Pomoc makrofinansowa Unii powinna pełnić funkcję pomocy finansowej udzielanej w wyjątkowych przypadkach państwom trzecim, które doświadczają chwilowych trudności z bilansem płatniczym. W odróżnieniu od innych instrumentów Unii bezpośrednio wspierających jej politykę zewnętrzną (np. Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (2) , Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa (3) , instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju (4) itp.) pomoc makrofinansowa nie powinna stanowić regularnego wsparcia finansowego ani służyć w pierwszej kolejności wspieraniu rozwoju gospodarczego i społecznego krajów będących beneficjentami. Pomocy makrofinansowej nie należy również wykorzystywać do warunkowego umarzania długów.

Rozporządzenie ramowe ma na celu uściślenie zasad oraz zwiększenie skuteczności i efektywności pomocy Unii, m . in. przez ściślejsze przestrzeganie warunków wstępnych, zwiększenie przejrzystości i sformalizowanie oceny politycznej dokonywanej przez Komisję oraz przez zwiększenie efektywności demokratycznej i kontroli demokratycznej.

Obecnie pomoc makrofinansowa dla państw trzecich jest udzielana na podstawie decyzji ad hoc Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczących poszczególnych krajów . W ten sposób ogranicza się skuteczność i efektywność pomocy, ponieważ powstają niepotrzebne opóźnienia od momentu złożenia wniosku o pomoc makrofinansową do jej rzeczywistego udzielenia.

Ramy udzielania pomocy makrofinansowej państwom trzecim powinny zachęcać je do przyjmowania środków polityki gospodarczej służących wyjściu z kryzysu związanego z bilansem płatniczym.

Ramy udzielania pomocy makrofinansowej państwom trzecim, z którymi Unię łączą ważne stosunki polityczne, gospodarcze i handlowe , powinny zwiększyć skuteczność pomocy. W szczególności należy zapewnić możliwość udzielania państwom trzecim pomocy makrofinansowej, która zachęcałaby je do przyjmowania środków polityki gospodarczej służących wyjściu z kryzysu związanego z bilansem płatniczym.

W konkluzjach z dnia 8 października 2002 r. Rada ustanowiła kryteria (tzw. „kryteria z Genval”) stanowiące wytyczne dla unijnych operacji pomocy makrofinansowej. Należy zaktualizować i sprecyzować te kryteria w akcie prawnym przyjętym przez Parlament Europejski i Radę, m . in. w odniesieniu do kryteriów określania odpowiedniej formy pomocy (pożyczka, dotacja lub ich połączenie).

Należy z wyprzedzeniem ustanowić odpowiednie procedury i instrumenty, aby umożliwić Unii szybkie udostępnienie pomocy makrofinansowej, zwłaszcza gdy okoliczności wymagają natychmiastowego działania, oraz zwiększenie jasności i przejrzystości kryteriów mających zastosowanie do wdrażania pomocy makrofinansowej.

Należy z wyprzedzeniem ustanowić odpowiednie procedury i instrumenty, aby umożliwić Unii zagwarantowanie szybkiego udostępnienia pomocy makrofinansowej, zwłaszcza gdy okoliczności wymagają natychmiastowego działania. Zwiększy to również jasność i przejrzystość kryteriów mających zastosowanie do wdrażania pomocy makrofinansowej.

Pomoc makrofinansowa powinna obejmować środki zwiększające zaangażowanie krajów będących beneficjentami we wspólne wartości Unii, w tym demokrację, praworządność, dobre rządy, poszanowanie praw człowieka, zwalczanie przymusowej pracy dzieci, wspieranie zrównoważonego rozwoju i ograniczania ubóstwa, a także w zasady otwartego, opartego na zasadach i uczciwego handlu. Komisja powinna regularnie monitorować realizację tych celów.

Pomoc makrofinansowa powinna wspierać zaangażowanie krajów będących beneficjentami we wspólne wartości Unii, w tym demokrację, praworządność, dobre rządy, poszanowanie praw człowieka, zrównoważony rozwój i ograniczanie ubóstwa, a także w zasady otwartego, opartego na zasadach i uczciwego handlu.

W celu osiągnięcia równowagi między koniecznością zapewnienia efektywności i skuteczności pomocy Unii a większą spójnością, przejrzystością i kontrolą demokratyczną należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do kwalifikujących się krajów i terytoriów oraz udzielania pomocy poszczególnym krajom i terytoriom. Szczególnie ważne jest, aby podczas prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Aby zapewnić jednolite warunki wykonania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zatwierdzania operacji pomocy makrofinansowej i zarządzania nimi w krajach będących beneficjentami , Komisja powinna otrzymać uprawnienia wykonawcze. Z uprawnień tych należy korzystać zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję.

3. Warunkiem przyznania pomocy makrofinansowej jest występowanie znacznych i pozostających do zaspokojenia potrzeb w zakresie finansowania zewnętrznego w danym kraju będącym beneficjentem , stwierdzonych wspólnie z europejskimi lub wielostronnymi instytucjami finansowymi i przekraczających zasoby udostępnione przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) i inne europejskie lub wielostronne instytucje finansowe , pomimo wdrażania zdecydowanych programów stabilizacji gospodarczej i reform przez dany kraj będący beneficjentem .

3. Warunkiem przyznania pomocy makrofinansowej jest występowanie znacznych i pozostających do zaspokojenia potrzeb w zakresie finansowania zewnętrznego, stwierdzonych wspólnie z wielostronnymi instytucjami finansowymi i przekraczających zasoby udostępnione przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) i inne instytucje wielostronne, pomimo wdrażania zdecydowanych programów stabilizacji gospodarczej i reform.

1. Do pomocy makrofinansowej kwalifikują się następujące państwa i terytoria trzecie pod warunkiem spełnienia kryteriów określonych w art. 6 („kraje będące beneficjentami”) :

Do pomocy makrofinansowej kwalifikują się następujące państwa i terytoria trzecie:

Artykuł 2 – ustęp 1 – litera c)

c)

c)

1a. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 14a w celu zmiany pkt 1 i 2 załącznika I, aby uaktualnić go w następstwie odpowiednich decyzji politycznych w sprawie statusu krajów kandydujących lub potencjalnych krajów kandydujących lub w sprawie zakresu europejskiej polityki sąsiedztwa.

1b. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 14a w celu uzupełnienia w razie potrzeby niniejszego rozporządzenia o kwalifikujące się kraje, które spełniają kryteria określone w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu.

2. Kwoty pomocy makrofinansowej udzielanej na mocy niniejszego rozporządzenia w formie pożyczki są zabezpieczane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 z dnia 25 maja 2009 r. ustanawiającym Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych.

2. Kwoty pomocy makrofinansowej udzielanej w formie pożyczek na mocy niniejszego rozporządzenia są zabezpieczane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 z dnia 25 maja 2009 r. ustanawiającym Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych.

1. Proponowana kwota pomocy opiera się na pozostających do zaspokojenia potrzebach kraju będącego beneficjentem w zakresie finansowania zewnętrznego. Ustala je Komisja we współpracy z MFW i innymi europejskimi lub wielostronnymi instytucjami finansowymi na podstawie szczegółowej i dobrze udokumentowanej oceny ilościowej. Komisja wykorzystuje w szczególności ostatnie prognozy bilansu płatniczego danego kraju będącego beneficjentem sporządzone przez MFW i inne europejskie lub wielostronne instytucje finansowe oraz uwzględnia oczekiwany wkład finansowy donatorów wielostronnych i dotychczasowe wykorzystanie innych zewnętrznych instrumentów finansowych Unii w danym kraju będącym beneficjentem .

1. Kwota pomocy opiera się na pozostających do zaspokojenia potrzebach kraju będącego beneficjentem w zakresie finansowania zewnętrznego. Ustala je Komisja we współpracy z międzynarodowymi instytucjami finansowymi na podstawie szczegółowej i dobrze udokumentowanej oceny ilościowej. Komisja wykorzystuje w szczególności ostatnie prognozy bilansu płatniczego danego kraju sporządzone przez MFW oraz uwzględnia oczekiwany wkład finansowy donatorów wielostronnych.

3. W sytuacji gdy potrzeby finansowe kraju będącego beneficjentem znacznie się zmniejszają w okresie udzielania pomocy makrofinansowej, Komisja ponownie ocenia sytuację gospodarczą i finansową w kraju będącym beneficjentem i na podstawie tej oceny jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 14a w celu zmiany załącznika IIa, aby zmniejszyć kwotę środków udostępnionych w ramach pomocy, zawiesić lub anulować pomoc .

1. Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej jest respektowanie przez kraj będący odbiorcą pomocy skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnych systemów parlamentarnych, praworządności i poszanowania praw człowieka.