Konkluzje Rady na temat poziomu odniesienia w dziedzinie mobilności edukacyjnej

2011/C 372/08

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

MAJĄC NA UWADZE

ORAZ W ŚWIETLE

Wyników konferencji, którą prezydencja zorganizowała w Sopocie w dniach 17–19 października 2011 r. i która była poświęcona mobilności edukacyjnej; i

PAMIĘTAJĄC, ŻE

Powszechnie uważa się, iż mobilność edukacyjna zwiększa szanse młodych ludzi na zatrudnienie, ponieważ pozwala im nabyć kluczowych umiejętności i kompetencji: przede wszystkim kompetencji językowych i wiedzy międzykulturowej, ale także umiejętności społecznych i obywatelskich, zdolności przedsiębiorczych, umiejętności rozwiązywania problemów oraz – ogólnie – kreatywności. Mobilność edukacyjna stanowi nie tylko cenne doświadczenie dla zaangażowanych w nią osób, lecz także może pomóc poprawić ogólną jakość edukacji, głównie dzięki ściślejszej współpracy instytucji edukacyjnych. Ponadto mobilność edukacyjna sprzyja rozwijaniu poczucia tożsamości europejskiej i obywatelstwa europejskiego.

Dlatego jednym z najważniejszych strategicznych celów polityki UE w dziedzinie kształcenia i szkolenia jest zapewnienie wszystkim, w tym grupom defaworyzowanym, jak najszerszego dostępu do mobilności oraz ograniczenie istniejących barier, które mobilność tę utrudniają;

ODNOTOWUJE

Fakt, że w zaleceniu z 2006 roku w sprawie europejskiej karty na rzecz jakości mobilności Rada zwróciła się do Komisji, by w ścisłej współpracy ze stosownymi organami ulepszyła lub opracowała – w podziale na płeć – dane statystyczne o mobilności edukacyjnej i szkoleniowej (15) .

Komunikat brugijski z grudnia 2010 roku oraz konkluzje Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie w sprawie priorytetów ściślejszej europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego w latach 2011–2020 (17) , w których to dokumentach stwierdzono, że do roku 2020 europejskie systemy kształcenia i szkolenia zawodowego powinny w znacznie większym stopniu umożliwiać mobilność transnarodową.

STWIERDZA, ŻE

ZWRACA SIĘ DO PAŃSTW CZŁONKOWSKICH,

uwzględniając zróżnicowaną sytuację panującą w każdym z nich, by:

Korzystając z dostępnych źródeł i narzędzi oraz ograniczając do minimum obciążenia i koszty administracyjne, usprawniły gromadzenie danych o mobilności edukacyjnej w szkolnictwie wyższym w ramach wszystkich jego cykli, danych o mobilności edukacyjnej w kształceniu i szkoleniu zawodowym oraz danych o mobilności edukacyjnej młodych ludzi ogółem – tak by można było zmierzyć postępy w dążeniu do europejskiego poziomu odniesienia, o którym mowa w załączniku, oraz zmierzyć wskaźnik, o którym mowa w załączniku.

ZWRACA SIĘ DO KOMISJI, BY

Współpracowała z państwami członkowskimi i wspierała je, zwłaszcza z pomocą Eurostatu, aby w okresie do roku 2020 zwiększyć dostępność stosownych wskaźników i danych statystycznych. Przy tej okazji należy jak najlepiej wykorzystać dostępne dane statystyczne i badania gospodarstw domowych, po to by ograniczyć do minimum obciążenia i koszty administracyjne.

Do końca roku 2015 przedstawiła Radzie stosowne sprawozdanie, tak by można było zweryfikować i w razie potrzeby zmodyfikować europejski poziom odniesienia w dziedzinie mobilności edukacyjnej, o którym mowa w załączniku;

ZWRACA SIĘ TAKŻE DO PAŃSTW CZŁONKOWSKICH, BY PRZY WSPARCIU KOMISJI

Jeżeli chodzi o mobilność w szkolnictwie wyższym – działając w ramach dostępnych zasobów i w ścisłej synergii z procesem bolońskim, sprawniej gromadziły dane ze źródeł administracyjnych i innych (zwłaszcza odnośnie do momentu kończenia studiów) o mobilności studentów w ramach wszystkich cykli – w tym o credit mobility oraz degree mobility – tak by mierzyć postępy w dążeniu do poziomu odniesienia w dziedzinie mobilności, o którym mowa w załączniku (część I – 1).

Jeżeli chodzi o mobilność w kształceniu i szkoleniu zawodowym – jak najlepiej wykorzystały dostępne badania gospodarstw domowych, by zgromadzić dane o mobilności edukacyjnej niezbędne do pomiaru poziomu odniesienia, o którym mowa w załączniku (część I – 2).

Jeżeli chodzi o mobilność edukacyjną młodych ludzi ogółem – jak najlepiej wykorzystały badania gospodarstw domowych, by zgromadzić dane potrzebne do opracowania wskaźnika ogólnej mobilności edukacyjnej w kontekście formalnym i pozaformalnym – w tym danych w zakresie mobilności pozaformalnej – i dzięki temu uzupełnić zestaw wskaźników UE dotyczących młodzieży (22) oraz ewentualnie rozszerzyć w przyszłości poziom odniesienia w dziedzinie mobilności edukacyjnej o mobilność młodych ludzi ogółem (część II załącznika).

(1) Dz.U. C 371 z 23.12.2000, s. 4.

(2) Dz.U. L 215 z 9.8.2001, s. 3.

(3) Dz.U. L 394 z 30.12.2006, s. 5.

(4) Dz.U. C 311 z 21.12.2007, s. 13.

(5) Dz.U. C 319 z 13.12.2008, s. 8.

(6) Dz.U. C 320 z 16.12.2008, s. 6.

(7) Dz.U. C 119 z 28.5.2009, s. 2.

(8) Dz.U. C 311 z 19.12.2009, s. 1.

(9) Dok. 7586/10.

(10) Dz.U. C 324 z 1.12.2010, s. 5.

(11) Dz.U. C 326 z 3.12.2010, s. 9.

(12) Dz.U. C 70 z 4.3.2011, s. 1.

(13) Dz.U. C 199 z 7.7.2011, s. 1.

(14) Dok. 12668/11.

(15) Zob. przypis 3.

(16) COM (2009) 329 wersja ostateczna.

(17) Zob. przypis 10.

(18) Dok. 10697/11 – SEC(2011) 670 wersja ostateczna.

(19) Jak stwierdzono w strategicznych ramach europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia z 2009 roku, jest to poziom referencyjny wyznaczający średni europejski wynik; nie należy go uznawać za konkretny cel, do którego miałoby dążyć każde z państw, ale raczej za cel zbiorowy, do osiągnięcia którego państwa członkowskie miałyby się przyczynić (Dz.U. C 119 z 28.5.2009, s. 7).

(20) Wskaźniki te zostaną ustanowione w ramach europejskiego systemu statystycznego.

(21) Zob. konkluzje Rady z listopada 2008 roku w sprawie mobilności młodzieży (zob. przypis 6).

(22) Dok. 8320/11 – SEC(2011) 401 wersja ostateczna.

(23) Zgodnie z sugestią zwartą zawartą w strategicznych ramach europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia z 2009 roku (zob. przypis 7).

ZAŁĄCZNIK

POZIOM REFERENCYJNY WYZNACZAJĄCY ŚREDNI EUROPEJSKI WYNIK

(europejski poziom odniesienia)

W DZIEDZINIE MOBILNOŚCI EDUKACYJNEJ

Chcąc monitorować postępy prac, identyfikować wyzwania oraz pomóc w kształtowaniu polityki opartej na danych, państwa członkowskie uzgodniły w 2009 roku, że celom nakreślonym w konkluzjach Rady z dnia 12 maja 2009 r. w sprawie strategicznych ram europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia (1) powinny towarzyszyć poziomy referencyjne wyznaczające średni europejski wynik (europejskie poziomy odniesienia). Osiągnięto wówczas porozumienie co do pięciu europejskich poziomów odniesienia i zwrócono się do Komisji, by przedłożyła propozycje dalszych takich poziomów, m.in. w dziedzinie mobilności edukacyjnej.

Przeanalizowawszy propozycje zawarte w dokumencie roboczym służb Komisji z dnia 24 maja 2011 r. (2), państwa członkowskie porozumiały się obecnie co do poziomu odniesienia w dziedzinie mobilności edukacyjnej, wyodrębniając dwa główne obszary: szkolnictwo wyższe oraz kształcenie i szkolenie zawodowe (I-VET).

Europejski poziom odniesienia w dziedzinie mobilności edukacyjnej w dwóch wspomnianych obszarach jest uzupełnieniem poziomów przyjętych w maju 2009 roku. Poziomy takie powinny się opierać wyłącznie na porównywalnych danych i uwzględniać odmienną sytuację w poszczególnych państwach członkowskich. Nie należy ich postrzegać jako konkretnych, wymiernych celów, które każde z państw musi osiągnąć do roku 2020. Państwa członkowskie są raczej proszone o rozważenie – na podstawie krajowych priorytetów i zmieniającej się sytuacji gospodarczej – w jaki sposób i w jakim stopniu mogą za pomocą krajowych działań pomóc we wspólnym osiągnięciu europejskiego poziomu odniesienia w obszarach nakreślonych poniżej.

Należy ponadto opracować wskaźnik mobilności edukacyjnej młodych ludzi ogółem – zarówno w kontekście formalnym, jak i pozaformalnym – tak by można było w przyszłości rozszerzyć wskaźnik w dziedzinie mobilności edukacyjnej o mobilność edukacyjną młodych ludzi we wszystkich kontekstach.

Mobilność edukacyjna to mobilność fizyczna obejmująca cały świat.

I. WSKAŹNIK W DZIEDZINIE MOBILNOŚCI EDUKACYJNEJ

1. Mobilność edukacyjna w szkolnictwie wyższym

W celu zwiększenia mobilności edukacyjnej studentów:

Do roku 2020 średnio co najmniej 20 % osób kończących studia wyższe w UE powinno mieć za sobą okres nauki lub szkolenia za granicą związany ze studiami wyższymi (w tym praktyki zawodowe), odpowiadający co najmniej 15 punktom ECTS lub trwający co najmniej trzy miesiące.

Mierząc krajowy poziom mobilności, można uwzględnić także okresy krótsze, o ile dane państwo członkowskie uznaje je w kontekście dobrych jakościowo programów mobilności i rejestruje osobno.

Aby zapewnić jakość oraz zbieżność z procesem bolońskim, państwa członkowskie i Komisja są proszone o współpracę ze stosownymi forami bolońskimi, by ustalić zharmonizowane progi odnośnie do liczby punktów ECTS i do minimalnego okresu nauki.

Zachęca się państwa członkowskie do zadbania o pełne uznawanie okresów nauki za granicą.

2. Mobilność edukacyjna w kształceniu i szkoleniu zawodowym (I-VET)

W celu zwiększenia mobilności edukacyjnej osób odbywających kształcenie i szkolenie zawodowe (I-VET):

Do roku 2020 średnio co najmniej 6 % osób w UE w przedziale wiekowym 18–34 lata posiadających kwalifikacje w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego (I-VET) powinno mieć za sobą okres nauki lub szkolenia za granicą związany z kształceniem i szkoleniem zawodowym (w tym z praktykami zawodowymi), trwający co najmniej dwa tygodnie (3) lub mniej, jeżeli jest poświadczony dokumentem Europass.

Aby zapewnić jakość, zachęca się państwa członkowskie do stosowania odpowiednich narzędzi, takich jak Europass oraz systemy ECVET i EQAVET.

Niniejszy poziom odniesienia – w tym jego definicję i wartość docelową – należy w razie potrzeby do końca roku 2015 zweryfikować/zmodyfikować.

II. WSKAŹNIK W DZIEDZINIE MOBILNOŚCI EDUKACYJNEJ MŁODYCH LUDZI OGÓŁEM

Jest to ogólny wskaźnik w dziedzinie mobilności edukacyjnej, który pozwala rejestrować dowolny rodzaj uczenia się młodzieży za granicą. Uwzględnia on mobilność edukacyjną o dowolnym czasie trwania w ramach formalnych systemów kształcenia i szkolenia wszystkich szczebli oraz mobilność edukacyjną w kontekstach pozaformalnych, np. w formie wymian młodzieżowych czy wolontariatu.

(1) Zob. przypis 7.

(2) Dok. 10697/11.

(3) = 10 dni roboczych.