ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.7

Odnośnie do bezpieczeństwa infrastruktur wykorzystywanych w transporcie lądowym, należy rozróżnić korytarze sieci transeuropejskich (TEN) wraz z przejściami granicznymi, od infrastruktur krajowych. W gałęziach transportu lądowego nie zawsze z łatwością można określić, gdzie zaczyna się lub kończy pomocniczość. Mówiąc o środkach bezpieczeństwa w transporcie lądowym, należy mieć świadomość faktu, że w sieciach logistycznych istnieje bardzo silna współzależność pomiędzy wszystkimi rodzajami transportu, lądowego czy innego, co pociąga za sobą konieczność osiągnięcia ścisłego porozumienia co do stosowanych środków bezpieczeństwa. Podejście intermodalne do środków bezpieczeństwa jest również niezbędne w celu uniknięcia zakłócenia konkurencji pomiędzy różnymi rodzajami transportu. W tym względzie należy zdawać sobie sprawę, że koszty związane z bezpieczeństwem mogą znacznie się różnić od siebie w zależności od rodzaju transportu. Należy również położyć nacisk na te aspekty, które w bezpośredni sposób wynikną ze wzrostu środków bezpieczeństwa. Można w tym zakresie przeanalizować następujące kwestie: — Jaki wpływ mają stosowane środki bezpieczeństwa na pracowników? — Czy programy kształcenia w zakresie technik zarządzania powinny obejmować dział poświęcony „zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi”? — Kto pokryje koszty środków bezpieczeństwa? — Jaka jest rola towarzystw ubezpieczeniowych? Zważywszy na rozmiary zagadnienia, praktycznie będzie przywołać i przedstawić porządek, według którego stworzono niniejszą opinię rozpoznawczą. Rozdział 2 — „Uwagi ogólne” — poświęcony jest kwestiom ogólnym dotyczącym zagadnienia bezpieczeństwa. Omówiony tu został podział kompetencji i odpowiedzialności Unii Europejskiej, władz krajowych, poszczególnych gałęzi transportu, pasażerów, personelu i kierownictwa przedsiębiorstw. Następnie omówione zostały prawne aspekty zagadnienia. Rozdział 3 — „Uwagi szczegółowe” — rozpoczyna się przeglądem inicjatyw podejmowanych na różnych szczeblach w celu poprawy bezpieczeństwa. Dalej porusza się w nim bardziej szczegółowo kwestię bezpieczeństwa w samych gałęziach transportu. Rozdział 4 dotyczy kosztów związanych z bezpieczeństwem oraz kwestii, kto powinien je ponieść. Naświetlona tu została również rola towarzystw ubezpieczeniowych. Wreszcie rozdział 5 zawiera streszczenie uprzednich rozdziałów i ostateczne wnioski.
4.8

Komitet wyraża aprobatę dla środków finansowych przewidzianych w dziedzinie zarządzania WPRyb, gdyż przyczynią się one do uczestnictwa zainteresowanych stron na wszystkich etapach polityki rybnej i jednocześnie do informowania ich o osiąganiu wyznaczonych przez nią celów.
2.5

EKES w pełni zgadza się z treścią art. 6 zawartego we wniosku (7) i z satysfakcją podkreśla starania podjęte przez Komisję w celu narzucenia Państwom Członkowskim zasady, która musi zawsze leżeć u podstaw ich kontaktów z obywatelami, czy to z podmiotami gospodarczymi, czy też nie: administracja publiczna ma zawsze obowiązek odpowiadać w jak najkrótszym terminie na wnioski, które są do niej kierowane. Ustalone terminy udzielania odpowiedzi, w tym zwłaszcza obowiązujący administrację publiczną trzymiesięczny termin na dokonanie refundacji bądź udzielenie odpowiedzi odmownej, zdają się być stosowne i rozsądne. Niemniej jednak powstaje pytanie, czy są one realistyczne dla wszystkich 25 Państw Członkowskich: w niektórych państwach opóźnienia w dokonywaniu refundacji są tak duże, że budzi to przypuszczenia co do podstawowego braku wydajności, który byłby trudny do wyeliminowania w krótkim czasie.
1.1

Komisja Europejska przedstawiła wniosek dotyczący rozporządzenia celem ujednolicenia procedur mianowania dyrektorów i zastępców dyrektorów agencji, zmieniając głównie rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004. Wniosek mający na celu zmianę istniejących rozporządzeń dotyczy 18 agencji i odnosi się do niektórych związanych z nimi przepisów, a mianowicie kadencji ich dyrektorów i zastępców dyrektorów. Wniosek mający na celu zmianę istniejących rozporządzeń nie dotyczy rozporządzenia Rady (WE) nr 2667/2000 dotyczącego Europejskiej Agencji Odbudowy, ani rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 460/2004 ustanawiającego Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji. Uzasadnia się to tym, że agencje te mają ograniczony okres działalności, a zatem rozporządzenia, które ich dotyczą, nie zawierają przepisów dotyczących przedłużania kadencji ich dyrektorów i zastępców dyrektorów. Wnioski zawierające zmiany rozporządzeń dotyczących Europejskiej Agencji ds. Substancji Chemicznych i Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa są w trakcie rozpatrywania lub uchwalania; przewidziany jest wniosek w sprawie tych zmian celem harmonizacji przepisów.
—

dotychczas UE nie wyposażyła koordynatora w żadne środki. Dysponuje on jedynie sprzętem służącym do łączności. Unia powinna zaopatrzyć się w odpowiednie środki i sprzęt w celu ułatwienia pracy koordynatora i jego zespołu pomocniczego; środki te powinny obejmować wszystko — od sprzętu służącego do łączności po namioty — co niezbędne jest tak do koordynacji z pozostałymi zespołami i władzami kraju poszkodowanego, jak i do zagwarantowania skuteczności działań koordynatora w nierzadko trudnych warunkach;
1.8.1

W 2001 r. Komisja utworzyła rejestr pomocy państwa oraz odnośne ramy dokonywania oceny jako podstawy do dyskusji na temat strategii ograniczania ogólnego poziomu pomocy państwa i skierowania jej na cele horyzontalne, zaś dalsze rozwinięcie tych instrumentów nastąpiło w 2002 r. EKES wyraził już uznanie dla wysiłków Komisji na rzecz osiągnięcia większej przejrzystości w dziedzinie pomocy państwa, co wydaje się być istotne zwłaszcza w odniesieniu do Państw Członkowskich, które ostatnio przystąpiły do UE.
1.1

EKES zgadza się z Parlamentem Europejskim, że zagadnienie większej reprezentacji kobiet w organach decyzyjnych grup interesów społecznych i gospodarczych w UE jest ważnym tematem. Popiera apel Parlamentu do właściwych organizacji krajowych oraz ich federacji europejskich, jak i do Komisji Europejskiej, o bardziej systematyczne zwracanie na to większej uwagi. Parlament wezwał Komisję Europejską do rozpoczęcia prac nad gromadzeniem danych oraz utworzeniem bazy danych dotyczących reprezentacji kobiet w organach decyzyjnych grup interesów społecznych i gospodarczych w UE. Komitet stwierdza, że w międzyczasie poczyniono kroki w tym kierunku. Jest zdania, że Europejski Instytut ds. Równości Mężczyzn i Kobiet, jak również Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy mogą wnieść w tym względzie znaczący wkład. W odniesieniu do wskaźników, Komitet zauważa, że Komisja aktualnie pracuje nad dziewięcioma kryteriami sformułowanymi przez prezydencję włoską w 2003 r.
6.1.2

Nie jest jasne, co należy rozumieć poprzez stwierdzenie, że rozporządzenia nie stosuje się „w szczególności” do spraw dochodowych, celnych i administracyjnych. Zapis ten dotyczy stron wykluczonych z zakresu rozporządzenia, których wykaz, z prawnego punktu widzenia, powinien ściśle wytyczać krąg takich spraw, nie zaś wskazywać niektóre z nich. Dlatego wyłączenie to należy skreślić z ust. 1 (ostatnie zdanie) i dołączyć do wykazu zamieszczonego w ust. 2.
4.4

EKES uważa także za właściwe włączenie do treści rozporządzenia postanowienia o opłacie w stałej wysokości ustalonej z wyprzedzeniem przez każde Państwo Członkowskie, gdyż w wielu przypadkach niejasność co do kosztów prowadzi do braku zaufania między stronami. Rozwiązanie to zwiększyłoby przejrzystość całej procedury.
2.6

Perspektywy finansowe na lata 2007-2013 zostały uzgodnione, lecz ogólny budżet (linia budżetowa 3A — „Wolność bezpieczeństwo i sprawiedliwość”), został zmniejszony o 524 mln euro z 7 154 mln euro do 6 630 mln euro. EKES uważa, że stwarza to niepewność co do zaplanowanego budżetu Komisji na ten okres w wysokości 543 mln euro, przeznaczonego na program „Prawa podstawowe i sprawiedliwość” i co do podziału tego budżetu między trzy programy ramowe, który musi zostać jeszcze sfinalizowany. EKES jest zatem niepewny, jak w ostatecznym rozrachunku wpływać to będzie na programy szczegółowe i działania w ramach programu ogólnego.
2.3.15

Z drugiej strony, zaskakujące jest to, że Komisja w swoim wniosku odnosi się tylko do potrzeb i uzasadnionych praw operatorów usług łączności, pomijając zupełnie potrzeby i prawa konsumentów i zapominając, że jednym z działań Wspólnoty jest „przyczynianie się do wzmocnienia ochrony konsumentów” (art. 3 lit. t) traktatu WE), poprzez zapewnianie im „wysokiego poziomu ochrony” i przyczynianie się do „ochrony interesów gospodarczych [Wspólnoty]” (art. 153 traktatu WE).
1.2

W wyniku obrad Rady postanowiono zmienić podstawę prawną wniosku na art. 152 Traktatu WE, co oznacza zastosowanie procedury współdecyzji z udziałem Parlamentu Europejskiego. Jednocześnie rozważania prowadzone na forum Rady przyniosły pewne niewielkie zmiany we wniosku dotyczącym rozporządzenia, które przedstawiono pod koniec sierpnia 2005 r.
3.1

Uwagi sformułowane przez EKES we wspomnianej już opinii w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia mają zastosowanie naturalnie również do przepisów wykonawczych. Choć z zadowoleniem można odnieść się do uproszczeń przyjętych w zakresie procedur, tudzież do większej elastyczności co do kryteriów stosowania przepisów, nie do zaakceptowania byłoby uznanie za normę traktowania jako „nieistotne” kwot poniżej ustalonego progu. Innymi słowy EKES zgadza się, by podnieść progi, poniżej których mają być stosowanie uproszczone procedury, jednak nie powinno to oznaczać możliwości przyjęcia bardziej elastycznego podejścia bądź też obniżenia poziomu kontroli wydatków pod pretekstem, że ewentualna materialna szkoda nie miałaby w praktyce wpływu na całkowity budżet.
3.4.1

Artykuł 82 traktatu zabrania nadużywania pozycji dominującej przez przedsiębiorstwo (czy to poprzez nakładanie nieuczciwych cen, dzielenie rynków za pomocą umów o wyłączność sprzedaży, rabaty lojalnościowe zniechęcające dostawców do współpracy z konkurencją itd.). Ponadto kontrola połączeń przedsiębiorstw podlega temu przepisowi w każdym przypadku, kiedy z fuzją wiąże się nadużycie prowadzące do wzmocnienia pozycji dominującej przedsiębiorstwa odgrywającego wiodącą rolę w tejże operacji. Artykuł ten, stanowiący zasadniczy element prawa na rzecz ochrony konkurencji, jest do pewnego stopnia niejednoznacznie interpretowany, co widać z analizy zachowań przedsiębiorstw i implikacji ich praktyk handlowych. Innymi słowy, pojęcie nadużycia pozycji dominującej wymaga jeszcze właściwego zdefiniowania i w konsekwencji przedsiębiorstwa niejednokrotnie napotykają olbrzymie trudności z ustaleniem tego, co im wolno, a co nie. Przykładowo, w odniesieniu do nadużyć w dziedzinie stosowanych cen, takich jak ceny agresywne lub obniżki, określone zachowania mogą mieć różne konsekwencje: skuteczny podmiot może prosperować na rynku, w ramach którego dominujące przedsiębiorstwo stosuje pewien poziom cen, podczas gdy inny, mniej skuteczny podmiot może być z udziału w rynku wykluczony. Czy polityka konkurencji powinna chronić tę drugą kategorię? Czy wręcz przeciwnie, nie należałoby stosować zasady, według której tylko wykluczanie podmiotów „wydajnych” jest nadużyciem?
2.1

Wniosek dotyczący zmiany rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 ma na celu dodanie litery i) w art. 4 ust. 3, zgodnie z którą data bazowa przydziału kontyngentów wodoro-chlorofluorowęglowodorów zostaje zmieniona w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do UE 1 maja 2004 r.: dla tych krajów kontyngenty będą przyznawane nie na podstawie kontyngentów z 1999 r., lecz na podstawie średniego udziału w rynku w latach 2002 i 2003.
3.3

Według Komitetu należałoby zmienić obecny motyw 4 w tym sensie, że celem powinno być ustanowienie podstaw prawnych nie tylko do celów „finansowania przez Wspólnotę wszelkich działań normalizacji europejskiej niezbędnych do wdrażania wspólnotowej polityki i prawodawstwa”, lecz także do celów wzmacniania europejskiego procesu normalizacji jako zasadniczego czynnika konkurencyjności przemysłu europejskiego, ochrony konsumenta, ochrony zdrowia i dobrobytu obywateli europejskich. „Niezbędne jest ustanowienie jasnych, pełnych i precyzyjnych podstaw prawnych do celów finansowania przez Wspólnotę wszelkich działań normalizacji europejskiej niezbędnych do wdrażania wspólnotowej polityki i prawodawstwa oraz do celów wzmacniania samego europejskiego procesu normalizacji jako zasadniczego czynnika konkurencyjności przemysłu europejskiego, upowszechniania nowych innowacyjnych technologii, ochrony konsumenta, ochrony zdrowia i dobrobytu obywateli europejskich.”
5.14

Rynek paliwa drzewnego, a zwłaszcza drewna opałowego, to rynek lokalny, ale zwiększenie wykorzystania energii drzewnej w UE spowodowałoby powstanie miejsc pracy na rynku maszyn i sprzętu, ponieważ sprzęt potrzebny do mechanicznego pozyskiwania drewna z lasów jest podobny we wszystkich krajach. Specjalne maszyny i sprzęt potrzebne są także do produkcji pelet, brykietów i innego rodzaju przetworzonego paliwa drzewnego. Produkcja energii wymaga dużej ilości kotłów i innego kosztownego sprzętu, co stwarza znaczny potencjał wzrostu. Zwiększone wykorzystanie energii drzewnej otworzyłoby także znaczne możliwości eksportu technologii do innych części świata.
3.10

Przedstawiciele chińskich organizacji pozarządowych nalegają również, by UE używała swych wpływów do promowania w Chinach partnerstwa pomiędzy organizacjami pozarządowymi a rządem oraz między organizacjami pozarządowymi a przedsiębiorstwami. Powinna ona również zachęcać rząd chiński do tworzenia kanałów, którymi organizacje pozarządowe mogłyby wypowiadać dla rządu swe opinie w sprawach publicznych. Jest to zagadnienie, które UE powinna podjąć. W swej opinii w sprawie stosunków UE-Chiny z roku 2003 EKES stwierdził, że realna reprezentacja interesów społecznych przez organizacje pozarządowe jest możliwa jedynie przy zapewnieniu wolności związkowych (punkt 3.13). Choć wolności związkowe są obecnie ograniczone w Chinach, wciąż istnieje możliwość zwiększenia udziału organizacji pozarządowych w procesie decyzyjnym. UE może pokazać rządowi chińskiemu i organizacjom pozarządowym, jak organizacje społeczeństwa obywatelskiego w Europie odgrywają rolę rzecznika w pewnych kwestiach, monitorują działania rządu oraz zabierają głos w sprawie polityki publicznej; Chiny mogłyby w ten sposób wyciągnąć pożyteczne wnioski z europejskich doświadczeń.
1.4

EKES podkreśla, że pokonanie „cyfrowej przepaści” jest niezbędne, by ICT mogły wykorzystać właściwy dla siebie potencjał społeczno-gospodarczy. „Cyfrową przepaść” pokonać można tylko pod warunkiem zapewnienia technicznego i prawnego dostępu do informacji, powszechnego dostępu do usług szerokopasmowych po przystępnych cenach, posiadania odpowiednich umiejętności w zakresie obsługi komputera oraz gdy oprogramowanie będzie przyjazne dla użytkownika. Oznacza to również, że kształtując politykę, należy uwzględnić szczególne potrzeby osób społecznie defaworyzowanych, zapewniając tym samym stworzenie społeczeństwa informacyjnego sprzyjającego integracji i oddanego idei równouprawnienia. Istnieje potrzeba stworzenia cywilizacji, która pozwalałaby oddzielać cenną informację od bezwartościowej oraz weryfikować jej wiarygodność. Jak dotąd europejski system oświaty nie sprostał wymaganiom ery cyfrowej. EKES zaleca zatem powiązanie strategii i2010 z wysiłkami na rzecz poprawy europejskiego systemu oświaty, w szczególności poprzez zwiększenie jego finansowania. Jedynie jeżeli wymienione wyżej warunki zostaną spełnione, można będzie wykorzystać szanse, jakie społeczeństwo informacyjne niesie ze sobą nie tylko w dziedzinie wzrostu i zatrudnienia, lecz także rozwoju osobistego.
4.1.1

W deklarowanych celach pojawiają się hasła „azyl”, „imigracja”, „kwestia wielowymiarowa”, „wiarygodne podejście”, „trwałe rozwiązania”. Tymczasem dla uzupełnienia ekonomicznych aspektów przedstawionych przez Komisję w zielonej księdze w sprawie podejścia UE do zarządzania migracją ekonomiczną (12) wskazane byłoby dopracowanie przez Komisję kwestii praw jednostki i praw powszechnych w kwestii migracji w powiązaniu z programem ramowym „Prawa podstawowe i sprawiedliwość” oraz przyjęcie za podstawę międzynarodowej konwencji o ochronie praw migrantów i ich rodzin (13). Komitet zachęca również Komisję do korzystania w szerszym zakresie z raportu z oceny sporządzanego co cztery lata przez niezależną komisję biegłych prawników, podlegającą komisji międzyrządowej w ramach zrewidowanej Karty Społecznej Rady Europy oraz do uwzględnienia go w uzupełniających wnioskach, jakie sformułuje. Komitet zauważa, że — zgodnie z zasadą pomocniczości — większość tych funduszy strukturalnych jest przekazywana do zarządzania delegowanego Państwom Członkowskim w ramach przysługujących im uprawnień. Co się tyczy zasady proporcjonalności, Komitet uważa — jak już to stwierdził w opinii na temat programu haskiego i planu działania — że „program haski nadaje wyraźnie priorytetowy charakter ustanowieniu mechanizmów oceny istniejących polityk. Przed zatwierdzeniem tych inicjatyw należy przeprowadzić dokładną analizę ich skuteczności, wartości dodanej, proporcjonalności i legalizmu (poszanowania praw człowieka i wolności obywatelskich)” (14). Komitet wyraża także obawy co do dalszego biegu, jaki zostanie nadany wnioskom z przesłuchań na temat wspomnianej zielonej księgi zorganizowanych 14 czerwca 2005 r. z udziałem organizacji pozarządowych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w tym partnerów społecznych. Podczas tych przesłuchań wiele podmiotów wypowiedziało się przeciwko podejściu ekonomicznemu, przyznając pierwszeństwo prawom jednostki oraz konieczności rozpoznania skutków ludzkich, kulturalnych, społecznych i prawnych w ich wszelkich wymiarach dla całości populacji przyjmowanej oraz ludności kraju docelowego.
4.10

W celu ochrony zdrowia zwierząt wodnych na obszarze Wspólnoty za konieczną uznaje się dbałość o to, by przesyłki żywych zwierząt przewożone przez obszar Wspólnoty spełniały wymogi właściwych przepisów w zakresie zdrowia zwierząt. Należy również zadbać o to, by zwierzęta akwakultury i przetwory z nich importowane z krajów trzecich były wolne od jakichkolwiek chorób zakaźnych.
3.1.1

Można argumentować, że samo zastosowanie art. 308 TWE w połączeniu z decyzją Rady przyjętą na podstawie tytułu VI może nie być wystarczające dla zapewnienia Agencji kompetencji w obszarach objętych prawem UE. Art. 308 TWE nadaje Wspólnocie (a nie Unii) prawo do jednomyślnego podejmowania działań niezbędnych do osiągnięcia jednego z celów Wspólnoty w sytuacji, gdy TWE nie przewidział kompetencji do działania wymaganego w tym celu. Ogólnym celem Wspólnoty jest dbałość o to, by jej własne działania w pełni respektowały i chroniły podstawowe prawa człowieka, ale Traktat nie ustanawia w tym celu żadnych konkretnych uprawnień.
1.1

EKES proponuje, aby szczególną uwagę poświęcić: — informacji dotyczącej programów — na szczeblu krajowym oraz lokalnym przez Państwa Członkowskie, — informacji o równych szansach dla kandydatów, — informacji dla uczestników programów dotyczącej ubezpieczenia oraz umów międzynarodowych, a także zakresu ubezpieczenia w kraju goszczącym, — jasnym, transparentnym, precyzyjnym procedurom dla uczestników, — ankiecie dla uczestników, która po programie dałaby jasny obraz i ocenę przez uczestnika biorącego udział w programie. Będzie to służyło dalszej poprawie jakości i szybkiej reakcji ze strony Komisji oraz organizacji narodowych odpowiedzialnych za program, — szczególnemu naciskowi na przygotowanie językowe uczestników programu, aby mogli oni w pełni korzystać z przedstawionego planu nauki, — roli mentorów, którzy będą pomagać i otaczać opieką obcokrajowców, w celu lepszej aklimatyzacji i adaptacji w nowych warunkach, — jasnemu sprecyzowaniu zakresu odpowiedzialności poszczególnych podmiotów programu, co pozwoli uniknąć przyszłych roszczeń bądź nieporozumień pomiędzy organizacjami wysyłającymi, goszczącymi itp., — dalszej koordynacji polityki mobilności na poziomie europejskim, (a nie poszczególnych krajów członkowskich), która pozwoli na realizację celów Komisji oraz przyczyni się do efektywnej realizacji postanowień strategii lizbońskiej.
3.2.2.9

Trzeba też dodać, że chociażby ze względu na nadchodzące przystąpienie nowych państw do UE wniosek budżetowy powinien odzwierciedlać więcej niż tylko czas trwania programu. Jest to niewspółmierne do działań, które mają być podjęte, gdyż znaczną część środków pochłaniają koszty utrzymania Instytutu.
4.1.3

Połączenie masowego zapotrzebowania i zmian postrzegania zwiększyło zapotrzebowanie na świadczenia ambulatoryjne, co przełamało klasyczną dychotomię między chorobą a zdrowiem, i wyraźniej zaznaczyło ciągłość spektrum różnych stanów klinicznych aż po cierpienie psychiczne. Uniemożliwiło ono oddzielenie obserwowanych zaburzeń od kontekstu społecznego towarzyszącego ich powstawaniu. Zmusza to do uwzględnienia odzewu społecznego tych zaburzeń przy ocenie zapotrzebowania. Znaczna część zadania spoczywającego na psychiatrii polega obecnie na sprecyzowaniu diagnozy między tym, co należy do sfery psychiatrii a tym, co do niej nie należy, a także tym, co należy do niej w wystarczającym stopniu, aby interwencja psychiatryczna stała się konieczna, jednocześnie nie ograniczając się do niej, co pozwala dźwigać ciężar wspólnie z innymi partnerami lub pomóc im w odzyskaniu podmiotowej roli w terapii. Takie napięcia dialektyczne między sferą kliniczną, etyczną a organizacyjną, rodzące czasem konflikty, są przejawem zmiany paradygmatu — od psychiatrii do zdrowia psychicznego — i sprzecznej nieraz terminologii, również w dokumentach publicznych. W międzynarodowej literaturze rozróżnienie między terminami psychiatry a mental health nie wywołuje już jednak problemów.
2.5

Podstawą prawną wniosku jest art. 95 Traktatu WE [wcześniej art. 100 lit. a)], na którym opiera się dyrektywa 93/42/EWG. By osiągnąć cel w postaci usunięcia przeszkód technicznych w handlu i uściślenia obowiązujących postanowień dyrektyw 93/42/EWG oraz 90/385/EWG, konieczna i stosowna jest harmonizacja przepisów prawnych, regulaminowych i administracyjnych państw członkowskich odnośnie do niektórych aspektów wprowadzania wyrobów medycznych do obrotu bądź użytku.
1.2.6

W wypadku produktów pirotechnicznych wykorzystywanych w przemyśle samochodowym art. 12 ust. 1 stanowi, że producenci muszą zapewnić, by „posiadały [one] odpowiednie etykiety w języku(-ach) urzędowym(-ych) kraju, w którym artykuł sprzedaje się konsumentowi”. Komitet uważa, iż to odwołanie do konsumenta wprowadza w błąd, gdyż większość artykułów pirotechnicznych instalowana jest w pojazdach silnikowych na etapie produkcji. Nadal można więc korzystać z informacji na temat początkowego wyposażenia w bieżącym języku — angielskim. Niemniej jednak producenci wyposażenia niepokoją się z powodu zobowiązania do drukowania instrukcji we wszystkich językach urzędowych 25 państw członkowskich, ponieważ nie mają kontroli nad tym, w jakim kraju dany artykuł zostanie wykorzystany. Komitet uważa, że arkusze danych dotyczące bezpieczeństwa (Safety Data Sheets) powinny być wystarczające, jako że informacje w nich zawarte mają w większości schematyczny i statystyczny charakter. — Wymóg etykietowania „w języku(-ach) urzędowym(-ych) kraju, w którym artykuł sprzedaje się konsumentowi” jest sprzeczny z podstawowymi zasadami jednolitego rynku, jako że etykietowanie językowe stanowiłoby przeszkodę w handlu. Komitet jest również zdania, że zamienne poduszki powietrzne itp. rzadko byłyby sprzedawane końcowemu konsumentowi, lecz raczej instalowane byłyby przez stacje obsługi.
3.1.4

Projekty zintegrowane (Integrated Projects — IPs) i badawcze projekty celowe (Specific Targeted Research Projects — STREPs), preferowane przez MŚP, powinny zostać zoptymalizowane, by ułatwić udział MŚP. Platformy Technologiczne oraz — w jeszcze większym stopniu — wspólne inicjatywy technologiczne (Joint Technological Initiatives) to instrumenty, które z pewnością sprzyjają temu celowi. Sieci doskonałości (Networks of Excellence), cenione przez uniwersytety i publiczne centra badawcze oraz cieszące się wśród nich dużym powodzeniem, powinny być tak rozwijane, by zachęcać do większego udziału przemysłu oraz by przyczyniać się do zwiększenia mobilności badaczy w powiązaniu z pożądaną większą wymianą pomiędzy sektorem prywatnym i publicznym.