[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 16.5.2006

COM(2006) 203 wersja ostateczna

SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA RADY, PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO

w sprawie zastosowania decyzji Rady nr 2001/470/WE ustanawiającej europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowych{SEC(2006) 579}

Kontekst

Niniejsze sprawozdanie Komisji sporządzono zgodnie z art. 19 decyzji Rady nr 2001/470/WE z dnia 28 maja 2001 r. (dalej zwanej „decyzją”) ustanawiającej europejską sieć sądową w sprawach cywilnych i handlowych[1] (dalej zwaną „siecią”). Wyniki zleconej przez Komisję analizy funkcjonowania sieci można obejrzeć w Internecie[2]. Dane dotyczące funkcjonowania sieci zamieszczono w załączniku do niniejszego sprawozdania.

W przyjętym w grudniu 1998 r. wiedeńskim planie działania[3] wzywa się do stworzenia sieci sądowej w sprawach cywilnych na podobieństwo sieci w sprawach karnych, natomiast Rada Europejska na szczycie w Tampere w 1999 r. zwróciła się do Komisji o stworzenie „łatwo dostępnego systemu informacji, którego utrzymaniem i aktualizacją zajmowałaby się sieć właściwych organów krajowych”.

Komisja postanowiła połączyć te dwa mandaty w jedną inicjatywę. Decyzja Rady o ustanowieniu europejskiej sieci sądowej, przyjęta niespełna rok po zgłoszeniu wniosku Komisji w tej sprawie, zaczęła obowiązywać 1 grudnia 2002 r.

Charakterystyka i sposób działania sieci

PUNKTY KONTAKTOWE SIECI

W październiku 2005 r. sieć liczyła 424 członków podzielonych na cztery kategorie:

a) Punkty kontaktowe (93 członków);

b) Organy centralne przewidziane w aktach prawnych Wspólnoty i umowach międzynarodowych (159 członków);

c) Sędziowie łącznikowi (13 członków);

d) Pozostałe organy sądowe lub administracyjne odpowiedzialne za współprace sądową (159 członków).

Dane punktów kontaktowych rozesłano do wszystkich państw członkowskich w roku 2003 i 2005 w formie opublikowanych przez Komisję ulotek informacyjnych. Stopień rozpowszechnienia tych informacji wśród sądów wciąż jednak różni się w zależności od danego państwa.

Decyzja przewiduje, że każde państwo członkowskie wyznacza jeden punkt kontaktowy. Dopuszczalne jest jednak wyznaczenie kilku, przy czym ich liczba jest ograniczona.

W 24 państwach członkowskich wyznaczono łącznie 93 punkty kontaktowe, co daje średnią 3,8 na państwo. Państwa członkowskie wytypowały od 2 do 5 takich punktów, przy czym Grecja wskazała 9, a Niemcy aż 17. W przypadku istnienia wielu punktów kontaktowych do zainteresowanego państwa członkowskiego należy zapewnienie właściwej koordynacji ich działań.

Wszystkie punkty kontaktowe są wyposażone w nowoczesne środki komunikacji, lecz tylko nieliczne dysponują wystarczającym personelem. Ponadto zaledwie kilka jest połączonych z systemem sądowym za pośrednictwem intranetu i umieściło informacje o sieci na krajowych stronach internetowych. Z różnych powodów, często związanych z organizacją administracji wymiaru sprawiedliwości, punkty kontaktowe nie zawsze mają możliwość bezpośredniej komunikacji z sędziami.

Mniej niż dziesięć państw członkowskich utworzyło podsieci krajowe poprzez wyznaczenie członków sieci zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. d). Komisja stwierdziła, że przekazywanie informacji do sądów i włączanie lokalnych organów wymiaru sprawiedliwości do działalności sieci odbywa się skuteczniej w państwach, które dysponują takimi sieciami krajowymi.

Niektóre punkty kontaktowe łączą swoje funkcje z funkcjami wspomnianych wyżej organów centralnych (co najmniej 8 z 24) albo z funkcjami innych organów centralnej administracji sądowej, co oznacza między innymi, że reprezentują one swoje państwa członkowskie w negocjacjach w grupach roboczych Rady. Niektóre państwa członkowskie pozostają zatem jedynie do częściowej, niekiedy bardzo ograniczonej, dyspozycji sieci. Co więcej, nie korzystały one w jednakowy sposób z pomocy organów właściwych ministerstw.

Ocena funkcjonowania sieci dokonana przez Komisję, przy dużym współudziale członków sieci, ujawniła że o skuteczności sieci w dużej mierze decydują zdolności operacyjne jej punktów kontaktowych i że zdolności te należy poprawić.

Spotkania członków sieci

Komisja zapewnia organizację, przewodnictwo i sekretariat spotkań.

Chcąc zapewnić pełną funkcjonalność sieci z chwilą wejścia w życie decyzji Rady, tj. z dniem 2 grudnia 2002 r., Komisja zorganizowała w 2002 r. trzy spotkania przygotowawcze. W ten sposób członkowie sieci mogli odbyć swoje inauguracyjne spotkanie już 4 grudnia 2002 r.

Zgodnie z decyzją, spotkania punktów kontaktowych będą odbywać się co najmniej raz na pół roku. W roku 2003 i 2004 zorganizowano po cztery takie spotkania, a w roku 2005 – pięć. Między 11 lutego 2003 r. a 15 listopada 2005 r. odbyło się łącznie czternaście spotkań punktów kontaktowych.

Frekwencja na spotkaniach punktów kontaktowych sieci kształtowała się na przeciętnym poziomie: średnio podczas 8 spotkań zorganizowanych między czerwcem 2004 r. a wrześniem 2005 r. na czterech możliwych delegatów stawiało się dwóch.

Pierwsze doroczne spotkanie otwarte dla wszystkich członków, które miało miejsce w grudniu 2002 r., poświęcone było po części kwestii założenia sieci. Na drugim dorocznym spotkaniu zorganizowanym 15 i 16 stycznia 2004 r. dokonano pierwszego podsumowania współpracy w ramach sieci. Trzecie doroczne spotkanie odbyło się po raz pierwszy w państwie członkowskim, w Madrycie w dniach 13 i 14 grudnia 2004 r. na zaproszenie Rady Ogólnej Sądownictwa Hiszpanii. Spotkanie to pozwoliło podjąć na nowo rozmowy przy okrągłym stole na temat możliwości poprawy funkcjonowania sieci.

Z inicjatywy służb Komisji Europejskiej i w oparciu o wnioski z owej dyskusji w 2004 r. opracowano na potrzeby sieci „ Wytyczne w sprawie funkcjonowania europejskiej sieci sądowej w sprawach cywilnych i handlowych”, w których przede wszystkim wzywa się państwa członkowskie do zapewnienie sieci odpowiednich środków, tak by mogła skutecznie wypełniać swoje zadania. Pod przewodnictwem Zjednoczonego Królestwa, na wniosek Komisji złożony w odpowiedzi na głosy członków sieci, w trakcie nieformalnego posiedzenia ministrów sprawiedliwości w Newcastle w 2005 r. zorganizowano dyskusję na temat roli, jaką pełni sieć w służbie publicznej.

Komunikacja w ramach sieci

Sieć dysponuje wewnętrznym systemem wymiany poufnych informacji między członkami, narzędziem o nazwie CIRCA, zarządzanym przez Komisję.

Zdecydowano, że punkty kontaktowe będą przekazywały Komisji dane będące przedmiotem wymiany informacji w ramach współpracy sądowej. W okresie od 2003 do 2004 r. Komisja odnotowała 363 wniosków o współpracę sądową skierowanych do punktów kontaktowych sieci. Wnioski pochodziły z 7 krajów, a adresowane były łącznie do 15 krajów. Jednak dotyczyło to przeważnie jedynie 3–4 państw członkowskich (70 % spraw dotyczyło 2 krajów). Liczby te wskazują, że wielkość wymiany informacji w ramach sieci jest nadal stosunkowo niewielka.

W czerwcu 2005 r. Komisja udostępniła punktom kontaktowym bardziej wygodne w użyciu narzędzie informatyczne, internetową bazę danych o nazwie „Rejestr”. Do 1 listopada 2005 r. z narzędzia tego skorzystało jednak zaledwie 8 państw członkowskich, wprowadzając tylko 115 nowych spraw.

Strona internetowa sieci

Decyzja wyznacza również sieci zadanie rozpowszechniania informacji na temat wymiaru sprawiedliwości, szczególnie w celu stopniowego wprowadzenia i aktualizowania systemu informacji przeznaczonego zarówno dla ogółu społeczeństwa, jak i specjalistów. Przed wejściem w życie decyzji przygotowano także stronę internetową, która działa od marca 2003 r.

Stroną tą zarządza Komisja, jest ona dostępna z portalu Europa pod adresem:

http://europa.eu.int/civiljustice

Strona obejmuje 18 zagadnień prawnych, informacje ogólne, informacje na temat prawa wspólnotowego i międzynarodowego, jak również ogólną strukturę krajowych stron o tematyce prawnej. Spotkania punktów kontaktowych w latach 2003 i 2004 były w dużej mierze poświęcone dyskusji na temat struktury stron krajowych, które zostały następnie przygotowane przez państwa członkowskie według wspólnego modelu.

Strona zawiera odnośnik do innego narzędzia informatycznego opracowanego przez Komisję, które stanowi jego uzupełnienie, a mianowicie do europejskiego atlasu sądowego, który pozwala na łatwy dostęp do danych dotyczących sądów i organów odpowiedzialnych za wdrażanie różnego rodzaju wspólnotowych aktów prawnych (w sprawie przekazywania akt sądowych, przeprowadzania dowodów za granicą, pomocy prawnej itp.) w państwach członkowskich. Zawiera także rozmaite formularze przewidziane we wspólnotowych aktach prawnych i pozwala na ich wypełnienie i wysyłanie w trybie on-line.

Komisja przy wsparciu ze strony sieci opracowała narzędzia promowania strony internetowej. W 2003 r. rozpowszechniono na terenie Unii wydaną w nakładzie ponad 500 000 egzemplarzy broszurę pod tytułem „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych dla wszystkich” przeznaczoną dla szerokiego odbiorcy. W tym samym roku w miejscach publicznych we wszystkich państwach członkowskich umieszczono łącznie 3865 wielojęzycznych plakatów, na których widniał adres internetowy strony. Publikacje te zostały przetłumaczone i rozpowszechnione w nowych państwach członkowskich. W ramach obchodów ustanowionego przez Komisję i Radę Europy Europejskiego Dnia Wymiaru Sprawiedliwości w Sprawach Cywilnych członkowie sieci od października 2003 r. aktywnie uczestniczą w organizowanych w państwach członkowskich kampaniach na rzecz poprawy społecznej wiedzy o funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych.

Cele sieci

Za decyzją w sprawie sieci stoją trzy podstawowe cele :

– poprawa i ułatwienie współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych między państwami członkowskimi we wszystkich dziedzinach;

– poprawa skutecznego i praktycznego stosowania aktów prawnych lub konwencji obowiązujących w co najmniej dwóch państwach członkowskich;

– promowanie skutecznego dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości.

Poprawa współpracy sądowej

Na podstawie zebranych informacji Komisja ocenia, że w ogólnym rozrachunku dzięki zastosowaniu przepisów decyzji współpraca sądowa między państwami członkowskimi uległa poprawie. Sieć ułatwiła współpracę sądową między sądami w Unii i pozwoliła skrócić czas rozpatrywania wniosków za pośrednictwem systemu bezpośrednich połączeń miedzy punktami kontaktowymi. Okazało się ponadto, że działalność sieci wpłynęła w istotny sposób na realizację nierozpatrzonych wniosków o wzajemną pomoc prawną.

Co więcej, biorąc pod uwagę trwającą właśnie harmonizację zasad dotyczących kolizji prawa w Unii, należy oczekiwać, że sieć odegra ważną rolę w udzielaniu niezbędnej pomocy sądom, chcącym zastosować prawo innego państwa członkowskiego.

Niemniej jednak ocena funkcjonowania sieci ujawniła szereg niedociągnięć, szczególnie pod względem środków, jakimi dysponują punkty kontaktowe. Okazało się, że o skuteczności sieci w dużej mierze decydowały zdolności operacyjne jej punktów kontaktowych i że zdolności te należy poprawić.

Skuteczne i praktyczne stosowanie wspólnotowych aktów prawnych

Jednym z podstawowych zadań sieci jest promowanie właściwego stosowania wspólnotowych aktów prawnych. Podczas trzech dorocznych spotkań członków sieci debaty z udziałem praktyków i ekspertów jako główne tematy dyskusji w danym roku dotyczyły kolejno: pierwszych doświadczeń ze stosowania rozporządzenia w sprawie przekazywania aktów sądowych i pozasądowych[4], koordynacji postępowań upadłościowych w Unii Europejskiej[5] i stosowania rozporządzenia w sprawie przeprowadzania dowodów w państwach członkowskich[6].

Spotkania punktów kontaktowych były ponadto poświęcone omówieniu i finalizacji dwóch praktycznych przewodników przygotowanych przez Komisję z pomocą niezależnych ekspertów, a przeznaczonych dla sędziów i innych osób stosujących w praktyce prawo unijne. Przewodniki te dotyczą odpowiednio nowego rozporządzenia „Bruksela II” w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej[7] i wspomnianego powyżej rozporządzenia w sprawie przeprowadzania dowodów i są dostępne na stronie internetowej sieci (pierwszy z nich został także opublikowany w formie broszury).

Aby usprawnić współpracę sądową i poprawić skuteczność stosowania wspólnotowych aktów prawnych, potrzebny będzie w przyszłości lepszy przepływ informacji na temat konkretnych trudności w stosowaniu owych przepisów przez sądy, a także ukierunkowanie prac członków sieci, zwłaszcza podczas spotkań punktów kontaktowych, na analizę tych konkretnych przypadków w celu ustalenia najlepszych sposobów postępowania.

Sieć powinna zatem służyć jako „stałe forum dyskusji” na temat stosowania wspólnotowego dorobku prawnego w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych. Zasadnicze znaczenie ma w tu rola, jaką pełni sieć w rozpowszechnianiu informacji wśród sądów, ale równie istotne jest to, by do punktów kontaktowych wpływały z sądów informacje na temat trudności napotkanych przez nie przy rozpatrywaniu konkretnych spraw. Należy stwierdzić, że sytuacja w tym względzie jest jeszcze daleka od ideału.

Ułatwienia w przepływie informacji na temat wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych

Jednym z celów sieci było opracowanie i aktualizacja informacji dotyczących współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych oraz systemów prawnych w państwach członkowskich w dostępnym przez Internet systemie informacji.

Stronę internetową sieci zaczęła działać od marca 2003 r., oferuje ona odnośniki do ponad 2000 stron w 20 językach UE podzielonych na 18 tematów dotykających spraw życia codziennego obywateli i działalności gospodarczej przedsiębiorstw. Od lipca do listopada 2005 r. stronę odwiedzano średnio 100 000 razy w miesiącu, co już świadczy o ogromnym sukcesie projektu.

EIA ( European Information Association – http://www.eia.org.uk), przyznała stronie internetowej sieci „Nagrodę roku 2003 za osiągnięcia w przekazywania informacji o Europie (w kategorii źródeł elektronicznych)”.

Otwartą stronę internetową sieci uznano za łatwą w dostępie, wygodną w użyciu i pozwalającą dotrzeć do informacji prawnych, które w innym przypadku byłyby bardzo trudne do uzyskania. Użytkownicy wysoko ocenili oferowane informacje ze względu na ich jakość, przydatność oraz stosunkowo dużą kompletność i aktualność.

Wiele punktów kontaktowych miało jednak trudności w udostępnieniu na czas krajowych stron tematycznych, co spowodowało opóźnienia w ich uruchomieniu. Komisja do chwili obecnej nie otrzymała wszystkich krajowych stron tematycznych. Nie była też w stanie zapewnić szybkiego przetłumaczenia wszystkich stron na dwadzieścia oficjalnych języków Unii.

Szczegółowe zagadnienia przewidziane w art. 19 decyzji

Bezpośredni dostęp ogółu społeczeństwa do sieci

Członkowie sieci uważają umożliwienie ogółowi społeczeństwa bezpośredniego dostępu do punktów kontaktowych sieci za przedwczesne, dopóki państwa członkowskie nie zwiększą znacząco zasobów im udostępnianych.

Tym niemniej niektóre punkty kontaktowe sieci odpowiadają już na niektóre wnioski ze strony zwykłych obywateli. Stopniowe otwieranie sieci dla ogółu społeczeństwa wydaje się konieczne, aby umożliwić obywatelom lepszy dostęp do wymiaru sprawiedliwości.

Należałoby rozważyć tryb bezpośredniego dostępu do punktów kontaktowych sieci za pośrednictwem Internetu, korzystając np. z najlepszych sposobów postępowania stosowanych w dziedzinie rozwiązywania sporów na rynku wewnętrznym (sieć SOLVIT[8]).

Dostęp zawodów prawniczych do sieci

Na mocy decyzji punkty kontaktowe sieci są bezpośrednio dostępne tylko dla organów sądowych i administracyjnych państw członkowskich. Ewentualne umożliwienie bezpośredniego dostępu do punktów kontaktowych sieci innym przedstawicielom wymiaru sprawiedliwości oraz włączenie zawodów prawniczych w jej działalność było w 2005 r. przedmiotem szerokiej dyskusji na forum przedstawicieli punktów kontaktowych sieci.

Zgłoszono obawy dotyczące negatywnego wpływu takiego otwarcia na ograniczone zasoby punktów kontaktowych oraz odnoszące się do kwestii etycznych związanych z opłatami pobieranymi od klientów przez przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości prowadzących prywatną praktykę za udzielanie informacji uzyskanych nieodpłatnie od punktów kontaktowych. Zalecono przy tym opracowanie działań informacyjnych skierowanych do przedstawicieli tych zawodów mających na celu wskazanie faktu istnienia sieci oraz możliwości jej działania, rozwój wymiany doświadczeń (organizacja wspólnych konferencji, zaproszenia na doroczne spotkania sieci itd.) oraz promowaniu korzystania ze strony internetowej sieci przez osoby stosujące prawo w praktyce.

Z drugiej strony członkowie sieci byli nastawieni bardziej przychylnie do otwarcia sieci dla zawodów prawniczych, np. poprzez umożliwienie organom je reprezentującym bezpośredniego dostępu do punktów kontaktowych sieci. Komisja zwraca uwagę, że niektóre punkty kontaktowe udzielają już odpowiedzi na wnioski o udzielenie informacji, a jedno państwo członkowskie (Republika Czeska) wyznaczyło nawet krajową radę adwokacką jako członka sieci na podstawie art. 2 ust. 1 lit. d) decyzji. Niektóre państwa członkowskie w ramach niektórych uregulowań prawnych również wyznaczyły jako ograny centralne (a więc członków sieci), krajowe izby komorników sądowych lub rady notarialne.

Ponieważ przebieg powództwa cywilnego w dużym stopniu leży w rękach stron, przedstawiciele różnych zawodów prawniczych uczestniczą de facto we współpracy sądowej w sprawach cywilnych w Europie i będą odgrywać coraz większą rolę w tym zakresie w wyniku przewidywanego przyjęcia nowych wspólnotowych aktów prawnych, takich jak np. rozporządzenie w sprawie utworzenia europejskiego nakazu płatniczego lub rozporządzenie dotyczące postępowania w sprawie drobnych roszczeń.

Komisja jest więc zdania że stopniowe otwieranie sieci dla zawodów prawniczych byłoby istotnym atutem sieci w kontekście wypełniania przez nią zadań statutowych w ramach europejskiej przestrzeni sądowej. Należałoby ponadto opracować możliwe sposoby współfinansowania działalności sieci przez przedstawicieli omawianych zawodów prawniczych.

Współdziałanie sieci z europejskimi centrami konsumenckimi („ECC-Net”)

Artykuł 19 decyzji stanowi, że sprawozdanie obejmować ma kwestię współdziałania z ogólnowspólnotową siecią na rzecz pozasądowego rozstrzygania sporów konsumenckich (EEJ.NET). Sieć ECC-Net („European Consumer Centres” - europejskie centra konsumenckie) została ustanowiona na początku 2005 r. poprzez połączenie byłej sieci „Euroguichets”, będącej źródłem informacji i służącej pomocą w przypadku konsumenckich problemów transgranicznych, oraz europejskiej sieci pozasądowej (EEJ.NET). Sieć EEJ-NET była bezpośrednio dostępna dla ogółu społeczeństwa i miała pomóc w rozstrzyganiu konkretnych skarg konsumentów na drodze pozasądowej poprzez umożliwianie im dostępu do systemów pozasądowego rozstrzygania sporów istniejących w innych państwach członkowskich. Utworzenie sieci ECC-Net ma na celu uproszczenie sytuacji poprzez zapewnienie konsumentom bezpośredniego dostępu do informacji oraz pomocy za pośrednictwem jednego punktu kontaktowego w każdym państwie członkowskim [9].

W 2004 r. kontakty między nowo utworzoną siecią i byłą siecią EEJ-NET prowadzone były zarówno na szczeblu wspólnotowym, jak i w państwach członkowskich z inicjatywy niektórych punktów kontaktowych.

Współdziałanie tych dwóch sieci powinno pozwolić na ich lepsze wykorzystanie, dzięki czemu na przykład konsument uczestniczący w sporze, który nie mógł zostać rozstrzygnięty w ramach sieci ECC-Net, miałby możliwość skorzystania z praktycznej pomocy sieci sądowej, która ułatwi wniesienie sprawy do sądu, np. w ramach stosowania przyszłej europejskiej procedury postępowania w sprawie drobnych roszczeń.

Związki między członkami sieci

Komisja stwierdza ponadto, że stopień współdziałania różnych członków sieci na terenie każdego państwa był nieznaczny. Problematyka związków między różnymi częściami sieci była przedmiotem długich dyskusji na forum sieci; przedstawiono również szereg zaleceń w celu rozwoju rzeczywistego współdziałania na szczeblu organów centralnych, między organami a punktami kontaktowymi oraz między punktami kontaktowymi a lokalnymi sędziami. Sieć zaleciła wyznaczenie w każdym kraju członkowskim jednego głównego punktu kontaktowego odpowiedzialnego za wymianę informacji w ramach sieci oraz, jeżeli nie wyznaczono jeszcze sędziego jako punktu kontaktowego, wyznaczenie przedstawiciela organów sprawiedliwości jako pierwotnego punktu kontaktowego dla krajowego punktu kontaktowego.

Okazało się, że szereg państw członkowskich jako punkty kontaktowe wyznaczyło organy centralne. Głównymi powodami, które państwa członkowskie podały, aby usprawiedliwić takie łączenie funkcji, były przede wszystkim chęć oszczędności zasobów, a w niektórych przypadkach stosunkowo niewielka liczba wniosków o współpracę sądową. Łączenie zadań punktów kontaktowych sieci z obowiązkami organów centralnych w państwach członkowskich może rodzić trudności. Zalecono doprecyzowanie zadań punktów kontaktowych oraz organów centralnych, określonych w art. 5 i 6 decyzji, oraz promowanie dobrych stosunków roboczych między nimi.

Ponadto punkty kontaktowe wyraziły życzenie opracowania informacji na temat działalności sieci w państwach członkowskich.

Sieć, będąc uprzywilejowanym miejscem spotkań i wymiany doświadczeń jej członków, w naturalny sposób przyczynia się do wzrostu wzajemnego zaufania sędziów w Europie. Poza tym znajduje się ona w samym sercu wspólnotowego mechanizmu ułatwiania współpracy sądowej w sprawach cywilnych i tym samym musi nawiązywać stosunki z innymi europejskimi sieciami organizacji sądowych lub sądów, które dążą do osiągnięcia tych samych celów, takimi jak: sieć naczelnych rad sądownictwa, europejska sieć sądów kasacyjnych oraz europejska sieć szkoleniowa dla pracowników wymiaru sprawiedliwości.

Wnioski

Komisja jest zdania, że w ujęciu ogólnym sieć spełniła wyznaczone cele. Zaznacza jednak, że sieć w niewielkim stopniu wykorzystuje obecnie swój potencjał. Dlatego też musi dysponować środkami koniecznymi do wypełniania powierzonych jej zadań, których liczba w kolejnych latach będzie rosła. Komisja podkreśla znaczenie sieci jako ważnego środka realizacji rzeczywistej europejskiej przestrzeni sprawiedliwości.

Tak więc Komisja chciałaby:

1. aby wszystkie główne punkty kontaktowe w państwach członkowskich mogły w całości poświęcić swoją działalność sieci i aby państwa członkowskie przyznały im uprawnienia i zasoby do tego konieczne;

2. jeżeli jako główny punkt kontaktowy nie wyznaczono sędziego, aby sędziów wyznaczano systematycznie jako wspierające punkty kontaktowe;

3. aby wszystkie punkty kontaktowe mogły mieć dostęp do sieci intranetowej wspólnej z sądami krajowymi, zawierającej specjalne witryny na temat krajowej strony internetowej wymiaru sprawiedliwości i aby mogły kontaktować się bezpośrednio z wszystkimi lokalnymi pracownikami wymiaru sprawiedliwości; oraz

4. aby w każdym państwie członkowskim utworzono odpowiednie lokalne punkty kontaktowe w sądach;

5. aby dołożyć więcej starań w projekt tworzenia strony internetowej sieci zarówno pod względem jej treści jak i dostępnych wersji językowych;

6. aby w każdym państwie członkowskim opracowano działania informacyjne skierowane do sądów krajowych, a poświęcone działalności sieci oraz instrumentom współpracy sądowej;

7. aby sieć kontynuowała prace zmierzające do opracowania przewodników praktycznych oraz działań informacyjnych, koncentrując się przy tym w większym stopniu na konkretnych sprawach oraz rozpowszechnianiu wypracowanych w ten sposób najlepszych sposobów postępowania;

8. aby w ramach sieci utworzono internetowe grupy dyskusyjne;

9. aby punkty kontaktowe stawały się stopniowo dostępne dla ogółu społeczeństwa za pośrednictwem Internetu;

10. aby sieć stopniowo otwierała się dla innych przedstawicieli zawodów prawniczych zaangażowanych w działanie wymiaru sprawiedliwości; np. aby odpowiedni przedstawiciele różnych zawodów prawniczych w każdym państwie członkowskim mogli korzystać z sieci lub co najmniej uzyskiwali do niej dostęp w punktach kontaktowych;

11. aby w kontekście wcześniejszego zalecenia, możliwy był rozwój partnerstwa z zawodami prawniczymi w celu podziału ewentualnych dodatkowych prac związanych z otwarciem sieci;

12. aby rozwijać współpracę sieci sądowej z siecią „ECC-Net” w celu rozwiązywania konkretnych spraw;

13. aby funkcje punktu kontaktowego sieci oraz organu centralnego na terenie państw członkowskich zostały jasno oddzielone, lub aby podjęto środki w celu umożliwienia punktom kontaktowym pełnego wykonywania ich obowiązków;

14. aby organy centralne w państwach członkowskich prowadziły regularne kontakty z punktami kontaktowymi sieci i odbywały co roku minimalną liczbę spotkań dwustronnych;

15. aby sieć utrzymywała stosunki z innymi sieciami europejskich instytucji sądowniczych oraz sędziów w celu zwiększenia wzajemnego zaufania.

****************

Komisja planuje przygotowywanie dwuletnich sprawozdań z działalności sieci począwszy od 2006 r.

[1] Dz.U. L 174 z 27.06.2001, str. 25.

[2] http://europa.eu.int/comm/justice_home/doc_centre/civil/doc_civil_intro_en.htm

[3] Dz.U. L 19 z 23.1.1999, str. 1.

[4] Rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych w Państwach Członkowskich Dz.U. L 160 z 30.6.2000, str. 37.

[5] Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego.

[6] Rozporządzenie Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych

[7] Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000; praktyczny przewodnik można znaleźć na stronie:http://europa.eu.int/comm/justice_home/ejn/parental_resp/parental_resp_ec_vdm_fr_rev.pdf

[8] SOLVIT jest stworzoną przez Komisję internetową siecią rozwiązywania problemów wynikających z niewłaściwego stosowania prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego poprzez władze publiczne. W każdym państwie członkowskim istnieje ośrodek SOLVIT, którego zadaniem jest darmowe opracowywanie rozwiązań konkretnych problemów w terminie dziesięciu tygodni (http://europa.eu.int/solvit/site/index.htm)

[9] Dokładny opis działalności sieci ECC-Net oraz wykaz punktów kontaktowych jest dostępny w Internecie pod adresem: http://europa.eu.int/comm/consumers/redress/ecc_network/index_en.htm