1.Wprowadzenie

Zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012 w sprawie normalizacji europejskiej (dalej „rozporządzenie w sprawie normalizacji”):

Do dnia 2 stycznia 2015 r. Komisja dokona oceny skutków procedury ustanowionej na mocy art. 10 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do ram czasowych mających zastosowanie do składania wniosków o normalizację. Komisja przedstawi swoje wnioski w sprawozdaniu przekazywanym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W stosownych przypadkach do sprawozdania dołącza się wniosek ustawodawczy dotyczący zmiany niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze sprawozdanie zostało sporządzone na podstawie art. 25.

2.Normy europejskie i europejskie dokumenty normalizacyjne służące wsparciu unijnego prawodawstwa i polityki

2.1.Europejskie organizacje normalizacyjne

Od 1980 r. europejskie organizacje normalizacyjne (EON) odgrywają ważną i cieszącą się powszechnym uznaniem rolę w ujednolicaniu krajowych standardów w krajach UE/EFTA i wspieraniu tworzenia jednolitego rynku. Uznanie to zostało po raz pierwszy potwierdzone w dyrektywie 83/189/EWG, a następnie w ogólnych wytycznych dotyczących współpracy między Komisją a europejskimi organizacjami normalizacyjnymi, podpisanych w 1984 r. i zmienionych w 2003 r..

Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN), Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) i Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) są europejskimi organizacjami normalizacyjnymi (EON) uznanymi na mocy rozporządzenia w sprawie normalizacji. Przyjmują one, na zasadzie dobrowolności, normy europejskie i europejskie dokumenty normalizacyjne w celu określenia dobrowolnych specyfikacji technicznych lub jakościowych, z którymi mogą być zgodne obecne lub przyszłe produkty, procesy produkcji lub usługi.

Główną cechą systemu normalizacji europejskiej jest to, że Komisja może zwrócić się do europejskich organizacji normalizacyjnych o sporządzenie normy europejskiej lub europejskiego dokumentu normalizacyjnego dla produktów lub usług w celu wsparcia prawodawstwa i polityki Unii. Wcześniej podstawę prawną stanowiła dyrektywa 98/34/WE i umowa o współpracy z EON, a obecnie jest nią rozporządzenie w sprawie normalizacji. Około 20 % wszystkich norm europejskich i europejskich dokumentów normalizacyjnych powstało na wniosek Komisji, natomiast pozostałe 80 % pochodzi bezpośrednio z propozycji sektora przemysłu lub innych stron zainteresowanych normalizacją.

2.2.Wniosek o normalizację przed przyjęciem rozporządzenia w sprawie normalizacji

Artykuł 6 dyrektywy 83/189/EWG (zastąpionej później dyrektywą 98/34/WE) umożliwiał Komisji „przedstawianie projektów zmierzających do zniesienia istniejących i przewidywanych barier w handlu” i w tym kontekście „zażądanie od europejskich organów normalizacyjnych sporządzenia europejskiej normy w określonym terminie”. Przed wydaniem takich wniosków o normalizację Komisja musiała skonsultować się ze Stałym Komitetem złożonym z przedstawicieli mianowanych przez państwa członkowskie powołanym na mocy art. 5 (dyrektywa 98/34/WE). Był to jedyny uregulowany wymóg.

Zasady dotyczące wniosków o normalizację ustanowione w dyrektywie 83/189/EWG, a następnie w dyrektywie 98/34/WE, ograniczały się jedynie do normalizacji produktów. Nie określały szczegółowo ani treści takich wniosków, ani ich formy prawnej, a także nie wyjaśniały, w jaki sposób w trakcie ich przygotowań należało prowadzić konsultacje z EON lub innymi zainteresowanymi stronami.

Projekt wniosku o normalizację, w trzech językach (DE/EN/FR), przedkładany był do zaopiniowania stałemu komitetowi, zazwyczaj po omówieniu go przez odpowiedni komitet branżowy lub grupę roboczą ustanowioną na podstawie odpowiednich przepisów sektorowych, po konsultacji z EON i innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

Stały Komitet miał jedynie charakter doradczy i jego opinia nie była wiążąca dla Komisji. Konsultacje były prowadzone podczas posiedzenia lub w drodze procedury pisemnej trwającej od 4 do 6 tygodni, aby umożliwić przedstawienie uwag członkom komitetu. Następnie Komisja na podstawie otrzymanych uwag samodzielnie kończyła prace nad wnioskiem i przekazywała ostateczny wniosek do EON w ciągu 2 do 5 miesięcy po zakończeniu konsultacji. Zazwyczaj nie wyznaczano EON żadnego terminu na odpowiedź na wniosek o normalizację.

Wnioski o normalizację były stosowane nie tylko do występowania o opracowanie norm, ale również do inicjowania studiów wykonalności i innych prac przednormatywnych nieprowadzących bezpośrednio do przyjęcia norm europejskich.

2.3.Wniosek o normalizację w formie aktu wykonawczego

Rozporządzenie w sprawie normalizacji ustanawia zmienione zasady dotyczące wniosku o normy europejskie i europejskie dokumenty normalizacyjne dotyczące produktów oraz usług na potrzeby wsparcia prawodawstwa i polityki Unii. Najważniejsza zmiana polega na tym, że zgodnie z art. 10 ust. 2 przeprowadza się konsultacje z komitetem, o którym mowa w art. 22 (Komitet ds. Norm), przy zastosowaniu procedury sprawdzającej określonej w art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. W związku z tym opinia komitetu jest wiążąca i wniosek o normalizację jest następnie przyjmowany przez Komisję jako akt wykonawczy (decyzja wykonawcza Komisji).

W swoim wniosku dotyczącym rozporządzenia w sprawie normalizacji europejskiej COM(2011)315 Komisja zaproponowała utrzymanie nieformalnego statusu wniosków o normalizację oraz konsultacji opisanych w dyrektywie 98/34/WE. Współprawodawca zadecydował jednak inaczej: w przypadku składania wniosków o normalizację, państwa członkowskie powinny zachować kontrolę nad uprawnieniami wykonawczymi Komisji w ramach procedury sprawdzającej określonej w rozporządzeniu (UE) nr 182/2011.

Aby wyeliminować wszelkie wątpliwości co do wpływu nowej procedury sprawdzającej na czas konieczny do wydania wniosku o normalizację, w art. 25 przewidziano wymóg oceny wniosku przez Komisję.