[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 17.7.2007

KOM(2007) 398 wersja ostateczna

24. ROCZNE SPRAWOZDANIE KOMISJI

Z KONTROLI STOSOWANIA PRAWA WSPÓLNOTOWEGO (2006) [SEK(2007) 975][SEK(2007) 976]

24. ROCZNE SPRAWOZDANIE KOMISJI

Z KONTROLI STOSOWANIA PRAWA WSPÓLNOTOWEGO (2006)

Komisja Europejska opracowuje co roku sprawozdanie z kontroli stosowania prawa wspólnotowego w odpowiedzi na wnioski Parlamentu Europejskiego (rezolucja z dnia 9 lutego 1983 r.) i państw członkowskich (pkt 2 deklaracji nr 19 załączonej do Traktatu podpisanego w Maastricht w dniu 7 lutego 1992 r.). Sprawozdanie nawiązuje również do wniosków Rady Europejskiej i Rady dotyczących poszczególnych dziedzin działalności.

1. WPROWADZENIE

W ramach wykonywania swojej funkcji strażnika traktatów Komisja gwarantuje i kontroluje jednolite stosowanie prawa wspólnotowego przez państwa członkowskie na mocy art. 211 Traktatu WE. Artykuł 226 Traktatu WE stanowi, że Komisja może podejmować działania przeciwko państwom członkowskim, które nie wypełniają zobowiązań wynikających z Traktatu, np. przyjmując lub utrzymując przepisy lub zasady, które są sprzeczne z prawem wspólnotowym.

W białej księdze na temat zarządzania Europą[1], opublikowanej przez Komisję Europejską w 2001 r., podkreśla się, że odpowiedzialność za stosowanie prawa wspólnotowego spoczywa przede wszystkim na administracji krajowej i sądach państw członkowskich. Głównym celem postępowań w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego jest zachęcenie państw członkowskich do dobrowolnego i jak najszybszego dostosowania się do prawa wspólnotowego. Komisja dołożyła także starań, aby poprawić współpracę z państwami członkowskimi, wykorzystując w tym celu uzupełniające lub alternatywne metody rozwiązywania problemów.

24. roczne sprawozdanie, obejmujące załączone dokumenty robocze służb, wkład służb Komisji (SEC(2007) 975) i załączniki statystyczne (SEC(2007) 976), stanowi sprawozdanie z działalności Komisji związanej z kontrolą stosowania prawa wspólnotowego w 2006 r.

2. ROZSZERZENIE UNII EUROPEJSKIEJ I ZGłASZANIE śRODKÓW TRANSPOZYCJI DYREKTYW

W 2006 r. miały miejsce ostatnie przygotowania do rozszerzenia Unii o Bułgarię i Rumunię. Aby wypełnić swoje zobowiązania w zakresie wspólnotowego dorobku prawnego obydwa kraje wykorzystywały zintegrowany system elektronicznego zgłaszania krajowych środków transpozycji dyrektyw.

W chwili obecnej wszystkich 27 państw członkowskich dobrowolnie zgłasza krajowe środki transpozycji dyrektyw, wykorzystując w tym celu bazę danych powiadomień drogą elektroniczną.

W styczniu 2006 r. 25 państw członkowskich zgłosiło krajowe środki transpozycji dyrektyw w przypadku 98,93 % dyrektyw. Na koniec 2006 r.[2] ta średnia wartość wzrosła do 99,06 %.

3. POSTęPOWANIA W SPRAWIE NARUSZENIA PRAWA WSPÓLNOTOWEGO

Całkowita liczba postępowań w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego wszczętych przez Komisję zmniejszyła się nieznacznie z 2653 przypadków w 2005 r. do 2518 w 2006 r. Na dzień 31 grudnia 2006 r. na 2518 zarejestrowanych postępowań 1642 było w toku. Zmniejszyła się także nieznacznie lista zarejestrowanych skarg, z 1154 w 2005 r. do 1049. Skargi stanowiły 41,7 % całkowitej liczby naruszeń przepisów wykrytych w 2006 r. Jeżeli chodzi o państwa UE 25, liczba postępowań w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego wszczętych przez Komisję na podstawie własnych dochodzeń wzrosła z 433 w 2005 r. do 565 w 2006 r. (tj. 0 24 %).

Liczba postępowań wszczętych w związku z niedopełnieniem obowiązku zgłoszenia środków transpozycji w odniesieniu do UE 25 zmniejszyła się o 16 % w porównaniu do 2005 r., z 1079 do 904. Zmiana ta wynika z dwóch czynników: 1) zmniejszenia się liczby dyrektyw o ostatecznym terminie transpozycji w tym roku ze 123 w 2005 r. do 108 oraz 2) bardziej terminowego zgłaszania środków transpozycji przez państwa członkowskie.

Czas niezbędny do rozpatrzenia wszystkich przypadków naruszeń w okresie od 1999 r. do 2005 r., liczony od rejestracji przypadku we wskazanym terminie do wniesienia skargi do Trybunału Sprawiedliwości na mocy art. 226 Traktatu WE, wynosił średnio 20,5 miesiąca, w porównaniu do 24 miesięcy w latach 1999-2002. Jeśli ograniczymy się do przypadku naruszeń, których dotyczyły skargi i tych wykrytych z urzędu przez służby Komisji, czas ten wynosił średnio 28 miesięcy, w porównaniu do 35 miesięcy w latach 1999-2002. W przypadku naruszeń wynikających z niedopełnienia obowiązku zgłoszenia krajowych środków transpozycji dyrektyw, średni czas wynosi 14,5 miesiąca, w porównaniu do 15 miesięcy w latach 1999-2002.

W związku z przyjęciem przekształconej wersji komunikatu Komisji SEC(2005)1658 z dnia 12 grudnia 2005 r. w sprawie stosowania art. 228 Traktatu WE, obecnie odbywają się częstsze przeglądy spraw dotyczących naruszeń prawa wspólnotowego, w których dochodzi do niestosowania się do orzeczeń Trybunału. W końcu 2006 r. dało się zauważyć tendencję zwyżkową, jeśli chodzi o liczbę spraw kierowanych do Trybunału na podstawie artykułu 228. W dziesięciu przypadkach zdecydowano o przedłożeniu sprawy Trybunałowi po raz drugi, w dwóch przypadkach sprawy zostały wycofane po otrzymaniu wymaganych informacji o środkach transpozycji.

4. WDRAżANIE KOMUNIKATU KOMISJI W SPRAWIE LEPSZEGO MONITOROWANIA STOSOWANIA PRAWA WSPÓLNOTOWEGO COM(2002) 725

Komisja kontynuuje wdrażanie tego komunikatu, próbując jeszcze bardziej przyśpieszyć analizę i rozpatrywanie przypadków naruszeń oraz w pełni przestrzegać kodeksu dobrego postępowania administracyjnego w kontaktach ze składającymi skargi. Komisja śledzi przypadki potencjalnych naruszeń w poszczególnych państwach członkowskich, nadal skupiając się na tym aby szybciej eliminować przypadki spóźnionej transpozycji dyrektyw oraz zwracając szczególną uwagę na wykonanie orzeczeń Trybunału. Nadal wykorzystywano grupy ekspertów, spotkania i kontakty dwustronne, serie posiedzeń sektorowych, szkolenia, kampanie informacyjne oraz kampanie na rzecz przejrzystości, jak również podtrzymywano kontakty umożliwiające nadzorowanie transpozycji nawiązane jeszcze przed rozszerzeniem UE. Jednocześnie Komisja przeprowadziła przegląd swojej polityki na tym obszarze, uwzględniając rezolucje Parlamentu na temat 21. i 22. sprawozdania, które zostały przyjęte w maju 2006 r. w ramach „pakietu lepszych uregulowań prawnych”. Główne zagadnienia objęte tym przeglądem zdefiniowano w opublikowanym w listopadzie 2006 strategicznym przeglądzie procesu lepszego stanowienia prawa w Unii Europejskiej[3], w którym zapowiedziano także opublikowanie nowego komunikatu w 2007 r. Komunikat ten potwierdzi ocenę obecnej sytuacji oraz wyznaczy kierunki polityki Komisji w tej dziedzinie w przyszłości.

5. NARUSZENIA ZWIąZANE Z PETYCJAMI ZłOżONYMI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Petycje złożone do Parlamentu są cennym źródłem informacji pozwalającym wykrywać naruszenia prawa wspólnotowego. W wielu przypadkach petycje składane są jednocześnie jako skargi do Komisji, a sytuacja na którą skarży się składający petycję jest już badana przez służby Komisji w ramach postępowania w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego.

Petycje w dużej mierze dotyczą ochrony środowiska i jednolitego rynku.

W dziedzinie ochrony środowiska petycje mają szczególne znaczenie, ponieważ Komisja nie ma możliwości przeprowadzania „inspekcji”, aby sprawdzić czy prawo wspólnotowe jest w rzeczywistości wdrażane na miejscu.

Jeśli chodzi o jednolity rynek, dwa obszary nadal zajmują szczególnie ważne miejsce w petycjach. W dziedzinie wzajemnego uznawania dyplomów po raz kolejny potwierdziło się, że w przypadku wykwalifikowanych specjalistów stosuje się zasady wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych, a nie dyplomów. W dziedzinie zamówień publicznych kwestia praw miejskich w regionie Valencia nadal wywołuje kontrowersje.

W innych dziedzinach otrzymano mniej petycji, dotyczyły one m.in. problemów obywateli UE na jej granicach zewnętrznych oraz zwrotów podatku VAT.

6. GłÓWNE TENDENCJE W POSZCZEGÓLNYCH DZIEDZINACH DZIAłALNOśCI KOMISJI

W dalszej części przedstawione są najważniejsze informacje dotyczące poszczególnych obszarów.

W dziedzinie rolnictwa , Komisja dążyła do realizacji dwóch celów: usunięcia barier utrudniających swobodny przepływ produktów rolnych oraz zagwarantowania skutecznego i prawidłowego stosowania rozporządzeń z zakresu rolnictwa. Podjęto działania w celu usunięcia tradycyjnych barier utrudniających swobodny przepływ produktów rolnych.

Komisja przypominała także państwom członkowskim o ich obowiązku nadsyłania sprawozdań rocznych dotyczących wszystkich istniejących form pomocy państwa w rolnictwie. Podjęto także działania w celu zagwarantowania zastosowania się do wyroku Trybunału w tej kwestii.

W dziedzinie polityki konkurencji, priorytety w 2006 r. związane były z kontrolą transpozycji dyrektywy w sprawie konkurencji na rynkach łączności elektronicznej, jak również dyrektywy o przejrzystości. Komisja zbadała pewną liczbę przypadków podejrzeń naruszenia prawa dotyczących art. 86 w powiązaniu z art. 82 Traktatu WE, jak również art. 31, oraz przypadek niezastosowania się do decyzji Komisji na mocy art. 21 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw.

W dziedzinie edukacji i kultury wiele nadal istniejących przeszkód ciągle uniemożliwia studentom swobodne przemieszczenia się po całej UE. Ze względu na ograniczone kompetencje UE w tym zakresie, przeszkody te często nie stanowią naruszenia przepisów prawa wspólnotowego. W kwestiach uznawania dyplomów UE może interweniować jedynie w przypadkach dyskryminacji ze względu na narodowość. W wielu przypadkach przeszkody mają charakter wyłącznie administracyjny, jak np. czas trwania czy koszt procedur uznawania dyplomów. Komisja analizuje szczegółowo te przypadki ze względu na ich wpływ na swobodny przepływ studentów. W 2006 r. wszczęto dwa podstępowania w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego. W pierwszym przypadku po otrzymaniu uzasadnionej opinii państwo członkowskie (Grecja) zmieniło swoje przepisy. W drugim przypadku, dotyczącym Portugalii, uzasadnioną opinię wysłano na początku 2007 r.

W przypadku dostępu do edukacji, gdzie obowiązuje zakaz dyskryminacji ze względu na narodowość, w 2006 r. odkryto jeszcze jeden problem, wynikający z różnic w organizacji systemów edukacyjnych państw członkowskich. W Austrii i Belgii stosowanie zasady równego traktowania doprowadziło do znacznego zwiększenia się liczby studentów z innych państw UE, ponieważ państwa te realizują politykę swobodnego dostępu do studiów wyższych dla swoich obywateli, podczas gdy ich państwa sąsiedzkie (Niemcy i Francja) stosują ściśle zasadę zamkniętej listy w odniesieniu do niektórych kierunków studiów. W rezultacie Austria i Belgia przyjęły system kwotowy, dyskryminujący studentów z innych państw przy zapisywaniu się na studia. Tego typu odmienne traktowanie można zaakceptować jedynie, jeżeli jest ono oparte na obiektywnych przesłankach, niezależnych od obywatelstwa osób, których dotyczy, oraz proporcjonalne w stosunku do zgodnego z przepisami celu tych przepisów, a jak dotąd nie wykazano, że tak jest. Sprawy te są ważne z prawnego i politycznego punktu widzenia, ponieważ mają wpływ na zagwarantowanie swobodnego przepływu studentów i równości ich traktowania w systemach szkolnictwa wyższego.

W dziedzinie zatrudnienia naruszenia prawa wspólnotowego dotyczą wszystkich obszarów uznanych za priorytetowe w komunikacie z 2002 r.

Z jednej strony, pewna ilość spraw dotyczy domniemanego niewłaściwego stosowania artykułów Traktatu i/lub zasad zawartych w prawodawstwie wtórnym (tj. przepisów w rozporządzeniach) w dziedzinie zabezpieczenia społecznego i swobodnego przepływu pracowników. Z drugiej strony, naruszenia prawa wspólnotowego w dziedzinie prawa pracy, zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy, jak również dotyczące zakazu dyskryminacji (dyrektywy wynikające z artykułu 13 Traktatu WE, których termin transpozycji minął w 2003 r.) dotyczą głównie braku zawiadomienia o niezbędnych krajowych środkach transpozycji lub niewłaściwej transpozycji. Naruszenia prawa wspólnotowego w dziedzinie równego traktowania mężczyzn i kobiet dotyczą w głównej mierze problemów wynikających z braku zgodności (zwykle pojawiających się w indywidualnych skargach, zapytaniach pisemnych lub petycjach). Jeśli państwa członkowskie nie stosują się do wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, we wszystkich obszarach będą miały miejsce w miarę potrzeb działania następcze.

Przeanalizowano także przepisy ustawowe poszczególnych państw członkowskich pod kątem możliwości wykorzystania przez państwa UE-15 i UE-25 klauzul ochronnych przewidzianych w postanowieniach przejściowych traktatów akcesyjnych dotyczących swobodnego przepływu pracowników migrujących oraz innych podobnych zagadnień.

W dziedzinie przedsiębiorczości i przemysłu głównym celem jest zagwarantowanie sprawnego funkcjonowania wewnętrznego rynku towarów.

Oprócz egzekwowania przestrzegania już istniejących aktów prawnych za pomocą postępowań w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego na mocy art. 226 i 228 Traktatu WE, Komisja nadal wzmacnia działania prewencyjne za pomocą dyrektywy 98/34/WE, poprzez udostępnienie interpretacji i wskazówek dotyczących wielu projektów aktów prawnych. Podjęto również działania w celu zacieśnienia współpracy z państwami członkowskimi przy transpozycji dyrektyw.

Przy prowadzeniu postępowań w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego priorytet przyznano sprawom dotyczącym braku zgłoszenia krajowych środków transpozycji dyrektyw, niezastosowania się do wyroków Trybunału (artykuł 228 Traktatu o WE) oraz skargom dotyczącym problemów strukturalnych w państwach członkowskich. Komisja wszczęła 186 postępowań w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego w związku z niedopełnieniem obowiązku zawiadomienia i 4 postępowania dotyczące niezastosowania się do orzeczenia Trybunału .

Biorąc pod uwagę liczbę skarg, obserwuję się poprawę pod względem wdrażania zasad dotyczących wewnętrznego rynku towarów w państwach UE-25. Częściowo w wyniku aktywnych działań Komisji (kontaktów z państwami członkowskimi, serii spotkań, sieci SOLVTI, komitetów itp.) w 2006 r. rozstrzygnięto w sumie 339 spraw. Tylko w 8 przypadkach Komisja musiała zaskarżyć państwa członkowskie do Trybunału Sprawiedliwości. Jednak liczba skarg związanych z wdrożeniem dyrektyw zwiększyła się w porównaniu do 2005 r.

W dziedzinie ochrony środowiska w 2006 r. prawidłowe wdrażanie aktów prawnych UE dotyczących środowiska nadal było ważnym priorytetem dla Komisji. Sprawy związane z ochroną środowiska stanowiły około jednej piątej całkowitej liczby prowadzonych przez Komisję postępowań dotyczących nieprzestrzegania prawa wspólnotowego i nadal były obszarem, w którym notowano największą liczbę spraw w toku. Dobrą wiadomością jest fakt, że po przystąpieniu 10 nowych państw członkowskich w 2004 r. liczba postępowań w toku nie wzrosła w nieproporcjonalny sposób.

Przy rozpatrywaniu skarg i przypadków naruszenia prawa wspólnotowego pewien priorytet przyznano sprawom dotyczącym złej transpozycji dyrektyw dotyczących ochrony środowiska, jak również sprawom związanym z nieprzestrzeganiem podstawowych wtórnych obowiązków wynikających ze wspólnotowych aktów prawnych dotyczących ochrony środowiska, systemowych problemów związanych z niepoprawnym wdrożeniem przepisów wspólnotowych oraz dużych projektów infrastrukturalnych. Sprawy związane ze złą transpozycją dyrektyw stanowią obecnie znaczną część spraw w toku (17,81 %) oraz przypadków naruszenia prawa wspólnotowego (22,61 %). Najwyższa ilość spraw w toku dotyczy przyrody (250 spraw), a następnie odpadów (119 spraw), wody (103), oceny wpływu na środowisko (98) oraz powietrza (89). Innych problemów dotyczyło 26 spraw.

W dziedzinie rybołówstwa zrównoważone zarządzanie żywymi zasobami morskimi jest zgodne z długoterminowymi interesami społecznymi i gospodarczymi.

W ramach stosowania zasad związanych z ochroną zasobów szczególną uwagę zwrócono na przestrzeganie norm dotyczących funkcjonowania krajowych systemów kontroli; kontroli stosowania technicznych środków ochrony; na przekazywanie danych o połowach i o nakładach połowowych; zdolności połowowej, oraz na wykorzystanie dryfujących sieci skrzelowych.

Komisja kontynuowała prace nad ustanowieniem Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa.

W dziedzinie społeczeństwa informacyjnego i mediów punkt ciężkości działań na rzecz wdrożenia ram prawnych dotyczących komunikacji elektronicznej przesunął się z zagadnień związanych z transpozycją na zapewnienie pełnej zgodności i skutecznego stosowania tych aktów prawnych we wszystkich 25 państwach członkowskich, a w szczególności na analizę głównych problemów opisanych w załączniku do sprawozdania z ze stosowania prawa wspólnotowego z 2005 r. W związku z powyższym nowe postępowania dotyczyły głównie na braku dostępności dla służb alarmowych informacji o lokalizacji osoby dzwoniącej na numer 112 z telefonów stacjonarnych i komórkowych, na nieukończeniu na czas analiz rynku oraz krajowych przepisów w zakresie obowiązkowej transmisji . Inne kwestie dotyczyły niezależności i zakresu uprawnień krajowych organów regulacyjnych (KOR), prawa do odwołania się od decyzji KOR, praw drogi, brak ofert określających ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej (RUO), systemów naliczania kosztów, przenoszenia numerów i finansowania usługi powszechnej. Aby zwiększyć przejrzystość, Komisja zdecydowała, że na każdym etapie trwających postępowań wydawać będzie komunikaty prasowe.

W dziedzinie polityki medialnej najważniejszym wydarzeniem jest przegląd dyrektywy „Telewizja bez granic”. Propozycja zmian jest obecnie przedmiotem dyskusji w Radzie i w Parlamencie. Dyrektywa 2003/98 w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego ma ułatwić zapewnienie ogólnowspólnotowych usług w oparciu o tego rodzaju informacje, po drugie ma zwiększyć skuteczne transgraniczne ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego dla usług o wartości dodanej oraz ograniczyć zakłócenia konkurencji na rynku wspólnotowym. Komisja uważnie nadzoruje proces transpozycji i udostępnia państwom członkowskim pomoc techniczną, aby ułatwić ponowne wykorzystywanie informacji oraz wymianę dobrych praktyk pomiędzy państwami członkowskimi.

Przyjęto sprawozdanie ze stosowania dyrektywy o podpisach elektronicznych, która nie była przedmiotem żadnych postępowań w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego.

Służba prawna : w sprawie dotyczącej zakładu powtórnego przetwarzania paliwa jądrowego w Sellafield, Trybunał wydał wyrok częściowo na podstawie artykułu 292 Traktatu o WE. Artykuł ten został wykorzystany po raz pierwszy. Trybunał stwierdził, że ma wyłączną właściwość, aby rozstrzygać wszystkie spory dotyczące interpretowania i stosowania prawa wspólnotowego, oraz orzekł, że Irlandia nie wypełniła swoich obowiązków kierując spór ze Zjednoczonym Królestwem dotyczący kwestii, które w gruncie rzeczy dotyczyły prawa wspólnotowego, do trybunału ustanowionego na mocy Konwencji o prawie morza.

W dziedzinie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa w 2006 r. upłynął termin wdrożenia przez państwa członkowskie dwóch ważnych dyrektyw przyznających istotne prawa obywatelom państw trzecich, w dziedzinie azylu i imigracji (dyrektywy 2003/109 oraz 2004/83). Ponadto w 2006 r. upływał termin wdrożenia kluczowej dyrektywy 2004/38, która konsoliduje i aktualizuje prawa obywateli UE i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się. Komisja przyjęła sprawozdanie ze stosowania dyrektyw 93/96, 90/364 i 90/365 w sprawie prawa pobytu dla studentów, osób nieaktywnych zawodowo i obywateli Unii na emeryturze.

Kolejnym ważnym problemem, wynikającym z programu haskiego, było przyjęcie projektu pierwszej „tabeli wyników plus”. W komunikacie tym po raz pierwszy w ramach polityki w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości nie tylko poddano analizie proces przyjmowania tych zasad, ale także proces ich wdrażania na poziomie krajowym.

W dziedzinie rynku wewnętrznego w 2006 r. Komisja zintensyfikowała działania dotyczące stosowania prawa wspólnotowego. Celem był dalszy rozwój polityki egzekwowania prawa i przekształcenie jej w instrument służący do promowania ogólnych celów politycznych dyrekcji generalnej. Działania koncentrowały się na następujących obszarach:

Działania podejmowane w następstwie komunikatu z 2002 r. – kontynuowano aktywną politykę stosowanie zasad zawartych w komunikacie. Organizowano serie spotkań i warsztaty dotyczące transpozycji w różnych dziedzinach. Dzięki tym inicjatywom możliwy był dialog zapobiegawczy z państwami członkowskimi oraz lepsze przygotowanie krajowych środków transpozycji. Dyrekcja Generalna ds. Rynku Wewnętrznego bardziej intensywnie promowała SOLVIT jako uzupełniający mechanizm rozwiązywania problemów.

Działania podejmowane w następstwie zalecenia z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie dobrych praktyk dotyczących transpozycji - nadal wymieniano z państwami członkowskimi informacje dotyczące realizacji tego zalecenia. Analizy potwierdziły, że kilka zaleceń sformułowanych przez Komisję zostało uwzględnionych i znalazło wyraz w konkretnych inicjatywach realizowanych na poziomie krajowym. W tablicy wyników rynku wewnętrznego z lipca 2006[4] przeanalizowano te rezultaty i stwierdzono, że zalecenie w bardzo dużym stopniu przyczyniło się do zmniejszenia zaległości transpozycyjnych w większości państw członkowskich.

Nadanie priorytetu postępowaniom w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego – przeanalizowano, jak poprawić skuteczność i usprawnić przebieg postępowań w sprawie naruszenia przepisów dotyczących rynku i kryteriów prawnych. Postępowania w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego muszą stać się bardziej efektywne (należy ustalić hierarchię ich ważności, przyśpieszyć ich rozpatrywanie oraz wybierać najbardziej właściwy sposób postępowania dla każdego wykrytego problemu), tak aby obywatele i przedsiębiorstwa mieli do czynienia z bardziej konkretnymi wynikami. W wyniku tej analizy przygotowano i wdrożono lepszą strategię rozpatrywania skarg i przypadków naruszenia prawa wspólnotowego. W ramach nowej metody wprowadzono system oceniania ważności, tak aby w przypadku ważnych spraw możliwe byłoby szybsze ich rozstrzygnięcie. Nowy system uwzględnia także w większym stopniu wpływ zidentyfikowanych problemów na najważniejsze cele polityki dotyczącej rynku wewnętrznego. Priorytet przyznaje się problemom, które utrudniają funkcjonowanie podstawowych swobód oraz dobre funkcjonowanie prawodawstwa wtórnego.

Swoboda przedsiębiorczości i swobodny przepływ usług: podobnie jak w latach poprzednich, działania dotyczyły głównie delegowania pracowników, mobilności pacjentów oraz zwrotu kosztów medycznych, zakładania aptek, hazardu, udzielania upoważnienia organizacjom kontrolującym pojazdy mechaniczne, zakładania sklepów, usług certyfikacyjnych, prywatnych firm ochroniarskich.

Polityka regionalna : pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na realizację programów lub indywidualnych projektów Funduszu Spójności oparta jest na zasadzie partnerstwa; tj. na bliskiej współpracy Komisji i władz krajowych (i regionalnych), te ostatnie są prawnie odpowiedzialne za prawidłowość projektów finansowanych ze środków funduszów, szczególnie poprzez zagwarantowanie ich zgodności z polityką Wspólnoty w takich dziedzinach, jak: ochrona środowiska czy rynek wewnętrzny (dyrektywa o zamówienia publicznych) oraz zasadami należytego zarządzania finansami.

W dziedzinie zdrowia i ochrony konsumentów terminowe i prawidłowe wdrożenie aktów prawnych UE dotyczących zdrowia i ochrony konsumentów nadal było kwestią priorytetową.

Inspekcje przeprowadzane przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii są podstawą bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, która ma na celu osiągnięcie wysokiego poziomu bezpieczeństwa żywnościowego, zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz zdrowia roślin. Komisja nie zawahała się przed podjęciem działań przeciwko państwom członkowskim, które opóźniają realizację planów działań mających na celu eliminacje braków w tej dziedzinie, które podejmują nieodpowiednie działania lub w których wykryto poważne zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt.

Komisja podjęła także energicznie działania, jeśli chodzi o akty prawne dotyczące wprowadzania na rynek produktów tytoniowych.

W dziedzinie ochrony konsumentów Komisja rozpoczęła dokładną analizę transpozycji kilku dyrektyw, której celem jest zapewnienie jednolitego stosowania aktów prawnych Wspólnoty, które w odpowiedni sposób chronią interesy konsumentów, zdrowie oraz bezpieczeństwo w ramach jednolitego rynku.

W ciągu 2006 r. znacznie zwiększyła się liczba spraw rozpoczętych z inicjatywy Komisji.

W 2006 r. w dziedzinie podatków i ceł sytuacja przedstawiała się następująco. W dziedzinie podatków, pomimo pozytywnych wyników zgłaszania transpozycji dyrektyw oraz bardziej aktywnej polityki zwalczania naruszeń przepisów dotyczących kontroli stosowania prawa wspólnotowego, w przepisach ustawowych państw członkowskich nadal jest dużo jest przepisów mogących naruszać prawo wspólnotowe.

Nastąpił dalszy rozwój orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dotyczącego podatków bezpośrednich, co wiąże się z koniecznością podjęcia przez Komisję działań następczych. Głównym problemem jest opodatkowanie dywidend w sytuacjach transgranicznych, a w szczególności potrącanie u źródła należnych podatków w przypadku, gdy dywidendy wypłacane rezydentom danego państwa nie są opodatkowane (jest to dyskryminacja oraz bariera dla inwestycji).

W zakresie podatków pośrednich aktywna polityka zwalczania naruszeń prawa wspólnotowego doprowadziła do przygotowania planu dotyczącego opodatkowania samochodów, który umożliwi wykrywanie i wszczynanie (jeśli będzie to niezbędne) postępowań w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego przeciwko państwom członkowskim. Ponadto rozpoczęto postępowania w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego dotyczące stosowania obniżonych stawek podatku VAT i opodatkowania usług pocztowych oraz podjęto działania przeciwko państwom członkowskim, które regulują minimalne ceny detaliczne papierosów.

W dziedzinie energii i transportu odsetek spraw dotyczących niedopełnienia obowiązku zgłoszenia w stosunku do innych typów naruszenia przepisów (brak zgodności, nieprawidłowe stosowanie) zmniejszył się do 35 % całkowitej liczby spraw. Stało się tak dzięki wysiłkom podejmowanym w celu sprawdzenia zgodności krajowych środków transpozycji dyrektyw. W ich wyniku w przypadkach braku zgodności wysłano dużą ilość wezwań do usunięcia uchybienia (91) oraz uzasadnionych opinii (53).

W dziedzinie energii przeanalizowano, czy dwie dyrektywy z 2003 r. dotyczące wewnętrznego rynku energii elektrycznej i gazu, mające zasadnicze znaczenie dla otwarcia rynków energii elektrycznej i gazu, zostały prawidłowo zastosowane.

Komisja zintensyfikowała również wysiłki mające na celu przeciwdziałanie uchybieniom dotyczącym Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, podejmując działania dotyczące nie tylko ochrony przed promieniowaniem, ale także zobowiązań dotyczących środków zabezpieczenia w dziedzinie energii jądrowej, stosunków zewnętrznych oraz roli Agencji Dostaw Euroatomu.

W dziedzinie transportu przeanalizowano prawidłowe stosowanie dyrektywy w sprawie opłat drogowych oraz transpozycję dyrektyw w sprawie drugiego pakietu kolejowego. W sektorze lotniczym Komisja wniosła do Trybunału sprawę przeciwko jednemu państwu członkowskiemu, które nie przestrzegało aktów prawnych UE dotyczących ustanowienia krajowego organu nadzoru w kontekście jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej. W dziedzinie bezpieczeństwa morskiego Komisja przede wszystkim dalej podejmowała działania przeciwko państwom członkowskim, które nie przestrzegają prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego kontroli państwa portu oraz poprawy dostępności i wykorzystania portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku.

Skierowano również sprawy do Trybunału Sprawiedliwości przeciwko państwom członkowskim, które nie dokonały transpozycji dyrektyw dotyczących czasu pracy w transporcie drogowym oraz zgłaszania związanych z bezpieczeństwem incydentów w transporcie lotniczym.

W dziedzinie personelu i administracji zamknięto jedyne dwa postępowania, które toczyły się przeciwko państwom członkowskim. Sprawy te dotyczyły stosowania regulaminu pracowniczego, a dokładnie rzecz biorąc dostępnej dla personelu możliwości przeniesienia wcześniej nabytych praw emerytalnych do wspólnotowego systemu emerytalnego.

W dziedzinie budżetu Komisja kontynuowała wszystkie sprawy, w których naruszenie przepisów prawodawstwa UE doprowadziło do nieprawidłowych lub spóźnionych płatności dotyczących zasobów własnych i innych dochodów. Komisja podjęła działania prawne w sytuacjach, gdzie wstępna korespondencja czy dyskusje w Komitecie Doradczym ds. Zasobów Własnych nie przyczyniły się do rozwiązania problemu.

W dziedzinie statystyk wspólnotowych stan stosowania prawodawstwa wspólnotowego w 2006 r. można uznać za satysfakcjonujący. Nie wszczęto żadnych nowych postępowań w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego.

W dziedzinie rozszerzenia do Trybunału skierowano sprawę dotyczącą nieprawidłowego stosowania umowy stowarzyszeniowej z Turcją w związku z dyskryminacją tureckich pracowników starających się o przedłużenie pozwolenia na pobyt.

[1] Zarządzanie Europą - biała księga (COM (2001)428).

[2] Więcej szczegółowych informacji, dotyczących wszystkich poszczególnych państw członkowskich, można znaleźć na stronie internetowej Sekretariatu Generalnego EUROPA: http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgb/droit_com/index_fr.htm#transpositions

[3] COM(2006) 689.

[4] zob. http://europa.eu.int/comm/internal_market/score/index_en.htm.