PL

Bruksela, dnia 16.5.2007

KOM(2007) 261 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW

GALILEO NA ROZDROŻU:

REALIZACJA EUROPEJSKICH PROGRAMÓW GNSS

{SEK(2007) 624}

KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW

GALILEO NA ROZDROŻU:

REALIZACJA EUROPEJSKICH PROGRAMÓW GNSS

1. Wprowadzenie

Europejskie programy nawigacji satelitarnej Galileo i EGNOS znalazły się na rozdrożu. Ustalenie sposobu dalszego postępowania wymaga dokonania politycznego wyboru. Negocjacje w sprawie koncesji, które powinny były doprowadzić do rozmieszczenia i eksploatacji satelitów programu Galileo, utknęły w martwym punkcie. Skumulowane dotychczas opóźnienia, a także brak jakiejkolwiek oznaki postępu w negocjacjach koncesyjnych stanowi zagrożenie dla realizacji projektu w zgodzie z harmonogramem i przewidywanym budżetem.

W związku z zaistniałą sytuacją, a także w nawiązaniu do pisma wiceprzewodniczącego Komisji Jacques’a Barrot do urzędu Przewodniczącego Rady z dnia 14 marca 2007 r., Rada Ministrów Transportu z dnia 22 Marca 2007 r. zwróciła się do Komisji z prośbą o:

· ocenę i przedstawienie przed czerwcowym szczytem Rady Europejskiej sprawozdania na temat ogólnych postępów w realizacji projektu Galileo, obejmującego zaległe kwestie wymienione przez konsorcjum przetargowe, według podsumowania zawartego w sprawozdaniu urzędu Przewodniczącego Rady i obejmującego koszty projektu oraz jego finansowanie, mając na uwadze szybkie postępy w realizacji projektu;

· przedłożenie do dyskusji tak szybko jak to możliwe wariantów rozwiązań mających na celu zabezpieczenie długoterminowych publicznych zobowiązań finansowych, zgodnie z prośbą zawartą we wnioskach Rady z października 2006 r., uwzględniających scenariusz dla najwcześniejszego możliwego terminu dostarczenia usług nawigacji satelitarnej EGNOS jako prekursora Galileo, oraz złożenie sprawozdania czerwcowej Radzie;

· ocenę, z pomocą GSA i ESA, postępu w negocjacjach w sprawie koncesji oraz przedłożenie alternatywnych scenariuszy, ocenionych również pod względem kosztów, ryzyka i przystępności, na nadchodzące czerwcowe posiedzenie Rady.

Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 24 kwietnia 2007 r. [1] ponowił zapewnienie o swoim wsparciu dla programu Galileo, wyraził swe obawy o postępy prac, a także wezwał Komisję do wysunięcia odpowiednich propozycji, opartych częściowo na tych samych punktach, jakie były nadmienione przez Radę, a w szczególności do wzmocnienia zarządzania publicznego poprzez zapewnienie politycznej odpowiedzialności i przywództwa Komisji.

Niniejszy Komunikat jest odpowiedzią na prośby Rady oraz Parlamentu Europejskiego i jest uzupełniony dokumentem służb Komisji SEK(2007) 624 z dnia 16 maja 2007 r.

2. EGNOS i Galileo: europejskie programy GNSS

Nawigacja satelitarna to technologia pozwalająca użytkownikom na całym świecie dokładnie określić ich lokalizację w dowolnym momencie. Zakres zastosowań, które ta technologia umożliwia, jest szeroki i obejmuje wiele dziedzin, od tradycyjnego transportu po łączność, pomiary geodezyjne, rolnictwo, rybołówstwo, ochronę środowiska, badania naukowe, turystykę i inne. Nawigacja satelitarna może usprawnić nawigację pojazdów i poprawić warunki ruchu drogowego, prowadzić ludzi niepełnosprawnych lub lokalizować towary, zwierzęta i pojemniki. Ponadto może ona ułatwić działania ochrony cywilnej w trudnych warunkach, przyspieszyć operacje ratowania ludzi w sytuacjach niebezpiecznych na morzu i stanowić narzędzia dla straży przybrzeżnej i służb ochrony granic. Jest to również potężny atut w dziedzinie potwierdzania czasowego transakcji finansowych, badań naukowych w meteorologii, geodezji, monitorowania ruchu Ziemi i tym podobnych.

W ciągu ostatnich dziesięciu lat uzyskano znaczące osiągnięcia poprzez ciężką pracę instytucji publicznych, europejskich instytucji badawczych oraz europejskiego przemysłu. Budżety w sektorze publicznym wyniosły ogółem 2,5 miliarda EUR.

Europa opracowała program EGNOS, który jest oparty na sygnałach GPS i zapewnia sygnały augmentacji retransmitowane przez trzy satelity geostacjonarne. EGNOS umożliwia zwiększenie precyzji lokalizacji GPS do mniej niż 5 metrów. Ponadto wysyła komunikaty o integralności informujące użytkowników w przypadku wystąpienia problemów na satelitach GPS. EGNOS powinien uzyskać gotowość eksploatacyjną w roku 2008 i zapewnić wczesny dostęp nad terytorium Europy do 3 z 5 globalnych usług Galileo. EGNOS jest zasadniczym elementem wspierania europejskich badań, wiedzy i know-how w dziedzinie tej supernowoczesnej technologii.

Program Galileo bazuje na konstelacji 30 satelitów rozmieszczonych na średniej orbicie okołoziemskiej (na wysokości w przybliżeniu 24 000 km) obejmujących całą powierzchnię Ziemi w sposób ciągły. Wybrana konfiguracja jest optymalna, jako że zapewnia obecność minimum czterech satelitów nad każdym punktem Ziemi w dowolnym momencie. W rzeczywistości odbiorcy nawigacji mogą obliczyć swoją pozycję, jeśli odbierają sygnały z minimum czterech satelitów.

Pierwszy eksperymentalny satelita Galileo został umieszczony na orbicie w grudniu 2005 roku.

Równolegle nawiązano bliską i owocną współpracę ze Stanami Zjednoczonymi. Doprowadziło to do podpisania umowy pomiędzy UE a USA [2] w sprawie pełnej interoperacyjności otwartych sygnałów GPS i Galileo oraz niedawnej wspólnej decyzji o poprawie charakterystyki tych sygnałów, tworząc w rezultacie globalny standard w dziedzinie nawigacji satelitarnej. Oczekuje się, że doprowadzi to do powszechnego wykorzystania połączonych odbiorników GPS/Galileo w zastosowaniach rynku masowego.

Komisja zwraca się do Rady oraz do Parlamentu Europejskiego o uznanie inwestycji i osiągnięć w ramach europejskich programów GNSS.

3. Obrana droga

Po posiedzeniu Rady Europejskiej w Nicei w grudniu 2000 roku Rezolucja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 roku zatwierdziła start europejskiego programu nawigacji satelitarnej Galileo.

Rada przewidziała rozwój programu w trzech fazach (faza rozwoju i walidacji orbitalnej, faza rozmieszczenia oraz faza eksploatacyjna). W zakresie finansowania tych faz Rada postanowiła, że faza rozwoju powinna być finansowana w całości przez sektor publiczny, a jeśli chodzi o pozostałe fazy – że powinny one być finansowane zarówno przez sektor publiczny, jak i prywatny w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego, przy założeniu maksymalnie jednej trzeciej kosztów rozmieszczenia przypadających na sektor publiczny. Rozpoczęcie fazy eksploatacyjnej przewidziano na początek roku 2008.

Dnia 17 października 2003 r., zgodnie z mandatem określonym w rozporządzeniu 876/2002, Wspólne Przedsiębiorstwo Galileo (GJU) wystosowało zaproszenie koncesyjne na fazę rozmieszczenia i eksploatacji satelitów programu Galileo. Dnia 4 lipca 2005 r. GJU wyraziło zgodę, na podstawie określonych warunków szczególnych, na utworzenie połączonego konsorcjum nazwanego niedawno „Euro-GNSS”, z siedzibą w Tuluzie, składającego się z 8 partnerów (AENA, Alcatel, EADS, Finmeccanica, Hispasat, Inmarsat, Thales oraz TeleOp) jako jednego partnera w negocjacjach dotyczących koncesji Galileo.

Negocjacje rozpoczęły się efektywnie w styczniu 2006 roku po okresie wewnętrznych nieporozumień między partnerami ze strony przemysłu oraz mediacji [3] w związku z podziałem ról i obowiązków, jak również lokalizacji głównych instalacji naziemnych systemu.

Negocjacje skupiły się na kluczowych klauzulach (Heads of Terms), tj. fundamentalnych elementach umowy koncesyjnej. Pierwsza wersja została parafowana 20 listopada 2006 r. Na początku 2007 roku negocjacje stanęły w miejscu.

4. ocena ogólnych postępów i szans na realizację

Europejskie programy GNSS, Galileo i EGNOS, są opóźnione o 5 lat w stosunku do wstępnego harmonogramu i obecnie stoją w obliczu pewnych trudności, w szczególności ze względu na zarządzanie przemysłowe oraz problemy z przeniesieniem ryzyka do sektora prywatnego na rozsądnych warunkach. Jednakże występują również problemy związane z zarządzaniem publicznym.

EGNOS zbliża się do stadium gotowości eksploatacyjnej; potwierdzono również słuszność koncepcji. Jego realizacja i udostępnienie jest obecnie kwestią pilną.

Jednakże postęp fazy rozwoju programu Galileo jest znacznie opóźniony i wystąpiły w jego przypadku przekroczenia kosztów.

Mimo że rynek downstream globalnych usług nawigacji satelitarnej jest faktycznie bardzo obiecujący (przewiduje się, że na całym świecie wyniesie około 450 miliardów EUR rocznie [4] od roku 2025), rynek dla koncesjonariusza, który zapewnia obecność sygnału w przestrzeni, wydaje się być niepewny. Wśród powodów znajdują się wątpliwości co do komercyjnego wykorzystania Galileo, zważywszy na fakt, iż cywilny sygnał GPS jest darmowy, oraz że nadal nie jest pewne, do jakiego stopnia władze publiczne będą wykorzystywać usługę publiczną o regulowanym dostępie (Public Regulated Service – PRS) programu Galileo.

W rezultacie połączone konsorcjum oczekuje, że UE złagodzi występujące ryzyko. Ten element został najwyraźniej niedoszacowany w oryginalnych planach programu Galileo, jako że zawsze zakładano, iż sektor prywatny przyjmie ryzyko rynkowe.

Jeśli UE nie zareaguje szybko i zdecydowanie, obecne opóźnienia mogą wywołać efekt domina pod względem inwestycji w zastosowania i usługi na rynkach downstream, które w dużym stopniu zależą od pewności harmonogramu będącego podstawą do realizacji infrastruktury Galileo i EGNOS.

Złożoność technologiczna programów EGNOS i Galileo jest znaczna i prawdopodobnie została niedoszacowana. Projekt jest aktualnie w rękach sektora publicznego, a mianowicie Europejskiej Agencji Kosmicznej (European Space Agency – ESA). Przeniesienie ryzyka projektowego oraz blisko spokrewnionego ryzyka wykonania, ryzyka przekroczenia kosztów oraz ryzyka eksploatacyjnego na połączone konsorcjum nie okazało się możliwe na rozsądnych warunkach. Ponadto UE przyjęła założenie, że program Galileo może być opracowany i zrealizowany w znacznie krótszym czasie i przy znacznie mniejszym finansowaniu publicznym, niż w przypadku Stanów Zjednoczonych i ich systemu GPS. Wprawdzie GPS ma szczególne wymagania, jednakże założenie UE mogło być zbyt optymistyczne.

Zarówno zarządzanie przemysłowe, jak i publiczne okazały się ważnymi czynnikami. Istniejące organizacje przemysłowe nie są wydajne ani zdolne do podejmowania decyzji, głównie z powodu polemiki dotyczącej ról, odpowiedzialności oraz podziału prac nad programem. Oprócz tego dla celów PPP, tj. ostatecznie świadczenia usług, połączone konsorcjum ma skład z naciskiem na inny aspekt, a mianowicie na konstrukcję konstelacji satelitów, podczas gdy dla PPP idealnym rozwiązaniem byłoby konsorcjum prowadzone przez dostawców usług. Ponadto brak klarowności co do poszczególnych ról i obowiązków po stronie publicznej nie ułatwia tej sytuacji.

Kontynuacja aktualnych negocjacji oznaczałaby, że realizacja programu Galileo postępowałaby na podstawie nabytych na drodze zamówienia publicznego czterech pierwszych satelitów oraz powiązanej infrastruktury naziemnej fazy rozwoju, oraz że pozostała część systemu zostałaby nabyta, rozmieszczona i eksploatowana przez połączone konsorcjum. Jednakże w wyniku zakumulowanych opóźnień start PPP nie mógłby nastąpić przed połową roku 2009, a pełne rozmieszczenie byłoby opóźnione do roku 2014 lub później.

Ponadto wymagane są dodatkowe działania łagodzące ryzyko, aby pokryć lukę pomiędzy fazą rozwoju a fazą rozmieszczenia, w szczególności poprzez nabycie dodatkowych 4 satelitów oraz powiązanej infrastruktury, w celu uniknięcia rozwiązania zespołów przemysłowych. Dodatkowo oczekiwać można wystąpienia znacznych strat dochodów wynikających z opóźnionego wejścia na rynek w obliczu wyłaniającej się globalnej konkurencji, takiej jak system GPS-III.

Pod tym względem punkty poruszone w piśmie połączonego konsorcjum skierowanym do urzędu Przewodniczącego UE [5] obejmują dużą liczbę kwestii, które można rozwiązać jedynie na drodze negocjacji (techniczna linia odniesienia, walidacja orbitalna (IOV), warunki przekazania EGNOS, przeniesienie ryzyka i działania łagodzące, wspólna mapa drogowa rozwoju działań GSA/połączonego konsorcjum, aktualizacja programu i mapa drogowa negocjacji), lub przez samo połączone konsorcjum (aktualizacja modelu kosztów, zobowiązania prywatnego finansowania, właściwe zarządzanie, rozwiązanie zaległych sporów co do podziału prac), lub przez UE (umocnienie zarządzania publicznego, zapewnienie długoterminowej pewności finansowej porozumień o finansowaniu publicznym, rozwiązanie instytucjonalnych kwestii związanych z EGNOS). Do tych ostatnich kwestii odniesiono się w niniejszym komunikacie oraz dokumencie służb Komisji. Komisja uważa, iż poruszone sprawy mają znaczenie w ogólnej ocenie programu. Jednakże istotnym powodem braku postępów w negocjacjach jest przede wszystkim niezdolność połączonego konsorcjum do efektywnego zarządzania procesem, uzgodnienia wspólnego stanowiska oraz zaangażowania w negocjacje w konsekwencji niedoszacowanej złożoności programu, niejasnych parametrów dochodów oraz niejednorodnego składu konsorcjum.

Ostatnie pismo połączonego konsorcjum, przedstawiające jego stanowisko w sprawie tej sytuacji w odpowiedzi na nałożenie wstępnych warunków sformułowanych przez Radę [6], nie przedstawia żadnych znaczących nowych elementów, ani też żadnych wiarygodnych dowodów na zaangażowanie w kontynuację wysiłków. Dlatego, nawet pomimo częściowego wypełnienia przez połączone konsorcjum wspomnianych warunków wstępnych, Komisja uważa, że negocjacje nie doprowadziły do osiągnięcia sensownych wyników i doszła do wniosku, że aktualne negocjacje koncesyjne mają zatem niewielkie szanse na pomyślne zakończenie – ze zrównoważonym podziałem ryzyka, przy najlepszej opłacalności gospodarczej dla UE, we właściwym terminie i z wystarczającymi zabezpieczeniami dla skutecznego zarządzania sektora prywatnego.

Podsumowując, Komisja uznaje, że aktualna sytuacja jest wynikiem powiązanych skutków ciągłych, nierozwiązanych różnic zdań co do podziału prac przemysłowych, błędnej oceny, według której ryzyko rynkowe mogłoby być przeniesione na sektor prywatny, nierozwiązanych negocjacji dotyczących przeniesienia ryzyka projektowego, złożoności technicznej programu oraz niewystarczająco silnego i klarownego zarządzania publicznego

Komisja zwraca się do Rady oraz do Parlamentu Europejskiego o wzięcie pod uwagę fiaska aktualnych negocjacji koncesyjnych oraz o wyciągnięcie wniosku, że na tej podstawie bieżące negocjacje PPP powinny zostać zakończone.

5. Czy Europa potrzebuje systemu nawigacji satelitarnej?

W świetle tych trudności pytanie brzmi: czy wstrzymać program, czy też prowadzić go dalej w odnowionym kontekście?

Galileo stał się flagowym projektem zarówno ze względu na swą wartość strategiczną, jak i istotny wkład w strategię lizbońską, i ucieleśnia polityczny, gospodarczy i technologiczny wymiar Unii Europejskiej. Rada Europejska podkreślała to przy kilku okazjach podczas szczytów w Kolonii, Feira, Nicei, Sztokholmie, Laeken, Barcelonie i Brukseli.

Globalne Systemy Nawigacji Satelitarnej (GNSS) ulegają gwałtownemu rozwojowi i nabierają charakteru zasadniczych infrastruktur w nowoczesnym społeczeństwie, które będzie je wykorzystywać w podstawowych działaniach takich jak kontrola granic, logistyka transportu, operacje finansowe oraz nadzór nad infrastrukturami energetycznymi oraz komunikacyjnymi.

Dlatego też Galileo zapewnia ważny wkład w strategie Wspólnoty w dziedzinach tak różnorodnych jak zarządzanie transportem, transport towarów niebezpiecznych, służby ratunkowe (eCall), telefonia komórkowa, usługi finansowe, energetyka, nawigacja na morzu i drogach wodnych, transport powietrzny, ochrona ludności i misje humanitarne, rolnictwo, rybołówstwo oraz geodezja. Istotna i coraz większa część naszej działalności gospodarczej jest oparta na informacjach dotyczących lokalizacji i czasu.

Porzucenie programu Galileo odtworzyłoby i znacznie podniosło zależność od systemu GPS (USA) [7] oraz potencjalnie od systemów Glonass (Rosja) oraz Compass/Beidou (Chiny). Wszystkie te systemy mają naturę rządową, podwójnego zastosowania lub militarną, i są skonstruowane i eksploatowane całkowicie na bazie finansowania publicznego. Europa byłaby jedyną znaczącą gospodarką bez takiego strategicznego atutu. Miałoby to dalsze istotne polityczne skutki dla Unii Europejskiej, jako że w naszej współpracy z krajami trzecimi brakowałoby istotnego atutu. Oznaczałoby to, że Unia Europejska byłaby zależna od obcych systemów i technologii militarnych lub podwójnego zastosowania w przypadku zastosowań niezbędnych dla funkcjonowania społeczeństwa jutra.

Ponadto Galileo jest filarem kształtującej się Europejskiej Polityki Kosmicznej i wyrazem ambicji Europy w dziedzinach kosmosu, technologii i innowacji. Zaniechanie realizacji programu Galileo (i jedynie dalsza realizacja programu EGNOS) oznaczałoby nie tylko poważny technologiczny „minus” dla Europy, ale spowodowałoby również utratę znacznych makroekonomicznych możliwości dla europejskiego sektora produkcji i usług. Przy braku miejscowej kompetencji technicznej europejski sektor prywatny znalazłby się w niekorzystnej pozycji, jeśli chodzi o wykorzystanie szans światowego rynku usług i zastosowań nawigacji satelitarnej, który do roku 2025 osiągnie wielkość 450 miliardów EUR rocznie. Europejski sektor prywatny zaznaczył, że liczy na osiągnięcie udziału w wielkości jednej trzeciej tego rynku, o równowartości 150 miliardów EUR rocznie. Badania rynkowe w dziedzinie nawigacji satelitarnej wykazują gwałtowny wzrost, szczególnie na rynkach downstream, dla zastosowań drogowych oraz wyposażenia i usług opartych na lokalizacji. Rozwój i utrzymanie technicznych kompetencji w Europie na rynku upstream (opracowanie, rozmieszczenie i eksploatacja systemu) jest zasadniczym warunkiem dla umożliwienia europejskiemu rynkowi downstream pełnego zaangażowania w innowacyjne zastosowania i usługi w obrębie całej gospodarki.

Na koniec należy wspomnieć, że Europa już zaangażowała 2,5 miliarda EUR w dotychczasowy rozwój europejskich programów GNSS [8].

Komisja zwraca się do Rady oraz do Parlamentu Europejskiego o potwierdzenie konieczności rozmieszczenia autonomicznego systemu nawigacji satelitarnej, o wyrażenie aprobaty dla kontynuacji programu Galileo jako atutu strategicznego dla Unii Europejskiej, oraz o uznanie jego wartości ekonomicznej.

6. Który Galileo?

Ocena potencjalnych najważniejszych modyfikacji wymagań, modyfikacji zakresu usług, projektu i zasięgu konstelacji satelitów, niskobudżetowych infrastruktur i tym podobnych wykazała, że charakterystyka systemu, według uzgodnień Rady, jest nadal całkowicie adekwatna. Główny nacisk należy położyć na utrzymanie napiętego harmonogramu rozwoju i realizacji programu.

Charakterystyka systemu przyjęta dla Galileo jest wynikiem około dziesięciu lat projektowania i kwalifikacji technicznych. Wiele możliwych konfiguracji poddano ocenie w otwartym procesie, który umożliwił ekspertom i potencjalnym użytkownikom systemów nawigacyjnych na wyrażenie opinii w celu ostatecznego ustalenia i uzgodnienia wymagań misji Galileo. Zespoły projektowe, zarówno w ESA jak i w sektorze przemysłu, zdefiniowały system w procesie interaktywnym i dostosowały program w taki sposób, aby spełniał te wymogi misji i wydajności. Od tego czasu podstawowa konfiguracja systemu (konstelacja satelitów, segment naziemny) ani definicja usług nie została zakwestionowana przez żadnego z udziałowców. Stanowi to dowód na zasadność oraz solidność opracowanej koncepcji.

Wszelkie radykalne zmiany projektu doprowadziłyby do unieważnienia istniejących kontraktów przemysłowych w fazie rozwoju, a przez to do konieczności pełnego powtórzenia procesu przetargowego na cały program, wraz z towarzyszącymi temu procesowi opóźnieniami. Taki scenariusz wywołuje połączony efekt utraty dotychczasowych inwestycji w projekt oraz bardzo późnego wejścia na rynek systemu o obniżonych parametrach oraz niewątpliwie niskiej odporności na konkurencję w postaci nowych systemów takich jak GPS-III. Przewidywana rentowność ekonomiczna takiego scenariusza jest bardzo niska.

Potencjalne oszczędności kosztów przy okrojonym systemie indukują zatem efekt odwrotny do zamierzonego celu i są znacznie mniej istotnym czynnikiem niż dotrzymanie harmonogramu związanego z systemem przy zachowaniu jego pierwotnej definicji technicznej.

Komisja zwraca się do Rady oraz do Parlamentu Europejskiego o uznanie faktu, że charakterystyka systemu Galileo pozostaje w pełni zgodna z ambicjami Unii Europejskiej związanymi z tym atutem strategicznym, a mianowicie konstelacja 30 satelitów oferujących pięć różnych usług o doskonałej jakości sygnału w przestrzeni kosmicznej.

7. Scenariusze altenatywne

Komisja zgadza się z poglądem, iż PPP zapewnia najlepsze warunki do kontroli kosztów, zarządzania ryzykiem wykonania i technicznym, oraz optymalizacji eksploatacji rynkowej. Jednakże jeśli negocjacje w sprawie przeniesienia odpowiedniego ryzyka rynkowego, kontroli kosztów, wykonania i technologicznego na sektor prywatny nie będą mogły się powieść ze względu na wysoka cenę oraz niekorzystne warunki takiego przeniesienia, wtedy nie zostaną spełnione podstawowe wymogi PPP. Konieczne jest podjęcie działań koniecznych do stworzenia odpowiednich warunków, które dałyby dużą szansę na przeniesienie ryzyka na sektor prywatny na rozsądnych warunkach.

Dlatego Komisja kontynuuje podejście PPP do realizacji programu Galileo, ale dokonała zmiany jego profilu poprzez scenariusze uwzględniające bardziej stosowny moment, w którym partner prywatny przejmuje odpowiedzialność za program.

Wszystkie zachowane scenariusze rozpoczynają się od zamówienia publicznego pewnej ilości satelitów oraz towarzyszącego im segmentu naziemnego, po czym następuje nabycie przez PPP pozostałych satelitów, w razie potrzeby, jak również eksploatacja, obsługa i konserwacja infrastruktury.

Wyłącznie do celów porównawczych zachowano również scenariusz, w którym aktualne negocjacje z połączonym konsorcjum byłyby kontynuowane. W tym hipotetycznym wypadku kontynuacja negocjacji oznaczałaby, że realizacja programu Galileo postępuje na istniejącej podstawie pierwszych czterech, nabytych na drodze zamówienia publicznego satelitów, podczas gdy pozostała część systemu zostałaby rozmieszczona i eksploatowana na drodze przewidywanego kontraktu PPP z „Euro-GNSS”, tj. połączonym konsorcjum [9]. Jednakże wymagane są działania łagodzące ryzyko, jak przedstawiono to w dalszej części. Zachowane są następujące dwa scenariusze:

A. ZAMÓWIENIE WSTĘPNEJ ZDOLNOŚCI OPERACYJNEJ (IOC), PO KTÓRYM NASTĘPUJE PPP

W tym scenariuszu sektor publiczny finansuje i nabywa działający system o ograniczonej wydajności. Ta bazowa infrastruktura składa się z 18 satelitów wraz z towarzyszącym segmentem naziemnym. IOC umożliwia wczesne uruchomienie świadczenia usług Galileo dla szerokiej gamy użytkowników i daje pewność co do stabilności projektu dla przyszłego koncesjonariusza. Zarówno precyzja lokalizacji jak i zasięg są wystarczające, aby wprowadzić usługi na rynek [10], ale jeszcze bez kapitalizacji technologicznej wartości dodanej Galileo. Pozostałe 12 satelitów zostaje nabyte przez sektor prywatny na podstawie programu koncesji PPP, która obejmuje również obsługę i działania eksploatacyjne. IOC będzie gotowe do końca roku 2011, kiedy to użytkownicy będą mieli dostęp tylko do wczesnych usług. Pełne rozmieszczenie systemu i dostępność usług mogą zostać osiągnięte do końca roku 2013, pod warunkiem, że kontrakt PPP zostanie podpisany terminowo. Kontrakt PPP obejmowałby okres 2010-2030.

(...PICT...)

Łączna liczba 18 satelitów na drodze zamówienia publicznego, po którym następuje PPP na zakup 12 satelitów, obsługę i eksploatację | |

Ogólna charakterystyka | EGNOS w gotowości operacyjnej na początku roku 2008Zakończenie aktualnej fazy rozwoju (walidacja orbitalna): 2010Zakończenie rozmieszczania pierwszej konstelacji: koniec roku 2013 Kontrakt PPP na ukończenie rozmieszczenia infrastruktury, obsługę i eksploatację: 2010-2030Pełna dostępność usług i wydajności: koniec 2013 |

B. ZAMÓWIENIE PEŁNEJ ZDOLNOŚCI OPERACYJNEJ (FOC), PO KTÓRYM NASTĘPUJE PPP

W tym scenariuszu sektor publiczny finansuje i nabywa kompletny system w zdolności operacyjnej o pełnej wydajności. Infrastruktura ta obejmuje 30 satelitów wraz z towarzyszącym segmentem naziemnym. Umożliwia świadczenie wszystkich usług programu Galileo dla wszystkich docelowych użytkowników i zapewnia całkowitą pewność stabilności systemu dla przyszłego koncesjonariusza. PPP obejmuje działania związane z obsługą i eksploatacją. Sektor publiczny będzie w stanie stopniowo podnosić zdolność do świadczenia usług. W kroku pośrednim infrastruktura osiąga konstelację wstępnej zdolności operacyjnej przed końcem roku 2011, a pełne rozmieszczenie nastąpi do końca roku 2012. Kontrakt koncesyjny PPP obejmuje okres 2010-2030.

(...PICT...)

Łączna liczba 30 satelitów na drodze zamówienia publicznego, po którym następuje PPP na obsługę i eksploatację | |

Ogólna charakterystyka | EGNOS w gotowości eksploatacyjnej na początku roku 2008Zakończenie aktualnej fazy rozwoju (walidacja orbitalna): 2010Zakończenie rozmieszczania pierwszej konstelacji: koniec roku 2012 Kontrakt PPP na eksploatację: 2010-2030Pełna dostępność usług i wydajności: koniec 2012 |

- FOC następuje wcześniej niż w poprzednim scenariuszu, gdyż nie ma potrzeby oczekiwania na rozpoczęcie PPP i zamówienie ostatnich 12 satelitów.

- Przed rozpoczęciem działania IOC przewidziane jest trwające 2 lata przekazanie techniczne pomiędzy ESA a Koncesjonariuszem

W świetle oceny różnych scenariuszy zamówienie przez sektor publiczny pełnej konstelacji jest najbardziej korzystnym rozwiązaniem. Efektywnie, jak pokazuje trend (patrz tabela w załączniku), im bardziej oczekuje się od sektora prywatnego zapewnienia finansowania dla infrastruktury, tym większa jest część płatności za dostępność, którą miałby płacić sektor publiczny, co zwiększa zadłużenie, odsetki oraz zwrot z kapitału.

Należy przeciwstawić to ryzyku istniejącemu w różnych scenariuszach. Zazwyczaj wyższe poziomy wsparcia sektora publicznego są kompensowane przez przeniesienie ryzyka do sektora prywatnego. Jednakże, jak pokazały aktualne negocjacje koncesyjne, nie jest obecnie możliwe wynegocjowanie przeniesienia tego ryzyka na warunkach racjonalnych dla sektora publicznego i w rezultacie we wszystkich scenariuszach większość ryzyka pozostaje po stronie sektora publicznego. W wyniku tego efekt zwiększenia długu, odsetek oraz zwrotu z kapitału odgrywa istotną rolę w ogólnej ocenie opłacalności gospodarczej.

Przyjęto przepływy podstawowych przychodów w okresie 2007-2030 w wysokości około 10 miliardów EUR. Jednakże większość tej kwoty będzie dostępna pod koniec tego okresu. Zatem wartość kosztów ogółem dla sektora publicznego nie jest wynikiem prostego odjęcia przychodów od łącznych kosztów nominalnych, ale konieczne jest obliczenie tak zwanej wartości bieżącej netto (przy stopie dyskontowej w wysokości 6%) kosztów sektora publicznego ogółem. Jest to standardowa metoda wyceny projektów długoterminowych. Oprócz tego, to jaką część łącznych dochodów sektor publiczny będzie w stanie zachować, zależy od scenariusza i jest powiązana z wynagrodzeniem dla koncesjonariusza. Szacunkowe wyniki przedstawione zostały w poniższej tabeli.

Scenariusz | Koszty sektora publicznego ogółem wartość bieżąca netto (NPV) (w miliardach EUR) 2007-2030 |

Kontynuacja bieżącego planu, dodanie działań łagodzących | ~ 1,8 |

Budowa wstępnej zdolności operacyjnej (IOC), po której następuje PPP | ~ 2,2 |

Budowa pełnej pierwszej konstelacji (FOC), po której następuje PPP | ~ 1,0 |

Wkład sektora publicznego wyrażony wartością bieżącą netto, która uwzględnia różne scenariusze podziału dochodów pomiędzy sektor publiczny a prywatny, jest najbardziej korzystny w scenariuszu FOC, przy wartości około 1,0 miliarda EUR. Jednakże w zamian za to konieczna jest ujęcie większej inwestycji w ramach finansowych na lata 2007-2013.

W końcu należy podkreślić, że najbardziej istotny element, który nie mógł być uwzględniony w modelowaniu, to rozmieszczenie systemu GPS-III w latach 2013-2018, który wprowadza pewną ilość równorzędnych usług bez opłat. W świetle tego im później oddana zostanie pełna konstelacja Galileo, tym bardziej negatywny będzie wpływ na dochody z koncesji.

Komisja zwraca się do Rady oraz Parlamentu Europejskiego o:

· potwierdzenie, iż jest konieczne, słuszne oraz leży w interesie europejskich programów GNSS kontynuowanie ich realizacji poprzez scenariusz alternatywny.

· odnotowanie odnośnych korzyści i implikacji finansowych istniejących, realistycznych scenariuszy.

· odnotowanie w szczególności wagi wczesnego wykonania pełnej konstelacji oraz kosztów, które pociągają za sobą opóźnienia decyzji politycznych.

8. OCENA STRATEGICZNA

Na podstawie własnej oceny Komisja zwraca się do Rady oraz do Parlamentu Europejskiego o podjęcie wniosku, że preferowaną opcją i jedynym scenariuszem zapewniającym zadowalający postęp jest dwustopniowe podejście PPP o zmienionym profilu:

(1) Krok 1: rozpoczęcie natychmiastowej realizacji programu EGNOS, poprzez specjalną koncesję, jako prekursora Galileo przy wstępnej dostępności usług na początku roku 2008, oraz uzupełnienie obecnego zamówienia publicznego wstępnych satelitów i infrastruktury poprzez rozmieszczenie pierwszej pełnej konstelacji Galileo na podstawie zamówienia publicznego przy docelowej pełnej zdolności operacyjnej przed końcem roku 2012.

(2) Krok 2: Równolegle, wynegocjowanie i ustanowienie PPP dla kolejnej – eksploatacyjnej fazy programów EGNOS i Galileo w latach 2010-2030.

Wybór scenariusza oparty jest w szczególności na wysokiej pewności programatycznej (jedyny scenariusz, w którym faza rozmieszczenia nie zależy od powodzenia równoległego procesu koncesyjnego), pełnoprawnej logice programowej (kluczowej dla płynnego przekazania koncesjonariuszowi), najlepszym ponownym wykorzystaniu inwestycji z fazy rozwoju (przywrócenie pewności i motywacja dla zespołów przemysłowych), najkrótszym czasie do wejścia na rynek (oferującym najlepszą szansę uzyskania przez Galileo znaczącego udziału w rynku), oraz – co nie mniej istotne – najlepszej opłacalności gospodarczej.

Jednakże należy odnieść się do pewnych krytycznych kwestii związanych z programem.

Istniejąca organizacja przemysłowa nie jest wydajna ani zdolna do podejmowania decyzji, głównie ze względu na fakt, że sektor prywatny działa w oparciu o niejasny podział ról, obowiązków i prac nad programem. Istotne zatem jest, aby zminimalizować ingerencję w organizację przemysłową, by umożliwić wysunięcie się na pierwszy plan normalnym praktykom biznesowym, przy jednoczesnym uszanowaniu strategicznej natury programu Galileo oraz krytycznej roli szeroko zakrojonego udziału w nim europejskich dostawców z sektora przemysłu oraz europejskiego sektora prywatnego. Wymagane są ścisła kontrola i zarządzanie, aby zapewnić realizację harmonogramu programu zarówno pod względem kontroli kosztów, jak i czasu wejścia na rynek. Stracono już 5 lat w porównaniu z pierwotnymi harmonogramami i przy znacznych kosztach.

Będąc właścicielem systemu na UE spoczywa odpowiedzialność zwłaszcza za: zapewnienie realizacji jej zobowiązań politycznych oraz wizji; określenie i osiągnięcie porozumienia w sprawie ogólnej specyfikacji i wymogów systemu; możliwość monitorowania i kontroli nad ścisłym przestrzeganiem takich wymogów podczas faz budowy, rozmieszczania i eksploatacji; nadzór nad poszczególnymi fazami programu w celu uniknięcia dalszych opóźnień i przekroczeń kosztów; oraz zapewnienie warunków dla spójnego, wydajnego i harmonijnego zarządzania sektora prywatnego wszędzie tam, gdzie ma to zastosowanie.

Co do potrzeby efektywnego i solidnego zarządzania projektem, Komisja Europejska musi być w stanie prowadzić program przy zastosowaniu odpowiednich środków i narzędzi kontrolnych służących jego zarządzaniu, przy pełnym uwzględnieniu wizji politycznej oraz warunków politycznych Unii Europejskiej jako całości. Komisja zobowiązuje się do przedkładania Radzie i Parlamentowi Europejskiemu regularnych i szczegółowych sprawozdań dotyczących wszelkich aspektów realizacji programu.

Komisja zaleca zachowanie Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) jako pośrednika w zamówieniach oraz organu projektowego działającego w imieniu Unii Europejskiej. Oznacza to, że ESA będzie musiała sprawować funkcje związane z ekspertyzą techniczną na podstawie przepisów UE oraz podlegać ogólnemu zarządzaniu programem prowadzonemu przez UE. Ponadto, z uwagi na obrane podejście, wymagane jest klarowne porozumienie z ESA dotyczące zamówień, w szczególności w odniesieniu do zachowanego poziomu odpowiedzialności, jeśli ESA występuje w roli pośrednika w zamówieniach i/lub organu projektowego dla UE.

Takie porozumienie i związane z nim reguły finansowania powinny stanowić klarowne wskazówki dla procesu zamówień oraz być oparte, między innymi, na następujących elementach:

· Uznanie strategicznej natury programu Galileo oraz krytycznej roli szeroko zakrojonego udziału w nim europejskich dostawców z sektora przemysłu oraz europejskiego sektora prywatnego;

· Konkurencyjny proces przetargowy w partiach kontraktowych na wszystkie kosmiczne i naziemne elementy systemu;

· Podwójne zaopatrzenie wszędzie tam, gdzie to możliwe, w celu podniesienia efektywności i redukcji zależności;

· Należyte sprawozdanie z istniejących osiągnięć i inwestycji oraz umów, o ile dotyczy;

· Solidne kontrakty ze stałymi cenami;

· Wymogi dotyczące regularnej i szczegółowej sprawozdawczości;

· Regularne audyty Trybunału Obrachunkowego UE, w celu zapewnienia przestrzegania interesów finansowych UE oraz wspólnotowego charakteru programu.

Ponadto Komisja jest mocno przekonana, że nie może przyjąć żadnej efektywnej odpowiedzialności politycznej za program bez gruntownej oceny struktury i roli Organu Nadzoru Galileo (GSA), obejmującej prawne i praktyczne środki, dzięki którym Komisja Europejska mogłaby przejrzyście sprawować swoje obowiązki związane z zarządzaniem programem, pozostając odpowiedzialną wobec Rady i Parlamentu.

W tej nowej sytuacji rola GSA musi zostać poddana szczegółowej analizie. Jeśli konieczność utrzymania takiej specyficznej agencji UE zostanie potwierdzona, GSA może w przyszłości zajmować się takimi kluczowymi zadaniami jak nabycie nowych koncesji EGNOS i Galileo, a także pomoc Komisji w opracowaniu zastosowań EGNOS i Galileo. Aby zagwarantować możliwość przyjęcia przez Komisję pełnej odpowiedzialności za rozwój programu, złoży ona wnioski o dostosowanie uprawnień GSA do nowej sytuacji.

Przygotowanie rynków jest konieczne poprzez wczesną realizację programu EGNOS oraz poprzez działania w dziedzinie normalizacji, certyfikacji oraz podnoszenia świadomości rynkowej [11]. Środki te mogą również zredukować ryzyko spadku dochodów dla koncesjonariusza na późniejszym etapie, a w konsekwencji ponoszenia kosztów przez UE. Mimo zachowania systemu jako systemu cywilnego, znaczne dochody mogą również pochodzić od użytkowników militarnych. W ostatnich latach prowadzone są istotne dyskusje na temat wykorzystania sygnału PRS, które należy kontynuować [12].

Ryzyko projektowe programu Galileo zarządzane jest przez sektor publiczny wskutek podjętej wcześniej decyzji dotyczącej opracowania systemu na bazie zamówienia publicznego przez Europejską Agencję Kosmiczną dwóch eksperymentalnych satelitów [13] oraz pierwszych czterech satelitów operacyjnych i związanej infrastruktury [14]. Dlatego zadaniem UE, z pomocą ESA, jest opracowanie strategii, dzięki której ryzyko projektowe zostanie złagodzone zanim możliwe będzie przeniesienie pozostałego ryzyka. Kwestie organizacyjne i prawne związane z ryzykiem projektowym stanowią istotne aspekty realizacji programu.

Pod względem harmonogramu terminowa realizacja programu oraz wyniesienie satelitów stanowią kluczowe kwestie, jako że, między innymi, UE nie może sobie pozwolić na utratę uprawnień do korzystania z odpowiednich częstotliwości globalnej nawigacji satelitarnej.

Komisja zwraca się również do Rady oraz do Parlamentu Europejskiego o postępowanie w oparciu o następujące zasady:

1) Uznanie, że EGNOS uzyska zdolność operacyjną na początku roku 2008, a wymagane jest niezwłoczne działanie w celu wdrożenia jego usług jako prekursora programu Galileo.

2) Uznanie, że europejskie programy GNSS są zdefiniowane, uzgodnione, zarządzane i nadzorowane na poziomie Unii Europejskiej w interesie wszystkich jej państw członkowskich.

3) Uznanie strategicznej natury programu Galileo oraz krytycznej roli szeroko zakrojonego udziału w nim europejskich dostawców z sektora przemysłu oraz europejskiego sektora prywatnego.

4) Utrzymanie Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) jako pośrednika w zamówieniach oraz organu projektowego Unii Europejskiej, działającego na podstawie jej upoważnienia i przepisów.

5) Potrzeba wprowadzenia solidnej i uczciwej konkurencji w programie na bazie podwójnego zaopatrzenia oraz regularnych procedur przetargowych we wszystkich elementach programu, gdzie tylko jest to możliwe, w celu poprawy wydajności i redukcji zależności. Należy zwrócić właściwą uwagę na obecne osiągnięcia oraz uzgodnienia, jeśli mają zastosowanie.

6) Uznanie potrzeby umocnienia i restrukturyzacji publicznego zarządzania europejskimi programami GNSS na podstawie politycznej odpowiedzialności i przywództwa Komisji, zgodnie z wnioskami tej ostatniej;

7) Uznanie potrzeby zapewnienia zaufania inwestorom w usługi i zastosowania, poprzez pełne zobowiązanie do terminowego oddania systemu Galileo do użytku, w oparciu o uczciwy i niedyskryminacyjny dostęp do jego usług.

9. finansowanie rekomendowanego scenariusza

Aktualna kalkulacja kosztów, oparta na obecnych negocjacjach koncesyjnych do końca roku 2006, scenariusza kontynuacji z udziałem połączonego konsorcjum, ujawnia potrzebę nabycia przez Unię Europejską dodatkowych satelitów przez ustanowieniem PPP, uruchomienia kwoty około 2,4 miliarda EUR na okres finansowy od roku 2007 do 2013, zapewnienia asekuracji dla ryzyka rynkowego poprzez opłaty za dostępność na okres do roku 2030 w wysokości około 10 miliardów EUR, oraz przyjęcia dodatkowej odpowiedzialności za ryzyko projektowe i zakończenia, jak również zapewnienia ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. W zależności od rzeczywistych strumieni dochodów sektor publiczny odzyskałby około 8 miliardów EUR według scenariusza dochodów linii zerowej. Stawia to pod znakiem zapytania korzyści zastosowania podejścia wczesnego PPP.

W celu sfinansowania rekomendowanego scenariusza zamówienia publicznego pierwszej konstelacji i następującego PPP Unia Europejska oraz jej państwa członkowskie musiałyby uruchomić łączną kwotę 3,4 miliarda EUR na okres od roku 2007 do 2013, natomiast udział budżetu przez cały okres zostanie zredukowany do około 9 miliardów EUR. Zalety tego scenariusza polegają na tym, że oferuje on najkorzystniejszy przebieg czasowy, największą korzyść ekonomiczną, warunki dla późniejszej fazy PPP będą opracowane bardziej klarownie, podczas gdy łączny udział budżetu zostanie znacznie zredukowany.

W żadnym ze scenariuszy aktualne postanowienia perspektyw finansowych nie są wystarczające. Ponadto wszystkie scenariusze wymagają rozporządzenia programowego UE wykraczającego znacznie poza rok 2013.

Polityczna decyzja o zmianie profilu PPP zgodnie z propozycjami wymagałaby oczywiście porozumienia w sprawie scenariusza finansowania przed podjęciem decyzji o realizacji. W najbliższych miesiącach Komisja przeprowadzi analizę szczegółów realizacji związanych z preferowanym scenariuszem, która zostanie przeprowadzona równolegle do identyfikacji dodatkowych możliwości finansowania. Jednakowoż Komisja uważa za istotne przyjęcie proponowanego obecnie rozporządzenia programowego UE, aby móc kontynuować stabilizację programu EGNOS, a także, przy wsparciu ESA, kontynuować przygotowania preferowanego scenariusza.

W celu identyfikacji koniecznych dodatkowych środków finansowych Komisja, na tym etapie, rozważa zbadanie następujących opcji:

· Zbadanie możliwości finansowania poprzez celowe podniesienie pułapu Działu 1A ram finansowych w zgodzie z pułapem środków własnych oraz przepisami określonymi w Porozumieniu Międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej oraz stabilnego zarządzania finansowego [15]. Procedura ta wymaga udziału obydwu organów władzy budżetowej;

· Uruchomienie dodatkowych środków pochodzących od państw członkowskich spoza wieloletnich ram finansowych.

Komisja zbada te opcje lub ich kombinacje wraz z Władzą Budżetową.

Komisja zwraca się do Rady oraz do Parlamentu Europejskiego o:

· zabezpieczenie, jako pierwszego kroku, postępów projektów EGNOS i Galileo, tak by szybko przyjąć aktualnie proponowane rozporządzenie programowe UE;

· zbadanie możliwości dodatkowego finansowania;

· przedyskutowanie i uzgodnienie na podstawie wniosku, który Komisja złoży do września 2007 r., sposobów postępowania w świetle luki finansowej, uwzględniając, w razie konieczności, mechanizm finansowania, który obejmie cały okres do roku 2030.

ZAŁĄCZNIK: Modelowanie finansowe scenariuszy

Pod względem oceny finansowych implikacji zachowanych scenariuszy modelowanie finansowe oparte jest na wczesnych założeniach i ekstrapolacji zasadniczych danych, a zatem wyniki należy postrzegać jako przybliżone i służące do celów porównawczych. Ostateczne wyniki zależeć będą od warunków poszczególnych umów.

Scenariusz | Łączna liczba satelitów nabytych na drodze zamówienia publicznego | Wsparcie sektora publicznego2 | Łączne wymagane zaangażowanie budżetu sektora publicznego62007-2030 Wartość nominalna | Rozpoczęcie pełnego działania7 |

| | Wymagany budżet sektora publicznego w perspektywie lat 2007-20133(dla satelitów oraz infrastruktury nabywanej na drodze zamówienia publicznego) Wartość nominalna | Płatności za dostępność (wsparcie przez sektor publiczny) dla PPP (do roku 2030) | | |

| | | Część stała4: - koszty operacyjne - konserwacja - odsetki od zadłużenia uzupełniającego Wartość nominalna | Część zmienna (zależna od ilości satelitów oraz infrastruktury nabytej przez sektor prywatny)5: - dług zasadniczy - odsetki - zwrot z kapitału Wartość nominalna | | |

Kontynuacja obecnego programu i działania łagodzące 1 | 4+4 | 2,4 | 5,3 | 3 - 4 | 11 - 12 | połowa roku 2014 |

Budowa wstępnej zdolności operacyjnej (IOC), po której nastąpi PPP | 18 | 3,0 | 5,3 | 2 - 3 | 10 - 11 | koniec roku 2013 |

Budowa pełnej, pierwszej konstelacji (FOC), po której nastąpi PPP | 30 | 3,4 | 5,3 | 0.5 - 1 | 9 - 10 | koniec roku 2012 |

Wszystkie kwoty są przybliżone i podane w miliardach EUR. Dodatkowe szczegóły można znaleźć w dokumencie służb Komisji.

1 Według najnowszej analizy programatycznej, przeprowadzonej przez Europejską Agencję Kosmiczną, nagromadzone opóźnienia implikują potrzebę działań łagodzących ryzyko oraz budowę czterech dodatkowych satelitów celem zapewnienia ciągłości przemysłowej linii produkcyjnej pomiędzy fazą walidacji orbitalnej a pierwszymi działaniami fazy rozmieszczania. Ponadto oznacza to również potrzebę ochrony fazy walidacji orbitalnej przed potencjalnym niepowodzeniem wyniesienia. Wstępnie zabezpieczono to pierwszymi satelitami fazy rozmieszczania.

2 W modelu PPP Galileo, sektor publiczny wnosi dotacje na rozmieszczenie infrastruktury oraz płatności za dostępność, aby wesprzeć eksploatację systemu. Sektor prywatny wnosi kapitał i zadłużenie.

3 Kwoty obejmują część kosztów nabycia Galileo ponoszoną przez sektor publiczny, koszty eksploatacyjne EGNOS oraz przekroczenia kosztów IOV. Dane szacunkowe oparte są na danych z kalkulacji kosztów ESA, potwierdzone przez istniejące kontrakty oraz bazę danych zamówień ESA, a także są zweryfikowane w oparciu o wszystkie przedłożone oferty przetargowe podczas całej fazy negocjacji koncesji. Wpływ kosztów publicznych środków finansowych nie jest modelowany w kalkulacjach finansowych. Koszty takie wynoszą około 4%, dotyczą wszystkich scenariuszy oraz wyłącznie do celów porównawczych mają wpływ na różnicę pomiędzy 3,4 miliarda EUR a 2,4 miliarda EUR (tj. na 1 miliard EUR). Skutek jest marginalny i pokryty w obrębie zakresu łącznego zaangażowania budżetu publicznego (patrz 6).

4 Stała część płatności za dostępność obejmuje obsługę, konserwację i odsetki od zadłużenia uzupełniającego. Jest ona taka sama dla wszystkich scenariuszy, ponieważ dotyczy obsługi i konserwacji całej konstelacji i jej uzupełnienia. Dane są oparte na kosztorysach pochodzących z opracowań technicznych i ekonomicznych wykonanych podczas fazy definicji przez ESA oraz Komisję (GALA, PwC, porównawcze opracowania systemowe) i zostały zweryfikowane w oparciu o wszystkie oferty przetargowe przedłożone podczas całej fazy negocjacji koncesyjnych.

5 Zmienna część płatności za dostępność obejmuje obsługę długu (dług zasadniczy, odsetki, opłaty itp.) oraz zwrot z zainwestowanego kapitału. Jest ona zależna od zadłużenia i kapitału, który jest powiązany z rozmiarem zamówienia, którego musi dokonać sektor prywatny, oraz uzgodnionego stosunku pomiędzy kapitałem a długiem.

6 Zaangażowanie budżetu sektora publicznego dotyczy ogólnych kosztów bezpośrednich dla sektora publicznego przez dodanie kosztów zamówień (patrz 3) oraz płatności za dostępność (patrz 4 i 5). Obejmuje to ryzyko rynkowe.

7 Rozpoczęcie pełnego działania jest istotne ze względu na wejście systemów konkurencyjnych. Im wcześniejsza będzie data rozpoczęcia pełnego działania dla wszystkich usług i rynków, tym większy jest oczekiwany udział w rynku dla Galileo.

____________

[1] Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie negocjacji umowy koncesyjnej Galileo

[2] Umowa pomiędzy UE a USA w sprawie promocji, dostarczania i wykorzystania systemów nawigacji satelitarnej Galileo i GPS oraz powiązanych zastosowań, czerwiec 2004 r.

[3] Mediacja byłego członka Komisji, Karela van Mierta, zaowocowała porozumieniem pomiędzy 8 członkami połączonego konsorcjum w dniu 5 grudnia 2005 r.

[4] Raport z analizy rynkowej ProDDAGE, ESYS Consulting, 2006.

[5] Pismo połączonego konsorcjum do ministra Tiefensee oraz wiceprzewodniczącego Komisji Barrot z dnia 9 marca 2007 r.

[6] Pismo połączonego konsorcjum do GSA, 24 kwietnia 2007 r.

[7] EGNOS jest oparty na sygnałach GPS, dokonując ich wzmocnienia dzięki europejskiej infrastrukturze naziemnej, obecnie tylko regionalnej.

[8] Połączone budżety UE i ESA obejmują kontrakt IOV (1,5 miliarda EUR), koszty EGNOS (0,7 miliarda EUR) oraz badania ESA i UE w tych latach.

[9] Patrz analiza w sekcji 4.

[10] Pozioma precyzja 4 metry przy 87% dostępności lub precyzja 20 metrów przy 98% dostępności.

[11] Zielona księga w sprawie zastosowań nawigacji satelitarnej, KOM(2006) 769, z dnia 12 grudnia 2006 r. oraz przewidywane działania następcze

[12] W kontekście niedawnego wniosku w sprawie Europejskiej Polityki Kosmicznej KOM(2007) 212, Komisja przyjęła pogląd, że cywilne programy kosmiczne, takie jak Galileo, oferują możliwość wielorakiego zastosowania i mogą być wykorzystywane przez użytkowników wojskowych.

[13] Satelita Giove A wyniesiony na orbitę w grudniu 2005 roku oraz Giove B, który ma być przygotowany do wyniesienia pod koniec roku 2007 lub na początku roku 2008.

[14] Walidacja orbitalna (IOV) lub kontrakt rozwojowy przygotowany przez ESA i sfinansowany przez ESA i WE.

[15] Dz. U. C 139 z 14.6.2006.

--------------------------------------------------