ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2018/0322 (COD)

KOMUNIKAT KOMISJI

DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO



na podstawie art. 294 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej



dotyczący

stanowiska Rady w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 w zakresie dostosowania rocznych płatności zaliczkowych w latach 2021–2023

1.Przebieg procedury

Data przekazania wniosku Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (dokument COM(2018) 614 final – 2018/0322 (COD)): 7 września 2018 r. Data uchwalenia stanowiska Parlamentu Europejskiego w pierwszym czytaniu: 4 kwietnia 2019 r. Data przyjęcia stanowiska Rady: 7 października 2020 r.

2.Przedmiot wniosku Komisji

Celem wniosku Komisji było zmniejszenie poziomu rocznych płatności zaliczkowych z obowiązujących 3 % do 1 % w odniesieniu do lat 2021–2023 w okresie programowania 2014–2020. Wniosek miał zwiększyć przejrzystość i przyczynić się do przewidywalnego planowania budżetowego oraz do bardziej stabilnego i przewidywalnego profilu płatności. Proponowane zmniejszenie dotyczyło ostatnich trzech lat bieżącego okresu programowania (lata 2021–2023), które nakładają się na kolejny okres programowania rozpoczynający się w 2021 r. Podejście to uwzględniało również potrzeby w zakresie płatności wynikające z ustaleń dotyczących płatności zaliczkowych proponowanych w odniesieniu do programów na lata 2021–2027, zgodnie z którymi jedynie początkowe płatności zaliczkowe będą wypłacane w sześciu rocznych transzach.

3.Uwagi dotyczące stanowisk Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów

EKES (sprawozdawca: Doz Orrit) przyjął swoją opinię na sesji plenarnej w dniach 23-24 stycznia 2019 r., odrzucając wniosek Komisji. Komisja podtrzymała swój pierwotny wniosek na tym etapie. Komitet Regionów nie wydał opinii.

4.Uwagi dotyczące stanowiska Parlamentu Europejskiego

Parlament Europejski przyjął swoje stanowisko w pierwszym czytaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. Parlament zaproponował jedną poprawkę mającą na celu zmniejszenie poziomu rocznych płatności zaliczkowych na lata 2021–2023 do 2 % zamiast zmniejszenia ich do 1 %, jak proponowała Komisja. Komisja podtrzymała swój pierwotny wniosek na tym etapie.

5.Uwagi dotyczące stanowiska Rady

Stanowisko Rady oparte na konkluzjach Rady Europejskiej z 21 lipca 2020 r. odzwierciedla stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu.

Jedyna poprawka Rady zakłada zmniejszenie poziomu rocznych płatności zaliczkowych na lata 2021–2023 do 2 % zamiast proponowanego zmniejszenia do 1 %. Służby Komisji brały udział w obliczeniach prowadzących do konkluzji Rady Europejskiej, a uzgodniony poziom uznano za wykonalny.

6.Wniosek

Komisja akceptuje zmiany wprowadzone przez Radę i Parlament Europejski.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Wniosek dotyczy:

– pułapu kwoty wkładów na 2022 r.,

– rocznej kwoty wkładów na 2021 r.,

– kwoty pierwszej raty wkładów na 2021 r.,

– niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata 2023 i 2024.

11. EFR oraz inne fundusze EFR, które nie zostały jeszcze zamknięte (tj. 8., 9. i 10. EFR), są zarządzane według zasad określonych w następujących dokumentach:

obowiązująca Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku („AKP”) z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP–UE”), z późniejszymi zmianami;

Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („umowa wewnętrzna dotycząca 11. EFR”);

rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju („rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR”).

Wymienione wyżej dokumenty zawierają wieloletnie zobowiązania państw członkowskich do zapewnienia wsparcia finansowego na rzecz EFR. Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR przewiduje regularne wnoszenie wkładów przez państwa członkowskie do EFR na podstawie wcześniej ustalonych zobowiązań finansowych. Regularne wkłady są następstwem technicznych decyzji Rady odzwierciedlających realizację podjętych wcześniej zobowiązań finansowych.

Niektóre pozycje w uzasadnieniu nie mają zatem zastosowania do wezwań do wnoszenia regularnych wkładów, takich jak niniejsze wezwanie.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Zgodnie z art. 19 ust. 7 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR kwotę, którą zarządza Komisja Europejska, i kwotę, którą zarządza Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), określa się oddzielnie.

Zgodnie z art. 46 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR Europejski Bank Inwestycyjny przekazał Komisji Europejskiej swoje zaktualizowane szacunki zobowiązań i płatności związanych z instrumentami, którymi zarządza.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR wezwania do wniesienia wkładów w pierwszej kolejności wykorzystują dostępne kwoty z tytułu poprzednich EFR, jedną po drugiej. Wezwania do wniesienia wkładów, o których mowa w niniejszym wniosku, dotyczą zatem kwot w ramach 10. EFR dla EBI oraz kwot w ramach 11. EFR dla Komisji Europejskiej.
ZAŁĄCZNIK I

PROJEKT

DECYZJA nr /2020

REGIONALNEGO KOMITETU STERUJĄCEGO WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ

z dnia [...] r.

w sprawie przyjęcia budżetu Wspólnoty Transportowej na rok 2021

REGIONALNY KOMITET STERUJĄCY WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową, w szczególności jego art. 24 ust. 1 i art. 35,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Budżet Wspólnoty Transportowej na rok 2021, dołączony do niniejszej decyzji, zostaje niniejszym przyjęty.

Artykuł 2

1)Zgodnie z art. 10 ust. 1 zasad finansowych i procedur audytu mających zastosowanie do Wspólnoty Transportowej, środki przydzielone na daną linię budżetową w budżecie na 2021 r. mogą zostać wykorzystane do celów związanych z przypisaniem do innej linii budżetowej, do maksymalnej łącznej wysokości 10 % środków z poprzedniej linii budżetowej. Nie ma to zastosowania do linii budżetowej dotyczącej zasobów ludzkich.

2)Środki przeniesione w związku ze zobowiązaniami podpisanymi na koniec 2020 r., jak określono w dołączonym budżecie, nie kwalifikują się do wykorzystania, o którym mowa w akapicie pierwszym. Nie mogą być one brane pod uwagę przy określaniu maksymalnej kwoty odpowiadającej limitowi 10 %, o którym mowa w tych przepisach.

Artykuł 3

3)Środki, na które nie zaciągnięto zobowiązań do końca lat budżetowych 2019 i 2020, zostają anulowane i zwrócone stronom zgodnie z wartościami procentowymi określonymi w załączniku V do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową oraz faktycznie wpłaconymi wkładami.

Sporządzono w …. dnia … 2020 r.

W imieniu Regionalnego Komitetu Sterującego

Przewodniczący
UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego Eurośródziemnomorską umową dotyczącą usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony (zwaną dalej „umową”).

2.Kontekst wniosku

2.1.Eurośródziemnomorska umowa dotycząca usług lotniczych między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony

Umowa ma na celu sprzyjanie stopniowemu otwieraniu dostępu do rynku i harmonizacji przepisów, między innymi w dziedzinie bezpieczeństwa, zarządzania ruchem lotniczym, regulacji gospodarczych, ochrony konsumentów i środowiska, w celu zbliżenia ich do przepisów UE. Zasady powinny opierać się na odpowiednich przepisach obowiązujących w Unii Europejskiej, określonych w załączniku VI do przedmiotowej umowy.

Umowa weszła w życie w dniu 19 marca 2018 r.

2.2.Wspólny komitet

Wspólny komitet ustanowiono na podstawie art. 22 umowy. Wspólny komitet odpowiada za administrowanie umową oraz zapewnia jej właściwe wykonanie.

W tym celu współpracuje on w wielu dziedzinach oraz wydaje zalecenia i podejmuje decyzje w przypadkach wyraźnie przewidzianych w umowie. Do jego głównych zadań należy prowadzenie współpracy poprzez: a) sprzyjanie wymianie poglądów na szczeblu eksperckim dotyczącej nowych inicjatyw prawodawczych lub wykonawczych oraz postępów w tej dziedzinie, w tym w dziedzinie ochrony lotnictwa, bezpieczeństwa, środowiska naturalnego, infrastruktury lotniczej (w tym również przydziałów czasu na start lub lądowanie) oraz ochrony konsumentów; b) regularne analizowanie skutków społecznych stosowania umowy, w szczególności w dziedzinie zatrudnienia, oraz opracowywanie właściwych rozwiązań w przypadku uzasadnionych zastrzeżeń; c) rozważanie obszarów dalszego rozwoju niniejszej umowy, również poprzez zalecenia dotyczące jej ewentualnych zmian.

Ponadto, zgodnie z art. 5 (Inwestycje) umowy, wspólny komitet rozpatruje kwestie związane z dwustronnymi inwestycjami dotyczącymi udziałów większościowych lub ze zmianami w zakresie skutecznej kontroli nad przewoźnikami lotniczymi stron.

Zgodnie z art. 22 ust. 6 umowy wspólny komitet przyjmuje w drodze decyzji swój regulamin wewnętrzny.

2.3.Planowany akt wspólnego komitetu

Podczas swojego pierwszego posiedzenia wspólny komitet ma przyjąć decyzję dotyczącą przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu („planowany akt”).

Celem planowanego aktu jest przyjęcie, zgodnie z art. 22 ust. 6 umowy, regulaminu wewnętrznego stanowiącego podstawę organizacji i funkcjonowania wspólnego komitetu, aby umożliwić właściwe wykonanie umowy.

3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

Celem stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii, powinno być poparcie przyjęcia regulaminu wewnętrznego wspólnego komitetu ustanowionego umową. Stanowisko to powinno opierać się na projekcie decyzji wspólnego komitetu załączonym do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady.

4.Podstawa prawna
•Pomocniczość i proporcjonalność

Zgodnie z art. 4 ust. 2 TFUE Unia dzieli kompetencje z państwami członkowskimi w dziedzinie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz w niektórych aspektach polityki społecznej. Finansowanie proponowanych działań w ramach wniosku dotyczącego rozporządzenia w oparciu o zasady zarządzania dzielonego jest zgodne z zasadami europejskiej wartości dodanej i pomocniczości. Finansowanie z budżetu unijnego jest ukierunkowane na działania, których cele nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez same państwa członkowskie i gdzie interwencja Unii może przynieść wartość dodaną w porównaniu z działaniami samych państw członkowskich.

W związku z tym w ramach rezerwy ustanowionej rozporządzeniem należy udzielić wsparcia państwom członkowskim w celu przeciwdziałania negatywnym konsekwencjom wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii. Jej ogólnym celem jest zatem zwiększenie spójności poprzez środki pozwalające na złagodzenie gospodarczych, społecznych i terytorialnych skutków wystąpienia dla gospodarek państw członkowskich oraz zapewnienie ochrony poziomu zatrudnienia.

Ponadto zasada pomocniczości znajduje również odzwierciedlenie w fakcie, że rezerwa będzie wdrażana w ramach zarządzania dzielonego. Interwencje nie są zarządzane bezpośrednio przez Komisję Europejską, lecz realizowane we współpracy partnerskiej z państwami członkowskimi. Unijne działania ograniczają się zatem do tego, co jest niezbędne do osiągnięcia celów Unii, zgodnie z Traktatami. Zgodnie z zasadą pomocniczości określa ona jasne kryteria kwalifikowalności w odniesieniu do uruchamianej rezerwy i zapewnia elastyczność w jej wykorzystaniu, proporcjonalną do wyjątkowej sytuacji.

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ ogranicza się do minimum wymaganego dla osiągnięcia wymienionych celów na szczeblu unijnym i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

Decyzja Rady 2008/971/WE określa warunki przywozu do Unii leśnego materiału rozmnożeniowego kategorii „o ustalonym źródle pochodzenia”, „wyselekcjonowany” i „kwalifikowany”, wyprodukowanego w państwach trzecich wymienionych w załączniku I do tej decyzji. Wspomniana decyzja ma zastosowanie, o ile spełnione są warunki określone załączniku II do tej decyzji oraz w dyrektywach Rady 2000/29/WE i 2001/18/WE. Systemy zatwierdzania i rejestracji materiału podstawowego oraz dalszej produkcji materiału rozmnożeniowego z tego materiału podstawowego pod kontrolą organów państw trzecich określonych w załączniku I do tej decyzji lub pod urzędowym nadzorem tych organów, stosowane w państwach trzecich wymienionych w tym załączniku, uznaje się za równoważne z systemami prowadzonymi w państwach członkowskich zgodnie z dyrektywą 1999/105/WE.

Jedyny przepis materialny we wniosku dodaje Zjednoczone Królestwo do wykazu państw, w odniesieniu do których Unia uznaje równoważność leśnego materiału rozmnożeniowego, a w szczególności kategorii „o ustalonym źródle pochodzenia”, „wyselekcjonowany” i „kwalifikowany”, z odpowiednim materiałem produkowanym w Unii. Opiera się to na analizie mającego zastosowanie ustawodawstwa Zjednoczonego Królestwa i wniosku, zgodnie z którym system i jego wymogi są równoważne z systemem i wymogami unijnymi, a w szczególności z dyrektywą Rady 1999/105/WE i decyzją Rady 2008/971/WE, oraz dają taką samą pewność co system unijny.

Po dodaniu Zjednoczonego Królestwa do wykazu państw w załączniku I do decyzji 2008/971 zezwala się na przywóz leśnego materiału rozmnożeniowego ze Zjednoczonego Królestwa do Unii.
(ii)

miały zastosowanie wyłącznie do nowych statków powietrznych, jak określono w art. 8 lit. a) pkt 1, oraz do wsparcia w odniesieniu do silników zapasowych i części zamiennych, jak określono w art. 20 lit. a), b) i c) uzgodnienia sektorowego;
KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 7.7.2021

COM(2021) 371 final/2

2021/0198(NLE)

CORRIGENDUM

This documents replaces COM(2021) 371 final of 6.07.2021

Addition of the inter-institutional reference



The text shall read as follows:

Wniosek

DECYZJA RADY

upoważniająca państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Tunezji do Konwencji haskiej z dnia 25 października 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Wniosek dotyczy:

– pułapu kwoty wkładów na 2023 r.,

– rocznej kwoty wkładów na 2022 r.,

– kwoty pierwszej raty wkładów na 2022 r.,

– niewiążącej prognozy dotyczącej spodziewanych rocznych kwot wkładów na lata 2024 i 2025.

11. Europejski Fundusz Rozwoju oraz inne środki Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), który nie został jeszcze zamknięty (tj. 9. i 10. EFR), są zarządzane według zasad określonych w następujących dokumentach:

a)obowiązująca Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku („AKP”) z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP–UE”), z późniejszymi zmianami,

b)decyzja nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 4 grudnia 2020 r. w sprawie zmiany decyzji nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 umowy o partnerstwie AKP–UE, w celu dalszego przedłużenia stosowania postanowień umowy o partnerstwie AKP–UE do dnia 30 listopada 2021 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy AKP–UE („nowa umowa”), w zależności od tego, co nastąpi wcześniej,

c)decyzja Rady (UE) 2020/2233 w sprawie zobowiązania dotyczącego środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju,

d)umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („umowa wewnętrzna dotycząca 11. EFR”),

e)rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju („rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR”).

Dokumenty wymienione w lit. a)-e) powyżej zawierają wieloletnie zobowiązania stron do zapewnienia wsparcia finansowego na rzecz EFR. Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR przewiduje regularne wnoszenie przez strony wkładów do EFR na podstawie wcześniej ustalonych zobowiązań finansowych. Regularne wkłady są następstwem technicznych decyzji Rady odzwierciedlających realizację podjętych wcześniej zobowiązań finansowych.

Niektóre pozycje w uzasadnieniu nie mają zatem zastosowania do wezwań do wnoszenia regularnych wkładów, takich jak niniejsze wezwanie.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR Rada musi podjąć decyzję w sprawie niniejszego wniosku nie później niż do dnia 15 listopada 2021 r.
3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Zgodnie z decyzją 2010/465/UE Protokół zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („protokół”), został podpisany w dniu 24 czerwca 2010 r., z zastrzeżeniem jego zawarcia w późniejszym terminie.

(2)Protokół został ratyfikowany przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji. Republika Chorwacji powinna przystąpić do protokołu zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia załączonego do traktatu o przystąpieniu z dnia 5 grudnia 2011 r..

(3)Protokół należy zatwierdzić w imieniu Unii,

(4)Art. 2, 3 i 4 decyzji 2010/465/UE zawierają przepisy o trybie podejmowania decyzji oraz reprezentowaniu w odniesieniu do różnych kwestii określonych w umowie zmienionej protokołem. W świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie C-28/12 należy zaprzestać stosowania tych przepisów. Mając na uwadze traktaty, nie są konieczne nowe przepisy w tym zakresie ani przepisy dotyczące zobowiązania państw członkowskich do informowania, takie jak przepisy art. 5 decyzji 2010/465/UE. W związku z tym z datą wejścia w życie niniejszej decyzji należy zaprzestać stosowania art. 2, 3, 4 i 5 decyzji 2010/465/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Protokół zmieniający Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskim, z drugiej strony (zwany dalej „protokołem”).

Tekst protokołu jest dołączony do decyzji Rady 2010/465/UE.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do przeprowadzenia w imieniu Unii wymiany not dyplomatycznych przewidzianych w art. 10 protokołu w celu wyrażenia zgody Unii Europejskiej na to, aby przedmiotowy protokół stał się dla niej wiążący.

Artykuł 3

Art. 2, 3, 4 i 5 decyzji 2010/465/UE przestają obowiązywać z datą wejścia w życie niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej w związku z zamierzonym przedłużeniem obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. do dnia 30 czerwca 2023 r.

2.Kontekst wniosku

2.1.Konwencja o handlu zbożem z 1995 r.

Celem Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. („konwencja”) jest rozwój współpracy międzynarodowej we wszystkich aspektach handlu zbożem, promowanie rozszerzenia zakresu międzynarodowego handlu zbożem oraz dopilnowanie, by przepływy handlowe w tym sektorze były jak najbardziej swobodne. Ponadto konwencja ma na celu przyczynienie się w jak największym stopniu do stabilności międzynarodowych rynków zboża w interesie wszystkich członków, zwiększenie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz stworzenie forum wymiany informacji i zapewnienie członkom forum dyskusji o ich wątpliwościach dotyczących handlu zbożem.

Konwencja weszła w życie dnia 1 lipca 1995 r.

Unia Europejska jest stroną konwencji.

2.2.Międzynarodowa Rada Zbożowa

Międzynarodowa Rada Zbożowa jest organizacją międzyrządową, która dąży do osiągnięcia celów określonych w art. 1 konwencji. W szczególności Międzynarodowa Rada Zbożowa ma na celu:

·pogłębianie międzynarodowej współpracy we wszystkich aspektach handlu zbożem;

·promowanie rozszerzenia zakresu, otwartości i sprawiedliwości międzynarodowego handlu zbożem;

·przyczynianie się do stabilności międzynarodowych rynków zboża, zwiększanie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz przyczynianie się do rozwoju krajów, których gospodarki w dużym stopniu zależą od sprzedaży zboża.

Sposobem osiągnięcia tych celów jest poprawa przejrzystości rynku dzięki wymianie informacji, analizie i konsultacjom na temat rozwoju rynku i polityki.

Międzynarodowa Rada Zbożowa liczy 30 członków, w tym wielu największych na świecie producentów i importerów zbóż. Poza Unią Europejską jej członkami są między innymi Argentyna, Australia, Kanada, Egipt, Indie, Japonia, Rosja, Ukraina, Zjednoczone Królestwo i USA. Jej członkami nie są jednak Chiny ani Brazylia.

30 członków Rady posiada łącznie 2 000 głosów.

W odniesieniu do procedur budżetowych (zob. art. 11 konwencji), tj. w kwestii ustalania rocznych wkładów finansowych członków, Unia dysponuje w latach 2020/21 371 głosami.

W przypadku podejmowania decyzji, tj. w przypadku głosowania (zob. art. 12 konwencji) 1 000 głosów zostaje podzielonych wśród 11 członków eksportujących (w tym Unię z 244 głosami) oraz 1 000 głosów wśród 19 członków importujących. Należy podkreślić, że zasadniczo Międzynarodowa Rada Zbożowa działa na zasadzie konsensusu, a głosowanie przeprowadzane jest bardzo rzadko.

Na posiedzeniach Międzynarodowej Rady Zbożowej Unia Europejska jest reprezentowana przez Komisję Europejską. Państwa członkowskie mogą uczestniczyć w spotkaniach Międzynarodowej Rady Zbożowej, w szczególności w jej posiedzeniach.