Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca decyzję nr 574/2007/WE w celu zwiększenia stawki współfinansowania w ramach Funduszu Granic Zewnętrznych dla niektórych państw członkowskich doświadczających poważnych trudności w zakresie swojej stabilności finansowej lub nimi zagrożonych /* COM/2012/0527 final - 2012/0253 (COD) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU · Przyczyny i cele Utrzymujący się kryzys gospodarczy i finansowy wywiera rosnącą presję na krajowe zasoby finansowe, ponieważ państwa członkowskie dokonują cięć w swoich budżetach. W tym kontekście zapewnienie sprawnej realizacji programów przyjętych w ramach czterech funduszy ustanowionych jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” (zwanych dalej „funduszami”), ma szczególne znaczenie jako zastrzyk finansowy dla gospodarki. Mimo to realizacja programów stanowi często wyzwanie ze względu na problemy z płynnością wynikające z ograniczeń budżetowych powodujących poważne cięcia wydatków, które zwiększają problemy podczas trwającego kryzysu. Ma to miejsce szczególnie w przypadku państw członkowskich najbardziej dotkniętych obecnym kryzysem i korzystających z pomocy finansowej w ramach programu wchodzącego w zakres europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej, Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej, pożyczek dwustronnych w przypadku państw należących do strefy euro lub mechanizmu pomocy dla bilansów płatniczych w przypadku państw spoza strefy euro. Do chwili obecnej sześć państw – w tym Grecja, która otrzymała pomoc finansową przed ustanowieniem europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej w postaci pożyczek dwustronnych – zwróciło się o pomoc finansową w ramach różnych mechanizmów wsparcia oraz uzgodniło z Komisją program dostosowań makroekonomicznych. Te sześć państw to Węgry, Rumunia, Łotwa (w ramach mechanizmu wsparcia dla bilansów płatniczych), Portugalia, Grecja oraz Irlandia (w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej/Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej/pożyczek dwustronnych). Należy zauważyć, że program dla Węgier wygasł w 2010 r., a program dla Łotwy na początku roku 2012. Aby zagwarantować, że państwa członkowskie korzystające z mechanizmów wsparcia finansowego (lub wszelkie inne państwa członkowskie, które w przyszłości mogą korzystać z takiej pomocy) będą kontynuowały realizację programów przyjętych w ramach funduszy i wydatkowały środki na projekty, niniejszy wniosek zawiera przepisy, które pozwolą Komisji na zwiększenie unijnej stawki współfinansowania dla tych państw w okresie, w którym korzystają one z pomocy finansowej zapewnionej przez jeden z mechanizmów wsparcia w ramach wszelkich instrumentów finansowania. Dostarczy to państwom członkowskim dodatkowych środków finansowych oraz ułatwi dalsze wdrażanie programów na ich terytorium. · Kontekst ogólny Nie ma wątpliwości, że pogłębiający się kryzys finansowy w niektórych państwach członkowskich ma znaczny wpływ na gospodarkę realną, jeśli weźmie się pod uwagę między innymi kwotę łącznego zadłużenia oraz trudności, jakie napotykają rządy pragnące pożyczyć za racjonalną opłatą środki finansowe na rynku. Komisja aktywnie przedstawia wnioski dotyczące najskuteczniejszej odpowiedzi na obecny kryzys finansowy i związane z nim skutki społeczne i gospodarcze. Przyjęte zostały trzy wnioski dotyczące tych kwestii. Pierwszy zmienia rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w celu zwiększenia wysokości wkładu Unii wydatkowanego w drodze płatności okresowych oraz płatności salda końcowego o maksymalnie 10 punktów procentowych powyżej bieżących limitów (rozporządzenie (UE) nr 1311/2011 z 13 grudnia 2011 r.). Drugi wniosek zmienia rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w celu zwiększenia stawki wkładu funduszu do 95 % w regionach, które mogą być objęte celem konwergencji, w regionach najbardziej oddalonych oraz na mniejszych wyspach Morza Egejskiego oraz do 85 % w innych regionach (rozporządzenie (UE) nr 1312/2011 z dnia 19 grudnia 2011 r.). Trzeci wniosek zmienia rozporządzenie (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego, zezwalając na zwiększenie wysokości wkładu Unii wydatkowanego w drodze płatności okresowych oraz płatności salda końcowego o maksymalnie 10 punktów procentowych powyżej bieżących limitów (rozporządzenie (UE) nr 387/2012 z dnia 19 kwietnia 2012 r.). · Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Artykuł 16 decyzji nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawiającej Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” stanowi, że wkład Wspólnoty we wspierane działania zasadniczo nie przekracza 50 %. Artykuł 16 stanowi również, że wkład ten może zostać podwyższony do 75 % w przypadku gdy dane państwo członkowskie jest objęte funduszem spójności lub jeśli działanie dotyczy konkretnych priorytetów wyznaczonych w wytycznych strategicznych. · Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Wniosek jest spójny z innymi wnioskami i inicjatywami przyjętymi przez Komisję Europejską w odpowiedzi na kryzys finansowy. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCENY SKUTKÓW · Konsultacje z zainteresowanymi stronami Nie przeprowadzono konsultacji z zainteresowanymi podmiotami zewnętrznymi. · Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. · Analiza skutków Wniosek pozwoli Komisji na stosowanie wyższych stawek współfinansowania dla krajów korzystających z jednego z mechanizmów wsparcia. Dodatkowy budżet nie jest konieczny, gdyż roczny krajowy przydział środków z funduszu na rzecz państw i programów w okresie programowania 2007–2013 nie zmieni się. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU · Streszczenie wniosku Proponuje się zmianę artykułu 16 decyzji nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, aby zezwolić na zwiększenie stawki unijnego współfinansowania stosowanej do programów Funduszu Granic Zewnętrznych w zainteresowanych państwach członkowskich o 20 punktów procentowych, pod warunkiem że korzystają one z jednego z mechanizmów wsparcia. Po podjęciu decyzji o przyznaniu pomocy finansowej danemu państwu członkowskiemu w ramach jednego z mechanizmów wsparcia, państwo członkowskie może przekazać Komisji projekt programu rocznego lub projekt zmienionego programu rocznego, w którym zastosowano zwiększoną stawkę unijnego współfinansowania. Aby być uprawnionym do stosowania zwiększonej stawki unijnego współfinansowania, państwo członkowskie musi korzystać z jednego z mechanizmów wsparcia w momencie przekazywania swojego projektu programu rocznego lub projektu zmienionego programu rocznego. Jednak jeśli działanie w ramach danego programu rocznego było współfinansowane przy zastosowaniu zwiększonej stawki unijnego współfinansowania, pozostanie tak do końca okresu kwalifikowalności danego programu rocznego, niezależnie od tego, czy państwo członkowskie nadal korzysta z jednego z mechanizmów wsparcia. · Podstawa prawna Podstawę prawną stanowi decyzja nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawiająca Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi”. W oparciu o zasadę zarządzania dzielonego przez Komisję Europejską i państwa członkowskie, niniejsza decyzja zawiera przepisy dotyczące procesu programowania, jak również ustanawia normy w zakresie zarządzania programami (w tym zarządzania finansowego), monitorowania, kontroli finansowej oraz oceny projektów. · Zasada pomocniczości Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości w takim zakresie, w jakim stara się on zapewnić zwiększone wsparcie poprzez fundusze dla niektórych państw członkowskich przeżywających poważne trudności, zwłaszcza w odniesieniu do ich stabilności gospodarczej i finansowej, oraz borykających się z rosnącym deficytem i zadłużeniem oraz niskim wzrostem gospodarczym, które odzwierciedlają strukturalne wyzwania krajowe oraz międzynarodowe otoczenie gospodarcze i finansowe. W tym kontekście konieczne jest ustanowienie na poziomie Unii Europejskiej mechanizmu tymczasowego, który umożliwi Unii Europejskiej współfinansowanie poświadczonych wydatków w ramach funduszy przy wykorzystaniu wyższej stawki współfinansowania. · Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności: Niniejszy wniosek jest proporcjonalny, ponieważ stanowi ważny krok w stronę zapewnienia zwiększonego wsparcia z funduszy dla państw członkowskich, które mają trudności lub są istotnie zagrożone poważnymi trudnościami z racji nadzwyczajnych okoliczności pozostających poza ich kontrolą, i które spełniają warunki określone w rozporządzeniu Rady (UE) nr 407/2010 (ustanawiającym europejski mechanizm stabilizacji finansowej) lub otrzymują, z tych samych powodów, pomoc finansową z Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej lub europejskiego mechanizmu stabilności, lub mają trudności lub są istotnie zagrożone trudnościami w odniesieniu do bilansu płatniczego i spełniają warunki określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 332/2002. Dotyczy to również Grecji, która otrzymała pomoc finansową w ramach szczególnego porozumienia zawartego poza mechanizmami wsparcia na mocy umowy między pożyczkodawcami i aktu w sprawie pożyczki strefy euro. · Wybór instrumentu Proponowany instrument: decyzja. Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: Komisja przeanalizowała możliwości działania określone w ramach prawnych i uważa za konieczne, w świetle dotychczasowych doświadczeń, przedstawić wniosek w sprawie zmiany decyzji. Celem tej zmiany jest ułatwianie współfinansowania działań i przyspieszenie ich realizacji oraz zwiększenie wpływu inwestycji na gospodarkę realną. 4. WPŁYW NA BUDŻET Nie ma wpływu na środki na zobowiązania, ponieważ nie proponuje się zmiany maksymalnych kwot finansowania z funduszy przewidzianych w programach rocznych w okresie programowania 2007–2013. Wniosek dowodzi gotowości Komisji Europejskiej do pomocy państwom członkowskim w ich wysiłkach zmierzających do przezwyciężenia kryzysu finansowego. Zmiany dostarczą zainteresowanym państwom członkowskim odpowiednich środków finansowych niezbędnych do wsparcia projektów i uzdrowienia gospodarki. 2012/0253 (COD) Wniosek DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca decyzję nr 574/2007/WE w celu zwiększenia stawki współfinansowania w ramach Funduszu Granic Zewnętrznych dla niektórych państw członkowskich doświadczających poważnych trudności w zakresie swojej stabilności finansowej lub nimi zagrożonych PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Decyzja nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r.[1] ustanawia Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” oraz określa różne stawki unijnego współfinansowania dla działań wspieranych przez fundusz. (2) Bezprecedensowy ogólnoświatowy kryzys finansowy i załamanie się koniunktury gospodarczej miały istotny negatywny wpływ na wzrost gospodarczy i stabilność finansową oraz spowodowały znaczne pogorszenie sytuacji finansowej, gospodarczej i społecznej kilku państw członkowskich. Niektóre państwa członkowskie doświadczają poważnych trudności lub są nimi zagrożone, zwłaszcza w odniesieniu do swojej stabilności finansowej i gospodarczej, co prowadzi do pogorszenia ich deficytu i zadłużenia oraz zagraża wzrostowi gospodarczemu; sytuację tę pogarsza dodatkowo międzynarodowe otoczenie gospodarcze i finansowe. (3) Chociaż podjęto już zdecydowane działania w celu zrównoważenia negatywnych skutków kryzysu, powszechnie odczuwany zaczyna być wpływ kryzysu finansowego na gospodarkę realną, rynek pracy i społeczeństwo. Presja na krajowe zasoby finansowe wzrasta i należy szybko podjąć dalsze kroki w celu jej złagodzenia poprzez maksymalne i optymalne wykorzystanie unijnego finansowania. (4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 332/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. ustanawiające instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich[2] przewiduje, że Rada ma przyznać średnioterminową pomoc finansową, w przypadku gdy państwo członkowskie, które nie przyjęło euro, będzie miało poważne trudności lub będzie poważnie zagrożone trudnościami związanymi z jego bilansem płatniczym. (5) Decyzją Rady 2009/459/WE[3] przyznano pomoc finansową Rumunii. (6) Dnia 9 maja 2010 r. Rada przyjęła obszerny pakiet środków, w tym a) rozporządzenie Rady ustanawiające europejski mechanizm stabilizacji finansowej[4] w oparciu o art. 122 ust. 2 Traktatu oraz b) Europejski Instrument Stabilności Finansowej służący udzielaniu wsparcia finansowego państwom członkowskim należącym do strefy euro, które mają trudności z racji nadzwyczajnych okoliczności pozostających poza kontrolą danego państwa, w celu ochrony stabilności finansowej strefy euro jako całości, jak również jej państw członkowskich. (7) Na mocy decyzji wykonawczych Rady nr 2011/77/UE[5] oraz 2011/344/UE[6] przyznano pomoc finansową w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej dla Irlandii i Portugalii. Otrzymały one również środki z Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej. (8) Umowa między pożyczkodawcami i akt w sprawie pożyczki zawarte w odniesieniu do Grecji w dniu 8 maja 2010 r. weszły w życie z dniem 11 maja 2010 r. W dniu 12 maja 2012 r. ministrowie finansów 17 państw członkowskich strefy euro przerwali ten pierwszy program i zatwierdzili drugi program pomocy finansowej dla Grecji. Postanowiono, że instrumentem finansowym dla tego drugiego programu będzie Europejski Instrument Stabilności Finansowej, w ramach którego wydatkowana będzie również pozostała kwota wniesiona przez strefę euro w ramach pierwszego programu. (9) W dniu 2 lutego 2012 r. ministrowie finansów 17 państw członkowskich strefy euro podpisali Traktat ustanawiający europejski mechanizm stabilności. Na mocy tego traktatu, który idzie w ślady decyzji Rady Europejskiej 2011/199/UE z dnia 25 marca 2011 r. w sprawie zmiany art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do mechanizmu stabilności dla państw członkowskich, których walutą jest euro[7], to głównie europejski mechanizm stabilności będzie dostarczał wsparcia finansowego dla państw członkowskich strefy euro po jego wejściu w życie w połowie 2012 r. Dlatego niniejsza decyzja powinna już uwzględniać europejski mechanizm stabilności. (10) W swych konkluzjach z dnia 23 i 24 czerwca 2011 r. Rada Europejska przychylnie przyjęła zamiar Komisji dotyczący wzmocnienia synergii pomiędzy programem pożyczkowym dla Grecji a unijnymi środkami finansowymi i wsparła wysiłki zmierzające do zwiększenia zdolności Grecji do absorbowania środków unijnych w celu stymulowania wzrostu i zatrudnienia, poprzez przeorientowanie uwagi na poprawę konkurencyjności i tworzenie miejsc pracy. Ponadto Rada Europejska z zadowoleniem przyjęła i poparła przygotowywanie przez Komisję wraz z państwami członkowskimi kompleksowego programu pomocy technicznej dla Grecji. Niniejsza zmiana do decyzji nr 574/2007/WE przyczynia się do tych wysiłków zmierzających do wzmocnienia synergii. (11) Z myślą o nadzwyczajnych okolicznościach rozporządzenie (UE) nr 1083/2006 ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności zostało zmienione rozporządzeniem (UE) nr 1311/2011, aby umożliwić zwiększenie stawki współfinansowania stosowanej w ramach funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności wobec państw członkowskich doświadczających poważnych trudności w zakresie ich stabilności finansowej[8]. Podobne podejście zostało przyjęte wobec tych państw członkowskich w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (rozporządzenie (UE) nr 1312/2011 w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005)[9] oraz w ramach Europejskiego Funduszu Rybackiego (rozporządzenie (UE) nr 387/2012 zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006)[10]. Państwa te powinny w podobny sposób otrzymać wsparcie w ramach czterech funduszy ustanowionych jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi”, mianowicie Funduszu Granic Zewnętrznych, Europejskiego Funduszu Powrotów Imigrantów, Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców oraz Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich (zwanych dalej „funduszami”) ustanowionych na lata 2007–2013. (12) Fundusze są głównym narzędziem pomagającym państwom członkowskim sprostać poważnym wyzwaniom w dziedzinie migracji, azylu i granic zewnętrznych, takim jak opracowanie kompleksowej unijnej polityki imigracyjnej w celu wzmocnienia konkurencyjności i spójności społecznej Unii oraz stworzenie wspólnego europejskiego systemu azylowego. (13) Aby ułatwić zarządzanie finansowaniem Unii Europejskiej w dziedzinie migracji, azylu i granic zewnętrznych oraz poprawić dostępność finansowania dla państw członkowskich wdrażających swoje programy roczne w ramach funduszy, niezbędne jest – tymczasowo i bez uszczerbku dla okresu programowania na lata 2014–2020 – zwiększenie stawki unijnego współfinansowania w ramach funduszy do kwoty odpowiadającej dwudziestu punktom procentowym powyżej obecnie stosowanych stawek współfinansowania dla państw członkowskich doświadczających poważnych trudności w zakresie ich stabilności finansowej. Oznacza to, że roczny przydział krajowy Funduszy zgodnie z aktami podstawowymi pozostanie niezmieniony, natomiast krajowa stawka współfinansowania zostanie odpowiednio obniżona. Trwające obecnie programy roczne będą musiały zostać odpowiednio zmienione, aby uwzględnić zmiany wynikające z zastosowania zwiększonej unijnej stawki współfinansowania. (14) Każde państwo członkowskie, które zamierza skorzystać ze zwiększonej stawki współfinansowania, powinno przekazać Komisji pisemne oświadczenie wraz z projektem programu rocznego lub projektem zmienionego programu rocznego. W swoim oświadczeniu dane państwo członkowskie powinno zawrzeć odniesienie do odpowiedniej decyzji Rady oraz do wszelkich innych decyzji, które umożliwiają mu korzystanie ze zwiększonej stawki unijnego współfinansowania. (15) Bezprecedensowy kryzys wpływający na międzynarodowe rynki finansowe oraz pogorszenie koniunktury gospodarczej poważnie nadszarpnął stabilność finansową niektórych państw członkowskich. Ponieważ niezbędna jest szybka reakcja, aby przeciwdziałać negatywnym skutkom dla całości gospodarki, niniejsza decyzja powinna wejść w życie jak najszybciej. (16) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję nr 574/2007/WE. W przypadku odniesienia do art. 16 decyzji nr 574/2007/WE lub do wkładu procentowego Unii określonego we wspomnianym artykule, należy je rozumieć jako odniesienia do zmienionego art. 16 oraz do – prawdopodobnie zwiększonego – procentowego wkładu Unii. (17) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen wchodzących w zakres obszarów, o których mowa w art. 1 pkt A i B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[11]. (18) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen w obszarze, o którym mowa w art. 1 pkt A i B decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE w sprawie zawarcia tej Umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej[12]. (19) W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen w obszarze, o którym mowa w art. 1 pkt A i B decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE w sprawie zawarcia tego protokołu w imieniu Unii[13]. (20) Na mocy Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu przez Radę środków zaproponowanych na podstawie części trzeciej tytułu V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z wyjątkiem „środków określających państwa trzecie, których obywatele muszą mieć wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich i środków odnoszących się do jednolitego wzorca wiz”. Ponieważ niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie dorobku Schengen, na mocy art. 4 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania podejmuje decyzję, w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę środka dotyczącego propozycji lub inicjatywy mającej na celu rozwój dorobku Schengen na mocy przepisów części trzeciej tytułu V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, czy dokona transpozycji niniejszego rozporządzenia do swego prawa krajowego. (21) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen oraz późniejszą decyzją Rady 2004/926/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie wprowadzenia w życie części dorobku Schengen przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Zjednoczone Królestwo nie bierze zatem udziału w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane ani nie ma ona do niego zastosowania. (22) Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen. Irlandia nie uczestniczy zatem w jej przyjęciu, nie jest nią związana ani nie ma ona do niej zastosowania. PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 W art. 16 decyzji nr 574/2007/WE ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie: „4. Wkład Unii we wspierane projekty w odniesieniu do działań realizowanych w państwach członkowskich na podstawie art. 4 nie przekracza 50 % całkowitych kosztów danego działania. Wkład ten może zostać podwyższony do 75 % w przypadku projektów służących realizacji szczególnych celów priorytetowych określonych w wytycznych strategicznych, o których mowa w art. 20. Wkład Unii podwyższa się do 75 % w państwach członkowskich objętych Funduszem Spójności. Wkład Unii może zostać podwyższony o 20 punktów procentowych, pod warunkiem że dane państwo członkowskie spełnia jedno z poniższych kryteriów w momencie przedłożenia swojego projektu programu rocznego zgodnie z art. 23 ust. 3 niniejszej decyzji lub projektu zmienionego programu rocznego zgodnie z art. 23 decyzji Komisji 2008/456/WE*: a) udostępnia się mu średnioterminową pomoc finansową zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 332/2002**; b) udostępnia się mu pomoc finansową na mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 407/2010*** lub inne państwa członkowskie ze strefy euro udostępniają mu pomoc finansową przed wejściem w życie tego rozporządzenia; c) udostępnia się mu pomoc finansową zgodnie z osiągniętym porozumieniem międzyrządowym ustanawiającym Europejski Instrument Stabilności Finansowej lub Traktatem ustanawiającym europejski mechanizm stabilności. Dane państwo członkowskie przedkłada Komisji pisemne oświadczenie wraz ze swoim projektem programu rocznego lub projektem zmienionego programu rocznego potwierdzające, że spełnia ono jedno z kryteriów, o których mowa w lit. a), b) lub c) akapitu czwartego Projekt współfinansowany według podwyższonej stawki może być nadal współfinansowany zgodnie z tą stawką niezależnie od tego, czy warunki określone w lit. a), b) i c) akapitu czwartego nadal będą spełnione w trakcie wdrażania powiązanego programu rocznego ________ * Dz.U. L 167 z 27.6.2008, s. 1. ** Dz.U. L 53 z 23.2.2002, s. 1. *** Dz.U. L 118 z 12.5.2010, s. 1.” Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami. Sporządzono w Brukseli dnia [...] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 22. [2] Dz.U. L 53 z 23.2.2002, s. 1. [3] Dz.U. L 150 z 13.6.2009, s. 8. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją Rady 2010/183/UE (Dz.U. L 83 z 30.3.2010, s. 19.). [4] Dz.U. L 118 z 12.5.2010, s. 1. [5] Dz.U. L 30 z 4.2.2011, s. 34. [6] Dz.U. L 159 z 17.6.2011, s. 88. [7] Dz.U. L 91 z 6.4.2011, s. 1. [8] Dz.U. L 337 z 20.12.2011, s. 5. [9] Dz.U. L 339 z 21.12.2011, s. 1. [10] Dz.U. L 129 z 16.5.2012, s. 7. [11] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31. [12] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1. [13] Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19.