ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
10.

Odnotowuje potrzebę uwzględnienia ostatnich danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) dotyczących wartości stosowanych w mapach hałasu, według których wartości wskaźnika LNIGHT należy obniżyć do 40 dB, a także uwzględnić społeczne koszty hałasu emitowanego przez ruch drogowy, kolejowy i samolotowy. Wnosi, by ostatnie dane WHO zostały wyrażone także w formie krzywych przedstawiających stosunek dawki hałasu do kosztów; na podstawie takich wykresów obliczane będą społeczne koszty hałasu emitowanego przez transport.
—

Podkreśla pilną potrzebę pełnego urzeczywistnienia wewnętrznego rynku energii do 2014 r., co zapewniłoby dostawy energii po przystępnych cenach, zakończenia do 2015 r. izolacji poszczególnych państw członkowskich w dziedzinie energii, sprawiedliwego wyrównania różnic między regionami pod względem dostępnych zasobów, a także ustabilizowania i ulepszenia warunków ramowych dla europejskiego sektora energetycznego w taki sposób, by można było ograniczyć koszty dodatkowe związane z przechodzeniem do modelu opartego na energii odnawialnej.
a)

Co się tyczy poddziału 1b i funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, przypomina swe poparcie dla propozycji stworzenia nowej kategorii tzw. regionów w okresie przejściowym oraz konieczności zwrócenia uwagi na szczególną i nieporównywalną sytuację regionów najbardziej oddalonych, jeśli chodzi o dostęp do finansowania, zgodnie z art. 349 TFUE (pkt 25 schematu negocjacyjnego); dla progu 300 km w odniesieniu do europejskiej współpracy terytorialnej, z wyłączeniem regionów najbardziej oddalonych, w odniesieniu do których kryterium związane z odległością nie ma zastosowania (pkt 27 ibid); dla stworzenia siatki bezpieczeństwa dla regionów, które nie będą już objęte celem konwergencji, zapewniającej co najmniej dwie trzecie środków przydzielonych im na lata 2007–2013 (pkt 44 ibid); dla propozycji Komisji Europejskiej dotyczących stawki współfinansowania, oprócz 85-procentowego wzrostu środków na programy w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna”, a także dla zwiększenia z 50 do 85 % stawki współfinansowania stosowanej we współpracy międzyregionalnej w regionach najbardziej oddalonych (pkt 46 ibid); dla utrzymania programu żywnościowego dla najuboższych w dziale 2 wspólnych ram strategicznych zamiast jego włączenia do zakresu działania Europejskiego Funduszu Społecznego w dziale 1 (pkt 48 ibid); dla podwyższenia stawki współfinansowania o 10 punktów procentowych dla państw członkowskich doświadczających tymczasowych trudności budżetowych (pkt 47 opcja a, ibid); dla stworzenia wspólnych ram strategicznych dla dwóch funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności, EFRROW i EFMR (pkt 65 ibid); dla poziomu zaliczkowania wynoszącego 2 % w 2014 r., 3 % w 2015 r. i 3 % w 2016 r. (pkt 75 ibid); a także dla kwalifikowalności VAT-u niepodlegającego zwrotowi do wkładu z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych (pkt 78 opcja c, ibid).
31.

Pozostaje sceptyczny odnośnie do limitu pożyczek z instrumentu LGF i apeluje do Komisji o wyszczególnienie kryteriów, jakie zostały użyte do ustalenia tego limitu, jako że w programie CIP nie przewidywano żadnych ograniczeń. Podkreśla, że pożyczki udzielane na rozpoczęcie działalności, inwestycje lub transfer są często o wiele większe niż ustalony pułap i wyraża zaniepokojenie, że prowadzi to do sytuacji, w której gwarancjami z programu „Horyzont 2020” będą objęte większe pożyczki, mimo że miał on być wykorzystywany jedynie na projekty innowacyjne.
3. Jak określono to w art. 13 ust. 2 rozporządzenia ustanawiającego program „Erasmus dla wszystkich”, w celu promowania międzynarodowego wymiaru szkolnictwa wyższego orientacyjna kwota w wysokości 1 812 100 000 EUR z różnych instrumentów zewnętrznych (Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, Europejski Instrument Sąsiedztwa, Instrument Pomocy Przedakcesyjnej, Instrument Partnerstwa oraz Europejski Fundusz Rozwoju) zostanie przydzielona na działania związane z mobilnością edukacyjną do i z państw nienależących do UE oraz na współpracę i dialog polityczny z organami/instytucjami/organizacjami z tych państw. Do wykorzystania tych funduszy będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia ustanawiającego program „Erasmus dla wszystkich”.

3. Jak określono to w art. 13 ust. 2 rozporządzenia ustanawiającego program „Erasmus dla wszystkich”, w celu promowania międzynarodowego wymiaru szkolnictwa wyższego orientacyjna kwota w wysokości 1 812 100 000 EUR z różnych instrumentów zewnętrznych (Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, Europejski Instrument Sąsiedztwa, Instrument Pomocy Przedakcesyjnej, Instrument Partnerstwa oraz Europejski Fundusz Rozwoju) zostanie przydzielona na działania związane z mobilnością edukacyjną do i z państw nienależących do UE oraz na współpracę i dialog polityczny z organami/instytucjami/organizacjami z tych państw. Do wykorzystania tych funduszy będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia ustanawiającego program „Erasmus dla wszystkich”.
53.

Proponuje, by plan działania został przyjęty przez forum atlantyckie, oraz apeluje do przyszłej prezydencji irlandzkiej, by uznała za priorytet zatwierdzenie przez Radę Europejską w okresie przewodnictwa Irlandii planu działania, który skupia się na wynikach, a także obejmuje wiarygodny proces monitorowania i stałej oceny oraz zaplanowany przegląd śródokresowy.
14.

Stwierdza, że punktem wyjścia do dalszych działań mających na celu uproszczenie i usprawnienie sposobu funkcjonowania omawianego mechanizmu musi być uproszczenie regulacji prawnych (wniosek jest dużym krokiem w tym kierunku) i obowiązujących procedur oraz ich przejrzystość i jednoznaczność, co spowoduje ograniczenie obciążeń administracyjnych. Zauważa, że standardowy wzór mógłby pomóc w opracowaniu poszczególnych planów zarządzania ryzykiem. Brak tego wzoru zwiększa ryzyko sprzeczności w stosunku do innych planów zarządzania ryzykiem. Brak jakichkolwiek odniesień do zakresu planów i ich zasadniczej treści zwiększa koszty opracowania tych dokumentów, utrudnia porównania, a co najważniejsze kwestionuje racjonalne uzasadnienie tego, iż od państw członkowskich wymaga się składania planów.
W przypadku nałożenia na trasę obowiązku świadczenia usługi publicznej zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008, państwo członkowskie może zarezerwować w koordynowanym porcie lotniczym czasy na start lub lądowanie wymagane do operacji przewidzianych na tej trasie. Jeżeli zarezerwowane czasy na start lub lądowanie na danej trasie nie są wykorzystywane, zostają udostępnione każdemu innemu przewoźnikowi lotniczemu zainteresowanemu obsługą trasy zgodnie z obowiązkiem świadczenia usługi publicznej, z zastrzeżeniem ust. 2. Jeżeli żaden inny przewoźnik nie jest zainteresowany obsługą trasy, a dane państwo członkowskie nie wydaje zaproszenia do składania ofert na mocy art. 16 ust. 10, art. 17 ust. 3–7 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008, czasy na start lub lądowanie zostają albo zarezerwowane dla innej trasy z zastrzeżeniem obowiązku świadczenia usługi publicznej albo zwrócone do puli.

W przypadku nałożenia na trasę obowiązku świadczenia usługi publicznej zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008, państwo członkowskie może zarezerwować w koordynowanym porcie lotniczym czasy na start lub lądowanie wymagane do operacji przewidzianych na tej trasie. Jeżeli zarezerwowane czasy na start lub lądowanie na danej trasie nie są wykorzystywane, zostają udostępnione każdemu innemu przewoźnikowi lotniczemu zainteresowanemu obsługą trasy zgodnie z obowiązkiem świadczenia usługi publicznej, z zastrzeżeniem ust. 2. Jeżeli żaden inny przewoźnik nie jest zainteresowany obsługą trasy, a dane państwo członkowskie nie wydaje zaproszenia do składania ofert na mocy art. 16 ust. 10, art. 17 ust. 3–7 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008, czasy na start lub lądowanie zostają albo zarezerwowane dla innej trasy z zastrzeżeniem obowiązku świadczenia usługi publicznej albo zwrócone do puli.
Wspólnych wskaźników określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia używa się w stosownych przypadkach i zgodnie z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr /2012 [RWP]. Ich wartości bazowe ustala się na zero, a łączne cele ustala się w odniesieniu do 2022 r.

wspólnych wskaźników określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia używa się w stosownych przypadkach i zgodnie z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr /2012 [RWP]. Ich wartości bazowe ustala się na zero, a łączne cele ustala się w odniesieniu do 2022 r.
Koncesje są to umowy o charakterze odpłatnym zawierane między co najmniej jednym wykonawcą i co najmniej jedną instytucją zamawiającą lub podmiotem zamawiającym, których przedmiotem jest nabycie robót budowlanych lub usług i w ramach których wynagrodzenie stanowi zwykle prawo do eksploatacji obiektów budowlanych lub świadczenia usług, które są przedmiotem koncesji. Wykonanie tych robót budowlanych lub usług podlega szczególnym wiążącym obowiązkom określonym przez instytucję zamawiającą lub podmiot zamawiający, które są możliwe do wyegzekwowania na gruncie prawa. Jakokoncesje nie powinny kwalifikować się natomiast niektóre akty państwa takie jak upoważnienia i zezwolenia, na podstawie których państwo lub organ publiczny określa warunki prowadzenia działalności gospodarczej. To samo dotyczy pewnych umów, których przedmiotem jest prawo wykonawcy do eksploatacji pewnych domen publicznych lub zasobów, takich jak umowy dzierżawy gruntu, na podstawie których państwo, instytucja zamawiająca lub podmiot zamawiający ustanawia wyłącznie ogólne warunki ich wykorzystania, nienabywając przy tym konkretnych robót budowlanych lub usług.

Koncesje są to umowy o charakterze odpłatnym zawierane między co najmniej jednym wykonawcą i co najmniej jedną instytucją zamawiającą lub podmiotem zamawiającym, których przedmiotem jest nabycie robót budowlanych lub usług i w ramach których wynagrodzenie stanowi zwykle prawo do eksploatacji obiektów budowlanych lub świadczenia usług, które są przedmiotem koncesji. tych robót budowlanych lub usług podlega szczególnym określonym przez instytucję zamawiającąlub podmiot zamawiający, możliwe do wyegzekwowania na gruncie prawa. Jako koncesje nie powinny kwalifikować się natomiast niektóre akty państwa takie jak upoważnienia i zezwolenia, na podstawie których państwo lub organ publiczny określa warunki prowadzenia działalności gospodarczej. To samo dotyczy pewnych umów, których przedmiotem jest prawo wykonawcy do eksploatacji pewnych domen publicznych lub zasobów, takich jak umowy dzierżawy gruntu, na podstawie których państwo, instytucja zamawiająca lub podmiot zamawiający ustanawia wyłącznie ogólne warunki ich wykorzystania, nienabywając przy tym konkretnych robót budowlanych lub usług.
Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Plan działania prowadzący do przejścia na konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.” (16) (zwany dalej „planem działania do 2050 r.”) potwierdza, że testowanie nowych podejść do łagodzenia zmian klimatu wciąż będzie miało podstawowe znaczenie w kontekście przejścia na gospodarkę niskoemisyjną. Należy również zapewnić, że dostosowanie się do skutków zmiany klimatu stanie się przekrojowym priorytetem Unii. Oprócz tego, wspieranie zarządzania i podnoszenia świadomości stanowią fundament zapewnienia konstruktywnych wyników i zaangażowania zainteresowanych stron. W związku z powyższym, podprogram działań na rzecz klimatu powinien wspierać starania w trzech szczególnych obszarach priorytetowych: łagodzenia skutków zmiany klimatu, dostosowywania się do nich oraz zarządzania i informacji w zakresie klimatu. Należy zapewnić możliwość wspierania realizacji szczegółowych celów w więcej niż jednym z wymienionych obszarów priorytetowych przez projekty finansowane przez program LIFE, a także możliwość udziału więcej niż jednego państwa członkowskiego.

Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Plan działania prowadzący do przejścia na konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.” (16) (zwany dalej „planem działania do 2050 r.”) potwierdza, że testowanie nowych podejść do łagodzenia zmian klimatu wciąż będzie miało podstawowe znaczenie w kontekście przejścia na gospodarkę niskoemisyjną. Należy również zapewnić, że dostosowanie się do skutków zmiany klimatu stanie się przekrojowym priorytetem Unii. Oprócz tego, wspieranie zarządzania i podnoszenia świadomości stanowią fundament zapewnienia konstruktywnych wyników i zaangażowania zainteresowanych stron. W związku z powyższym, podprogram działań na rzecz klimatu powinien wspierać starania w trzech szczególnych obszarach priorytetowych: łagodzenia skutków zmiany klimatu, dostosowywania się do nich oraz zarządzania i informacji w zakresie klimatu. Należy zapewnić możliwość wspierania realizacji szczegółowych celów w więcej niż jednym z wymienionych obszarów priorytetowych przez projekty finansowane przez program LIFE, a także możliwość udziału więcej niż jednego państwa członkowskiego.
Artykuł 5 Cel ogólny, priorytety i cele szczegółowe 1. „Horyzont 2020” wnosi wkład w budowanie gospodarki opartej na wiedzy i innowacyjności w całej Unii poprzez pozyskanie wystarczających dodatkowych nakładów na badania i rozwój oraz innowacyjność. W ten sposób wspiera on realizację strategii „Europa 2020” oraz innych kierunków polityki Unii, a także utworzenie i funkcjonowanie europejskiej przestrzeni badawczej. Stosowne wskaźniki efektywności określono we wstępie do załącznika I.

Artykuł 5 Cel ogólny, priorytety i cele szczegółowe 1. „Horyzont 2020” wnosi wkład w budowanie gospodarki opartej na wiedzy i innowacyjności w całej Unii poprzez pozyskanie wystarczających dodatkowych nakładów na badania i rozwój oraz innowacyjność. W ten sposób wspiera on realizację strategii „Europa 2020” oraz innych kierunków polityki Unii, a także utworzenie i funkcjonowanie europejskiej przestrzeni . Stosowne wskaźniki efektywności określono we wstępie do załącznika I.
48.

Stwierdza, że logiczne byłoby dostosowanie do tego priorytetowego statusu konkretnych norm, którym podlegają projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania. W swej obecnej formie projekt rozporządzenia nie powoduje żadnego znaczącego ułatwienia. W świetle wymogów zawartych w dyrektywie siedliskowej i w ramowej dyrektywie wodnej UE projekty powinny leżeć w nadrzędnym interesie publicznym. Nie powinno to jednak naruszać konkretnych warunków leżących u podstaw przepisów, o których mowa powyżej. W tym zakresie projekt rozporządzenia ma ambiwalentny charakter. Nadal konieczna jest opinia Komisji zgodnie z art. 6 ust. 4 dyrektywy siedliskowej nr 92/43/WE, chociaż to Komisja powinna sporządzić listę projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania. Wydaje się, że jest to zbędne dublowanie pracy.
21.

Sugeruje, że wyznaczenie pojedynczej instytucji odpowiedzialnej za wszystkie działania wspierane za pomocą funduszy może nie być optymalnym rozwiązaniem – pomimo wszelkich uproszczeń. Aby decyzje były podejmowane w sposób sprawiedliwy, potrzebne są: przejrzystość, kontrole i równowaga. KR jest zaniepokojony faktem, iż mogą pojawiać się problemy prawne, które uniemożliwiają oddelegowanej instytucji pracę pod nadzorem właściwego organu krajowego. Proponuje zatem, aby przepisy uelastycznić do tego stopnia, by zapewniały zgodność z normami krajowymi obowiązującymi w UE oraz by nie zmuszały państw członkowskich do zmiany swych struktur konstytucyjnych – jeśli oczywiście możliwa jest realizacja celów przy zastosowaniu podejścia opartego na partnerstwie.
4.

Zgadza się, że realizacja strategii będzie wymagała spójnego i wielodyscyplinarnego podejścia oraz zaangażowania bardzo zróżnicowanej grupy podmiotów, m.in. władz różnego szczebla, organów ścigania, pracowników służby publicznej, społeczeństwa obywatelskiego i organizacji wolontariackich. W komunikacie nie przyznaje się jednak żadnej znaczącej roli władzom lokalnym i regionalnym, mimo iż odgrywają one już teraz bardzo ważną rolę w zapobieganiu i przeciwdziałaniu handlowi ludźmi oraz w udzielaniu wsparcia, pomocy i schronienia ofiarom i mimo dodatkowego wkładu, jaki mogłyby wnieść w tym zakresie. To władze lokalne i regionalne są w najlepszej sytuacji umożliwiającej reagowanie na obawy obywateli i mieszkańców. Mogą one znajdować i wprowadzać rozwiązania i indywidualne strategie dostosowane do konkretnych warunków miejscowych. Jeśli chodzi o rozpoznawanie ofiar, sygnalizowanie nadużyć oraz realizację działań informacyjnych, wkład, który mogą wnieść władze lokalne i regionalne, może znacząco zwiększyć skuteczność planowanych środków. Niektóre miasta i regiony są położone blisko miejsc wwożenia ofiar handlu ludźmi lub miejsc, w których dochodzi do wykorzystywania. Zapewnia to większe możliwości w zakresie rozpoznawania ofiar i udzielania im wsparcia, a także podejmowania działań informujących w ścisłej współpracy z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, przynosi zatem bezpośrednie korzyści zarówno ofiarom, jak i ogółowi społeczeństwa.
54.

Wzywa zatem do rozwiązania tego problemu na szczeblu UE dzięki harmonizacji zasad prowadzących do uelastycznienia norm ESA 95, by w ten sposób umożliwić władzom lokalnym i regionalnym prowadzenie inwestycji, z poszanowaniem wymogów paktu stabilności i wzrostu odnoszących się do należytego zarządzania finansami publicznymi.
48.

Zauważa jednak, iż pomimo, że członkowie Sieci pozytywnie odnoszą się do udoskonalenia obecnych ram inspekcji w zakresie ochrony środowiska, możemy mieć do czynienia z pewną niechęcią wobec nadania inspekcjom obowiązkowego charakteru i utworzenia unijnego organu inspekcyjnego. Tak samo, jakkolwiek członkowie Sieci Monitorującej Stosowanie Zasady Pomocniczości popierają kryteria rozpatrywania skarg przez państwa członkowskie, niektórzy z nich woleliby, aby były to niewiążące zalecenia. Natomiast wydaje się, że istnieje zgoda co do tego, by UE określiła warunki dotyczące efektywnego i skutecznego dostępu do sądów krajowych w odniesieniu do prawodawstwa unijnego w zakresie środowiska naturalnego.
13.

Uważa, że dla osiągnięcia celów zawartych w przedstawionych propozycjach konieczne jest dołączenie substancji leczniczych do wykazu substancji priorytetowych i niebezpiecznych substancji priorytetowych lub przynajmniej rozważenie ich dołączenia, gdyż istnieją dowody naukowe na to, że pozostałości farmaceutyczne w wodach są nie tylko szkodliwe dla środowiska, lecz mogą być również zagrożeniem dla zdrowia ludzkiego i powodować „zanieczyszczenie genetyczne” ryb. Ocena przedstawiona przez Komisję Europejską pokazuje, że wymienione substancje lecznicze stanowią zagrożenia dla wód i być może także dla człowieka. Komitet Regionów wzywa w związku z tym właściwe służby Komisji Europejskiej, by jak najszybciej skontrolowały kwestię dopuszczenia tych substancji do obrotu i przedstawiły zalecenie co do dalszego wykorzystywania tych substancji na rynku UE. W tym kontekście Komitet Regionów uważa, że koniecznie należy rozwinąć badania nad metodami oczyszczania oraz ich racjonalnością pod względem kosztów. Zdaniem Komitetu ważne jest, by już na etapie produkcji substancji leczniczych oraz ich dopuszczenia do obrotu uwzględnić zagadnienie zmniejszenia wpływu na środowisko. Komitet odnotowuje wreszcie, że podczas przeglądu i koordynacji obowiązujących aktów prawnych należy zapoznać się ze zdaniem władz lokalnych i regionalnych w zakresie możliwości analizy i optymalizacji monitorowania oraz dopilnować, by wymagane od nich środki były racjonalne pod względem kosztów.
17.

Popiera propozycję Komisji dotyczącą utworzenia panelu biogospodarczego przyczyniającego się do zwiększenia synergii i spójności między obszarami polityki oraz służącego omawianiu i ocenie praktycznego wpływu działań politycznych związanych z biogospodarką. Uważa jednak, że nadal niejasne są konkretne cele tego panelu ani sposób jego funkcjonowania w praktyce czy też metody angażowania regionów. Podkreśla, iż powinien on przyjąć formę wielostronnego forum, na którym przedstawiciele zainteresowanych podmiotów gromadziliby się zgodnie z koncepcją potrójnej spirali (przedsiębiorstwa, instytuty badawcze oraz władze lokalne i regionalne), by dzielić się wiedzą i pomysłami oraz omawiać rozwiązania zmierzające do powstania społeczeństwa opartego na zasobach biologicznych oraz praktyczne wysiłki na drodze od gospodarki bazującej na paliwach kopalnych do biogospodarki. Sądzi, że na tworzonej platformie należy zapewnić odpowiednią reprezentację szerokiego spektrum sektorów, co stanowić będzie dobrą podstawę ułatwiającą międzysektorowe podejście do biogospodarki.
50.

Z lukami w działaniach na rzecz ochrony gleby najlepiej radzić sobie na podstawie ogólnounijnej strategii, której fundamentami są ramy nadrzędne i wspólne zasady obowiązkowe dla wszystkich krajów. W związku z tym należy poprzeć dyrektywę ramową w dziedzinie ochrony gleby, chociaż istotne jest, by strategia ta nie miała zbyt nakazowego charakteru, wynikającego na przykład z przepisów ilościowych czy wartości granicznych. Szczególne znaczenie ma tu zasada pomocniczości, gdyż gleby w poszczególnych regionach Europy znacznie się między sobą różnią. Strategie w dziedzinie ochrony gleby powinny zatem opierać się na ocenie ryzyka i danej sytuacji, mieć charakter proporcjonalny i uwzględniać uwarunkowania regionalne. Ochrona gleby wymaga rozwiązań dostosowanych do konkretnych potrzeb. Wdrażanie polityki w dziedzinie ochrony gleby odbywa się przede wszystkim na szczeblu lokalnym i regionalnym, dlatego odpowiednie uregulowania prawne powinny zapadać przede wszystkim na tym szczeblu. Zachodzi potrzeba lepszego monitorowania gleby, by pomóc w rozwoju, wspieraniu i ocenie regionalnego podejścia do jej ochrony.
18.

Europejskie partnerstwo innowacyjne nie będzie włączone do programów rozwoju obszarów wiejskich, dopóki nie rozplanuje się krajowego współfinansowania tak, by sfinansować różne etapy procesu innowacji: 1) współpracę (by ustanowić grupy operacyjne) w zakresie rozwoju przedsiębiorstw (by rozpocząć projekt innowacyjny); 2) transfer wiedzy i usługi doradcze (by zdobyć specjalistyczną wiedzę i wykorzystać dostępne wyniki badań); 3) przyłączenie się do systemów jakości (w trosce o korzyści dla społeczeństwa i wyniki firm), 4) inwestycje (wsparcie finansowe, by osiągnąć cele, wydajność i zrównoważony charakter).
3.

Wyraża wątpliwość co do zasadności zaproponowanego podziału WRS pomiędzy załącznik do rozporządzenia ogólnego (1) i akt delegowany z orientacyjnymi działaniami o wysokiej europejskiej wartości dodanej i priorytetami współpracy. Popiera przyjęcie WRS wyłącznie jako załącznika do rozporządzenia ogólnego. Przypomina, że akty delegowane powinny ograniczać się do innych niż istotne części podstawowych aktów prawnych, podczas gdy wszystkie sprawy związane z WRS mają zasadnicze/istotne znaczenie dla władz lokalnych i regionalnych, są strategiczne z natury. Nie zasięga się opinii Komitetu Regionów w zakresie aktów delegowanych, a WRS są obszarem obowiązkowej konsultacji z KR-em, zgodnie z art. 177 TFUE.
42.

Wzywa Komisję do czuwania nad tym, by państwa członkowskie wdrożyły przepisy dotyczące pogłębienia jednolitego rynku w odpowiednim czasie i – co szczególnie ważne – bez zastrzeżeń.
11.

Pragnie także, by władze regionalne i lokalne odgrywały kluczową rolę w wyznaczaniu i realizacji priorytetów inwestycyjnych polityki regionalnej. Apeluje zatem do Komisji, by potwierdziła wiodącą rolę władz lokalnych i regionalnych w stosunku do innych partnerów wskazanych w ECCP.