[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 24/02/2009

KOM(2009) 92 wersja ostateczna

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Islamską Republiką Mauretańską na podstawie art. 96 zmienionej umowy z Kotonu

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

W dniu 15 września 2008 r. Unia Europejska podjęła decyzję o rozpoczęciu konsultacji z Islamską Republiką Mauretańską na mocy art. 96 zmienionej umowy z Kotonu. Decyzja została podjęta w związku z zamachem stanu przeprowadzonym w Mauretanii dnia 6 sierpnia 2008 r., który stanowi szczególnie poważne i skrajne naruszenie zasadniczych elementów określonych w art. 9 umowy (poszanowanie zasad demokratycznych i państwa prawnego) oraz nagły przypadek zgodnie z art. 96 ust. 2 lit. b). Spotkanie w ramach konsultacji odbyło się w Paryżu w dniu 20 października 2008 r. między stroną europejską reprezentowaną przez prezydencję Rady i Komisję a stroną AKP obejmującą przedstawicieli nielegalnego rządu powołanego przez rządzącą w Mauretanii juntę wojskową.

Podczas spotkania Unia Europejska nie odnotowała zadowalających propozycji strony mauretańskiej. Propozycje i zobowiązania strony mauretańskiej nie uwzględniały bezzwłocznego i bezwarunkowego uwolnienia prawowitego prezydenta oraz opierały się na fundamentalnie niekonstytucyjnych i nielegalnych zasadach, a także nie przewidywały powrotu do porządku konstytucyjnego w perspektywie krótkoterminowej.

W duchu otwarcia na dialog, a także mając pełną świadomość złożoności sytuacji politycznej w Mauretanii, Unia wyraziła gotowość zapoznania się z możliwościami pozytywnych zmian sytuacji na podstawie rozwiązania zgodnego z żądaniami wspólnoty międzynarodowej i zaproponowała stronie mauretańskiej, aby konsultacje pozostały otwarte przez okres jednego miesiąca w oczekiwaniu na przedstawienie przez nią potencjalnie zadowalającego rozwiązania.

Od tego czasu Unia Europejska, konsultując się regularnie ze wspólnotą międzynarodową, w szczególności z Unią Afrykańską, nie stwierdziła pozytywnego rozwoju sytuacji w Mauretanii. W dniu 10 listopada 2008 r. w Addis-Abebie odbyło się spotkanie z udziałem Unii Afrykańskiej, Ligi Państw Arabskich, Organizacji Narodów Zjednoczonych, Organizacji Konferencji Islamskiej, Organizacji Frankofonii i Unii Europejskiej. Uczestnicy spotkania wydali komunikat, pod którym podpisali się również stali i afrykańscy członkowie Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (z wyjątkiem Chin, które nie były reprezentowane), ponawiając między innymi „apel do władz ustanowionych w drodze zamachu stanu o pełną współpracę z Unią Afrykańską i innymi zainteresowanymi organizacjami regionalnymi i międzynarodowymi w celu wypracowania opartego na konsensusie politycznego rozwiązania obecnego kryzysu, które musi opierać się na bezwarunkowym uwolnieniu prezydenta Sidiego Oulda Cheikha Abdallahiego i na jego udziale wynikającym z jego statusu wybranego zgodnie z prawem prezydenta w określaniu rozwiązania umożliwiającego wyjście z kryzysu, zaangażowaniu wszystkich zainteresowanych partnerów, poszanowaniu konstytucji mauretańskiej i prawa międzynarodowego”.

Podczas spotkania uczestnicy zapoznali się z propozycją wyjścia z kryzysu przedstawioną przez władze faktycznie sprawujące rządy w Mauretanii. Propozycja zakładająca ewentualne uwolnienie wybranego zgodnie z prawem prezydenta jako „byłego prezydenta” i „byłej głowy państwa” pod egidą i kontrolą obecnej junty i nielegalnego rządu i obejmująca proces uzgodnień na szczeblu krajowym w celu określenia planu działania i szczegółów okresu przejściowego do czasu nowych wyborów prezydenckich nie odpowiada żądaniom wspólnoty międzynarodowej, ponieważ zdecydowanie nie mieści się w ramach porządku konstytucyjnego, nie przewiduje żadnej funkcji dla prawowitego prezydenta, umocowuje nielegalną władzę ustanowioną w drodze zamachu stanu i nie oferuje perspektyw szybkiego powrotu do porządku konstytucyjnego. Akceptacja takiej propozycji oznaczałaby uznanie zamachu stanu jako metody zmiany władzy dopuszczalnej na arenie międzynarodowej.

Te same organizacje, zebrane ponownie w Addis-Abebie w dniu 21 listopada 2008 r., po upływie czasu na refleksję przyznanego stronie mauretańskiej w ramach konsultacji na podstawie art. 96 umowy z Kotonu, potwierdziły odrzucenie propozycji junty dotyczących wyjścia z kryzysu. W komunikacie końcowym z tego spotkania, wraz ze stałymi członkami Rady Bezpieczeństwa ONZ, tym razem włącznie z Chinami, oraz afrykańskimi niestałymi członkami Rady Bezpieczeństwa, partnerzy:

1. stwierdzili, że junta nie przedstawiła żadnego nowego rozwiązania od czasu ostatniego spotkania z dnia 10 listopada 2008 r.;

2. potwierdzili ustalenia przedstawione w komunikacie z dnia 10 listopada 2008 r. dotyczące warunków wyjścia z kryzysu;

3. poinformowali, że wyjście z kryzysu może obejmować możliwość przeprowadzenia wyborów w poszanowaniu elementów wyszczególnionych w dniu 10 listopada 2008 r.;

4. poparli „możliwość” przekazania sprawy Radzie Bezpieczeństwa ONZ, „jeżeli podjęte wysiłki okażą się bezowocne”;

5. potwierdzili, że organizacje wyciągną wnioski z tego impasu i „w odpowiednim czasie” podejmą właściwe środki, również indywidualne;

6. postanowili wysłać delegację partnerów na miejsce, aby przedstawić swoje stanowisko i podjąć próbę osiągnięcia konsensusu przez obydwie strony.

Prezydent Sidi Ould Cheikh Abdallahi, uwięziony w willi od 6 sierpnia 2008 r., w dniu 13 listopada 2008 r. został przewieziony do swojej rodzinnej miejscowości (Lemden), położonej 250 km na południe od Nawakszut. Pod dozorem wojskowym mógł przyjmować wizyty i spotykać się z dziennikarzami. Jednak zakazano publikacji w mediach jego przemówienia z okazji święta niepodległości w dniu 28 listopada. W dniu 21 grudnia 2008 r., o świcie prezydent został przewieziony wbrew swojej woli do Nawakszut i uwolniony w swojej prywatnej rezydencji. Własnymi środkami niezwłocznie powrócił do Lemden i planuje powrót w wybranym przez niego czasie. Prezydent został pozbawiony paszportu. Stopniowe uwolnienie prezydenta Abdallahiego nie doprowadziło jeszcze do konsultacji w sprawie wyjścia z kryzysu opartego na konsensusie. Niestety junta wojskowa jeszcze nie umiała lub nie chciała wykorzystać tej okazji i nadal umacnia swoją władzę przy poparciu większości posłów i senatorów, ograniczając i tłumiąc ruchy protestacyjne.

Podczas misji, która miała miejsce w dniach 6 i 7 grudnia 2008 r. pod egidą Unii Afrykańskiej, „partnerzy międzynarodowi” uzyskali od generała Abdela Aziza obietnicę bezwarunkowego uwolnienia prawowitego prezydenta, które nastąpiło, lecz odnotowali również, że generał nie był skłonny zaakceptować pozostałych kluczowych elementów rozwiązania, natomiast prezydent Abdallahi nie chciał podjąć negocjacji w sprawie rozwiązania kryzysu przed ustąpieniem junty i przywróceniem go do władzy. Na kolejnym spotkaniu „partnerów” w Brukseli w dniu 12 grudnia 2008 r. stwierdzono impas, odnotowano, że uwolnienie będzie pierwszym pozytywnym krokiem, a jednocześnie potwierdzono konieczność podjęcia właściwych środków, jeżeli nie nastąpi pozytywna zmiana sytuacji. Formalnie uwolniony prezydent Abdallahi pozostaje w swojej rodzinnej miejscowości i nie bierze czynnego udziału w życiu politycznym kraju, domagając się jednocześnie pełni praw i powrotu na urząd jako jedyny prawowity prezydent.

Generalne Stany Demokracji zorganizowane przez juntę odbyły się w dniach od 26 grudnia 2008 r. do 6 stycznia 2009 r. Uczestniczyła w nich większość parlamentarzystów, zwłaszcza „niezależnych” popierających zamach oraz wiele organizacji. Pomimo pewnego chaosu wielu uczestników zabrało głos. Głównym zaleceniem tego forum było przeprowadzenie wyborów prezydenckich w dniu 30 maja 2009 r. Jeżeli chodzi o ewentualne kandydowanie znajdujących się u władzy wojskowych, we wnioskach z konsultacji znalazły się argumenty za i przeciw, lecz zasadniczo generał Aziz został jednoznacznie wskazany jako kandydat, a dopuszczalność jego kandydowania w wyborach na urząd prezydencki nie została podważona, o ile odejdzie ze służby wojskowej.

Koordynacja Sił Obrony Demokracji (CFDD), która zrzesza trzynaście partii będących członkami Narodowego Frontu Obrony Demokracji (walczącego o obalenie władzy wyłonionej w drodze zamachu stanu), sześć central związkowych i trzydzieści organizacji społeczeństwa obywatelskiego podtrzymały swoją decyzję o bojkocie stanów generalnych. Ahmed Ould Daddah i jego partia RFD, początkowo uczestniczący w stanach generalnych, skrytykowali złą organizację i chaos towarzyszący posiedzeniom i w konsekwencji odcięli się od przyjętych wniosków, które odzwierciedlają raczej dorobek zamachu stanu, a nie oparte na konsensusie rozwiązanie zmierzające do powrotu do porządku konstytucyjnego.

Stany generalne nie doprowadziły zatem do przyjęcia rozwiązania opartego na konsensusie i nie uzyskały poparcia politycznego ważnych partii, w tym opozycyjnej RFD i sił politycznych popierających prawowitego prezydenta. Odzwierciedlają one raczej opinię niezależnych posłów i senatorów sterowanych przez autorów puczu i zwyczajową przesadę w pochwale władzy. Rozwiązania proponowane przez stany generalne stanowią zasadniczo poparcie dla zamachu stanu w celu jego legitymizacji. Nie różnią się one istotnie od rozwiązań odrzuconych przez Unię Afrykańską i partnerów międzynarodowych, a wcześniej przez Unię Europejską na spotkaniu w sprawie procesu konsultacji na mocy art. 96, które odbyło się w październiku w Paryżu. Unia Afrykańska na najwyższym szczeblu wyznaczyła czas do 5 lutego na powrót do porządku konstytucyjnego, w przeciwnym wypadku zamierza zastosować sankcje.

Na podstawie powyższych stwierdzeń i analiz Unia może jedynie wyrazić swoją dezaprobatę i niemożliwość poparcia inicjatyw mauretańskiego reżimu wojskowego. Unia jest zmuszona zakończyć formalne konsultacje otwarte w ramach art. 96 umowy z Kotonu. Unia nadal będzie obserwować wydarzenia w Mauretanii w nadziei na poprawę sytuacji.

Aby zwiększyć szanse na powrót do porządku konstytucyjnego i demokracji, Unia i państwa członkowskie, w ramach różnych kompetencji, powinny podjąć szereg właściwych środków obejmujących po pierwsze sankcje indywidualne wymierzone w autorów zamachu stanu, ich najbliższych współpracowników i rodziny, a po drugie sankcje o charakterze gospodarczym polegające na zdecydowanym zmniejszeniu kwoty pomocy przyznawanej bezpośrednio rządowi oraz agencjom i spółkom państwowym lub jednostkom zarządzanym przez te podmioty.

Środki ograniczające współpracę, opisane szczegółowo w liście załączonym do decyzji, nie powinny wpływać na pomoc humanitarną, bezpośrednie wsparcie dla ludności i społeczeństwa obywatelskiego. Należy w nich uwzględnić kluczowe problemy, na przykład bezpieczeństwo żywnościowe, powrót uchodźców, prawa człowieka, migrację, promowanie kultury demokratycznej i konieczność przygotowania się do ewentualnego stopniowego wznowienia współpracy we właściwym czasie.

Przyszłość obecnej umowy o partnerstwie w dziedzinie rybołówstwa zostanie ewentualnie rozważona w świetle wdrażania przez Mauretanię komponentu wsparcia sektorowego, priorytetów handlowych floty europejskiej, stanu zasobów oraz sytuacji politycznej i gospodarczej kraju.

W świetle powyższych uwag i zgodnie z art. 9 i 96 zmienionej umowy z Kotonu Komisja proponuje Radzie zakończenie konsultacji z Islamską Republiką Mauretańską i przyjęcie załączonej decyzji.

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie zakończenia procedury konsultacji z Islamską Republiką Mauretańską na podstawie art. 96 zmienionej umowy z Kotonu

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając umowę o partnerstwie między AKP a WE podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r.[1] (zwaną dalej „umową z Kotonu”), zmienioną umową podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r.[2], w szczególności jej art. 96,

uwzględniając porozumienie wewnętrzne dotyczące środków, jakie należy podjąć, i procedur, jakie należy stosować w celu wprowadzenia w życie umowy z Kotonu[3], w szczególności jego art. 3,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Zasadnicze elementy umowy z Kotonu, o których mowa w art. 9, zostały naruszone;

(2) Zgodnie z art. 96 umowy z Kotonu w dniu 20 października 2008 r. rozpoczęto konsultacje z krajami AKP i Islamską Republiką Mauretańską, podczas których przedstawiciele rządzącej junty wojskowej nie przedstawili zadowalających propozycji i zobowiązań. Pomimo dodatkowego okresu jednego miesiąca nie odnotowano żadnych nowych elementów.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Konsultacje podjęte z Islamską Republiką Mauretańską zgodnie z art. 96 umowy z Kotonu zostają zakończone.

Artykuł 2

Na podstawie właściwych środków, o których mowa w art. 96 ust. 2 lit. c) umowy z Kotonu, przyjmuje się środki wyszczególnione w liście znajdującym się w załączniku.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Niniejsza decyzja jest ważna przez dwadzieścia cztery miesiące od daty jej przyjęcia przez Radę. Podlega ona regularnemu przeglądowi co najmniej co sześć miesięcy na podstawie wspólnych misji monitorujących prezydencji Unii i Komisji.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Sporządzono w Brukseli dnia […]

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Projekt listu

Szanowny Panie Generale,

Unia Europejska przywiązuje dużą wagę do postanowień art. 9 zmienionej umowy z Kotonu. Poszanowanie praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawnego, na których opiera się partnerstwo między AKP a UE, stanowi zasadniczy element tej umowy, a zatem również podstawę naszych stosunków.

W tym duchu, po wojskowym zamachu stanu z 6 sierpnia 2008 r., Unia Europejska niezwłocznie potępiła zamach i wielokrotnie wzywała do poszanowania demokracji i instytucjonalnych ram prawnych obowiązujących od 2007 r., domagając się jednocześnie uwolnienia wybranego zgodnie z prawem prezydenta i przywrócenia go na jego urząd.

W zastosowaniu art. 96 zmienionej umowy z Kotonu zważywszy, że zamach stanu stanowi poważne naruszenie zasadniczych elementów określonych w art. 9 umowy, Unia Europejska podjęła dialog polityczny z obecną władzą, który doprowadził do podjęcia konsultacji w celu zbadania sytuacji i możliwych rozwiązań prowadzących do szybkiego przywrócenia porządku konstytucyjnego.

Po spotkaniu otwierającym konsultacje, które miało miejsce w Paryżu w dniu 20 października 2008 r., Unia Europejska nie odnotowała zadowalających propozycji ze strony mauretańskiej. W duchu otwarcia na dialog i z pełną świadomością złożoności mauretańskiej sytuacji politycznej Unia Europejska zaproponowała, że konsultacje pozostaną otwarte przez okres jednego miesiąca, informując jednocześnie, że nowe spotkanie konsultacyjne będzie możliwe, jeżeli strona mauretańska przedstawi potencjalnie zadowalające rozwiązanie. Unia Europejska poinformowała również strony AKP i mauretańską, że wobec braku nowych elementów w terminie jednego miesiąca konsultacje zostaną zakończone i że zostanie podjęta decyzja o właściwych środkach.

Podczas spotkania w Addis-Abebie w dniu 10 listopada 2008 r., któremu przewodniczyła Unia Afrykańska, Unia Europejska, podobnie jak pięć obecnych organizacji międzynarodowych, została poinformowana o propozycjach wyjścia z kryzysu, które kilka dni wcześniej zostały przekazane Unii Afrykańskiej przez juntę mauretańską. Propozycje te, zbliżone do propozycji przedstawionych podczas spotkania konsultacyjnego w dniu 20 października 2008 r., nie mogą zostać uznane za zadowalające. Nie uwzględniają one bezzwłocznego i bezwarunkowego uwolnienia prawowitego prezydenta oraz opierają się na fundamentalnie niekonstytucyjnych i nielegalnych zasadach, a także nie przewidują powrotu do porządku konstytucyjnego w perspektywie krótkoterminowej. Po spotkaniu w dniu 10 listopada 2008 r. sześć organizacji regionalnych wydało komunikat przypominający między innymi zasadnicze elementy opartego na konsensusie politycznego rozwiązania kryzysu:

- bezwarunkowe uwolnienie prezydenta Sidiego Oulda Cheikha Abdallahiego;

- jego udział, jako wybranego zgodnie z prawem prezydenta, w określeniu sposobów wyjścia z kryzysu;

- zaangażowanie wszystkich zainteresowanych partnerów;

- poszanowanie konstytucji mauretańskiej i prawa międzynarodowego.

Te same organizacje na ponownym spotkaniu w Addis-Abebie w dniu 21 listopada 2008 r., po upływie czasu na refleksję przyznanego stronie mauretańskiej w ramach konsultacji na podstawie art. 96 umowy z Kotonu, potwierdziły odrzucenie propozycji junty dotyczących wyjścia z kryzysu. W komunikacie końcowym z tego spotkania, wraz ze wszystkimi stałymi członkami Rady Bezpieczeństwa ONZ i niestałymi afrykańskimi członkami Rady Bezpieczeństwa, partnerzy:

1) stwierdzili, że junta nie przedstawiła żadnego nowego rozwiązania od czasu ostatniego spotkania z dnia 10 listopada 2008 r.;

2) potwierdzili ustalenia przedstawione w komunikacie z dnia 10 listopada 2008 r. dotyczące warunków wyjścia z kryzysu;

3) poinformowali, że wyjście z kryzysu może obejmować możliwość przeprowadzenia wyborów w poszanowaniu elementów wyszczególnionych w dniu 10 listopada 2008 r.;

4) poparli „możliwość” przekazania sprawy Radzie Bezpieczeństwa ONZ, „jeżeli podjęte wysiłki okażą się bezowocne”;

5) potwierdzili, że organizacje wyciągną wnioski z tego impasu i „w odpowiednim czasie” podejmą właściwe środki, również indywidualne.

Inne kontakty i misje zmierzające do znalezienia rozwiązania opierającego się na poszanowaniu zobowiązań krajowych i międzynarodowych Mauretanii nie powiodły się, nawet jeżeli jeden z wymienionych powyżej zasadniczych elementów, a mianowicie uwolnienie prawowitego prezydenta, został zrealizowany.

W związku z powyższym Unia Europejska podjęła decyzję o zakończeniu konsultacji i o przyjęciu następujących właściwych środków na podstawie art. 96 ust. 2 lit. c) zmienionej umowy z Kotonu:

- Oprócz ewentualnych sankcji indywidualnych wobec autorów zamachu stanu i ich najbliższych współpracowników, o których zdecyduje każde państwo członkowskie Unii Europejskiej, podjęte zostają sankcje o charakterze gospodarczym polegające na zdecydowanym zmniejszeniu kwoty pomocy wspólnotowej przyznawanej bezpośrednio rządowi oraz agencjom i spółkom państwowym. Środki ograniczające współpracę nie będą wpływały na pomoc humanitarną ani bezpośrednie wsparcie dla ludności i społeczeństwa obywatelskiego w Mauretanii.

- Komisja Europejska zastrzega sobie prawo bezzwłocznego przejęcia funkcji krajowego urzędnika zatwierdzającego EFR.

- W zakresie, w jakim monitorowanie zmian i decyzji w obszarach polityki sektorowej podejmowanych przez sprawujących władzę de facto , ale nie de iure wpływa na trwająca nadal współpracę, oraz w nadziei na ewentualne ponowne podjęcie współpracy po rozwiązaniu kryzysu w sposób akceptowalny przez wspólnotę międzynarodową, służby Komisji nadal będą uczestniczyć w dialogu politycznym i sektorowym w Mauretanii, prowadzonym na szczeblu technicznym, przy czym dialogu tego nie należy traktować jako uznania legalności rządów ustanowionych po zamachu stanu z dnia 6 sierpnia 2008 r.

- Płatności dotyczące realizowanych już umów będą honorowane zgodnie z odpowiednimi decyzjami finansowymi. Dotyczy to następujących projektów:

- Drogi Rosso – Boghé i Kaedi – Gouaraye, a także pomoc techniczna dla Ministerstwa Transportu.

- Projekt „Zagospodarowanie oazy Adrar” (trwa zamykanie zobowiązań).

- Projekt „Woda nadziei” (zakończenie projektu).

- Fundusz Wodny: kontynuowanie trzech realizowanych umów.

- Program wsparcia krajowego urzędnika zatwierdzającego: środki niezbędne do zakończenia programu.

- Regionalny Program Energii Słonecznej: ciągłość umów realizowanych w Mauretanii.

- Program wspierania społeczeństwa obywatelskiego. Ciągłość realizacji działań dotyczących dobrych rządów w ramach zaproszeń do składania wniosków zarządzanych bezpośrednio przez Komisję Europejską.

- Program wsparcia Krajowego Urzędu Utrzymania Dróg (ENER): ograniczona kontynuacja bieżących zobowiązań umownych.

- Umowa o dotację w ramach regionalnej puli środków B na rehabilitację obszarów dotkniętych powodzią w dorzeczu rzeki Senegal.

- Wspieranie władz lokalnych (oprócz EFR): Projekt poprawy komunalnej gospodarki wodnej w Nawakszut i partnerstwo na rzecz wspierania systemu szkolnictwa w gminie Boustilla.

- W przypadku następujących programów istnieje możliwość podpisania nowych umów w poszanowaniu porozumień finansowych:

- Ogłoszenie lokalnych zaproszeń do składania wniosków w dziedzinie podmiotów niepublicznych oraz demokracji i praw człowieka (poza EFR). Zaproszenia do składania wniosków na rzecz władz lokalnych pozostają zawieszone.

- Wdrażanie projektu wspierania zarządzania przepływami migracyjnymi z funduszy regionalnych ACP 9 FED.

- Załącznik do projektu uzdatniania Zazou (poza EFR, współfinansowanie na rzecz organizacji pozarządowych).

- Wdrażanie projektu wspierania powrotu uchodźców w ramach koordynacji i harmonizacji z bieżącym wsparciem Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Pomocy Humanitarnej (ECHO), o ile z jednej strony warunki w Mauretanii umożliwią wdrażanie projektu, a z drugiej strony pod warunkiem przestrzegania przewidzianych warunków umownych .

- Istnieje możliwość rozpatrzenia nowych projektów w następujących dziedzinach:

- W ramach odpowiedzi na kryzys żywnościowy w ramach uruchomienia funduszy z regionalnej puli środków B 10. EFR istnieje możliwość zaprogramowania interwencji skierowanej do ludności na kwotę 2,08 mln EUR do przeprowadzenia przez organizację międzynarodową lub organizację pozarządową, przy czym działanie nie może obejmować bezpośredniego wsparcia dla administracji lub państwa albo jego agencji.

- Programowanie puli środków przyznanych Mauretanii w ramach nowego Instrumentu Żywnościowego i linii tematycznej Bezpieczeństwo Żywnościowe za pomocą projektów wspierania rolnictwa, które mogą być wdrażane przez organizacje międzynarodowe lub organizacje pozarządowe.

Wdrażanie pozostałych bieżących projektów i orientacyjnego programu 10. EFR, oprócz wymienionych wyjątków, zostaje zawieszone do czasu ewentualnego stopniowego przywrócenia współpracy na podstawie warunków przedstawionych poniżej.

Krajowy program orientacyjny 10. EFR przewidywał orientacyjną kwotę 40 milionów euro na ogólne wsparcie budżetowe na rzecz Strategii Zwalczania Ubóstwa. Projekt nie może zostać rozpatrzony przed całkowitym przywróceniem współpracy na warunkach określonych poniżej, z zastrzeżeniem przestrzegania ogólnych warunków kwalifikowalności wymaganych w przypadku wdrażania tego rodzaju programu.

Obecnie orientacyjna kwota przeznaczona na ten program zostaje ograniczona do 25 milionów euro. Z udostępnionych 15 milionów euro 10 milionów zasili rezerwę na ewentualne wsparcie wyborów w ramach konstytucyjnego rozwiązania kryzysu zgodnie z żądaniami wspólnoty międzynarodowej. Z pozostałych 5 milionów euro zostanie utworzona rezerwa na poważne kryzysy humanitarne będące konsekwencją kryzysu wywołanego zamachem stanu z 6 sierpnia 2008 r.

W drodze wyjątku program wspierania zarządzania przepływami migracyjnymi oszacowany w krajowym programie orientacyjnym na 8 milionów euro będzie wdrażany przed ewentualnym przywróceniem współpracy na podstawie celów i priorytetów pozostających do zdefiniowania.

- Po zaakceptowaniu przez wszystkie strony konfliktu rozwiązania umożliwiającego wyjście z kryzysu zgodnego z zasadniczymi elementami wskazanymi przez wspólnotę międzynarodową, a w szczególności po wprowadzeniu systemu wyborczego umożliwiającego przeprowadzenie wolnych, przejrzystych i reprezentacyjnych wyborów w ramach otwartego i szerokiego dialogu politycznego, odblokowane zostaną następujące projekty:

- Port dla rudowców w Nouadhibou. Negocjacje i podpisanie umowy na remont portu, o ile pozwolą na to obowiązujące przepisy i wyniki procedury przetargowej. Jeżeli umowa nie zostanie podpisana najpóźniej w marcu 2009 r., wkład EFR w finansowanie robót (45 milionów euro) nie będzie dłużej dostępny dla Mauretanii.

- Przeprogramowanie projektu usuwania wraków z portu w Nouadhibou w wyniku przesunięcia do 10. EFR funduszy STABEX przeznaczonych na ten cel (23 miliony euro) od 31.12.2008. Gdyby nie zamach stanu, umowa na to działanie zostałaby podpisana przed końcem 2008 r.

- Uruchomienie wcześniej zawieszonych lokalnych zaproszeń do składania wniosków na rzecz władz lokalnych.

- Od czasu faktycznego i nieodwracalnego wdrożenia rozwiązania umożliwiającego wyjście z kryzysu, o którym mowa powyżej (mianowanie w drodze konsensusu nowego rządu przejściowego, przyjęcie opartego na konsensusie planu działania i oddanie władzy przez wojsko), nastąpi dodatkowe przywrócenie współpracy. Będzie ona mogła obejmować:

- ewentualne wsparcie nowych wyborów parlamentarnych lub prezydenckich;

- kontynuowanie wdrażania programu wspierania wymiaru sprawiedliwości;

- wdrażanie europejskiego programu budowania potencjału instytucjonalnego samorządów lokalnych i ich służb;

- wdrażanie wszystkich programów i projektów podpisanych lub przewidzianych w ramach 8. i 9. EFR, lecz dotychczas niebędących przedmiotem umów.

- Pełny powrót Mauretanii do porządku konstytucyjnego umożliwi zniesienie wszystkich wymienionych powyżej restrykcji zgodnie z art. 96 ust. 2 lit. a) ostatni akapit zmienionej umowy z Kotonu. Taka sytuacja ma miejsce, kiedy szef państwa i zgromadzenia wybrane zgodnie z prawem pełnią swoje funkcje a konstytucja ma obowiązującą moc. Umożliwi to w szczególności wdrożenie całego programu orientacyjnego 10. EFR (156 milionów euro), przy jednoczesnym uwzględnieniu ewentualnych potrzeb przeglądu tego programu z powodu negatywnych skutków społecznych, gospodarczych i politycznych zamachu stanu z 6 sierpnia 2008 r.

Unia Europejska będzie uważnie śledzić rozwój sytuacji w Mauretanii i w odpowiednim przypadku będzie mogła wesprzeć wprowadzenie opartego na konsensusie politycznego rozwiązania kryzysu, o ile rozwiązanie to będzie opierało się na zasadniczych elementach, o których mowa powyżej, zgodnie z żądaniami wspólnoty międzynarodowej. Unia Europejska zastrzega sobie prawo przeglądu i zmiany wspomnianych środków w przypadku zmiany sytuacji w Mauretanii.

Z poważaniem

Sporządzono w Brukseli, dnia

W imieniu Komisji | W imieniu Rady |

[1] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

[2] Dz.U. L 287 z 28.10.2005, s. 4.

[3] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 376, porozumienie zmienione porozumieniem wewnętrznym z dnia 10 kwietnia 2006 r., Dz.U. L 247 z 9.9.2006, s. 48.