KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 23.11.2016 COM(2016) 850 final 2016/0360(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów w zakresie sprawozdawczości i ujawniania informacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SWD(2016) 377 final}

{SWD(2016) 378 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Proponowana zmiana rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych lub CRR) stanowi element pakietu legislacyjnego obejmującego również zmiany dyrektywy 2013/36/UE (dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych lub CRD), dyrektywy 2014/59/UE (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków lub BRRD) i rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (rozporządzenie w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub rozporządzenie w sprawie SRM. W ostatnich latach UE przeprowadziła gruntowną reformę ram regulacyjnych w zakresie usług finansowych w celu zwiększenia odporności instytucji (tj. instytucji kredytowych lub firm inwestycyjnych) prowadzących działalność w sektorze finansowym UE, w dużej mierze opartą na ogólnoświatowych standardach uzgodnionych z międzynarodowymi partnerami UE. Pakiet reform obejmował w szczególności rozporządzenie (UE) nr 575/2013 (rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych lub CRR) i dyrektywę 2013/36/UE (dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych lub CRD IV) w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji i nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami, dyrektywę 2014/59/UE (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków) w sprawie działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji oraz rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM). Środki te zostały podjęte w odpowiedzi na kryzys finansowy, który wybuchł w latach 2007–2008, i odzwierciedlają standardy uzgodnione na szczeblu międzynarodowym. Chociaż wspomniane reformy zwiększyły stabilność i odporność systemu finansowego na wiele rodzajów możliwych przyszłych wstrząsów i kryzysów, nie rozwiązały one jednak jeszcze w sposób kompleksowy wszystkich zidentyfikowanych problemów. Celem przedmiotowych wniosków jest zatem uzupełnienie programu reform poprzez usunięcie pozostałych niedociągnięć i wdrożenie pewnych niezrealizowanych jeszcze elementów reformy, które mają zasadnicze znaczenie dla zapewnienia odporności instytucji, ale które to elementy zostały dopiero niedawno sfinalizowane przez podmioty odpowiedzialne za ustanawianie ogólnoświatowych standardów (tj. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego i Radę Stabilności Finansowej): wiążącego wskaźnika dźwigni, który powstrzyma instytucje przed nadmiernym zwiększaniem dźwigni finansowej, np. w celu wyrównania niskiej rentowności; wiążącego wskaźnika stabilnego finansowania netto, który opierać się będzie na udoskonalonych profilach finansowania instytucji i będzie stanowić zharmonizowany standard dotyczący tego, jak wielu stabilnych, długoterminowych źródeł finansowania instytucja potrzebuje, aby przetrwać w okresach występowania napięć na rynku i niedoborów finansowania; wymogów w zakresie funduszy własnych (tj. wymogów kapitałowych) w większym stopniu uwzględniających ryzyko w odniesieniu do instytucji, których istotną część działalności stanowią transakcje na papierach wartościowych i instrumentach pochodnych; zapobiegnie to nadmiernym rozbieżnościom tych wymogów, które nie wynikają z profili ryzyka instytucji; a także nowych standardów dotyczących całkowitej zdolności do pokrycia strat globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, zgodnie z którymi tego rodzaju instytucje będą zobowiązane do posiadania większych zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania, rozwiązana zostanie kwestia wzajemnych połączeń na globalnych rynkach finansowych oraz osiągnięte zostanie dalsze wzmocnienie zdolności UE do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji globalnych instytucji o znaczeniu systemowym przy jednoczesnej minimalizacji ryzyka ponoszonego przez podatników. Komisja uznała potrzebę dalszego ograniczenia ryzyka w swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r. i zobowiązała się do przedstawienia wniosku ustawodawczego, który jest oparty na wyżej wymienionych porozumieniach międzynarodowych. Tego rodzaju środki zarządzania ryzykiem nie tylko spowodują dalsze zwiększenie odporności europejskiego systemu bankowego oraz zaufania do niego na rynkach, lecz również zapewnią podstawę dalszych postępów w tworzeniu unii bankowej. Potrzebę podjęcia dalszych konkretnych działań ustawodawczych w zakresie ograniczenia ryzyka w sektorze finansowym uznano również w konkluzjach Rady Ecofin z dnia 17 czerwca 2016 r.. W rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2015 również wskazano pewne obszary obowiązujących ram regulacyjnych, w odniesieniu których warto by podjąć dalsze działania. Jednocześnie Komisja musiała uwzględnić obowiązujące ramy regulacyjne i nowe zmiany regulacyjne na szczeblu międzynarodowym oraz zareagować na wyzwania mające wpływ na gospodarkę UE, szczególnie na potrzebę promowania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w czasach niepewnych perspektyw gospodarczych. Aby wzmocnić gospodarkę Unii, zainicjowano szereg istotnych inicjatyw politycznych, takich jak plan inwestycyjny dla Europy i unia rynków kapitałowych. Należy zwiększyć zdolność instytucji do finansowania gospodarki bez szkody dla stabilności ram regulacyjnych. Aby zapewnić niezakłócone interakcje między niedawnymi reformami w sektorze finansowym oraz między tymi reformami a nowymi inicjatywami politycznymi, jak również niedawnymi szerzej zakrojonymi reformami w sektorze finansowym, Komisja przeprowadziła – na podstawie zaproszenia do zgłaszania uwag – pogłębioną całościową ocenę istniejących ram w zakresie usług finansowych (w tym CRR, CRD IV, dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków oraz rozporządzenia w sprawie SRM). Zbliżający się przegląd ogólnoświatowych standardów oceniono również z punktu widzenia szerzej zakrojonych skutków gospodarczych. Zmiany oparte na zmianach na szczeblu międzynarodowym stanowią wierne wdrożenie standardów międzynarodowych do prawa Unii, z zastrzeżeniem ukierunkowanych dostosowań służących odzwierciedleniu unijnej specyfiki i ogólniejszych względów politycznych. Przykładowo poleganie głównie na kredytach bankowych przez unijne małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) lub na potrzeby projektów infrastrukturalnych wymusza konkretne dostosowania regulacyjne, dzięki którym instytucje zachowują zdolność do finansowania tego rodzaju przedsiębiorstw i projektów, które stanowią podstawę jednolitego rynku. Konieczne jest zapewnienie niezakłóconej interakcji z istniejącymi wymogami, takimi jak wymóg rozliczania centralnego i zabezpieczenia ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych, lub stopniowe przejście na stosowanie niektórych nowych wymogów. Tego rodzaju dostosowania, ograniczone pod względem zakresu lub czasu stosowania, nie wpływają zatem niekorzystnie na ogólną zasadność przedmiotowych wniosków, które wpisują się w podstawowy poziom ambicji określony w standardach międzynarodowych. Ponadto z zaproszenia do zgłaszania uwag wynika, że wnioski służą udoskonaleniu istniejących przepisów. Analiza przeprowadzona przez Komisję wykazała, że aktualne ramy można stosować w bardziej proporcjonalny sposób, uwzględniając w szczególności sytuację małych instytucji i instytucji o mniej złożonej strukturze w sytuacjach, w których wydaje się, że niektóre z obecnych wymogów dotyczących ujawniania informacji, wymogów dotyczących sprawozdawczości oraz złożonych wymogów związane z portfelem handlowym nie są uzasadnione względami o charakterze ostrożnościowym. Ponadto Komisja rozważyła ryzyko związane z kredytami udzielanymi MŚP oraz na potrzeby finansowania projektów infrastrukturalnych i ustaliła, że w przypadku niektórych tego rodzaju kredytów uzasadnione byłoby stosowanie niższych niż obecnie wymogów w zakresie funduszy własnych. W związku z tym w przedmiotowych wnioskach wymogi te zostaną skorygowane oraz zostanie zwiększona proporcjonalność ram ostrożnościowych dotyczących instytucji. Tym samym zdolność instytucji do finansowania gospodarki zostanie zwiększona bez szkody dla stabilności ram regulacyjnych. Ponadto Komisja, w ścisłej współpracy z grupą ekspertów ds. bankowości, płatności i ubezpieczeń, oceniła stosowanie istniejących opcji i swobód uznania przewidzianych w CRD IV i CRR. Na podstawie wspomnianej analizy celem niniejszego wniosku jest dążenie do wyeliminowania niektórych opcji i swobód uznania dotyczących przepisów w zakresie wskaźnika dźwigni, dużych ekspozycji i funduszy własnych. Proponuje się zniesienie możliwości tworzenia nowych gwarantowanych przez państwo aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego nieopartych na przyszłej rentowności, które byłyby wyłączone z odliczania z kapitału regulacyjnego.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Szereg elementów wniosków dotyczących CRD IV i CRR stanowi wynik przeglądów przeprowadzonych na podstawie tych aktów, natomiast inne dostosowania finansowych ram prawnych stały się konieczne w świetle późniejszych zmian, takich jak przyjęcie dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, ustanowienie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz prace prowadzone przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) oraz na szczeblu międzynarodowym. We wniosku wprowadza się zmiany do obowiązującego prawodawstwa i zapewnia się jego pełną spójność z istniejącymi przepisami w zakresie polityki w obszarze wymogów ostrożnościowych wobec instytucji, nadzoru nad nimi, a także ram naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. •Spójność z innymi politykami Unii Cztery lata po tym, jak europejscy szefowie państw i rządów uzgodnili utworzenie unii bankowej, funkcjonują już jej dwa filary – jednolity nadzór oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja – oparte na solidnej podstawie, jaką jest jednolity zbiór przepisów dla wszystkich instytucji UE. Chociaż osiągnięto już istotne postępy, utworzenie unii bankowej wymaga podjęcia dalszych działań, w tym utworzenia jednolitego systemu gwarantowania depozytów. Przegląd CRR i CRD IV stanowi element środków zmniejszających ryzyko koniecznych do dalszego zwiększenia odporności sektora bankowego i podejmowanych równolegle do stopniowego wprowadzania europejskiego systemu gwarantowania depozytów. Celem tego przeglądu jest zarazem zapewnienie trwałego jednolitego zbioru przepisów dla wszystkich instytucji UE, zarówno w obrębie unii bankowej, jak i poza nią. Opisane powyżej cele ogólne niniejszej inicjatywy są w pełni spójne i zgodne z podstawowymi celami UE, jakimi są: propagowanie stabilności finansowej, ograniczenie prawdopodobieństwa restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji oraz ograniczenie zakresu wsparcia ze strony podatników w takim przypadku, a także przyczynienie się do harmonijnego i trwałego finansowania działalności gospodarczej, co sprzyja wysokiemu poziomowi konkurencyjności i ochrony konsumentów. Cele ogólne niniejszej inicjatywy są również zgodne z celami określonymi w ramach innych głównych inicjatyw UE, jak opisano powyżej. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Proponowane zmiany opierają się na tej samej podstawie prawnej co zmieniane akty ustawodawcze, tj. na art. 114 TFUE w przypadku wniosku dotyczącego rozporządzenia zmieniającego CRR oraz art. 53 ust. 1 TFUE w przypadku wniosku dotyczącego dyrektywy zmieniającej CRD IV. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Cele proponowanych środków służą uzupełnieniu istniejącego już prawodawstwa UE, w związku z czym najskuteczniej można je osiągnąć na szczeblu UE, a nie za pomocą różnych inicjatyw krajowych. Środki krajowe ukierunkowane na przykład na zmniejszenie dźwigni finansowej instytucji, wzmocnienie ich wymogów kapitałowych dotyczących stabilnego finansowania i portfela handlowego, nie byłyby równie skuteczne pod względem zapewnienia stabilności finansowej co przepisy UE, biorąc pod uwagę swobodę instytucji w zakresie ustanawiania i świadczenia usług w innych państwach członkowskich i wynikający z tego poziom świadczenia usług transgranicznych, transgranicznych przepływów finansowych i transgranicznej integracji rynkowej. Wręcz przeciwnie, środki krajowe mogłyby zakłócać konkurencji i wpływać na przepływy finansowe. Co więcej, przyjęcie środków krajowych stanowiłoby wyzwanie z prawnego punktu widzenia, ponieważ CRR reguluje już kwestie z zakresu bankowości, w tym wymogi w zakresie dźwigni finansowej (sprawozdawczość), wymogi dotyczące płynności (w szczególności wskaźnika pokrycia wypływów netto) i portfela handlowego. Zmianę CRR i CRD IV uznaje się zatem za najlepszy wariant. Tego rodzaju zmiana zapewnia odpowiednią równowagę między ujednoliceniem przepisów a utrzymaniem niezbędnej elastyczności na szczeblu krajowym bez szkody dla jednolitego zbioru przepisów. Przedmiotowe zmiany służyłyby jeszcze bardziej jednolitemu stosowaniu wymogów ostrożnościowych, ujednoliceniu praktyk nadzorczych oraz zapewnieniu równych warunków działania na całym jednolitym rynku usług bankowych. Cele te nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie. Dotyczy to w szczególności sektora bankowego, w którym wiele instytucji kredytowych prowadzi działalność na całym jednolitym rynku UE. Skuteczny nadzór na zasadzie skonsolidowanej nad instytucjami kredytowymi wymaga pełnej współpracy i pełnego zaufania w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz kolegiów organów nadzoru i właściwych organów nieuczestniczących w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym. Cele te nie zostałyby osiągnięte w ramach przepisów krajowych. •Proporcjonalność Proporcjonalność stanowi integralny element oceny skutków towarzyszącej wnioskowi. Wszystkie proponowane warianty dotyczące różnych dziedzin regulacyjnych poddano indywidualnej ocenie pod względem osiągnięcia celu proporcjonalności, a co więcej brak proporcjonalności istniejących przepisów potraktowano jako osobny problem i przeanalizowano konkretne warianty mające na celu ograniczenie kosztów administracyjnych i kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez mniejsze instytucje (zob. sekcje 2.9 i 4.9 oceny skutków). •Wybór instrumentów Wniosek dotyczy wdrożenia środków poprzez zmianę CRR i CRD IV odpowiednio w drodze rozporządzenia i dyrektywy. Proponowane środki istotnie odnoszą się do już obowiązujących przepisów zawartych w powyższych instrumentach prawnych (przepisów dotyczących płynności, dźwigni finansowej, wynagrodzenia, proporcjonalności) lub je rozwijają. Jeżeli chodzi o nowy standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat, uzgodniony przez Radę Stabilności Finansowej, sugeruje się włączenie przeważającej jego części do CRR, ponieważ tylko rozporządzenie pozwala osiągnąć niezbędne jednolite stosowanie, zasadniczo podobnie jak w przypadku obowiązujących opartych na analizie ryzyka wymogów w zakresie funduszy własnych. Ujęcie wymogów ostrożnościowych w formie zmiany CRR zagwarantowałoby ich bezpośrednie zastosowanie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym. Tego rodzaju działanie uniemożliwiłoby państwom członkowskim wdrożenie rozbieżnych wymogów krajowych w obszarze, w którym pełna harmonizacja jest pożądana w celu niedopuszczenia do występowania nierównych warunków działania. Konieczne będzie jednak dostrojenie obowiązujących przepisów prawnych w ramach dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków w celu zapewnienia wzajemnej całkowitej spójności i zgodności między wymogiem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat a minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych. W ramach niektórych proponowanych zmian CRD IV mających wpływ na proporcjonalność pozostawiono by państwom członkowskim pewien poziom elastyczności w celu utrzymania różnych przepisów na etapie ich transpozycji do prawa krajowego. Dzięki temu państwa członkowskie miałyby możliwość nakładania bardziej rygorystycznych zasad w określonych kwestiach. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Konsultacje z zainteresowanymi stronami Komisja przeprowadziła różne inicjatywy w celu oceny kwestii, czy obowiązujące ramy ostrożnościowe i zbliżające się przeglądy ogólnoświatowych standardów stanowią najodpowiedniejsze instrumenty do zapewnienia osiągnięcia celów ostrożnościowych w odniesieniu do instytucji UE, jak również kwestii, czy tego rodzaju instytucje nadal będą zapewniały niezbędne finansowanie na potrzeby gospodarki UE. W lipcu 2015 r. Komisja rozpoczęła konsultacje publiczne dotyczące możliwego wpływu CRR i CRD IV na kredytowanie gospodarki UE przez banki, ze szczególnym uwzględnieniem finansowania MŚP i infrastruktury, a we wrześniu 2015 r. opublikowała zaproszenie do zgłaszania uwag obejmujące przepisy finansowe UE jako całość. Obie inicjatywy miały na celu zgromadzenie dowodów empirycznych i konkretnych informacji zwrotnych dotyczących: (i) przepisów wpływających na zdolność gospodarki do samofinansowania i wzrostu, (ii) zbędnych obciążeń regulacyjnych, (iii) interakcji między przepisami oraz niespójności i luk w przepisach oraz (iv) przepisów wywołujących niezamierzone konsekwencje. Komisja zgromadziła ponadto opinie zainteresowanych stron w ramach szczegółowych analiz przepisów regulujących wynagrodzenie oraz w odniesieniu do proporcjonalności przepisów zawartych w CRR i CRD IV. Rozpoczęto również konsultacje publiczne w kontekście badania zleconego przez Komisję do celów oceny wpływu CRR na kredytowanie gospodarki przez banki. W wyniku wszystkich wyżej wymienionych inicjatyw uzyskano wyraźne dowody na konieczność aktualizacji i uzupełnienia obowiązujących przepisów w celu: (i) dalszego ograniczenia ryzyka występującego w sektorze bankowym, a tym samym ograniczenia uzależnienia od pomocy państwa i funduszy podatników w przypadku kryzysu, oraz (ii) zwiększenia zdolności instytucji do udostępniania finansowania odpowiedniego do potrzeb gospodarki. Załączniki 1 i 2 do oceny skutków zawierają streszczenie konsultacji, przeglądów i sprawozdań. •Ocena skutków Ocena skutków została omówiona z Radą ds. Kontroli Regulacyjnej i odrzucona w dniu 7 września 2016 r. W następstwie odrzucenia ocenę skutków udoskonalono poprzez dodanie: (i) lepszego uzasadnienia politycznego kontekstu wniosku (tj. powiązania wniosku ze zmianami w zakresie polityki zarówno na szczeblu międzynarodowym, jak i na szczeblu unijnym), (ii) większej ilości informacji dotyczących opinii zainteresowanych stron oraz (iii) dalszych dowodów dotyczących wpływu (zarówno pod względem korzyści, jak i kosztów) poszczególnych wariantów strategicznych zbadanych w ramach oceny skutków. W dniu 27 września 2016 r. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała pozytywną opinię na temat ponownie złożonej oceny skutków. Niniejszemu wnioskowi towarzyszy stosowna ocena skutków. Niniejszy wniosek pozostaje spójny z tą oceną skutków. Jak wynika z analizy symulacyjnej i modelowania makroekonomicznego opracowanych w ramach oceny skutków, należy oczekiwać ograniczonych kosztów związanych z wprowadzeniem nowych wymogów, szczególnie nowych standardów bazylejskich, takich jak wskaźnik dźwigni i portfel handlowy. Szacowany długoterminowy wpływ na produkt krajowy brutto (PKB) wynosi między -0,03 a -0,06 %, natomiast szacowany wzrost kosztów finansowania ponoszonych przez sektor bankowy wynosi poniżej 3 punktów bazowych w scenariuszu warunków najbardziej skrajnych. Jeżeli chodzi o korzyści, przeprowadzona symulacja wykazała, że zasoby publiczne konieczne do wsparcia systemu bankowego w przypadku wystąpienia kryzysu finansowego przypominającego wielkością kryzys finansowy z lat 2007–2008 byłyby mniejsze o 32 %, co oznacza spadek z 51 mld EUR do 34 mld EUR. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Oczekuje się, że zachowanie uproszczonych podejść do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych zapewni stałą proporcjonalność przepisów dla mniejszych instytucji. Ponadto dodatkowe środki służące zwiększeniu proporcjonalności niektórych wymogów (dotyczących sprawozdawczości, ujawniania informacji oraz wynagrodzenia) powinny spowodować zmniejszenie obciążenia administracyjnego i obciążenia związanego z przestrzeganiem przepisów spoczywającego na tego rodzaju instytucjach. Jeżeli chodzi o MŚP, oczekuje się, że proponowana ponowna kalibracja wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji banków wobec MŚP będzie miała pozytywny wpływ na kredytowanie MŚP przez banki. Działanie to będzie miało wpływ w szczególności na MŚP, których ekspozycje przekraczają obecnie 1,5 mln EUR, ponieważ na mocy obowiązujących przepisów ekspozycje na takim poziomie nie są objęte współczynnikiem wsparcia MŚP. Oczekuje się, że inne elementy wniosku, szczególnie te ukierunkowane na poprawę odporności instytucji na przyszłe kryzysy, poprawią stabilność kredytowania MŚP. Oczekuje się ponadto, że środki służące ograniczeniu kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez instytucje, w szczególności małe instytucje i instytucje o mniej złożonej strukturze, ograniczą koszty finansowania zewnętrznego ponoszone przez MŚP. Z punktu widzenia państw trzecich wniosek spowoduje zwiększenie stabilności rynków finansowych UE, a tym samym ograniczenie prawdopodobieństwa wystąpienia i kosztów potencjalnych negatywnych efektów rozlania na globalne rynki finansowe. Ponadto za sprawą proponowanych zmian osiągnięta zostanie dalsza harmonizacja ram regulacyjnych w całej Unii, dzięki czemu koszty administracyjne ponoszone przez instytucje z państw trzecich prowadzące działalność w UE znacznie się obniżą. W świetle prowadzonego przeglądu firm inwestycyjnych w ramach CRR oraz wstępnego sprawozdania przedstawionego przez EUNB za zasadne uznaje się stosowanie nowo wprowadzonych wymogów wyłącznie w odniesieniu do firm inwestycyjnych o znaczeniu systemowym, a w odniesieniu do pozostałych firm inwestycyjnych – zasady praw nabytych do czasu ukończenia przeglądu. Wniosek jest spójny z priorytetem Komisji dotyczącym jednolitego rynku cyfrowego. •Prawa podstawowe UE dąży do utrzymywania wysokich standardów ochrony praw podstawowych i jest sygnatariuszem szeregu konwencji dotyczących praw człowieka. W tym kontekście nie jest prawdopodobne, aby wniosek miał bezpośredni wpływ na tego rodzaju prawa, wymienione w głównych konwencjach ONZ dotyczących praw człowieka, Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, stanowiącej integralną część traktatów UE, oraz europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC). 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet UE.

5. INNE ELEMENTY •Plany wdrożenia i ustalenia dotyczące monitorowania, oceny i sprawozdawczości Oczekuje się, że proponowane zmiany zaczną wchodzić w życie najwcześniej w 2019 r. Zmiany są ściśle powiązane z innymi przepisami CRR i CRD IV, które już obowiązują i są monitorowane od roku 2014. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego i EUNB będą w dalszym ciągu gromadzić dane niezbędne do monitorowania wskaźnika dźwigni i nowych środków na utrzymanie płynności finansowej w celu umożliwienia przyszłej oceny skutków nowych narzędzi polityki. Regularny proces przeglądu i oceny nadzorczej (SREP) i regularne stosowanie testów warunków skrajnych pomogą również w monitorowaniu wpływu nowych proponowanych środków na instytucje, których te środki dotyczą, oraz w ocenie kwestii, czy w ramach zapewnionego poziomu elastyczności i proporcjonalności odpowiednio uwzględniono specyfikę mniejszych instytucji. Ponadto służby Komisji będą w dalszym ciągu uczestniczyć w grupach roboczych Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego i wspólnej grupie zadaniowej utworzonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) i przez EUNB, które monitorują dynamikę poziomu płynności i poziomu funduszy własnych instytucji odpowiednio na świecie i w UE. Zestaw wskaźników służących monitorowaniu postępu w ramach wyników otrzymanych w następstwie wdrożenia preferowanych wariantów obejmuje: w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto: Wskaźnik Wskaźnik stabilnego finansowania netto w odniesieniu do instytucji UE Cel Od daty rozpoczęcia stosowania 99 % instytucji biorących udział w monitorowaniu pakietu Bazylea III przez EUNB osiąga wskaźnik stabilnego finansowania netto na poziomie 100 % (65 % instytucji kredytowych w grupie 1 i 89 % w grupie 2 spełnia wskaźnik stabilnego finansowania netto od końca grudnia 2015 r.) Źródło danych Półroczne sprawozdania EUNB z monitorowania pakietu Bazylea III w zakresie wskaźnika dźwigni: Wskaźnik Wskaźnik dźwigni w odniesieniu do instytucji UE Cel Od daty rozpoczęcia stosowania 99 % instytucji kredytowych w grupie 1 i w grupie 2 osiągnęło wskaźnik dźwigni na poziomie co najmniej 3 % (od czerwca 2015 r. cel osiąga 93,4 % instytucji w grupie 1) Źródło danych Półroczne sprawozdania EUNB z monitorowania pakietu Bazylea III w zakresie MŚP Wskaźnik Luka w finansowaniu MŚP w UE, tj. różnica między zapotrzebowaniem na finansowanie zewnętrzne a dostępnością takiego finansowania Cel Po dwóch latach od daty rozpoczęcia stosowania <13 % (ostatnia znana wartość liczbowa – 13 % na koniec 2014 r.) Źródło danych Badanie SAFE przeprowadzone przez Komisję Europejską / Europejski Bank Centralny (dane dotyczą wyłącznie strefy euro) w zakresie całkowitej zdolności do pokrycia strat: Wskaźnik Całkowita zdolność do pokrycia strat globalnych instytucji o znaczeniu systemowym Cel Wszystkie globalne banki o znaczeniu systemowym w UE osiągają ten cel (>16 % aktywów ważonych ryzykiem / 6 % miary ekspozycji wskaźnika dźwigni od 2019 r., >18 % aktywów ważonych ryzykiem / 6,75 % miary ekspozycji wskaźnika dźwigni od 2022 r.) Źródło danych Półroczne sprawozdania EUNB z monitorowania pakietu Bazylea III w zakresie portfela handlowego: Wskaźnik Aktywa ważone ryzykiem rynkowym w odniesieniu do instytucji UE Obserwowana zmienność aktywów ważonych ryzykiem wchodzących w skład zagregowanych portfeli z zastosowaniem metody modeli wewnętrznych Cel – od 2023 r. wszystkie instytucje UE spełniają wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego z uwzględnieniem ostatecznej kalibracji przyjętej w UE – od 2021 r. nieuzasadniona zmienność (tj. zmienność niewynikająca z różnic ryzyka bazowego) wyników modeli wewnętrznych wśród wszystkich instytucji UE jest niższa od aktualnej zmienności* modeli wewnętrznych wśród wszystkich instytucji UE. _______________ *Jako wartości referencyjne dla „aktualnej zmienności” wymogów dotyczących wartości zagrożonej (VaR) i narzutu kapitałowego z tytułu dodatkowego ryzyka należy przyjąć wartości oszacowane w ostatnim sprawozdaniu EUNB „Report on variability of Risk Weighted Assets for Market Risk Portfolios”, obliczone dla zagregowanych portfeli, opublikowane przed wejściem w życie nowych ram dotyczących ryzyka rynkowego. Źródło danych Półroczne sprawozdania EUNB z monitorowania pakietu Bazylea III Report on variability of Risk Weighted Assets for Market Risk Portfolios Nowe wartości należy obliczać z zastosowaniem tej samej metody. w zakresie wynagrodzenia: Wskaźnik Stosowanie przez instytucje odroczenia i wypłaty w instrumentach Cel 99 % instytucji innych niż instytucje małe i instytucje o mniej złożonej strukturze, zgodnie z wymogami określonymi w CRD IV, odracza wypłatę co najmniej 40 % wynagrodzenia zmiennego przez okres 3–5 lat i wypłaca co najmniej 50 % wynagrodzenia zmiennego w instrumentach na rzecz określonych członków swojego personelu uzyskujących wysokie poziomy wynagrodzenia zmiennego. Źródło danych Sprawozdania EUNB dotyczące analizy porównawczej wynagrodzeń w zakresie proporcjonalności: Wskaźnik Ograniczone obciążenie związane ze sprawozdawczością nadzorczą i ujawnianiem informacji do celów nadzorczych Cel 80 % małych instytucji i instytucji o mniej złożonej strukturze zgłasza mniejsze obciążenie Źródło danych Badanie, które EUNB opracuje i przeprowadzi do lat 2022–2023

Ocena skutków niniejszego wniosku zostanie przeprowadzona po upływie pięciu lat od daty rozpoczęcia stosowania proponowanych środków na podstawie metodyki, która zostanie uzgodniona wraz z EUNB niedługo po przyjęciu środków. EUNB będzie uprawniony do określania i gromadzenia danych niezbędnych do monitorowania wyżej wymienionych wskaźników oraz innych wskaźników potrzebnych do przeprowadzenia oceny zmienionych CRR i CRD IV. Istnieje możliwość opracowania metodyki dla poszczególnych opcji lub dla zestawu wzajemnie powiązanych opcji w zależności od okoliczności zachodzących przed rozpoczęciem oceny oraz w zależności od wyników wskaźników monitorowania. Przestrzeganie i egzekwowanie przepisów będzie zapewniane na bieżąco, a w razie potrzeby Komisja będzie wszczynać postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego polegającego na braku transpozycji lub nieprawidłowej transpozycji bądź nieprawidłowym stosowaniu przedmiotowych środków legislacyjnych. Zgłaszanie naruszeń przepisów prawa Unii może odbywać się za pośrednictwem Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF), w tym właściwych organów krajowych i EUNB, a także za pośrednictwem EBC. EUNB będzie również kontynuować publikację swoich regularnych sprawozdań z monitorowania systemu bankowego UE przewidzianego w pakiecie Bazylea III. Monitorowanie obejmuje wpływ wymogów określonych w pakiecie Bazylea III (wdrożonych w drodze CRR i CRD IV) na instytucje UE, w szczególności w zakresie uzyskiwanych przez instytucje współczynników kapitałowych (opartego na analizie ryzyka i nieopartego na analizie ryzyka) oraz wskaźników dotyczących płynności (wskaźnik pokrycia wypływów netto, wskaźnik stabilnego finansowania netto). Monitorowanie to jest prowadzone równolegle z monitorowaniem prowadzonym przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego. •Szczegółowe omówienie poszczególnych przepisów wniosku Odstępstwa od wymogów kapitałowych i wymogów dotyczących płynności (CRR) Zobowiązywanie jednostek zależnych do spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych i wymogów dotyczących płynności na zasadzie indywidualnej może uniemożliwiać instytucjom efektywne zarządzanie tymi zasobami na poziomie grupy. Ma to szczególne znaczenie w obecnym kontekście, w którym rozwój technologiczny coraz bardziej ułatwia centralizację zarządzania kapitałem i płynnością w grupie. W obowiązujących przepisach przewidziano możliwość odstąpienia przez właściwe organy od stosowania wymogów na zasadzie indywidualnej w odniesieniu do jednostek zależnych lub jednostek dominujących w jednym państwie członkowskim lub w podgrupie płynnościowej obejmującej kilka państw członkowskich, z zastrzeżeniem zabezpieczeń zapewniających odpowiednie rozłożenie kapitału i płynności między jednostkę dominującą i jednostki zależne. Wraz z ustanowieniem Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego nadzór nad grupą uległ znacznemu wzmocnieniu, szczególnie w przypadku podmiotów powiązanych zlokalizowanych w państwach członkowskich uczestniczących w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym, ponieważ gromadzi on lepszą wiedzę i sprawuje bezpośrednią kontrolę nad podmiotami powiązanymi znajdującymi się w różnych państwach członkowskich. Do czasu utworzenia unii bankowej w państwach członkowskich, w których jednostki zależne są zlokalizowane, nadal utrzymują się jednak obawy, że niedostateczny poziom płynności lub kapitału na poziomie jednostek zależnych w trudnej sytuacji może oznaczać konsekwencje fiskalne dla tego rodzaju („przyjmujących”) państw członkowskich. Obawy te uwzględniono w niniejszym wniosku, proponując następujące zabezpieczenia: warunki już istniejące w CRR uzupełniono jasno sformułowanym obowiązkiem udzielenia przez jednostkę dominującą wsparcia jednostkom zależnym. Takie zobowiązanie się jednostki dominującej musi być zagwarantowane dla całej kwoty objętej odstępstwem od wymogów, a gwarancja musi być zabezpieczona w odniesieniu do co najmniej połowy gwarantowanej kwoty. Komisja będzie starannie monitorować wdrożenie odpowiednich przepisów. Uznaje się, że na obecnym etapie tworzenia unii bankowej właściwy organ nadzorujący jednostki dominujące i jednostki zależne z siedzibą w różnych państwach członkowskich należących do unii bankowej powinien mieć możliwość odstąpienia od stosowania wymogów w zakresie funduszy własnych i wymogów dotyczących płynności w odniesieniu do jednostek zależnych zlokalizowanych w innych państwach członkowskich niż jednostka dominująca, ale tylko pod warunkiem, że gwarancja zobowiązania jednostki dominującej do udzielenia wsparcia tego rodzaju jednostkom zależnym obejmuje całą kwotę, której dotyczy wymóg, od którego odstąpiono, a taka gwarancja jest objęta zabezpieczeniem na poziomie co najmniej połowy gwarantowanej kwoty. Odpowiednio zmienia się zatem art. 7 i 8 CRR. Możliwość opcjonalnego skorzystania z tych samych odstępstw zapewnia się właściwym organom państw członkowskich spoza unii bankowej, pod warunkiem ich wyraźnej zgody. Wdrożenie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat (CRR, dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, SRM) ustanowionego przez Radę Stabilności Finansowej W dniu 9 listopada 2015 r. Rada Stabilności Finansowej opublikowała istotne warunki dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat („standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”), które zostały przyjęte tydzień później na szczycie grupy G-20 w Turcji. Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat globalne banki o znaczeniu systemowym, które w przepisach unijnych są określane mianem globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, muszą dysponować wystarczającą kwotą zobowiązań zdolnych do pokrycia dużych strat („mogących podlegać umorzeniu lub konwersji”) w celu zapewnienia sprawnego i szybkiego pokrycia strat i dokapitalizowania w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Interakcję standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat z obowiązującymi przepisami unijnymi służącymi tym samym celom regulacyjnym opisano bardziej szczegółowo w uzasadnieniu towarzyszącym wnioskom dotyczącym zmian dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków oraz rozporządzenia w sprawie SRM. Spójność z dyrektywą w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków Standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat wdraża się w Unii w drodze zmian CRR w oparciu o istniejące ramy dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. W celu zintegrowania obu ram służących tym samym celom politycznym konieczne jest wprowadzenie nowych definicji, takich jak definicja instytucji objętych restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, grupy objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją itp. (art. 4 CRR), oraz zapewnienie współpracy między właściwymi organami a organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 2 CRR). Na podstawie przeglądu wymaganego w art. 518 CRR oraz zgodnie z wymogami określonymi w art. 59 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków zmienia się kryteria dotyczące instrumentów dodatkowych w Tier I (art. 52 CRR) i instrumentów w Tier II (art. 63 CRR) i wprowadza się w ich ramach wymóg, aby tego rodzaju instrumenty podlegały odpisowi obniżającemu wartość lub zamianie na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I w chwili utraty rentowności przez instytucję. Nie wpłynie to na zmianę statusu instrumentów kapitałowych emitowanych przez instytucje UE, a zarazem zagwarantuje, że wyłącznie instrumenty emitowane przez jednostki mające siedzibę w państwie trzecim będące jednostkami zależnymi instytucji UE, które spełniają ten dodatkowy wymóg, mogą zostać uznane za instrumenty dodatkowe w Tier I lub instrumenty w Tier II przez ich unijne jednostki dominujące w momencie obliczania przez nie skonsolidowanych wymogów w zakresie funduszy własnych. Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych Standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat wdraża się w Unii poprzez wprowadzenie wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, na który składa się współczynnik oparty na analizie ryzyka i współczynnik nieoparty na analizie ryzyka (nowy art. 92a CRR). Tego rodzaju wymóg ma zastosowanie wyłącznie w przypadku globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, którymi mogą być grupa instytucji lub instytucje samodzielne (art. 131 ust. 1 CRD IV). Zmienia się art. 6 CRR i wprowadza się w nim wymóg, aby samodzielne globalne instytucje o znaczeniu systemowym będące instytucjami objętymi restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją spełniały wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na zasadzie indywidualnej, natomiast w art. 11 wprowadza się zmianę, zgodnie z którą instytucje objęte restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją i należące do grup uznanych za globalne instytucje o znaczeniu systemowym zobowiązuje się do spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na zasadzie skonsolidowanej. Standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat zawiera również wymóg wewnętrznej całkowitej zdolności do pokrycia strat (tj. wymóg wcześniejszego ustalenia zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania na poziomie jednostek zależnych należących do grupy objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją), który jest transponowany w UE poprzez wprowadzenie wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (nowy art. 92b CRR), mającego zastosowanie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków zawiera już podobną zasadę dotyczącą globalnych instytucji o znaczeniu systemowym). Tego rodzaju wymóg odpowiada 90 % wymogu mającego zastosowanie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym zgodnie z nowym art. 92a. Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dotyczący globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE ma zastosowanie do istotnych jednostek zależnych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE na zasadzie indywidualnej, jeżeli nie są one ani instytucjami objętymi restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, ani unijnymi instytucjami dominującymi, oraz na zasadzie skonsolidowanej, jeżeli są one unijnymi jednostkami dominującymi, ale nie są instytucjami objętymi restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. Zobowiązania kwalifikowalne W CRR wprowadza się nowy rozdział 5a (nowe artykuły 72a–72l) dotyczący zobowiązań kwalifikowalnych, następujący po rozdziałach regulujących fundusze własne. W nowym art. 72a wymienia się wyłączone zobowiązania, których nie można zaliczyć na poczet spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Art. 72b zawiera kryteria kwalifikowalności dotyczące instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, przy czym ust. 2 odzwierciedla kryteria kwalifikowalności dotyczące zobowiązań podporządkowanych, natomiast ust. 3 i 4 – kryteria kwalifikowalności dotyczące zobowiązań o równym stopniu uprzywilejowania co wyłączone zobowiązania. Art. 72c stanowi, że na poczet zobowiązań kwalifikowalnych można zaliczyć wyłącznie instrumenty mające rezydualny termin zapadalności wynoszący co najmniej ponad jeden rok. Kryteria kwalifikowalności wyłączają zobowiązania wyemitowane za pośrednictwem jednostek specjalnego przeznaczenia zgodnie z podstawowymi ustaleniami w sprawie całkowitej zdolności do pokrycia strat. W sekcji 2 nowego rozdziału 5a (art. 72e–72j) przewiduje się zasady dotyczące odliczeń stosowane w celu określenia kwoty netto zobowiązań, które można zaliczy na poczet wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Instytucje są zobowiązane do odliczania posiadanych instrumentów własnych zobowiązań kwalifikowalnych (art. art. 72f) oraz posiadanych zobowiązań kwalifikowalnych innych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym (art. 72h i 72i). W art. 72e ust. 3 określa się proporcjonalne odliczenie posiadanych zobowiązań, które mają równy stopień uprzywilejowania co wyłączone zobowiązania i których jedynie ograniczoną kwotę można zaliczyć na poczet zobowiązań kwalifikowalnych. Odliczeń dokonuje się od zobowiązań kwalifikowalnych oraz od funduszy własnych na podstawie odpowiedniej metody odliczenia (art. 66 lit. e) CRR). Art. 72j zawiera wyjątek od odliczeń dotyczący pozycji w portfelu handlowym. Sekcja 3 nowego rozdziału 5a zawiera definicję pojęcia zobowiązań kwalifikowalnych (art. 72k) i pojęcia funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (art. 72l). Komisja zwróci się do EUNB z prośbą o poradę w sprawie alternatywnych sposobów traktowania posiadanych instrumentów składających się na całkowitą zdolność do pokrycia strat wyemitowanych przez globalne instytucje o znaczeniu systemowym oraz w sprawie wpływu odnośnych alternatywnych sposobów traktowania tego rodzaju instrumentów. Jeden z wariantów, w odniesieniu do którego Komisja będzie zasięgała porady, polega na wdrożeniu niedawno opublikowanego podejścia Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego do traktowania udziałów kapitałowych składających się na całkowitą zdolność do pokrycia strat. Na podstawie uzyskanej porady Komisja rozważy, czy zmiany rozwiązania przedstawionego w niniejszym wniosku są uzasadnione. Dostosowania ogólnych wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

Dostosowuje się część II tytuł I rozdział 6 CRR (art. 73–80), aby uwzględnić wprowadzenie kategorii zobowiązań kwalifikowalnych. Zakres stosowania art. 77 i 78 rozszerza się na wcześniejsze zezwolenie nadzorcze na wczesny wykup instrumentów kapitałowych i zobowiązań kwalifikowalnych. W art. 78 wprowadza się możliwość udzielenia instytucjom ogólnego wcześniejszego zezwolenia na dokonywanie wczesnych wykupów pod warunkiem spełnienia kryteriów zapewniających spełnienie warunków udzielenia tego rodzaju zezwolenia nadzorczego. Na mocy art. 80 EUNB powierza się monitorowanie emisji funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Celem dostosowania kryteriów kwalifikowalności funduszy własnych do kryteriów dotyczących zobowiązań kwalifikowalnych instrumenty dodatkowe w Tier I i instrumenty w Tier II wyemitowane przez jednostkę specjalnego przeznaczenia będzie można zaliczać na potrzeby funduszy własnych wyłącznie do dnia 31 grudnia 2021 r. Inwestycje kapitałowe w fundusze (CRR) W grudniu 2013 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego opublikował nowy standard dotyczący sposobu traktowania inwestycji kapitałowych w fundusze. Celem nowego standardu było wyjaśnienie istniejącego sposobu traktowania oraz osiągniecie traktowania tego rodzaju ekspozycji na poziomie międzynarodowym w sposób spójniejszy i w większym stopniu uwzględniający ryzyko (tj. w sposób odzwierciedlający zarówno ryzyko związane z bazowymi inwestycjami funduszu, jak i jego dźwignię finansową). W celu wdrożenia nowego standardu w prawie Unii wprowadzono szereg zmian do CRR. Dokonuje się zmiany art. 128 w celu zapewnienia, aby definicja pozycji związanych ze szczególnie dużym ryzykiem nie obejmowała ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania. Dokonuje się zmiany art. 132, aby odzwierciedlić nowe ogólne zasady i wymogi leżące u podstaw obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania w odniesieniu do instytucji stosujących metodę standardową dotyczącą ryzyka kredytowego. Dodaje się nowy art. 132a w celu doprecyzowania obliczeń dokonywanych w oparciu o dwa z podejść przewidzianych w art. 132, tj. metodę pełnego przeglądu i metodę opartą na uprawnieniach. Dokonuje się zmiany art. 152 w celu uwzględnienia zmienionych wymogów i metod dotyczących obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania w odniesieniu do instytucji stosujących metodę wewnętrznych ratingów dotyczącą ryzyka kredytowego. Metoda standardowa dotycząca ryzyka kredytowego kontrahenta (metoda standardowa dotycząca CCR) (CRR) W marcu 2014 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego opublikował nowy standard dotyczący nowej metody standardowej służącej do obliczania wartości ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych, tak zwanej metody standardowej dotyczącej ryzyka kredytowego kontrahenta (metoda standardowa dotycząca CCR), aby rozwiązać kwestię niedociągnięć istniejących metod standardowych. W celu wprowadzenia tej nowej metody do prawa Unii w sposób zapewniający proporcjonalność nowych przepisów wprowadzono szereg zmian do CRR. W art. 273 niektóre definicje zmieniono i dodatkowo wprowadzono kilka nowych definicji w celu uwzględnienia nowo wprowadzonych metod. Metodę wyceny według wartości rynkowej zastąpiono metodą standardową dotyczącą CCR (art. 274–280f). Usunięto przepisy dotyczące metody standardowej. Wprowadzono nowe przepisy dotyczące uproszczonej metody standardowej dotyczącej CCR (art. 281). Zmieniono obowiązujące przepisy dotyczące metody wyceny pierwotnej ekspozycji (art. 282). Zmieniono kryteria kwalifikowalności w zakresie stosowania metody wyceny pierwotnej ekspozycji i wprowadzono kryteria kwalifikowalności w zakresie stosowania metody standardowej dotyczącej CCR (art. 273a i 273b). Zmieniono art. 298 i 299, aby odzwierciedlić wprowadzenie metody standardowej dotyczącej CCR. Ekspozycje wobec CCP (CRR i EMIR) W kwietniu 2014 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego opublikował ostateczny standard dotyczący sposobu traktowania ekspozycji wobec kontrahentów centralnych (CCP). W ostatecznym standardzie wyeliminowano niedociągnięcia występujące w tymczasowym standardzie opublikowanym dwa lata wcześniej. W celu wdrożenia ostatecznego standardu w przepisach unijnych wprowadzono szereg zmian do CRR i rozporządzenia (UE) nr 648/2012 (rozporządzenie w sprawie infrastruktury rynku europejskiego lub EMIR). Zmiany w art. 300–310 i 497 CRR Dodano szereg nowych definicji w art. 300 obejmujących terminy stosowane w zmienionych przepisach dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec CCP. Zmieniono art. 301, aby: wprowadzić szczególny sposób traktowania ekspozycji instytucji wobec CCP z tytułu transakcji o charakterze gotówkowym, doprecyzować sposób traktowania początkowego depozytu zabezpieczającego oraz odzwierciedlić fakt, że jedna metoda będzie miała zastosowanie do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec kwalifikujących się CCP. Zmieniono art. 304, aby odzwierciedlić zmianę metod obliczania wartości ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych oraz aby wyjaśnić sposób traktowania transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych oraz zabezpieczenia zapewnianego przez klientów na rzecz ich członków rozliczających. Zmieniono art. 305, aby wyjaśnić sposób traktowania transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych i aby dostosować kryteria kwalifikowalności do preferencyjnego traktowania ekspozycji klientów. W art. 306 dodano wyjaśnienie sposobu traktowania gwarancji udzielanych przez członków rozliczających ich klientom, jak również sposobu traktowania transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych. W art. 308 wprowadzono nową metodę obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu wniesionych z góry wkładów do funduszu kwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania. W art. 309 zmieniono wzór stosowany do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec niekwalifikującego się CCP. W art. 310 usunięto alternatywny sposób obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec CCP i zastąpiono go nowym sposobem traktowania niewniesionych wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania. Oprócz tego usunięto przepisy przejściowe zawarte w art. 497. Zmiany w art. 50a–50d i 89 EMIR W art. 50a–50d wprowadzono zmiany w celu uwzględnienia nowej metody obliczania kapitału hipotetycznego CCP potrzebnego instytucjom do obliczenia ich wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu wkładu do funduszu danego CCP na wypadek niewykonania zobowiązania. W art. 89 ust. 5a wprowadzono zmiany w celu aktualizacji przepisów przejściowych dotyczących tego obliczania. Portfel handlowy / ryzyko rynkowe (CRR) W styczniu 2016 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego zakończył prace nad gruntownym przeglądem portfela handlowego i opublikował nowy standard dotyczący traktowania ryzyka rynkowego. Za pomocą tego standardu usunięto wady projektu występujące w obowiązujących ramach dotyczących ryzyka rynkowego, w tym niewystarczające uwzględnienie pełnego zakresu ryzyk, na które instytucje są narażone, oraz niepewności dotyczącej granicy między portfelem handlowym a niehandlowym (tj. bankowym), stwarzającej możliwości arbitrażu regulacyjnego. Nowy standard obejmuje zmienione przepisy w zakresie stosowania modeli wewnętrznych do obliczania funduszy własnych na pokrycie ryzyka rynkowego, a także nową metodę standardową w miejsce obowiązującej metody. W celu wdrożenia nowego standardu w prawie Unii w sposób zapewniający proporcjonalność nowych przepisów wprowadzono szereg zmian do CRR. W tytule I – Wymogi ogólne, wycena i sprawozdawczość W art. 94 określa się zmienione warunki, na których instytucje mogą korzystać z odstępstwa w odniesieniu do instytucji prowadzących działalność zaliczaną do portfela handlowego prowadzoną na małą skalę i zgodnie z którymi wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego można zastąpić wymogami w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego związanego z pozycjami portfela niehandlowego. W art. 102 i 103 wyjaśnia się wymogi ogólne dotyczące pozycja portfela handlowego. W art. 104 i 104a wyjaśnia się kryteria w zakresie uwzględniania pozycji w portfelu handlowym oraz warunki reklasyfikacji pozycji portfela handlowego jako pozycję portfela niehandlowego i na odwrót. W art. 104b określa się nowe pojęcie jednostki odpowiadającej za handel. W art. 105 określa się zasady, które muszą być przestrzegane do celów ostrożnościowej wyceny pozycji portfela handlowego. W art. 106 opisuje się uznawanie i sposób traktowania pozycji portfela handlowego, które są uznawane za wewnętrzne instrumenty zabezpieczające pozycje w portfelu niehandlowym.

W tytule IV rozdział 1 – Przepisy ogólne W art. 325 opisuje się poszczególne metody, które instytucje mogą stosować do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego oraz warunki ich stosowania i łączenia. W art. 325a doprecyzowuje się kryteria kwalifikowalności dotyczące stosowania uproszonej metody standardowej w odniesieniu do instytucji prowadzących działalność zaliczaną do portfela handlowego prowadzoną na średnią skalę. W art. 325b ustanawia się warunki, na których ekspozycje na ryzyko rynkowe mogą być kompensowane pomiędzy różnymi podmiotami prawnymi w danej grupie do celów obliczania skonsolidowanych wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. W art. 325c określa się warunki, na których pozycje wprowadzone przez instytucję w celu zabezpieczenia przed niekorzystnym wpływem zmian kursów walutowych na współczynniki funduszy własnych tej instytucji można wyłączyć z wymogów w zakresie ryzyka rynkowego. Rozdział 1a – Metoda standardowa W sekcji 1 (art. 325d) opisuje się poszczególne elementy metody standardowej. W sekcji 2 (art. 325e–325l) opisuje się funkcjonowanie pierwszego elementu – metody opartej na wskaźnikach wrażliwości. Określono w niej ogólne zasady dotyczące obliczania i agregacji ryzyk delta i vega oraz ryzyka zakrzywienia. W sekcji 3 podsekcja 1 (art. 325m–325r) określa się współczynniki ryzyka, które należy wziąć pod uwagę przy obliczaniu wrażliwości pozycji portfela handlowego w odniesieniu do różnych klas ryzyka. Sekcja 3 podsekcja 2 (art. 325s–325u) zawiera wyjaśnienie sposobu obliczania tych wskaźników wrażliwości. Sekcja 4 (art. 325v) zawiera opis funkcjonowania drugiego elementu metody standardowej – narzutu ryzyka rezydualnego. W sekcji 5 opisano funkcjonowanie trzeciego elementu metody standardowej – narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania. Art. 325w zawiera najważniejsze definicje. W podsekcji 1 (art. 325x–325z) opisano sposób obliczania narzutu z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji innych niż sekurytyzacyjne, natomiast w podsekcjach 2 (art. 325aa i 325ab) i 3 (art. 325ac–325ae) opisano to samo obliczanie dla pozycji sekurytyzacyjnych. W sekcji 6 (art. 325af–325az) przedstawiono wagi ryzyka i korelacje, które muszą być stosowane w odniesieniu do każdej klasy ryzyka w połączeniu ze wskaźnikami wrażliwości, aby określić wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego z zastosowaniem metody standardowej. Ekspozycje wobec państw UE są włączone do pierwszego koszyka ryzyka, któremu przypisano najniższą wagę ryzyka (art. 325ai i 325al). Traktowanie takie jest zgodne ze sposobem traktowania niezależnym od ratingów, który jest obecnie stosowany w odniesieniu do tych rodzajów ekspozycji, które są uwzględnione w portfelu niehandlowym. Zmniejszono wagi ryzyka mające zastosowanie do obligacji zabezpieczonych wyemitowanych przez instytucje UE (art. 325ai i 325al). Zastosowanie tego sposobu traktowania pozwoliłoby uniknąć potencjalnego znacznego zwiększenia wymogów kapitałowych dotyczących ekspozycji z tytułu obligacji zabezpieczonych wyemitowanych przez instytucje UE, pozwalając tym samym utrzymać niższe koszty finansowania kredytów hipotecznych na nieruchomości mieszkalne i niemieszkalne. Rozdział 1b – Metoda modeli wewnętrznych W sekcji 1 (art. 325ba i 325bb) określa się warunki, na jakich instytucje mogą stosować modele wewnętrzne, oraz sposób, w jaki należy obliczać wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego w odniesieniu do jednostek odpowiadających za handel, które korzystają z tego zezwolenia. W sekcji 2 (art. 325bc–325bl) opisano sposób wykorzystywania oczekiwanych braków i horyzontów płynnościowych do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, wymogi, jakie muszą spełnić modele wewnętrzne pod względem weryfikacji historycznej, przypisanie zysków i strat, walidację wewnętrzną oraz ogólniejsze wymogi jakościowe i dotyczące pomiaru ryzyka, jak również miarę ryzyka scenariusza warunków skrajnych, która musi być obliczana dla czynników ryzyka niedających się modelować. Podobnie jak w przypadku metody standardowej w ramach metody modeli wewnętrznych wprowadzono korzystny sposób traktowania za pośrednictwem krótszych horyzontów płynnościowych w przypadku ekspozycji wobec państw UE i ekspozycji z tytułu obligacji zabezpieczonych wyemitowanych przez instytucje UE (art. 325be). W sekcji 3 (art. 325bm–325bq) opisano, jak należy obliczać narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do jednostek odpowiadających za handel, u których istnieje ryzyko niewykonania zobowiązania, z zastosowaniem metody modeli wewnętrznych. Rozdziały 2, 3 i 4 – Uproszczona metoda standardowa W rozdziałach 2, 3 i 4 – dotyczących odpowiednio wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka pozycji, ryzyk walutowych i ryzyk cen towarów – przedstawiono uproszczoną metodę standardową stosowaną w zmienionych ramach prawnych dotyczących ryzyka rynkowego. Przepisy te istniały już w obowiązujących ramach ryzyka rynkowego i pozostają niezmienione. Instytucje będą mogły stosować to podejście do dnia [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. Po tej dacie jedynie instytucje, które spełniają kryteria kwalifikowalności określone w art. 325a, będą mogły stosować uproszczoną metodę standardową. Rozdział 5 – Uproszczona metoda wewnętrzna Rozdział 5 stanowi uproszczoną metodę modeli wewnętrznych objętą zmienionymi ramami ryzyka rynkowego. Przepisy te istniały już w obowiązujących ramach ryzyka rynkowego i pozostają niezmienione. Instytucje będą mogły stosować to podejście do dnia [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. Po tej dacie instytucje nie będą mogły już stosować uproszczonej metody modeli wewnętrznych do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. Przepisy rozdziału 5 nadal obowiązują jednak w odniesieniu do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyk związanych z CVA z zastosowaniem metody zaawansowanej, jak określono w art. 383. Część dziesiąta – Przepisy przejściowe, sprawozdania, przeglądy i zmiany W art. 501b opisano sposób wprowadzania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego obliczonych zgodnie z przepisami rozdziałów 1a i 1b. W art. 519a określono liczbę elementów technicznych zmienionych ram ryzyka rynkowego, które po wdrożeniu mogą okazać się problematyczne. EUNB jest upoważniony do przeprowadzenia przeglądu tych elementów technicznych nie później niż trzy lata od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, a w świetle wniosków EUNB Komisja może wnioskować o zmianę przepisów powiązanych. Duże ekspozycje (CRR) Obecna baza kapitałowa („uznany kapitał”) obejmuje wyłącznie niewielką część ogólnych dużych ekspozycji instytucji i w związku z tym nie jest wystarczająco ostrożna, by można było uniknąć sytuacji, w której maksymalna możliwa strata po stronie instytucji w przypadku nagłej upadłości pojedynczego kontrahenta lub grupy kontrahentów zagraża przetrwaniu instytucji i kontynuowaniu przez nią działalności. Ponadto obecny limit nie uwzględnia większego ryzyka związanego z ekspozycjami, które globalne instytucje o znaczeniu systemowym mają wobec pojedynczych kontrahentów lub grup powiązanych klientów, a w szczególności ryzyka ekspozycji wobec innych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym. Kryzys finansowy wykazał jednak, że straty materialne w jednej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym mogą spowodować obawy dotyczące wypłacalności innych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, co może mieć potencjalnie poważne konsekwencje dla stabilności finansowej. Ponadto obowiązujące ramy dotyczące dużych ekspozycji opierają się na mniej dokładnych metodach niż nowa metodyka (tj. metoda standardowa dotycząca ryzyka kredytowego kontrahenta, metoda standardowa dotycząca CCR) opracowana przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego na potrzeby obliczania ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych banków (tj. OTC). Ramy dotyczące dużych ekspozycji zostają zmienione w celu wypełnienia stwierdzonych luk. W szczególności kapitał, który można uwzględnić do obliczenia limitów dużych ekspozycji, ogranicza się do kapitału Tier I (już nie do kapitału Tier II); art. 395 ust. 1 zmienia się w celu wprowadzenia niższego limitu o wartości 15 % dla ekspozycji globalnych banków o znaczeniu systemowym wobec innych globalnych banków o znaczeniu systemowym, a w zmienionym art. 390 nakłada się obowiązek stosowania metod standardowych dotyczących CCR w odniesieniu do określania ekspozycji z tytułu transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, nawet dla banków, które zostały upoważnione do stosowania modeli wewnętrznych. Modyfikacje wprowadzone w obowiązujących ramach ogólnie zwiększą wrażliwość na ryzyko systemu dużych ekspozycji i lepiej dostosują system europejski do standardu Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego dotyczącego dużych ekspozycji wydanego w 2014 r. Na mocy art. 507 CRR nałożono na Komisję obowiązek prowadzenia przeglądu i przedkładania sprawozdań dotyczących stosowania art. 400 ust. 1 lit. j) i art. 400 ust. 2. Ponieważ nie było możliwe zgromadzenie wystarczających danych ilościowych, by ocenić możliwy wpływ usunięcia lub zmiany obowiązkowych wyłączeń wymienionych w tych przepisach, w art. 507 przewidziano nowe zadanie dla EUNB, jakim jest przekazywanie Komisji sprawozdań dotyczących stosowania wyłączeń określonych w art. 400 ust. 1 i 2 i w art. 390 ust. 6. Wskaźnik dźwigni (CRR) Aby wprowadzić wiążący wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni dla wszystkich instytucji podlegających CRD IV, wprowadzono nowe przepisy oraz dostosowano szereg artykułów CRR. Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni uzupełnia obowiązujące wymogi dotyczące nadzorczego monitorowania ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej w CRD IV oraz określonych w CRR wymogów dotyczących obliczania wskaźnika dźwigni, przekazywania go organom nadzoru oraz – od stycznia 2015 r. – podawania tego wskaźnika do wiadomości publicznej. Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni wynoszący 3 % kapitału Tier I – uzgodniony na szczeblu międzynarodowym – zostaje dodany do wymogów w zakresie funduszy własnych określonych w art. 92 CRR, które instytucje muszą spełniać na równi ze swoimi wymogami opartymi na ryzyku. W ten sposób w całej Unii wprowadza się wiążący wymóg, ustalając mechanizm ochronny dla instytucji. Ponadto właściwe organy pozostają odpowiedzialne za monitorowanie polityk i procesów poszczególnych instytucji dotyczących dźwigni finansowych i – jeżeli jest to uzasadnione – mogą nałożyć dodatkowe środki w celu zwalczenia ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej. Dostosowania miary ekspozycji wskaźnika dźwigni

Przeprowadzono dostosowania miary ekspozycji wskaźnika dźwigni, które zostały uwzględnione już w obowiązującej wersji CRR. Ponieważ wskaźnik dźwigni na poziomie 3 % ograniczyłby niektóre modele i linie biznesowe bardziej niż inne, potrzebne są dalsze dostosowania. Instytucje mogą ograniczyć miarę ekspozycji wskaźnika dźwigni w odniesieniu do publicznej akcji kredytowej publicznych banków rozwoju (art. 429a ust. 1 lit. d)), kredytów pass through (art. 429 ust. 1 lit. e)) i oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych (art. 429a ust. 1 lit. f)). Aby zapobiec zniechęceniu instytucji do rozliczania klientów, instytucje mogą zmniejszyć miarę ekspozycji o początkowy depozyt zabezpieczający otrzymany od klientów z tytułu instrumentów pochodnych rozliczonych za pośrednictwem kwalifikujących się CCP (art. 429c ust. 4). Bufor wskaźnika dźwigni dla globalnych banków o znaczeniu systemowym Prowadzone są rozmowy na szczeblu międzynarodowym dotyczące możliwego bufora wskaźnika dźwigni dla globalnych banków o znaczeniu systemowym. Po osiągnięciu ostatecznego porozumienia na szczeblu międzynarodowym w zakresie bufora wskaźnika dźwigni należy rozważyć włączenie go do CRR. Sprawozdawczość regulacyjna (CRR) Aby zwiększyć proporcjonalność i ograniczyć koszty dla instytucji w ogólnych ramach sprawozdawczości regulacyjnej, do CRR i CRD IV dodano różne nowe przepisy lub zmieniono przepisy w nich zawarte. Art. 99 ust. 5 zostaje zmieniony, by uwzględnić uprawnienie dla EUNB do przekazania Komisji do dnia 31 grudnia 2019 r. sprawozdania w sprawie kosztów sprawozdawczości regulacyjnej. W uprawnieniu określono bardzo dokładną metodykę, z której EUNB powinien korzystać w celu ilościowego określenia kosztów sprawozdawczości dla instytucji, a także zawarto zobowiązanie do wydania zaleceń dotyczących sposobów uproszczenia sprawozdawczości dla małych instytucji poprzez zmiany istniejących wzorów sprawozdawczych EUNB. W przeciwieństwie do wszystkich innych instytucji, które muszą przekazywać sprawozdania regulacyjne co pół roku lub częściej, małe instytucje zdefiniowane w art. 430a będą musiały przekazywać sprawozdania regulacyjne jedynie raz do roku (art. 99 ust. 4, art. 100, 101, 394 i 430). Sprawozdawczość w zakresie dużych ekspozycji zostanie uproszczona poprzez usunięcie jednej pozycji i wyjaśnienie innej pozycji, której zgłoszenie jest aktualnie wymagane na mocy art. 394. Ujawnianie informacji (CRR) Zwiększenie proporcjonalności wymogów dotyczących ujawniania informacji W części ósmej dodano nowe przepisy mające na celu zapewnienie bardziej proporcjonalnego systemu obowiązków informacyjnych, w którym uwzględnia się względny rozmiar i złożoność instytucji. Instytucje klasyfikuje się do trzech następujących kategorii: znaczne (art. 433a), małe (art. 433b) lub inne (art. 433c), przy czym wprowadza się dalsze rozróżnienie na instytucje notowane i nienotowane na giełdzie. Wymogi dotyczące ujawniania informacji będą miały zastosowanie do każdej kategorii instytucji na zasadzie skali malejącej, przy czym będzie obowiązywało rozróżnienie dotyczące przedmiotu ujawnianych informacji oraz i częstotliwości ich ujawniania. W górnej części skali malejącej duże instytucje posiadające akcje notowane na giełdzie będą zobowiązane do corocznego ujawniania wszystkich informacji wymaganych w przepisach części ósmej, jak również do ujawniania wybranych informacji w odstępie półrocznym lub trzymiesięcznym, w tym również – w tym drugim przypadku – tabeli najważniejszych wskaźników ostrożnościowych (art. 447). W dolnej części skali małe instytucje nienotowane na giełdzie będą musiały raz do roku ujawniać wyłącznie wybrane informacje dotyczące zarządzania, wynagrodzenia i zarządzania ryzykiem oraz tabelę najważniejszych wskaźników. Ukierunkowane zmiany do celów spójności ze standardami międzynarodowymi oraz nowe lub zmienione wymogi filaru 1 Do części ósmej tytuł II i tytuł III (art. 435–455) wprowadzono szereg zmian mających na celu lepsze dostosowanie wymogów dotyczących ujawniania informacji do standardów międzynarodowych w zakresie ujawniania informacji. W szczególności dodano nowy wymóg dotyczący ujawniania informacji na temat ważnych inwestycji w zakłady ubezpieczeń, w odniesieniu do którego właściwy organ zezwolił na nieodliczanie od dodatkowych wymogów w zakresie funduszy własnych konglomeratów finansowych (art. 438 lit. e) i f)). Inne zmiany tych tytułów mają odzwierciedlić nowe lub zmienione wymogi filaru 1, które mają zostać wprowadzone w ramach niniejszego wniosku ustawodawczego. Będą one obejmować ujawnianie informacji na temat całkowitej zdolności do pokrycia strat (art. 437a), ryzyka kredytowego kontrahenta (art. 439), ryzyka rynkowego (art. 445) i wymogów dotyczących płynności (art. 451a). Ponadto podaje się pewne wyjaśnienia dotyczące ujawniania informacji na temat wynagrodzeń i wprowadza się wymogi dotyczące ujawniania informacji na temat stosowania odstępstw od przepisów dotyczących wynagrodzeń określonych w dyrektywie 2013/36/UE (art. 450). Upoważnienia EUNB i Komisji Wniosek zawiera uprawnienie EUNB do opracowywania jednolitych formatów ujawniania informacji, które powinny być w miarę możliwości dostosowane do międzynarodowych formatów ujawniania informacji w celu ułatwienia porównywalności (art. 434a). W tym samym celu wniosek zawiera upoważnienie Komisji do zmiany określonych w części ósmej wymogów dotyczących ujawniania informacji, tak aby odzwierciedlić rozwój lub zmianę standardów międzynarodowych dotyczących ujawniania informacji (art. 456 lit. k)). Wskaźnik stabilnego finansowania netto (CRR) Do części szóstej dodaje się nowy tytuł, jak również wprowadza się dostosowania istniejących przepisów w celu wprowadzenia wiążącego wskaźnika stabilnego finansowania netto dla instytucji kredytowych oraz firm inwestycyjnych o znaczeniu systemowym.

Przepisy ogólne Dokonano dostosowań przepisów ogólnych w części pierwszej. Wprowadzono zmiany w art. 8, mające na celu dostosowanie warunków, na jakich instytucje mogą odstąpić od stosowania wymogów dotyczących płynności na zasadzie indywidualnej, jak również zmiany w art. 11 i 18 dotyczące zasad konsolidacji. Obowiązujące przepisy dotyczące płynności Wprowadza się zmiany do części szóstej tytuły I i II, aby dostosować definicje i wymogi sprawozdawcze. Dostosowuje się definicje zawarte w art. 411 oraz doprecyzowuje się wymogi sprawozdawcze określone w art. 412, 413, 415, 416 i 422–425. Art. 414 zostaje zmieniony w celu włączenia nowego wymogu dotyczącego wskaźnika stabilnego finansowania netto oraz określenia konsekwencji mających zastosowanie w przypadku niespełnienia tego wymogu. Nowy tytuł IV w części szóstej: Wskaźnik stabilnego finansowania netto Rozdział 1: Wskaźnik stabilnego finansowania netto (art. 428a i 428b) W art. 428a określa się zasady obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto na zasadzie skonsolidowanej, które obowiązują jednostki zależne w państwach trzecich. W art. 428b określa się ogólny projekt wskaźnika stabilnego finansowania netto, który oblicza się jako stosunek kwoty dostępnego stabilnego finansowania instytucji do jej kwoty wymaganego stabilnego finansowania. Rozdział 2: Ogólne zasady obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto (art. 428c–428h) Art. 428c zawiera wyjaśnienie ogólnych zasad mających zastosowanie do obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto. W art. 428d określa się sposób uwzględniania kontraktów na instrumenty pochodne przy obliczaniu wskaźnika stabilnego finansowania netto, a w art. 428e określa się kompensowanie zabezpieczonych transakcji kredytowych i transakcji opartych na rynku kapitałowym. W art. 428f określa się warunki, na jakich pewne aktywa i zobowiązania mogą zostać uznane za współzależne, oraz przedstawia się wykaz produktów, których aktywa i zobowiązania należy uznać za współzależne: scentralizowane oszczędności regulowane, kredyty preferencyjne, emisje jednorocznych obligacji zabezpieczonych bez ryzyka finansowania oraz podejmowane przez klientów działania z zakresu rozliczania instrumentów pochodnych. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu zmiany tego wykazu (nowy ust. 3 w art. 460). W art. 428g określa się sposób traktowania depozytów w sieciach współpracy lub instytucjonalnych systemach ochrony, a w art. 428h wprowadza się swobodę w przyznawaniu przez właściwe organy – pod pewnymi warunkami – traktowania preferencyjnego transakcjom wewnątrzgrupowym. Rozdział 3: Dostępne stabilne finansowanie (art. 428i–428o) W sekcji 1 (art. 428i i 428j) niniejszego rozdziału zdefiniowano ogólne zasady mające zastosowanie do obliczania kwoty dostępnego stabilnego finansowania, która stanowi licznik wskaźnika stabilnego finansowania netto. W sekcji 2 (art. 428k–428o) definiuje się współczynniki dostępnego stabilnego finansowania mające zastosowanie do kapitału regulacyjnego oraz do różnych zobowiązań w zależności od ich cech, w szczególności od ich terminu zapadalności i charakteru kontrahenta. Rozdział 4: Wymagane stabilne finansowanie (art. 428p–428ag) W sekcji 1 (art. 428p i 428q) niniejszego rozdziału definiuje się ogólne zasady mające zastosowanie do obliczania kwoty wymaganego stabilnego finansowania, która stanowi mianownik wskaźnika stabilnego finansowania netto. W sekcji 2 (art. 428r–428o) definiuje się współczynniki wymaganego stabilnego finansowania mające zastosowanie do różnych aktywów i ekspozycji pozabilansowych oraz do różnych zobowiązań w zależności od ich cech, w szczególności od ich terminu zapadalności, ich płynności oraz charakteru kontrahenta. Definicje oraz współczynniki wymaganego stabilnego finansowania zastosowane do obliczenia wskaźnika stabilnego finansowania netto odzwierciedlają definicje i redukcje wartości stosowane do obliczenia unijnego wskaźnika pokrycia wypływów netto. W szczególności w odniesieniu do aktywów kwalifikujących się jako aktywa płynne wysokiej jakości poziomu 1, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, stosuje się współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 0 % w celu uniknięcia negatywnego wpływu na płynność rynków obligacji państwowych.

W odniesieniu do aktywów będących wynikiem transakcji z klientami finansowymi, które charakteryzują się rezydualnym terminem zapadalności wynoszącym mniej niż sześć miesięcy i które są zabezpieczone przez aktywa płynne wysokiej jakości poziomu 1, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, stosuje się współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 5 % (art. 428s). Jeżeli aktywa są niezabezpieczone lub są zabezpieczone innymi aktywami, stosuje się w odniesieniu do nich współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 10 % (art. 428u). Wspomniane dostosowania do współczynników wymaganego stabilnego finansowania określonych przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego (które wynoszą odpowiednio 10 % i 15 %) mają na celu ograniczenie bezpośredniego wpływu płynności międzybankowych rynków finansowania oraz na płynność papierów wartościowych i działalności animatora rynku. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu przeprowadzenia przeglądu tego sposobu traktowania oraz sposobu traktowania zabezpieczonych transakcji w szerszym ujęciu, uwzględniając wnioski ze sprawozdania przygotowanego przez EUNB. Jeżeli w terminie trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania wskaźnika stabilnego finansowania netto nie zostanie podjęta żadna decyzja, wspomniane współczynniki wymaganego stabilnego finansowania zostaną zwiększone do odpowiednio 10 % i 15 % (nowy ust. 7 w art. 510 w części dziesiątej). W przypadku kontraktów na instrumenty pochodne, jeżeli instrumenty pochodne będące aktywami (skompensowane przez zmienne depozyty zabezpieczające otrzymane w formie pieniężnej oraz aktywa płynne wysokiej jakości poziomu 1, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością) przewyższają instrumenty pochodne będące zobowiązaniami (zrównoważone przez wszystkie przekazane zmienne depozyty zabezpieczające), w odniesieniu do różnicy stosuje się współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 100 % (art. 428ag). Ponadto w odniesieniu do aktywów przekazanych jako początkowy depozyt zabezpieczający lub jako wkład CCP do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania stosuje się współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 85 % (art. 428af). Ponadto wprowadzona zostaje metoda wrażliwa na ryzyko dostosowana w porównaniu z bazylejskim wskaźnikiem stabilnego finansowania netto, co ma na celu uwzględnienie ryzyka przyszłego finansowania instrumentów pochodnych. W przypadku kontraktów na instrumenty pochodne niepodlegających uzupełnieniu zabezpieczenia w odniesieniu do instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami brutto stosuje się współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 10 % (art. 428u), a w przypadku kontraktów na instrumenty pochodne z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia w odniesieniu do instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami brutto wprowadza się możliwość zastosowania współczynnika wymaganego stabilnego finansowania wynoszącego 20 % albo zastosowania potencjalnej przyszłej ekspozycji obliczonej z zastosowaniem metody standardowej w odniesieniu do ryzyka kredytowego kontrahenta – metody standardowej dotyczącej CCR (art. 428x). Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu przeprowadzenia przeglądu tego sposobu traktowania, uwzględniając wnioski ze sprawozdania przygotowanego przez EUNB. Jeżeli w terminie trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania wskaźnika stabilnego finansowania netto nie zostanie podjęta żadna decyzja, w odniesieniu do wszystkich kontraktów na instrumenty pochodne i wszystkich instytucji zastosowanie będzie miał współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 20 % dotyczący instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami brutto (art. 510). MSSF 9 (CRR) Dodaje się art. 473a w celu wprowadzenia nowych wymogów w zakresie tworzenia nowych dodatkowych rezerw z tytułu ryzyka kredytowego na podstawie MSSF w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2023 r., mających na celu zmniejszenie wpływu finansowego na instytucje. Współczynnik wsparcia MŚP (CRR) Wniosek obejmuje zmiany wymogów kapitałowych z tytułu ekspozycji wobec MŚP (art. 501). Utrzymuje się obowiązujące ograniczenie kapitału wynoszące 23,81 % w odniesieniu do ekspozycji wobec MŚP, jeżeli nie przekracza ono 1,5 mln EUR. W odniesieniu do ekspozycji wobec MŚP przekraczającej 1,5 mln EUR proponuje się zastosowanie ograniczenia kapitału w wysokości 23,81 % w odniesieniu do pierwszej części ekspozycji o wartości 1,5 mln EUR oraz zastosowanie ograniczenia w wysokości 15 % w odniesieniu do pozostałej części ekspozycji po przekroczeniu progu 1,5 mln EUR. Instytucje będą mogły kontynuować wprowadzanie ograniczenia poprzez dostosowanie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem dla danego MŚP. Sposób traktowania ekspozycji z tytułu infrastruktury (CRR) Promowanie rentownych projektów infrastrukturalnych w takich dziedzinach jak transport, energia, innowacje, kształcenie i badania ma kluczowe znaczenie dla rozwoju gospodarczego Unii. W połączeniu z innymi inicjatywami Komisji – takimi jak unia rynków kapitałowych i plan inwestycyjny dla Europy – wniosek ma na celu uruchomienie finansowania prywatnego dla wysokiej jakości projektów infrastrukturalnych. W oparciu o ostatnie zmiany ram regulacyjnych dotyczących zakładów ubezpieczeń oraz o trwające prace w kontekście nadchodzącej reformy metody standardowej przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego proponuje się przyznanie – zarówno z zastosowaniem metody standardowej, jak i metody wewnętrznych ratingów w odniesieniu do ryzyka kredytowego – preferencyjnego traktowania wobec ekspozycji z tytułu kredytowania specjalistycznego, ukierunkowanego na finansowanie bezpiecznych i prawidłowo funkcjonujących projektów infrastrukturalnych. Ekspozycje te definiuje się poprzez zestaw kryteriów, które mogą zmniejszyć profil ryzyka ekspozycji i zwiększyć zdolności instytucji do zarządzania tym ryzykiem. Kryteria są zgodne z kryteriami stosowanymi do określenia kwalifikowalnych projektów infrastrukturalnych, które otrzymują preferencyjne traktowanie w ramach Wypłacalności II. Proponowany sposób traktowania podlega klauzuli przeglądowej w celu możliwego dostosowania przepisu w świetle jego wpływu na inwestycje w infrastrukturę w UE oraz w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian na poziomie globalnym. W stosownych przypadkach umożliwi on również zmianę przepisu w kontekście zwiększenia elastyczności, jeżeli chodzi o strukturę finansowania projektów infrastrukturalnych, tj. rozszerzenie podejścia na przedsiębiorstwa instytucjonalne. Po przeprowadzeniu konsultacji z EUNB Komisja będzie przekazywała sprawozdania dotyczące tendencji na rynku inwestycji w infrastrukturę oraz efektywnego profilu ryzyka tych inwestycji i powinna przekazać wspomniane sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wraz z wszelkimi stosownymi wnioskami. Przegląd firm inwestycyjnych (CRR) Obecnie trwa drugi etap przeglądu firm inwestycyjnych na podstawie art. 508 ust. 3. W pierwszym sprawozdaniu opublikowanym w grudniu 2015 r. EUNB stwierdził, że wynikające z CRR zasady przypominające zasady bankowe nie były dostosowane do potrzeb większości firm inwestycyjnych, z wyjątkiem firm o większym znaczeniu systemowym, stanowiących ryzyko podobne do ryzyka, na jakie narażone są instytucje kredytowe. Na wniosek Komisji EUNB przeprowadza dodatkowe prace analityczne i gromadzi dane w celu wyrażenia odpowiedniejszego i bardziej proporcjonalnego sposobu ujmowania w kapitale w przypadku firm inwestycyjnych, które uwzględnia wszystkie parametry możliwego nowego systemu. Oczekuje się, że EUNB przedstawi Komisji swoje ostateczne uwagi w czerwcu 2017 r. Do końca 2017 r. Komisja zamierza przedstawić wnioski ustawodawcze, w których ustanawia się specjalne ramy ostrożnościowe dla firm inwestycyjnych niemających znaczenia systemowego. W oczekiwaniu na przyjęcie tych wniosków za stosowne uznaje się zezwolenie firmom inwestycyjnym niemającym znaczenia systemowego na stosowanie CRR w wersji, która obowiązywała przed wejściem w życie zmian. Z kolei firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym będą podlegały zmienionej wersji CRR. Pozwoli to zapewnić odpowiednie traktowanie firm o znaczeniu systemowym przy jednoczesnym zniesieniu obciążenia regulacyjnego dla firm niemających znaczenia systemowego, które w przeciwnym wypadku w okresie poprzedzającym ostateczne przyjęcie specjalnych ram ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych – które zostaną zaproponowane w 2017 r. – musiałyby tymczasowo zastosować nowy zestaw przepisów przeznaczonych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych o znaczeniu systemowym. Wprowadzenie zmodyfikowanych ram w odniesieniu do ryzyka stopy procentowej (CRR i CRD IV) W następstwie zmian na poziomie Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego dotyczących pomiaru ryzyka stopy procentowej dokonuje się zmiany art. 84 i 98 CRD IV oraz art. 448 CRR w celu wprowadzenia zmienionych ram uwzględniania ryzyka stopy procentowej pozycji portfela niehandlowego. Zmiany obejmują wprowadzenie wspólnej metody standardowej, którą instytucje mogą stosować w celu uwzględniania tego ryzyka lub której stosowania przez instytucje właściwe organy mogą wymagać, w przypadku gdy opracowane przez instytucje systemy służące do uwzględniania tego ryzyka nie są wystarczające, wprowadzenie ulepszonego testu na wartość odstającą oraz wymogów dotyczących ujawniania informacji. Ponadto na mocy art. 84 CRD IV EUNB jest upoważniony do opracowania szczegółów metody standardowej, kryteriów i warunków, z których instytucje powinny korzystać w celu identyfikacji, oceny i zmniejszania ryzyka stopy procentowej oraz do zarządzania nim, a na mocy art. 98 CRD IV jest upoważniony do określenia sześciu scenariuszy nadzorczych na wypadek wstrząsów stosowanych w odniesieniu do stóp procentowych i wspólnego założenia, które instytucje muszą wdrożyć na potrzeby testu na wartość odstającą. 2016/0360 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów w zakresie sprawozdawczości i ujawniania informacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)W następstwie kryzysu finansowego, który nastąpił w latach 2007–2008, Unia przeprowadziła gruntowną reformę ram regulacyjnych w zakresie usług finansowych w celu zwiększenia odporności unijnych instytucji finansowych. Reforma ta w dużej mierze opierała się na standardach uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym. Wśród licznych środków przewidzianych w pakiecie reform znalazło się między innymi przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE , na mocy których zaostrzono wymogi ostrożnościowe dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych. (2)Chociaż wspomniana reforma zwiększyła stabilność i odporność systemu finansowego na wiele rodzajów możliwych przyszłych wstrząsów i kryzysów, nie rozwiązała ona jednak wszystkich zidentyfikowanych problemów. Istotną przyczyną był fakt, że organy ustanawiające standardy międzynarodowe, takie jak Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego oraz Rada Stabilności Finansowej, nie zakończyły jeszcze wówczas prac nad uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym rozwiązaniami mającymi przyczynić się do rozwiązania tych problemów. W związku z tym, że prace nad ważnymi dodatkowymi reformami zostały zakończone, należy zająć się problemami, które pozostają nierozwiązane. (3)W swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r. Komisja uznała potrzebę dalszego ograniczenia ryzyka i zobowiązała się do przedstawienia wniosku ustawodawczego, który będzie oparty na standardach uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym. Potrzeba podjęcia dalszych konkretnych działań ustawodawczych w zakresie ograniczenia ryzyka w sektorze finansowym została również uznana przez Radę w jej konkluzjach z dnia 17 czerwca 2016 r. oraz przez Parlament Europejski w jego rezolucji z dnia 10 marca 2016 r.. (4)Środki zarządzania ryzykiem powinny nie tylko spowodować dalsze zwiększenie odporności europejskiego systemu bankowego oraz zaufania do niego na rynkach, lecz również zapewnią podstawę dalszych postępów w tworzeniu unii bankowej. Środki te należy rozpatrywać również w kontekście szerzej zakrojonych wyzwań mających wpływ na unijną gospodarkę, szczególnie potrzeby promowania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w czasach niepewnych perspektyw gospodarczych. W tym kontekście zainicjowano szereg istotnych inicjatyw politycznych, takich jak plan inwestycyjny dla Europy i unia rynków kapitałowych, które mają na celu wzmocnienie gospodarki Unii. W związku z tym ważne jest zapewnienie niezakłóconych interakcji między wszystkimi środkami zarządzania ryzykiem a tymi inicjatywami politycznymi, jak również niedawnymi szerzej zakrojonymi reformami w sektorze finansowym. (5)Przepisy niniejszego rozporządzenia zmieniającego powinny być równoważne ze standardami uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym oraz powinny zapewniać ciągłą równoważność dyrektywy 2013/36/UE i niniejszego rozporządzenia z ramami określonymi w pakiecie Bazylea III. Ukierunkowane dostosowania służące odzwierciedleniu unijnej specyfiki i ogólniejszych względów politycznych powinny być ograniczone pod względem zakresu lub czasu, tak aby nie wpływać niekorzystnie na ogólną zasadność ram ostrożnościowych. (6)Należy również usprawnić obowiązujące środki zarządzania ryzykiem, aby zapewnić możliwość ich bardziej proporcjonalnego stosowania oraz aby nie powodowały one nadmiernego obciążenia związanego z przestrzeganiem przepisów, w szczególności dla małych instytucji i instytucji o mniej złożonej strukturze. (7)Wskaźniki dźwigni przyczyniają się do zachowania stabilności finansowej, działając jako mechanizm ochronny wymogów kapitałowych opartych na ryzyku oraz ograniczając akumulację nadmiernej dźwigni finansowej w okresach poprawy koniunktury. W związku z tym należy wprowadzić wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni w celu uzupełnienia obowiązującego systemu sprawozdawczości i ujawniania wskaźnika dźwigni. (8)Aby niepotrzebnie nie ograniczać kredytowania przedsiębiorstw i gospodarstw domowych przez instytucje oraz aby zapobiec wystąpieniu nieuzasadnionego negatywnego wpływu na płynność rynkową, wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni należy ustanowić na takim poziomie, na którym będzie on pełnił funkcję wiarygodnego mechanizmu ochronnego przed ryzykiem nadmiernej dźwigni, nie spowalniając wzrostu gospodarczego. (9)W swoim sprawozdaniu dla Komisji Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) stwierdził, że wskaźnik dźwigni kapitału Tier I skalibrowany na poziomie 3 % dla dowolnego rodzaju instytucji kredytowej pełniłby funkcję wiarygodnego mechanizmu ochronnego. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego również uzgodnił na szczeblu międzynarodowym wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni na poziomie 3 %. W związku z tym wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni należy kalibrować na poziomie 3 %. (10)Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni na poziomie 3 % ograniczyłby jednak niektóre modele i linie biznesowe bardziej niż inne. Wpłynąłby on nieproporcjonalnie w szczególności na publiczną akcję kredytową publicznych banków rozwoju i oficjalnie wspierane kredyty eksportowe. W związku z tym należy dostosować wskaźnik dźwigni do tych rodzajów ekspozycji. (11)Wskaźnik dźwigni nie powinien również zakłócać świadczenia przez instytucje usług rozliczenia centralnego na rzecz klientów. W związku z tym z miary ekspozycji wskaźnika dźwigni należy wyłączyć początkowe depozyty zabezpieczające dotyczące transakcji na instrumentach pochodnych rozliczanych na szczeblu centralnym, które instytucje otrzymują od swoich klientów w środkach pieniężnych i które przekazują następnie kontrahentom centralnym (CCP). (12)Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego dokonał przeglądu standardu międzynarodowego dotyczącego wskaźnika dźwigni w celu doprecyzowania pewnych aspektów projektu tego wskaźnika. Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 należy dostosować do zmienionego standardu w celu zwiększenia równych warunków działania na szczeblu międzynarodowym dla instytucji UE prowadzących działalność poza Unią oraz w celu zapewnienia, aby wskaźnik dźwigni nadal stanowił skuteczne uzupełnienie opartych na ryzyku wymogów w zakresie funduszy własnych. (13)Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego rozważa obecnie wprowadzenie dodatkowego wymogu z tytułu wskaźnika dźwigni dla globalnych banków o znaczeniu systemowym. Ostateczny wynik prac kalibracyjnych Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego powinien wywołać dyskusje na temat odpowiedniej kalibracji wskaźnika dźwigni dla instytucji unijnych o znaczeniu systemowym.

(14)W dniu 9 listopada 2015 r. Rada Stabilności Finansowej opublikowała istotne warunki dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat („standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”), które zostały przyjęte na szczycie grupy G-20 w Turcji w listopadzie 2015 r. Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat globalne banki o znaczeniu systemowym muszą dysponować wystarczającą kwotą zobowiązań zdolnych do pokrycia dużych strat („mogących podlegać umorzeniu lub konwersji”) w celu zapewnienia sprawnego i szybkiego pokrycia strat i dokapitalizowania w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r. Komisja zobowiązała się do tego, że do końca 2016 r. przedstawi wniosek ustawodawczy, który umożliwiłby wdrożenie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat przed terminem uzgodnionym na szczeblu międzynarodowym, który upływa w 2019 r. (15)Podczas wdrażania standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w Unii należy wziąć pod uwagę istniejący minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określony w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE. Ponieważ całkowita zdolność do pokrycia strat i minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mają wspólny cel, jakim jest zapewnienie, by instytucje posiadały wystarczającą zdolność do pokrycia strat, wspomniane dwa wymogi stanowią uzupełniające się elementy wspólnych ram. Z punktu widzenia operacyjnego w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 należy wprowadzić – za pośrednictwem nowego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych – zharmonizowany poziom minimalny standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat, a charakterystyczny dla danej firmy narzut dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz charakterystyczny dla danej firmy wymóg z tytułu globalnych instytucji nieposiadających znaczenia systemowego należy wprowadzić poprzez ukierunkowane zmiany dyrektywy 2014/59/UE i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014. Odpowiednie przepisy wprowadzające standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat w niniejszym rozporządzeniu (UE) należy interpretować łącznie z przepisami wspomnianych aktów prawnych oraz z dyrektywą 2013/36/UE. (16)Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat, który obejmuje wyłącznie globalne banki o znaczeniu systemowym, minimalny wymóg dotyczący wystarczającej kwoty funduszy własnych oraz zobowiązania zdolne do pokrycia dużych strat, które wprowadzono w niniejszym rozporządzeniu, powinny mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku globalnych instytucji o znaczeniu systemowym. Wprowadzone w niniejszym rozporządzeniu przepisy dotyczące zobowiązań kwalifikowalnych powinny mieć jednak zastosowanie do wszystkich instytucji, zgodnie z dodatkowymi dostosowaniami oraz wymogami określonymi w dyrektywie 2014/59/UE. (17)Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien mieć zastosowanie do instytucji objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które same są globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub należą do grupy zidentyfikowanej jako globalna instytucja o znaczeniu systemowym. Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien mieć zastosowanie na zasadzie indywidualnej albo na zasadzie skonsolidowanej, w zależności od tego, czy takie instytucje objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są instytucjami samodzielnymi nieposiadającymi jednostek zależnych czy też jednostkami dominującymi. (18)Dyrektywa 2014/59/UE umożliwia stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie tylko w odniesieniu do instytucji, lecz również w odniesieniu do finansowych spółek holdingowych oraz finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej. W związku z tym dominujące finansowe spółki holdingowe i dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej powinny mieć wystarczającą zdolność do pokrycia strat w taki sam sposób jak instytucje dominujące. (19)Kluczowe dla zapewnienia skuteczności wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych jest to, by instrumenty posiadane na potrzeby spełnienia tego wymogu charakteryzowały się wysoką zdolnością do pokrycia strat. Zobowiązania wyłączone z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu, o którym mowa w dyrektywie 2014/59/UE, nie mają takiej zdolności, podobnie jak inne zobowiązania, które – chociaż z zasady mogą podlegać umorzeniu lub konwersji – w praktyce mogą powodować trudności związane z ich umorzeniem lub konwersją. W związku z tym zobowiązań tych nie należy uznawać za kwalifikowalne do celów spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Z drugiej strony instrumenty kapitałowe oraz zobowiązania podporządkowane charakteryzują się wysoką zdolnością do pokrycia strat. Ponadto do pewnego stopnia – zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat – należy uznać potencjał, jakim w zakresie pokrywania strat dysponują zobowiązania o takim samym stopniu uprzywilejowania jak niektóre wyłączone zobowiązania. (20)Aby uniknąć podwójnego liczenia zobowiązań na potrzeby wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, należy wprowadzić przepisy dotyczące odliczania posiadanych pozycji zobowiązań kwalifikowalnych, które odzwierciedlają odpowiadającą im metodę odliczenia, opracowaną już w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 dla instrumentów kapitałowych. Przy zastosowaniu tej metody posiadane instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych należy najpierw odliczyć od zobowiązań kwalifikowalnych oraz – jeżeli nie wystarczy zobowiązań, od których można dokonać odliczenia – należy je odliczyć od instrumentów kapitałowych Tier II. (21)Standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat zawiera pewne kryteria kwalifikowalności zobowiązań, które są bardziej rygorystyczne niż obowiązujące kryteria kwalifikowalności instrumentów kapitałowych. Aby zapewnić zgodność, kryteria kwalifikowalności instrumentów kapitałowych należy dostosować w odniesieniu do braku kwalifikowalności instrumentów emitowanych za pośrednictwem jednostek specjalnego przeznaczenia od dnia 1 stycznia 2022 r. (22)Od czasu przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 575/2013 standard międzynarodowy dotyczący ostrożnościowego traktowania ekspozycji instytucji wobec CCP został zmieniony w celu poprawy sposobu traktowania ekspozycji instytucji wobec kwalifikujących się CCP. Najważniejsze zmiany tego standardu obejmowały stosowanie jednej metody do określania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wynikających z wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania, nałożenie jednoznacznego górnego pułapu ogólnych wymogów w zakresie funduszy własnych stosowanego w odniesieniu do ekspozycji wobec kwalifikujących się CCP oraz stosowanie metody bardziej wrażliwej na ryzyko do uwzględnienia wartości instrumentów pochodnych przy obliczaniu hipotetycznych zasobów kwalifikującego się CCP. Jednocześnie sposób traktowania ekspozycji wobec niekwalifikujących się CCP pozostał niezmieniony. Biorąc pod uwagę fakt, że w zmienionych standardach międzynarodowych wprowadzono sposób traktowania, który jest lepiej dostosowany do środowiska rozliczenia centralnego, prawo Unii powinno zostać zmienione, by uwzględnić te standardy. (23)Aby zapewnić odpowiednie zarządzanie przez instytucje swoimi ekspozycjami w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, zasady określające sposób traktowania tych ekspozycji powinny być wrażliwe na ryzyko i powinny promować przejrzystość w odniesieniu do ekspozycji bazowych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania. W związku z tym Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego przyjął zmieniony standard, w którym określono wyraźną hierarchię metod obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla tych ekspozycji. Hierarchia ta odzwierciedla stopień przejrzystości ekspozycji bazowych. Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 powinno zostać dostosowane do tych zasad uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym. (24)Na potrzeby obliczania wartości ekspozycji z tytułu transakcji na instrumentach pochodnych realizowanych zgodnie z ramami ryzyka kredytowego kontrahenta rozporządzenie (UE) nr 575/2013 umożliwia obecnie instytucjom wybór spośród trzech różnych metod standardowych: metody standardowej, metody wyceny według wartości rynkowej oraz metody wyceny pierwotnej ekspozycji. (25)We wspomnianych metodach standardowych nie uznaje się jednak odpowiednio ograniczającego ryzyko charakteru zabezpieczenia w ekspozycjach. Ich kalibracje są przestarzałe i nie odzwierciedlają wysokiego poziomu zmienności, który zaobserwowano podczas kryzysu finansowego. Nie uznaje się w nich również odpowiednio korzyści wynikających z kompensowania. Aby wyeliminować te niedociągnięcia, Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego zdecydował się zastąpić metodę wyceny według wartości rynkowej nową metodą standardową służącą do obliczania wartości ekspozycji wynikającej z ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych, tzw. metodą standardową dotyczącą ryzyka kredytowego kontrahenta („metoda standardowa dotycząca CCR”). Biorąc pod uwagę fakt, że w zmienionych standardach międzynarodowych wprowadzono nową metodę standardową, która jest lepiej dostosowana do środowiska rozliczenia centralnego, prawo Unii powinno zostać zmienione, by uwzględnić te standardy. (26)Metoda standardowa dotycząca CCR jest bardziej wrażliwa na ryzyko niż metoda standardowa i metoda wyceny według wartości rynkowej i w związku z tym jej stosowanie powinno doprowadzić do określenia wymogów w zakresie funduszy własnych, które lepiej odzwierciedlają ryzyko związane z zawieranymi przez instytucje transakcjami na instrumentach pochodnych. Jednocześnie wdrożenie metody standardowej dotyczącej CCR przez instytucje jest bardziej skomplikowane. Wprowadzenie metody standardowej dotyczącej CCR przez niektóre instytucje, które obecnie stosują metodę wyceny według wartości rynkowej, może okazać się zbyt złożone i zbyt obciążające. Na potrzeby tych instytucji należy wprowadzić uproszczoną metodę standardową dotyczącą CCR. Ponieważ taka uproszczona wersja będzie mniej wrażliwa na ryzyko niż metoda standardowa dotycząca CCR, należy ją odpowiednio skalibrować, tak aby zagwarantować, że nie będzie ona pomniejszała wartości ekspozycji z tytułu transakcji na instrumentach pochodnych. (27)W przypadku instytucji, które posiadają bardzo ograniczone ekspozycje z tytułu instrumentów pochodnych