Istnieją również wyzwania związane z pracami badawczo-rozwojowymi w dziedzinie szczepionek. Znaczące inwestycje finansowe oraz wiedza fachowa są konieczne dla rozwoju nowych innowacyjnych szczepionek oraz ulepszania i dostosowywania istniejących szczepionek (np. ulepszony profil bezpieczeństwa, dostosowanie do różnych grup wiekowych, grup ryzyka lub patogenów), co sprawia, że badania i rozwój są dużo bardziej złożone, kosztowne i ryzykowne.

W efekcie niektóre państwa członkowskie doświadczają problemów z dostępnością szczepionek lub borykają się z wysokimi kosztami szczepień, co z kolei oznacza, że krajowe zapasy często są niedostępne lub mają ograniczony zakres. W tym kontekście, jeśli państwo członkowskie nie jest w stanie samo kontrolować epidemii, przy braku europejskiej współpracy w tej dziedzinie istnieje prawdopodobieństwo, że epidemia rozprzestrzeni się przez granice do innych państw członkowskich, narażając na szwank zdrowie i bezpieczeństwo obywateli w całej Unii.

Polityka szczepień oraz programy różnią się znacząco w zależności od kraju, jeżeli chodzi o wybór szczepionek, typ stosowanych szczepionek, liczbę podawanych dawek oraz terminy ich podawania. To zróżnicowanie między państwami członkowskimi często wynika z czynników społecznych, gospodarczych lub historycznych lub po prostu ze sposobu, w jaki zorganizowany jest system opieki zdrowotnej na poziomie krajowym. Takie różnice między krajami wzmocniły jednak przekonanie, że panują rozbieżne opinie o samych szczepionkach, co z kolei przyczynia się do wzrostu poziomu uchylania się od szczepień. Błędne przekonania napędza również błyskawiczne rozprzestrzenianie błędnych informacji przez media internetowe i osoby negujące szczepionki. Dodatkowo, zważywszy na takie różnice w krajowych programach szczepień, obywatele, którzy w ciągu swojego życia mieszkają w wielu państwach członkowskich UE, mają trudność ze zrozumieniem, którą szczepionkę należy przyjąć i kiedy, co może prowadzić do sytuacji, że dzieci nie dostają wszystkich potrzebnych szczepionek.

Uchylanie się od szczepień i słabnące zaufanie. Nieporozumienia dotyczące szczepień spowodowały przeniesienie uwagi społeczeństwa z korzyści płynących ze szczepień na brak zaufania do nauki i obawy przed ewentualnymi skutkami ubocznymi. W przypadku tej wzmożonej niechęci w grę wchodzi wiele czynników: brak wiarygodnych informacji, a w niektórych przypadkach brak zaufania do dostarczycieli dostępnych informacji; niższy poziom akceptacji, jeżeli chodzi o potencjalne zagrożenia związane z podawaniem szczepionek osobom zdrowym (w szczególności dzieciom); brak zrozumienia korzyści dla społeczności płynących z zaszczepienia pojedynczych osób; kontrowersje medialne dotyczące bezpieczeństwa szczepionek napędzane błędnymi informacjami. Ponieważ dzięki rutynowym szczepieniom w przeszłości spadła liczba zachorowań na choroby zwalczane drogą szczepień, obywatele nie są wystarczająco świadomi, jak istotną rolę odgrywa szczepienie w ratowaniu życia oraz jakie zagrożenia niesie za sobą brak szczepienia.

Szereg państw członkowskich UE i sąsiadujących z nimi krajów stoi obecnie w obliczu bezprecedensowych epidemii chorób zwalczanych drogą szczepień z powodu niewystarczającego stanu zaszczepienia. W UE w samym tylko 2017 r. ponad 14 000 osób zaraziło się odrą – jest to liczba ponad trzy razy większa niż zgłoszona w 2016 r. W ciągu ostatnich dwóch lat z powodu odry zmarło 50 osób, a dwie osoby zmarły z powodu błonicy. Europie nie udaje się zwalczać odry zgodnie z ustalonymi przez WHO celami.

Niniejszy wniosek stanowi wezwanie do wspólnego działania na rzecz poprawy stanu zaszczepienia i zapewniania, aby każda osoba w Unii Europejskiej miała dostęp do szczepienia, poprzez likwidowanie nierówności i luk w immunizacji. Poważne pytania i wątpliwości dotyczące szczepień ze strony obywateli w całej Europie sygnalizują pilną potrzebę, by państwa członkowskie i społeczności pracowników służby zdrowia dostrzegały je i na nie odpowiednio reagowały. Niniejszy wniosek został sformułowany wspólnym wysiłkiem, aby odpowiedzieć na te obawy.

Co roku na całym świecie szczepienie zapobiega zarażeniu 2,7 mln osób odrą, 2 mln noworodków tężcem i 1 mln krztuścem. W Europie szczepienie przeciw grypie sezonowej co roku zapobiega zarażeniu 2 mln osób grypą.

Szczepienia są jednym z największych osiągnięć medycyny. Szczepionki ratują życie, chronią nasze społeczeństwa, ograniczają zagrożenia chorobami i przyczyniają się do dłuższego średniego trwania życia. Przed pojawieniem się szczepionek wiele małych dzieci umierało lub zostawało dotknięte kalectwem na całe życie. Szczepienia doprowadziły do zwalczenia ospy prawdziwej i prawie całkowitego wyeliminowania polio, zapobiegły też niezliczonym zgonom z powodu wielu innych chorób takich jak odra, błonica i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Wzmacnianie współpracy pomiędzy wszystkimi istotnymi sektorami na szczeblu UE, w tym organami zarządzającymi służbą zdrowia, producentami szczepionek, sektorem badań naukowych i innowacji i podmiotami opieki zdrowotnej tworzy wyraźną wartość dodaną. W zaleceniu Rady oczekuje się od państw członkowskich zaangażowania, zobowiązania i aprobaty. Ponadto państwa członkowskie są zasadniczo zgodne co do korzyści, jakie przynoszą szczepienia, a zalecenie Rady umożliwi zaprezentowanie wspólnego stanowiska UE odzwierciedlającego oceny ryzyka i zarządzanie ryzykiem oparte na wiedzy naukowej, zmniejszając tym samym wpływ uchylania się od szczepień, rozwijając zaufanie społeczne i współpracę, a także zwiększając skuteczność unijnych badań i rozwoju w dziedzinie szczepień. Jednocześnie zalecenie nie narusza kompetencji państw członkowskich w zakresie ustalania ich polityki zdrowotnej, jak również organizacji i świadczenia usług zdrowotnych oraz opieki medycznej.

Zgodnie z art. 168 ust. 6 TFUE Rada, na wniosek Komisji, może przyjąć zalecenia do celów tego artykułu, aby poprawić stan zdrowia publicznego w odniesieniu w szczególności do zwalczania epidemii, monitorowania poważnych transgranicznych zagrożeń zdrowia, wczesnego ostrzegania w przypadku takich zagrożeń i ich zwalczania. Choroby zwalczane drogą szczepień uznaje się za epidemiczne. Działania Unii w tym obszarze muszą być prowadzone w poszanowaniu obowiązków państw członkowskich w zakresie określania ich polityki dotyczącej zdrowia, jak również organizacji i świadczenia usług zdrowotnych i opieki medycznej.

Zaproponowana identyfikacja wariantów dla ewentualnych zapasów szczepionek wynika z faktu, iż wiele państw członkowskich UE doświadcza niedoborów rutynowych szczepionek. Każde państwo członkowskie musi mieć plany gotowości, w związku z czym w zaleceniu nawołuje się do usprawnienia procesów prognozowania. Aby pomóc państwom członkowskim w uzupełnieniu chwilowych niedoborów, np. w wyniku epidemii choroby, niedoszacowania zapasów, zakłóceń w produkcji lub niezwykłych wydarzeń takich jak napływ migrantów, bardzo korzystne byłoby wspólne działanie UE. W sprawozdaniu z oceny ryzyka z 2015 r. w sprawie niedoborów szczepionek przygotowanym przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób stwierdzono, że obecnie niedobory szczepionek w UE/EOG wydają się bardziej znaczące niż w przeszłości oraz że zaleca się, aby państwa planowały zapasy dla rutynowych programów, by uniknąć zakłóceń w immunizacji w przypadku przyszłych niedoborów. Państwa członkowskie już przedłożyły do Komisji swoje wnioski o szczepionki, aby uzupełnić niedobory, za pośrednictwem unijnego Komitetu ds. Bezpieczeństwa Zdrowia. Obecne instrumenty unijne w dziedzinie finansowania zdrowia nie pozwalają jednak na udzielanie zamówień na szczepionki. Z tego powodu Komisja planuje obecnie współpracę z ekspertami z państw członkowskich oraz dialog z sektorem, aby określić warianty tworzenia zapasów na poziomie UE, uwzględniając również wezwanie Parlamentu Europejskiego skierowane do Komisji i państw członkowskich, by opracowywały rozwiązania, aby zwiększać podaż i dostępność szczepionek, w tym dokonały ustaleń dotyczących zapasów szczepionek.

Zapewnienie możliwych wariantów prowadzących do wspólnej unijnej karty szczepień zagwarantowałoby ciągłość immunizacji, kiedy obywatele, a w szczególności dzieci, przemieszczają się z jednego państwa członkowskiego do drugiego. Obecnie duża różnorodność kalendarzy i rejestrów szczepień utrudnia skuteczne śledzenie, monitorowanie i dokumentowanie historii immunizacji, a także komunikację między różnymi dostawcami szczepionek w poszczególnych krajach oraz między krajami. Kluczowe problemy to m.in.: dokumentacja dotycząca szczepień tylko w języku narodowym; kwestie dotyczące przypominania sobie, czy szczepionki były podane oraz w jakich dawkach; brak uznawania i możliwości kontynuacji rozpoczętej w kraju pochodzenia serii szczepień, zwłaszcza jeśli dziecko jest w środku cyklu szczepienia, który wchodzi w skład kalendarza w kraju pochodzenia, ale nie w kraju docelowym. Wspólna karta unijna z uzgodnionym podstawowym zestawem informacji dla każdego szczepienia mogłaby ułatwić interpretację rejestrów szczepień oraz przemieszczanie się obywateli, a także zmniejszyć bariery dla szczepień. Zapewniłaby równocześnie obywatelom i podmiotom świadczącym usługi zdrowotne odpowiednie informacje, dzięki którym podmioty te będą mogły zadbać o to, by obywatele byli zaszczepieni przeciw chorobom zwalczanym drogą szczepień. W konsultacjach Komisji z zainteresowanymi stronami w 2009 r. dotyczących szczepień dla dzieci 87 % respondentów wypowiadało się pozytywnie o możliwości posiadania wspólnej unijnej karty szczepień.

We wniosku określono zalecenia dla państw członkowskich oraz wspólne działania państw członkowskich i Komisji, a także z zadowoleniem przyjęto zamiar Komisji, by zrealizować szereg inicjatyw, uwzględniając trwające inicjatywy ONZ i inne ogólnoświatowe inicjatywy w zakresie zdrowia.

Pojawiła się wyraźna potrzeba bardziej przejrzystych i łatwiej dostępnych ogólnych informacji na temat szczepień, a w szczególności na temat bezpieczeństwa i potencjalnych skutków ubocznych poszczególnych szczepionek. Podkreślono kluczową rolę pracowników sektora opieki zdrowotnej w objaśnianiu szczepień ich pacjentom, a jednocześnie wspomniano o potrzebie położenia większego nacisku na szczepienia w medycznych programach nauczania i dalszym szkoleniu zawodowym. Zasadniczo zgodzono się również co do tego, że szczepienia powinny być proponowane w różnych uwarunkowaniach oraz że należy uprościć ten proces.

Podstawową wartość dodaną zalecenia stanowi wezwanie do działania i ożywienie wsparcia politycznego w celu ponownego umocnienia polityki i działań w zakresie szczepień i immunizacji w Europie. Takie zorientowane podejście zapewni niezbędną widoczność polityczną, przyczyni się do podniesienia poziomu świadomości i zwiększenia dynamiki. Konieczne są wspólne wysiłki ze strony wszystkich państw członkowskich i zainteresowanych stron w celu poprawy stanu zaszczepienia, ograniczenia luk w szczepieniach i zwiększenia zaufania do szczepień.

W pkt 17–25 wyraża się zadowolenie wobec zamiaru Komisji dotyczącego przeprowadzenia szeregu działań z uwzględnieniem zaprezentowania wariantów wspólnej unijnej karty szczepień zawierającej znormalizowane informacje na temat historii szczepień; poza działaniami Komisja jest proszona o przedstawienie sprawozdania na temat stanu zaufania do szczepionek w UE w celu lepszego zrozumienia barier i zwiększenia dostępu do szczepień grup defaworyzowanych i wykluczonych społecznie; kolejnym ważnym elementem wniosku jest stworzenie koalicji na rzecz szczepień ze stowarzyszeniami zawodowymi europejskich pracowników sektora opieki zdrowotnej i właściwymi stowarzyszeniami studentów mającej na celu propagowanie szczepień oraz zacieśnienie partnerstw i współpracy w zakresie szczepień z partnerami międzynarodowymi.

Ponadto w celu wyeliminowania niedoborów i zwiększenia podaży we wniosku przedstawia się pomysł stworzenia wirtualnej hurtowni danych dla Europy dotyczących potrzeb oraz zapasów w zakresie szczepionek oraz mechanizmu wzajemnej wymiany szczepionek wśród państw członkowskich; identyfikacji wariantów fizycznego tworzenia zapasów szczepionek w przypadku wystąpień chorób lub ogólnoświatowych niedoborów szczepionek; we wniosku przewiduje się także pracę z sektorem i pozostałymi zainteresowanymi stronami w celu zwiększenia zdolności UE w zakresie wytwarzania szczepionek.

Pkt 10–16 dotyczą działań, które Komisja planuje podjąć w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, i obejmują dążenie do ustanowienia wspólnie z krajowymi organami ds. zdrowia publicznego europejskiego systemu wymiany informacji o szczepieniach, który mógłby skupiać informacje i wiedzę ekspercką związane ze szczepieniami. W ramach tego systemu różne zainteresowane strony mogłyby pracować wspólnie w celu opracowania wytycznych dotyczących ewentualnego podstawowego unijnego kalendarza szczepień, dzielenia się wspólnymi metodykami monitorowania stanu zaszczepienia oraz uruchomienia portalu internetowego zawierającego przejrzyste dowody na temat korzyści i zagrożeń związanych ze szczepionkami z uwzględnieniem identyfikowania mitów i niewłaściwych informacji. We wniosku podkreślono również potrzebę zwiększenia skuteczności obowiązującej dyrektywy w sprawie zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy, która gwarantuje szczepienia pracowników służby zdrowia przeciwko określonym chorobom.

Państwa członkowskie powinny rozważyć pkt 1–9 zalecenia, które mają na celu przyspieszenie tworzenia i wdrażania krajowych planów działania w dziedzinie szczepień, aby spełnić cele i założenia europejskiego planu działania w dziedzinie szczepień Światowej Organizacji Zdrowia. Szczególny nacisk kładzie się również na szczepienie przeciwko odrze z powodu jej obecnego wystąpienia w Europie. We wniosku uznaje się potrzebę uproszczenia i rozszerzenia możliwości dotyczących szczepień i ukierunkowanego dotarcia do grup szczególnie wrażliwych w celu zlikwidowania luk w odporności. We wniosku wzywa się władze oświatowe do położenia nacisku na szkolenia dotyczące szczepień w medycznych programach nauczania i w dalszym kształceniu medycznym dla wszystkich pracowników służby zdrowia. Podkreśla się także potrzebę nasilenia działań komunikacyjnych i zwiększających poziom wiedzy na temat korzyści płynących ze szczepień. Wykorzystywanie synergii z e-zdrowiem i technologiami cyfrowymi w celu stworzenia elektronicznych rejestrów szczepień dla wszystkich obywateli również stanowi ważny element niniejszego wniosku, który zostanie objęty transgraniczną wymianą informacji między podmiotami świadczącymi usługi zdrowotne o transgranicznym w kontekście funkcjonowania sieci e-zdrowie.

(2)Zgodnie z art. 168 ust. 6 TFUE Rada, na wniosek Komisji, może przyjąć zalecenia do celów tego artykułu, aby poprawić stan zdrowia publicznego w odniesieniu w szczególności do zwalczania epidemii, monitorowania poważnych transgranicznych zagrożeń zdrowia, wczesnego ostrzegania w przypadku takich zagrożeń i ich zwalczania. Choroby zwalczane drogą szczepień uznaje się za epidemiczne.

(3)Szczepienia są jednym z najbardziej skutecznych i opłacalnych środków ochrony zdrowia publicznego opracowanych w XX wieku i pozostają głównym narzędziem w zakresie profilaktyki pierwotnej chorób zakaźnych.

(4)Chociaż za programy szczepień odpowiadają państwa członkowskie, to ze względu na transgraniczny charakter chorób zwalczanych drogą szczepień i częste wyzwania, z którymi borykają się krajowe programy immunizacji, korzyści mogłyby przynieść bardziej skoordynowane działania UE i bardziej skoordynowane podejście do zapobiegania epidemiom i chorobom o wymiarze transgranicznym lub ograniczania rozprzestrzeniania się takich epidemii i chorób.

(5)Szybkie rozprzestrzenianie się dezinformacji za pośrednictwem mediów społecznościowych i głośno protestujący działacze antyszczepionkowi doprowadzili do powstania błędnych wyobrażeń, które odwracają uwagę społeczeństwa od indywidualnych i zbiorowych korzyści płynących ze szczepień oraz zagrożeń związanych z chorobami zakaźnymi, wysuwając na pierwszy plan zwiększony brak zaufania i obawy przed nieudowodnionymi skutkami ubocznymi. Konieczne jest działanie w celu wzmocnienia dialogu z obywatelami i zrozumienia ich poważnych obaw lub wątpliwości co do szczepień oraz odpowiedniego zajęcia się tymi obawami lub wątpliwościami zgodnie z ich potrzebami.

(6)Należy uwzględnić niewystarczające wskaźniki stanu zaszczepienia pracowników sektora opieki zdrowotnej oraz ich odpowiednie szkolenie na temat szczepień w celu zapewnienia ochrony ich oraz ich pacjentów zgodnie z krajowymi zaleceniami.

(7)Zróżnicowanie kalendarzy szczepień między państwami członkowskimi w odniesieniu do zaleceń, typu stosowanych szczepionek, liczby podawanych dawek i ich terminów zwiększa ryzyko, że obywatele, a zwłaszcza dzieci, pominą dawkę szczepionki podczas przemieszczania się z jednego państwa członkowskiego do innego.

(8)Konieczność przybliżenia służb odpowiedzialnych za szczepienia do obywateli wymaga specjalnych wysiłków, by dotrzeć do najsłabszych jednostek w społeczeństwie, w szczególności za pośrednictwem usługodawców środowiskowych, takich jak apteki, i szkolnych programów medycznych. Europejskie fundusze strukturalne, w szczególności Europejski Fundusz Społeczny i Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, stwarzają państwom członkowskim znaczne możliwości w zakresie poprawy szkolenia pracowników sektora opieki zdrowotnej związanego ze szczepieniami oraz zwiększenia potencjału infrastruktury zdrowotnej w obszarze szczepień.

(9)Zmiany demograficzne, mobilność, zmiana klimatu i słabnąca odporność przyczyniają się do zmian epidemiologicznych pod względem obciążenia chorobami zwalczanymi drogą szczepień, co wymaga programów szczepień z podejściem zorientowanym na cały cykl życia, wykraczającym poza lata dzieciństwa. Podejście to ma na celu zapewnienie odpowiedniej ochrony przez całe życie i przyczynia się do zdrowego życia i starzenia się, jak również do równowagi systemów opieki zdrowotnej.

(10)Niedobory szczepionek mają bezpośredni wpływ na realizację i wdrażanie krajowych programów szczepień; Państwa członkowskie borykają się z różnymi zakłóceniami w podaży szczepionek; zdolność produkcyjna w UE pozostaje ograniczona; utrzymują się trudności w zakresie dzielenia się szczepionkami między państwami, a brak skoordynowanego planowania na podstawie prognoz przyczynia się do niepewności popytu. W tym kontekście Unia Europejska i jej obywatele pozostają narażeni w przypadku epidemii chorób zakaźnych.

(11)Konieczność dokonania szybkich postępów w zakresie badań i rozwoju nowych szczepionek oraz ulepszania lub dostosowywania istniejących wymaga innowacyjnych partnerstw i platform, zaawansowanej wiedzy fachowej i mocniejszych powiązań między dyscyplinami i sektorami, jak również inwestycji w badania w zakresie nauk społecznych i behawioralnych, aby lepiej rozumieć uwarunkowania dla konkretnych kontekstów, które stanowią podstawę zachowań polegających na uchylaniu się od szczepień.

(12)W konkluzjach Rady w sprawie szczepień jako skutecznego narzędzia w dziedzinie zdrowia publicznego określono już niektóre z kluczowych wyzwań i dalsze działania oraz wezwano państwa członkowskie i Komisję do przygotowania wspólnych działań w celu wymiany najlepszych praktyk w dziedzinie polityki szczepień.

(13)W konkluzjach Rady w sprawie szczepień dziecięcych szczególnie wezwano do udoskonalenia rejestrów szczepień i systemów informacyjnych, aby usprawnić monitorowanie programów szczepień i ułatwić wymianę informacji między służbami odpowiedzialnymi za przeprowadzanie szczepień.

(14)W komunikacie Komisji w sprawie realizacji strategii jednolitego rynku cyfrowego oraz komunikacie w sprawie planu działania w dziedzinie e-zdrowia na lata 2012–2020 przypomniano o znaczeniu cyfrowej agendy zdrowia oraz o potrzebie nadawania priorytetu rozwojowi rozwiązań opartych na e-zdrowiu i technologii dużych zbiorów danych. Inicjatywy te wspiera dodatkowo komunikat Komisji w sprawie umożliwienia transformacji cyfrowej opieki zdrowotnej i społecznej na jednolitym rynku cyfrowym; wzmacniania pozycji obywateli i budowania zdrowszego społeczeństwa, aby zapewnić nowoczesne i zrównoważone modele opieki zdrowotnej, a także silną pozycję obywateli i pracowników sektora opieki zdrowotnej.

(15)W dyrektywie 2000/54/WE w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy określono minimalne wymagania, aby zapewnić ochronę pracowników, w tym konieczność oferowania szczepionek tym, którzy nie zostali wcześniej uodpornieni; w dyrektywie 2010/32/UE w sprawie wykonania umowy ramowej dotyczącej zapobiegania zranieniom ostrymi narzędziami w sektorze szpitali i opieki zdrowotnej zawartej między HOSPEEM a EPSU przewidziano, że jeśli w wyniku oceny ryzyka stwierdzone zostanie zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników z powodu narażenia ich na działanie czynników biologicznych, dla których istnieją skuteczne szczepionki, pracownikom należy zaproponować szczepienia.

(16)Decyzja nr 1082/2013/UE w sprawie poważnych transgranicznych zagrożeń zdrowia stanowi podstawę dla ustanowienia dobrowolnego mechanizmu nabywania z wyprzedzeniem medycznych środków zapobiegawczych na potrzeby zwalczania poważnych transgranicznych zagrożeń zdrowia.

(17)W konkluzjach Rady w sprawie wspólnych wartości i zasad systemów opieki zdrowotnej Unii Europejskiej przypomina się zasady i najistotniejsze wartości, jakimi są powszechność, dostęp do wysokiej jakości opieki, sprawiedliwość oraz solidarność, które to wartości mają ogromne znaczenie, by zapewnić sprawiedliwy dostęp do usługi szczepienia, niezależnie od wieku, statusu społecznego lub położenia geograficznego, zgodnie z krajowymi i regionalnymi programami immunizacji.

(18)W rozporządzeniu (WE) nr 851/2004 upoważniono Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób do wspierania profilaktyki i kontroli chorób zakaźnych oraz do wspierania wymiany najlepszych praktyk i doświadczeń w odniesieniu do programów szczepień. Dodatkowo Centrum koordynuje gromadzenie, potwierdzanie, analizę i rozpowszechnianie danych na poziomie UE, w tym na temat strategii szczepień.

(19)W dyrektywie 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz w rozporządzeniu (WE) nr 726/2004 ustanawiającym Europejską Agencję Leków upoważniono organy regulacyjne do promowania i ochrony zdrowia publicznego poprzez zezwolenie na stosowanie bezpiecznych i skutecznych szczepionek oraz poprzez ciągłą ocenę stosunku korzyści płynących ze szczepionek do ryzyka w wyniku udzielenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

(20)Plan działania Komisji „Jedno zdrowie” ma na celu wsparcie państw członkowskich UE w zwalczaniu oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe i zawiera wezwanie do stworzenia usprawnionych ścieżek dopuszczania nowych czynników antybakteryjnych oraz pobudzania badań i rozwoju w zakresie nowych szczepionek na patogeny związane z opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe.

(21)W rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie uchylania się od szczepień i spadku liczby szczepień w Europie wzywa się państwa członkowskie do zapewnienia dostatecznego szczepienia pracowników sektora opieki zdrowotnej, podejmowania skutecznych działań przeciwko dezinformacji oraz do wdrażania środków w celu poprawienia dostępu do produktów leczniczych. Wzywa się również Komisję do ułatwienia stworzenia bardziej zharmonizowanego kalendarza szczepień w całej UE.