Niniejszy wniosek dotyczy bezpieczeństwa i mobilności w dziedzinie żeglugi śródlądowej. Zmienia on dyrektywę (UE) 2017/2397 w odniesieniu do uznawania dokumentów wydanych przez państwa trzecie w okresie przejściowym.

Niniejszy wniosek zmienia w ograniczonym zakresie dyrektywę (UE) 2017/2397, wprowadzając przepisy przejściowe mające zastosowanie do dokumentów wydanych przez państwa trzecie uznanych w niektórych państwach członkowskich przed dniem 18 stycznia 2022 r. Został opracowany tak, by uniknąć zakłóceń na rynku pracy w sektorze żeglugi śródlądowej. Niniejszy wniosek jest zatem spójny z obowiązującym prawodawstwem w tym sektorze.

Ponadto należy wziąć pod uwagę fakt, że po uznaniu przez Komisję świadectw kwalifikacji wydanych przez dane państwo trzecie, państwo to może wydać nowe świadectwa, zastępujące dokumenty podlegające przepisom przejściowym. W tym względzie należy wyjaśnić, że te nowe świadectwa będą uznawane na wszystkich unijnych śródlądowych drogach wodnych wyłącznie na podstawie art. 10 ust. 3 dyrektywy i o ile warunki wymiany tych świadectw stosowane przez to państwo trzecie zostały uznane za identyczne z warunkami określonymi w art. 38 ust. 1 i 3 dyrektywy.

Celem tego rozwiązania jest zapewnienie płynnego przejścia do przewidzianego w art. 10 dyrektywy systemu uznawania dokumentów wydanych przez państwa trzecie przez zapewnienie okresu niezbędnego do umożliwienia państwom trzecim dostosowania ich wymogów do wymogów określonych w dyrektywie, a także do umożliwienia Komisji dokonania oceny ich systemów uzyskiwania świadectw oraz, w stosownych przypadkach, przyjęcia aktu wykonawczego w trybie art. 10 ust. 5 dyrektywy. Zapewni to również pewność prawa osobom fizycznym i podmiotom gospodarczym działającym w sektorze żeglugi śródlądowej.

Celem niniejszego wniosku jest zapewnienie odpowiedniego okresu, w którym państwo członkowskie może nadal uznawać – na podstawie wymogów krajowych ustanowionych przed dniem 16 stycznia 2018 r. oraz w odniesieniu do terytorium danego państwa członkowskiego – dokumenty wydane przez państwo trzecie, które są obecnie uznawane przez to państwo członkowskie jednostronnie lub na podstawie umowy międzynarodowej. Zakres tego środka przejściowego ogranicza się do dokumentów wydanych przed datą graniczną (18 stycznia 2023 r.), określoną jako dzień przypadający rok po dniu następującym po upływie terminu transpozycji dyrektywy (17 stycznia 2022 r.). Przy wyznaczaniu tej daty granicznej wzięto pod uwagę, że: po pierwsze, państwo trzecie występujące z wnioskiem o uznanie dokumentów będzie musiało dostosować swoje wymogi do wymogów określonych w dyrektywie oraz, po drugie, Komisja będzie musiała ocenić systemy uzyskiwania świadectwa we wnioskującym państwie trzecim i, w stosownych przypadkach, przyjąć akt wykonawczy w trybie art. 10 ust. 5 dyrektywy.

Biorąc pod uwagę, że procedura uznawania dokumentów wydanych przez państwa trzecie opiera się na ocenie systemów uzyskiwania świadectwa we wnioskującym państwie trzecim w celu ustalenia, czy wydawanie świadectw, żeglarskich książeczek pracy lub dzienników pokładowych określonych we wniosku podlega wymogom identycznym jak wymogi określone w dyrektywie, mało prawdopodobne jest, aby procedura uznawania została zakończona przed dniem 17 stycznia 2022 r.

Proponowany środek został poddany analizie prawnej i merytorycznej w Komisji, aby zapewnić, że pozwala on osiągnąć zamierzony cel, a jednocześnie ogranicza się do tego, co jest absolutnie niezbędne.

Celem niniejszego wniosku jest zmiana dyrektywy (UE) 2017/2397 w zakresie, w jakim jest to konieczne do osiągnięcia przedstawionych powyżej celów. Jedynym sposobem osiągnięcia zamierzonego celu niniejszego wniosku jest przyjęcie aktu prawnego na poziomie Unii.

W nowym art. 38 ust. 7 przewidziano możliwość dalszego uznawania przez państwa członkowskie dokumentów wydanych przez państwa trzecie na podstawie wymogów krajowych ustanowionych przed wejściem w życie dyrektywy (UE) 2017/2397 (16 stycznia 2018 r.). Jest to ograniczone do śródlądowych dróg wodnych znajdujących się na terytorium danego państwa członkowskiego i nie może mieć zastosowania po dniu 17 stycznia 2032 r. Zakres stosowania tego środka przejściowego może obejmować wyłącznie dokumenty wydane przez państwo trzecie przed datą graniczną (18 stycznia 2023 r.).

Do powiadomienia przez państwa członkowskie o środkach transpozycji, na które ma wpływ niniejszy wniosek, nie należy dołączać dokumentu wyjaśniającego związek między elementami dyrektywy zmieniającej a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. Komisja nie widzi potrzeby dołączania takiego dokumentu, ponieważ nie jest on wymagany w przypadku innych przepisów dyrektywy (UE) 2017/2397.

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2397 określono środki przejściowe w celu zapewnienia utrzymania ważności świadectw kwalifikacji, żeglarskich książeczek pracy i dzienników pokładowych wydanych przed upływem okresu transpozycji tej dyrektywy oraz w celu zapewnienia wykwalifikowanym członkom załogi rozsądnego terminu na złożenie wniosku o unijne świadectwo kwalifikacji lub inne świadectwo uznawane za równoważne. Z wyjątkiem licencji na żeglugę na Renie, o których mowa w art. 1 ust. 5 dyrektywy Rady 96/50/WE, środki te nie mają jednak zastosowania do wydanych przez państwa trzecie świadectw kwalifikacji, żeglarskich książeczek pracy i dzienników pokładowych, które są obecnie uznawane przez państwa członkowskie na podstawie wymogów krajowych ustanowionych przed wejściem w życie dyrektywy (UE) 2017/2397.

(2)W art. 10 ust. 3, 4 i 5 dyrektywy (UE) 2017/2397 określono procedurę i warunki uznawania świadectw, żeglarskich książeczek pracy lub dzienników pokładowych wydanych przez organy państwa trzeciego.

(3)Biorąc pod uwagę, że procedura uznawania dokumentów wydanych przez państwa trzecie opiera się na ocenie systemów uzyskiwania świadectwa we wnioskującym państwie trzecim w celu ustalenia, czy wydawanie świadectw, żeglarskich książeczek pracy lub dzienników pokładowych określonych we wniosku podlega wymogom identycznym jak wymogi określone w dyrektywie (UE) 2017/2397, mało prawdopodobne jest, aby procedura uznawania została zakończona przed dniem 17 stycznia 2022 r.

(4)By zapewnić płynne przejście do przewidzianego w art. 10 dyrektywy (UE) 2017/2397 systemu uznawania dokumentów wydanych przez państwa trzecie, należy przewidzieć środki przejściowe, które zapewnią czas niezbędny do umożliwienia państwom trzecim dostosowania ich wymogów do wymogów określonych w tej dyrektywie, a także do umożliwienia Komisji dokonania oceny ich systemów uzyskiwania świadectw oraz, w stosownych przypadkach, przyjęcia aktu wykonawczego w trybie art. 10 ust. 5 tej dyrektywy. Środki te zapewniłyby również pewność prawa osobom fizycznym i podmiotom gospodarczym działającym w sektorze żeglugi śródlądowej. W związku z tym należy ustalić datę graniczną dla wydanych przez państwa trzecie dokumentów, które wchodzą w zakres tych środków przejściowych, określoną przez odniesienie do dnia przypadającego rok po terminie transpozycji tej dyrektywy.

(5)Aby zapewnić spójność ze środkami przejściowymi mającymi zastosowanie do państw członkowskich na podstawie art. 38 dyrektywy (UE) 2017/2397, środki przejściowe mające zastosowanie do świadectw kwalifikacji, żeglarskich książeczek pracy i dzienników pokładowych wydanych przez państwa trzecie i uznanych przez państwa członkowskie nie powinny mieć zastosowania po dniu 17 stycznia 2032 r. Ponadto uznawanie takich świadectw kwalifikacji, żeglarskich książeczek pracy i dzienników pokładowych powinno być ograniczone do unijnych śródlądowych dróg wodnych znajdujących się w danym państwie członkowskim.

(6)W celu zapewnienia spójności ze środkami przejściowymi mającymi zastosowanie do świadectw kwalifikacji wydawanych przez państwa członkowskie należy wyjaśnić, że wydane przez państwo trzecie świadectwa kwalifikacji zastępujące świadectwa objęte ustaleniami przejściowymi powinny być ważne na wszystkich unijnych śródlądowych drogach wodnych, pod warunkiem że dokumenty wydane przez dane państwo trzecie zostały uznane za ważne zgodnie z art. 10 ust. 3 dyrektywy (UE) 2017/2397 oraz że wymogi dotyczące wymiany tych świadectw stosowane przez to państwo trzecie zostały uznane za identyczne z wymogami określonymi w art. 38 ust. 1 i 3 tej dyrektywy w odniesieniu do państw członkowskich.

(7)W związku z tym, aby zapewnić przedsiębiorstwom i pracownikom sektora żeglugi śródlądowej jasność i pewność prawa, należy odpowiednio zmienić dyrektywę (UE) 2017/2397.

(8)Aby umożliwić państwom członkowskim niezwłoczne dokonanie transpozycji środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie, powinna ona wejść w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W art. 38 dyrektywy (UE) 2017/2397 dodaje się ust. 7 i 8 w brzmieniu:

„7. Do dnia 17 stycznia 2032 r. państwa członkowskie mogą nadal uznawać – na podstawie wymogów krajowych danego państwa członkowskiego ustanowionych przed dniem 16 stycznia 2018 r. – świadectwa kwalifikacji, żeglarskie książeczki pracy i dzienniki pokładowe wydane przez państwo trzecie przed dniem 18 stycznia 2023 r. Uznawanie to jest ograniczone do śródlądowych dróg wodnych na terytorium danego państwa członkowskiego.

8. Świadectwa kwalifikacji wydane przez państwo trzecie zastępujące świadectwa kwalifikacji, o których mowa w ust. 7, są ważne na wszystkich unijnych śródlądowych drogach wodnych na podstawie art. 10 ust. 3 i o ile warunki wymiany tych świadectw stosowane przez to państwo trzecie zostały uznane za identyczne z warunkami określonymi w ust. 1 i 3 niniejszego artykułu.”.

Artykuł 2