PL    PL PL 
PL    PL  KOMISJA WSPÓLNOT  EUROPEJSKICH 
Bruksela, dnia 13.10.2008 r.  
SEK(2008) 2599 
  
DOKUMENT ROBOCZY S ŁUŻB KOMISJI 
Dokument uzupe łniający 
 
wniosek w sprawie rozporz ądzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 
w sprawie p łatności transgranicznych we Wspólnocie 
  
STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW 
{COM(2008) 640} 
{SEC(2008) 2598} 
PL 2   PL 1. WPROWADZENIE  
Sprawnie i wydajnie dzia łające systemy p łatnicze s ą niezbędne dla w łaściwego 
funkcjonowania rynku wewn ętrznego. Wydajne systemy p łatnicze maj ą także podstawowe 
znaczenie dla konkurencyjno ści europejskiej gospodarki, uproszczenia transakcji 
gospodarczych oraz prowadzenia polityki pieni ężnej. W roku 2000 integracj ę rynków us ług 
płatniczych w UE uzna no za jedno z najwa żniejszych dzia łań służących osiągnięciu celów 
strategii lizbo ńskiej. 
Wraz z utworzeniem unii gospodarczej i walutowej (UGW) sta ło się jasne, że transgraniczne 
płatności elektroniczne w UE wymagaj ą nowoczesnej, stabilnej i wydajnej infrastruktury. 
Wobec braku inicjaty w ze strony sektora p łatności na rzecz budowy niezb ędnej 
ogólnoeuropejskiej infrastruktury s łużącej przetwarzaniu p łatności oraz na rzecz obni żenia 
opłat za płatności transgraniczne, Komisja postanowi ła podjąć odpowiednie dzia łania.  
Rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie p łatności 
transgranicznych w euro („rozporz ądzenie 2560”) wesz ło w życie dnia 31 grudnia 2001 r. 
Rozporządzenie to stosuje si ę do polece ń przelewu, wyp łat gotówki z bankomatów oraz 
płatności kartą dokonywanych w euro do kwoty 50 000 EUR. Gwarantuje ono, że ponoszone 
przez konsumentów koszty elektronicznej p łatności transgranicznej w euro nie mog ą być 
wyższe od kosztów podobnej p łatności w euro dokonywanej w obr ębie ich pa ństwa 
członkowskiego. Rozporz ądzenie 2560 mo żna uznać za istotny impuls na drodze do 
utworzenia zint egrowanego rynku us ług płatniczych w euro. 
W niniejszej ocenie skutków wykorzystano ob szerne prace przygotowawcze i konsultacje 
prowadzone przez Komisj ę; oparto si ę również na wnioskach przedstawionego w lutym 2008 
r. sprawozdania dla Parlamentu Europejskiego i Rady po święconego stosowaniu 
rozporządzenia (WE) nr 2560/2001 w sprawie p łatności transgranicznych w euro. W 
sprawozdaniu tym wskazano trzy g łówne problemy zwi ązane ze stosowaniem 
rozporządzenia, które szczegó łowo omówiono w ocenie skutków. S ą to: 
– ryzyko wysokich op łat, fragmentacji rynku oraz nies pójnego systemu uregulowa ń 
prawnych w przypadku transgranicznych polece ń zapłaty;  
– niska wydajno ść płatności transgranicznych, nierów ne warunki konkurencji oraz wy ższe 
koszty płatności wynikaj ące z wymogów w zakresie sprawozdawczo ści do celów 
statystycznych, których podstaw ę stanowią dane rozrachunkowe ; 
– brak właściwych organów  krajowych odpowiedzialnyc h za stosowanie rozporz ądzenia 
oraz brak pozasądowych organów rozjemczych  służących rozstrzyganiu zwi ązanych z 
nim sporów. 
W niniejszej ocenie skutków uwzgl ędniono równie ż ostatnie zmiany na detalicznych rynkach 
finansowych, w tym stopniowe wy łanianie si ę jednolitego obszaru p łatności w euro (SEPA) 
oraz zobowi ązanie Komisji do dostosowania tre ści rozporz ądzenia do brzmienia dyrektywy o 
usługach płatniczych (dyrektywa 2007/64/WE Parlam entu Europejskiego i Rady w sprawie 
usług płatniczych w ramach rynku wewn ętrznego). 
PL 3   PL 2. OPIS PROBLEMU  
2.1. Ryzyko wysokich op łat, fragmentacji rynku or az niespójnego systemu 
uregulowa ń prawnych w przypadku transgranicznych polece ń zapłaty 
W momencie uchwalania rozporz ądzenia 2560 nie istnia ły jeszcze transgraniczne polecenia 
zapłaty, w zwi ązku z czym nie zosta ły one obj ęte jego zakresem. Dyrektywa o us ługach 
płatniczych oferuje tymczasem niezb ędne ramy prawne dla transgranicznych polece ń zapłaty. 
Jeśli polecenia zap łaty nie zosta łyby objęte zakresem zmienionego rozporz ądzenia, 
oznaczałoby to powa żną szkodę dla spójno ści rynku wewn ętrznego, poniewa ż w przypadku 
ważnego elektronicznego instrumentu p łatniczego nadal mo żliwe byłyby różnice w op łatach 
za transakcje transgraniczne i krajowe, co jest wykluczone w przypadku pozosta łych 
instrumentów. 
Polecenia zap łaty stanowi ą około 25 % wszystkich bezgotówkowych transakcji p łatniczych w 
UE. Wed ług szacunków Komisji warto ść transgranicznych polece ń zapłaty mogłaby 
stosunkowo szybko osi ągnąć poziom rz ędu 250 mld EUR rocznie. 
Fakt, iż w odróżnieniu od pozosta łych elektronicznych środków p łatności polecenia zap łaty 
nie są obecnie obj ęte rozporz ądzeniem 2560, oznacza wyra źne ryzyko ró żnic w opłatach za 
krajowe i transgraniczne polecenia zap łaty. W ramach SEPA oraz dyrektywy o us ługach 
płatniczych poszczególne instytucje finansowe posiadaj ą swobodę ustalania innych op łat za 
usługi transgraniczne. Mo żliwość zwiększenia zysków mo że je skłaniać do wyboru takiej 
strategii. Zró żnicowanie op łat mogłoby zakłócić funkcjonowanie istotnej cz ęści unijnego 
rynku usług płatniczych, prowadz ąc do utrwalenia jego obecnej fragmentaryzacji wzd łuż 
granic państwowych. Dopóki op łaty za transgraniczne i krajowe polecenia zap łaty nie zostan ą 
zrównane, dostawcom us ług płatniczych brakuje bod źców do szybkiego przej ścia na 
nowoczesn ą i oszczędną infrastruktur ę SEPA, poniewa ż wszystkie koszty mog ą zostać 
przerzucone na konsumentów i przedsi ębiorstwa. 
2.2. Niska wydajno ść płatności transgranicznych, nieró wne warunki konkurencji 
oraz wy ższe koszty p łatności wynikaj ące z wymogów w zakresie 
sprawozdawczo ści do celów statystycznych, których podstaw ę stanowi ą dane 
rozrachunkowe 
Prawodawstwo wspólnotowe i przepisy Eu ropejskiego Banku Centralnego zobowi ązują 
państwa członkowskie do gromadzenia da nych statystycznych dotycz ących bilansu 
płatniczego. Pa ństwa członkowskie stosuj ą jednak przy tym ró żne metody, które mo żna 
zasadniczo przypisa ć do jednej z dw óch kategorii: 
– systemy oparte na sprawozdawczo ści bezpośredniej i badaniach , w ramach których 
informacje s ą uzyskiwane bezpo średnio od przedsi ębiorstw maj ących siedzib ę na danym 
terytorium oraz od gospodarstw domowych zaanga żowanych w dzia łalność gospodarcz ą; 
– systemy oparte na danych rozrachunkowych  (płatnościach), w ramach których 
informacje s ą uzyskiwane od po średników, czyli banków realizuj ących zlecenia p łatnicze. 
W rozporz ądzeniu 2560 wprowadzono zwolnienie z opartych na danych rozrachunkowych 
wymogów sprawozdawczych do celów statystyki bilansu p łatniczego w odniesieniu do 
transakcji nieprzekraczaj ących kwoty 12 500 EUR. Przyspieszy ło to przej ście na systemy 
oparte na sprawozdawczo ści bezpośredniej, poniewa ż w ich przypadku nie maj ą zastosowania 
żądne warto ści progowe. 
PL 4   PL Na pocz ątku 2008 r. 14 pa ństw członkowskich stosowa ło sprawozdawczo ść 
bezpośrednią/badania do celów sporz ądzania statystyk bilansu p łatniczego, natomiast 13 
krajów preferowa ło sprawozdawczo ść opartą na danych rozrachunkowych. Sze ść państw z tej 
drugiej grupy zdecydowa ło się dobrowolnie podwy ższyć próg do 50 000 EUR, podczas gdy 
pozostałych siedem nadal stosuje próg 12 500 EUR.  Siedem z trzynastu krajów stosuj ących 
sprawozdawczo ść opartą na danych rozrachunkowych jest obecnie w trakcie zmiany systemu 
lub planuje przej ście na system sprawozdawczo ści bezpo średniej/bezpo średniego 
gromadzenia danych.  
Tryby sprawozdawczo ści do celów statystycznych s ą w tych 13 pa ństwach cz łonkowskich 
różne. Ma to powa żny wpływ na wydajno ść systemów p łatniczych w UE, gdy ż oznacza to, że 
w pełni zautomatyzowane, bezpo średnie przetwarzanie p łatności transgranicznych 
przekraczaj ących warto ści progowe mo że być często niemo żliwe. Wed ług szacunków 
krajowych stowarzysze ń bankowych oko ło 50 % p łatności, które podlegaj ą wymogom 
sprawozdawczym, wymaga r ęcznej interwencji, co znacznie zwi ększa koszty i wyd łuża 
terminy przetwarzania zlece ń. 
Oparta na danych rozrachunkowych sprawozdawczo ść do celów statystyki bilansu 
płatniczego ma zatem wyra źny wymiar polityczny na szczeblu UE, poniewa ż ta metoda 
gromadzenia danych stanowi przeszkod ę dla utworzenia prawdziwie wewn ętrznego rynku 
usług płatniczych i utrwala na łożone administracyjnie rozró żnienie mi ędzy płatnościami 
krajowymi i transgranicznymi. Rozró żnienie to prowadzi pona dto do nierównych warunków 
konkurencji dla dostawców us ług płatniczych maj ących siedzib ę w różnych państwach 
członkowskich. Prowadzi ono równie ż do ograniczenia konkurencji poprzez stwarzanie barier 
wejścia na rynek, których omini ęcie może być zbyt trudne dla niektórych kategorii 
dostawców us ług płatniczych. 
Obciążenia wynikaj ące z wymogów sprawozdawczych, w tym konieczno ści utrzymywania 
odpowiedniej infrastruktury, maj ą znaczny wp ływ na koszty polece ń przelewu. Dla 
przykładu, wed ług szacunków w łoskiego zwi ązku banków bezpo średnie koszty 
sprawozdawczo ści do celów statystyki bilansu p łatniczego wynosz ą średnio oko ło 3,40 EUR 
za przelew transgraniczny. Obliczenia banków hiszpa ńskich przynios ły podobne warto ści 
(około 3 EUR za przelew). 
Nie można poza tym wykluczy ć, że sprawozdawczo ść oparta na danych rozrachunkowych 
stanie się stopniowo coraz mniej dok ładna i przydatna. Po zako ńczeniu wdro żenia projektu 
SEPA dane dotycz ące płatności nie będą już często odzwierciedla ć leżących u ich źródła 
transakcji gospodarczych, poniewa ż podmioty gospodarcze b ędą miały możliwość 
dokonywania wszystkich p łatności przy u życiu jednego rachunku, prowadzonego 
niekoniecznie w tym pa ństwie członkowskim, w którym maj ą one swoj ą siedzibę. Może to 
mieć z kolei wp ływ na wiarygodno ść statystyk dotycz ących bilansu p łatniczego, 
sporządzanych w oparciu o zg łaszane dane rozrachunkowe i wykorzystywanych do ró żnych 
celów na szczeblu UE (np. prz ygotowywanie negocjacji dotycz ących handlu, wszczynanie 
procedur nadmiernego deficytu). 
2.3. Brak wyra źnego odes łania do w łaściwych organów krajowych 
odpowiedzialnych za stosowanie rozporz ądzenia oraz do pozas ądowych 
organów rozjemczych rozstrzygaj ących związane z nim spory.  
Pozasądowe organy rozjemcze rozpatruj ące skargi konsumentów istniej ą we wszystkich 
państwach cz łonkowskich. W niektórych krajach odmawiaj ą one jednak rozpatrywania skarg 
związanych z rozporz ądzeniem 2560, uzasadniaj ąc to brakiem wyra źnego umocowania w 
krajowym systemie prawnym. W rezultacie w niektórych krajach konieczne jest wst ąpienie na 
PL 5   PL drogę sądową, co stanowi utrudnienie dla konsument ów z miejscem zamieszkania w innym 
państwie członkowskim i równie ż pod wzgl ędem stosunku kosztów do korzy ści nie stanowi 
optymalnego rozwi ązania.  
Większość państw członkowskich nieformalnie powiadomi ła Komisj ę o właściwych w tym 
zakresie organach. Niek iedy jednak niektóre pa ństwa członkowskie odmawia ły zajęcia się 
ogólnymi problemami zwi ązanymi z niew łaściwym stosowaniem rozporz ądzenia, 
argumentuj ąc, że z prawnego punktu widzenia nie s ą do tego zobowi ązane.  
3. CELE 
Nadrzędnym celem  przeglądu rozporz ądzenia jest zako ńczenie budowy wewn ętrznego rynku 
usług płatniczych w euro, tj. rynku, który charakteryzuj ą skuteczna konkurencja oraz takie 
same zasady w stosunku do p łatności transgranicznych i krajowych, przynosz ącego znaczne 
oszczędności oraz inne korzy ści europejskiej go spodarce. Aby osi ągnąć ten nadrz ędny cel, 
określono trzy cele operacyjne : 1) zlikwidowanie przeszkód administracyjnych 
utrudniających sprawne funkcjonowanie wewn ętrznego rynku us ług płatniczych; 2) 
rozszerzenie zasady równych op łat za płatności krajowe i transgraniczne na polecenia zap łaty; 
oraz 3) zapewnienie spójno ści europejskich przepisów dotycz ących płatności oraz ich 
stosowania w pa ństwach cz łonkowskich. W perspektywie średniookresowej zak ładane jest 
osiągnięcie konkretnych celów  służących pobudzeniu i u łatwieniu stosowania 
transgranicznych elektronicznych us ług płatniczych przez konsumentów i przedsi ębiorstwa, 
zagwarantowaniu równych warunków konkurencji, zwi ększeniu pewno ści prawnej w 
odniesieniu do p łatności bezgotówkowych w euro oraz obni żeniu kosztów p łatności 
ponoszonych przez europejskich konsumentów, przedsi ębiorstwa i dostawców us ług 
płatniczych. 
4. SKUTKI  
4.1. Skutki rozszerzenia zakresu rozporz ądzenia na polecenia zap łaty 
W odniesieniu do rozszerzenia zakresu rozporz ądzenia na polecenia zap łaty możliwe 
warianty to: 1) nierozszerzanie zakresu rozporz ądzenia na polecenia zap łaty; 2) wspieranie 
samoregulacji sektora i/lub zalecenie pa ństwom cz łonkowskim podj ęcia dzia łań 
regulacyjnych; oraz 3) uchwalenie przepisów s łużących rozszerzeniu zakresu rozporz ądzenia 
na polecenia zap łaty. 
W wariancie 1 dostawcy us ług płatniczych mog ą ustalać różną wysokość opłat za krajowe i 
transgraniczne polecenia zap łaty. Wielu z nich skorzysta zapewne z tej mo żliwości, w 
związku z czym prawdopodobnie niemo żliwe będzie pełne wykorzystanie potencja łu tego 
środka płatniczego jako us ługi transgranicznej (gdy ż preferowane b ędą inne środki płatnicze, 
objęte regulacjami); spo łeczne korzy ści wewnętrznego rynku us ług płatniczych (w postaci 
niskich op łat za płatności) byłyby niższe. 
W wariancie 2 sektor us ług płatniczych jest zach ęcany do przyj ęcia – w ramach samoregulacji 
– takich samych op łat za krajowe i transgraniczne polecenia zap łaty. Alternatywnie lub 
równolegle Komisja wyda łaby zalecenie dla pa ństw członkowskich, w którym wezwa łaby je 
do zrównania op łat. Tego rodzaju inicjatywa spotka łaby się prawdopodobnie z odzewem 
tylko niektórych pa ństw członkowskich i/lub banków, w zwi ązku z czym nadal 
PL 6   PL utrzymywa łaby się fragmentacja rynków us ług płatniczych w UE. Potencja ł społecznych 
korzyści płynących z rynku wewn ętrznego pozosta łby nadal niewykorzystany. 
W wariancie 3 w ka żdym państwie członkowskim op łaty pobierane za transgraniczne 
polecenia zap łaty są równe op łatom za krajowe polecenia zap łaty. Konsumenci korzystaliby z 
ochrony przed ewentualnymi dyskryminacyjnym i zasadami ustalania cen w odniesieniu do 
transgranicznych polece ń zapłaty. Jeszcze wi ększe korzy ści odnios łyby europejskie 
przedsiębiorstwa, gdy ż są one równie ż odbiorcami p łatności. W wyniku zrównania op łat 
koszty transakcji p łatniczych dla przedsi ębiorstw by łyby takie same niezale żnie od lokalizacji 
płatnika.  
4.2. Skutki dla sprawozdawczo ści do celów statystyki bilansu p łatniczego 
W odniesieniu do sprawozdawczo ści do celów statystyki bilansu p łatniczego mo żliwe 
warianty to: 1) utrzymanie aktualnego progu wy łączenia w wysoko ści 12 500 EUR; 2) 
utworzenie w ramach SEPA na zasadzie dobrowolno ści grupy ds. us ług dodatkowych 
(Additional Optional Service Community), co umo żliwiłoby kontynuacj ę gromadzenia 
danych statystycznych na podstawie danych ro zrachunkowych; 3) wspieranie dobrowolnych 
dostosowa ń ze strony pa ństw członkowskich; oraz 4) rozwi ązanie problemów dotycz ących 
wymogów sprawozdawczych poprzez przyj ęcie odpowiednich przepisów, co obejmuje trzy 
podwarianty: 4a) podniesienie progu wy łączenia do 50 000 EUR; 4b) zniesienie na łożonych 
na dostawców us ług płatniczych wymogów sprawozdawczyc h do celów statystyki bilansu 
płatniczego; oraz 4c) podniesienie progu wy łączenia do 50 000 EUR, a na drugim etapie 
zniesienie do stycznia 2012 r. wymogów w zakresie sprawozdawczo ści do celów bilansu 
płatniczego opartych na danych rozrachunkowych. 
W wariancie 1 nadal utrzymuj ą się nierówne warunki konkurencji mi ędzy dostawcami us ług 
płatniczych, a wydajno ść wewnętrznego rynku us ług płatniczych jest ograniczana przez 
wymogi sprawozdawcze dotycz ące płatności transgranicznych. Konsumenci i 
przedsiębiorstwa w 13 pa ństwach cz łonkowskich, które nie zrezygnowa ły z wymogów 
sprawozdawczych, musz ą nadal ponosi ć wyższe koszty (bezpo średnio, w postaci wy ższych 
opłat za usługi płatnicze, lub po średnio, w postaci wy ższych opłat za prowadzenie rachunku 
i/lub innych powi ązanych op łat). 
Wariant 2 umo żliwiłby dalsze zg łaszanie danych o p łatnościach na potrzeby statystyki w 
ramach SEPA oraz zautomatyzowane przetwarzanie p łatności. Ograniczy łoby to koszty 
sprawozdawczo ści opartej na danych rozrachunkowych, a próg wy łączenia zosta łby 
podniesiony do 50 000 EUR dla uczestnicz ących na zasadzie dobrowolno ści państw 
członkowskich. Sta łe koszty utrzymania infrastruktury do celów sprawozdawczo ści 
stanowiłyby jednak w dalszym ci ągu poważne obciążenie finansowe dla banków, nic by si ę 
również nie zmieni ło pod wzgl ędem różnego traktowania p łatności krajowych i 
transgranicznych. Poza tym niedost ępne byłyby dane o p łatnościach generowanych w 
nieuczestnicz ących państwach cz łonkowskich (a wi ększość państw członkowskich nie 
przystąpiłaby do AOS, gdy ż w ich przypadku nie zachodzi taka konieczno ść).  
W wariancie 3 negatywne skutki  opisane w wariancie 1 zosta łyby nieco z łagodzone, 
aczkolwiek nast ąpiłoby to w stopniu zale żnym od reakcji pa ństw członkowskich.  
Przy podniesieniu progu wy łączenia do 50 000 EUR (wariant 4a) mo żliwe byłoby osiągnięcie 
większej jednolito ści wśród państw członkowskich UE dzi ęki ograniczeniu – przynajmniej w 
PL 7   PL przypadku p łatności detalicznych – zak łóceń konkurencji. Wymogi sprawozdawcze 
stanowiłyby jednak w dalszym ci ągu istotną przeszkod ę dla płatności transgranicznych. 
W wariancie 4b koszty p łatności zostałyby zmniejszone w najwi ększym mo żliwym stopniu, 
zniesione zosta łoby administracyjne rozró żnienie mi ędzy płatnościami krajowymi i 
transgranicznymi, a dostawcy us ług płatniczych cieszyliby si ę równymi warunkami 
konkurencji. Korzystanie z transgranicznych us ług płatniczych sta łoby się prostsze 
szczególnie dla przedsi ębiorstw.  
Wariant 4c oferuje te same korzy ści co wariant 4b – jedyna ró żnica polega na stopniowym 
zniesieniu wymogów sprawozdawczych  do celów statystyki bilansu p łatniczego po up ływie 
początkowego okresu, w którym obowi ązywałby podwy ższony próg wy łączenia. 
Umożliwiłoby to organom odpowiedzialnym za sporz ądzanie statystyk bilansu p łatniczego 
stopniowe dostosowanie metod gromadzenia  danych do koniecznych zmian, a tym samym 
ograniczenie wp ływu na jako ść statystyk bilansu p łatniczego. 
4.3. Skutki w odniesieniu do w łaściwych organów i pozas ądowego rozstrzygania 
sporów 
Warianty dotycz ące właściwych organów i pozas ądowych organów rozjemczych to: 1) 
rezygnacja z wyznaczenia w łaściwych organów i pozas ądowych organów rozjemczych; oraz 
2) wyznaczenie w łaściwych organów i pozas ądowych organów rozjemczych 
odpowiedzialnych za rozstrzyganie kwestii zwi ązanych z rozporz ądzeniem. 
W wariancie 1 brak jasnych procedur s łużących szybkiemu i wzgl ędnie niedrogiemu 
rozstrzyganiu sporów szkodzi łby zarówno konsumentom, jak i sprawnemu funkcjonowaniu 
wewnętrznego rynku us ług płatniczych. Brak spójno ści prawnej mi ędzy rozporz ądzeniem a 
dyrektyw ą o usługach płatniczych prowadzi łby równie ż do zamieszania w przypadku 
płatności, które s ą objęte zakresem obu tych aktów prawnych. Je śli chodzi o w łaściwe organy, 
brak jednoznacznie wyznaczonego organu administracyjnego nadzoruj ącego stosowanie 
rozporządzenia sprawi, że dla Komisji du żo trudniejsze i bardziej czasoch łonne stanie si ę 
reagowanie na ewentualne przypadki b łędnej interpretacji rozporz ądzenia lub 
nieprawid łowego dzia łania mechanizmów rynkowych. 
W wariancie 2 pa ństwa członkowskie by łyby zobowi ązane do wskazania w łaściwych 
organów, które mia łyby być odpowiedzialne za w łaściwe stosowanie rozporz ądzenia na 
szczeblu krajowym. Konsumenci i przedsi ębiorstwa mia łyby możliwość ograniczenia 
kosztów s ądowych oraz przyspieszenia rozstrzygni ęcia sporów dotycz ących płatności dzięki 
arbitrażowi i mediacji.  
5. WNIOSKI  
Z punktu widzenia polityki wspólnotowej preferow ane warianty to: 1) rozszerzenie zakresu 
rozporządzenia 2560 na polecenia zap łaty; 2) stopniowe zniesi enie do stycznia 2012 r. 
wymogów w zakresie sprawozdawczo ści opartych na danych  rozrachunkowych; oraz 3) 
wyznaczenie w łaściwych organów oraz pozas ądowych organów rozjemczych. 
Proponowane zmienione rozporz ądzenie zosta łoby dostosowane do brzmienia dyrektywy o 
usługach płatniczych i zawartych w niej definicji, tak by zagwarantowa ć jasność oraz 
spójność prawną między tymi dwoma aktami prawnymi dotycz ącymi płatności.