Art. 25a ust. 7 kodeksu wizowego zobowiązuje Komisję do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania z postępów we współpracy z Gambią w zakresie readmisji po wejściu w życie środków określonych w decyzji wykonawczej Rady (UE) 2021/1781.

W marcu 2022 r. Gambia zniosła jednostronne moratorium na loty czarterowe. Współpraca w zakresie operacji powrotowych jest jednak nadal trudna: w ramach pierwszych operacji powrotowych władze Gambii wydały zezwolenia na lądowanie później niż, jak uzgodniono, na tydzień przed lotem, co doprowadziło do problemów organizacyjnych i anulacji. Następnie w czerwcu, lipcu i wrześniu 2022 r. przeprowadzono jedynie trzy operacje powrotowe. Operacje te muszą być kontynuowane, a częstotliwość lotów musi wzrosnąć.

Po przyjęciu decyzji wykonawczej Rady (UE) 2021/1781 Komisja i Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i Wiceprzewodniczący Komisji kontynuowali dialog z władzami Gambii i zwrócili się do nich o niezwłoczne usprawnienie współpracy w zakresie readmisji. Komisja i państwa członkowskie współpracowały z przedstawicielami władz Gambii zarówno na szczeblu technicznym, jak i politycznym. UE wielokrotnie podkreślała poważne zaniepokojenie brakiem postępów i możliwymi konsekwencjami, jeżeli sytuacja się nie poprawi.

Podwyższenie opłaty wizowej nie ma zastosowania także do członków rodzin (przemieszczających się) obywateli UE objętych dyrektywą 2004/38/WE ani do obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a zainteresowanymi państwami trzecimi, z drugiej strony. Pozostaje ono również bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich wynikających z prawa międzynarodowego.

–możliwość odstąpienia, w indywidualnych przypadkach, od niektórych wymogów w odniesieniu do dokumentów potwierdzających, przedkładanych przez osoby ubiegające się o wizę. Oznacza to, że niezależnie od „historii wizowej” danej osoby ubiegającej się o wizę i właściwego korzystania z uprzednio przyznanych wiz, przy każdym wniosku należy złożyć pełny zestaw dokumentów potwierdzających spełnienie warunków wjazdu określonych w kodeksie granicznym Schengen;

W swojej ocenie współpracy w 2019 r. Komisja stwierdziła, że Gambia w niewystarczającym stopniu współpracowała w zakresie readmisji. Na podstawie wniosku Komisji zgodnie z art. 25a ust. 5 lit. a) kodeksu wizowego 7 października 2021 r. Rada przyjęła decyzję wykonawczą (UE) 2021/1781, która czasowo zawiesza stosowanie niektórych przepisów kodeksu wizowego w odniesieniu do obywateli Gambii. Do zawieszonych przepisów należą:

Sytuacja po wejściu w życie zawieszenia przepisów kodeksu wizowego przewidzianego w decyzji wykonawczej Rady (UE) 2021/1781 pokazuje, że same te środki nie są wystarczające, aby skłonić Gambię do podjęcia działań w celu osiągnięcia znacznych i trwałych postępów we współpracy w zakresie readmisji. W związku z tym, utrzymując obowiązujące środki w mocy, Komisja proponuje dalsze działania zgodnie z art. 25a ust. 5 lit. b) kodeksu wizowego, tj. zastosowanie wobec obywateli Gambii podwyższonej opłaty wizowej. Celem tego środka jest skłonienie władz Gambii do podjęcia niezbędnych działań w celu poprawy współpracy w zakresie readmisji.

Celem proponowanych środków jest przekonanie Gambii do poprawy współpracy w zakresie readmisji nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich. Środki te są proporcjonalne do zamierzonego celu. Nie mają one wpływu na możliwość ubiegania się o wizę i jej otrzymania przez obywateli Gambii, a jedynie zwiększają opłatę pobieraną od osób ubiegających się o wizę. Ponadto niektóre kategorie osób zostały wyłączone z zakresu niniejszej decyzji.

UE propaguje kompleksowe podejście do migracji i przymusowych wysiedleń, oparte na wspólnych wartościach i obowiązkach. Nowy pakt o migracji i azylu przewiduje rozwijanie i pogłębianie indywidualnie dostosowanych i zrównoważonych partnerstw w celu zacieśniania współpracy we wszystkich istotnych aspektach, które obejmują:

W ust. 6 wyłączono z zakresu proponowanej decyzji osoby ubiegające się o wizę i będące członkami rodziny obywatela Unii, do których stosuje się dyrektywę 2004/38/WE oraz członków rodziny obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a państwem trzecim, z drugiej strony.

W art. 1 wyjaśniono zakres proponowanej decyzji wykonawczej. W ust. 1 i 2 określono, że stosuje się ją wyłącznie do obywateli Gambii podlegających obowiązkowi wizowemu, a nie do tych, którzy są zwolnieni z tego obowiązku na mocy art. 4 lub 6 rozporządzenia (UE) 2018/1806.

(2)7 października 2021 r., zgodnie z art. 25a ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 810/2009, przyjęto decyzję wykonawczą Rady (UE) 2021/1781, na podstawie której stosowanie art. 14 ust. 6, art. 16 ust. 5 lit. b), art. 23 ust. 1 oraz art. 24 ust. 2 i 2c rozporządzenia (WE) nr 810/2009 zostało czasowo zawieszone wobec niektórych obywateli Gambii.

(3)Zgodnie z art. 25a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 810/2009 od chwili wejścia w życie decyzji wykonawczej Rady (UE) 2021/1781 Komisja stale oceniała współpracę Gambii w zakresie readmisji. Z oceny tej wynika, że nie poczyniono znaczących postępów, ponieważ współpraca w zakresie identyfikacji i powrotów nadal jest trudna, nie przestrzegano ram czasowych określonych w unijnym porozumieniu o readmisji, a moratorium na powroty lotami czarterowymi – wprowadzone jednostronnie przez Gambię – obowiązywało do marca 2022 r. Pomimo pewnych ograniczonych postępów, w szczególności wydania trzech zezwoleń na lądowanie w kontekście operacji powrotowych po zawieszeniu moratorium wprowadzonego przez Gambię, współpraca w zakresie readmisji pozostaje niewystarczająca i nadal potrzebne są znaczne i trwałe usprawnienia.

(4)Komisja ocenia, że pomimo środków przyjętych decyzją wykonawczą Rady (UE) 2021/1781 współpraca Gambii z Unią w kwestiach readmisji jest nadal niewystarczająca i konieczne są dalsze działania. Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2021/1781 powinna pozostać w mocy.

(5)Stopniowe stosowanie podwyższonej opłaty wizowej wobec obywateli Gambii powinno wyraźnie zasygnalizować władzom Gambii, że podjęcie niezbędnych działań jest konieczne, aby poprawić współpracę w zakresie readmisji.

(6)Opłata wizowa w wysokości 120 EUR, określona w art. 16 ust. 2a rozporządzenia (WE) nr 810/2009, powinna zatem mieć zastosowanie do obywateli Gambii podlegających obowiązkowi wizowemu na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806. Opłaty tej nie stosuje się wobec dzieci poniżej 12 roku życia. Nie stosuje się jej również do osób ubiegających się o wizę zwolnionych z opłaty wizowej zgodnie z art. 16 ust. 4 lub art. 16 ust. 5 lit. a) lub c) rozporządzenia (UE) 810/2009.

(7)Niniejsza decyzja nie powinna mieć wpływu na stosowanie dyrektywy 2004/38/WE, w której rozszerzono prawo do swobodnego przemieszczania się na członków rodziny, niezależnie od ich obywatelstwa, dołączających do obywatela Unii lub mu towarzyszących. Niniejsza decyzja nie powinna mieć zatem zastosowania do członków rodziny obywatela Unii, do których ma zastosowanie dyrektywa 2004/38/WE, ani do obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią a państwem trzecim.

(8)Środki przewidziane w niniejszej decyzji powinny pozostawać bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich wynikających z prawa międzynarodowego, w tym jako państw przyjmujących międzynarodowe organizacje międzyrządowe lub międzynarodowe konferencje zwołane przez Organizację Narodów Zjednoczonych lub inne międzynarodowe organizacje międzyrządowe, których państwem przyjmującym są państwa członkowskie. A zatem stosowanie podwyższonej opłaty wizowej nie powinno mieć zastosowania do obywateli Gambii ubiegających się o wizę w zakresie, w jakim jest to konieczne do wypełnienia przez państwa członkowskie ich zobowiązań jako państw przyjmujących takie organizacje lub takie konferencje.

(9)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania – w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszej decyzji – podejmuje decyzję, czy dokona jej transpozycji do swego prawa krajowego.

(10)Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jej przyjęciu i nie jest nią związana ani jej nie stosuje.

(11)W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE.

(12)W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE.

(13)W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE.

(14)Niniejsza decyzja jest aktem stanowiącym rozwinięcie dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związanym w rozumieniu, odpowiednio, art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r., art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r. i art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r.,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zakres

1.Niniejszą decyzję stosuje się do obywateli Gambii podlegających obowiązkowi wizowemu na mocy rozporządzenia (UE) 2018/1806.

2.Niniejszej decyzji nie stosuje się do obywateli Gambii, którzy są zwolnieni z obowiązku wizowego na mocy art. 4 lub 6 rozporządzenia (UE) 2018/1806.

3.Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla możliwości uchylenia opłaty wizowej pobieranej w indywidualnych przypadkach lub obniżenia wysokości takiej opłaty, zgodnie z art. 16 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 810/2009.

4.Niniejszej decyzji nie stosuje się do obywateli Gambii ubiegających się o wizę i będących członkami rodziny obywatela Unii, do których stosuje się dyrektywę 2004/38/WE, ani do członków rodziny obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią a państwem trzecim.