SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW dotyczące współpracy organów regulacyjnych zgodnie z art. 63 ust. 2 dyrektywy 2012/34/UE /* COM/2015/0140 final */





SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW dotyczące współpracy organów regulacyjnych zgodnie z art. 63 ust. 2 dyrektywy 2012/34/UE 1. WPROWADZENIE W dniu 21 listopada 2012 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 2012/34/UE w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (wersja przekształcona)[1]. Dyrektywa 2012/34/UE przejęła z dyrektywy 2001/14/WE[2] zobowiązanie państw członkowskich do ustanowienia organów regulacyjnych odpowiedzialnych za monitorowanie sytuacji w zakresie konkurencji na rynku przewozów kolejowych w celu zapobiegania dyskryminacyjnemu traktowaniu wnioskodawców oraz zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania jednolitego europejskiego obszaru kolejowego. Artykuły 55 i 56 dyrektywy 2012/34/UE jeszcze bardziej zaostrzyły wymogi dotyczące niezależności organów regulacyjnych i rozszerzyły zakres ich obowiązków i uprawnień. W art. 57 określono procedury i zasady współpracy między organami regulacyjnymi i Komisją na szczeblu europejskim w celu zwiększenia spójności procesu podejmowania decyzji w całej UE. Na podstawie dyrektywy 2012/34/UE utworzono europejską sieć kolejowych organów regulacyjnych („sieć”), której posiedzenia odbywają się w regularnych odstępach czasu. Sieć stanowi platformę dla organów regulacyjnych służącą wymianie informacji o swojej pracy, zasadach i praktykach dotyczących podejmowania decyzji, głównych kwestiach proceduralnych i problemach z wykładnią transponowanego unijnego prawa kolejowego. Działalność sieci powinna również służyć jako podstawa do przyjęcia szeregu aktów wykonawczych na podstawie tej dyrektywy[3]. Sieć zapewnia sformalizowaną strukturę współpracy w zakresie szerokiego spektrum działań i zastępuje grupę roboczą organów regulacyjnych, która została wcześniej powołana w celu zagwarantowania współpracy między organami regulacyjnymi. Zgodnie z art. 57 ust. 1 dyrektywy 2012/34/UE Komisja uczestniczy w pracach sieci, koordynuje ją i wspiera. W uzupełnieniu do współpracy w ramach sieci zgodnie z art. 57 ust. 2 dyrektywy 2012/34/UE wymagane jest, by organy regulacyjne ściśle ze sobą współpracowały, w tym za pomocą uzgodnień roboczych, w celu wzajemnej pomocy w zakresie zadań dotyczących monitorowania rynku oraz rozpatrywania skarg i prowadzenia postępowań. W celu zagwarantowania takiej współpracy zgodnie z art. 57 ust. 3 organ regulacyjny zajmujący się sprawą dotyczącą dostępu do międzynarodowej trasy pociągu lub pobierania związanych z nią opłat konsultuje się z organami regulacyjnymi wszystkich pozostałych państw członkowskich, przez które przebiega trasa pociągu, oraz zwraca się do nich o wszystkie konieczne informacje przed podjęciem decyzji w danej sprawie. Jednocześnie zgodnie z art. 57 ust. 4 wszystkie organy regulacyjne, z którymi się skonsultowano, przekazują wymagane informacje. Ponadto w celu zapewnienia skutecznego egzekwowania, zgodnie z dyrektywą 2012/34/UE organ regulacyjny, do którego kierowana jest skarga lub który prowadzi postępowanie z własnej inicjatywy, przekazuje odpowiednie informacje odpowiedzialnemu organowi regulacyjnemu w celu podjęcia przez ten organ działań dotyczących zainteresowanych stron (art. 57 ust. 5). Na wniosek organu regulacyjnego Komisja może uczestniczyć we wszystkich działaniach związanych ze współpracą i ułatwiać je (art. 57 ust. 7). Rozporządzenie 2010/913/UE w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy[4] (rozporządzenie w sprawie kolejowych korytarzy towarowych) określa szczegółowe wymogi w zakresie współpracy dla organów regulacyjnych w odniesieniu do monitorowania konkurencji w kolejowych korytarzach towarowych. Podobnie jak w przypadku przepisów dotyczących współpracy między organami regulacyjnymi określonych w dyrektywie 2012/34/UE, art. 20 rozporządzenia w sprawie kolejowych korytarzy towarowych obejmuje również mechanizmy obowiązkowych konsultacji i przepisy dotyczące dostarczania i przekazywania informacji na temat spraw dotyczących kolejowych korytarzy towarowych. Przepisy te mają szczególne znaczenie w kontekście monitorowania działań w ramach punktu kompleksowej obsługi[5] korytarza (np. rozpatrywanie wniosków o wstępnie ustalone trasy pociągów). Oprócz mechanizmów współpracy opisanych powyżej, dyrektywa 2012/34/UE określa szczególny obowiązek Komisji w zakresie wspierania wymiany informacji między członkami sieci organów regulacyjnych. W tym celu Komisja może opracować narzędzia elektroniczne (art. 57 ust. 1). Artykuł 57 ust. 8 dyrektywy 2012/34/UE wymaga, aby organy regulacyjne opracowały wspólne zasady i praktyki dotyczące podejmowania decyzji, i umożliwia Komisji przyjęcie aktów wykonawczych określających takie wspólne zasady i praktyki. Obowiązek ustanowienia organu regulacyjnego oraz uczestniczenia we współpracy organów regulacyjnych nie ma zastosowania do Cypru i Malty, tak długo jak na ich terytorium nie istnieje system kolei (art. 64 ust. 2). Zgodnie z art. 63 ust. 2 dyrektywy 2012/34/UE w świetle doświadczeń zdobytych w ramach sieci organów regulacyjnych Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie dotyczące współpracy organów regulacyjnych. Zgodnie z tym samym przepisem, Komisja, w razie potrzeby, proponuje środki uzupełniające, aby zapewnić bardziej zintegrowany nadzór regulacyjny nad europejskim rynkiem kolejowym, w szczególności w przypadku przewozów międzynarodowych. W tym celu, w stosownych przypadkach, rozważa się również środki ustawodawcze. Niniejszym Komisja przedkłada sprawozdanie wspomnianym instytucjom i organom w celu wypełnienia tego obowiązku. Niniejsze sprawozdanie pokazuje, że po wejściu w życie wersji przekształconej organy regulacyjne regularnie ze sobą współpracowały, głównie w odniesieniu do wymiany informacji na temat praktyki decyzyjnej oraz monitorowania rynku. Współpraca w konkretnych przypadkach była jednak nadal ograniczona, ponieważ tylko niewielka liczba spraw dotyczących połączeń międzynarodowych i wymagających konsultacji i wymiany informacji między organami regulacyjnymi została dotychczas zgłoszona organom regulacyjnym. W sprawozdaniu dokonano oceny rozwoju sytuacji oraz określono obszary, w których należy usprawnić współpracę między organami regulacyjnymi. 2. WSPÓŁPRACA ORGANÓW REGULACYJNYCH Chociaż termin transpozycji dyrektywy 2012/34/UE, w tym jej przepisów dotyczących odpowiedzialności i struktury organizacyjnej organów regulacyjnych, przypada dopiero na dzień 16 czerwca 2015 r., przepisy dotyczące współpracy organów regulacyjnych, które nie wymagają transpozycji, zostały wdrożone natychmiast po wejściu w życie tej dyrektywy. Sieć organów regulacyjnych Pierwsze spotkanie w ramach europejskiej sieci kolejowych organów regulacyjnych odbyło się w dniach 13 i 14 marca 2013 r. w Brukseli. Od momentu jej utworzenia, spotkania sieci odbywały się regularnie, tzn. trzy razy w roku, przy czym dwa spotkania odbywały się w Brukseli, a jedno w państwie członkowskim. Spotkania w marcu i listopadzie w 2013 i 2014 r. odbyły się w Brukseli. Gospodarzem spotkania w lipcu 2013 r. był francuski organ regulacyjny w Le Mans, a spotkania w lipcu 2014 r. niemiecki organ regulacyjny w Bonn. Z wyjątkiem Litwy i Irlandii[6], organy regulacyjne wszystkich państw członkowskich zobowiązanych do ustanowienia niezależnych organów regulacyjnych, regularnie uczestniczyły w spotkaniach sieci. Ponadto organy regulacyjne ze Szwajcarii, Norwegii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii uczestniczyły w spotkaniach jako obserwatorzy. Uwagi ogólne Z informacji wymienianych między organami regulacyjnymi w sieci wynika, że poziom aktywności poszczególnych organów regulacyjnych jest nadal bardzo zróżnicowany i zależy od wielu czynników, w tym wielkości kraju, liczby rozpatrywanych spraw i doświadczenia, zdolności administracyjnych i stopnia niezależności organu regulacyjnego. Niektóre organy regulacyjne mają już istotne doświadczenie (np. Austria, Dania, Francja, Niemcy, Niderlandy, Zjednoczone Królestwo), natomiast inne rozpatrywały jedynie niewiele spraw albo wcale (np. Finlandia, Grecja, Litwa, Luksemburg). W niektórych państwach członkowskich wynika to z niskiego poziomu konkurencji na rynkach krajowych, istnienia jedynie niewielkiej liczby potencjalnych skarżących lub ich braku, braków kadrowych w organach regulacyjnych, czy też braku wystarczającej niezależności organów regulacyjnych przy podejmowaniu decyzji. Ponadto zakres obowiązków powierzonych organom regulacyjnym nadal jest zróżnicowany w UE: w niektórych państwach członkowskich obejmuje już szeroki zakres dziedzin i uprawnień w zakresie egzekwowania przepisów, jak przewiduje dyrektywa 2012/34/UE, podczas gdy w innych państwach członkowskich jest wciąż ograniczony. Pomimo tych utrzymujących się różnic, dzielenie się najlepszymi praktykami i dyskusje w ramach sieci zachęciły mniej doświadczone organy regulacyjne do intensywniejszego korzystania ze swoich uprawnień zarówno w zakresie rozpatrywania skarg, jak i monitorowania sytuacji konkurencyjnej na rynku z własnej inicjatywy. Główne zagadnienia omawiane w ramach sieci Organy regulacyjne głównie wymieniały informacje na temat swoich funkcji, doświadczeń w podejmowaniu decyzji i ich egzekwowaniu, sytuacji na rynku oraz działań związanych z monitorowaniem i wdrażaniem prawa UE w poszczególnych państwach członkowskich. Omawiane tematy obejmowały dochodzenia i decyzje dotyczące w szczególności dostępu do infrastruktury kolejowej, obiektów infrastruktury usługowej oraz usług związanych z koleją i pobierania opłat. Dyskusje w ramach sieci pozwoliły na zidentyfikowanie obszarów, w których organy regulacyjne napotykały trudności w interpretacji i stosowaniu dyrektywy 2012/34/UE. Dotyczy to w szczególności obszarów, w których dyrektywa 2012/34/UE zmieniła lub uzupełniła istniejące ramy regulacyjne lub upoważniła Komisję do przyjmowania aktów wykonawczych w celu zharmonizowania wdrażania. Obejmują one weryfikację opłat za korzystanie z infrastruktury, w szczególności obliczanie kosztów bezpośrednich minimalnego pakietu dostępu (art. 31 ust. 3) oraz wprowadzanie podwyżek lub kwestie związane z prawami dostępu i pobieraniem opłat za korzystanie z obiektów infrastruktury usługowej (w szczególności opłat stacyjnych) i usługami związanymi z koleją. Rola Komisji Komisja ułatwiała współpracę między organami regulacyjnymi poprzez organizowanie i prowadzenie spotkań sieci. Podczas tych spotkań przedstawiciele Komisji wyjaśniali wnioski Komisji dotyczące polityki, przedstawiali wyroki Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczące transpozycji i wdrożenia pierwszego pakietu kolejowego oraz przedstawiali zalecenia dotyczące tego, w jaki sposób stosować przepisy dyrektywy 2012/34/UE. W celu uwzględnienia poglądów organów regulacyjnych Komisja informowała również sieć o różnych środkach wykonawczych na podstawie dyrektywy 2012/34/UE, dotyczących m.in.: · nowych kolejowych przewozów pasażerskich (badanie głównego celu usługi na podstawie art. 10 ust. 3 i równowagi ekonomicznej umowy o świadczenie usług publicznych na podstawie art. 11 ust. 2); · zasad obliczania kosztów, które są bezpośrednio ponoszone jako rezultat przejazdu pociągu (art. 31 ust. 3); · procedury i kryteriów dotyczących umów ramowych (art. 42 ust. 8); · monitorowania rynku kolejowego (art. 15 ust. 6); · różnicowania opłat za dostęp do infrastruktury, aby zachęcić do wyposażania pociągów w europejski system bezpiecznej kontroli jazdy pociągu (art. 32 ust. 4); · warunków stosowania opłat za koszty skutków hałasu (art. 31 ust. 5); · kryteriów dla wnioskodawców występujących z wnioskiem o przyznanie zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej (art. 41 ust. 3); · niektórych aspektów procedury przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym (art. 17 ust. 5); · procedury i kryteriów w odniesieniu do usług związanych z sektorem kolei (art. 13 ust. 9). Ponadto Komisja zorganizowała specjalne posiedzenia podgrup sieci i wspólne posiedzenia grupy roboczej, w których uczestniczyła sieć i komitet utworzony na podstawie art. 62 dyrektywy 2012/34/UE (SERAC) w celu szczegółowego omówienia treści niektórych środków wykonawczych z organami regulacyjnymi. Komisja ustanowiła również mechanizm mający na celu wspieranie członków sieci przy wymianie szczegółowych informacji na temat ich pracy, zasad oraz praktyk podejmowania decyzji, a także zagadnień dotyczących procedur i problemów z wykładnią transponowanego prawa Unii. Każdy organ regulacyjny wypełnia kwestionariusz trzy razy w roku przed posiedzeniami sieci. Kwestionariusze te są przekazywane wszystkim organom regulacyjnym, a główne kwestie zgłoszone w kwestionariuszach są omawiane na spotkaniach sieci. Współpraca w zakresie kolejowych korytarzy towarowych W kontekście tworzenia kolejowych korytarzy towarowych organy regulacyjne współpracowały ze sobą na rzecz opracowania systemów i uzgodnień roboczych w zakresie rozpatrywania spraw odnoszących się do kwestii dotyczących korytarzy, a zwłaszcza skarg dotyczących międzynarodowych wstępnie ustalonych tras przyznawanych przez punkty kompleksowej obsługi korytarza, zgodnie z art. 13 rozporządzenia w sprawie kolejowych korytarzy towarowych. Umowy o współpracy zawierane przez organy regulacyjne wzdłuż kolejowych korytarzy towarowych w celu spełnienia wymogów w zakresie współpracy zgodnie z art. 20 rozporządzenia w sprawie kolejowych korytarzy towarowych określają jeden organ regulacyjny odpowiedzialny za rozpatrywanie skarg na decyzje podjęte przez punkt kompleksowej obsługi korytarza. Umowy te zawierają również ustalenia dotyczące wymiany informacji i wzajemnej pomocy przy podejmowaniu decyzji w zakresie spraw związanych z korytarzami. W odniesieniu do kolejowych korytarzy towarowych „Ren–Alpy”, „Morze Północne–Morze Śródziemne”, „Atlantyk”, „Morze Śródziemne” i „Wschód/wschodnia część regionu Morza Śródziemnego” uruchomionych w listopadzie 2013 r., organy regulacyjne podpisały już takie umowy o współpracy[7]. Przygotowywane są umowy dla korytarzy „Skandynawia–Morze Śródziemne”, „Bałtyk-Adriatyk” i „Morze Północne-Morze Bałtyckie”, które zaczną funkcjonować dopiero w listopadzie 2015 r. Wiele organów regulacyjnych jest w stałym kontakcie ze swoimi odpowiednikami wzdłuż korytarza w celu wymiany informacji i omawiania zagadnień związanych z korytarzami, w tym monitorowania punktu kompleksowej obsługi korytarza, ram alokacji zdolności przepustowej oraz dokumentu informacyjnego dotyczącego korytarza lub w celu wspólnego badania wniosków o przydzielenie międzynarodowych wstępnie ustalonych tras przyznawanych przez punkty kompleksowej obsługi korytarza. W celu sprostania potrzebom współpracy w ramach różnych korytarzy i omówienia zagadnień będących przedmiotem wspólnego zainteresowania dla organów regulacyjnych poszczególnych korytarzy, regularne dyskusje na temat kolejowych korytarzy towarowych są prowadzone na spotkaniach sieci organów regulacyjnych i grupy roboczej SERAC, które są organizowane dwa razy w roku i na których spotykają się przedstawiciele organów regulacyjnych, państw członkowskich, zarządców infrastruktury i innych zainteresowanych stron. Omawiane zagadnienia obejmują: kwestie dotyczące oferty wstępnie ustalonych tras (np. możliwość uwzględnienia zdolności przepustowej terminali lub określenia elastycznych wstępnie ustalonych tras); opracowanie wspólnych ram przydzielania zdolności przepustowej dla wszystkich korytarzy; monitorowanie wydajności; plany wdrażania; podział obowiązków między punktem kompleksowej obsługi korytarza i krajowymi zarządcami infrastruktury; oraz obowiązki organów regulacyjnych. Dwustronna współpraca i konsultacje Do tej pory było jedynie kilka przypadków, w których organy regulacyjne podjęły współpracę w zakresie rozpatrywania skarg i postępowania z własnej inicjatywy oraz wymieniały informacje, jak przewiduje art. 57 ust. 3, 4 i 5 dyrektywy 2012/34/UE. Obejmowały one konsultacje w kontekście wykonywania testu równowagi ekonomicznej i zasady celowości dotyczącego wniosku o przydzielenie trasy dla międzynarodowych przewozów pasażerskich i wspólnych dochodzeń w sprawie przydzielania międzynarodowych tras kolejowych, prowadzonych przez organy regulacyjne sąsiednich państw członkowskich. Niezależnie od potrzeb w zakresie współpracy w poszczególnych przypadkach, niektóre organy regulacyjne organizowały spotkania dwustronne, aby omówić kwestie związane z wdrożeniem dyrektywy 2012/34/UE, organizacją, finansowaniem i uprawnieniami organów regulacyjnych, a także aby wymienić się doświadczeniami dotyczącymi procesu podejmowania decyzji. Inne formy współpracy Oprócz różnych form współpracy przewidzianych w dyrektywie 2012/34/UE organy regulacyjne 21 państw członkowskich i czterech państw trzecich współpracują również obecnie w ramach IRG-kolej („Niezależna Grupa Regulatorów – kolej”), która jest prywatną inicjatywą regulatorów i nie odgrywa żadnej oficjalnej roli na podstawie dyrektywy. Członkowie grupy wymieniali się informacjami na temat niektórych aspektów odnoszących się do ich obowiązków i opublikowali szereg dokumentów, w tym przegląd praktyk dotyczących pobierania opłat i sprawozdania z monitorowania rynku porównujące sytuację konkurencyjną na rynkach kolejowych w różnych państwach członkowskich. Opracowali również zestaw wspólnych wskaźników służących harmonizacji działań dotyczących monitorowania rynku[8]. 3. DALSZE DZIAŁANIA Analiza przedstawiona w niniejszym sprawozdaniu pokazuje, że organy regulacyjne ściśle ze sobą współpracowały za pośrednictwem sieci w niektórych obszarach, takich jak wymiana najlepszych praktyk i informacji na temat doświadczeń w zakresie podejmowania decyzji (zgodnie z art. 57 ust. 1 dyrektywy 2012/34/UE). Współpraca dotycząca konkretnych przypadków zgodnie z wymogami art. 57 ust. 2-6 miała jednak miejsce jedynie w niewielkiej liczbie spraw. Jeden z powodów jest taki, że bardzo niewiele przypadków o wymiarze transgranicznym, takich jak skargi dotyczące międzynarodowych tras pociągów, zostało przedstawionych organom regulacyjnym. Jest to związane z wciąż ograniczoną liczbą podmiotów wnioskujących o międzynarodowe trasy pociągów, ze względu na to, że znaczna liczba międzynarodowych przewozów kolejowych jest wciąż wykonywana we współpracy krajowych przedsiębiorstw kolejowych. Oczekiwany jest wzrost liczby spraw o wymiarze transgranicznym, wymagających ściślejszej współpracy między organami regulacyjnymi w wyniku ustanowienia kolejowych korytarzy towarowych, które zostały uruchomione pod koniec 2013 r., a przydział międzynarodowych wstępnie ustalonych tras zaczął być dokonywany przez punkt kompleksowej obsługi korytarza po raz pierwszy w 2014 r., w następstwie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego. W ostatnim czasie rozwój sytuacji na poziomie kolejowych korytarzy towarowych pokazuje, że wnioskodawcy coraz częściej wnioskują o przyznanie zdolności przepustowej w różnych korytarzach; wynika z tego, że istnieje rosnąca potrzeba współpracy organów regulacyjnych nie tylko wzdłuż jednego korytarza, ale również w odniesieniu do różnych korytarzy, np. przy monitorowaniu decyzji w sprawie przydzielania tras przez punkty kompleksowej obsługi różnych korytarzy. Analizując poziom współpracy między organami regulacyjnymi oraz skuteczność powiązanych przepisów na podstawie dyrektywy 2012/34/UE, należy również zwrócić uwagę na fakt, że w okresie transpozycji tej dyrektywy (termin: 16 czerwca 2015 r.), ramy prawne w państwach członkowskich były zróżnicowane w odniesieniu do zakresu odpowiedzialności organów regulacyjnych oraz postępów we wdrażaniu prawa Unii w takich obszarach, jak np. pobieranie opłat lub dostęp do obiektów infrastruktury usługowej. Po transpozycji dyrektywy 2012/34/UE i powierzeniu szerokiego zakresu odpowiedzialności określonego w art. 56 wszystkim organom regulacyjnym, przewiduje się wzrost poziomu aktywności wielu organów regulacyjnych. Akty wykonawcze (które zostaną) przyjęte na podstawie tej dyrektywy stworzą zharmonizowane zasady w kluczowych obszarach, w których stwierdzone zostały trudności we wdrażaniu dyrektywy, również na poziomie sieci organów regulacyjnych. Większa harmonizacja ram prawnych we wszystkich państwach członkowskich oraz harmonizacja zakresu odpowiedzialności organów regulacyjnych powinny również ułatwiać opracowywanie przez organy regulacyjne wspólnych zasad i praktyk w zakresie podejmowania decyzji, zgodnie z wymogami art. 57 ust. 8 dyrektywy 2012/34/UE. Akty wykonawcze określające takie wspólne zasady i praktyki powinny przyczynić się do dalszej harmonizacji wdrażania tej dyrektywy w poszczególnych państwach członkowskich i zapewnić spójność procesu podejmowania decyzji przez organy regulacyjne w obszarach takich jak kwestie opłat inne niż metody obliczania kosztów bezpośrednich, które stosuje się w odniesieniu do minimalnego pakietu dostępu. Komisja pracuje obecnie nad aplikacją („narzędziem elektronicznym”), która umożliwi organom regulacyjnym wymianę informacji na temat decyzji, spraw w toku i innych kwestii związanych z ich funkcjami na forum elektronicznym i ułatwi koordynację (jak przewidziano w art. 57 ust. 1 dyrektywy 2012/34/UE). Aplikacja ta powinna zostać udostępniona organom regulacyjnym w 2015 r. Oczekuje się, że regularna współpraca i wymiana najlepszych praktyk w ramach sieci organów regulacyjnych przyczyni się również do rozwoju ram dla wymiany informacji i współpracy z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa i organami wydającymi licencje, która jest obowiązkowa dla wszystkich organów regulacyjnych zgodnie z art. 56 ust. 3 dyrektywy 2012/34/UE. W obszarze monitorowania rynku występuje pewne nakładanie się na siebie zobowiązań sprawozdawczych Komisji wynikających z dyrektywy i działalności organów regulacyjnych w zakresie monitorowania, w szczególności w ramach „IRG kolej”. Zacieśnienie współpracy między organami regulacyjnymi a Komisją w tej dziedzinie może przyczynić się do zbliżenia podejść i ułatwić harmonizację sprawozdawczości i monitorowania. Obejmuje to prace nad dostosowaniem definicji, wspólnych wskaźników i współpracę w zakresie gromadzenia danych. 4. WNIOSKI Zgodnie z art. 63 ust. 2 dyrektywy 2012/34/UE Komisja, w razie potrzeby, proponuje środki uzupełniające, aby zapewnić bardziej zintegrowany nadzór regulacyjny nad europejskim rynkiem kolejowym, w szczególności w przypadku przewozów międzynarodowych. W swojej rezolucji ustawodawczej z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2012/34/UE[9] Parlament Europejski przyjął poprawkę do art. 57 dyrektywy, wymagającą od Komisji przyjęcia wniosku legislacyjnego, który ma zastąpić sieć organów regulacyjnych europejskim organem regulacyjnym zajmującym się kwestiami transgranicznymi i odwołaniami od decyzji krajowych organów regulacyjnych do dnia 31 grudnia 2019 r. Analiza przedstawiona w niniejszym sprawozdaniu pokazuje, że organy regulacyjne ściśle współpracowały ze sobą w zakresie dzielenia się informacjami na temat swojej działalności, najlepszych praktyk i podejmowania decyzji, w szczególności w ramach europejskiej sieci organów regulacyjnych, a w niektórych przypadkach z własnej inicjatywy. Jednocześnie istnieje wiele dziedzin, w których koordynacja między organami regulacyjnymi wymaga dalszego ulepszenia. Obecne ramy prawne umożliwiają poprawę sytuacji na wiele sposobów, takich jak przyjęcie aktów wykonawczych określających wspólne zasady podejmowania decyzji i praktyk lub opracowanie elektronicznego narzędzia wymiany informacji oraz dyskusje w sprawach prowadzonych przez organy regulacyjne. Ponieważ jak do tej pory liczba spraw o wymiarze transgranicznym przedstawiona organom regulacyjnym jest ograniczona, nie ma jeszcze wystarczających dowodów świadczących o skuteczności istniejących uzgodnień dotyczących współpracy określonych przez organy regulacyjne i przepisy art. 57 dyrektywy 2012/34/UE. Ostatnie wydarzenia, w szczególności na poziomie korytarzy, na którym to coraz więcej tras przebiega przez kilka korytarzy, wskazują jednak, że konieczny może być bardziej zintegrowany i skuteczny nadzór regulacyjny w miarę dalszego rozwoju kolejowych korytarzy towarowych oraz jednolitego europejskiego obszaru kolejowego. Komisja będzie zatem nadal monitorować rozwój wydarzeń w odniesieniu do współpracy między organami regulacyjnymi i, w stosownych przypadkach, oceni konieczność wprowadzenia środków w celu wzmocnienia zintegrowanego nadzoru regulacyjnego. [1] Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 32. [2] Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75 z 15.3.2001, s. 29). [3] Artykuł 11 ust. 4, art. 12 ust. 5, art. 13 ust. 9 i art. 42 ust. 8 dyrektywy 2012/34/UE wymagają, by akty wykonawcze opierały się na doświadczeniach organów regulacyjnych i działalności sieci. [4] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 913/2010 z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy (Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 22). [5] Artykuł 13 rozporządzenia (UE) nr 913/2010 wymaga, aby dla każdego kolejowego korytarza towarowego wyznaczono lub utworzono wspólny organ dla wnioskodawców do składania wniosków i uzyskiwania odpowiedzi – w jednym miejscu i w ramach jednej operacji – w sprawie zdolności przepustowej infrastruktury dla pociągów towarowych przekraczających co najmniej jedną granicę w jednym korytarzu towarowym. Organ ten zwany jest „punktem kompleksowej obsługi”. [6] Irlandii przyznano zwolnienie z obowiązku ustanowienia niezależnego organu regulacyjnego do dnia 15 marca 2013 r. na podstawie art. 59 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2012/34/UE. Mimo, że to odstępstwo nie zostało przedłużone, Irlandia nie uczestniczyła jeszcze we współpracy między organami regulacyjnymi, jak jest to wymagane zgodnie z art. 57 dyrektywy 2012/34/UE. [7] Wspomniane umowy o współpracy zostały opublikowane pod następującymi adresami http://bit.ly/1vX0wSH (KKT Ren–Alpy), http://bit.ly/1Lbkqec (KKT Morze Północne–Morze Śródziemne), http://bit.ly/17gsg9p (KKT Atlantyk), http://bit.ly/1AFQyXK (KKT Morze Śródziemne) oraz http://bit.ly/1AQOBYF (KKT Wschód/wschodnia część regionu Morza Śródziemnego). [8] Dalsze informacje na temat tych dokumentów można znaleźć na stronie internetowej http://www.irg-rail.eu/public-documents/. [9] Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego w odniesieniu do otwarcia rynku krajowych kolejowych przewozów pasażerskich oraz zarządzania infrastrukturą kolejową (COM(2013)0029).