PL    PL  KOMISJA WSPÓLNOT  EUROPEJSKICH 
Bruksela, dnia 11.10.2004 
COM(2004) 651 ko ńcowy 
  
KOMUNIKAT KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 
Europejskie prawo umów i weryfikacja acquis: rozwój 
 
PL 2   PL KOMUNIKAT KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 
Europejskie prawo umów i weryfikacja acquis : rozwój 
1. W STĘP 
Niniejszy komunikat okre śla postępowanie Komisji w zwi ązku z Planem Dzia łania1 
z 2003 r. w świetle reakcji instytucji UE, Pa ństw Członkowskich oraz 
zainteresowanych stron. Przedstawia on rozwój Wspólnego Systemu Odniesienia (WSO) w celu podniesienia spójno ści istniejącego i przysz łego acquis  oraz okre śla 
szczegółowe plany dotycz ące acquis  związanego z ochron ą konsumentów, zgodnie 
ze Strategi ą Polityki Konsumenckiej na lata 2002-2006. Opisuje równie ż planowane 
działania dotycz ące promocji standardow ych warunków umów w ca łej UE oraz 
zawiera kontynuacj ę przemyśleń na temat stosowno ści opcjonalnego instrumentu. 
Parlament Europejski (PE)
2 oraz Rada3 przyjęły uchwa ły pozytywnie 
ustosunkowuj ące Planu Dzia łania, w których podkre ślają konieczno ść 
zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron, w szczególno ści w opracowanie 
WSO. PE wzywa do uko ńczenia pracy nad WSO do ko ńca 2006 r. i do jego 
szybkiego wprowadzenia. Rada równie ż uznaje przydatno ść ogólnych zasad umów 
w całej UE, opracowanych przez umawiaj ące się strony przy poszanowaniu 
przepisów wspólnotowych i kraj owych. Instytucje te wezwa ły Komisj ę do 
kontynuowania przemy śleń na temat opcjonalnego instrumentu. 
Do chwili obecnej otrzymano 122 opinie w ykorzystane w konsultacji. Komisja, za 
zgodą autorów, opublikowa ła ich opinie wraz ze streszczeniem4. W celu zapewnienia 
zaangażowania stron zainteresowanych, w czerwcu 2003 r. zorganizowano dwa 
warsztaty po święcone prawu umów5. Kolejne warsztaty po święcone standardowym 
warunkom zosta ły zorganizowane w styczniu 2004 r6. Dodatkowo w kwietniu 2004 
r. odbyła się wspólna konferencja Komisji i PE7. 
2. R OZWÓJ  
2.1 Ulepszanie istniej ącego i przysz łego acquis  (Środek I Planu Dzia łania) 
 Wspó łautorzy Planu Dzia łania poparli konieczno ść podniesienia jako ści i 
spójności acquis  w dziedzinie prawa umów i podkre ślili, że WSO mo że się 
                                                 
1  Wszystkie dokumenty dotycz ące europejskiego prawa umów s ą dostępne na stronie Komisji: 
http://europa.eu.int/comm/consumers/cons_int/s afe_shop/fair_bus_pract/cont_law/index_en.htm   
2 Patrz przypis 1. 
3 Patrz przypis 1. 
4 Patrz przypis 1. 
5 Patrz przypis 1. 
6 http://europa.eu.int/comm/internal_market/contractlaw/2004workshop_en.htm  
7 Patrz przypis 1. 
 
PL 3   PL przyczyni ć do tego celu. W świetle tak istotnego poparcia Komisja b ędzie 
pracowała nad szczegó łowym opracowaniem WSO. 
2.1.1 Główne zadanie WSO 
 Plan Dzia łania przedstawi ł różne kategorie problemów zwi ązanych z 
acquis.  Główne z nich to: 
● Stosowanie w dyrektywach ab strakcyjnych terminów prawnych, 
które albo nie s ą precyzyjne, albo maj ą zbyt szerokie znaczenie 
● Obszary, w których zastosowanie przepisów dyrektyw nie 
rozwiązuje problemów w praktyce 
● Różnice pomi ędzy krajowymi przepisami wykonawczymi, 
wynikającymi z zastosowania minimalnej harmonizacji w 
dyrektywach o ochronie konsumentów  
● Niekonsekwencje w ustawodawstwie dotycz ącym prawa umów UE 
 Wybór polityki musi zosta ć dokonany bior ąc pod uwag ę konieczno ść 
zmiany istniej ących dyrektyw, aby rozwi ązać te problemy. Komisja 
użyje WSO, tam gdzie jest to stosowne, przy przedstawianiu wniosków 
mających na celu podniesienie jako ści i spójno ści istniejącego acquis  i 
przyszłych instrumentów prawnych w obszarze prawa umów. Tym 
samym b ędzie on mia ł na celu uproszczenie acquis8. WSO dostarczy 
jasnych definicji terminów prawnych, fundamentalnych zasad i spójnego modelu zasad prawa umów, w opar ciu o acquis WE i o najlepsze 
rozwiązania wypracowane na podstawie porz ądku prawnego Pa ństw 
Członkowskich.  
Przykład: Weryfikacja acquis  dotyczącego konsumentów  
 Głównym celem Komisji pozostaje zwi ększenie zaufania konsumentów i 
przedsiębiorstw do rynku wewn ętrznego poprzez wspólny wysoki 
poziom ochrony konsumentów, usuni ęcie barier w rynku wewn ętrznym 
oraz uproszczenie uregulowa ń prawnych
9. Osiem dyrektyw w sprawie 
konsumentów10 zostanie zweryfikowanych w celu sprawdzenia czy 
spełniają te cele, w szczególno ści w świetle zawartych w nich klauzul 
„minimalnej harmonizacji”.  
 Podczas weryfikacji zostanie dokonana ocena w jakim stopniu istniej ące 
dyrektywy, w ca łości i pojedynczo, spe łniły w praktyce cele Komisji 
dotyczące ochrony konsumentów oraz rynku wewn ętrznego. Sugeruje to 
nie tylko zajmowanie si ę samymi dyrektywami, lecz równie ż sposobem 
ich zastosowania oraz rynkami, na których s ą stosowane (tj. narodowe 
                                                 
8 Inicjatywa zosta ła włączona do komunikatu Komisji w sp rawie „Aktualizacji i uproszczenia acquis 
Wspólnoty” (COM(2003)71) i ma na celu uproszczenie ustawodawstwa. 
9 Dz.U. C 137 z 8.6.2002, str. 2. 
10 Dyrektywy 85/577, 90/314, 93/13, 94/47, 97/7, 98/6, 98/27, 99/44  
 
PL 4   PL prawo transpozycyjne, orzecznictwo, samoregulacja, egzekwowanie, 
stopień zgodności w praktyce, zmiany w praktykach handlowych, 
technologii i w oczekiwaniach konsumentów).  
 W szczególno ści podczas weryfikacji zostan ą przeanalizowane 
następujące zagadnienia: 
● Czy poziom ochrony konsumentó w wymagany w dyrektywach jest 
wystarczaj ący aby zapewni ć zaufanie konsumentów? 
● Czy poziom harmonizacji jest wystarczaj ący aby usun ąć bariery na 
rynku wewn ętrznym i zak łócenia konkurencji dotycz ące 
przedsiębiorstw i konsumentów?  
● Czy poziom uregulowa ń prawnych ogranicza do minimum 
obciążenia przedsi ębiorstw i u łatwia konkurencj ę? 
● Czy dyrektywy s ą skutecznie stosowane?  
● Czy, bior ąc pod uwag ę całość, pomiędzy tymi o śmioma 
dyrektywami istniej ą znaczne luki, niekonsekwencje oraz czy 
nakładają się one na siebie?  
● Która z tych dyrektyw pow inna w pierwszej kolejno ści zostać 
zmieniona? 
 Nasuwaj ą się również pewne szczegó łowe pytania: 
● Czy zakres dyrektyw jest odpowiedni? Czy wymagania na temat 
informacji przed zawarciem umowy s ą odpowiednie?  
● Czy czas trwania i procedury w okresie karencji zawarte w 
dyrektywach o sprzeda ży obwoźnej, podziale czas u oraz sprzeda ży 
na odleg łość powinny zosta ć całkowicie zharmonizowane i 
znormalizowane w tych dyrektywach?  
● Czy prawo umów konsumenckich powinno zosta ć bardziej 
zharmonizowane?  
● W jakim zakresie mo żna połączyć niektóre z dyrektyw w celu 
zmniejszenia niekonsekwencji pomi ędzy nimi? 
 Dzia łania planowane w ramach weryfikacji acquis  dotyczącego 
konsumentów to: 
● Rozwój ogólnodost ępnej bazy danych acquis , w tym prawa i 
orzecznictwa narodowego. Projekt ten zapewni równie ż analizę 
porównawcz ą wdrażania dyrektyw w praktyce.  
● Powo łanie stałej grupy roboczej sk ładającej się z ekspertów 
pochodzących z Pa ństw Członkowskich i b ędącej forum wymiany 
informacji i debaty na temat wdra żania acquis .  
 
PL 5   PL ● Sprawozdania z wykonywania dyrektyw w sprawie ustalania cen, 
sprzedaży na odleg łość, sprzeda ży dóbr konsumpcyjnych oraz 
nakazów s ądowych. W sprawozdaniach zostanie uwzgl ędniona 
opinia stron zainteres owanych oraz nast ąpią po nich odpowiednie 
seminaria.  
 W świetle uko ńczenia projektu oraz sprawozda ń, Komisja uwzgl ędni 
konieczno ść zmiany istniej ących dyrektyw w nast ępstwie 
przedstawionych propozycji. Ka żda propozycja uwzgl ędni prace nad 
projektem WSO, je śli jest to stosowne, oraz b ędzie do niej do łączona 
stosowna ocena wp ływu na uregulowania prawne. 
 Pożądane byłoby równie ż, aby Rada i PE mog ły stosowa ć WSO przy 
zgłaszaniu poprawek do wniosków Komi sji. Takie zastosowanie WSO 
byłoby zgodne ze wspólnym celem uzyskania wysokiej jako ści prawa 
UE11 oraz zobowi ązania się instytucji europejskich do promowania 
prostoty, przejrzysto ści oraz spójno ści prawa UE12.  
2.1.2 Inne mo żliwe zastosowania WSO 
 Narodowa w ładza ustawodawcza mo że stosowa ć WSO podczas 
transpozycji na prawo krajowe dyr ektyw UE w zakresie prawa umów. 
Może ona równie ż korzysta ć z WSO podczas uchwalania aktów 
prawnych w obszarach prawa umów nieuregulowanych na poziomie 
Wspólnoty. 
 Kolejnym zastosowaniem, zasugero wanym przez PE, jest potencjalne 
zastosowanie WSO w arbitra żu. Rozjemcy mieliby mo żliwość odwołania 
się do WSO aby znale źć bezstronne i zrównowa żone sposoby 
rozwiązania konfliktów powsta łych pomi ędzy umawiaj ącymi się 
stronami.  
 WSO mo że również mieć zastosowanie w rozwijaniu innych środków 
opisanych w Planie Dzia łania. Na przyk ład PE zwróci ł uwagę na to, że 
WSO móg łby zostać rozwinięty w celu utworzenia zbioru standardowych 
warunków umów, udost ępnionego prawnikom. Komisja zgadza si ę, że 
pożądane byłoby jak najszersze stosowanie WSO w realizowaniu Środka 
II Planu Dzia łania. Co wi ęcej WSO najprawdopodobniej s łużyłby za 
podstawę rozwoju potencjalnego opc jonalnego instrumentu.  
 Komisja rozwa ża również sugestię, że mogłaby wcieli ć WSO do umów 
zawieranych z wykonawcami. WSO móg łby w dalszym ci ągu być 
stosowany w uzupe łnieniu do stosowanego prawa krajowego. Komisja 
zachęcałaby równie ż inne instytucje i or gany do stosowania WSO 
podczas zawierania umów ze stronami trzecimi.  
                                                 
11 Plan Dzia łania „Uproszczenie i podniesienie jako ści środowiska regulacyjnego” (COM (2002) 278)  
12 Mi ędzyinstytucjonalna umowa o lepszych praktykach prawodawczych, (Dz.U. 2003/C 321/01) 
 
PL 6   PL  WSO, oparty na acquis  WE i na najlepszych rozwi ązaniach uznanych za 
wspólne w prawie umów Pa ństw Członkowskich, móg łby wpływać na 
Europejski Trybuna ł Sprawiedliwo ści podczas interpretowania acquis  w 
obszarze prawa umów.  
2.1.3 Charakter prawny WSO 
 Kilku wspó łautorów Planu Dzia łania poruszy ło zagadnienie charakteru 
prawnego WSO. Zakres propozycji si ęgał od wiążącego aktu prawnego 
przyjętego przez Rad ę i PE, do niewi ążącego instrumentu przyj ętego 
przez Komisj ę. 
 Na tym etapie Komisja uwa ża, że WSO by łby niewi ążącym 
instrumentem. Jednak że podczas opracowywania WSO Komisja 
przeprowadzi szeroko zakrojone  konsultacje ze wszystkimi 
zainteresowanymi stronami . W tym świetle niniejsze zagadnienie mo że 
zostać ponownie poruszone. 
2.2 Promowanie zastosowania standardowych warunków ( Środek II Planu 
Działania)  
2.2.1 Sugestie Komisji odno śnie do Planu Dzia łania 
 Drugi środek mia ł za zadanie promowanie rozwoju Standardowych 
Warunków (SW) przez podmioty prywatne do zastosowania w ca łej UE, 
a nie tylko przez poszczególne porz ądki prawne. Obecnie strony cz ęsto 
sądzą, że muszą stosować różne kombinacje SW z powodu ró żniących 
się od siebie obowi ązkowych wymaga ń w prawie Pa ństw 
Członkowskich, albo w prawie umów, albo w innych obszarach prawa 
(np. może wydawa ć się, że różnice w prawie o czynach niedozwolonych 
wymagają zastosowania ró żnych zasad umów w sprawie 
odpowiedzialno ści). Jednak że istnieje kilka przyk ładów udanego 
zastosowania SW w ca łej UE w przypadku kwestii, które zazwyczaj 
porusza si ę także w innych umowach. 
 Z tego wzgl ędu dopuszczalne rozwi ązania obowi ązujące w całej UE będą 
najprawdopodobniej dost ępne w innych przypadkach, w których SW 
poszczególnych krajów s ą obecnie w u życiu. Wydaje si ę, że brakuje 
świadomości o dostępności takich rozwi ązań w całej UE. Z tego powodu 
w Planie Dzia łania zasugerowano utworzenie  wszechstronnej inicjatywy 
w celu zwi ększenia świadomości na temat istniej ących opcji. 
2.2.2 Reakcje stron zainteresowanych i pozosta łych 
 Niektórzy respondenci pochwalili zasugerowane podej ście, podczas gdy 
inni byli sceptyczni co do zaanga żowania Komisji w tej dziedzinie, 
sądząc że Komisja chce sama opracowa ć SW. Z ca łą pewnością nie jest 
to zamiarem Komisji:tre ść SW zostanie ustalona przez uczestników 
rynku a decyzja o zastosowaniu SW zostanie równie ż podjęta przez 
podmioty gospodarcze. Komisja zamierza tylko dzia łać w roli czynnika 
 
PL 7   PL ułatwiającego oraz „uczciwego mediatora”, zbli żając zainteresowane 
strony bez uczestniczenia w sprawie. 
 Zagadnienia te zosta ły dogłębniej omówione podczas warsztatów z 19 
stycznia 2004 r.13, gdzie koncentrowano si ę na zastosowaniu SW w 
bezpośrednich transakcjach pomi ędzy przedsi ębiorstwami (B2B), jak 
również w umowach pomi ędzy przedsi ębiorstwami i rz ądem (B2G). 
Wypłynęły z tego dwa g łówne wnioski: 
 Po pierwsze, wszyscy zgodzili si ę, że SW mog ą być stosowane z 
powodzeniem w ca łej UE w znacznej liczbie przypadków, mimo że w 
niektórych obszarach istniej ą przeszkody prawne i administracyjne. 
Komisja z pomoc ą stron zainteresowanych powinna sporz ądzić spis 
najpoważniejszych przeszkód. 
 Po drugie, zgodzono si ę, że pożyteczne by łoby zwiększenie świadomości 
na temat istniej ących opcji, w szczególno ści przez dostarczenie spójnych 
informacji o udanych zastosowaniach SW w ca łej UE na stronach 
internetowych Komisji.  
2.2.3 Dzia łania: strona internetowa w celu promocji rozwoju i zastosowania 
WSOw ca łej UE 
 W świetle tych wszystkich opinii, Komisja wyci ągnęła wniosek, że 
podniesienie świadomości na temat istniej ących opcji przynios łoby 
korzyści. Komisja skoncentruje si ę na SW odno śnie do transakcji 
pomiędzy przedsi ębiorstwami oraz transakcji pomi ędzy 
przedsiębiorstwami i w ładzami. 
 W świetle oceny tych dzia łań mogą zostać zaproponowane dalsze środki 
oraz zostanie rozwa żona możliwość przedłużenia tej pracy. 
2.2.3.1 Platforma wymiany informacji w istniej ącym i planowanym SW 
w całej UE 
 Komisja b ędzie zarządzała stroną internetow ą, na której uczestnicy 
rynku będą mogli wymienia ć informacje o SW w ca łej UE, których 
obecnie albo u żywają, albo które planuj ą rozwinąć. Informacje 
będą publikowane wy łącznie na odpowiedzialno ść 
umieszczaj ących je stron . Takie publikacje nie b ędą stanowiły 
uznania prawnej lub handlowej wa żności SW, o których mowa. 
Przed dalszym dzia łaniem Komisja skonsultuje si ę z 
zainteresowanymi stronami w celu zebrania informacji jakie 
dokładnie wiadomo ści są potrzebne u żytkownikom i jakie struktury 
informacyjne zostan ą przygotowane do zamieszczenia na stronie 
internetowej.  
 Wiadomo ści te powinny umo żliwić stronom unikni ęcia błędów i 
powinny umo żliwić powtórzenie pozytywnych do świadczeń 
                                                 
13 Patrz przypis 6. 
 
PL 8   PL poprzedników. Z tego wzgl ędu Komisja nie zamierza sama 
ustanowić spisu „najlepszych praktyk”.  
2.2.3.2 Wytyczne na temat zwi ązku pomiędzy zasadami konkurencji a 
SW w całej UE 
 Na tym etapie Komisja nie zamierza opublikowa ć osobnych 
wytycznych na temat rozwoju i zastosowania SW. Komisja zwróciła już uwagę, że ogólnie ma pozytywne nastawienie do 
porozumie ń, które promuj ą wzajemne przenikanie gospodarcze w 
obrębie wspólnego rynku, i które zach ęcają rozwój nowych rynków 
oraz polepszone warunki dostaw
14. Pomimo faktu, że porozumienia 
w sprawie rozwoju lub stosowania SW w ca łej UE są zazwyczaj 
traktowane pozytywnie, w pewnyc h przypadkach porozumienia lub 
uzgodnione praktyki w sprawie stosowania SW mog ą być 
niezgodne ze wspólnymi zasadami konkurencji. 
 W zwi ązku z tym Komisja zwraca uwag ę na „Wytyczne w sprawie 
stosowania art. 81 Traktatu o UE w przypadku horyzontalnych 
porozumie ń o współpracy”15, w szczególno ści na rozdzia ł 6, który 
ustanawia wytyczne w sprawie porozumie ń o standaryzacji. 
Chociaż nie dotycz ą one w szczególno ści umów w sprawie SW, 
strony mog ą posłużyć się nimi jako poradnikiem pomagaj ącym w 
unikaniu problemów podczas uzgodnie ń co do stosowania SW. 
2.2.3.3 Rozpoznawanie przeszkód prawnych w stosowaniu SW w ca łej 
UE 
 Komisja sprawdzi, wspólnie z zai nteresowanymi stronami, czy i 
jeśli tak, to jakie przeszkody prawne w stosowaniu SW w ca łej UE 
istnieją w Państwach Cz łonkowskich, z zamiarem usuni ęcia ich 
tam, gdzie jest to konieczne i stosowne. Mo żna by tego dokona ć 
poprzez dobrowolne dzia łanie odpowiednich Pa ństw 
Członkowskich, post ępowania w sprawie naruszenia przepisów 
prowadzone przez Komisj ę w przypadkach gdy przeszkody 
naruszają prawo UE lub, gdy przeszkody nie naruszaj ą prawa, inne 
działania UE, takie jak przepisy prawne.  
 W pierwszej kolejno ści Komisja przeprowadzi sonda ż w tym 
zakresie, po konsultacji jego tre ści i struktury z zainteresowanymi 
stronami, w celu zapewnienia, że sondaż ten skupi si ę na aspektach 
mających znaczenie dla uczestników rynku. 
2.3 Specjalne dzia łanie niesektorowe – opcjonal ny instrument w europejskim 
prawie umów ( Środek III Planu Dzia łania) 
 Plan Dzia łania zawiera mi ędzy innymi wniosek, że na tym etapie nie ma 
żadnych wskazówek na to, że podjęte podejście sektorowe prowadzi do 
                                                 
14 Zawiadomienie Komisji nr 2001/C 3/02, (Dz.U. C3/2 z 6 stycznia 2001 r.) punkt 169 
15 Ibid. 
 
PL 9   PL problemów, lub że powinno si ę go zaprzesta ć. Uznano jednak za stosowne 
sprawdzenie czy od niesektorowych specjalnych dzia łań, takich jak opcjonalny 
instrument mo żna wymaga ć rozwiązania problemów w zakresie europejskiego 
prawa umów. 
 Komisja planuje kontynuacj ę tego procesu równolegle z prac ą nad rozwojem 
WSO i uwzgl ędnianiem komentarzy otrzymanych od tej pory od 
zainteresowanych stron na temat ich preferencji odno śnie do kryteriów takiego 
instrumentu, je śli powsta łaby taka konieczno ść. Proces rozwoju WSO, a w 
szczególno ści konsultacja z zainteres owanymi stronami mog ą dostarczy ć 
istotnych informacji w tym wzgl ędzie. 
 Komisja umo żliwi wymian ę informacji w sprawie stosowno ści takiego 
instrumentu. Pomimo tego, że jest zbyt wcze śnie na spekulacje o mo żliwym 
wyniku takiego rozwa żania, ważne jest wyt łumaczenie, że Komisja nie ma 
zamiaru wyj ść z propozycj ą „Europejskiego kodeksu cywilnego”, który 
zharmonizowa łby prawo umów Pa ństw Członkowskich, ani te ż rozważania te 
nie powinny by ć uznane za sposób podwa żenia obecnych podej ść do 
promowania wolnego obrotu na pods tawie elastycznych i skutecznych 
rozwiązań.  
 Kryteria rozwa żań w sprawie zapotrzebowania na instrument zosta ły ustalone 
na podstawie opinii o Planie Dzia łania i własnych ustale ń Komisji. W ich sk ład 
wchodzą różnice pomi ędzy transakcjami z konsumentami i pomi ędzy 
przedsiębiorstwami lub z w ładzami publicznymi, stopie ń do którego inne 
opcje, w tym WSO w ca łej UE, oferuj ą satysfakcjonuj ące rozwiązania oraz 
konieczno ść respektowania ró żnego rodzaju tradycji prawnych czy 
administracyjnych w Pa ństwach Cz łonkowskich. Kryteria te musz ą zostać 
wzięte pod uwag ę podczas przysz łych dyskusji w sprawie stosowno ści tego 
instrumentu. Niektóre z kryteriów zosta ły wytłumaczone w za łączniku II. 
 Ponadto je żeli wystąpiłyby problemy, które wymagaj ą rozwiązania na 
poziomie UE, Komisja przyst ąpiłaby do rozszerzonej oceny wp ływu w celu 
ustalenia istoty i tre ści tych rozwi ązań. 
3. P RZYGOTOWANIE I OPRACOWANIE WSPÓLNEGO SYSTEMU ODNIESIENIA  
3.1 Przygotowanie: badanie i uczestnictwo instytucji UE, Pa ństw 
Członkowskich oraz innych zainteresowanych stron 
3.1.1 Zarys  Aby zapewni ć, że WSO jest wysokiej jako ści Komisja sfinansuje trzy 
lata bada ń z budżetu Szóstego Programu Ramowego na rzecz bada ń 
naukowych i rozwoju technicznego
16. Dokonano oceny propozycji bada ń 
i oczekuje si ę, że prace rozpoczn ą się wkrótce.  
                                                 
16 Decyzja nr 1513/2002 (Dz.U. L 232 z 29.8.2002, str. 1) 
 
PL 10   PL  Oczekuje si ę, że pracownicy naukowi przedstawi ą do 2007 r. 
sprawozdanie ko ńcowe, które zapewni wszystkie elementy niezb ędne 
Komisji do opracowania WSO. Z tego wzgl ędu powinno ono zawiera ć 
projekt WSO, który pracownicy naukowi uznaj ą za odpowiadaj ący celom 
określonym w Planie Dzia łania.  
3.1.2 Uczestnictwo zainteresowanych stron 
 Uczestnictwo zainteresowanych stron w procesie jest niezb ędne, jak 
zostało to podkre ślone przez respondentów Planu Dzia łania. 
 Podczas wspólnej konferencji PE i Komisji w kwietniu 2004 r. 
zaproponowano i podtrzymano cztery g łówne kryteria udanego 
uczestnictwa: 
• Różnorodność tradycji prawnych: nale ży uwzględnić bogactwo 
różnych tradycji prawnych w UE; 
• Równowaga interesów gospodarczych: nale ży uwzględnić interesy 
wielu przedsi ębiorstw w ró żnych sektorach gospodarki od M ŚP do 
przedsiębiorstw wielonarodowych, jak równie ż konsumentów oraz 
prawników; 
• Zobowi ązanie: zainteresowane strony musz ą przeznaczy ć 
rzeczywiste zasoby w celu zapewnienia ci ągłego, konkretnego 
wkładu; 
• Specjalistyczna wiedza techniczna: dostarczenie pracownikom 
naukowym szczegó łowych informacji zwrotnych oraz wyzwa ń. 
 Kryteria te zostan ą uwzględnione podczas ustalania struktur 
przedstawionych poni żej. Struktury w pier wszej grupie utworz ą część 
porozumienia pomi ędzy Komisj ą a pracownikami naukowymi:  
 Grupa pierwsza: uwagi techniczne 
• Komisja stworzy sie ć ekspertów stron zainteresowanych w celu 
umożliwienia ci ągłego, szczegó łowego udzia łu w pracach 
przygotowawczych pracowników naukowych.  
• Zostan ą zorganizowane sta łe warsztaty na temat wszystkich 
zagadnień badań naukowych aby umo żliwić zainteresowanym 
stronom okre ślenie praktycznych kwestii do uwzgl ędnienia oraz 
wyrażenieopinii. Warsztaty odb ędą się na każdy temat, tak aby 
zainteresowane strony i Komisja mog ły śledzić postęp prac. 
Tematy warsztatów b ędą konkretne a liczba uczestników ka żdego z 
nich zostanie ograniczona, tak aby zapewni ć ich skuteczno ść.  
• Proces ten zostanie wsparty po święconą mu stron ą internetow ą, 
dostępną pracownikom naukowym, ekspertom zainteresowanych 
stron, ekspertom Pa ństw Członkowskich oraz PE. Projekty 
 
PL 11   PL znajdujące się na tej stronie b ędą uaktualniane w miar ę postępu 
badań oraz w świetle komentarzy stron zainteresowanych. 
• W momencie kiedy zostan ą podjęte decyzje jak rozdzieli ć różne 
aspekty, pomocnym mo że być określenie wytycznych dotycz ących 
działań w grupie technicznej, tak aby zapewni ć, że pracownicy 
naukowi i zainteresowa ne strony rozumiej ą proces w sposób jasny i 
podobny. Mog ły by one zawiera ć struktur ę mającą na celu 
zapewnienie ogólnej koordynacji uwag zg łaszanych przez 
zainteresowane strony, np. zespó ł kierujący, w sk ład którego 
wchodzą zarówno cz łonkowie akademickich grup badawczych oraz 
eksperci zainteresowanych stron. 
 Grupa druga: wzgl ędy polityczne i weryfikacja  
 Komisja zobowi ązuje się: 
• systematycznie informowa ć PE i Rad ę o postępie, zgodnie z ich 
wnioskiem  
• zapewnia ć regularne spotkania na  wysokim szczeblu, anga żując w 
nie PE i Pa ństwa Członkowskie 
• utworzy ć grupę roboczą składającą się z ekspertów z Pa ństw 
Członkowskich w celu zapewnienia, że są oni informowani o 
postępie i mają okazję na uzyskanie informacji zwrotnych 
 Dodatkowo te dwie grupy mog łyby spotyka ć się okresowo na forum 
dyskusyjnym, tak aby dyskusja odbywa ła się w szerszym kontek ście. 
3.1.3. Mo żliwa struktura i tre ść WSO 
 Badania nad WSO b ędą miały za zadanie znalezienie najlepszych 
rozwiązań, biorąc pod uwag ę krajowe prawo umów (zarówno 
orzecznictwo, jak i ustalone praktyki), acquis  UE oraz odpowiednie 
instrumenty mi ędzynarodowe, w szczególno ści Konwencj ę Narodów 
Zjednoczonych w sprawie umów o mi ędzynarodowej sprzeda ży dóbr z 
1980 r. Inne istniej ące materia ły będą również miały znaczenie i zostan ą 
wzięte pod uwag ę aby zagwarantowa ć, że WSO spe łnia szczegó łowe 
wymagania UE. 
 Przewidywana struktura WSO (przyk ład potencjalnej struktury znajduje 
się w załączniku I) po pierwsze okre śli fundamentalne zasady prawa 
umów, zawieraj ąc wytyczne w przypadku zaistnienia odst ępstw od takich 
fundamentalnych zasad. Po drugie te fundamentalne zasady by łyby 
poparte definicjami g łównych poj ęć. Po trzecie zasady i poj ęcia 
zostałyby uzupe łnione przez wzorcowe regu ły tworząc większą część 
WSO. Mo żna by przewidzie ć rozróżnienie pomi ędzy wzorcowymi 
regułami maj ącymi zastosowanie do umów zawartych pomi ędzy 
przedsiębiorstwami lub osobami prywatnymi a wzorcowymi regu łami 
 
PL 12   PL mającymi zastosowanie do umów zawartych pomi ędzy 
przedsiębiorstwem a konsumentem. 
 Niektórzy respondenci ustalili dz iedziny, które zgodnie z ich zdaniem 
mogłyby być włączone do WSO. Wiele z nich odnosi si ę do ogólnych 
pojęć, które nie s ą charakterystyczne dla poszczególnych rodzajów 
umów lub umawiaj ących się stron. Podstawowym kryterium ustalenia, 
które dziedziny zostan ą objęte powinna by ć przydatno ść pod wzgl ędem 
zwiększenia spójno ści acquis.  
 Jednak że dwa rodzaje umów, które zosta ły wyraźnie wspomniane by ły 
umowami konsumenckimi i ubezpieczeniowymi. Komisja oczekuje, że 
podczas przygotowania WSO zwi ększona uwaga zostanie po święcona 
tym dwóm dziedzinom. Inne wy mienione dziedziny, które mog łyby być 
zawarte w WSO,obejmowa ły umowy sprzeda ży i usług oraz klauzule 
odnoszące się do zachowania oraz cesji tytu łu własności towarów.  
 Komisja uwzgl ędniła badanie podj ęte w wyniku wniosków PE i Rady, 
mające na celu sprawdzenie czy problemy pojawi ły się w wyniku ró żnic 
w interakcji pomi ędzy prawem umów i prawem o czynach 
niedozwolonych oraz pomi ędzy prawem umów i prawem maj ątkowym17. 
W świetle tego badania, Komisja wyci ągnęła wniosek, że nie ma 
znacznych problemów powsta łych w wyniku ró żnic w interakcji 
pomiędzy prawem umów i prawem o czynach niedozwolonych w 
różnych Państwach Cz łonkowskich. Znaczniejsze problemy wydaj ą się 
powstawa ć w wyniku ró żnych interakcji pomi ędzy prawem umów a 
prawem maj ątkowym w Pa ństwach Cz łonkowskich. Przy przygotowaniu 
WSO trzeba b ędzie uwzgl ędnić w jaki sposób nale ży rozwiązać te 
problemy, w stopniu koniecznym do podniesienia jako ści istniejącego i 
przyszłego acquis . 
3.2 Przygotowanie przez Komisj ę Wspólnego Systemu Odniesienia 
3.2.1 Stosowno ść do postanowie ń Planu Dzia łania 
 Komisja nie jest zwi ązana sprawozdaniem ko ńcowym przed łożonym 
przez pracowników naukowych i zmieni je tam, gdzie jest to konieczne w celu osi ągnięcia postanowie ń Planu Dzia łania.  
3.2.2 Test na łatwość wykonania 
 W swojej ocenie sprawozdania ko ńcowego przed łożonego przez 
pracowników naukowych Komisja zapewni, że projekt WSO zostanie 
poddany testowi na łatwość wykonania na podstawie konkretnych 
przykładów przewidywanego zastosowania WSO.  
 Po pierwsze b ędzie to wymaga ło sprawdzenia czy WSO mo że być 
zastosowany w podniesieniu jako ści acquis i przygotowaniu 
                                                
 
17 Patrz przypis 1. 
 
PL 13   PL prawodawstwa. Mog łoby to oznacza ć zastosowanie WSO w projekcie 
mającym na celu zmienienie istniej ącej dyrektywy.  
 Można tego dokona ć, na przyk ład w kontek ście planów Komisji co do 
weryfikacji acquis  prawa umów oraz w innych dzia łaniach wynikaj ących 
z weryfikacji dyrektywy 2000/35/WE w sprawie zwalczania opó źnień w 
płatnościach w transakcjach handlowych18. 
 Wszystkie wyci ągnięte wnioski zostan ą uwzględnione przed przyj ęciem 
ostatecznej wersji WSO pr zedstawionej przez Komisj ę. 
 Po drugie projekt WSO móg łby zostać zastosowany przez inne instytucje 
na zasadzie próbnej. Etap ten móg łby równie ż obejmowa ć zwrócenie si ę 
do Państw Członkowskich z wnioskiem o przestudiowanie transpozycji 
wybranych cz ęści istniejącego prawodawstwa i rozwa żenie do jakiego 
stopnia projekt przyczyni łby się do niej. Sprawdzona równie ż musiałaby 
być stosowno ść projektu WSO w zastosowaniu Środka II i III, ponownie 
przeprowadzona na praktycznych przyk ładach. Będzie się również dążyć 
do sprawdzenia stosowno ści projektu WSO jako instrumentu w arbitra żu 
międzynarodowym lub we w łasnych zale żnościach umownych Komisji.  
3.2.3 Konsultacje w sprawie WSO przedstawionego przez Komisj ę 
 Wynikiem prac b ędzie WSO przedstawiony przez Komisj ę, który 
zostanie przed łożony do ko ńcowej konsultacji. PE, Rada i Pa ństwa 
Członkowskie zostan ą zaproszone do przestudiowania sprawozdania 
końcowego przed łożonego przez pracowników naukowych oraz oceny 
dokonanej przez Komisj ę. Można by te ż zaanga żować 
międzyinstytucjonaln ą grupę roboczą do dyskusji na temat stosowania 
WSO podczas procesu legislacyjnego. Mo żna by kontynuowa ć 
konsultacj ę Państw Członkowskich w ramach tej samej grupy roboczej 
składającej się z ekspertów narodowych, która b ędzie śledziła prace 
przygotowawcze. 
 Nast ępnym krokiem b ędą otwarte konsultacje w formie Bia łej Księgi, 
dające zainteresowanym stronom mo żliwość udziału. W tym celu WSO 
przedstawione przez Komisj ę zostanie przet łumaczone na wszystkie 
języki urzędowe UE. Strony zainteresowane b ędą mogły wypowiedzie ć 
się na temat projektu Komisji w ci ągu co najmniej sze ściu miesi ęcy. 
Konsultacje pozwol ą na szczegó łowe rozwa żenie treści WSO i 
umożliwią zajęcie się różnicami pomi ędzy wersjami j ęzykowymi w celu 
zapewnienia, że wersja ko ńcowa jest w zgadza si ę w całości i jest łatwa 
do zrozumienia we wszystkich j ęzykach.  
                                                 
18 Dz.U. L 200 z 8.8.2000 r., str. 35. 
 
PL 14   PL 3.2.4 Przyj ęcie WSO przez Komisj ę  
 Przyj ęcie WSO przez Komisj ę jest przewidywane na 2009 r. WSO 
zostanie powszechnie opubli kowany, w tym w Dzienniku Urz ędowym 
Unii Europejskiej i, je śli konieczne, zweryfikowany. Zostan ą określone 
sposoby aktualizacji WSO. 
 
PL 15   PL ANNEX I  
Possible structure of the CFR 
The main goal of the CFR is to serve as a tool box for the Commission when preparing 
proposals, both for reviewing the existing acquis  and for new instruments. To that aim, the 
CFR could be divided into three parts: fundamental  principles of contract law; definitions of 
the main relevant abstract legal terms and model rules of contract law. 
CHAPTER I – Principles 
The first part of the CFR could provide some common fundamental principles of European 
contract law and exceptions for some of these pr inciples, applicable in limited circumstances, 
in particular where a contract is  concluded with a weaker party. 
Example: Principle of contractual freedom; exception: application of mandatory rules; 
Principle of  the binding force of contract ; exception: e.g. right of withdrawal; principle of 
good faith 
CHAPTER II – Definitions 
The second part of the CFR could provide some definitions of abstract legal terms of 
European contract law in partic ular where relevant for the EC acquis . 
Examples: definition of contract, damages. Concerning the definition of a contract, the 
definition could for example also explain when a contract should be considered as concluded.  
CHAPTER III – Model rules 
SECTION I – Contract  
1. Conclusion of a contract: i. e. notion of offer, acceptance,  counteroffer, revocation of 
an offer, time of conclusion of a contract. 
2. Form of a contract: i.e. written contract, oral contra ct, electronic contract and 
electronic signature. 
3. Authority of agents: direct  and indirect representation. 
4. Validity: i.e. initial impossibility, incorrect information, fraud, threats. 
5. Interpretation: i.e. general rules of interpretation, reference to all relevant 
circumstances. 
6. Contents and effects: i.e. statements gi ving rise to contractual obligation, implied 
terms, quality of performance, obligation to  deliver the goods / provide the services, 
conformity of the performance with the contract. 
 
PL 16   PL SECTION II  – Pre-contractual obligations 
1. Nature of pre-contractual ob ligations (mandatory or not) 
2. Pre-contractual information obligations:  
a. General/Form: i.e. written information, by any clear and comprehensible way. b. Information to be given before the conc lusion of the contract: i.e. information 
regarding the main charact eristics of goods or servic es, price and additional 
costs, regarding the rights of the consumer, specific information for e-contracts. 
c. Information to be given at the conc lusion of the contract: i.e. information 
regarding the right to  ask for arbitration. 
d. Information to be given after the conclu sion of the contract: i.e. obligation to 
notify any modification of the information. 
SECTION III – Performance / Non-Performance:  
1. General rules: i.e. place and time of performance, performance by a third party, time 
of delivery, place of delivery, costs of performance. 
2. Non-performance and remedies in general: 
a. Non-performance : notion of breach of contract b. Remedies in general: i.e. remedies av ailable, cumulation of remedies, clause 
excluding or restricting remedies. 
3. Particular remedies for non-performance: i. e. right to performance, to terminate the 
contract (right of rescissi on), right of cancellation, right for a price reduction, repair, 
replacement, right to damages and interest.  
SECTION IV – Plurality of parties  
1. Plurality of debtors 2. Plurality of creditors 
SECTION V – Assignment of claims   
1. General principles: i.e. contractual claims  generally assignable, partial assignment, 
form of assignment. 
 
PL 17   PL 2. Effects of assignment as be tween Assignor and A ssignee: i.e. rights  transferred to 
assignee, when assignment takes effects. 
3. Effects of assignment as between Assignee and Debtor: i.e. effect on debtor’s 
obligation, protection of debtor. 
SECTION VI – Substitution of new debtor - Transfer of contract  
1. Substitution of new debtor: i.e. effects of substitution on defences and securities 2. Transfer of contract 
SECTION VII – Prescription  
1. Periods of prescription and their commencement 2. Extension of period 3. Renewal of periods 4. Effects of prescription 
SECTION VIII – Specific rules for contract of sales  
SECTION IX – Specific rules for insurance contracts  
 
PL 18   PL ANNEX II  
Parameters concerning the optional instru ment – For further discussion on the 
opportuneness of this instrument 
This annex presents some parameters concer ning an optional instru ment which should be 
taken into account during the furthe r discussion on its opportuneness.  
1. Concerning the general contex t of an optional instrument: 
The existing legal framework, in particular existing European legislation relating to 
contract law and the ongoing work regard ing the future Re gulation on the law 
applicable to contractual obligations should be taken into account within this 
reflection process. The results of meas ure I regarding the improvement of the acquis  
as well as those of measure II will have to be considered.  
Moreover, an extended impact assessment will have to be carried out regarding this 
measure. Such an exercise implies that , among others, the following questions are 
considered before any decision on the adoption of an optional instrument:  
● What problem(s) are being addressed? 
● What is the overall policy objective,  in terms of the desired impacts? 
● What would happen under a ‘no change’ scenario? 
● What other options are available to m eet the objectives? (eg different types of 
action, more or less ambitious options) 
● How are subsidiarity and pr oportionality taken into account? 
● What are types and the scale of positiv e and negative impacts associated with 
each option – whether economic, social, environmental – and are there tensions/trade offs between them? 
● How can the positive impacts be maximi sed and negative impacts minimised? 
Are any associated measures needed to achieve this? 
● Who is affected? Are any specific groups particularly affected? 
● Are there impacts outside the EU? 
● How will the instrument be implemented and the impact in practice monitored 
and evaluated? 
● What were the views of stakeholders? 
2. Concerning the binding nature of an optional instrument 
In the Action Plan, the Commission pres ented different possible approaches 
concerning the binding nature of an optional instrument. This instrument could either 
be a set of rules on contract law which w ould apply unless its application is excluded 
 
PL 19   PL by the contract of  the parties (“ opt out ”) or a purely optional model which would 
have to be chosen by the parties through a choice of law clause (“ opt in ”). The latter 
would give parties the greatest de gree of contractual freedom.  
Respondents’ positions on this issue were clear, with most favouring an “ opt in ” 
model. The governments which expressed an  opinion on this po int, supported the 
“opt in ” model which they consider being of great importance in  preserving the 
principle of contractual freedom. Businesse s also supported such a voluntary scheme 
and again stressed the importance of the ge neral principle of contractual freedom. 
Further, almost all legal practitioners called for an “ opt in ” solution. Finally, a 
majority of academics seemed also to prefer this solution. 
The Commission shares stakeholders’ view of the importance of the principle of 
contractual freedom and had al ready underlined in the Actio n Plan that the principle 
of “contractual freedom should be one of the guiding principles of such a contract 
law instrument” and that consequently  “ it should be possible for the specific rules of 
such a new instrument, once it has been chosen by the contracting parties as the 
applicable law to their contract, to be adapted by the parties according to their 
needs ”. A limit to contractual freedom would only be acceptable in relation to some 
mandatory provisions contained in the opti onal instrument, particularly provisions 
aiming to protect consumers (see point 4  below). 
In that context, and as suggested by c ontributors, the Commission considers that 
future consultations and de bates should follow this dir ection and should take into 
account the coherence of such  an optional instrument with the Rome Convention of 
1980 on the law applicable to the contractua l obligations and the subsequent Green 
Paper of January 2003 on the conversion of  the Rome Convention into a Community 
instrument and its modernisation. This latt er point was underlined by all respondents. 
Contributors to the Action Plan mentioned di fferent approaches which could be used 
as a basis for further reflection on the que stion of the articulation of an optional 
instrument and the successor of the Ro me Convention (“Rome I”). The first 
suggestion, as put forward by some contri butors, would be to adopt the optional 
instrument as international uniform law. Th e main example of an instrument adopted 
as international uniform law is the Vienna Convention on the International Sale of 
Goods (CISG). Within that  approach, the optional in strument would contain a 
provision relating to its scope19 and Rome I would not then apply to matters 
regulated by the optional instrument. Moreover,  for all the aspects of contract law not 
provided by the optional instrument, th e parties would use the national law 
applicable according to the provisions of Rome I. The second approach presented by 
respondents to ensure such coherence w ould be through Article  20 of the Rome 
Convention20. In this case, the optional instru ment would again contain a clause 
relating to its scope  and Rome I would not then apply to matters regulated by the 
optional instrument. An adaptation of Artic le 20 could be envisaged. Finally, the 
                                                 
19 The scope clause could provide that the optional instru ment is applicable to contracts where at least one 
of the parties is established in a Member State. 
20 Article 20 of the Rome Convention: “This Conventio n shall not affect the application of provisions 
which, in relation to particular matters, lay down ch oice of law rules relating to contractual obligations 
and which are or will be contained in acts of th e institutions of the European Communities or in 
national laws harmonized in implementation of such acts”. 
 
PL 20   PL third possibility suggested by stakeholders w ould be to adopt the optional instrument 
as a Community instrument, which would not  benefit from any priority over Rome I 
and that the parties could c hoose as applicable law to th eir contract on the base of 
Article 321 of the Rome Convention. In this cas e, the optional instrument would not 
contain any scope clause but  only provisions of substa ntive law. As suggested by 
stakeholders, Article 3, pa ragraph 1 could be interpre ted in a way to leave the 
possibility for the parties to choose the opti onal instrument as applicable law to their 
contract. The possibility of  such interpretation could be clarified in Rome I. 
It is clear from the approaches suggeste d by respondents that the works undertaken 
on the conversion of the Rome Convention into a Community instrument and its 
modernisation and those on European Contract Law need to be coherent. Even if it is 
too premature to take any decision on th e opportuneness and adoption of the optional 
instrument, it is important to ensure that  the future Community instrument “Rome I” 
takes into account the possibility of a cohe rent articulation of its provisions with a 
possible future optional instrument. 
3. Concerning the legal form of an optional instrument 
In the Action Plan, the Commi ssion suggested that an optio nal instrument could take 
the legal form of a regulation or a recommendation which would exist in parallel with, rather than instead of, national contract laws. 
As we have seen above, a great majority of respondents expressed its preference for 
an “opt in ” instrument. If this approach is fo llowed, there is significant support for a 
regulation. However, among the academics’ c ontributions, some are in favour of a 
non-binding instrument, for example a recommendation.  
For an “opt-out” instrument a regulation would be more appropriate as, unlike a 
recommendation, it is directly applicable. For an “opt-in” instrument, the choice of 
its legal form will depend on the approach chosen for the articulation of this 
instrument with the successor of the Rome  Convention (see point 1 above). In this 
context, in the light of the three approach es suggested by stakeholders, the form of a 
Regulation may seem more appropriate. 
4. Concerning the content of an optional instrument 
In its Action Plan, the Commission made clear  that in reflecting on the content of a 
non-sector-specific instrument, the future  CFR should be take n into account. The 
content of this CFR would be likely to se rve as a basis for the discussions on the 
optional instrument. On that point, most of the stakeholders agreed with the 
Commission view even if the question of whether the new instrument should cover 
the whole scope of the CFR or only parts of it was left open. 
The question of whether this optional inst rument should contain only some general 
contract law components or also component s for specific contracts which are of a 
                                                
 
21 Article 3.1 of the Rome Convention: “A contract shall be governed by the law chosen by the parties. 
The choice must be expressed or demonstrated with r easonable certainty by the te rms of the contract or 
the circumstances of the case. By their choice the par ties can select the law applicable to the whole or a 
part only of the contract. 
 
PL 21   PL great economic importance in the internal mark et, i.e. contract of sale or services, 
was also left open in the Action Plan. Many stakeholders agreed on the fact that an 
optional instrument should contain some pr ovisions of general contract law as well 
as provisions relating to sp ecific contracts which have significant importance for 
cross-border transactions . Concerning provisions of general contract law, 
stakeholders suggested that the optional instrument could contain, for instance, 
provisions relating to the conc lusion, validity and interpretation of contracts as well 
as performance, non-performance and reme dies. Concerning specific contracts, 
several suggestions were made: the optiona l instrument should contain rules relating 
to contract of sale, exchange, donation, leas e, cross-border financ ial transactions and 
contracts of insurance. Some stakeholders also expressed the view that the optional 
instrument should cover areas of law linked to  contract law, i.e. security law, unjust 
enrichment as well as rules on cr edit securities on movable goods.  
Thus, according to these contributions, an optional instrument could have different 
components, i.e. parts relating to genera l contract law and/or certain specific 
contracts. However, the exact content of an optional instrument and which sectors 
should receive special atten tion will need to be further discussed. An optional 
instrument should only contain those areas of contract law, whether general or 
specific to certain contracts, which clear ly contribute to addressing identified 
problems, such as barriers to the smooth functioning of the internal market.  
5. Concerning the scope of  an optional instrument 
Concerning the scope of an optional instru ment, two main issues can be identified 
which would need to be addre ssed through furthe r reflection. 
Firstly, in the Action Plan, the Commissi on raised the question of whether an 
optional instrument should cover solely bu siness-to-business tran sactions or also 
business-to-consumer contracts. In the latt er case, the new instrument would contain 
mandatory provisions concer ning consumer protection.  The Commission underlined 
the importance of the principle of contractua l freedom that allows parties, once they 
have decided to apply the optional instru ment to their contract, to adapt this 
instrument according to their needs. Howeve r, it also noted that this freedom could 
be restricted by the mandatory characte r of some limited provisions of the new 
instrument, e.g. those relati ng to consumer protection.  
In answering this question, it is important to remember th e main goal of the optional 
instrument, namely the smoother functioning of  the internal market. It is clear that 
including business-to-business transactions  would facilitate th at goal. However, 
business-to-consumer transactions are also of great economic importance for the internal market and, to that  extent, their inclus ion would be justif ied. In this case, 
consumers would need to be afforded a suffi ciently high level of protection to ensure 
benefits for the demand-side of the market  (consumers) as well as the supply-side 
(businesses). In that context, most stakeh olders considered that a new instrument 
should apply to business-to-consumer transac tions as well and so include mandatory 
rules to ensure a high leve l of consumer protection.  
Here it should be noted that national ma ndatory rules, applicable on the basis of 
Articles 5 and 7 of the Rome Convention,  can increase transaction costs and 
constitute obstacles to cross-border contract s. In that context, the introduction in the 
 
PL 22   PL optional instrument of mandatory provisions in the meaning of in Articles 5 and 7 of 
the Rome Convention could represent a grea t advantage: the parties, by choosing the 
optional instrument as appli cable law to their contract, would know from the moment 
of the conclusion of the c ontract which mandatory rules are applicable to their 
contractual relationship. That would pr ovide legal certainty in cross border 
transactions and the relevant  providers of services an d goods could market their 
services or products throughout the whole Eu ropean Union using one single contract. 
The optional instrument would then become  a very useful tool for the parties. 
However, in such a situation, it would need to be  certain that, where the parties have 
chosen the optional instrument as applic able law, other national mandatory rules 
would no longer be applicable. That woul d depend on the solution chosen for the 
articulation of the optional instrument  with Rome I (see point 1 above). 
Secondly, the introduction of the business-to-business tran sactions within the scope 
of the optional instrument raises another i ssue. It concerns the articulation of the 
optional instrument and the Vienna Conven tion on the International Sale of Goods 
(CISG). In its Action Plan, the Commission asked for some comments on the scope of the optional instrument in relation to the CISG. Many stakeholders presented their 
view on this issue. All of them agreed on the necessity to ensure coherence between 
an optional instrument and the CISG. However, there was less consensus on how to ensure such coherence: while some consid ered that the optiona l instrument should 
only provide for complementary rules to th e CISG, others proposed that the CISG 
should become part of the optional instrument.  
The question of the relati onship between the optional instrument and the CISG 
would depend, on the one hand, on the scope of the optional instrument
22, and, on the 
other hand, on the binding nature of this new instrument, i.e. “ opt in ” or “ opt out ”. 
As noted in point 1, the major ity of respondents favoured an “ opt in ” instrument. In a 
scenario where the optional instrument was an “ opt in ” instrument applicable to 
business-to-business international sa les of goods, by choosing the optional 
instrument as applicable law to their cont ract, the parties would have tacitly excluded 
the application of the CISG on th e base of Article 6 of the CISG23. However, in the 
alternative scenario of an “ opt out ” instrument applicable to business-to-business 
international sales of goods, the problem of  determining the appropriate application 
of the two instruments could be more difficu lt to solve. That would be an argument 
in favour of an “ opt in ” instrument, an approach pref erred so far by stakeholders. 
6. Concerning the legal base of an optional instrument 
In its Action Plan, the Commission launched the reflection on the legal base of a new 
instrument and welcomed comments fr om stakeholders. However, very few 
contributors expressed their view on that issue. While one Member State proposed 
Article 308 of the TEC for an “ opt in ” instrument and Article 95 TEC for an “ opt 
out” scheme, a group of academic lawyers preferred Article 65 TEC.  
                                                 
22 If the optional instrument is not applicable to international sales of goods, there is no problem of 
competition between this optional instrument and the CISG. 
23 Article 6 of the CISG: “The parties may exclude the application of this Convention or, subject to 
article 12, derogate from or vary the effect of any of its provisions.” 
 
PL 23   PL The question of the legal base is closely linked with the questions of the legal form 
of the optional instru ment (see point 2 above), of its content (see point 3 above) and 
its scope (see point 4 above). More reflect ions on the important issue of the legal 
base will be necessary within a larger debate on the parameters of an optional 
instrument.