P6_TA(2007)0063

Plan działań na rzecz równości

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2006-2010 (2006/2132(INI))

Parlament Europejski,

- uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Plan działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2006-2010" (COM(2006)0092),

- uwzględniając decyzję Rady 2001/51/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiającą program odnoszący się do wspólnotowej strategii ramowej w sprawie równości płci (2001-2005) [1] oraz swoje stanowisko z dnia 15 listopada 2000 r. [2] w tej sprawie,

- uwzględniając akty prawne ONZ w dziedzinie praw człowieka, zwłaszcza praw kobiet, w szczególności Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW), a także pozostałe akty ONZ dotyczące walki z przemocą wobec kobiet, takie jak Deklaracja Wiedeńska i Program Działań, uchwalone na Światowej Konferencji Praw Człowieka, która odbyła się w dniach od 14 do 25 czerwca 1993 r., rezolucję z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet [3], rezolucję z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie eliminacji przemocy domowej wobec kobiet [4], rezolucję z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie eliminacji zbrodni przeciw kobietom popełnianych w imię honoru [5] i rezolucję z dnia 2 lutego 1998 r. w sprawie środków przeciwdziałania przestępczości i środków prawa karnego mających na celu eliminację przemocy wobec kobiet [6],

- uwzględniając Deklarację pekińską i platformę działania przyjętą podczas IV Światowej Konferencji na temat Kobiet, która odbyła się w dniu 15 września 1995 r., a także rezolucje Parlamentu: z dnia 18 maja 2000 r. w sprawie skutków przyjęcia platformy działania z Pekinu [7] oraz z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie wniosków z IV Światowej Konferencji na temat Kobiet — Platforma działania (Pekin +10) [8],

- uwzględniając raport Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 6 lipca 2006 r. pt. "Pogłębione studium na temat wszelkich form przemocy wobec kobiet" [9],

- uwzględniając ostateczne sprawozdanie z 49. sesji Komisji ds. Statusu Kobiet Zgromadzenia Ogólnego ONZ z marca 2005 r.,

- uwzględniając Protokół do Afrykańskiej Karty Praw Człowieka w sprawie Praw Kobiet w Afryce, znany również jako "Protokół z Maputo", który wszedł w życie w dniu 25 listopada 2005 r. i w którym mowa m.in. o zakazie wszelkich form okaleczania narządów płciowych,

- uwzględniając rezolucję nr 1325 Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 31 października 2000 r. w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa [10], która przewiduje większy udział kobiet w zapobieganiu konfliktom zbrojnym i budowaniu pokoju,

- uwzględniając sprawozdanie komitetu konsultacyjnego Komisji Europejskiej ds. równych szans dla kobiet i mężczyzn z maja 2003 r., dotyczące finansowania uwzględniającego kwestie płci,

- uwzględniając konkluzje Prezydencji z nadzwyczajnej Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r., Rady Europejskiej w Sztokholmie w dniach 23 i 24 marca 2001 r., Rady Europejskiej w Barcelonie w dniach 15 i 16 marca 2002 r. i Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 20 i 21 marca 2003 r. oraz w dniach 25 i 26 marca 2004 r.,

- uwzględniając decyzję Rady 2005/600/WE z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie wytycznych dla polityk zatrudnienia państw członkowskich [11],

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie przyszłości strategii lizbońskiej z punktu widzenia równouprawnienia płci [12],

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 marca 2004 r. w sprawie godzenia życia zawodowego, rodzinnego i osobistego [13],

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie organizacji czasu pracy (zmiana dyrektywy 93/104/WE) [14],

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 lutego 2006 r. w sprawie obecnej sytuacji oraz przyszłych działań w zakresie zwalczania przemocy wobec kobiet [15],

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie strategii zapobiegania handlowi kobietami i dziećmi, narażonymi na wykorzystywanie seksualne [16],

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 października 2006 r. w sprawie imigracji kobiet: roli i miejsca imigrantek w Unii Europejskiej [17],

- uwzględniając deklarację ministerialną przyjętą na Konferencji ministrów UE odpowiedzialnych za politykę równości płci w dniu 4 lutego 2005 r. w Luksemburgu,

- uwzględniając Europejski Pakt na rzecz Równości Płci przyjęty przez Radę Europejską w Brukseli w dniach 23 i 24 marca 2006 r.,

- uwzględniając plan działań na rzecz równouprawnienia płci 2005-2015, przyjęty przez Wspólnotę Narodów,

- uwzględniając art. 45 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz opinie Komisji Rozwoju, Komisji Zatrudnienia i Spraw Społecznych, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0033/2007),

A. mając na uwadze, że Deklaracja wiedeńska przyjęta na światowej Konferencji Praw Człowieka ONZ w dniu 25 czerwca 1993 r. stanowi, że "prawa człowieka należne kobietom i dziewczętom stanowią niezbywalną, integralną i nieodłączną część powszechnych praw człowieka"; mając na uwadze, że równouprawnienie kobiet i mężczyzn należy do fundamentalnych praw i zasad Unii Europejskiej i uznane jest w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską i w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej; mając na uwadze, że pomimo znacznego postępu poczynionego w tym zakresie nadal istnieje wiele nierówności między kobietami i mężczyznami,

B. mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet jest najpowszechniejszym przejawem łamania praw człowieka, nieposiadającym granic geograficznych, gospodarczych czy społecznych, oraz że pomimo wysiłków podejmowanych na poziomie krajowym i wspólnotowym liczba kobiet dotkniętych przemocą pozostaje alarmująca [18],

C. mając na uwadze, że pojęcie "przemoc wobec kobiet" należy rozumieć jako wszelkie akty przemocy związane z przynależnością do danej płci, w wyniku których kobiety doznają lub mogą doznawać szkody lub cierpień natury fizycznej, seksualnej bądź psychicznej, w tym również groźby dokonania takich aktów, przymus lub arbitralne pozbawienie wolności, mające miejsce tak w życiu publicznym, jak i prywatnym,

D. mając na uwadze, że ryzyko ubóstwa dotyka w większości kobiety, także pracujące [19], a szczególnie kobiety starsze, kobiety samotnie wychowujące dzieci, nastoletnie matki i kobiety pracujące w rodzinnych przedsiębiorstwach, z uwagi na trwającą nadal dyskryminację ze względu na płeć oraz brak równości pod względem szkolenia, usług osobistych, dostępu do pracy, obowiązków rodzinnych, uprawnień emerytalnych, a także ochrony prawnej w przypadku separacji lub rozwodu, co w szczególności dotyczy kobiet zależnych ekonomicznie,

E. mając na uwadze, że wszystkie kulturalne i społeczne zasady i wartości UE i państw członkowskich, takie jak poszanowanie praw człowieka, godność osobista, równość, dialog, solidarność i uczestnictwo, stanowią wspólne dziedzictwo wszystkich obywateli i mieszkańców Unii Europejskiej, którego przyswojenie stanowi priorytet UE oraz czynnik przyczyniający się do emancypacji i integracji, szczególnie kobiet i dziewcząt znajdujących się w izolacji z uwagi na bariery językowe, kulturowe czy religijne,

F. mając na uwadze, że należy w większym stopniu przewidzieć uwzględnianie problematyki płci przy planowaniu budżetów krajowych w celu skutecznego zarządzania polityką równości szans; mając na uwadze, że wiedza i doświadczenie w tym zakresie na szczeblu europejskim, krajowym czy regionalnym pozwoliłyby na natychmiastowe zastosowanie tego podejścia do budżetu i do programów wspólnotowych w fazie ich powstawania, wdrażania i oceny [20],

G. mając na uwadze, że art. 3 ust. 2, art. 13 i art. 152 Traktatu określają rolę Wspólnoty we wprowadzaniu równouprawnienia płci do polityki ochrony zdrowia ludzkiego,

H. mając na uwadze, że realizacja celów lizbońskich w zakresie zatrudnienia kobiet wymaga dalszych działań w ramach otwartej metody koordynacji i w oparciu o dobre praktyki istniejące na poziomie krajowym i regionalnym, uwzględniające w szczególności fakt, że polityka kształcenia i dostępu do zatrudnienia, polityka równowagi między życiem zawodowym a rodzinnym, usługi oraz sprzyjanie uczestnictwu kobiet w procesach decyzyjnych są współzależne; mając na uwadze, że z uwagi na to należy poczynić szczególne wysiłki w celu zapewnienia spójności społeczno-ekonomicznej, eliminacji przepaści cyfrowej między płciami oraz promowania roli kobiet w nauce,

I. mając na uwadze, że pomimo prawodawstwa Wspólnoty i odpowiednich przepisów krajowych nadal istnieje znaczna rozbieżność płac kobiet i mężczyzn — w UE kobiety zarabiają średnio o 15 % mniej niż mężczyźni, a różnica ta maleje w znacznie wolniejszym tempie niż rozbieżność wskaźników zatrudnienia dla obu płci,

J. mając na uwadze, że kobiety otrzymują często niższe świadczenia emerytalne niż mężczyźni, co spowodowane jest bądź ich niższymi zarobkami, bądź okresem aktywności zawodowej krótszym i przerywanym z racji większych obowiązków rodzinnych,

K. mając na uwadze, że polityka godzenia życia rodzinnego i zawodowego powinna kierować się zarówno do kobiet, jak i do mężczyzn, oraz że w związku z tym wymaga ona kompleksowego podejścia, uwzględniającego fakt dyskryminacji kobiet oraz uznającego nowe pokolenia za korzyść dla całego społeczeństwa,

L. mając na uwadze, że kobiety stanowią 52 % społeczeństwa Europy, choć ta proporcja nie znajduje odzwierciedlenia w dystrybucji władzy, ani pod względem dostępu, ani pod względem uczestnictwa; mając na uwadze, że reprezentatywność całego społeczeństwa stanowi element wzmacniający rządy i przyczyniający się do większej odpowiedniości polityki w stosunku do oczekiwań społeczeństwa; mając ponadto na uwadze, że istnieje wiele rozwiązań na poziomie krajowym (przepisy prawne, umowy, inicjatywy prywatne) mających na celu osiągnięcie reprezentacji kobiet w miejscach podejmowania decyzji,

M. mając na uwadze, że ramy strategiczne "i2010" (europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudniania 2010) zaproponowane przez Komisję (COM(2005)0229) dążą między innymi do poprawy jakości życia poprzez uczestnictwo wszystkich w społeczeństwie informacyjnym,

1. odnotowuje, że Komisja jest zdecydowana nadal realizować strategię równości szans w perspektywie wieloletniej, gdyż to umożliwia kontynuację długoterminowej strategii propagowania równości na poziomie UE; wskazuje jednak, że plan działania nie określa obowiązków Komisji i państw członkowskich w zakresie wdrażania planu i informowania obywateli czy też środków finansowych przeznaczonych na wdrażanie zaleceń znajdujących się w planie;

2. uznaje, że propagowanie równości szans ma charakter dwuaspektowy, gdyż należy uwzględnić problematykę płci we wszystkich strategiach politycznych, a jednocześnie wspierać równość za pomocą środków szczególnych;

3. wzywa Komisję do opracowania szczegółowych ram oceny polityki i programów wspierających równouprawnienie płci, w tym pochodne polityki krajowe; w szczególności wzywa do przeprowadzenia szczegółowej oceny wspólnotowej strategii ramowej w zakresie równości kobiet i mężczyzn (2001-2005) [21] oraz analizy wdrożenia dyrektyw dotyczących równości szans, w szczególności dyrektyw: 86/613/EWG [22], 89/391/EWG [23], 92/85/EWG [24] i 2003/41/WE [25], w celu ustanowienia, przy wykorzystaniu wiarygodnych danych i statystyk, spójnego cyklu planowania, wdrażania, monitorowania i oceny planu działań; uważa, że z myślą o tym należy szybko ustanowić Europejski Instytut ds. Równości Mężczyzn i Kobiet, w celu umożliwienia stałego monitorowania postępów osiąganych w ramach planu działań;

4. wzywa Komisję, aby przyjęła podejście do polityki równouprawnienia płci nie tylko jako priorytet UE, ale przede wszystkim jako podstawowy wymóg związany z poszanowaniem praw jednostki; jest zdania, że takie podejście powinno znaleźć odzwierciedlenie w wysiłkach na rzecz koordynacji i wzmocnienia europejskich i krajowych środków ochrony prawnej kobiet i dzieci, w szczególności:

- w przypadku niewolniczego traktowania lub zbrodni popełnianych w imię honoru, w przypadku przemocy, handlu ludźmi, okaleczania żeńskich narządów płciowych, przymusowych małżeństw, poligamii lub pozbawiania tożsamości (np. poprzez obowiązek noszenia burki, nikabu lub maski), z założeniem zerowej tolerancji dla wymienionych przypadków;

i wzywa Komisję do:

- przeprowadzenia badań na temat głębokich przyczyn przemocy związanej z płcią, opracowania wskaźników dotyczących liczby ofiar przemocy oraz, gdy określona zostanie podstawa prawna, przedstawienia wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet;

- zebrania, możliwie najszybciej, porównywalnych i wiarygodnych danych dotyczących handlu ludźmi w celu zmniejszenia liczby jego ofiar, a także przeprowadzenia analizy związku przyczynowego między prawodawstwem dotyczącym prostytucji i handlu ludźmi do celów wykorzystywania seksualnego a rozpowszechnianiem dobrych praktyk, w tym działań ukierunkowanych na stronę popytową takich czynności;

oraz zwraca się do państw członkowskich o:

- wprowadzenie obowiązku rejestrowania dokonywanych przez osoby związane z służbą zdrowia aktów okaleczenia kobiecych narządów płciowych oraz o odbieranie uprawnień lekarzom stosującym takie praktyki;

5. wzywa państwa członkowskie, które dotąd tego nie uczyniły, do bezzwłocznej ratyfikacji Protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (jeden z "Protokółów z Palermo") oraz Konwencji Rady Europy o przeciwdziałaniu handlowi ludźmi, a także do wdrożenia dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub podlegali działaniom ułatwiającym nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi władzami [26];

6. uważa, że poszanowanie praw człowieka w odniesieniu do kobiet jest podstawowym wymogiem, na równi z innymi prawami człowieka, w ramach negocjacji akcesyjnych z państwami kandydującymi; wzywa więc Komisję do monitorowania i przekazania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informacji o przypadkach dyskryminowania i przemocy wobec kobiet w tych krajach, a także do aktywnego propagowania uczestnictwa krajów kandydackich w programach wspólnotowych PROGRES i DAFNE;

7. podkreśla, że poszanowanie praw kobiet musi być zasadniczym warunkiem polityki sąsiedztwa, polityki zagranicznej i polityki rozwoju UE; w tym kontekście:

- zaleca, aby w ramach tych obszarów polityki UE wykazała większe zaangażowanie na rzecz dialogu politycznego z krajami trzecimi oraz wsparcia finansowego powiązanego z rozwojem, z myślą o promowaniu równouprawnienia płci;

- zwraca uwagę na szczególny charakter feminizacji ubóstwa i nalega, aby realizacja milenijnych celów rozwoju (MCR) opierała się na propagowaniu równouprawnienia płci we wszystkich grupach wiekowych;

- domaga się, aby szczególną uwagę poświęcić MCR 2 i 3 oraz wspieraniu edukacji dziewcząt na wszystkich poziomach, a także zapewnieniu równego dostępu do programów szkoleniowych wspierających przedsiębiorczość kobiet, w szczególności MŚP, co umożliwi zmniejszenie ubóstwa, poprawę zdrowotności i powiększenie dobrobytu, a także wspierania rzeczywistego i trwałego rozwoju;

- wzywa do podjęcia działań w celu zapobiegania marginalizacji kobiet w programach rozwojowych poprzez zagwarantowanie im równego dostępu do rynków pracy, stałych miejsc zatrudnienia o lepszej jakości oraz środków produkcji takich, jak ziemia, kredyty i technologia;

- wzywa Komisję i państwa członkowskie to przyjęcia odpowiednich środków, stanowiących część ich polityki współpracy na rzecz rozwoju, w celu wspierania lepszej reprezentacji kobiet poprzez zapewnieni, że kobiety mają te same co mężczyźni możliwości oraz poprzez zachęcanie ich do uczestnictwa w stowarzyszeniach zawodowych, organach zajmujących się planowaniem polityki oraz organach decyzyjnych,

- zwraca się do Komisji i państw członkowskich, aby w ramach swoich programów rozwojowych rozważyły metody zapobiegawcze służące zwalczaniu przemocy seksualnej i handlu ludźmi w celu ich wykorzystania seksualnego, przeciwdziałały stosowaniu przemocy wobec kobiet i dążyły do jej powstrzymania oraz zagwarantowały pomoc medyczną, socjalną, prawną i psychologiczną zarówno kobietom przesiedlonym w wyniku konfliktów, jak i innym imigrantkom;

- wzywa Komisję do przeprowadzenia ilościowej i jakościowej oceny wydatków i programów związanych z pomocą na rzecz rozwoju w krajach trzecich;

8. zwraca się do Komisji o podjęcie środków gwarantujących kobietom prawo do opieki zdrowotnej, również w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego; potwierdza, że do kwestii zasadniczych, zwłaszcza w ramach walki z HIV/AIDS, należy zapewnienie szerszego dostępu do informacji dotyczących zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz do usług zdrowotnych;

9. uznaje, że dziewczęta są szczególnie narażone na przemoc i dyskryminację oraz apeluje o wzmożenie wysiłków w celu chronienia ich przed wszelkimi formami przemocy, w tym przed gwałtem, wykorzystywaniem seksualnym i przymusowym wcielaniem do sił zbrojnych oraz o zachęcanie do wdrażania polityki i działań mających na celu promowanie ochrony ich praw w czasie konfliktów i po ich zakończeniu;

10. zwraca się do Komisji o wypełnienie zobowiązania do przedstawienia komunikatu w sprawie "europejskiej wizji równouprawnienia kobiet i mężczyzn w ramach współpracy na rzecz rozwoju";

11. wzywa Komisję do zapewnienia koordynacji między UE i ONZ w zakresie polityki równych szans oraz praw dziewcząt; ponownie podkreśla znaczenie propagowania ścisłej współpracy z instytucjami europejskimi i międzynarodowymi, regionalnymi i/lub dwustronnymi, w tym z organami ONZ, w celu zharmonizowania podejścia do problematyki płci w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju oraz pomocy humanitarnej, w szczególności poprzez wzmocnienie powiązań między pekińską platformą działania, kairskim programem działania, Konwencją w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW) i protokołem fakultatywnym do tej konwencji oraz MCR;

12. zwraca się do Komisji o popieranie, w ramach polityki na rzecz Afryki oraz krajowych strategii rozwojowych krajów afrykańskich, ratyfikacji i wdrażania we wszystkich krajach afrykańskich Protokołu z Maputo, ze szczególnym uwzględnieniem jego art. 5, potępiającego wszelkie formy okaleczania narządów płciowych i zakazującego ich;

13. przyjmuje z zadowoleniem zobowiązanie Komisji do propagowania wdrażania wspomnianej wyżej rezolucji 1325 Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz do opracowania wytycznych w sprawie włączenia problematyki płci do działań szkoleniowych z zakresu zarządzania konfliktami;

14. wzywa Komisję do przyjęcia konkretnych inicjatyw na rzecz emancypacji i integracji gospodarczej i społecznej imigrantek, w szczególności w ramach wspólnego programu ramowego na rzecz integracji obywateli krajów trzecich oraz działań mających na celu wsparcie w nauce języka, praw i obowiązków wynikających z dorobku prawnego Wspólnoty, z zasad i przepisów obowiązujących w kraju przyjmującym (takich jak zakaz praktykowania poligamii w ramach łączenia rodzin) oraz z podstawowych wartości UE, przez opracowanie specjalnej polityki szkoleń dotyczących równości szans, niestosowania dyskryminacji ze względu na płeć i uwzględniania kwestii płci przy podejmowaniu działań, programy na rzecz zwalczania dyskryminacji w dostępie do zatrudnienia i dyskryminacji w miejscu pracy, wsparcie dla opracowywanych przez imigrantki projektów biznesowych, które sprzyjają zachowaniu i rozpowszechnianiu bogactwa kulturowego ich krajów pochodzenia, oraz tworzenie i wspieranie publicznych forów uczestnictwa imigrantek, gdzie byłyby one czynnie reprezentowane;

15. zaleca państwom członkowskim i Komisji, aby przewidziały finansowanie programów mających na celu dostarczanie w krajach pochodzenia informacji o wstępnych wymogach dotyczących przyjazdu imigrantów do UE oraz ich pobytu na jej terenie, a także o zagrożeniach związanych z nielegalną imigracją;

16. wzywa Komisję do zainicjowania pierwszych programów pilotażowych w zakresie włączenia wymiaru równouprawnienia płci do budżetu ogólnego UE i do programów wspólnotowych, w szczególności funduszy strukturalnych, siódmego wspólnotowego ramowego programu działań w dziedzinie badań naukowych, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013), wspólnotowego programu działań w dziedzinie zdrowia i ochrony konsumentów (2007-2013) oraz wspólnotowego programu działań w dziedzinie zdrowia publicznego (2003-2008); uważa, że takie projekty pilotażowe powinny obejmować wpływ budżetu ogólnego Unii na równość płci (podejście horyzontalne), skuteczność specjalnych rezerw dla kobiet lub projekty zaproponowane przez kobiety, a także analizę trudności napotykanych przez kobiety chcące uczestniczyć w takich programach (podejście specyficzne);

17. wzywa państwa członkowskie do uzupełnienia lub wzmocnienia krajowych planów działań na rzecz zatrudnienia i integracji społecznej, tak aby obejmowały one środki mające na celu ułatwianie kobietom zaistnienia na rynku pracy na równych prawach i zgodnie z zasadą takiej samej płacy za taką sama pracę, promocję przedsiębiorczości kobiet oraz określanie i wspieranie nowych możliwości pracy w sektorze socjalnym, zdrowotnym, usługach osobistych i rodzinnych, gdzie kobiety stanowią większość pracowników — przy jednoczesnym podkreślaniu gospodarczej i społecznej wartości tych zawodów i tworzeniu ram prawnych koniecznych dla zagwarantowania jakości usług, uznania praw socjalnych i godności osób świadczących te usługi, a także pomocy w ograniczaniu ryzyka ubóstwa; uważa, że z uwagi na niekorzystną pozycję kobiet w życiu społecznym i gospodarczym, z wyższą stopą bezrobocia i niższymi wynagrodzeniami niż w przypadku mężczyzn, kobiety są bardziej narażone na wyzysk;

18. wzywa państwa członkowskie, aby wdrażały konkretne strategie dla wzmocnienia przedsiębiorczości kobiet, przy wykorzystaniu na przykład możliwości stwarzanych przez technologie informacyjne i komunikacyjne (ICT), środki ułatwiające dostęp kobiet-przedsiębiorców do kredytów i usług bankowych, zwłaszcza w zakresie mikrokredytów, oraz środki wspierające sieci przedsiębiorczości kobiet;

19. zauważa, że wyzwania, przed którymi stoją państwa członkowskie oraz UE w zakresie równości płci, są coraz poważniejsze ze względu na zaostrzenie światowej konkurencji gospodarczej oraz popyt na coraz bardziej elastyczną i mobilną siłę roboczą; podkreśla, że kobiety są nadal ofiarami dyskryminacji społecznej, zawodowej i innych rodzajów dyskryminacji oraz że wspomniane warunki prawdopodobnie mają większy wpływ na kobiety niż na mężczyzn; uważa, że nie należy dopuścić, by sytuacja ta naruszała równość płci i prawa reprodukcyjne kobiet;

20. wzywa państwa członkowskie do wyznaczenia na poziomie krajowym organu właściwego dla spraw równouprawnienia płci w ramach wdrażania strategii lizbońskiej, odpowiedzialnego za pomoc w opracowywaniu i rewizji poszczególnych planów krajowych, a także kontrolę ich wdrażania w celu ułatwienia włączenia problematyki płci, zwłaszcza w odniesieniu do budżetowania, do polityk i celów określonych w tych planach;

21. wyraża ubolewanie, że rozbieżność wynagrodzeń między płciami wynosi 15 %; wzywa Komisję do priorytetowego przeprowadzenia przeglądu dyrektywy Rady 75/117/EWG [27], szczególnie jej przepisów związanych z inspekcją pracy i środkami odwoławczymi dostępnymi w przypadku dyskryminacji; wzywa również Komisję do zapewnienia stosowania tej dyrektywy w taki sposób, aby kobiety nie były dyskryminowane z uwagi na swe krótsze — z powodu macierzyństwa — doświadczenie zawodowe;

22. wzywa Komisję do wspierania, we współpracy z państwami członkowskimi i partnerami społecznymi, tworzenia polityki godzenia życia rodzinnego z zawodowym, poprzez:

- zapewnienie, że koszty związane z macierzyństwem i ojcostwem będą ponoszone przez całe społeczeństwo, celem wyeliminowania dyskryminujących praktyk w miejscy pracy, zwiększenia przyrostu naturalnego oraz ułatwienia zatrudnienia kobiet;

- przeprowadzenie kampanii uświadamiającej oraz wdrażanie projektów pilotażowych ułatwiających zrównoważony udział kobiet i mężczyzn w pracy zawodowej i życiu rodzinnym;

- w ramach celów z Barcelony — poprawę dostępu do usług związanych z opieką nad osobami, które nie są samowystarczalne, i z pomocą tym osobom (dzieci, osoby niepełnosprawne, osoby obłożnie chore, osoby starsze), a także zwiększenie elastyczności tych usług, poprzez ustalenie minimalnych wymogów dotyczących opieki i pomocy, w tym ośrodków otwartych do późnych godzin wieczornych, tak aby zaspokojone zostały potrzeby wynikające z życia zawodowego i rodzinnego;

- aktywne zachęcanie ojców i domowników płci męskiej do korzystania z opcji elastycznego czasu pracy oraz do podejmowania prac związanych z gospodarstwem domowym i obowiązków rodzinnych, np. poprzez ustalenie wstępnej formy urlopu ojcowskiego oraz rozpoczęcie oczekiwanego przeglądu dyrektywy Rady 96/34/WE [28];

- określenie alternatywnych metod zapewnienia kobietom wypłaty emerytur w przypadku, gdy z tytułu pracy zawodowej nie otrzymują wystarczających emerytur, z powodu zbyt krótkiego stażu pracy lub przerwania pracy w związku ze zwiększonymi obowiązkami rodzinnymi;

23. zwraca się do Komisji, aby podczas przeglądu i opracowywania wspólnotowych tekstów legislacyjnych, np. dyrektywy 93/104/WE, zapewniła odpowiednie uwzględnienie analizy ich wpływu na równouprawnienie mężczyzn i kobiet, a także aby podejmowała odpowiednie kroki, gdy prawdopodobny jest negatywny wpływ na równouprawnienie, jak w przypadku wspomnianej dyrektywy; wzywa Radę do usunięcia możliwości odstępstwa od tej dyrektywy, ponieważ możliwość ta jest bardziej szkodliwa dla kobiet niż dla mężczyzn i utrudnia godzenie życia zawodowego z rodzinnym;

24. wzywa Komisję do uwzględnienia wyników konferencji na temat mężczyzn i równouprawnienia płci, zorganizowanej przez fińską prezydencję Unii, a także brania pod uwagę roli mężczyzn w osiąganiu równouprawnienia płci;

25. wzywa Komisję do dokonania, w oparciu o prace Europejskiego Instytutu ds. Równości Mężczyzn i Kobiet oraz postępy zarejestrowane w bazie danych o podejmowaniu decyzji [29], oceny dobrych praktyk istniejących na poziomie międzynarodowym, krajowym i regionalnym, umożliwiających kobietom uczestnictwo w procesach decyzyjnych, a następnie do ułatwiania rozpowszechniania i przyjmowania tych decyzji, szczególnie poprzez wspieranie sieci kobiet zaangażowanych w procesy podejmowania decyzji;

26. wzywa państwa członkowskie do opracowania i wdrożenia wyraźnych celów i harmonogramów na rzecz zwiększenia udziału kobiet we wszystkich formach podejmowania decyzji oraz poprawy reprezentacji kobiet w życiu politycznym;

27. uważa za istotne podejmowanie przez kobiety pracy naukowej i badawczej; w tym celu należy przewidzieć politykę i instrumenty zapewniające wspólnie równowagę płci i doskonałość w takich zawodach;

28. jest zdania, że należy zachęcać kobiety do podejmowania pracy naukowej, szczególnie poprzez wprowadzenie rozwiązań umownych, takich jak stypendia naukowe lub pracy w ograniczonym wymiarze czasu, umożliwiające godzenie życia rodzinnego i zawodowego;

29. uważa, że rozpowszechnianie przez media pozytywnych przykładów zarówno roli kobiet w społeczeństwie, jak i ich osiągnięć we wszystkich dziedzinach — które należy podkreślać w celu tworzenia pozytywnego wizerunku kobiet i zachęcania kobiet i mężczyzn do zaangażowania w dążenie do równouprawnienia oraz równowagi życiu zawodowym — stanowi skuteczne narzędzie do walki z negatywnymi stereotypami, z którymi spotykają się kobiety; w związku z tym wzywa Komisję do wsparcia inicjatyw, np. w ramach programu Media 2007, mających na celu uwrażliwienie mediów — np. poprzez stałe fora konsultacyjne z udziałem pracowników tej branży — na przekazywane stereotypy oraz propagowanie równości szans, szczególnie z myślą o podnoszeniu świadomości wśród młodych mężczyzn i kobiet;

30. zachęca państwa członkowskie do przyjęcia środków w celu wyeliminowania stereotypów związanych z płcią, szczególnie na rynku pracy, i do popierania obecności mężczyzn w sektorach i na stanowiskach zajmowanych głównie przez kobiety, na przykład w szkołach podstawowych i strukturach opieki;

31. nalega na Komisję, aby w planie działania uwzględniła prawa i problemy osób transseksualnych, zgodnie z najnowszymi orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich;

32. wzywa Komisję do organizowania szkoleń dla komisarzy i najwyższych rangą urzędników z zakresu uwzględniania problematyki płci i uwrażliwiania na kwestie płci, a także do włączania tych zagadnień do wszystkich szkoleń z zarządzania dla urzędników europejskich;

33. wzywa Komisję, aby zachęcała do używania we wszystkich dokumentach urzędowych i w tłumaczeniach na wszystkie języki urzędowe UE słownictwa wolnego od seksizmu i zrozumiałego dla wszystkich zainteresowanych niezależnie od przynależności kulturowej;

34. wzywa instytucje i agencje europejskie do wspierania równości płci na szczeblu administracyjnym i do wyznaczenia celu osiągnięcia równowagi między liczbą mężczyzn a liczbą kobiet przy rekrutacji i mianowaniu, szczególnie na wysokie stanowiska;

35. wzywa Komisję, aby przeznaczyła na plan działań osobny rozdział corocznego sprawozdania na temat równości szans kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej i aby poinformowała w tym rozdziale o postępach poczynionych w zakresie planu działań;

36. wzywa Komisję do regularnego informowania właściwej(-ych) komisji Parlamentu o monitorowaniu postępów w planie działania, m.in. za pomocą publicznych sprawozdań w rozbiciu na poszczególne kraje;

37. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Komitetowi Regionów, a także organom wykonawczym i wybieranym właściwym do spraw równych szans na poziomie lokalnym, regionalnym i krajowym.

[1] Dz.U. L 17 z 19.1.2001 r., str. 22.

[2] Dz.U. C 223 z 8.8.2001 r., str. 149.

[3] Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/48/104.

[4] Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/58/147.

[5] Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/59/165.

[6] Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/52/86.

[7] Dz.U. C 59 z 23.2.2001 r., str. 258.

[8] Dz.U. C 320 E z 15.12.2005 r., str. 247.

[9] A/61/122/Add.1.

[10] Rezolucja Rady Bezpieczeństwa 1325(2000).

[11] Dz.U. L 205 z 6.8.2005 r., str. 21.

[12] Dz.U. C 287 E z 24.11.2006 r., str. 323.

[13] Dz.U. C 102 E z 28.4.2004 r., str. 492.

[14] Dz.U. C 97 E z 22.4.2004 r., str. 566.

[15] Dz.U. C 288 E z 25.11.2006 r., str. 66.

[16] Dz.U. C 287 E z 24.11.2006 r., str. 75.

[17] Teksty przyjęte tego dnia, P6_TA(2006)0437.

[18] Według danych Funduszu Narodów Zjednoczonych na rzecz Kobiet (UNIFEM) co najmniej jedna kobieta na trzy padła ofiarą przemocy w ciągu swojego życia.

[19] Mając na uwadze, że wśród rodzin, w których jedno z rodziców samotnie wychowuje dzieci, w 85% przypadków żywicielem rodziny jest kobieta.

[20] Zob. m.in. opracowania Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), UNIFEM, Banku Światowego, Sekretariatu ds. Równych Szans Wspólnoty Narodów, a także badania i projekty przeprowadzone przez Radę Europy, Radę Nordycką, Nordycką Radę Ministrów oraz holenderskie ministerstwo zatrudnienia i spraw społecznych.

[21] Decyzja Rady 2001/51/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. ustanawiająca program odnoszący się do wspólnotowej strategii ramowej w sprawie równości płci (2001-2005) (Dz.U. L 17 z 19.1.2001 r., str. 22).

[22] Dyrektywa 86/613/EWG Rady z dnia 11 grudnia 1986 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn pracujących na własny rachunek, w tym w rolnictwie, oraz w sprawie ochrony kobiet pracujących na własny rachunek w okresie ciąży i macierzyństwa (Dz.U. L 359 z 19.12.1986 r., str. 56).

[23] Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzania środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183 z 29.6.1989 r., str. 1).

[24] Dyrektywa Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (Dz.U. L 348 z 28.11.1992 r., str. 1).

[25] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/41/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz.U. L 235 z 23.9.2003 r., str. 10).

[26] Dz.U. L 261 z 6.8.2004 r., str. 19.

[27] Dyrektywa 75/117/CEE Rady z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet (Dz.U. L 45 z 19.12.1975 r., str. 19).

[28] Dyrektywa Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 145 z 19.6.1996 r., str. 4).

[29] Projekt DG ds. zatrudnienia i spraw socjalnych Komisji, zbierający i analizujący udział kobiet w procesach decyzyjnych (instytucje polityczne, administracja publiczna, partnerzy społeczni i główne organizacje pozarządowe). Strona internetowa:http://ec.europa.eu/employment_social/women_men_stats/index_en.htm.

--------------------------------------------------