Zgodnie z art. 3 celem szczegółowym programu jest pomoc w osiągnięciu celów ogólnych poprzez zastosowanie środków zapobiegawczych oraz zapewnianie wsparcia i ochrony ofiarom i osobom należącym do grup ryzyka. W artykule tym wymieniono również działania ponadnarodowe i inne rodzaje działań prowadzące do osiągnięcia celu szczegółowego, mianowicie:

W decyzji ustanawiającej program Daphne III zobowiązuje się Komisję do przedstawienia oceny ex post za lata 2007–2013. Przedmiotowa ocena została przeprowadzona przez niezależny zewnętrzny podmiot oceniający wspierany przez służby Komisji.

W przypadku wszystkich zaproszeń do składania wniosków o przyznanie dotacji na działania i dotacji na działalność, adekwatność względem celów ogólnych i szczegółowych programu stanowiła kluczowe kryterium wyboru. Z przeglądu celów operacyjnych i obszarów działania w odniesieniu do 302 projektów (w sumie spośród 307 projektów, zob. Tabela 1 1 Liczba dotacji przyznanych w danym roku ) oraz programów prac sfinansowanych w ramach programu Daphne III wynika, że wszystkie opracowano albo w celu zapobiegania przemocy wobec kobiet, dzieci i młodzieży albo w celu ochrony ofiar i osób zagrożonych przemocą. Cele projektów i programów prac dostosowano zatem do celów programu Daphne III. Rodzaje działań objęte obydwoma tymi celami opisano poniżej:

Środki wdrażane w ramach programu i priorytety programu uznano za stosowne względem programu i jego celów. Analiza wykazała jednak również, że dostosowanie obszarów priorytetowych do celów programu było słabym wskaźnikiem „adekwatności” (zarówno w odniesieniu do obszarów priorytetowych, jak i projektów sfinansowanych w ramach tych priorytetów). Było to związane z faktem, że zarówno cele programu, jak i określone priorytety miały szeroki zakres i nie były wyraźnie powiązane z konkretnymi celami polityki UE. Taki brak ukierunkowania na poziomie programu mógł utrudnić osiągnięcie docelowych, a zatem stosownych wyników w danym obszarze polityki UE. Co więcej, strategiczne programowanie rocznych priorytetów w pierwszej połowie okresu wdrażania programu nie zostało określone w ramach analizy polityki długofalowej. Raczej opierało się na analizie zagadnień objętych już finansowanymi projektami.

Dotacje na działania przyznano organizacjom współpracującym ze sobą w ramach partnerstwa. Zaangażowanie organizacji partnerskich odbywa się według struktury zbliżonej do struktury zaangażowania organizacji prowadzących. Najczęstszym partnerami (56 % wszystkich partnerów) są krajowe organizacje pozarządowe, w tym platformy i sieci krajowe, zaś uczelnie stanowią 15 % wszystkich partnerów. Rozkład organizacji partnerskich różni się jednak od rozkładu organizacji prowadzących, przy czym jest więcej służb publicznych (4 %) wśród organizacji partnerskich niż wśród organizacji prowadzących (0,33 %). Również w tym przypadku jest to zgodne z wymogami związanymi z celami szczegółowymi programu, ponieważ zakłada się, że pozwoli to utworzyć i wspierać sieci multidyscyplinarne przy jednoczesnym wspieraniu współpracy między organizacjami pozarządowymi i innymi organizacjami działającymi w tej dziedzinie.

W ramach programu Daphne III złożono w sumie 1 921 wniosków, tj. 6,36 wniosków w odniesieniu do każdej przyznanej dotacji. W porównaniu z pozostałymi czterema programami realizowanymi przez DG ds. Sprawiedliwości program Daphne ma wysoki wskaźnik składania wniosków. Istnieje szereg ewentualnych przyczyn jego popularności: brak jakichkolwiek innych programów unijnych ukierunkowanych na przemoc i zapobieganie temu zjawisku (beneficjenci dotacji, z którymi przeprowadzono wywiady, stwierdzili, że program Daphne jest „jedyny w swoim rodzaju”); spadek finansowania krajowego w wyniku kryzysu gospodarczego; ukierunkowanie programu na grupy interesu i organizacje, które są bardziej przyzwyczajone do identyfikacji strumieni finansowania i ubiegania się o dotacje niż na przykład organy publiczne; oraz wystarczająco szeroki zakres obszarów priorytetowych umożliwiający zakwalifikowanie wielu projektów.

Z oceny tej wynika, że cele ogólne programu mogą pozostać szerokie i ogólne, umożliwiając Komisji reagowanie na zmieniające się potrzeby lokalne lub potrzeby w zakresie innowacyjnych badań lub praktyki. Cele szczegółowe każdego programu można jednak sformułować w taki sposób, aby wyraźniej odróżnić je od innych celów (np. tematów, akcentów, podejścia i rodzaju zaangażowanych organizacji). W ramach oceny stwierdzono również, że istotne znaczenie miało przełożenie tych celów na priorytety określone w zaproszeniach do składania wniosków i projekty wybierane do finansowania tak, aby uniknąć pokrywania się i stworzyć synergie.

Tabela 2 1 poniżej przedstawia ewentualną komplementarność i pokrywanie się celów i zagadnień tematycznych programu Daphne z celami i zagadnieniami wybranych unijnych programów finansowania. Z powyższej analizy i poniższej tabeli wynika, że chociaż program Daphne III zapewniał wiele możliwości do tworzenia synergii, istniało w jego przypadku ryzyko, że pod względem celów i zagadnień tematycznych będzie się pokrywał z różnymi innymi programami UE – zwłaszcza programem szczegółowym „Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych i Bezpieczniejszy internet plus. To samo dotyczyło programu Daphne III i programu szczegółowego „Prawa podstawowe i obywatelstwo”. Problem ten rozwiązano w ramach obecnego okresu programowania łącząc cele obu programów w programie „Prawa, równość i obywatelstwo” na lata 2014–2020.

W decyzji przewidziano również dążenie do osiągnięcia komplementarności z działalnością Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) i wspólnotowym programem statystycznym (Eurostat). Dążenie takie uzasadnia fakt, że cele, grupy docelowe, beneficjenci końcowi lub podejścia stosowane w ramach tych programów mogą być podobne do tych z programu Daphne III, a nawet identyczne.

Spośród 216 projektów, na temat których dostępne były sprawozdania końcowe, w przypadku dwóch trzecich z nich (154) zgłoszono, że zostaną one przynajmniej w pewnym stopniu utrzymane, tj. że działania podejmowane w ramach projektów lub partnerstwa będą kontynuowane w całości lub częściowo. W większości tych przypadków (105 spośród 154 projektów) działania podejmowane w ramach projektów będą kontynuowane co najmniej w pewnym zakresie, zaś partnerstwa utworzone na potrzeby projektu zostaną utrzymane w zaledwie 29 z 154 przypadków.

Ogólnie rzecz biorąc, rozpowszechnianie wyników projektów przez Komisję było ograniczone, ponieważ Komisja powierzyła odpowiedzialność za bezpośrednie rozpowszechnianie produktów wśród grup docelowych beneficjentom, a zasoby kadrowe Komisji były wykorzystywane głównie do celów związanych z zarządzaniem finansami. W związku z tym, mimo iż Komisja posiadała własne narzędzie do rozpowszechniania (zestaw narzędzi Daphne), stwierdzono, że zasadniczo było ono mniej skuteczne w rozpowszechnianiu wyników. Wydaje się natomiast, że beneficjenci dotacji zaplanowali i skutecznie rozpowszechnili wyniki swoich projektów wśród decydentów, osób zawodowo zajmujących się tymi kwestiami i innych organizacji działających w tym obszarze.

Badania naukowe, analizy i inne działania analityczne sfinansowane w ramach programu Daphne przyczyniły się do kształtowania polityki i ulepszenia praktyki. Pozwoliły na lepsze zrozumienie zjawiska przemocy. Spośród 302 mapowanych przez podmioty oceniające projektów w ramach 217 (72 %) prowadzone były różnego rodzaju działania analityczne (zob. Rys. 2 1 Liczba dotacji na działanie i dotacji na działalność według różnych rodzajów działalności ). Dalsze 203 (67 %) projekty z 302 dotyczyły działań z zakresu wzajemnego uczenia się, w tym sieci. Sieci, w ramach których łączą się perspektywy zainteresowanych stron, z natury mają większy wpływ geograficzny, dzięki czemu są bardziej widoczne i dają większy efekt dźwigni w stosunku do decydentów. Sieci sfinansowane w ramach programu Daphne pełniły funkcję łatwo identyfikowalnych punktów kontaktowych dla nowych odbiorców oraz gromadziły pracę wykonaną przez swoich członków w jednej centralnej lokalizacji (tj. na stronie internetowej), rozszerzając w ten sposób kanał rozpowszechniania.

Ogólnie rzecz biorąc, w ramach oceny stwierdzono, że większość środków wdrożonych w ramach programu Daphne III przyczyniło się do osiągnięcia celów ogólnych programu, chociaż znaczenie poszczególnych wkładów było trudne do zmierzenia ze względu na bardzo szeroki zakres celów programu. Większość środków przyczyniła się do polepszenia ochrony ofiar przemocy lub grup ryzyka, a znacząca ich liczba miała wpływ na kształtowanie polityki i stanowienie prawa na szczeblu unijnym lub krajowym. To właśnie wsparcie zapewnione w ramach programu Daphne III na rzecz unijnych sieci, badań naukowych i innowacji oraz bezpośrednie wsparcie ofiar i grup ryzyka miało największy wpływ na poprawę ochrony przed przemocą. Beneficjentom dotacji udało się wpłynąć na decydentów dzięki ukierunkowanym działaniom w zakresie rozpowszechniania.

W ramach programu Daphne III zapewniono około 109 mln EUR na sfinansowanie ponad 300, głównie ponadnarodowych, projektów, w których zaangażowane było ponad 1 000 organizacji prowadzących i partnerskich. Z analizy zrealizowanych do tej pory projektów wynika, że istnieją dowody na osiągniecie rezultatów i skutków w odniesieniu do około 81 % sfinalizowanych dotacji na działania (142) i dotacji na działalność (40). Zgodnie z oczekiwaniami i biorąc po uwagę charakter narzędzia finansowania, w przypadku 83 % dotacji na działania stwierdzono istnienie dowodów na osiągniecie rezultatów i skutków, więcej niż w przypadku dotacji na działalność (76 %). Może mieć miejsce pewna tendencyjność, ponieważ ocena rezultatów i skutków opiera się na sprawozdaniach przedstawionych przez beneficjentów dotacji. Należy jednak pamiętać, że potrzeba czasu, aby pojawiły się ogólne rezultaty i skutki; w przypadku wielu projektów w momencie sporządzania sprawozdań końcowych zaobserwowanie tych rezultatów i skutków nie było jeszcze możliwe.

Pierwsze cztery cele są bardzo ambitne i nie można ich skutecznie zrealizować przy nakładach finansowych wynoszących zaledwie 124 mln EUR w ciągu siedmiu lat. Dlatego w treści decyzji ustanawiającej program określono, że celem jest przyczynienie się do rozwiązania tych problemów. Skala problemów związanych ze znęcaniem się i przemocą ogólnie wymaga jednak znacznie większych nakładów finansowych. Ostatni cel, który dotyczy rozwoju polityki UE, tak aby przyczyniała się ona do osiągnięcia pierwszych czterech celów, jest bardziej realistyczny i współmierny do dostępnych środków finansowych.

Ocena efektywności wykazała, że środki finansowe udostępnione na realizację programu nie były chyba w pełni wystarczające, biorąc pod uwagę wysoki poziom ambicji niektórych celów, bardzo duży popyt na finansowanie i ogólnie wysoki wskaźnik absorpcji dotacji. Ponadto kwestie uwzględnione w programie Daphne III są bardzo „popularne”, zwłaszcza wśród tych zainteresowanych stron, które są bardziej podatne na uzależnienie od finansowania zewnętrznego. Dotacje umożliwiły wygenerowanie produktów, które były współmierne do nakładów i stanowiły dobry stosunek wartości do ceny, biorąc pod uwagę bliskie powiązania między działaniami.

Na podstawie analizy sprawozdań końcowych i wywiadów z beneficjentami dotacji uznano, że jeżeli chodzi o możliwość przenoszenia, niektóre projekty miały większy potencjał na etapie opracowywania projektu. Jeżeli na przykład w ramach projektu przeprowadzono ocenę potrzeb lub badanie porównawcze dotyczące sposobów rozwiązania danego problemu w poszczególnych państwach UE lub dotyczące różnic w ustawodawstwie lub polityce, produkt, taki jak poradnik, mógłby zostać niezwłocznie opracowany i dostosowany do różnych znanych kontekstów. Jeśli chodzi o zapewnianie możliwości przenoszenia takie podejście jest skuteczniejsze i wydajniejsze niż próba dostosowania istniejącego produktu do różnych kontekstów. Ponadto przynależność do sieci lub posiadanie dużej liczby partnerów za granicą zachęca do stwarzania możliwości przenoszenia.

Z danych zebranych podczas badania internetowego wynika, że większość produktów można było przenieść do innych państw UE. Potwierdzili to wszyscy beneficjenci dotacji, z którymi przeprowadzono wywiady. Spośród 139 respondentów 82 % zgłosiło, że wszystkie lub niektóre produkty można wykorzystać w niezmienionym stanie w większej liczbie państw niż jedno. Spośród 135 respondentów 67 % stwierdziło, że produkty można było przenieść z niewielkimi zmianami do większej liczby państw niż jedno, zaś 10 % respondentów uznało to za niemożliwe. Kilku beneficjentów zauważyło, że postęp osiągnięty w danym obszarze polityki przez inne państwa UE mógł znacząco wpłynąć na możliwość przenoszenia produktów lub podejść. Zaawansowana polityka społeczna mogła ułatwić przenoszenie metod innowacyjnych, natomiast państwa mające zaległości w danym obszarze polityki nie były w stanie przyjąć nowego podejścia.

Przeprowadzono analizę dokumentacji wymaganej od wnioskodawców ubiegających się o dotację na etapie składania wniosków w ramach zaproszeń do składania wniosków dotyczących programu Daphne z lat 2007, 2009–2010 i 2013. W 2007 r. formularz wniosku podzielono na dwie części – (i) część, w której należy podać informacje dotyczące celów projektu, jego adekwatności, konkretnych produktów, trwałości i europejskiej wartości dodanej oraz (ii) część, w której należy podać informacje na temat wnioskodawców i partnerów. Oprócz formularza wniosku wnioskodawcy mieli obowiązek przedłożyć szereg załączników zawierających między innymi oświadczenia partnerów, formularze budżetu, formularz analizy kosztów personelu, formularze przeznaczone dla podmiotów prawnych itd. W latach 2009–2010 formularz wniosku zmieniono, aby uwzględniał również szczegółowy opis obszarów interwencji w ramach projektu, określone działania, wyniki i produkty. Chociaż wymóg przedstawienia szczegółowego opisu obszarów interwencji i produktów zwiększył stopień złożoności i ilość nakładów wymaganych od wnioskodawców, prawdopodobnie podniósł także jakość projektów na etapie opracowywania i planowania.

Przy zaproszeniu z 2013 r. wprowadzono jeden wspólny przewodnik dla wnioskodawców, dotyczący szeregu programów (wszystkich pięciu programów DG ds. Sprawiedliwości, programu szczegółowego „Zapobieganie i walka z przestępczością” i programu PROGRESS), który zawierał również szczegółowe wytyczne w sprawie korzystania z systemu PRIAMOS. Przewodnik przyczynił się do wprowadzenia uproszczeń w przypadku organizacji, które korzystały z wielu programów, oraz do zwiększenia efektywności procesu składania wniosków zarówno po stronie wnioskodawców, jak i urzędników ds. programu.

Jeżeli chodzi o składanie wniosków, spośród 143 respondentów 58 (40 %) wskazało, że znają organizacje/projekty/osoby zawodowo zajmujące się tymi kwestiami, którzy nie odpowiedzieli na zaproszenie do składania wniosków, ponieważ uznali całą procedurę za zbyt skomplikowaną/trudną. Ponadto wielu odbiorców dotacji uważało procedury składania wniosków za zbyt skomplikowane i uciążliwe, w szczególności dwa ostatnie zaproszenia do składania wniosków respondenci uznali za „zbyt techniczne”. Mogło to zniechęcić organizacje do ubiegania się o dofinansowanie lub ograniczyć dostęp do podmiotów posiadających dużą wiedzę z zakresu zarządzania projektem / planowania projektu (lecz niekoniecznie znających obszar działania/polityki).

Pomoc udzieloną wnioskodawcom przez Komisję ogólnie oceniono pozytywnie. Spośród 137 respondentów biorących udział w badaniu, większa liczba respondentów zdecydowanie (49) lub częściowo (37) zgodziła się ze stwierdzeniem „Otrzymaliśmy wystarczające wsparcie ze strony Komisji w trakcie procedury składania wniosków”. Spośród tych respondentów 24 % nie wiedziało lub nie wyraziło swojej opinii, być może dlatego, że nigdy nie skontaktowali się z Komisją na etapie składania wniosków lub dlatego, że nie zdawali sobie sprawy z możliwości otrzymania wsparcia od Komisji na tym etapie.

Szczegółowe wytyczne dla wnioskodawców ubiegających się o dotację w ramach programu Daphne III udostępniono na stronie internetowej DG ds. Sprawiedliwości, zaś z danych zebranych w toku oceny wynika, że informacje przekazane wnioskodawcom były przez nich postrzegane jako jasne i łatwe do zrozumienia. Spośród 144 respondentów biorących udział w badaniu większość odbiorców dotacji albo zdecydowanie (50 % lub 72 respondentów) albo częściowo (36 % lub 52 respondentów) zgodziła się ze stwierdzeniem „informacje zawarte w zaproszeniach do składania wniosków były jasne i łatwe do zrozumienia”. Z odpowiedzi udzielonych w badaniu internetowym wynikało jednak, że, aby odpowiedzieć na zaproszenie, nieco ponad połowa respondentów (54 ze 104 respondentów udzielających odpowiedzi na to pytanie) musiała zwrócić się o pomoc do osób posiadających kompetencje i wiedzę z zakresu tych procedur.

Według większości odbiorców dotacji, z którymi skonsultowano się w ramach tego badania, system informatyczny PRIAMOS działał sprawnie. Kilku beneficjentów projektu wskazało jednak, że miało problemy z załącznikami.

W ramach projektów beneficjenci byli zobowiązani przedstawić sprawozdanie ze swoich finansów w celu uzyskania płatności. W przypadku programu Daphne III takie sprawozdanie było wymagane po zakończeniu projektu w celu otrzymania płatności salda końcowego. Można zauważyć, że liczba dokumentów potrzebnych do sprawozdawczości umownej wzrosła w okresie finansowania. Od pierwszego zaproszenia dotyczącego dotacji na działania (2007 r.) do czasu zaproszenia opublikowanego w latach 2009–2010, do końcowego wniosku o płatność należało dołączyć jedynie końcowe sprawozdanie finansowe. Począwszy od lat 2011–2012 w zaproszeniach wymagano przedstawienia szeregu dokumentów zawierających szczegółowe informacje na temat wydatków finansowych. Na potrzeby tych nowych wymogów Komisja wydała dodatkowe wytyczne dotyczące zarządzania finansami i sprawozdawczości finansowej. Wydaje się, że niektóre z nowych wymogów np. przedłożenie arkusza czasu pracy nakładają niepotrzebne obciążenia na organizacje, które normalnie nie stosowałyby systemu rejestrowania czasu pracy, oraz na urzędników Komisji, którzy musieliby weryfikować te arkusze czasu pracy.

Wymogi dotyczące monitorowania i oceny w pierwszym zaproszeniu do składania wniosków ograniczały się do sprawozdania końcowego, natomiast wymóg dotyczący pewnej formy sprawozdawczości z postępu prac, umożliwiającej Komisji monitorowanie projektów podczas ich realizacji, wprowadzono w drugim zaproszeniu.

Opisowe sprawozdania z postępu prac wprowadzone w drugim zaproszeniu były bardzo krótkie i miały zawierać głównie informacje na temat: dotychczasowej realizacji projektu, harmonogramu, zmian w zakresie projektu i ogólnej oceny oraz napotkanych trudności. Począwszy od ostatniego zaproszenia wymagano znacznie bardziej szczegółowych informacji na temat projektów trwających 24 miesiące lub dłużej, zobowiązując beneficjentów dotacji do przedstawiania sprawozdań na temat obszarów interwencji, produktów, wyników oraz działań zrealizowanych z opóźnieniem bądź niezrealizowanych wcale.

Beneficjenci dotacji uznali mechanizmy Komisji dotyczące monitorowania za częściowo prawidłowe i pomocne w trakcie realizacji projektu/działań (około 68 % respondentów – 89 ze 131). Tylko 14 % (19 ze 131) częściowo nie zgodziło się z tą opinią. Trzy osoby uczestniczące w wywiadach, z którymi przeprowadzono konsultacje, wskazały, że Komisja rzadko prowadziła wizyty kontrolne dotyczące projektów, a niektóre projekty nie zostały wcale skontrolowane. Uznano, że było to ze stratą dla obu stron, ponieważ odbiorcy dotacji uważali, że wizyty są przydatne i stanowią skuteczne narzędzie do zapoznawania Komisji z realizowanymi działaniami i ogólnymi wynikami projektu, przy czym jednocześnie mogli wykorzystywać wizyty w ramach projektu do dalszego promowania swoich działań i ogólnie programu Daphne III. Można by zatem argumentować, że Komisja kładzie nieproporcjonalny nacisk na wydatki poczynione w ramach projektów zamiast na osiągnięte postępy.

Podobnie jak w przypadku wymogów w zakresie sprawozdań z postępu prac nastąpił znaczący wzrost poziomu szczegółowości wymaganego od beneficjentów dotacji. O ile w zaproszeniu z 2007 r. wymagano przedstawienia zwykłego opisowego sprawozdania końcowego w tej dziedzinie, w zaproszeniu z okresu 2009–2010 wymóg ten był nieco bardziej szczegółowy, a w zaproszeniu z okresu 2011–2012 wymagano już sprawozdań końcowych dla poszczególnych obszarów interwencji. Ważną dodatkową cechą było wprowadzenie począwszy od tego zaproszenia załącznika dotyczącego sprawozdawczości ilościowej.

Aby ocenić efektywność lub możliwość uproszczenia, należy przyjrzeć się równowadze między zasobami wymaganymi do celów sprawozdawczości, zarówno ze strony beneficjentów dotacji, jak i ze strony Komisji odpowiedzialnej za przegląd tych informacji, a przydatnością przedkładanych sprawozdań pod względem możliwości ocenienia skuteczności projektu, jego produktów i szerszych skutków. Mimo braku danych na temat zasobów przeznaczanych przez Komisję na przegląd sprawozdań dotyczących projektów, większość beneficjentów dotacji biorących udział w badaniu było zadowolonych z wprowadzenia wymogów w zakresie sprawozdawczości, co więcej, podczas uzupełniających wywiadów kilkakrotnie stwierdzili, że monitorowanie projektu przez Komisję jest bardzo istotne. W związku z tym wydaje się, że wspomniane wymogi są również współmierne do szczegółowych wymogów w zakresie sprawozdawczości finansowej. Oczywiście o ostatecznej skuteczności i przydatności dla Komisji sprawozdań końcowych przedłożonych przez beneficjentów dotacji decyduje ich jakość.

2.6EUROPEJSKA WARTOŚĆ DODANA

Europejska wartość dodana oznacza zakres, w jakim unijny charakter programu przynosi korzyść zainteresowanym stronom, oraz zakres, w jakim UE ma względną przewagę nad podmiotami krajowymi i międzynarodowymi działającymi na danym obszarze. Najpierw omawia się unijny charakter programu i jego zasięg geograficzny. Następnie europejska wartość dodana jest analizowana pod względem wartości przynoszonej UE i beneficjentom. Niemożliwe jednak było jeszcze określenie i zmierzenie europejskiej wartości dodanej pod względem skutków.

Ogólnie rzecz biorąc, finansowanie w ramach programów finansowych kierowanych przez DG ds. Sprawiedliwości i objętych oceną było dostępne wyłącznie w odniesieniu do działań mających wyraźny wymiar europejski. Oznacza to, że działania muszą wykraczać poza interesy krajowe lub lokalne, by zyskać prawdziwie „europejski” wymiar, ze znaczeniem, zasięgiem i wpływem na poziomie UE.

Do trzech głównych cech programu Daphne III, które zapewniają mu „wymiar unijny” należą:

cele programu: art. 2 decyzji ustanawiającej program stanowi, że jednym z ogólnych celów programu jest wspieranie rozwoju „polityk Wspólnoty [obecnie UE]”. W porównaniu z poprzednimi programami Daphne program Daphne III koncentruje się na wszystkich formach przemocy wobec kobiet, dzieci i młodzieży (natomiast DG do Spraw Wewnętrznych skupia się bardziej na zwalczaniu pedofilii i handlu ludźmi). Jego podstawą prawną jest promowanie i ochrona praw podstawowych zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej;

tematyka projektów: art. 4 lit. b) decyzji ustanawiającej program stanowi, że dotacje na działania posłużą do sfinansowania projektów leżących w interesie Wspólnoty [UE]. Zgodnie z wymogami określonymi w rocznych programach prac i zaproszeniach do składania wniosków projekt musi dotyczyć tematyki mającej znaczenie dla UE. We wspomnianych programach prac określono roczne priorytety – obejmujące wysiłki UE na rzecz zwalczania przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet – oraz wymagano, aby projekty stanowiły uzupełnienie tych priorytetów. W zaproszeniu do składania wniosków określono, że we wnioskach należy wykazać, iż zapewnią one „wartość dodaną na poziomie UE zamiast na poziomie krajowym czy regionalnym”;