Wniosek ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz kończące przegląd wygaśnięcia dotyczący przywozu niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indonezji i Malezji /* COM/2013/0234 final - 2013/0122 (NLE) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenia podstawowego”), a w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 9 ust. 4 i art. 11 ust. 2, w przeglądzie wygaśnięcia cła antydumpingowego obowiązującego w odniesieniu do przywozu niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Indonezji, Malezji, Tajwanu i Tajlandii. Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Rozporządzeniem (WE) nr 2604/2000 Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu (PET) pochodzących z Indii, Indonezji, Malezji, Tajwanu i Tajlandii. W następstwie przeglądu wygaśnięcia, rozporządzeniem (WE) nr 192/2007 Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na okres kolejnych pięciu lat. Środki antydumpingowe zostały następnie zmienione rozporządzeniem Rady nr 1286/2008 zgodnie z art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego”). W następstwie późniejszego przeglądu okresowego zgodnego z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego obowiązujące środki zmieniono rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 906/2011. Decyzją nr 2000/745/WE ze zmianami Komisja przyjęła zobowiązania określające minimalną cenę importową oferowane przez trzech producentów eksportujących z Indii. Równolegle do środków obejmujących przedmiotowe kraje, cła antydumpingowe (przedłużone w listopadzie 2010 r.) obowiązują w odniesieniu do przywozu PET z Chin; od września 2010 r. obowiązują też środki wyrównawcze przeciwko przywozowi PET pochodzącego z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Dochodzenia antydumpingowe i antysubsydyjne przeciwko Omanowi i Arabii Saudyjskiej zamknięto w 2011 r. w następstwie wycofania skargi. Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Konsultacje z zainteresowanymi stronami Zainteresowane strony, których dotyczy postępowanie, miały już możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Krótki opis proponowanych działań W dniu 24 lutego 2012 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wszczęcie przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych w odniesieniu do przywozu niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Indonezji, Malezji, Tajwanu i Tajlandii. Przegląd wszczęto w następstwie wniosku złożonego przez Komitet Producentów Politereftalanu Etylenu w Europie (CPME) w imieniu unijnych producentów politereftalanu etylenu reprezentujących ok. 95 % unijnej produkcji niektórych politereftalanów etylenu. W odniesieniu do Indii, Tajwanu i Tajlandii dochodzenie przeglądowe wykazało, że dumping przedmiotowego produktu utrzymuje się, co w przypadku zniesienia środków antydumpingowych skutkowałoby ponownym wystąpieniem szkody dla przemysłu unijnego. Ustalono ponadto, że utrzymanie środków nie było niezgodne z interesem Unii. W odniesieniu do Indonezji i Malezji uznano, że w przypadku wygaśnięcia środków prawdopodobieństwo wznowienia przywozu do Unii z tych państw po cenach dumpingowych i w ilościach szkodliwych dla unijnego rynku jest w perspektywie krótko- i średnioterminowej niewielkie. Występuje się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia w celu przedłużenia obowiązujących środków w odniesieniu do Indii, Tajwanu i Tajlandii oraz ich uchylenia w odniesieniu do Indonezji i Malezji. Podstawa prawna Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej. Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Unii, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku nie mają zastosowania. Wybór instrumentów Proponowane instrumenty: rozporządzenie. Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: W rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii. 2013/0122 (NLE) Wniosek ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Tajwanu i Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz kończące przegląd wygaśnięcia dotyczący przywozu niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indonezji i Malezji RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”)[1], w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 9 ust. 4 oraz art. 11 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej („Komisji”) przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym, a także mając na uwadze, co następuje: A. PROCEDURA 1. Poprzednie dochodzenia i obowiązujące środki (1) Rozporządzeniem (WE) nr 2604/2000[2] (w następstwie „pierwotnego dochodzenia”) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu (PET) pochodzących m.in. z Indii, Indonezji, Malezji, Tajwanu i Tajlandii („krajów, których dotyczy postępowanie”). Rozporządzenie (WE) nr 2604/2000 następnie zmieniono rozporządzeniem Rady (WE) nr 496/2002[3], rozporządzeniem Rady (WE) nr 823/2004[4], rozporządzeniem Rady (WE) nr 83/2005[5] oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 1646/2005[6]. (2) W następstwie przeglądu wygaśnięcia oraz częściowego przeglądu okresowego Rada, rozporządzeniem (WE) nr 192/2007[7] (określającym „obowiązujące środki”), nałożyła na okres kolejnych pięciu lat ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących m.in. z Indii, Indonezji, Malezji, Tajwanu i Tajlandii. Rozporządzenie (WE) nr 192/2007 następnie zmieniono rozporządzeniem Rady (WE) nr 1286/2008[8], rozporządzeniem wykonawczym Rady (WE) nr 906/2011[9] i rozporządzeniem wykonawczym Rady (WE) nr 295/2013[10]. (3) Decyzją nr 2000/745/WE[11] ze zmianami Komisja przyjęła zobowiązania określające minimalną cenę importową oferowane przez trzech producentów eksportujących z Indii i Indonezji. 2. Obowiązujące środki wyrównawcze (4) Rozporządzeniem (WE) nr 2603/2000[12] Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz PET pochodzącego z Indii, Malezji i Tajlandii. W następstwie przeglądu wygaśnięcia Rada rozporządzeniem (WE) nr 193/2007[13] nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz przedmiotowych towarów pochodzących z Indii na okres kolejnych pięciu lat („obowiązujące środki wyrównawcze”). 3. Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia (5) W następstwie opublikowania zawiadomienia[14] o zbliżającym się wygaśnięciu obowiązujących środków antydumpingowych Komisja otrzymała w dniu 25 listopada 2011 r. wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wniosek został złożony przez Komitet Producentów Politereftalanu Etylenu w Europie („wnioskodawcę”) w imieniu producentów reprezentujących ok. 95 % unijnej produkcji niektórych politereftalanów etylenu. (6) W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu unijnego. 4. Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia (7) Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, w dniu 24 lutego 2012 r. w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej („zawiadomieniu o wszczęciu”)[15] Komisja ogłosiła wszczęcie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. 5. Równoległe dochodzenie (8) W dniu 24 lutego 2012 r. w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej[16] Komisja ogłosiła również wszczęcie na podstawie art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. („podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego”)[17] przeglądu wygaśnięcia dotyczącego środków wyrównawczych obowiązujących w odniesieniu do przywozu niektórych PET pochodzących z Indii. 6. Dochodzenie 6.1. Okres objęty dochodzeniem przeglądowym i okres badany (9) Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu obejmowało okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Badanie tendencji istotnych dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do zakończenia ODP („okres badany”). 6.2. Strony zainteresowane postępowaniem (10) Komisja oficjalnie zawiadomiła o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia wnioskodawcę, innych znanych producentów unijnych, producentów eksportujących w krajach, których dotyczy postępowanie, importerów niepowiązanych, znanych zainteresowanych użytkowników, a także przedstawicieli krajów, których dotyczy postępowanie. (11) Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu. Wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość. (12) Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w Indiach, Indonezji, Malezji, na Tajwanie i w Tajlandii oraz importerów niepowiązanych za właściwe uznano zbadanie, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, czy należy przeprowadzić kontrolę wyrywkową. Aby Komisja mogła podjąć decyzję, czy konieczne są kontrole wyrywkowe, i w razie potrzeby dokonać doboru próby, wspomniane powyżej strony wezwano do zgłoszenia się w ciągu 15 dni od wszczęcia przeglądu i do przedstawienia Komisji informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. (13) W odniesieniu do doboru próby producentów eksportujących skontaktowano się z siedmioma znanymi indyjskimi producentami eksportującymi. Ww. siedmiu producentów eksportujących udzieliło odpowiedzi i wyraziło gotowość do uczestnictwa w próbie. W oparciu o wielkość wywozu poszczególnych producentów do Unii dobrano próbę obejmującą trzech indyjskich producentów eksportujących. (14) Skontaktowano się z pięcioma znanymi indonezyjskimi producentami eksportującymi. Żaden z indonezyjskich producentów eksportujących nie wyraził jednak gotowości do podjęcia współpracy w ramach dochodzenia. W związku z tym wszystkich znanych producentów eksportujących oraz władze Indonezji powiadomiono, że zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego ustalenia dotyczące Indonezji zostaną dokonane w oparciu o dostępne fakty. (15) Skontaktowano się z dwoma znanymi malezyjskimi producentami eksportującymi. Tylko jeden producent eksportujący udzielił odpowiedzi i wyraził gotowość do uczestnictwa w próbie. W związku z tym zdecydowano, że dobór próby w odniesieniu do malezyjskich producentów eksportujących nie jest konieczny. Wszystkich innych znanych producentów eksportujących oraz władze Malezji powiadomiono, że zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego ustalenia dotyczące niewspółpracujących producentów eksportujących zostaną dokonane w oparciu o dostępne fakty. (16) Skontaktowano się z sześcioma znanymi tajwańskimi producentami eksportującymi oraz z jednym stowarzyszeniem producentów eksportujących. Żaden z tajwańskich producentów eksportujących nie wyraził gotowości do uczestnictwa w próbie. Wszystkich znanych producentów eksportujących, w tym reprezentujące ich stowarzyszenie, oraz władze Tajwanu powiadomiono, że zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego ustalenia dotyczące Tajwanu zostaną dokonane w oparciu o dostępne fakty. (17) Skontaktowano się z dziewięcioma znanymi tajlandzkimi producentami eksportującymi. Tylko jeden producent eksportujący udzielił odpowiedzi i wyraził gotowość do uczestnictwa w próbie. W związku z tym zdecydowano, że dobór próby w odniesieniu do tajlandzkich producentów eksportujących nie jest konieczny. Wszystkich innych znanych producentów eksportujących oraz władze Tajlandii powiadomiono, że zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego ustalenia dotyczące niewspółpracujących producentów eksportujących zostaną dokonane w oparciu o dostępne fakty. (18) W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja powiadomiła, że dokonała wstępnego doboru próby producentów unijnych. Próba objęła cztery przedsiębiorstwa spośród trzynastu unijnych producentów znanych przed wszczęciem postępowania; dobrano je na postawie największej reprezentatywnej wielkości produkcji i sprzedaży, która mogła zostać należycie zbadana w dostępnym czasie. Próba ta reprezentowała ponad 50 % szacowanej łącznej wielkości unijnej produkcji i sprzedaży w ODP. Zainteresowane strony zostały poproszone o zapoznanie się z dokumentacją i wypowiedzenie się na temat stosowności tego wyboru w terminie 15 dni od daty opublikowania zawiadomienia o wszczęciu. Wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość. (19) Niektóre zainteresowane strony zgłosiły zastrzeżenia dotyczące doboru próby unijnych producentów. Stwierdziły, że: (i) Komisja nie powinna stosować kontroli wyrywkowej, w szczególności ze względu na to, że nie zastosowano jej w poprzednim dochodzeniu; (ii) metoda doboru próby została zakwestionowana ze względu na „pomieszanie trzech różnych etapów”, tj. poparcia wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, zdefiniowania przemysłu unijnego oraz doboru próby; (iii) wstępnego doboru próby dokonano na podstawie niepoprawnych i niepełnych informacji; (iv) wstępnie dobrana próba nie jest reprezentatywna, gdyż obejmuje podmioty zamiast grup; stwierdzono też, że reprezentatywność próby zmniejszało uwzględnienie przedsiębiorstwa, które niedawno było stroną w transakcji zbycia, lub innego przedsiębiorstwa, które prowadziło sprzedaż powiązaną. (20) Do argumentów przedstawionych przez strony ustosunkowano się w następujący sposób: – Decyzję o zastosowaniu kontroli wyrywkowej podejmuje się niezależnie w odniesieniu do każdego dochodzenia w oparciu o szczególne okoliczności każdego przypadku; art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie reguluje zastosowania tego typu kontroli do określenia szkody w kontekście przeglądu wygaśnięcia. W poprzednich dochodzeniach zbadanie wszystkich przedsiębiorstw, które zgłosiły się i podjęły współpracę, było wykonalne; jednakże w przypadku niniejszego przeglądu Komisja uznała, że z uwagi na dużą liczbę unijnych producentów nie wszyscy mogą zostać należycie zbadani w dostępnym czasie, w związku z czym warunki określone w art. 17 zostały spełnione. – Komisja nie „pomieszała” określenia poparcia dla wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, zdefiniowania przemysłu unijnego oraz wstępnego doboru próby – te trzy etapy były od siebie niezależne, a decyzje w ich sprawie podejmowano osobno. Nie wykazano, w jakim stopniu wykorzystanie danych dotyczących produkcji i sprzedaży przedstawionych przez producentów unijnych w kontekście określenia poparcia dla wszczęcia przeglądu wygaśnięcia miało wpływ na reprezentatywność próby. – Próbę dobrano na podstawie informacji dostępnych w momencie doboru zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego. W następstwie uwag stron dotyczących danych o określonych przedsiębiorstwach reprezentatywność próby przeanalizowano ponownie. Uznano, że żadna ze zgłoszonych uwag nie była uzasadniona. – Zgodnie z wymogami art. 17 rozporządzenia podstawowego próbę dobrano na podstawie największej reprezentatywnej wielkości produkcji i sprzedaży, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie Podmioty należące do większych grup, co do których stwierdzono, że działają niezależnie od innych jednostek zależnych tej samej grupy, uznano za reprezentatywne dla przemysłu unijnego, w związku z czym nie było potrzeby badania całej grupy w ujęciu skonsolidowanym. Jednocześnie przedsiębiorstwa obejmowano próbą jako podmioty gospodarcze, co zapewniło możliwość zweryfikowania wszelkich odpowiednich danych. Ponadto zbycia i istnienie powiązanej sprzedaży należały do charakterystycznych cech sektora w okresie badanym; w związku z tym uznano, że żaden z tych elementów nie zmniejsza reprezentatywności próby. (21) Po ujawnieniu zasadniczych faktów i okoliczności („ujawnieniu”) strony potrzymały przedstawione powyżej argumenty, do których już się ustosunkowano. (22) Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu przedłożyło trzech indyjskich producentów eksportujących objętych próbą oraz jedyny malezyjski producent eksportujący i jedyny tajlandzki producent eksportujący, którzy wyrazili gotowość do uczestnictwa w próbie. Jednak odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez jednego z indyjskich producentów objętych próbą ujawniły, że producent ten wywoził jedynie nieznaczne ilości produktu objętego postępowaniem w ODP; w związku z tym wizyty weryfikacyjne objęły dwóch pozostałych producentów eksportujących, wspólnie reprezentujących 99 % całkowitego przywozu z Indii do Unii w ODP. (23) Po ujawnieniu jeden ze współpracujących indyjskich producentów wystąpił o wyliczenie jego marginesu dumpingu. W tym kontekście ponownie potwierdzono, że wywóz dokonywany przez to przedsiębiorstwo był nieznaczny i w związku z tym nie miał wpływu na określenie prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu w ramach niniejszego przeglądu wygaśnięcia. Wniosek ten został zatem odrzucony. (24) W zawiadomieniu o wszczęciu przewidziano kontrolę wyrywkową niepowiązanych importerów. Żaden z dwudziestu czterech niepowiązanych importerów, z którymi się skontaktowano, nie nawiązał współpracy w ramach niniejszego dochodzenia. (25) Po wszczęciu przeglądu skontaktowano się ze wszystkimi pięcioma znanymi dostawcami surowców. Otrzymali oni odpowiedni kwestionariusz z pytaniami, na który odpowiedziało dwóch z nich. (26) Po wszczęciu przeglądu skontaktowano się ze wszystkimi znanymi użytkownikami i stowarzyszeniami użytkowników. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu przedłożyło siedemnastu użytkowników. Zgłosiło się też i przedstawiło uwagi dwadzieścia stowarzyszeń użytkowników z 16 państw członkowskich. (27) Weryfikacja otrzymanych informacji (28) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz do określenia interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących zainteresowanych stron: a) producenci unijni: – Indorama Polymers Europe, UAB, Niderlandy, – Equipolymers, Włochy, Niemcy, – Neo Group, UAB, Litwa, – Novapet SA, Hiszpania, b) producenci eksportujący w Indiach: – Dhunseri Petrochem & Tea Ltd, Kalkuta, – Reliance Industries Ltd, Navi Mumbai, c) producent w Malezji: – MPI Polyester Industries Sdn Bhd, Shah Alam, Selangor, d) producent w Tajlandii: – Indorama Polymers Pcl, Bangkok, e) użytkownicy w Unii: – Coca-Cola Europe, Belgia, – Nestle Waters France, Francja. B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM ORAZ PRODUKT PODOBNY 1. Produkt objęty postępowaniem (29) Produktem objętym niniejszym przeglądem jest ten sam produkt, którego dotyczył ostatni przegląd wygaśnięcia zakończony w 2007 r., o którym mowa w motywie 2 powyżej, a mianowicie politereftalan etylenu o liczbie lepkościowej 78 ml/g lub wyższej, zgodnie z normą ISO 1628-5, objęty kodem CN 3907 60 20 i pochodzący z Indii, Indonezji, Malezji, Tajwanu i Tajlandii. 2. Produkt podobny (30) Podobnie jak w ramach dochodzenia pierwotnego i dochodzenia przeglądowego stwierdzono, że produkt objęty postępowaniem i PET wytwarzany i sprzedawany na rynkach krajowych w krajach, których dotyczy postępowanie, oraz PET wytwarzany i sprzedawany w Unii przez producentów unijnych mają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowania. Produkty te uznano zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU 3. Uwagi wstępne (31) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy wygaśnięcie obowiązujących środków prowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu. (32) W przypadku braku współpracy, tak jak w przypadku Indonezji i Tajwanu, wykorzystano dostępne fakty zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do Malezji i Tajlandii wykorzystano informacje udostępnione przez współpracujące przedsiębiorstwa oraz dostępne fakty. (33) Według Eurostatu w ODP całkowita wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, wyniosła 126 500 ton, a jego udział w unijnym rynku wynosi 4,5 %. (34) W odniesieniu do rozwoju zdolności produkcyjnej i konsumpcji krajowej w krajach, których dotyczy postępowanie, wykorzystano zawarte we wniosku zastrzeżone sprawozdanie z badań rynkowych oraz publicznie dostępne informacje, takie jak publiczne profile internetowe przedsiębiorstw i zweryfikowane odpowiedzi współpracujących przedsiębiorstw na pytania zawarte w kwestionariuszu. 4. Indie 4.1. Uwagi wstępne (35) Jak wspomniano powyżej, współpracę podjęło siedmiu indyjskich producentów eksportujących; trzech z nich zostało ujętych w dobranej próbie. Ustalono jednak, że jedno z przedsiębiorstw objętych próbą wywoziło jedynie nieznaczne ilości produktu objętego postępowaniem w ODP; w związku z tym wizyty weryfikacyjne objęły dwóch pozostałych producentów eksportujących, wspólnie reprezentujących 99 % całkowitego przywozu z Indii do Unii w ODP. (36) W ODP całkowita wielkość indyjskiego przywozu wyniosła 97 000 ton, co stanowi 76 % całkowitej wielkości przywozu z państw objętych niniejszym przeglądem, a jego udział w unijnym rynku wynosi 3,4 %. Na dwóch indyjskich producentów eksportujących objętych próbą podlegało zobowiązaniu przestrzegania minimalnej ceny importowej w trakcie ODP; stwierdzono, że wypełnili oni powyższe zobowiązanie. Jako że ww. producenci reprezentowali prawie całość wywozu z Indii, ich udział w rynku niemal dokładnie odpowiadał udziałowi w rynku całych Indii. 4.2. Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym 4.2.1. Wartość normalna (37) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w pierwszej kolejności ustalono, czy całkowita sprzedaż krajowa produktu podobnego niezależnym klientom przez poszczególnych indyjskich producentów eksportujących objętych próbą była reprezentatywna tzn. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży wynosiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości odpowiadającej jej sprzedaży eksportowej do Unii. (38) Następnie określono te rodzaje produktu podobnego sprzedawane na rynku krajowym przez producentów eksportujących, w przypadku których stwierdzono reprezentatywną krajową sprzedaż oraz które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami produktu sprzedawanymi na wywóz do Unii. (39) Zbadano też, czy sprzedaż krajowa poszczególnych współpracujących producentów eksportujących była reprezentatywna dla każdego rodzaju produktu, tj. czy sprzedaż krajowa każdego rodzaju produktu stanowiła przynajmniej 5 % wielkości sprzedaży tego samego rodzaju produktu do Unii. W odniesieniu do rodzajów produktu sprzedawanych w reprezentatywnych ilościach zbadano, czy taka sprzedaż została dokonana w ramach zwykłego obrotu handlowego zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono odsetek sprzedaży krajowej z zyskiem każdego wywożonego rodzaju produktu objętego postępowaniem dokonanej na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w ODP. (40) Ustalono, że sprzedaży krajowej wszystkich rodzajów produktów dokonywano w wystarczających ilościach i w zwykłym obrocie handlowym; wartość normalna została więc ustalona na podstawie rzeczywistej ceny krajowej, obliczonej jako średnia ważona całej sprzedaży krajowej danego rodzaju w ODP. 4.2.2. Cena eksportowa (41) W związku z tym, że cała sprzedaż eksportowa produktu objętego postępowaniem była dokonywana bezpośrednio na rzecz niezależnych klientów w Unii, cena eksportowa została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie faktycznie zapłaconych lub należnych cen. 4.2.3. Porównanie (42) Porównanie średniej ważonej wartości normalnej i średniej ważonej ceny eksportowej zostało przeprowadzone na podstawie ceny ex-works i na tym samym poziomie handlu. (43) W celu zapewnienia obiektywnego porównania między wartością normalną a ceną eksportową, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego uwzględniono różnice w czynnikach, które mają wpływ na ceny i ich porównywalność. W tym celu wprowadzono odpowiednie dostosowania uwzględniające różnice w kosztach transportu, ubezpieczenia, przeładunku, kosztach finansowych, kosztach pakowania, prowizjach i rabatach, tam gdzie wykazano ich wpływ na porównywalność cen. (44) Jeden producent eksportujący wystąpił o dostosowanie zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego, twierdząc, że produkt podobny był obciążony opłatami przywozowymi, kiedy był przeznaczony do wykorzystania w kraju wywozu, jednak należności te były zwracane w ramach programu zwrotu ceł, kiedy produkt sprzedawano na wywóz do Unii. Dochodzenie wykazało jednak brak korelacji pomiędzy kwotą zwrotu cła, obliczaną jako stały odsetek wartości FOB wywożonych produktów, a faktycznie opłaconym cłem od przywożonych komponentów zawartych w wywożonych produktach. Ustalono, że do skorzystania z programu zwrotu ceł uprawnieni są nawet eksporterzy, którzy nabywają wszystkie komponenty ze źródeł lokalnych i w związku z tym nie przywożą żadnych ze stosowanych komponentów. W związku z tym wniosek ten został odrzucony. 4.2.4. Margines dumpingu (45) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i ust. 12 rozporządzenia podstawowego średnią ważoną wartość normalną poszczególnych rodzajów produktu porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiadającego rodzaju produktu objętego postępowaniem. Porównanie to wykazało istnienie dumpingu wynoszącego odpowiednio 4,8 % i 6,6 % w odniesieniu do dwóch objętych próbą producentów eksportujących wywożących do UE w ODP, mimo że oba przedsiębiorstwa były objęte zobowiązaniem cenowym. (46) Po ujawnieniu jeden z producentów eksportujących stwierdził, że obliczenie marginesu dumpingu na podstawie sprzedaży krajowej w ciągu czterech miesięcy – a nie w ciągu wszystkich miesięcy ODP – było nieuzasadnione oraz sztucznie zawyżyło jego margines dumpingu. Trzeba zauważyć, że w kontekście przeglądu wygaśnięcia środki można albo utrzymać, albo uchylić, nie można ich jednak zmienić. Ponadto porównywano przedmiotowe cztery miesiące, tj. jeden miesiąc na każdy kwartał, oraz wartość normalną i ceny eksportowe z tych samych miesięcy. Zagwarantowało to obiektywne porównanie. W związku z tym powyższe twierdzenie zostało odrzucone. 4.3. Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków (47) W następstwie ustalenia występowania dumpingu w ODP zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia środków. (48) W tym zakresie przeanalizowano następujące elementy: wielkość i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Indii, atrakcyjność rynku unijnego i rynków innych państw trzecich, zdolność produkcyjną i dostępną do celów wywozowych nadwyżkę zdolności produkcyjnej indyjskich producentów. (49) Poniższą analizę oparto przede wszystkim na zweryfikowanych odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu i badaniach rynkowych porównanych metodą kontroli krzyżowej z publicznie dostępnymi informacjami. 4.3.1. Wielkość i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Indii (50) W okresie badanym przywóz z Indii do Unii wzrósł dwukrotnie i w ODP osiągnął ok. 97 000 ton, co stanowiło 3,5 % łącznej konsumpcji UE w ODP. (51) W trakcie całego okresu badanego ceny importowe wahały się i kształtowały się zgodnie z takimi samymi tendencjami, jak w przypadku cen sprzedaży przemysłu unijnego na unijnym rynku. Łącznie od 2008 r. do ODP ceny importowe wzrosły o 29%. W ODP nie stwierdzono podcięcia cenowego. 4.3.2. Atrakcyjność rynku unijnego i pozostałych rynków trzecich (52) W ODP indyjskie ceny eksportowe w wywozie do państw trzecich były na ogół niższe niż ceny krajowe. Różnica cen wynosiła maksymalnie 7,5 % poziomu ceny eksportowej. (53) Indyjskie ceny eksportowe w wywozie do państw trzecich były na ogół niższe od indyjskich cen eksportowych w wywozie do Unii, co potwierdza wniosek, że unijny rynek jest atrakcyjny, gdyż może generować wyższe zyski. Jednak ze względu na tę różnicę w polityce cenowej nie można wykluczyć, że w przypadku zniesienia środków ceny eksportowe w wywozie do Unii mogą spaść jeszcze bardziej. (54) Po ujawnieniu jeden z producentów eksportujących utrzymywał, że wpływ na ocenę atrakcyjności unijnego rynku miało istnienie zobowiązania, przez które prowadzenie wywozu było możliwe tylko wówczas, gdy ceny były wysokie. Jednak porównanie minimalnej ceny importowej określonej w zobowiązaniu z ceną eksportową ex-works w wywozie do Unii w ciągu ośmiu miesięcy, w których producent ten prowadził wywóz do Unii, wykazało, że średnia cena eksportowa w wywozie do Unii była znacznie wyższa niż minimalna cena importowa. Pokazuje to, że zobowiązanie miało na politykę cenową wpływ co najwyżej marginalny. Wynika z tego, że istnienie zobowiązania samo w sobie nie miało wpływu na wyciągnięte wnioski dotyczące atrakcyjności unijnego rynku. Argument ten został zatem odrzucony. (55) Zdolność produkcyjna i dostępna do celów wywozowych nadwyżka zdolności produkcyjnej indyjskich producentów (56) W ODP zdolność produkcyjna Indii wynosiła 700 000-900 000 ton, a nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych – 200 000-300 000 ton. (57) Zgodnie z informacjami zgromadzonymi w czasie dochodzenia przewiduje się, że indyjska zdolność produkcyjna będzie nadal wzrastać i do 2014 r. osiągnie ok. 1 600 000-1 800 000 ton. Oczekuje się, że zdolność produkcyjna będzie rosnąć znacznie szybciej niż konsumpcja krajowa. W związku z tym szacuje się, że w 2014 r. nadwyżka zdolności produkcyjnej nad popytem krajowym osiągnie ok. 600 000-700 000 ton, co stanowiłoby ok. 21-25 % łącznej konsumpcji Unii w ODP. Odnotowano również, że w Turcji i RPA obowiązują środki ochrony handlu przed przywozem z Indii, potencjalnie ograniczając Indiom dostęp do rynków eksportowych. (58) Istnieje prawdopodobieństwo, że w przypadku zniesienia środków wywóz do Unii wzrośnie, w szczególności ze względu na wyższe ceny na unijnym rynku, wielkość rynku i wysoką konsumpcję. Z drugiej strony nie można wykluczyć, że producenci eksportujący jeszcze bardziej obniżą ceny eksportowe w wywozie do Unii i w rezultacie nasili się dumping zaobserwowany w ODP. (59) Jeden z producentów eksportujących stwierdził, że po 2014 r. dostępna do celów wywozowych zdolność produkcyjna w Indiach spadnie, w związku z czym obecna sytuacja ma charakter wyłącznie tymczasowy. Ustalono jednak, że domniemany spadek zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych po 2014 r. odpowiadał przewidywaniom zawartym w sprawozdaniu z badań rynkowych. Uznano w związku z tym, że twierdzenie producenta nie ma wpływu na analizę dotyczącą rozwoju zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych. Po ujawnieniu jeden z producentów eksportujących uznał, że istnienie znacznej tymczasowej nadwyżki zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych było nieuniknione, gdyż na ogół wzrost zdolności produkcyjnej można osiągnąć wyłącznie skokowo, ze względu na minimalną wielkość, jaką muszą mieć nowoczesne fabryki PET. W odpowiedzi na to twierdzenie należy zauważyć, że pomiędzy ODP i kolejnym rokiem wystąpiły przypadki zwiększenia zdolności produkcyjnej o co najmniej 150 000–200 000 ton. Wynika z tego, że przywołane argumenty nie mogą samodzielnie uzasadnić nadwyżki zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych, o której mowa w motywie 55 powyżej. W każdym razie w tym kontekście przyczyna wystąpienia nadwyżki zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych jest nieistotna. W związku z tym powyższe twierdzenie zostało odrzucone. (60) Niektóre strony twierdziły, że indyjska nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych może trafić również na rynki innych państw trzecich, w związku z czym nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych wyliczona przez Komisję nie została poprawnie oceniona. Nie zakładano jednak, że cała nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych zostanie skierowana do Unii. W związku z tym argument ten został odrzucony. (61) Producent eksportujący stwierdził, że Turcja i RPA to raczej nieistotne rynki eksportowe, i nie zgodził się z interpretacją Komisji, która uznała, że obowiązywanie w tych krajach środków ochrony handlu skierowanych przeciwko Indiom sugeruje, że Indie sprzedawałyby produkt objęty postępowaniem po cenach dumpingowych na unijnym rynku. Komisja uznała, że obowiązujące w Turcji i RPA środki ochrony handlu przed przywozem z Indii potencjalnie ograniczają rynki eksportowe dostępne dla indyjskich eksporterów. Ponadto nawet jeżeli twierdzenie, że Turcja i RPA to mało istotne rynki eksportowe, jest prawdziwe, to rosnąca nadwyżka zdolności produkcyjnej Indii sugeruje, że zwiększenie wywozu do Unii byłoby prawdopodobne również w przypadku braku środków ochrony handlu nałożonych przez Turcję i RPA. W związku z tym argument ten został odrzucony. 4.3.3. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu (62) W świetle poruszonych wyżej kwestii, a w szczególności ze względu na utrzymujący się dumping i znaczną nadwyżkę dostępnej zdolności produkcyjnej można stwierdzić, że w przypadku wygaśnięcia środków istnieje prawdopodobieństwo skierowania znacznej wielkości przywozu z Indii na rynek unijny po cenach dumpingowych, i w związku z tym istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu. 5. Indonezja 5.1. Uwagi wstępne (63) Żaden spośród pięciu znanych indonezyjskich producentów eksportujących nie podjął współpracy w ramach dochodzenia; w związku z tym analizę prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu oparto o dostępne fakty zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. (64) Według Eurostatu wielkość przywozu z Indonezji w ODP wyniosła 253 tony, co stanowi ok. 0 % całkowitej wielkości przywozu z państw objętych niniejszym przeglądem oraz ok. 0 % udziału w unijnym rynku. 5.2. Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym (65) Z uwagi na brak współpracy ze strony indonezyjskich producentów obliczenia dotyczące przywozu z Indonezji oparto na informacjach zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu; wedle tych informacji przywóz ten odbywał się po cenach dumpingowych, a margines dumpingu wynosił 10,8 %. 5.3. Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków (66) W następstwie ustalenia występowania dumpingu w ODP zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia środków. (67) W tym zakresie przeanalizowano następujące elementy: wielkość i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Indonezji, atrakcyjność rynku unijnego i rynków innych państw trzecich, zdolność produkcyjną i dostępną do celów wywozowych nadwyżkę zdolności produkcyjnej indonezyjskich producentów. 5.3.1. Wielkość i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Indonezji (68) W okresie badanym przywóz z Indonezji do Unii stale utrzymywał się na bardzo niskim poziomie. W 2008 r. nie było go wcale, a w 2009 r. wyniósł ok. 400 ton. W 2010 r. wzrósł do ok. 1 000 ton, a następnie ponownie spadł do 253 ton w ODP. Odpowiadający mu udział w rynku i łącznej konsumpcji w Unii był bliski 0 % w całym okresie badanym. (69) W 2009 i 2010 r. średnie indonezyjskie ceny importowe były wyższe niż ceny przemysłu unijnego na unijnym rynku. W ODP średnie indonezyjskie ceny importowe były nieco niższe niż ceny przemysłu unijnego na unijnym rynku, jednak poziomy tych cen można uznać za podobne. W ODP nie stwierdzono podcięcia cenowego. 5.3.2. Atrakcyjność rynku unijnego i pozostałych rynków trzecich (70) Zarówno informacje zawarte we wniosku o dokonanie przeglądu, jak i oficjalna indonezyjska strona internetowa zawierająca statystyki dotyczące handlu obejmowały szerszy zakres produktów niż produkt objęty postępowaniem. W związku z tym wiarygodne ustalenie cen wywozu na rynki państw trzecich było niemożliwe. (71) Ze względu na brak współpracy ze strony indonezyjskich producentów niemożliwe było również ustalenie ceny krajowej. 5.3.3. Zdolność produkcyjna i nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych (72) Ze względu na brak współpracy ze strony Indonezji ewolucję zdolności produkcyjnej i popytu wewnętrznego określono na podstawie danych zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu, ze zmianami wprowadzonymi na podstawie informacji otrzymanych w trakcie dochodzenia od wnioskodawcy, który stwierdził, że prognozy dotyczące wzrostu zdolności produkcyjnej zawarte we wniosku o dokonanie przeglądu się nie sprawdzą. Poprawione dane porównano metodą kontroli krzyżowej z publicznie dostępnymi informacjami takimi jak publiczne profile internetowe przedsiębiorstw. Na podstawie powyższych danych wydaje się, że w okresie badanym zdolność produkcyjna w Indonezji utrzymywała się na stałym poziomie wynoszącym 400 000-600 000 ton. Nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych w okresie badanym stale spadała i w ODP osiągnęła 65-70 % całkowitej zdolności produkcyjnej kraju, co stanowi 9-11 % łącznej konsumpcji UE. Nie przewiduje się wzrostu zdolności produkcyjnej przynajmniej do 2014 r. Jednocześnie oczekuje się, że konsumpcja w Indonezji wzrośnie. W związku z tym oczekuje się, że odsetek zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych spadnie i będzie stanowił tylko bardzo niewielką część łącznej konsumpcji Unii w ODP. 5.3.4. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu (73) W świetle poruszonych wyżej kwestii, a w szczególności ze względu na ustalenia dotyczące oczekiwanych zmian zdolności produkcyjnej, uznano, że w przypadku wygaśnięcia środków w perspektywie krótko- i średnioterminowej nie występuje prawdopodobieństwo wznowienia przez indonezyjskich producentów eksportujących wywozu na unijny rynek po cenach dumpingowych i w ilościach szkodliwych. 6. Malezja 6.1. Uwagi wstępne (74) Tylko jeden z dwóch znanych producentów eksportujących podjął współpracę w ramach dochodzenia, jednak ustalono, że w ODP nie prowadził on wywozu do Unii. Producent ten odpowiadał za ok. 20 % łącznej zdolności produkcyjnej w Malezji w ODP. Informacje przekazane przez współpracującego malezyjskiego producenta wykorzystano w analizie kształtowania się cen na malezyjskim rynku krajowym oraz w odniesieniu do rynków innych państw trzecich. (75) Zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego ustalenia oparto też na dostępnych faktach, tj. na wniosku o dokonanie przeglądu i publicznie dostępnych informacjach takie jak publiczne profile internetowe przedsiębiorstw. (76) W ODP wielkość przywozu z Malezji do Unii wyniosła 17 000 ton, co stanowi 13 % całkowitej wielkości przywozu z państw objętych niniejszym przeglądem oraz prawie 0,6 % udziału w unijnym rynku. 6.2. Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym (77) Według wniosku o dokonanie przeglądu przywóz z Malezji odbywał się po cenach dumpingowych, a margines dumpingu wynosił 6,7 %. (78) Współpracujący producent nie prowadził wywozu do UE w ODP, więc obliczenie marginesu dumpingu w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa nie było możliwe. Jednak na podstawie sprzedaży krajowej obliczono wartość normalną; jej porównanie z ceną przywozu z Malezji do Unii podaną przez Eurostat daje wynik zgodny z marginesem dumpingu, o którym mowa w motywie 75. 6.3. Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków (79) W następstwie ustalenia występowania dumpingu w ODP zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia środków. (80) W tym zakresie przeanalizowano następujące elementy: wielkość i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Malezji, atrakcyjność rynku unijnego i rynków innych państw trzecich, zdolność produkcyjną i dostępną do celów wywozowych nadwyżkę zdolności produkcyjnej malezyjskich producentów. 6.3.1. Wielkość i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Malezji (81) Po gwałtownym spadku w latach 2009 i 2010, w okresie badanym przywóz z Malezji do Unii wzrósł z ok. 8 000 ton to 17 000 ton. Pomimo ogólnego wzrostu przywozu z Malezji, jego udział w rynku nadal był bliski 0 %, z wyjątkiem ODP, w którym to okresie osiągnął 0,6 %. (82) W trakcie całego okresu badanego ceny importowe wahały się i kształtowały się zgodnie z takimi samymi tendencjami, jak w przypadku cen sprzedaży przemysłu unijnego na unijnym rynku. Łącznie od 2008 r. do ODP ceny importowe wzrosły o 25%. W ODP nie stwierdzono podcięcia cenowego. 6.3.2. Atrakcyjność rynku unijnego i pozostałych rynków trzecich (83) W ODP współpracujący producent eksportujący wywiózł 300-500 ton produktu podobnego do innych państw trzecich. Analiza tej sprzedaży wykazała, że w ODP malezyjskie ceny eksportowe w wywozie do państw trzecich były na ogół wyższe niż ceny krajowe. Różnica cen wynosiła 5-10 %. 6.3.3. Zdolność produkcyjna i nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych (84) Zgodnie z informacjami z wniosku o dokonanie przeglądu, porównanymi metodą kontroli krzyżowej z publicznie dostępnymi informacjami takimi jak publiczne profile internetowe przedsiębiorstw, łączna zdolność produkcyjna w Malezji w ODP wynosiła ok. 100 000-300 000 ton. Nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych w okresie badanym stale spadała i w ODP osiągnęła ok. 52-55 % całkowitej zdolności produkcyjnej kraju, co stanowi 3-4 % łącznej konsumpcji UE. Według prognoz opracowanych na podstawie tych samych źródeł zdolność produkcyjna utrzyma się na tym poziomie przynajmniej do 2014 r., a konsumpcja krajowa wzrośnie. W związku z tym oczekuje się, że odsetek zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych spadnie i będzie stanowił 2-3 % łącznej konsumpcji Unii w ODP. W związku z tym nie oczekuje się, aby w przypadku uchylenia środków wielkość przywozu z Malezji znacznie wzrosła. 6.3.4. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu (85) W świetle poruszonych wyżej kwestii, a w szczególności ze względu na ustalenia dotyczące oczekiwanych zmian zdolności produkcyjnej, uznano, że w przypadku wygaśnięcia środków w perspektywie krótko- i średnioterminowej nie występuje prawdopodobieństwo wznowienia przez malezyjskich producentów eksportujących wywozu na unijny rynek po cenach dumpingowych i w ilościach szkodliwych. 7. Tajwan 7.1. Uwagi wstępne (86) Żaden spośród czterech znanych tajwańskich producentów eksportujących nie podjął współpracy w ramach dochodzenia; w związku z tym analizę prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu oparto na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. (87) W ODP wielkość przywozu z Tajwanu do Unii wyniosła 12 000 ton, co stanowi 9,7 % całkowitej wielkości przywozu z krajów objętych niniejszym przeglądem oraz ok. 0,4 % udziału w unijnym rynku. 7.2. Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym (88) Z uwagi na brak współpracy ze strony tajwańskich producentów obliczenia dotyczące przywozu z Tajwanu oparto na informacjach zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu; wedle tych informacji przywóz ten odbywał się po cenach dumpingowych, a margines dumpingu wynosił 12 %. (89) Po ujawnieniu niektóre strony stwierdziły, że w celu obliczenia marginesu dumpingu Komisja powinna była wykorzystać ceny krajowe i ceny eksportowe tajwańskiego producenta PET, który był wnioskodawcą przeglądu pod kątem nowego eksportera zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego[18], w którym okres objęty postępowaniem pokrywał się z ODP niniejszego postępowania. Należy jednak zauważyć, że ten producent PET nie podjął współpracy w ramach niniejszego przeglądu wygaśnięcia. Informacje przedłożone w kontekście dochodzenia mogą zostać wykorzystane wyłącznie do celów, dla których o nie wnioskowano. W związku z tym informacji otrzymanych w ramach ww. przeglądu pod kątem nowego eksportera nie można wykorzystać w niniejszym przeglądzie wygaśnięcia. Ponadto przedmiotowy producent jest najmniejszym producentem PET na Tajwanie, a jego sprzedaż eksportowa do Unii stanowiła jedynie nieznaczną część łącznego tajwańskiego wywozu w ODP. W związku z tym argument ten został odrzucony. Utrzymywano, że ogólnie rzecz biorąc przywóz z Tajwanu w ODP nie odbywał się po cenach dumpingowych. Trzeba jednak przypomnieć, że żaden z tajwańskich producentów eksportujących nie podjął współpracy i w związku z tym ustalenie występowania dumpingu na podstawie danych przedłożonych przez producentów eksportujących było niemożliwe. Twierdzenie, że dumping nie występował, nie zostało zatem poparte żadnymi dowodami i w związku z tym zostało odrzucone. 7.3. Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków (90) W następstwie ustalenia występowania dumpingu w ODP zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia środków. (91) W tym zakresie przeanalizowano następujące elementy: wielkość i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Tajwanu, atrakcyjność rynku unijnego i rynków innych państw trzecich, zdolność produkcyjną i dostępną do celów wywozowych nadwyżkę zdolności produkcyjnej tajwańskich producentów. 7.3.1. Wielkość i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Tajwanu (92) Po spadku w latach 2009 i 2010, w okresie badanym przywóz z Tajwanu do Unii wzrósł z ok. 10 000 ton do 12 000 ton. Pomimo ogólnego wzrostu przywozu z Tajwanu jego udział w rynku nadal był bliski 0 %, a w ODP osiągnął 0,4 % łącznej konsumpcji UE w ODP. (93) W trakcie całego okresu badanego ceny importowe wahały się i kształtowały się zgodnie z takimi samymi tendencjami, jak w przypadku cen sprzedaży przemysłu unijnego na unijnym rynku. Łącznie od 2008 r. do ODP ceny importowe wzrosły o 27 %. W ODP nie stwierdzono podcięcia cenowego. 7.3.2. Atrakcyjność rynku unijnego i pozostałych rynków trzecich (94) Statystyki Biura Handlu Zagranicznego Tajwanu pokazują, że do państw trzecich sprzedawano znaczne ilości przedmiotowego towaru, stanowiące ok. 60 % łącznej zdolności produkcyjnej kraju w ODP. (95) Porównanie średnich cen eksportowych, uzyskanych z tego samego źródła, z wartością normalną podaną we wniosku o dokonanie przeglądu pokazało, że ceny eksportowe w wywozie do państw trzecich były na ogół niższe od cen krajowych. Różnica cen wynosiła maksymalnie ok. 12 % poziomu ceny eksportowej. (96) Statystyki Biura Handlu Zagranicznego Tajwanu pokazały, że średnia cena eksportowa w wywozie do państw trzecich była niższa od ceny przemysłu unijnego w Unii. Różnica cen wynosiła ok. 7 % cen eksportowych. Ustalono również, że w ODP średnia cena wywozu do Unii była wyższa od średniej ceny eksportowej w wywozie do innych państw trzecich. Różnica cen wynosiła maksymalnie ok. 5,5 % ceny eksportowej w wywozie do innych państw trzecich. W związku z tym istnieje bodziec do wywozu do Unii, gdzie przeważający poziom cen unijnego przemysłu jest wyższy. Sugeruje to, że w przypadku uchylenia środków istnieje prawdopodobieństwo, że w związku z dostępnością znacznej nadwyżki zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych (zob. motywy 97-98 poniżej) tajwańscy eksporterzy będą wywozić PET do Unii po cenach dumpingowych w ilościach, które mogą spowodować wystąpienie szkody. (97) Po ujawnieniu jedna z zainteresowanych stron zakwestionowała wykorzystanie statystyk Biura Handlu Zagranicznego Tajwanu przez Komisję, gdyż kod produktu rzekomo nie pokrywał się z produktem objętym postępowaniem. Tajwan i Unia Europejska faktycznie wykorzystują do pomiaru lepkości różne skale – „naturalną lepkość” na Tajwanie i „liczbę lepkościową” w Unii. Jednak wykorzystując matematyczną relację pomiędzy tymi dwiema skalami można stwierdzić, że tajwański kod produktu odpowiada produktowi objętemu postępowaniem. W związku z powyższym zarzut ten odrzucono. 7.3.3. Zdolność produkcyjna i nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych (98) Ze względu na brak współpracy ze strony tajwańskich producentów zmiany zdolności produkcyjnej i popytu wewnętrznego ustalono na podstawie danych zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu, porównanych metodą kontroli krzyżowej z publicznie dostępnymi informacjami, takimi jak publiczne profile internetowe przedsiębiorstw. (99) Łączna zdolność produkcyjna Tajwanu w ODP wynosiła ok. 1 000 000-1 200 000 ton. Nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych utrzymywała się na stabilnym poziomie przez pierwsze trzy lata okresu badanego i wzrosła w ODP, kiedy to stanowiła ok. 80 % łącznej zdolności produkcyjnej kraju i 28-33 % łącznej konsumpcji UE w ODP. Według prognoz opracowanych na podstawie tych samych źródeł zdolność produkcyjna będzie wzrastać znacznie co najmniej do 2014 r., a konsumpcja krajowa – jedynie nieznacznie. W związku z tym oczekuje się, że odsetek zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych wzrośnie do 1 200 000-1 300 000 ton i będzie stanowił 42-47 % łącznej konsumpcji Unii w ODP. (100) Pokazuje to, że tajwańscy producenci eksportujący produktu objętego postępowaniem są w znacznym stopniu zależni od sprzedaży eksportowej, w związku z czym istnieje prawdopodobieństwo, że w przypadku uchylenia środków wywóz do Unii wzrośnie. W szczególności poziom cen przemysłu unijnego na unijnym rynku jest wyższy od tajwańskich cen eksportowych na rynkach eksportowych państw trzecich, przez co unijny rynek jest atrakcyjniejszy niż rynki innych państw trzecich. Z drugiej strony nie można wykluczyć, że w celu zdobycia udziału w rynku niektórzy eksporterzy mogą obniżyć swoje ceny eksportowe w wywozie do Unii. Ponadto w Turcji i RPA obowiązują środki ochrony handlu przeciwko przywozowi z Tajwanu. Ogranicza to tajwańskim eksporterom swobodny dostęp do innych potencjalnych rynków. (101) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że na Tajwanie brakuje wolnych zdolności produkcyjnych umożliwiających znaczne zwiększenie wywozu do Unii. Ponadto twierdzono, że główne rynki eksportowe dla tajwańskiej produkcji PET to region Azji i Pacyfiku oraz obie Ameryki. Ceny importowe CIF w przywozie PET z Tajwanu są wyższe od cen przywozu ze wszystkich innych głównych źródeł przywozu do Unii; środki obowiązujące w odniesieniu do przywozu PET pochodzącego z Tajwanu są bardzo niskie, a ich wygaśnięcie nie doprowadziłoby do znacznego zróżnicowania cen. (102) Należy zauważyć, że żaden z tajwańskich producentów eksportujących nie podjął współpracy w ramach niniejszego dochodzenia. Ponadto ustalenia przedstawione w motywach 97-98 powyżej wskazują na coś wręcz przeciwnego. Na tej podstawie twierdzenia wysuwane przez ww. strony należy odrzucić. (103) Po ujawnieniu te same strony jeszcze raz podkreśliły znaczenie regionu Azji i Pacyfiku oraz Ameryki Południowej jako rynków eksportowych i stwierdziły, że rynki te przyciągną znaczny odsetek prognozowanego wzrostu tajwańskiej nadwyżki zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych. Aby udowodnić powyższe twierdzenie, strony przedstawiły względne wartości zdolności produkcyjnej i popytu wewnętrznego w obu regionach w 2012 i 2020 r. Należy zauważyć, że w niniejszym przeglądzie wygaśnięcia sytuacja w 2020 r. nie ma znaczenia, a wykorzystanie 2012 r. jako punktu porównania sprowadza się do nieuwzględnienia istotnego zwiększenia zdolności produkcyjnej w okresie od ODP do 2012 r. W związku z tym argument ten został odrzucony. (104) Ponadto niektóre strony stwierdziły, że w kontekście rosnącej nadwyżki zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych na Tajwanie należy uwzględnić rosnący popyt na rynkach innych państw trzecich. Strony uznały w związku z tym, że nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych nie została właściwie oceniona. Jak już wspomniano w motywie 58 powyżej, w dochodzeniu nie stwierdzono, że cała zdolności produkcyjna dostępna do celów wywozowych zostanie skierowana do Unii. W żaden sposób nie zakładano, że do Unii zostanie skierowana cała nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych. Na podstawie dostępnych danych uzasadnione jest stwierdzenie, że – ze uwagi na atrakcyjność unijnego rynku pod względem cen i rozmiaru oraz znaczną wielkość nadwyżki zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych – ilości skierowane na unijny rynek prawdopodobnie przekroczą poziom, który może spowodować wystąpienie szkody. Należy ponadto przypomnieć, że żaden z tajwańskich producentów PET nie podjął współpracy w ramach dochodzenia i w związku z tym dokładne dane liczbowe dotyczące faktycznej produkcji, zdolności produkcyjnej oraz sprzedaży krajowej i eksportowej były niedostępne. Wnioski dotyczące kontynuacji dumpingu trzeba było zatem wyciągnąć na podstawie dostępnych faktów, o czym mowa w motywie 84 powyżej. W tym kontekście, ze względu na znaczne ilości dostępne do celów wywozowych oraz z uwagi na wyniki analizy poziomu cen eksportowych w wywozie do innych państw trzecich i poziomu cen w Unii (zob. motywy 93-95 powyżej), uzasadnione jest stwierdzenie, że w przypadku uchylenia środków wywóz z Tajwanu zostanie ponownie skierowany do Unii po cenach dumpingowych w ilościach, które mogą spowodować wystąpienie szkody. W związku z tym argument ten został odrzucony. (105) Inna strona uznała, że stawka celna ad valorem stosowana w odniesieniu do Tajwanu w ODP była bardzo niska, w związku z czym nie można stwierdzić, że w przypadku uchylenia środków wywóz z Tajwanu będzie prowadzony po cenach dumpingowych. Obecnie obowiązujący margines dumpingu to cena minimalna ustalona w oparciu o stawkę celną ad valorem równą 12,4 %. Fakt, że ceny w ODP były wyższe i że w związku z tym hipotetyczna stawka celna ad valorem byłaby niższa, nie ma znaczenia, gdyż nie uwzględnia prawdopodobnych zmian cen po ODP w przypadku uchylenia środków, o których to zmianach mowa w motywach 94 i 98 powyżej. Twierdzenie to zostało zatem odrzucone. 7.3.4. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu (106) Ze względu na dużą i rosnącą zdolność produkcyjną, atrakcyjność unijnego rynku oraz środki obowiązujące w innych państwach trzecich stwierdzono istnienie prawdopodobieństwa, że w przypadku wygaśnięcia środków wywóz z Tajwanu zostanie ponownie skierowany do Unii po cenach dumpingowych w ilościach, które mogą spowodować wystąpienie szkody. (107) Po ujawnieniu jedna ze stron stwierdziła, że domniemany niski poziom cła antydumpingowego w ODP należało uwzględnić w analizie prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu. Trzeba jednak zauważyć, że żaden z tajwańskich producentów eksportujących nie podjął współpracy i w związku z tym twierdzenia, że margines dumpingu w ODP był niski, nie uzasadniono i zostało ono odrzucone. Należy też przypomnieć, że ustalony w oparciu o dostępne fakty margines dumpingu w ODP wyniósł 12 %. Jak wspomniano powyżej w motywie 104, analiza prawdopodobnego rozwoju cen tajwańskiego wywozu w przypadku wygaśnięcia środków wykazała, że kontynuacja dumpingu jest prawdopodobna. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone. 8. Tajlandia 8.1. Uwagi wstępne (108) Gotowość do podjęcia współpracy w ramach niniejszego dochodzenia wyraził tylko jeden producent eksportujący, który nie prowadził wywozu do Unii w ODP. Producent ten odpowiadał za ok. 25 % łącznej zdolności produkcyjnej Tajlandii w ODP. W Tajlandii działa też trzech innych producentów, którzy nie podjęli współpracy w ramach niniejszego dochodzenia. Dlatego też ustalenia w tym zakresie oparto na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. (109) W ODP wielkość wywozu do UE wyniosła 727 ton, co stanowi 0,6 % całkowitej wielkości przywozu z państw objętych niniejszym przeglądem oraz ok. 0 % udziału w unijnym rynku. 8.2. Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym (110) Zgodnie z wnioskiem o dokonanie przeglądu przywóz do Unii odbywał się po cenach dumpingowych, a margines dumpingu wynosił 14,1 %. (111) Współpracujące przedsiębiorstwo nie prowadziło wywozu do UE w ODP, więc obliczenie marginesu dumpingu w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa nie było możliwe. Jednak na podstawie sprzedaży krajowej obliczono wartość normalną; jej porównanie z ceną przywozu z Tajlandii do Unii podaną przez Eurostat daje wynik zgodny z marginesem dumpingu, o którym mowa w motywie 108. 8.3. Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków (112) W następstwie ustalenia występowania dumpingu w ODP zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia środków. (113) W tym zakresie przeanalizowano następujące elementy: wielkość i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Tajlandii, atrakcyjność rynku unijnego i rynków innych państw trzecich, zdolność produkcyjną i dostępną do celów wywozowych nadwyżkę zdolności produkcyjnej tajlandzkich producentów. 8.3.1. Wielkość i ceny przywozu po cenach dumpingowych z Tajlandii (114) W całym okresie badanym przywóz z Tajlandii do Unii utrzymywał się na znikomym poziomie; w 2009 r. i 2010 r. nie odnotowano go w ogóle. W ODP przywóz wzrósł z ok. 500 ton w 2008 r. do ok. 700 ton, co stanowiło ok. 0 % łącznej konsumpcji Unii w ODP. (115) W okresie badanym ceny importowe wzrosły z ok. 980 EUR za tonę w 2008 r. do ok. 1 300 EUR za tonę w ODP, tj. o 32 %. W ODP nie stwierdzono podcięcia cenowego. 8.3.2. Atrakcyjność rynku unijnego i pozostałych rynków trzecich (116) Ustalono, że w ODP średnia cena krajowa jedynego współpracującego producenta eksportującego była niższa od średniej ceny stosowanej przez przemysł unijny w Unii. Różnica cen wynosiła 9 %. (117) Ustalono, że współpracujący producent eksportujący prowadził wywóz na rynki państw trzecich innych niż Unia. Jego średnia cena eksportowa w wywozie na te rynki na podstawie ceny ex-works była niższa od wartości normalnej. Różnica cen wynosiła 10,8 % średniej ceny eksportowej. (118) Współpracujący producent eksportujący prowadził wywóz do innych państw trzecich po cenach niższych od cen stosowanych przez unijny przemysł w Unii. Różnica cen wynosiła 6,6 % cen eksportowych w wywozie na rynki państw trzecich. 8.3.3. Zdolność produkcyjna i nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych (119) Zdolność produkcyjną w Tajlandii ustalono na podstawie informacji zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu, publicznie dostępnych informacji, takich jak publiczne profile internetowe przedsiębiorstw, oraz na podstawie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, udzielonych przez współpracujące przedsiębiorstwo. (120) W okresie badanym zdolność produkcyjna Tajlandii znacznie wzrosła i stanowiła ponad trzykrotność konsumpcji krajowej w Tajlandii w ODP. Łączna zdolność produkcyjna Tajlandii w ODP wynosiła 700 000-900 000 ton. Nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych w okresie badanym stale spadała i w ODP osiągnęła 70-75 % całkowitej zdolności produkcyjnej kraju, co stanowi 17-22 % łącznej konsumpcji UE. Pokazuje to, że Tajlandia jest krajem nastawionym na wywóz, a tajlandzcy producenci produktu objętego postępowaniem są w znacznym stopniu zależni od sprzedaży eksportowej. W ramach dochodzenia wykazano, że do 2014 r. zdolność produkcyjna będzie nadal wzrastać do poziomu 800 000-1 000 000 ton. Jednocześnie na podstawie tych samych źródeł można stwierdzić, że popyt krajowy nie będzie wzrastał w tym samym tempie i utrzyma się na stosunkowo niskim poziomie. W związku z tym szacuje się, że nadwyżka zdolności produkcyjnej nad popytem krajowym znacznie wzrośnie i w najbliższej przyszłości osiągnie ok. 700 000-800 000 ton, co stanowi ok. 25-30 % łącznej konsumpcji Unii w ODP. Ponadto w Turcji i Malezji obowiązują środki ochrony handlu przed przywozem z Tajlandii, co ogranicza eksporterom swobodny dostęp do potencjalnych rynków innych państw trzecich. Ze względu na znaczne ilości dostępne do celów wywozowych oraz z uwagi na wyniki analizy poziomu cen eksportowych w wywozie do innych państw trzecich i poziomu cen w Unii (zob. motywy 114-116 powyżej), uzasadnione jest stwierdzenie, że w przypadku uchylenia środków wywóz z Tajlandii zostanie ponownie skierowany do Unii po cenach dumpingowych w ilościach, które mogą spowodować wystąpienie szkody. (121) Po ujawnieniu Departament Handlu Zagranicznego Tajlandii stwierdził, że porównanie zdolności produkcyjnej i popytu wewnętrznego powinno odbyć się na szczeblu regionu ASEAN. Jednak rząd Tajlandii nie uzasadnił swojego twierdzenia, w związku z czym zmiana wniosków dotyczących nadwyżki zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych w Tajlandii nie jest zasadna. 8.3.4. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu (122) Ze względu na dużą i rosnącą zdolność produkcyjną, atrakcyjność unijnego rynku oraz środki obowiązujące w innych państwach trzecich stwierdzono istnienie prawdopodobieństwa, że w przypadku wygaśnięcia środków wywóz z Tajlandii zostanie ponownie skierowany do Unii po cenach dumpingowych w ilościach, które mogą spowodować wystąpienie szkody. D. DEFINICJA PRZEMYSŁU UNIJNEGO 1. Produkcja unijna i przemysł unijny (123) Produkt podobny wytwarza 13 znanych producentów w Unii. Reprezentują oni unijny przemysł w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, w związku z czym zwani są dalej „przemysłem unijnym”. (124) Dwunastu znanych producentów unijnych, reprezentowanych w niniejszej sprawie przez skarżącego, podjęło współpracę w ramach dochodzenia i wspierało je. W ramach niniejszego przeglądu współpracy nie podjął jeden znany producent unijny. (125) Do ustalenia łącznej unijnej produkcji w ODP wykorzystano wszystkie dostępne informacje dotyczące przemysłu unijnego, takie jak odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, dane Eurostatu i wniosek o dokonanie przeglądu. (126) Rynek PET w Unii cechuje się względnie dużą liczbą producentów należących zwykle do większych grup, których siedziby mieszczą się poza Unią. W latach 2000-2012 w unijnym przemyśle PET zaszło kilka zmian. Obecnie rynek przechodzi proces konsolidacji, w związku z czym odnotowano ostatnio szereg przypadków przejęcia i likwidacji. We współpracy z niedawno wydzieloną częścią przemysłu recyklingowego opracowywane są nadal nowe produkty, np. PET pochodzący z recyklingu i PET ekologiczny. (127) Po ujawnieniu niektóre strony twierdziły, że opis sytuacji unijnego przemysłu jest nieprawidłowy, gdyż pięciu producentów należy do jednej międzynarodowej grupy, a kolejnych trzech jest powiązanych z przedsiębiorstwami zajmującymi się opakowaniami z PET. Żaden z tych faktów nie stoi w sprzeczności z opisem zawartym w motywie 124, w którym wyraźnie stwierdzono, że producenci unijni zwykle należą do większych grup. O wpływie takiej koncentracji mowa w motywie 209 poniżej. Analiza oceny wpływu rynku sprzedaży wewnętrznej znajduje się w motywach 203-205 poniżej. (128) Jak określono powyżej, z uwagi na stosunkowo dużą liczbę współpracujących producentów unijnych dobrano próbę czterech unijnych producentów, którzy reprezentują ponad 50 % łącznej produkcji i sprzedaży unijnej produkcji produktu podobnego w ODP. E. SYTUACJA NA RYNKU UNIJNYM 1. Konsumpcja w Unii (129) Konsumpcję w Unii określono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym, danych dotyczących wielkości przywozu uzyskanych z Eurostatu i, w odniesieniu do producenta unijnego, który nie podjął współpracy, na podstawie szacunków opartych na wniosku o dokonanie przeglądu. (130) Po początkowym wzroście w latach 2009 i 2010, w ODP konsumpcja nieznacznie spadła o 2 % w porównaniu do 2008 r. i wyniosła 2 802 mln ton w ODP. Tabela 1 Konsumpcja || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Wielkość (w tonach) || || || || Konsumpcja || 2 868 775 || 2 934 283 || 2 919 404 || 2 802 066 Indeks || 100 || 102 || 102 || 98 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, Eurostat, wniosek o dokonanie przeglądu. || 2. Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie 2.1. Kumulacja (131) W przeglądzie wygaśnięcia zakończonym w 2007 r. przywóz PET pochodzącego z Indii, Tajwanu, Tajlandii, Malezji i Indonezji oceniono w sposób łączny zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Zbadano, czy ocena łączna byłaby odpowiednia również w obecnym dochodzeniu. (132) W tym zakresie ustalono, że marginesy dumpingu określone w odniesieniu do przywozu z Indii, Tajwanu, Tajlandii, Indonezji i Malezji przekraczają poziom de minimis. Z kolei wielkość przywozu na unijny rynek przekraczała wielkości uznane za nieznaczne jedynie w przypadku Indii. W przypadku Tajwanu, Tajlandii, Indonezji i Malezji wielkość przywozu była niższa od poziomów de minimis. Przeprowadzono zatem analizę prawdopodobnych wielkości wywozu z poszczególnych krajów w przypadku uchylenia środków. Wykazano, że w przypadku uchylenia środków przywóz z Tajwanu i Tajlandii, w przeciwieństwie do przywozu z Indonezji i Malezji, będzie prawdopodobnie rósł do poziomu przewyższającego poziom w ODP i prawdopodobnie przekroczy próg, który jest uznawany za znikomy (zob. motywy 102 i 118). W odniesieniu do Indonezji i Malezji ustalono, że w okresie badanym przywóz do Unii utrzymywał się na nieznacznym poziomie, a nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych była bardzo niewielka. Nie jest więc zatem prawdopodobne, by w perspektywie krótkoterminowej sytuacja ta uległa zmianie. (133) Biorąc pod uwagę fakt, że wielkość przywozu z Indonezji i Malezji po cenach dumpingowych w ODP była niewielka i że jego wzrost nie jest prawdopodobny, co wyjaśniono w motywie 130 powyżej, uznano, że kryteria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego nie zostały spełnione w odniesieniu do przywozu z Malezji i Indonezji. (134) W odniesieniu do przywozu z Indii, Tajwanu i Tajlandii należy zauważyć, że PET to produkt towarowy, o podobnych właściwościach chemicznych i mechanicznych niezależnie od pochodzenia. Z tego względu uznano, że przywożony PET jest zamienny z rodzajami PET wytwarzanymi w Unii. Ponadto wprowadzano je do obrotu w Unii w tym samym okresie. Uznano zatem, że przywożony PET pochodzący z Indii, Tajwanu i Tajlandii stanowił konkurencję dla PET wytwarzanego w Unii. (135) W związku z powyższym uznano, że kryteria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione w odniesieniu do Indii, Tajwanu i Tajlandii. Przywóz z tych trzech krajów został zatem zbadany w sposób łączny. Ponieważ kryteria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego nie zostały spełnione w przypadku Malezji i Indonezji, przywóz z tych dwóch państw został zbadany oddzielnie. (136) Po ujawnieniu jedna ze stron zgłosiła sprzeciw wobec połączenia przywozu z Tajlandii z przywozem z Indii i Tajwanu, podczas gdy przywóz z Malezji i Indonezji oddzielono. Strona ta dowodziła, że Tajlandia znajduje się w sytuacji podobnej do sytuacji Malezji i Indonezji i w związku z tym powinna zostać potraktowana w podobny sposób. Należy jednak zauważyć, że ze względu na nadwyżkę zdolności produkcyjnej dostępną do celów wywozowych w Tajlandii (zob. motyw 118 powyżej) warunki art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione. Sytuacji Tajlandii nie można było zrównywać z sytuacją Malezji i Indonezji, gdyż te dwa ostatnie państwa nie posiadały takiej nadwyżki zdolności produkcyjnej dostępnej do celów wywozowych jak Tajlandia. Argument strony został zatem odrzucony. 3. Przywóz z Indii, Tajwanu i Tajlandii 3.1. Wielkość, udział w rynku i ceny przywozu (137) Pomimo obowiązujących środków przywóz z Indii, Tajwanu i Tajlandii wzrósł niemal dwukrotnie w okresie badanym. Nastąpiło to głównie z powodu wzrostu przywozu z Indii, który wzrósł z 46 313 ton w 2008 r. do 96 678 ton w ODP, przy łącznym przywozie z trzech przedmiotowych państw równym 109 633 ton. (138) Udział przywozu z Indii, Tajwanu i Tajlandii w rynku wzrósł w związku z tym z 2 % w 2008 r. do 3,9 % w ODP. Przywóz z Indii osiągnął udział w rynku równy 3,5 % w ODP – znacznie wyższy od udziału w rynku określonego w ostatnim przeglądzie wygaśnięcia (0,3 %). (139) Średnia cena w ODP wyniosła 1 290 EUR za tonę. Stanowi to wzrost o 23 % w okresie badanym, który nastąpił po początkowym spadku o 20 % w 2009 r. Tabela 2 Przywóz z Indii, Tajwanu i Tajlandii || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Wielkość przywozu z Indii, Tajwanu i Tajlandii (w tonach) || 57 178 || 54 173 || 90 154 || 109 633 Indeks (2008 = 100) || 100 || 95 || 158 || 192 Udział przywozu z Indii, Tajwanu i Tajlandii w rynku || 2,0 % || 1,8 % || 3,1 % || 3,9 % Indeks (2008 = 100) || 100 || 93 || 155 || 196 Cena importowa (w EUR/t) || 1 049 || 838 || 1 031 || 1 290 Indeks (2008 = 100) || 100 || 80 || 98 || 123 Źródło: Eurostat. 3.2. Podcięcia cenowe (140) Ze względu na brak współpracy ze strony tajwańskich producentów eksportujących podcięcie cenowe w odniesieniu do przywozu z Tajwanu trzeba było ustalić na podstawie statystyk (Eurostatu) dotyczących przywozu. Współpracujący eksporter z Tajlandii nie prowadził wywozu do Unii w ODP, w związku z czym również w tym przypadku podcięcie cenowe w odniesieniu do przywozu z Tajlandii trzeba było ustalić na podstawie statystyk (Eurostatu) dotyczących przywozu. W przypadku Indii wyliczenia przeprowadzono na podstawie danych zgromadzonych i zweryfikowanych na miejscu. Odpowiednimi cenami sprzedaży przemysłu unijnego były ceny oferowane niezależnym klientom, dostosowane w koniecznych przypadkach do poziomu ceny ex-works. W ODP nie stwierdzono podcięć cenowych w żadnym z przedmiotowych krajów. 4. Przywóz z Malezji i Indonezji 4.1. Wielkość, udział w rynku i ceny przywozu (141) W okresie badanym wielkość przywozu z Malezji dwukrotnie wzrosła, pomimo spadku o 70 % do 2010 r. Przywóz z Indonezji utrzymywał się na znikomym poziomie. Wielkość przywozu z obu państw utrzymywała się poniżej poziomu de minimis. (142) Udział przywozu z Malezji w rynku wzrósł z 0,3 % do 0,6 %. Udział przywozu z Indonezji w rynku utrzymywał się w okresie badanym na poziomie zbliżonym do 0 %. (143) Średnia cena jednostkowa przywozu z Malezji w ODP wyniosła 1 299 EUR za tonę. Oznacza to wzrost o 25 %, który nastąpił w ostatnich dwóch latach okresu badanego, po początkowym spadku o 28 % w latach 2008-2009. Średnia cena jednostkowa przywozu z Indonezji w ODP wyniosła 1 304 EUR za tonę. Oznacza to wzrost o 34 % pomiędzy 2009 r. i ODP. Indonezja nie prowadziła wywozu do UE w 2008 r. Tabela 3 || Przywóz z Malezji || || 2008 || 2009 || 2010 || ODP || Wielkość przywozu (w tonach) || 8 213 || 2 028 || 308 || 16 628 || Indeks (2008 = 100) || 100 || 25 || 4 || 202 || Cena importowa (w EUR/t) || 1 038 || 751 || 942 || 1 299 || Indeks (2008 = 100) || 100 || 72 || 91 || 125 || Udział przywozu w rynku || 0,3 % || 0,1 % || 0,0 % || 0,6 % || Źródło: dane Eurostatu. || || || || || || || || Tabela 4 || Przywóz z Indonezji || || 2008 || 2009 || 2010 || ODP || Wielkość przywozu (w tonach) || - || 408 || 991 || 253 || Indeks (2009 = 100) || - || 100 || 243 || 62 || Cena importowa (w EUR/t) || - || 973 || 1 222 || 1 304 || Indeks (2009 = 100) || - || 100 || 126 || 134 || Udział przywozu w rynku || - || 0,01 % || 0,03 % || 0,01 % || Źródło: dane Eurostatu. || || || || || 4.2. Podcięcia cenowe (144) Ze względu na brak współpracy ze strony indonezyjskich producentów eksportujących podcięcie cenowe w odniesieniu do przywozu z Indonezji trzeba było ustalić na podstawie statystyk (Eurostatu) dotyczących przywozu. Współpracujący eksporterzy z Malezji nie prowadzili wywozu do Unii w ODP, w związku z czym również w tym przypadku podcięcia cenowe w odniesieniu do przywozu z Malezji trzeba było ustalić na podstawie statystyk (Eurostatu) dotyczących przywozu. Odpowiednimi cenami sprzedaży przemysłu unijnego były ceny oferowane niezależnym klientom, dostosowane w koniecznych przypadkach do poziomu ceny ex-works. W ODP nie stwierdzono podcięć cenowych w żadnym z dwóch przedmiotowych krajów. 5. Przywóz z innych państw trzecich 5.1. Przywóz z Chin, Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA), Iranu i Pakistanu (145) Przywóz z innych państw trzecich, w odniesieniu do których obowiązują środki antydumpingowe, spadł w okresie badanym o 69 %, pomimo wzrostu o 49 % w 2009 r. Jedynie przywóz z Chin utrzymywał się na stabilnym poziomie. (146) Udział ww. krajów w rynku spadł z 8,2 % w 2008 r. do 2,6 % w ODP. Udział ten obejmuje przede wszystkim ZEA (1,7 % w ODP) i Chiny (0,6 % w ODP). (147) Średnia cena wynosiła 1 258 EUR za tonę w ODP, czyli o 5,5 % mniej niż cena jednostkowa przemysłu unijnego. Stanowi to wzrost o 24 % w okresie badanym, który nastąpił w ODP po początkowym spadku o 22 % w 2009 r. Tabela 5 Przywóz z Chin, ZEA, Iranu i Pakistanu || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Wielkość przywozu z Chin, ZEA, Iranu i Pakistanu (w tonach) || 235 913 || 351 798 || 188 776 || 72 054 Indeks (2008 = 100) || 100 || 149 || 80 || 31 Udział przywozu z Chin, ZEA, Iranu i Pakistanu w rynku || 8,2 % || 12,0 % || 6,5 % || 2,6 % Indeks (2008 = 100) || 100 || 146 || 79 || 31 Cena importowa (w EUR/t) || 1 016 || 789 || 949 || 1 258 Indeks (2008 = 100) || 100 || 78 || 93 || 124 Źródło: Eurostat. || || || || 5.2. Przywóz z innych państw trzecich, w odniesieniu do których nie obowiązują środki (148) Wielkość przywozu z innych państw trzecich, w odniesieniu do których nie obowiązują środki, w tym z Omanu, Korei Południowej, Rosji, Meksyku i Arabii Saudyjskiej, wzrosła o 59 % w całym okresie badanym, przy czym w 2009 r. wzrost wyniósł 71 %. Pomiędzy 2009 r. i ODP Oman stał się największym eksporterem do Unii. (149) Udział przedmiotowych państw w rynku wzrósł z 9,7 % w 2008 r. do 15,8 % w ODP, głównie ze względu na wzrost udziału przywozu z Omanu o 4,3 punkty procentowe. Udział Korei Południowej w rynku wyniósł 4 % w ODP, o 5 % mniej niż w 2009 r., kiedy to osiągnął najwyższą wartość. (150) Średnia cena wynosiła 1 273 EUR za tonę, czyli o 4,3 % mniej niż średnia cena jednostkowa przemysłu unijnego. Stanowi to wzrost o 10 % w okresie badanym; wzrost ten nastąpił w 2010 r. i w ODP po początkowym spadku o 24 % w 2009 r. Średnia cena importowa w przywozie z Omanu wynosiła 1 310 EUR za tonę w ODP, czyli o 1,5 % mniej niż cena jednostkowa przemysłu unijnego. Średnia cena importowa w przywozie z Korei Południowej wynosiła 1 294 EUR za tonę, czyli o 2,7 % mniej niż cena jednostkowa przemysłu unijnego. Tabela 6 Przywóz z innych państw trzecich || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Wielkość przywozu z innych państw trzecich (w tonach) || 279 188 || 478 570 || 469 753 || 442 692 Indeks (2008 = 100) || 100 || 171 || 168 || 159 Udział przywozu z innych państw trzecich w rynku || 9,7 % || 16,3 % || 16,1 % || 15,8 % Indeks (2008 = 100) || 100 || 168 || 165 || 162 Cena importowa (w EUR/t) || 1 156 || 879 || 997 || 1 273 Indeks (2008 = 100) || 100 || 76 || 86 || 110 Główni eksporterzy (w tonach) Oman || 0 || 52 632 || 95 646 || 120 286 Korea Południowa || 177 341 || 254 451 || 183 801 || 114 346 Rosja || 546 || 546 || 3 || 50 427 Meksyk || 2 650 || 1 879 || 29 039 || 29 409 Arabia Saudyjska || 230 || 20 454 || 50 108 || 24 756 Inni || 98 422 || 148 609 || 111 156 || 103 468 Źródło: Eurostat. (151) Po ujawnieniu niektóre strony stwierdziły, że Komisja nie oceniła wpływu przywozu z Korei Południowej. Należy przypomnieć, że środki przeciwko Korei Południowej wygasły w 2012 r. Przed wygaśnięciem ceł ponad 99 % przywozu z tego państwa przywożono po stawce celnej równej 0 %. W związku z tym przywóz z Korei Południowej uwzględniono w analizie przywozu z innych państw, wobec których nie obowiązują żadne środki (motywy 202 i 212 poniżej). Twierdzenie zostało zatem odrzucone jako bezzasadne. 6. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego (152) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego zbadano wszystkie czynniki ekonomiczne i wskaźniki mające wpływ na stan przemysłu unijnego w okresie badanym. (153) Do celów analizy szkody ustanowiono wskaźniki szkody na następujących dwóch poziomach: – wskaźniki makroekonomiczne (produkcję, zdolność produkcyjną, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość marginesów dumpingu i poprawę sytuacji po wcześniejszym dumpingu) oceniono na poziomie całej unijnej produkcji i w odniesieniu do wszystkich unijnych producentów na podstawie informacji uzyskanych od unijnego przemysłu, informacji zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu oraz publicznie dostępnych statystyk; – wskaźniki mikroekonomiczne (zapasy, średnią cenę jednostkową, wynagrodzenia, rentowność, zwrot z inwestycji, przepływy pieniężne, zdolność do pozyskiwania kapitału i inwestycje) oceniono za szczeblu producentów unijnych objętych próbą na podstawie przedłożonych przez nich informacji. (154) W czerwcu 2010 r. jeden z unijnych producentów objętych próbą zbył jeden ze swoich zakładów produkcyjnych. Nabył go inny unijny producent. Jako że analizę wskaźników makroekonomicznych oparto na danych uzyskanych od wszystkich unijnych producentów, zbycie nie miało wpływu na zakres analizy lub poszczególne czynniki w analizie szkody. (155) W ramach wstępu do analizy należy wyjaśnić, że niektóre światowe wydarzenia gospodarcze pod koniec 2010 r. i na początku 2011 r. miały wpływ na sytuację na unijnym rynku, a w szczególności na ceny i wielkość sprzedaży produktu podobnego. W tym okresie spadła podaż bawełny, co doprowadziło do wzrostu popytu na włókno poliestrowe na azjatyckim rynku. PET i włókno poliestrowe są w znacznym stopniu zależne od tego samego surowca, tj. oczyszczonego kwasu tereftalowego (PTA). Zwiększenie popytu na włókno poliestrowe doprowadziło do niedostatecznej podaży PTA, co z kolei pociągnęło za sobą wzrost cen PET. Ponieważ producenci PET na Bliskim Wschodzie również są uzależnieni od dostaw PTA z Azji, doprowadziło to również do nagłego spadku przywozu PET do Unii. Jednocześnie główni dostawcy PTA do Unii powołali się na siłę wyższą, co spowodowało dodatkowe ograniczenie wewnętrznej produkcji PET. 7. Uwagi stron (156) Niektóre strony zakwestionowały trafność analizy szkody, twierdząc, że przeprowadzono ją w oparciu o niepełne informacje, co z kolei miało wpływ na prawo zainteresowanych stron do obrony. W szczególności przywołano argumenty przedstawione poniżej. (157) Niektóre strony uznały, że informacje uzyskane od unijnych producentów są niezgodnie z instrukcjami wypełniania kwestionariusza, według których dane od różnych przedsiębiorstw nie powinny być sumowane. Stwierdzono w związku z tym, że zgromadzone informacje są niedokładne i niekompletne, gdyż zgłoszone dane liczbowe zsumowano w odniesieniu do poszczególnych podmiotów ujętych w próbie. Należy zauważyć, że informacje zostały należycie zgromadzone i zweryfikowane na miejscu. Stwierdzono, że zebrane informacje dają wystarczająco dokładny obraz unijnego przemysłu i w związku z tym odrzucono powyższe twierdzenie. Po ujawnieniu strony ponowiły swoje twierdzenie. Nie przedstawiono jednak nowych argumentów ani dowodów. Niektóre strony ponowiły swoje twierdzenie, że dane przedłożone przez jedno z przedsiębiorstw objętych próbą były niekompletne i nie dotyczyły całej grupy, tylko wybranej jednostki wewnątrz grupy. Do tego twierdzenia ustosunkowano się na etapie doboru próby, o czym mowa w motywie 20 powyżej. (158) Te same strony utrzymywały, że Komisja próbowała usunąć rzekome braki w zgromadzonych informacjach poprzez rozsyłanie dodatkowych kwestionariuszy. Należy tutaj wyjaśnić, że Komisja faktycznie rozesłała dodatkowe kwestionariusze, jednak ich adresatami byli wyłącznie unijni producenci nieuwzględnieni w próbie, a ich celem było zebranie informacji dotyczących wskaźników makroekonomicznych istotnych dla oceny szkody. Dodatkowe kwestionariusze wykorzystano więc do uzupełnienia informacji przedłożonych przez unijnych producentów objętych próbą. Po ujawnieniu niektóre strony ponowiły swoje twierdzenie, nie przedstawiając jednak żadnych nowych argumentów ani dowodów. Twierdzenie stron zostało zatem odrzucone. (159) Ponadto te same strony stwierdziły, że informacje przedłożone przez producentów objętych próbą były niezgodne ze wymogami określonymi w art. 19 rozporządzenia podstawowego, gdyż informacje niebędące z natury rzeczy poufnymi przedstawiono jako informacje poufne i tym samym wyłączono je z akt jawnych. Należy tutaj wyjaśnić, że informacje te sklasyfikowano jako poufne zgodnie z wnioskiem strony przekazującej dane. Na wniosek zainteresowanych stron ponownie przeanalizowano poufny status przedłożonych informacji i w stosownych przypadkach informacje przeklasyfikowano jako otwarte do wglądu dla zainteresowanych stron po skonsultowaniu się z przedsiębiorstwami, których to dotyczyło, i uzyskaniu ich zgody. W związku z tym zarzut ten został odrzucony. (160) Niektóre strony stwierdziły, że metodyka wykorzystana do oceny szkody naruszała art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, ponieważ określenie szkody przeprowadzone w ramach pierwotnego postępowania zakończonego w 1999 r. odbyło się na podstawie łącznej oceny przywozu z sześciu państw, a w bieżącej ocenie nie uwzględniono przywozu z Korei Południowej, która była uznawana za największego dostawcę do Unii oraz za państwo o największej zdolności wywozowej i najniższych cenach eksportowych w porównaniu z innymi państwami, których dotyczy niniejszy przegląd. (161) W tym kontekście należy zauważyć, że przywóz po cenach niedumpingowych z Korei Południowej został oddzielony już w ramach przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego w 2007 r., gdyż ustalono, że w odniesieniu do niego nie spełniono wszystkich kryteriów określonych w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Ponadto należy zauważyć, że obecny przegląd nie obejmuje przywozu z Korei, gdyż środki obowiązujące w odniesieniu do Korei Południowej wygasły. Uznano wreszcie, że metodyka się nie zmieniła, gdyż w ramach niniejszego przeglądu wykorzystano ocenę łączną obejmującą przywóz ze wszystkich krajów, które spełniają warunki uwzględnienia w takiej ocenie zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W związku z powyższym argument stron należy odrzucić. 8. Wskaźniki makroekonomiczne 8.1. Produkcja (162) Pomiędzy 2008 r. a ODP, wraz ze spadkiem udziału przemysłu unijnego w rynku (o którym mowa w motywie 164 poniżej), unijna produkcja spadła o 11 %. Spadek unijnej produkcji został powstrzymany tylko w 2010 r., kiedy to produkcja wzrosła w porównaniu do 2009 r., jednak utrzymała się na poziomie o 4 % niższym niż w 2008 r. W ODP unijna produkcja nadal spadała. Tabela 7 Produkcja unijna ogółem || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Produkcja (w tonach) || 2 327 169 || 2 107 792 || 2 239 313 || 2 068 717 Indeks (2008 = 100) || 100 || 91 || 96 || 89 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu. || || 8.2. Zdolność produkcyjna i wykorzystanie mocy produkcyjnych (163) Między 2008 r. i ODP zdolność produkcyjna unijnego przemysłu spadła o 23 %. Tendencja ta wiąże się z zamknięciem kilku zakładów produkcyjnych, które częściowo zrekompensowano otwarciem nowych fabryk. (164) Wykorzystanie mocy produkcyjnych wzrosło z 75 % w 2008 r. do 86 % w ODP. Wyższe wykorzystanie mocy produkcyjnych należy rozpatrywać w kontekście podejmowanych przez unijny przemysł działań restrukturyzacyjnych, co wyjaśniono w motywie 124 powyżej. Tabela 8 Zdolność produkcyjna i wykorzystanie mocy produkcyjnych || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Zdolność produkcyjna (w tonach) || 3 118 060 || 2 720 326 || 2 625 244 || 2 393 516 Indeks || 100 || 87 || 84 || 77 Wykorzystanie mocy produkcyjnych || 75 % || 77 % || 85 % || 86 % Indeks || 100 || 104 || 114 || 116 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu. 8.3. Wielkość sprzedaży (165) Wielkość sprzedaży przemysłu unijnego na unijnym rynku rozwijała się podobnie jak produkcja i w okresie badanym spadła o 6 %. Tabela 9 Całkowita sprzedaż przemysłu unijnego w Unii || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Sprzedaż (w tonach) || 2 288 283 || 2 047 305 || 2 169 423 || 2 160 807 Indeks || 100 || 89 || 95 || 94 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu. 8.4. Udział w rynku (166) Po początkowym spadku o 13 % w 2009 r. unijny przemysł odzyskał część udziału w rynku utraconego przez ZEA, Koreę Południową, Iran i Pakistan, pomimo rosnącej wielkości przywozu z Indii, Omanu i innych państw trzecich (Rosji, Meksyku i Arabii Saudyjskiej) w tym samym okresie. Ogólnie udział przemysłu unijnego w rynku spadł w okresie badanym o 3 %. Tabela 10 Udział przemysłu unijnego w rynku || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Udział przemysłu unijnego w rynku || 80 % || 70 % || 74 % || 77 % Indeks || 100 || 87 || 93 || 97 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu i Eurostat. 8.5. Wzrost (167) W okresie badanym rynek znajdował się w stagnacji. Brakowało wzrostu, na którym mógłby skorzystać unijny przemysł; wręcz przeciwnie – pomimo działań restrukturyzacyjnych unijny przemysł wciąż tracił udział w rynku na rzecz rosnącego przywozu, w szczególności z krajów, w odniesieniu do których nie obowiązywały żadne środki. Nieznaczny spadek konsumpcji w ODP należy rozpatrywać w kontekście tymczasowego niedoboru surowca (PTA) w Unii oraz na światowym rynku. 8.6. Zatrudnienie i wydajność (168) Poziom zatrudnienia w przemyśle unijnym zmniejszył się o 41 % w okresie pomiędzy 2008 r. a ODP. Zatrudnienie w okresie badanym stale spadało, również w 2010 r., kiedy produkcja wzrosła (zob. motyw 161 powyżej). W kontekście rosnącej wydajności spadek ten odzwierciedla działania restrukturyzacyjne podjęte przez wielu unijnych producentów. (169) Wydajność siły roboczej przemysłu unijnego, mierzona jako roczna produkcja globalna (w tonach) na osobę zatrudnioną, wzrosła w okresie badanym o 50 %. Dane te świadczą o tym, że spadek produkcji następował wolniej niż spadek poziomu zatrudnienia, i pokazują zwiększoną wydajność unijnego przemysłu. Jest to szczególnie wyraźne w 2010 r., gdy produkcja wzrosła, podczas gdy poziom zatrudnienia obniżył się, a wydajność była o 37 % wyższa niż w 2008 r. Tabela 11 Zatrudnienie i wydajność || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Liczba pracowników || 2 060 || 1 629 || 1 449 || 1 218 Indeks || 100 || 79 || 70 || 59 Wydajność (ton/pracownika) || 1 130 || 1 294 || 1 545 || 1 698 Indeks || 100 || 115 || 137 || 150 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu. || || 8.7. Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu (170) Jeżeli chodzi o wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu towarzyszącego przywozowi z krajów, których dotyczy postępowanie, na unijny przemysł, to, biorąc pod uwagę, jak bardzo rynek tego produktu jest wrażliwy na różnice cen, nie można stwierdzić, by wpływ ten był znikomy.. Należy zwrócić uwagę, że wskaźnik ten jest bardziej istotny w kontekście analizy prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody. W przypadku wygaśnięcia środków najprawdopodobniej doszłoby do nawrotu przywozu po cenach dumpingowych w takich ilościach i po takich cenach, przy których wpływ wielkości marginesu dumpingu byłby znaczny. 8.8. Poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu (171) Chociaż wskaźniki będące przedmiotem powyższej analizy wskazują, że niektóre wskaźniki ekonomiczne dotyczące unijnego przemysłu uległy pewnej poprawie po nałożeniu ostatecznych środków antydumpingowych w 2000 r., to są one również dowodem na to, iż sytuacja unijnego przemysłu nadal jest podatna na zagrożenia. 9. Elementy mikroekonomiczne 9.1. Zapasy (172) W ODP zapasy były o 24 % wyższe niż w 2008 r., jednak utrzymywały się na uprzednio ustalonym poziomie w stosunku do produkcji, tj. 5-6 %. Tabela 12 Zapasy || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego || 51 495 || 54 808 || 54 314 || 64 069 Indeks || 100 || 106 || 105 || 124 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. 9.2. Kształtowanie się cen (173) W zakresie kształtowania się cen, po początkowym spadku w 2009 r. (-16 %), spowodowanym głównie przez kryzys gospodarczy, w 2010 r. ceny zbliżyły się do poziomu z 2008 r. Następnie średnia cena jednostkowa gwałtownie wzrosła w ODP, przez co wzrost cen w okresie badanym wyniósł 25 %. (174) Gwałtowny wzrost cen w ODP należy rozpatrywać w kontekście nieoczekiwanego rozwoju sytuacji na rynku bawełny pod koniec 2010 r. i w pierwszym kwartale 2011 r. Jak wspomniano powyżej (w motywie 153), rekordowe ceny bawełny spowodowały przerzucenie się na włókno poliestrowe, które konkuruje z PET o ten sam surowiec. Wzrost popytu na surowiec, w szczególności PTA, spowodował wzrost cen PET w Azji i na Bliskim Wschodzie, czego skutkiem ubocznym był wzrost cen PET w Unii. Wzrost cen w Unii w tamtym okresie był dodatkowo spotęgowany krótkotrwałym niedoborem PTA w Unii, będącym wynikiem siły wyższej, na którą powołał się jeden z unijnych producentów tego surowca. Tabela 13 Jednostkowa cena sprzedaży w Unii || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Jednostkowa cena sprzedaży w UE (EUR/t) || 1 066 || 891 || 1 045 || 1 330 Indeks (2008 = 100) || 100 || 84 || 98 || 125 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. || || || || 9.3. Czynniki mające wpływ na ceny sprzedaży (175) Ceny sprzedaży PET zwykle zależą od trendów cenowych jego podstawowych surowców (głównie PTA i glikolu etylenowego – MEG), ponieważ stanowią one do 90 % całkowitego kosztu PET. PTA jest pochodną ropy naftowej; jego cena zmienia się więc w zależności od cen surowej ropy naftowej. Z tego powodu ceny PET są bardzo zmienne. (176) Ponadto PET konkuruje o ten sam surowiec z włóknem poliestrowym, którego produkcja jest uzależniona od dostępności PTA w takim samym stopniu, jak produkcja PET. Ponieważ w przemyśle włókienniczym włókno poliestrowe stanowi alternatywę dla bawełny, cena PET jest też wrażliwa na rozwój sytuacji na rynku bawełny. 9.4. Wynagrodzenia (177) W okresie badanym średni spadek wynagrodzeń wyniósł 7 %. Spadek ten nastąpił w ODP i spotęgował wzrost wydajności, o którym mowa w motywie 169 powyżej. Tabela 14 Wynagrodzenia || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Wynagrodzenie (średnia na osobę) || 54 512 || 56 014 || 54 876 || 50 784 Indeks || 100 || 103 || 101 || 93 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. 9.5. Rentowność i zwrot z inwestycji (178) Pomiędzy 2008 r. i ODP rentowność i zwrot z inwestycji znacznie się poprawiły. Zysk ze sprzedaży na unijnym rynku wzrósł z -7,9 % w 2008 do 5,3 % w ODP, a zwrot z inwestycji – z -9,6 % do 10,6 %. Na sytuację w 2008 r. miały wpływ wyjątkowo słabe wyniki jednego z producentów unijnych. Jednak poprawa sytuacji finansowej unijnego przemysłu w 2009 r. i 2010 r. – kiedy to ceny były niższe niż w 2008 r. – dowodzi, że ceny nie są silnie powiązane z rentownością. Wręcz przeciwnie, wydaje się, że wzrost rentowności jest blisko związany z lepszym wykorzystaniem mocy produkcyjnych i opisanym powyżej wzrostem wydajności. (179) Rozwój sytuacji na światowym rynku na przełomie lat 2010-2011 oraz działania restrukturyzacyjne i opisany powyżej wzrost wydajności wspólnie umożliwiły unijnemu przemysłowi zwiększenie rentowności w 2010 r. i osiągnięcie poziomu 5,3 % w ODP. (180) Jedna z zainteresowanych stron dowodziła, że wyżej opisany rozwój sytuacji był nieoczekiwany i wyjątkowy, nie należy więc go uznawać za charakterystyczną cechę ogólnej sytuacji unijnego przemysłu. (181) W tym kontekście należy zauważyć, że unijny przemysł mógł odnieść korzyść ze wzrostu cen PET pod koniec 2011 r. i na początku 2012 r., gdyż ustalił cenę PTA przed opisanymi wydarzeniami na rynku. Według źródeł statystycznych dotyczących rozwoju sytuacji po ODP, przedłożonych przez strony, marże zysku producentów PET znacznie się obniżyły w 2012 r. Potwierdza to, że na rentowność w 2011 r. (ODP) rzeczywiście miały znaczny wpływ nieoczekiwane i krótkotrwałe zdarzenia w światowej gospodarce (motyw 153), które raczej się nie powtórzą i których nie można uznać za trwałe i charakterystyczne cechy sytuacji unijnego przemysłu. Tabela 15 Rentowność i zwrot z inwestycji || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Rentowność sprzedaży unijnej || -7,9 % || 1,6 % || 4,8 % || 5,3 % Indeks || 100 || 221 || 261 || 267 Zwrot z inwestycji || -9,6 % || 2,3 % || 8,9 % || 10,6 % Indeks || 100 || 224 || 292 || 310 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. 9.6. Przepływy pieniężne i zdolność do pozyskania kapitału (182) W przedmiotowym okresie przepływy pieniężne znacznie się poprawiły. Odzwierciedla to niedawny wzrost rentowności unijnego przemysłu. Tabela 16 Przepływy pieniężne || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Przepływy pieniężne (w EUR) || - 59 419 394 || 40 940 883 || 96 614 649 || 103 761 169 Indeks (2008 = 100) || 100 || 269 || 363 || 375 Odsetek obrotu || -5,9 % || 4,5 % || 8,3 % || 7,5 % Indeks (2008 = 100) || 100 || 176 || 242 || 229 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. (183) Nie ma żadnych szczególnych przesłanek sugerujących, że unijny przemysł miał trudności z pozyskaniem kapitału, przede wszystkim ze względu na fakt, że unijni producenci należą do większych grup. 9.7. Inwestycje (184) W okresie badanym łączny poziom inwestycji spadł o 35 %. Początkowe inwestycje z 2008 r. znacznie obniżono w 2009 r. i od tamtej pory nie powróciły one do poprzedniego poziomu. Tabela 17 Inwestycje || 2008 || 2009 || 2010 || ODP Inwestycje (w tys. EUR) || 72 341 598 || 5 404 705 || 15 994 659 || 47 217 003 Indeks || 100 || 7 || 22 || 65 Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. 10. Wnioski dotyczące sytuacji przemysłu unijnego (185) Analiza danych makroekonomicznych pokazuje, że w okresie badanym przemysł unijny zmniejszył produkcję i sprzedaż. Udział przemysłu unijnego w rynku nie powrócił do poziomu sprzed początkowego spadku w 2009 r. i w okresie badanym łącznie spadł o 3 punkty procentowe (do 77 % w ODP). Spadek zatrudnienia i zdolności produkcyjnej jest wynikiem trwającej restrukturyzacji i należy rozpatrywać go w kontekście zwiększającego się wykorzystania mocy produkcyjnych i rosnącej wydajności. (186) Jednocześnie większość istotnych wskaźników mikroekonomicznych wykazuje oznaki poprawy. Rentowność, zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne znacznie się zwiększyły, w szczególności w 2010 r. i w ODP. Z drugiej strony inwestycje gwałtownie spadły w 2009 r. i od tamtej pory nie powróciły do poprzedniego poziomu. (187) Ogólna sytuacja gospodarcza branży uległa poprawie. Jednak zmiany na lepsze zaszły stosunkowo niedawno i do pewnego stopnia wyniknęły z nieoczekiwanego i tymczasowego rozwoju sytuacji rynkowej na przełomie lat 2010 i 2011 (zob. motyw 153 powyżej). Potwierdzają to dostępne informacje dotyczące zmian wysokości marży unijnego przemysłu w 2012 r. (zob. motyw 179 powyżej), która spadła w porównaniu do ODP. (188) Powyższa analiza wykazała, że sytuacja unijnego przemysłu poprawiła się; nie stwierdzono też występowania istotnej szkody. Jednak mimo pewnych pozytywnych tendencji i szerokich działań restrukturyzacyjnych sytuacja przemysłu unijnego nadal jest niestabilna. (189) Po ujawnieniu niektóre strony zakwestionowały wniosek, że unijny przemysł nadal jest niestabilny, twierdząc, że jest w dobrym stanie i od 1999 r. bardzo się zmienił. Jak wyjaśniono powyżej w motywie 185, pomimo ogólnej poprawy sytuacji i konsolidacji, w okresie badanym nie wszystkie wskaźniki ekonomiczne uległy poprawie. Spadły np. produkcja, wielkość sprzedaży i udział w rynku. Ponadto poprawa sytuacji nastąpiła stosunkowo niedawno, a spadek rentowności w 2012 r. sugeruje, że mogła być tymczasowa. Na tej podstawie uznano, że chociaż w ODP nie stwierdzono występowania istotnej szkody, przemysł unijny wciąż znajdował się w niestabilnej sytuacji. Ten argument został więc odrzucony. (190) Po ujawnieniu niektóre strony zakwestionowały wykorzystanie danych dotyczących okresu po ODP do celów analizy sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego. W odpowiedzi potwierdza się, że sytuację unijnego przemysłu oceniono w odniesieniu do okresu badanego i na tej podstawie nie stwierdzono występowania istotnej szkody. Jednak w tym przypadku zmiany dotyczące rentowności unijnego przemysłu po ODP są istotne, głównie w kontekście wyjątkowego charakteru rozwoju sytuacji na światowym rynku na przełomie lat 2010 i 2011. Pokazują też zmienność poziomu zysków charakterystyczną dla tego sektora (zob. motyw 260 poniżej). W związku z powyższym argument ten odrzucono. F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY 1. Skutki przewidywanej wielkości przywozu oraz wpływ na ceny w przypadku uchylenia środków (191) W ramach dochodzenia wykazano, że przywóz z Indii, Tajwanu i Tajlandii nadal odbywa się po cenach dumpingowych i nic nie wskazuje na ograniczenie lub zaniechanie dumpingu w przyszłości. (192) Analiza prawdopodobnych wielkości wywozu z ww. trzech krajów wykazała, że, z uwagi na dostępną do celów wywozowych nadwyżkę zdolności produkcyjnej (zob. motywy 55, 97 i 118 powyżej), ceny krajowe, poziom cen na rynkach państw trzecich i w Unii oraz atrakcyjność unijnego rynku, w przypadku zniesienia środków przywóz z Indii, Tajwanu i Tajlandii prawdopodobnie wzrośnie do poziomu przekraczającego poziom osiągnięty w ODP, który może spowodować wystąpienie szkody. Ze względu na planowane zwiększenie zdolności produkcyjnej w trzech ww. krajach szacuje się, że w niedalekiej przyszłości łączna nadwyżka zdolności produkcyjnej dostępna do celów wywozowych osiągnie 2,3-2,8 mln ton, tj. ponad 83-87 % unijnej konsumpcji (w ODP). (193) W odniesieniu do spodziewanych zmian cen przywozu z trzech ww. krajów można się podziewać, że w razie zniesienia środków obejmujących Indie, Tajwan i Tajlandię rozpocznie się przywóz z tych państw po cenach dumpingowych. Ponadto ponieważ eksporterzy z tych krajów będą musieli konkurować z tanim przywozem z innych państw trzecich, nie można wykluczyć, że będą musieli obniżyć ceny jeszcze bardziej, aby zwiększyć swój udział w unijnym rynku. (194) Z tego względu unijny przemysł może zostać narażony na dokonywany w znacznych ilościach przywóz z Indii, Tajwanu i Tajlandii po cenach dumpingowych niższych od cen średnich. Miałoby to negatywny wpływ na sytuację gospodarczą unijnego przemysłu, która niedawno uległa poprawie. Z tego względu w razie zniesienia środków obejmujących Indie, Tajwan i Tajlandię istnieje prawdopodobieństwo ponownego wys