[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 7.2.2006

KOM(2006) 57 wersja ostateczna

2004/0055 (COD)

Zmieniony wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty

(przedstawiona przez Komisję na mocy art. 250 ust. 2 Traktatu WE)

UZASADNIENIE

1. INFORMACJE OGÓLNE

Dnia 19 marca 2004 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty[1]. Dnia 19 marca 2004 r. wniosek został przekazany Parlamentowi i Radzie. Dnia 9 lutego 2005 r. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał opinię w sprawie wyżej wymienionego wniosku[2]. Parlament Europejski przekazał wniosek swojej Komisji ds. Prawnych (odpowiedzialnej za sprawozdanie) oraz swojej Komisji ds. Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (do zaopiniowania). Dnia 13 czerwca 2005 r. Komisja ds. Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych przyjęła w tej kwestii opinię. Komisja ds. Prawnych zatwierdziła swoje sprawozdanie 14 lipca 2005 r. Na posiedzeniu dnia 2 grudnia 2005 r. Rada osiągnęła zasadnicze porozumienie w sprawie treści artykułów rozporządzenia. Dnia 13 grudnia 2005 r., podczas sesji plenarnej, Parlament Europejski przyjął opinię, w której zatwierdzał wniosek Komisji z zastrzeżeniem pewnych poprawek. Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski odpowiadają treści zatwierdzonej przez Radę 2 grudnia 2005 r. Najczęściej zastępują one artykuły zawarte w pierwotnym wniosku Komisji.

2. CEL ZMIENIONEGO WNIOSKU

Niniejszy zmieniony wniosek dostosowuje pierwotny wniosek dotyczący rozporządzenia ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty w odpowiedzi na poprawki przegłosowane przez Parlament Europejski.

3. OPINIA KOMISJI NA TEMAT POPRAWEK PRZYJĘTYCH PRZEZ PARLAMENT

3.1 Poprawki przyjęte przez Komisję w całości

Poprawki 26, 27, 28, 32, 34, 35, 36, 37, 38, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 48, 49, 50, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67 i 73 mogą zostać przyjęte w takim brzmieniu, w jakim zostały przedstawione przez Parlament, gdyż upraszczają one proponowane postępowanie, nadają dodatkowy wymiar w odniesieniu do swobodnego przepływu europejskich nakazów zapłaty oraz mają na celu uczynienie tekstu bardziej zrozumiałym bądź wyjaśnienie pewnych kwestii szczegółowych, jak też naniesienie uzupełnień, które mogą być pomocne we wprowadzeniu w życie proponowanego rozporządzenia.

Włączenie do rozporządzenia zniesienia procedury dotyczącej postanowień sądu o wykonaniu wyroków zagranicznych wymaga włączenia dodatkowych motywów, które wzorowane są w dużym stopniu na rozporządzeniu (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych.

3.2 Poprawki przyjęte przez Komisję w zasadniczej części, podlegające przeformułowaniu

Poprawki 30, 31, 33, 47, 51, 52, 53, 68, 69, 70, 72, 74 i 75 mogą zostać przyjęte co do zasady, jednak podlegają one przeformułowaniu:

Poprawka 30 ma na celu wyjaśnienie, że w celu obliczania terminów stosuje się rozporządzenie Rady (EWG/Euratom) nr 1187/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określające zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów.

Należy nieznacznie zmienić sposób sformułowania tego motywu, aby pozostał on bez uszczerbku dla wykładni Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do zastosowania rozporządzenia 1182/71 do obowiązujących aktów prawnych w dziedzinie sądownictwa cywilnego.

Poprawka 31 zawiera propozycję informowania pozwanego we właściwym standardowym formularzu o tym, że terminy są obliczane zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG/Euratom) nr 1187/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającym zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów. Jest to możliwe do zaakceptowania co do zasady, jednak nie ma potrzeby dodania do tego celu osobnego motywu; zmianę tę należy wprowadzić bezpośrednio we właściwym standardowym formularzu.

Poprawka 33 zobowiązuje sądy do uwzględnienia każdej formy sprzeciwu wniesionego przez pozwanego, jeżeli jest on jasno wyrażony. W świetle ochrony praw pozwanego do obrony ważne jest, aby podkreślić wagę tego zobowiązania. Z tego względu motyw ten powinien być sformułowany w bardziej oczywisty sposób.

Poprawka 47 powinna odsyłać do art. 4b, nie zaś do art. 4b ust. 3, jak ma to miejsce w tekście Parlamentu.

W poprawce 51 brakuje słowa „wysłanego” po „sądu kraju pochodzenia” w ust. 2 lit. b).

Poprawki 52 i 53 są konieczne w świetle uwzględnienia zniesienia procedury dotyczącej postanowień sądu o wykonaniu wyroków zagranicznych w odniesieniu do europejskich nakazów zapłaty. Są one dokładną kopią odpowiednich minimalnych standardów dotyczących doręczeń przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych. Niemniej jednak konieczna jest zmiana techniczna wynikająca z definicji „spraw transgranicznych” proponowanej w poprawce 39 (art. 1a ust. 1 tekstu Parlamentu). Zgodnie z tą definicją pozwany może mieć stałe miejsce zamieszkania/siedzibę lub zwyczajowe miejsce zamieszkania/siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej. W takim przypadku przy doręczaniu pozwanemu europejskiego nakazu zapłaty będą miały zastosowanie obowiązujące w tym państwie przepisy dotyczące doręczania. Poprawki 52 i 53 powinny odzwierciedlać istnienie tej możliwości i z tego względu powinny odsyłać do przepisów dotyczących doręczania, które obowiązują w „państwie” raczej niż w „państwie członkowskim”.

Poprawka 68 powinna odsyłać w lit. b) do art. 12 lit. d) - f) tekstu Parlamentu.

W poprawce 69 ust. 1 lit. b) powinien odsyłać do art. 12c tekstu Parlamentu.

Poprawka 70 powinna odsyłać do załączników (w liczbie mnogiej), ponieważ niniejsze rozporządzenie będzie zawierać więcej niż jeden załącznik.

Poprawka 72 przewiduje klauzulę szczegółowego przeglądu dotyczącego stosowania rozporządzenia w kontekście krajowego postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty. Taki przegląd ma mieć miejsce pięć lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. W związku z proponowanym w poprawce 73 rozróżnieniem między datą wejścia w życie a datą rozpoczęcia stosowania rozporządzenia, właściwsze jest zamieszczenie w poprawce 72 odniesienia do daty rozpoczęcia stosowania raczej niż do daty wejścia w życie. Jest to również zgodne z wynikami dyskusji w Radzie.

Poprawkę 74 należy w znacznej części sprawdzić pod względem technicznym oraz przeformułować w oparciu o oprogramowanie konieczne do zapewnienia elektronicznego przetwarzania europejskiego nakazu zapłaty.

W poprawce 75 proponowany jest załącznik do formularza wniosku. Załącznik ten technicznie jest częścią samego formularza wniosku i z tego względu musi zostać włączony do poprawki 74.

3.3 Poprawki częściowo przyjęte przez Komisję

Poprawki 29, 39 i 76 mogą zostać przyjęte częściowo:

Celem poprawki 29 jest wyjaśnienie celu szczególnego odwołania przysługującego pozwanemu po wygaśnięciu terminu wniesienia sprzeciwu wobec europejskiego nakazu zapłaty. Ponieważ odwołanie to jest istotne w świetle ochrony prawa pozwanego do obrony, poprawka powinna być bardziej szczegółowa i zawierać wyjaśnienie, że termin „inne wyjątkowe okoliczności” może obejmować sytuację, w której europejski nakaz zapłaty był oparty na fałszywych informacjach dostarczonych przez wierzyciela w formularzu wniosku. Jest to również zgodne z wynikami dyskusji w Radzie.

Celem poprawki 39 jest zdefiniowanie pojęcia „sprawa transgraniczna” dla celów niniejszego rozporządzenia. Wprawdzie Komisja może zaakceptować ograniczenie zakresu rozporządzenia do spraw transgranicznych i zgadza się w dużym stopniu z proponowaną definicją, jednak nie może zaakceptować odniesienia do „państwa członkowskiego” dotyczącego stałego miejsca zamieszkania/siedziby lub zwyczajowego miejsca zamieszkania/siedziby stron. Odniesienie “państwo członkowskie” w stosunku do stron ma istotne konsekwencje prawne i polityczne. Odniesienie to oznacza, że z postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty nie mogą skorzystać wierzyciele mający stałe miejsce zamieszkania/siedzibę poza UE, ani nie mogą z niego skorzystać pozwani mający stałe miejsce zamieszkania/siedzibę poza UE w pewnych przypadkach, w których właściwe są sądy Unii Europejskiej, w szczególności na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych. Zakazanie wierzycielom mającym stałe miejsce zamieszkania/siedzibę poza UE korzystania z postępowania budzi spore wątpliwości w świetle obowiązujących międzynarodowych zobowiązań Unii Europejskiej, w szczególności zobowiązań wynikających z układów GATT 1994 i GATS oraz porozumienia TRIPS. Ponadto łączne stosowanie przyszłego instrumentu z konwencją z Lugano z 1988 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych stwarza wysoce niepożądane sytuacje w odniesieniu do wierzycieli mających stałe miejsce zamieszkania/siedzibę lub zwyczajowe miejsce zamieszkania/siedzibę w państwie spoza UE będącym stroną tej konwencji. Definicja ta dotyczy również kwestii związanych z Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

W poprawce 76 proponuje się skreślenie załączników 2 i 3 pierwotnego wniosku Komisji. Załącznik 2 może zostać skreślony, jednak nie można skreślić załącznika 3. Załącznik 3, jak również pozostałe załączniki dotyczące standardowych formularzy, muszą zostać przeformułowane w celu zapewnienia zgodności ze zmienionym wnioskiem, w oparciu o oprogramowanie konieczne do zapewnienia elektronicznego przetwarzania europejskiego nakazu zapłaty.

3.4 Odrzucone poprawki

Poprawka 71 nie może zostać przyjęta, gdyż proponowana zmiana jest z technicznego punktu widzenia niepoprawna. W ustępie tym należy zamieścić odesłanie do całego artykułu, nie tylko do ustępu zawierającego odesłanie.

4. WNIOSKI

Komisja, uwzględniając art. 250 ust. 2 traktatu WE, wprowadza następujące zmiany do swojego wniosku.

2004/0055 (COD)

Zmieniony wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 5 tiret drugie,

uwzględniając wniosek Komisji[3],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[4],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Wspólnota postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w której zapewnia się swobodny przepływ osób. W tym celu Wspólnota ma przyjąć, między innymi, środki w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne, które to środki są konieczne do należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

(2) Podczas szczytu Rady Europejskiej w Tampere w dniach 15-16 października 1999 r. Radę i Komisję wezwano do przygotowania nowego prawodawstwa w zakresie kwestii odgrywających zasadniczą rolę w dobrej współpracy sądowej i zwiększonym dostępie do prawa oraz dokonano konkretnego odniesienia, w tym kontekście, do nakazów zapłaty.

(3) Dnia 30 listopada 2000 r. Rada przyjęła wspólny program Komisji i Rady w sprawie środków służących wdrażaniu zasady wzajemnego uznawania orzeczeń sądów w sprawach cywilnych i handlowych[5]. Program przewiduje możliwość konkretnej, jednolitej i zharmonizowanej procedury w celu uzyskania orzeczenia określonego w ramach Wspólnoty w konkretnych dziedzinach, w tym w dziedzinie roszczeń bezspornych. Zostało to zrealizowane przez program haski, przyjęty przez Radę Europejską dnia 5 listopada 2004 r., w którym wzywa się do aktywnego kontynuowania prac nad postępowaniem w sprawie europejskiego nakazu zapłaty.

(4) Dnia 20 grudnia 2002 r. Komisja przyjęła Zieloną księgę dotyczącą postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty oraz środków mających na celu uproszczenie i przyspieszenie spraw sądowych dotyczących drobnych roszczeń. Zielona księga zainicjowała konsultacje w sprawie możliwych celów i cech jednolitego lub zharmonizowanego europejskiego postępowania w celu odzyskiwania należności z tytułu roszczeń bezspornych.

(5) Szybkie i skuteczne odzyskiwanie należnych długów, w stosunku do których nie istnieją spory prawne, ma szczególne znaczenie dla podmiotów gospodarczych w Unii Europejskiej, jako że opóźnienia w płatnościach stanowią zasadniczy powód niewypłacalności zagrażającej przyszłości w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw i prowadzą do utraty dużej liczby miejsc pracy.

(6) Choć wszystkie państwa członkowskie próbują rozwiązać problem masowego odzyskiwania należności z tytułu roszczeń bezspornych, większość z nich poprzez wprowadzenie uproszczonego postępowania w sprawie nakazu zapłaty, istnieją znaczne różnice zarówno w zakresie treści przepisów krajowych, jak i funkcjonowania poszczególnych procedur. Ponadto istniejące obecnie procedury często są niedopuszczalne lub niewykonalne w sytuacjach o charakterze transgranicznym.

(7) Wynikające z tego utrudnienia w dostępie do skutecznej sprawiedliwości w sprawach transgranicznych oraz zakłócenie konkurencji na rynku wewnętrznym na skutek zachwiania równowagi w odniesieniu do funkcjonowania środków proceduralnych przyznanych wierzycielom w różnych państwach członkowskich wiążą się z potrzebą stworzenia prawodawstwa wspólnotowego gwarantującego równe szanse wierzycielom i dłużnikom w całej Unii Europejskiej.

(8) Celem niniejszego rozporządzenia jest uproszczenie, przyspieszenie i zmniejszenie kosztów transgranicznych sporów sądowych dotyczących bezspornych roszczeń pieniężnych poprzez stworzenie postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty oraz pozwolenie na swobodny przepływ europejskich nakazów zapłaty we wszystkich państwach członkowskich poprzez ustanowienie minimalnych standardów, których przestrzeganie czyni zbędnym jakiekolwiek pośrednie postępowanie konieczne w państwie członkowskim egzekwowania i poprzedzające uznawanie oraz egzekwowanie.

(9) Postępowanie ustanowione przez niniejsze rozporządzenie służy jako dodatkowy i opcjonalny środek dla wierzycieli, którzy nadal mogą korzystać z postępowania przewidzianego w prawie krajowym. W związku z tym niniejsze rozporządzenie nie zastępuje ani nie harmonizuje istniejących mechanizmów odzyskiwania bezspornych roszczeń zgodnie z prawem krajowym.

(10) Postępowanie powinno się opierać, w możliwie największym stopniu, na wykorzystaniu standardowych formularzy w przekazywaniu informacji pomiędzy sądami i stronami w celu ułatwienia zarządzania nim i umożliwienia wykorzystania automatycznego przetwarzania danych.

(11) Państwa członkowskie podejmując decyzję, które sądy są właściwe w sprawach europejskiego nakazu zapłaty, biorą pod uwagę konieczność zapewnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

(12) We wniosku o wydanie europejskiego nakazu zapłaty wierzyciel powinien zostać zobowiązany do przedstawienia informacji wystarczających do jasnego określenia roszczenia i jego uzasadnienia w celu postawienia pozwanego w pozycji, w której dokonuje w pełni przemyślanego wyboru wniesienia sprzeciwu wobec roszczenia, bądź niekwestionowania go.

(13) W tym kontekście obowiązkiem wierzyciela powinno być przytoczenie dowodów, na których może się oprzeć w celu udowodnienia prawidłowości swoich twierdzeń bez konieczności faktycznego przedstawiania sądowi dokumentów dowodowych.

(14) Złożenie wniosku o wydanie europejskiego nakazu zapłaty oznacza obowiązek poniesienia wszelkich stosownych kosztów sądowych.

(15) Sąd bada wniosek, w tym kwestię właściwości sądu oraz opis dowodów, na podstawie informacji podanych w formularzu. Pozwoli to sądowi na zbadanie prima facie podstaw roszczenia oraz, między innymi, na wykluczenie ewidentnie bezzasadnych lub niedopuszczalnych roszczeń. Badanie nie musi być koniecznie prowadzone przez sędziego.

(16) Europejski nakaz zapłaty powinien informować pozwanego o możliwości albo spłaty zaległego długu wierzycielowi albo wniesienia sprzeciwu, w przypadku zamiaru zakwestionowania roszczenia, w terminie trzech dni. Oprócz pełnych informacji o roszczeniu dostarczonych przez wierzyciela, pozwanego należy poinformować o prawnym znaczeniu europejskiego nakazu zapłaty, a w szczególności o skutkach niezakwestionowania roszczenia.

(17) Mimo że nie będzie przysługiwało odwołanie od odrzucenia wniosku o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, nie wyklucza to możliwości wniesienia odwołania do sądu tej samej instancji.

(18) Z powodu różnic w prawie krajowym dotyczących przepisów regulujących postępowanie cywilne, w szczególności zaś regulujących kwestię doręczania dokumentów, należy szczegółowo zdefiniować te minimalne standardy. W szczególności nie można uznać za wystarczającą do doręczenia europejskiego nakazu zapłaty jakiejkolwiek metody opartej na fikcji prawnej w odniesieniu do spełnienia tych standardów.

(19) Wszystkie metody doręczenia wymienione w art. 13 i 14 cechuje całkowita pewność (art. 13) albo bardzo wysoki stopień prawdopodobieństwa (art. 14) co do tego, że doręczany dokument dotarł do adresata.

(20) Doręczenie osobiste pewnym osobom innym niż sam pozwany zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. a)-b) należy rozumieć jako spełniające wymogi tych przepisów jedynie, jeśli osoby te rzeczywiście przyjęły/otrzymały europejski nakaz zapłaty.

(21) Artykuł 15 powinien mieć zastosowanie do sytuacji, w których pozwany nie może sam siebie reprezentować w sądzie, jak ma to miejsce w przypadku osoby prawnej, oraz w których prawo określa osobę reprezentującą pozwanego, jak również sytuacji, w których pozwany upoważnił inną osobę, w szczególności prawnika, do reprezentowania go w określonym przedmiotowym postępowaniu sądowym.

(22) Sąd powinien zapewnić pełną zgodność z minimalnymi proceduralnymi standardami oraz wydać znormalizowany europejski nakaz zapłaty.

(23) Pozwany może wnieść sprzeciw, stosując standardowy formularz zawarty w załączniku. Niemniej jednak sądy biorą pod uwagę każdą pisemną formę sprzeciwu, jeżeli jest on jasno wyrażony.

(24) Sprzeciw złożony w terminie powinien zakończyć postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty i powinien doprowadzić do automatycznego przeniesienia sprawy do zwykłego postępowania cywilnego, o ile wierzyciel nie zażądał wyraźnie przerwania procedury w takim wypadku. Pojęcie „zwykłego postępowania cywilnego” w niniejszym rozporządzeniu niekoniecznie powinno być interpretowane w rozumieniu prawa krajowego.

(25) W wyjątkowych przypadkach pozwany powinien być uprawniony do wniesienia odwołania od europejskiego nakazu zapłaty pomimo wygaśnięcia terminu wniesienia sprzeciwu. Tego rodzaju odwołanie przysługujące w wyjątkowych przypadkach nie oznacza ponownego przyznania pozwanemu prawa do dochodzenia roszczenia. W trakcie postępowania odwoławczego w ocenie podstaw roszczenia sąd nie powinien wykraczać poza podstawy wynikające ze szczególnych okoliczności przywołanych przez pozwanego. Te inne wyjątkowe okoliczności, o których mowa w art. 20 ust. 2, mogą obejmować sytuację, w której europejski nakaz zapłaty był oparty na fałszywych informacjach dostarczonych w formularzu wniosku.

(26) Połączone koszty sądowe europejskiego nakazu zapłaty oraz zwykłego postępowania cywilnego w przypadku zgłoszenia sprzeciwu nie powinny przekraczać kosztów sądowych zwykłego postępowania cywilnego, w którym nie wystąpiono o europejski nakaz zapłaty; koszty te nie obejmują na przykład wynagrodzenia adwokata lub kosztów doręczenia dokumentów przez podmiot inny niż sąd.

(27) Wydany w danym państwie członkowskim europejski nakaz zapłaty, który stał się wykonalny, powinno się traktować do celów egzekucji w ten sam sposób, jakby został wydany w państwie członkowskim, w którym żąda się jego egzekucji. Wzajemne zaufanie panujące w obrębie wymiaru sprawiedliwości państw członkowskich uzasadnia przekonanie sądu danego państwa członkowskiego, że wszystkie warunki dostarczenia europejskiego nakazu zapłaty zostały spełnione i że nakaz będzie wykonywany we wszystkich pozostałych państwach członkowskich z pominięciem kontroli sądowej właściwego stosowania minimalnych standardów proceduralnych w państwie członkowskim, w którym nakaz ma zostać wykonany. Nie naruszając przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności art. 22 ust. 1 i 2 oraz art. 23, przepisy dotyczące wykonywania europejskiego nakazu zapłaty nadal będą regulowane przepisami prawa krajowego.

(28) Przypomina się, że obliczania okresów i terminów dokonuje się zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 z dnia 3 czerwca 1971 r. określającym zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów.[6]

(29) Z uwagi na fakt, że cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać w stopniu wystarczającym osiągnięte przez państwa członkowskie i w związku z tym mogą, z uwagi na rozmiar i efekty rozporządzenia, zostać lepiej osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tymże artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tych celów.

(30) Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej jako ogólne zasady prawa wspólnotowego. W szczególności ma na celu zapewnienie pełnego poszanowania prawa do uczciwego procesu, uznanego w art. 47 Karty.

(31) Działania niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[7].

(32) Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia, zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wyraziły życzenie przyjęcia i stosowania niniejszego rozporządzenia.

(33) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia. Dlatego niniejsze rozporządzenie nie jest dla tego państwa wiążące i nie znajduje w stosunku do niego zastosowania,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1 Przedmiot

1. Celem niniejszego rozporządzenia jest:

- uproszczenie, przyspieszenie i zmniejszenie kosztów transgranicznych sporów sądowych dotyczących bezspornych roszczeń pieniężnych poprzez stworzenie postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty; oraz

- pozwolenie na swobodny przepływ europejskich nakazów zapłaty we wszystkich państwach członkowskich poprzez ustanowienie minimalnych standardów, których przestrzeganie czyni zbędnym jakiekolwiek pośrednie postępowanie konieczne w państwie członkowskim egzekwowania i poprzedzające rozpoznanie oraz egzekwowanie.

2. Niniejsze rozporządzenie nie uniemożliwia wierzycielowi dochodzenia roszczenia w rozumieniu art. 4 przy wykorzystaniu innej procedury dostępnej zgodnie z prawem państwa członkowskiego lub zgodnie z prawem wspólnotowym.

Artykuł 2

Zakres

1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się, w transgranicznych sporach sądowych, do spraw cywilnych i handlowych, bez względu na charakter sądu czy trybunału. Nie obejmuje swoim zakresem w szczególności spraw skarbowych, celnych czy administracyjnych lub odpowiedzialności państwa za działania i zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej („ acta iure imperii ”).

2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:

a) praw własności wynikających ze stosunków małżeńskich, testamentów i spadków;

b) upadłości, postępowania związanego z likwidacją niewypłacalnych spółek czy innych osób prawnych, porozumień sądowych, postępowania układowego i analogicznych;

c) ubezpieczeń społecznych;

d) roszczeń wynikających ze zobowiązań pozaumownych, chyba że:

(i) podlegały one porozumieniu zawartemu między stronami lub nastąpiło uznanie długu; lub

(ii) dotyczyły one spłaconych długów wynikających ze wspólnego posiadania własności.

3. W niniejszym rozporządzeniu pojęcie „państwo członkowskie” oznacza państwa członkowskie oprócz Danii.

Artykuł 3 Sprawy transgraniczne

1. Dla celów niniejszego rozporządzenia sprawą transgraniczną jest taka sprawa, w której co najmniej jedna ze stron ma stałe miejsce zamieszkania/siedzibę lub zwyczajowe miejsce zamieszkania/siedzibę w innym państwie niż państwo członkowskie sądu, do którego wpłynął wniosek.

2. Miejsce zamieszkania/siedziba jest określane/a zgodnie z art. 59 i 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.[8]

3. Chwilą właściwą dla ustalenia, czy dana sprawa jest sprawą transgraniczną, jest czas złożenia wniosku o wydanie europejskiego nakazu zapłaty zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 4 Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty

Ustanawia się postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty w celu odzyskiwania należności z tytułu roszczeń pieniężnych na konkretną kwotę, których termin płatności przypadł w czasie składania wniosku o wydanie europejskiego nakazu zapłaty.

Artykuł 5 Definicje

Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1. „państwo członkowskie pochodzenia”: państwo członkowskie, w którym wydano europejski nakaz zapłaty;

2. „państwo członkowskie egzekwowania”: państwo członkowskie, w którym żąda się egzekucji europejskiego nakazu zapłaty;

3. „sąd”: wszystkie organy w państwach członkowskich posiadające kompetencje odnośnie europejskiego nakazu zapłaty lub innych spraw pokrewnych;

4. „sąd kraju pochodzenia”: sąd, który wydaje europejski nakaz zapłaty.

Artykuł 6 Właściwość sądu

1. Dla celów stosowania niniejszego rozporządzenia właściwość sądu określa się zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego, w szczególności rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.

2. Jednak jeżeli roszczenie odnosi się do umowy zawartej przez osobę, konsumenta, w celu, który może być uważany za niezwiązany z jej działalnością handlową lub zawodem i jeżeli pozwany jest konsumentem, wyłącznie właściwy jest sąd państwa członkowskiego, w którym pozwany ma miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 59 rozporządzenia nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.

Artykuł 7 Wniosek o wydanie europejskiego nakazu zapłaty

1. Wniosek o wydanie europejskiego nakazu zapłaty sporządza się przy wykorzystaniu standardowego formularza zawartego w Załączniku.

2. Wniosek zawiera:

a) nazwiska i adresy stron, a także, w stosownych przypadkach, ich przedstawicieli, oraz sądu, do którego składa się wniosek;

b) kwotę roszczenia, w tym kwotę podstawową oraz, w stosownych przypadkach, odsetki i kary umowne;

c) jeżeli wymagane są odsetki od roszczenia, stopę procentową i okres, za jaki wymagane są odsetki, o ile nie dolicza się automatycznie odsetek ustawowych do kwoty zadłużenia zgodnie z prawem państwa członkowskiego pochodzenia;

d) podstawę roszczenia, w tym opis okoliczności przywoływanych jako podstawa roszczenia i, w stosownych przypadkach, żądanych odsetek;

e) opis dowodów na poparcie roszczenia;

f) uzasadnienie właściwości sądu; oraz

g) opis transgranicznego charakteru sprawy zgodnie z art. 3.

3. We wniosku wierzyciel oświadcza, że podane przez niego informacje są zgodne z prawdą i oparte na jego najlepszej wiedzy i przekonaniu, oraz że przyjmuje do wiadomości, że umyślne podanie fałszywych informacji może pociągać za sobą stosowne sankcje na mocy prawa państwa członkowskiego pochodzenia.

4. W załączniku do wniosku wierzyciel może poinformować sąd, że nie zgadza się na przeniesienie sprawy do postępowania zwykłego w rozumieniu art. 17 w przypadku sprzeciwu ze strony pozwanego. Wierzyciel może przekazać taką informację sądowi również w terminie późniejszym, w każdym jednak razie przed wydaniem nakazu.

5. Wniosek składa się w formie pisemnej lub w jakiejkolwiek innej formie, w tym elektronicznej, akceptowanej przez państwo członkowskie pochodzenia i dostępnej dla sądu pochodzenia.

6. Wniosek musi być podpisany przez wierzyciela lub, w stosownych przypadkach, przez jego przedstawiciela. Jeżeli wniosek złożony jest w formie elektronicznej, zgodnie z powyższym ust. 5, musi być podpisany zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych.[9] Podpis uznawany jest w państwie członkowskim pochodzenia i nie może podlegać dodatkowym wymogom.

Jednak taki podpis elektroniczny nie jest wymagany, jeżeli i o ile istnieje alternatywny system komunikacji elektronicznej w sądach państwa członkowskiego pochodzenia, dostępny dla pewnej grupy uprzednio zarejestrowanych, upoważnionych użytkowników, który pozwala na bezpieczną identyfikację tych użytkowników. Państwa członkowskie informują Komisję o takich systemach komunikacji.

Artykuł 8 Badanie wniosku

Sąd, do którego wpłynął wniosek o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, bada możliwie najszybciej i na podstawie formularza wniosku, czy wymogi określone w art. 2, 3, 4, 6 i 7 zostały spełnione i czy roszczenie można uznać za uzasadnione i dopuszczalne. Badanie to może odbywać się w sposób zautomatyzowany.

Artykuł 9 Uzupełnienie i poprawianie

1. Jeżeli wymogi określone w art. 7 nie są spełnione i o ile wniosek nie jest ewidentnie bezzasadny lub niedopuszczalny, sąd umożliwia wierzycielowi uzupełnienie lub poprawienie wniosku. Sąd używa standardowego formularza zawartego w Załączniku.

2. Jeżeli sąd żąda od wnioskodawcy uzupełnienia lub poprawienia wniosku, określa wówczas termin, jaki uważa za stosowny w danych okolicznościach. Sąd może przedłużać termin według swojego uznania.

Artykuł 10 Modyfikacja wniosku

1. Jeżeli wymogi określone w art. 8 są spełnione jedynie w odniesieniu do części wniosku, sąd informuje o tym wierzyciela, używając standardowego formularza zawartego w Załączniku. Wierzyciel jest proszony o akceptację lub odrzucenie propozycji wydania europejskiego nakazu zapłaty na kwotę określoną przez sąd i jest informowany o skutkach swojej decyzji. Wierzyciel odpowiada, zwracając przesłany przez sąd standardowy formularz w terminie określonym przez sąd zgodnie z art. 9 ust. 2.

2. Jeżeli wierzyciel akceptuje propozycję sądu, sąd wydaje europejski nakaz zapłaty, zgodnie z art. 12, w odniesieniu do części wniosku zaakceptowanej przez wierzyciela. Skutki związane z pozostałą częścią pierwotnego wniosku podlegają prawu krajowemu.

3. Jeżeli wierzyciel nie prześle odpowiedzi w terminie określonym przez sąd lub odrzuci propozycję sądu, sąd odrzuca w całości wniosek o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, zgodnie z art. 11.

Artykuł 11 Odrzucenie wniosku

1. Sąd odrzuca wniosek, jeżeli

a) wierzyciel nie przesłał odpowiedzi w terminie określonym przez sąd zgodnie z art. 9 ust. 2; lub

b) wierzyciel nie przesłał odpowiedzi w terminie określonym przez sąd lub odrzucił propozycję sądu, zgodnie z art. 10; lub

c) wymogi określone w art. 2, 3, 4, 6 i 7 nie są spełnione; lub

d) wniosek jest ewidentnie bezzasadny lub niedopuszczalny.

Wierzyciel jest informowany o powodach odrzucenia wniosku za pomocą standardowego formularza zawartego w Załączniku.

2. Od odrzucenia wniosku nie przysługuje odwołanie.

3. Odrzucenie wniosku nie uniemożliwia wierzycielowi dalszego dochodzenia roszczenia za pomocą nowego wniosku o wydanie europejskiego nakazu zapłaty lub jakiekolwiek innej procedury dostępnej na mocy prawa państwa członkowskiego.

Artykuł 12 Wydanie europejskiego nakazu zapłaty

1. Jeżeli warunki określone w art. 8 są spełnione, sąd wydaje, możliwie najszybciej, zwykle w ciągu 30 dni od wpłynięcia wniosku, europejski nakaz zapłaty, używając standardowego formularza zawartego w Załączniku.

Okres 30 dni nie obejmuje czasu wykorzystanego przez wierzyciela na uzupełnienie, poprawienie lub modyfikację wniosku.

2. Europejski nakaz zapłaty wydaje się wraz z kopią formularza wniosku. Nie zawiera on informacji dostarczonych przez wierzyciela zgodnie z art. 7 ust. 4.

3. W europejskim nakazie zapłaty pozwanego informuje się o możliwości

a) zapłacenia wierzycielowi kwoty określonej w nakazie; lub

b) zaskarżenia nakazu poprzez wniesienie do sądu kraju pochodzenia sprzeciwu wysłanego w terminie określonym w art. 16 ust. 2.

4. W europejskim nakazie zapłaty pozwanego informuje się, że

a) nakaz został wydany wyłącznie na podstawie informacji dostarczonych przez wierzyciela, które nie były sprawdzane przez sąd;

b) nakaz stanie się wykonalny, o ile sprzeciw nie zostanie wniesiony do sądu zgodnie z art. 16;

c) w przypadku wniesienia sprzeciwu postępowanie jest kontynuowane przez odpowiedni sąd państwa członkowskiego pochodzenia zgodnie z przepisami regulującymi zwykłe postępowanie cywilne, chyba że wierzyciel wyraźnie zażąda, aby w takim przypadku postępowanie zostało zakończone.

5. Sąd zapewnia, aby nakaz został doręczony pozwanemu zgodnie z prawem krajowym w sposób umożliwiający spełnienie minimalnych standardów określonych w art. 13 – 15 poniżej.

Artykuł 13 Doręczenie za potwierdzeniem odbioru przez pozwanego

Europejski nakaz zapłaty może być doręczony pozwanemu zgodnie z prawem krajowym danego państwa za pomocą jednej z następujących metod:

a) doręczenie osobiste za potwierdzeniem odbioru, zawierającym datę odbioru i podpis pozwanego;

b) doręczenie osobiste potwierdzone dokumentem podpisanym przez kompetentną osobę, która dokonała doręczenia, stwierdzającym, że pozwany odebrał dokument lub odmówił jego odbioru bez żadnych podstaw prawnych, oraz zawierającym datę doręczenia;

c) doręczenie pocztą za potwierdzeniem odbioru, zawierającym datę odbioru, podpisanym i zwróconym przez pozwanego;

d) doręczenie drogą elektroniczną, np. faksem lub e-mailem, potwierdzone pokwitowaniem odbioru, zawierającym datę odbioru, podpisanym i zwróconym przez pozwanego.

Artykuł 14 Doręczenie bez potwierdzenia odbioru przez pozwanego

1. Europejski nakaz zapłaty może być także doręczony pozwanemu zgodnie z prawem krajowym danego państwa za pomocą jednej z następujących metod:

a) doręczenie osobiste na adres osobisty pozwanego do rąk osób zamieszkujących wspólnie z pozwanym lub pracujących pod tym adresem;

b) w przypadku gdy pozwany prowadzi własną działalność lub jest osobą prawną, doręczenie osobiste do lokali służbowych pozwanego lub do rąk osób zatrudnionych przez pozwanego;

c) pozostawienie nakazu w skrzynce pocztowej pozwanego;

d) pozostawienie nakazu w urzędzie pocztowym lub u właściwych organów publicznych oraz umieszczenie w skrzynce pocztowej pozwanego pisemnego powiadomienia o pozostawieniu nakazu, pod warunkiem że pisemne powiadomienie wyraźnie informuje o sądowym charakterze dokumentu lub skutkach prawnych powiadomienia w postaci skutków doręczenia oraz rozpoczęcia biegu terminu;

e) doręczenie pocztą bez potwierdzenia odbioru zgodnie z ust. 3, jeżeli pozwany ma adres w państwie członkowskim pochodzenia;

f) doręczenie drogą elektroniczną potwierdzone automatycznym potwierdzeniem odbioru, pod warunkiem że pozwany wcześniej wyraźnie zaakceptował tę metodę doręczenia.

2. Do celów niniejszego rozporządzenia doręczenie zgodnie z ust. 1 nie jest dopuszczalne, jeżeli adres pozwanego nie jest znany na pewno.

3. Doręczenie zgodnie z ust. 1 lit. a) - d) jest potwierdzone przez:

a) dokument podpisany przez kompetentną osobę, która dokonała doręczenia, zawierający:

(i) informację o metodzie doręczenia;

(ii) datę doręczenia;

(iii) jeżeli nakaz został doręczony osobie innej niż pozwany, nazwisko tej osoby oraz jej stosunek do pozwanego;

lub

b) pokwitowanie odbioru przez osobę odbierającą, do celów ust. 1 lit. a) i b).

Artykuł 15 Doręczenie przedstawicielowi

Zgodnie z art. 13 i 14 nakaz może być również doręczony pełnomocnikowi pozwanego.

Artykuł 16 Sprzeciw wobec europejskiego nakazu zapłaty

1. Pozwany może złożyć sprzeciw wobec europejskiego nakazu zapłaty przed sądem kraju pochodzenia, wykorzystując standardowy formularz zawarty w Załączniku, który zostanie mu dostarczony wraz z europejskim nakazem zapłaty.

2. Sprzeciw powinien zostać przesłany w ciągu 30 dni od doręczenia pozwanemu nakazu.

3. Pozwany wskazuje w sprzeciwie, że kwestionuje przedmiotowe roszczenie, nie musi jednak tego uzasadniać.

4. Sprzeciw wnosi się w formie pisemnej lub z wykorzystaniem innego akceptowanego w państwie członkowskim pochodzenia sposobu komunikacji, który jest dostępny dla sądu państwa pochodzenia, w tym z zastosowaniem środków komunikacji elektronicznej.

5. Sprzeciw musi być podpisany przez pozwanego lub ewentualnie przez jego pełnomocnika. Sprzeciw wnoszony w formie elektronicznej zgodnie z powyższym ust. 4 musi zostać podpisany zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych. Podpis ten musi być uznawany w państwie członkowskim pochodzenia i nie może podlegać dodatkowym wymogom.

Jednakże taki podpis elektroniczny nie jest wymagany, jeżeli i w zakresie, w jakim istnieje alternatywny system komunikacji elektronicznej w sądach państwa członkowskiego pochodzenia, dostępny dla pewnej grupy uprzednio zarejestrowanych i upoważnionych użytkowników i pozwalający na bezpieczną identyfikację tych użytkowników. Państwa członkowskie informują Komisję o takich systemach komunikacji.

Artykuł 17 Skutki wniesienia sprzeciwu

1. Jeżeli sprzeciw zostaje wniesiony w terminie określonym w art. 16 ust. 2, postępowanie toczy się dalej przed odpowiednim sądem państwa członkowskiego pochodzenia zgodnie z zasadami zwykłego postępowania cywilnego, o ile wierzyciel nie zażądał wyraźnie, aby w takim przypadku postępowanie zostało zakończone, zgodnie z art. 7 ust. 4.

Jeżeli wierzyciel dochodzi swoich praw w postępowaniu w sprawie wydania europejskiego nakazu zapłaty, przepisy prawa krajowego nie mogą stanowić uszczerbku dla jego pozycji we wszczętym następnie postępowaniu zwykłym.

2. Przeniesienie sprawy do postępowania zwykłego w rozumieniu ust. 1 reguluje prawo państwa członkowskiego pochodzenia.

3. Wierzyciel informowany jest o tym, czy pozwany złożył sprzeciw oraz o skierowaniu sprawy do postępowania zwykłego.

Artykuł 18 Wykonalność

1. Jeżeli w terminie określonym w art. 16 ust. 2, z uwzględnieniem czasu na wpłynięcie sprzeciwu, sprzeciw nie zostanie wniesiony, sąd niezwłocznie stwierdza wykonalność europejskiego nakazu zapłaty, stosując standardowy formularz zawarty w Załączniku. Sąd państwa pochodzenia sprawdza datę doręczenia nakazu.

2. Bez uszczerbku dla ust. 1 formalne wymogi wykonalności podlegają prawu państwa członkowskiego pochodzenia.

3. Sąd przesyła wierzycielowi wykonalny europejski nakaz zapłaty.

Artykuł 19 Zniesienie procedury dotyczącej postanowień sądu o wykonaniu wyroków zagranicznych

Europejski nakaz zapłaty, który stał się wykonalny w państwie członkowskim pochodzenia, jest uznawany i wykonywany w pozostałych państwach członkowskich bez konieczności stwierdzenia jego wykonalności i z wykluczeniem możliwości kwestionowania jego uznania.

Artykuł 20 Odwołanie w wyjątkowych przypadkach

1. Przed upływem terminu określonego w art. 16 ust. 2 pozwany może wnieść odwołanie od nakazu zapłaty do właściwego sądu w państwie członkowskim pochodzenia, jeżeli:

a) (i) nakaz zapłaty został doręczony z wykorzystaniem jednego ze sposobów określonych w art. 14; oraz

(ii) nakaz nie został doręczony w terminie, który umożliwiłby pozwanemu przygotowanie obrony, bez jakiejkolwiek winy z jego strony,

lub

b) pozwany, nie ze swojej winy, nie miał możliwości wniesienia sprzeciwu z powodu siły wyższej lub na skutek wyjątkowych okoliczności,

pod warunkiem, że w każdej sytuacji działa niezwłocznie.

2. Przed upływem terminu określonego w art. 16 ust. 2 pozwany może wnieść odwołanie od nakazu zapłaty do właściwego sądu w państwie członkowskim pochodzenia również wówczas, gdy europejski nakaz zapłaty został wydany ewidentnie bezzasadnie, z uwzględnieniem wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu lub innych wyjątkowych okoliczności.

3. Jeżeli sąd odrzuci wniosek na tej podstawie, że żadna z przyczyn, o których mowa w ust. 1 i 2 nie ma zastosowania, europejski nakaz zapłaty pozostaje w mocy.

Jeżeli sąd uzna, że odwołanie jest zasadne z uwagi na jedną z przyczyn, o których mowa w ust. 1 i 2, europejski nakaz zapłaty traci moc.

Artykuł 21 Egzekucja

1. Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia egzekucja europejskiego nakazu zapłaty podlega prawu państwa członkowskiego egzekucji.

Europejski nakaz zapłaty, który stał się wykonalny, jest wykonywany na takich samych warunkach, jak każde wykonalne orzeczenie wydane w państwie członkowskim egzekucji.

2. W celu egzekucji w innym państwie członkowskim wierzyciel dostarcza odpowiednim organom wykonawczym tego państwa członkowskiego:

a) odpis europejskiego nakazu zapłaty, którego wykonalność została stwierdzona przez sąd państwa pochodzenia, który spełnia warunki niezbędne do ustalenia jego autentyczności; oraz

b) jeżeli jest to niezbędne, tłumaczenie europejskiego nakazu zapłaty na język urzędowy państwa członkowskiego egzekucji lub w przypadku, gdy w tym państwie członkowskim jest więcej niż jeden język urzędowy, tłumaczenie na język urzędowy lub jeden z urzędowych języków postępowania sądowego miejsca, w którym żąda się egzekucji nakazu, zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego, lub tłumaczenie na inny język wskazany przez państwo członkowskie egzekucji jako ten, który może być przez nie zaakceptowany. Każde państwo członkowskie może wskazać język bądź języki urzędowe instytucji Wspólnoty Europejskiej inne niż jego własne, które może zaakceptować w postępowaniu w sprawie europejskiego nakazu zapłaty. Tłumaczenie musi być uwierzytelnione przez osobę uprawnioną do tego w jednym z państw członkowskich.

3. Od wierzyciela, który w jednym z państw członkowskich złożył wniosek o egzekucję europejskiego nakazu zapłaty wydanego w innym państwie członkowskim, nie można wymagać jakiegokolwiek zabezpieczenia, zobowiązania lub depozytu, bez względu na nazwę, na tej podstawie, że jest on cudzoziemcem lub że nie ma miejsca zamieszkania lub nie jest rezydentem państwa członkowskiego egzekucji.

Artykuł 22 Odmowa egzekucji

1. Na wniosek pozwanego właściwy sąd państwa członkowskiego egzekucji odmawia egzekucji europejskiego nakazu zapłaty, jeżeli europejski nakaz zapłaty pozostaje w sprzeczności z wcześniejszym orzeczeniem lub nakazem wydanym uprzednio przez którekolwiek państwo członkowskie lub państwo trzecie, pod warunkiem że:

a) wcześniejsze orzeczenie dotyczyło tej samej podstawy roszczenia między tymi samymi stronami; oraz

b) wcześniejsze orzeczenie spełnia warunki niezbędne dla uznania go przez państwo członkowskie egzekucji; oraz

c) istniejąca sprzeczność nie mogłaby być przedmiotem sprzeciwu wniesionego w trakcie postępowania sądowego w państwie członkowskim pochodzenia.

2. Na wniosek odmawia się egzekucji także wówczas, gdy pozwany zapłacił już wierzycielowi sumę określoną w europejskim nakazie zapłaty.

3. W żadnym wypadku treść europejskiego nakazu zapłaty nie podlega kontroli w państwie członkowskim egzekucji.

Artykuł 23 Zawieszenie lub ograniczenie egzekucji

W przypadku, gdy pozwany wniósł odwołanie na podstawie art. 20, właściwy sąd w państwie członkowskim egzekucji może na wniosek pozwanego:

a) ograniczyć postępowanie wykonawcze do środków zabezpieczających; lub

b) uzależnić egzekucję od złożenia zabezpieczenia, które sam określi; lub

c) w wyjątkowych okolicznościach, zawiesić postępowanie wykonawcze.

Artykuł 24 Zastępstwo prawne

Reprezentacja przez prawnika lub inną osobę o kwalifikacjach prawnych nie jest obowiązkowa:

a) dla wnioskodawcy w odniesieniu do wniosku o wydanie europejskiego nakazu zapłaty;

b) dla pozwanego w odniesieniu do sprzeciwu wobec europejskiego nakazu zapłaty.

Artykuł 25 Koszty sądowe

1. Łączne koszty sądowe związane z postępowaniem w sprawie europejskiego nakazu zapłaty oraz zwykłym postępowaniem cywilnym powstające w przypadku wniesienia sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty w danym państwie członkowskim nie mogą przewyższać kosztów sądowych związanych ze zwykłym postępowaniem cywilnym bez uprzedniego postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty w tym państwie członkowskim.

2. Dla celów niniejszego rozporządzenia koszty postępowania powinny zawierać opłaty i wydatki, których wysokość określana jest zgodnie z prawem krajowym.

Artykuł 26 Zastosowanie krajowego prawa proceduralnego

Wszelkie kwestie proceduralne nieomówione konkretnie w niniejszym rozporządzeniu reguluje prawo krajowe.

Artykuł 27 Stosunek do rozporządzenia (WE) nr 1348/2000

Niniejsze rozporządzenie nie narusza stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych.

Artykuł 28 Informacja dotycząca kosztów doręczania i egzekucji

Państwa członkowskie współpracują w celu dostarczania ogółowi społeczeństwa i kręgom zawodowym informacji na temat:

a) kosztów doręczania dokumentów; oraz

b) tego, jakie organy są właściwe w kwestii egzekucji dla celów stosowania art. 21-23,

zwłaszcza poprzez Europejską Sieć Sądową w sprawach cywilnych i handlowych, ustanowioną decyzją Rady 2001/470/WE z dnia 28 maja 2001 r.

Artykuł 29 Informacje dotyczące właściwości sądu, postępowania odwoławczego, środków komunikacji i języków

1. Do dnia __ _______________ 200_ r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o:

a) sądach właściwych w sprawach wydawania europejskiego nakazu zapłaty;

b) postępowaniu odwoławczym oraz sądach właściwych dla celów stosowania art. 20;

c) środkach komunikacji przyjętych dla celów europejskiego nakazu zapłaty w odniesieniu do procedury płatności oraz dostępnych dla sądów; oraz

d) przyjętych językach, zgodnie z art. 21 ust. 2 lit. b).

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich późniejszych zmianach tych informacji.

2. Komisja podaje do wiadomości publicznej informacje otrzymane zgodnie z ust. 1 poprzez opublikowanie ich w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz za pośrednictwem innych właściwych środków.

Artykuł 30 Poprawki do załączników

Standardowe formularze określone w załącznikach podlegają aktualizacji lub technicznemu dostosowaniu, zapewniając pełną zgodność z postanowieniami rozporządzenia, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 31.

Artykuł 31 Komitet

1. Komisja jest wspomagana przez Komitet określony w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 44/2001.

2. W przypadku odesłania do niniejszego artykułu, zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.

Artykuł 32 Przegląd

Do dnia __ _________ 200_ r.[10] Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Społeczno-Ekonomicznemu szczegółowe sprawozdanie dotyczące funkcjonowania postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty. Sprawozdanie to zawiera ocenę postępowania pod względem jego funkcjonowania oraz rozszerzoną ocenę jego skutków dla każdego państwa członkowskiego.

W tym celu oraz w celu zapewnienia, że w Unii Europejskiej należycie uwzględniana jest najlepsza praktyka, oraz że odzwierciedla ona zasady lepszego ustawodawstwa, państwa członkowskie dostarczają Komisji informacje dotyczące transgranicznego funkcjonowania europejskiego nakazu zapłaty. Informacje te powinny obejmować dane na temat opłat sądowych, szybkości postępowania, jego skuteczności, łatwości jego użycia oraz krajowych postępowań w sprawie europejskiego nakazu zapłaty w państwach członkowskich.

Sprawozdanie Komisji zawiera, tam gdzie to konieczne, propozycje adaptacji.

Artykuł 33 Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem __ _______________ 200_ r.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia __ _________ 200_r., z wyjątkiem art. 29, 30, oraz 31, które obowiązują od dnia __ ________ 200_ r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.

Sporządzono w Brukseli,

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] COM (2004) 173 wersja ostateczna, 19.3.2004, oraz COM(2004)173 wersja ostateczna/3 z 25.5.2004.

[2] CESE/2005/133, Dz.U. C 221 z 8.9.2005, str. 77.

[3] COM (2004) 173 wersja ostateczna, 19.3.2004, oraz COM(2004)173 wersja ostateczna/3 z 25.5.2004.

[4] CESE/2005/133, Dz.U. C 221 z 8.9.2005, str. 77

[5] Dz.U. C 12 z 15.1.2001, str. 1.

[6] Dz.U. L 124 z 8.6.1971, str. 1.

[7] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

[8] Dz.U. L 12 z 16.1.2001, str. 1.

[9] Dz.U. L 13 z 19.1.2000, str. 12.

[10] Pięć lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.