KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 11.3.2016 COM(2016) 134 final 2016/0074(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1224/2009 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1343/2011 i (UE) nr 1380/2013 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 894/97, (WE) nr 850/98, (WE) nr 2549/2000, (WE) nr 254/2002, (WE) nr 812/2004 i (WE) nr 2187/2005 {SWD(2016) 56 final}

{SWD(2016) 57 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Środki techniczne oznaczają zasady regulujące sposób i miejsce połowów dokonywanych przez rybaków. Celem tych środków jest kontrolowanie połowu, jaki można uzyskać przy określonym nakładzie połowowym, a także zmniejszenie oddziaływania połowów na ekosystem. Stanowią one integralną część ram regulacyjnych większości systemów zarządzania rybołówstwem, w tym na wodach Unii. Środki techniczne można podzielić na: –środki, które regulują użytkowanie narzędzi połowowych; –środki, które regulują cechy konstrukcyjne używanych narzędzi połowowych; –minimalne rozmiary, poniżej których ryby muszą być wrzucane ponownie do morza; –środki ustanawiające kontrole obszarowe i czasowe (np. obszary zamknięte lub objęte ograniczeniami i zakazy połowów w określonych okresach) w celu ochrony skupisk młodocianych ryb lub ryb odbywających tarło oraz –środki, które zmniejszają wpływ narzędzi połowowych na gatunki wrażliwe (np. ssaki morskie, ptaki i żółwie) lub obszary zamknięte w celu ochrony wrażliwych siedlisk (np. zimnowodne rafy koralowe). Środki techniczne stosowane do tej pory w przepisach prawa europejskiego dotyczących rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) to liczne rozporządzenia, zmiany, przepisy wykonawcze i tymczasowe środki techniczne wprowadzane w miarę potrzeby w celu rozwiązania pojawiających się problemów. W odniesieniu do wszystkich unijnych basenów morskich i wód nienależących do Unii, na których statki unijne prowadzą działalność, istnieje ponad 30 rozporządzeń, które zawierają środki techniczne. Obecnie obowiązują trzy szczegółowe rozporządzenia w sprawie środków technicznych przyjęte zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, które dotyczą głównych basenów morskich w wodach Unii: rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich obejmujące północno-wschodni Atlantyk (i Morze Czarne od 2012 r.), rozporządzenie Rady (WE) nr 1967/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie środków zarządzania zrównoważoną eksploatacją zasobów rybołówstwa Morza Śródziemnego, zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1626/94 oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1434/98 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 88/98. Oprócz tych rozporządzeń istnieje kilka aktów Komisji, które zawierają szczegółowe przepisy dotyczące budowy narzędzi połowowych (np. rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3440/84 z dnia 6 grudnia 1984 r. w sprawie przyłączania urządzeń na włokach, duńskich niewodach i podobnych sieciach) lub dotyczą konkretnych obszarów zamkniętych (np. rozporządzenie Komisji (WE) nr 1922/1999 z dnia 8 września 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 w odniesieniu do warunków, na których statki przekraczające osiem metrów całkowitej długości dopuszczone są do używania włoków ramowych na niektórych wodach Wspólnoty), jak również środki techniczne wprowadzone w celu złagodzenia bezpośrednich zagrożeń dla ochrony wynikających z uszczuplenia niektórych stad (np. rozporządzenie Komisji (WE) nr 2056/2001 z dnia 19 października 2001 r. ustanawiające dodatkowe środki techniczne w celu odnowienia zasobów dorsza w Morzu Północnym i na zachód od Szkocji). Rozporządzenia te zostały w zasadzie wydane na podstawie uprawnień zawartych w rozporządzeniach podstawowych. Ponadto istnieje szereg innych niezależnych rozporządzeń zawierających środki techniczne. Obejmują one rozporządzenie Rady (WE) nr 812/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiające środki dotyczące przypadkowych odłowów waleni na łowiskach i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 88/98 oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1185/2003 z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie obcinania płetw rekinom na statkach. W odniesieniu do wód państw trzecich w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), takich jak np. Konwencja o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (CCAMLR) i Międzynarodowa konwencja o ochronie tuńczyka atlantyckiego (ICCAT), uzgodniono kilka rozporządzeń podlegających procedurze współdecyzji transponujących środki techniczne. Rozporządzenia te nie wchodzą w zakres niniejszego wniosku. Przed wejściem w życie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) środki techniczne były również ujęte w rozporządzeniach o uprawnieniach do połowów określających roczne całkowite dopuszczalne połowy (TAC) i kwoty połowowe w północno-wschodnim Atlantyku, Morzu Bałtyckim i Morzu Czarnym oraz w odniesieniu do gatunków głębinowych. Stanowiły one połączenie rzekomo tymczasowych środków technicznych z mieszaniną środków szczególnych na poziomie regionalnym oraz odstępstw od ogólnych przepisów zawartych w innych rozporządzeniach. Po przyjęciu TFUE takie środki nie mogły już być zawarte w rozporządzeniach o uprawnieniach do połowów; wyjątek stanowią środki mające bezpośredni funkcjonalny związek z limitami połowowymi w odniesieniu do danego stada lub stad. W związku z powyższym jedynie ograniczona liczba takich środków jest obecnie zawarta w rozporządzeniach o uprawnieniach do połowów. Przykładowo wzdłuż zachodniego wybrzeża Irlandii istnieje obszar zamknięty w celu ochrony homarca (Nephrops norvegicus) związany z TAC dla tego stada na tym obszarze. Środki pochodzące od innych RFMO, takich jak Komisja ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) bądź Organizacja Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO), są również nadal uwzględnione w rozporządzeniu o uprawnieniach do połowów dla północno-wschodniego Atlantyku jako środki tymczasowe. Jak pokazują przytoczone przykłady, struktura regulacyjna w zakresie środków technicznych stała się bardzo skomplikowana i nieco chaotyczna. Ocena retrospektywna przeprowadzona na poparcie niniejszego wniosku wykazała, że cele poprzedniej WPRyb (rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa) nie zostały w dużej mierze osiągnięte za pomocą dotychczasowych środków technicznych. W niektórych basenach morskich jest to bardziej widoczne niż w innych (np. północno-wschodni Atlantyk), lecz powszechnie panuje pogląd, że w nieelastycznej strukturze zarządzania zawartych jest wiele złożonych i nieskutecznych przepisów. W odniesieniu do nowych wyzwań nowej WPRyb, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2014 r., w ocenie retrospektywnej stwierdzono, że obecna struktura regulacyjna w zakresie środków technicznych nadal nie będzie optymalna. Wynika to z pięciu wyraźnych problemów: (1)Niezadowalające wyniki: Środki techniczne w niewielkim stopniu zachęcają do prowadzenia połowów selektywnych, w przypadkach gdy odrzuty nie powodują kosztów, lub niedostatecznie zniechęcają do połowów gatunków zagrożonych bądź połowów wpływających niekorzystnie na dno morskie. Doprowadziło to do braku kontroli presji połowowej, skutkując przełowieniem wielu stad oraz wysokim poziomem odrzutów w niektórych rodzajach połowów oraz ograniczoną ochroną wrażliwych siedlisk i gatunków. Ponadto niektóre środki spowodowały przeszkody prawne lub zniechęcały do innowacji w celu opracowywania bardziej selektywnych metod połowów, w wyniku czego powszechnie je – zarówno legalnie jak i nielegalnie – obchodzono, aby zminimalizować skutki ekonomiczne.

(2)Trudna do zmierzenia skuteczność: Obecnie obowiązujące przepisy nie zawierają żadnych określonych wskaźników umożliwiających pomiar sukcesu. Utrudniło to zmierzenie stopnia skuteczności, w jakim środki techniczne przyczyniają się do osiągania celów WPRyb w dziedzinie ochrony. (3)Normatywne i złożone przepisy: Z czasem liczba środków technicznych rosła i stawały się one coraz bardziej złożone oraz próbowano za ich pomocą kontrolować zbyt wiele technicznych aspektów operacji połowowych. Niektóre środki są trudne do wyegzekwowania przez organy kontrolne, a dla rybaków – trudne do przestrzegania. Nakładają one duże obciążenia administracyjne i koszty na państwa członkowskie i zainteresowane strony. Podważyło to zaufanie sektora połowów i stanowiło silną zachętę do lekceważenia przepisów, skutkując przyjęciem kolejnych przepisów mających na celu przeciwdziałanie temu zjawisku. (4)Brak elastyczności: Decyzje w sprawie środków technicznych podejmowane są przeważnie po złożonym, nieelastycznym i dość długim procesie politycznym, który nie jest odpowiedni do określenia szczegółowych przepisów technicznych, wymagających częstej aktualizacji i okresowego przeglądu. Ograniczyło to możliwość dostosowania lub zmiany środków technicznych w celu reagowania na zmiany w sektorze rybołówstwa lub wykorzystania innowacji w zakresie technologii narzędzi połowowych bądź reagowania na nieprzewidziane wydarzenia. Ponadto przepisy przejściowe lub odstępstwa pozostawały niezmienione w długich okresach czasu, dodatkowo podważając zaufanie sektora połowów. (5)Niewystarczające zaangażowanie zainteresowanych stron w proces decyzyjny: Środki techniczne są oparte na negatywnych, głównie restrykcyjnych bodźcach w hierarchicznym systemie zarządzania (tj. raczej odgórnym niż oddolnym). Doprowadziło to tego, iż rybacy i zainteresowane strony nie mają przekonania, że uczestniczą w procesie decyzyjnym. W opinii rybaków środki techniczne są niepraktyczne, nie odzwierciedlają obecnej praktyki połowowej i czasami są ze sobą sprzeczne. Podczas negocjacji w sprawie nowej WPRyb państwa członkowskie, zainteresowane strony i Parlament Europejski jednomyślnie potwierdziły to dość negatywne postrzeganie obecnych środków technicznych. W ciągu ostatnich dziesięciu lat nie można było jednak osiągnąć porozumienia politycznego w sprawie nowego pakietu środków, a wcześniejsze wnioski Komisji z 2002 r. i 2008 r. z wielu powodów nie przyniosły zamierzonego skutku. Państwa członkowskie utrzymywały, że tekst stał się zbyt skomplikowany, a jego interpretacja za trudna, oraz że wnioski nie rozwiązywały w wystarczającym stopniu problemów leżących u ich podstaw. Zainteresowane strony twierdziły, że nie zostały odpowiednio wysłuchane, a przepisy wykraczały poza zwykłą konsolidację istniejących środków. Zawiodły nawet próby ujednolicenia rozporządzeń w sprawie środków technicznych dotyczących północno-wschodniego Atlantyku, Morza Bałtyckiego i Morza Śródziemnego z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), ponieważ w negocjacjach chodziło mniej o dostosowanie, a bardziej o dokładną treść tych rozporządzeń. Te powtarzające się niepowodzenia w osiągnięciu porozumienia w sprawie nowego rozporządzenia dotyczącego środków technicznych wyraźnie wskazują potrzebę wypracowania nowego podejścia. Jego podstawę powinny stanowić następujące zasady: uproszczenie, dostosowanie procesu decyzyjnego do traktatu lizbońskiego, wzmocnienie długoterminowego podejścia do ochrony zasobów i zarządzania nimi, w tym rozwiązanie kwestii odrzutów, regionalizacja, większe zaangażowanie zainteresowanych stron i zwiększenie odpowiedzialności sektora (tj. kultura przestrzegania prawa). Przy rozwiązywaniu tych problemów i z uwzględnianiem trudności instytucjonalnych niniejszy wniosek ma na celu: –optymalizację wkładu środków technicznych w osiągnięcie kluczowych celów nowej WPRyb; –stworzenie elastyczności koniecznej do dostosowania środków technicznych w celu umożliwienia podejścia regionalnego (zgodne z celami prawa Unii); –uproszczenie obecnych przepisów zgodnie z opracowanym przez Komisję programem sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT). Wniosek ten zasadniczo zmienia strukturę zarządzania środkami technicznymi, a nie wprowadza gruntowne zmiany do samych środków, tak aby dzięki większej elastyczności i stworzonym zachętom do poprawy selektywności połowów zwiększyć skuteczność środków technicznych. Z czasem dzięki poławianiu większych ryb odłów zostanie zoptymalizowany, a dzięki wprowadzeniu odpowiedzialnych praktyk połowowych wpływ połowów na ekosystem morski ulegnie zmniejszeniu. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającym rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającym rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 204/585/WE ustanawia się ogólne ramy WPRyb. W obrębie tych ram środki techniczne stanowią narzędzia przyczyniające się do osiągnięcia ogólnych celów WPRyb w następujący sposób: (1)Osiągnięcie maksymalnego podtrzymywalnego połowu (MSY) zostanie ułatwione poprzez zastosowanie środków technicznych regulujących model eksploatacji (tj. sposób rozłożenia presji połowowej w stosunku do struktury wiekowej stada). W celu uzyskania poziomu MSY w danym stadzie należy unikać połowów w młodszych grupach wiekowych. Będzie to wymagać połączenia skutecznych środków technicznych (tj. środków, które regulują stosowanie i budowę narzędzi połowowych, minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony (MCRS) oraz obszarowe i czasowe zamykanie obszarów połowowych), dzięki którym nastąpi poprawa modeli eksploatacji w ramach adaptacyjnej struktury regulacyjnej. (2)Stopniowe eliminowanie odrzutów i ograniczanie do minimum niezamierzonych połowów będzie wymagać zastosowania zmian zarówno technicznych (stosowanie i budowa narzędzi połowowych), jak i taktycznych (obszary zamknięte lub objęte ograniczeniami dostępu) w celu zwiększenia selektywności i unikania niezamierzonych połowów (tj. połowów ryb o rozmiarze mniejszym niż MCRS). Obowiązek wyładunku wprowadzony z zamiarem osiągnięcia tego celu będzie wymagać przemyślenia na nowo obecnej struktury zarządzania środkami technicznymi, tak aby droga do osiągnięcia tego celu była bardziej elastyczna. (3)Od zastosowania środków technicznych, które zmniejszają wpływ narzędzi połowowych na ekosystem (np. środki łagodzące lub obszary zamknięte), zależeć będzie, czy działalność połowowa jest zgodna z szerszymi względami ekologicznymi. W szczególności środki techniczne powinny przyczyniać się do osiągnięcia dobrego stanu środowiska przy uwzględnieniu czterech z jedenastu wskaźników jakości określonych w dyrektywie 2008/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej): utrzymanie różnorodności biologicznej (wskaźnik jakości 1); utrzymanie populacji wszystkich ryb i skorupiaków eksploatowanych w celach handlowych w bezpiecznych granicach biologicznych i w zdrowym przekroju wiekowym i wielkościowym (wskaźnik jakości 3); utrzymanie wszystkich elementów morskiego łańcucha pokarmowego w normalnych ilościach i zróżnicowaniu (wskaźnik jakości 4) oraz utrzymanie integralności dna morskiego (wskaźnik jakości 6). Kluczowym wyzwaniem będzie stworzenie ram dla stosowania tych środków w taki sposób, aby jak najskuteczniej chroniły gatunki najbardziej zagrożone oraz wrażliwe siedliska i obszary wymagające ochrony. Oprócz tych celów nowa WPRyb promuje regionalizację jako nowe podejście do zarządzania. Regionalizacja stanowi ważną okazję do uproszczenia przepisów ustanowionych przez prawodawcę i mających szczególne znaczenie dla przyszłego wykorzystania środków technicznych jako narzędzi zarządzania, ponieważ problem skuteczności środków technicznych jest częściowo związany z obowiązującą strukturą zarządzania. Regionalizacja umożliwi opracowanie środków technicznych na poziomie regionalnym (tj. ostatecznie w ramach planów wieloletnich lub krótkoterminowo za pomocą innych unijnych środków). Regionalizacja pozwala również ograniczyć konieczność przyjmowania przez Parlament Europejski i Radę Ministrów szczegółowych środków technicznych w ramach procedury współdecyzji. W obrębie uproszczonych ram prawnych określonych przez prawodawcę można opracować środki na poziomie regionalnym i odpowiednio dostosować je do specyfiki poszczególnych łowisk. Regionalizacja stanowi również okazję do wykorzystania środków technicznych w większym stopniu jako czynnika warunkującego osiągnięcie zrównoważonego rybołówstwa, a nie tylko stosowania ich jako ograniczających i restrykcyjnych środków uzupełniających uprawnienia do połowów i ograniczenia nakładów połowowych. Gdy decyzje podejmowane są na poziomie regionalnym, o wiele rzadziej trzeba dokonywać zmian treści środków technicznych zawartych aktach przyjmowanych w ramach procedury współdecyzji. •Spójność z innymi politykami Unii Wniosek oraz jego cele są spójne z polityką Unii, w szczególności ze zobowiązaniami prawnymi zawartymi w dyrektywie ramowej w sprawie strategii morskiej, dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, dyrektywie Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (ramowej dyrektywie wodnej). Pełne wdrożenie tych dyrektyw jest częścią unijnej odpowiedzi na zobowiązania Unii w ramach Konwencji ONZ o różnorodności biologicznej, umocnione zobowiązaniem podjętym przez szefów państw UE odnośnie do „powstrzymania utraty różnorodności biologicznej [w UE] do 2010 r.”; powtórzonym w unijnej strategii ochrony różnorodności biologicznej do 2020 r.. Środki techniczne mają także potencjał, żeby przyczynić się do realizacji strategii Europa 2020, zwłaszcza jej inicjatywy przewodniej dotyczącej oszczędnego gospodarowania zasobami poprzez lepsze wykorzystanie zasobów rybnych. Ponadto reforma środków technicznych przyczyni się do programu REFIT poprzez uproszczenie i usunięcie szeregu obowiązujących rozporządzeń i konkretnych środków.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawą prawną jest art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Przepisy niniejszego wniosku dotyczą ochrony żywych zasobów morskich, co wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. •Proporcjonalność We wniosku wprowadza się zmiany środków, które już istnieją, a zatem nie ma on wpływu na zasadę proporcjonalności. Proponowane środki są zgodne z zasadą proporcjonalności, ponieważ są one właściwe i konieczne. Żadne inne mniej restrykcyjne środki uzyskania pożądanych celów polityki nie są dostępne. •Wybór instrumentu Proponowany instrument: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady. Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następującego względu: rozporządzenie zmienia się rozporządzeniem. 3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Oceny ex-post/kontrole sprawności obowiązujących przepisów W grudniu 2012 r. przeprowadzono ocenę środków technicznych. Polegała ona na retrospektywnej ocenie1 obowiązujących rozporządzeń w sprawie środków technicznych pod względem ich adekwatności, skuteczności, wydajności, spójności i akceptowalności. W ramach tej oceny przeprowadzono szeroko zakrojone konsultacje z przedstawicielami sektora rybołówstwa, administracji krajowych oraz placówek badawczych państw członkowskich. Proces ten zakończono w czerwcu 2013 r. Następnie dokonano oceny perspektywicznej1 oczekiwanych skutków gospodarczych, społecznych i ekologicznych, a także skuteczności, efektywności, spójności i akceptowalności różnych określonych wariantów polityki. Badanie to zakończono w lipcu 2014 r. Ocena retrospektywna potwierdziła, że obecne środki techniczne są zbyt skomplikowane i w dużej mierze nieskuteczne. Nie mają jasnych, dobrze zdefiniowanych celów i założeń ani nie stwarzają pozytywnych zachęt premiujących odpowiedzialne praktyki i motywujących do przestrzegania przepisów. Kontrola środków jest kosztowna, a obowiązująca obecnie struktura zarządzania jest skonstruowana w nieelastyczny i bardzo odgórny sposób, tj. uwzględnia ograniczone konsultacje z zainteresowanymi stronami. Ocena perspektywiczna wykazała, że zarządzanie oparte na wynikach może być najlepszym podejściem do przyszłych środków technicznych, służącym rozwiązaniu problemów związanych z kontrolą i egzekwowaniem przepisów. Przy takim podejściu tak duża liczna normatywnych rozporządzeń w sprawie środków technicznych nie powinna być potrzebna. •Konsultacje z zainteresowanymi stronami Internetowe konsultacje społeczne przeprowadzono w okresie od stycznia do maja 2014 r.. Najważniejsze zainteresowane strony (tj. państwa członkowskie, Parlament Europejski, komitety doradcze, sektor połowów i organizacje pozarządowe) wzięły w nich udział w szerokim zakresie. Główne wnioski, które w dużej mierze pokryły się z ustaleniami z oceny retrospektywnej i perspektywicznej, były następujące: Wszelkie nowe rozporządzenia w sprawie środków technicznych powinny odejść od mikrozarządzania na rzecz podejścia do zarządzania opartego na wynikach. Rybacy powinni być w większym stopniu odpowiedzialni za rodzaj i ilość połowów, a w mniejszym za budowę i stosowanie narzędzi połowowych, które rozstawiają. Uproszczenie przepisów jest podstawowym celem, lecz uproszczenie nie powinno prowadzić do nierówności w systemach zarządzania państw członkowskich („utrzymanie równych warunków konkurencji”).

Regionalizacja postrzegana jest jako ważna okazja do uproszczenia rozporządzeń w sprawie środków technicznych. Preferowane jest podejście ramowe. Powinno ono obejmować nadrzędne cele i wspólne normy minimalne obowiązujące w całej UE. Powinno również zawierać gwarancje zapewniające podjęcie działań w przypadku wystąpienia problemów w rybołówstwie. W przeszłości poprawę w zakresie selektywności osiągano, gdy systemy zachęt były dostosowane do celów zarządzania. Takie systemy muszą być wbudowane w każde nowe ramy prawne dotyczące środków technicznych. Oprócz konsultacji społecznych w okresie od 2011 r. do początku 2015 r. odbyły się liczne warsztaty, konsultacje i spotkania z najważniejszymi zainteresowanymi stronami. Dzięki połączeniu konsultacji społecznych i szeroko zakrojonego dialogu z głównymi zainteresowanymi stronami (tj. sektorem połowów, organizacjami pozarządowymi i państwami członkowskimi) zagwarantowano, że wyrażone poglądy w pełni reprezentują różne grupy zainteresowanych stron. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej W październiku 2012 r., marcu 2013 r. i marcu 2015 r. odbyło się po jednym posiedzeniu grupy roboczej ekspertów (EWG) Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF). Podczas tych posiedzeń zbadano potencjał środków technicznych jako narzędzia zarządzania w ramach WPRyb. Ustalenia z tych sprawozdań pomogły określić warianty rozważane w przeprowadzonej ocenie perspektywicznej, jak również dostarczyły informacje do opracowania wniosku. Niezależnie od tych posiedzeń do STECF, a także do Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES), skierowano wiele doraźnych zapytań dotyczących konkretnych kwestii związanych z selektywnością narzędzi połowowych; nowymi przepisami w sprawie rozmiaru oczek sieci i składu połowów; przyłowem ssaków morskich i innych gatunków chronionych oraz istniejącymi obszarami zamkniętymi i objętymi ograniczeniami dostępu. Dostarczyły one również wskazówek do sporządzenia wniosku. •Ocena skutków Ocenę skutków przeprowadzono z uwzględnieniem informacji uzyskanych podczas konsultacji społecznych i prowadzonych następnie ukierunkowanych konsultacji, oceny retrospektywnej i perspektywicznej, porad ekspertów oraz uwag grupy sterującej ds. oceny skutków powołanej w celu wsparcia tej inicjatywy, a także Rady ds. Kontroli Regulacyjnej. Podczas oceny skutków rozważono, wychodząc od scenariusza podstawowego, trzy warianty polityczne i jeden podwariant jako propozycje rozwiązań, których zastosowanie zapewnia największe prawdopodobieństwo osiągnięcia celów i rozwiązania stwierdzonych problemów. –Sytuacja wyjściowa: Nadal obowiązują obecne rozporządzenia, w których WPRyb stanowi główny element, przy czym przepisy są zawarte w licznych rozporządzeniach technicznych i innych rozporządzeniach dotyczących ochrony powiązanych z WPRyb. Scenariusz podstawowy uwzględniałby najnowsze dostosowania eliminujące sprzeczności prawne z nowymi zobowiązaniami w ramach WPRyb (obowiązek wyładunku i dostosowanie do TFUE w odniesieniu do obecnych uprawnień Komisji). Regionalizacja środków technicznych nastąpiłaby za pomocą planów dotyczących odrzutów lub planów wieloletnich, przez co „sieć” rozporządzeń uległaby dalszemu rozszerzeniu, a dodane zostałyby nowe przepisy wprowadzające odstępstwa od obowiązujących przepisów technicznych lub zmieniające te przepisy. –Konsolidacja: Nowe rozporządzenie o ograniczonym zakresie konsolidujące w jednym rozporządzeniu wspólne przepisy dla wszystkich rodzajów połowów na wszystkich obszarach (np. ogólne zakazy dotyczące niektórych metod połowu). Wspólne przepisy (w ramach procedury współdecyzji) zostałyby oddzielone od przepisów, które mogą być wydawane na poziomie regionalnym. Te ostatnie przepisy techniczne nadal stanowiłyby część obowiązujących rozporządzeń (współdecyzja i akty prawne Komisji). Zawarto by w nich wszystkie najnowsze zmiany rozporządzeń i ich dostosowanie do TFUE. Regionalizacja środków technicznych nastąpiłaby za pomocą planów dotyczących odrzutów, które są przyjmowane przez Komisję jako akty delegowane, oraz za pomocą aktów delegowanych przyjmowanych przez Komisję na podstawie nowych planów wieloletnich uzgodnionych w procedurze współdecyzji. Te akty delegowane wprowadziłby (tymczasowe) odstępstwa od obowiązujących przepisów oraz zmiany do nich. Regionalizacja nastąpiłaby, jeżeli państwa członkowskie przedstawiłyby wspólne zalecenia w odniesieniu do planów dotyczących odrzutów tymczasowo na okres nie dłuższy niż 3 lata. Po upływie tego okresu utrzymanie tych obowiązujących odstępstw wymagałoby przyjęcia aktów delegowanych przyjmowanych w ramach przekazania uprawnień w unijnym planie wieloletnim. –Podejście ramowe: Nowe rozporządzenie ramowe zawierające a) przepisy ogólne (zakres, cele, zasady przewodnie) oraz definicję oczekiwanych wyników oraz odpowiednich norm; b) wspólne przepisy i przepisy techniczne (jak w wariancie 1) oraz c) podstawowe normy (w odniesieniu do regionów) odpowiadające stwierdzonym wynikom, które mogłyby funkcjonować jako środki domyślne w ramach regionalizacji. Ustanowione normy opierałyby się na treści istniejących przepisów i zasadniczo zastąpiłyby obecne przepisy dotyczące rozmiaru oczek sieci i składu połowów, przekształciłyby obecne rozmiary minimalne w minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony, utrzymałyby zamknięcia niezbędne do ochrony grup młodocianych osobników i ryb w okresie tarła, jak również wszelkie inne szczególne pod względem regionalnym przepisy techniczne. Struktura zostałaby przekształcona (jedno rozporządzenie zamiast licznych obowiązujących rozporządzeń). Wiele istniejących rozporządzeń zostałoby uchylonych i zintegrowanych lub zracjonalizowanych w nowych ramach. Normy podstawowe i domyślne środki techniczne, które odpowiadają tym celom, miałyby zastosowanie do czasu opracowania i wprowadzenia do prawa Unii środków o charakterze regionalnym (w drodze aktów delegowanych). Jeżeli działania na poziomie regionalnym nie zostaną podjęte, jako przepisy domyślne będą nadal funkcjonować uregulowania w ramach scenariusza bazowego. Państwa członkowskie miałyby wtedy możliwości odejścia od sztywniejszych przepisów technicznych (środki domyślne) na rzecz bardziej elastycznego podejścia do zarządzania opartego na wynikach w zakresie regionalizacji, aby osiągnąć oczekiwane wyniki i cele planu. –Ramy bez norm podstawowych: Główne elementy ram zostałaby utrzymane z wyjątkiem środków podstawowych. Wariant ten zawierałby uprawnienie do opracowania konkretnych środków w ramach regionalizacji. uprawnienie to umożliwiłoby wprowadzenie w drodze aktów delegowanych środków wymaganych na poziomie regionalnym do osiągnięcia celu WPRyb jako części planów dotyczących odrzutów i planów wieloletnich. –Wyeliminowanie obowiązujących przepisów: Większość obowiązujących rozporządzeń w sprawie środków technicznych zostałaby natychmiast uchylona, z wyjątkiem istotnych środków ochrony przyrody, które nadal by obowiązywały. Wszelkie środki techniczne niezbędne w perspektywie długookresowej byłyby opracowywane na szczeblu regionalnym w ramach planów wieloletnich (z możliwością tymczasowego włączenia środków technicznych do planów dotyczących odrzutów w perspektywie krótkookresowej). Wariant ten nie przewidywałby rozporządzenia ramowego. Porównanie wariantów Ocena wykazała, że podejście ramowe z normami podstawowymi w najlepszy sposób spełnia wyznaczone cele i zapewnia poziom bezpieczeństwa, dzięki któremu cele ochrony będą nadal osiągane, gdy rozwinie się regionalizacja. Celem jest, aby w perspektywie długookresowej (najpóźniej do 2022 r.) wszystkie wymagane środki techniczne były zawarte w planach regionalnych. Jest to najlepszy sposób uporania się z przejściem na regionalizację w okresie do 2022 r. Warianty ramy bez norm podstawowych oraz wyeliminowanie środków technicznych doprowadziłyby do natychmiastowego uproszczenia środków technicznych, co zyskałoby aprobatę sektora połowów, lecz wiązałoby się z większym ryzykiem. Wprowadziłyby zmianę do polityki rybołówstwa, przenosząc ciężar dowodu na wszystkich rybaków (oraz państwa członkowskie). Trzeba by wtedy polegać na tym, że rybacy dokumentują i w przejrzysty sposób wykazują osiąganie przez siebie ogólnych celów i uzgodnionych wyników (w ramach WPRyb) oraz celów szczegółowych i wyników określonych w planach wieloletnich. Oba warianty zakładają natychmiastową zmianę postawy rybaków jak również presję grupy i samoregulację w celu zapewnienia, żeby nieselektywne praktyki połowowe nie były stosowane. Państwa członkowskie, niektóre części sektora połowów i organizacje pozarządowe wydają się niechętne do podjęcia działań w tym kierunku, przynajmniej w perspektywie krótkookresowej. Konsolidacja środków technicznych stanowiła najmniej pożądany wariant. Utrzymuje on zasadniczo obecną złożoną strukturę regulacyjną i nie przedstawia żadnych wyraźnych zachęt dla zainteresowanych stron, które to zmiany wykraczałyby poza scenariusz podstawowy. Wariant ten nie jest również w pełni spójny z duchem regionalizacji przewidzianej w ramach WPRyb. Podsumowanie skutków

Preferowany wariant stanowi w dużej mierze zmianę struktury regulacyjnej i zarządzania środkami technicznymi. Wprowadza się niewiele nowych środków, a wszelkie zmiany co do istoty zakładają przede wszystkim usunięcie przepisów w celu uproszczenia i zmniejszenia obciążenia administracyjnego, usprawnienia kontroli lub konsolidacji środków ochrony przyrody. Dlatego też analiza skutków w ocenie skutków opierała się na ocenie jakościowej i została poparta konkretnymi przykładami lub studiami przypadku. Główne skutki przedstawiają się w następujący sposób: Skutki gospodarcze Podejście ramowe miałoby pozytywne skutki dla gospodarki i stymulowałoby regionalizację. Zwiększona elastyczność i większy udział zainteresowanych stron w opracowywaniu środków technicznych osiągnięte dzięki regionalizacji szybciej niż pozostałe warianty stworzyłyby zachęty do stosowania bardziej selektywnych narzędzi połowowych. Przyczyniłoby się to do osiągnięcia MSY i zmniejszenia niezamierzonych połowów, co skutkowałoby odpowiednimi korzyściami gospodarczymi wynikającymi ze zwiększonych uprawnień do połowów. Z czasem osiągnięto by stałą poprawę, zwłaszcza gdyby państwa członkowskie nagradzały połowy selektywne przyznaniem większych uprawnień do połowów, co jest możliwe w ramach WPRyb. Skutki społeczne Zatrudnienie w sektorze połowów prawdopodobnie zmniejszy się w perspektywie krótkookresowej, gdyż sektor połowów dostosowuje się do wyzwań związanych z przejściem na MSY i obowiązkiem wyładunku. Zakładając jednak, że regionalizacja zostanie przyspieszona, a segmenty floty, których to najbardziej dotyczy, zwłaszcza te, które prowadzą połowy ukierunkowane na mieszane gatunki denne, będą dążyć do szybkiej poprawy selektywności, szybciej przeciwdziałano by wszelkim skutkom negatywnym. Poziomy zatrudnienia ustabilizowałyby się. W perspektywie długookresowej, gdy zostaną osiągnięte poziomy zrównoważonych połowów, uprawnienia do połowów wzrosną (o co najmniej 20 % do 2020 r.). Tak duży wzrost wiąże się z możliwościami tworzenia miejsc pracy w sektorze połowów. Zrównoważone połowy umożliwią zwiększenie dochodów i płac, a tym samym podniosą atrakcyjność zatrudnienia. Skutki w zakresie ochrony środowiska Wszelkie skutki negatywne w perspektywie krótkookresowej zostaną prawdopodobnie skompensowane szybciej niż w innych rozważanych wariantach. Dzięki strategii ramowej poradzono by sobie z przejściem na regionalizację, a dzięki włączeniu norm podstawowych i utrzymaniu obowiązujących środków technicznych, które są wciąż niezbędne, zapewniono by, że cele dotyczące zrównoważenia środowiskowego WPRyb nie byłyby zagrożone. W perspektywie długookresowej regionalizacja powinna doprowadzić do opracowania środków w obrębie bardziej elastycznych ram regulacyjnych, za pomocą których można będzie lepiej i wcześniej reagować na zagrożenia dla ekosystemów morskich i które umożliwią zastosowanie środków ochronnych w odpowiednim momencie. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Uproszczenie Uproszczenie obowiązujących rozporządzeń stanowi jeden z głównych celów niniejszego wniosku. Nowe ramy prawne zastąpią sześć rozporządzeń podlegających procedurze współdecyzji jednym rozporządzeniem, a trzy inne rozporządzenia zostaną częściowo uchylone lub zmienione. Doprowadzi to do uchylenia nawet dziesięciu powiązanych rozporządzeń Komisji. Niektóre elementy tych rozporządzeń zostaną objęte zaproponowanymi ramami prawnymi w oczekiwaniu na regionalizację. Pozwoli to na dalsze uproszczenie w dwóch ważnych obszarach. Po pierwsze: skreśleniu lub uproszczeniu ulegną regulacje dotyczące prawie połowy z 40 obszarów zamkniętych lub objętych ograniczeniami dostępu z uwagi na potrzeby ochrony młodocianych osobników i skupisk tarłowych. Podstawę do tego stanowią opinie STECF, z uwzględnieniem uwag przekazanych przez państwa członkowskie i zainteresowane strony. Dalsze uproszczenie następuje w odniesieniu do skomplikowanych tabel rozmiaru oczek sieci i składu połowu zawartych w obowiązujących rozporządzeniach dotyczących północno-wschodniego Atlantyku i Morza Bałtyckiego. W odniesieniu do każdego regionu na podstawie dotychczasowego modelu eksploatacji ustalono obowiązujący podstawowy rozmiar oczek sieci dla narzędzi ciągnionych i statycznych, przy czym niektóre odstępstwa umożliwiają wykorzystanie narzędzi połowowych o mniejszym rozmiarze oczek w celu ochrony ważnych łowisk. MŚP Potencjalne zmiany rozporządzeń w sprawie środków technicznych dotykają w największym stopniu sektor połowów obejmujący flotę liczącą ok. 82 000 statków i zatrudnienie w wymiarze 98 500 ekwiwalentów pełnego czasu pracy (EPC). Z tych ok. 82 000 statków rybackich prawie 98 % można by zaklasyfikować jako mikroprzedsiębiorstwa, które zatrudniają mniej niż 10 pracowników i których roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 2 mln EUR. Jeżeli mikroprzedsiębiorstwa, które w tym sektorze stanowią tak wysoki odsetek, zostałyby wyłączone z tego wniosku, zagroziłoby to osiągnięciu celów WPRyb, ponieważ jedynie nieliczne przedsiębiorstwa połowowe zostałyby objęte przepisami ogólnymi. Skutki dla MŚP pod względem kosztów i obciążeń administracyjnych byłyby pozytywne dzięki temu, że doszłoby do bezpośredniego uproszczenia obowiązujących rozporządzeń i zwiększania roli sektora połowów w opracowywaniu przyszłych środków technicznych za pośrednictwem komitetów doradczych. Ponadto potencjalne przejście na system oparty na wynikach w perspektywie długookresowej prowadziłoby do dalszego uproszczenia przepisów technicznych. Oznacza to przeniesienie ciężaru dowodu na sektor połowów i nakłada na rybaków zobowiązanie dokładnego wykazywania i dokumentowania połowów. Potencjalnie może to spowodować zwiększenie kosztów związanych z dokumentowaniem połowów, chociaż poniesione koszty byłby uzależnione od podejścia państw członkowskich do „kontroli zregionalizowanych”, a większa elastyczność, na jaką pozwala takie podejście, stanowiłaby rekompensatę zwiększenia kosztów. •Prawa podstawowe Niniejszy wniosek nie ma skutków dla ochrony praw podstawowych. 4.WPŁYW NA BUDŻET Niniejszy środek nie powoduje konieczności ponoszenia dodatkowych wydatków przez Unię. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Monitorowanie

W ramach preferowanego wariantu ustanowiono by jasne cele na rzecz zmniejszenia i, w miarę możliwości, wyeliminowania niezamierzonych połowów do 2019 r. oraz poławiania wszystkich stad na poziomie MSY do 2020 r. Ustanowiono by również cele dotyczące ograniczenia negatywnego wpływu rybołówstwa na ekosystemy morskie w celu przyczynienia się do osiągnięcia dobrego stanu środowiska do 2020 r. Aby dokonać pomiaru osiągnięcia tych celów, do monitorowania środków technicznych proponuje się następujące wskaźniki ekologiczne, gospodarcze i społeczne oraz wskaźniki poziomu przestrzegania przepisów: Wskaźniki ekologiczne: zmiana struktury połowów, liczba stad na poziomie MSY, zmiana poziomu przyłowów gatunków wrażliwych i ochrona wrażliwych siedlisk; Wskaźniki gospodarcze: dochód, wartość dodana brutto (WDB), dochody / dochody na poziomie progu rentowności i marże zysku netto; Wskaźniki społeczne: zatrudnienie i wynagrodzenia załóg; Wskaźniki poziomu przestrzegania przepisów: liczba naruszeń przepisów związanych z przepisami technicznymi i liczba dni patrolowania na morzu. Dane wykorzystywane do monitorowania byłyby dostępne na podstawie obowiązujących ram gromadzenia danych, opinii STECF i ICES, jak również sprawozdań rocznych Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa (EFCA). Ocena Ocenę ex-post z omówieniem kluczowych kwestii oceny środków technicznych należy przeprowadzić przed 2022 r., kiedy to obowiązek wyładunku powinien w pełni funkcjonować, poziomy MSY zostać osiągnięte w przypadku wszystkich stad, a dobry stan środowiska zapewniony w odniesieniu do ekosystemów morskich. Ta ocena mogłaby stanowić bezpośredni wkład do oceny retrospektywnej WPRyb, której rozpoczęcie planowane jest na rok 2022. Nowe plany wieloletnie będą okresowo oceniane przez STECF i ICES w celu stwierdzenia, czy osiągane są cele w zakresie zrównoważonego rozwoju. Oceny te będą zawierać wskazania dotyczące tego, czy środki techniczne zawarte w tych planach są skuteczne. Wymogi w zakresie sprawozdawczości na podstawie art. 49 (funkcjonowanie WPRyb) i art. 50 (postępy w zakresie osiągnięcia MSY) rozporządzenia w sprawie WPRyb nie dotyczą co prawda bezpośrednio środków technicznych, umożliwiają jednak wgląd w ich skuteczność. Środki opracowane na szczeblu regionalnym będą również musiały być regularnie oceniane przez STECF lub ICES, aby zapewnić, że takie środki są spójne z celami WPRyb. W rocznych sprawozdaniach EFCA odnoszących się do wspólnych programów stosowania dokumentuje się liczbę i przyczyny wykrytych naruszeń przepisów oraz liczbę i charakter przeprowadzonych inspekcji. Na tej podstawie określa się poziom zgodności z rozporządzeniami w sprawie środków technicznych. Sprawozdawczość Do końca 2020 r., a następnie co trzy lata Komisja będzie przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia wraz z oceną skutków środków technicznych dla ochrony zasobów ryb i wpływu rybołówstwa na ekosystemy morskie. Na podstawie tego sprawozdania Komisja będzie proponować wszelkie niezbędne zmiany. •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw) Nie dotyczy. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Wniosek ma następującą strukturę: Przepisy ogólne – ten rozdział obejmuje zakres, cele nadrzędne i szczegółowe, wartości docelowe związane z ogólnymi i szczegółowymi celami określonymi pod względem poziomów niezamierzonych połowów; progi dotyczące przyłowów gatunków wrażliwych; przepisy w zakresie zmniejszenia rozległości dna morskiego dotkniętego w znacznym stopniu skutkami działalności połowowej; zasady dobrych rządów i definicje. Definicje dotyczą przede wszystkim zdefiniowania narzędzi połowowych oraz operacji połowowych i są wspólne dla wszystkich regionów. Dzięki temu dokonuje się konsolidacji i aktualizacji istniejących definicji zawartych w obowiązujących rozporządzeniach. Wspólne środki techniczne – ten rozdział zawiera wspólne przepisy zawarte obecnie we wszystkich rozporządzeniach podstawowych w sprawie środków technicznych, mające zastosowanie do wszystkich basenów morskich i uznawane de facto za stałe, ponieważ nie ma potrzeby ani uzasadnienia ich zmiany. Przepisy zawarte w tej części to:

–objęte zakazem narzędzia i praktyki, w tym zakaz sprzedaży gatunków morskich złowionych za pomocą pewnych rodzajów narzędzi połowowych, –środki na rzecz ochrony wrażliwych gatunków (np. ssaków morskich, gadów i ptaków) i siedlisk (np. zimnowodnych raf koralowych), w tym tych wymienionych w dyrektywie siedliskowej i ptasiej; –ogólne ograniczenia dotyczące użycia narzędzi ciągnionych i warunków ich stosowania (np. podstawowa budowa worka włoka i dopuszczone akcesoria narzędzi połowowych); –ograniczenia dotyczące użycia sieci stawnych. Obejmuje to konsolidację istniejących ograniczeń dotyczących stosowania pławnic (tj. zakaz stosowania sieci dryfujących powyżej 2,5 km, zakaz używania takich narzędzi połowowych do połowów gatunków masowo migrujących oraz całkowity zakaz stosowania sieci dryfujących w Morzu Bałtyckim). W ramach regionalizacji państwa członkowskie powinny wzmocnić te przepisy, aż do wprowadzenia całkowitego zakazu stosowania takich narzędzi połowowych, jeżeli istnieją dowody naukowe wskazujące, że dalsze stosowanie pławnic stanowi zagrożenie dla stanu ochrony gatunków wrażliwych w tym regionie; –minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony (definicja, pomiar, wykorzystanie ryb o rozmiarach mniejszych niż MCRS); –wspólne środki służące zmniejszaniu odrzutów (selekcja jakościowa, wyślizgiwanie się, ochrona gatunków niepodlegających limitom połowowym). Regionalizacja – w tym rozdziale określa się ogólne zasady regionalizacji w odniesieniu do podstawowych środków odniesienia, które to zasady będą mieć zastosowanie w przypadku braku środków regionalnych, oraz ustanawia się uprawnienia niezbędne do regionalizacji środków technicznych za pośrednictwem planów wieloletnich, tymczasowych planów dotyczących odrzutów i środków ochronnych niezbędnych do wypełnienia zobowiązań wynikających z przepisów w zakresie ochrony środowiska. Dzięki tym uprawnieniom można opracować środki regionalne oparte na wspólnych zaleceniach przekazanych przez grupy państw członkowskich, które to środki zmieniają obowiązujące środki podstawowe lub wprowadzające od nich odstępstwa, ustanawiają nowe środki lub odstępstwa, pod warunkiem że można wykazać, iż istniejące środki nie przynoszą korzyści w zakresie ochrony lub iż wprowadzono alternatywne środki. Uprawnienia te wynikają z WPRyb. Określone są również środki regionalne, które można zastosować na podstawie tymczasowych planów dotyczących odrzutów, a także środki ochronne, które zostaną zastosowane, jeżeli dowody naukowe wykażą, że celów ochrony nie można osiągnąć za pomocą środków regionalnych. W tym celu zawarto klauzulę ochronną, która pozwala Komisji działać, gdy dostępne opinie naukowe wskazują, iż niezbędne jest natychmiastowe działanie w celu ochrony gatunków morskich. Pozwala to Komisji ustanowić środki techniczne w celu zmniejszenia takich zagrożeń, w uzupełnieniu lub na zasadzie odstępstwa od niniejszego rozporządzenia lub środków technicznych ustalonych w inny sposób zgodnie z prawem Unii. Środki takie mogą obejmować ograniczenia dotyczące stosowania narzędzi połowowych lub działalności połowowej w określonych obszarach lub w określonych okresach. Środki techniczne w wodach nienależących do UE: w tym rozdziale Komisja zostaje upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych w odniesieniu do obowiązujących szczegółowych przepisów dotyczących wykazów wrażliwych ekosystemów morskich, a także konkretnych środków technicznych związanych z określonymi połowami molwy niebieskiej i karmazyna uzgodnionymi przez Komisję ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC). Ponadto dzięki zmianie odpowiedniego rozporządzenia Komisja zostaje upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych w odniesieniu do istniejących środków technicznych z rozporządzenia (UE) nr 1343/2011 w sprawie Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego (GFCM). Komisja zostaje również upoważniona do włączania do prawa unijnego przyszłych zmian tych środków przyjętych przez NEAFC, a także środków przyjętych przez GFCM. Obecnie nie istnieją takie uprawnienia. Przepisy techniczne – ten rozdział zawiera wspólne przepisy dotyczące prowadzenia badań naukowych, a także sztucznego zarybiania i przesiedlania gatunków morskich. Przepisy proceduralne – ten rozdział reguluje wykonywanie przekazanych uprawnień w odniesieniu do aktów delegowanych przewidzianych we wniosku, a także procedurę komitetową w odniesieniu do aktów wykonawczych. Przepisy końcowe – ten rozdział zawiera uchylenia i zmiany odpowiednich rozporządzeń, a także reguluje proces przeglądu i sprawozdawczości. Załączniki – załączniki zawierają środki podstawowe w podziale na baseny morskie (Morze Północne, Morze Bałtyckie, wody północno-zachodnie, wody południowo-zachodnie, Morze Śródziemne, Morze Czarne i regiony najbardziej oddalone). Te środki podstawowe będą obowiązywać w przypadku braku środków regionalnych. Obejmują one podstawowe rozmiary oczek sieci, minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony, obszary zamknięte lub objęte ograniczeniami dostępu w celu ochrony osobników młodocianych i ryb odbywających tarło jak również wszelkie inne środki specyficzne dla danego regionu. Kolejne załączniki zawierają wykaz gatunków objętych zakazem, które – gdy zostaną schwytane jako przyłów – muszą zostać niezwłocznie z powrotem wrzucone do morza; obszary zamknięte ustanowione w celu ochrony wrażliwych siedlisk oraz wykaz gatunków, w odniesieniu do których obowiązuje zakaz połowu przy użyciu pławnic. 2016/0074 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1224/2009 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1343/2011 i (UE) nr 1380/2013 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 894/97, (WE) nr 850/98, (WE) nr 2549/2000, (WE) nr 254/2002, (WE) nr 812/2004 i (WE) nr 2187/2005 PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Komitetu Regionów, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 ustanowiono wspólną politykę rybołówstwa (WPRyb) na rzecz ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa. (2)Środki techniczne są narzędziami wspierającymi wdrażanie WPRyb. Ocena retrospektywna wykazała jednak, że przy obecnej strukturze regulacyjnej jest mało prawdopodobne, aby cele WPRyb zostały osiągnięte, i należy przyjąć nowe podejście, żeby zwiększyć ich skuteczność, koncentrując się na dostosowaniu struktury zarządzania. (3)Istnieje potrzeba stworzenia ram w celu uregulowania środków technicznych. Ramy te powinny zawierać przepisy ogólne obowiązujące na wszystkich wodach Unii oraz obejmować opracowanie środków technicznych uwzględniających regionalną specyfikę poszczególnych połowów za pośrednictwem procesu regionalizacji wprowadzonego przez WPRyb. (4)Ramy te powinny regulować połowy i wyładunki zasobów ryb, a także użytkowanie narzędzi połowowych i wzajemne relacje między działalnością połowową i ekosystemami morskimi. (5)Powinny one mieć zastosowanie do działalności połowowej prowadzonej na wodach Unii przez statki unijne i te spoza Unii oraz obywateli państw członkowskich (bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery), jak również do statków unijnych prowadzących działalność w regionach najbardziej oddalonych, o których mowa w art. 349 akapit pierwszy Traktatu. Powinny one także mieć zastosowanie na wodach nienależących do Unii do środków technicznych przyjętych w odniesieniu do obszaru podlegającego regulacji Komisji ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) oraz na obszarze objętym Porozumieniem ustanawiającym Generalną Komisję Rybołówstwa Morza Śródziemnego (GFCM). (6)W stosownych przypadkach środki techniczne powinny mieć zastosowanie do połowów rekreacyjnych, które mogą mieć istotny wpływ na stada ryb i gatunki skorupiaków. (7)Środki techniczne powinny przyczyniać się do osiągnięcia celów WPRyb polegających na dokonywaniu połowów na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu, ograniczaniu niezamierzonych połowów i eliminacji odrzutów oraz przyczynianiu się do osiągnięcia dobrego stanu środowiska, jak określono w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE. (8)Środki techniczne powinny w szczególności zapewniać ochronę osobników młodocianych i skupisk tarłowych ryb poprzez wykorzystywanie selektywnych narzędzi i stosowanie środków zapobiegawczych. Środki techniczne powinny także ograniczyć do minimum i w miarę możliwości wyeliminować wpływ narzędzi połowowych na ekosystem morski, w szczególności na wrażliwe gatunki i siedliska. Powinny one również przyczyniać się do istnienia środków zarządzania do celów wywiązywania się ze zobowiązań na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE oraz dyrektywy 2008/56/WE. (9)Aby dokonać oceny skuteczności środków technicznych, należy ustalić wartości docelowe dotyczące poziomów niezamierzonych połowów, poziomów przyłowów wrażliwych gatunków i zakresu negatywnego wpływu połowów na siedliska dna morskiego, które odpowiadają celom WPRyb, przepisom prawa unijnego w dziedzinie ochrony środowiska (zwłaszcza dyrektywie Rady 92/43 i dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) oraz najlepszym praktykom międzynarodowym. (10)W celu zapewnienia jednolitości rozumienia i wdrażania przepisów technicznych należy uaktualnić i ujednolicić definicje narzędzi połowowych oraz operacji zawarte w obowiązujących rozporządzeniach w sprawie środków technicznych. (11)Należy zakazać stosowania niektórych destrukcyjnych narzędzi lub metod połowów, które wykorzystują materiały wybuchowe, trucizny, substancje oszałamiające, prąd elektryczny, młoty pneumatyczne lub inne urządzenia uderzające, narzędzi ciągnionych i chwytaków do zbierania korala czerwonego lub innego rodzaju korala i gatunków koralowatych oraz niektórych kusz z wyjątkiem szczególnego przypadku włoka wytwarzającego impulsy elektryczne, który może być używany pod pewnymi ścisłymi warunkami. (12)W świetle opinii Komitetu Naukowo-Technicznego i Gospodarczego ds. Rybołówstwa (STECF) należy ustanowić pewne wspólne przepisy określające ograniczenia dotyczące wykorzystania narzędzi ciągnionych i budowy worka włoka w celu zapobiegania złej praktyce prowadzącej do nieselektywnych połowów. (13)W celu ograniczenia użycia sieci dryfujących, którymi można poławiać na dużych obszarach i które powodują znaczące połowy wrażliwych gatunków, należy skonsolidować istniejące ograniczenia dotyczące stosowania z takich narzędzi. (14)W świetle opinii STECF połowy sieciami stawnymi w rejonach ICES IIIa, VIa, VIb, VIIb, VIIc, VIIj, VIIk oraz w podobszarach ICES VIII, IX, X oraz XII na wschód od 27°W w wodach, gdzie wskazana na mapach głębokość jest większa niż 600 metrów, powinny nadal być zabronione, aby zapewnić ochronę wrażliwych gatunków głębinowych. (15)W przypadku rzadkich gatunków ryb, takich jak pewne gatunki rekinów i płaszczek, nawet ograniczona działalność połowowa mogłaby stanowić poważne zagrożenie dla ich ochrony. W celu ochrony takich gatunków należy wprowadzić ogólny zakaz ich połowów. (16)W celu zapewnienia ścisłej ochrony wrażliwych gatunków morskich, takich jak ssaki morskie, ptaki morskie i gady morskie, przewidzianych w dyrektywach 92/43/EWG i 2009/147/WE, państwa członkowskie powinny wprowadzić środki łagodzące w celu zminimalizowania oraz, w miarę możliwości, wyeliminowania odłowów tych gatunków narzędziami połowowymi.

(17)W celu zapewnienia ciągłej ochrony wrażliwych siedlisk morskich usytuowanych wzdłuż wybrzeży Irlandii, Zjednoczonego Królestwa i wokół Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich należy utrzymać istniejące ograniczenia dotyczące stosowania narzędzi do połowów dennych. (18)Jeżeli na podstawie opinii naukowych i informacji technicznych okaże się, że istnieją inne takie obszary, należy wprowadzić podobne ograniczenia w celu ochrony tych siedlisk. (19)Zgodnie z WPRyb należy ustanowić minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony, aby zapewnić ochronę młodocianych osobników gatunków morskich i ustanowić obszary odbudowy stad ryb. (20)Należy określić sposób mierzenia rozmiaru gatunków morskich. (21)W celu wsparcia sektora połowów we wdrażaniu obowiązku wyładunku państwa członkowskie powinny wprowadzić środki mające na celu ułatwienie składowania i zbytu gatunków morskich o rozmiarach mniejszych niż minimalny rozmiar odniesienia do celów ochrony. Środki te powinny obejmować wsparcie inwestycji w zakresie budowy i przystosowania miejsc wyładunku i przystani lub wsparcie inwestycji w zakresie dodawania wartości produktom rybołówstwa. (22)Należy zakazać praktyk selekcji jakościowej i powodowania wyślizgiwania się, z wyjątkiem przypadków, w których wprowadza się odstępstwa w ramach obowiązku wyładunku. (23)W przypadkach gdy opinia naukowa wskazuje, że dochodzi do znacznych niezamierzonych połowów gatunków, które nie podlegają limitom połowowym, a zatem nie są objęte obowiązkiem wyładunku, państwa członkowskie powinny realizować projekty pilotażowe mające na celu przeanalizowanie sposobów ograniczenia tego rodzaju połowów oraz wprowadzenie odpowiednich środków technicznych, aby osiągnąć ten cel. (24)Jeżeli na poziomie regionalnym nie obowiązują środki techniczne, należy stosować określone normy podstawowe. Te normy podstawowe powinny wynikać z istniejących środków technicznych, przy uwzględnieniu opinii STECF i zdania zainteresowanych stron. Powinny one obejmować podstawowe rozmiary oczek sieci ciągnionych i stawnych, minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony, obszary zamknięte lub objęte ograniczeniami dostępu, środki ochrony przyrody służące zmniejszeniu przyłowów ssaków morskich i ptaków morskich na niektórych obszarach oraz wszelkie inne obowiązujące obecnie środki specyficzne dla danego regionu, które są nadal konieczne do zapewnienia, że cele ochrony są osiągane, do czasu gdy odpowiednie środki zostaną wprowadzone w ramach regionalizacji. (25)Państwa członkowskie mogą we współpracy z zainteresowanymi stronami opracowywać wspólne zalecenia dotyczące właściwych środków technicznych, które odbiegają od norm podstawowych, zgodnie z procesem regionalizacji określonym w WPRyb. (26)Takie środki techniczne ustanowione na poziomie regionalnym powinny być co najmniej równoważne normom podstawowym pod względem modeli eksploatacji i ochrony wrażliwych gatunków i siedlisk. (27)Głównym instrumentem do ustanawiania regionalnych środków technicznych powinny być plany wieloletnie, jak określono w WPRyb. Plany wieloletnie umożliwiają zmianę norm podstawowych, ustanowienie nowych środków w celu uzupełnienia lub zastąpienia norm podstawowych lub wprowadzenia odstępstwa od tych środków, o ile można wykazać, że nie przynoszą one korzyści w zakresie ochrony przyrody lub że wprowadzono środki alternatywne, aby zapewnić, że cele i wartości docelowe nadal są osiągane. Zgodnie z art. 10 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 plany wieloletnie mogą również obejmować inne środki ochrony przyrody służące zminimalizowaniu negatywnego wpływu połowów na ekosystem, takie jak środki niezbędne do spełnienia wymogów art. 13 ust. 4 dyrektywy 2008/56/WE, art. 4 dyrektywy 2009/147/WE lub art. 6 dyrektywy 92/43/EWG. (28)Przy opracowaniu wspólnych zaleceń służących wprowadzaniu w planach wieloletnich alternatywnych wielkości oczek sieci lub narzędzi dokonujących selekcji gatunkowej, regionalne grupy państw członkowskich powinny gwarantować uzyskiwanie dzięki takim narzędziom przynajmniej podobnej lub większej selektywności jak w przypadku narzędzi określonych w normach podstawowych. (29)Przy opracowywaniu wspólnych zaleceń w celu zmiany lub ustanowienia w planach wieloletnich nowych obszarów zamkniętych lub objętych ograniczeniami dostępu, służących ochronie młodocianych osobników i skupisk tarłowych, regionalne grupy państw członkowskich powinny określić specyfikacje, zakres, czas trwania, ograniczenia dotyczące narzędzi połowowych oraz mechanizmy monitorowania i kontroli. (30)Przy opracowywaniu wspólnych zaleceń w celu zmiany lub ustanowienia w planach wieloletnich minimalnych rozmiarów odniesienia do celów ochrony regionalne grupy państw członkowskich powinny zapewnić, że osiągnięcie celów WPRyb nie zostanie zagrożone oraz zagwarantować przestrzeganie ochrony młodocianych osobników gatunków morskich, przy jednoczesnym zapewnieniu, że na rynku nie dochodzi do zakłóceń i że nie istnieje rynek dla ryb o rozmiarach mniejszych od minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony. (31)Wprowadzenie doraźnych zamknięć w połączeniu z przepisami o przenoszeniu się jako dodatkowego środka służącego ochronie osobników młodocianych lub skupisk tarłowych powinno być dozwolone w ramach wspólnych zaleceń jako jedna z możliwości. Warunki ustanawiania i znoszenia tych obszarów oraz mechanizmy kontroli i monitorowania należy określić w odpowiednich wspólnych zaleceniach. (32)Na podstawie naukowej oceny wpływu narzędzi innowacyjnych, należycie ocenionego przez STECF, stosowanie lub rozszerzone stosowanie nowatorskich narzędzi, takich jak włok wytwarzający impulsy elektryczne, mogłoby zostać uwzględnione jako jedna z możliwości we wspólnych zaleceniach regionalnych grup państw członkowskich. Stosowanie innowacyjnych narzędzi połowowych nie powinno być dozwolone, jeżeli ocena naukowa wskazuje, że ich stosowanie będzie prowadzić do negatywnego wpływu na wrażliwe siedliska i gatunki niebędące gatunkami docelowymi. (33)W celu zminimalizowania przyłowów wrażliwych gatunków i wpływu narzędzi połowowych na wrażliwe siedliska regionalne grupy państw członkowskich powinny opracować dodatkowe środki łagodzące, aby ograniczyć wpływ połowów na wrażliwe gatunki i siedliska. Jeżeli dowody naukowe wykazują, że istnieje poważne zagrożenie dla stanu ochrony takich gatunków i siedlisk, wówczas państwa członkowskie powinny wprowadzić dodatkowe ograniczenia dotyczące budowy i użytkowania określonych narzędzi połowowych lub nawet całkowity zakaz ich stosowania w danym regionie. Takie przepisy mogłyby w szczególności być stosowane w odniesieniu do sieci dryfujących, które w niektórych obszarach doprowadziły do znacznych odłowów waleni i ptaków morskich. (34)Gdy nie obowiązuje żaden plan wieloletni, rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 pozwala na ustanowienie tymczasowych planów dotyczących odrzutów w celu wykonywania obowiązku wyładunku. W ramach takich planów powinno się umożliwić ustanowienie środków technicznych ściśle związanych z wykonywaniem obowiązku wyładunku, których celem jest zwiększenie selektywności i ograniczenie, w jak największym stopniu, niezamierzonych połowów. (35)Aby utrzymać istniejące szczegółowe zalecenia uzgodnione przez Komisję ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC), należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów prawnych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wykazów wrażliwych ekosystemów morskich, a także konkretnych środków technicznych dotyczących określonych środków służących ochronie molwy niebieskiej i karmazyna. Komisja powinna być również uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych w odniesieniu do włączenia do prawa unijnego przyszłych zmian środków przyjętych przez NEAFC, które stanowią przedmiot niektórych wyraźnie zdefiniowanych elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, a które stają się wiążące dla Unii zgodnie z postanowieniami konwencji NEAFC. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. (36)Aby nie utrudniać badań naukowych, sztucznego zarybiania bądź przesiedlania, niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do czynności, które mogą być konieczne do prowadzenia wyżej wymienionych działań.

(37)Jeżeli najlepsze dostępne opinie naukowe wykazują, że konieczne jest natychmiastowe działanie w celu ochrony gatunków morskich, Komisja powinna móc, w należycie uzasadnionych przypadkach, przyjąć akty delegowane mające natychmiastowe zastosowanie, ustanawiające środki techniczne w celu zmniejszenia takich zagrożeń, w uzupełnieniu lub na zasadzie odstępstwa od niniejszego rozporządzenia lub środków technicznych ustalonych w inny sposób zgodnie z prawem Unii. Środki te powinny być w szczególności tak skonstruowane, aby móc sprostać nieoczekiwanym zmianom w modelu stada wskutek wysokiego lub niskiego poziomu rekrutacji młodocianych osobników do danego stada i zapewnić ochronę ryb w okresie tarła bądź skorupiaków, gdy stada są na bardzo niskim poziomie lub gdy stan stada jest zagrożony z powodu innych zmian w stanie ochrony stad ryb. Mogłyby one obejmować ograniczenia dotyczące stosowania narzędzi połowowych ciągnionych lub statycznych bądź działalności połowowej na określonych obszarach lub w określonych okresach. (38)Uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu należy przekazać Komisji w celu aktualizacji wykazu ryb i skorupiaków, których ukierunkowane połowy są zakazane, aktualizacji wykazu wrażliwych obszarów, na których należy ograniczyć połowy, przyjęcia środków technicznych jako część planów wieloletnich oraz przyjęcia środków technicznych jako część tymczasowych planów dotyczących odrzutów. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (39)W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania przepisów niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do: określenia specyfikacji urządzeń ograniczających zużycie i rozrywanie się, zwiększających lub ograniczających uciekanie połowów w przedniej części narzędzi ciągnionych, określenia specyfikacji urządzeń selektywnych mocowanych do określonych narzędzi podstawowych, określenia specyfikacji włoka wytwarzającego impulsy elektryczne, ograniczeń dotyczących budowy oraz środków kontroli i monitorowania przyjmowanych przez państwo członkowskie bandery, ustanowienia przepisów dotyczących środków kontroli i monitorowania przyjmowanych przez państwo członkowskie bandery w przypadku wykorzystywania narzędzi statycznych na głębokości od 200 do 600 metrów, określenia szczegółowych przepisów dotyczących środków kontroli i monitorowania w odniesieniu do niektórych obszarów zamkniętych lub objętych ograniczeniami dostępu oraz określenia szczegółowych przepisów dotyczących charakterystyki sygnału i stosowania urządzeń służących do odstraszenia waleni od sieci stawnych i metod stosowanych w celu zminimalizowania przyłowów ptaków morskich i gadów morskich. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011. (40)Do końca 2020 r., a następnie co trzy lata, Komisja powinna składać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania na temat wykonania niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji dostarczonych przez państwa członkowskie oraz zainteresowane komitety doradcze oraz po dokonaniu oceny przez STECF. W tym sprawozdaniu należy ocenić, w jakim stopniu środki techniczne, zarówno na szczeblu regionalnym, jak i unijnym, przyczyniły się do osiągnięcia celów i wartości docelowych niniejszego rozporządzenia. Jeżeli w tym sprawozdaniu zostanie stwierdzone, że na poziomie regionalnym cele i wartości docelowe nie zostały osiągnięte, państwa członkowskie w tym regionie powinny przedłożyć plan działań naprawczych, które zapewnią osiągniecie tych celów i wartości docelowych. Komisja powinna również zaproponować Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na podstawie tego sprawozdania wszelkie niezbędne zmiany niniejszego rozporządzenia. (41)Ze względu na liczbę i wagę zmian, które mają zostać wprowadzone, należy uchylić rozporządzenia Rady (WE) nr 894/97, (WE) nr 850/98, (WE) nr 2549/2000, (WE) nr 254/2002, (WE) nr 812/2004 oraz (WE) nr 2187/2005. (42)Należy odpowiednio zmienić rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1224/2009 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1343/2011 i (UE) nr 1380/2013. (43)W celu uzupełnienia lub zmiany istniejących szczegółowych przepisów transponujących zalecenia uzgodnione przez Generalną Komisję Rybołówstwa Morza Śródziemnego (GFCM) należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do środków technicznych w rozporządzeniu (UE) nr 1343/2011. Należy również przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych w odniesieniu do włączenia do prawa unijnego przyszłych zmian środków przyjętych przez GFCM, które stanowią przedmiot niektórych wyraźnie zdefiniowanych elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, a które stają się wiążące dla Unii zgodnie z postanowieniami porozumienia GFCM. Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1343/2011. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: ROZDZIAŁ I PRZEPISY OGÓLNE Artykuł 1 Przedmiot Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki techniczne dotyczące: a) połowu i wyładunku zasobów ryb oraz b) wykorzystania narzędzi połowowych i wzajemnych relacji między działalnością połowową a ekosystemami morskimi. Artykuł 2 Zakres 1.Niniejsze rozporządzenie stosuje się do działalności prowadzonej przez unijne statki rybackie i obywateli państw członkowskich, bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery, na obszarach połowowych określonych w art. 5, jak również przez statki rybackie pływające pod banderą państw trzecich i zarejestrowane w nich podczas połowów na wodach Unii. 2.Artykuły 7 i 14 oraz część A załączników V–X mają zastosowanie także do połowów rekreacyjnych.

3. Z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 29 i 30, środki techniczne określone w niniejszym rozporządzeniu nie mają zastosowania do działalności połowowej prowadzonej wyłącznie do celów: a)badań naukowych oraz b)sztucznego zarybiania bądź przesiedlania gatunków morskich. Artykuł 3 Cele ogólne i szczegółowe 1. Jako narzędzia wspierające realizację wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) środki techniczne przyczyniają się do osiągania celów WPRyb określonych w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w szczególności w ust. 2, 3 i 5 lit. a) oraz j) tego artykułu. 2. Ponadto środki techniczne powinny w szczególności: a)zoptymalizować modele eksploatacji w celu ochrony młodocianych osobników i skupisk tarłowych gatunków morskich, b)zagwarantować, aby przyłowy gatunków morskich wymienionych w dyrektywach 92/43/EWG i 2009/147/WE oraz innych wrażliwych gatunków, były ograniczone do minimum i w miarę możliwości eliminowane, tak by nie stanowiły zagrożenia dla stanu ochrony tych gatunków, c)zapewnić, aby wpływ rybołówstwa na środowisko na siedliska morskie był ograniczony do minimum i w miarę możliwości eliminowany, tak by nie stanowił zagrożenia dla stanu ochrony tych siedlisk, d)przyczyniać się do istnienia środków zarządzania rybołówstwem do celów wypełnienia zobowiązań wynikających z dyrektyw 92/43/EWG, 2009/147/WE, 2008/56/WE i 2000/60/WE. Artykuł 4 Wartości docelowe 1. Celem środków technicznych jest: (a)zapewnienie, by połowy gatunków morskich o rozmiarach mniejszych niż minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony nie przekraczały 5 % wielkości połowów zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, (b)zapewnienie, by przyłowy ssaków morskich, gadów morskich, ptaków morskich i innych gatunków wykorzystywanych do celów innych niż handlowe nie przekraczały poziomów określonych w przepisach prawa unijnego i porozumieniach międzynarodowych, (c)zapewnienie, by wpływ działalności połowowej na siedliska dna morskiego nie przekraczał poziomu niezbędnego do osiągnięcia dobrego stanu środowiska dla każdego typu siedlisk ocenionych w ramach dyrektywy 2008/56/WE w każdym regionie lub podregionie morskim, zarówno w odniesieniu do jakości siedlisk naturalnych jak i zasięgu obszarowego, w ramach którego należy osiągnąć wymagane poziomy. 2. Zakres, w jakim powyższe cele zostały zrealizowane, jest poddawany przeglądowi w ramach procesu sprawozdawczości określonego w art. 34. Artykuł 5

Określenie obszarów połowowych Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące geograficzne definicje obszarów geograficznych: a)„Morze Północne” oznacza rejony ICES IIa, IIIa i IV; b)„Morze Bałtyckie” oznacza rejony ICES IIIb, IIIc oraz IIId; c)„wody północno-zachodnie” oznaczają podobszary ICES V (z wyjątkiem Va i nienależących do Unii wód podobszaru Vb), VI oraz VII; d)„wody południowo-zachodnie” oznaczają podrejony ICES VIII, IX i X (wody Unii) i obszary CECAF 34.1.1, 34.1.2 oraz 34.2.0 (wody Unii); e)„Morze Śródziemne” oznacza wody morskie Morza Śródziemnego na wschód od linii wskazującej 5°36′ długości geograficznej zachodniej; f)„Morze Czarne” oznacza wody w podobszarze geograficznym 29 Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego (GFCM) zgodnie z definicją zawartą w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1343/2011 (rezolucja GFCM/33/2009/2); g)„regiony najbardziej oddalone” oznaczają wody wokół regionów najbardziej oddalonych, o których mowa w art. 349 akapit pierwszy Traktatu, podzielone na trzy baseny morskie: zachodni Atlantyk, wschodni Atlantyk i Ocean Indyjski; h)„obszar podlegający regulacji NEAFC” oznacza wody obszaru objętego Konwencją NEAFC, znajdujące się poza wodami, które w zakresie rybołówstwa nie podlegają jurysdykcji umawiających się stron, jak określono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1236/2010; i)„obszar objęty porozumieniem GFCM” oznacza Morze Śródziemne, Morze Czarne i wody przyległe, jak określono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1343/2011. Artykuł 6 Definicje terminów 1. Do celów niniejszego rozporządzenia, poza definicjami określonymi w art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, stosuje się następujące definicje: (1)„model eksploatacji” oznacza sposób rozłożenia presji połowowej w stosunku do struktury wiekowej stada; (2)„selektywność” oznacza określenie ilościowe, za pomocą którego określa się prawdopodobieństwo złowienia ryb pewnej wielkości w sieć o pewnym rozmiarze oczek (lub na haki pewnej wielkości ); (3)„połowy selektywne” oznaczają zdolność metod połowowych do zlokalizowania i chwytania ryb i skorupiaków w zależności od rozmiaru i rodzaju gatunku, co w trakcie połowów umożliwia uniknięcie połowu organizmów niedocelowych lub wypuszczenie ich w nieuszkodzonym stanie; (4)„ukierunkowane połowy” oznaczają połowy określonego gatunku lub kombinacji gatunków, gdy całkowite połowy tego gatunku/tych gatunków stanowią ponad 50 % wartości ekonomicznej połowów; (5)„dobry stan środowiska” oznacza stan środowiska wód morskich określony w art. 3 ust. 5 dyrektywy 2008/56/WE; (6)„wrażliwe siedlisko” oznacza siedlisko, na którego stan ochrony, w tym jego wielkość i stan (strukturę i funkcję) jego komponentów biotycznych i niebiotycznych, jest wywierany niekorzystny wpływ z powodu presji wynikającej z działalności człowieka, w tym działalności połowowej. Wrażliwe siedliska obejmują w szczególności typy siedlisk wymienione w załączniku I oraz siedliska gatunków wymienionych w załączniku II do dyrektywy 92/43/EWG, siedliska gatunków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2009/147/WE, siedliska, których ochrona jest niezbędna do osiągnięcia dobrego stanu środowiska zgodnie z dyrektywą 2008/56/WE, oraz wrażliwe ekosystemy morskie określone w art. 2 lit. b) rozporządzenia Rady 734/2008;

(7)„wrażliwy gatunek” oznacza gatunek, na którego stan ochrony, w tym jego siedlisko, rozmieszczenie, liczebność i stan populacji, jest wywierany niekorzystny wpływ z powodu presji wynikającej z działalności człowieka, w tym działalności połowowej. Wrażliwe gatunki obejmują w szczególności gatunki wymienione w załącznikach II i IV do dyrektywy 92/43/EWG i gatunki objęte dyrektywą 2009/147/WE oraz gatunki, których ochrona jest niezbędna do osiągnięcia dobrego stanu środowiska zgodnie z dyrektywą 2008/56/WE; (8)„małe gatunki pelagiczne” oznaczają makrelę, śledzia atlantyckiego, ostroboka, sardelę europejską, sardynkę, błękitka, srebrzyka smukłego, szprota i kaprosza; (9)„połowy rekreacyjne” oznaczają niekomercyjną działalność połowową, w przypadku której morskie żywe zasoby wodne są eksploatowane do celów rekreacji, turystyki lub sportu; (10)„komitety doradcze” oznaczają grupy zainteresowanych stron ustanowione w ramach WPRyb, aby wspierać wyważoną reprezentację wszystkich zainteresowanych stron i przyczynić się do osiągnięcia celów WPRyb; (11)„włok” oznacza narzędzie połowowe czynnie ciągnięte przez jeden statek rybacki lub większą liczbę takich statków i składające się z sieci w kształcie stożka lub ostrosłupa (część główna) zamkniętej z tyłu workiem włoka; „ciągnione narzędzie połowowe” oznacza wszelkie włoki, niewody duńskie oraz podobne narzędzia połowowe, których część główna ma kształt stożka lub ostrosłupa i jest zamknięta z tyłu workiem lub składa się z dwóch długich skrzydeł, części głównej oraz worka włoka, które są czynnie przemieszczane w wodzie; (12)„włok denny” oznacza włok zaprojektowany i uzbrojony do prowadzenia działalności na dnie morskim lub w jego pobliżu; (13)„włok denny rozprzowy” oznacza włok denny ciągnięty jednocześnie przez dwie jednostki, po jednej z każdej strony włoka. Poziome otwarcie włoka jest utrzymywane dzięki odległości pomiędzy dwoma statkami, które ciągną narzędzie; (14)„włok pelagiczny” oznacza włok zaprojektowany i uzbrojony do prowadzenia działalności w toni wodnej; (15)„włok rozprzowy” oznacza narzędzie z włokiem otwartym poziomo przy użyciu stalowej lub drewnianej rury, wyposażone w belkę oraz tkaninę sieciową z łańcuchami dennymi, matami łańcuchowymi lub łańcuchami płoszącymi, czynnie ciągnięte po dnie; (16)„włok wytwarzający impulsy elektryczne” oznacza technikę połowową, która wykorzystuje pole elektryczne do połowu ryb. Włok wytwarzający impulsy elektryczne posiada szereg elektrod przymocowanych do narzędzia w kierunku ciągnienia, które emitują krótkie impulsy elektryczne; (17)„niewód duński” oznacza ciągnione narzędzie okrążające, kierowane z łodzi za pomocą dwóch długich sznurów (sznury niewodu) przeznaczonych do spędzania ryb w kierunku otworu niewodu. Wykonane z tkaniny sieciowej narzędzie, które jest podobne pod względem budowy i wielkości do włoka dennego, składa się z dwóch skrzydeł, części głównej oraz worka włoka; (18)„okrężnica” oznacza narzędzie okrążające wykonane z tkaniny sieciowej, którego dno jest ściągane za pomocą sznura okrężnicy u spodu sieci, który to sznur przechodzi przez pierścienie położone wzdłuż podbory, umożliwiając zaciśnięcie i zamknięcie sieci; (19)„dragi” oznaczają narzędzia, które są aktywnie ciągnięte przez główny silnik łodzi (dragi ramowe) lub ciągnięte z zakotwiczonego statku przez napędzaną silnikiem wciągarkę (dragi mechaniczne) przy połowach małży, ślimaków lub gąbek i które składają się z siatkowego worka lub metalowego kosza zamocowanego na sztywnej ramie lub trzonie o różnych rozmiarach i kształtach, którego dolna część może zawierać ostrze zgarniające – zaokrąglone, zaostrzone lub zębate i wyposażone lub nie w rostry i odskocznie. Niektóre dragi są wyposażone w napęd hydrauliczny (dragi hydrauliczne). Do celów niniejszego rozporządzenia za narzędzia ciągnione nie są uważane dragi ciągnięte ręcznie lub za pomocą wciągarki ręcznej w płytkich wodach przy użyciu lub bez użycia łodzi przy połowach małży, ślimaków lub gąbek (dragi ręczne); (20)„sieci stawne” oznaczają wszelkie rodzaje sieci skrzelowych, oplątujących lub drygawic, które są zakotwiczone do dna morskiego (sieci skrzelowe lub sieci denne) lub mogą dryfować z pływami (sieć dryfująca), tak aby ryby do nich wpływały i zaplątywały się w sieć lub były chwytane w jej oczka; (21)„sieć dryfująca” oznacza sieć składającą się z jednej lub więcej ścian siatki zawieszonych wspólnie i równolegle na nadborze lub nadborach, utrzymywaną na powierzchni wody lub na pewnej głębokości za pomocą urządzeń pływających, dryfującą z prądem osobno lub wraz z łodzią, z którą sieć może być połączona. Sieć może być wyposażona w urządzenia, które mają ją stabilizować lub ograniczać jej dryfowanie, takie jak zakotwiczenie lub oparcie na dnie zamocowane z jednego końca sieci; (22)„sieć skrzelowa denna” oznacza sieć składającą się z pojedynczego kawałka tkaniny sieciowej i utrzymywaną w wodzie w pozycji pionowej za pomocą pływaków i ciężarów. Żywe zasoby morskie są przy jej użyciu łowione poprzez chwytanie w oczka sieci; jest mocowana albo może być mocowana w dowolny sposób na dnie morskim; (23)„sieć oplątująca denna” oznacza pojedynczy płat tkaniny sieciowej zamocowany w taki sposób, że tkanina ta jest podwieszona na linach, aby stworzyć większą powierzchnię luźnej sieci niż w przypadku sieci skrzelowej. Sieci oplątujące zwykle mają mniej luzu na nadborze i nie stoją przy połowach tak wysoko jak przeciętna sieć skrzelowa denna; są mocowane lub mogą być mocowane w dowolny sposób na dnie morskim; (24)„drygawica denna” oznacza sieć składającą się z dwóch lub więcej warstw materiału sieciowego z dwiema zewnętrznymi warstwami o dużym rozmiarze oczek i z warstwą o drobnych, małych oczkach umieszczoną między nimi; sieć jest przymocowana lub może być przymocowana do dna morskiego w dowolny sposób; (25)„sieci oplątująco-skrzelowe” oznaczają każdą sieć skrzelową denną połączoną z drygawicą, która stanowi część dolną tego zestawu; (26)„takla” oznacza narzędzie połowowe składające się z głównej liny, czasami o znacznej długości, do której w regularnych odstępach przymocowane są przepony z haczykami z przynętą lub bez niej. Lina główna jest umocowana poziomo na dnie lub blisko dna, pionowo lub może unosić się na powierzchni;

(27)„więcierze i kosze” oznaczają pułapki w postaci klatek lub koszy wykonanych z różnych materiałów, zaprojektowane do połowu skorupiaków lub ryb, umieszczane na dnie morskim pojedynczo lub w rzędach połączonych linkami (bojrepami) z bojami na powierzchni, które wskazują ich położenie, i posiadające jeden otwór lub wejście bądź większą ich liczbę; (28)„węda ręczna” oznacza technikę połowową, w której pojedyncza lina połowowa jest trzymana w rękach. Do liny przymocowany jest jeden wabik lub haczyk z przynętą bądź większa liczba wabików lub haczyków; (29)„krzyż św. Andrzeja” oznacza chwytak, który dzięki działaniu podobnemu do pracy nożyczek umożliwia zbieranie małży lub korala czerwonego z dna morskiego; (30)„worek włoka” oznacza najbardziej do tyłu wysuniętą część włoka, w kształcie walca, czyli o takim samym obwodzie na całej swojej długości, albo w kształcie zwężającym się; Składa się z jednej lub wielu ścian (części tkaniny sieciowej) o jednakowym rozmiarze oczka sieci, połączonych bocznie jedna z drugą w osi włoka sznurem, do którego może być przyłączona lina wzmacniająca brzegi. Do celów regulacyjnych ostatnie 50 oczek sieci tworzy worek włoka; (31)„rozmiar oczka sieci” oznacza rozmiar oczka każdego worka włoka narzędzia ciągnionego, mierzony zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 517/2008; (32)„oczko kwadratowe” oznacza kształt oczka uzyskanego z mocowania tkaniny sieciowej o 45° odchyleniu od kierunku N w taki sposób, aby boki biegły równolegle i pod kątem 90° w stosunku do osi włoka; (33)„oczko romboidalne” oznacza zwykły romboidalny kształt oczek sieci w płacie tkaniny sieciowej; (34)„włoki T90” to włoki, niewody duńskie lub podobne narzędzia ciągnione posiadające worek włoka i przedłużenie wykonane z tkaniny sieciowej wiązanej w romby obrócone o 90°, tak że główny kierunek splotu sznurka sieci jest równoległy do kierunku ciągnienia; (35)„okno wyjściowe typu »BACOMA«” oznacza płat wyjściowy zbudowany z bezwęzłowej tkaniny sieciowej o kwadratowych oczkach umieszczony w górnym płacie worka włoka, którego dolna krawędź znajduje się nie więcej niż cztery oczka od sznurówki worka włoka; (36)„sieć przesiewająca” oznacza urządzenie zamocowane do całego obwodu włoka krewetkowego w pobliżu rozprza i zwężające się ku końcowi, gdzie jest przymocowane do dolnej powierzchni włoka krewetkowego. W miejscu, w którym sieć przesiewająca styka się z workiem włoka, znajduje się otwór wyjściowy, przez który mogą wydostać się gatunki lub osobniki zbyt duże, aby przejść przez sito, podczas gdy krewetki mogą przejść przez sito i dostać się do worka włoka; (37)„opad okrężnicy” oznacza sumę wysokości oczek (łącznie z węzłami) mokrej sieci rozciągniętej prostopadle do liny nośnej; (38)„czas zanurzenia” oznacza okres od momentu pierwszego umieszczenia sieci w wodzie do momentu pełnego wybrania sieci na pokład statku rybackiego; (39)„czujniki do monitorowania narzędzi” oznaczają zdalne czujniki elektroniczne, które można umieścić na włoku lub okrężnicy w celu monitorowania najważniejszych parametrów użytkowych, takich jak odległość między rozpornicami lub wielkość połowu; (40)„dźwiękowe urządzenie odstraszające” oznacza zdalnie sterowane urządzenia zwracające uwagę gatunków takich jak ssaki morskie i ostrzegające je o obecności narzędzi połowowych za pomocą wydawania sygnałów dźwiękowych; (41)„podbory straszące” (zwane także „linami płoszącymi tori”) oznaczają liny z powiewającymi wstążkami zamocowane w wysokim punkcie blisko rufy statku rybackiego, w czasie gdy rozmieszczone są haki z przynętą, ciągnięte za statkiem w celu odstraszania ptaków od haków. (42)„selekcja jakościowa” oznacza praktykę odrzutów tanich ryb objętych limitami połowowymi, mimo że mogły one zostać legalnie wyładowane, stosowaną w celu maksymalizacji całkowitej wartości ekonomicznej lub pieniężnej ryb przywiezionych do portu. (43)„powodowanie wyślizgiwania się” oznacza praktykę polegającą na celowym uwalnianiu ryb z narzędzi połowowych, zanim dane narzędzie zostanie w pełni wprowadzone na statek rybacki, powodującą utratę martwych lub umierających ryb; (44)„bezpośrednie zarybianie” oznacza działalność uwalniania żywych dzikich zwierząt wybranych gatunków do wód, w których występują one w warunkach naturalnych, w celu wykorzystania naturalnej produkcji środowiska wodnego do zwiększenia liczby osobników, które można łowić, lub do zwiększenia naturalnego odnawiania gatunku; (45)„przesiedlenie” oznacza proces, w wyniku którego gatunek jest celowo transportowany i uwalniany przez człowieka na obszarach występowania ustalonych populacji.

ROZDZIAŁ II WSPÓLNE ŚRODKI TECHNICZNE SEKCJA 1 Zabronione narzędzia i praktyki połowowe Artykuł 7 Zabronione narzędzia i metody połowowe Zabrania się połowów lub zbierania gatunków morskich przy użyciu następujących metod: a)substancji toksycznych, oszałamiających lub żrących; b)prądu elektrycznego z wyjątkiem użycia włoka wytwarzającego impulsy elektryczne określonego w art. 24 część E załącznika V; c)środków wybuchowych; d)młotów pneumatycznych lub innych urządzeń uderzających; e)narzędzi ciągnionych do zbierania korala czerwonego lub innego rodzaju korala bądź organizmów koralowatych; f)„krzyża św. Andrzeja” i podobnych chwytaków do zbierania, w szczególności korala czerwonego lub innego rodzaju korala bądź koralowatych; g)wszelkiego typu pocisków; h)kuszy, jeżeli jest wykorzystywana w połączeniu z podwodnym aparatem tlenowym (akwalungiem) lub nocą od zachodu słońca do świtu. Artykuł 8 Zabronione praktyki Zabrania się sprzedaży, wystawiania lub oferowania do sprzedaży gatunków morskich złowionych przy użyciu którejkolwiek z metod wymienionych w art. 7. SEKCJA 2 Ogólne ograniczenia dotyczące narzędzi połowowych i warunki ich stosowania

Artykuł 9 Ogólne ograniczenia dotyczące stosowania narzędzi ciągnionych 1. Żadna część narzędzi ciągnionych nie jest wykonana z tkaniny sieciowej o rozmiarze oczka sieci mniejszym niż rozmiar oczka sieci worka włoka. Przepis ten nie ma zastosowania do narzędzi połowowych używanych w celu mocowania czujników do monitorowania narzędzi. 2. W przypadku gdy więcej niż jedna sieć jest ciągnięta jednocześnie przez jeden statek rybacki lub większą ich liczbę, każda z sieci musi mieć ten sam rozmiar oczka. 3. Zabrania się konstruowania jakiegokolwiek worka włoka bądź mocowania jakiegokolwiek urządzenia, które blokuje lub w inny sposób skutecznie zmniejsza wielkość oczek sieci worka włoka lub dowolnej części narzędzia ciągnionego. Przepis ten nie wyklucza używania określonych urządzeń ograniczających zużycie i rozrywanie się, zwiększających lub ograniczających uciekanie połowów w przedniej części narzędzi ciągnionych. 4. Komisja może przyjąć akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące specyfikacji worków włoka i urządzeń, o których mowa w ust. 3. Te akty wykonawcze opierają się na najlepszych dostępnych opiniach naukowych i technicznych i mogą określać: –ograniczenia dotyczące grubości sznurka; –ograniczenia dotyczące obwodu worków włoka; –ograniczenia dotyczące stosowania materiałów sieciowych; –budowę i mocowanie worków włoka; –dozwolone urządzenia ograniczające zużycie i rozrywanie się oraz –dozwolone urządzenia służące ograniczaniu uciekania połowów. 5. Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 33 ust. 2. Artykuł 10 Ogólne ograniczenia dotyczące stosowania sieci stawnych 1. Zabrania się posiadania na statku lub rozmieszczania jednej sieci dryfującej lub większej liczby takich sieci, jeżeli ich długość indywidualna lub całkowita przekracza 2,5 km. 2. Zabrania się używania sieci dryfujących do połowu gatunków wymienionych w załączniku III. 3. Z zastrzeżeniem ust. 1 zabrania się posiadania na statku lub rozmieszczania sieci dryfujących na Morzu Bałtyckim. 4. Zabrania się używania sieci skrzelowych dennych, sieci oplątujących i drygawic do połowu następujących gatunków: –tuńczyk biały (Thunnus alalunga),

–tuńczyk błękitnopłetwy (Thunnus thynnus), –brama (Brama brama), –włócznik (Xiphias gladius), –rekiny należące do następujących gatunków lub rodzin Hexanchus griseus; długoszpar (Cetorhinus maximus); wszystkie gatunki Alopiidae; Carcharhinidae; Sphymidae; Isuridae; Lamnidae. 5. Zabrania się rozmieszczania wszelkich sieci skrzelowych dennych, sieci oplątujących i drygawic w każdym miejscu, gdzie wskazana na mapach głębokość wynosi powyżej 600 metrów. SEKCJA 3 Ochrona wrażliwych gatunków i siedlisk Artykuł 11 Gatunki ryb i skorupiaków objęte zakazem połowów 1. Rozmyślne poławianie, zatrzymywanie na statku, przeładunek lub wyładunek ryb lub skorupiaków, o których mowa w załączniku IV do dyrektywy 92/43/EWG, są zabronione, z wyjątkiem przypadku przyznania odstępstwa zgodnie z art. 16 wymienionej dyrektywy. 2. Oprócz gatunków, o których mowa w ust. 1, zabrania się w odniesieniu do statków unijnych poławiania, zatrzymywania na statku, przeładunku, wyładunku, przechowywania, sprzedaży, wystawiania lub oferowania do sprzedaży gatunków wymienionych w załączniku I. 3. Złowionych jako przyłów osobników gatunków, o których mowa w ust. 1 i 2, nie wolno okaleczać i należy je niezwłocznie uwolnić z powrotem do morza. 4. Jeżeli z najlepszych dostępnych opinii naukowych wynika, że w wykazie w załączniku I konieczne jest wprowadzenie zmiany polegającej na dodaniu nowych gatunków wymagających ochrony, Komisja jest uprawniona do przyjmowania takich zmian w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 32. 5. Celem środków przyjętych na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu jest osiągnięcie wartości docelowych określonych w art. 4 ust. 1 lit. b). Artykuł 12 Przyłowy ssaków morskich, ptaków morskich i gadów morskich 1. Rozmyślne odłowy, zatrzymywanie na statku, przeładunek lub wyładunek ssaków morskich lub gadów morskich wymienionych w załącznikach II i IV do dyrektywy 92/43/EWG i gatunków ptaków morskich objętych dyrektywą 2009/147/WE są zabronione. 2. Złowionych jako przyłów osobników gatunków, o których mowa w ust. 1, nie wolno okaleczać i należy je niezwłocznie uwolnić. 3. Niezależnie od ust. 1 i 2 dopuszcza się zatrzymywanie na statku, przeładunek lub wyładunek złowionych jako przyłów osobników gatunków morskich, o których mowa w ust. 1, w stopniu, w jakim działanie takie jest konieczne do zapewnienia wsparcia przy odzyskiwaniu pojedynczych zwierząt, i pod warunkiem że właściwe organy krajowe zostały z wyprzedzeniem w pełni o tym poinformowane.

4. W oparciu o najlepsze dostępne opinie naukowe państwo członkowskie może wprowadzić, w odniesieniu do statków pływających pod jego banderą, środki łagodzące lub ograniczenia stosowania określonych narzędzi połowowych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Takie środki ograniczają do minimum i w miarę możliwości eliminują połowy gatunków, o których mowa w ust. 1, są zgodne z celami określonymi w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 oraz są co najmniej tak rygorystyczne jak środki techniczne mające zastosowanie na mocy prawa Unii. 5. Celem środków przyjętych na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu jest osiągnięcie wartości docelowych określonych w art. 4 ust. 1 lit. b). Artykuł 13 Ochrona wrażliwych siedlisk, w tym wrażliwych ekosystemów morskich 1. Zabrania się rozmieszczania narzędzi połowowych wymienionych w załączniku II w odnośnych obszarach określonych w tym załączniku. 2. Jeżeli w najlepszych dostępnych opiniach naukowych zaleca się zmianę wykazu obszarów wymienionych w załączniku II, w tym dodanie nowych obszarów, Komisja jest uprawniona do przyjmowania takich zmian w drodze aktów delegowanych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Przyjmując takie zmiany, Komisja zwraca szczególną uwagę na łagodzenie niekorzystnych skutków przemieszczania działalności połowowej na inne wrażliwe obszary. 3. W przypadku gdy takie siedliska występują na wodach podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji państwa członkowskiego, to państwo członkowskie jest uprawnione do ustanowienia obszarów zamkniętych lub innych środków ochrony w celu ochrony takich siedlisk, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Takie środki są zgodne z celami określonymi w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 oraz są co najmniej tak samo rygorystyczne jak środki przewidziane na mocy prawa Unii. 4. Celem środków przyjętych na podstawie ust. 2 i 3 niniejszego artykułu jest osiągnięcie wartości docelowych określonych w art. 4 ust. 1 lit. c). SEKCJA 4 Minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony Artykuł 14 Minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony 1. Minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony gatunków morskich określonych w części A załączników V–X niniejszego rozporządzenia stosuje się w celu: (a)zapewnienia ochrony młodocianych osobników gatunków morskich na podstawie art. 15 ust. 11 i 12 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013; (b)ustanawiania obszarów odbudowy stad ryb zgodnie z art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. 2. Oznaczenia wymiarów okazu gatunku morskiego dokonuje się zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku IV. 3. Jeżeli w odniesieniu do danego gatunku istnieje więcej niż jedna metoda oznaczania wymiarów, danego okazu nie uznaje się za mający rozmiar mniejszy od minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony, jeżeli wymiary oznaczone za pomocą jednej z tych metod są równe lub większe niż minimalny rozmiar odniesienia do celów ochrony. Artykuł 15 Przepisy dotyczące okazów gatunków morskich o rozmiarach mniejszych niż minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony Państwa członkowskie dysponują środkami służącymi ułatwianiu przechowywania lub znalezienia zbytu dla połowów o rozmiarach mniejszych niż minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony, wyładowanych zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Środki te mogą obejmować wsparcie inwestycji w zakresie budowy i przystosowania miejsc wyładunku i przystani lub wsparcie inwestycji w zakresie dodawania wartości produktom rybołówstwa.

SEKCJA 5 Środki mające na celu ograniczenie odrzutów Artykuł 16 Zakaz selekcji jakościowej i powodowania wyślizgiwania się 1. Praktyki selekcji jakościowej i powodowania wyślizgiwania się są zabronione. 2. Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania do połowów gatunków objętych wyłączeniem z zastosowania obowiązku wyładunku zgodnie z art. 15 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Artykuł 17 Gatunki nieobjęte limitami połowowymi 1. Państwa członkowskie mogą realizować projekty pilotażowe w celu zbadania metod służących unikaniu, minimalizowaniu i eliminowaniu niezamierzonych połowów gatunków nieobjętych limitami połowowymi. Te projekty pilotażowe uwzględniają opinie odpowiednich komitetów doradczych i opierają się na najlepszych dostępnych opiniach naukowych. 2. Jeżeli wyniki tych badań pilotażowych lub inne opinie naukowe wskazują, że niezamierzone połowy gatunków nieobjętych limitami połowowymi są znaczące, państwa członkowskie mogą ustanowić środki techniczne w celu ograniczenia niezamierzonych połowów zgodnie z procedurą określoną w art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Te techniczne środki mają zastosowanie wyłącznie do statków rybackich pływających pod banderą tego państwa członkowskiego. ROZDZIAŁ III REGIONALIZACJA Artykuł 18 Zasady przewodnie 1. Środki techniczne ustanowione na poziomie regionalnym są określone w następujących załącznikach: a)w załączniku V w odniesieniu do Morza Północnego; b)w załączniku VI w odniesieniu do wód północno-zachodnich; c)w załączniku VII w odniesieniu do wód południowo-zachodnich; d)w załączniku VIII w odniesieniu do Morza Bałtyckiego;

e)w załączniku IX w odniesieniu do Morza Śródziemnego; f)w załączniku X w odniesieniu do Morza Czarnego; g)w załączniku XI w odniesieniu do regionów najbardziej oddalonych. 2. Zgodnie z procedurą określoną w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 państwa członkowskie mogą przedstawiać wspólne zalecenia określające odpowiednie środki techniczne na szczeblu regionalnym, które odbiegają od środków określonych w ust. 1. 3. Środki techniczne zalecone zgodnie z ust. 2 muszą być co najmniej równoważne pod względem modeli eksploatacji oraz poziomu ochrony wrażliwych gatunków i siedlisk środkom, o których mowa w ust. 1. Artykuł 19 Środki regionalne w ramach wieloletnich planów działania 1. Komisja jest uprawniona do ustanawiania środków technicznych na poziomie regionalnym w celu osiągnięcia celów planów wieloletnich, o których mowa w art. 9 i 10 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Środki te ustanawiane są przez Komisję w drodze aktów delegowanych przyjmowanych zgodnie z art. 32 niniejszego rozporządzenia i art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. 2. Środki ustanowione zgodnie z ust. 1 mogą: a)zmieniać lub uzupełniać środki określone w załącznikach V–XI; b)stanowić odstępstwo od środków ustanowionych w załącznikach V–XI w odniesieniu do określonego obszaru lub okresu, jeżeli można wykazać, że środki te nie przynoszą korzyści w zakresie ochrony na tym obszarze lub w tym okresie bądź że alternatywnymi środkami można osiągnąć te same cele. 3. W planie wieloletnim można określić rodzaj środków technicznych, które mogą zostać przyjęte w odniesieniu do danego regionu na podstawie ust. 1 i 2. 4. Środki przyjęte na podstawie ust. 1 i 2 a) służą osiągnięciu celów i wartości docelowych określonych w art. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia; b) odpowiadają zasadom dobrych rządów określonym w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013; oraz c) stwarzają zachęty dla statków rybackich rozmieszczających selektywne narzędzia połowowe lub stosujących techniki połowowe, które wywierają ograniczony wpływ na środowisko poprzez przydział uprawnień do połowów. 5. Przedkładając wspólne zalecenia dotyczące ustanowienia środków technicznych, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie dostarczają dowody naukowe uzasadniające przyjęcie tych środków. 6. Komisja może zwrócić się do STECF o ocenę wspólnych rekomendacji, o których mowa w ust. 5. Artykuł 20 Selektywność narzędzi połowowych pod względem gatunków i wymiarów

1.Przedkładając wspólne zalecenia zgodnie z art. 19 w celu określenia narzędzi połowowych zapewniających selektywność pod względem wymiarów i gatunków, państwa członkowskie dostarczają dowody wykazujące, że narzędzia te spełniają co najmniej jedno z następujących kryteriów: a)przynajmniej równoważne właściwości pod względem selektywności w odniesieniu do konkretnych gatunków lub kombinacji gatunków jak narzędzia połowowe określone w części B załączników V–X oraz w części A załącznika XI; lub b)niezamierzone połowy określonego gatunku lub kombinacji gatunków poniżej poziomu wartości progowej. 2.Właściwości pod względem selektywności, o których mowa w ust. 1 lit. a), oraz poziom wartości progowej i gatunki, o których mowa w ust. 1 lit. b), określa się w odpowiednim planie wieloletnim. Artykuł 21 Obszary zamknięte lub objęte ograniczeniami w celu ochrony młodocianych osobników i skupisk tarłowych Przedkładając wspólne zalecenia zgodnie z art. 19 w celu zmiany obszarów zamkniętych lub objętych ograniczeniami wymienionych w części C załączników V–VIII i X oraz w części B załącznika XI lub ustanowienia nowych obszarów zamkniętych lub objętych ograniczeniami, państwa członkowskie uwzględniają we wspólnych zaleceniach następujące elementy w odniesieniu do takich obszarów zamkniętych lub objętych ograniczeniami: –cel zamknięcia; –zakres i czas trwania zamknięcia; –ograniczenia dotyczące konkretnych narzędzi połowowych oraz –mechanizmy kontroli i monitorowania. Artykuł 22 Minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony Przedkładając wspólne zalecenia zgodnie z art. 19 w celu zmiany lub ustanowienia minimalnych rozmiarów odniesienia do celów ochrony określonych w części A załączników V–X, państwa członkowskie przestrzegają celu zapewnienia ochrony młodocianych osobników gatunków morskich. Artykuł 23 Przepisy dotyczące doraźnych zamknięć i przenoszenia się Przedkładając wspólne zalecenia zgodnie z art. 19 w celu umożliwienia stworzenia przepisów dotyczący