[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 28.10.2009

KOM(2009)593 wersja ostateczna

2009/0173 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

określające normy emisji dla nowych lekkich samochodów dostawczych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty na rzecz obniżenia poziomów emisji CO 2 pochodzących z lekkich pojazdów samochodowych

{SEK(2009)1455}{SEK(2009)1454}

UZASADNIENIE

Kontekst wniosku

- Podstawa i cele wniosku

Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, na którym zapewnić należy swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.

Celem Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu, która została zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 94/69/WE z dnia 15 grudnia 1993 r. dotyczącą zawarcia Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu[1], jest osiągnięcie stabilizacji stężeń gazów cieplarnianych w powietrzu na poziomie, który zapobiega groźnej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny. Jeśli cel ten ma zostać osiągnięty, wzrost średniej rocznej temperatury na powierzchni Ziemi w skali światowej nie powinien przekroczyć 2 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej. Czwarte sprawozdanie z oceny IPCC pokazuje, że dla realizacji tego celu światowe emisje gazów cieplarnianych mogą wzrastać najpóźniej do 2020 r. W marcu 2007 r. Rada Europejska zobowiązała się do zmniejszenia do 2020 r. łącznych emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie o co najmniej 20% poniżej poziomu z 1990 r., oraz o 30% pod warunkiem, że inne kraje rozwinięte zobowiążą się do porównywalnego zmniejszenia emisji, a bardziej zaawansowane gospodarczo kraje rozwijające się wniosą wkład odpowiadający ich możliwościom. Pakiet klimatyczny i energetyczny uzgodniony w grudniu ubiegłego roku cele te usankcjonował prawnie. Decyzja 406/2009/WE przewiduje średnie zmniejszenie o 10% w stosunku do poziomu z 2005 r. w sektorach nieobjętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji, w tym w transporcie drogowym. Ze zobowiązań tych wynika między innymi, że wszystkie państwa członkowskie będą musiały znacząco zmniejszyć poziom emisji z transportu drogowego.

Lekkie samochody dostawcze są używane głównie przez firmy, w tym małe i średnie przedsiębiorstwa, i stanowią obecnie około 12% floty. Usługi świadczone z wykorzystaniem lekkich samochodów dostawczych mają zasadnicze znaczenie dla realizacji codziennych potrzeb ludzi. Transport drogowy jest istotnym źródłem zatrudnienia i wzrostu w wielu regionach UE. Jednak użytkowanie samochodów ma również istotny wpływ na zmiany klimatu. Udział lekkich samochodów dostawczych w ogólnej liczbie zarejestrowanych lekkich pojazdów samochodowych (samochody osobowe i lekkie samochody dostawcze) stale wzrastał w okresie od 1995 do 2007 r. Średnie ograniczenie poziomu emisji CO2 w latach 2002-2007 dla lekkich samochodów dostawczych sięgało 0,4-0,5% rocznie, a ta bardzo niewielka poprawa w zakresie zużycia paliwa została zniwelowana wzrostem popytu na transport i na większe pojazdy. Całkowity poziom emisji gazów cieplarnianych (GHG) zmniejszył się w UE o około 9% w latach 1990-2007 i maleje w sektorach innych niż transport, natomiast poziom emisji CO2 w transporcie zwiększył się o 29%. Pomimo postępu technicznego w dziedzinie konstrukcji silników, zwłaszcza w zakresie zużycia, co oznacza również zmniejszenie emisji CO2, nastąpił wzrost zapotrzebowania na transport i zwiększyły się rozmiary samochodów, a postępy okazały się zbyt powolne by umożliwić realizację ogólnego celu Wspólnoty polegającego na osiągnięciu średniego poziomu emisji CO2 dla nowych samochodów w wysokości 120 g CO2/km.

Celem niniejszego wniosku jest zmniejszenie średniego poziomu emisji CO2 pochodzących z lekkich samochodów dostawczych do 175 g CO2/km począwszy od 2014 r. stopniowo do 2016 r. Niniejszy wniosek jest częścią zintegrowanego podejścia zaproponowanego przez Komisję i przyczynia się do ograniczenia poziomu emisji o 10 g CO2/km, aby zrealizować cel Wspólnoty wynoszący 120 g CO2/km, określony w komunikacie COM(2007)19.

Przyjęcie wspólnotowych docelowych poziomów emisji dla nowych lekkich samochodów dostawczych jest konieczne, aby zapobiec rozdrobnieniu rynku wewnętrznego w następstwie przyjmowania różnych środków na poziomie państw członkowskich. Ustanowienie wspólnotowych poziomów docelowych daje producentom większe poczucie pewności przy planowaniu i większą elastyczność przy spełnianiu wymogów dotyczących ograniczenia emisji CO2, niż w przypadku określenia odrębnych krajowych docelowych poziomów zmniejszenia emisji.

Ponadto ustalenie norm emisji CO2 dla nowych lekkich samochodów dostawczych jest konieczne, aby zapobiec ryzyku wystąpienia luki prawnej wynikającej z częściowego pokrywania się rejestracji samochodów osobowych z rejestracjami lekkich samochodów dostawczych. Obecnie wiele pojazdów, które są homologowane jako samochody osobowe, zarejestrowanych jest jako lekkie samochody dostawcze, dzięki czemu często stosuje się wobec nich obniżone stawki podatkowe lub ulgi podatkowe. Chociaż zakres prawodawstwa dotyczącego samochodów osobowych (tak jak niniejszy wniosek) związany jest z rodzajem pojazdu zgodnie z jego homologacją (niezależnie od rejestracji), brak regulacji dla lekkich samochodów dostawczych stwarzałby ogromne ryzyko, a mianowicie rynek mógłby zareagować homologowaniem większych samochodów osobowych jako lekkie samochody dostawcze. Oznaczałoby to, że te pojazdy o wysokiej emisji spalin pozostałyby poza zakresem norm emisji CO2.

Celem niniejszego rozporządzenia jest stworzenie zachęt dla przemysłu motoryzacyjnego do inwestowania w nowe technologie. Rozporządzenie aktywnie wspiera innowacje ekologiczne i uwzględnia rozwój techniki w przyszłości. W ten sposób zwiększa się konkurencyjność przemysłu europejskiego i powstaje więcej wysokiej jakości miejsc pracy.

- Kontekst ogólny

Pierwszą wspólnotową strategię mającą na celu zmniejszenie emisji CO2 pochodzących z samochodów Komisja przyjęła w roku 1995. Strategia ta oparta jest na trzech filarach: dobrowolnym zobowiązaniu przemysłu motoryzacyjnego do ograniczenia emisji z samochodów osobowych, lepszym informowaniu konsumentów i promowaniu oszczędnych samochodów za pomocą środków fiskalnych.

We wnioskach z dnia 10 października 2000 r. Rada ds. Środowiska Naturalnego wezwała Komisję do przeanalizowania środków w zakresie zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych pochodzących z lekkich samochodów dostawczych. W dniu 7 lutego 2007 r. Komisja przyjęła dwa równoległe komunikaty: komunikat w sprawie wyników przeglądu wspólnotowej strategii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych i lekkich samochodów dostawczych oraz komunikat w sprawie ram prawnych dla zwiększania konkurencyjności przemysłu motoryzacyjnego w XXI wieku CARS 21 („komunikaty”). Komunikaty podkreślały, że wspólnotowy cel dotyczący średniego poziomu emisji dla nowych samochodów wynoszącego 120 g CO2/km nie zostanie osiągnięty do 2012 r. w razie braku dodatkowych środków. W związku z tym w komunikatach zaproponowano przyjęcie zintegrowanego podejścia na rzecz realizacji wspólnotowego celu i zapowiedziano, że Komisja zaproponuje ramy prawne, aby osiągnąć ten cel, skupiając się na obowiązkowym zmniejszeniu emisji CO2 do 130 g/km dla przeciętnych nowych samochodów poprzez udoskonalenie konstrukcji silników pojazdów oraz na dalszym obniżeniu emisji CO2 o 10 g/km lub równoważnik, jeśli będzie to konieczne ze względów technicznych, dzięki innym udoskonaleniom konstrukcyjnym. Powyższe obejmuje również postęp w zakresie zużycia paliwa przez lekkie samochody dostawcze.

W komunikatach podkreślono, że ramy prawne wprowadzające średnie docelowe poziomy emisji dla samochodów powinny zapewnić docelowe poziomy zmniejszenia emisji, które są neutralne z punktu widzenia konkurencyjności oraz zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju, uwzględniają różnorodność europejskich producentów samochodów i nie powodują nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji między nimi. Ramy prawne powinny być zgodne z ogólnymi celami w zakresie zmniejszenia emisji.

W maju 2007 r. Rada ds. Konkurencyjności poparła „zintegrowane podejście, zaproponowane przez Komisję, w zakresie ograniczenia emisji CO2 z pojazdów silnikowych”, podkreślając, „że wszyscy gracze muszą wnieść swój wkład w ograniczenie emisji szkodliwych dla klimatu” [2].

Ponadto dnia 28 czerwca 2007 r. Rada zaproponowała Komisji wystąpienie z wnioskiem dotyczącym poprawy w zakresie zużycia paliwa przez lekkie samochody dostawcze[3].

- Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Dyrektywa 2004/3/WE[4] zmieniająca dyrektywy Rady 70/156/EWG i 80/1268/EWG w odniesieniu do pomiaru emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa w pojazdach N1.

- Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii

Wniosek jest zgodny z trzema filarami strategii lizbońskiej, gdyż bardziej surowe wymagania dotyczące emisji CO2 i zużycia paliwa powinny stanowić zachętę do rozwijania i stosowania nowych technologii w dziedzinie ochrony środowiska, co z kolei może wspierać eksport technologii o wysokiej wartości dodanej oraz pojazdów na rozwijające się rynki pozbawione dużych zasobów ropy naftowej, a także przyczyniać się do powstawania w Europie miejsc pracy dla wysoko wykwalifikowanych pracowników.

Dzięki wspieraniu mobilności zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju, wniosek stanowi również wkład w realizację odnowionej strategii zrównoważonego rozwoju, przyjętej przez Radę Europejską w czerwcu 2006 r. Bardziej zgodny z zasadami zrównoważonego rozwoju transport ułatwi osiągnięcie innych celów zrównoważonego rozwoju. Szczególnie silny jest związek między zmianami klimatu powodowanymi przez transport, zdrowiem publicznym, ochroną zasobów naturalnych i zużyciem energii.

Ponieważ transport w znacznym stopniu odpowiada za emisje pochodzące z sektorów gospodarki nieobjętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji, wniosek przyczyni się także do realizacji wspólnotowego celu ograniczenia o przynajmniej 20% emisji gazów cieplarnianych do 2020 r. Wniosek jest także spójny z rozporządzeniem (WE) nr 443/2009 określającym normy emisji CO2 dla nowych samochodów osobowych oraz komplementarny w stosunku do niego.

Wniosek wprowadzi konkretne środki służące osiągnięciu celów i tym samym wzmocni przywódczą pozycję UE w zakresie zmian klimatu na etapie przygotowawczym konferencji klimatycznej ONZ w Kopenhadze w grudniu 2009 r.

1. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW

- Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów

Proces konsultacji z zainteresowanymi stronami obejmował internetowe konsultacje społeczne oraz dwa spotkania z zainteresowanymi stronami.

- W okresie do maja do lipca 2007 r. przeprowadzono internetowe konsultacje społeczne mające na celu zebranie opinii wszystkich zainteresowanych stron oraz społeczeństwa na temat wdrażania poprawionej strategii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 pochodzących z lekkich pojazdów samochodowych. Obejmowały one także środki ograniczające emisje pochodzące z lekkich samochodów dostawczych. Większość odpowiedzi zebranych w ramach konsultacji znajduje się na stronie internetowej:http://ec.europa.eu/reducing_co2_emissions_from_cars/index_en.htm

- W uzupełnieniu konsultacji internetowych Komisja zorganizowała dwa spotkania, w dniach 2 września 2008 r. i 9 marca 2009 r. Dały one zainteresowanym stronom, których bezpośrednio dotyczą przyszłe przepisy (przemysł motoryzacyjny, dostawcy, organizacje pozarządowe działające na rzecz ochrony środowiska, partnerzy społeczni i państwa członkowskie), możliwość przedstawienia swojego stanowiska. Streszczenia obydwu spotkań znajdują się w załącznikach II i III do oceny skutków towarzyszącej wnioskowi.

Ponadto przeprowadzono zewnętrzną analizę ewentualnych rozwiązań prawnych mających na celu ograniczenie emisji CO2 pochodzących z lekkich pojazdów samochodowych, której wyniki zebrano w dwóch sprawozdaniach: „ Assessment of options for the legislation on CO 2 emissions from light commercial vehicles” (ocena wariantów prawodawstwa w zakresie emisji CO2 pochodzących z lekkich samochodów dostawczych)[5] oraz „ Assessment with respect to long term CO 2 emission targets for passenger cars and vans” (ocena w odniesieniu do długoterminowych celów emisji CO2 dla samochodów osobowych i vanów)[6]. Analiza była częścią projektu „ Impacts of regulatory options to reduce CO 2 emissions from cars, in particular on car manufacturers ” (skutki wariantów prawnych mających na celu ograniczenie emisji CO2 pochodzących z samochodów, w szczególności dla producentów samochodów), realizowanego na podstawie umowy ramowej ENV.C.5/FRA/2006/0071 (zamówienie ENV C5/GK/ak/D(2007)17850). Analiza alternatywnych wariantów opiera się na wynikach niniejszej analizy.

Uwagi zainteresowanych stron uwzględniono w ocenie poszczególnych wariantów regulujących emisje CO2 pochodzące z lekkich samochodów dostawczych, zwłaszcza w odniesieniu do kształtu prawodawstwa, ewentualnych skutków ubocznych oraz implikacji dla konkurencji na rynku motoryzacyjnym, konkurencyjności światowego przemysłu i skutków dla środowiska naturalnego. Zewnętrzną wiedzę wykorzystano do oceny dostępnych wariantów, w tym kwestii zgłoszonych w trakcie konsultacji (zewnętrzny usługodawca uczestniczył w otwartych posiedzeniach).

Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia

Informacje zebrane w drodze konsultacji z zainteresowanymi stronami zostały uwzględnione podczas projektowania proponowanego systemu. Szczegóły dotyczące sposobu ich uwzględnienia przedstawiono w dołączonym do niniejszego wniosku sprawozdaniu z oceny skutków.

- Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

Dziedziny nauki i wiedzy specjalistycznej, których dotyczy wniosek

(1) Wiedza fachowa przemysłu motoryzacyjnego, w tym producentów oraz (2) wiedza specjalistyczna w zakresie modelowania przekazana przez zewnętrznych konsultantów.

Zastosowana metodyka

Modelowanie przy wykorzystaniu formalnych modeli matematycznych i obliczenia na podstawie danych statystycznych.

Główne organizacje/eksperci, z którymi przeprowadzono konsultacje

Władze publiczne, stowarzyszenia przemysłowe, organizacje handlowe, organizacje ochrony środowiska, organizacje konsumenckie i konsultanci zewnętrzni.

Streszczenie otrzymanych i wykorzystanych opinii

Sugestie przekazane przez konsultantów zewnętrznych zostały wykorzystane do oceny skutków różnych wariantów polityki służących do osiągnięcia celów niniejszego wniosku. Warianty te oraz ich wpływ opisane są w ocenie skutków, która towarzyszy niniejszemu wnioskowi.

Sposoby udostępnienia opinii ekspertów

Badania przeprowadzone na potrzeby oceny skutków oraz powiązane badania przeprowadzone wcześniej będą udostępnione na stronie internetowej:

http://ec.europa.eu/environment/co2/co2_studies.htm

- Ocena skutków

W ocenie skutków uwzględniono pięć głównych wariantów:

W dwóch pierwszych wariantach zaproponowano określenie krzywej liniowej przedstawiającej graniczną wartość emisji CO2, którą ma osiągnąć dany samochód w zależności od swojej użyteczności (masa), tak aby przeciętny nowy lekki samochód dostawczy osiągnął (1) w 2012 r. i (2) w latach 2013-2015 cel wynoszący 175 g CO2/km.

Dwa kolejne warianty odnosiły się do tego samego celu (175 g CO2/km) i lat (odpowiednio 2012 r. oraz lata 2013-2015), ale opierały się na krzywej liniowej przedstawiającej graniczną wartość emisji CO2, którą należy osiągnąć, w zależności od innej „użytkowej”, to znaczy powierzchni postojowej.

W piątym i ostatnim wariancie nałożono by na producentów obowiązek zapewnienia określonego odsetka redukcji odpowiadającego ograniczeniu koniecznemu do osiągnięcia celu 175 g CO2/km w latach 2012-2015 w porównaniu z sytuacją z 2007 r.

Ocena skutków uwzględniała różne mechanizmy zapewniające elastyczność, w tym uśrednienie dla wszystkich samochodów i grupowanie producentów, a także mechanizm sprawdzania zgodności. Ponadto, w ramach pięciu wariantów poddano analizie różne poziomy długoterminowych wartości docelowych, od 160 do 125 g CO2/km dla 2020 r.

Szczegółowo rozważono potencjalne skutki ekonomiczne, społeczne i środowiskowe. Szczegółowa ocena wariantów przedstawiona jest w dołączonej do wniosku ocenie skutków, która będzie dostępna na następujących stronach:

http://ec.europa.eu/environment/co2/co2_home.htm

- Krótki opis proponowanych działań

Wniosek jest skutkiem wspólnotowej strategii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 pochodzących z lekkich pojazdów samochodowych i stanowi uzupełnienie rozporządzenia (WE) nr 443/2009 (rozporządzenia ustanawiającego normy emisji CO2 dla nowych samochodów osobowych). Ma on na celu ograniczenie wpływu lekkich pojazdów samochodowych na klimat poprzez zagwarantowanie, że średnie indywidualne emisje pochodzące z lekkich pojazdów zarejestrowanych we Wspólnocie nie przekraczają 175 g CO2/km. Poziom ten będzie wprowadzany stopniowo począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., a wszystkie nowe lekkie samochody dostawcze będą spełniały tę normę od 2016 r.

Początkowa data dla norm emisji CO2 dla lekkich samochodów dostawczych jest zgodna z harmonogramem przyjęcia przez Komisję wniosku dotyczącego przepisów ustanawiających podobne normy dla samochodów osobowych począwszy od 2012 r. Oznacza to wejście w życie normy dla lekkich samochodów dostawczych począwszy do 2014 r. W związku z wprowadzeniem do rozporządzenia (WE) nr 443/2009 długoterminowego poziomu docelowego 95 g/km począwszy od 2020 r., niniejszy wniosek ustanawia poziom 135 g/km dla lekkich samochodów dostawczych, który należy osiągnąć począwszy od 2020 r., pod warunkiem potwierdzenia jego realności na podstawie aktualnych wyników oceny skutków.

Kluczowe aspekty wniosku są następujące:

- Wniosek dotyczyć będzie lekkich samochodów dostawczych kategorii N1 o masie odniesienia nieprzekraczającej 2 610 kg i pojazdów, dla których homologację typu rozszerzono zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007. Pojazdy kategorii N2 i M2 o masie odniesienia odpowiadającej powyższym kryteriom zostaną włączone w celu ich monitorowania, natomiast decyzja o ich pełnym włączeniu do systemu zostanie podjęta w trakcie przeglądu.

- We wniosku określono docelowe indywidualne poziomy emisji CO2 dla nowych lekkich samochodów dostawczych we Wspólnocie w zależności od ich masy. Docelowe poziomy mają zastosowanie do wyrażonych w g/km średnich indywidualnych poziomów emisji CO2 nowych lekkich samochodów dostawczych każdego producenta, które są rejestrowane w UE w każdym roku kalendarzowym Producenci mogą utworzyć grupę, aby osiągnąć ustalone poziomy docelowe. W przypadku dwóch lub więcej producentów tworzących grupę, aby stwierdzić, czy osiągnęli oni wspomniane poziomy docelowe, grupa będzie traktowana jak jeden producent.

- Wniosek obejmuje zachęty do wcześniejszego upowszechnienia na rynku lekkich samochodów dostawczych charakteryzujących się niską emisją CO2 poprzez przyznanie im superkredytów na zasadzie tymczasowej.

- Wniosek obejmuje przepisy promujące innowacyjne rozwiązania ekologiczne (tz. technologie ograniczające emisje CO2, które nie są wychwytywane w cyklu badań służących pomiarowi emisji CO2). Zgodnie z przepisami można odliczyć do 7 g/km od średniego indywidualnego poziomu emisji CO2 ze względu na innowacyjne technologie ograniczające emisje, w oparciu o niezależnie zweryfikowane dane.

- Państwa członkowskie będą zobowiązane do zbierania informacji dotyczących nowych lekkich samochodów dostawczych zarejestrowanych na swoim terytorium i do przekazywania tych informacji Komisji, która dokona oceny, czy wyznaczone poziomy docelowe zostały osiągnięte.

- Jeśli producent nie osiągnie docelowego poziomu, będzie zobowiązany wnieść opłatę z tytułu przekroczenia poziomu emisji. Opłata będzie obliczana poprzez przemnożenie liczby g CO2/km, o którą producent przekroczył docelowy poziom, przez liczbę nowo zarejestrowanych samochodów oraz przez wysokość opłaty z tytułu przekroczenia poziomu emisji obliczoną jako funkcja roku i odległości do poziomu docelowego.

- Wniosek przewiduje alternatywne docelowe poziomy zmniejszenia emisji dla producentów odpowiedzialnych za mniej niż 22 000 pojazdów rejestrowanych w UE w roku kalendarzowym.

- Obowiązujące na mocy rozporządzenia docelowe poziomy określa się na podstawie najlepszej aktualnie dostępnej wiedzy, szczególnie w odniesieniu do prawdopodobnych zmian dotyczących samochodów, które mogą mieć miejsce od chwili obecnej do 2014 r. w zakresie autonomicznego wzrostu masy.

2. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

- Podstawa prawna:

Artykuł 175 Traktatu WE jest właściwą podstawą prawną, ponieważ głównym celem niniejszego wniosku jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia i środowiska naturalnego poprzez ograniczenie średnich emisji CO2 pochodzących z lekkich samochodów dostawczych.

- Zasada pomocniczości

Zasada pomocniczości ma zastosowanie w takim stopniu, w jakim wniosek nie wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty.

Cele wniosku nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie z następujących względów:

Ze względu na konieczność uniknięcia powstania barier na wspólnym rynku, transgraniczny charakter zmian klimatu oraz potencjalne różnice w średnich krajowych emisji CO2 dla lekkich samochodów dostawczych, państwa członkowskie nie byłyby w stanie wdrożyć krajowych środków, które skutkowałyby osiągnięciem średniego unijnego poziomu 175 g/km CO2.

Działanie na poziomie Wspólnoty pozwoli lepiej osiągnąć cele wniosku z następujących powodów:

Zharmonizowane działanie mające na celu zmniejszenie wpływu lekkich samochodów dostawczych na zmianę klimatu może być najlepiej zrealizowane w drodze przyjęcia aktu prawnego na poziomie Wspólnoty. Przyjęcie na szczeblu wspólnotowym docelowych poziomów emisji CO2 pochodzących z tych samochodów zapobiegnie fragmentacji rynku wewnętrznego i pozwoli producentom na większą elastyczność we wdrażaniu wymaganych ograniczeń emisji CO2 w nowych samochodach w całej Wspólnocie, dzięki czemu nie będą potrzebne osobne strategie dotyczące poszczególnych krajowych celów w zakresie ograniczania emisji.

Zakres wniosku ogranicza się do określenia celów, w odniesieniu do osiągnięcia przez producentów średniego poziomu emisji dla nowych lekkich samochodów dostawczych w wysokości 175 g CO2/km, bez zalecania dodatkowych środków (takich jak zachęty podatkowe), które państwa członkowskie mogłyby podjąć i które przyczyniłyby się do osiągnięcia ogólnego celu zmniejszenia emisji CO2 pochodzących z pojazdów drogowych

Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.

- Zasada proporcjonalności

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów:

Niniejszy wniosek nie wykracza poza środki niezbędne do zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, a zarazem zapewnia wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego.

Wniosek jest proporcjonalny do ogólnego celu UE związanego z realizacją celów z Kioto oraz określa docelowe poziomy ograniczenia emisji, które są neutralne z punktu widzenia konkurencyjności oraz zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej i zrównoważonego rozwoju, zapewniają równe traktowanie wszystkich europejskich producentów samochodów i nie powodują nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji między nimi.

Wniosek przewiduje wdrożenie systemu monitorowania, który jest bardzo podobny do systemu już wdrożonego przez państwa członkowskie dla samochodów osobowych, i który okazał się bardzo skuteczny w kontrolowania realizacji strategii w zakresie CO2 i samochodów.

- Wybór instrumentów

Proponowane instrumenty: rozporządzenie.

Inne środki nie byłyby odpowiednie z następujący powodów:

Rozporządzenie proponuje się na podstawie dogłębnej analizy możliwych wariantów służących osiągnięciu postępu w ograniczeniu średnich indywidualnych emisji pochodzących z lekkich samochodów dostawczych w UE. Taki sam instrument przyjęto dla samochodów osobowych i wskazane jest zastosowanie takiego samego podejścia dla lekkich samochodów dostawczych, aby zapewnić spójne ramy prawne wdrażające zintegrowane podejście.

Rozporządzenie uważa się za odpowiedni instrument prawny, który zapewnia zgodność, a zarazem nie nakłada obowiązku transpozycji przepisów do ustawodawstwa państw członkowskich. Cel wspólnotowy ma zastosowanie do całej Wspólnoty. Należy zatem zapewnić stosowanie jednolitego podejścia we wszystkich państwach członkowskich. Ponadto zharmonizowane podejście jest konieczne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji, które mogłyby mieć wpływ na rynek wewnętrzny.

- Wpływ na budżet

Wdrożenie proponowanego rozporządzenia zostanie przeprowadzone łącznie z wdrożeniem rozporządzenia (WE) nr 443/2009 w sprawie CO2 pochodzącego z samochodów osobowych, gdyż obydwa rozporządzenia mają wiele elementów wspólnych, takich jak, na przykład, monitorowanie producentów w zakresie osiągania przez nich docelowych poziomów zmniejszenia CO2 oraz, w razie konieczności, zarządzanie opłatami z tytułu przekroczenia poziomu emisji przewidzianych przepisami. Nakłady przewidziane w programie LIFE+ uważa się za wystarczające, zwłaszcza ze względu na ograniczoną wielkość rynku lekkich samochodów dostawczych w porównaniu do samochodów osobowych. W związku z tym niniejszy wniosek w sprawie emisji CO2 pochodzących z lekkich pojazdów samochodowych nie wymaga dodatkowych środków finansowych.

- Uchylenie obowiązującego prawodawstwa

Przyjęcie wniosku nie doprowadzi do uchylenia obowiązującego prawodawstwa.

3. INFORMACJE DODATKOWE

- Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięcia

Wniosek zawiera klauzulę przeglądu.

- Europejski Obszar Gospodarczy

Proponowany akt prawny dotyczy kwestii mających znaczenie dla EOG i z tego względu powinien objąć także Europejski Obszar Gospodarczy.

2009/0173 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

określające normy emisji dla nowych lekkich samochodów dostawczych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty na rzecz obniżenia poziomów emisji CO2 pochodzących z lekkich pojazdów samochodowych

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[7],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[8],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[9],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Celem Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu, która została zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 94/69/WE z dnia 15 grudnia 1993 r. dotyczącą zawarcia Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu[10], jest osiągnięcie stabilizacji stężeń gazów cieplarnianych w powietrzu na poziomie, który zapobiega groźnej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny. Jeśli cel ten ma zostać osiągnięty, wzrost średniej rocznej temperatury na powierzchni Ziemi w skali światowej nie powinien przekroczyć 2 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej. Czwarte sprawozdanie z oceny IPCC pokazuje, że dla realizacji tego celu światowe emisje gazów cieplarnianych mogą wzrastać najwyżej do 2020 r. Na spotkaniu w dniach 8-9 marca 2007 r. Rada Europejska zobowiązała się do zmniejszenia do 2020 r. łącznych emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie o co najmniej 20% poniżej poziomów z 1990 r., oraz o 30% pod warunkiem, że inne kraje rozwinięte zobowiążą się do porównywalnego zmniejszenia emisji, a bardziej zaawansowane gospodarczo kraje rozwijające się wniosą wkład odpowiadający im możliwościom.

(2) W celu osiągnięcia niezbędnego ograniczenia emisji, strategie i działania powinny być realizowane na poziomie państw członkowskich i Wspólnoty we wszystkich sektorach gospodarki Wspólnoty, a nie tylko w sektorze przemysłowym i sektorze energetyki. Decyzja 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020[11] zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych przewiduje średnie zmniejszenie emisji o 10% w porównaniu do poziomu z 2005 r. w sektorach nieobjętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji, ustanowionym na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE[12], w tym w transporcie drogowym. Sektor transportu drogowego znajduje się na drugim miejscu wśród sektorów emitujących najwięcej gazów cieplarnianych we Wspólnocie, a wielkość emisji pochodzących z tego sektora, w tym z lekkich samochodów dostawczych, wciąż rośnie. Jeśli emisje w sektorze transportu będą nadal rosły, oznaczać to będzie istotne sprzeniewierzenie wysiłków podejmowanych przez inne sektory na rzecz walki ze zmianami klimatu.

(3) Ustanowienie wspólnotowych poziomów docelowych dla nowych pojazdów drogowych daje producentom większe poczucie pewności przy planowaniu i większą elastyczność przy spełnianiu wymogów dotyczących zmniejszenia emisji CO2 niż w przypadku określenia odrębnych krajowych docelowych poziomów zmniejszenia emisji. Przy określaniu norm emisji należy uwzględnić skutki dla rynków i konkurencyjności producentów, bezpośrednie i pośrednie koszty dla branży oraz korzyści wynikające z zachęcania do innowacji i ograniczenia zużycia energii i kosztów paliwa.

(4) W komunikatach z dnia 7 lutego 2007 r., jeden dotyczący wyników przeglądu wspólnotowej strategii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych i lekkich pojazdów dostawczych[13], a drugi ram prawnych będących podstawą dla zwiększania konkurencyjności przemysłu motoryzacyjnego w XXI w. - Stanowisko Komisji w sprawie sprawozdania końcowego grupy wysokiego szczebla CARS 21[14], Komisja podkreśliła, że cel Wspólnoty przewidujący średni poziom emisji 120 g CO2/km dla nowych samochodów osobowych nie zostanie osiągnięty do 2012 r. bez dodatkowych środków.

(5) W komunikatach tych zaproponowano zintegrowane podejście służące osiągnięciu we Wspólnocie docelowego poziomu emisji 120 g CO2/km pochodzących z nowych samochodów osobowych zarejestrowanych we Wspólnocie do 2012 r. poprzez skupienie się na obowiązkowym zmniejszeniu emisji CO2 w celu osiągnięcia poziomu 130 g CO2/km dla przeciętnych nowych samochodów poprzez udoskonalenie konstrukcji silników pojazdów oraz dalsze zmniejszenie emisji o 10 g CO2/km, lub równoważnik, jeśli będzie to konieczne ze względów technicznych, dzięki dalszym udoskonaleniom konstrukcyjnym oraz postępowi w zakresie zużycia paliwa w lekkich samochodach dostawczych.

(6) Przepisy wdrażające cel w zakresie emisji pochodzących z lekkich samochodów dostawczych powinny być spójne z ramami prawnymi wdrażającymi cele w zakresie emisji pochodzących z nowych samochodów osobowych ustalonymi w rozporządzeniu (WE) nr 443/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. określającym normy emisji dla nowych samochodów osobowych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych.

(7) Ramy prawne służące wprowadzaniu w życie średniego docelowego poziomu emisji dla nowych lekkich samochodów dostawczych powinny zapewnić docelowe poziomy zmniejszenia emisji, które są neutralne z punktu widzenia konkurencyjności oraz zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju, uwzględniają różnorodność europejskich producentów samochodów i nie powodują nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji między nimi. Ramy prawne powinny być zgodne z ogólnym dążeniem do osiągnięcia wspólnotowych docelowych poziomów zmniejszenia emisji i powinny być uzupełnione innymi, bardziej praktycznymi instrumentami, takimi jak zróżnicowane podatki od samochodów i energii lub środkami ograniczającymi prędkość rozwijaną przez lekkie samochody dostawcze.

(8) W celu zachowania różnorodności rynku lekkich samochodów dostawczych i jego możliwości sprostania różnym potrzebom konsumentów, docelowe poziomy emisji CO2 dla lekkich samochodów dostawczych powinny zostać określone liniowo w zależności od użyteczności samochodów. Dla opisania tej użyteczności właściwym parametrem jest masa pojazdu, który zapewnia korelację z aktualnymi poziomami emisji, a zatem skutkuje bardziej realnymi i neutralnymi z punktu widzenia konkurencyjności celami. Ponadto, dane dotyczące masy są łatwo dostępne. Należy gromadzić dane odnoszące się do alternatywnych parametrów użyteczności, takich jak powierzchnia postojowa (iloczyn rozstawu kół i rozstawu osi) i ładowność, w celu ułatwienia długoterminowej oceny podejścia opierającego się na aspekcie użyteczności.

(9) Niniejsze rozporządzenie aktywnie wspiera innowacje ekologiczne i uwzględnia rozwój techniki w przyszłości, które mogą podnieść długotrwałą konkurencyjność przemysłu europejskiego oraz przyczynić się do powstania większej liczby wysokiej jakości miejsc pracy. Jako środek systemowej oceny poprawy w zakresie emisji wynikającej z innowacji ekologicznych, Komisja powinna rozważyć możliwość włączenia środków w zakresie innowacji ekologicznych w ramy przeglądu procedur badawczych, zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, biorąc pod uwagę konsekwencje techniczne i gospodarcze takiego rozwiązania.

(10) Niniejsze rozporządzenie stara się przyśpieszyć i ułatwić, na zasadzie tymczasowej, proces wprowadzania na rynek Wspólnoty (na początkowym etapie ich sprzedaży) pojazdów ultraniskoemisyjnych, zważywszy na bardzo wysokie koszty badawczo-rozwojowe oraz jednostkowe koszty produkcji wczesnej generacji technologii pojazdów bardzo niskoemisyjnych, które mają być wprowadzone w związku z wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.

(11) W celu zapewnienia spójności z rozporządzeniem (WE) nr 443/2009 i uniknięcia nadużyć, docelowe poziomy powinny mieć zastosowanie do nowych lekkich samochodów dostawczych zarejestrowanych we Wspólnocie po raz pierwszy, które nie były uprzednio zarejestrowane poza Wspólnotą lub były rejestrowane jedynie na ograniczony okres czasu.

(12) Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów[15] ustanawia zharmonizowane ramy zawierające przepisy administracyjne i ogólne wymogi techniczne homologacji wszystkich nowych pojazdów objętych jej zakresem. Organem odpowiedzialnym za stosowanie niniejszego rozporządzenia powinien być ten sam organ, który odpowiada za wszelkie kwestie związane z procesem homologacji zgodnie z dyrektywą oraz za zapewnienie zgodności produkcji.

(13) Producenci powinni mieć swobodę decyzji w zakresie sposobów osiągnięcia celów określonych niniejszym rozporządzeniem oraz powinni mieć możliwość uśrednienia poziomu emisji w odniesieniu do wszystkich nowych samochodów zamiast spełniać dopuszczalne poziomy emisji CO2 dla każdej sztuki. Powinno się zatem wymagać od producentów zapewnienia, aby średni indywidualny poziom emisji dla wszystkich nowych lekkich samochodów dostawczych zarejestrowanych we Wspólnocie, za które są oni odpowiedzialni, nie przekraczał średnich docelowych poziomów emisji dla tych samochodów. Niniejsze rozporządzenie powinno być wprowadzane etapami w okresie od 2014 r. do 2016 r., aby ułatwić ten proces. Zgodne jest to harmonogramem i etapami wprowadzania określonymi w rozporządzeniu 443/2009.

(14) W celu zagwarantowania, że docelowe poziomy odzwierciedlają specyfikę małych i niszowych producentów oraz odpowiadają możliwościom producentów w zakresie zmniejszenia emisji, należy ustalić dla takich producentów alternatywne docelowe poziomy zmniejszenia emisji uwzględniające możliwości technologiczne samochodów danego producenta w zakresie zmniejszenia indywidualnego poziomu emisji CO2 i odpowiadające cechom danego segmentu rynku. Niniejsze odstępstwo powinno zostać objęte przeglądem docelowych indywidualnych poziomów emisji w załączniku I, który ma zostać zakończony najpóźniej do początku 2013 r.

(15) Wspólnotowa strategia zmniejszenia emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych i lekkich samochodów dostawczych przewiduje zintegrowane podejście w celu osiągnięcia do 2012 r. wspólnotowego docelowego poziomu 120 g CO2/km, równocześnie stanowiąc długoterminową wizję dalszego zmniejszenia emisji. Rozporządzenie (WE) nr 443/2009 potwierdza tę długoterminową wizję ustalając docelowy poziom 95 CO2/km jako średni poziom emisji dla nowych samochodów. W celu zapewnienia spójności z tym podejściem oraz pewności dla przemysłu w zakresie planowania, należy ustalić długoterminowy docelowy indywidualny poziom emisji CO2 pochodzących z lekkich samochodów dostawczych w 2020 r.

(16) Dla zapewnienia producentom elastyczności w celu osiągnięcia przez nich docelowych poziomów emisji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, mogą oni tworzyć grupy w oparciu o otwarte, przejrzyste i niedyskryminujące zasady. W przypadku powstania grupy producentów docelowy indywidualny poziom emisji producenta powinien zostać zastąpiony wspólnym docelowym poziomem emisji dla grupy producentów, który powinien zostać osiągnięty wspólnie przez członków grupy.

(17) Niezbędny jest rozbudowany mechanizm zgodności, aby zapewnić osiągnięcie docelowych poziomów zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(18) Pomiaru indywidualnych poziomów emisji CO2 pochodzących z lekkich samochodów dostawczych dokonuje się we Wspólnocie w oparciu o ujednoliconą podstawę, zgodnie z metodologią określoną w rozporządzeniu (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów[16]. W celu ograniczenia obciążeń administracyjnych wynikających z takiego systemu, zgodność powinna być oceniania w odniesieniu do danych dotyczących nowych samochodów zarejestrowanych we Wspólnocie, zebranych przez państwa członkowskie i przekazanych Komisji. Dla zapewnienia spójności danych wykorzystywanych do celu oceny zgodności, zasady gromadzenia tych danych i ich przekazywania powinny być w jak największym zakresie zharmonizowane.

(19) Dyrektywa 2007/46/WE stanowi, że do każdego nowego lekkiego samochodu dostawczego producenci wydają certyfikat zgodności, oraz że państwa członkowskie dopuszczają do użytku oraz zezwalają na rejestrację nowego lekkiego samochodu dostawczego, tylko jeśli taki samochód posiada ważny certyfikat zgodności. Dane zgromadzone przez państwa członkowskie powinny być spójne z certyfikatem zgodności wystawionym przez producenta dla lekkiego samochodu dostawczego i opierać się jedynie na tym wskaźniku. Powinna istnieć wspólnotowa standardowa baza danych zawierająca dane certyfikatów zgodności. Baza ta powinna służyć jako jedyne źródło odniesienia umożliwiające państwom członkowskim łatwiejsze zachowanie danych rejestracyjnych podczas nowych rejestracji pojazdów.

(20) Zgodność producentów z celami określonymi niniejszym rozporządzeniem powinna być oceniana na poziomie Wspólnoty. Producenci, których średnie indywidualne poziomy emisji CO2 przekraczają poziomy dopuszczalne na mocy niniejszego rozporządzenia, powinni uiszczać opłatę z tytułu przekroczenia poziomu emisji za każdy rok kalendarzowy począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. Wysokość opłaty powinna być zmienna w zależności od stopnia, w jakim producent przekroczył dopuszczalny poziom emisji. W celu zapewnienia spójności mechanizm opłat powinien być podobny do mechanizmu określonego w rozporządzeniu (WE) nr 443/2009. Wpływy z opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji powinny być traktowane jako dochód budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

(21) Wszelkie środki krajowe, które państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić zgodnie z art. 176 Traktatu nie powinny, z uwzględnieniem celów i procedur ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, nakładać dodatkowych lub surowszych sankcji na producentów, którzy nie osiągają docelowych poziomów zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(22) Niniejsze rozporządzenie powinno pozostawać bez uszczerbku dla pełnego stosowania wspólnotowych zasad konkurencji.

(23) Należy rozważyć nowe warunki osiągnięcia długoterminowego poziomu docelowego, w szczególności nachylenie krzywej, parametr użyteczności oraz schemat przekroczenia poziomu emisji.

(24) Prędkość pojazdów drogowych ma ogromny wpływ na ich zużycie paliwa i emisje CO2. Ponadto, przy braku ograniczeń prędkości dla lekkich samochodów dostawczych, możliwe jest pojawienie się elementu konkurencji w postaci maksymalnej prędkości, co mogłoby skutkować zbyt silnymi mechanizami napędowymi i wynikającym z tego faktu nieefektywnym działaniem w czasie eksploatacji przy niższych prędkościach. Wskazane jest zatem zbadanie możliwości rozszerzenia zakresu dyrektywy Rady 92/6/WE na instalację i użycie urządzeń ograniczających prędkość w odniesieniu do pewnych kategorii pojazdów silnikowych we Wspólnocie, w celu włączenia lekkich samochodów dostawczych objętych niniejszym rozporządzeniem.

(25) Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji[17].

(26) W szczególności Komisja powinna zostać upoważniona do zmiany wymogów dotyczących monitorowania i sprawozdawczości w świetle doświadczenia w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, do ustalania metod pobierania opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji, do przyjmowania szczegółowych przepisów dotyczących odstępstwa dla niektórych producentów oraz do dostosowywania załącznika I w celu uwzględnienia ewolucji masy nowych lekkich samochodów dostawczych zarejestrowanych we Wspólnocie oraz odzwierciedlenia wszelkich zmian w regulacyjnej procedurze kontrolnej pomiaru indywidualnych poziomów emisji CO2 ustalonej rozporządzeniem (WE) nr 715/2007. Ponieważ środki te mają zasięg ogólny, a ich celem jest zmiana elementów innych niż istotne tej dyrektywy oraz jej uzupełnienie poprzez dodanie nowych elementów innych niż istotne, należy je przyjąć zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, przewidzianą w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

(27) Ponieważ cel proponowanego działania nie może być osiągnięty przez państwa członkowskie działające samodzielnie, a może, z uwagi na skalę i skutki proponowanego działania, być lepiej zrealizowany na poziomie Wspólnoty, może ona przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1 Przedmiot i cele

1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia wymogi dotyczące emisji CO2 dla nowych lekkich samochodów dostawczych. Niniejsze rozporządzenie ustanawia średni poziom emisji CO2 dla nowych lekkich samochodów dostawczych na poziomie 175 g/km poprzez udoskonalenie konstrukcji pojazdów, mierzony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 715/2007 i wdrażającymi je przepisami, oraz dzięki innowacyjnym technologiom.

2. Niniejsze rozporządzenie ustanawia od roku 2020 wartość docelową 135 g CO2/km dla średniego poziomu emisji pochodzących z nowych lekkich samochodów dostawczych zarejestrowanych we Wspólnocie.

Artykuł 2 Zakres

1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pojazdów silnikowych kategorii N1 zgodnie z definicją w załączniku II do dyrektywy 2007/46/WE, o masie odniesienia nieprzekraczającej 2 610 kg, oraz do pojazdów, na które rozszerzono homologację typu zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (zwanych dalej „lekkimi samochodami dostawczymi”), które po raz pierwszy rejestruje się we Wspólnocie i których nie rejestrowano wcześniej poza terytorium Wspólnoty (zwane dalej „nowymi lekkimi samochodami dostawczymi”).

2. Nie uwzględnia się wcześniejszej rejestracji poza terytorium Wspólnoty, której dokonano w okresie trzech miesięcy przed rejestracją we Wspólnocie.

3. Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do pojazdów specjalnego przeznaczenia określonych w pkt 5 załącznika II do dyrektywy 2007/46/WE.

Artykuł 3 Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1. „średni indywidualny poziom emisji CO2” oznacza, w odniesieniu do producenta, średnią indywidualnych poziomów emisji CO2 wszystkich nowych lekkich samochodów dostawczych, których jest on producentem;

2. „certyfikat zgodności” oznacza certyfikat, o którym mowa w art. 18 dyrektywy 2007/46/WE[18];

3. „pojazd skompletowany” oznacza pojazd, któremu udzielono homologacji typu w wyniku procesu wielostopniowej homologacji typu zgodnie z dyrektywą 2007/46/WE;

4. „producent” oznacza osobę lub jednostkę, która jest odpowiedzialna wobec organu udzielającego homologacji za wszystkie aspekty procesu homologacji typu WE zgodnie z dyrektywą 2007/46/WE oraz za zapewnienie zgodności produkcji;

5. „masa” oznacza masę gotowego do jazdy samochodu razem z nadwoziem, podaną w certyfikacie zgodności i zdefiniowaną w części 2.6 załącznika I do dyrektywy 2007/46/WE;

6. „indywidualny poziom emisji CO2” oznacza poziom emisji pochodzących z lekkiego samochodu dostawczego, mierzony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 715/2007 i określony w certyfikacie zgodności jako wielkość emisji CO2 (wartość uśredniona);

7. „docelowy indywidualny poziom emisji” oznacza, w odniesieniu do producenta, średnią indywidualnych orientacyjnych poziomów emisji CO2, określoną zgodnie z załącznikiem I, dla każdego lekkiego samochodu dostawczego, którego jest on producentem.

4. Do celów niniejszego rozporządzenia „grupa producentów powiązanych” oznacza producenta i powiązane z nim przedsiębiorstwa. W odniesieniu do producenta, „przedsiębiorstwa powiązane” oznaczają:

8. przedsiębiorstwa, w których producent ma, bezpośrednio lub pośrednio:

(i) więcej niż połowę praw głosu; lub

(ii) prawo mianowania więcej niż połowy członków rady nadzorczej, zarządu lub organów prawnie reprezentujących przedsiębiorstwo; lub

(iii) prawo zarządzania przedsiębiorstwem;

9. przedsiębiorstwa, które bezpośrednio lub pośrednio mają, w stosunku do producenta, prawa wymienione w lit. a);

10. przedsiębiorstwa, w których przedsiębiorstwo, o którym mowa w lit. b), ma, bezpośrednio lub pośrednio, prawa wymienione w lit. a);

11. przedsiębiorstwa, w których producent wraz z jednym lub większą liczbą przedsiębiorstw, o których mowa w lit. a), b) lub c), lub w których dwa lub większa liczba tych ostatnich przedsiębiorstw mają wspólnie prawa wymienione w lit. a);

12. przedsiębiorstwa, w których prawa wymienione w lit. a) wspólnie należą do producenta lub do jednego lub większej liczby powiązanych z nim przedsiębiorstw, o których mowa w lit. a) do d) oraz do jednej lub kilku osób trzecich.

Artykuł 4 Docelowe indywidualne poziomy emisji

Za rok kalendarzowy rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. i za każdy kolejny rok kalendarzowy, każdy producent lekkich samochodów dostawczych gwarantuje, że średni indywidualny poziom emisji CO2 nie przekracza docelowego indywidualnego poziomu emisji określonego zgodnie z załącznikiem I lub, w przypadku przyznania producentowi odstępstwa na mocy art. 10, zgodnie z tym odstępstwem.

W celu określenia indywidualnego poziomu emisji CO2 dla każdego producenta uwzględnia się następujące ilości procentowe nowych lekkich samochodów dostawczych każdego producenta zarejestrowanych w danym roku:

- 75% w 2014 r.,

- 80% w 2015 r.,

- 100% w 2016 r. w kolejnych latach.

Artykuł 5 Superkredyty

Obliczając średni indywidualny poziom emisji CO2 każdy nowy lekki samochód dostawczy o indywidualnym poziomie emisji CO2 poniżej 50 g CO2/km liczy się jako:

- 2,5 lekkiego samochodu dostawczego w 2014 r.,

- 1,5 lekkiego samochodu dostawczego w 2015 r.,

- 1 lekki samochód dostawczy począwszy od 2016 r.

Artykuł 6 Grupy producentów

1. Producenci nowych lekkich samochodów dostawczych, inni niż producenci, którym przyznano odstępstwo na mocy art. 10, mogą utworzyć grupę w celu wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z art. 4.

2. Umowa powołująca grupę może dotyczyć jednego roku kalendarzowego lub kilku lat kalendarzowych, pod warunkiem, że całkowity okres obowiązywania umowy nie przekracza pięciu lat kalendarzowych, i należy do niej przystąpić najpóźniej dnia 31 grudnia pierwszego roku kalendarzowego, w odniesieniu do którego ma nastąpić połączenie poziomów emisji. Producenci tworzący grupę przekazują Komisji następujące informacje:

13. producenci, którzy wejdą w skład grupy;

14. producent wyznaczony jako zarządzający grupą, który będzie pełnił funkcję punktu kontaktowego grupy i będzie odpowiadał za uiszczanie wszelkich opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji nakładanych na grupę zgodnie z art. 8; oraz

15. dowody, że zarządzający grupą będzie w stanie wypełniać obowiązki z lit. b).

3. W przypadku gdy proponowany zarządzający grupą nie spełnia wymogu uiszczania wszelkich opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji nakładanych na grupę zgodnie z art. 8, Komisja powiadamia o tym producentów.

4. Producenci wchodzący w skład grupy wspólnie informują Komisję o wszelkich zmianach dotyczących zarządzającego grupą lub o jego sytuacji finansowej, w zakresie w jakim może to mieć wpływ na jego zdolność spełniania wymogu uiszczania wszelkich opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji nakładanych na grupę zgodnie z art. 8, oraz o wszelkich zmianach składu grupy lub o rozwiązaniu grupy.

5. Producenci mogą zawierać umowy powołujące grupę pod warunkiem, że porozumienia te są zgodne z art. 81 i 82 Traktatu, a także umożliwiają otwarty, przejrzysty i niedyskryminujący udział w grupie na rozsądnych warunkach handlowych dla każdego producenta ubiegającego się o przyjęcie do grupy. Bez uszczerbku dla ogólnego stosowania wspólnotowych zasad konkurencji w odniesieniu do takich grup, wszyscy członkowie grupy gwarantują w szczególności, że żadne dane ani informacje nie są wymieniane w ramach ich umowy powołującej grupę, z wyjątkiem następujących informacji o:

16. średnim indywidualnym poziomie emisji CO2;

17. docelowym indywidualnym poziomie emisji;

18. ogólnej liczbie zarejestrowanych pojazdów.

6. Ust. 5 nie stosuje się w przypadku gdy wszyscy producenci tworzący grupę stanowią część tej samej grupy producentów powiązanych.

7. Z wyjątkiem przypadku, gdy zgodnie z ust. 3 przekazano powiadomienie, producentów należących do grupy, w odniesieniu do której przekazano Komisji informacje, traktuje się - do celów wypełnienia obowiązków, o których mowa w art. 4 - jako jednego producenta. Informacje dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w odniesieniu do poszczególnych producentów, jak również wszelkich grup są ewidencjonowane, zgłaszane i dostępne w rejestrze centralnym, o którym mowa w art. 7 ust. 4.

Artykuł 7 Monitorowanie i sprawozdawczość w odniesieniu do średnich poziomów emisji

1. Dla roku kalendarzowego rozpoczynającego się dnia 1 stycznia 2012 r. i dla każdego kolejnego roku kalendarzowego, każde państwo członkowskie ewidencjonuje informacje dla każdego nowego lekkiego samochodu dostawczego zarejestrowanego na jego terytorium zgodnie z częścią A załącznika II. Informacje te udostępnia się producentom i ich wyznaczonym importerom lub przedstawicielom w każdym państwie członkowskim. Państwa członkowskie dokładają wszelkich starań w celu zapewnienia przejrzystego funkcjonowania jednostek sprawozdawczych.

2. Do dnia 28 lutego 2012 r. każdego roku, począwszy od roku 2013, każde z państw członkowskich ustala i przekazuje Komisji informacje wymienione w części B załącznika II w odniesieniu do poprzedniego roku kalendarzowego. Dane przekazuje się zgodnie z formatem określonym w części C załącznika II.

3. Na wniosek Komisji państwa członkowskie przekazują również pełen zbiór danych zebranych zgodnie z ust. 1.

4. Komisja prowadzi centralny rejestr danych przekazanych przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszym artykułem i rejestr ten jest ogólnodostępny. Do dnia 30 czerwca 2013 r. i w każdym kolejnym roku Komisja oblicza wstępnie dla każdego producenta:

19. średni indywidualny poziom emisji CO2 w poprzednim roku kalendarzowym;

20. docelowy indywidualny poziom emisji w poprzednim roku kalendarzowym; oraz

21. różnicę między jego średnim indywidualnym poziomem emisji CO2 w poprzednim roku kalendarzowym a jego docelowym indywidualnym poziomem emisji w tym samym roku.

Komisja powiadamia każdego producenta o wyniku wstępnego obliczenia, którego dokonała dla tego producenta. Powiadomienie zawiera dane w podziale na państwa członkowskie, dotyczące liczby zarejestrowanych nowych lekkich samochodów dostawczych i ich indywidualnych poziomów emisji CO2.

5. W ciągu trzech miesięcy od otrzymania powiadomienia o wyniku wstępnego obliczenia przewidzianego w ust. 4, producenci mogą powiadomić Komisję o wszelkich błędach w danych, wskazując państwo członkowskie, w którym, ich zdaniem, wystąpił błąd.

6. Komisja uwzględnia wszelkie powiadomienia przekazane przez producentów i, do dnia 31 października, potwierdza lub zmienia wstępne wyliczenia zgodnie z ust. 4.

7. Dla roku kalendarzowego 2012 oraz 2013, a także na podstawie wyliczeń przeprowadzonych zgodnie z ust. 5, Komisja powiadamia producenta, w przypadkach, gdy zdaniem Komisji średni indywidualny poziom emisji CO2 producenta przekracza jego docelowy indywidualny poziom emisji.

8. W każdym państwie członkowskim właściwy organ odpowiedzialny za zbieranie i przekazywanie monitorowanych danych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem to organ wyznaczony na mocy art. 8 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 443/2009.

9. Komisja może przyjąć szczegółowe przepisy dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie danych na mocy niniejszego artykułu oraz dotyczące stosowania załącznika II zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 13 ust. 2.

Komisja może zmienić załącznik II w świetle doświadczeń w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 13 ust. 3.

10. Państwa członkowskie gromadzą także i przekazują dane, na podstawie niniejszego artykułu, dotyczące rejestracji pojazdów kategorii M2 i N2 zgodnie z definicją w załączniku II do dyrektywy 2007/46/WE o masie odniesienia nieprzekraczającej 2 610 kg oraz dotyczące pojazdów, na które rozszerzono homologację typu zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007.

Artykuł 8 Opłata z tytułu przekroczenia poziomu emisji

1. W odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 2014 r. i dla każdego kolejnego roku kalendarzowego Komisja nakłada opłatę z tytułu przekroczenia poziomu emisji na producenta lub zarządzającego grupą, w przypadku gdy średni indywidualny poziom emisji CO2 producenta przekracza jego indywidualny docelowy poziom emisji.

2. Opłatę z tytułu przekroczenia poziomu emisji na mocy ust. 1 oblicza się przy zastosowaniu następującego wzoru:

22. od 2014 r. do 2018 r.

(i) za przekroczenie poziomu emisji o ponad 3 g CO2/km:

((przekroczenie poziomu emisji – 3) × 120 EUR + 45 EUR) × liczba nowych lekkich samochodów dostawczych;

(ii) za przekroczenie poziomu emisji o ponad 2 g CO2/km, ale nie więcej niż 3 g CO2/km:

((przekroczenie poziomu emisji – 2) × 25 EUR + 20 EUR) × liczba nowych lekkich samochodów dostawczych;

(iii) za przekroczenie poziomu emisji o ponad 1 g CO2/km, ale nie więcej niż 2 g CO2/km:

((przekroczenie poziomu emisji – 1) × 15 EUR + 5 EUR) × liczba nowych lekkich samochodów dostawczych;

(iv) za przekroczenie poziomu emisji o nie więcej niż 1 g CO2/km:

przekroczenie poziomu emisji × 5 EUR × liczba nowych lekkich samochodów dostawczych.

23. Od 2019 r.:

(przekroczenie poziomu emisji × 120 EUR) × liczba nowych lekkich samochodów dostawczych.

Do celów niniejszego artykułu:

„przekroczony poziom emisji” oznacza liczbę dodatnią gramów na kilometr, o którą średni indywidualny poziom emisji CO2 producenta – przy uwzględnieniu zmniejszenia emisji CO2 za pomocą technologii innowacyjnych zatwierdzonych zgodnie z art. 11 – przekracza jego docelowy indywidualny poziom emisji w roku kalendarzowym lub w części roku kalendarzowego, do których odnosi się obowiązek wynikający z art. 4, w zaokrągleniu do trzeciego miejsca po przecinku; oraz

„liczba nowych lekkich samochodów dostawczych” oznacza liczbę nowych lekkich samochodów dostawczych, których jest producentem i które zostały zarejestrowane w tym okresie zgodnie z kryteriami etapowego stosowania określonymi w art. 4.

1. Komisja ustala metody pobierania opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji przewidzianych w ust. 1.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 13 ust. 3.

2. Wpływy z opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji traktuje się jako dochód budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

Artykuł 9 Publikacja wyników osiąganych przez producentów

1. Do dnia 31 października 2013 r. oraz do dnia 31 października każdego kolejnego roku Komisja publikuje wykaz zawierający w odniesieniu do każdego producenta:

24. jego docelowy indywidualny poziom emisji w poprzednim roku kalendarzowym;

25. jego średni indywidualny poziom emisji CO2 w poprzednim roku kalendarzowym;

26. różnicę między jego średnim indywidualnym poziomem emisji CO2 w poprzednim roku kalendarzowym a jego docelowym indywidualnym poziomem emisji w tym samym roku;

27. średni indywidualny poziom emisji CO2 we wszystkich nowych samochodach osobowych w poprzednim roku kalendarzowym; oraz

28. średnią masę dla wszystkich nowych lekkich samochodów dostawczych we Wspólnocie w poprzednim roku kalendarzowym.

2. Od dnia 31 października 2014 r. w wykazie publikowanym na mocy ust. 1 podaje się również, czy producent spełnił wymogi art. 4 w odniesieniu do poprzedniego roku kalendarzowego.

Artykuł 10 Odstępstwa dla niektórych producentów

1. Wniosek o odstępstwo od docelowych indywidualnych poziomów emisji obliczonych zgodnie z załącznikiem I może złożyć producent wytwarzający mniej niż 22 000 nowych lekkich samochodów dostawczych zarejestrowanych we Wspólnocie w każdym roku kalendarzowym; oraz

29. nie jest częścią grupy producentów powiązanych; lub

30. jest częścią grupy przedsiębiorstw powiązanych, która jest odpowiedzialna ogółem za mniej niż 22 000 nowych lekkich samochodów dostawczych zarejestrowanych we Wspólnocie w każdym roku kalendarzowym; lub

31. jest częścią grupy przedsiębiorstw powiązanych, ale posiada własny zakład produkcyjny i ośrodek projektowy.

2. Odstępstwo, o które wystąpiono zgodnie z ust. 1, może zostać udzielone na okres nie dłuższy niż pięć lat kalendarzowych. Wniosek jest przedkładany Komisji i zawiera:

32. nazwę producenta i dane osoby odpowiedzialnej za kontakt;

33. dowody na to, że producent kwalifikuje się do odstępstwa na mocy ust. 1;

34. szczegółowe informacje na temat lekkich samochodów dostawczych, które produkuje, w tym dotyczące masy i indywidualnych poziomów emisji CO2 tych samochodów; oraz

35. docelowy indywidualny poziom emisji zgodny z możliwościami zmniejszenia emisji przez producenta, w tym z ekonomicznymi i technologicznymi możliwościami zmniejszenia jego indywidualnego poziomu emisji CO2 oraz z uwzględnieniem cech charakterystycznych rynku typu produkowanych lekkich samochodów dostawczych.

3. W przypadku gdy Komisja uzna, że producent kwalifikuje się do odstępstwa, o które wystąpiono zgodnie ust. 1 oraz że docelowy indywidualny poziom emisji zaproponowany przez producenta jest zgodny z jego możliwościami zmniejszenia emisji, w tym z ekonomicznymi i technologicznymi możliwościami zmniejszenia jego indywidualnego poziomu emisji CO2 oraz z uwzględnieniem cech charakterystycznych rynku typu produkowanych lekkich samochodów dostawczych, przyznaje producentowi odstępstwo. Odstępstwo stosuje się od dnia 1 stycznia roku następującego po dacie przyznania odstępstwa.

4. Producent objęty odstępstwem zgodnie z niniejszym artykułem niezwłocznie powiadamia Komisję o wszelkich zmianach mających wpływ lub mogących mieć wpływ na kwalifikowanie się producenta do odstępstwa.

5. W przypadku gdy na podstawie powiadomienia zgodnie ust. 4 lub na innej podstawie Komisja uzna, że producent nie kwalifikuje się już do odstępstwa, uchyla odstępstwo ze skutkiem od dnia 1 stycznia następnego roku kalendarzowego i powiadamia o tym producenta.

6. W przypadku gdy producent nie osiąga swojego docelowego indywidualnego poziomu emisji, Komisja nakłada na producenta opłatę z tytułu przekroczenia poziomu emisji określoną w art. 8.

7. Komisja może przyjąć szczegółowe przepisy dotyczące wprowadzania w życie ust. 1-6, dotyczące między innymi interpretacji kryteriów kwalifikowania się do odstępstwa, treści wniosków oraz dotyczące treści i oceny programów zmniejszania indywidualnych poziomów emisji CO2.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia poprzez jego uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 13 ust. 3.

8. Wnioski o odstępstwo wraz z niezbędnymi informacjami, powiadomienia przewidziane w ust. 4, uchylenia przewidziane w ust. 5 oraz każde nałożenie na producenta opłaty z tytułu przekroczenia poziomu emisji przewidziane w ust. 6, a także środki przyjęte zgodnie z ust. 7, udostępnia się publicznie, z zastrzeżeniem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001 z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

Artykuł 1 1 Innowacje ekologiczne

1. Na wniosek dostawcy lub producenta uwzględnia się ograniczenie emisji CO2 uzyskane dzięki zastosowaniu technologii innowacyjnych. Całkowity udział tych technologii w zmniejszeniu docelowego indywidualnego poziomu emisji producenta nie może być wyższy niż 7 g CO2/km.

2. Do dnia 31 grudnia 2012 r. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące procedury zatwierdzania takich technologii innowacyjnych, zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 13 ust. 2. Przepisy te oparte są na następujących kryteriach w odniesieniu do technologii innowacyjnych:

36. dostawca lub producent muszą być odpowiedzialni za zmniejszenie emisji CO2 osiągnięte poprzez wykorzystywanie technologii innowacyjnych;

37. technologie innowacyjne muszą mieć zweryfikowany udział w zmniejszeniu emisji CO2;

38. technologie innowacyjne nie mogą być objęte standardowym cyklem testów pomiaru CO2 lub obowiązkowymi przepisami wynikającymi z uzupełniających środków dodatkowych zgodnych z wymogiem zmniejszenia emisji o 10 g CO2/km, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia 443/2009, lub są obowiązkowe na mocy przepisów prawa wspólnotowego.

3. Dostawca lub producent, który ubiega się o zatwierdzenie środka jako technologii innowacyjnej, przedstawia Komisji sprawozdanie, w tym sprawozdanie weryfikujące sporządzone przez niezależny zatwierdzony organ. W przypadku gdy możliwa jest interakcja środka z inną już zatwierdzoną technologią innowacyjną, w sprawozdaniu zamieszcza się wzmiankę o tej interakcji, a w sprawozdaniu weryfikującym dokonuje się oceny zakresu, w jakim interakcja zmienia zmniejszenie emisji uzyskane dzięki każdemu środkowi.

4. Komisja potwierdza zmniejszenie emisji osiągnięte w oparciu o kryteria, o których mowa w ust. 2.

Artykuł 1 2 Przegląd i sprawozdawczość

1. Do dnia 31 października 2016 r., a następnie co trzy lata, przyjmuje się środki zmieniające załącznik I w celu dostosowania pozycji M0, o której mowa w tym załączniku, do średniej masy nowych lekkich samochodów dostawczych w okresie trzech poprzednich lat kalendarzowych.

Środki te stają się skuteczne po raz pierwszy z dniem 1 stycznia 2018 r., a następnie co trzy lata.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 13 ust. 3.

2. Komisja uwzględnia lekkie samochody dostawcze w trakcie przeglądu procedur pomiaru emisji CO2 zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 443/2009.

Od dnia rozpoczęcia stosowania zmienionej procedury pomiaru emisji CO2, technologie innowacyjne nie są już zatwierdzane w ramach procedury określonej w art. 11.

3. Komisja uwzględnia lekkie samochody dostawcze w trakcie przeglądu dyrektywy 2007/46/WE zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 443/2009.

4. Do dnia 1 stycznia 2013 r. Komisja zakończy przegląd docelowych indywidualnych poziomów emisji w załączniku I oraz odstępstw w art. 10 w celu określenia:

- sposobów osiągnięcia w opłacalny sposób, do roku 2020, długoterminowego docelowego poziomu 135 g CO2/km, pod warunkiem potwierdzenia jego realności na podstawie aktualnych wyników oceny skutków; oraz

- aspektów wprowadzania w życie tego docelowego poziomu, w tym opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji.

W oparciu o taki przegląd i ocenę skutków, która obejmuje ogólną ocenę wpływu dla przemysłu samochodowego i zależnych od niego gałęzi przemysłu, Komisja, w stosownych przypadkach,

- przedstawia wniosek w sprawie zmiany niniejszego rozporządzenia w sposób, który jest możliwie najbardziej neutralny z punktu widzenia konkurencyjności, oraz społecznie sprawiedliwy i zrównoważony;

- potwierdza włączenie do niniejszego rozporządzenia pojazdów kategorii N2 i M2, zgodnie z definicją w załączniku II do dyrektywy 2007/46/WE o masie odniesienia nieprzekraczającej 2 610 kg oraz pojazdów, na które rozszerzono homologację typu zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 13 ust. 3.

5. Do 2014 r. Komisja w następstwie oceny skutków publikuje sprawozdanie na temat dostępności danych dotyczących powierzchni postojowej i ładowności, a także ich zastosowania jako parametru użyteczności służącego do określania indywidualnych docelowych poziomów emisji oraz, w stosownych przypadkach, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek w sprawie zmiany załącznika I.

6. Przyjmuje się środki umożliwiające niezbędne przystosowanie do wzorów z załącznika I w celu odzwierciedlenia wszelkich zmian w regulacyjnej procedurze kontrolnej pomiaru indywidualnych poziomów emisji CO2.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 13 ust. 3.

7. Do 2015 r. Komisja dokona przeglądu metod ustalania indywidualnych poziomów emisji CO2 pochodzących z pojazdów skompletowanych, o których mowa w załączniku II część B pkt 7 oraz, w razie konieczności, przedkłada wniosek Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie zmiany załącznika II.

Artykuł 1 3 Procedura komitetowa

1. Komisję wspomaga komitet ustanowiony art. 8 dyrektywy 93/389/EWG.

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.

Termin przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1-4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

Artykuł 14 Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

DOCELOWE INDYWIDUALNE POZIOMY EMISJI CO2

1. Orientacyjne indywidualne poziomy emisji dla każdego lekkiego samochodu dostawczego, podane w gramach na kilometr, oblicza się zgodnie z następującą formułą:

39. od 2014 r. do 2017 r.:

orientacyjny indywidualny poziom emisji CO2 = 175 + a × (M – M0)

gdzie:

M = masa pojazdu w kilogramach (kg)

M0 = 1 706,0

a = 0,093

40. od 2018 r.:

orientacyjny indywidualny poziom emisji CO2 = 175 + a × (M – M0)

gdzie:

M = masa pojazdu w kilogramach (kg)

M0 = wartość przyjęta zgodnie z art. 12 ust. 1

a = 0,093

2. Docelowy indywidualny poziom emisji dla producenta w danym roku kalendarzowym oblicza się jako średnią orientacyjnych indywidualnych poziomów emisji CO2 każdego nowego lekkiego samochodu dostawczego zarejestrowanego w tym roku kalendarzowym, którego jest on producentem.

ZAŁĄCZNIK II MONITOROWANIE I SPRAWOZDAWCZOŚĆ W ODNIESIENIU DO EMISJI

A. ZBIERANIE DANYCH DOTYCZąCYCH LEKKICH SAMOCHODÓW DOSTAWCZYCH I OKREśLANIE INFORMACJI DOTYCZąCYCH MONITOROWANIA CO 2

1. Dla roku rozpoczynającego się dnia 1 stycznia 2011 r. i każdego kolejnego roku państwa członkowskie ewidencjonują następujące szczegółowe informacje w odniesieniu do każdego nowego lekkiego samochodu dostawczego zarejestrowanego na ich terytorium:

41. producent;

42. typ, wariant i wersja samochodu;

43. indywidualny poziom emisji CO2 (w g/km);

44. jego masa (w kg);

45. jego rozstaw osi (w mm);

46. jego szerokość rozstawu kół (w mm);

47. jego ładowność (w kg).

2. Szczegółowe informacje, o których mowa w pkt 1, pochodzą z certyfikatu zgodności danego lekkiego samochodu dostawczego. Jeżeli w certyfikacie zgodności podano zarówno masę minimalną, jak i maksymalną lekkiego samochodu dostawczego, do celów niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie stosują tylko wartość maksymalną. W przypadku samochodów o podwójnym zasilaniu (benzyna/gaz), których świadectwa zgodności podają wartość indywidualnego poziomu emisji CO2 dla każdego z tych paliw, państwa członkowskie wykorzystują jedynie zmierzoną wartość dla gazu.

3. Dla roku kalendarzowego rozpoczynającego się dnia 1 stycznia 2011 r. i dla każdego następnego roku kalendarzowego, każde państwo członkowskie określa, zgodnie z metodami podanymi w części B, dla każdego z producentów:

48. całkowitą liczbę nowych lekkich samochodów dostawczych zarejestrowanych na jego terytorium;

49. średni indywidualny poziom emisji CO2, zgodnie z niniejszym załącznikiem, część B pkt 2;

50. średnią masę, zgodnie z niniejszym załącznikiem, część B pkt 3;

51. dla każdego wariantu każdej wersji każdego typu nowego lekkiego samochodu dostawczego:

(i) całkowitą liczbę nowych lekkich samochodów dostawczych zarejestrowanych na jego terytorium, zgodnie z niniejszym załącznikiem, część B pkt 4;

(ii) indywidualny poziom emisji CO2;

(iii) masę;

(iv) powierzchnię postojową pojazdu, zgodnie z niniejszym załącznikiem pkt 5;

(v) ładowność.

B. Metodologia określania informacji dotyczących monitorowania CO 2 DLA NOWYCH LEKKICH SAMOCHODÓW DOSTAWCZYCH

Informacje dotyczące monitorowania, które państwa członkowskie są zobowiązane określić zgodnie z częścią A pkt 3, ustala się zgodnie z metodyką przedstawioną w niniejszej części.

1. Liczba zarejestrowanych nowych lekkich samochodów dostawczych (N).

Państwa członkowskie określają liczbę nowych lekkich samochodów dostawczych zarejestrowanych na ich terytorium w odnośnym roku podlegającym monitorowaniu (N).

2. Średnie indywidualne poziomy emisji CO2 pochodzących z nowych lekkich samochodów dostawczych ( S ,ave ).

Średnie indywidualne poziomy emisji CO2 we wszystkich nowych lekkich samochodach dostawczych, nowo zarejestrowanych na terytorium danego państwa członkowskiego w roku podlegającym monitorowaniu ( S ,ave ) oblicza się poprzez podzielenie sumy indywidualnych poziomów emisji CO2 każdego nowego samochodu, S , przez liczbę nowych samochodów, N .

S ave = (1/ N ) × Σ S

3. Średnia masa nowych lekkich samochodów dostawczych

Średnią masę wszystkich nowych lekkich samochodów dostawczych zarejestrowanych na terytorium danego państwa członkowskiego w roku podlegającym monitorowaniu ( M ,ave ) oblicza się poprzez podzielenie sumy masy każdego nowego pojedynczego samochodu, M , przez liczbę nowych samochodów, N .

M ave = (1/ N ) × Σ M

4. Rozkład w podziale na wersje nowych lekkich samochodów dostawczych

Dla każdej wersji każdego wariantu każdego typu nowego lekkiego samochodu dostawczego ewidencjonuje się liczbę nowo zarejestrowanych samochodów, ich masę, indywidualny poziom emisji CO2 oraz powierzchnię postojową.

5. Powierzchnia postojowa

Powierzchnię postojową samochodu oblicza się jako iloczyn rozstawu osi i rozstawu kół samochodu.

6. Ładowność

Ładowność samochodu oblicza się jako różnicę pomiędzy technicznie dopuszczalną maksymalną masę całkowitą zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy 2007/46/WE oraz masą samochodu.

7. Indywidualne poziomy emisji pochodzących z pojazdów skompletowanych

Indywidualne poziomy emisji pochodzących z pojazdów skompletowanych określa się zgodnie z dyrektywą 2004/3/WE. W razie braku takich danych indywidualny poziom emisji pochodzących z pojazdu skompletowanego ustala się jako odpowiadający najwyższej wartości indywidualnych poziomów emisji pochodzących ze wszystkich pojazdów skompletowanych będących pojazdami tego samego typu co pojazd nieskompletowany, na bazie którego powstał pojazd skompletowany, oraz zarejestrowanych w UE w tym samym roku podlegającym monitorowaniu, gdzie termin „typ pojazdu” określono zgodnie z art. 3 dyrektywy 2007/46/WE. W przypadku więcej niż trzech różnych wartości indywidualnych poziomów emisji pochodzących ze wszystkich pojazdów skompletowanych, uwzględnia się drugą z najwyższych wartości indywidualnych poziomów emisji.

C. Format przekazywania danych

Dla każdego producenta i każdego roku państwa członkowskie przekazują dane, o których mowa w części A, pkt 3 w następującym formacie:

Dane w formie zagregowanej:

Rok: |

Producent | Całkowita liczba zarejestrowanych nowych lekkich samochodów dostawczych | Średni indywidualny poziom emisji CO2 (w g/km) | Średnia masa (w kg) | Średnia powierzchnia postojowa (w m2) | Średnia ładowność (w kg) |

(Producent 1) | … | … | … | … | … |

(Producent 2) | … | … | … | … | … |

… | … | … | … | … | … |

Wszyscy producenci łącznie | … | … | … | … | … |

Szczegółowe dane na poziomie producenta:

Rok |Producent |Typ lekkiego samochodu dostawczego |Wariant |Wersja |Kategoria homologacji typu pojazdu |Kategoria zarejestrowanego pojazdu |Marka |Nazwa handlowa |Kod technologii innowacyjnej lub grupy technologii innowacyjnych[19] |Łączna liczba nowych rejestracji |Indywidualny poziom emisji CO2 (w g/km) |Zużycie wodoru (w g/km) |Zużycie energii elektrycznej (w Wh/km) |Masa (w kg) |Powierzchnia postojowa (w m2) |Średnia ładowność (w kg) |Ograniczenie emisji dzięki technologii innowacyjnej[20] | |Rok 1 |(nazwa producenta 1) |(nazwa typu 1) |(nazwa wariantu 1) |(nazwa wersji 1) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 1) |(nazwa typu 1) |(nazwa wariantu 1) |(nazwa wersji 2) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 1) |(nazwa typu 1) |(nazwa wariantu 2) |(nazwa wersji 1) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 1) |(nazwa typu 1) |(nazwa wariantu 2) |(nazwa wersji 2) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 1) |(nazwa typu 2) |(nazwa wariantu 1) |(nazwa wersji 1) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 1) |(nazwa typu 2) |(nazwa wariantu 1) |(nazwa wersji 2) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 1) |(nazwa typu 2) |(nazwa wariantu 2) |(nazwa wersji 1) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 1) |(nazwa typu 2) |(nazwa wariantu 2) |(nazwa wersji 2) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 1) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 2) |(nazwa typu 1) |(nazwa wariantu 1) |(nazwa wersji 1) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 2) |(nazwa typu 1) |(nazwa wariantu 1) |(nazwa wersji 2) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 2) |(nazwa typu 1) |(nazwa wariantu 2) |(nazwa wersji 1) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 2) |(nazwa typu 1) |(nazwa wariantu 2) |(nazwa wersji 2) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 2) |(nazwa typu 2) |(nazwa wariantu 1) |(nazwa wersji 1) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 2) |(nazwa typu 2) |(nazwa wariantu 1) |(nazwa wersji 2) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 2) |(nazwa typu 2) |(nazwa wariantu 2) |(nazwa wersji 1) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 2) |(nazwa typu 2) |(nazwa wariantu 2) |(nazwa wersji 2) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |Rok 1 |(nazwa producenta 2) |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… |… | |

[1] Dz.U. L 33 z 7.2.1994, s. 11.

[2] Wnioski Rady ds. Konkurencyjności przyjęte w dniach 21-22 maja 2007 r. (9671/07).

[3] Wnioski Rady ds. Środowiska Naturalnego przyjęte dnia 28 czerwca 2007 r. (11483/07).

[4] Dyrektywa 2004/3/WE, Dz.U. L 49 z 19.2.2004, s. 36.

[5] Sprawozdanie to dostępne jest na stonie internetowej: http://ec.europa.eu/environment/air/transport/co2/pdf/final_report_lcv_co2_250209.pdf

[6] Sprawozdanie to dostępne jest na stonie internetowej: http://ec.europa.eu/environment/air/transport/co2/pdf/Report%20LT%20targets.pdf

[7] Dz.U. C z …, s..

[8] Dz.U. C z …, s.

[9] Dz.U. C z …, s.

[10] Dz.U. L 33 z 7.2.1994, s. 11.

[11] Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 136.

[12] Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.

[13] COM(2007) 19.

[14] COM(2007) 22.

[15] Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1.

[16] Dz.U. L 171 z 29.6.2007, s. 1.

[17] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, s. 11).

[18] Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1.

[19] Zgodnie z art. 10 rozporządzenia.

[20] Zgodnie z art. 10 rozporządzenia.