ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

odrzuca wykorzystywanie przez Maroko kontroli granicznej i migracji, a w szczególności małoletnich bez opieki, do wywierania nacisku politycznego na jedno z państw członkowskich UE; w szczególności ubolewa nad udziałem dzieci, małoletnich bez opieki i rodzin w masowym przekraczaniu granicy z Maroka do hiszpańskiej Ceuty, co stwarza wyraźne zagrożenie dla ich życia i bezpieczeństwa; wyraża ubolewanie z powodu pogłębienia się kryzysu politycznego i dyplomatycznego, który nie powinien osłabić ani strategicznych, wielowymiarowych i uprzywilejowanych stosunków sąsiedzkich między Królestwem Marokańskim a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, ani długotrwałej, opartej na zaufaniu współpracy w dziedzinie walki z terroryzmem, handlu ludźmi i narkotykami, polityki migracyjnej i handlowej; uważa, że dwustronne spory między bliskimi partnerami należy rozwiązywać w drodze dialogu dyplomatycznego; wzywa do złagodzenia niedawnych napięć oraz do powrotu do konstruktywnego i wiarygodnego partnerstwa UE-Maroko; ponownie wyraża swoje poparcie dla dalszego rozwijania tych stosunków opartych na wzajemnym zaufaniu i szacunku; w związku z tym wzywa Maroko, aby przestrzegało swojego wieloletniego zobowiązania do zacieśnienia współpracy w zakresie zarządzania granicami i mobilności migracyjnej w duchu współpracy i dialogu; podkreśla znaczenie wzmocnienia partnerstwa UE-Maroko, które powinno uwzględniać potrzeby obu partnerów w sposób wyważony i na równych zasadach;
4.

podkreśla konieczność niedopuszczenia do tego, by ziścił się scenariusz „upadłego państwa”, i ponawia swoje zaangażowanie w proces pokojowy prowadzony pod przewodnictwem Afganistanu i pozostający w jego gestii oraz w odbudowę pokonfliktową jako jedyną wiarygodną drogę do powszechnego i długotrwałego pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju; podkreśla, że jest to ważniejsze niż kiedykolwiek wcześniej, ponieważ termin wycofania wojsk USA i NATO zbliża się wielkimi krokami; wzywa Radę, Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) i Komisję, aby jak najszybciej opracowały i przedstawiły Parlamentowi kompleksową strategię przyszłej współpracy z Afganistanem po wycofaniu oddziałów sojuszników NATO, i apeluje do UE, jej państw członkowskich, NATO i USA, aby aktywnie dążyły do tego celu;
2.

wzywa do przedłużenia obecnego podstawowego finansowania Euranet Plus w formie przejściowej umowy o dotację na co najmniej dwa lata, aby umożliwić sieci opracowanie długoterminowego planu strategicznego w celu dalszego jej rozwoju do końca 2027 r., z myślą o zwiększeniu liczby członków oraz zasięgu geograficznego i językowego, przygotowaniu się do przejścia na technologię cyfrową oraz inwestowaniu w dalsze ulepszanie produktów i usług; domaga się, by Dyrekcje Generalne Komisji: ds. Sieci Komunikacyjnych, Treści i Technologii (DG CONNECT) oraz ds. Budżetu (DG BUDG) utworzyły międzyinstytucjonalną grupę roboczą z udziałem Euranet Plus i komisji CULT w celu znalezienia odpowiednich rozwiązań technicznych służących wdrożeniu wieloletnich ram operacyjnych; podkreśla, że takie środki przejściowe pozwolą organizacji przygotować się do konkurencyjnego, wieloletniego procesu, który mógłby się rozpocząć w 2024 r.; podkreśla, że takie podejście przyniesie największą wartość dodaną pod względem zrównoważonego charakteru, skuteczności i należytego wykorzystania publicznych środków UE w przeciwieństwie do procedur krótkoterminowych, które nie tylko zmuszają beneficjentów do funkcjonowania przy minimum środków finansowych, ale są także bardziej kosztowne pod względem administracyjnym;
14.

podkreśla, że system GSP Plus zaoferowany Sri Lance wniósł znaczny wkład w gospodarkę kraju – wartość eksportu do UE wzrosła do 2,3 mld EUR, a UE stała się drugim co do wielkości rynkiem eksportowym Sri Lanki; zwraca uwagę na bieżące monitorowanie kwalifikowalności Sri Lanki do statusu GSP Plus i podkreśla, że utrzymanie preferencji handlowych GSP Plus nie jest automatyczne; wzywa Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ), aby należycie uwzględniły bieżące wydarzenia podczas przeglądu kwalifikowalności Sri Lanki do uzyskania statusu GSP Plus; wzywa Komisję i ESDZ, aby wykorzystały status GSP Plus jako narzędzie dźwigni, aby wymóc na Sri Lance postępy w realizacji zobowiązań w zakresie praw człowieka, oraz zażądały uchylenia lub zastąpienia ustawy o zapobieganiu terroryzmowi, uważnie sprawdziły, czy istnieją wystarczające powody do wszczęcia w ostateczności procedury tymczasowego wycofania tego statusu i wynikających z niego korzyści, a także jak najszybciej przedstawiły Parlamentowi sprawozdanie w tej sprawie;
53.

zaleca, w stosownych przypadkach, przyjęcie nowego podejścia do systemów kształcenia i szkolenia w państwach członkowskich, między innymi poprzez przygotowanie ścieżek edukacyjnych do zawodów, które mogą być wykonywane w systemie pracy zdalnej, w połączeniu ze strategiami zapobiegania trwałemu drenażowi mózgów z regionów „wysyłających”; nalega na wykorzystanie lokalnych i regionalnych atutów, a także na rozwój lokalnej infrastruktury gospodarczej i społecznej oraz rozwiązań dostosowanych do lokalnej specyfiki, nie tylko w celu zapobiegania drenażowi mózgów, lecz także odwrócenia tego zjawiska; jest zdania, że kształcenie i szkolenie zawodowe, w tym mobilność pracowników, może stanowić skuteczny sposób na dzielenie się umiejętnościami i doświadczeniem zawodowym, zwiększenie zestawu umiejętności pracowników oraz wzmocnienie ich odporności na dynamikę rynku pracy, przyczyniając się do zapobiegania drenażowi mózgów; zachęca władze regionalne i lokalne do ułatwienia dostępu do kształcenia dualnego w celu usprawnienia przejścia z kształcenia do zatrudnienia; rozważa ponadto promowanie ogólnoeuropejskich „strategii diaspor”, aby zachęcić do powrotu osoby, które opuściły swoje okolice, by zamieszkać w bardziej atrakcyjnym regionie, ze szczególnym uwzględnieniem studentów z sektora rolnictwa i gospodarki wiejskiej, których należy zachęcić do powrotu do swojego regionu po ukończeniu studiów, tak aby przyczyniali się do rentowności własnych regionów wysyłających;
103.

z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EBI pracuje obecnie nad określeniem wytycznych dotyczących dostosowania kontrahentów do celów klimatycznych; wzywa EBI do opracowania ambitnego planu działania w celu stworzenia ram dotyczących dostosowania kontrahentów do celów klimatycznych, a także do zadbania o to, by wytyczne zapewniły większą przejrzystość i ściślejszą kontrolę due diligence nad jego partnerami i ich kwalifikowalnością do wykorzystywania funduszy gwarantowanych przez EBI na ściśle określonych warunkach, obejmujących kryteria etyczne, społeczne i środowiskowe, a także kryteria dotyczące uczciwości; podkreśla, że ramy te powinny również nakładać na wszystkich pośredników finansowych i klientów korporacyjnych wymóg jak najszybszego (najpóźniej do 2025 r.) wprowadzenia perspektywicznego planu dekarbonizacji dostosowanego do porozumienia paryskiego i wykorzystującego naukowo określane cele emisyjne, przy czym EBI może oferować pomoc techniczną przy opracowywaniu takich planów dekarbonizacji;
A.

mając na uwadze, że 24 kwietnia 2016 r. irańskie siły bezpieczeństwa aresztowały obywatela Szwecji i Iranu dr. Ahmadrezę Dżalalego, który specjalizuje się w ratownictwie medycznym i jest naukowcem na belgijskim Wolnym Uniwersytecie w Brukseli (Vrije Universiteit Brussel) i włoskim Uniwersytecie Piemontu Wschodniego (Università del Piemonte Orientale); mając na uwadze, że w październiku 2017 r. wydano na niego wyrok śmierci pod fałszywym zarzutem szpiegostwa, po rażąco nierzetelnym procesie, na podstawie zeznań wymuszonych torturami; mając na uwadze, że 17 czerwca 2018 r. irański Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok; mając na uwadze, że w liście napisanym w więzieniu Evin w Teheranie oświadczył, że został uwięziony podczas podróży do Iranu za odmowę szpiegostwa w instytucjach europejskich; mając na uwadze, że 24 listopada 2020 r. prokuratura poinformowała go, że wkrótce zostanie stracony, następnie przetrzymywano go w izolatce przez ponad 100 dni do kwietnia 2021 r., po czym przeniesiono go do jednego ze skrzydeł ogólnych budynku więzienia; mając na uwadze, że odmówiono mu wizyt i rozmów telefonicznych z rodziną w Szwecji; mając na uwadze, że po jego przeniesieniu do ogólnego skrzydła wyroku śmierci nie złagodzono; mając na uwadze, że w ciągu ostatnich siedmiu miesięcy miał on tylko nieregularny kontakt ze swoim adwokatem, a wcześniej w ogóle nie miał takiego kontaktu;
4.

ponownie potępia stosowanie kary śmierci, niezależnie od przypadku i okoliczności; wzywa Arabię Saudyjską, aby do czasu zniesienia kary śmierci wprowadziła moratorium na jej wykonywanie oraz by przeprowadziła niezależny przegląd wszystkich spraw w systemie sądownictwa karnego dotyczących kary śmierci za przestępstwa popełnione przez nieletnich, oparte na zeznaniach wymuszonych torturami lub w przypadkach, w których nie przeprowadzono rzetelnego procesu sądowego, a także by opublikowała wyniki przeglądu; wzywa do międzynarodowego i krajowego dialogu na temat utrzymujących się przeszkód w zniesieniu kary śmierci dla wszystkich nieletnich przestępców, który będzie wstępem do całkowitego zniesienia kary śmierci w Arabii Saudyjskiej;
zwraca się do Rady i państw członkowskich o szybkie rozszerzenie wykazu osób i podmiotów podlegających sankcjom, w tym o objęcie nim prezydenta i wiceprezydent Nikaragui oraz ich najbliższego otoczenia, zwracając szczególną uwagę na to, by nie szkodzić ludności Nikaragui; podkreśla potrzebę utrzymania pomocy UE dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego, obrońców praw człowieka i ludności Nikaragui za pośrednictwem m.in. unijnych programów pomocy rozwojowej i humanitarnej i zapewnienia, by docierała ona do rzeczywistych beneficjentów, a nie do rządu i władz, aby złagodzić skutki COVID-19 i obecne represje rządowe oraz nie pozwolić na to, by obecny kryzys przekształcił się w kryzys humanitarny; przypomina, że w świetle umowy o stowarzyszeniu między UE a Ameryką Środkową Nikaragua musi przestrzegać zasad praworządności, demokracji i praw człowieka oraz je ugruntować, i po raz kolejny domaga się, aby w zaistniałych okolicznościach uruchomiono klauzulę demokratyczną przewidzianą w układzie o stowarzyszeniu;
5.

podkreśla znaczenie EIO jako jedynego narzędzia uczestnictwa na szczeblu UE, które może doprowadzić do stanowienia prawa; wzywa do wzmocnienia odpowiedzi przez przyjmowanie rezolucji Parlamentu w związku z każdą udaną europejską inicjatywą obywatelską; zauważa, że Komisja musi w pełni wywiązać się ze swojego prawnego obowiązku podania wystarczającego uzasadnienia, dlaczego podjęła działania bądź nie podjęła działań w sprawie EIO, oraz uważa, że taka komunikacja musi być bardziej wyczerpująca, by obywatele mogli uzyskać dokładny obraz tego, czego należy się spodziewać po zaangażowaniu w europejską inicjatywę obywatelską lub po jej zainicjowaniu; ubolewa, że Komisja nie podjęła działań następczych w drodze środków ustawodawczych w związku z udanymi europejskimi inicjatywami obywatelskimi; uważa, że zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) 2019/788 w przypadku gdy Komisja w wyznaczonych terminach nie poda swoich zamiarów do wiadomości publicznej lub w komunikacie stwierdza, że nie zamierza podejmować działań w związku z EIO, która spełniła wymogi proceduralne i jest zgodna z Traktatami, w szczególności z podstawowymi wartościami Unii zapisanymi w art. 2 TUE, Parlament może zdecydować – zgodnie z art. 222 Regulaminu – o podjęciu działań następczych w związku z EIO i sporządzić sprawozdanie z własnej inicjatywy w kwestiach ustawodawczych (INL); wzywa Komisję, by przyjęła na siebie zobowiązanie do przedłożenia wniosku ustawodawczego po przyjęciu takiego INL przez Parlament; w związku z tym proponuje zmianę obowiązującej umowy ramowej między Parlamentem a Komisją; apeluje o zmianę rozporządzenia w sprawie EIO, aby zachęcić Komisję do przedłożenia wniosku ustawodawczego w przypadku EIO spełniającej odpowiednie wymogi;
19.

ponownie stwierdza, jak ważne jest zagwarantowanie konstruktywnego i włączającego udziału nastolatków i młodych ludzi na wszystkich etapach podejmowania decyzji; uważa, że globalne zobowiązanie z Nairobi powinno obejmować silny nacisk na młodsze nastolatki i edukację seksualną w ramach działań mających zaradzić problemowi ciąży u nastolatek, będącej jedną z głównych przyczyn umieralności okołoporodowej matek; dostrzega, że uwzględniająca aspekt płci i oparta na życiowych umiejętnościach kompleksowa edukacja seksualna, dostosowana odpowiednio do zmieniających się zdolności, jest niezbędna do tego, by nastolatki i młodzież umieli uchronić się przed nieplanowaną ciążą i zakażeniami przenoszonymi drogą płciową, w tym HIV i AIDS, oraz by upowszechniać takie wartości jak tolerancja, wzajemny szacunek, zgoda i brak przemocy w związkach oraz planowanie własnego życia;
73.

z zadowoleniem przyjmuje wysiłki Komisji prowadzące do bardziej strategicznych inwestycji na Bałkanach Zachodnich w drodze specjalnego planu gospodarczo-inwestycyjnego i uznaje jego znaczenie dla wzmocnienia współpracy regionalnej i transgranicznej; podkreśla, że inwestycje w ramach planu gospodarczo-inwestycyjnego muszą być zgodne z celami porozumienia paryskiego i unijnymi celami klimatycznymi oraz przewidywać oceny ex ante oddziaływania na środowisko; dostrzega potencjał planu gospodarczo-inwestycyjnego, który może przyczynić się do ułatwienia rozwoju społecznego i długoterminowej odbudowy po pandemii, oraz podkreśla potrzebę zapewnienia, by fundusze unijne obejmowały zarówno zachęty, jak i warunki, oraz skutecznie przyczyniały się do wzmocnienia demokracji, dobrych rządów, praworządności i praw podstawowych wszystkich ludzi w BiH;
46.

podkreśla, że z powodu pandemii COVID-19 bardzo wielu uczniów straciło miesiące nauki szkolnej, co stanowi istotny krok wstecz w działaniach w sektorze edukacji, zwłaszcza w odniesieniu do edukacji kobiet, dziewcząt i przesiedleńców; wzywa rządy, by wprowadzały zamykanie szkół jedynie jako środek ostateczny w walce z pandemią; popiera kontynuowanie i priorytetowe traktowanie inwestycji w edukację w kontekście sytuacji nadzwyczajnych i pomocy humanitarnej; apeluje o utrzymanie edukacji jako priorytetu wydatków w polityce rozwojowej UE oraz o należyte uwzględnienie społecznej i kulturowej funkcji szkół; w tym kontekście wzywa rządy do priorytetowego traktowania wsparcia dla najbardziej marginalizowanych dzieci i ich rodzin, ponieważ nierówności gospodarcze i społeczne są silnie powiązane z wczesnym kończeniem nauki i słabymi wynikami od wczesnego dzieciństwa, co ogranicza szanse na znalezienie zatrudnienia w życiu dorosłym; podkreśla, że wskutek pandemii najdotkliwiej cierpią dzieci z grup największego ryzyka, zwłaszcza dzieci z niepełnosprawnościami i żyjące na obszarach dotkniętych konfliktami; zaleca, aby UE wspierała działania UNICEF, a kraje UE dzieliły się pomysłami na kontynuowanie nauczania nawet w czasach kryzysu, i zwraca się do UE i jej państw członkowskich o wykorzystanie potencjału nauki zdalnej (aplikacje offline, radio, telewizja, materiały drukowane) i cyfrowej w swoich międzynarodowych programach wsparcia, tak by żadne dziecko nie zostało pozbawione możliwości nauki; popiera w związku z tym otwarty, bezpieczny i przystępny cenowo dostęp do internetu (w tym danych mobilnych) oraz równy dostęp do technologii cyfrowych, a także ich wykorzystanie i tworzenie, mając na uwadze niwelowanie przepaści cyfrowych, w tym przepaści cyfrowej między kobietami a mężczyznami oraz pokoleniowej przepaści cyfrowej, a także uwzględnienie osób defaworyzowanych lub marginalizowanych w wyniku transformacji cyfrowej;
13.

podkreśla znaczenie udziału parlamentów narodowych w procesie stanowienia prawa na szczeblu UE; zauważa, że chociaż liczba uzasadnionych opinii otrzymanych od parlamentów narodowych nadal spadała w latach 2017–2019, przy czym w 2019 r. nie przedłożono żadnych uzasadnionych opinii, liczba opinii przedłożonych Komisji i uwag przekazanych do Parlamentu Europejskiego, w tym dotyczących inicjatyw nieustawodawczych, utrzymuje się na wysokim poziomie, co świadczy o pozytywnym i przyszłościowym zaangażowaniu parlamentów narodowych w cykl polityki UE; zauważa, że niektóre z tych uwag koncentrowały się na ważnych kwestiach instytucjonalnych, takich jak dokończenie budowy unii gospodarczej i walutowej (UGW) oraz uruchomienie klauzul pomostowych; zauważa, że w odniesieniu do żadnego wniosku nie złożono więcej niż cztery uzasadnione opinie; przypomina, że Traktaty określają rolę współpracy międzyparlamentarnej i powierzają parlamentom narodowym odpowiedzialność za badanie inicjatyw ustawodawczych i nieustawodawczych; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że parlamenty narodowe aktywnie uczestniczą w dialogu ustawodawczym z instytucjami UE za pośrednictwem innych środków niż mechanizm kontroli zasady pomocniczości; przypomina, że procedura „pomarańczowej kartki” nie została wszczęta nigdy, a procedura „żółtej kartki” została wszczęta tylko trzy razy, w porównaniu z ogólną liczbą 439 uzasadnionych opinii i 5 513 opinii w latach 2007–2019; zauważa, że wdrożenie prawa parlamentów narodowych do kontrolowania zgodności z zasadą pomocniczości na podstawie tzw. mechanizmu wczesnego ostrzegania częściowo poprawiło relacje między instytucjami UE a parlamentami narodowymi; podkreśla zobowiązanie Komisji do udzielania w przyszłości zagregowanych odpowiedzi, w przypadku gdy co najmniej cztery parlamenty wydały uzasadnione opinie, oraz do wykazania elastyczności w odniesieniu do zapisanego w traktacie ośmiotygodniowego terminu, w którym parlamenty narodowe muszą przedstawić swoje uzasadnione opinie, dzięki uwzględnieniu zwyczajowych wakacji i przerw; uważa, że konferencja w sprawie przyszłości Europy będzie dla obywateli doskonałą okazją do przekazania informacji o rzeczywistych skutkach prawodawstwa na szczeblu krajowym oraz do przedstawiania sugestii dotyczących sposobu osiągania celów lepszego stanowienia prawa, w tym ponownej oceny procedury stosowania zasady pomocniczości; przypomina, że przejrzystość i publiczny dostęp mają zasadnicze znaczenie dla procesu legislacyjnego i uzasadniają też zaangażowanie parlamentów krajowych i regionalnych, a jednocześnie zwiększają legitymację demokratycznego procesu legislacyjnego Unii Europejskiej i zaufanie do niego; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje postępy poczynione przez Parlament w ujawnianiu dokumentów wielokolumnowych w następstwie wyroku w sprawie De Capitani;
54.

ponownie podkreśla, że mechanizm na rzecz demokracji, praworządności i praw podstawowych musi uzupełniać i usprawniać toczące się i przyszłe postępowania na podstawie art. 7 TUE, ale w żadnym razie nie może ich zastępować; wyraża głębokie ubolewanie z powodu niezdolności Rady do poczynienia znaczących postępów w egzekwowaniu wartości UE w ramach trwających procedur określonych w art. 7 TUE; zauważa, że niezdecydowanie Rady co do stosowania art. 7 TUE w rzeczywistości skutecznie umożliwia lekceważenie wartości, o których mowa w art. 2 TUE, w tym rażące niestosowanie się do wyroków TSUE i nękaniem osób dążących do utrzymania praworządności w niektórych państwach członkowskich UE; ubolewa, że Rada nie organizuje wysłuchań, wykorzystując jako pretekst COVID-19, mimo że nie ma żadnego prawnego wymogu, aby przesłuchania odbywały się przy fizycznej obecności, a nie za pośrednictwem wideokonferencji; domaga się, by wszelkie opinie prawne wydane przez Służbę Prawną Rady, w których stwierdza się inaczej, zostały podane do wiadomości publicznej; wzywa Radę do kontynuowania postępowania na mocy art. 7 ust. 1 TUE oraz do zapewnienia pilnego wznowienia wysłuchań, a także do zajęcia się nowymi wydarzeniami; ponownie apeluje do Rady, aby w następstwie wysłuchań kierowała do zainteresowanych państw członkowskich konkretne zalecenia, zgodnie z art. 7 ust. 1 TUE, oraz aby określiła terminy wykonania tych zaleceń; wzywa do refleksji w ramach Konferencji w sprawie przyszłości Europy nad rewizją art. 7 TUE, w tym wymogów dotyczących głosowania, w celu zwiększenia skuteczności określonej w nim procedury, ze szczególnym uwzględnieniem uniknięcia wymogu jednomyślności przy nakładaniu sankcji; nalega na poszanowanie roli i kompetencji Parlamentu, w szczególności prawa do bycia należycie informowanym o procedurach dotyczących instrumentów na rzecz praworządności, w tym o wysłuchaniach na podstawie art. 7 TUE;
31.

wzywa państwa członkowskie w regionie, aby rozważyły wsparcie sektora rybołówstwa przez włączenie środków na kampanie poświęcone korzyściom ze spożywania ryb i znaczeniu zrównoważonego rybołówstwa do programów krajowych na lata 2021–2027 lub do innych instrumentów krajowych, tak by wesprzeć ten sektor przez tworzenie lokalnych łańcuchów żywnościowych, ułatwić dostęp do rynku, zwłaszcza rybakom prowadzącym połowy na małą skalę, oraz rozwijać bądź ulepszać infrastrukturę rybacką (na przykład targi lub giełdy rybne) lub ułatwiać jej budowę, w stosownych przypadkach; wzywa państwa członkowskie w regionie do zwiększenia inwestycji we wdrażanie, monitorowanie i egzekwowanie przepisów UE w zakresie ochrony środowiska i rybołówstwa;
57.

apeluje do Komisji o dokonanie przeglądu metodyki wykorzystywanej do oceny nadużycia pozycji dominującej i dostosowanie jej, a także o zadbanie o to, by pojęcie „infrastruktury kluczowej” pozostawało dostosowane do ery cyfrowej; zwraca się do Komisji, by rozważyła uzupełnienie koncepcji dominacji o koncepcje takie jak zależność lub względna pozycja rynkowa;
51.

przypomina w tym kontekście o powiązaniach między handlem, patentami i normami; uważa, że normalizacja i elementy normatywne rosnącej konkurencji międzynarodowej mają zasadnicze znaczenie dla polityki handlowej UE i powinny być jednym z kluczowych filarów jej strategicznej polityki przemysłowej; przypomina, że normalizacja jest oceniana jako dziedzina, w której Chiny sygnalizują zamiary odcięcia się od ogólnego trendu i decouplingu; podkreśla, że walka z podrabianiem jest jednym z głównych priorytetów działań UE w zakresie handlowych aspektów ochrony własności intelektualnej; wyraża zaniepokojenie, że przeważająca część towarów podrobionych i pirackich trafiających do UE, zarówno pod względem wartości, jak i ilości, pochodzi z Chin; podkreśla, że umowa UE–Chiny w sprawie oznaczeń geograficznych stanowi pierwszy krok w walce z podrabianiem towarów, i apeluje do Komisji o wzmożenie starań na rzecz ochrony własności intelektualnej UE, w tym patentów; jest zaniepokojony coraz powszechniejszą praktyką chińskich sądów polegającą na przypisywaniu sobie ogólnoświatowej jurysdykcji w odniesieniu do określania sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminujących warunków udzielania licencji na standardowe patenty niezbędne do spełnienia normy, a także uniemożliwianiu przedsiębiorstwom kwestionowania ich orzeczeń; podkreśla, że ta praktyka jest równoznaczna z przyzwoleniem na to, by chińskie przedsiębiorstwa nie płaciły godziwej ceny za korzystanie ze standardowych patentów niezbędnych do spełnienia normy, i zagraża europejskiej działalności badawczej; zwraca się do Komisji o interwencję w tej sprawie u władz chińskich; apeluje o poświęcenie większej uwagi naruszeniom w dziedzinie cyfryzacji i komunikacji we wszystkich właściwych organach, w tym w Międzynarodowym Związku Telekomunikacyjnym ONZ, wraz z partnerami UE o podobnych zapatrywaniach, w szczególności ze Stanami Zjednoczonymi; apeluje o wzmożone dyskusje polityczne na temat skutków chińskich inicjatyw, takich jak „Made in China 2025” lub, w coraz istotniejszym zakresie, „China Standards 2035”; w tym kontekście jest zaniepokojony rosnącym autorytaryzmem cyfrowym Chin oraz ich staraniami, aby propagować swój model zarządzania cyfrowego na całym świecie; podkreśla potrzebę zawarcia porozumienia WTO w sprawie handlu elektronicznego w ramach wspólnego oświadczenia, w celu promowania podstawowej otwartości i równych warunków działania z Chinami;