UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu Partnerstwa ustanowionego na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony („umowa”) w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji ustanawiającej listę osób, które mają pełnić funkcję arbitrów rozstrzygających spory.

2.Kontekst wniosku

2.1.Umowa

Celem umowy jest rozszerzenie istniejącego szerokiego zakresu współpracy dwustronnej w dziedzinie gospodarki, handlu i polityki oraz polityk sektorowych, dzięki czemu stanowi ona długoterminową podstawę dla dalszego rozwoju stosunków między UE a Armenią. Poprzez intensyfikację dialogu politycznego i poprawę współpracy w wielu dziedzinach umowa tworzy podstawę skuteczniejszych stosunków dwustronnych z Armenią.

Decyzją Rady (UE) 2018/104 z dnia 20 listopada 2017 r. zatwierdzono podpisanie i tymczasowe stosowanie umowy zgodnie z art. 385 Umowy. Umowę stosuje się tymczasowo od dnia 1 czerwca 2018 r.

2.2.Komitet Partnerstwa

Komitet Partnerstwa, obradujący w szczególnym składzie w celu rozstrzygania wszelkich kwestii dotyczących tytułu VI (Handel i zagadnienia związane z handlem), określono w art. 363 ust. 7 umowy. Zgodnie z art. 363 ust. 1 i ust. 6 umowy Komitet Partnerstwa wspiera Radę Partnerstwa w wykonywaniu jej obowiązków i funkcji. Jest on uprawniony do przyjmowania decyzji w dziedzinach, w których Rada Partnerstwa przekazała mu uprawnienia oraz w przypadkach przewidzianych w umowie. Decyzje te są wiążące dla stron umowy, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia.

2.3.Planowany akt Komitetu Partnerstwa

Postępowanie arbitrażowe, które uregulowano w rozdziale 13 tytułu VI umowy, przewiduje, że w przypadku gdy stronom nie udało się rozstrzygnąć sporu w drodze konsultacji, strona, która wniosła o konsultacje, może złożyć wniosek o powołanie organu arbitrażowego. Celem planowanego aktu jest określenie stanowiska Unii w odniesieniu do przyjęcia przez Komitet Partnerstwa listy osób wyrażających chęć pełnienia funkcji arbitra rozstrzygającego spory i zdolnych do pełnienia takiej funkcji.

Art. 339 ust. 1 umowy zobowiązuje Komitet Partnerstwa do ustanowienia, na podstawie propozycji przedstawionych przez strony, listy co najmniej 15 osób wyrażających chęć pełnienia funkcji arbitra i zdolnych do pełnienia takiej funkcji. Lista składa się z trzech części: po jednej części dla każdej ze stron oraz jednej części dla osób niebędących obywatelami żadnej ze stron, które mogą przewodniczyć organowi arbitrażowemu. Każda część listy zawiera nazwiska co najmniej pięciu osób.

W związku z powyższym wstępna lista była przedmiotem uzgodnień z Republiką Armenii. Zawiera ona nazwiska pięciu kandydatów na arbitra z Unii, pięciu kandydatów na arbitra z Republiki Armenii oraz pięciu obywateli państw trzecich, którzy mogą pełnić funkcję przewodniczącego organu arbitrażowego.

Kandydaci na arbitrów i przewodniczący zaproponowani przez Unię i Republikę Armenii mają wiedzę specjalistyczną z zakresu prawa, handlu międzynarodowego i innych kwestii dotyczących postanowień tytułu VI umowy oraz muszą spełnić wymóg niezależności określony w art. 339 ust. 2 umowy.

3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

Stanowisko, które należy zająć w imieniu Unii, dotyczy ustanowienia listy osób, które wyrażają chęć pełnienia funkcji arbitra rozstrzygającego spory i są zdolne do pełnienia takiej funkcji.

Decyzja stanowi instrument prawny ustalający stanowisko Unii, jakie należy zająć w jej imieniu w Komitecie Partnerstwa.

Niniejsza decyzja służy wdrożeniu unijnej wspólnej polityki handlowej w stosunku do kraju Partnerstwa Wschodniego na podstawie postanowień umowy. Sporządzenie listy arbitrów jest zgodnie z prawem niezbędne do utworzenia struktur instytucjonalnych umożliwiających Unii i Republice Armenii skuteczne rozwiązywanie dwustronnych sporów wynikłych na tle stosowania i interpretacji tytułu umowy dotyczącego handlu. Wniosek ten jest spójny z unijnym podejściem do zasad i procedur rozstrzygania sporów wynegocjowanych lub wdrażanych w ramach umów o wolnym handlu z innymi partnerami handlowymi.

4.Podstawa prawna