Komisja będzie kontynuować monitorowanie w szerokim zakresie rozwoju polityki gospodarczej i społecznej. Podczas gdy sprawozdania krajowe odnoszą się do wielu różnych zagadnień i wyzwań mających gospodarcze i społeczne znaczenie dla państw członkowskich, zalecenia dla poszczególnych krajów mają węższy zakres i służą ukierunkowaniu reform oraz sterowania nimi. Jednocześnie zapewnia się indywidualne podejście w odniesieniu do poszczególnych państw członkowskich, w zależności od charakteru oraz zakresu stojących przed nimi wyzwań. Podejście to znajduje odzwierciedlenie w zróżnicowanej liczbie zaleceń dla poszczególnych krajów oraz w stopniu ich szczegółowości.

Zalecenia dla poszczególnych krajów określają cele polityki na najbliższe 12–18 miesięcy. Aby zwiększyć odpowiedzialność za reformy oraz przyczynić się do lepszego ich wdrażania, w 2015 r. Komisja położyła większy nacisk na najistotniejsze sprawy, znacznie ograniczając liczbę zaleceń, które odnoszą się obecnie jedynie do kluczowych zagadnień priorytetowych mających istotne znaczenie z makroekonomicznego i społecznego punktu widzenia oraz wymagających natychmiastowej uwagi państw członkowskich. W zaleceniach skupiono się również na oczekiwanych rezultatach, nie wskazując sposobów ich uzyskania, tak aby ukierunkować państwa członkowskie, pozostawiając im jednak niezbędne pole manewru. Zalecenia na 2016 r. stanowią wyraz tego podejścia. Uwzględniają one również intensywny dialog z innymi instytucjami UE oraz z władzami krajowymi i zainteresowanymi podmiotami, który prowadzono po opublikowaniu sprawozdań krajowych w lutym 2016 r.

Europejski semestr 2016 jest pierwszym cyklem, w którym Komisja zaproponowała zalecenia dla strefy euro jednocześnie z przedstawieniem rocznej analizy wzrostu gospodarczego. Zostały one następnie przyjęte przez Radę przed wydaniem zaleceń dla poszczególnych krajów. W zaleceniach wyszczególniono pięć działań politycznych dla strefy euro w zakresie reform strukturalnych, polityki budżetowej i rynków finansowych. Stanowiły one spójny punkt odniesienia dla prac nad zaleceniami dla poszczególnych krajów, zapewniając silniejszą integrację wymiaru polityki strefy euro z politykami i reformami na szczeblu krajowym. Zaproponowane przez Komisję zalecenia dla poszczególnych krajów są zatem ukierunkowane na wspieranie wdrażania zaleceń dla strefy euro. Dotyczy to w szczególności zaleceń związanych z ogólnym kursem polityki budżetowej, nadwyżkami na rachunkach obrotów bieżących, rynkami pracy, kredytami zagrożonymi i przepisami dotyczącymi upadłości.

Działania w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) zaczęły przynosić konkretne efekty. Do tej pory Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) zatwierdził 57 projektów, które będą finansowane z EFIS, co odpowiada kwocie finansowania wynoszącej 7,8 mld EUR. Co miesiąc wybierane są kolejne projekty, które uzyskają finansowanie z tego źródła. Około połowa zatwierdzonych do tej pory projektów dotyczy wspierania energii ze źródeł odnawialnych, efektywności energetycznej i oszczędnego gospodarowania zasobami, a także innych inwestycji, które przyczyniają się do rozwoju gospodarki niskoemisyjnej. Pozostałe to projekty w dziedzinie badań i rozwoju, innowacji w przemyśle, infrastruktury cyfrowej i społecznej, transportu, a także dostępu do finansowania dla mniejszych przedsiębiorstw. Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI) zatwierdził ponad 165 umów o finansowanie MŚP, przy czym suma środków przeznaczonych na ten cel w ramach EFIS wynosi 3,4 mld EUR. Oczekuje się, że ze środków tych skorzysta około 136 000 MŚP i spółek o średniej kapitalizacji. Przewiduje się, że wszystkie te działania pobudzą inwestycje o łącznej wartości 82,1 mld EUR.

Wykwalifikowana siła robocza jest niezbędna do tego, aby UE mogła być konkurencyjna w skali globalnej oraz była w stanie propagować włączenie społeczne i utrzymać wysoki standard życia swoich obywateli. Im lepsze kwalifikacje pracowników, tym wyższa ich wydajność. Wyższa wydajność z kolei umożliwiłaby wzrost wynagrodzeń i siły nabywczej Europejczyków. Konieczne są pilne działania, które zagwarantują, że unijni pracownicy będą posiadali niezbędne umiejętności umożliwiające im dotrzymanie kroku szybko zmieniającemu się rynkowi pracy. Podczas gdy niektórzy pracodawcy z trudem znajdują pracowników o odpowiednich kwalifikacjach, ponad cztery miliony młodych ludzi jest bezrobotnych, a sprostanie bieżącym i przyszłym potrzebom rynku pracy stanowi powszechne wyzwanie. Jest to również istotne w kontekście zmian demograficznych.

Przyspieszenie reform strukturalnych, a także przeprowadzenie ich w odpowiedniej kolejności, są niezbędne, aby pobudzić ożywienie gospodarcze i wzmocnić potencjał wzrostu gospodarek UE w długim okresie. Ma to szczególne znaczenie ze względu na skutki kryzysu gospodarczego, niekorzystne tendencje demograficzne i stosunkowo niski wzrost wydajności. Komisja wielokrotnie podkreślała, że aby budować zaufanie i wzmocnić ożywienie gospodarcze niezbędne jest zastosowanie wszystkich narzędzi politycznych, którymi dysponujemy w obszarze polityki pieniężnej, budżetowej i strukturalnej. Położyła ona nacisk na działania służące pozytywnej konwergencji między państwami członkowskimi w celu stymulowania tworzenia miejsc pracy oraz zmniejszenia ubóstwa i wykluczenia społecznego. Ponieważ sama akomodacyjna polityka pieniężna nie jest w stanie doprowadzić do trwałego i zrównoważonego wzrostu, a wiele państw członkowskich dysponuje w dalszym ciągu tylko ograniczoną przestrzenią fiskalną, konieczne jest przeprowadzenie reform strukturalnych w celu zmodernizowania gospodarki i realizacji szeregu celów określonych w traktatach UE, obejmujących zrównoważony i trwały wzrost, pełne zatrudnienie oraz postęp społeczny. Dobrze zaplanowane i przeprowadzone w odpowiedniej kolejności reformy mogą, poprzez zwiększenie wydajności, wywrzeć znaczny pozytywny wpływ na potencjalny wzrost gospodarki i jej zdolności dostosowawcze w średnim okresie. Ich krótkoterminowy wpływ na wzrost gospodarczy można zmaksymalizować poprzez szybkie wdrażanie reform zwiększających zaufanie w połączeniu z działaniami uzupełniającymi, które wspierają krajowy popyt, a w szczególności inwestycje.

Struktura globalnego wzrostu zmienia się wraz z otoczeniem międzynarodowym, co dla Unii Europejskiej oznacza zarówno szanse, jak i wyzwania. Oczekuje się, że gospodarki wschodzące będą w dalszym ciągu odnotowywały ograniczony wzrost, a na rynkach finansowych będzie panowała większa niestabilność. Ostatnio obserwuje się również spowolnienie wzrostu głównych gospodarek rozwiniętych. Czynniki te prowadzą do niepewności, co oznacza, że UE musi wzmocnić zdolności umożliwiające jej rozwój i pobudzanie popytu w ramach swojej dużej, zintegrowanej gospodarki.

Na szczeblu europejskim Komisja prowadzi intensywną współpracę z innymi instytucjami UE w celu stworzenia właściwych warunków ramowych dla wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Obserwuje się postępy we wdrażaniu programu prac Komisji na 2016 r. Komisja opublikuje w nadchodzących tygodniach podsumowanie postępów w odniesieniu do planu inwestycyjnego dla Europy, unii rynków kapitałowych, jednolitego rynku cyfrowego oraz strategii na rzecz jednolitego rynku – wszystkie te inicjatywy są niezbędne do pobudzenia tworzenia miejsc pracy i wzrostu gospodarczego. Wysiłkom podejmowanym na szczeblu UE towarzyszy Program lepszego stanowienia prawa. Postępy można zaobserwować również na szczeblu krajowym, są one jednak nierównomierne. Państwa członkowskie mają obowiązek podejmować działania zalecane przez Radę w celu poprawy sytuacji ich własnych gospodarek oraz gospodarki całej Unii Europejskiej.

Wspieranie inwestycji, kontynuowanie reform strukturalnych i utrzymanie właściwego stanu finansów publicznych to czynniki niezbędne do podtrzymania ożywienia gospodarczego w Europie i modernizacji europejskich gospodarek. Te trzy obszary działań priorytetowych, stanowiące trzy fundamenty wzrostu gospodarczego, zostały potwierdzone w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2016 r. Są one również podstawą dla przedstawianych dziś przez Komisję zaleceń dla poszczególnych krajów i decyzji w ramach paktu stabilności i wzrostu. Niniejszy pakiet bazuje na ocenie krajowych programów przedstawionych przez państwa członkowskie w marcu i kwietniu 2016 r. w ramach europejskiego semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej oraz uwzględnia dane pochodzące z ostatniej prognozy gospodarczej Komisji. Komisja rozpoczyna jednocześnie formalne konsultacje w sprawie transpozycji paktu fiskalnego z umawiającymi się stronami Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu.

Sprawniejsza procedura dotycząca zakłóceń równowagi makroekonomicznej

Wyraźniej określono i przedstawiono charakter zakłóceń równowagi makroekonomicznej doświadczanych przez państwa członkowskie. Jak wskazano w komunikacie wydanym po opublikowaniu sprawozdań krajowych, Komisja poczyniła kroki na rzecz poprawy przejrzystości procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej i kategoryzacji tych zakłóceń w państwach członkowskich. Poprawiła się jasność i skuteczność przekazu Komisji zawartego w sprawozdaniach krajowych, dotyczącego wyników szczegółowych ocen sytuacji poszczególnych państw członkowskich w ramach tej procedury. Wzmacnia to związek między wyzwaniami a działaniami politycznymi oraz ułatwia rozpoznanie istniejących luk w polityce. Przyczynia się do tego również uproszczenie kategorii zakłóceń równowagi makroekonomicznej i zmniejszenie ich liczby z sześciu do czterech (brak zakłóceń, występowanie zakłóceń, nadmierne zakłócenia lub nadmierne zakłócenia wymagające działań naprawczych). Podobnie jak w poprzednich cyklach, charakter i zakres stwierdzonych zakłóceń znajdują odzwierciedlenie w propozycjach zaleceń dla poszczególnych krajów; w szczególności, kraje, w których odnotowano nadmierne zakłócenia, otrzymują bardziej ukierunkowane zalecenia.

Główne zmiany polityczno-gospodarcze mające na celu zmniejszenie zakłóceń równowagi będą monitorowane w szerszym zakresie. Usprawniając europejski semestr podjęto również decyzję, że – począwszy od kolejnego cyklu – wszystkie państwa członkowskie, w których stwierdzono zakłócenia i nadmierne zakłócenia równowagi makroekonomicznej, będą podlegały szczególnemu monitorowaniu.

Podobnie jak w poprzednich cyklach, ma to przyczynić się do podjęcia szybszych i bardziej kompleksowych działań politycznych w odpowiedzi na stwierdzone zakłócenia równowagi, poprzez ściślejszy dialog między Komisją a władzami krajowymi, przy wykorzystaniu misji ekspertów i regularnych sprawozdań z postępów. Kontakty te ułatwią również monitorowanie wdrażania zaleceń dla poszczególnych krajów w państwach członkowskich, których one dotyczą. Zakres monitorowania będzie różny w zależności od powagi występujących problemów.

W europejskim semestrze kładzie się obecnie większy nacisk na zatrudnienie i sytuację społeczną. W ocenie oraz doradztwie realizowanych w ramach semestru systematycznie uwzględnia się zatrudnienie i sytuację społeczną. Włączenie do tabeli wyników procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej trzech nowych zmiennych odnoszących się do zatrudnienia oznacza, że Komisja wywiązuje się ze zobowiązania do poszerzenia analizy zakłóceń równowagi makroekonomicznej. Wskaźniki te zostały dodane po to, aby móc lepiej obserwować, w jaki sposób procesy dostosowań wpływają na zatrudnienie i sytuację społeczną. Większą uwagę zwraca się na sprawiedliwość społeczną programów dostosowań makroekonomicznych.

Bardziej systematyczne wykorzystanie analizy porównawczej i benchmarków

Opracowywane są kolejne narzędzia służące do porównywania krajów. Konwergencję można promować jedynie poprzez dokonywanie analizy porównawczej i stosowanie najlepszych praktyk. Komisja stopniowo zaczęła proponować benchmarki i przeprowadzanie analiz porównawczych obejmujących różne obszary polityki lub obszary tematyczne. Ma to na celu przyczynienie się do wspólnego rozumienia wyzwań i działań politycznych oraz zwiększenia poziomu realizacji reform. Przeprowadzono już lub rozpoczęto szereg pożytecznych dyskusji na szczeblu politycznym i na szczeblu komitetów w różnych składach Rady. Koncepcja ta będzie rozwijana w kolejnej rundzie europejskiego semestru. Przekrojowe analizy obejmujące wiele krajów stały się w związku z tym ważnym narzędziem wspierającym wytyczne polityczne Komisji zawarte w zaleceniach dla poszczególnych krajów, co ułatwi przejrzyste dyskusje na temat najlepszych praktyk i wyników uzyskiwanych w różnych obszarach polityki. Opierając się na doświadczeniach państw członkowskich UE zgromadzonych w ramach europejskiego semestru, Komisja wzmacnia również swoje wsparcie na rzecz poprawy zarządzania gospodarczego i konkurencyjności w krajach objętych procesem rozszerzenia.

Lepsze wsparcie dla reform za pośrednictwem funduszy UE i pomocy technicznej

Obecnie można zaobserwować wyraźny związek pomiędzy wykorzystaniem budżetu UE w państwach członkowskich a propagowaniem reform politycznych. Zgodnie z ramami prawnymi obejmującymi europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne, programy współfinansowane z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na lata 2014–2020 uwzględniały wszystkie odnośne zalecenia dla poszczególnych krajów w kontekście europejskiego semestru. Programy operacyjne były ściśle powiązane z wcześniejszymi zaleceniami dla poszczególnych krajów, a ich zatwierdzenie zależało od wdrożenia szeregu reform (uwarunkowania ex ante) w celu ułatwienia stosowania i skuteczności tych funduszy. Komisja będzie ściśle monitorować postępy w osiąganiu uzgodnionych celów i przedstawi sprawozdanie w tej sprawie do 2017 r. Zamierza ona również omówić z państwami członkowskimi skuteczność programowania z myślą o wspieraniu reform w celu zapewnienia z upływem czasu pełnego dostosowania, zgodnie z przepisami dotyczącymi uwarunkowań makroekonomicznych odnoszącymi się do europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych. Komisja włączy państwa członkowskie w bardziej szczegółowe dyskusje na temat ich potrzeb w zakresie pomocy technicznej i zadba o to, aby kwota 5 mld EUR pochodząca z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, przeznaczona na budowanie zdolności administracyjnych, została przeznaczona na wspieranie niezbędnych reform.

Wsparcie dla skutecznego wdrażania reform jest również dostępne w ramach wdrażania pomocy technicznej poprzez ustanowioną niedawno przez Komisję Służbę ds. Wspierania Reform Strukturalnych. Bazując na doświadczeniu uzyskanym w kontekście wsparcia dla Cypru i Grecji, w listopadzie zeszłego roku przedstawiono wniosek ustawodawczy dotyczący finansowania pomocy technicznej dla państw członkowskich, które się o nią zwrócą. Wniosek ten jest obecnie przedmiotem dyskusji ze współprawodawcami. Proponowany program na rzecz wspierania reform strukturalnych zapewni specjalny unijny instrument pozwalający udzielać państwom członkowskim, na ich wniosek, wszechstronnego i ukierunkowanego wsparcia w opracowywaniu i wdrażaniu reform o charakterze instytucjonalnym, strukturalnym i administracyjnym.

Program wspierania reform strukturalnych umożliwi uruchomienie wsparcia technicznego w wielu kluczowych obszarach reform. W przypadku ogólnej reformy administracyjnej, wsparcie to może na przykład zostać przeznaczone na poprawę zarządzania administracją oraz skuteczności i jakości jej działań, w tym na środki służące zwalczaniu korupcji i nadużyć finansowych. Wsparcie w dziedzinie polityki budżetowej mogłoby objąć na przykład pomoc w lepszym zarządzaniu finansami publicznymi, a także wsparcie mające na celu zapewnienie bardziej skutecznego poboru podatków i składek na ubezpieczenie społeczne. Państwa reformujące otoczenie biznesowe mogłyby skorzystać z pomocy w procesie upraszczania systemu regulacyjnego oraz wdrażania polityk promujących innowacyjność, przedsiębiorczość, bezpośrednie inwestycje zagraniczne i eksport. Wsparcie w obszarze reform rynków finansowych może obejmować pomoc w opracowywaniu i wdrażaniu przepisów dotyczących upadłości osób fizycznych i prawnych oraz ram prawnych sekurytyzacji (w kontekście unii rynków kapitałowych). Możliwe byłoby uruchomienie wsparcia technicznego dla reform w obszarach rynku pracy i polityki społecznej, przykładowo w celu zwiększenia efektywności i skuteczności systemów opieki społecznej w świetle zagrożeń dla długoterminowej stabilności.

Legitymacja demokratyczna i rozliczalność

Skuteczna legitymacja demokratyczna i rozliczalność są niezbędne dla zwiększenia odpowiedzialności za proces realizacji europejskiego semestru. Znacznemu wzmocnieniu uległ dialog dotyczący kluczowych elementów europejskiego semestru prowadzony z zainteresowanymi podmiotami na szczeblu krajowym (z rządami, parlamentami, partnerami społecznymi i społeczeństwem obywatelskim) oraz z Parlamentem Europejskim, zarówno na poziomie technicznym, jak i politycznym.

Wczesna publikacja sprawozdań krajowych pozwoliła przeznaczyć więcej czasu na szczegółowe dyskusje poprzedzające opublikowanie przez Komisję proponowanych zaleceń dla poszczególnych krajów. W państwach członkowskich można zaobserwować coraz większe zaangażowanie parlamentów krajowych i partnerów społecznych. Należy w dalszym ciągu wzmacniać rolę parlamentów krajowych, zapewniając lepszą interakcję w trakcie debaty na temat zaleceń dla poszczególnych krajów skierowanych do państw członkowskich, jak również w ramach rocznej procedury budżetowej. Komisja w ciągu całego roku aktywnie uczestniczyła w debatach krajowych, zarówno na poziomie politycznym, jak i technicznym. Kontakty te uległy intensyfikacji po opublikowaniu sprawozdań krajowych, w ramach przygotowań do przedstawienia programów krajowych oraz podczas pracy nad przedstawionym dzisiaj pakietem.

Ścisłe zaangażowanie partnerów społecznych na wszystkich szczeblach w opracowanie i wdrażanie reform jest ważne dla osiągnięcia dobrych wyników. Zaangażowanie partnerów społecznych stanowi ugruntowaną praktykę na szczeblu europejskim, natomiast na poziomie krajowym istnieje możliwość jego zwiększenia w kontekście opracowywania reform. Komisja wielokrotnie wzywała państwa członkowskie do prowadzenia ścisłych konsultacji z krajowymi partnerami społecznymi podczas przygotowywania krajowych programów reform. Państwa członkowskie przeprowadziły konsultacje w sprawie krajowych programów reform z krajowymi partnerami społecznymi, a niektóre z nich przedstawiły Komisji stanowiska wskazane przez tych partnerów.

Instytucje UE pomogły wyznaczyć kierunek dla europejskiego semestru. Parlament Europejski przyjął rezolucje w sprawie trzech odrębnych sprawozdań dotyczących europejskiego semestru, obejmujących kwestie związane z roczną analizą wzrostu gospodarczego na 2016 r., zatrudnieniem i aspektami społecznymi, a także zarządzaniem jednolitym rynkiem. Na forum Rady w różnych jej składach przeprowadzono pogłębioną dyskusję poprzedzającą przyjęcie zaleceń dla strefy euro i ich zatwierdzenie przez Radę Europejską w lutym. W dniu 17 marca Rada Europejska zatwierdziła priorytetowe obszary polityki zawarte w rocznej analizie wzrostu gospodarczego i odnotowała, że państwa członkowskie odzwierciedlą te priorytety w przygotowywanych krajowych programach reform oraz programach stabilności lub konwergencji.

3.Ogólny postęp w realizacji reform i korygowaniu zakłóceń

W ciągu ubiegłego roku państwa członkowskie dokonały pewnych reform, należy jednak przyspieszyć tempo ich realizacji. Co do zasady państwa członkowskie poczyniły pewne postępy w rozwiązywaniu problemów wskazanych w zaleceniach dla poszczególnych krajów wydanych w 2015 r., chociaż w niektórych z nich postępy te były niewielkie. Tempo tych reform utrzymywało się na podobnym poziomie jak w roku ubiegłym.

Istnieją różnice we wdrażaniu zaleceń dla poszczególnych krajów w poszczególnych obszarach polityki. Może to wynikać ze stopnia złożoności wymaganych reform, na przykład reformy rynków pracy i rynków produktowych, systemów emerytalnych oraz sektora bankowego. Najbardziej znaczące postępy obserwuje się w odniesieniu do zaleceń w obszarach usług finansowych i aktywnej polityki w zakresie rynku pracy. Można byłoby natomiast oczekiwać większych postępów w zakresie tworzenia otoczenia regulacyjnego, które sprzyjałoby przedsiębiorczości i zatrudnieniu, zwiększeniu udziału kobiet w rynku pracy i zmniejszeniu barier w sektorze usług. W państwach członkowskich doświadczających zakłóceń makroekonomicznych odnotowano większe postępy we wdrażaniu zaleceń dla poszczególnych krajów niż w państwach, w których zakłócenia te nie występowały, prawdopodobnie na skutek większego zapotrzebowania na reformy, wzmocnienie dialogu politycznego oraz, w niektórych przypadkach, w odpowiedzi na silniejszą presję rynkową.

Pomimo trudnej sytuacji, państwa członkowskie osiągają postępy w niwelowaniu zakłóceń równowagi w swoich gospodarkach. W państwach o wysokim poziomie zadłużenia zagranicznego wysokie deficyty na rachunku obrotów bieżących powstałe w okresie przed kryzysem zostały znacznie obniżone lub nawet przekształcone w nadwyżkę. W niektórych innych państwach członkowskich w dalszym ciągu występują nadwyżki i są one nadal bardzo duże. Co do zasady można zaobserwować zwiększenie konkurencyjności kosztowej, istnieją też dowody na to, że osiągnięto dostosowanie strukturalne w odniesieniu do przenoszenia zasobów do sektora towarów i usług podlegających wymianie handlowej. Bezrobocie spada, aczkolwiek w różnym stopniu w poszczególnych państwach członkowskich. W większości państw trwa proces uzdrawiania bilansów, przy czym można zaobserwować proces oddłużania gospodarstw domowych i przedsiębiorstw oraz poprawę kapitalizacji banków. W większości państw oddłużanie jest powiązane głównie ze zmniejszeniem wydatków, natomiast w niektórych względny poziom zadłużenia uległ zmniejszeniu ze względu na dynamiczny wzrost. W tym kontekście niepokój budzi podatność na zagrożenia związana z utrzymującym się zadłużeniem w niektórych sektorach, natomiast sektor finansowy cechuje niska rentowność połączona z wysokim odsetkiem starych zagrożonych kredytów oraz koniecznością przystosowania się do bardziej wymagającego otoczenia regulacyjnego.

Zaburzenia równowagi makroekonomicznej odnotowano w mniejszej liczbie państw członkowskich niż w roku ubiegłym. Wynika to z usprawnienia kategoryzacji zakłóceń i lepszego ukierunkowania nadzoru w ramach procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej. W odniesieniu do sześciu państw członkowskich poddanych szczegółowej analizie nie stwierdzono zakłóceń w kontekście procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej. W siedmiu państwach członkowskich nadal występują zakłócenia równowagi, natomiast w sześciu państwach odnotowano nadmierne zakłócenia równowagi. W odniesieniu do Chorwacji i Portugalii, w których odnotowano nadmierne zakłócenia równowagi, Komisja ogłosiła w marcu, że zamierza dokonać przeglądu swojej oceny, z uwzględnieniem poziomu ambicji krajowych programów reform w tych państwach. Na podstawie oceny zobowiązań politycznych obu tych państw Komisja stwierdza, iż na obecnym etapie nie ma potrzeby, aby wzmocnić procedurę dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej, pod warunkiem szybkiego i pełnego wdrożenia reform wskazanych w skierowanych do nich zaleceniach dla poszczególnych krajów.

4. Główne cele zaleceń na 2016 r.