[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 21.10.2009

KOM(2009) 551 wersja ostateczna

2009/0164 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie minimalnych norm dotyczących kwalifikowania i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub beneficjentów ochrony międzynarodowej oraz zakresu udzielanej ochrony (przekształcenie) {SEC (2009) 1373} {SEC (2009) 1374}

UZASADNIENIE

KONTEKST WNIOSKU

Podstawa i cele wniosku

Niniejszy wniosek przekształca dyrektywę Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony[1] (zwaną dalej „dyrektywą w sprawie kwalifikowania” lub „dyrektywą”).

W programie haskim zwrócono się do Komisji o zakończenie oceny aktów prawnych przyjętych w pierwszej fazie oraz przedstawienie Radzie i Parlamentowi Europejskiemu aktów drugiej fazy, które miałby zostać przyjęte przed końcem 2010 r. W planie polityki azylowej[2] Komisja zaproponowała zakończenie drugiej fazy tworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego poprzez podniesienie norm ochrony oraz zapewnienie ich spójnego stosowania w całej UE. Europejski pakt o imigracji i azylu (zwany dalej „Paktem”), przyjęty w dniu 16 października 2008 r., stanowił kolejny wyraz politycznego poparcia i zachęty do realizacji tego celu, ponieważ wezwano w nim do zakończenia procesu tworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony.

W chwili obecnej Komisja dysponuje znaczną ilością informacji na temat wdrożenia dyrektywy, w tym szerokim zakresem informacji o niedociągnięciach dotyczących przepisów dyrektywy oraz sposobu jej stosowania w praktyce.

- W czerwcu 2007 r. Komisja przedstawiła zieloną księgę [3], której celem było wskazanie możliwych wariantów rozwoju drugiej fazy wspólnego europejskiego systemu azylowego. W odpowiedzi na przeprowadzoną konsultację publiczną Komisja otrzymała 89 uwag zgłoszonych przez właściwe zainteresowane strony reprezentujące szeroką gamę środowisk, w tym znaczną liczbę państw członkowskich oraz organizacji pozarządowych[4], w których przedstawiono różnorodne propozycje dotyczące możliwych zmian w dyrektywie.

- Dzięki regularnym działaniom monitorującym Komisja zgromadziła informacje dotyczące transpozycji i wdrażania dyrektywy; uwzględniła również szereg badań przeprowadzonych przez Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) oraz różne organizacje pozarządowe[5], poświęconych ocenie wdrożenia dyrektywy, a także sprawozdanie przygotowane na zlecenie Komisji przez akademicką sieć Odysseus[6].

- Dalsze dane zebrano w oparciu o odpowiedzi udzielone na szczegółowe kwestionariusze , które Komisja skierowała do wszystkich państw członkowskich oraz społeczeństwa obywatelskiego.

- Ponadto na zlecenie Komisji przeprowadzone zostało zewnętrzne badanie , analizujące dostępne informacje oraz wyniki uzyskane dzięki konsultacji i kwestionariuszom, w celu przygotowania oceny skutków, załączonej do niniejszego wniosku[7].

- Komisja zorganizowała również szereg spotkań ekspertów w celu omówienia ewentualnych zmian w dyrektywie: spotkanie z udziałem sędziów, przedstawicieli środowisk akademickich, Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz wybranych ekspertów z państw członkowskich w dniu 26 czerwca 2008 r.; dwa posiedzenia z udziałem państw członkowskich (jedno, w dniu 19 listopada 2008 r., na poziomie ekspertów i drugie, w dniu 12 grudnia 2008 r., w ramach Komitetu ds. Integracji i Azylu) oraz dwa spotkania z organizacjami pozarządowymi w dniach 8 stycznia i 23 lutego 2009 r.

Na tej podstawie Komisja oceniła, że podstawowy problem stanowi fakt, że przyjęte normy minimalne są mało precyzyjne i dwuznaczne. W rezultacie:

- są niewystarczające aby zapewnić pełną zgodność z rozwijającymi się standardami dotyczącymi praw człowieka i oraz prawa uchodźczego,

- nie zostały w wystarczającym stopniu zharmonizowane, oraz

- mają negatywny wpływ na jakość i wydajność procesów decyzyjnych.

Takie same wnioski wyciągnięto w odniesieniu do dyrektywy Rady 2005/85/WE w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur azylowych”)[8].

Niniejszy wniosek zostaje przyjęty wspólnie z wnioskiem przekształcającym dyrektywę w sprawie procedur azylowych, w celu zapewnienia wyższego stopnia harmonizacji oraz lepszych materialnych i proceduralnych norm ochrony, w oparciu o bieżącą podstawę prawną, aby ustanowić wspólną procedurę udzielania azylu i jednolity status ochrony, do czego wezwano w programie haskim. W założeniu zmiany powinny

a) uprościć procedury decyzyjne oraz doprowadzić do tego, by decyzje podejmowane w pierwszej instancji były oparte na bardziej solidnych podstawach , nie dopuszczając tym samym do nadużyć ;

b) usprawnić procedury przyznawania praw, poprawiając tym samym skuteczność postępowania azylowego, oraz

c) zapewnić spójność z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPCz).

Bardziej konkretnie dotyczy to następujących kwestii:

a) w wyniku braku precyzji oraz dwuznaczności szeregu przepisów dyrektywy, decydenci mają problemy z szybkim podjęciem opartych na solidnych podstawach decyzji, a możliwość zróżnicowanej wykładni przepisów skutkuje dużą ilością odwołań oraz kolejnych wniosków, jak również wysokim wskaźnikiem uznanych odwołań od decyzji odmownych. Zmniejszając niepewność oraz prawdopodobieństwo popełnienia błędów administracyjnych, poprzez wyjaśnienie pojęć prawnych a tym samym uproszczenie stosowania przepisów , wniosek zwiększa zdolność organów do rozpatrywania wniosków nieuzasadnionych i wniosków stanowiących nadużycie, a w szerszym kontekście umożliwia szybsze rozpatrywanie wniosków, bez szkody dla podejmowania opartych na solidnych podstawach decyzji, których nie będzie łatwo podważyć w przypadku złożenia odwołania, pozwala też uniknąć przeciągających się postępowań. Doprowadzi to tego, że osoby rzeczywiście potrzebujące ochrony będą mogły szybciej uzyskać określone w dyrektywie prawa, jednocześnie pozwoli wspierać wysiłki państw członkowskich zmierzające do szybkiego usunięcia z ich terytorium osób bezzasadnie ubiegających się o azyl oraz poprawić wiarygodność całego postępowania.

b) wniosek ma na celu usprawnienie procedury oraz zmniejszenie kosztów administracyjnych i nakładów związanych w utrzymaniem dwóch statusów ochrony . W wyniku zbliżenia praw zagwarantowanych obu kategoriom beneficjentów ochrony odpowiedzialne władze nie będą już zmuszone stosować odmiennych warunków i procedur, aby wydać zezwolenie na pobyt i dokumenty podróży, oraz aby zapewnić dostęp do zatrudnienia, opieki społecznej i zdrowotnej, świadczeń dla członków rodziny i programów integracyjnych. Uproszczone zostaną odpowiednie procedury administracyjne i zmniejszone koszty związane z utworzeniem i utrzymaniem odmiennych infrastruktur.

c) wreszcie w zakresie, w jakim zobowiązania w dziedzinie praw człowieka oraz uchodźców są przedmiotem stale zmieniającej się wykładni właściwych krajowych oraz międzynarodowych organów i jurysdykcji, wniosek ma na celu zapewnić pełną zgodność dorobku prawnego UE ze standardami, jakie osiągnięto od momentu przyjęcia dyrektywy w orzecznictwie ETS i ETPCz.

W odniesieniu do obciążeń finansowych oraz administracyjnych mogących powstać w wyniku wprowadzenia planowanych środków w przypadku określonych państw członkowskich, których systemy azylowe obciążone są w specyficzny i nieproporcjonalny sposób, zwłaszcza z powodu położenia geograficznego lub sytuacji demograficznej, uruchomione zostaną środki z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, aby udzielić tym państwom członkowskim odpowiedniego wsparcia oraz zapewnić bardziej sprawiedliwe rozłożenie ciężarów na wszystkie państwa członkowskie. Ponadto Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu będzie koordynował i wspierał wspólne działanie, aby wspomóc państwa członkowskie, na które wywierana jest szczególna presja, oraz, w szerszym kontekście, aby pomóc państwom członkowskim w określeniu najbardziej skutecznych i oszczędnych sposobów wprowadzenia w życie planowanych środków poprzez wymianę dobrych praktyk oraz zorganizowaną wymianę zaawansowanej wiedzy specjalistycznej.

Kontekst ogólny

Celem pierwszej fazy wspólnego europejskiego systemu azylowego, ustanowionym podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Tampere, była harmonizacja ram prawnych państw członkowskich w oparciu o wspólne normy minimalne. Dyrektywa w sprawie kwalifikowania została zatem przyjęta, aby określić wspólne kryteria identyfikacji osób potrzebujących ochrony międzynarodowej oraz zagwarantować we wszystkich państwach członkowskich minimalny poziom ochrony dla takich osób.

Niniejszy wniosek ma na celu usunięcie niedociągnięć stwierdzonych w pierwszej fazie tworzenia prawodawstwa w obszarze azylu oraz zapewnienie wyższych i większym stopniu zharmonizowanych norm ochrony, tym samym przybliżając stworzenie wspólnej procedury azylowej oraz jednolitego statusu ochrony, zgodnie z tym, co określono w konkluzjach z Tampere oraz do czego ponownie wezwano w programie haskim. Szczegółowa analiza problemów stwierdzonych w odniesieniu do niniejszej dyrektywy i dotyczących prac przygotowawczych w celu jej przyjęcia, określenie i ocena wariantów strategicznych oraz określenie i ocena preferowanego wariantu strategicznego zostały zawarte w ocenie skutków załączonej do niniejszego wniosku.

Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii

Niniejszy wniosek jest całkowicie zgodny z konkluzjami Rady Europejskiej z Tampere z 1999 r. oraz programem haskim z 2004 r. dotyczącymi utworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego.

KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

W oparciu o sugestie otrzymane w odpowiedzi na zieloną księgę z czerwca 2007 r. oraz wyżej wymienione badania oceniające wdrożenie dyrektywy, Komisja uzyskała wartościowe informacje w odniesieniu do kwestii, które należało podjąć we wniosku dotyczącym zmiany dyrektywy. Zgodnie z wyżej wymienionymi szczegółowymi informacjami Komisja przeprowadziła również szereg konsultacji z państwami członkowskimi, organizacjami pozarządowymi, Biurem Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, sędziami orzekającymi w sprawach uchodźców oraz przedstawicielami środowisk akademickich, w celu nieformalnego omówienia ogólnych założeń planowanych zmian.

Zainteresowane strony konsultowane przez Komisję wyraziły poparcie dla dalszej harmonizacji zarówno w odniesieniu do przesłanek, jak i zakresu ochrony. Państwa członkowskie były podzielone w stosunku do kwestii rozszerzenia definicji członków rodzin oraz zmiany definicji „szczególnej grupy społecznej”. Państwa członkowskie podzielały ogólnie opinię co do potrzeby zbliżenia praw wiążących się z przyznaniem statusu uchodźcy oraz ochrony uzupełniającej przy utrzymaniu dwóch odrębnych statusów. Natomiast Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz organizacje społeczeństwa obywatelskiego opowiedziały się za ustanowieniem pojedynczego, jednolitego statusu. Oprócz tego zainteresowane strony wskazały na potrzebę wyjaśnienia przepisów art. 15 lit. c).

Zaproponowane przez Komisję podejście ma charakter pragmatyczny i polega na rozszerzeniu definicji członków rodziny w zakresie, w jakim to będzie niezbędne, aby uzyskać spójność z przepisami wniosków zmieniających rozporządzenie dublińskie[9] oraz dyrektywę ustanawiającą minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl[10]. W odniesieniu do definicji podstawy dotyczącej „przynależności do szczególnej grupy społecznej”, nacisk położono na przedstawienie bardziej konkretnych wytycznych w zakresie wagi, jaką należy przypisać aspektom związanym z płcią. Ponadto zmiany mają na celu usunięcie wszelkich różnic w traktowaniu obu kategorii, których nie można uznać za obiektywnie uzasadnione, co stanowi krok w kierunku zapewnienia jednolitej ochrony, przy zachowaniu rozróżnienia między dwoma statusami.

Wymóg istnienia „poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia” określony w art. 15 lit. c) został wyjaśniony przez Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu z dnia 17 lutego 2009 r. w sprawie C-465/07[11]. Sąd określił warunki, w jakich wyjątkowo można uznać, że takie zagrożenie ma miejsce w przypadku wnioskodawcy, który nie jest konkretnym celem przemocy ze względu na osobiste okoliczności, oraz przedstawił wytyczne, do jakiego stopnia przemoc o charakterze masowym charakteryzująca konflikt zbrojny może stanowić kryterium oceny istnienia poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia. W tym kontekście Trybunał zbadał logikę, strukturę oraz brzmienie kilku przepisów dyrektywy i uznał, że wszystkie one wspierają i potwierdzają taką interpretację. Ponadto Trybunał doszedł do wniosku, że przedstawiona wykładnia jest w pełni zgodna z zapisami Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, włączając w to orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w odniesieniu do przepisów art. 3. W związku w powyższym, biorąc pod uwagę przedstawioną w orzeczeniu wskazówkę interpretacyjną oraz fakt, że właściwe przepisy uznano za zgodne z zapisami Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wartości, uznaje się, że zmiana przepisów art. 15 lit. c) nie jest konieczna .

ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Krótki opis proponowanych działań

Celem niniejszego wniosku jest zagwarantowanie:

- wyższych norm ochrony zarówno w odniesieniu do powodów jak i zakresu ochrony zgodnie z międzynarodowymi standardami, zwłaszcza w celu zapewnienia pełnego i integralnego stosowania Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., uzupełnionej protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. (zwanej dalej „Konwencją genewską”), oraz pełnego przestrzegania zapisów europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i wartości podstawowych oraz Karty praw podstawowych UE (zwanej dalej „Kartą UE”); oraz

- dalszej harmonizacji norm ochrony w celu ograniczenia wtórnego przemieszczania się, w zakresie, w jakim jest ono skutkiem różnic dotyczących krajowych ram prawnych, praktyki decyzyjnej oraz odmiennego poziomu praw przyznawanych w poszczególnych państwach członkowskich.

W tym celu we wniosku podjęto szereg wymienionych poniżej kwestii. Szczegółowe wytłumaczenie zmian przedstawiono w załączniku do wniosku.

1. Podmioty udzielające ochrony

Brak przejrzystych pojęć pozwala na duże rozbieżności oraz bardzo szeroką wykładnię, mogącą odbiegać od określonych w Konwencji genewskiej norm odpowiedniej ochrony. Dla przykładu, władze krajowe, dokonując szerokiej wykładni obecnej definicji, uznały, że klany i plemiona są potencjalne podmiotami udzielającymi ochrony, pomimo faktu, że pod względem możliwości udzielenia ochrony nie można ich porównać z państwami. W innym wypadku organy uznały, że podmiotami udzielającymi ochrony w odniesieniu do kobiet narażonych na okaleczenie genitaliów i zabójstwa na tle honorowym, są organizacje pozarządowe, pomimo iż mogą one zapewnić ofiarom prześladowań jedynie tymczasowe bezpieczeństwo bądź też jedynie zapewnić im zakwaterowanie. Aby zapobiec tego typu lukom w ochronie oraz aby zapewnić pełną zgodność z Konwencją genewską, jak również wyższą jakość i skuteczność procesów decyzyjnych a także spójność interpretacyjną i zgodność z pozostałymi przepisami dyrektywy, we wniosku wyjaśniono kryteria oceny istoty ochrony.

Tam, gdzie dyrektywa ustanawia przykładowe wykazy, posłużono się terminami takimi jak „w tym”, „między innymi”; w związku z powyższym brak takich terminów w art. 7 wskazuje na wyczerpujący charakter wykazu. Niemniej jednak dla większej przejrzystości warto jasno określić, że wykaz podmiotów udzielających ochrony jest wyczerpujący.

Należy również doprecyzować, że ochrona musi być skuteczna, trwała oraz że pozarządowe podmioty udzielające ochrony powinny móc i chcieć egzekwować rządy prawa. Pojęcie „woli udzielenia pomocy” odzwierciedla wymóg określony w art. 7 ust. 2) dyrektywy, zgodnie z którym wnioskodawca powinien mieć dostęp do ochrony . Fakt, że podmiot jest w stanie udzielić ochrony, nie jest wystarczający sam w sobie; podmiot musi również chcieć udzielić ochrony określonej jednostce. I odwrotnie: sama „ wola udzielenia pomocy ” nie wystarcza w przypadku braku „ zdolności udzielenia pomocy ” . Co więcej nawet podmioty, które chcą oraz zasadniczo są w stanie udzielić pomocy, lecz w rzeczywistości jej nie udzielają lub mogą jej udzielić jedynie przejściowo lub tymczasowo są wyłączone z zakresu tego pojęcia. Odniesienie do egzekwowania rządów prawa nadaje jeszcze większe znaczenie warunkowi określonemu już w art. 7 ust. 2, a mianowicie wymogowi zapewnienia skutecznego systemu prawnego .

Wreszcie, warunek mówiący o tym, że ochrona powinna być skuteczna i trwała, zapewnia spójność z przepisami art. 11 ust. 2 dyrektywy, wymagającymi, w przypadku cofnięcia ochrony, by zmiana okoliczności w danym państwie pochodzenia miała znaczący i trwały charakter.

2. Ochrona wewnętrzna

Cel oraz zakres ochrony międzynarodowej nie ogranicza się do zasady non-refoulement. Należy zatem zaznaczyć, że może być ona wstrzymana jedynie tam, gdzie ochrona jest dostępna przynajmniej w części terytorium państwa pochodzenia. Niezbędne jest też zapewnienie zgodności pojęcia ochrony międzynarodowej z zapisami art. 3 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności zgodnie z ich wykładnią w jednym z niedawnych orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka[12]. Bieżąca definicja nie tylko nie uwzględnia istotnych wymagań wynikających ze wspomnianego orzeczenia, lecz jawnie zaprzecza warunkom określonym przez Trybunał. W związku z powyższym wniosek:

- wprowadza w dosłownym brzmieniu warunki określone w wyżej wymienionym orzeczeniu w odniesieniu do stosowania pojęcia ochrony wewnętrznej, tzn. że wnioskodawca powinien móc podróżować, uzyskać wstęp oraz osiedlić się w innym miejscu,

- uniemożliwia przyjęcie wariantu zakładającego, że wnioskodawca miał możliwość schronienia się w innej części danego terytorium pomimo technicznych przeszkód, ponieważ jest on niezgodny z wymienionymi wyżej wymogami,

- zawiera odniesienie do obowiązku uzyskania przez organy precyzyjnych i aktualnych informacji na temat ogólnej sytuacji w danym państwie, odzwierciedlając wymogi określone w art. 8 ust.1 dyrektywy w sprawie procedur azylowych.

3. Wymóg „związku przyczynowego”

W wielu wypadkach, tam gdzie sprawcą prześladowań są podmioty nie reprezentujące państwa, jak np. milicja, klany, sieci przestępcze, społeczności lokalne lub rodziny, akt prześladowania nie jest popełniany z powodów określonych w Konwencji genewskiej jako podłoże prześladowania, lecz np. z pobudek przestępczych lub w ramach osobistej zemsty. Jednakże w takich wypadkach często zdarza się, że państwo nie jest w stanie lub też nie chce udzielić ochrony dotkniętej jednostce z powodów określonych w Konwencji genewskiej (np. religii, płci, tożsamości etnicznej itp.). Aby zapobiec tej potencjalnej luce w ochronie we wniosku jasno określa się, że wymóg zależności pomiędzy aktem prześladowania a powodem prześladowania jest dopełniony również w przypadku powiązania aktu prześladowania z brakiem ochrony przeciwko tego typu aktom.

4. Przynależność do szczególnej grupy społecznej

Płeć jako taka zazwyczaj nie wystarcza jako kryterium definicji przynależności do szczególnej grupy społecznej; czynnik ten zazwyczaj używany jest w połączeniu z innymi, takimi jak klasa społeczna, stan cywilny, przynależność etniczna lub przynależność do określonego klanu. Niemniej jednak, jak wykazały przypadki dyskryminacji w odniesieniu do poszanowania praw podstawowych, w niektórych społeczeństwach kobiety mogą stanowić szczególną grupę społeczną. Dwuznaczne brzmienie ostatniego zdania art. 10 ust. 1 lit. d) pozwala na luki w ochronie oraz na bardzo odmienną wykładnię przepisów. Aby zapewnić jasne i użyteczne wskazówki oraz spójność, w zmienionym tekście dokumentu podkreśla się, że do celów określenia szczególnej grupy społecznej szczególną uwagę należy poświęcić kwestiom związanym z płcią wnioskodawcy.

5. Utrata statusu uchodźcy i statusy osoby objętej ochroną uzupełniającą

W dyrektywie w sprawie kwalifikowania zostały pominięte odniesienia do wyjątków wobec klauzuli w sprawie utraty statusu w wyniku „ustania okoliczności” określonych w art. 1 lit. C ust. 5 oraz art. 1 lit. C ust. 6 Konwencji genewskiej. Wyjątki te pozwalają kontynuować ochronę ze względu na „przekonywające powody związane z poprzednimi prześladowaniami” oraz są interpretowane jako odzwierciedlenie ogólnej zasady humanitaryzmu. We wniosku uwzględniono oba wyjątki zarówno w odniesieniu do statusu uchodźcy jak i statusu osoby objętej ochroną uzupełniającą.

6. Różnice dotyczące zakresu obu statusów ochrony

Wniosek, dzięki któremu, jak się oczekuje, zostaną w znacznym stopniu uproszczone i usprawnione procedury a także obniżone koszty administracyjne, ma na celu zbliżenie praw zapewnionych obu kategoriom beneficjentów ochrony. Kiedy wprowadzano instytucję ochrony uzupełniającej zakładano, że jest to jedynie środek o charakterze tymczasowym. W efekcie dyrektywa zezwala państwom członkowskim na samodzielną decyzję o udzieleniu niższego poziomu praw pod pewnymi względami. Niemniej jednak zdobyte dotychczas doświadczenia pokazują, że to początkowe założenie nie było słuszne. Należy zatem usunąć wszelkie ograniczenia praw beneficjentów ochrony uzupełniającej, których nie można już dłużej uznać za konieczne lub obiektywnie uzasadnione. Takie zbliżenie praw jest konieczne, aby zapewnić pełne przestrzeganie zasady niedyskryminacji, zgodnie z jednym z niedawnych orzeczeń Europejskiego Trybunały Praw Człowieka[13] oraz z konwencją ONZ o prawach dziecka. Ponadto jest ono odpowiedzią na zawarte w programie haskim wezwanie do ustanowienia jednolitego statusu ochrony.

7. Zakres ochrony międzynarodowej

Aby zapewnić skuteczne korzystanie przez beneficjentów ochrony międzynarodowej z przyznanych im formalnie praw, konieczne jest uwzględnienie szczególnych wyzwań integracyjnych, którym muszą sprostać.

a) Uznanie za osobę kwalifikującą się do udzielenia jej ochrony: uwzględniając praktyczne trudności napotykane przez beneficjentów ochrony międzynarodowej dotyczące przedstawienia dokumentów poświadczających oraz ich ograniczone możliwości finansowe, we wniosku zachęca się państwa członkowskie, aby przyjęły odpowiednie alternatywne procedury oraz zwolniły beneficjentów ochrony z opłat lub też, tam gdzie to konieczne, zapewniły im wsparcie finansowe.

b) Dostęp do szkoleń zawodowych i zatrudnienia: beneficjenci ochrony międzynarodowej często przez lata pozbawieni są możliwości pracy lub nie znają wymagań rynku pracy oraz praktyk rekrutacyjnych. We wniosku zobowiązuje się państwa członkowskie, aby zapewniły im dostęp do kursów szkoleniowych podnoszących kwalifikacje oraz do usług doradczych oferowanych przez urzędy pracy.

Dostęp do środków integracyjnych: szanse beneficjentów ochrony międzynarodowej na skuteczną integrację byłby znacznie wyższe, gdyby środki integracyjne należycie uwzględniały różnorodne profile edukacyjne i zawodowe oraz inne specyficzne aspekty ich sytuacji. We wniosku zobowiązuje się państwa członkowskie, by w ramach swoich strategii integracyjnych przygotowały rozwiązania najlepiej ich zdaniem odpowiadające takim specyficznym potrzebom.

d) Dostęp do zakwaterowania: wielu beneficjentów ochrony międzynarodowej doświadcza bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji na rynku mieszkaniowym. Zgodnie z podejściem zalecanym w Podręczniku integracji[14], we wniosku wezwano państwa członkowskie do realizacji strategii zapobiegających dyskryminacji oraz ukierunkowanych na wyrównywanie szans.

e) Możliwości ograniczenia świadczeń w przypadku „spreparowanych” wniosków: tego typu możliwości nie sprzyjają integracji oraz budzą zastrzeżenia z punktu widzenia zasady niedyskryminacji. Ponadto ich znikomy zakres stosowania w praktyce wskazuje również na ich ograniczoną wartość dodaną. Proponuje się zatem ich usunięcie.

8. Członkowie rodziny

Definicja członków rodziny została rozszerzona, tak aby uwzględnić również te przypadki, gdzie beneficjentem ochrony międzynarodowej jest małoletni oraz szeroki zakres sytuacji, gdzie małoletni znajduje się na utrzymaniu wnioskodawcy, przy czym decydującym kryterium jest najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka.

Podstawa prawna

Niniejszy wniosek zmienia dyrektywę 2004/83/WE i oparty jest na tej samej podstawie prawnej co ten akt, tzn. art. 63 akapit pierwszy pkt. 1 lit. c), pkt. 2 lit. a) oraz pkt. 3 lit. a) Traktatu WE.

Artykuł 1 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stanowi, że Irlandia i Zjednoczone Królestwo mogą zdecydować o uczestnictwie w środkach ustanawiających wspólny europejski system azylowy. Zgodnie z art. 3 tego protokołu Zjednoczone Królestwo i Irlandia zgłosiły, że chciałyby wziąć udział w przyjęciu i stosowaniu obowiązującej dyrektywy. Stanowisko tych państw członkowskich w kwestii obowiązującej dyrektywy nie stanowi przeszkody dla ich uczestnictwa w przyjęciu i stosowaniu nowej dyrektywy.

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie jest związana dyrektywą, ani nie ma ona do niej zastosowania.

Zasada pomocniczości

Postanowienia tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) dotyczącego wiz, azylu, imigracji i innych polityk związanych ze swobodnym przepływem osób przekazują określone kompetencje w tym zakresie Wspólnocie Europejskiej. Kompetencje te muszą być wykorzystane zgodnie z art. 5. TUE.

Z uwagi na transgraniczny charakter problemów związanych z azylem, UE jest właściwym podmiotem, by zaproponować rozwiązania, zwłaszcza w odniesieniu do kwestii dotyczących kwalifikowania i statusu beneficjentów ochrony międzynarodowej. Pomimo iż osiągnięto już określony poziom harmonizacji przepisów dzięki przyjęciu obowiązującej dyrektywy, dalsze działania UE w tym zakresie są niezbędne, aby osiągnąć wyższe i większym stopniu zharmonizowane normy ochrony międzynarodowej i poczynić dalsze postępy w ustanowieniu jednolitego statusu. W szczególności pilnie wzywa się do dalszych wysiłków na rzecz zapewnienia równych szans, aby zagwarantować sprawiedliwe i skuteczne działanie systemu dublińskiego. Jak podkreślono w planie polityki azylowej, aby zaradzić obawom związanym z działaniem tego systemu, niezbędne jest, by objęte nim osoby ubiegające się o azyl miały taki sam dostęp do ochrony.

W Pakcie o imigracji i azylu Rada Europejska podkreśliła swoje obawy dotyczące istnienia znacznych różnic w zakresie udzielania ochrony i jej form pomiędzy państwami członkowskimi oraz wezwała do podjęcia nowych inicjatyw na rzecz zakończenia procesu tworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego, przewidzianego w programie haskim, a co za tym idzie, zapewnienia wyższego poziomu ochrony, zgodnie z propozycjami Komisji przedstawionymi w planie polityki azylowej.

Zasada proporcjonalności

W ramach oceny skutków przeanalizowano każdy wariant przewidziany jako rozwiązanie ustalonych problemów pod kątem znalezienia metody zapewniającej idealną proporcję między wartością praktyczną a potrzebnymi wysiłkami i stwierdzono, że wariant przewidujący działanie na szczeblu UE nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celu i rozwiązania tych problemów.

Wpływ na prawa podstawowe

Niniejszy wniosek poddano dogłębnej analizie, aby jego przepisy były w pełni zgodne z (i) prawami podstawowymi wynikającymi z ogólnych zasad prawa wspólnotowego, wywodzących się ze wspólnej tradycji konstytucyjnej państw członkowskich, oraz europejskiej Konwencji o ochronie praw podstawowych i podstawowych wolności, zapisanymi ponadto w Karcie UE, oraz (ii) zobowiązaniami wynikającymi z zapisów prawa międzynarodowego, w szczególności Konwencji genewskiej oraz konwencji ONZ o prawach dziecka.

Wniosek poprawi dostęp do ochrony i wymiaru sprawiedliwości : określając w jasny sposób powody udzielana ochrony, zmniejszy luki w jej zapewnieniu oraz różnice w praktyce rozpatrywania wniosków a także przyczyni się do generalnej poprawy jakości procesu decyzyjnego. Poprawi również dostęp do opieki społecznej, rynku pracy i całościowej integracji , w zakresie, w jakim zwiększa prawa beneficjentów ochrony uzupełniającej oraz, w szerszym kontekście, beneficjentów ochrony międzynarodowej i członków ich rodzin (poprzez zbliżenie praw przysługujących beneficjentom obu statusów, podniesienie ogólnego poziomu praw zapewnionych beneficjentom ochrony, rozszerzenie definicji członków rodziny oraz wyeliminowanie możliwości ograniczenia świadczeń w przypadku „spreparowanych” wniosków). Zbliżenie praw oraz poprawa dostępu kobiet do ochrony (zmiany w zakresie „wymogu związku przyczynowego” oraz „szczególnej grupy społecznej”) pozwolą poprawić przestrzeganie zasady niedyskryminacji . Ponadto szereg zmian ukierunkowanych na rozszerzenie definicji członków rodziny oraz zwiększenie praw udzielonych beneficjentom ochrony i członkom ich rodzin przyniesie pozytywne skutki w postaci zwiększenia praw dziecka .

ê 2004/83/WE (dostosowany)

ð nowy

2009/0164 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie minimalnych norm dotyczącychdla kwalifikowaniakwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony ð beneficjentów ochrony międzynarodowej ï oraz √ zakresu udzielanej ochrony Õ zawartości przyznawanej ochrony

PARLEMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 akapit pierwszy pkt 1 lit. c), pkt 2 lit. a) i pkt 3 lit. a),

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[15],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[16],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[17],

a także mając na uwadze, co następuje:

ò nowy

1. Do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony[18] wprowadzonych ma być szereg zasadniczych zmian. Dla zachowania przejrzystości, dyrektywę tę należy przekształcić.

ê 2004/83/WE motyw 1 (dostosowany)

2. Wspólna polityka azylowa, w tym wWspólny eEuropejski sSystem aAzylowy, jest integralną częścią celudążenia Unii Europejskiej dodotyczącego stopniowego ustanowienia i systematycznego powiększaniaprzestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, otwartej dla wszystkichtych, którzyych zmuszeni okolicznościami zgodnie z prawem szukajązmuszają do poszukiwania na drodze prawnej ochrony we Wspólnocie.

ê 2004/83/WE motyw 2 (dostosowany)

3. Rada Europejska na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. uzgodniła podjęcie wysiłków na rzeczzdecydowała o podjęciu prac zmierzających do ustanowienia wWspólnego eEuropejskiego sSystemu aAzylowego, opartego na pełnym i integralnympełnym stosowaniu Konwencji genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. („Konwencja genewska”), uzupełnionej pProtokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. („pProtokół”), utrzymując w ten sposób zasadę √ non-refoulement Õ zakazu wydalania i dopilnowując, byzapewniając, iż nikt nie zostałbędzie odesłany i ponownie prześladowany.

ê 2004/83/WE motyw 3

4. Konwencja genewska i pProtokół stanowiązawierają fundamenty międzynarodowego reżimu prawnego dla ochrony uchodźców.

ê 2004/83/WE motyw 4

5. Konkluzje z Tampere przewidują, że wWspólny eEuropejski sSystem aAzylowy powinien w najbliższym czasie objąćobejmować zbliżenie przepisówharmonizację zasad w zakresie uznawania uchodźców i istoty statusu uchodźcy.

ê 2004/83/WE motyw 5

6. Konkluzje z Tampere przewidują także, iż przepisyzasady dotyczące statusu uchodźcy powinny zostać uzupełnione oprzez środki dotyczące uzupełniającychdodatkowych form ochrony, oferujących odpowiedniwłaściwy status każdejjakiejkolwiek osobie potrzebującej takiej ochrony.

ò nowy

7. Pierwsza faza tworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego została obecnie ukończona. W dniu 4 listopada 2004 r. Rada Europejska przyjęła program haski określający cele, jakie mają zostać osiągnięte w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w latach 2005-2010. Nawiązując to tego, w programie haskim przewidziano dokonanie przez Komisję Europejską oceny aktów prawnych przyjętych w pierwszej fazie oraz przedstawienie Radzie i Parlamentowi Europejskiemu aktów i środków przewidzianych dla drugiej fazy, które miałyby zostać przyjęte przed końcem 2010 r. Zgodnie z programem haskim utworzenie wspólnego europejskiego systemu azylowego wymaga ustanowienia wspólnej procedury udzielania azylu i jednolitego statusu obowiązującego w całej Unii.

8. W przyjętym w dniu 16 października 2008 r. Europejskim pakcie o imigracji i azylu, Rada Europejska stwierdziła, że pomiędzy państwami członkowskimi istnieją znaczne różnice w zakresie udzielania ochrony i jej form oraz wezwała do zakończenia procesu utworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego, przewidzianego w programie haskim, a co za tym idzie, zapewnienia wyższego poziomu ochrony.

9. W świetle wyników przeprowadzonej oceny, na etapie obecnym należy potwierdzić zasady leżące u podstaw dyrektywy 2004/83/WE, zmierzając jednocześnie do pełniejszego zbliżenia przepisów dotyczących uznawania oraz zakresu ochrony międzynarodowej na podstawie wyższych norm w celu poczynienia postępów w ustanowieniu jednolitego statusu ochrony obowiązującego w całej Unii, zgodnie z celami określonymi w programie haskim.

10. Należy zmobilizować zasoby Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców oraz Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu w celu odpowiedniego wsparcia wysiłków państw członkowskich w odniesieniu do wdrożenia norm określonych w drugiej fazie tworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego, w szczególności tych państw członkowskich, których systemy azylowe poddawane są szczególnej i nieproporcjonalnej presji, zwłaszcza za względu na ich położenie geograficzne lub sytuację demograficzną.

ê 2004/83/WE motyw 6

11. Głównym celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie, z jednej strony, stosowania przez abypaństwa członkowskiePaństwa Członkowskiestosowały wspólnych kryteriówwspólne kryteriadla identyfikacji osób rzeczywiście potrzebujących ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony, a z drugiej strony, abyzagwarantowania we wszystkich państwach członkowskich Państwach Członkowskichbył dostępny minimalnegoy poziomu świadczeń dla takich osób.

ê 2004/83/WE motyw 7 (dostosowany)

ð nowy

12. ZbliżenieHarmonizacja przepisów dotyczącychzasad uznawania i istoty statusu uchodźcy oraz ochrony uzupełniającej powinnoa √ przyczynić się do ograniczenia Õ pomóc w ograniczeniu wtórnego przepływudalszego przemieszczania się √ osób ubiegających się Õ wnoszących o azyl o ð ochronę międzynarodową ï pomiędzy państwami członkowskimiPaństwami Członkowskimi, spowodowanego wyłącznie różnicami w ramach prawnych przepisach prawnych.

ê 2004/83/WE motyw 8 (dostosowany)

13. Istotą norm minimalnychminimalnych norm √ jest uprawnienie państw członkowskich Õ jest to, aby Państwa Członkowskie były uprawnione do wprowadzania lub utrzymywania bardziej korzystnych przepisów dotyczących dlaobywateli państw trzecich √ lub Õ oraz bezpaństwowców, √ ubiegających się Õ wnoszącycho ochronę międzynarodową w państwie członkowskimPaństwie Członkowskim, w którym wniosek żądanie takie jest przyjmowanye jako oparty na tej podstawiejako stanowiące podstawę do uznania, iż √ zainteresowana Õ osoba, której to dotyczy, jest albo uchodźcą w rozumieniu art. 1 lit. Aartykułu 1 (A) Konwencji genewskiej, albo osobą, która z innych względów potrzebuje ochrony międzynarodowej.

ê 2004/83/WE motyw 9 (dostosowany)

14. Obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, którzy są uprawnieni do przebywania na terytoriumach państw członkowskichPaństw Członkowskich z powodów niezwiązanych zniewywołanych potrzebą zapewnienia ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony, ale nadyskrecjonalnej podstawie uznaniowej, ponieważ ich sytuacja budzi współczucie,ze względów współczucia lub z powodów humanitarnych, nie są objęci zakresemsą wyłączeni z zakresu obowiązywania niniejszej dyrektywy.

ê 2004/83/WE motyw 10 (dostosowany)

ð nowy

15. Niniejsza dyrektywa uwzględnia fundamentalne prawa √ podstawowe Õ i przestrzega zasad uznanych w szczególności przez √ Kartę praw podstawowych Õ Kartę Fundamentalnych Praw Unii Europejskiej √ [19] Õ. √ Celem niniejszej dyrektywy jest w szczególności zapewnienie Õ W szczególności niniejsza dyrektywa pragnie zapewnić pełnego poszanowaniae dla godności ludzkiejludzkiej godności i prawao do azylu dla √ osób ubiegających się Õ wnoszących o azyl oraz towarzyszących im członków ich rodzin ð oraz wspieranie stosowania art. 1, 7, 14, 15, 16, 18, 21, 24, 34 i 35 karty, w związku z czym należy odpowiednio wdrożyć niniejszą dyrektywę ï.

ê 2004/83/WE motyw 11

16. W odniesieniu do traktowania osób objętych zakresem niniejszej dyrektywy, państwa członkowskiePaństwa Członkowskie są związane zobowiązaniami wynikającymi z aktówinstrumentów prawa międzynarodowego, w stosunku do których są stronamiąi które zakazują dyskryminacji.

ê 2004/83/WE motyw 12 (dostosowany)

ð nowy

17. √ Wdrażając niniejszą dyrektywę państwa członkowskie powinny w pierwszym rzędzie dążyć do „najlepszego zabezpieczenia interesów dziecka” Õ „Dobro dzieci” powinno stanowić podstawowe zainteresowanie Państw Członkowskich przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy ð zgodnie z konwencją Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka z 1989 r. ï

ò nowy

18. Niezbędne jest rozszerzenie pojęcia członków rodziny, uwzględniając różnorodne, szczególne sytuacje zależności oraz przywiązując szczególną uwagę do najlepszego zabezpieczenia interesów dziecka.

ê 2004/83/WE motyw 13

19. Niniejsza dyrektywa nie narusza Protokołu w sprawie prawa azylu dla obywateli państw członkowskichPaństw Członkowskich Unii Europejskiej, stanowiącego załącznik do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

ê 2004/83/WE motyw 14

20. Uznanie statusu uchodźcy jest aktem deklaratoryjnym.

ê 2004/83/WE motyw 15

21. Konsultacje z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców mogą dostarczyć państwom członkowskimstanowić cennyche wskazówekki dla Państw Członkowskich podczas określania statusu uchodźcy zgodnie z art.artykułem 1 Konwencji genewskiej.

ê 2004/83/WE motyw 16

22. Normy minimalneMinimalne normy dotyczącedla definicji i określenia istoty statusu uchodźcy powinny zostać ustanowione jako wytyczne dla właściwych krajowych organów państw członkowskichPaństw Członkowskich przy stosowaniu Konwencji genewskiej.

ê 2004/83/WE motyw 17 (dostosowany)

23. Konieczne jest wprowadzenie wspólnych kryteriów dla uznawania √ osób ubiegających się Õ wnoszących o azyl zajako uchodźców w rozumieniu art. Artykułu 1 Konwencji genewskiej.

ê 2004/83/WE motyw 18

24. W szczególności konieczne jest wprowadzenie wspólnych pojęć dla: potrzeb ochrony powstających na miejscu, źródeł krzywdy i ochrony, ochrony wewnętrznej oraz prześladowania, w tymłącznie z powodówami prześladowania.

ê 2004/83/WE motyw 19

ð nowy

25. Ochrona może być zapewniana nie tylko przez państwo, lecz także przez partie lub organizacje, w tym organizacje międzynarodowe spełniające warunki niniejszej dyrektywy, które kontrolują region lub większy obszar w obrębie terytorium państwa ð oraz chcą i mogą egzekwować rządy prawa. Taka ochrona musi być skuteczna i trwała ï.

ò nowy

26. Należy zapewnić wnioskodawcy skuteczną ochronę wewnętrzną w tej części kraju pochodzenia, do której może on bezpiecznie i zgodnie z prawem podróżować, uzyskać wstęp oraz gdzie może się osiedlać.

ê 2004/83/WE motyw 20

27. Podczas oceniania wniosków o ochronę międzynarodowąmiędzynarodową ochronę składanych przezpochodzących od małoletnich konieczne jest uwzględnianie przez państwa członkowskie, aby Państwa Członkowskie miały na względzie formy prześladowania odnoszącyche się do dzieci.

ò nowy

28. Jednym z warunków zakwalifikowania się do nadania statusu uchodźcy w rozumieniu art. 1 lit. A Konwencji genewskiej jest związek przyczynowy pomiędzy aktem prześladowania i takimi powodami jak: rasa, religia, narodowość, przekonania polityczne lub przynależność do szczególnej grupy społecznej. Jeżeli prześladowania dopuszcza się podmiot niepubliczny wystarcza istnienie związku przyczynowego pomiędzy brakiem ochrony ze strony państwa przed aktem prześladowania i jednym z tych powodów.

ê 2004/83/WE motyw 21 (dostosowany)

ð nowy

29. Równie konieczne jest wprowadzenie wspólnego pojęcia powodupodłoża prześladowania, mianowicie „ √ przynależności do Õ członka szczególnej grupy społecznej”.ð Definiując szczególną grupę społeczną należy zwrócić należytą uwagę na aspekty związane z płcią wnioskodawcy. ï

ê 2004/83/WE motyw 22 (dostosowany)

30. Działania sprzeczne z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych zostały wymienione w pPreambule i art.ykułach 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych i są, między innymi, zawarte w rRezolucjachi Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącychodnoszącej siędo środków w zakresie zwalczaniae terroryzmu, √ w których stwierdza się, Õktóre deklarują, że „działania, metody i praktyki terrorystyczneterroryzmu są sprzeczne z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych” i że „świadome finansowanie, planowanie oraz inicjowanie działań terrorystycznych jest także sprzeczne z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych”.

ê 2004/83/WE motyw 23

31. Jak określono w art. 14, „status” może także obejmować status uchodźcy.

ê 2004/83/WE motyw 24 (dostosowany)

32. Należy także ustanowić Powinny być także określone minimalne normy dotyczącedla definicji oraz i określenia istoty √ statusu ochrony uzupełniającej Õ uzupełniającego statusu ochronnego. Ochrona uzupełniająca powinna mieć charakterbyć komplementarnyuzupełniająca i dodatkowya wobec ochrony uchodźców przewidzianej w Konwencji genewskiej.

ê 2004/83/WE motyw 25 (dostosowany)

33. Konieczne jest wprowadzenie kryteriów, na podstawie których √ osoby ubiegające się Õ wnioskujący o ochronę międzynarodowąmiędzynarodową ochronę będą uznawanei za kwalifikujące sięjako kwalifikujący się do udzielenia im ochrony uzupełniającej. Kryteria takie powinny wynikać z zobowiązań międzynarodowychmiędzynarodowych zobowiązań dotyczących instrumentów ochrony praw człowieka i praktyk istniejących w pPaństwach cCzłonkowskich.

ê 2004/83/WE motyw 26

34. Ryzyko, na które ludność państwa lub jej część jest ogólniegeneralnie narażonawystawiona, zasadniczonormalnie nie stwarzastanowi samo w sobie indywidualnego zagrożenia, kwalifikującego się jako poważna krzywda.

ê 2004/83/WE motyw 27 (dostosowany)

35. Członkowie rodzin, tylko z racji swojego pokrewieństwa zw stosunku do uchodźcąy, są zazwyczaj narażenipodatni na akty prześladowania w takisposób, który mógłby stanowić podstawę do √ nadania Õ przyznania statusu uchodźcy.

ê 2004/83/WE motyw 28

36. Pojęcie bezpieczeństwa krajowego i porządku publicznego obejmuje także przypadki, w których obywatel państwa trzeciego należy do organizacjistowarzyszenia wspierającejgo międzynarodowy terroryzm lub wspiera takieą organizację stowarzyszenie.

ê 2004/83/WE motyw 29

Podczas gdy korzyści przewidziane dla członków rodziny beneficjenta statusu ochrony uzupełniającej nie muszą być koniecznie takie same jak przyznane dla kwalifikującego się beneficjenta, to powinny być one odpowiednie do tych, które zostały przyznane beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej.

ò nowy

37. Należy zapewnić pełne przestrzeganie zasady niedyskryminacji i sprostać zawartemu w programie haskim wezwaniu do ustanowienia jednolitego statusu. W tym celu należy, z wyjątkiem koniecznych i obiektywnie uzasadnionych odstępstw, przyznać beneficjentom ochrony uzupełniającej takie same prawa i korzyści jak uchodźcom oraz stosować do nich takie same warunki kwalifikowalności.

ê 2004/83/WE motyw 30

38. W granicach określonych przez zobowiązania międzynarodowemiędzynarodowe zobowiązania, pPaństwa cCzłonkowskie mogą określić, iż przyznawanie świadczeń dotyczącychw zakresie dostępu do zatrudnienia, opieki społecznej, ochrony zdrowia oraz dostępu do ułatwień integracyjnych wymagają uprzedniego wydaniawydania uprzedniego zezwolenia na pobyt.

ò nowy

39. Aby zapewnić skuteczniejsze korzystanie przez beneficjentów ochrony międzynarodowej z praw i świadczeń określonych w niniejszej dyrektywie, konieczne jest uwzględnienie ich specyficznych potrzeb i szczególnych wyzwań integracyjnych, którym muszą sprostać.

40. W tym względzie niezbędne są starania mające przede wszystkim na celu rozwiązanie problemów związanych z ograniczeniami finansowymi utrudniającymi beneficjentom ochrony międzynarodowej dostęp do związanych z zatrudnieniem możliwości kształcenia i szkolenia zawodowego.

ê 2004/83/WE motyw 31

41. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do świadczeń finansowych odze strony pPaństw cCzłonkowskich, przyznawanych w celudla promowania kształceniaedukacji i szkoleń.

ê 2004/83/WE motyw 32

Powinny zostać wzięte pod uwagę praktyczne trudności napotykane przez beneficjentów statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, dotyczące legalizacji ich zagranicznych dyplomów, certyfikatów lub innych dowodów formalnych kwalifikacji.

ò nowy

42. Należy przewidzieć szczególne środki mające na celu skuteczne zaradzenie trudnościom napotykanym przez beneficjentów ochrony międzynarodowej dotyczącym legalizacji ich zagranicznych dyplomów, świadectw oraz innych dowodów poświadczających formalne kwalifikacje, w szczególności z powodu braku dokumentacji oraz niemożliwości poniesienia kosztów związanych z procedurami uznawania.

ê 2004/83/WE motyw 33 (dostosowany)

ð nowy

43. W szczególności w celu uniknięcia problemówtrudności społecznych należy zapewnić beneficjentom ochrony ð międzynarodowej ï odpowiednią opiekę społeczną i środki utrzymania, właściwe jest zapewnienie – bez dyskryminacji w kontekście pomocy społecznejsocjalnej– odpowiedniej opieki społecznej i środków utrzymania dla beneficjentówstatusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.

ê 2004/83/WE motyw 34

W odniesieniu do pomocy socjalnej i opieki zdrowotnej, formy i szczegóły dostarczania podstawowych świadczeń beneficjentom ochrony uzupełniającej powinny być określone przez prawo krajowe. Możliwość ograniczenia świadczeń dla beneficjentów ochrony uzupełniającej do świadczeń podstawowych ma być rozumiana w znaczeniu obejmującym co najmniej udzielenie minimum socjalnego, pomoc w przypadku choroby, pomoc dla kobiet w ciąży i osób wychowujących dzieci, tak jak jest to przyznane obywatelom zgodnie z prawodawstwem danego Państwa Członkowskiego.

ê 2004/83/WE motyw 35

ð nowy

44. Dla Bbeneficjentomów statusu uchodźcy lub ochrony ð międzynarodowej ï uzupełniającej powinien zostać zapewnionynależy zapewnić dostęp do opieki zdrowotnej, w tym zarówno związanej z ochroną zdrowia fizycznego, jak i psychicznego.

ò nowy

45. W programach integracyjnych skierowanych do beneficjentów ochrony międzynarodowej należy uwzględniać, w możliwie najszerszym zakresie, specyficzne potrzeby beneficjentów oraz specyfikę ich położenia.

ê 2004/83/WE motyw 36 (dostosowany)

46. Wdrażanie niniejszej dyrektywy powinno podlegać regularnej oceniew regularnych odstępach czasu, biorąc pod uwagę w szczególności ewolucję zobowiązań międzynarodowychmiędzynarodowych zobowiązań pPaństw cCzłonkowskich dotyczących zasady √ non-refoulement Õ zakazu wydalania, zmiany naewolucję rynkachów pracy w pPaństwach cCzłonkowskich oraz rozwój wspólnych podstawowych zasad integracji.

ê 2004/83/WE motyw 37 (dostosowany)

47. Ponieważ cele proponowanej dyrektywy, mianowicie ustanowienie,to jest ustanowienie minimalnych norm dotyczącychwymogów dla √ udzielania Õ przyznawania ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony obywatelom państw trzecich i bezpaństwowcom przez pPaństwa cCzłonkowskie oraz określenie √ zakresu Õistoty √ udzielanej Õ przyznanej ochrony √ nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie, a ze względu ze względu na rozmiar i skutki niniejszej dyrektywy, mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu Õ nie mogą być osiągnięte przez Państwa Członkowskie w sposób wystarczający, i mogą być zatem, z powodu skali i skutków dyrektywy, lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą subsydiarności, tak jak określono w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w przywołanympowołanym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tychokreślonych wyżej celów.

ê 2004/83/WE motyw 38

Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo notyfikowało w piśmie z dnia 28 stycznia 2002 r., iż pragnie wziąć udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektyw.

ê 2004/83/WE motyw 39

Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Irlandia notyfikowała w piśmie z dnia 13 lutego 2002 r., iż pragnie wziąć udział w przyjęciu i stosowaniu niniejszej dyrektywy.

ê 2004/83/WE motyw 40

48. Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie bierzeweźmie udziału w przyjęciu niniejszej dyrektywy i nie jest nią związana, ani nie ma ona do niej zastosowaniaani nie podlega pod zakres jej stosowania.

ò nowy

49. Zobowiązanie do przeniesienia niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinno ograniczać się do tych przepisów, które stanowią zasadniczą zmianę w porównaniu z wcześniejszą dyrektywą. Zobowiązanie do przeniesienia przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z wcześniejszej dyrektywy.

50. Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminu przeniesienia dyrektywy do prawa krajowego, określonego w załączniku I część B,

ê 2004/83/WE (dostosowany)

ð nowy

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ 1

Postanowienia ogólne

Artykuł 1

Przedmiot i zakres √ Cel Õ

Celem niniejszej dyrektywy jest określenie minimalnych norm dotyczącychdla zakwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako ð beneficjentów ochrony międzynarodowej ï uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz określenie zakresu √ udzielanej Õ przyznanej ochrony.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy √ stosuje się następujące definicje Õ:

a) „ochrona międzynarodowa”"międzynarodowa ochrona" oznacza status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej, określonetak jak to określono w lit. d)e) i f)g);

ò new

b) „beneficjenci ochrony międzynarodowej” oznaczają osoby, którym nadano status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej, określone w lit. e) i g);

ê 2004/83/WE (dostosowany)

b)c) „Konwencja genewska” oznacza Konwencję dotyczącą statusu uchodźców podpisaną w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r., ze zmianami wprowadzonymi przez pProtokół nowojorski z dnia 31 stycznia 1967 r.;

c)d) „uchodźca” √ oznacza obywatela państwa trzeciego, który na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do szczególnej grupy społecznej, przebywa poza państwem, którego obywatelstwo posiada, i nie może wykorzystać bądź, ze względu na taką obawę, nie chce wykorzystać ochrony tego państwa, albo bezpaństwowca, który, przebywając poza państwem poprzedniego miejsca zwykłego pobytu, z takich samych powodów, jakie wskazano powyżej, nie może lub nie chce z powodu tych obaw powrócić do tego państwa, i do którego art. 12 nie ma zastosowania Õoznacza obywatela państwa trzeciego, który, posiadając uzasadnioną obawę bycia prześladowanym z powodów raswych, religijnych, narodowościowych, przekonań politycznych lub członkostwa w określonej grupie społecznej, znajduje się poza krajem, którego jest obywatelem, i jest niezdolny do wykorzystania bądź, ze względu na taką obawę, nie chce wykorzystać ochrony takiego państwa, lub bezpaństwowca, który, będąc poza państwem poprzedniego miejsca stałego pobytu, z takich samych powodów, jak wskazano powyżej, jest niezdolny do powrotu lub – posiadając taką obawę – nie chce wrócić do niego, i do którego art. 12 nie ma zastosowania;

d)e) „status uchodźcy” oznacza uznanie przez państwo członkowskiePaństwo Członkowskie obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca zajako uchodźcęy;

e)f) „osoba kwalifikująca się do √ udzielenia jej Õ ochrony uzupełniającej” oznacza obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca, który nie kwalifikuje się do uznania go za uchodźcęjako uchodźca, lecz w odniesieniu do którego istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli taka osoba wróci do swojego kraju pochodzenia, a w przypadku bezpaństwowca – do państwa poprzedniego miejsca zwykłegostałego pobytu, może jej rzeczywiście grozić poważna krzywdanapotkać rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, określonajak określono w art. 15, i w stosunku do której art. 17 ust. 1 i 2 nie mają zastosowania oraz która nie może wykorzystaćjest niezdolna do wykorzystania lub, ze względu na takie ryzyko, nie chce wykorzystać ochrony tegotakiego państwa;

f)g) „status ochrony uzupełniającej” oznacza uznanie przez państwo członkowskiePaństwo Członkowskie obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca za jakoosobęy kwalifikującąej się do udzielenia jej ochrony uzupełniającej;

g)h) „wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony” √ oznacza wniosek o ochronę państwa członkowskiego złożony przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, którego można uznać za osobę ubiegającą się o status uchodźcy lub status ochrony uzupełniającej, i który nie występuje wyraźnie o inny rodzaj ochrony, pozostający poza zakresem niniejszej dyrektywy, o który można osobno wystąpić Õ oznacza wniosek o ochronę Państwa Członkowskiego złożony przez obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca, która to osoba może być arozumiana jako ubiegająca się o przyznanie statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej oraz która nie wnioskuje wyraźnie o inny rodzaj ochrony będącej poza zakresem niniejszej dyrektywy, o który można wnioskować osobno;

ò nowy

i) „wnioskodawca” oznacza obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca, który złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, w odniesieniu do którego nie została jeszcze podjęta ostateczna decyzja;

ê 2004/83/WE (dostosowany)

ð nowy

h)j) „członek √ członkowie Õ rodziny” oznaczają, o ile rodzina istniała jużw ramach rodziny już istniejącej w √ kraju Õ państwie pochodzenia, niżej wymienionych członków rodziny beneficjenta statusu uchodźcy lub ochrony ð międzynarodowej ï uzupełniającej, którzy przebywająsą aktualnie obecni w √ tym samym Õ państwie członkowskimPaństwie Członkowskim w związku z ubieganiem się o udzielenie ochrony międzynarodowej:

- małżonek beneficjenta statusu uchodźcy lub ochrony ð międzynarodowej ï uzupełniającej albo jego stały partner √ stanu wolnego, z którym pozostaje Õ pozostający w stałym związku, w przypadku gdy prawoustawodawstwo lub praktyka danego pPaństwa cCzłonkowskiego traktuje pary niepozostające w związku małżeńskim w sposób porównywalny do par pozostających w związku małżeńskim, zgodnie ze swoim prawem odnoszącym się do cudzoziemców,;

- małoletnie dzieci ze związku √ związków, Õ o których mowaokreślonego w tiret pierwszym, lub małoletnie dzieci beneficjenta statusu uchodźcy lub ochrony ð międzynarodowej ï uzupełniającej, pod warunkiem że nie pozostają w związku małżeńskim i że znajdują się na utrzymaniu wnioskodawcy oraz bez względu na to, czy zostały urodzone w √ związku Õ stanie małżeńskim, czy poza nim, czy adoptowane zgodnie z przepisami prawa krajowego;

ò nowy

- małoletnie dzieci, które zawarły związek małżeński, pochodzące ze związków, o których mowa w tiret pierwszym, lub małoletnie dzieci beneficjentów ochrony międzynarodowej, które zawarły związek małżeński, bez względu na to, czy zostały urodzone w związku małżeńskim czy poza nim, albo adoptowane zgodnie z przepisami prawa krajowego, jeżeli zamieszkiwanie w tym samym kraju co beneficjent najlepiej zabezpiecza ich interesy;

- ojciec, matka lub inny dorosły krewny odpowiedzialny za beneficjenta ochrony międzynarodowej na mocy prawa lub zwyczaju, jeżeli beneficjent jest małoletni i nie pozostaje w związku małżeńskim albo jeżeli jest małoletni i pozostaje w związku małżeńskim, lecz zamieszkiwanie w tym samym kraju co jego ojciec, matka albo inny odpowiedzialny za niego dorosły krewny najlepiej zabezpiecza jego interesy;

- małoletnie i niepozostające w związku małżeńskim rodzeństwo beneficjenta ochrony międzynarodowej, jeżeli beneficjent jest małoletni i nie pozostaje w związku małżeńskim albo jeżeli beneficjent ochrony międzynarodowej lub jego rodzeństwo są małoletni i pozostają w związku małżeńskim, lecz zamieszkiwanie w tym samym kraju najlepiej zabezpiecza interesy jednej lub większej liczby wymienionych osób;

k) „małoletni” oznacza obywatela państwa trzeciego albo bezpaństwowca, który nie ukończył 18 lat;

ê 2004/83/WE (dostosowany)

ð nowy

i)l) √ „małoletni bez opieki” Õ„osoby małoletnie pozbawione opieki” oznaczają obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców w wieku poniżej 18 lat ð małoletniego ï, którzy przybywają √ przybywa Õ na terytorium pPaństw cCzłonkowskich bez opieki osób dorosłych, odpowiedzialnych za √ niego Õ nie na mocy prawa lub zwyczajuprawnie lub zwyczajowo, idopóki nie zostanieą √ on Õ faktycznieskutecznie objętye opieką takich osób; pojęcie to obejmuje równieżsą to również osoby małoletniegoe, którye zostajeą pozbawionye opieki po przybyciu √ przez niego Õ na terytorium pPaństw cCzłonkowskich;

j)m) „zezwolenie na pobyt” oznacza każde zezwolenie lub upoważnienie wydane przez władze pPaństwa cCzłonkowskiego, w formie przewidzianej przez prawodawstwoustawodawstwo tego państwa, pozwalające obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi na przebywanie na jego terytorium;

k)n) „ √ kraj Õ państwo pochodzenia” oznacza państwo lub państwa, którego posiada sięobywatelstwo posiada dana osoba, a w przypadku bezpaństwowców – √ państwo Õ poprzedniego miejscae zwykłegostałego pobytu.

Artykuł 3

Bardziej korzystne √ normy Õ przepisy

Państwa cCzłonkowskie mogą wprowadzić lub utrzymywać bardziej korzystne normy dotyczącedla określeania, kto może zostać zakwalifikowanykwalifikuje się jako uchodźca lub osoba √ kwalifikująca się do udzielenia jej Õ podlegająca ochronyie uzupełniającej, oraz dla określenia √ zakresu Õ istoty ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony, w zakresie, w jakim normy te są zgodne z niniejszą dyrektywą.

ROZDZIAŁ II

Ocenaocenianie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony

Artykuł 4

Ocena faktów i okoliczności

51. Państwa cCzłonkowskie mogą √ nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedłożenia jak najszybciej Õ ,uznać za obowiązek wnioskodawcy, aby ten wskazał, tak szybko, jak jest to możliwe, wszystkiche elementówy niezbędnychpotrzebne do uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony. Obowiązkiem pPaństwa cCzłonkowskiego jest dokonanie oceny odpowiednich elementów wniosku przy współudziale wnioskodawcy.

52. Elementy określone w ust. 1 składają się z oświadczeńnia wnioskodawcy oraz wszystkich dokumentów znajdujących sięwszelkiej dokumentacji będącej w jego posiadaniu wnioskodawcy odnoszącychej się do jego wieku, przeszłości, w tym przeszłości uwzględnianych krewnychpochodzenia, w tym odpowiednich krewnych, tożsamości, obywatelstwa(obywatelstw), państwa(państw) i miejsca(miejsc) poprzedniego pobytu, wcześniejszych wniosków o udzielenie azylu, trasy podróży, dokumentów podróży i dokumentów tożsamości oraz powodów wnioskowania o udzielenie ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony.

53. Ocena wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony jestpowinna być przeprowadzana dla konkretnego przypadkuindywidualnie i obejmuje uwzględnieniewzięcie pod uwagę:

a) wszystkich istotnychodpowiednich faktów, odnoszących się do √ kraju Õ państwa pochodzenia w czasie podejmowania decyzji w sprawie wniosku,; w tym również przepisów ustawowych i wykonawczychustaw i rozporządzeń √ kraju Õ państwa pochodzenia oraz sposobów, w jaki są wykonywane;

b) odpowiednich oświadczeń i dokumentówdokumentacji przedstawionych przez wnioskodawcę, zawierających informacje, czy wnioskodawca był lub może być prześladowany lub czy doznał lub może doznaćdoznawać poważnej krzywdy;

c) indywidualnej sytuacji i uwarunkowań osobistych wnioskodawcy obejmujących takie czynniki, jak pochodzenie, płeć i wiek – w celu dokonania oceny, czy, na podstawie osobistych uwarunkowań wnioskodawcy, działania, których doświadczył lub na które mógł być narażony, stanowiąmogły stanowić prześladowaniea lub poważną krzywdę;

d) czy działania wnioskodawcy od chwili opuszczenia √ kraju Õ państwa pochodzenia były prowadzone wyłącznie lub w głównym stopniu w kierunku stworzenia koniecznych warunków do wnioskowania o uzyskanie udzielenie ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony – w celu dokonania oceny, czy taka działalność narazi wnioskodawcę na prześladowaniea lub poważną krzywdę, jeśli powróci do kraju pochodzenia;

e) czy wnioskodawca mógłby wykorzystać ochronę innego państwa, w którym mógł od którego mógłby dochodzić przyznania obywatelstwauzyskać obywatelstwo.

54. Fakt, iż wnioskodawca już był prześladowany lub doznał poważnej krzywdy albo był bezpośrednio zagrożony takim prześladowaniem lub poważną krzywdą, jest istotnym √ czynnikiem przemawiającym za istnieniem Õ wskazaniem na istnienie uzasadnionej obawy prześladowania lub rzeczywistego ryzyka doznaniawystąpienia poważnej krzywdy, chyba że nie istniały wystarczające powody, aby uznać, iż prześladowanie lub poważna krzywda nie będą się powtarzać.

55. W przypadku gdy pPaństwo cCzłonkowskie stosuje zasadę, zgodnie z którą obowiązkiem wnioskodawcy jest uzasadnienieć wnioskuek o udzielenie ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony i gdy √ okoliczności zawarte w oświadczeniach Õ forma stwierdzeń wnioskodawcy nie sąjest popartea dokumentacją lub innym materiałem dowodowym, √ potwierdzenie takich okoliczności nie jest konieczne Õ to taka forma nie potrzebuje potwierdzenia, jeżelikiedy spełnione są następujące warunki:

a) wnioskodawca poczynił rzeczywisty wysiłek, aby uzasadnić swój wniosek;

b) wszystkie właściwe elementy będące w posiadaniu wnioskodawcy zostały przedłożoneprzedstawione oraz złożono zadowalające wyjaśnieniazostało przedstawione wystarczające wyjaśnienie, co do braku innych istotnychodpowiednich elementów;

c) √ oświadczenia Õ stwierdzenia wnioskodawcy zostały uznane za spójne i wiarygodne i nie są sprzeczne z dostępnymi szczegółowymi i ogólnymi informacjami dotyczącymi wnioskodawcy;

d) wnioskodawca złożył wniosekwnioskował o udzielenie ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony w najwcześniejszym możliwym terminie, chyba że może wskazać wystarczający powód, dlaczego tego nie zrobił; oraz

e) stwierdzonozostała ustalona ogólnąa wiarygodność wnioskodawcy.

Artykuł 5

Potrzeba ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony powstała „na miejscu”

56. Podstawą uUzasadnioneja obawya bycia prześladowanym lub rzeczywistego ryzykao doznaniawystąpienia poważnej krzywdy mogą byćmoże być oparte na wydarzeniach, które miały miejsce √ po opuszczeniu przez wnioskodawcę kraju pochodzenia Õ od momentu, gdy wnioskodawca opuścił państwo swego pochodzenia.

57. Podstawą uUzasadnioneja obawya bycia prześladowanym lub rzeczywistego ryzykao doznaniawystąpienia poważnej krzywdy mogą być oparte na działaniach, które były podejmowane przez wnioskodawcę √ po opuszczeniu Õ od momentu , gdy wyjechał z kraju pochodzenia, w szczególności w przypadku ustalenia, gdy jest ustalone, że działania te stanowią wyraz podtrzymywaniawyraz i kontynuację posiadanych przekonań lub orientacji wnioskodawcy wyrażanych w √ kraju Õ państwie pochodzenia.

58. Nie naruszając Konwencji genewskiej, pPaństwa cCzłonkowskie mogą postanowićokreślić, iż wnioskodawcy, który wniósł kolejny wniosek, nie zostanie √ nadany Õ przyznany status uchodźcy, jeśli ryzyko prześladowania jest oparte na uwarunkowaniach stworzonych przez samego wnioskodawcęokolicznościach , które wnioskodawca wytworzył w drodze swojej własnej decyzji pood momentu opuszczeniua √ kraju Õ państwa pochodzenia.

Artykuł 6

Podmioty dopuszczające się prześladowaniań lub wyrządzające poważną krzywdę

Podmiotami dopuszczającymi się prześladowaniań lub wyrządzającymi poważną krzywdę są:

a) państwo;

b) partie lub organizacje kontrolujące państwo lub znacznąącą część jego terytorium;

c) podmioty niepubliczneniebędące państwami, jeśli można wykazać, że podmioty wskazane w lit. a) i b), w tym także organizacje międzynarodowe, nie mogąsą w stanie lub nie chcą udzielićzapewnić ochrony przedprzeciwko prześladowaniemom lub poważnąym krzywdąom, takokreślonymijak określono w art. 7.

Artykuł 7

Podmioty √ udzielające ochrony Õ zapewniające ochronę

59. Ochrona ð przed prześladowaniem lub poważną krzywdą musi być skuteczna i trwała i ï może być √ udzielana Õ zapewniana ð wyłącznie ï przez:

a) państwo; albo

b) partie lub organizacje, w tym organizacje międzynarodowe, kontrolujące państwo lub znacznąącą część jego terytorium,ð które chcą i mogą egzekwować rządy prawa ï.

60. ðSkuteczna i trwała ï Oochrona jest √ zasadniczo udzielana w przypadku podejmowania przez podmioty wskazane w ust. 1 Õ generalnie zapewniona,kiedy podmioty wskazane w ust. 1 podejmują racjonalnyche działańnia mającyche na celu zapobieżenie prześladowaniuom lub wyrządzaniu poważnej krzywdy, między innymi, poprzez zapewnienie skutecznegosprawnego systemu prawnego w zakresie wykrywania √ działań stanowiących prześladowanie lub poważną krzywdę, ścigania takich działań oraz karania za nie Õ ,oskarżania i karania działań stanowiących prześladowania lub poważną krzywdą, oraz w przypadku gdya wnioskodawca ma możliwość dostępu do takiej ochrony.

61. Podczas dokonywania oceny, czy organizacja międzynarodowamiędzynarodowa organizacja kontroluje państwo lub znacznąącą część jego terytorium i √ udziela Õ zapewniaochronyę, określonejtak jak to określono w ust. 2, pPaństwa cCzłonkowskie uwzględniająwezmą pod uwagę wszelkie wytyczne przewidziane w odpowiednich aktach prawnych Rady.

Artykuł 8

Ochrona wewnętrzna

62. W ramach dokonywanej oceny wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony pPaństwa cCzłonkowskie mogą przyjąć, iż wnioskodawca nie potrzebujenie będzie potrzebował ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony, jeśli w części terytorium państwa pochodzenia nie zachodzi uzasadniona obawa bycia prześladowanym lub doświadczania poważnej szkody ð ma on dostęp do ochrony przed prześladowaniem lub poważną krzywdą określonej w art. 7 na części terytorium kraju pochodzenia ï oraz można oczekiwać, że wnioskodawca zamieszka ð może bezpiecznie i zgodnie z prawem podróżować i uzyskiwać wstęp do tej części kraju oraz osiedlać się w niej ï w tej części kraju.

63. Podczas ocenybadania, czy ð wnioskodawca ma dostęp do ochrony przed prześladowaniem lub poważną krzywdą na ï sytuacja w części terytorium √ kraju Õ państwa pochodzenia jest zgodniezgodna z ust. 1, pPaństwa cCzłonkowskie, przy podejmowaniu decyzji w sprawie wniosku, uwzględniająwezmą pod uwagę ogólną sytuację panującąogólne okoliczności dominujące w tej części √ kraju Õ państwa oraz osobistąe sytuacjęuwarunkowania wnioskodawcy. ðW tym celu państwa członkowskie zapewniają uzyskanie dokładnych i aktualnych informacji pochodzących z różnych źródeł, takich jak Urząd Wysokiego Komisarza ds. Uchodźców (UNHCR) i Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu. ï

64. Ustęp 1 może mieć zastosowanie mimo istnienia przeszkód technicznych na powrót do państwa pochodzenia.

ROZDZIAŁ III

√ Kwalifikowanie się do nadania statusu uchodźcy Õ Kwalifikacje, aby zostać uchodźcą

Artykuł 9

Akty prześladowania

65. Ö Aby akt mógł zostać uznany za akt Õ prześladowania w rozumieniu art. 1 lit. A Konwencji genewskiejArtykułu 1 A Konwencji genewskiej musi on:

a) być wystarczająco poważny ze względu na Ö swoją Õ istotę lub powtarzalność, żeby stwarzał poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, od których przestrzegania nie można się uchylić na mocyktórych nie można naruszać, zgodnie z Artykułem art. 15 ust. 2 eEuropejskiej Konwencji o oOchronie pPraw cCzłowieka i pPodstawowych wWolności; lub

b) być kumulacją różnych środkówdziałań, w tym takich naruszeń praw człowieka, które są wystarczająco poważne ze względu na oddziaływanie na jednostkę w podobny sposób, jak określonozostało to określone w lit. a).

66. Akty prześladowania określone w ust. 1 mogą, między innymi, przybierać formę:

a) aktów przemocy fizycznej √ lub Õ ipsychicznej, w tym aktów przemocy seksualnej;

b) środków prawnych, administracyjnych, policyjnych i/lub sądowychprawnych, które same w sobie są dyskryminujące lub które są stosowane w sposób dyskryminujący;

c) oskarżeń lub kar, które mają charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący;

d) odmowy √ sądowego środka zaskarżenia czego skutkiem jest kara nieproporcjonalna lub dyskryminująca Õ zadośćuczynienia sądowego wynikającego z nieproporcjonalnej lub dyskryminującej kary;

e) ściganiaoskarżeń lub kar za odmowę odbyciaodbywania służby wojskowej w przypadku konfliktu, √ jeżeli odbycie służby wojskowej pociągałoby za sobą popełnienie przestępstwa lub aktów objętych klauzulami wyłączającymi określonymi Õ gdy odbywanie służby wojskowej stanowiłoby przestępstwo lub akt podlegający pod klauzule wyłączające określone w art. 12 ust. 2;

f) czynów √ wymierzonych wobec osób określonej płci lub wobec dzieci Õ związanych z płcią lub traktowaniem dzieci.

67. Zgodnie z art. 2 lit. c), musi istnieć związek pomiędzy powodami określonymi w art. 10 i aktami prześladowania określonymi w ust. 1 ð albo brakiem ochrony przed takimi aktami ï.

Artykuł 10

Powody prześladowania

68. √ Dokonując oceny powodów prześladowania, państwa członkowskie uwzględniają Õ Państwa Członkowskie przy dokonywaniu oceny powodów prześladowania wezmą pod uwagę następujące elementy:

a) pojęcie rasy obejmujezawiera w szczególności aspekty dotycząceokreślenie koloru skóry, pochodzeniae lub przynależnościć do szczególnej grupy etnicznej;

b) pojęcie religii obejmujezawiera w szczególności posiadanie przekonań teistycznych, nieteistycznych i ateistycznych, branie udziału lub nieuczestniczeniejego brak w formalnych praktykach religijnych, prywatnie lub publicznie, zarówno samemu, jak i w ramach określonej wspólnotywspólnie z innymi, inne działania religijne lub wyrażanie poglądów, albo formy indywidualnych lub zbiorowych zachowań wywodzących się z wierzeń religijnych lub związanych z takimi wierzeniamilub związanych z wierzeniami religijnymi;

c) pojęcie narodowości nie jest ograniczone do obywatelstwa lub jego braku, lecz obejmuje w szczególności przynależność doczłonkostwo grupy określonej przez kulturalną, etniczną lub językową tożsamość, wspólne pochodzenie geograficzne lub przekonania polityczne, lub jej powiązanie z ludnością innego państwaw innym państwie;

d) grupę uznaje się zagrupa jest identyfikowana jako szczególnąa grupęa społecznąa, jeśli w szczególności:

– członkowie takiej grupy mają wspólne cechy wrodzone lub wspólne pochodzenie, których nie można zmienić, albo mają wspólne cechy lub wierzenia na tyle istotne z punktu widzeniatak ważnedla tożsamości lub świadomości, że nie można zmusićzmuszać danej osoby do odstąpienia od nich, oraz

– grupa ta posiada odrębną tożsamość w odpowiednim państwie, ponieważto znaczy jest postrzegana jako odróżniająca się ododrębna od otaczającego społeczeństwa,.

wW zależności od sytuacjiwarunków istniejących w √ kraju Õ państwie pochodzenia, szczególnaokreślona grupa społeczna może być grupą, u podstaw której leżąstanowić grupę opartą na wspólneych cechyach związaneych z orientacją seksualną. Orientacja seksualna nie może być rozumiana jako obejmująca działania uznawane za przestępcze zgodnie z prawem krajowym pPaństw cCzłonkowskich:. Aaspektomy związanyme z płcią ð należy poświęcić szczególną uwagę w celu określenia przynależności do szczególnej grupy społecznej lub zidentyfikowania cech charakterystycznych takiej grupy ï mogą być brane pod uwagę nie tworząc same w sobie domniemania o stosowalności niniejszego artykułu;.

e) pojęcie przekonań politycznych obejmuje w szczególnościw szczególności obejmuje posiadanie opinii, koncepcjimyśli lub przekonań dotyczącychw sprawach związanych z potencjalnychmi podmiotówami dopuszczającychmi się prześladowaniań, określonych w art. 6, oraz w sprawach ich polityki lub metod, bez względu na to, czy wnioskodawca działał zgodnie z tą opinią, myślą lub przekonaniami.

69. Podczas dokonywania oceny, czy wnioskodawca posiada uzasadnioną obawę bycia prześladowanym, bez znaczenia jest, czy wnioskodawca rzeczywiście posiada rasowe, religijne, narodowościowe, socjalne lub polityczne cechy powodujące prześladowania, pod warunkiem że takie cechy są przypisywane wnioskodawcy przez podmiot dopuszczający się prześladowaniań.

Artykuł 11

Utrata statusu

70. Obywatel państwa trzeciego albo bezpaństwowiec traci status uchodźcyprzestaje być uchodźcą, jeśli:

a) dobrowolnie ponownie skorzystał z ochrony państwa, którego obywatelstwo posiadajest obywatelem; albo

b) straciwszy swoje obywatelstwo, dobrowolnie ponownie je przyjął; albo

c) otrzymał nowe obywatelstwo i korzysta z ochrony państwa nowego obywatelstwa; albo

d) dobrowolnie ponownie zamieszkał w państwie, które opuścił lub poza którym pozostawał, obawiając się prześladowaniań; albo

e) z powodu ustania okoliczności, w związku z którymi został uznany za uchodźcę, nie może w dalszym ciągu odmawiaćdłużej kontynuować odmawiania skorzystania z ochrony państwa, którego obywatelstwo posiadajest obywatelem; albo

f) będąc bezpaństwowcem bez obywatelstwa, możejest w stanie wrócić do państwa poprzedniego miejsca zwykłegostałego pobytu w związku z ustaniem okoliczności, z powoduw których został uznany za uchodźcę.

71. W odniesieniu doPrzy rozważaniu ust. 1 lit. e) i f), pPaństwa cCzłonkowskie zwracają uwagęwezmą pod uwagę to, czy zmiany okoliczności mają charakter na tyle znaczący i długotrwały, iż obawy uchodźcy dotyczące prześladowaniao bycie prześladowanym nie mogą być dłużej uznawane za uzasadnione.

ò nowy

72. Ustępu 1 lit. e) i f) nie stosuje się do uchodźcy, który może powołać się na przekonywające powody związane z poprzednim prześladowaniem, uzasadniające jego odmowę skorzystania z ochrony państwa, którego obywatelstwo posiada, albo, w przypadku bezpaństwowca, z ochrony państwa poprzedniego zwykłego pobytu.

ê 2004/83/WE (dostosowany)

Artykuł 12

Wyłączenie

73. Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec √ nie może uzyskać statusu uchodźcy Õ zostaje wyłączony z możliwości bycia uchodźcą, jeśli:

a) jest objęty zakresem art. 1 lit. Dpodlega pod zakres Artykułu 1 D Konwencji genewskiej odnoszącego się do ochrony lub pomocy od organów lub agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych, innych niż Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców. Jeśli taka ochrona lub pomoc ustała z jakichkolwiek powodów, bez ostatecznego określenia statusuustalenia stanowiska takich osób zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, takie osoby √ kwalifikują się tym samym do udzielenia im świadczeń zapewnianych przez niniejszą dyrektywę Õ tym samym stają się upoważnione, aby stać się beneficjentami niniejszej dyrektywy;

b) jest uznany przez właściwe władze państwa, w którym przebywa, za osobę posiadającąjako posiadający prawa i obowiązki, które są związane z posiadaniem obywatelstwa tego państwa; albo posiadającąy równorzędne prawa i obowiązki do nich równorzędne.

74. Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec zostaje wyłączony z możliwości √ uzyskania statusu uchodźcy Õ bycia uchodźcą, w przypadku wystąpieniagdy występują poważnyche powodówy uzasadniających przypuszczenie, aby uważać, że:

a) popełnił on przestępstwo przeciwko pokojowi, zbrodnię wojennąprzestępstwo wojenne, przestępstwo przeciwko ludzkości, określonetak jak to określono w √ aktach prawa międzynarodowego regulujących kwestie takich przestępstw Õ prawie międzynarodowym ustanowionym w odniesieniu do takich przestępstw;

b) popełnił on poważne przestępstwo o charakterze innym niż politycznye poza państwem, √ w którym uzyskał status uchodźcy i przed nadaniem mu takiego statusu Õ uchodźstwa, przed jego przyjęciem jako uchodźcy;, czyli przed momentem wydaniaoznacza to czas wydawania zezwolenia na pobyt na podstawie nadaniaopartego na przyznaniu statusu uchodźcy; szczególnie okrutne czynydziałania, nawet jeśli były popełnione z rzekomo politycznych pobudek, mogą zostać zakwalifikowane jako poważne przestępstwa o charakterze innym niż polityczny;

c) jest on winny działań sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych określonymi w pPreambule i art.Artykułach 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych.

75. Ustęp 2 ma zastosowanie do osób, które podżegały do przestępstw lub działań określonych w tym ustępie lub w inny sposób w nich uczestniczyłyalbo w inny sposób brały udział w popełnianiu przestępstw lub działań określonych w tymże ustępie.

ROZDZIAŁ IV

Status uchodźcy

Artykuł 13

Przyznawanie √ Nadanie Õ statusu uchodźcy

Państwa cCzłonkowskie √ nadają Õ przyznają status uchodźcy obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, który kwalifikuje się √ do nadania mu takiego statusu Õ jako uchodźca, zgodnie z rozdziałami II i III.

Artykuł 14

√ Cofnięcie, pozbawienie albo odmowa przedłużenia Õ Cofnięcie, uchylenie albo odmowa odnowieniastatusu uchodźcy

76. √ W odniesieniu do Õ Rozważając wnioskówi o udzielenie ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony złożonychzgromadzone po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Ö 2004/83/WE Õ, pPaństwa cCzłonkowskie √ cofają status uchodźcy, pozbawiają lub odmawiają przedłużenia Õ cofną, uchylą lub odmówią odnowienia takiego statusu uchodźcy nadanegoprzyznanego przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi-sądowy organ obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, jeśli przestał on być uchodźcą zgodnie z art. 11.

77. Nie naruszając obowiązku uchodźcy dotyczącego ujawnienia wszystkich istotnych faktówmających znaczenie i dostarczenia √ wszystkich istotnych dokumentów znajdujących się Õ całej odpowiedniej dokumentacji będącej w jego posiadaniu, zgodnie z art. 4 ust. 1, pPaństwo cCzłonkowskie, które √ nadało Õ przyznało status uchodźcy, wykazujeże, w odniesieniu do konkretnegona podstawie danego przypadku, iż dana osoba przestała być lub nigdy nie była uchodźcą, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.

78. Państwa cCzłonkowskie √ cofają status uchodźcy, pozbawiają go albo odmawiają jego przedłużenia Õ cofną, uchylą lub odmówią odnowienia statusu uchodźcy obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, jeśli, po √ nadaniu mu Õ tym, jak został mu przyznany statusu uchodźcy, dane pPaństwo cCzłonkowskie ustaliłouznało, że:

a) dana osoba powinnaien być lub jest wyłączonay z możliwości √ nadania jejmu statusu uchodźcy Õ bycia uchodźcą, zgodnie z art. 12;

b) nieprawidłowa interpretacja lub pominięcie faktów przez uchodźcę, w tym posługiwanie sięwłączając w to użycie fałszywymich dokumentamiów, √ zadecydowały o nadaniu Õ były decydujące dla przyznania statusu uchodźcy.

79. Państwa cCzłonkowskie mogą cofnąć status, √ pozbawić Õ uchylić lub odmówić √ przedłużenia Õ odnowienia statusu nadanegoprzyznanego uchodźcy przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi-sądowy organ, jeżelikiedy:

a) istnieją uzasadnione podstawy do uznania go za stanowiącego zagrożenie dla bezpieczeństwa pPaństwa cCzłonkowskiego, w którym przebywasię on znajduje;

b) został skazany w drodze prawomocnego wyroku sądowego za szczególnie poważne przestępstwo, stanowiące niebezpieczeństwo dla społeczności w tym pPaństwie cCzłonkowskim.

80. W sytuacjachi określonychej w ust. 4 pPaństwa cCzłonkowskie mogą zdecydować o √ nienadaniu Õ nieprzyznaniu uchodźcy statusu, w przypadku gdy taka decyzja nie została jeszcze podjęta.

81. Osoby, w stosunkudo których mają zastosowanie ust. 4 lubi 5, są uprawnione do uzyskania praw określonych lub podobnych do określonych w art.Artykułach 3, 4, 16, 22, 31, 32 i 33 Konwencji genewskiej, dopóki pozostają w pPaństwie cCzłonkowskim.

ROZDZIAŁ V

√ Kwalifikowanie się do udzielenia ochrony uzupełniającej Õ Kwalifikacje dla ochrony uzupełniającej

Artykuł 15

Poważna krzywda

Poważna krzywda obejmuje:

a) karę śmierci lub egzekucję; lub

b) tortury lub niehumanitarne, lub poniżające traktowanie lub karanie wnioskodawcy w √ kraju Õ państwie pochodzenia; lub

c) poważne i zindywidualizowane zagrożenie życia ludności cywilnej lub poszczególnych osób, wynikające z masowego użycia przemocyprzemocy o charakterze niedyskryminującym, w sytuacjach międzynarodowych lub wewnętrznych konfliktów zbrojnych.

Artykuł 16

Utrata statusu

82. Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przestaje kwalifikować się do √ udzielenia mu Õ uzyskania ochrony uzupełniającej, jeżeli okoliczności będące podstawąkiedy okoliczności, które prowadzą do √ nadania Õ przyznania statusu ochrony uzupełniającej, przestały istnieć lub uległy zmianie, w takim stopniu, że ochrona nie jest już koniecznadłużej wymagana.

83. StosującPrzy stosowaniu ust. 1, pPaństwa cCzłonkowskie biorą pod uwagę, czy zmiany okoliczności mają charakter na tyle znaczący i długotrwały, iż osoba kwalifikująca się do √ udzielenia jej Õ ochrony uzupełniającej nie napotyka rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy.

ò nowy

84. Ustępu 1 nie stosuje się do beneficjenta ochrony międzynarodowej, który może powołać się na przekonywające powody związane z poprzednio doznaną poważną krzywdą, uzasadniające jego odmowę skorzystania z ochrony państwa, którego obywatelstwo posiada, albo, w przypadku bezpaństwowca bez obywatelstwa, z ochrony państwa poprzedniego zwykłego pobytu.

ê 2004/83/WE (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 17

Wyłączenie

85. Obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie może zostać uznany za osobę kwalifikującą się dojest wyłączony z możliwości zakwalifikowania do √ udzielenia jej Õ uzyskania ochrony uzupełniającej, w przypadku wystąpieniagdy występują poważnyche powodówy uzasadniających przypuszczenie, aby uważać, że:

a) popełnił on przestępstwo przeciwko pokojowi, zbrodnię wojennąprzestępstwo wojenne, przestępstwo przeciwko ludzkości, określonetak jak to określono w √ przepisach prawa międzynarodowego regulujących kwestie takich przestępstw Õ prawie międzynarodowym ustanowionym w odniesieniu do takich przestępstw;

b) popełnił poważne przestępstwo;

c) jest winny działań sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych, określonymi w pPreambule i art.Artykułach 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych;

d) stanowi zagrożenie dla wspólnoty lub dla bezpieczeństwa pPaństwa cCzłonkowskiego, w którym się obecnie przebywaznajduje.

86. Ustęp 1 ma zastosowanie do osób, które podżegały do przestępstw lub działań określonych w tym ustępie lub w inny sposób w nich uczetsniczyłypodżegały albo w inny sposób brały udział w popełnianiu przestępstw lub działań określonych w tymże ustępie.

87. Państwa cCzłonkowskie mogą wyłączyć możliwość udzieleniawyłączyć obywatelowia państwa trzeciego lub bezpaństwowcowia spod zakwalifikowania go do ochrony uzupełniającej, jeśli przed jego przyjęciem do pPaństwa cCzłonkowskiego popełnił jedno lub więcej przestępstw, nieobjętych zakresemwykraczających poza zakres ust. 1, które podlegałyoby karze więzienia, jeżeli byłyoby ono popełnione w danym pPaństwie cCzłonkowskim i jeżeli opuścił on swójoje √ kraj Õ państwo pochodzenia wyłącznie w celu uniknięcia sankcji wynikających z popełnienia tychtego przestępstwa.

ROZDZIAŁ VI

Status ochrony uzupełniającej

Artykuł 18

√ Nadanie Õ Przyznawanie statusu ochrony uzupełniającej

Państwa cCzłonkowskie nadająprzyznają status ochrony uzupełniającej obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, który kwalifikuje się do √ udzielenia mu Õ ochrony uzupełniającej, zgodnie z rozdziałami II i V.

Artykuł 19

√ Cofnięcie, pozbawienie albo odmowa przedłużenia Õ uchylenie albo odmowa odnowienia statusu ochrony uzupełniającej

88. √ W odniesieniu do ÕRozważając wnioskówi o udzielenie ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochrony złożonychzgromadzone po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, pPaństwa cCzłonkowskie √ cofają status ochrony uzupełniającej, pozbawiają lub odmawiają przedłużenia Õ cofną, uchylą lub odmówią odnowienia takiego statusu ochrony uzupełniającej nadanegoprzyznanego obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi-sądowy organ, jeśli przestał on kwalifikować się do √ udzielenia mu Õ uzyskania ochrony uzupełniającej, zgodnie z art. 16.

89. Państwa cCzłonkowskie mogą cofnąć √ status ochrony uzupełniającej, pozbawić albo odmówić przedłużenia Õ uchylić lub odmówić odnowienia takiego statusu ochrony uzupełniającej nadanegoprzyznanego obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi-sądowy organ, jeśli po nadaniuprzyznaniu statusu ochrony uzupełniającej powinien on zostać wyłączony z możliwości uznania go za osobę kwalifikującą się dozakwalifikowania do √ udzielenia mu Õ uzyskania ochrony uzupełniającej, zgodnie z art. 17 ust. 3.

90. Państwa cCzłonkowskie √ cofają status ochrony uzupełniającej, pozbawiają go lub odmawiają jego przedłużenia Õ cofną, uchylą lub odmówią odnowienia statusu ochrony uzupełniającej obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, jeżeli:

a) po nadaniuprzyznawaniu mu statusu ochrony uzupełniającej powinien być lub jest wyłączony z możliwości zakwalifikowania do √ udzielenia mu Õ uzyskania ochrony uzupełniającej, zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2;

b) nieprawidłowa interpretacja lub pominięcie faktów, √ w tym posługiwanie się Õ włączając w to użycie fałszywymich dokumentamiów, √ zadecydowały o nadaniu Õ były decydujące dla przyznania statusu ochrony uzupełniającej.

91. Nie naruszając obowiązku obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca dotyczącego ujawnienia wszystkich istotnych faktów mających znaczenie i dostarczeania wszystkich odpowiednich dokumentów znajdujących się całej odpowiedniej dokumentacji będącej w jego posiadaniu, pPaństwo cCzłonkowskie, które nadałoprzyznało status ochrony uzupełniającej, wykaże, iż w tym konkretnym przypadkuna podstawie danego przypadku, iż dana osoba przestała kwalifikować się lub nie kwalifikuje się do √ udzielenia jej Õ ochrony uzupełniającej, zgodnie z ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu.

ROZDZIAŁ VII

√ Zakres ochrony międzynarodowej Õ Zagadnienia objęte międzynarodową ochroną

Artykuł 20

Zasady ogólne

92. Przepisy niniejszego rozdziału nie naruszają praw określonych w Konwencji genewskiej.

93. Niniejszy rozdział ma zastosowanie zarówno do uchodźców, jak i do osób kwalifikujących się do √ udzielenia im Õ uzyskania ochrony uzupełniającej, z zastrzeżeniem odmiennych przepisówchyba że postanowiono inaczej.

94. WdrażającPodczas wdrażania przepisyów niniejszego rozdziału pPaństwa cCzłonkowskie uwzględniająwezmą pod uwagę specyficznąokreśloną sytuację osób √ wymagających szczególnej troski Õszczególnie podatnych, takich jak osoby małoletnie, √ małoletni bez opieki Õ osoby małoletnie pozbawione opieki, osoby niepełnosprawne, osoby starsze, kobiety w ciąży, rodzice samotnie wychowujący małoletnie dziecisamotnie wychowujący rodzice z małoletnimi dziećmi ð , ofiary handlu ludźmi, osoby mające problemy ze zdrowiem psychicznymï i osoby, które były poddawane torturom, zostały zgwałcone lub były poddawane innym poważnym formom psychicznej, fizycznej i seksualnej przemocy.

95. Ustęp 3 ma zastosowanie wyłącznie do osób uznanych za posiadające specjalne potrzeby zgodnie z indywidualną oceną ich sytuacji.

96. WdrażającPodczas wdrażania przepisypostanowień niniejszego rozdziału dotycząceych dzieci, √ państwa członkowskie przywiązują szczególną uwagę do najlepszego zabezpieczenia interesów dziecka Õ dobro dziecka stanowi podstawowe zainteresowanie Państw Członkowskich.

6. W granicach określonych przez Konwencję genewską Państwa Członkowskie mogą ograniczyć świadczenia przewidziane w niniejszym rozdziale przyznawane uchodźcy, któremu status uchodźcy został przyznany na podstawie działań podejmowanych wyłącznie, lub w głównej mierze, w celu stworzenia warunków koniecznych do tego, aby zostać uznanym za uchodźcę.

7. W granicach określonych przez międzynarodowe zobowiązania Państw Członkowskich, Państwa Członkowskie mogą ograniczyć świadczenia przewidziane w niniejszym rozdziale, przyznane osobie kwalifikującej się do ochrony uzupełniającej, której status ochrony uzupełniającej został przyznany na podstawie działań podejmowanych wyłącznie, lub w głównej mierze, w celu stworzenia warunków koniecznych do tego, aby zostać uznanym za osobę kwalifikującą się do ochrony uzupełniającej.

Artykuł 21

Ochrona przed wydaleniem

97. Państwa cCzłonkowskie, zgodnie z ich zobowiązaniami międzynarodowymi, przestrzegają zasady √ non-refoulement Õ zakazu wydalania.

98. √ Jeżeli zobowiązania międzynarodowe określone w ust. 1 tego nie zabraniają Õ W przypadku braku zakazu przewidzianego przez zobowiązania międzynarodowe określonego w ust. 1, pPaństwa cCzłonkowskie mogą wydalić uchodźcę, bez względu na to, czy został on formalnie uznanyuznany w sposób formalny za uchodźcę, jeżeliwtedy gdy:

a) istnieją uzasadnione podstawy do uznania go za stanowiącego zagrożenie dla bezpieczeństwa pPaństwa cCzłonkowskiego, w którym przebywasię on znajduje; albo

b) został skazany w drodze prawomocnego wyroku sądowego za szczególnie poważne przestępstwo, stanowiące niebezpieczeństwo dla społeczności w tym pPaństwie cCzłonkowskim.

99. Państwa cCzłonkowskie mogą cofnąć zezwolenie na pobyt, √ pozbawić go albo odmówić jego przedłużenia Õ uchylić lub odmówić odnowienia lub przyznania zezwolenia na pobyt uchodźcy, do którego ust. 2 ma zastosowanie.

Artykuł 22

Informacje

Państwa cCzłonkowskie zapewniająudzielą ð beneficjentom ï osobom uznanym za potrzebujące ochrony międzynarodowejmiędzynarodowej ochronyjak najszybciej, tak szybko, jak to możliwe po √ nadaniu Õ przyznaniu stosownego statusu ochronnego, dostępu do informacji o prawach i obowiązkach wynikających zodnoszących się do takiego statusu, w języku ð który, jak można racjonalnie oczekiwać, jest dla nich zrozumiały ï dla nich zrozumiałym.

Artykuł 23

Utrzymanie jedności rodziny

100. Państwa cCzłonkowskie zapewniają możliwość utrzymania utrzymanie jedności rodziny.

101. Państwa cCzłonkowskie dopilnowujązapewniają, aby członkowie rodziny beneficjenta statusu uchodźcy lub ochrony ð międzynarodowej ï uzupełniającej, którzy osobiście nie kwalifikują się do udzieleniaotrzymania takiego statusu ð tej ochrony ï, byli uprawnieni do ubiegania się odomagania się świadczeniań, o których mowaokreślonych w art. 24-do34, zgodnie z krajowymi procedurami i √ w zakresie zgodnym z indywidualnym Õ tak dalece, jak jest to zgodne z osobistym statusem prawnym członka rodziny.

Odnośnie do członków rodziny beneficjentów statusu ochrony uzupełniającej, Państwa Członkowskie mogą określić warunki mające zastosowanie do takich świadczeń.

W takich przypadkach Państwa Członkowskie zapewniają, iż wszelkie dostarczane świadczenia gwarantują odpowiedni standard życia.

102. Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania, w przypadku gdy członekka rodziny, który jest lub byłby wyłączony z √ możliwości udzielenia mu Õ otrzymania statusu uchodźcy lub statusu ochrony ð międzynarodowej ï uzupełniającej, zgodnie z rozdziałem III i V.

103. Nie naruszając √ Niezależnie od Õ ust. 1 i 2, pPaństwa cCzłonkowskie mogą odmówić, ograniczyć lub cofnąć korzyściświadczenia określone w tychże ustępach, z powodów związanych z bezpieczeństwem państwa lub porządkiem publicznym.

104. Państwa cCzłonkowskie mogą podjąć decyzję, iż niniejszy artykuł ma zastosowanie także do innych bliskich krewnych, którzy żyli wspólnie jako część rodziny w czasie opuszczania państwa pochodzenia i którzy byli w tamtym czasie całkowicie lub w głównej mierze na utrzymaniuzależni od beneficjenta statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej ð ochrony międzynarodowej ï .

Artykuł 24

Zezwolenia na pobyt

105. Tak szybko, jak jest to możliwe po nadaniuprzyznaniu statusu, pPaństwa cCzłonkowskie wydajądzą beneficjentom statusu uchodźców ð ochrony międzynarodowej ï zezwolenie na pobyt, które musi być ważne przez co najmniej trzy lata i być odnawialne, chyba że √ istnieją poważne powody związane z bezpieczeństwem państwa lub porządkiem publicznym Õ istotne powody z zakresu bezpieczeństwem państwa lub porządku publicznego inaczej wymagają, i nie naruszając art. 21 ust. 3.

Nie naruszając art. 23 ust. 1, zezwoleniea na pobyt, które mają być wydawanene członkom rodziny beneficjentów statusu uchodźcy ð ochrony międzynarodowej ï, możegą być ważne przez okres krótszy niż trzy lata i być odnawialne.

2. Tak szybko, jak jest to możliwe po przyznaniu statusu, Państwa Członkowskie wydadzą beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej zezwolenie na pobyt, które musi być ważne co najmniej przez jeden rok i być odnawialne, chyba że istotne powody z zakresu bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego inaczej wymagają.

Artykuł 25

Dokument podróży

106. Państwa cCzłonkowskie wydajądzą beneficjentom statusu uchodźcy dokumenty podróży w formie określonej w wWykazie do Konwencji genewskiej, w celu odbywania przez nich podróży poza terytoria tych pPaństw cCzłonkowskich, chyba że √ istnieją poważne powody związane z bezpieczeństwem państwa lub porządkiem publicznym Õ powody z zakresu bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego inaczej wymagają.

107. Państwa cCzłonkowskie wydajądzą beneficjentom statusu ochrony uzupełniającej, którzy nie mogąsą w stanie otrzymać paszportów państwa, którego są obywatelami, dokumenty umożliwiające im podróżowanie ð poza ich terytorium ï, przynajmniej wtedy, gdy poważne względy natury humanitarnej wymagają ich obecności w innym Państwie, chyba że √ istnieją poważne powody związane z bezpieczeństwem państwa lub porządkiem publicznym Õ istotne powody z zakresu bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego inaczej wymagają.

Artykuł 26

Dostęp do zatrudnienia

108. Niezwłocznie po udzieleniuprzyznaniu ð ochrony ï statusu uchodźcy pPaństwa cCzłonkowskie upoważniająą beneficjentów ð ochrony międzynarodowej ï takiego statusu do podjęciaudziału w zatrudnieniau lub √ działalności na własny rachunek Õ samozatrudnieniu, zgodnie z przepisamizasadami ogólnie stosowanymi do danego zawodu oraz do służby publicznejusług publicznych.

109. Państwa cCzłonkowskie zapewniająą, iżtaka działalność taka jak: √ skierowane do osób dorosłych możliwości kształcenia związanego z zatrudnieniem Õ odnoszące się do zatrudnienia możliwości edukacji dla dorosłych, szkoleniea zawodowe, ð w tym szkolenie podnoszące kwalifikacje, ï i √ praktyczne zdobywanie umiejętności zawodowych Õ praktyczne doświadczenia zawodowe oraz ð usługi doradcze świadczone przez urzędy pracy ï będą oferowane beneficjentom ð ochrony międzynarodowej ï statusu uchodźców na takich samych warunkach, co obywatelom.

ò nowy

110. Państwa członkowskie dążą do ułatwienia beneficjentom ochrony międzynarodowej dostępu do możliwości kształcenia związanego z zatrudnieniem oraz szkolenia zawodowego, o których mowa w ust. 2, za pomocą środków, takich jak udzielanie, w razie potrzeby, stypendiów i kredytów lub możliwości zatrudnienia i studiowania w niepełnym wymiarze godzin.

ê 2004/83/WE (dostosowany)

ð nowy

3. Niezwłocznie po przyznaniu statusu ochrony uzupełniającej Państwa Członkowskie upoważnią beneficjentów takiego statusu do udziału w zatrudnieniu lub samozatrudnieniu, zgodnie z zasadami ogólnie stosowanymi do danego zawodu oraz do usług publicznych. Może być wzięta pod uwagę sytuacja na rynku pracy w Państwach Członkowskich, w tym możliwość uprzywilejowania w dostępie do zatrudnienia przez ograniczony okres czasu, który ma być określony zgodnie z prawem krajowym. Państwa Członkowskie zapewnią, iż beneficjent statusu ochrony uzupełniającej będzie miał dostęp do stanowiska, na które otrzymał ofertę, zgodnie z przepisami krajowymi w sprawie uprzywilejowania na rynku pracy.

4. Państwa Członkowskie zapewnią, aby beneficjenci statusu ochrony uzupełniającej mieli dostęp do takiej działalność jak: odnoszące się do zatrudnienia możliwości edukacji dla dorosłych, szkolenia zawodowe i praktyczne doświadczenia zawodowe, zgodnie z warunkami, które zostaną określone przez Państwa Członkowskie.

54. Zastosowanie mają prawo obowiązujące w pPaństwach cCzłonkowskich przepisy regulującedotyczące wynagrodzeniea, dostępu do systemów √ zabezpieczenia społecznego Õ ochrony społecznej, związanych zodnoszących się do zatrudnieniema lub √ działalnością na własny rachunek Õ samozatrudnienia, oraz inneych warunkiów zatrudnienia.

Artykuł 27

Dostęp do kształceniaedukacji

111. Państwa cCzłonkowskie gwarantują nieograniczonyprzyznają pełen dostęp do systemu kształceniaedukacji dla wszystkimch małoletnimch, którym udzielonoo przyznanym statusie uchodźcy lub ochrony ð międzynarodowej ï uzupełniającej, na takich samych warunkach, co obywatelom.

112. Państwa cCzłonkowskie zezwalająolą osobom dorosłym, którym udzielonoo przyznanym statusie uchodźcy lub ochrony ð międzynarodowej ï uzupełniającej, na dostęp do ogólnego systemu edukacji, dalszego szkolenia lub √ przekwalifikowania Õ ponownego przeszkolenia, na takich samych warunkach, co obywatelom państw trzecich legalnie przebywającymch na ich terytoriumach.

3. Państwa Członkowskie zapewnią równe traktowanie beneficjentów statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i obywateli w zakresie istniejących procedur przy uznawaniu zagranicznych dyplomów, certyfikatów i innych dowodów formalnych kwalifikacji.

ò nowy

Artykuł 28

Dostęp do procedur uznawania kwalifikacji

1. Państwa członkowskie zapewniają równe traktowanie beneficjentów ochrony międzynarodowej i własnych obywateli w zakresie obowiązujących procedur uznawania zagranicznych dyplomów, świadectw i innych dowodów formalnych kwalifikacji.

2. Państwa członkowskie dążą do zapewnienia beneficjentom ochrony międzynarodowej, którzy nie mogą dostarczyć dokumentów potwierdzających ich kwalifikacje, dostępu do odpowiednich systemów oceny, zatwierdzania i uznawania wcześniej odbytego przez nich kształcenia. Wszystkie takie środki są zgodne z art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych[20].

3. Państwa członkowskie dopilnowują, aby wysokość związanych z tym kosztów nie powstrzymywała beneficjentów ochrony międzynarodowej od ubiegania się o uznanie ich zagranicznych dyplomów, świadectw i innych dowodów formalnych kwalifikacji albo uznania wcześniej odbytego przez nich kształcenia.

ê 2004/83/WE (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 2829

Opieka społeczna

113. Państwa cCzłonkowskie gwarantujązapewnią, iż beneficjentomci