P6_TA(2006)0094

Gwarantowane tradycyjne specjalności — produkty rolne i środki spożywcze *

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie gwarantowanych tradycyjnych specjalności — produktów rolnych i środków spożywczych (COM(2005)0694 — C6-0026/2006 — 2005/0270(CNS))

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

- uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2005)0694) [1],

- uwzględniając art. 37 Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0026/2006),

- uwzględniając art. 51 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A6-0033/2006),

1. zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2. zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE;

3. zwraca się do Rady, jeśli ta uznałaby za stosowne oddalić się od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

4. zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli ta uznałaby za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Poprawka 1

Punkt 7 preambuły

7. Produkty rolne i środki spożywcze podlegają, w odniesieniu do ich etykietowania, ogólnym zasadom ustanowionym we Wspólnocie, w szczególności dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych. Jednakże, ze względu na ich specyficzny charakter, należy przyjąć szczególne przepisy uzupełniające w odniesieniu do gwarantowanych tradycyjnych specjalności. Aby identyfikacja gwarantowanych tradycyjnych specjalności wyprodukowanych na terenie Wspólnoty była łatwiejsza i szybsza, używanie na etykietach zapisów i symboli wspólnotowych, o których mowa, powinno być obowiązkowe przewidując jednak rozsądny termin, który umożliwiłby dostosowanie się podmiotów do tego wymogu.

7. Produkty rolne i środki spożywcze podlegają, w odniesieniu do ich etykietowania, ogólnym zasadom ustanowionym we Wspólnocie, w szczególności dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych. Jednakże, ze względu na ich specyficzny charakter, należy przyjąć szczególne przepisy uzupełniające w odniesieniu do gwarantowanych tradycyjnych specjalności. Aby identyfikacja gwarantowanych tradycyjnych specjalności wyprodukowanych na terenie Wspólnoty była łatwiejsza i szybsza, używanie na etykietach zapisów i specjalnego symbolu wspólnotowego kojarzonego z gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami powinno być obowiązkowe przewidując jednak rozsądny termin, który umożliwiłby dostosowanie się podmiotów do tego wymogu.

Poprawka 2

Punkt 7 a preambuły (nowy)

(7a) W związku z rozszerzeniem zakresu zastosowania niniejszego rozporządzenia na produkty pochodzące z państw trzecich oraz w celu ochrony konsumenta przed ryzykiem pomylenia symbolu wspólnotowego z miejscem pochodzenia produktu, konieczne jest wskazanie na etykietach miejsca pochodzenia i przetworzenia produktu rolnego lub środka spożywczego wprowadzonego do obrotu z odniesieniem do gwarantowanej tradycyjnej specjalności.

Poprawka 3

Artykuł 2 ustęp 1 litera b)

b) "tradycyjny" oznacza, dowiedzione użycie na rynku wspólnotowym przynajmniej od okresu równego okresowi zwykle przypisywanemu jednemu pokoleniu człowieka;

b) "tradycyjny" oznacza produkt posiadający dowiedzione specyficzne cechy, które odróżniają go od podobnych mu produktów należących do tej samej kategorii oraz używany na rynku już przed drugą wojną światową;

Poprawka 4

Artykuł 3 akapit pierwszy

Poprawka 5

Artykuł 3 akapit drugi a (nowy)

Poprawka 6

Artykuł 7 ustęp 3 litera d a) (nowa)

da) wszelkie inne informacje, które Państwo Członkowskie, opierając się na odpowiednio uzasadnionych podstawach, uzna za konieczne.

Poprawka 7

Artykuł 7 ustęp 5 akapit pierwszy

5. Państwo Członkowskie, podczas rozpatrywania wniosku określonego w ust. 4 akapit drugi, organizuje procedurę sprzeciwu na poziomie krajowym, zapewniając odpowiednią publikację wspomnianego wniosku i przewidując rozsądny termin, w czasie którego każdy podmiot w uzasadniony sposób zainteresowany i mający siedzibę na jego terytorium może zgłosić swój sprzeciw wobec wniosku.

5. Państwo Członkowskie, podczas rozpatrywania wniosku określonego w ust. 4 akapit drugi, organizuje procedurę sprzeciwu na poziomie krajowym, zapewniając odpowiednią publikację wspomnianego wniosku i ustanawiając termin 3 miesięcy, w czasie którego każdy podmiot w uzasadniony sposób zainteresowany i mający siedzibę na jego terytorium może zgłosić swój sprzeciw wobec wniosku.

Poprawka 17

Artykuł 7 ustęp 7 akapit 1 a (nowy)

Poprawka 8

Artykuł 8 ustęp 1 akapit pierwszy

1. Komisja rozpatruje wniosek w celu sprawdzenia, czy jest on uzasadniony i czy spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia.

1. W terminie czterech miesięcy Komisja rozpatruje wniosek w celu sprawdzenia, czy jest on uzasadniony i czy spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia.

Poprawka 9

Artykuł 8 ustęp 2 akapit pierwszy

2. Jeżeli warunki niniejszego rozporządzenia wydają się być spełnione, Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opis produktu określony w art. 6 i informacje dotyczące grupy składającej wniosek oraz struktury lub struktur kontrolnych określonych w art. 15.

2. Jeżeli warunki niniejszego rozporządzenia wydają się być spełnione, oraz w terminie nieprzekraczającym sześciu miesięcy od daty otrzymania wniosku określonego w art. 7 ust. 6, Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opis produktu określony w art. 6 i informacje dotyczące grupy składającej wniosek oraz struktury lub struktur kontrolnych określonych w art. 15.

Poprawka 10

Artykuł 9 ustęp 4 akapit drugi

Poprawka 11

Artykuł 12 ustęp 2

2. W przypadku odwołania się do gwarantowanej tradycyjnej specjalności na etykiecie produktu rolnego lub środka spożywczego otrzymanego na terytorium Wspólnoty, zarejestrowana nazwa, zapis "gwarantowanej tradycyjnej specjalności" lub jej skrót "TSG" oraz symbol wspólnotowy, który jej odpowiada muszą się na niej znajdować.

2. W przypadku odwołania się do gwarantowanej tradycyjnej specjalności na etykiecie produktu rolnego lub środka spożywczego otrzymanego na terytorium Wspólnoty, zarejestrowana nazwa, zapis "gwarantowanej tradycyjnej specjalności" lub jej skrót "TSG" oraz specjalny symbol wspólnotowy z nią kojarzony muszą się na niej znajdować.

Poprawka 12

Artykuł 12 ustęp 3 a (nowy)

3a. Miejsce pochodzenia i przetworzenia każdego produktu rolnego lub środka spożywczego wprowadzonego do obrotu ze wspólnotowym świadectwem specyficznego charakteru zgodnie z niniejszym rozporządzeniem musi być jasno i wyraźnie wskazane przy etykietowaniu.

Poprawka 13

Artykuł 15 ustęp 2 akapit pierwszy a (nowy)

Poprawka 14

Artykuł 15 ustęp 3

3. Publiczne lub prywatne organy kontrolne, o których mowa w ust. 1 muszą być upoważnione do zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia, łącznie z, tam gdzie to stosowne, nakładaniem sankcji, jeżeli stwierdzą, że produkt rolny lub środek spożywczy objęty gwarantowaną tradycyjną specjalnością nie odpowiada wymogom opisu produktu.

3. Państwowe organy kontrolne, o których mowa w ust. 1 muszą być upoważnione do zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia, łącznie z, tam gdzie to stosowne, nakładaniem sankcji, jeżeli stwierdzą, że produkt rolny lub środek spożywczy objęty gwarantowaną tradycyjną specjalnością nie odpowiada wymogom opisu produktu.

Poprawka 15

Artykuł 17 ustęp 2 a (nowy)

2a. Jeśli przetworzony produkt zawiera produkt rolny lub środek spożywczy zarejestrowany zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, używanie odpowiedniego zapisu na etykiecie przetworzonego produktu podlega właściwemu upoważnieniu wydanemu przez grupę, która otrzymała uznanie.

Poprawka 16

Artykuł 18 ustęp 3

3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

[1] Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.

--------------------------------------------------