. 27. 2. Jednostki te notyfikuje on Komisji i pozostałym państwom członkowskim z wykorzystaniem systemu notyfikacji elektronicznej, opracowanego i zarządzanego przez Komisję. 3. Do notyfikacji załącza się wszystkie szczegółowe informacje dotyczące działalności związanej z oceną zgodności, modułu lub modułów oceny zgodności, materiału lub materiałów wybuchowych, których to dotyczy, oraz stosowne poświadczenie kompetencji. 4. W przypadku gdy podstawy notyfikacji nie stanowi certyfikat akredytacji określony w art. 30 ust. 2, organ notyfikujący przedkłada Komisji i pozostałym państwom członkowskim dokumenty potwierdzające kompetencje jednostki oceniającej zgodność oraz wprowadzone ustalenia gwarantujące, że jednostka ta będzie systematycznie monitorowana i będzie nadal spełniać wymagania określone w art. 27. 5. Dana jednostka może wykonywać działania jednostki notyfikowanej wyłącznie pod warunkiem, że Komisja i pozostałe państwa członkowskie nie zgłosiły zastrzeżeń w terminie dwóch tygodni od notyfikacji w przypadku korzystania z certyfikatu akredytacji, a w terminie dwóch miesięcy od notyfikacji w przypadku niekorzystania z akredytacji. Wyłącznie taka jednostka może być uznana za jednostkę notyfikowaną dla celów niniejszej dyrektywy. 6. Wszelkie kolejne zmiany w notyfikacji należy notyfikować Komisji i pozostałym państwom członkowskim. Artykuł 32 [artykuł R24 decyzji nr 768/2008/WE] Numery identyfikacyjne i wykaz jednostek notyfikowanych 1. Komisja przydziela jednostce notyfikowanej numer identyfikacyjny. Przydziela ona jeden taki numer, nawet w przypadku gdy dana jednostka jest notyfikowana na mocy różnych unijnych aktów prawnych. 2. Komisja udostępnia do wiadomości publicznej wykaz jednostek notyfikowanych na podstawie niniejszej dyrektywy, włącznie z numerami identyfikacyjnymi, które im przydzielono, oraz informacją na temat rodzaju działalności będącej przedmiotem notyfikacji. Komisja zapewnia stałą aktualizację tego wykazu. Artykuł 33 [artykuł R25 decyzji nr 768/2008/WE] Zmiany w notyfikacji 1. W przypadku gdy organ notyfikujący stwierdza lub otrzymuje informację, że jednostka notyfikowana przestała spełniać wymagania określone w art. 27 lub nie wypełnia swoich obowiązków, organ notyfikujący ogranicza, zawiesza lub wycofuje notyfikację, zależnie od sytuacji oraz w zależności od wagi niespełnienia wymagań lub niewypełnienia obowiązków. Niezwłocznie informuje o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie. 2. W razie ograniczenia, zawieszenia lub wycofania notyfikacji, albo w przypadku zaprzestania działalności przez jednostkę notyfikowaną, notyfikujące państwo członkowskie wprowadza właściwe środki w celu dopilnowania, by aktami tego podmiotu zajęła się inna jednostka notyfikowana lub żeby były one dostępne na żądanie odpowiedzialnych organów notyfikujących i organów nadzoru rynku. Artykuł 34 [artykuł R26 decyzji nr 768/2008/WE] Kwestionowanie kompetencji jednostek notyfikowanych 1. Komisja bada wszystkie przypadki, w których ma wątpliwości lub otrzymuje informację o wątpliwościach co do kompetencji jednostki notyfikowanej albo dalszego wywiązywania się przez tę jednostkę z nałożonych na nią obowiązków i zachowania zgodności z wymaganiami. 2. Na żądanie Komisji, notyfikujące państwo członkowskie udziela jej wszelkich informacji dotyczących podstawy notyfikacji lub utrzymania kompetencji danej jednostki. 3. Komisja zapewnia utrzymanie w tajemnicy wszystkich informacji wrażliwych uzyskanych w trakcie dochodzenia. 4. W przypadku gdy Komisja stwierdza, że jednostka notyfikowana nie spełnia wymagań notyfikacji lub przestała je spełniać, informuje o tym fakcie notyfikujące państwo członkowskie i zwraca się do niego o wprowadzenie koniecznych środków naprawczych, włącznie z wycofaniem notyfikacji, jeżeli zachodzi taka potrzeba. Artykuł 35 [artykuł R27 decyzji nr 768/2008/WE] Obowiązki jednostek notyfikowanych w zakresie dotyczącym ich działalności 1. Jednostki notyfikowane przeprowadzają oceny zgodności według procedur oceny zgodności określonych w załączniku II. 2. Oceny zgodności dokonuje się z zachowaniem odpowiednich proporcji, unikając przy tym zbędnych obciążeń dla podmiotów gospodarczych. Jednostki oceniające zgodność wykonują swe zadania, uwzględniając wielkość, sektor i strukturę zaangażowanych przedsiębiorstw, stopień złożoności technologii wykorzystywan