ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
45.

Uważa za niezbędne maksymalne wykorzystanie funduszy strukturalnych przeznaczonych na wspieranie kształcenia i szkolenia zawodowego. Zmieniony Europejski Fundusz Społeczny może zapewnić dostosowane do potrzeb rozwiązania dla osób uczących się pragnących udoskonalić swoje umiejętności w celu uzyskania nowych lub zachowania obecnych możliwości zatrudnienia. W tym zakresie można by także uruchomić środki w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji.
17.

Podkreśla konieczność posiadania przez obywateli UE pełnego dostępu do informacji, co stanowi warunek ich politycznego zaangażowania. Z zadowoleniem przyjąłby zapewnienie takiego dostępu również w państwach członkowskich i wzywa swych członków do podjęcia wysiłków w tym zakresie.
—

Zachęca państwa członkowskie, by przyjęły jako zasadę przestrzeganie – od najniższego do najwyższego szczebla – paktu stabilności i wzrostu poprzez wpisanie do prawodawstwa krajowego, dzięki odpowiednim zmianom instytucjonalnym, wymogów dyscypliny budżetowej.
6.

Uważa, że w przyszłych regulacjach należy uwzględnić dostosowanie polityki do wstrząsów finansowych i gospodarczych, aby zwiększyć zdolność UE do interwencji, dostosować działania do nowego kontekstu gospodarczego i społecznego oraz przyspieszyć realizację projektów.
24.

Przypomina, że samorządy terytorialne w ramach swych strategii rozwoju z powodzeniem uwzględniły branżę kultury i branżę twórczą w wielu dziedzinach i przyczyniło się to do wzmocnienia lokalnej gospodarki. W szczególności na szczeblu samorządów terytorialnych możliwe jest stworzenie sieci i banków danych młodych artystów, wspieranie kształcenia młodzieży w dziedzinie kultury i sztuki, promowanie profesjonalizacji młodych artystów, przeprowadzanie eksperymentów multimedialnych i wielokulturowych, tworzenie przestrzeni publicznej dla dzieł młodych artystów, zachęcanie młodej publiczności do kontaktu z kulturą i sztuką, wspieranie tworzenia przez młodych ludzi stowarzyszeń artystyczno-kulturalnych, a także rozwijanie innowacji w dziedzinie wykorzystania lokalnych tradycji i talentów.
22.

Wskazuje na znaczenie sprawnie działających inicjatyw miast partnerskich państw UE i Białorusi, np. między Mińskiem a Bonn. Partnerstwa miast, otwierając duże pokłady doświadczeń, kontaktów i sieci, są ważnym filarem dalszej demokratyzacji Białorusi i jej przybliżenia do UE. Motywują one władze i obywateli do udziału i do dzielenia się swoją wiedzą.
33.

Zauważa, że dużym krokiem w kierunku zacieśnienia kontaktów z lokalnymi i regionalnymi samorządami Armenii było przystąpienie w 2002 r. tego kraju do Europejskiej karty samorządu lokalnego, co doprowadziło do zmiany ordynacji wyborczej i do wyborów lokalnych w Erywaniu (2009 r.), w których uczestniczyli także obserwatorzy z ramienia Komitetu Regionów, oraz do kolejnych wyborów na urząd burmistrza Erywania, przeprowadzanych przez Radę.
19.

Z zadowoleniem przyjmuje także fakt, że do dnia 31 stycznia 2010 r. już 55 państw z całego świata zastosowało się do wezwania, by podały do wiadomości wiążące zobowiązania w zakresie ograniczenia emisji. Świadczy to o szerokim i wciąż rosnącym poparciu dla porozumienia oraz o wyraźnej determinacji większości krajów do intensyfikacji działań w walce ze zmianą klimatu. Komitet wyraża przy tym jednak ubolewanie z powodu faktu, że wspomniane łączne zobowiązania są niewystarczające, by osiągnąć przyjęty na konferencji w Kopenhadze cel utrzymania ocieplenia Ziemi poniżej progu 2 °C.
34.

Sądzi, że w odniesieniu do celu dotyczącego klimatu i energii (ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii o 20 % i zwiększenie efektywności energetycznej o 20 %) poprawa jakości środowiska naturalnego musi nadal stanowić priorytet programów w ramach funduszy strukturalnych we wszystkich państwach członkowskich oraz stwierdza, że w obecnym okresie programowania przeznacza się na ten cel ok. jednej trzeciej łącznych środków finansowych w ramach polityki spójności (105 mld EUR). Uważa ponadto, że utworzenie nowego instrumentu finansowego w dziedzinie polityki przeciwdziałania zmianie klimatu na poziomie międzynarodowym nie może oznaczać zmniejszenia środków przeznaczonych na politykę spójności. Przypomina w tym kontekście swój apel o to, by bilans inwestycji nie prowadził do dodatkowych emisji gazów cieplarnianych.
20.

Zachęca władze gruzińskie do ulepszenia mechanizmu transferu środków finansowych do samorządu i na potrzeby realizacji rozwoju regionalnego kraju. Zachęca do większego udziału ministerstwa rozwoju regionalnego w tym mechanizmie, zamiast wyłączności ministerstwa finansów, które nie jest w stanie odnieść się do potrzeb regionów tak dobrze, jak resort specjalnie do tego powołany.
24.

Wyraża zastrzeżenia dotyczące skłonności do powierzania oceny skutków podmiotom „niezależnym”, czyli do przekazywania tego zadania zewnętrznym konsultantom lub komisjom ad hoc. Można wątpić, czy prowadzi to rzeczywiście do większej przejrzystości i niezależności. Oznacza to również negowanie misji Komisji, która polega na reprezentowaniu wspólnotowego interesu ogólnego. Pociąga to także za sobą ryzyko faworyzowania tych, którzy posiadają wystarczający potencjał, by prowadzić takie analizy kosztem samorządów, organizacji pozarządowych i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego lub pracowników, których środki są dużo skromniejsze.
85.

Wzywa w związku z tym do zwiększenia elastyczności rynków pracy we wszystkich państwach członkowskich, w oparciu o dialog między partnerami społecznymi. Powinny temu towarzyszyć systemy ochrony socjalnej zapewniające wspieranie wzrostu gospodarczego, spójności społecznej i większej liczby lepszych miejsc pracy. Regulacja rynków pracy powinna ułatwiać przejście od okresu bezrobocia do okresu zatrudnienia, oferując gwarancje bezpieczeństwa ekonomicznego oraz opcje szkolenia i orientacji zawodowej w celu poprawy szans na zatrudnienie.
15.

Znaczenie szczebla lokalnego i regionalnego dla zapewnienia poszanowania praw człowieka podkreśliły także Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych Rady Europy (m.in. w sprawozdaniu „The role of local and regional authorities in the implementation of human rights”, Lars O. Molin, 2010) oraz Agencja Praw Podstawowych UE (m.in. w dialogu z Komisją CIVEX Komitetu Regionów na temat wielopoziomowej ochrony i promowania praw podstawowych w dniu 26 listopada 2010 r.).
31.

Zachęca, by mimo postępów w polityce regionalnej i koordynacji funduszy strukturalnych podejmować dalsze niezbędne działania. Chodzi przy tym o to, by w większym stopniu zaangażować poziom lokalny i regionalny w realizację unijnej polityki spójności i zapewnić regionom i gminom dobrze wykształconych i przygotowanych pracowników administracji oraz polityków szczebla lokalnego i regionalnego, aby mogły one opracowywać projekty kwalifikujące się do wsparcia z funduszy UE. Dzięki temu można by zaradzić różnicom w rozwoju między regionami chorwackimi, co przyczyniłoby się do wzmocnienia spójności terytorialnej.
8.

Zauważa, że jeszcze zanim system ochrony został wzmocniony za pomocą tej podstawy prawnej, różne instytucje europejskie uznały, iż w zasadach zapisanych w istniejących traktatach (we wspólnotowym dorobku prawnym) uwzględniono już pewne elementy ochrony. Było to widoczne w chwili rozszerzenia, gdy zaapelowały one, zgodnie z zasadami kopenhaskimi, o aktywną politykę ochrony mniejszości językowych, między innymi za sprawą wykładni ewolucyjnej stosowanej w tej dziedzinie przez Trybunał Sprawiedliwości.
16.

Zgłasza poważne zastrzeżenia co do podkreślanego w komunikacie Komisji znaczenia „silnego sektora bezpieczeństwa w UE”. Należy raczej podkreślić wyłączne prawo państwa do użycia siły. Poprzez skuteczny system publicznych zezwoleń i nadzoru należy zagwarantować ciągłe poszanowanie przepisów prawnych dotyczących funkcjonowania prywatnych agencji ochrony oraz zabezpieczeń, a w szczególności podstawowych praw obywateli. Nie wolno przy tym dopuścić, by działania sektora prywatnego były wykorzystywane do obchodzenia przepisów prawa.
21.

Dostrzega, że w zakresie badań i innowacji w Europie występuje duże zróżnicowanie, i wzywa do opracowania kombinacji strategii, dzięki której można będzie skutecznie wspierać dążenie do doskonałości oraz spójność europejskich regionów. Zdaje sobie też sprawę, że innowacje mogą dotyczyć zarówno nowych sposobów pracy i świadczenia usług, jak i nowych produktów, i wzywa do poświęcenia większej uwagi przeglądowi już istniejących rozwiązań i ustalenia, co można robić bardziej efektywnie i wydajnie. Podkreśla także konieczność zwiększenia możliwości wprowadzania i uznawania innowacji, zwłaszcza w przypadku projektów oddolnych i regionów peryferyjnych, poprzez ułatwienie dostępu do wiedzy i komunikacji dzięki ulepszeniu struktur fizycznych i wirtualnych.
6.

Podkreśla, że pomoc międzynarodowa to tylko jeden z czynników, które mogą uruchomić procesy rozwoju w krajach najbiedniejszych. Zmusza to do poprawy spójności strategii stosowanych przez donatorów i do takiego kształtowania ram prawnych regulujących transakcje międzynarodowe oraz dopłaty do rolnictwa w bogatych krajach, by umożliwić jak najbardziej równomierne rozłożenie wynikających z globalizacji szans na rozwój. Ubolewa jednak nad faktem, że choć kwestie te są przedmiotem dyskusji na zebraniach liderów państw w ONZ i w grupie G-20, nie zostały odpowiednio uwzględnione w zielonej księdze.
—

Na pierwszym, bardziej ogólnym poziomie można by utworzyć rezerwę „przeglądową” wynoszącą 5 % całkowitego budżetu europejskiego na 5 ostatnich lat okresu programowania. Dokładne przeznaczenie tej sumy byłoby przedmiotem negocjacji śródokresowych, które mogłyby doprowadzić do potwierdzenia decyzji podjętych na początku okresu programowania z identycznym, proporcjonalnym podziałem między tytuły, rozdziały, państwa członkowskie itd. lub do nowego podziału, dostosowanego do zmian priorytetów europejskich oraz sytuacji politycznej, społecznej i gospodarczej. W każdym razie byłaby to dodatkowa rezerwa, obok rezerwy elastyczności i interesu europejskiego przewidzianej przez Komisję Europejską w ramach nowych mechanizmów elastyczności.
70.

Przyjmuje z zadowoleniem propozycję Komisji Europejskiej mającą na celu wyłączenie pierwszego roku programowania z zasady automatycznego umarzania i pragnie, by wydatki poniesione w pierwszym roku były uzasadniane dopiero w chwili zakończenia programu operacyjnego. Postanowienie to umożliwi złagodzenie skutków opóźnień w chwili rozpoczęcia okresu programowania. Niemniej Komisja Europejska i państwa członkowskie powinny zadbać o to, by przyjęcie programów operacyjnych było skuteczne na jak najwcześniejszym etapie, tak by zmniejszyć ryzyko opóźnienia na początku okresu.
36.

Uważa, że w odniesieniu do EFS po 2013 r. należy kontynuować proces uproszczenia realizacji działań współfinansowanych w ramach programów operacyjnych, który został zapoczątkowany w ramach bieżącego programowania wraz z wprowadzeniem kosztów kwalifikowalnych w art. 11 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1081/2006 (koszty pośrednie zadeklarowane ryczałtowo, koszty zryczałtowane wyliczone na podstawie standardowych taryf zryczałtowanych kosztów jednostkowych, kwoty ryczałtowe) zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 396/2009. Celem jest lepsze i bardziej dogłębne uproszczenie procedur zarządzania i kontroli operacji z punktu widzenia ograniczenia oraz usprawnienia procedur biurokratycznych i administracyjnych dla beneficjentów EFS i organów odpowiedzialnych za zarządzanie. Zwłaszcza przyjęcie procedur kontroli mających na celu ocenę współfinansowanych operacji pod kątem wyników ilościowych i jakościowych, jako bezpośrednia konsekwencja przyjęcia wyżej wspomnianych kosztów kwalifikowalnych (koszty zryczałtowane wyliczone na podstawie standardowych taryf zryczałtowanych kosztów jednostkowych, kwoty ryczałtowe), może się przyczynić do skuteczniejszego wykorzystania EFS.
15.

Z zadowoleniem odnosi się do uznania złożonych czynników, które przyczyniają się do ubóstwa, takich jak dostęp do zatrudnienia, niski poziom dochodów, zadłużenie prywatne, dostęp do podstawowych usług, kształcenie, zdrowie, w tym zdrowie psychiczne, zakwaterowanie, dyskryminacja czy też wyzwania związane z międzypokoleniowych dziedziczeniem ubóstwa i terytorialnym wymiarem tego zjawiska.
13.

KR stwierdza, że Komisja dąży do poprawy monitorowania za pomocą zbierania i analizy danych, i popiera to dążenie. W związku z tym zwracamy uwagę, że aktualny system zbierania danych (baza danych CARE) wykorzystuje tylko dane zagregowane na szczeblu państw członkowskich. Brakuje wymiaru regionalnego, choć te informacje są zasadniczo łatwo dostępne w państwach członkowskich. Regiony europejskie znacznie by skorzystały, gdyby mogły porównać swoje wyniki z wynikami pobliskich lub podobnych regionów z innych krajów, tak jak to ma miejsce w przypadku państw członkowskich. Włączenie takich informacji do bazy danych CARE i udostępnienie ich mogłoby wnieść istotną wartość dodaną i stanowić pozytywny bodziec dla władz lokalnych i regionalnych.
42.

Zwraca się do Komisji o to, by działania, jakie zamierza ona podjąć w celu ułatwienia dostępu do transgranicznej opieki zdrowotnej i w celu zainicjowania projektów pilotażowych mających na celu zapewnienie bezpiecznego dostępu przez internet do niektórych danych zdrowotnych obywateli europejskich, przewidywały zaangażowanie władz lokalnych i regionalnych jako władz najbliższych obywatelom.
66.

Proponuje, aby te działania sztandarowe zostały objęte szczególnym monitorowaniem dotyczącym ich wdrażania i rzeczywistego wpływu na życie Europejczyków i działalność MŚP, a także by były one przedmiotem kampanii informacyjnej skierowanej do szerokich grup odbiorców, niezbędnej do zapewnienia czytelności paktu i głównych kierunków jego wdrażania.
12.

Przypomina, że najwięcej barier w zakresie mobilności napotyka ta młodzież, która nie studiuje na uczelni wyższej i pochodzi ze środowisk społecznych znajdujących się w najbardziej niekorzystnym położeniu i która nie ma równego dostępu do mobilności z powodu geograficznego usytuowania swego rodzinnego regionu. Przypomina, że UE powinna zagwarantować dostęp do wspomnianych programów na równych warunkach wszystkim młodym ludziom i w tym celu zaleca wspieranie regionów o szczególnych cechach geograficznych, takich jak regiony najbardziej oddalone lub wyspy, na których rozwój wspomnianych polityk w zakresie mobilności jest poważnie utrudniony z racji ich oddalenia i odizolowania geograficznego od kontynentu. Z myślą o tej młodzieży trzeba podejmować zatem konkretne dobrowolne środki, tak by również ona mogła w pełni korzystać z europejskich programów mobilności. Dotyczy to zwłaszcza działań komunikacyjnych dostosowanych do różnych odbiorców, a także odpowiedniego wsparcia finansowego, tak by środki finansowe nie były już przeszkodą w mobilności.
1.

Z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji mający na celu zmianę obowiązujących przepisów, tak by przyznać państwom członkowskim większą swobodę decydowania o ograniczaniu lub zakazie uprawy na ich terytorium organizmów genetycznie zmodyfikowanych dopuszczonych na szczeblu UE. Ponadto przyjmuje do wiadomości, że wniosek nie kwestionuje systemu pozwoleń oraz wprowadzania do obrotu obowiązującego obecnie na szczeblu UE.
32.

Uznaje proponowane przejście do finansowania ukierunkowanego na rezultaty za dobre założenie, zwraca jednak uwagę, że może ono mieć szereg niezamierzonych skutków. Może np. prowadzić do wykształcenia się w dziedzinie badań naukowych postawy niechętnej (a przynajmniej mniej chętnej) do podejmowania ryzyka czy przekraczania granic, a tym samym do odsunięcia na dalszy plan znaczenia doskonałości, a także do zwiększenia obciążeń dla potencjalnych beneficjentów na etapie opracowywania i składania wniosków oraz do wydłużenia czasu oczekiwania na przyznanie dotacji.
10.

Sądzi, że podejście do przeglądu wspólnej polityki rolnej powinno być spójne i długofalowe, tak by zmiany polityki nie prowadziły do zbyt szybkich zmian strukturalnych, zwłaszcza do sytuacji, gdy małe gospodarstwa rolne są doprowadzane do bankructwa, a rolnicy przestają być producentami żywności i stają się potencjalnymi odbiorcami pomocy żywnościowej.
—

Wnosi, by państwa członkowskie zapewniły, że wszyscy obywatele będą mogli pozwolić sobie na dach nad głową, dbając o to, by podwyżki czynszu oparte były na obiektywizacji cen – zgodnie z metodą, która zapewnia umiarkowany wzrost cen nieruchomości – a także dostosowując swą politykę podatkową, tak by zmniejszyć zjawisko spekulacji.
23.

Proponuje, by Komisja Europejska organizowała we współpracy z Komitetem Regionów spotkania na temat mobilności, podczas których doszłoby do zbliżenia instytucji europejskich i władz samorządowych. Umożliwiłoby to wymianę urzędników i innych pracowników administracji lokalnej biorących udział w mobilności z pracownikami, którzy pragną rozwijać karierę za granicą. Można by utworzyć nagrodę za mobilność („Mobilis”) i przekazać ją władzom, które pragną wziąć udział w programach mobilności.
28.

Uważa, że jeżeli konieczne byłoby zdefiniowanie zadania strategii adriatycko-jońskiej, można by stwierdzić, że polega ona na „łączeniu i ochronie”: tzn. łączeniu obszarów makroregionu w celu krzewienia zrównoważonego rozwoju przy jednoczesnej ochronie wrażliwego środowiska morskiego i nadbrzeżnego, a także środowiska położonego w głębi kraju. Dwie makrostrategie UE dla regionu Morza Bałtyckiego i dla regionu Dunaju wraz ze strategią UE na rzecz makroregionu adriatycko-jońskiego oraz przyszłe strategie UE (1) mogą doprowadzić do stworzenia również powiązań i synergii infrastrukturalnych, wymienionych w punkcie 18 konkluzji Rady do Spraw Ogólnych z 13 kwietnia 2011 r. Powinny one stanowić idealną oś biegnącą z północy na południe Europy, a makroregion adriatycko-joński, obejmując również środkowo-wschodnią część basenu Morza Śródziemnego, poprawiłby i odblokowałby dostęp Europy Południowo-Wschodniej do reszty świata. Można by tego dokonać poprzez rozszerzenie korytarza bałtycko-adriatyckiego przewidzianego w komunikacie Komisji COM(2011) 500 z 29.6.2011 i połączenie go z sieciami intermodalnymi. W świetle potencjalnie znacznego terytorialnego pokrywania się strategii adriatycko-jońskiej i strategii na rzecz regionu Dunaju, Komisja Europejska powinna przewidzieć odpowiednie mechanizmy koordynujące.
90.

Wzywa państwa członkowskie do wspólnej z samorządami lokalnymi i regionalnymi pracy nad wdrożeniem zintegrowanych systemów planowania użytkowania gruntów i zagospodarowania przestrzennego, zdolnych przyczynić się do realizacji zrównoważonych schematów zaludnienia miast, do stworzenia szeregu zachęt mających na celu propagowanie ponownego wykorzystania obszarów nieużytków zamiast wykorzystania terenów zielonych i obszarów wiejskich, do utworzenia bazy danych dotyczących obszarów nieużytków i wreszcie do zmniejszenia obecnej powierzchni gruntów zabudowanych wszędzie tam, gdzie okaże się to konieczne.
3.

Podkreśla, że biorąc pod uwagę to, że regiony stały się najważniejszymi graczami w wielu obszarach polityki, w tym w zakresie polityki społecznej, gospodarczej, przemysłowej, edukacyjnej i polityki ochrony środowiska oraz polityki innowacji, mają one do odegrania kluczową rolę we wdrażaniu strategii „Europa 2020” na zasadzie partnerstwa. Będzie to wymagało zakrojonego na szeroką skalę, kompleksowego, otwartego i multidyscyplinarnego podejścia, łączącego w sobie wiele uzupełniających się walorów regionów i miast.
78.

Zobowiązuje się do dalszego rozpowszechniania informacji o możliwościach, jakie otwiera program LIFE+, do zachęcania lokalnych wnioskodawców do zaangażowania się w program, do zbierania opinii europejskich władz lokalnych i regionalnych oraz do przekazywania Komisji Europejskiej zaleceń w oparciu o praktyczne doświadczenia związane z udoskonalaniem tego programu, a także z możliwościami opracowania dodatkowego instrumentu UE na rzecz ochrony przyrody i różnorodności biologicznej, funkcjonującego równolegle do nowego instrumentu LIFE.
5.

Wnosi o zwrócenie szczególnej uwagi na informowanie obywateli – w sposób systematyczny i we właściwym czasie – o realizacji nowej infrastruktury. Niezbędne jest, by władze lokalne i regionalne, pozostające w bezpośrednim kontakcie ze społeczeństwem, dysponowały środkami i strukturami umożliwiającymi satysfakcjonujące informowanie opinii publicznej i przeprowadzanie z nią konsultacji, po to by móc zapewnić jej poparcie i zaangażowanie w sam projekt. Równie ważne jest, by Komisja zapewniła większą przejrzystość modelowania, które służy do szacowania potrzeb infrastruktury energetycznej, jak również konkurencję między różnymi technikami modelowania. Władze lokalne i regionalne muszą być w stanie kontrolować parametry i metody obliczania stosowane dla potrzeb tychże technik.
41.

Podziela dążenie Komisji do wyeliminowania wypadków śmiertelnych na drogach, dostrzegając, z jak wieloma wyzwaniami się to łączy i jak wiele wysiłków trzeba w to włożyć. Należałoby przy tym przyjąć zróżnicowane podejście, np. poprzez określenie relacji między natężeniem ruchu a liczbą ofiar wypadków na drogach. Istnieją bowiem znaczne różnice między miastami i regionami, jeśli chodzi o liczbę ofiar śmiertelnych i działania dotąd podjęte. Ogólna norma nadmiernie dotknęłaby miasta i regiony, które już podjęły skuteczne działania na rzecz obniżenia liczby ofiar wypadków na drogach. Ponadto zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego zależy nie tylko od technologii, ale także od zachowania człowieka. W tym kontekście Komitet zaleca ujednolicenie okresowych kontroli pojazdów oraz uwzględnienie nauczania o zagadnieniach bezpieczeństwa na drogach w programach kursów nauki jazdy w Europie. Takie ujednolicone kontrole można by zastosować również w innych dziedzinach, np. w przypadku emisji gazów cieplarnianych. Zmiana wzorców zachowania człowieka może także prowadzić do zmniejszenia natężenia ruchu, tym samym przyczyniając się w znacznym stopniu do poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
33.

Wzywa Komisję do włączenia do prowadzonej przez nią debaty i przedstawianych propozycji dotyczących przeglądu wszelkich form, jakie mogą przyjmować rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych z uwagi na dużą swobodę samorządów terytorialnych w finansowaniu usług publicznych, które to formy obejmują też rekompensaty w postaci dotacji na inwestycje długoterminowe, koniecznych do sfinansowania lokalnej infrastruktury usług publicznych (szpitale, mieszkalnictwo socjalne, placówki opieki, ośrodki kulturalne itp.); wzywa Komisję, aby nie ograniczała swojego pojmowania zgodności jedynie do rocznych dotacji na działalność operacyjną, przenoszonych z roku na rok w przypadku nadmiernej rekompensaty, oraz aby uściśliła warunki oceny braku nadmiernej rekompensaty w przypadku dotacji na inwestycje długoterminowe, w szczególności w nieruchomości i grunty.
34.

Sądzi, że organy administracji, udzielając zamówień publicznych, mogą również przyczyniać się do zatrudniania osób długotrwale bezrobotnych, niepełnosprawnych i stażystów. Mogą one na przykład zawierać w swoich dokumentach przetargowych wymóg, by wykonawca, któremu udzielone zostanie dane zamówienie, określony odsetek wartości zamówienia zobowiązany był zrealizować, zatrudniając osoby należące do wspomnianych grup. Obecnie nie wykorzystuje się w pełni istniejących możliwości w tym zakresie. Komitet zaleca zatem, zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w opinii w sprawie modernizacji polityki UE w dziedzinie zamówień publicznych, by w ramach UE większą rolę nadawać zamówieniom o charakterze społecznym oraz by przy realizacji zamówień publicznych promować zatrudnianie osób długotrwale bezrobotnych, niepełnosprawnych i stażystów.
29.

Uważa, że prawodawstwo UE i warunkowość wydatków UE to kluczowe elementy realizacji celów strategii „Europa 2020”, zważywszy że działania na rzecz klimatu powinny zostać włączone do wszystkich odpowiednich działów wydatków, w tym funduszy strukturalnych. funduszy na rzecz rolnictwa i rozwoju wiejskiego, badań i innowacji oraz współpracy zewnętrznej. „Włączanie do wszystkich obszarów polityki” oznacza konieczność ponownego ustalenia priorytetów we wszystkich dotychczasowych kierunkach polityki w celu promowania zrównoważonego rozwoju, przy jednoczesnym uznaniu faktu, iż dane działanie może i powinno służyć równoczesnej realizacji różnych celów.