[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 24.10.2005

COM(2005) 517 końcowy

.

SPRAWOZDANIE KOMISJI

Sprawozdanie roczne z działalności Unii Europejskiej w dziedzinie badańnaukowych i rozwoju technologicznego w 2004 r.{SEC(2005) 1326}

SPRAWOZDANIE KOMISJI

Sprawozdanie roczne z działalności Unii Europejskiej w dziedzinie badań naukowych i rozwoju technologicznego w 2004 r.

Wstęp

Niniejsze sprawozdanie roczne obejmuje osiągnięcia i działania podejmowane w 2004 r. Zostało ono sporządzone zgodnie z art. 7 Traktatu Euratom[1] i art. 173 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską[2], jak również art. 4 decyzji dotyczącej szóstego programu ramowego[3].

Sprawozdaniu towarzyszy dokument roboczy służb Komisji, dostarczający bardziej szczegółowych informacji oraz informacji statystycznych. Główne rozdziały dotyczą działalności i wyników osiągniętych w 2004 r. oraz postępów w działaniach w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej. Tabele statystyczne znajdują się w oddzielnym Załączniku.

WSPÓLNOTOWE DZIAłANIA W DZIEDZINIE BADAń I ROZWOJU TECHNOLOGICZNEGO

Realizacja szóstego programu ramowego

Realizacja szóstego programu ramowego przebiegała pomyślnie. Program został zainicjowany w 2002 r. przy budżecie 17,5 mld EUR na okres 2002-2006, który wraz z rozszerzeniem Unii został następnie zwiększony do 19,2 mld EUR. Szczególne wysiłki zostaty także podjęte w celu zachęcenia nowych Państw Członkowskich do uczestnictwa w programie.

W 2004 r. złożono prawie 16,000 wniosków, przy udziale ponad 84,400 uczestników. Spośród nich do finansowania wybrano prawie 2,000 wniosków (przy udziale ponad 13,700 uczestników).

W 2004 r. podpisano łącznie prawie 2,100 umów, przy całkowitym wkładzie WE wynoszącym ponad 4,200 mln EUR.

W ramach tytułu „Integracja i wzmacnianie Europejskiej Przestrzeni Badawczej” złożono przeszło 7,300 wniosków, spośród których do finansowania wybrano prawie 1,100, przy udziale ponad 11,400 uczestników. Większość z nich (około 4,200 wniosków) dotyczyła siedmiu priorytetów tematycznych określonych w szóstym programie ramowym, a znacząca liczba dotyczyła działań horyzontalnych z udziałem małych i średnich przedsiębiorstw oraz szczególnych środków wspierania współpracy międzynarodowej.

Nowe działania wprowadzone w szóstym programie ramowym dotyczące „Naukowego wsparcia dla prowadzonych polityk” (SSP) oraz programu NEST (New and Emerging Science and Technology) również przyniosły pozytywne wyniki, przy czym do finansowania wybrano ponad 120 wniosków.

W ramach tytułu „Strukturyzacja Europejskiej Przestrzeni Badawczej” w 2004 r. złożono ponad 8,500 wniosków, z których przeważająca większość (około 7,900 wniosków) dotyczyła działań w zakresie zasobów ludzkich i mobilności. Do finansowania wybrano ponad 800 spośród wyżej wspomnianych wniosków, z których 90 % dotyczyło zasobów ludzkich i mobilności, inne natomiast dotyczyły finansowania działań w zakresie badań i innowacji, infrastruktur badawczych oraz nauki i społeczeństwa.

Wśród wniosków złożonych w 2004 r. nowe instrumenty, jakimi były projekty zintegrowane i sieci doskonałości, stanowiły około 900 wniosków, z których około 150 wybrano do finansowania. W ciągu 2004 r. podpisano 165 umów w zakresie projektów zintegrowanych oraz 76 w zakresie sieci doskonałości.

Programy prac szczegółowych programów szóstego programu ramowego były kilkakrotnie aktualizowane. Do końca 2004 r. program WE „Integrowanie i wzmacnianie Europejskiej Przestrzeni Badawczej” był uaktualniany 14 razy, program „Strukturyzacja Europejskiej Przestrzeni Badawczej” osiem razy, zaś program prac Euratom „Rozszczepienie i synteza jądrowa” dwukrotnie. Każde uaktualnienie stanowi bodziec dla nowych zaproszeń do składania wniosków. Do końca 2004 r. w ramach szóstego programu ramowego opublikowano ponad 120 zaproszeń do składania wniosków.

Pod koniec 2003 r. niezależny zespół wysoce wykwalifikowanych ekspertów pod kierownictwem profesora R. Marimón zapoczątkował przegląd skuteczności instrumentów szóstego programu ramowego. Zespół ten zdał sprawozdanie[4] pod koniec czerwca 2004 r. Zespół, który dokonał oceny nowych instrumentów (sieci doskonałości i projektów zintegrowanych) zatwierdził ich cele, jednakże zaproponował pewne modyfikacje w zakresie ich realizacji. Komisja udzieliła oficjalnej odpowiedzi na sprawozdanie pod koniec sierpnia 2004 r. i w dalszym ciągu stosowała środki korygujące, jak również wprowadziła plan działań na rzecz racjonalizacji i przyspieszenia, tak aby poprawić realizację programu ramowego.

Ocena pięcioletnia obejmująca okres od 1999 do 2003 r. została przeprowadzona przez zespół wysoce wykwalifikowanych ekspertów pod kierownictwem dr E. Ormala. Zespół podkreślił znaczenie programów ramowych dla rozwoju podstawy wiedzy w Europie oraz dla uzupełniania braków na europejskiej scenie badawczej, w szczególności w zakresie tworzenia sieci łączących naukowców i działania. Zalecenia zespołu dotyczyły zarówno szóstego programu ramowego, jak i przyszłych programów ramowych. Uznał on w szczególności za słuszne znaczne podniesienie finansowania badań oraz utworzenie Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych i platform technologicznych. Ocena ta została poparta szeregiem badań wpływu ex post . Badanie wpływu dotyczące piątego programu ramowego dowiodło, że wspierał on badania o strategicznym znaczeniu, które nie mogłyby zostać przeprowadzone bez wsparcia ze strony UE.

Inne działania zmierzające do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej

W uzupełnieniu do programu ramowego, Unia Europejska podjęła szereg innych istotnych kroków zmierzających do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej, które stanowi główny cel Dyrekcji Generalnej ds. Badań Naukowych.

Realizowany obecnie plan działań „Inwestowanie w badania naukowe” już przyniósł pierwsze konkretne osiągnięcia, takie jak utworzenie 25 Platform Technologicznych. Liczne z nich osiągnęły już znaczne postępy w opracowywaniu własnych Strategicznych Programów Badań. Obecnie ma również miejsce koordynacja krajowej polityki w dziedzinie badań poprzez tzw. otwartą metodę koordynacji (OMC) obejmującą komitet CREST (patrz punkt 3.1 poniżej).

Mając na celu przyciągnięcie najlepszych naukowców do Europy i poprawę rozwoju ich kariery zawodowej podejmowane były inicjatywy takie jak: wizy dla naukowców z państw trzecich[5]; przygotowanie wniosku dotyczącego zalecenia w sprawie Europejskiej Karty Naukowca oraz kodeksu postępowania przy zatrudnianiu naukowców; sieć ERA-link łącząca europejskich naukowców pracujących w Stanach Zjednoczonych; sieć ERA-MORE pomiędzy centrami mobilności dla naukowców europejskich.

Komunikat „Towards a European strategy for nanotechnology”[6] („Zmierzając ku europejskiej strategii dla nanotechnologii”) wywołał debatę polityczną na temat tej kluczowej technologii 21-go wieku, która ma na celu rozwój produktów, technik i systemów w skali atomów i molekuł, które ułatwią życie i mogą być stosowane w wielu dziedzinach, takich jak zdrowie, środowisko i bezpieczeństwo.

W celu przyczynienia się do ustanowienia niezależnego europejskiego systemu obserwacji satelitarnej oraz teledetekcji Komisja, w ścisłej współpracy z Europejską Agencją Kosmiczną, przedstawiła plan realizacji dla drugiego etapu inicjatywy Globalny monitoring środowiska i bezpieczeństwa (GMES)[7](obejmującego lata 2004-2008). Inicjatywa ta, wspólnie ze strategicznym projektem nawigacji satelitarnej GALILEO, będzie stanowić integralną część obecnie przygotowywanego europejskiego programu kosmicznego.

Grupa ds. Obserwacji Ziemi (GEO), która ma na celu opracowanie do lutego 2005 r. 10-letniego planu realizacji obszernej, skoordynowanej i zrównoważonej Globalnej Sieci Systemów Obserwacji Ziemi (GEOSS), jest kierowana wspólnie przez Komisję Europejską, Stany Zjednoczone, Japonię i Republikę Południowej Afryki. Z 55 krajów uczestniczących w inicjatywie GEO 20% stanowią państwa europejskie. Komisja silnie wspiera przygotowania planu realizacji GEOSS i koordynuje pozycję Europy.

Unia Europejska dążyła do osiągnięcia konsensusu pomiędzy stronami w sprawie lokalizacji projektu ITER (Międzynarodowego Eksperymentalnego Reaktora Termojądrowego) w Cadarache we Francji – lokalizacji wybranej jednomyślnie przez Radę – jak również w sprawie dodatkowych działań w ramach ITER. Projekt ITER ma na celu budowę reaktora syntezy jądrowej w drodze współpracy pomiędzy Unią Europejską, Japonią, Stanami Zjednoczonymi, Chinami, Koreą Południową i Rosją. Dowiedzenie realności funkcjonowania takiego niezanieczyszczającego źródła energii byłoby ważnym krokiem na drodze do sprostania rosnącym potrzebom energetycznym.

Nowe działanie przygotowawcze w zakresie badań nad bezpieczeństwem[8] ma na celu wspieranie opracowania strategicznego programu badań, tak by wypełnić lukę pomiędzy badaniami cywilnymi wspieranymi przez programy ramowe Wspólnoty oraz inicjatywami krajowymi i międzyrządowymi.

Podpisanie umów o współpracy naukowo-technicznej z Brazylią i Meksykiem oraz ratyfikowanie umów z Tunezją i Marokiem w 2004 r. poszerzyło międzynarodowy wymiar Europejskiej Przestrzeni Badawczej.

Komunikat przedstawiony na początku 2004 r. zatytułowany „Europe and basic research”[9] („Europa i podstawowe badania naukowe”) rozpoznał potrzebę nowego mechanizmu wspierającego podstawowe badania opartego jedynie na kryteriach jakości naukowej, tj. Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych. Debata na temat tego komunikatu przyczyniła się również do przygotowania wniosku dotyczącego siódmego programu ramowego.

Postępy w Państwach Członkowskich oraz zastosowanie otwartej metody koordynacji

Otwarta metoda koordynacji wspierająca osiągnięcie celów z Barcelony

Otwarta metoda koordynacji (OMC) jest odpowiedzią Wspólnoty, która ma na celu przyczynienie się do uczenia się i integrowania polityk poprzez wspieranie i ułatwianie wzajemnej wymiany wiedzy i najlepszych praktyk. W 2004 r. pomyślnie zakończono pierwszy etap zastosowania otwartej metody koordynacji w stosunku do polityki w dziedzinie badań naukowych. Sprawozdanie komitetu CREST dotyczące tego pierwszego etapu stosowania otwartej metody koordynacji w odniesieniu do 3% Planu Działań zostało przyjęte w październiku i przedstawione Radzie oraz Komisji. Zawiera ono 30 zaleceń dotyczących polityki. Państwa Członkowskie i Rada potwierdziły wartość dodaną zastosowania metody w stosunku do badań naukowych. W związku z tym zainincjowano drugi etap.

Nieznaczna krytyka pierwszego etapu dotyczyła stosunkowo dużych wymogów w zakresie informacji, które zostały nałożone na Państwa Członkowskie. Dla drugiego etapu, zapoczątkowanego na początku 2005 r., ustanowiono zatem jaśniejsze i łatwiejsze procedury. Skupia się on na następujących pięciu kwestiach:

- zachęcaniu do zreformowania publicznych centrów badawczych i uczelni wyższych, w szczególności w celu wspierania transferu technologii do społeczeństwa i przemysłu;

- opracowaniu środków w celu wspierania wzrostu nowych małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących intensywną działalność badawczą;

- opracowaniu i ocenie środków fiskalnych w celu wspierania badań naukowych, rozwoju i innowacji w przedsiębiorstwach;

- poprawie opracowania i wdrażania zestawów środków polityki krajowej; oraz

- prawach własności intelektualnej w sektorze publicznym.

Tematy zostały określone w świetle wyników pierwszego etapu, które poszerzą i pogłębią analizę. Grupy zajmujące się poszczególnymi tematami złożą sprawozdanie komitetowi CREST, który w dalszym ciągu pełni szczególną rolę sprawozdawczą w stosunku do Komisji i Rady. Oczekuje się, że sprawozdanie z drugiego etapu zostanie przyjęte przez komitet CREST w marcu 2006 r.

W uzupełnieniu do prac w ramach pierwszego etapu poprawiona strategia lizbońska usprawniła system sprawozdawczości krajowej dotyczący rzeczonej strategii. W szczególności Państwa Członkowskie przyjmują krajowe programy reform, które są przedstawiane Komisji. Krajowe programy reform uwzględnią sprawozdania dotyczące większości otwartych metod koordynacji, łącznie z otwartą metodą koordynacji 3% zastosowaną do badań naukowych.

Jeśli chodzi o otwartą metodę koordynacji stosowaną w zakresie zasobów ludzkich, zespół kierujący realizacją strategii mobilności prowadzi działalność od 2002 r. Zespół ten składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich, a jego działalność doprowadziła do osiągnięcia bardzo konkretnych wyników w zakresie poprawy sytuacji sprzyjającej mobilności naukowców. Znajduje to odzwierciedlenie w corocznych sprawozdaniach z realizacji oraz sprawozdaniach dla komitetu CREST w ramach realizacji 3% Planu działań. Było to bardzo pozytywne doświadczenie, zarówno dla Państw Członkowskich, jak i dla służb Komisji.

Tendencje w zakresie inwestycji w badania naukowe

Ogólna tendencja w zakresie intensywności działań w badawczych i rozwoju (R&D) w UE-25 w okresie od 2000 do 2003 r. jest bliska stagnacji[10]. Ten powolny rozwój jest spowodowany głównie niską stopą wzrostu intensywności działań w zakresie R&D w trzech państwach o największym udziale w tym obszarze, jakimi są Niemcy, Francja i Zjednoczone Królestwo, na które przypada około jednej trzecia wydatków na R&D w UE-25.

Roczna stopa wzrostu intensywności działań w zakresie R&D wynosząca 0,7% (średnia roczna stopa w okresie od 2000 do 2003 r.) nie wystarczy, by osiągnąć 3%-owy cel do 2010 r. Jeśli tendencja ta nie ulegnie zmianie (tj. przyjmując prognozę liniową stosowaną w oparciu o tendencję w latach 2000-2003), intensywność działań UE w zakresie R&D wyniesie około 2,20% w 2010 r. Jednakże w UE intensywność działań w zakresie R&D wzrastała szybciej, niż w USA, gdzie prywatne inwestycje na ten cel znacznie spadają od 2000 r. W związku z tym UE-25 jako całość powoli dogania USA. Wzrost intensywności działań w zakresie R&D w Japonii jest wyższy niż w UE i USA, choć ten pozornie dobry wynik może być częściowo powodowany niską stopą wzrostu PKB Japonii (mianownik) w ostatnich latach.

Udział prywatnego sektora w wydatkach na badania naukowe i rozwój (GERD) w UE-25 jest znacznie mniejszy niż w USA i Japonii. Wkład prywatnego sektora w finansowanie badań w ostatnich latach uległ nawet redukcji zarówno w UE, jak i USA, przy czym redukcja ta była znaczniejsza w USA. W przeciwieństwie do tego, udział wydatków na badania naukowe i rozwój finansowanych przez sektor przedsiębiorstw w Japonii rośnie.

Często wskazywano na fakt, że 3% cel lizboński nie jest jedynie celem odnoszącym się do wydatków. Oznacza on również znaczny wzrost liczby naukowców w Europie, co z kolei wymaga rzeczywistego rozwinięcia możliwości w zakresie kształcenia naukowców oraz poprawy dostępu do atrakcyjnej kariery naukowej. Szacuje się, że aby osiągnąć cele z Lizbony/Barcelony potrzebnych jest 1,2 miliona więcej naukowców: 500,000 w celu odmłodzenia kadry badawczej (zastąpienia naukowców przechodzących na emeryturę) i 700,000 na nowe miejsca pracy. Liczba naukowców wzrosła w latach 1997-2002 o 22,5% (lub 105,000 etatów w pełnym wymiarze godzin).

Na poziomie UE liczba studentów podyplomowych (łącznie z przyszłymi posiadaczami tytułu doktora) oraz dyplomów przyznawanych corocznie na kierunkach naukowych i inżynierskich pozwala na kontynuację wzrostu liczby personelu naukowego w tempie obserwowanym od 1997 r. W latach 1998-2001 liczba doktorantów wynosiła średnio 76,750 rocznie, z czego 44% na kierunkach naukowych i inżynierskich. W ostatnich latach liczba absolwentów kierunków naukowych w Europie wzrastała w tempie ok. 4% rocznie, choć w niektórych krajach dało się zaobserwować spadek w pewnych dziedzinach, takich jak chemia i fizyka.

Dane na temat dostępności zasobów ludzkich dla badań naukowych są rozbieżne. Złe perspektywy rozwoju kariery w zawodach związanych z nauką są często wymieniane jako jedna z głównych przyczyn spadku popularności studiów naukowych wśród młodego pokolenia, jednak w całej UE niewiele jeszcze wskazuje na znaczny wzrost wynagrodzeń pracowników sektora nauki i technologii. Problem ten wydaje się leżeć raczej po stronie popytu niż podaży. UE mogłaby osiągnąć cel z Barcelony jeśli około 60% absolwentów studiów naukowych i inżynierskich decydowałoby się na zawód naukowca. Jednakże ostatnie wyniki badań pokazują, że jedynie 40% absolwentów studiów doktoranckich pracujących w Zjednoczonym Królestwie prowadzi działalność badawczą w obrębie szkolnictwa wyższego (22%) lub poza nim (18%). Fakt ten sygnalizuje głębokie zmiany na rynku pracy dla naukowców. źródła popytu są obecnie znacznie bardziej zróżnicowane (są nimi na przykład sektor usług, przedsiębiorstwa międzynarodowe i nowopowstałe firmy). Sektory usług wykorzystujące wiedzę, w tym takie jak edukacja, zdrowie i opieka społeczna zatrudniają większość tych wysoce wykwalifikowanych pracowników.

Zwiększona międzynarodowa mobilność naukowców oraz rosnąca konkurencja w zakresie przyciągania najlepszych wywrze dodatkowy nacisk na zarządzaniu zasobami ludzkimi w dziedzinie badań naukowych i rozwoju w Państwach Członkowskich.

Tendencje w zakresie polityki w dziedzinie badań naukowych

Pomimo, że finansowanie ze środków publicznych działań w zakresie badań naukowych i rozwoju doświadczyło znacznych nacisków w związku z ogólnymi ograniczeniami budżetowymi, wyraźnie daje się zauważyć powszechne tendencje w ulepszaniu kombinacji środków politycznych i struktur zarządzających, zgodnie z agendą lizbońską. Konkretny zestaw środków i instrumentów różni się znacznie w zależności od państwa, podobnie jak stosunkowa „waga” polityk, jednak wszystkie państwa łączy rosnąca świadomość potrzeby poprawy spójności i integracji polityk.

Pierwszą tendencją jest zbieżność konceptualnych podejść do polityki w zakresie badań naukowych i rozwoju technologicznego w Państwach Członkowskich w kierunku tzw. ram „systemów”. Te ramy polityczne zostały wyraźnie przyjęte w kształtowaniu polityk w państwach takich jak Finlandia, Niemcy, Szwecja i Niderlandy. Skupiają się one na ogólnym „systemie” instytucji i organizacji, charakterystycznym dla danego kraju, który wspiera badania naukowe i innowacje oraz warunkuje więzy pomiędzy poszczególnymi podmiotami, jak również kładzie nacisk na wzajemne powiązania pomiędzy różnymi rodzajami polityk.

Drugą tendencją jest rosnąca złożoność kombinacji środków politycznych . Zestaw istniejących od dawna środków w zakresie finansowania badań (dotacje R&D, transfer technologii) został poszerzony o dodatkowe instrumenty finansowe (w tym operacje kapitału ryzyka) oraz szeroki wachlarz uzupełniających polityk związanych z kształceniem oraz szkoleniem i mobilnością naukowców, infrastrukturami badawczymi, politykami klastrów, programami współpracy, prawami własności intelektualnej, politykami regulacyjnymi, rolą sektora publicznego jako użytkownika RTD, powstawaniem przedsiębiorstw, zrównoważonym rozwojem, itp. Ta „horyzontalizacja” polityki w dziedzinie badań naukowych i rozwoju technologicznego zatarła granicę pomiędzy innymi politykami i opowiada się za ich większą integracją.

Rosnące znaczenie kwestii koordynacyjnych stało się trzecią tendencją wpływającą w różnym stopniu na wszystkie państwa. Doświadczenia Finlandii z Radą ds. polityki naukowo-technologicznej stały się bodźcem do jej naśladowania przez szereg państw (np. Niderlandy). Jednak systemy badawcze w wielu krajach są zbyt rozczłonkowane i należałoby silniej zintegrować strategie poszczególnych urzędów i instytucji.

„ Europeizacja ” polityk w zakresie badań Państw Członkowskich idzie w parze z rosnącą świadomością współzależności i skutków nowego etapu globalizacji na przekształcenie systemów badawczych. W kilku państwach planuje się debatę na temat internacjonalizacji systemu badawczego. Proces lizboński bezwarunkowo wspiera polityki odnowy we wszystkich Państwach Członkowskich, zgodnie z różnymi działaniami w ramach 3% Planu działań. Przyjęcie celów inwestycyjnych w zakresie badań naukowych i rozwoju zgodnie z 3% celem stanowi w wielu Państwach Członkowskich również jasne odniesienie do wspomnianego Planu.

Perspektywy na przyszłość

Przewodnia rola badań naukowych w społeczeństwie opartym na wiedzy oraz dla konkurencyjności i wzrostu Europy została uznana i potwierdzona przez podwojenie funduszy przeznaczonych na badania w propozycjach Komisji w sprawie perspektyw finansowych Unii na lata 2007-2013[11].

W czerwcu 2004 r. komunikat „Science and technology, the key to Europe's future”[12] („Nauka i technologia kluczem do przyszłości Europy”) zapoczątkował debatę na temat wytycznych dla przyszłej polityki i działań Europy w dziedzinie badań naukowych. Zapoczątkowując w ten sposób przygotowania do siódmego programu ramowego, komunikat proponuje wzmocnić europejskie wysiłki badawcze i podnieść działanie środków Unii poprzez skupienie się na sześciu głównych celach: tworzeniu centrów doskonałości poprzez badania realizowane w ramach współpracy; inincjowaniu ważnych inicjatyw technologicznych w Europie; pobudzaniu podstawowych badań (i utworzeniu Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych); podnoszeniu atrakcyjności Europy dla najlepszych naukowców; rozwoju infrastruktur badawczych o europejskim znaczeniu; oraz poprawie koordynacji krajowych programów badawczych.

W następstwie komunikatu zainteresowane strony odbyły dwie serie konsultacji, przy czym pierwsza z nich dotyczyła wytycznych na przyszłość, a druga przyszłych priorytetów tematycznych. Przygotowano badanie wpływu oraz ocenę ex ante siódmego programu ramowego, przy szczególnym uwzględnieniu oddziaływania programu na gospodarkę, społeczeństwo i środowisko oraz włączenia do priorytetów kwestii społeczno-ekonomicznych i związanych z prognozowaniem.

W wyniku tej debaty na początku kwietnia 2005 r. Komisja przedstawiła wnioski dotyczące siódmego programu ramowego[13] .

Wnioski te zostały uzupełnione wnioskami Komisji dotyczącymi nowej generacji programów funduszy strukturalnych, również podkreślającymi znaczenie inwestycji na badania i innowacje jako źródła wzrostu gospodarczego.

źRÓDłA DODATKOWYCH INFORMACJI

Więcej szczegółów zawiera dokument roboczy Komisji towarzyszący niniejszemu sprawozdaniu. W celu uzyskania dalszych informacji można skonsultować następujące publicznie dostępne źródła:

- Roczne sprawozdania monitorujące w zakresie programu ramowego oraz programów szczegółowych stanowiące zwięzłe, niezależne podsumowanie postępów i jakości środków podejmowanych w celu realizacji programów.

- Sprawozdania z pięcioletniej oceny dotyczące realizacji i osiągnięć działań badawczych Wspólnoty w okresie poprzednich pięciu lat.

- Europejskie sprawozdanie na temat wskaźników naukowych i technologicznych, zawierające opisy, statystyki i szczegółowe analizy europejskich i krajowych działań w zakresie RTD w światowym kontekście.

- Corocznie publikowane sprawozdania dotyczące najważniejszych danych, dostarczające zestaw wskaźników do dokonania bilansu dotyczącego pozycji Europy w dziedzinie nauki, technologii i innowacji.

- Statystyki na temat nauki i technologii przygotowane przez Eurostat dotyczące badań naukowych i rozwoju, innowacji, zasobów ludzkich, patentów i przedsiębiorstw sektora high tech (dostępne nieodpłatnie na stronach internetowych Eurostat (adres poniżej) pod linkiem „Nauka i technologia”).

- Statystyki dotyczące nauki i technologii w Europie, publikowane jako część zbioru „Panorama Unii Europejskiej” (DG ds. Badań Naukowych/Eurostat).

- Prace badawcze i analizy publikowane w związku ze wspólnotowymi programami RTD, zajmujące się kwestiami odpowiadającymi poszczególnym dziedzinom RTD objętym przez programy.

Większość wyżej wymienionych materiałów można uzyskać lub zamówić na stronach internetowych Komisji:

- Strona główna Komisji w portalu EUROPA: http://europa.eu.int/

- Strona serwisu CORDIS zawierająca wyczerpujące informacje na temat programu ramowego RTD: http://www.cordis.lu

- Strona Dyrekcji Generalnej ds. Badań Naukowych:http://europa.eu.int/comm/research

- Strona Dyrekcji Generalnej ds. Społeczeństwa Informacyjnego:http://europa.eu.int/information_society/index_en.htm

- Strona Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw: http://europa.eu.int/comm/dgs/enterprise/

- Strona Dyrekcji Generalnej ds. Energii i Transportu:http://europa.eu.int/comm/dgs/energy_transport/index.html

- Strona Wspólnego Centrum Badawczego (JRC): http://www.jrc.cec.eu.int/

- Strona Eurostat: http://epp.eurostat.cec.eu.int

[1] „Komisja zapewnia realizację programów i przedkłada Radzie roczne sprawozdanie w tej kwestii.”

[2] „Na początku każdego roku Komisja przedstawia sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Sprawozdanie to zawiera zwłaszcza informację o działaniach w zakresie badań, rozwoju technologicznego oraz upowszechniania wyników w roku poprzednim oraz program pracy na rok bieżący.”

[3] Decyzja nr 1513/2002/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. Artykuł 4: „W kontekście sprawozdania rocznego, które Komisja przedkłada na podstawie art. 173 Traktatu, Komisja składa szczegółowe sprawozdanie z postępu realizacji szóstego programu ramowego, w szczególności z postępu w osiąganiu jego celów oraz priorytetów …; sprawozdanie to zawiera także informacje dotyczące aspektów finansowych oraz użytych instrumentów.”

[4] COM(2004) 574; SEC(2004) 1057 z 27.8.2004 r.

[5] COM(2004) 178 z 16.3. 2004 r.

[6] COM(2004) 338 z 12.5.2004 r.

[7] COM(2004) 65 z 3.2.2004 r.

[8] COM(2004) 72 z 3.2.2004 r.

[9] COM(2004) 9 z 14.1.2004 r.

[10] Intensywność działań w zakresie R&D jest stosunkiem wydatków brutto na badania naukowe i rozwój (GERD) do produktu krajowego brutto (GDP). Wszystkie wskaźniki pochodzą z opracowania „Key Figures 2005 on Science, Technology and Innovation. Towards a European Knowledge Area”, które zostanie opublikowane w 2005 r. Dane opierają się na najnowszych dostępnych szeregach czasowych, których źródłem są OECD (MSTI-2005-1) oraz EUROSTAT.

[11] COM(2004) 101 z 10.2.2004 r. COM(2004) 487 z 14.7.2004 r.

[12] COM(2004) 353 z 16.6.2004 r.

[13] COM(2005) 119 wersja ostateczna z 6.4.2004.