Bruksela, dnia 2.09.2004

COM(2004) 579 końcowy

Wniosek dotyczący

DECYZJA RADY

upoważniająca Niemcy do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

Pismem zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 22.03.2004, władze niemieckie wystąpiły z wnioskiem o przyznanie upoważnienia na mocy art. 27 dyrektywy Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[1] (zwana dalej szóstą dyrektywą), celem dalszego stosowania specjalnego środka, co do którego Rada wydała wcześniej upoważnienie na mocy art. 1 swojej decyzji 2000/186/WE z dnia 28 lutego 2000 r.[2]

Zgodnie z art. 27 ust. 2 szóstej dyrektywy, Komisja poinformowała pozostałe Państwa Członkowskie pismem z dnia 06.08.2004 o wniosku wystosowanym przez rząd niemiecki i pismem z dnia 10.08.2004 Komisja powiadomiła Niemcy, że posiada wszystkie informacje niezbędne do oceny tego wniosku.

Artykuł 1 decyzji 2000/186/WE upoważnia zastosowanie środka, polegającego na całkowitym wyłączeniu wydatków na dobra i usługi z prawa do odliczenia VAT w przypadku, gdy mniej niż 10% wspomnianych dóbr i usług wykorzystywane jest w celach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na mocy art. 3 przedmiotowej decyzji wspomniane upoważnienie wygasło w dniu 31 grudnia 2002 r. Artykuł ten reguluje stosowanie przedmiotowej decyzji z mocą wsteczną. W świetle postępowania toczącego się przed ETS upoważnienie przedłużono jedynie do dnia 30 czerwca 2004 r. na mocy decyzji Rady 2003/554/WE z dnia 13 maja 2003 r.[3] celem dokonania oceny postanowień ETS dotyczących przyszłego przedłużenia upoważnienia.

W rzeczywistości ważność decyzji 2000/186/WE z dnia 28 lutego 2000 r. została w pewnym zakresie zakwestionowana we wstępnym postępowaniu Trybunału w sprawie C-17/01, w której niemiecki "Bundesfinanzhof" zwrócił się o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego ważności procedury związanej z przyjęciem wspomnianej decyzji oraz ważności skutku działającego z mocą wsteczną art. 3 decyzji 2000/186/WE. W ostatnim wyroku z dnia 29 kwietnia 2004 r. Trybunał postanowił, że przeprowadzenie procedury przed przyjęciem decyzji Rady 2000/186/WE z dnia 28 lutego 2000 r. nie ujawniło nieprawidłowości mogącej naruszyć ważność wspomnianej decyzji. Trybunał postanowił również, że art. 3 decyzji 2000/186/WE jest nieważny wyłącznie w zakresie stanowienia, iż upoważnienie przyznane przez Radę Unii Europejskiej Republice Federalnej Niemiec posiada skutek działania z mocą wsteczną od dnia 1 kwietnia 1999 r.

W chwili obecnej Niemcy wnioskują o upoważnienie, aby w dalszym ciągu stosować środek określony w art. 1 wspomnianej decyzji. Komisja postanowiła w swoim wniosku[4] przed wydaniem decyzji 2000/186/EWG, iż uważa przedmiotowy środek za zgodny z art. 27 szóstej dyrektywy VAT, w szczególności, iż przedmiotowe odstępstwo uzasadnione jest potrzebą uproszczenia procedury naliczania VAT; zmienia on kwotę podatku wymaganego w fazie ostatecznego spożycia jedynie w nieznacznym stopniu. W wyżej wspomnianym orzeczeniu Trybunał nie zakwestionował ważności art. 1 decyzji 2000/186/EWG. Z tego powodu należy przyznać przedmiotową derogację.

Kwestia dotycząca ważności skutku działającego z mocą wsteczną określonego w art. 3 wspomnianej decyzji nie ma wpływu na przedłużenie w przyszłości środka określonego w art. 1.

Z tego powodu ważność upoważnienia należy przedłużyć do dnia 31 grudnia 2009 r.

Wniosek dotyczący

DECYZJA RADY

upoważniająca Niemcy do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając szóstą dyrektywę Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w szczególności jej art. 27 ust.1,

uwzględniając wniosek Komisji[5],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Pismem zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 22.03.2004, władze niemieckie wystąpiły z wnioskiem o przyznanie upoważnienia celem dalszego stosowania odstępstwa przyznanego na mocy art. 1 decyzji Rady 2000/186/WE(3)

(2) Pozostałe Państwa Członkowskie poinformowano o przedmiotowym wniosku w dniu 06.08.2004,

(3) Przedmiotowy środek stanowiący odstępstwo ma na celu całkowite wyłączenie wydatków na dobra i usługi z prawa odliczenia VAT, w przypadku gdy dobra i usługi wykorzystywane są w ponad 90% dla celów prywatnych podatnika lub jego pracowników lub ogólnie dla celów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przedmiotowy środek stanowi odstępstwo od art. 17 dyrektywy 77/388/EWG zmienionej art. 28f wspomnianej dyrektywy i jest uzasadniony potrzebą uproszczenia procedury naliczania VAT; zmienia on kwotę podatku wymaganego w fazie ostatecznego spożycia jedynie w nieznacznym stopniu.

(4) Upoważnienie wygasło w dniu 30 czerwca 2004 r.[6], mimo że sytuacja prawna, jak również fakty uzasadniające zastosowanie przedmiotowego środka upraszczającego nie zmieniły się i zachodzą w dalszym ciągu.

(5) W ostatnim wyroku z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-17/01 Trybunał postanowił, że przeprowadzenie procedury przed przyjęciem decyzji Rady 2000/186/WE z dnia 28 lutego 2000 r. nie ujawniło nieprawidłowości mogącej naruszyć ważność wspomnianej decyzji; okres obowiązywania nowego upoważnienia należy przedłużyć do dnia 31 grudnia 2009 r.

(6) Niniejsze odstępstwo nie wpłynie negatywnie na własne środki Wspólnoty pochodzące z VAT,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W drodze odstępstwa od art. 17 ust. 2 dyrektywy 77/388/EWG upoważnia się Niemcy do wyłączenia wydatków na dobra i usługi z prawa odliczenia VAT w przypadku, gdy rzeczone dobra i usługi wykorzystywane są w ponad 90% dla celów prywatnych podatnika lub jego pracowników lub, bardziej ogólnie, dla celów nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 2009 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Federalnej Niemiec.

Sporządzono w Brukseli, [...]

W imieniu Rady

Przewodniczący

-----------------------[1] Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2004/7/WE (Dz.U. L 27 z 30.1.2004, str. 44).

[2] Dz.U. L 59 z 4.3.2000, str. 12.

[3] Decyzja Rady 2003/354/WE z dnia 13 maja 2003 r., Dz.U. [L 123], [z 17.5.2003, str. [47].

[4] COM (1999) 690 wersja ostateczna.

[5] Dz. U. C z , str. .

[6] Decyzja Rady 2003/354/WE z dnia 13 maja 2003 r., Dz.U. [L 123], [z 17.5.2003, str. [47].