Zgodnie z art. 10 ust. 4 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych załączonego do Traktatów, Zjednoczone Królestwo notyfikowało, że nie uznaje pełnych uprawnień Komisji i Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do aktów prawnych w dziedzinie współpracy policyjnej i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych przyjętych przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony. W związku z tym decyzja ramowa 2004/757/WSiSW i decyzja Rady 2005/387/WSiSW przestały mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa z dniem 1 grudnia 2014 r.

Decyzje tej komisji o umieszczeniu substancji w wykazie są „aktami mającymi skutki prawne” w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE. Zgodnie z konwencją ONZ z 1961 r. i konwencją ONZ z 1971 r. decyzje Komisji ds. Środków Odurzających stają się wiążące automatycznie, chyba że jedna ze stron przedłoży daną decyzję do rewizji przez ECOSOC w obowiązującym terminie. Decyzje ECOSOC w tej sprawie są ostateczne. Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają również skutki prawne dla porządku prawnego UE na mocy prawa Unii, mianowicie na mocy decyzji ramowej 2004/757/WSiSW. Zmiany w wykazach załączonych do konwencji ONZ z 1961 r. i konwencji ONZ z 1971 r. mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania tego unijnego instrumentu prawnego.

W art. 83 ust. 1 TFUE uznano, że nielegalny handel narkotykami stanowi jedno z przestępstw o szczególnym wymiarze transgranicznym i upoważniono Parlament Europejski i Radę do ustanowienia norm minimalnych odnoszących się do określania przestępstw oraz kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami.

Zmiany w wykazach załączonych do konwencji ONZ z 1961 r. i konwencji ONZ z 1971 r. mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej we wszystkich państwach członkowskich. Art. 1 decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami stanowi, że do celów tej decyzji „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji ONZ z 1961 r. albo w konwencji ONZ z 1971 r. Decyzja ramowa 2004/757/WSiSW ma zatem zastosowanie do substancji wymienionych w wykazach załączonych do konwencji ONZ z 1961 r. i w konwencji ONZ z 1971 r. W związku z powyższym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy unijne i zmieniają zakres ich stosowania w rozumieniu art. 3 ust. 2 TFUE. Ma to miejsce niezależnie od tego, czy dana substancja została już objęta kontrolą na szczeblu unijnym na podstawie decyzji Rady 2005/387/WSiSW w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych.

W dniu 2 grudnia 2016 r. WHO zaleciła Sekretarzowi Generalnemu ONZ dodanie dziesięciu nowych substancji do załączonych do konwencji wykazów substancji. Tylko wobec jednej z tych substancji – MDMB-CHMICA – wprowadzane są obecnie środki kontroli na szczeblu UE. Na podstawie sprawozdania z oceny ryzyka dokonanej przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2, 3 i 4 decyzji Rady 2005/387/WSiSW w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych w dniu 31 sierpnia 2016 r. Komisja przedłożyła wniosek dotyczący poddania MDMB-CHMICA ogólnounijnym środkom kontroli.

Komisja ds. Środków Odurzających regularnie uaktualnia – na podstawie zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), której doradza Komitet Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO – wykaz substancji załączony do Jednolitej Konwencji Narodów Zjednoczonych (ONZ) o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. (konwencja ONZ z 1961 r.) i do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. (konwencja ONZ z 1971 r.).

(6)Podczas swej sześćdziesiątej sesji w dniach 13–17 marca 2017 r. w Wiedniu Komisja ds. Środków Odurzających powinna podjąć decyzję o dodaniu dziesięciu nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji.

(5)Zmiany w wykazach załączonych do obu konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej we wszystkich państwach członkowskich. Do substancji wymienionych w wykazach załączonych do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. oraz do konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. zastosowanie ma decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW. W związku z powyższym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy unijne i zmieniają zakres ich stosowania w rozumieniu art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

(4)Zgodnie z art. 2 Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych z 1971 r. Komisja ds. Środków Odurzających może, na podstawie zaleceń WHO, podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji lub o ich usunięciu. Ma ona dużą swobodę decyzyjną w uwzględnianiu czynników gospodarczych, społecznych, prawnych, administracyjnych i innych, ale nie może postępować w sposób arbitralny.

(2)Na podstawie art. 3 Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. Komisja ds. Środków Odurzających może podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji. Może ona dokonać zmian w wykazach jedynie zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), ale może także zdecydować o odstąpieniu od dokonania zmian zalecanych przez WHO.

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celów, ponieważ dotyczy on tych nowych substancji psychoaktywnych, które budzą obawy w UE.

(7)Unia nie jest stroną tych konwencji ONZ. Ma ona status obserwatora w Komisji ds. Środków Odurzających, w której członkami z prawem głosu jest obecnie 12 państw członkowskich. W związku z tym konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do wyrażenia stanowiska Unii w sprawie umieszczenia substancji w wykazach na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej Protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r., ponieważ decyzje dotyczące dodania nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii.

(8)W dniu 2 grudnia 2016 r. WHO zaleciła Sekretarzowi Generalnemu ONZ dodanie dwóch nowych substancji do wykazu I do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz ośmiu nowych substancji do wykazu II załączonego do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

(9)Zgodnie z oceną Komitetu Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO U-47700 (3,4-dichloro-N-(2-dimetylamino-cykloheksylo)-N-metylo-benzamid) jest związkiem chemicznym mogącym powodować nadużywanie i wywoływać negatywne skutki podobnie jak objęte kontrolą opioidy, takie jak morfina i AH-7921, które są zawarte w wykazie I załączonym do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. Nie ma on stwierdzonego zastosowania terapeutycznego, a jego używanie powoduje ofiary śmiertelne. Istnieją wystarczające dowody na to, że jest on lub może być nadużywany i może w związku z tym stać się problemem w zakresie zdrowia publicznego i problemem społecznym, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z powyższym WHO zaleca umieszczenie U-47700 w wykazie I załączonym do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r.

(10)U-47700 jest monitorowany przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji Rady 2005/387/WSiSW. U-47700 wykryto w czternastu państwach członkowskich Unii. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Jest ona kojarzona z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi, w tym ze zgonami, i stanowi przedmiot wpisu związanego ze zdrowiem publicznym do unijnego systemu wczesnego ostrzegania.

(11)W związku z tym państwa członkowskie Unii powinny zająć stanowisko w celu dodania U-47700 do wykazu I załączonego do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r.

(12)Zgodnie z oceną Komitetu Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO butyrofentanyl (N-fenylo-N-[1-(2-fenyloetylo)-4- piperydynylo]butanamid) jest związkiem chemicznym mogącym powodować nadużywanie i wywoływać negatywne skutki podobnie jak objęte kontrolą opioidy, takie jak morfina i fentanyl, które są zawarte w wykazie I załączonym do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. Może on również zostać przekształcony w fentanyl. Nie ma stwierdzonego zastosowania terapeutycznego, a jego używanie spowodowało ofiary śmiertelne. Istnieją wystarczające dowody na to, że jest on lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z powyższym WHO zaleca umieszczenie butyrofentanylu w wykazie I załączonym do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r.

(13)Butyrofentanyl jest monitorowany przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji Rady 2005/387/WSiSW. Butyrofentanyl wykryto w sześciu państwach członkowskich Unii. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Jest ona kojarzona z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi, w tym przynajmniej z jednym zgonem, i stanowi przedmiot wpisu związanego ze zdrowiem publicznym do unijnego systemu wczesnego ostrzegania.

(14)W związku z tym państwa członkowskie Unii powinny zająć stanowisko w celu dodania butyrofentanylu do wykazu I załączonego do Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r.

(15)Zgodnie z oceną Komitetu Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO stopień ryzyka dla zdrowia publicznego i społeczeństwa związany z nadużywaniem 4-metyloetkatynonu lub 4-MEC (2-(etyloamino)-1-(4-metylofenylo)propan-1-onu jest znaczny. Nie stwierdzono zastosowania terapeutycznego tej substancji. Wspomniany komitet ekspertów uznał, że może ona powodować nadużywanie i wywoływać negatywne skutki podobnie jak substancje zawarte w wykazie II załączonym do konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. Komitet uznał, iż istnieją wystarczające dowody na to, że 4-MEC jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z powyższym WHO zaleca umieszczenie 4-MEC w wykazie II załączonym do konwencji ONZ o środkach odurzających z 1971 r.

(16)4-MEC jest monitorowany przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji Rady 2005/387/WSiSW. 4-MEC wykryto w dziewiętnastu państwach członkowskich Unii. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Jest ona kojarzona z niewielką liczbą poważnych zdarzeń niepożądanych, w tym zgonów.

(17)W związku z tym państwa członkowskie Unii powinny zająć stanowisko w celu dodania 4-MEC do wykazu I załączonego do konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

(18)Zgodnie z oceną Komitetu Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO stopień ryzyka dla zdrowia publicznego i społeczeństwa związany z nadużywaniem etylonu (1-(2H-1,3-benzodioksol-5-ilo)-2-(etylamino)propan-1-onu) jest znaczny. Nie stwierdzono zastosowania terapeutycznego tej substancji. Wspomniany komitet uznał, że etylon (1-(2H-1,3-benzodioksol-5-ilo)-2-(etylamino)propan-1-on) może powodować nadużywanie i wywoływać negatywne skutki podobnie jak substancje zawarte w wykazie II załączonym do konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. Komitet uznał, iż istnieją wystarczające dowody na to, że etylon jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z powyższym WHO zaleca umieszczenie etylonu w wykazie II załączonym do konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

(19)Etylon jest monitorowany przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji Rady 2005/387/WSiSW w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych. Etylon wykryto w 19 państwach członkowskich UE. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Jest ona kojarzona z niewielką liczbą poważnych zdarzeń niepożądanych, w tym zgonów.

(20)W związku z tym państwa członkowskie Unii powinny zająć stanowisko w celu dodania etylonu do wykazu I załączonego do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

(21)Zgodnie z oceną Komitetu Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO stopień ryzyka dla zdrowia publicznego i społeczeństwa związany z nadużywaniem pentedronu lub α-metyloamino-walerofenon (2-(metyloamino)-1-fenylopentan-1-onu) jest znaczny. Nie stwierdzono zastosowania terapeutycznego tej substancji. Wspomniany komitet ekspertów uznał, że może ona powodować nadużywanie i wywoływać negatywne skutki podobnie jak substancje zawarte w wykazie II załączonym do konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. Komitet uznał, iż istnieją wystarczające dowody na to, że pentedron jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z powyższym WHO zaleca umieszczenie pentedronu w wykazie II załączonym do konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

(22)Pentedron jest monitorowany przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji Rady 2005/387/WSiSW. Pentedron wykryto w osiemnastu państwach członkowskich Unii. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Jest ona kojarzona z niewielką liczbą poważnych zdarzeń niepożądanych, w tym zgonów.

(23)W związku z tym państwa członkowskie Unii powinny zająć stanowisko w celu dodania pentedronu do wykazu I załączonego do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

(24)Zgodnie z oceną Komitetu Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO stopień ryzyka dla zdrowia publicznego i społeczeństwa związany z nadużywaniem etylofenidatu lub EPH (fenylo-(piperydyn-2-ylo)octanu etylu) jest znaczny. Nie stwierdzono zastosowania terapeutycznego tej substancji. Wspomniany komitet ekspertów uznał, że może ona powodować nadużywanie i wywoływać negatywne skutki podobnie jak substancje zawarte w wykazie II załączonym do konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. Komitet uznał, iż istnieją wystarczające dowody na to, że etylofenidat jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z powyższym WHO zaleca umieszczenie etylofenidatu w wykazie II załączonym do konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.

(25)Etylofenidat jest monitorowany przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowa substancja psychoaktywna na warunkach określonych w decyzji Rady 2005/387/WSiSW. Etylofenidat wykryto w trzynastu państwach członkowskich UE. Substancja ta jest sprzedawana na otwartym rynku. Jest ona kojarzona z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi, w tym z zakażeniami tkanki miękkiej i zgonami. Zakażenia tkanki miękkiej związane ze wstrzykiwaniem tej substancji były przedmiotem wpisu związanego ze zdrowiem publicznym do unijnego systemu wczesnego ostrzegania.

(26)W związku z tym państwa członkowskie Unii powinny zająć stanowisko w celu dodania etylofenidatu do wykazu I załączonego do Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r.