Zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów)

Rozporządzenie ustanawia sposoby doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych oraz wyraźne zasady przekazywania dokumentów sądowych i pozasądowych z jednego państwa członkowskiego do drugiego w sprawach cywilnych i handlowych. Określa ono minimalne normy w odniesieniu do ochrony prawa do obrony i określa jednolite ramy prawne dla doręczania dokumentu drogą pocztową, bezpośrednio, z przekroczeniem granic. Obecnie każdego roku około 3,4 mln postępowań sądowych w sprawach cywilnych i handlowych ma skutki transgraniczne. Gdy co najmniej jedna strona ma miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż to, w którym rozstrzygany jest spór, sąd stosuje przedmiotowe rozporządzenie, często kilkakrotnie w toku postępowania. Właściwe funkcjonowanie rozporządzenia jest niezbędne dla zagwarantowania stronom postępowania dostępu do wymiaru sprawiedliwości, rzetelnego procesu sądowego, a także dla zapobiegania opóźnieniom oraz powstawaniu dodatkowych kosztów w postępowaniu. Na przykład brak właściwego doręczenia dokumentu wszczynającego postępowanie jest zdecydowanie najczęściej podawanym powodem odmowy uznania i wykonania orzeczenia. Obecnie kontakty między organami przekazującymi i przyjmującymi dokumenty na potrzeby doręczenia nadal mają miejsce niemal wyłącznie w formie papierowej, co powoduje, że są one nieefektywne i wiążą się z wysokimi kosztami Wpraktyce nie ma możliwości doręczania dokumentów odbiorcy drogą elektroniczną w przypadkach transgranicznych, mimo że niektóre państwa członkowskie wprowadziły lub wprowadzają tę możliwość na szczeblu krajowym. Przedmiotowa inicjatywa stanowi odpowiedź na potrzebę modernizacji, a zwłaszcza cyfryzacji, procesu doręczania dokumentów za granicą. Jednocześnie podejmuje ona problem innych luk w rozporządzeniu, których występowanie wykryto podczas oceny jego stosowania. Luki te prowadzą do opóźnień i dodatkowych kosztów, ponoszonych przez obywateli, przedsiębiorstwa oraz państwa członkowskie, a także skutkują niedociągnięciami w zakresie ochrony praw procesowych oraz wysokim stopniem złożoności i niepewności prawa. Najważniejsze zidentyfikowane problemy to: ·okoliczności prowadzące do niedostatecznej jakości dokumentowania doręczeń drogą pocztową, ·ograniczenie lub niedostępność bezpośrednich doręczeń w kontekście transgranicznym w wielu państwach członkowskich, nawet jeżeli są one dopuszczalne na szczeblu krajowym, ·niedociągnięcia dotyczące przejrzystości zasad ochrony praw procesowych stron w odniesieniu do wymogów związanych z tłumaczeniem, a także w sytuacji wyroków zaocznych, oraz ·preferowanie fikcyjnych lub alternatywnych metod doręczania w kraju zamiast metod określonych w rozporządzeniu. Zainteresowane strony to: osoby fizyczne i przedsiębiorstwa, którzy bywają stronami postępowań sądowych, przedsiębiorstwa jako podmioty usługowe, np. w odniesieniu do usług pocztowych lub doradztwa informatycznego, organy publiczne i sądowe państw członkowskich oraz przedstawiciele zawodów prawniczych (w szczególności sędziowie i prawnicy). Inicjatywa ta jest ściśle powiązana z inicjatywą dotyczącą współpracy pomiędzy sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych, co reguluje rozporządzeniem (WE) nr 1206/2001. Te dwie inicjatywy są ściśle powiązane z ogólnym priorytetem Komisji dotyczącym digitalizacji i e-sprawiedliwości oraz nawiązują do równoległych prac dotyczących wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych (dowód elektroniczny), aby stworzyć równe szanse w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych i w sprawach cywilnych. Inicjatywy te opierają się na istniejących produktach będących rezultatem przepisów UE i normach prawnych UE (takich jak projekt e-CODEX i rozporządzenie eIDAS) oraz je wykorzystują.