STANOWISKO RADY (UE) NR 10/2012 W PIERWSZYM CZYTANIU

w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu

Przyjęte przez Radę w dniu 4 października 2012 r.

(10/2012/UE)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

Konieczne jest wyjaśnienie, jakie typy zanieczyszczeń mórz powinny zostać objęte celami rozporządzenia (WE) nr 1406/2002. Zanieczyszczenie mórz spowodowane instalacjami do wydobywania ropy naftowej i gazu należy zatem rozumieć jako zanieczyszczenie spowodowane ropą naftową lub jakimikolwiek substancjami innymi niż ropa naftowa, które po wprowadzeniu do środowiska morskiego prawdopodobnie spowodują zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, zaszkodzą żywym zasobom i organizmom morskim, uszkodzą infrastrukturę lub przeszkodzą w innych zgodnych z prawem sposobach wykorzystywania morza, zgodnie z Protokołem z 2000 r. w sprawie gotowości do zwalczania zanieczyszczeń morza niebezpiecznymi i szkodliwymi substancjami oraz współpracy w tym zakresie.

Należy doprecyzować i zaktualizować niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 1406/2002 na podstawie wniosków zawartych w zewnętrznej ocenie oraz zaleceń i wieloletniej strategii przyjętej przez Radę Administracyjną w marcu 2010 r. Agencja koncentruje się na swoich priorytetowych zadaniach dotyczących bezpieczeństwa morskiego, ale powinna też otrzymać pewne nowe zadania podstawowe i dodatkowe, odzwierciedlające rozwój polityki bezpieczeństwa morskiego na szczeblu unijnym i międzynarodowym. Zważywszy na ograniczenia budżetowe w Unii, należy podjąć znaczące działania w zakresie przeglądu i reorganizacji zatrudnienia, aby zagwarantować efektywność kosztową i budżetową oraz aby uniknąć jakiegokolwiek powielania działań. Potrzeby kadrowe związane z nowymi zadaniami podstawowymi i dodatkowymi powinny co do zasady zostać zaspokojone dzięki dokonaniu przez Agencję wewnętrznych przesunięć. Jednocześnie Agencja powinna być w stosownych przypadkach finansowana z innych części budżetu Unii, w szczególności z instrumentu Europejskiej Polityki Sąsiedztwa. Wykonanie przez Agencję jakichkolwiek nowych zadań podstawowych i dodatkowych nastąpi w ramach obecnej perspektywy finansowej i budżetu Agencji, bez uszczerbku dla negocjacji i decyzji w sprawie przyszłych wieloletnich ram finansowych. Jako że niniejsze rozporządzenie nie jest decyzją w sprawie finansowania, władza budżetowa powinna decydować o zasobach na rzecz Agencji w ramach rocznej procedury budżetowej.

Wszelkie odniesienia do stosownych aktów prawnych Unii powinny być rozumiane jako odniesienia do aktów z dziedziny bezpieczeństwa morskiego, ochrony na morzu, zapobiegania zanieczyszczeniom powodowanym przez statki oraz reagowania na te zanieczyszczenia, a także na zanieczyszczenia morza spowodowane przez instalacje do wydobywania ropy naftowej i gazu.

Do celów niniejszego rozporządzenia termin „ochrona na morzu” należy rozumieć – zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie wzmocnienia ochrony statków i obiektów portowych (4) – jako połączenie środków zapobiegawczych mających na celu ochronę żeglugi morskiej i obiektów portowych przed niebezpieczeństwem zamierzonych aktów bezprawnych. Cel polegający na ochronie powinien zostać osiągnięty dzięki przyjęciu stosownych środków w dziedzinie polityki transportu morskiego bez uszczerbku dla przepisów państw członkowskich w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego, obrony i bezpieczeństwa publicznego oraz przepisów dotyczących zwalczania przestępstw finansowych przeciwko państwu.

Należy wykorzystywać wiedzę fachową Agencji w zakresie transmisji danych elektronicznych oraz systemów wymiany informacji morskich, aby upraszczać formalności sprawozdawcze w przypadku statków z myślą o wyeliminowaniu barier w transporcie morskim, a także o utworzeniu europejskiego obszaru transportu morskiego bez barier. W szczególności Agencja powinna wspierać państwa członkowskie we wdrażaniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich (5) .

Po wygaśnięciu unijnych ram współpracy w dziedzinie przypadkowych lub umyślnych zanieczyszczeń mórz, ustanowionych decyzją nr 2850/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) , Agencja powinna kontynuować realizację niektórych działań wykonywanych wcześniej w tych ramach, wykorzystując w szczególności wiedzę fachową doradczej grupy technicznej ds. gotowości do zwalczania zanieczyszczeń morza oraz do reagowania w przypadku tego zanieczyszczenia. Działalność Agencji w tej dziedzinie nie powinna zwalniać państw nadbrzeżnych z odpowiedzialności za posiadanie odpowiednich funkcjonujących mechanizmów reagowania na zanieczyszczenia i nie powinna naruszać istniejących uzgodnień o współpracy między państwami członkowskimi lub grupami państw członkowskich.

Wnioski poszkodowanych państw dotyczące zastosowania przez Agencję działań zmierzających do zwalczenia zanieczyszczenia powinny być przekazywane poprzez unijny mechanizm ochrony ludności ustanowiony decyzją Rady 2007/779/WE, Euratom (8) Jednak Komisja może uznać, że w przypadkach innych niż złożenie wniosku o zastosowanie dyżurnych statków i sprzętu do zwalczania zanieczyszczeń, bardziej odpowiednie mogą być alternatywne środki komunikacji z wykorzystaniem zaawansowanych technologii informacyjnych i może w związku z tym poinformować o tym państwo członkowskie występujące z wnioskiem.

W szczególności CleanSeaNet, obecnie wykorzystywany do dokumentowania wycieków ropy naftowej ze statków, powinien być również wykorzystywany przez Agencję do wykrywania wycieków ropy, do których dochodzi podczas poszukiwania złóż podmorskich oraz produkcji ropy i gazu, a także do zgłaszania takich przypadków, bez jakiejkolwiek szkody dla usług świadczonych na rzecz transportu morskiego.

Bez uszczerbku dla celów i zadań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1406/2002 Komisja powinna przygotować i przedstawić, w ciągu jednego roku od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, w ścisłej współpracy z odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami studium wykonalności z myślą o ocenie i wskazaniu możliwości zwiększenia koordynacji i współpracy w przypadku różnych działań straży wybrzeża. Studium to powinno uwzględniać istniejące ramy prawne i właściwe zalecenia odpowiednich forów unijnych, a także obecny status wspólnego mechanizmu wymiany informacji (CISE) oraz powinno być w pełni zgodne z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, w jasny sposób przedstawiając Parlamentowi Europejskiemu i Radzie koszty i korzyści.

Przyciągnięcie dobrze wyszkolonych europejskich marynarzy jest istotne dla konkurencyjności unijnych klastrów morskich. Z tego względu, w świetle obecnego i przyszłego zapotrzebowania w Unii na wysoko wykwalifikowanych marynarzy, Agencja powinna, w stosownych przypadkach, wspierać państwa członkowskie i Komisję w promowaniu szkolenia morskiego, ułatwiając dobrowolną wymianę najlepszych praktyk oraz dostarczając informacje na temat unijnych programów wymiany dotyczących szkolenia morskiego. Mogłoby to obejmować wspieranie właściwych zainteresowanych podmiotów europejskich w dobrowolnym dążeniu do doskonałości w zakresie morskiej edukacji i szkoleń, z pełnym poszanowaniem zakresu odpowiedzialności państw członkowskich za treść i organizację szkoleń morskich.

Unia przystąpiła do niżej wymienionych instrumentów, ustanawiających organizacje regionalne, których działania wchodzą także w zakres celów Agencji: Konwencja o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego (konwencja helsińska zmieniona w 1992 roku) (10) ; Konwencja o ochronie środowiska morskiego i regionu przybrzeżnego Morza Śródziemnego (konwencja barcelońska) (11) , zmiana do niej z 1995 roku (12) i protokoły do niej; Umowa dotycząca współpracy w dziedzinie postępowania w przypadkach zanieczyszczenia Morza Północnego olejami i innymi substancjami niebezpiecznymi (umowa z Bonn) (13) ; Konwencja o ochronie środowiska morskiego obszaru północno-wschodniego Atlantyku (konwencja OSPAR). (14) ; Umowa o współpracy w sprawie ochrony wybrzeży i wód Północno-Wschodniego Atlantyku przed zanieczyszczeniem, podpisana w dniu 17 października 1990 r. (umowa lizbońska) (15) i protokół dodatkowy do niej, podpisany w dniu 20 maja 2008 r., który jeszcze nie wszedł w życie (16) . Unia negocjuje także przystąpienie do Konwencji o ochronie Morza Czarnego przeciw zanieczyszczeniom podpisanej w kwietniu 1992 r. (konwencja bukaresztańska). Agencja powinna zatem udzielać wsparcia technicznego państwom członkowskim i Komisji, tak by umożliwić im udział w pracach tych organizacji regionalnych.

Aby zapewnić prawidłowe praktyczne wdrażanie wiążących aktów prawnych Unii z dziedziny bezpieczeństwa morskiego oraz zapobiegania zanieczyszczeniom powodowanym przez statki, Agencja powinna wspomagać Komisję, przeprowadzając wizyty w państwach członkowskich. Takie wizyty w organach administracji krajowej powinny umożliwiać Agencji zgromadzenie wszystkich niezbędnych informacji w celu przedstawienia Komisji kompleksowego sprawozdania do dalszej oceny. Wizyty powinny odbywać się zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, i należy je przeprowadzać tak, by zminimalizować obciążenia administracyjne dla organów krajowej administracji morskiej. Ponadto wizyty te powinny przebiegać zgodnie z określoną procedurą obejmującą standardową metodologię przyjętą przez Radę Administracyjną.

Agencja powinna wspomagać Komisję, dokonując inspekcji za pośrednictwem uznanych organizacji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 391/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach (17) . Inspekcje te mogą również odbywać się w państwach trzecich. Komisja i Agencja powinny zapewniać należyte informowanie zainteresowanych państw członkowskich. Agencja powinna również wykonywać delegowane jej przez Komisję zadania związane z inspekcją w odniesieniu do szkoleń i certyfikacji marynarzy w państwach trzecich zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (18) . Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 nie powinno obejmować swoim zakresem szczegółów dotyczących wsparcia technicznego udzielanego przez Agencję Komisji w prowadzeniu inspekcji w zakresie ochrony na morzu zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 324/2008 z dnia 9 kwietnia 2008 r. ustanawiającym uaktualnione procedury prowadzenia inspekcji Komisji w zakresie bezpieczeństwa morskiego (19) .

W ramach sprawozdania z postępów prac, przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1406/2002, Komisja powinna przeanalizować również ewentualny wkład Agencji we wdrożenie przyszłego aktu ustawodawczego dotyczącego bezpieczeństwa działalności związanej z rozpoznaniem i poszukiwaniem złóż podmorskich oraz produkcją ropy naftowej i gazu, który jest obecnie analizowany przez Parlament Europejski i Radę, w odniesieniu do zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym z instalacji do wydobywania ropy naftowej i gazu na morzu, z uwzględnieniem utrwalonej i uznanej wiedzy fachowej Agencji oraz stosowanych przez nią narzędzi.

Należy uwzględnić rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (21) , a w szczególności jego art. 185.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1406/2002

W rozporządzeniu (WE) nr 1406/2002 wprowadza się następujące zmiany:

w analizowaniu wykonalności i we wdrażaniu polityk i projektów wspierających ustanawianie europejskiego obszaru transportu morskiego bez barier, takiego jak koncepcja „niebieskiego pasa” i inicjatywa e-Maritime, a także autostrady morskie. Odbywa się to w szczególności poprzez przeanalizowanie dodatkowych funkcji SafeSeaNet, bez uszczerbku dla roli grupy sterującej wysokiego szczebla ustanowionej na mocy dyrektywy 2002/59/WE;

w odniesieniu do ruchomych instalacji do wydobywania ropy naftowej i gazu na morzu, w analizowaniu wymogów IMO i w gromadzeniu podstawowych informacji dotyczących potencjalnych zagrożeń dla transportu morskiego i środowiska morskiego;

Agencja może również świadczyć pomoc w razie zanieczyszczenia spowodowanego przez statki oraz zanieczyszczenia morza spowodowanego przez instalacje do wydobywania ropy naftowej i gazu, w wyniku którego poszkodowane są państwa trzecie dzielące regionalny basen morski z Unią, zgodnie z unijnym mechanizmem ochrony ludności ustanowionym decyzją 2007/779/WE, Euratom, na warunkach analogicznych do warunków mających zastosowanie do państw członkowskich, o których mowa w ust. 3 lit. d) niniejszego artykułu. Zadania te są koordynowane z istniejącymi regionalnymi ustaleniami w zakresie współpracy związanymi z zanieczyszczeniem morza.

5. Agencja może, na wniosek Komisji, zapewniać pomoc techniczną, w tym organizację odpowiednich działań szkoleniowych, w zakresie odnośnych aktów prawnych UE, skierowaną do państw ubiegających się o przystąpienie do Unii oraz, w stosownych przypadkach, do krajów partnerskich objętych europejską polityką sąsiedztwa oraz krajów, które przystąpiły do memorandum paryskiego.

w odniesieniu do wdrażania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich (29) , w szczególności poprzez ułatwianie elektronicznej transmisji danych poprzez SafeSeaNet i wspieranie rozwoju jednego punktu kontaktowego.

zapewniając pomoc techniczną niezbędną państwom członkowskim i Komisji do dokonania wkładu w odpowiednie prace organów technicznych IMO, Międzynarodowej Organizacji Pracy – w zakresie żeglugi, oraz memorandum paryskiego w sprawie kontroli państwa portu (»memorandum paryskie«) oraz odpowiednich organizacji regionalnych, do których Unia przystąpiła, w sprawach wchodzących w zakres kompetencji Unii;

w odniesieniu do zanieczyszczenia morza ropą naftową spowodowane przez instalacje do wydobywania ropy naftowej i gazu, stosując europejski system satelitarnego monitorowania rozlewów ropy (CleanSeaNet) do monitorowania zakresu i wpływu na środowisko tego rodzaju zanieczyszczenia;

wspierania dodatkowymi środkami, w sposób efektywny pod względem kosztów, reagowania na zanieczyszczenia w razie zanieczyszczenia spowodowanego przez statki oraz na zanieczyszczenia morza spowodowane przez instalacje do wydobywania ropy naftowej i gazu, gdy odpowiedni wniosek zostanie przedstawiony przez poszkodowane państwo członkowskie, pod którego kierownictwem prowadzone są działania mające na celu usunięcie zanieczyszczeń, bez uszczerbku dla odpowiedzialności państw nadbrzeżnych w zakresie funkcjonujących w nich właściwych mechanizmów reagowania na zanieczyszczenia oraz z poszanowaniem istniejących zasad współpracy pomiędzy państwami członkowskimi w tej dziedzinie. W stosownych przypadkach wnioski dotyczące przeprowadzenia działań zmierzających do zwalczenia zanieczyszczenia są składane za pośrednictwem unijnego mechanizmu ochrony ludności ustanowionego decyzją Rady 2007/779/WE, Euratom (24) .

opracowywania rozwiązań technicznych, w tym zapewniania odpowiednich usług operacyjnych, oraz świadczenia pomocy technicznej, tak by stworzyć potencjał krajowy niezbędny do wykonywania odnośnych aktów prawnych Unii;

2. W tym celu Agencja współpracuje z państwami członkowskimi i z Komisją oraz zapewnia im pomoc techniczną, operacyjną i naukową w dziedzinach, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w granicach zadań podstawowych określonych w art. 2 oraz, w stosownych przypadkach, zadań dodatkowych określonych w art. 2a, w szczególności aby wspomóc państwa członkowskie i Komisję we właściwym stosowaniu odnośnych aktów prawnych Unii. W odniesieniu do reagowania na zanieczyszczenia, Agencja świadczy pomoc operacyjną wyłącznie na wniosek poszkodowanego państwa lub poszkodowanych państw.

4. Informacje gromadzone i przetwarzane przez Komisję i Agencję zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, podlegają przepisom rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (33) , a Agencja przyjmuje środki konieczne do zapewnienia bezpiecznego obchodzenia się z informacjami poufnymi i ich przetwarzania.

„3. Na wniosek Komisji Rada Administracyjna może podjąć decyzję, za zgodą zainteresowanych państw członkowskich, we współpracy z nimi oraz z należytym uwzględnieniem wpływu na budżet, w tym jakichkolwiek wkładów, których mogą dokonać zainteresowane państwa członkowskie, o utworzeniu centrów regionalnych niezbędnych do realizacji zadań Agencji w najbardziej skuteczny i efektywny sposób. Podejmując taką decyzję, Rada Administracyjna precyzyjnie określa zakres działań centrum regionalnego, unikając niepotrzebnych kosztów finansowych i wzmacniając współpracę z istniejącymi sieciami regionalnymi i krajowymi.”;

organizuje skuteczny system monitorowania, aby umożliwić porównywanie osiągnięć Agencji z jej celami i zadaniami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. W tym celu opracowuje, w porozumieniu z Komisją i Radą Administracyjną, odpowiednio dostosowane wskaźniki wyników pozwalające na skuteczną ocenę osiągniętych rezultatów. Zapewnia regularne dostosowywanie struktury organizacyjnej Agencji do zmieniających się potrzeb w ramach dostępnych zasobów finansowych i ludzkich. Na podstawie tego porównania dyrektor zarządzający przygotowuje każdego roku projekt sprawozdania ogólnego i przedkłada go do rozpatrzenia Radzie Administracyjnej. Sprawozdanie to zawiera specjalny rozdział dotyczący finansowej realizacji szczegółowego planu w zakresie gotowości Agencji do zwalczania zanieczyszczeń i do reagowania na zanieczyszczenia, oraz zaktualizowane informacje na temat statusu wszystkich działań finansowanych na podstawie tego planu. Dyrektor zarządzający ustanawia procedury przeprowadzania regularnych ocen, spełniające uznane normy zawodowe;”;

może dokonywać ustaleń administracyjnych z innymi organami działającymi w tych samych obszarach co Agencja, pod warunkiem że projekt ustalenia został przedstawiony do konsultacji Radzie Administracyjnej i że Rada Administracyjna nie zgłosi sprzeciwu w ciągu czterech tygodni.”;

przygotowuje roczny program prac, ze wskazaniem przewidywanych zasobów ludzkich i finansowych przydzielonych do każdego działania, i szczegółowy plan w zakresie gotowości Agencji do zwalczania zanieczyszczeń i do reagowania na zanieczyszczenia, oraz przedstawia te dokumenty Radzie Administracyjnej po konsultacji z Komisją, co najmniej osiem tygodni przed odpowiednim posiedzeniem Rady Administracyjnej, uwzględniając opinie i sugestie członków Rady Administracyjnej. Podejmuje niezbędne kroki w celu ich wdrożenia. Odpowiada na wszelkie wnioski państw członkowskich o pomoc, zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. c);

przygotowuje wieloletni plan polityki kadrowej Agencji i przedkłada go Radzie Administracyjnej po konsultacji z Komisją, co najmniej cztery tygodnie przed odpowiednim posiedzeniem Rady Administracyjnej;

2. Rada Administracyjna, działając na wniosek Komisji i uwzględniając sprawozdanie z oceny, może jednokrotnie przedłużyć kadencję dyrektora zarządzającego na okres nie dłuższy niż cztery lata. Rada Administracyjna podejmuje decyzję większością czterech piątych głosów wszystkich członków z prawem do głosowania. Rada Administracyjna informuje Parlament Europejski o swoim zamiarze przedłużenia kadencji dyrektora zarządzającego. W ciągu miesiąca poprzedzającego przedłużenie kadencji dyrektor zarządzający może zostać wezwany do złożenia oświadczenia przed właściwą komisją Parlamentu Europejskiego i do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez członków tej komisji. W przypadku nieprzedłużenia kadencji dyrektor zarządzający pełni swoją funkcję do czasu mianowania jego następcy.

1. Dyrektora zarządzającego mianuje i odwołuje Rada Administracyjna. Mianowania dokonuje się na okres pięciu lat, w oparciu o względy merytoryczne oraz udokumentowane kompetencje administracyjne i kierownicze, a także udokumentowane doświadczenie w dziedzinach, o których mowa w art. 1, po wysłuchaniu opinii obserwatora, o którym mowa w art. 10. Dyrektor zarządzający mianowany jest z listy co najmniej trzech kandydatów zaproponowanych przez Komisję w wyniku konkursu otwartego, po opublikowaniu zaproszenia do składania podań o zatrudnienie na tym stanowisku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, oraz w innych miejscach. Kandydat wybrany przez Radę Administracyjną może zostać wezwany do złożenia oświadczenia przed właściwą komisją Parlamentu Europejskiego i do udzielenia odpowiedzi na pytania członków tej komisji. Rada Administracyjna przeprowadza naradę w sprawie odwołania na wniosek Komisji lub jednej trzeciej swoich członków. Rada Administracyjna podejmuje decyzje w sprawie mianowania lub odwołania większością czterech piątych głosów wszystkich członków z prawem do głosowania.

3. Rada Administracyjna otrzymuje ocenę i przekazuje Komisji zalecenia dotyczące zmian w tym rozporządzeniu, w Agencji i w jej metodach pracy. Zarówno wyniki oceny, jak i zalecenia, są przekazywane przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz podawane do wiadomości publicznej. W stosownych przypadkach załącza się do nich plan działania z harmonogramem.”;

Artykuł 2

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(1) Dz.U. C 107 z 6.4.2011, s. 68.

(2) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 15 grudnia 2011 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym) oraz stanowisko Rady w pierwszym czytaniu z dnia 4 października 2012 r. Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ….

(3) Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1.

(4) Dz.U. L 129 z 29.4.2004, s. 6.

(5) Dz.U. L 283 z 29.10.2010, s. 1.

(6) Dz.U. L 332 z 28.12.2000, s. 1.

(7) Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 11.

(8) Dz.U. L 314 z 1.12.2007, s. 9.

(9) Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 57.

(10) Decyzja Rady 94/157/WE (Dz.U. L 73 z 16.3.1994, s. 19).

(11) Decyzja Rady 77/585/EWG (Dz.U. L 240 z 19.9.1977, s. 1).

(12) Decyzja Rady 1999/802/WE (Dz.U. L 322 z 14.12.1999, s. 32).

(13) Decyzja Rady 84/358/EWG (Dz.U. L 188 z 16.7.1984, s. 7.)

(14) Decyzja Rady 98/249/WE (Dz.U. L 104 z 3.4.1998, s. 1).

(15) Decyzja Rady 93/550/EWG (Dz.U. L 267 z 28.10.1993, s. 20).

(16) Decyzja Rady 2010/655/UE (Dz.U. L 285 z 30.10.2010, s. 1).

(17) Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 11.

(18) Dz.U. L 323 z 3.12.2008, s. 33.

(19) Dz.U. L 98 z 10.4.2008, s. 5.

(20) Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.

(21) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

(22)

(23)

(24)

(25)

(26)

(27)

(28)

(29)

(30)

(31)

(32)

(33) Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.”;

(34) Dz.U. L 394 z 30.12.2006, s. 1.”;

(35) Pięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.”;

UZASADNIENIE RADY

I. WPROWADZENIE

W dniu 28 października 2010 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) […/…] zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu (1).

Wniosek ten był przedmiotem sprawozdania z postępu prac przedstawionego na posiedzeniu Rady (ds. Transportu, Telekomunikacji i Energii) w dniu 31 marca 2011 r. W celu uzyskania pewnych wskazówek na potrzeby analizy wniosku przez organy przygotowawcze Rady ministrom zadano dwa pytania (2).

W dniu 16 czerwca 2011 r. Rada (ds. Transportu, Telekomunikacji i Energii) przyjęła podejście ogólne do przedmiotowego wniosku (3).

W dniu 15 grudnia 2011 r. Parlament Europejski głosował nad swoim stanowiskiem w pierwszym czytaniu (4).

Po głosowaniu w Parlamencie Europejskim odbyły się negocjacje między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją, tak aby osiągnąć porozumienie w sprawie przedmiotowego wniosku. Porozumienie zostało osiągnięte w dniu 12 kwietnia 2012 r., a następnie zostało zatwierdzone przez Komitet Stałych Przedstawicieli w dniu 17 kwietniu 2012 r. i przez Komisję Transportu i Turystyki w Parlamencie Europejskim w dniu 24 kwietnia 2012 r.

Przy uwzględnieniu powyższego porozumienia i w następstwie weryfikacji prawno-językowej Rada przyjęła swoje stanowisko w pierwszym czytaniu w dniu 4 października 2012 r., zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą określoną w art. 294 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

W trakcie prac Rada uwzględniła także opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (5). Komitet Regionów odmówił wydania opinii.

II. ANALIZA STANOWISKA W PIERWSZYM CZYTANIU

1. Zagadnienia ogólne

Proponowane rozporządzenie ma na celu rozszerzenie zadań Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA), tak aby odzwierciedlały one nowe potrzeby i rozwój sytuacji na szczeblu unijnym i międzynarodowym, w szczególności potrzeby wynikające z przyjęcia trzeciego pakietu środków prawnych na rzecz bezpieczeństwa na morzu. Innym celem jest dostosowanie struktury administracyjnej Agencji, w szczególności w świetle oceny zewnętrznej zleconej w 2007 r.

Mimo że Rada zgadza się z Komisją, jeżeli chodzi o cel wniosku, a mianowicie dostosowanie zadań i struktury administracyjnej EMSA do nowych warunków, to stanowisko Rady wprowadza istotne zmiany do pierwotnego wniosku. W szczególności Rada uważa, że wniosek Komisji nie uwzględnił w wystarczającym stopniu potrzeby skupienia działań EMSA na jej podstawowym obszarze działalności – bezpieczeństwie morskim. Zdaniem Rady w dobie ograniczonych zasobów finansowych i ludzkich szczególnie ważne jest, aby nie rozpraszać tych zasobów na zbyt wiele nowych zadań; działalność EMSA powinna zamiast tego koncentrować się na tych obszarach, w odniesieniu do których Agencja ma utrwaloną i uznaną wiedzę fachową i narzędzia. Rada zdecydowała się zatem na podejście jasno wyrażające cele Agencji. Ponadto zadania Agencji rozdzielono na zadania podstawowe i zadania dodatkowe. Zadania dodatkowe byłyby realizowane przez Agencję wyłącznie po dogłębnej analizie efektywności kosztowej.

W wyniku tego podejścia stanowisko Rady w pierwszym czytaniu w znacznym stopniu zmienia pierwotny wniosek Komisji, przeformułowując go i skreślając kilka przepisów.

2. Stanowisko Rady dotyczące poprawek Parlamentu w sprawie pewnych kluczowych kwestii

(i) Cele Agencji

Parlament zaproponował, aby Agencja udzielała państwom członkowskim i Komisji potrzebnej pomocy technicznej i naukowej oraz wiedzy fachowej na wysokim poziomie, tak aby pomóc im w odpowiednim stosowaniu prawodawstwa unijnego z myślą o zapewnieniu wysokiego, jednolitego i skutecznego poziomu bezpieczeństwa morskiego i ochrony na morzu, przy wykorzystaniu ich istniejących zdolności w zakresie udzielania pomocy, zapobiegania i przeciwdziałania zanieczyszczeniom morza, w tym zanieczyszczeniom pochodzącym z instalacji do wydobywania ropy i gazu na morzu, oraz rozwijania europejskiego obszaru transportu morskiego bez barier (poprawka 29). Cele te stanowią podstawowe obowiązki Agencji i muszą być realizowane na zasadzie priorytetu (poprawka 30).

Rada z zadowoleniem przyjmuje jasny opis celów Agencji zaproponowany przez Parlament oraz priorytetyzację zadań. Co do istoty obie poprawki idą w tym samym kierunku co podejście ogólne Rady. Ponadto Rada uważa za celowe, aby jednym z ogólnych celów działań Agencji, w stosownych przypadkach, stało się ułatwianie tworzenia europejskiego obszaru transportu morskiego bez barier.

Rada nie chce jednak zaakceptować rozszerzenia zadań Agencji tak, aby objąć nimi zapobieganie zanieczyszczeniom pochodzącym z instalacji do wydobywania ropy i gazu na morzu (zob. pkt 2 ppkt (ii) lit. c) poniżej), dlatego tej części poprawki Parlamentu nie zawarto w stanowisku Rady. Radzie zależy poza tym na jaśniejszej priorytetyzacji zadań, dlatego w jej stanowisku wprowadzono rozróżnienie między zadaniami podstawowymi a zadaniami dodatkowymi.

(ii) Zadania Agencji

Parlament zaproponował pewną liczbę nowych zadań Agencji, z których najważniejsze wiążą się ze szkoleniem marynarzy, zwalczaniem „nielegalnego ruchu” i aktów piractwa oraz przeciwdziałaniem zanieczyszczeniom pochodzącym z instalacji do wydobywania ropy i gazu na morzu.

a) Szkolenie marynarzy

Pierwotny wniosek Komisji nie określał żadnych szczególnych zadań EMSA dotyczących szkolenia marynarzy. W podejściu ogólnym Rada nie zmieniła wniosku Komisji w tym względzie.

Parlament zaproponował jednak kilka zmian z myślą o zaangażowaniu Agencji w szkolenie marynarzy:

— Agencja powinna pomagać Komisji w opracowywaniu i realizacji strategii działania zwiększającej jakość szkolenia europejskich marynarzy oraz w promowaniu zawodu marynarza (poprawka 35).

— Agencja powinna współpracować z państwami członkowskimi w celu zbierania i analizy danych na temat kwalifikacji i zatrudnienia marynarzy, tak aby wymieniać się na najlepszymi praktykami na temat szkolenia marynarzy w całej Europie (poprawka 41), koordynować programy szkół w celu zapewnienia spójności (poprawka 42) oraz ułatwiać wymiany między instytucjami szkolącymi marynarzy wzorowane na programie Erasmus (poprawka 43).

— Należy wstawić odpowiedni motyw obejmujący powyższe zadania (poprawka 20).

Rada może uzgodnić z Parlamentem, że EMSA może odgrywać pewną rolę w kwestiach odnoszących się do szkolenia marynarzy, ale nie powinno to należeć do jej zadań podstawowych – chyba że dotyczy to statystyk – oraz że powinna w pełni szanować odpowiedzialność państw członkowskich za treść i organizację szkoleń zawodowych (art. 166 TFUE). Odzwierciedlone jest to w stanowisku Rady w następujący sposób:

— W ramach zadań podstawowych Agencja musi ułatwiać współpracę między państwami członkowskimi a Komisją, zbierając i analizując dane dotyczące marynarzy, które zostały dostarczone i wykorzystane zgodnie z dyrektywą 2008/106/WE w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (6) (art. 2 ust. 4 lit. e)).

— W ramach zadań dodatkowych Agencja musi, w stosownych przypadkach, pomagać Komisji i państwom członkowskim, ułatwiając dobrowolną wymianę najlepszych praktyk dotyczących szkoleń i edukacji morskiej w Unii oraz zapewniając informacje na temat unijnych programów wymiany w zakresie szkoleń morskich, z pełnym poszanowaniem art. 166 TFUE (art. 2a ust. 3 lit. c)). Przepis ten został dodatkowo wyjaśniony w motywie 31.

b) Piractwo

Podobnie jak w przypadku szkolenia marynarzy Komisja nie określiła dla EMSA żadnej roli w odniesieniu do zwalczania piractwa ani innych aktów bezprawnych skierowanych przeciwko transportowi morskiemu. W podejściu ogólnym Rada nie zmieniła wniosku Komisji w tym względzie.

Parlament natomiast uznał, że zwalczanie piractwa i „nielegalnego ruchu” powinno należeć do zadań podstawowych Agencji. W tym celu Parlament przedstawił trzy poprawki:

— w ramach monitorowania i gromadzenia danych Agencja powinna także zbierać podstawowe informacje na przykład na temat piractwa (poprawka 21);

— Agencja powinna przekazywać unijnej operacji sił morskich Atalanta szczegółowe informacje na temat pozycji statków pod banderą UE przepływających przez pewne niebezpieczne obszary (poprawka 22);

— Agencja powinna wspierać działania podejmowane przez Komisję i państwa członkowskie służące zwalczaniu nielegalnego ruchu i aktów piractwa (poprawka 45).

Rada jest świadoma rosnącego zagrożenia związanego z aktami piractwa oraz innymi aktami bezprawnymi skierowanymi przeciwko transportowi morskiemu, a Agencja dysponuje pewnymi danymi, które mogłyby być przydatne w tym względzie. W stanowisku Rady odzwierciedlono to przez włączenie do zadań podstawowych Agencji przekazywania właściwym organom krajowym i instytucjom unijnym odpowiednich informacji o pozycji statków i danych z obserwacji Ziemi, by ułatwić im stosowanie środków przeciwko piractwu i umyślnym aktom bezprawnym. Należy odnotować, że dane należy przekazywać wyłącznie na wniosek i bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego i unijnego, z zastrzeżeniem mających zastosowanie zasad ochrony danych i zgodnie z procedurami administracyjnymi, które mają zostać ustanowione przez Radę Administracyjną lub, w stosownych przypadkach, grupę sterującą wysokiego szczebla ustanowioną na mocy dyrektywy 2002/59/WE ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków (7) (art. 2 ust. 4 lit. b)). Dostarczanie danych systemu identyfikacji i śledzenia statków dalekiego zasięgu będzie się odbywać za zgodą danego państwa bandery (ostatnie zdanie art. 2 ust. 4 lit. b)). Rada uważa, że szczególnie ważne jest, aby użyć terminu „umyślne akty bezprawne”, który jest jasno ustalony i zdefiniowany w prawie unijnym i międzynarodowym. W stanowisku Rady zawarto ponadto odniesienie do ochrony danych, a w związku z tym wprowadzono pewne zmiany do art. 4 w sprawie bezpiecznego obchodzenia się z informacjami poufnymi i ich przetwarzania, do którego ani Komisja, ani Parlament się nie odniosły.

Na koniec, motyw 32 zawiera dalsze elementy służące interpretacji powyższych przepisów.

c) Zanieczyszczenia pochodzące z instalacji do wydobywania ropy i gazu na morzu

W pierwotnym wniosku Komisji przewidziano ograniczoną rolę EMSA w analizie bezpieczeństwa ruchomych instalacji do wydobywania gazu i ropy na morzu. W podejściu ogólnym Rada zaliczyła to do zadań dodatkowych obejmujących udzielanie Komisji pomocy w analizowaniu wymogów IMO i w gromadzeniu podstawowych informacji dotyczących potencjalnych zagrożeń dla transportu morskiego i środowiska morskiego. Rada określiła, że EMSA nie powinna prowadzić żadnych działań polegających na inspekcji ani żadnych działań konkretnie związanych z poszukiwaniem lub wydobywaniem surowców mineralnych.

Parlament przyjął natomiast wiele poprawek dotyczących zapobiegania zanieczyszczeniom. W szczególności zaproponował:

— skreślenie słów „spowodowane przez statki” z odniesień we wniosku do zapobiegania zanieczyszczeniom (poprawki 29, 30, 71 i 73);

— skreślenie słowa „ruchome” z odniesień do analizy bezpieczeństwa instalacji do wydobywania ropy i gazu na morzu (poprawki 14 i 33);

— odniesienie się do wartości wiedzy fachowej Agencji w opracowywaniu wskazówek dotyczących licencjonowania wydobycia i produkcji ropy i gazu (poprawka 24);

— zaliczenie zapobiegania i przeciwdziałania zanieczyszczeniom morza, w tym zanieczyszczeniom pochodzącym z instalacji do wydobywania ropy i gazu na morzu, do celów EMSA (poprawka 29);

— udzielanie przez EMSA pomocy w związku z koncesjonowaniem wydobycia i produkcji ropy i gazu (poprawka 37);

— udzielanie przez EMSA pomocy państwom członkowskim podczas dochodzeń w sprawie wypadków dotyczących instalacji morskich na wybrzeżu i na morzu, w tym wypadków dotyczących instalacji do wydobywania ropy i gazu (poprawka 47);

— ułatwianie przez EMSA współpracy w zakresie oceny rozwiązań państw członkowskich w dziedzinie planów działania w sytuacjach wyjątkowych oraz gotowości na wypadek sytuacji wyjątkowej w odniesieniu do instalacji do wydobywania ropy i gazu na morzu (poprawka 49);

— ułatwianie przez EMSA współpracy w zapewnianiu kontroli – prowadzonej przez niezależną stronę trzecią – morskich aspektów związanych z bezpieczeństwem, zapobieganiem, ochroną środowiska oraz planowaniem awaryjnym (poprawka 50).

Zgodnie z propozycją Komisji Rada uważa, że należy EMSA przyznać rolę w reagowaniu na zanieczyszczenia morza pochodzące z instalacji na morzu i że jest to wykonalne. Agencja dysponuje wystarczającymi możliwościami reagowania, aby prowadzić działania porządkujące po wycieku ropy, niezależnie od tego, czy zanieczyszczenie zostało spowodowane przez statek czy instalację na morzu. Ponadto dysponuje ona odpowiednią wiedzą fachową w dziedzinie zanieczyszczenia innymi substancjami niebezpiecznymi i szkodliwymi i może pomagać państwom, które ucierpiały z powodu takiego zanieczyszczenia. Rada uważa jednak, że za wcześnie jest na to, by przyznać Agencji zwiększoną rolę w zapobieganiu zanieczyszczeniom pochodzącym z instalacji do wydobywania ropy i gazu na morzu. Jak stwierdzono powyżej, EMSA powinna skupić swoje działania na dziedzinach, w których ma utrwaloną i uznaną wiedzę fachową i narzędzia. Stanowisko Rady w związku z tym nie uwzględnia poprawek Parlamentu dotyczących tej kwestii.

Niemniej jednak pewne uwagi Parlamentu są uwzględnione w stanowisku Rady. W szczególności Rada wprowadza nowe, szersze rozumienie zanieczyszczenia morza, obejmujące nie tylko ropę naftową, ale także inne substancje niebezpieczne i szkodliwe (motyw 3). W ramach zadań podstawowych Agencja będzie wykorzystywała swój serwis CleanSeaNet do monitorowania zakresu i wpływu na środowisko zanieczyszczenia morza ropą naftową spowodowanego przez instalacje do wydobywania ropy i gazu (art. 2 ust. 4 lit. g) i motyw 22), co jest również zgodne z poprawkami Parlamentu 15 i 48. Na zasadzie zadania dodatkowego Agencja mogłaby, w stosownych przypadkach, pomagać Komisji w analizowaniu wymogów IMO i w gromadzeniu podstawowych informacji dotyczących potencjalnych zagrożeń dla transportu morskiego i środowiska morskiego (art. 2a ust. 2 lit. e)).

Na koniec, zachęca się Komisję, aby w ramach sprawozdania z postępów prac przeanalizowała ewentualny wkład Agencji we wdrożenie planowanego aktu ustawodawczego dotyczącego bezpieczeństwa działalności związanej z rozpoznaniem i poszukiwaniem złóż podmorskich oraz produkcją ropy i gazu w odniesieniu do zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym z instalacji do wydobywania ropy i gazu na morzu, z uwzględnieniem utrwalonej i uznanej wiedzy fachowej Agencji oraz stosowanych przez nią narzędzi (motyw 44).

d) Inne nowe zadania przypisane Agencji

Rada uwzględniła z niewielkimi zmianami poprawkę 38 Parlamentu, przydzielając Agencji zadanie polegające na przekazywaniu, na wniosek państwa członkowskiego, odpowiednich informacji wynikających z inspekcji uznanych organizacji przeprowadzanych przez EMSA, tak aby wesprzeć monitorowanie uznanych organizacji, które wykonują zadania związane z certyfikacją w imieniu państw członkowskich zgodnie z art. 9 dyrektywy 2009/15/WE w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (8), bez uszczerbku dla praw i obowiązków państwa bandery (art. 2 ust. 3 lit. c)). Rada uważa, że takie dzielenie się informacjami przez Agencję mogłoby przynieść korzyści wnioskującemu państwu członkowskiemu.

Parlament przedłożył kilka poprawek dotyczących utworzenia europejskiego obszaru transportu morskiego bez barier i ściśle z nim powiązanych kwestii, takich jak inicjatywa e-Maritime i projekt „Niebieski pas” (poprawki 12, 16, 17, 19, 27, 29 i 33).

Parlament zaproponował, aby Agencja pomagała Komisji w opracowywaniu i realizacji projektu „Niebieski pas” (poprawki 16, 17 i 33). Rada zawarła już podobny przepis w swoim podejściu ogólnym, ale na zasadzie zadania dodatkowego. Koncepcja „niebieskiego pasa” jest zatem zawarta w zadaniach dodatkowych w art. 2a ust. 3 lit. a), pośród polityk i projektów wspierających utworzenie europejskiego obszaru transportu morskiego bez barier.

Ponadto, oprócz wymienienia europejskiego obszaru transportu morskiego bez barier pośród celów Agencji (art. 1 ust. 3), wzmianki o nim umieszczono także w stanowisku Rady w art. 2a ust. 3 lit. a) oraz w motywach 15, 17, 28 i 45. Rada uważa, że dyrektywa 2010/65/UE w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich (9) ma szczególne znaczenie jako środek do utworzenia przestrzeni bez barier i dlatego Agencja, w ramach swoich zadań podstawowych, będzie ułatwiać współpracę między państwami członkowskimi a Komisją, ułatwiając elektroniczną transmisję danych poprzez SafeSeaNet i wspierając rozwój jednego punktu kontaktowego (art. 2 ust. 4 lit. i)). Będzie także wspierać państwa członkowskie we wdrażaniu tej dyrektywy (motyw 15).

Przeciwnie do wniosku Komisji i podejścia ogólnego Rady Parlament zaproponował, aby Agencja nie angażowała się w zadania związane ze śródlądowymi drogami wodnymi. Rada uważa jednak, że użyteczne byłoby powierzenie Agencji ograniczonych, jasno określonych zadań dodatkowych polegających na przekazywaniu odpowiednich informacji w odniesieniu do towarzystw klasyfikacyjnych dla statków żeglugi śródlądowej (art. 2a ust. 2 lit. f) i motyw 25) oraz na zbadaniu możliwości wymiany informacji między systemem usług informacji rzecznej a systemami informacyjnymi w zakresie transportu morskiego (art. 2a ust. 3 lit. b) i motyw 26). Stanowisko Rady nie uwzględnia zatem tej części poprawki 33 Parlamentu.

(iii) Struktura administracyjna Agencji

Jednym z głównych celów wniosku Komisji zmieniającego rozporządzenie w sprawie EMSA jest aktualizacja struktury administracyjnej Agencji.

Rada zgadza się w znacznej mierze z celem wniosku Komisji, a mianowicie aktualizacją struktury administracyjnej zgodnie z uwagami i zaleceniami oceny zewnętrznej z czerwca 2008 r. Rada nie może się jednak zgodzić ze wszystkimi aspektami wniosku Komisji w tej kwestii. Parlament zaproponował ponadto wiele poprawek.

Najważniejsze rozbieżności między instytucjami dotyczą procedury podejmowania decyzji w sprawie wizyt w państwach członkowskich i inspekcji w państwach trzecich, przepisów dotyczących równowagi płci, pewnych przepisów dotyczących członków Rady Administracyjnej (związanych z konfliktem interesów i okresem trwania kadencji) oraz procedury powoływania dyrektora zarządzającego i okresu trwania jego kadencji.

a) Wizyty i inspekcje

Komisja zaproponowała, aby strategię dotyczącą inspekcji ustanawiać w drodze aktu wykonawczego, a nie decyzji Rady Administracyjnej, jak to ma miejsce obecnie. Parlament przedłożył poprawki w tej kwestii, tak aby decyzje w sprawie strategii dotyczącej inspekcji podejmować za pomocą aktu delegowanego (poprawki 25, 26, 55, 81, 82 i 83).

Zdaniem Rady żadna z tych opcji nie jest odpowiednia. Obecny system działa dobrze i Rada Administracyjna jest organem najbardziej odpowiednim do podejmowania decyzji w sprawie metod przeprowadzania wizyt. Rada wprowadziła jednak dodatkowe zabezpieczenie na wypadek, gdyby Komisja nie zgadzała się z metodą przyjętą przez Radę Administracyjną. W takim przypadku Rada Administracyjna musi ponowne przeanalizować metodę i ją przyjąć z poprawkami w drugim czytaniu albo większością dwóch trzecich głosów, włączając przedstawicieli Komisji, albo przy jednomyślności przedstawicieli państw członkowskich (art. 3 w związku z art. 10 ust. 2 lit. g) i motyw 39).

Jeżeli chodzi o inne poprawki zaproponowane przez Parlament w tym kontekście, Rada nie uważa za stosowne angażowania Agencji w dokonywanie przeglądu ocen oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzania inspekcji w państwach członkowskich na wniosek Komisji (poprawka 54). W odniesieniu do poprawki 56 Rada zgadza się, że efektywność kosztowa obowiązujących środków jest ważnym aspektem ogólnych wniosków z cyklu wizyt lub inspekcji, ale nie uważa, że należy wprowadzić zasadę publicznego udostępniania sprawozdań z wizyt, ponieważ zasady dotyczące informowania opinii publicznej są zawarte gdzie indziej w rozporządzeniu (zob. art. 4 ust. 2 obecnego rozporządzenia).

b) Równowaga płci

Wniosek Komisji nie zawierał żadnych szczególnych przepisów dotyczących równowagi płci. W angielskojęzycznej wersji podejścia ogólnego Rada uważała na to, aby w przypadku gdy mowa o dyrektorze zarządzającym, używać języka neutralnego pod względem płci (zgodnie z obecnym rozporządzeniem). Parlament wprowadził jednak kilka poprawek mających na celu zapewnienie zrównoważonego płciowo składu Rady Administracyjnej oraz takiego podejścia przy wyborze przewodniczącego, zastępcy przewodniczącego i przedstawicieli państw trzecich (poprawki 8, 88 i 90).

Rada zgadza się oczywiście z zasadą równowagi płci. W praktyce jednak może się okazać trudne zapewnienie równowagi płci w Radzie Administracyjnej, w szczególności w przypadku mniejszych administracji morskich. Jeżeli chodzi o przedstawicieli państw trzecich, Unia nie może narzucać warunków mianowania takich przedstawicieli.

Rada zawarła jednak przepis w art. 11 ust. 1 służący temu, aby państwa członkowskie dążyły do zrównoważonej reprezentacji kobiet i mężczyzn w Radzie Administracyjnej. Ponadto motyw 9 zawiera zalecenie, zgodnie z którym przy mianowaniu członków Rady Administracyjnej, wybieraniu jej przewodniczącego i wiceprzewodniczącego, a także mianowaniu kierowników departamentów należy w pełni uwzględnić znaczenie zapewniania równowagi płci.

c) Przepisy dotyczące członków Rady Administracyjnej

Komisja nie zaproponowała żadnych szczególnych przepisów dotyczących ewentualnych konfliktów interesów w odniesieniu do członków Rady Administracyjnej ani żadnych zmian obecnej kadencji (pięć lat, możliwość jednokrotnego odnowienia). W podejściu ogólnym Rada nie zaproponowała żadnych zmian do wniosku Komisji w tym względzie.

Parlament zaproponował wstawienie szczegółowego przepisu dotyczącego konfliktu interesów, na mocy którego członkowie Rady Administracyjnej byliby zobowiązani podpisać pisemną deklarację wykazującą wszelki pośredni lub bezpośredni interes, który mógłby zostać uznany za naruszający ich niezależność. Musieliby także wstrzymać się od głosowania w takich sprawach (poprawka 62). Parlament zaproponował także skrócenie kadencji do czterech lat, przy możliwości jednorazowego odnowienia (poprawka 63).

Obecne rozporządzenie już zawiera przepis dotyczący konfliktu interesów w przypadku członków Rady Administracyjnej, którzy są mianowani na swoje stanowiska jako specjaliści z danych sektorów (art. 13 ust. 4). Rada uznaje zatem, że bardziej odpowiednia i prostsza jest zmiana tego przepisu, tak aby miał on zastosowanie do wszystkich członków Rady Administracyjnej.

Jeżeli chodzi o kadencję członków Rady Administracyjnej, stanowisko Rady w pierwszym czytaniu skraca ją do czterech lat, ale przewiduje możliwość jej odnowienia więcej niż raz, aby uwzględnić wszelkie trudności, jakie niektóre administracje morskie mogą napotkać przy szukaniu odpowiednich kandydatów (art. 11 ust. 3).

d) Procedura mianowania dyrektora zarządzającego

Obecnie dyrektor zarządzający jest mianowany przez Radę Administracyjną, a Komisja ma prawo proponowania kandydatów.

Komisja zaproponowała, aby miała wyłączne prawo proponowania kandydatów. Dyrektor zarządzający miałby być mianowany na pięć lat z możliwością odnowienia kadencji na nie więcej niż trzy lata. Ponadto przed mianowaniem wybrany kandydat mógłby zostać wezwany do złożenia oświadczenia przed właściwą komisją Parlamentu i do udzielenia odpowiedzi na pytania członków tej komisji.

W podejściu ogólnym Rada zaakceptowała zaproponowany okres trwania kadencji (pięć lat + trzy lata). Rada uważa jednak, że kadencję należy móc odnawiać tylko raz. Rada nie zgodziła się ponadto z Komisją w sprawie zaangażowania komisji Parlamentu przed mianowaniem wybranego kandydata. Na koniec, Rada mogłaby zaakceptować wyłączne prawo Komisji do proponowania kandydatów, ale wprowadziła pewne środki zabezpieczające, aby zapewnić otwartą, uczciwą i przejrzystą procedurę selekcji. Obejmowało to zobowiązanie Komisji do proponowania co najmniej trzech kandydatów (art. 16 ust. 1) i mianowania obserwatora wśród członków Rady Administracyjnej, aby śledził procedurę selekcji organizowaną przez Komisję (art. 10 ust. 2 lit. m)). Motyw 42 zawiera pewne elementy dotyczące interpretacji tych przepisów, w tym odniesienie do ochrony danych osobowych.

Parlament zmienił wniosek Komisji, zwiększając możliwy okres odnowienia do pięciu lat (poprawka 72). Zaproponował ponadto, aby komisja Parlamentu była bardziej zaangażowana w procedurę selekcji, wydając opinię na temat wybranego kandydata, która powinna być rozważana przed mianowaniem (poprawka 71) i ponownym mianowaniem (poprawka 72).

Stanowisko Rady w pierwszym czytaniu ustala ewentualny okres odnowienia na maksymalnie cztery lata. Daje również Parlamentowi prawo do zaproszenia wybranego kandydata do wymiany opinii. Rada nie uważa jednak, aby należało angażować Parlament lub Radę w procedurę selekcji, która powinna należeć do prerogatyw Komisji i członków Rady Administracyjnej Agencji.

3. Inne poprawki przyjęte przez Parlament Europejski

Poniżej przedstawiono stanowisko Rady w odniesieniu do innych poprawek Parlamentu nieomówionych powyżej.

— Odniesienie do wypadków zbiornikowców „Erika” i „Prestige” (poprawki 1 i 2): stanowisko Rady zawiera nieznacznie przeredagowaną wersję tych poprawek w motywie 1 i 2.

— Wymienienie zmian obszarów kompetencji Agencji wśród zaleceń zewnętrznej oceny (poprawka 3): stanowisko Rady zawiera tę poprawkę w motywie 4.

— Odniesienie do skoncentrowania się na priorytetowych zadaniach, ograniczeń budżetowych Unii oraz unikania powielania działań przy uzasadnianiu nowych zadań Agencji (poprawka 4): stanowisko Rady zawiera tę poprawkę, z nieznacznymi zmianami, w motywie 5.

— Reorganizację zatrudnienia w Agencji należy koordynować z agencjami w państwach członkowskich (poprawka 5), przy czym nowe zadania Agencji wymagają zwiększenia jej zasobów (poprawka 7): stanowisko Rady nie zawiera tych dwóch poprawek.

— Pewne zadania można skuteczniej wykonywać na szczeblu europejskim (poprawka 6): stanowisko Rady zawiera tę poprawkę, z nieznacznymi zmianami, w motywie 7.

— Agencja powinna promować unijną politykę bezpieczeństwa morskiego w drodze współpracy naukowej i technicznej z państwami trzecimi (poprawka 9): stanowisko Rady zawiera tę poprawkę, z nieznacznymi zmianami, w motywie 12.

— Agencja powinna zapewniać dodatkowe, racjonalne kosztowo środki wspierające reagowanie na zanieczyszczenia morza, w tym wszelkie zanieczyszczenia pochodzące z instalacji do wydobywania ropy i gazu na morzu (poprawka 10): duch tej poprawki zawarty jest w motywie 21.

— Zadania Agencji powinny być opisane jasno i precyzyjnie oraz należy unikać powielania działań (poprawka 11): stanowisko Rady zawiera istotę tej poprawki w motywie 6.

— Odniesienie do skuteczności egzekwowania i sankcji na mocy dyrektywy 2005/35/WE w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa (10) (poprawka 13): stanowisko Rady zawiera w motywie 19 wezwanie Komisji do przekazywania informacji na temat skuteczności i spójności egzekwowania tej dyrektywy.

— Należy stworzyć synergie między organami, w tym służbami straży wybrzeża, aby przyczynić się do utworzenia „jednolitej europejskiej przestrzeni morskiej” (poprawka 18): stanowisko Rady zawiera w motywie 30 wezwanie Komisji do przygotowania studium wykonalności dotyczącego usprawnienia koordynacji i współpracy działań straży wybrzeża, z zastrzeżeniem ścisłych warunków.

— Agencja powinna ściśle współpracować z memorandum paryskim w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu („memorandum paryskie”) (poprawka 23): stanowisko Rady zawiera kilka odniesień do memorandum paryskiego, w tym jedno odniesienie do ścisłej współpracy na rzecz maksymalnego zwiększenia skuteczności (motywy 33 i 38, art. 2 ust. 4 lit. h) i art. 2 ust. 5).

— Odniesienie do rozporządzenia finansowego (poprawka 28): stanowisko Rady zawiera tę poprawkę, z nieznacznymi zmianami, w motywie 46.

— Udzielanie Komisji pomocy technicznej dotyczącej ochrony portów (poprawka 31): stanowisko Rady nie zawiera tej poprawki.

— Udzielanie Komisji wsparcia przy aktualizowaniu i opracowywaniu przepisów niezbędnych do uczestnictwa w pracach niektórych organizacji międzynarodowych i regionalnych (poprawka 32): stanowisko Rady nie zawiera tej poprawki. Zdaniem Rady rolę Agencji w ułatwianiu współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w tym obszarze należy ograniczyć do pomocy technicznej (art. 2 ust. 4 lit. h) oraz motywy 34 i 35).

— Wymiana informacji z Komisją na temat wszelkiej innej polityki, która może być przydatna w związku z obszarami kompetencji Agencji i jej wiedzą fachową (poprawka 34): stanowisko Rady nie zawiera tej poprawki. W praktyce jest ona jednak uwzględniona w art. 2 ust. 2 lit. d), przy tym bardziej precyzyjnie.

— Analiza projektów badawczych (poprawka 36): stanowisko Rady zawiera istotę tej poprawki (art. 2 ust. 2 lit. c)).

— Udzielanie Komisji pomocy w realizacji pewnych zadań wymienionych w rozporządzeniu (WE) nr 391/2009 w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach (11) (poprawka 39): stanowisko Rady nie zawiera tej poprawki.

— Wspieranie reagowania na zanieczyszczenia poprzez udostępnianie odpowiednich zasobów technicznych (poprawka 40): stanowisko Rady zawiera istotę tej poprawki, ale sformułowanie jest bardziej precyzyjne (art. 2 ust. 3 lit. d)).

— Przekazywanie fachowej wiedzy technicznej w dziedzinie budowy statków lub wszelkiej innej odpowiedniej działalności związanej z ruchem morskim, tak aby rozwinąć stosowanie technologii przyjaznych środowisku i zapewnić wysoki poziom ochrony (poprawka 44): stanowisko Rady nie zawiera tej poprawki jako takiej, ale w motywie 24 znajduje się odniesienie ogólnie do transportu morskiego bardziej przyjaznego środowisku.

— Opracowanie i realizacja makroregionalnej polityki unijnej (poprawka 46): stanowisko Rady nie zawiera tej poprawki.

— Umożliwienie Komisji i państwom członkowskim oceny efektywności kosztowej istniejących środków poprzez dostarczanie statystyk, informacji i danych (poprawka 51): stanowisko Rady zawiera tę poprawkę w art. 2 ust. 4 lit. d).

— Roczny przegląd wypadków morskich (poprawka 91): istota tej poprawki jest zawarta w stanowisku Rady (art. 2 ust. 4 lit. c) odnośnie do dochodzeń w sprawie morskich wypadków i incydentów).

— Pomoc techniczna udzielana krajom partnerskim objętym europejską polityką sąsiedztwa, w stosownych przypadkach (poprawka 53): stanowisko Rady nie zawiera tej poprawki, ale brzmienie art. 2 ust. 5 jest bardzo zbliżone do propozycji Parlamentu.

— Dalsze warunki ustanawiania centrów regionalnych (poprawka 57): stanowisko Rady zawiera tę poprawkę, z nieznacznymi zmianami (art. 5 ust. 3).

— Kilka poprawek dostosowujących procedury budżetowe do zmian w odpowiednich aktach prawnych (poprawki 58, 60 i 68, pierwsza część; poprawki 70, 74, 75 i 76): stanowisko Rady zawiera wszystkie te poprawki.

— Branie pod uwagę opinii Parlamentu, gdy Rada Administracyjna Agencji przyjmuje strategię wieloletnią (poprawka 59), konsultacje z właściwą komisją Parlamentu, gdy dyrektor zarządzający przygotowuje strategię wieloletnią (poprawka 66) i wieloletni plan polityki kadrowej (poprawka 67), oraz wymiana opinii z właściwą komisją Parlamentu na temat rocznego programu prac (poprawka 68, druga część): stanowisko Rady nie zawiera tych poprawek, ale zawiera konkretne odniesienie do uwzględniania pisemnej opinii Komisji (art. 10 ust. 2 lit. ca)) lub konsultacji z Komisją na temat tych dokumentów (art. 15 ust. 2 lit. a) i aa)). Ponadto dyrektor zarządzający musi składać sprawozdanie Parlamentowi i Radzie, w szczególności na temat stanu przygotowań wieloletniej strategii i rocznego programu prac (art. 15 ust. 3).

— Określenie doświadczenia i wiedzy fachowej wymaganych od członków Rady Administracyjnej (poprawka 61): stanowisko Rady nie zawiera tej poprawki, ale upraszcza tekst poprzez zawarcie ogólnego odniesienia do doświadczenia i wiedzy fachowej w dziedzinach, o których mowa w art. 1, traktującym o celach Agencji.

— Przepisy dotyczące udziału głosów Komisji w Radzie Administracyjnej (poprawki 64 i 65): stanowisko Rady nie zawiera tych poprawek.

— Elementy, które mają być zawarte w ocenie zewnętrznej Agencji (poprawki 77 i 78): stanowisko Rady zawiera te poprawki, z nieznacznymi zmianami (art. 22).

— Studium wykonalności dotyczące krajowego systemu koordynacji straży wybrzeża (poprawka 79): stanowisko Rady nie zawiera tej poprawki w części normatywnej, ale motyw 30 zawiera odniesienie do takiego studium wykonalności.

— Sprawozdanie z postępów prac na temat zwiększenia skuteczności uzyskanego dzięki większej integracji EMSA i memorandum paryskiego oraz na temat skuteczności egzekwowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2005/35/WE (poprawka 80): stanowisko Rady nie zawiera tej poprawki w części normatywnej. Jak jednak stwierdzono powyżej, zawiera ono kilka odniesień do memorandum paryskiego (motywy 33 i 38, art. 2 ust. 4 lit. h) i art. 2 ust. 5), a w motywie 19 zawarto odniesienie do sprawozdania Komisji w sprawie egzekwowania dyrektywy 2005/35/WE.

III. PODSUMOWANIE

Opracowując stanowisko w pierwszym czytaniu, Rada w pełni uwzględniła wniosek Komisji oraz opinię Parlamentu Europejskiego w pierwszym czytaniu. W odniesieniu do poprawek Parlamentu Europejskiego Rada stwierdza, że ich znaczna liczba została już odzwierciedlona w jej stanowisku w pierwszym czytaniu – w pełni, częściowo lub co do ich ducha.

(1) Dok. 15717/10.

(2) Dok. 7644/11.

(3) Dok. 11769/11.

(4) Dok. T7-0581/2011.

(5) Dz.U. C 107 z 6.4.2011, s. 68.

(6) Dz.U. L 323 z 3.12.2008, s. 33.

(7) Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 10.

(8) Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 47.

(9) Dz.U. L 283 z 29.10.2010, s. 1.

(10) Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 11.

(11) Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 11.