ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Brak przejrzystości ułatwia działania pośredników zaangażowanych w promowanie i sprzedaż takich rozwiązań z zakresu agresywnego planowania podatkowego. W związku z tym państwa członkowskie ponoszą straty z powodu przerzucania zysków, które w przeciwnym razie byłyby generowane na ich terytorium i podlegałyby tam opodatkowaniu, do jurysdykcji o niskich stawkach podatkowych, co często prowadzi do erozji bazy podatkowej tych państw członkowskich. Podstawowy problem polega na tym, że niektóre rozwiązania z zakresu planowania podatkowego są opracowywane i promowane przez pośredników oraz wykorzystywane przez podatników w celu unikania opodatkowania lub uchylania się od opodatkowania.

Po wdrożeniu inicjatywa powinna zapewnić krajowym organom podatkowym otrzymywane wcześnie informacje na temat opracowywania i stosowania rozwiązań z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego, które mają wymiar transgraniczny. Oczekuje się, że organy podatkowe będą mogły wykorzystać wcześniejszy dostęp do informacji, aby niezwłocznie podjąć działania i zniechęcić podmioty do wdrażania uzgodnień uznawanych za unikanie opodatkowania, na przykład poprzez zmianę przepisów podatkowych na poziomie krajowym lub przeprowadzenie szczegółowej kontroli podatkowej na wczesnym etapie procesu.

Poszczególne warianty oceniono pod kątem kryteriów skuteczności, efektywności i spójności w porównaniu ze scenariuszem odniesienia. Wariant preferowany zobowiązuje państwa członkowskie do (i) nałożenia wyraźnego obowiązku ujawniania krajowym organom podatkowym rozwiązań z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego, które mają wymiar transgraniczny; oraz (ii) zapewnienia, aby ich krajowe organy podatkowe automatycznie wymieniały te informacje z organami podatkowymi innych państw członkowskich, korzystając z przeznaczonego do tego celu mechanizmu.

Inicjatywa otrzymała ogólne poparcie ze strony państw członkowskich, organizacji pozarządowych i osób prywatnych. Grupy zainteresowanych przedsiębiorstw oraz pośrednicy zgłaszali obawy co do braku jasności przyszłej inicjatywy i potencjalnego obciążenia administracyjnego.
Zgodnie z porozumieniem grupy G20 na szczycie w Pittsburghu w 2009 r., którego celem było zmniejszenie ryzyka systemowego związanego ze stosowaniem instrumentów pochodnych na dużą skalę, w 2012 r. Unia Europejska przyjęła rozporządzenie w sprawie infrastruktury rynku europejskiego (EMIR). Głównym filarem rozporządzenia EMIR jest wymóg, by standaryzowane kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym były rozliczane przez kontrahenta centralnego (CCP); wymóg ten wszedł w życie w grudniu 2015 r. Obowiązkowe rozliczanie określonych klas aktywów oraz zwiększenie dobrowolnego stosowania rozliczania centralnego w wyniku rosnącej świadomości uczestników rynku co do zalet takiego rozwiązania doprowadziły do gwałtownego wzrostu wolumenu działalności CCP od czasu przyjęcia rozporządzenia EMIR – zarówno w UE, jak i na całym świecie. Mając na uwadze, że zjawisko to wiąże się ze wzrostem koncentracji ryzyka kredytowego w tych infrastrukturach, można by zwiększyć skuteczność przewidzianych w rozporządzeniu EMIR mechanizmów nadzoru nad CCP z UE i z państw trzecich.

Obecne mechanizmy nadzoru nad CCP z UE przewidziane w rozporządzeniu EMIR, które obejmują kolegia koordynowane przez organ państwa macierzystego, wzbudzają szereg wątpliwości: (i) biorąc pod uwagę to, jakie znaczenie ma ograniczona liczba CCP dla unijnego systemu finansowego jako całości, poleganie głównie na organie nadzoru w państwie macierzystym budzi obawy; (ii) zróżnicowanie praktyk nadzorczych w całej UE mogłoby stworzyć ryzyko arbitrażu regulacyjnego i nadzorczego, na które narażeni byliby CCP oraz, pośrednio, ich członkowie rozliczający i klienci; (iii) rola banków centralnych – jako emitentów waluty – nie jest odpowiednio odzwierciedlona w kolegiach CCP.

Wątpliwości pojawiają się także w odniesieniu do mechanizmów nadzoru nad CCP z państw trzecich, działających w UE: (i) wdrożenie przepisów EMIR dotyczących równoważności i uznawania wykazało pewne braki, zwłaszcza w odniesieniu do stałego nadzoru nad uznanymi CCP z państw trzecich; (ii) istnieje duże prawdopodobieństwo niezgodności między celami organów nadzoru a celami banków centralnych w kolegiach w odniesieniu do CCP z państw trzecich, w sytuacji gdy zaangażowane są organy spoza UE; (iii) ewentualne zmiany przepisów dotyczących CCP lub ram regulacyjnych w państwach trzecich mogą doprowadzić do powstania nierównych warunków działania – z korzyścią dla CCP z państw trzecich, a kosztem CCP z UE – a także doprowadzić do arbitrażu regulacyjnego lub nadzorczego, ponieważ obecnie nie istnieje żaden mechanizm, który zapewniałby automatyczne informowanie UE o tego rodzaju zmianach. Znaczna część transakcji na instrumentach pochodnych denominowanych w euro (i innych transakcji podlegających unijnemu obowiązkowi rozliczania) jest obecnie rozliczana przez CCP ze Zjednoczonego Królestwa; fakt ten potęguje wspomniane obawy, gdyż po wyjściu Zjednoczonego Królestwa z UE część tych transakcji będzie rozliczana za pośrednictwem CCP znajdujących się poza jurysdykcją UE.
Warianty strategiczne rozważono w grupach: Po pierwsze, warianty z zastosowaniem „prawa miękkiego” w celu nakłonienia zainteresowanych stron do okazywania dobrej woli oraz samodyscypliny, a także poprawy zdolności właściwych organów (GRUPA A). Po drugie, warianty regulacyjne w odniesieniu do dwóch istotnych elementów: - odpowiedniej definicji zakresu, w jakim dobra kultury mają zostać objęte inicjatywą (GRUPA B); - wymogów dotyczących dokumentów niezbędnych do poświadczenia legalnego charakteru dóbr (GRUPA C). Dokładniej rzecz ujmując, grupa C obejmuje następujące warianty świadectw: a) świadectwo wywozowe wydawane przez kraj pochodzenia i współpraca administracyjna z danym krajem; b) oświadczenie importera z mocą przysięgi wraz z formularzem dokumentacyjnym obiektu zabytkowego zawierającym podstawowe informacje na temat danych dóbr; c) pozwolenie na przywóz wydawane przez organy UE ds. kultury dla wszystkich dóbr kultury; d) pozwolenia na przywóz dóbr kultury narażonych w wysokim stopniu na grabież (obiekty archeologiczne) oraz oświadczenie importera i formularz dokumentacyjny obiektu zabytkowego dla wszystkich innych dóbr kultury (połączenie elementów b i c).
Emerytury indywidualne zdefiniowano jako „finansowe produkty emerytalne będące przedmiotem umowy zawartej dobrowolnie z podmiotem niepublicznym. Mają one wyraźny cel emerytalny przewidujący akumulację kapitału aż do momentu przejścia na emeryturę i służą jako dodatkowe źródło dochodu na emeryturze”. Produkty te stanowią uzupełnienie publicznych emerytur państwowych oraz emerytur zakładowych. W swoim planie działania na rzecz tworzenia unii rynków kapitałowych Komisja zauważyła, że nie istnieje prawdziwy jednolity rynek emerytur indywidualnych składających się na „trzeci filar” systemu emerytalnego. Mozaika przepisów na poziomie UE i poziomie krajowym stoi na przeszkodzie pełnego rozwoju szerokiego i konkurencyjnego rynku emerytur indywidualnych. Fragmentacja rynku uniemożliwia dostawcom indywidualnych produktów emerytalnych maksymalizację korzyści skali, maksymalizację dywersyfikacji ryzyka i zwiększenie innowacyjności, co ogranicza możliwości wyboru i prowadzi do wzrostu kosztów dla osób oszczędzających na emeryturę. Ponadto istniejące indywidualne produkty emerytalne nie oferują w niektórych przypadkach wystarczająco bogatego zestawu cech. Wielu respondentów biorących udział w konsultacjach publicznych zwraca uwagę na niedostateczną podaż indywidualnych produktów emerytalnych obecnie dostępnych i sprzedawanych w UE. Potwierdzeniem tej opinii są wnioski płynące z opracowanej w 2015 r. przez Komisję Europejską tabeli wyników dotyczącej rynków inwestorów detalicznych, z której wynika, że indywidualne produkty emerytalne należą do grona trzech produktów, które inwestorzy detaliczni oceniają jako najmniej satysfakcjonujące. Wreszcie transgraniczna sprzedaż oraz możliwość transgranicznego przenoszenia istniejących indywidualnych produktów emerytalnych są bardzo ograniczone. Lekarstwem na niewystarczające stopy zastąpienia dochodów na emeryturze oraz na brak inwestycji na rynkach kapitałowych w UE mógłby być intensywniejszy rozwój indywidualnych produktów emerytalnych na poziomie UE.
Utworzenie wielostronnego mechanizmu rozstrzygania sporów inwestycyjnych z zastosowaniem preferowanych podwariantów wzmocniłoby legitymację do rozstrzygania sporów inwestycyjnych poprzez oddzielenie sędziów od stron sporu i zagwarantowanie ich niezależności. Usprawniłoby to postępowania, co przyniosłoby oszczędności inwestorom i państwom. Stały charakter trybunału przyczyniłby się do zwiększenia przewidywalności orzecznictwa, co przyczyniłoby się również do szybszego przyjmowania decyzji, a przede wszystkim do unikania sporów. Instancja odwoławcza przyczyniałaby się do zwiększenia poprawności prawnej i propagowania spójności.

Wielostronny trybunał inwestycyjny rozpatrywałby na szczeblu globalnym kwestie podnoszone w ramach mechanizmów ISDS, które są jedynie rozpatrywane przez system sądów ds. inwestycji na szczeblu dwustronnym. Trybunał propagowałby solidną współpracę wielostronną i dobre globalne zarządzanie, gdyż dążyłby on do włączenia wszystkich zainteresowanych państw i zapewniałby, by poziom rozwoju danego państwa nie był przeszkodą w skutecznym korzystaniu z trybunału. Uprościłby on proces kształtowania polityki UE, gdyż stopniowo zastępowałby dwustronne systemy sadów ds. inwestycji uwzględnione w umowach UE oraz mechanizmy ISDS uwzględnione w umowach inwestycyjnych państw członkowskich.
-Wariant 1: nabywcy nadal nabywają towary w handlu transgranicznym bez VAT, ale zmiany mają wpływ na niektóre transakcje (numer VAT oraz uproszczenia przyznane podatnikom certyfikowanym). -Wariant 2: dostawcy naliczają VAT w państwie członkowskim, do którego przybywają towary (z wyjątkiem podatników certyfikowanych). Punkt kompleksowej obsługi umożliwia przedsiębiorstwom uiszczanie w swoim macierzystym państwie członkowskim podatku VAT należnego w dowolnym państwie członkowskim. -Wariant 3: zmiana techniczna równoważna obecnemu systemowi (odrzucony). -Wariant 4: dostosowanie do przepisów dotyczących usług. -Wariant 5: podobny do wariantu 2, z tym że opodatkowanie następuje w państwie członkowskim, w którym nabywca ma siedzibę. Preferowanym wariantem jest wariant 2 (rozwiązanie problemu oszustw oraz złożoności) w połączeniu z wariantem 1, który umożliwia łagodne przejście do wariantu 2.
Oczekuje się, że wprowadzenie preferowanych wariantów w zakresie uprawnień, zarządzania i finansowania nie wpłynie negatywnie na budżet UE. Wynika to z faktu, że proponowana metoda finansowania jest zgodna z pułapami określonymi w bieżących WRF i pozwala jednocześnie Europejskim Urzędom Nadzoru wykorzystywać dodatkowe finansowanie pochodzące z sektora prywatnego, jeżeli go potrzebują. Ponadto bezpośredni nadzór będzie finansowany z opłat pobieranych bezpośrednio od bezpośrednio nadzorowanych podmiotów. Jeżeli chodzi o pozostałe kwestie, intensywniejsze wykorzystywanie istniejących uprawnień Europejskich Urzędów Nadzoru i możliwe nowe uprawnienia w zakresie pośredniego nadzoru będą oznaczały wyższe koszty działalności Europejskich Urzędów Nadzoru, które powinny jednak zostać zrekompensowane przez oszczędności kosztów wynikające ze zwiększenia wydajności nadzoru.

Przedsiębiorstwa każdej wielkości powinny odczuć korzyści płynące z bardziej zintegrowanych rynków finansowych oferujących lepsze możliwości inwestowania, finansowania i zarządzania ryzykiem, a także z bezpieczeństwa i solidności, jakie oferuje zintegrowanym rynkom bardziej zintegrowany nadzór. Ponadto jako podatnicy powinny one odczuć korzyści płynące z tego, że kosztami działalności Europejskich Urzędów Nadzoru w mniejszym stopniu obciążany jest zwykły podatnik. Jeżeli chodzi o małych i średnich dostawców usług finansowych, podział składek i opłat będzie proporcjonalny do wielkości ich działalności.
C. Skutki wdrożenia preferowanego wariantu

Jakie korzyści przyniesie wdrożenie preferowanego wariantu lub – jeśli go nie wskazano – głównych wariantów?
Głównym celem polityki jest przyczynianie się do zrównoważonego rozwoju i konkurencyjności transportu drogowego poprzez zwiększenie zamówień publicznych na pojazdy czyste ekologicznie (pojazdy nisko- i bezemisyjne oraz pojazdy napędzane paliwami alternatywnymi). Zwiększenie ilości zamówień publicznych skutecznie usprawni wprowadzanie ekologicznie czystych pojazdów na rynek oraz przyczyni się do redukcji emisji CO2 i zanieczyszczeń powietrza, jednocześnie utrzymując wzrost gospodarczy i konkurencyjność w sektorze transportu. Niniejsza inicjatywa ma na celu rozszerzenie zakresu dyrektywy oraz uproszczenie jej wdrażania, a także zapewnienie długoterminowej stabilności zapotrzebowania rynku.

Objęcie przez UE pozycji światowego lidera w zakresie dekarbonizacji należy do działań priorytetowych odnotowanych w orędziu o stanie Unii z 2017 r. Rynki w UE wciąż zmagają się z problemami dotyczącymi popytu. Niniejsza inicjatywa ma na celu wytworzenie większej stymulacji popytu, co prowadzić ma do zwiększenia upowszechnienia na rynku pojazdów czystych ekologicznie, zarówno lekkich jak i ciężkich. Stosując podejście pakietowe, uzupełnia ona normy emisji CO2 dla samochodów osobowych i dostawczych na okres po 2020 r. oraz ustanawia dodatkową zachętę do zakupu nisko- i bezemisyjnych pojazdów ciężkich, dla których kwestia emisji CO2 nie jest obecnie uregulowana. Inicjatywa wyznacza długoterminowy kierunek polityki oraz wspiera zgodność strategiczną zamówień publicznych. Pewność dotycząca długoterminowego popytu pobudzi inwestycje rynkowe oraz doprowadzi do obniżenia kosztu pojazdów, co pozwoli na podjęcie lepszych działań politycznych ze strony władz lokalnych i regionalnych. Proponowane środki są proporcjonalne i nie ingerują w podstawową odpowiedzialność za organizację transportu (publicznego), pozostawiając organom publicznym państw członkowskich pewną swobodę i uznaniowość w zakresie ich wdrażania. Przegląd dyrektywy pozwala nadać rynkom wschodzącym dynamikę charakteryzującą rynki bardziej rozwiniętych państw członkowskich i pomaga w tworzeniu podejścia uwzględniającego rynek ogólnoeuropejski, co nie jest możliwe w przypadku indywidualnych działań państw członkowskich. Zmiany niosą ze sobą znaczące średnio- i długoterminowe korzyści dla obywateli Europy.
Koszty produkcji wzrosną i będą miały wpływ na cenę pojazdu, co za tym idzie konsumenci/przedsiębiorstwa będą się musieli liczyć z wyższymi kosztami początkowymi nowego pojazdu. Koszty te rosną wraz z bardziej rygorystycznymi wartościami docelowymi emisji CO2 dla parku pojazdów. W przypadku przeciętnego nowego samochodu osobowego zarejestrowanego w 2030 r. mieszczą się one w zakresie od 400 do 2 700 EUR. W przypadku przeciętnego vana zarejestrowanego w 2030 r. wahają się one od 400 do 2 400 EUR.
Państwa członkowskie: wdrażanie wspólnych procedur przetwarzania danych nie spowoduje dodatkowych kosztów, ponieważ są one ponoszone ze środków programu Fiscalis. Dane rejestracyjne pojazdów oraz dane celne są już dostępne. Przyznanie organom podatkowym zautomatyzowanego dostępu do informacji wymaga wprowadzenia odpowiednich rozwiązań informatycznych, choć w ograniczonym stopniu. Niemożliwe jest jednak oszacowanie kosztów, ponieważ nie można było znaleźć aktualnych porównywalnych przypadków ani danych dostarczonych przez państwa członkowskie.

Niniejszy wniosek będzie skutkował nową wymianą i wspólnym przetwarzaniem danych dotyczących podatku VAT, które mogą obejmować dane osobowe. Może to mieć wpływ na prawa podstawowe. Nowe procedury wymiany informacji i przetwarzania danych przewidziane w ramach inicjatywy będą jednak ściśle ukierunkowane i ograniczone do tego, co jest niezbędne do osiągnięcia celów inicjatywy, tj. skutecznego zwalczania transgranicznych oszustw związanych z VAT.
Spodziewana jest zdecydowana poprawa warunków życia i pracy. Przynajmniej 2 do 3 mln pracowników objętych niestandardowymi formami zatrudnienia zostanie objętych zakresem dyrektywy. 8 do 16 mln osób rozpocznie nową pracę posiadając jasne informacje o prawach i obowiązkach. Większa przewidywalność dla ok. 4 do 7 mln pracowników powinna mieć pozytywny wpływ na równowagę między ich życiem zawodowym a prywatnym oraz zdrowie. Około 14 mln pracowników będzie mogło wystąpić o nową formę pracy. Brak klauzul wyłączności pozwoli około 91–364 tys. osób pracujących na żądanie poszukać dodatkowego zatrudnienia i zarobić rocznie dodatkowo 355–1424 mln EUR. Potwierdzone zostałoby prawo pracowników do nieodpłatnych szkoleń obowiązkowych, a także mieliby oni łatwiejszy dostęp do środków dochodzenia roszczeń. Pracodawcy odnieśliby korzyści dzięki bardziej zrównoważonej konkurencji, większej pewności prawnej i ogólnej poprawie przejrzystości na rynkach pracy. Dzięki brakowi klauzul wyłączności pracownicy będą mieli możliwość pracy dla innych pracodawców, co może wygenerować dla tych pracodawców ok. 42–167 mln EUR dochodu rocznie. Nieokreślone ilościowo korzyści dla pracodawców obejmują wyższą retencję pracowników i ich większą lojalność, lepsze stosunki pracownicze, mniej skarg i spraw sądowych oraz lepsze planowanie zasobów – wszystko to przyczyni się do ogólnego wzrostu wydajności.
Wartość produktów podlegających zharmonizowanym przepisom UE wynosi ponad 2 400 mld EUR rocznie, co stanowi 69 % całkowitej wartości produktów wytwarzanych w UE. Istnienie produktów niezgodnych z wymogami naraża obywateli na kontakt z potencjalnie niebezpiecznymi produktami, stanowi zagrożenie dla środowiska i powoduje zakłócenie konkurencji. Do głównych przyczyn zaliczyć można ograniczoną znajomość przepisów, niewielki skutek odstraszający i poważne niedociągnięcia w systemach egzekwowania przepisów. Ze względu na wzrost sprzedaży przez internet i przywóz z państw trzecich oczekuje się, że problem będzie narastał.

Zainteresowane strony zgadzają co do konieczności znacznego zwiększenia koordynacji, większego i efektywniejszego wykorzystywania zasobów oraz stosowania skuteczniejszych narzędzi, aby usprawnić ramy egzekwowania przepisów w odniesieniu do kontroli przeprowadzanych na jednolitym rynku i do przywozu do UE.
Chociaż oczekiwanych korzyści nie można dokładnie oszacować, z przeprowadzonego niedawno badania „The Costs of Non-Europe in the Single Market” (Koszty braku działań na poziomie europejskim na jednolitym rynku) wynika, że zniesienie barier handlowych może doprowadzić do wzrostu handlu wewnątrzunijnego o ponad 100 mld EUR rocznie. Pojęcie barier handlowych we wspomnianym badaniu wykracza poza samą kwestię wzajemnego uznawania, ale zawiera oszacowanie oczekiwanych korzyści.
W komunikacie Komisji „Handel z korzyścią dla wszystkich” określono nowe podejście do polityki handlowej UE. Chodzi o to, by polityka handlowa UE pozwalała skuteczniej osiągać pożądane wyniki gospodarcze, by była bardziej przejrzysta i by przyświecały jej nie tylko interesy gospodarcze, lecz także wartości. Te ogólne cele obejmują relację między handlem a zrównoważonym rozwojem, ułatwianie wymiany handlowej i inwestycji dla MŚP oraz włączanie nowoczesnych przepisów dotyczących ochrony inwestycji do umów dwustronnych. Elementów tych brakuje w części handlowej obowiązującego obecnie układu o stowarzyszeniu UE-Chile („umowa o wolnym handlu między UE a Chile”). Brak ten stał się bodźcem dla inicjatywy mającej na celu modernizację umowy o wolnym handlu między UE a Chile, którą wymieniono wśród inicjatyw uwzględnionych w komunikacie Komisji „Handel dla wszystkich”.

Oprócz tego przedsiębiorstwa unijne napotykają w Chile pewne szczególne problemy. Umowa o wolnym handlu między UE a Chile – po 14 latach od wejścia w życie – nie uwzględnia odpowiednio pewnych istotnych problemów handlowych i inwestycyjnych. Niezrealizowane założenia dotyczące dostępu do rynków produktów rolnych, usług i zamówień publicznych oraz przestarzałe przepisy (np. nieaktualne przepisy dotyczące reguł pochodzenia, niewyeliminowane do końca bariery pozataryfowe, ograniczone przepisy dotyczące praw własności intelektualnej) uniemożliwiają wykorzystanie pełnego potencjału związanego z dwustronnym handlem i inwestycjami. Co więcej, dwustronny handel i inwestycje między UE a Chile stoją w obliczu rosnącej konkurencji ze strony państw trzecich (w szczególności Chin) z powodu namnożenia umów o wolnym handlu podpisanych przez Chile w ostatnich latach z innymi partnerami handlowymi.
·Wariant 1: Scenariusz odniesienia ·Wariant 2: Minimalny przegląd: ukierunkowane inicjatywy i zwięzłe regulacje prawne ·Wariant 3: Dostosowanie do zapisów konwencji MARPOL: dalsze dostosowanie przepisów do zapisów konwencji MARPOL ze zwróceniem szczególnej uwagi na nielegalne zrzuty odpadów do morza. Włączenie inspekcji portowych urządzeń do odbioru odpadów do systemu inspekcji przeprowadzanej przez państwo portu; ·Wariant 4: Unijny system portowych urządzeń do odbioru odpadów wykraczający poza zapisy konwencji MARPOL: wzmocnienie systemu portowych urządzeń do odbioru odpadów wykraczającego poza wymogi konwencji MARPOL: obowiązek odprowadzania wszelkich odpadów ze statków; ·Warianty 3B i 4B: Odpady morskie: w szczególności dotyczą problemu odpadów morskich ze statków. Nowe zdefiniowanie w ramach dyrektywy pozycji statków rybackich i rekreacyjnych jednostek pływających. Preferowanym wariantem jest wariant 3B (dostosowanie przepisów do zapisów konwencji MARPOL z dodatkowym uwzględnieniem odpadów morskich).
Mimo podjętych do tej pory wysiłków i zrealizowanych inwestycji UE nie posiada najbardziej wydajnych superkomputerów, a istniejące urządzenia opierają się na technologii spoza Europy. Dostępne zasoby w zakresie tempa dokonywania obliczeń nie są w stanie zaspokoić stale rosnącego zapotrzebowania. Aby wypełnić tę lukę, europejscy naukowcy i przedstawiciele przemysłu zmuszeni są do przetwarzania swoich danych poza UE. Może to stwarzać problemy związane z kwestiami prywatności, ochrony danych, tajemnicami handlowymi i własnością danych, w szczególności w przypadku newralgicznych zastosowań.

Do celów inicjatywy należy: pozyskanie i uruchomienie w Europie, w stosunkowo krótkim terminie, światowej klasy przedeksaskalowej infrastruktury HPC; udostępnienie wspomnianej infrastruktury użytkownikom publicznym i prywatnym na potrzeby opracowania jej głównych zastosowań w nauce i przemyśle, co przyczyniłoby się do rozwoju obszernego ekosystemu przedeksaskalowego w Europie; wsparcie sprawnego rozwoju europejskich technologii HPC nowej generacji oraz ich wykorzystania w systemach eksaskalowych, tak abyśmy byli w stanie pozyskiwać je w krótkim czasie w porównaniu z naszymi konkurentami na świecie. Dzięki temu UE będzie miała możliwość znalezienia się w światowej czołówce potęg w zakresie obliczeń wielkiej skali, do czego przyczyni się oddanie do użytku około 2022 r. superkomputerów eksaskalowych stworzonych w oparciu o konkurencyjną unijną technologię. Aby osiągnąć ten cel, prace należy rozpocząć już teraz, ponieważ cykl potrzebny do opracowania tego typu technologii trwa zazwyczaj od czterech do pięciu lat.