Bezprecedensowy globalny kryzys, który od trzech lat wywiera negatywny wpływ na światową gospodarkę, w znacznym stopniu naruszył podstawy wzrostu gospodarczego i stabilności finansowej oraz doprowadził do istotnego pogorszenia sytuacji państw członkowskich pod względem odnotowywanych poziomów deficytu budżetowego i długu publicznego, co szereg z nich zmusiło do ubiegania się o pomoc finansową zarówno w ramach jak i poza ramami Unii.”

Bezprecedensowy globalny kryzys, który od trzech lat wywiera negatywny wpływ na światową gospodarkę, w znacznym stopniu naruszył podstawy wzrostu gospodarczego i stabilności finansowej oraz doprowadził do istotnego pogorszenia sytuacji państw członkowskich pod względem odnotowywanych poziomów deficytu budżetowego i długu publicznego, co szereg z nich zmusiło do ubiegania się o pomoc finansową poza ramami Unii.”

Państwo członkowskie, którego walutą jest euro, powinno podlegać wzmocnionemu nadzorowi jeżeli jest dotknięte lub zagrożone poważnymi zaburzeniami finansowymi, tak aby zapewnić szybkie przywrócenie jego sytuacji do stanu normalnego oraz chronić pozostałe państwa członkowskie strefy euro przed ewentualnymi negatywnymi skutkami ubocznymi. Ten wzmocniony nadzór powinien obejmować poszerzony dostęp do informacji niezbędnych do ścisłego monitorowania sytuacji gospodarczej, budżetowej i finansowej oraz regularne składanie sprawozdań Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu lub ewentualnemu wyznaczonemu przezeń w tym celu podkomitetowi. Ten sam tryb nadzoru powinien mieć zastosowanie do państw członkowskich ubiegających się o udzielenie pomocy zapobiegawczej przez Europejski Instrument Stabilności Finansowej, europejski mechanizm stabilizacji finansowej, europejski mechanizm stabilności, Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) lub jakąkolwiek inną międzynarodową instytucję finansową.”

Państwo członkowskie, którego walutą jest euro, powinno podlegać wzmocnionemu nadzorowi jeżeli jest dotknięte lub zagrożone poważnymi zaburzeniami finansowymi, tak aby zapewnić szybkie przywrócenie jego sytuacji do stanu normalnego oraz chronić pozostałe państwa członkowskie strefy euro przed ewentualnymi negatywnymi skutkami ubocznymi. Ten wzmocniony nadzór powinien obejmować poszerzony dostęp do informacji niezbędnych do ścisłego monitorowania sytuacji gospodarczej, budżetowej i finansowej oraz regularne składanie sprawozdań Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu lub ewentualnemu wyznaczonemu przezeń w tym celu podkomitetowi. Ten sam tryb nadzoru powinien mieć zastosowanie do państw członkowskich ubiegających się o udzielenie pomocy zapobiegawczej przez Europejski Instrument Stabilności Finansowej, europejski mechanizm stabilności, Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) lub jakąkolwiek inną międzynarodową instytucję finansową.”

„1. Komisja podejmuje decyzję o objęciu wzmocnionym nadzorem państwa członkowskiego dotkniętego lub zagrożonego poważnymi trudnościami w odniesieniu do jego stabilności finansowej, które mogą skutkować rozprzestrzenianiem się niekorzystnych zjawisk na inne państwa członkowskie, których walutą jest euro. Danemu państwu członkowskiemu umożliwia się uprzednio wyrażenie opinii w Komitecie Ekonomiczno-Finansowym lub ewentualnym wyznaczonym przezeń w tym celu podkomitecie. Komisja podejmuje co sześć miesięcy decyzję o ewentualnym przedłużeniu wzmocnionego nadzoru i przekazuje swoje ustalenia Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu lub ewentualnemu wyznaczonemu przezeń w tym celu podkomitetowi. Rada może zwrócić się do Komisji o wszczęcie, dalsze prowadzenie i zakończenie wzmocnionego nadzoru.”

„1. Komisja może podjąć decyzję o objęciu wzmocnionym nadzorem państwa członkowskiego dotkniętego poważnymi trudnościami w odniesieniu do jego stabilności finansowej. Danemu państwu członkowskiemu umożliwia się uprzednio wyrażenie opinii. Komisja podejmuje co sześć miesięcy decyzję o ewentualnym przedłużeniu wzmocnionego nadzoru.”

Ze względu na możliwe poważne rozprzestrzenianie się niekorzystnych zjawisk i zagrożenia dla stabilności strefy euro, swoboda decyzji Komisji co do objęcia państwa członkowskiego wzmocnionym nadzorem powinna zostać ograniczona, zatem zamiast sformułowania „może podjąć decyzję” użyto sformułowania „podejmuje decyzję”. Ponadto Komitet Ekonomiczno-Finansowy lub ewentualny wyznaczony przezeń w tym celu podkomitet powinien być informowany o decyzji dotyczącej objęcia państwa członkowskiego wzmocnionym nadzorem i postępach poczynionych przez państwo członkowskie objęte takim nadzorem. Umożliwi to Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu przygotowanie dla Rady opartej na wiedzy decyzji w odniesieniu do wszystkich etapów procedury. Bez uszczerbku dla kompetencji Komisji, Rada powinna być uprawniona do zwracania się do Komisji o wszczęcie i prowadzenie wzmocnionego nadzoru.

Z uwagi na postulat pewności prawnej pożądane jest używanie tych samych terminów w całym tekście rozporządzenia. Zagrożenie poważnymi trudnościami powinno także stanowić podstawę do objęcia wzmocnionym nadzorem, aby zapobiec pogorszeniu sytuacji we wczesnym stadium.

Ponownie – wzmocniony nadzór powinien rozpoczynać się na wczesnym etapie, gdy tylko państwo członkowskie zwróci się o pomoc finansową. Brzmienie przepisu powinno być jaśniejsze w celu uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości co do automatyzmu objęcia wzmocnionym nadzorem państwa członkowskiego od chwili, kiedy zwraca się ono o pomoc. Zgodnie z art. 1, zakresem projektu rozporządzenia objęta jest również pomoc finansowa udzielana przez europejski mechanizm stabilizacji finansowej.

„3. Przepisy ust. 2 nie mają zastosowania do państwa członkowskiego otrzymującego zapobiegawczą pomoc finansową w postaci linii kredytowej, która nie jest uwarunkowana przyjęciem nowych środków polityki przez dane państwo członkowskie, do czasu skorzystania z tej linii kredytowej. Komisja monitoruje nieprzerwane spełnianie kryteriów kwalifikowalności określonych w unijnych i międzyrządowych instrumentach pomocy finansowej po przyznaniu takiej pomocy finansowej.”

„3. Przepisy ust. 2 nie mają zastosowania do państwa członkowskiego otrzymującego zapobiegawczą pomoc finansową w postaci linii kredytowej, która nie jest uwarunkowana przyjęciem nowych środków polityki przez dane państwo członkowskie, do czasu skorzystania z tej linii kredytowej.”

Rada może zwrócić się do Komisji o wystosowanie do państwa członkowskiego objętego wzmocnionym nadzorem żądania podjęcia działań określonych w lit. a), b) i d) lub o poddanie się wymogom określonym w lit. c).”

Artykuł 3 ust. 5 powinien zostać wzmocniony poprzez zobowiązanie Rady do zalecenia danemu państwu członkowskiemu ubiegania się o pomoc finansową, jeśli jego sytuacja finansowa ma znaczący negatywny wpływ na stabilność finansową strefy euro, co w istocie stanowi bardzo silną podstawę.

„Jeżeli państwo członkowskie ubiega się o pomoc finansową z Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej lub europejskiego mechanizmu stabilności, Komisja przygotowuje – w powiązaniu z EBC oraz, jeżeli to możliwe, MFW – analizę zdolności obsługi długu publicznego danego państwa członkowskiego, w tym możliwości spłaty przez to państwo planowanej pomocy finansowej, oraz przekazuje tę analizę Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu lub ewentualnemu wyznaczonemu przezeń w tym celu podkomitetowi.”

„1. Państwo członkowskie otrzymujące pomoc finansową od przynajmniej jednego innego państwa, MFW, Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej lub europejskiego mechanizmu stabilności przygotowuje w porozumieniu z Komisją – działającą w powiązaniu z EBC – projekt programu dostosowawczego służącego przywróceniu solidnej i zrównoważonej sytuacji gospodarczej i finansowej oraz przywróceniu możliwości danego państwa do samodzielnego finansowania się w pełni na rynkach finansowych. W projekcie programu dostosowawczego należycie uwzględnia się aktualne zalecenia skierowane do danego państwa członkowskiego na mocy art. 121, 126 lub 148 Traktatu, jak również działania podejmowane przez to państwo celem dostosowania się do tych zaleceń, mając jednocześnie na celu poszerzenie, wzmocnienie i pogłębienie wymaganych środków polityki. 2. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zatwierdza program dostosowawczy. 3. Komisja, w powiązaniu z EBC, monitoruje postępy we wdrażaniu programu dostosowawczego oraz informuje co trzy miesiące Komitet Ekonomiczno-Finansowy lub ewentualny wyznaczony przezeń w tym celu podkomitet. Dane państwo członkowskie zapewnia Komisji swoją pełną współpracę. W szczególności państwo to przekazuje Komisji wszelkie informacje, które ta uzna za niezbędne do monitorowania programu. Stosuje się przepisy art. 3 ust. 3. 4. Komisja, w powiązaniu z EBC, ocenia wraz z danym państwem członkowskim zmiany, które mogą być konieczne w programie dostosowawczym. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmuje decyzję w sprawie ewentualnych zmian, których należy dokonać w programie dostosowawczym. … 6. Państwo członkowskie objęte programem dostosowawczym, które nie posiada wystarczających zdolności administracyjnych lub doświadcza znaczących problemów we wdrażaniu tego programu, zwraca się do Komisji o pomoc techniczną.”