Ten przepis, ograniczający się do kwestii skuteczności, jest zbędny i sprzeczny z art. 4 ust. 8, który zawiera odwołanie do art. 73 rozporządzenia finansowego, a zatem także do zasad oszczędności i wydajności. W każdym razie do monitorowania, sprawozdawczości i oceny należy dodać etapy „planowania” i „wdrażania”.

Ten artykuł wprowadza zasadę „zanieczyszczający płaci” do przepisów prawa wtórnego. Jednak na przykład w rolnictwie stosowanie tej zasady jest utrudnione w związku z uchybieniami w systemach nadzoru i kontroli (brak odpowiednich mechanizmów kontrolnych, zmniejszenia kwot dotacji obliczane jako odsetek kwoty udzielonej pomocy, a nie wyliczonej finansowo szkody dla środowiska) oraz w praktycznym egzekwowaniu redukcji płatności. Trybunał zaleca wzmocnienie tej zasady poprzez zagwarantowanie jej stosowania w odpowiednich częściach rozporządzeń odnoszących się do poszczególnych funduszy oraz w programach państw członkowskich.

Wymagane wskaźniki będą stanowiły naddatek w stosunku do wskaźników SMART ustalonych w odniesieniu do instrumentów finansowych. Kombinacja tych wskaźników z licznymi, ale ogólnymi wskaźnikami programów operacyjnych ustalonymi dla dotacji stanowi kolejny argument przemawiający za współfinansowaniem instrumentów finansowych z jednego programu operacyjnego.

„Rozwój kierowany przez lokalną społeczność” może stać się istotnym mechanizmem budowania i wzmacniania lokalnego potencjału instytucjonalnego oraz ukierunkowywania działań na osiąganie rezultatów. W motywie 21 projektu rozporządzenia zapisano: „(…) aby lepiej zmobilizować potencjał na szczeblu lokalnym, konieczne jest (…) ułatwienie rozwoju kierowanego przez lokalną społeczność (…). Odpowiedzialność (…) powinna (…) spoczywać na lokalnych grupach działania reprezentujących interesy społeczności (…)”. Jednak większość obszarów wiejskich (i miejskich) ma już struktury reprezentujące interesy lokalnej społeczności, takie jak gminy, rady i inne struktury samorządowe. Mają one przewagę nad lokalnymi grupami działania, gdyż reprezentują lokalną społeczność, są demokratycznie rozliczalne i mają już struktury administracyjne zdolne do zarządzania budżetem. Należy dopilnować, by podejście LEADER oferowało rzeczywistą wartość dodaną w stosunku do rozwiązania polegającego na przekazywaniu finansowania przeznaczonego na lokalne strategie rozwoju za pośrednictwem tych istniejących struktur.

Należy zdefiniować termin „instrument finansowy”. Jest on powszechnie stosowany w sektorze finansowym na określenie papierów wartościowych lub kontraktów dających określone uprawnienia ich okazicielowi (lub posiadaczowi). Instrumenty te obejmują zazwyczaj pożyczki, gwarancje, kapitałowe lub quasi-kapitałowe inwestycje bądź udziały lub inne instrumenty obciążone ryzykiem. Podobna definicja została zastosowana we wniosku dotyczącym zmiany rozporządzenia finansowego (art. 130). Jednak art. 33 projektu rozporządzenia ogólnego nie odnosi się do wyżej wymienionych instrumentów, lecz do źródeł instrumentów finansowych, tj. funduszu funduszy oraz do funduszy.

Ponadto art. 35 ust. 3 wymaga korekty wykazanych wydatków kwalifikowalnych w celu uwzględnienia różnicy między kwotami wsparcia wpłaconymi do instrumentów finansowych a kwotami wypłaconymi z tych funduszy odbiorcom końcowym. Niejasne jest, czy wymóg ten odnosi się tylko do ujawnienia tej korekty, czy też do korekty łącznej kwoty wydatków kwalifikowalnych.

Podobnie jak w przypadku rozporządzenia na okres 2007–2013, niejasne jest, czy odsetki i inne korzyści związane ze wsparciem UE wpłaconym do instrumentów finansowych powinny być wykorzystywane do tego samego rodzaju instrumentów i przez jak długi czas po zamknięciu (rotacyjny charakter odsetek i korzyści kapitałowych). Zgodnie z art. 39 fundusze nadwyżkowe (w tym odsetki i inne dochody) mogą być wykorzystane do finansowania systemów dotacji, co ogranicza efekt rotacji.

Art. 38 ust. 1 i 2