w sprawie zawieszenia niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 w odniesieniu do Gambii

Odpowiedzi i zapewnienia Gambii nie doprowadziły jak dotąd do trwałych zmian ani konkretnych usprawnień we współpracy z uwzględnieniem wskaźników określonych w art. 25a ust. 2, w tym w zakresie terminowej identyfikacji osób przebywających nielegalnie na terytorium państw członkowskich, wydawania dokumentów podróży i organizowania operacji powrotowych. W czerwcu, w ramach wymiany informacji z państwem członkowskim, misja Gambii przy UE potwierdziła istnienie „moratorium na przymusowe powroty lub repatriację do czasu następującego po wyborach w grudniu”.

Rozwój sytuacji po 2019 r. dodatkowo potwierdza tę ocenę, w szczególności ze względu na powtarzające się przeszkody nałożone przez Gambię na organizację i realizację operacji powrotowych po oficjalnym zniesieniu moratorium w styczniu 2020 r. i pomimo osiągnięcia w lutym 2020 r. porozumienia w sprawie sposobów korzystania z lotów powrotowych. Trudności te zostały potwierdzone w ostatnim komunikacie Gambii (z dnia 6 kwietnia 2021 r.), w którym stwierdzono, że kraj ten nie jest w stanie przyjmować osób powracających aż do odwołania. Przeprowadzona przez Komisję analiza powiadomienia dokonanego przez Niemcy potwierdziła również, że to państwo członkowskie napotyka istotne i utrzymujące się problemy praktyczne w kwestii współpracy z Gambią.

UE propaguje kompleksowe podejście do migracji i przymusowych wysiedleń, oparte na wspólnych wartościach i obowiązkach. Nowy pakt o migracji i azylu przewiduje rozwijanie i pogłębianie indywidualnie dostosowanych i zrównoważonych partnerstw w celu zacieśniania współpracy we wszystkich istotnych aspektach, które obejmują:

Brak współpracy Gambii w zakresie readmisji uzasadnia uruchomienie wszystkich środków określonych w art. 25a ust. 5 lit. a) kodeksu wizowego: zawieszenia możliwości odstąpienia od wymogów w odniesieniu do przedkładanych przez osoby ubiegające się o wizę dokumentów potwierdzających, o których mowa w art. 14 ust. 6, zawieszenia ogólnego terminu na rozpatrzenie wniosku wynoszącego 15 dni kalendarzowych, o którym mowa w art. 23 ust. 1 (co w konsekwencji wyklucza również stosowanie zasady przedłużania tego terminu maksymalnie do 45 dni w indywidualnych przypadkach), zawieszenia wydawania wiz wielokrotnego wjazdu zgodnie z art. 24 ust. 2 i 2c oraz zawieszenia fakultatywnego zniesienia opłaty wizowej względem posiadaczy paszportów dyplomatycznych zgodnie z art. 16 ust. 5 lit. b).

Decyzją wykonawczą Rady należy czasowo zawiesić stosowanie niektórych przepisów kodeksu wizowego wobec obywateli Gambii. Zawieszenie to nie ma jednak zastosowania do członków rodzin (przemieszczających się) obywateli UE objętych dyrektywą 2004/38/WE ani do obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a zainteresowanymi państwami trzecimi, z drugiej strony.

Proponowane środki, których celem jest zachęcenie Gambii do poprawy współpracy w zakresie readmisji nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, są proporcjonalne do zamierzonego celu. Środki te nie mają wpływu na samą możliwość ubiegania się o wizę i otrzymania wizy przez osobę ubiegającą się o wizę, ale obejmują niektóre aspekty procedury wydawania wiz lub wysokość opłaty wizowej.

(1)Pod koniec lutego 2019 r. władze Gambii podjęły jednostronnie decyzję o wprowadzeniu moratorium na wszystkie operacje przymusowych powrotów, co uniemożliwiło skuteczne powroty przez większą część 2019 r. Po zniesieniu moratorium w styczniu 2020 r. państwa członkowskie musiały się mierzyć z powtarzającymi się przeszkodami narzuconymi przez Gambię w dziedzinie organizacji i realizacji operacji powrotowych oraz zmiennym poziomem współpracy utrudniającymi wszystkie etapy procesu powrotu, w tym przy stosowaniu istniejących dobrych praktyk i dalszych ustaleń operacyjnych uzgodnionych między Unią a Gambią. Trudności te zostały również potwierdzone w ostatnim komunikacie Gambii z dnia 6 kwietnia 2021 r., w którym ogłoszono, że kraj ten nie jest w stanie przyjmować osób powracających aż do odwołania. Od tego czasu władze Gambii potwierdziły w czerwcu istnienie „moratorium na przymusowe powroty lub repatriację do czasu następującego po wyborach w grudniu”.

w sprawie zawieszenia niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 w odniesieniu do Gambii

(4)Należy zatem tymczasowo zawiesić stosowanie niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 810/2009 w odniesieniu do obywateli Gambii podlegających obowiązkowi wizowemu na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806. Uważa się, że jest to najskuteczniejszy krok, który należy przedsięwziąć, aby zachęcić władze Gambii do podjęcia niezbędnych działań w celu poprawy współpracy w kwestiach readmisji. To tymczasowe zawieszenie nie ma zastosowania do obywateli Gambii ubiegających się o wizę i będących członkami rodziny obywatela Unii, do których ma zastosowanie dyrektywa 2004/38/WE, ani do obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwem trzecim, z drugiej strony.

(5)Środki tymczasowo zawieszone są określone w art. 25a ust. 5 lit. a) kodeksu wizowego: zawieszenie możliwości odstąpienia od wymogów w odniesieniu do przedkładanych przez osoby ubiegające się o wizę dokumentów potwierdzających, o których mowa w art. 14 ust. 6, zawieszenie ogólnego terminu na rozpatrzenie wniosku wynoszącego 15 dni kalendarzowych, o którym mowa w art. 23 ust. 1 (co w konsekwencji wyklucza również stosowanie zasady przedłużania tego terminu maksymalnie do 45 dni w indywidualnych przypadkach), zawieszenie wydawania wiz wielokrotnego wjazdu zgodnie z art. 24 ust. 2 i 2c oraz zawieszenie fakultatywnego zniesienia opłaty wizowej względem posiadaczy paszportów dyplomatycznych zgodnie z art. 16 ust. 5 lit. b).

(6)Art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w Traktatach i w środkach przyjętych w celu ich wykonania. Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady nadaje skuteczność tym ograniczeniom i warunkom. Niniejsza decyzja nie ma wpływu na stosowanie tej dyrektywy, w której rozszerzono prawo do swobodnego przemieszczania się na członków rodziny, niezależnie od ich obywatelstwa, dołączających do obywatela Unii lub mu towarzyszących. Niniejsza decyzja nie ma zatem zastosowania do członków rodziny obywatela Unii, do których ma zastosowanie dyrektywa 2004/38/WE, ani do obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwem trzecim, z drugiej strony.

(7)Ponieważ Dania podjęła decyzję o wdrożeniu rozporządzenia (WE) nr 810/2009, które stanowi rozwinięcie dorobku Schengen, do swojego prawa krajowego, zgodnie z art. 5 Protokołu w sprawie stanowiska Danii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz zgodnie z art. 4 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania jest zobowiązana do wdrożenia niniejszej decyzji na mocy prawa międzynarodowego.

(8)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

(9)W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji Rady 1999/437/WE.

(10)W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji 2008/146/WE.

(11)W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji 2011/350/UE.

(12)Niniejsza decyzja jest aktem stanowiącym rozwinięcie dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związanym w rozumieniu, odpowiednio, art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r., art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r. i art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zakres

1.Niniejsza decyzja ma zastosowanie do obywateli Gambii podlegających obowiązkowi wizowemu na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806.

2.Nie ma ona zastosowania do obywateli Gambii, którzy są zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy art. 4 lub 6 tego rozporządzenia.

3.Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do obywateli Gambii ubiegających się o wizę i będących członkami rodziny obywatela Unii, do których ma zastosowanie dyrektywa 2004/38/WE, ani do obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwem trzecim, z drugiej strony.

Artykuł 2

Czasowe zawieszenie stosowania niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 810/2009

Zawiesza się czasowo stosowanie następujących przepisów rozporządzenia (WE) nr 810/2009:

a)art. 14 ust. 6;

b)art. 16 ust. 5 lit. b);

c)art. 23 ust. 1;

d)art. 24 ust. 2 i 2c.