UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

W dniu 25 listopada 2004 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia negocjacji w sprawie umów o partnerstwie i współpracy („umowa o partnerstwie i współpracy” albo „Umowa”) z sześcioma państwami ASEAN, w tym z Singapurem. Negocjacje z Singapurem rozpoczęły się w październiku 2005 r. i zostały sfinalizowane pod koniec maja 2013 r. Obydwie strony parafowały umowę o partnerstwie i współpracy w Singapurze 14 października 2013 r.

Negocjacje prowadzono w porozumieniu z Grupą Roboczą ds. Azji i Pacyfiku (COASI), działającą w charakterze komitetu doradczego. Parlament Europejski był regularnie informowany przez cały czas trwania negocjacji.

Po przyjęciu decyzji Rady w sprawie podpisania Umowy dnia 16 lipca 2018 r., Umowa ta została podpisana dnia 19 października 2018 r. w Brukseli.

Niniejszy wniosek dotyczy instrumentu prawnego w spawie zawarcia Umowy.

2.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

2.1.Cel i treść Umowy

Umowa o partnerstwie i współpracy z Singapurem jest piątą umową zawartą z państwem ASEAN, po umowach zawartych z Indonezją, Filipinami, Wietnamem i Malezją. Zastąpi ona obecne ramy prawne, tj. umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a państwami członkowskimi Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) z 1980 r.

Przedmiotowa Umowa stanowi ważny krok w kierunku większego politycznego i gospodarczego zaangażowania UE w Azji Południowo-Wschodniej. Umowa o partnerstwie i współpracy będzie również stanowić podstawę do skuteczniejszego uczestnictwa UE i jej państw członkowskich w dwustronnych przedsięwzięciach z Singapurem poprzez wzmocnienie dialogu politycznego i zacieśnianie współpracy w szerokim zakresie dziedzin.

Umowa o partnerstwie i współpracy zawiera standardowe klauzule polityczne UE dotyczące praw człowieka, Międzynarodowego Trybunału Karnego, broni masowego rażenia, broni strzeleckiej i lekkiej oraz zwalczania terroryzmu. Obejmuje ona również współpracę w dziedzinach takich jak handel i inwestycje, polityka przemysłowa, zdrowie, środowisko naturalne, zmiana klimatu, energia, podatki, edukacja i kultura, praca, zatrudnienie i sprawy społeczne, nauka i technologia oraz transport. Umowa dotyczy również współpracy w dziedzinie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa, między innymi współpracy prawnej, współpracy w zakresie przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy, finansowaniu terroryzmu, zorganizowanej przestępczości i korupcji.

Umowa o partnerstwie i współpracy zawiera list uzupełniający, który stanowi integralną część umowy. W liście uzupełniającym potwierdzono ustalenia Stron, że w momencie podpisania Umowy nie wiedziały one, na podstawie obiektywnie dostępnych informacji, o jakichkolwiek przepisach prawa krajowego każdej ze Stron, które mogłyby doprowadzić do powołania się na mechanizm niewykonania umowy, albo o stosowaniu takich przepisów.

Uzupełnieniem umowy o partnerstwie i współpracy są umowa o wolnym handlu i umowa o ochronie inwestycji, które są specjalnymi umowami nadającymi skuteczność postanowieniom umowy o partnerstwie i współpracy dotyczącym handlu i inwestycji, oraz które są integralną częścią ogólnych stosunków dwustronnych i, zgodnie z art. 9 ust. 2 umowy o partnerstwie i współpracy, stanowią wspólne ramy instytucjonalne.

W Umowie przewidziano możliwość zawieszenia jej stosowania lub stosowania jakiejkolwiek umowy szczegółowej, o której mowa w art. 9 ust. 2 i w art. 43 ust. 3 Umowy, w przypadku naruszenia jednego z istotnych elementów Umowy, tj. klauzuli dotyczącej praw człowieka i klauzuli o nierozprzestrzenianiu.

Umowa ustanawia Wspólny Komitet, którego zadaniem jest zapewnienie jej właściwego funkcjonowania i wykonania.

2.2.Materialna podstawa prawna

Zgodnie z orzecznictwem, w przypadku gdy analiza unijnego aktu wykaże, że wyznaczono w nim dwa cele lub że ma on dwa elementy składowe i jeżeli jeden z tych celów lub elementów można określić jako główny lub dominujący, podczas gdy drugi jest jedynie pomocniczy, wówczas ten akt należy wydać na jednej podstawie prawnej – na tej, której wymaga główny lub dominujący cel lub element. Z drugiej strony, w wyjątkowych przypadkach, jeżeli stwierdzono że akt ten zmierza jednocześnie do osiągnięcia kilku celów lub składa się z kilku elementów, z których to celów lub elementów żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, w taki sposób, że zastosowanie znajdują różne postanowienia Traktatu, akt taki należy wyjątkowo wydać na różnych, odpowiednich podstawach prawnych (w tym kontekście zob. wyroki: z dnia 10 stycznia 2006 r., Komisja przeciwko Parlamentowi i Radzie, C-178/03, EU:C:2006:4, pkt 42 i 43; z dnia 11 czerwca 2014 r. Komisja przeciwko Radzie, C-377/12, EU:C:2014:1903, pkt 34; z dnia 14 czerwca 2016 r. Parlament Europejski przeciwko Radzie, C-263/14, EU:C:2016:435, pkt. 44).

W tym konkretnym przypadku głównym celem lub elementem jest współpraca z państwem trzecim. Z tego powodu proponowana decyzja powinna opierać się na art. 212 TFUE.

2.3.Proceduralna podstawa prawna