w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji, oraz w sprawie uchylenia decyzji Rady (UE) 2019/510

Zgodnie z art. 129 ust. 4 umowy o wystąpieniu w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo może negocjować, podpisywać i ratyfikować umowy międzynarodowe w imieniu własnym w obszarach należących do wyłącznej kompetencji Unii, pod warunkiem że takie umowy nie wejdą w życie ani nie będą stosowane w okresie przejściowym, chyba że Unia wyrazi na to zgodę. Decyzją Rady 2020/135 określono warunki i procedury udzielania takiej zgody.

Decyzją Rady (UE) 2019/510 określono stanowisko Unii polegające na poparciu wniosku w sprawie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC oraz upoważniono Komisję do powiadomienia depozytariusza konwencji NEAFC o stanowisku Unii wyłącznie wtedy, gdyby wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii nastąpiło bez zawarcia umowy o wystąpieniu przed upływem terminu notyfikacji, o którym mowa w art. 20 ust. 4 konwencji NEAFC.

NEAFC jest organizacją właściwą do przyjmowania zaleceń w sprawie środków zarządzania dotyczących działalności połowowej prowadzonej poza obszarami, które znajdują się pod jurysdykcją w zakresie rybołówstwa umawiających się stron („obszar podlegający regulacji”), oraz w sprawie działalności połowowej na obszarach znajdujących się pod jurysdykcją w zakresie rybołówstwa umawiających się stron, jeżeli dana umawiająca się strona o to wystąpi. Przyjęte zalecenia stają się wiążące dla umawiających się stron, chyba że jedna z nich w odpowiednim terminie zgłosi zastrzeżenie wobec zalecenia.

Do konwencji przystąpiło pięć umawiających się stron; wszystkie z nich to państwa nadbrzeżne położone na obszarze konwencji NEAFC: Unia Europejska (UE), Dania (w odniesieniu do Wysp Owczych i Grenlandii), Islandia, Norwegia i Federacja Rosyjska. Państwa bandery, które są zainteresowane połowami na północno-wschodnim Atlantyku, mogą uzyskać status kraju współpracującego niebędącego umawiającą się stroną, który umożliwia im upoważnienie statków pływających pod ich banderą do prowadzenia działalności na obszarze konwencji NEAFC, oraz oznacza zgodę na egzekwowanie środków NEAFC. Obecnie taki status posiada sześć państw: Bahamy, Kanada, Curaçao, Liberia, Panama i Nowa Zelandia.

Konwencję NEAFC z 1982 r. zmieniono w 2004 r. (dodanie procedur rozstrzygania sporów) i w 2006 r. (dostosowanie konwencji NEAFC do zmian w prawie międzynarodowym i instrumentach międzynarodowych). Poprawki z 2004 r. i 2006 r. nie zostały w pełni ratyfikowane przez wszystkie umawiające się strony. W tzw. deklaracji londyńskiej z 2006 r. strony uzgodniły, że do zakończenia ratyfikacji będą stosować poprawki na zasadzie dobrowolności.

Główny cel konwencji NEAFC polega na tym, by „przyczynić się do ochrony i optymalnego wykorzystania zasobów rybnych obszaru północno-wschodniego Atlantyku w ramach odpowiadających statusowi rozszerzonej jurysdykcji państwa nadbrzeżnego w zakresie rybołówstwa oraz popierać w tym celu międzynarodową współpracę i konsultację w odniesieniu do tych zasobów”. Konwencja NEAFC weszła w życie dnia 17 marca 1982 r. Zjednoczone Królestwo jest depozytariuszem konwencji NEAFC.

Przystąpienie następuje przez złożenie depozytariuszowi dokumentu przystąpienia i nabiera mocy obowiązującej w dniu otrzymania przez depozytariusza tego dokumentu. Depozytariusz informuje wszystkich sygnatariuszy konwencji i wszystkie strony, które do niej przystąpiły, o złożeniu wszelkich dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, i zawiadamia sygnatariuszy zarówno o dacie wejścia w życie konwencji, jak i o stronach, w stosunku do których wchodzi ona w życie.

Proponuje się, aby Komisja została upoważniona do poinformowania depozytariusza konwencji NEAFC o stanowisku Unii popierającym przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC.

Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC umożliwi temu państwu współpracę w zakresie niezbędnych środków zarządzania rybołówstwem, z należytym uwzględnieniem praw, interesów i obowiązków innych państw oraz Unii Europejskiej, oraz pozwoli zapewnić, by działalność połowowa nie powodowała niezrównoważonej eksploatacji stada lub stad.

Art. 63 ust. 2 konwencji UNCLOS i art. 8 porozumienia UNFSA stanowią, że gdy te same stada gatunków powiązanych występują zarówno w wyłącznej strefie ekonomicznej, jak i poza nią na obszarze przyległym do niej, państwo nadbrzeżne i państwa prowadzące połowy tych stad na obszarze przyległym muszą współpracować ze sobą w celu uzgodnienia środków niezbędnych do ochrony tych stad na obszarze przyległym. Współpracę tę można nawiązać w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem lub – jeżeli organizacje te nie mają kompetencji w odniesieniu do danego stada – w drodze ustaleń ad hoc między państwami zainteresowanymi danymi połowami.

Głównym celem wspólnej polityki rybołówstwa, określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013, jest zapewnienie, aby działalność połowowa była zrównoważona pod względem środowiskowym, gospodarczym i społecznym oraz by była zarządzana w sposób spójny z celami, które dotyczą osiągnięcia korzyści gospodarczych, społecznych i w zakresie zatrudnienia oraz przywrócenia i utrzymania stad ryb powyżej poziomów, które mogą zapewnić maksymalny podtrzymywalny połów, a także aby przyczyniała się do bezpieczeństwa zaopatrzenia w żywność.

(2)Konwencja NEAFC ma obecnie zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa w związku z tym, że Unia jest jedną z umawiających się stron tej konwencji, a art. 20 ust. 4 konwencji NEAFC uniemożliwia przystąpienie do niej państw członkowskich Unii.

w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji, oraz w sprawie uchylenia decyzji Rady (UE) 2019/510

(5)W dniu 25 marca 2019 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2019/510 w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku w odniesieniu do wniosku Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do tej konwencji. Decyzją tą poparto przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC i została ona przyjęta na wypadek sytuacji, w której Zjednoczone Królestwo wystąpiłoby z Unii bez umowy o wystąpieniu. W związku z tym decyzja 2019/510 upoważniła Komisję do powiadomienia o stanowisku Unii wyłącznie w przypadku niezawarcia umowy o wystąpieniu.

(6)Ponadto wniosek Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie nie został zatwierdzony przez trzy czwarte wszystkich umawiających się stron: nie osiągnięto kworum trzech czwartych umawiających się stron, które muszą powiadomić depozytariusza o poparciu wniosku.

(7)Zgodnie z art. 129 ust. 4 Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w okresie przejściowym Zjednoczone Królestwo może negocjować, podpisywać i ratyfikować umowy międzynarodowe w imieniu własnym w obszarach należących do wyłącznej kompetencji Unii, pod warunkiem że takie umowy nie wejdą w życie ani nie będą stosowane w okresie przejściowym, chyba że Unia wyrazi na to zgodę. Decyzją Rady 2020/135 określono warunki i procedury udzielania takiej zgody.

(8)Pismem z dnia 3 kwietnia 2020 r. Zjednoczone Królestwo powiadomiło Komisję Europejską o swoim zamiarze związania się, w imieniu własnym, konwencją NEAFC w okresie przejściowym.

(9)Decyzja wykonawcza Rady (UE) XXX upoważnia Zjednoczone Królestwo do związania się, w imieniu własnym, konwencją NEAFC, jako że warunki określone w art. 3 ust. 1 decyzji (UE) 2020/135 są spełnione.

(10)Zgodnie z art. 56, 63 i 116 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza („konwencja UNCLOS”) Zjednoczone Królestwo ma uzasadnione interesy połowowe na obszarze konwencji NEAFC (na morzu pełnym) jako państwo nadbrzeżne na wodach wyłącznej strefy ekonomicznej Zjednoczonego Królestwa, które stanowią część obszaru konwencji NEAFC.

(11)Aby zapobiegać połowom o niezrównoważonym charakterze, w interesie Unii leży, aby Zjednoczone Królestwo współpracowało w zakresie zarządzania stadami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania i w pełni przestrzegało postanowień konwencji UNCLOS oraz Porozumienia Narodów Zjednoczonych w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących oraz zarządzania nimi z dnia 4 sierpnia 1995 r. (zwanego dalej „porozumieniem UNFSA”), lub wszelkich innych umów międzynarodowych lub norm prawa międzynarodowego.

(12)Art. 63 ust. 2 konwencji UNCLOS i art. 8 porozumienia UNFSA stanowią, że gdy te same stada gatunków powiązanych występują zarówno w wyłącznej strefie ekonomicznej, jak i poza nią na obszarze przyległym do niej, państwo nadbrzeżne i państwa prowadzące połowy tych stad na obszarze przyległym muszą współpracować ze sobą w celu uzgodnienia środków niezbędnych do ochrony tych stad na obszarze przyległym. Taką współpracę można nawiązać w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem. Przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC umożliwi temu państwu współpracę w zakresie niezbędnych środków zarządzania rybołówstwem, co pozwoli zapewnić, by działalność połowowa nie powodowała niezrównoważonej eksploatacji odnośnego stada lub stad.

(13)Przystąpienie jeszcze przed upływem okresu przejściowego umożliwi Zjednoczonemu Królestwu pełną realizację zobowiązań wynikających z UNCLOSwodniesieniu do środków ochrony i zarządzania, które wejdą w życie z chwilą zakończenia okresu przejściowego, gdy prawo Unii przestanie mieć do zastosowanie do tego państwa. Zatem w interesie Unii leży, by poprzeć wniosek Zjednoczonego Królestwa o przystąpienie do konwencji NEAFC przed upływem terminu notyfikacji, o którym mowa w art. 20 ust. 4 konwencji NEAFC,

(14)W celu zachowania jasności i pewności prawa należy uchylić decyzję (UE) 2019/510,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku („konwencja NEAFC”), polega na poparciu wniosku w sprawie przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji NEAFC.

2.Komisja jest upoważniona do powiadomienia depozytariusza konwencji NEAFC o stanowisku Unii przed upływem terminu notyfikacji, o którym mowa w art. 20 ust. 4 konwencji NEAFC.

Artykuł 2

Decyzja (UE) 2019/510 traci moc.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.