UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z państw członkowskich do stosowania szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatku lub zapobieżenia niektórym rodzajom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.

Pismami zarejestrowanymi przez Komisję odpowiednio w dniach 19 marca 2015 r. i 16 marca 2015 r. Austria i Niemcy zwróciły się o upoważnienie ich do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 168 i 168a dyrektywy 2006/112/WE w celu wyłączenia z prawa do odliczenia podatku VAT nałożonego na towary i usługi, które są wykorzystywane w ponad 90 % do celów innych niż prowadzenie przedsiębiorstwa.

Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE, pismami z dnia 15 września 2015 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wnioskach złożonych przez Austrię i Niemcy. Pismami z dnia 17 września 2015 r. Komisja powiadomiła Austrię i Niemcy o tym, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku.

Artykuł 168 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT nałożonego na towary lub usługi zakupione na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Artykuł 168a ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że podatek VAT od wydatków związanych z nieruchomością stanowiącą część majątku przedsiębiorstwa danego podatnika i wykorzystywaną zarówno do celów prowadzonej przez niego działalności, jak i do celów innych niż prowadzona działalność, podlega odliczeniu wyłącznie do wysokości udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość została wykorzystana do celów działalności prowadzonej przez podatnika. Zgodnie z art. 168a ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE państwa członkowskie mogą również stosować tę zasadę w odniesieniu do wydatków związanych z innymi określonymi składnikami majątku przedsiębiorstwa.

Środek stosowany przez Austrię i Niemcy odbiega jednak od wymienionych zasad oraz w całości wyłącza z zakresu prawa do odliczenia podatek VAT od towarów i usług wykorzystywanych przez podatnika w ponad 90 % do celów prywatnych lub do celów innych niż prowadzenie przedsiębiorstwa, w tym do działalności niebędącej działalnością gospodarczą.

Środek stanowiący odstępstwo wprowadzony przez Austrię został uprzednio przyznany decyzją Rady 2004/866/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. na okres do dnia 31 grudnia 2009 r. oraz ponownie przyznany decyzją wykonawczą Rady 2009/1013/UE z dnia 22 grudnia 2009 r. na okres do dnia 31 grudnia 2012 r. oraz decyzją wykonawczą Rady 2012/705/UE z dnia 13 listopada 2012 r. na okres do dnia 31 grudnia 2015 r..

Środek stanowiący odstępstwo wprowadzony przez Niemcy został uprzednio przyznany decyzją Rady 2003/354/WE z dnia 13 maja 2003 r. na okres do dnia 30 czerwca 2004 r., decyzją Rady 2004/817/WE z dnia 19 listopada 2004 r. na okres do dnia 31 grudnia 2009 r., decyzją 2009/791/WE z dnia 20 października 2009 r. na okres do dnia 31 grudnia 2012 r. i decyzją wykonawczą Rady 2012/705/UE z dnia 13 listopada 2012 r. na okres do dnia 31 grudnia 2015 r.

W swoich odnośnych wnioskach Austria i Niemcy poinformowały Komisję o dotychczasowym udanym stosowaniu tego środka szczególnego i zebranych doświadczeniach wskazujących na jego użyteczność w kontekście upraszczania poboru podatku VAT oraz zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania i unikaniu opodatkowania.

Aby umożliwić ocenę stosowności i skuteczności danego środka szczególnego, prawo do stosowania odstępstwa przyznaje się zazwyczaj na ograniczony okres. W oparciu o informacje dostarczone przez Austrię i Niemcy w tym zakresie Komisja rozumie, że przyjęty wskaźnik proporcji 90 %/10 % wykorzystywania towarów i usług do celów prowadzenia przedsiębiorstwa lub do celów innych niż jego prowadzenie nadal stanowi rzetelną podstawę umożliwiającą wyłączenie transakcji, w przypadku których wykorzystanie do celów prowadzenia przedsiębiorstwa można uznać za nieistotne.

W konsekwencji przedmiotowy środek szczególny stanowi ułatwienie zarówno dla administracji podatkowej, jak i przedsiębiorców, ponieważ usuwa konieczność monitorowania sposobu wykorzystania towarów i usług, w odniesieniu do których w momencie ich nabycia zastosowano wyłączenie z prawa do odliczenia, w szczególności w odniesieniu do ewentualnego opodatkowania wykorzystania do celów prywatnych zgodnie z art. 16 lub 26 dyrektywy 2006/112/WE lub w odniesieniu do korekt odliczeń przewidzianych w art. 184–192 wspomnianej dyrektywy. Jedynie w nieznacznym stopniu wpływa on na kwotę podatku należnego na końcowym etapie konsumpcji. Z tego też względu właściwe jest przedłużenie wspomnianego środka stanowiącego odstępstwo.

Przedłużenie powinno być jednak ograniczone w czasie, aby można było ocenić, czy warunki, na które powołuje się w momencie stosowania odstępstwa, nadal występują. W związku z tym proponuje się przedłużenie stosowania odstępstwa do końca 2018 r. oraz zwrócenie się do Austrii i Niemiec o przedstawienie najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2018 r., wraz z wnioskiem o przedłużenie, sprawozdania zawierającego weryfikację stosowanego wskaźnika proporcji wykorzystania towarów i usług do celów prowadzenia przedsiębiorstwa i do celów innych niż jego prowadzenie, stanowiącego podstawę wyłączenia z prawa do odliczenia podatku, jeśli państwa te przewidują dalsze przedłużenie stosowania odstępstwa po 2018 r.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Artykuł 176 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT. Do tego czasu państwa członkowskie są upoważnione do utrzymania wyłączeń obowiązujących w dniu 1 stycznia 1979 r. W związku z tym istnieje pewna liczba przepisów „wstrzymujących”, które ograniczają prawo do odliczenia.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna