P7_TA(2014)0159

Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży ***I

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży (COM(2011)0635 – C7-0329/2011 – 2011/0284(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

(2017/C 285/64)

Parlament Europejski,

zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

(1) Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 75.

P7_TC1-COD(2014)0159

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 lutego 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2014 w sprawie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Nadal istnieją poważne utrudnienia w transgranicznej działalności gospodarczej uniemożliwiające pełne wykorzystanie potencjału rynku wewnętrznego w zakresie wzrostu i tworzenia miejsc pracy. Obecnie wyłącznie jeden na dziesięciu unijnych przedsiębiorców eksportuje swoje produkty w ramach Unii, a większość z tych, którzy to robią, wywozi towary jedynie do niewielkiej liczby państw członkowskich. Spośród szerokiego wachlarza utrudnień w handlu transgranicznym, w tym regulacji podatkowych, wymogów administracyjnych, trudności w dostawie oraz różnic językowych i kulturowych, przedsiębiorcy uznają, że trudności w ustaleniu przepisów obcego prawa umów należą do najważniejszych barier w transakcjach między przedsiębiorcami i konsumentami oraz transakcjach między przedsiębiorcami. Tracą na tym również konsumenci, ze względu na ograniczoną ofertę towarów. Zatem różne krajowe przepisy prawa umów utrudniają korzystanie z podstawowych swobód, takich jak swoboda dostarczania towarów i świadczenia usług, oraz stanowią przeszkodę w funkcjonowaniu i dalszym tworzeniu rynku wewnętrznego. Mogą one również prowadzić do ograniczania konkurencji, w szczególności na rynkach mniejszych państw członkowskich.

(2) Umowy stanowią niezbędne narzędzie prawne każdej transakcji gospodarczej. Jednakże konieczność ustalania lub negocjowania przez przedsiębiorców prawa właściwego, wyszukiwania informacji o przepisach obcego prawa właściwego, z czym często wiąże się konieczność ich tłumaczenia, uzyskiwania porady prawnej, by zapoznać się z jego wymogami, oraz dostosowania swoich umów do różnych przepisów krajowych mogących mieć zastosowanie w transgranicznych transakcjach czyni handel transgraniczny bardziej złożonym i kosztownym w porównaniu z handlem krajowym. Bariery związane z prawem umów należą zatem do głównych czynników zniechęcających znaczną liczbę przedsiębiorców nastawionych na eksport, do rozpoczęcia działalności w handlu transgranicznym lub rozszerzenia jej na więcej państw członkowskich. Stanowią one szczególnie trudną barierę dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), dla których koszty wejścia na zagraniczne rynki są często bardzo wysokie w stosunku do ich obrotów. W rezultacie przedsiębiorcy tracą możliwość uzyskania oszczędności wynikających ze sprzedaży towarów i usług na podstawie jednego, jednolitego prawa umów dla wszystkich przeprowadzanych transakcji transgranicznych oraz, w środowisku online, za pośrednictwem jednej strony internetowej.

(3) Koszty transakcyjne związane z prawem umów, które, jak wykazano, stanowią istotne obciążenie, oraz przeszkody prawne wynikające z różnic między krajowymi imperatywnymi przepisami o ochronie konsumenta mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego w zakresie transakcji między przedsiębiorcami i konsumentami. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (3), kiedy działalność przedsiębiorcy skierowana jest na konsumentów w innym państwie, zastosowanie znajdą przepisy służące ochronie konsumentów państwa członkowskiego zwykłego pobytu konsumenta, które zapewniają wyższy poziom ochrony, i których zastosowanie nie może być umownie wyłączone, nawet jeśli strony wybrały inne prawo właściwe. Przedsiębiorcy muszą zatem ustalić z wyprzedzeniem, czy prawo konsumenta przewiduje wyższą ochronę oraz dopilnować, by ich umowa była zgodna z wymogami tego prawa. Poza tym, w handlu elektronicznym konieczne jest dostosowanie stron internetowych celem uwzględnienia wymogów zawartych w mających zastosowanie obcych przepisach o umowach z udziałem konsumentów, co pociąga za sobą dalsze koszty. Dokonana już harmonizacja prawa konsumenckiego na szczeblu Unii doprowadziła do pewnego zbliżenia przepisów w niektórych dziedzinach. Nadal jednak istnieją znaczne różnice między prawem poszczególnych państw członkowskich; obecny etap harmonizacji pozostawia państwom członkowskim szeroki wybór wariantów w zakresie tego, jak wypełnić wymogi wynikające z przepisów Unii oraz jaki poziom ochrony konsumenta zapewnić.

(4) Bariery związane z prawem umów utrudniające przedsiębiorcom pełne wykorzystanie potencjału rynku wewnętrznego działają również na niekorzyść konsumentów. Mniej intensywny handel transgraniczny oznacza przywóz mniejszej ilości towarów i mniejszą konkurencję. Konsumenci mogą być poszkodowani wskutek ograniczonego wyboru towarów po wyższych cenach, zarówno dlatego, że mniej zagranicznych przedsiębiorców będzie im bezpośrednio oferować swoje produkty i usług, jak również pośrednio, ze względu na ograniczenie transgranicznego obrotu między przedsiębiorcami w skali hurtowej. Podczas gdy transgraniczne zakupy mogłyby przynieść istotne korzyści gospodarcze w postaci bogatszej i lepszej oferty, również wielu konsumentów unika takich zakupów, ze względu na brak pewności co do przysługujących im praw. Niektóre z głównych obaw konsumentów dotyczą prawa umów, np. tego, czy przysługiwałaby im odpowiednia ochrona w przypadku zakupu wadliwych produktów. W rezultacie znaczna liczba konsumentów woli dokonywać zakupów w kraju, nawet jeśli oznacza to mniejszy wybór lub wyższe ceny.

(5) W dodatku konsumenci, którzy pragną skorzystać na różnicach cen między państwami członkowskimi poprzez zakup od przedsiębiorcy z innego państwa członkowskiego, napotykają często na trudności spowodowane odmową sprzedaży ze strony przedsiębiorcy. Chociaż handel elektroniczny znacznie ułatwił wyszukiwanie ofert, jak również porównywanie cen i innych warunków niezależnie od siedziby przedsiębiorcy, przedsiębiorcy, którzy nie chcą prowadzić handlu transgranicznego, odrzucają bardzo często zamówienia zagranicznych konsumentów.

(6) Różnice między prawem umów poszczególnych państw stanowią zatem barierę uniemożliwiającą konsumentom i przedsiębiorcom czerpanie korzyści z rynku wewnętrznego. Bariery te mogłyby zostać znacząco zmniejszone gdyby umowy mogły opierać się na jednolitym zestawie norm prawa umów, niezależnie od siedziby stron. Taki jednolity zestaw norm prawa umów powinien obejmować cały cykl trwania umowy, a zatem obejmować aspekty mające największe znaczenie przy zawieraniu umowy. Powinien on również obejmować w pełni zharmonizowane przepisy służące ochronie konsumentów.

(7) Różnice w prawie umów poszczególnych państw oraz ich wpływ na handel transgraniczny prowadzą również do ograniczenia konkurencji. W warunkach mało intensywnego handlu transgranicznego panuje mniejsza konkurencja, a zatem mniejsza zachęta dla przedsiębiorców, by byli bardziej innowacyjni oraz poprawiali jakość swoich produktów lub obniżali ceny. W szczególności w mniejszych państwach członkowskich, w których funkcjonuje niewielka liczba krajowych konkurentów, decyzja zagranicznych przedsiębiorców, by powstrzymać się od wejścia na te rynki ze względu na koszty i komplikacje, może prowadzić do ograniczenia konkurencji na tych rynkach, co ma wymierny wpływ na ofertę i ceny dostępnych produktów. Ponadto bariery w handlu transgranicznym mogą również zagrozić konkurencji między MŚP i większymi firmami. Ze względu na znaczny wpływ kosztów transakcyjnych w porównaniu z obrotem, MŚP przypuszczalnie znacznie częściej powstrzymują się od wchodzenia na obcy rynek niż ich więksi konkurenci.

(8) Aby pokonać te Bariery związane z prawem umów utrudniają konsumentom i przedsiębiorcom pełne wykorzystanie potencjału rynku wewnętrznego i dotyczą w szczególności sektora sprzedaży na odległość, który powinien stanowić jeden z wymiernych rezultatów rynku wewnętrznego. W szczególności cyfrowy aspekt rynku wewnętrznego staje się niezwykle istotny zarówno dla konsumentów, jak i dla przedsiębiorców, gdyż przedsiębiorcy i konsumenci coraz częściej dokonują zakupów przez internet, a coraz więcej przedsiębiorców prowadzi w ten sposób sprzedaż. Mając na uwadze, że narzędzia technologii komunikacyjnych i informacyjnych są stale rozwijane i coraz powszechniej dostępne, potencjał wzrostu sprzedaży internetowych jest bardzo wysoki. W związku z powyższym, aby pokonać takie bariery związane z prawem umów, strony powinny mieć możliwość uzgodnienia, że ich umowy zawierane na odległość, a w szczególności przez internet, będą podlegać jednolitemu zestawowi norm prawa umów mających to samo znaczenie i tą samą wykładnię we wszystkich państwach członkowskich – wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży. Te wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny stanowić dodatkową opcję sprzedaży na odległość, a w szczególności handlu elektronicznego, zwiększającą pole wyboru stron, możliwą do wykorzystania, kiedy tylko strony wspólnie uznają, że będzie ona użyteczna, rzeczywiście ułatwiając handel transgraniczny i pozwalając uniknąć kosztów transakcyjnych i alternatywnych, jak również innych przeszkód w handlu transgranicznym związanych z prawem umów. Powinny być one podstawą stosunku umownego wyłącznie wtedy, gdy strony wspólnie zdecydują się na skorzystanie z nich. [Popr. 1]

(9) Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży. Harmonizuje na podstawie umów zawieranych na odległość, a w szczególności przez internet . Zbliża ono przepisy prawa umów państw członkowskich nie poprzez zobowiązanie tych ostatnich do zmiany obowiązującego pierwotnego krajowego reżimu prawa umów, lecz poprzez stworzenie w każdym z państw członkowskich drugiego reżimu prawa umów na potrzeby umów objętych zakresem stosowania rozporządzenia. Ten drugi stosowany bezpośrednio reżim powinien stanowić integralną część porządku prawnego obowiązującego na obszarze państw członkowskich. W stopniu, w jakim umożliwia to ich zakres i w przypadku gdy strony porozumiały się co do ich wykorzystania, wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny mieć zastosowanie zamiast pierwotnego krajowego reżimu prawa umów w tym porządku prawnym. Powinny one być identyczne identyczny w całej Unii i funkcjonować obok obowiązujących norm krajowego prawa umów. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny być stosowane dobrowolnie, za jednoznacznym porozumieniem stron, do umów transgranicznych. [Popr. 2]

(10) Porozumienie o wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży powinno być wyborem dokonywanym w zastosowaniu właściwego prawa krajowego porządku prawnego określonego jako prawo właściwe na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 lub, w odniesieniu do obowiązków udzielenia informacji przedkontraktowych, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (4), lub jakiejkolwiek innej właściwej normy kolizyjnej. Porozumienie o wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży jest wynikiem wyboru między dwoma różnymi reżimami w ramach tego samego krajowego porządku prawnego. Wybór ten zatem nie powinien być traktowany powinno zatem być traktowane jako wybór prawa właściwego między dwoma krajowymi porządkami prawnymi w rozumieniu norm kolizyjnych ani być z tym wyborem mylony i powinien mylone i powinno obowiązywać bez uszczerbku dla wspomnianych norm kolizyjnych. Rozporządzenie nie będzie zatem wpływać na obowiązujące normy kolizyjne , jak np . normy zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 593/2008 . [Popr. 3]

(11) Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny obejmować kompletny pełen zestaw w pełni zharmonizowanych ujednoliconych bezwzględnie wiążących przepisów o ochronie konsumentów. Zgodnie z art. 114 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, powinny one zapewniać wysoki poziom ochrony konsumentów w celu zwiększenia zaufania konsumentów do wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, a tym samym zachęcić ich do zawierania umów transgranicznych na tej podstawie. Wspólne przepisy powinny utrzymywać lub zwiększać poziom ochrony przysługującej konsumentom na mocy unijnego prawa konsumenckiego. Ponadto przyjęcie niniejszego rozporządzenia nie powinno wykluczać przeglądu dyrektywy w sprawie praw konsumentów w celu wprowadzenia w państwach członkowskich pełnej przeprowadzonej na wysokim poziomie harmonizacji ochrony konsumentów. [Popr. 4]

(11a) Definicja konsumenta powinna obejmować osoby fizyczne działające w celach niezwiązanych z ich działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub zawodową. Jednakże w przypadku umów podwójnego zastosowania, gdy umowa zawierana jest w celach, które częściowo są związane z działalnością handlowa danej osoby, a częściowo nie są z nią związane, a cel handlowy jest do tego stopnia ograniczony, że nie jest dominujący w ogólnym kontekście umowy, taka osoba również powinna być uznawana za konsumenta. W celu określenia, czy osoba fizyczna całkowicie czy częściowo działa w celach, które są związane z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub zawodową, należy ocenić sposób, w jaki dana osoba występuje w stosunku do kontrahenta. [Popr. 5]

(12) W przypadku zawarcia ważnego porozumienia o korzystaniu ze wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, jedynie wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny regulować kwestie należące do ich zakresu. Ponieważ wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży zawierają kompletny pełen zestaw ujednoliconych w pełni zharmonizowanych bezwzględnie wiążących przepisów o ochronie konsumentów, nie będzie różnic między przepisami państw członkowskich w omawianej dziedzinie tam, gdzie strony zdecydują się skorzystać z tych wspólnych przepisów. W związku z tym art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 593/2008, który opiera się założeniu, że poziom ochrony konsumentów w państwach członkowskich jest zróżnicowany, nie ma praktycznego znaczenia dla kwestii objętych zakresem stosowania wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży , gdyż sprowadzałby się do porównania między wiążącymi przepisami dwóch identycznych drugich reżimów prawa umów . [Popr. 6]

(13) Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny zostać udostępnione na potrzeby umów transgranicznych, ponieważ to w ich kontekście różnice między krajowymi przepisami prowadzą do komplikacji i dodatkowych kosztów, zniechęcając strony do nawiązania stosunków umownych , natomiast handel prowadzony na odległość, a w szczególności handel elektroniczny, posiada duży potencjał . Transgraniczny charakter umowy należy ocenić na podstawie miejsca zwykłego pobytu stron w umowach między przedsiębiorcami. W umowach między przedsiębiorcami a konsumentami wymóg transgraniczności powinien być spełniony, jeżeli ogólny adres wskazany przez konsumenta, adres dostawy towarów, lub adres, na jaki ma być wystawiona faktura wskazany przez konsumenta znajdują się w jednym z państw członkowskich, ale nie w tym państwie, w którym przedsiębiorca ma swoje miejsce zwykłego pobytu. [Popr. 7]

(14) Wykorzystanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży nie powinno ograniczać się do sytuacji transgranicznych z udziałem wyłącznie państw członkowskich, lecz powinno być dostępne także na potrzeby ułatwienia handlu między państwami członkowskimi i państwami trzecimi. W przypadku gdy w transakcji biorą udział konsumenci z państw trzecich, porozumienie o wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży w Unii Europejskiej, które oznaczałaby dla nich wybór prawa obcego, powinno podlegać obowiązującym normom kolizyjnym.

(15) Przedsiębiorcy zawierający czysto krajowe, jak również transgraniczne transakcje handlowe mogą uznać za użyteczne wykorzystanie jednej, jednolitej umowy we wszystkich swoich transakcjach. Dlatego też państwa członkowskie powinny mieć swobodę, jeżeli chodzi o możliwość udostępnienia wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży również na potrzeby użytku czysto krajowego.

(16) Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny być dostępne w szczególności na potrzeby sprzedaży ruchomości, w tym, gdy dane towary mają zostać wytworzone lub wyprodukowanie, ponieważ z ekonomicznego punktu widzenia jest to najważniejszy rodzaj umowy o szczególnym potencjale w zakresie intensyfikacji transgranicznej wymiany handlowej, w szczególności w handlu elektronicznym.

(17) Dla odzwierciedlenia wzrastającego znaczenia gospodarki cyfrowej zakres stosowania wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży powinien także obejmować umowy o dostarczenie treści cyfrowych. Liczba transakcji polegających na przekazaniu treści cyfrowych do przechowywania, przetwarzania lub udostępniania i wielokrotnego użytku, na przykład poprzez pobieranie muzyki, rośnie szybko i ma ogromny potencjał dalszego wzrostu, nadal jednak odbywa się w warunkach znacznego zróżnicowania przepisów i niepewności prawnej. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny zatem obejmować dostarczanie treści cyfrowych, niezależnie od tego, czy dana treść jest dostarczana na materialnym nośniku.

(17a) Przetwarzanie w chmurze rozwija się szybko i ma duży potencjał wzrostu. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży stanowią spójny zestaw norm dostosowanych do świadczenia usług na odległość, a w szczególności elektronicznego dostarczania treści cyfrowych i usług powiązanych. Przepisy te powinny mieć także zastosowanie, gdy usługi w zakresie treści cyfrowych lub powiązane usługi są świadczone z wykorzystaniem chmur obliczeniowych, w szczególności gdy treść cyfrowa może zostać pobrana z chmury obliczeniowej sprzedawcy lub czasowo przechowywana w chmurze obliczeniowej usługodawcy. [Popr. 8]

(18) Treści cyfrowe są często dostarczane nie w zamian za cenę, lecz w połączeniu z innymi opłaconymi towarami lub usługami, w tym za świadczenia o charakterze niepieniężnym, takie jak udostępnienie danych osobowych, lub też bezpłatnie, w kontekście strategii marketingowej (w nadziei, że konsument nabędzie później dodatkowe lub bardziej wyrafinowane produkty z zakresu treści cyfrowych). Ze względu na tę specyficzną strukturę rynku oraz fakt, że wady dostarczonych treści cyfrowych mogą zaszkodzić interesom gospodarczym konsumentów niezależnie od tego, na jakich warunkach treści te zostały dostarczone, wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny być dostępne niezależnie od tego, czy za dane treści cyfrowe zapłacono cenę. W takich jednak przypadkach środki ochrony prawnej kupującego powinny ograniczać się wyłącznie do szkód. Z drugiej strony kupujący powinien mieć możliwość skorzystania z pełnego zestawu środków ochrony prawnej, z wyjątkiem obniżenia cen, nawet jeżeli nie jest on zobowiązany do zapłacenia ceny dostawy treści cyfrowych, pod warunkiem że świadczenie wzajemne z jego strony, na przykład poprzez dostarczanie danych osobowych lub inne usługi mające wartość handlową dla usługodawcy, mają wartość równą cenie dostawy, mając na uwadze, że w takich przypadkach treści cyfrowe nie są w rzeczywistości dostarczane nieodpłatnie. [Popr. 9]

(19) W celu zapewnienia maksymalnej wartości dodanej wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, ich przedmiotowy zakres stosowania powinien objąć również niektóre usługi świadczone przez sprzedawcę, bezpośrednio i blisko związane z konkretnymi towarami lub treściami cyfrowymi dostarczanymi na podstawie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży i w praktyce często ujmowane w tej samej lub powiązanej umowie zawieranej w tym samym czasie; dotyczy to w szczególności naprawy, konserwacji lub instalacji towarów lub treści cyfrowych lub czasowego przechowywania treści cyfrowych w chmurze obliczeniowej usługodawcy .

(19a) Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży można również stosować w odniesieniu do umowy powiązanej z inną umową zawartą przez te same strony, która nie jest umową sprzedaży, umową o dostarczenie treści cyfrowych ani umową o świadczenie usług powiązanych. Umowa powiązana podlega odpowiedniemu prawu krajowemu mającemu zastosowanie zgodnie z właściwymi normami kolizyjnymi. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży można również stosować w umowach zawierających jakiekolwiek elementy inne niż sprzedaż towarów, dostarczanie treści cyfrowych lub świadczenie usług powiązanych, pod warunkiem że elementy te można wydzielić, a ich cena może zostać wyodrębniona. [Popr. 11]

(20) Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży nie powinny obejmować żadnych umów powiązanych, na mocy których kupujący nabywa towary lub otrzymuje usługi od osoby trzeciej. Zastosowanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży nie byłoby tutaj właściwe, ponieważ osoba trzecia nie jest stroną porozumienia między umawiającymi się stronami dotyczącego wykorzystania wspólnych przepisów dotyczących sprzedaży. Umowa powiązana zawarta z osobą trzecią powinna podlegać odpowiedniemu prawu krajowemu, mającemu zastosowanie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 593/2008 i rozporządzeniem (WE) nr 864/2007 lub jakimikolwiek innymi właściwymi normami kolizyjnymi.

(21) Aby zaradzić istniejącym problemom w zakresie rynku wewnętrznego i konkurencji w sposób precyzyjny i proporcjonalny, zakres osobowy wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży powinien zostać skoncentrowany na stronach, które obecnie zniechęcane są do zagranicznych transakcji ze względu na zróżnicowanie krajowych przepisów prawa umów mające znaczący, negatywny wpływ na handel transgraniczny. Powinien on zatem obejmować wszystkie transakcje między przedsiębiorcami i konsumentami oraz umowy między przedsiębiorcami, w których przynajmniej jedną ze stron jest MŚP, w oparciu o zalecenie Komisji 2003/361/WE (5). Nie powinno to jednak ograniczać możliwości przyjęcia przez państwa członkowskie przepisów udostępniających wspólne przepisy na potrzeby umów między przedsiębiorcami, z których żaden nie jest MŚP. W każdym razie, w transakcjach między przedsiębiorcami, przedsiębiorcy mają pełną swobodę umów i zachęca się ich, by sporządzając własne postanowienia umowne, opierali się na wspólnych europejskich przepisach dotyczących sprzedaży.

(22) Porozumienie stron umowy jest niezbędne do zastosowania dotyczące wykorzystania wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży jest niezbędne do ich zastosowania . W przypadku transakcji między przedsiębiorstwami i konsumentami porozumienie to powinno podlegać rygorystycznym wymogom. Ponieważ w praktyce to najczęściej przedsiębiorca zaproponuje skorzystanie ze wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, wymogi te powinny gwarantować, by konsumenci byli w pełni świadomi faktu, że wyrażają zgodę na skorzystanie z przepisów innych niż te, które obowiązują w jego prawie krajowym. Dlatego też zgoda konsumenta powinna być dopuszczalna jedynie w formie wyraźnego oświadczenia, składanego osobno w stosunku do oświadczenia wyrażającego zgodę na zawarcie umowy. Nie może być zatem możliwości składania oferty skorzystania ze wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży jako jednego z postanowień zawieranej umowy, a w szczególności jako elementu ogólnych warunków umownych stosowanych przez przedsiębiorcę. Przedsiębiorca powinien przekazać konsumentowi potwierdzenie wyrażenia zgody na skorzystanie ze wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży na trwałym nośniku. [Popr. 12]

(23) Zgoda konsumenta na skorzystanie ze wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży powinna być nie tylko świadoma, lecz również opierać się na odpowiedniej wiedzy. Dlatego też przedsiębiorca powinien nie tylko zwrócić uwagę konsumenta na to, że zamierza skorzystać ze wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, lecz także udzielić mu informacji o charakterze tych przepisów i najważniejszych ich cechach. Aby ułatwić to zadanie przedsiębiorcom, unikając tym samym niepotrzebnych obciążeń administracyjnych, jak również w celu zapewnienia spójności co do zakresu i jakości informacji przekazywanych konsumentów, przedsiębiorcy powinni dostarczyć im standardową ulotkę informacyjną zawartą w niniejszym rozporządzeniu, a tym samym łatwo dostępną we wszystkich językach urzędowych Unii. Jeżeli nie ma możliwości dostarczenia konsumentowi ulotki informacyjnej, na przykład w kontekście rozmowy telefonicznej, lub gdy przedsiębiorca nie dostarczył ulotki informacyjnej, zgoda na skorzystanie ze wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży nie powinna wiązać konsumenta dopóki nie otrzyma on ulotki informacyjnej wraz z potwierdzeniem umowy, a następnie wyraźnie wyrazi swoją zgodę.

(23a) W przypadku gdy porozumienie stron o wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży jest nieważne lub gdy wymogi dotyczące dostarczenia standardowej ulotki informacyjnej nie zostały spełnione, wyjaśnienie tego, czy umowa została zawarta i na jakich warunkach, powinno zostać określone na mocy właściwych przepisów krajowych mających zastosowanie zgodnie z właściwymi normami kolizyjnymi. [Popr. 13]

(24) W celu zapobieżenia selektywnemu stosowaniu niektórych elementów wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, które mogłoby naruszyć równowagę między prawami i zobowiązaniami stron oraz negatywnie wpłynąć na poziom ochrony konsumentów, wybór powinien dotyczyć wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży jako całości, a nie jedynie określonej ich części.

(25) W przypadkach, w których do umowy miałaby normalnie zastosowanie Konwencja Narodów Zjednoczonych o międzynarodowej sprzedaży towarów, wybór wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży powinien oznaczać zgodę stron umowy na wyłączenie zastosowania tej konwencji.

(26) Normy zawarte we wspólnych europejskich przepisach dotyczących sprzedaży powinny obejmować te kwestie prawa umów, które mają praktyczne znaczenie podczas cyklu trwania tych rodzajów umów, które należą do zakresu przedmiotowego i podmiotowego wspólnych przepisów, w szczególności umów zawartych online. Obok praw i zobowiązań stron oraz środków ochrony prawnej przysługujących w przypadku niewykonania umowy wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny zatem regulować: obowiązki w zakresie informacji przedkontraktowych, zawarcie umowy (w tym wymogi formalne), prawo odstąpienia od umowy i jego konsekwencje, uchylenie się od skutków umowy wynikające z błędu, podstępu lub wyzysku (oraz konsekwencje takiego uchylenia się), wykładnię, treść i skutki umowy, ocenę i konsekwencje nieuczciwych postanowień umownych, zwrot świadczeń po uchyleniu się od skutków umowy lub rozwiązaniu jej oraz przedawnienie i prekluzję praw. Powinny one określać sankcje dostępne w przypadku naruszenia wszystkich zobowiązań oraz obowiązków powstających w zakresie ich stosowania.

(27) Wszystkie kwestie o charakterze umownym lub pozaumownym, które nie zostały ujęte we wspólnych europejskich przepisach dotyczących sprzedaży regulowane są przepisami prawa krajowego obowiązującymi poza wspólnymi europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży, mającymi zastosowanie na mocy rozporządzenia (WE) nr 593/2008 i rozporządzenia (WE) nr 864/2007 lub jakichkolwiek innych właściwych norm kolizyjnych. Kwestie te obejmują, przykładowo, osobowość prawną, nieważność umowy wynikającą z braku zdolności do czynności prawnych, sprzeczność z prawem lub dobrymi obyczajami, chyba że kwestie takiej sprzeczności z prawem lub dobrymi obyczajami zostały uregulowane we wspólnych europejskich przepisach dotyczących sprzedaży, określenie języka umowy, kwestie niedyskryminacji, reprezentację, wielość dłużników i wierzycieli, zmianę stron, w tym cesję, potrącenie i połączenie, prawo rzeczowe, w tym przeniesienie własności, prawo własności intelektualnej i prawo deliktów. Ponadto kwestia , a także kwestię tego, czy można łącznie dochodzić konkurencyjnych roszczeń umownych i pozaumownych, pozostaje poza zakresem wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży . Dla celów jasności i przejrzystości prawa wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny zawierać wyraźne odniesienie do kwestii, które są i które nie są w nich regulowane . [Popr. 14]

(27a) Nieuczciwe praktyki handlowe, o których mowa w dyrektywie 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) , zostaną objęte wspólnymi europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży, w takim zakresie, w jakim są zbieżne z przepisami w zakresie prawa umów, w tym w szczególności przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych, które mogą prowadzić do uchylenia się od skutków umowy z powodu błędu, podstępu, groźby lub wyzysku, bądź dotyczącymi środków ochrony prawnej w przypadku naruszenia obowiązków udzielania informacji. Nieuczciwe praktyki handlowe inne niż te, które są zbieżne z przepisami w zakresie prawa umów, nie powinny wchodzić w zakres wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży.

(28) Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży nie powinny regulować żadnej kwestii leżącej poza zakresem prawa umów. Niniejsze rozporządzenie powinno się stosować bez uszczerbku dla prawa Unii oraz krajowego w odniesieniu do wszelkich takich kwestii. Przykładowo obowiązki informacyjne nakładane w celu ochrony bezpieczeństwa i higieny lub środowiska naturalnego powinny pozostać poza zakresem wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży. Niniejsze rozporządzenie powinno również być stosowane bez uszczerbku dla wymogów informacyjnych określonych w dyrektywie 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7).

(29) W przypadku zawarcia ważnego porozumienia o korzystaniu ze wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, jedynie wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny regulować kwestie należące do ich zakresu. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny być interpretowane niezależnie, zgodnie z utrwalonymi zasadami wykładni przepisów Unii. Zagadnienia objęte zakresem wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, które nie zostały w nich wyraźnie uregulowane, powinny być rozstrzygane wyłącznie na podstawie wykładni samych przepisów, bez sięgania do innych norm. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny być interpretowane na podstawie zasad i celów leżących u podstaw ich przyjęcia oraz wszystkich zawartych w nich norm. [Popr. 16]

(30) Zasadą przewodnią, na której powinny się opierać wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży, jest swoboda umów. Autonomia stron powinna być ograniczona wyłącznie w koniecznych przypadkach i tylko w niezbędnym zakresie, w szczególności w celu ochrony konsumenta. Jeżeli zachodzi potrzeba, należy wyraźnie zaznaczyć, że dane przepisy mają charakter bezwzględnie wiążący.

(31) Ogólna zasada dobrej wiary i uczciwego obrotu powinna stanowić wytyczną dla sposobu współpracy stron. Ponieważ niektóre przepisy stanowią szczególny wyraz ogólnej zasady dobrej wiary i uczciwego obrotu, powinny one mieć pierwszeństwo przed zasadą ogólną. Zasada ogólna nie powinna zatem być wykorzystywana do zmiany określonych praw i obowiązków stron zapisanych w przepisach szczególnych. Konkretne wymogi wynikające z ogólnej zasady dobrej wiary i uczciwego obrotu powinny zależeć, między innymi, od relatywnego poziomu wiedzy specjalistycznej stron i dlatego powinny być odmienne w transakcjach przedsiębiorców z konsumentami oraz w transakcjach między przedsiębiorcami. W transakcjach między przedsiębiorcami należy w tym kontekście uwzględnić praktykę handlową stosowaną w konkretnej sytuacji. Ogólna zasada dobrej wiary i uczciwego obrotu powinna stanowić normę postępowania zapewniającą uczciwe, przejrzyste i sprawiedliwe stosunki. Ponieważ oznacza ona niemożność skorzystania przez stronę z prawa, środka ochrony prawnej lub zarzutu, które normalnie by jej przysługiwały, zasada ta nie powinna dawać ogólnego prawa do odszkodowania. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży, stanowiące szczególny wyraz ogólnej zasady dobrej wiary i uczciwego obrotu, jak uchylenie się z powodu podstępu lub niedopełnienia zobowiązania na podstawie warunku przewidzianego w umowie, mogą dać prawo do żądania odszkodowania, jednak wyłącznie w bardzo szczególnych przypadkach. [Popr. 17]

(32) Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny zmierzać do ochrony ważnej umowy, kiedy tylko jest to możliwe i właściwe, uwzględniając słuszne interesy stron.

(33) Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży powinny określać odpowiednio wyważone rozwiązania uwzględniające słuszne interesy stron w zakresie wyboru i korzystania ze środków ochrony prawnej przysługujących w razie niewykonania umowy. W umowach między przedsiębiorcami i konsumentami system środków ochrony prawnej powinien odzwierciedlać fakt, że niezgodność z umową towarów, treści cyfrowych lub usług należy do zakresu odpowiedzialności przedsiębiorcy.

(34) Aby zwiększyć pewność prawną przez publiczne udostępnienie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i sądów krajowych zawierającego wykładnię wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży lub innych publicznie dostępnych przepisów niniejszego rozporządzenia, Komisja powinna stworzyć bazę danych zawierającą właściwe prawomocne orzeczenia. Aby umożliwić realizację tego zadania państwa członkowskie powinny zagwarantować szybkie przekazywanie takich krajowych orzeczeń Komisji. Należy stworzyć łatwo dostępną, w pełni usystematyzowaną i umożliwiającą łatwe wyszukiwanie bazę danych. W celu przezwyciężenia problemów związanych ze zróżnicowanym podejściem do orzeczeń wydawanych w Unii oraz aby umożliwić skuteczne i oszczędne użytkowanie bazy danych, o orzeczeniach należy informować, przedstawiając ich standardowe streszczenia, które powinny zostać załączone do orzeczenia. Powinny one być zwięzłe, by uczynić je łatwo dostępnymi. Należy je podzielić na pięć części zawierających główne elementy orzeczenia, którego dotyczy informacja, czyli: zagadnienie i odpowiedni artykuł wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, krótki opis faktów, zwięzłe streszczenie głównej argumentacji, decyzję, a także motyw decyzji, przy wyraźnym stwierdzeniu zasady, jaka została przyjęta. [Popr. 18]

(34a) Komentarz do wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży byłby wartościowym narzędziem, gdyż zapewniłby jasność i pomoc w zrozumieniu tych przepisów. Komentarz ten powinien zawierać jasne i wyczerpujące wyjaśnienie artykułów wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży oraz, w odpowiednich przypadkach, powinien uzasadniać wybory polityczne będące podstawą poszczególnych artykułów. Jasne wyjaśnienie takich wyborów umożliwi sądom we wszystkich państwach członkowskich właściwą wykładnię i stosowanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży oraz pozwoli im na wypełnienie wszelkich luk w tych przepisach. Komentarz ten będzie zatem sprzyjał spójnemu i jednolitemu stosowaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży. Komisja powinna zbadać możliwości przedstawienia takiego komentarza.

(34b) Dodatkową przeszkodą w handlu transgranicznym jest brak dostępu do skutecznych i niedrogich mechanizmów dochodzenia roszczeń. Dlatego konsument i przedsiębiorca zawierający umowę na podstawie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży powinni rozważyć przedstawienie sporów wynikających z umowy istniejącemu podmiotowi stosującemu alternatywne metody rozstrzygania sporów, w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2013/11/EU Parlamentu Europejskiego i Rady (8) . Nie powinno to w żaden sposób wpływać na możliwość wystąpienia przez strony o wszczęcie postępowania przed właściwymi sądami bez uprzedniego skorzystania z alternatywnej metody rozwiązywania sporów.

(34c) Aby ułatwić stosowanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, Komisja Europejska powinna dążyć do wypracowania europejskiego wzorca postanowień umownych z pomocą grupy roboczej, w której skład weszliby głównie przedstawiciele konsumentów i przedsiębiorstw i której wsparcia udzielaliby przedstawiciele środowiska naukowego i branżowego. Taki wzorzec umów mógłby być przydatnym uzupełnieniem wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży i zawierać charakterystykę danej umowy oraz uwzględniać specyfikę danego sektora działalności handlowej. Powinien on odpowiadać potrzebom zainteresowanych podmiotów i uwzględniać doświadczenia uzyskane podczas pierwszego okresu praktycznego stosowania wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży. Ten wzorzec powinien zostać udostępniony opinii publicznej, gdyż stanowiłby on wartość dodaną dla przedsiębiorców zamierzających zawrzeć umowy transgraniczne przy zastosowaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży. Aby zadbać o to, że ten wzorzec postanowień umownych będzie skutecznie towarzyszyć wspólnym europejskim przepisom dotyczącym sprzedaży, prace Komisji powinny rozpocząć się jak najszybciej. [Popr. 21]

(35) Należy również dokonać przeglądu funkcjonowania wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży lub innych przepisów niniejszego rozporządzenia po pięciu latach od rozpoczęcia ich stosowania. Przegląd powinien uwzględniać między innymi potrzebę dalszego rozszerzenia zakresu ich stosowania w odniesieniu do umów między przedsiębiorcami lub ze względu na zmiany rynkowe i technologiczne związane włączenia dodatkowych przepisów związanych z klauzulami dotyczącymi zastrzeżenia własności, zmianami rynkowymi i technologicznymi związanymi z treściami cyfrowymi, oraz przyszły rozwój przyszłym rozwojem dorobku wspólnotowego. Szczególna uwagę należy ponadto poświęcić ustaleniu, czy ograniczenie zakresu do umów zawieranych na odległość, a w szczególności przez internet, jest w dalszym ciągu stosowne i czy wykonalne byłoby poszerzenie zakresu, tak by objąć nim także umowy zawierane w lokalu przedsiębiorstwa. [Popr. 22]

(36) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie przyczynienie się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, poprzez udostępnienie jednolitego zestawu norm prawa umów, który można wykorzystywać do transakcji transgranicznych na terytorium całej Unii, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i dlatego możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną we wspomnianym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(37) Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a dokładniej w jej art. 16, 38 i 47.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Spis treści (*1)

[Popr. 23]

Tytuł I

Przepisy ogólne [Popr. 24]

Część -I: Stosowanie instrumentu [Popr. 25]

Artykuł 1

Cel i przedmiot

1. Niniejsze rozporządzenie ma na celu poprawę warunków tworzenia i funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez udostępnienie w ramach porządku prawnego każdego państwa członkowskiego jednolitego zestawu norm prawa umów określonych w tytule II („wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży”). Normy te mogą być wykorzystywane, za porozumieniem stron, w transgranicznych transakcjach prowadzonych na odległość, a w szczególności przez internet, polegających na sprzedaży towarów, dostarczaniu treści cyfrowych oraz świadczeniu usług powiązanych. [Popr. 26]

2. Niniejsze rozporządzenie umożliwia przedsiębiorcom , a w szczególności małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP), oparcie się na wspólnym zestawie norm oraz wykorzystywanie tych samych postanowień umownych we wszystkich transakcjach transgranicznych, ograniczając tym samym niepotrzebne koszty, przy równoczesnym zagwarantowaniu dużej pewności prawna. [Popr. 27]

3. W odniesieniu do umów między przedsiębiorcami a konsumentami niniejsze rozporządzenie zawiera kompleksowy zestaw norm chroniących konsumenta w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów oraz zwiększenia ich zaufania do rynku wewnętrznego i zachęcenia ich do dokonywania transgranicznych zakupów.

Artykuł 2

Definicje

Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się poniższe definicje:

a) „umowa” oznacza porozumienie mające stanowić źródło zobowiązań lub wywołujące inne skutki prawne;

b) „dobra wiara i uczciwy obrót” oznacza normę zachowania cechującego się uczciwością, otwartością i uwzględnianiem interesów drugiej strony danej transakcji lub stosunku; [Popr. 28]

c) „szkoda” oznacza szkodę majątkową i niemajątkową, w formie bólu i cierpienia, z wyłączeniem innych form szkód niemajątkowych, takich jak pogorszenie jakości życia i utrata przyjemności; [Popr. 29]

d) „wzorzec umowy” oznacza postanowienia umowne opracowane z wyprzedzeniem dla szeregu transakcji z udziałem różnych stron, które nie zostały indywidualnie uzgodnione przez strony w rozumieniu art. 7 wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży; [Popr. 30]

e) „przedsiębiorca” oznacza każdą osobę fizyczną lub każdą osobę prawną działającą niezależnie od tego, czy jest to podmiot publiczny czy prywatny, która działa na podstawie umów w celach związanych z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą albo inną działalnością gospodarczą lub zawodową; [Popr. 31]

f) „konsument” oznacza każdą osobę fizyczną działającą w celach, które nie mieszczą się w ramach jej działalności handlowej, rzemieślniczej albo innej działalności gospodarczej lub zawodowej; w przypadku gdy umowa zawierana jest w celach, które częściowo są związane z działalnością handlowa danej osoby, a częściowo nie są z nią związane, a cel handlowy jest do tego stopnia ograniczony, że nie jest dominujący w ogólnym kontekście umowy, taka osoba jest również uznawana za konsumenta. [Popr. 32]

fa) „usługodawca” oznacza sprzedawcę towarów lub dostawcę treści cyfrowych, który zobowiązuje się świadczyć na rzecz klienta usługę powiązaną z tymi towarami lub treściami cyfrowymi; [Popr. 33]

fb) „klient” oznacza każdą osobę nabywającą usługę powiązaną; [Popr. 34]

fc) „wierzyciel” oznacza osobę, która ma prawo żądać spełnienia świadczenia pieniężnego lub niepieniężnego od innej osoby, dłużnika; [Popr. 35]

fd) „dłużnik” oznacza osobę zobowiązaną do spełnienia świadczenia pieniężnego lub niepieniężnego na rzecz innej osoby, wierzyciela; [Popr. 36]

fe) „dobra wiara i uczciwy obrót” oznacza normę zachowania cechującego się uczciwością, otwartością i, w stosownych przypadkach, rozsądnym uwzględnianiem interesów drugiej strony danej transakcji lub stosunku; [Popr. 37]

ff) „wzorzec postanowień umownych” oznacza postanowienia umowne opracowane z wyprzedzeniem dla szeregu transakcji z udziałem różnych stron, które nie zostały indywidualnie uzgodnione przez strony w rozumieniu art. 7 wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży; [Popr. 38]

fg) „szkoda” oznacza szkodę majątkową i niemajątkową, w formie bólu i cierpienia, z wyłączeniem innych form szkód niemajątkowych, takich jak pogorszenie jakości życia i utrata przyjemności; [Popr. 39]

g) „odszkodowanie” oznacza kwotę pieniędzy, które mogą przysługiwać osobie jako wyrównanie strat, krzywd lub innych szkód;

ga) „norma bezwzględnie obowiązująca” oznacza przepis, którego stosowania strony nie mogą wykluczyć lub zastosować od niego odstępstwa, jak również nie mogą ograniczyć stosowania tego przepisu lub jego skutku; [Popr. 40]

gb) „zobowiązanie” oznacza obowiązek świadczenia przez jedną stronę stosunku prawnego na rzecz drugiej strony, do którego egzekwowania druga strona jest uprawniona; [Popr. 41]

gc) „wyraźne” w odniesieniu do oświadczenia lub porozumienia oznacza, że jest ono wprowadzone odrębnie od pozostałych oświadczeń lub porozumień poprzez aktywne i jednoznaczne postępowanie, w tym przez zaznaczenie danej rubryki, aktywację przycisku lub przy wykorzystaniu podobnej funkcji; [Popr. 42]

h) „towary” oznaczają ruchome przedmioty materialne; nie obejmują natomiast: (i) energii elektrycznej i gazu ziemnego; oraz (ii) wody i innych rodzajów gazu, chyba że zostały wystawione na sprzedaż w ograniczonej objętości lub ustalonej ilości:

i) „cena” oznacza pieniądze należne w zamian za sprzedane towary, dostarczone treści cyfrowe lub wyświadczone usługi powiązane;

j) „treści cyfrowe” oznaczają dane wytwarzane i dostarczane w formie cyfrowej, niezależnie od tego, czy ich właściwości zostały określone przez konsumenta, w tym treści wizualne, dźwiękowe, treści w formie obrazów lub pisma, gry cyfrowe, oprogramowanie i treści cyfrowe umożliwiające personalizację istniejącego sprzętu lub oprogramowania; nie obejmują natomiast: (i) usług finansowych, w tym usług bankowości internetowej; (ii) doradztwa prawnego lub finansowego w formie elektronicznej; (iii) elektronicznych usług zdrowotnych; (iv) usług i sieci łączności elektronicznej oraz powiązanych zasobów i usług; v) gier hazardowych; (vi) tworzenia nowych treści cyfrowych oraz zmiany istniejących treści cyfrowych przez konsumentów lub innych form interakcji z dziełami innych użytkowników;

k) „umowa sprzedaży” oznacza każdą umowę, na mocy której przedsiębiorca („sprzedawca”) przenosi lub zobowiązuje się przenieść własność towarów na inną osobę („kupującego”), a kupujący płaci lub zobowiązuje się zapłacić cenę towarów; obejmuje to umowę o dostawę towarów, które mają zostać wytworzone lub wyprodukowane, nie obejmuje zaś umów sprzedaży zawartych w ramach postępowania egzekucyjnego lub w inny sposób związanych z wykonywaniem władzy publicznej;

l) „umowa sprzedaży konsumenckiej” oznacza umowę sprzedaży, w której sprzedawcą jest przedsiębiorca, a kupującym jest konsument;

m) „usługa powiązana” oznacza każdą usługę związaną z towarami lub treściami cyfrowymi, taką jak przechowywanie albo inny rodzaj przetwarzania, w tym instalacja, konserwacja lub naprawa albo inny rodzaj przekształcenia, świadczoną , świadczone przez sprzedawcę towarów lub dostawcę treści cyfrowych na podstawie umowy sprzedaży, umowy o dostarczenie treści cyfrowych lub odrębnej umowy o świadczenie usług powiązanych zawartej w tym samym czasie co umowa sprzedaży lub umowa o dostarczenie treści cyfrowych lub przewidziane, nawet jeśli tylko jako opcjonalne, w umowie sprzedaży lub umowie o dostarczanie treści cyfrowych ; nie obejmują natomiast: [Popr. 44] (i) usług transportowych, (ii) usług szkoleniowych, [Popr. 45] (iii) usług obsługi telekomunikacyjnej; oraz (iv) usług finansowych , w tym usług płatności i emisji pieniądza elektronicznego, oraz wszelkiego rodzaju ubezpieczeń – zarówno towarów i treści cyfrowych, jak i innych ; [Popr. 46]

n) „usługodawca” oznacza sprzedawcę towarów lub dostawcę treści cyfrowych, który zobowiązuje się świadczyć na rzecz klienta usługę powiązaną z tymi towarami lub treściami cyfrowymi; [Popr. 47]

o) „klient” oznacza każdą osobę nabywającą usługę powiązaną; [Popr. 48]

p) „umowa zawierana na odległość” oznacza każdą umowę między przedsiębiorcą a konsumentem lub innym przedsiębiorcą zawieraną w ramach zorganizowanego systemu sprzedaży na odległość bez jednoczesnej obecności przedsiębiorcy lub, w przypadku gdy jest on osobą prawną, osoby fizycznej reprezentującej przedsiębiorcę, i konsumenta lub innego przedsiębiorcę , z wyłącznym wykorzystaniem przez cały okres jej zawierania jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość; [Popr. 49]

q) „umowa zawierana poza lokalem przedsiębiorcy” oznacza każdą umowę między przedsiębiorcą a konsumentem: (i) zawieraną poza lokalem przedsiębiorcy przy jednoczesnej obecności przedsiębiorcy lub, w przypadku gdy jest on osobą prawną, osoby fizycznej reprezentującej przedsiębiorcę, i konsumenta, lub zawieraną na podstawie oferty złożonej przez konsumenta w takich okolicznościach; lub (ii) zawieraną w lokalu przedsiębiorcy lub przy pomocy jakichkolwiek środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak osobiście i indywidualnie zwrócono się do konsumenta w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności przedsiębiorcy, lub, w przypadku gdy jest on osobą prawną, osoby fizycznej reprezentującej przedsiębiorcę, i konsumenta; lub (iii) zawieraną podczas wyjazdu zorganizowanego przez przedsiębiorcę lub, w przypadku gdy jest on osobą prawną, osobę fizyczną reprezentującą przedsiębiorcę, w celu promowania i sprzedaży towarów, dostarczenia treści cyfrowych lub świadczenia usług powiązanych konsumentowi; [Popr. 50]

r) „lokal przedsiębiorcy” oznacza: (i) każdą nieruchomość, w której przedsiębiorca stale prowadzi działalność, lub (ii) każdy ruchomy lokal, w którym przedsiębiorca stale prowadzi działalność; [Popr. 51]

s) „gwarancja handlowa” oznacza każde zobowiązanie przedsiębiorcy lub producenta (gwarant) wobec konsumenta, oprócz wypełnienia niezależnie od jego obowiązków prawnych ciążących na nim na mocy art. 106 w przypadku braku związanych z zapewnieniem zgodności z umową , do zwrotu zapłaconej ceny albo lub wymiany, naprawy lub serwisowania towarów lub bądź treści cyfrowych, ich naprawy lub zapewnienia ich serwisu, jeśli nie odpowiadają one specyfikacji są one zgodne ze specyfikacjami lub nie spełniają jakichkolwiek innych wymogów niezwiązanych ze zgodnością określonych w oświadczeniu gwarancyjnym lub w odpowiedniej stosownej reklamie dostępnej w momencie zawarcia umowy lub przed jej zawarciem; [Popr. 52]

sa) „naprawa” oznacza – w przypadku niezgodności – czynność przetworzenia towarów lub treści cyfrowych niespełniających kryterium zgodności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodności z umową; [Popr. 53]

t) „trwały nośnik” oznacza każdy nośnik, który umożliwia stronie przechowywanie informacji kierowanych do niej osobiście, w sposób który da jej do nich wgląd w przyszłości przez okres odpowiedni do celów, jakim te informacje służą, i który pozwala na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci;

u) „licytacja publiczna” oznacza metodę sprzedaży, w której towary lub treści cyfrowe są oferowane przez przedsiębiorcę konsumentom, którzy osobiście uczestniczą lub mają możliwość osobistego uczestnictwa w aukcji, w ramach przejrzystej procedury składania konkurencyjnych ofert w trakcie prowadzonej przez organizatora licytacji, i w której zwycięski oferent jest zobowiązany do zakupu danych towarów lub treści cyfrowych;

v) „norma bezwzględnie obowiązująca” oznacza przepis, którego stosowania strony nie mogą wyłączyć, jak również nie mogą ograniczyć stosowania tego przepisu lub jego skutku; [Popr. 54]

w) „wierzyciel” oznacza osobę, która może żądać spełnienia świadczenia, pieniężnego lub niepieniężnego, od innej osoby, dłużnika; [Popr. 55]

x) „dłużnik” oznacza osobę zobowiązaną do spełnienia świadczenia, pieniężnego lub niepieniężnego, na rzecz innej osoby, wierzyciela; [Popr. 56]

y) „zobowiązanie” oznacza obowiązek świadczenia jednej strony stosunku prawnego na rzecz drugiej strony. [Popr. 57]

ya) „bezpłatne” przywrócenie lub doprowadzenie towaru do stanu zgodnego z umową odnosi się do związanych z tym kosztów, zwłaszcza kosztów wysyłki, robocizny i materiałów. [Popr. 58]

Artykuł 3

Fakultatywny charakter wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży

Strony Z zastrzeżeniem wymogów ustanowionych w art. 8 i 9 strony mogą uzgodnić poddanie ich transgranicznych umów sprzedaży towarów, dostarczania treści cyfrowych oraz świadczenia usług powiązanych wspólnym europejskim przepisom dotyczącym sprzedaży, w zakresie terytorialnym, przedmiotowym i podmiotowym określonym w art. 4-7. [Popr. 59]

Artykuł 4

Umowy transgraniczne

1. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży mogą być wykorzystywane do umów transgranicznych. można wykorzystywać w umowach zawieranych na odległość, które są umowami transgranicznymi. [Popr. 60]

2. Do celów niniejszego rozporządzenia umowa między przedsiębiorcami jest umową transgraniczną, jeżeli strony mają miejsce zwykłego pobytu w różnych państwach, z których przynajmniej jedno jest państwem członkowskim.

3. Do celów niniejszego rozporządzenia umowa między przedsiębiorcą a konsumentem jest umową transgraniczną, jeżeli:

a) adres podany przez konsumenta, adres dostawy towarów lub adres, na który wystawiana jest faktura, znajdują się w innym państwie niż państwo zwykłego pobytu przedsiębiorcy; oraz

b) przynajmniej jedno z tych państw jest państwem członkowskim.

4. Do celów niniejszego rozporządzenia za miejsce zwykłego pobytu spółek i innych jednostek organizacyjnych, posiadających lub nieposiadających osobowości prawnej, uznaje się miejsce siedziby ich głównego organu zarządzającego. Miejscem zwykłego pobytu przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną jest główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej tej osoby.

5. Jeżeli umowa została zawarta w ramach działalności oddziału, agencji lub innego zakładu przedsiębiorcy, siedziba danego oddziału, agencji lub innego zakładu uznawana jest za miejsce zwykłego pobytu przedsiębiorcy.

6. Do celów ustalenia, czy umowa ma charakter transgraniczny, właściwym momentem jest moment uzgodnienia wykorzystania wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży.

Artykuł 5

Umowy, w których wykorzystywać można wspólne przepisy dotyczące sprzedaży

Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży można wykorzystywać w umowach zawieranych na odległość, w tym za pośrednictwem internetu : [Popr. 61]

a) umowach sprzedaży;

b) umowach o dostarczenie treści cyfrowych – niezależnie od tego czy zostały one dostarczone na materialnym nośniku , czy innymi sposobami – które użytkownik może przechowywać, przetwarzać lub, uzyskiwać do nich dostęp, i ponownie wykorzystywać, przy czym nie ma znaczenia to, czy treści cyfrowe zostały dostarczone w zamian za zapłatę ceny lub w zamian za usługę inną niż zapłata ceny, lub bez wyświadczania jakiejkolwiek usługi wzajemnej ; [Popr. 62]

c) umowach o świadczenie usług powiązanych, niezależnie od tego, czy za usługi te ustalono odrębną cenę.

Artykuł 6

Wyłączenie umów mieszanych oraz umów związanych z kredytem konsumenckim Umowy powiązane i umowy mieszane [Popr. 63]

1. Wspólnych europejskich przepisów dotyczących Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży nie można także wykorzystywać:

a) w przypadkach, gdy umowa regulowana wspólnymi europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży jest powiązana z umową inną niż umowa sprzedaży, umową na dostarczanie treści cyfrowych lub umową na powiązane usługi, lub umowach mieszanych obejmujących

b) W przypadkach, gdy umowa zawiera jakiekolwiek elementy poza sprzedażą towarów, dostarczaniem treści cyfrowych i świadczeniem usług powiązanych w rozumieniu art. 5 , pod warunkiem, że elementy te można wydzielić a ich cena może zostać wyodrębniona. [Popr. 64]

1a. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. a), umowy powiązane są regulowane na mocy innych obowiązujących przepisów. [Popr. 65]

1b. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. a) oraz

a) jeżeli w kontekście umowy regulowanej wspólnymi europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży którakolwiek ze stron korzysta z prawa, środka ochrony prawnej lub zarzutu, lub gdy umowa jest nieważna lub niewiążąca, prawo krajowe mające zastosowanie do umów powiązanych określa skutki umów powiązanych; [Popr. 66]

b) jeżeli w kontekście umowy powiązanej którakolwiek ze stron korzysta z prawa, środka ochrony prawnej lub zarzutu, lub gdy umowa jest nieważna lub niewiążąca na mocy prawa krajowego mającego zastosowanie do tej umowy, obowiązki stron wynikające z umowy regulowanej wspólnymi europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży nie zmieniają się, chyba że strona nie zawarła tej umowy regulowanej wspólnymi europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży jedynie z myślą o umowie powiązanej lub uczyniłaby to wyłącznie na całkiem odmiennych warunkach umownych, w którym to przypadku strona ta ma prawo odstąpić od umowy regulowanej wspólnymi europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży. [Popr. 67]

1c. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. b), inne elementy zawarte w umowach są uznawane za uzgodnione w ramach umów powiązanych. [Popr. 68]

2. Wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży nie można wykorzystywać do umów między przedsiębiorcą a konsumentem, w których przedsiębiorca udziela lub obiecuje udzielić konsumentowi kredytu w formie odroczenia płatności, pożyczki lub podobnego instrumentu finansowego. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży można wykorzystywać do umów między przedsiębiorcą a konsumentem, jeżeli towary, treści cyfrowe lub usługi powiązane tego samego rodzaju są dostarczane w sposób ciągły, a konsument płaci za takie towary, treści cyfrowe lub usługi powiązane przez okres ich dostarczania w ratach. [Popr. 69]

Artykuł 7

Strony umowy

1. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży mogą być wykorzystywane jedynie wtedy, gdy sprzedawca towarów lub dostawca treści cyfrowych jest przedsiębiorcą. W przypadkach, w których wszystkie strony umowy są przedsiębiorcami, wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży mogą być wykorzystywane, jeżeli co najmniej jedna z tych stron jest małym lub średnim przedsiębiorstwem („MŚP”).

2. Do celów niniejszego rozporządzenia MŚP jest przedsiębiorcą, który:

a) zatrudnia mniej niż 250 osób; oraz

b) ma roczny obrót nieprzekraczający 50 mln EUR lub całkowity bilans roczny nieprzekraczający 43 mln EUR, lub, w przypadku MŚP mającego miejsce zwykłego pobytu w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro lub w państwie trzecim, równowartości tych kwot w walucie tego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego. [Popr. 70]

Artykuł 8

Porozumienie o wykorzystaniu wspólnych przepisów dotyczących sprzedaży

1. Wykorzystanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży wymaga odpowiedniego porozumienia stron. Istnienie takiego porozumienia i jego ważność ustala się na podstawie ust. 2 i 3 niniejszego artykułu oraz art. 9 i innych właściwych przepisów we wspólnych europejskich przepisach dotyczących sprzedaży.

2. W stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem porozumienie o wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży jest ważne tylko wtedy, gdy zgoda została wyrażona przez konsumenta w wyraźnym oświadczeniu, składanym odrębnie od oświadczenia wyrażającego zgodę na zawarcie umowy , i jeżeli spełnione zostały wymogi ustanowione w art . 9. Przedsiębiorca dostarcza konsumentowi potwierdzenie tego porozumienia na trwałym nośniku. [Popr. 71]

3. W stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży nie mogą być wybrane częściowo, lecz jedynie w całości. W stosunkach między przedsiębiorcami wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży mogą zostać wybrane częściowo, pod warunkiem że wykluczenie określonych postanowień nie jest w nich zabronione. [Popr. 72]

Artykuł 9

Standardowa ulotka informacyjna w umowach między przedsiębiorcą a konsumentem

1. W stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem, oprócz obowiązku udzielenia informacji przedkontraktowych ustanowionego we wspólnych europejskich przepisach dotyczących sprzedaży, przedsiębiorca zwraca uwagę konsumenta na zamiar stosowania wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży przed zawarciem umowy poprzez wyraźne przekazanie konsumentowi ulotki informacyjnej zawartej w załączniku. Jeżeli umowa o wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży zawierana jest przez telefon lub innymi metodami, które nie pozwalają dostarczyć konsumentowi ulotki informacyjnej, lub jeśli przedsiębiorca nie dostarczył konsumentowi ulotki informacyjnej, konsument nie jest związany umową do czasu otrzymania potwierdzenia, o którym mowa w art. 8 ust. 2, do którego dołączona jest ulotka informacyjna, i następnie wyrażenia przez niego zgody na wykorzystanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży.

2. Ulotka informacyjna, o której mowa w ust. 1, zawiera, w razie dostarczenia w formie elektronicznej, link do strony internetowej, na której można bezpłatnie zapoznać się z tekstem wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, lub, we wszystkich innych okolicznościach, adres takiej strony.

Artykuł 10

Kary za naruszenie szczególnych wymogów

Państwa członkowskie określają kary za naruszenie przez przedsiębiorców zawierających umowy z konsumentami wymogów określonych w art. 8 i 9 oraz podejmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia, by kary te były stosowane. Przewidziane w tym celu kary są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie przekazują Komisji stosowne przepisy nie później niż do… (*2) [ rok od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia ] i jak najszybciej powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach w tych przepisach.

Artykuł 11

Konsekwencje wykorzystania wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży

1. Jeżeli strony porozumiały się co do wykorzystania w umowie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży i porozumienie zostało ważnie zawarte, jedynie te przepisy regulują kwestie będące ich przedmiotem , a nie reżim prawa umów, który z braku takiego porozumienia reguluje umowę w ramach porządku prawnego określonego jako prawo właściwe . O ile umowa została rzeczywiście zawarta, wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży regulują również wypełnienie obowiązku udzielenia informacji przedkontraktowych oraz środki ochrony prawnej przysługujące z tytułu niewypełnienia tego obowiązku. [Popr. 73]

1a. W przypadku gdy strony podejmują negocjacje lub działania przygotowawcze zmierzające do zawarcia umowy, odnosząc się do wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, przepisy te regulują także kwestię wypełnienia obowiązku udzielenia informacji przedkontraktowych oraz środki ochrony prawnej przysługujące z tytułu niewypełnienia tego obowiązku, jak również inne kwestie istotne przed zawarciem umowy.

Stosowanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, o którym mowa w akapicie pierwszym, pozostaje bez uszczerbku dla przepisów mających zastosowanie w ramach określonej normy kolizyjnej, w przypadku gdy przedsiębiorstwo zastosowało się także do innych reżimów prawnych. [Popr. 74]

Artykuł 11a

Kwestie wchodzące w zakres wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży

1. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży regulują następujące kwestie:

a) przedkontraktowe obowiązki udzielenia informacji;

b) zawarcie umowy, w tym wymogi formalne;

c) prawo odstąpienia od umowy i jego skutki;

d) uchylenie się od skutków umowy wynikające z błędu, podstępu lub wyzysku oraz konsekwencje takiego uchylenia się;

e) wykładnię;

f) treść i skutki, w tym treść i skutki danej umowy;

g) ocenę i konsekwencje nieuczciwych postanowień umownych;

h) prawa i obowiązki stron;

i) środki ochrony prawnej w przypadku niewykonania;

j) zwrot w przypadku uchylenia się od skutków umowy, jej rozwiązania lub w przypadku gdy umowa nie jest wiążąca;

k) przedawnienie i prekluzję praw;

l) sankcje dostępne w przypadku naruszenia zobowiązań oraz obowiązki powstające w okresie ich stosowania. [Popr. 75]

2. Kwestie, które nie zostały ujęte we wspólnych europejskich przepisach dotyczących sprzedaży, są regulowane właściwymi przepisami prawa krajowego mającymi zastosowanie na mocy rozporządzeń (WE) nr 593/2008 i (WE) nr 864/2007 lub jakiejkolwiek innej właściwej normy kolizyjnej. Do kwestii tych należą:

a) osobowość prawna;

b) nieważność umowy wynikającą z braku zdolności do czynności prawnych, sprzeczność z prawem lub dobrymi obyczajami, z wyjątkiem przypadków, w których powody sprzeczności z prawem lub dobrymi obyczajami zostały uregulowane we wspólnych europejskich przepisach dotyczących sprzedaży;

c) określenie języka umowy;

d) kwestie niedyskryminacji;

e) reprezentacja;

f) wielość dłużników i wierzycieli, zmiana stron, w tym cesja;

g) potrącenie i połączenie;

h) dotyczących ustanawiania, nabywania i przenoszenia własności nieruchomości lub praw do nieruchomości;

i) prawa własności intelektualnej; oraz

j) prawo deliktów, a także kwestia tego, czy można łącznie dochodzić równoczesnych roszczeń umownych i pozaumownych. [Popr. 76]

3. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich wiążących przepisów państw trzecich, które mogą mieć zastosowanie zgodnie z odpowiednimi normami kolizyjnymi. [Popr. 77]

Artykuł 12

Wymogi informacyjne wynikające z dyrektywy usługowej

Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla wymogów informacyjnych ustanowionych w przepisach krajowych służących transpozycji przepisów dyrektywy 2006/123/WE, które uzupełniają wymogi informacyjne ustanowione we wspólnych europejskich przepisach dotyczących sprzedaży.

Artykuł 13

Opcje dla państw członkowskich

Państwo członkowskie może zezwolić na wykorzystanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży w:

a) umowach, w których miejsce zwykłego pobytu przedsiębiorców, lub, w przypadku umowy między przedsiębiorcą i konsumentem, miejsce zwykłego pobytu przedsiębiorcy, adres wskazany przez konsumenta, adres dostawy towarów lub adres, na jaki wystawiana jest faktura, znajdują się w tym państwie członkowskim; lub

b) umowach, w których wszystkie strony są przedsiębiorcami, ale żadna z nich nie jest MŚP w rozumieniu art. 7 ust. 2.

Artykuł 14

Przekazywanie wyroków stosujących niniejsze rozporządzenie

1. Państwa członkowskie zapewniają przekazywanie Komisji bez nieuzasadnionej zwłoki prawomocnych wyroków swoich sądów stosujących przepisy niniejszego rozporządzenia.

2. Komisja ustanawia system umożliwiający zapoznawanie się informacjami dotyczącymi wyroków, o których mowa w ust. 1, jak również właściwymi wyrokami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. System ten jest publicznie dostępny. [Popr. 78]

Artykuł 15

Przegląd

1. Do … [ cztery lata od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzeni a] państwa członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności na temat poziomu akceptacji wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, zakresu, w jakim wywołały one spory prawne oraz aktualnego stanu różnic w poziomie ochrony konsumenta między wspólnymi europejskimi przepisami dotyczącymi sprzedaży i prawem krajowym. Informacja ta obejmuje kompleksowy przegląd orzecznictwa sądów krajowych dokonujących wykładni wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży.

2. Do … [ pięć lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia ] Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu szczegółowe sprawozdanie zawierające przegląd funkcjonowania niniejszego rozporządzenia oraz uwzględniając między innymi potrzebę dalszego rozszerzenia zakresu stosowania, jeśli chodzi o umowy między przedsiębiorstwami, o zmiany rynkowe i technologiczne związane z treściami cyfrowymi, oraz przyszły rozwój dorobku wspólnotowego. [Popr. 79]

Artykuł 16

Wejście w życie i stosowanie

1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

2. Stosuje się je od [ sześć miesięcy od daty wejścia w życie ].

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich. [Popr. 80]

ZAŁĄCZNIK I

WSPÓLNE EUROPEJSKIE PRZEPISY DOTYCZĄCE SPRZEDAŻY

SPIS TREŚCI

Część I Przepisy wstępne 36

Rozdział 1 Zasady ogólne i stosowanie 36

Oddział 1 Zasady ogólne 36

Oddział 2 Stosowanie 36

Część II Zawieranie wiążącej umowy 42

Rozdział 2 Informacje przedkontraktowe 42

Oddział 1 Informacje przedkontraktowe udzielane przez przedsiębiorcę w transakcjach z konsumentem 42

Oddział 2 Informacje przedkontraktowe udzielane przez przedsiębiorcę w transakcjach z innym przedsiębiorcą 48

Oddział 3: Umowy zawierane drogą elektroniczną 48

Oddział 4 Obowiązek zapewnienia poprawności udzielanych informacji 50

Oddział 5 Środki ochrony prawnej w przypadku naruszenia obowiązków informacyjnych 50

Rozdział 3 Zawarcie umowy 52

Rozdział 4 Prawa odstąpienia w umowach zawieranych na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa między przedsiębiorcami i konsumentem 56

Rozdział 5 Wady oświadczenia woli 62

Część III Ocena treści umowy 65

Rozdział 6 Wykładnia 65

Rozdział 7 Treść i skutki 67

Rozdział 8 Nieuczciwe postanowienia umowne 72

Oddział 1 Przepisy ogólne 72

Oddział 2 Nieuczciwe postanowienia w umowach między przedsiębiorcą a konsumentem 72

Oddział 3 Nieuczciwe postanowienia w umowach zawieranych między przedsiębiorcami 76

Part IV Zobowiązania i środki ochrony prawnej stron umowy sprzedaży lub umowy o dostarczenie treści cyfrowych 78

Rozdział 9 Przepisy ogólne 78

Rozdział 10 Zobowiązania sprzedawcy 81

Oddział 1 Przepisy ogólne 81

Oddział 2 Wydanie 81

Oddział 3 Zgodność towarów i treści cyfrowych 84

Rozdział 11 Środki ochrony prawnej przysługujące kupującemu 87

Oddział 1 Przepisy ogólne 87

Oddział 2 Sanacja świadczenia przez sprzedawcę 88

Oddział 3 Żądanie spełnienia świadczenia 89

Oddział 4 Powstrzymanie się kupującego ze spełnieniem świadczenia 90

Oddział 5 Rozwiązanie 90

Oddział 6 Obniżenie ceny 92

Oddział 7 Wymogi zbadania i zawiadomienia w umowie między przedsiębiorcami 92

Rozdział 12 Zobowiązania kupującego 94

Oddział 1 Przepisy ogólne 94

Oddział 2 Zapłata ceny 94

Oddział 3 Odbiór wydanych towarów 96

Rozdział 13 Środki ochrony prawnej przysługujące sprzedawcy 98

Oddział 1 Przepisy ogólne 98

Oddział 2 Żądanie spełnienia świadczenia 98

Oddział 3 Powstrzymanie się przez sprzedawcę ze spełnieniem świadczenia 99

Oddział 4 Rozwiązanie 99

Rozdział 14 Przejście ryzyka 101

Oddział 1 Przepisy ogólne 101

Oddział 2 Przejście ryzyka w umowach sprzedaży konsumenckiej 101

Oddział 3 Przejście ryzyka w umowach między przedsiębiorcami 102

Część V Zobowiązania i środki ochrony prawnej stron umowy o świadczenie usług powiązanych 104

Rozdział 15 Zobowiązania i środki ochrony prawnej stron 104

Oddział 1 Zastosowanie niektórych ogólnych norm dotyczących umów sprzedaży

Oddział 2 Zobowiązania usługodawcy 104

Oddział 3 Zobowiązania klienta 106

Oddział 4 Środki ochrony prawnej 106

Część VI Odszkodowanie i odsetki 109

Rozdział 16 Odszkodowanie i odsetki 109

Oddział 1 Odszkodowanie 109

Oddział 2: Odsetki od opóźnionych płatności przepisy ogólne 110

Oddział 3 Opóźnione płatności przedsiębiorców 111

Część VII Zwrot świadczeń 114

Rozdział 17 Zwrot 114

Część VIII Przedawnienie 117

Rozdział 18 Przedawnienie 117

Oddział 1 Przepisy ogólne 117

Oddział 2 Terminy przedawnienia i rozpoczęcie ich biegu 117

Oddział 3 Wydłużenie terminów przedawnienia 118

Oddział 4 Odnowienie terminów przedawnienia 119

Oddział 5 Skutki przedawnienia 119

Oddział 6 Zmiana poprzez porozumienie 119

Dodatek 1 119

Dodatek 2 121

[Popr. 81]

Tytuł II

Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży [Popr. 82]

Część I

Przepisy wstępne

Rozdział 1

Zasady ogólne i stosowanie

ODDZIAŁ 1

ZASADY OGÓLNE

Artykuł 1

Swoboda umów

1. Strony mają swobodę zawarcia umowy oraz ustalenia jej treści w granicach określonych wszelkimi mającymi zastosowanie normami bezwzględnie wiążącymi.

2. Jeżeli niniejsze przepisy nie stanowią inaczej, strony mogą wyłączyć stosowanie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży lub uchylić bądź zmienić ich skutki.

Artykuł 2

Dobra wiara i uczciwy obrót

1. Każda ze stron ma obowiązek postępowania zgodnie z zasadą dobrej wiary i uczciwego obrotu.

2. Naruszenie tego obowiązku przez stronę może spowodować niemożność skorzystania przez nią z prawa, środka ochrony prawnej lub zarzutu, który normalnie by jej przysługiwał, lub też może uczynić ją odpowiedzialną za wszelkie szkody poniesione wskutek tego naruszenia przez drugą stronę lecz nie prowadzi bezpośrednio do zastosowania środków ochrony prawnej w związku z niewykonaniem zobowiązania . [Popr. 83]

3. Strony nie mogą wyłączyć stosowania niniejszego artykułu ani uchylić lub zmienić jego skutków.

Artykuł 3

Współdziałanie

Strony są zobowiązane do współdziałania ze sobą w takim zakresie, w jakim można tego oczekiwać w celu wykonania ich zobowiązań umownych.

Oddział 2

Stosowanie

Artykuł 4

Wykładnia

1. Wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży interpretuje się niezależnie, zgodnie z ich celami i zasadami leżącymi u ich podstaw.

2. Kwestie, które należą do zakresu wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, ale nie zostały w nich wyraźnie uregulowane, rozstrzyga się zgodnie z celami i zasadami leżącymi u ich podstaw oraz ogółem ich przepisów, bez odwoływania się do prawa krajowego, które miałoby zastosowanie w braku porozumienia o wykorzystaniu wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży ani do jakiegokolwiek innego prawa.

3. W przypadku istnienia normy ogólnej i normy szczególnej mających zastosowanie do konkretnej sytuacji należącej do zakresu normy ogólnej, w przypadku sprzeczności przeważa norma szczególna.

Artykuł 5

Kryterium rozsądnej oceny

1. Oceny tego, czy coś jest rozsądne dokonuje się obiektywnie, uwzględniając charakter i cel umowy, okoliczności sprawy oraz zwyczaje i praktyki w danych branżach lub zawodach.

2. Wszelkie odniesienia do tego, czego można oczekiwać od określonej osoby lub w określonej sytuacji dotyczą rozsądnych oczekiwań.

Artykuł 6

Swobodny wybór formy

Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży, umowa, oświadczenie lub jakakolwiek inna czynność uregulowana niniejszym aktem nie muszą być sporządzone ani poświadczone w żadnej szczególnej formie.

Artykuł 7

Postanowienia umowne nieuzgodnione indywidualnie

1. Postanowienie umowne nie jest indywidualnie uzgodnione, jeżeli zostało zaproponowane przez jedną ze stron, a druga strona nie mogła mieć wpływu na jego treść.

2. Jeżeli jedna strona proponuje drugiej stronie postanowienia umowne, spośród których druga strona może dokonać wyboru, postanowienie nie jest uznawane za uzgodnione indywidualnie jedynie dlatego, że druga strona wybrała dane postanowienie spośród zaproponowanych.

3. Na stronie, która twierdzi, że postanowienie umowne zaproponowane jako element wzorca umowy było później przedmiotem indywidualnych negocjacji, spoczywa ciężar dowodu, że tak było.

4. W umowie pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem na przedsiębiorcy spoczywa ciężar dowodu, że postanowienie umowne przez niego zaproponowane było uzgodnione indywidualnie.

5. W umowie pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem postanowienia umowne przygotowane przez osobę trzecią są uważane za zaproponowane przez przedsiębiorcę, chyba że to konsument wprowadził je do umowy.

Artykuł 8

Rozwiązanie umowy

1. „Rozwiązanie umowy” oznacza doprowadzenie do ustania praw i zobowiązań stron wynikających z umowy, z wyjątkiem tych wynikających z postanowień umowy dotyczących rozstrzygania sporów lub innych postanowień, które mają obowiązywać po rozwiązaniu.

2. Należne płatności i odszkodowania za niewykonanie zobowiązania przed rozwiązaniem pozostają wymagalne. Jeżeli rozwiązanie od umowy następuje z powodu niewykonania zobowiązania lub przewidywanego niewykonania zobowiązania, strona rozwiązująca umowę ma również prawo do odszkodowania za to, co druga strona miała wykonać w przyszłości.

3. Skutki rozwiązania od umowy dotyczące zwrotu ceny i towarów lub treści cyfrowych oraz innych skutków restytucyjnych uregulowane są przepisami dotyczącymi zwrotu w rozdziale 17.

Artykuł 9

Umowy mieszaneprzewidujące świadczenie usług powiązanych [Popr. 84]

1. Jeżeli umowa przewiduje zarówno sprzedaż towarów lub dostarczenie treści cyfrowych, jak i świadczenie usługi powiązanej, przepisy części IV stosuje się do zobowiązań i środków ochrony prawnej stron występujących jako sprzedający i kupujący towary lub treści cyfrowe, a przepisy części V stosuje się do zobowiązań i środków ochrony prawnej stron występujących jako usługodawcy i klienci.

2. Jeśli w umowie objętej zakresem ust. 1 zobowiązania umowne sprzedawcy i usługodawcy mają być wykonane w oddzielnych częściach lub są w inny sposób podzielne, a istnieje podstawa do rozwiązania, z powodu niewykonania zobowiązania, części umowy, której można przyporządkować część ceny, kupujący i klient mogą rozwiązać umowę jedynie w odniesieniu do tej części.

3. Ustępu 2 nie stosuje się, jeżeli nie można oczekiwać od kupującego i klienta przyjęcia wykonania pozostałych części lub też charakter niewykonania zobowiązania uzasadnia rozwiązanie umowy w całości.

4. Jeśli zobowiązania umowne sprzedawcy i usługodawcy są niepodzielne lub gdy nie można przyporządkować części ceny do niewykonanej części umowy, kupujący i klient mogą rozwiązać umowę tylko wtedy, gdy charakter niewykonania zobowiązania uzasadnia rozwiązanie umowy w całości.

Artykuł 10

Zawiadomienie

1. Niniejszy artykuł stosuje się do zawiadomień dokonywanych w jakimkolwiek celu na podstawie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży i na podstawie umowy.„Zawiadomienie” obejmuje przekazanie jakiegokolwiek oświadczenia mającego na celu wywołanie skutków prawnych lub przekazanie informacji do celów prawnych. [Popr. 85]

2. Zawiadomienie może zostać dokonane w każdy sposób właściwy w danych okolicznościach.

3. Zawiadomienie staje się skuteczne w momencie dotarcia do adresata, chyba że przewiduje skutek późniejszy.

4. Zawiadomienie dociera do adresata:

a) w momencie, w którym zostało dostarczone adresatowi;

b) w momencie, w którym zostało dostarczone do miejsca prowadzenia działalności adresata, lub, jeżeli nie ma on takiego miejsca prowadzenia działalności albo zawiadomienie skierowane jest do konsumenta, do miejsca zwykłego pobytu adresata;

c) w przypadku zawiadomienia przekazywanego pocztą elektroniczną lub w innej indywidualnej wiadomości, w momencie, w którym adresat może się z nim zapoznać; lub

d) w momencie, w którym w inny sposób udostępniono je adresatowi w takim miejscu i w taki sposób, że można było oczekiwać, iż zapozna się on z nim bez nieuzasadnionej zwłoki.

Zawiadomienie dociera do adresata po spełnieniu jednego z wymogów wynikających z lit. a), b), c) lub d), zależnie od tego, co nastąpi najwcześniej.

5. Zawiadomienie jest bezskuteczne, jeżeli jego odwołanie dotarło do adresata przed zawiadomieniem lub w tym samym czasie.

6. W stosunkach między przedsiębiorcą i konsumentem strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania ust. 3 i 4 ani uchylić lub zmienić ich skutków.

Artykuł 11

Obliczanie terminów

1. Przepisy niniejszego artykułu stosuje się do obliczania terminów do wszelkich celów wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży. [Popr. 86]

1a. Jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach, tygodniach, miesiąca lub latach jest pewne zdarzenie, działanie lub określony moment, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym wystąpiło to zdarzenie, działanie lub nadszedł określony moment. [Popr. 87]

2. Z zastrzeżeniem ust. 4, 5 i 7:

a) termin oznaczony w dniach rozpoczyna się z początkiem pierwszej godziny pierwszego dnia oraz kończy się z upływem ostatniej godziny ostatniego dnia terminu;

b) termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach rozpoczyna się z początkiem pierwszej godziny pierwszego dnia terminu oraz kończy się z upływem ostatniej godziny dnia tygodnia, który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu, lub dnia miesiąca, który datą odpowiada początkowemu dniowi terminu; z zastrzeżeniem, że gdy, w przypadku terminów oznaczonych w miesiącach lub latach, takiego dnia w ostatnim miesiącu nie ma – termin kończy się z upływem ostatniej godziny ostatniego dnia tego miesiąca.

3. Jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach, tygodniach, miesiąca lub latach jest pewne zdarzenie, działanie lub określony moment, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym wystąpiło to zdarzenie, działanie lub nadszedł określony moment. [Popr. 88]

4. Terminy obejmują soboty, niedziele i dni wolne od pracy, chyba że dni te zostały wyraźnie wyłączone lub gdy terminy wyrażone są w dniach roboczych.

5. Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada w miejscu, w którym nakazane działanie ma zostać wykonane, na sobotę, niedzielę lub dzień wolny od pracy, termin upływa z końcem ostatniej godziny następnego dnia roboczego. Powyższego przepisu nie stosuje się do terminów obliczanych wstecz od danej daty lub zdarzenia.

6. Jeżeli określona osoba wysyła drugiej osobie dokument określający termin, w czasie którego adresat ma odpowiedzieć lub wykonać inne działanie, ale dokument nie wskazuje początku biegu tego terminu, i w braku odmiennych wskazań, termin jest liczony od momentu, w którym dokument dotarł do adresata. [Popr. 89]

7. Do celów niniejszego artykułu:

a) „dzień wolny od pracy” w odniesieniu do państwa członkowskiego lub części państwa członkowskiego Unii Europejskiej oznacza każdy dzień wyznaczony jako taki dla takiego państwa członkowskiego lub jego części w wykazie opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; oraz

b) „dni robocze” oznaczają wszystkie dni poza sobotami, niedzielami i dniami wolnymi od pracy.

7a. Jeżeli określona osoba wysyła drugiej osobie dokument określający termin, w czasie którego adresat ma odpowiedzieć lub wykonać inne działanie, ale dokument nie wskazuje początku biegu tego terminu, z braku odmiennych wskazań termin jest liczony od momentu, w którym dokument dotarł do adresata. [Popr. 90]

Artykuł 12

Jednostronne oświadczenia lub zachowanie

1. Jednostronne oświadczenie wskazujące na określony zamiar jest interpretowane tak, jak powinno być zrozumiane przez osobę, do której zostało skierowane.

2. Jeżeli osoba składająca oświadczenie miała zamiar nadać użytemu wyrażeniu specjalne znaczenie a druga strona była lub powinna być tego świadoma, wyrażenie interpretuje się w sposób zamierzony przez osobę składającą oświadczenie.

3. Artykuły 59-65 stosuje się odpowiednio do wykładni jednostronnych oświadczeń wyrażających zamiar. [Popr. 91]

4. Przepisy dotyczące wad oświadczenia woli zawarte w rozdziale 5 stosuje się odpowiednio do jednostronnych oświadczeń wyrażających zamiar. [Popr. 92]

5. Wszelkie odniesienia do oświadczenia, o którym mowa w niniejszym artykule dotyczą również zachowania, które może być uznawane za równoznaczne z oświadczeniem.

Część II

Zawieranie wiążącej umowy

Rozdział 2

Informacje przedkontraktowe

Oddział 1

Informacje przedkontraktowe udzielane przez przedsiębiorcę w transakcjach z konsumentem

Artykuł 13

Obowiązek udzielenia informacji przy zawieraniu umów na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa [Popr. 93]

1. Przedsiębiorca zawierający umowę na odległość lub umowę zawieraną poza lokalem przedsiębiorstwa ma obowiązek udzielenia konsumentowi w jasny i zrozumiały sposób, przed zawarciem umowy lub związaniem konsumenta ofertą, następujących informacji:

a) główne właściwości towarów, treści cyfrowych lub usług powiązanych, które mają zostać dostarczone lub świadczone, w zakresie odpowiednim do środka porozumiewania się oraz danych towarów, treści cyfrowych lub usług powiązanych;

b) o łącznej cenie i dodatkowych opłatach oraz kosztach, zgodnie z art. 14;

c) o danych identyfikacyjnych i adresie przedsiębiorcy, zgodnie z art. 15;

d) o postanowieniach umownych, zgodnie z art. 16;

e) o prawie odstąpienia od umowy, zgodnie z art. 17;

f) w odpowiednich przypadkach, o istnieniu i warunkach pomocy technicznej i usług zapewnianych przez przedsiębiorcę po sprzedaży, gwarancjach handlowych oraz zasadach rozpatrywania reklamacji;

g) w odpowiednich przypadkach, o możliwości skorzystania z alternatywnych mechanizmów rozstrzygania sporów, którym podlega przedsiębiorca oraz o metodach skorzystania z nich;

h) w odpowiednich przypadkach o funkcjonalności treści cyfrowych, w tym o stosowanych technicznych środkach zabezpieczających; oraz

i) w odpowiednich przypadkach, o wszelkich możliwościach interoperacyjności treści cyfrowych ze sprzętem i oprogramowaniem, o których przedsiębiorca wie lub powinien wiedzieć. [Popr. 94]

2. Udzielone informacje, poza adresem wymaganym zgodnie z ust. 1 lit. c), stanowią integralną część umowy i mogą być zmieniane wyłącznie za jednoznaczną zgodą stron.

3. W odniesieniu do umowy zawieranej na odległość, Informacje wymagane w niniejszym artykule muszą:

a) zostać podane lub udostępnione konsumentowi w sposób odpowiadający wykorzystywanym środkom porozumiewania się na odległość;

b) być sporządzone prostym i zrozumiałym językiem; oraz

c) o ile dostarczane są na trwałym nośniku, być czytelne.[Popr. 95]

4. W odniesieniu do umowy zawieranej poza lokalem przedsiębiorstwa, informacje wymagane w niniejszym artykule muszą:

a) być przekazane na papierze, lub, za zgodą konsumenta, na innym trwałym nośniku; oraz

b) być czytelne i sporządzone prostym, zrozumiałym językiem. [Popr. 96]

5. Niniejszego artykułu nie stosuje się do umów:

a) o dostarczanie środków spożywczych, napojów lub innych towarów przeznaczonych do bieżącego spożycia w gospodarstwie domowym dostarczanych często i regularnie przez przedsiębiorcę do miejsca zamieszkania, pobytu lub pracy konsumenta;

b) zawieranych przy wykorzystaniu automatów sprzedających bądź zautomatyzowanych lokali handlowych; [Popr. 97]

c) zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa, jeżeli cena, lub, w przypadku równoczesnego zawarcia wielu umów, łączna cena wynikająca z umów nie przekracza kwoty 50 EUR lub jej równowartości w uzgodnionej umownie walucie. [Popr. 98]

ca) sporządzanych, zgodnie z prawem państw członkowskich, przez urzędnika państwowego ustawowo zobowiązanego do niezależności i bezstronności, który musi zadbać – poprzez dostarczenie wyczerpującej informacji prawnej – o to, aby konsument zawierał umowę jedynie po dokładnym rozważeniu aspektów prawnych i ze znajomością jej zakresu prawnego. [Popr. 99]

Artykuł 14

Informacje o cenie i dodatkowych opłatach i kosztach

1. Informacje, które maja zostać udzielone na podstawie art. 13 ust. 1 lit. b), muszą obejmować:

a) łączną cenę towarów, treści cyfrowych lub usług powiązanych, uwzględniającą podatki, lub też, w przypadku towarów, treści cyfrowych lub usług o właściwościach uniemożliwiających rozsądne obliczenie ceny z góry, sposób, w jaki cena ma zostać obliczona; oraz

b) w odpowiednich przypadkach, wszelkie dodatkowe opłaty frachtowe, przewozowe lub pocztowe oraz wszelkie inne koszty, lub też, jeżeli nie da się ich z góry rozsądnie obliczyć, fakt, że takie opłaty i koszty mogą zostać naliczone.

2. W przypadku umowy zawartej na czas nieoznaczony lub umowy przewidującej abonament łączna cena musi obejmować łączną cenę za okres rozliczeniowy. Jeżeli z tytułu tych umów pobierana jest stała opłata, łączna cena musi obejmować łączną miesięczną cenę. Jeżeli łącznej ceny nie można z góry rozsądnie obliczyć, musi zostać podany sposób obliczania ceny.

3. W odpowiednich przypadkach przedsiębiorca musi poinformować konsumenta o koszcie wykorzystania środków porozumiewania się na odległość na potrzeby zawarcia umowy w przypadku, gdy nie jest on obliczany zgodnie ze stawką podstawową

Artykuł 15

Dane identyfikacyjne i adres przedsiębiorcy

Informacje, które mają zostać udzielone na podstawie art. 13 ust. 1 lit. c), muszą obejmować:

a) dane identyfikacyjne przedsiębiorcy, takie jak firma;

b) adres geograficzny siedziby przedsiębiorcy;

c) numer telefonu, faksu i, w miarę dostępności, adres poczty elektronicznej, pozwalające konsumentowi na szybkie skontaktowanie się z przedsiębiorcą i skuteczne porozumiewanie się z nim;

d) w odpowiednich przypadkach, dane identyfikacyjne i adres geograficzny innego przedsiębiorcy, w imieniu którego dany przedsiębiorca działa; oraz

e) jeżeli jest ona inna od adresu podanego zgodnie z lit. b) i d) niniejszego artykułu, adres geograficzny przedsiębiorcy a także, w odpowiednich przypadkach, adres geograficzny przedsiębiorcy, w którego imieniu działa i do którego konsument może kierować wszelkie reklamacje.

Artykuł 16

Informacje o postanowieniach umownych

Informacje, które mają zostać udzielone na podstawie art. 13 ust. 1 lit. d), muszą obejmować:

a) ustalenia dotyczące płatności, dostarczenia towarów, dostarczenia treści cyfrowych lub wykonania usług powiązanych oraz termin, do którego przedsiębiorca zobowiązuje się dostarczyć towary, treści cyfrowe lub wykonać usługi powiązane;

b) w odpowiednich przypadkach, okres obowiązywania umowy oraz minimalny okres trwania zobowiązań po stronie konsumenta lub też, jeżeli umowa została zawarta na czas nieoznaczony lub ma być przedłużana automatycznie, warunki rozwiązania umowy; oraz

c) w odpowiednich przypadkach, informacje o istnieniu i warunkach kaucji lub innych zabezpieczeń finansowych, które konsument zobowiązany jest zapłacić lub udzielić na żądanie przedsiębiorcy,

d) w odpowiednich przypadkach, informacje o istnieniu odpowiednich kodeksów postępowania oraz sposobie uzyskania kopii tych kodeksów.

Artykuł 17

Informacje o prawach odstąpienia przy zawieraniu umów na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa [Popr. 100]

1. Jeżeli konsumentowi przysługuje prawo do odstąpienia na podstawie rozdziału 4, informacje, które mają zostać udzielone na podstawie art. 13 ust. 1 lit. e), muszą obejmować warunki, terminy i procedury skorzystania z tego prawa zgodnie z dodatkiem 1, jak również wzór formularza odstąpienia określony w dodatku 2.

2. W odpowiednich przypadkach, informacje, które mają zostać udzielone na podstawie art. 13 ust. 1 lit. e) muszą obejmować fakt, że, w przypadku odstąpienia, konsument będzie musiał ponieść koszty zwrotu towarów oraz, w przypadku umów zawieranych na odległość, jeżeli towarów ze względu na ich właściwości nie można normalnie zwrócić pocztą, koszty zwrotu towarów.

3. W przypadku gdy konsument może skorzystać z prawa odstąpienia po wystąpieniu o rozpoczęcie świadczenia usług powiązanych w okresie odstąpienia, informacje, które mają zostać udzielone na podstawie art. 13 ust. 1 lit. e) muszą obejmować fakt, że konsument zobowiązany będzie do zapłaty na rzecz przedsiębiorcy kwoty, o której mowa w art. 45 ust. 5.

4. Obowiązek udzielenia informacji wymaganych w ust. 1, 2 i 3 może zostać wypełniony przez przekazanie konsumentowi wzoru informacji o odstąpieniu określonego w dodatku 1. Uznaje się, że przedsiębiorca wypełnił te wymogi informacyjne, jeżeli dostarczył konsumentowi odpowiednio wypełniony wzór.

5. Jeżeli prawo do odstąpienia nie przysługuje zgodnie z art. 40 ust. 2 lit. c)–i) i art. 40 ust. 3, informacje, które mają zostać udzielone na podstawie art. 13 ust. 1 lit. e) muszą obejmować oświadczenie o tym, że konsument nie będzie mógł skorzystać z prawa odstąpienia lub, w odpowiednich przypadkach, okoliczności, w których konsument traci to prawo.

Artykuł 18

Umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa: dodatkowe wymogi informacyjne i potwierdzenie

1. Przedsiębiorca musi przekazać konsumentowi kopię podpisanej umowy lub potwierdzenie umowy w formie papierowej lub też, za zgodą konsumenta, na innym trwałym nośniku, w tym, w odpowiednich przypadkach, potwierdzenie zgody konsumenta i przyjęcia przez niego do wiadomości utraty prawa odstąpienia zgodnie z art. 40 ust. 3 lit. d).

2. Jeżeli konsument chce, by świadczenie usług powiązanych rozpoczęło się w okresie odstąpienia przewidzianym w art. 42 ust. 2, przedsiębiorca musi zażądać, aby konsument wystąpił o to w sposób wyraźny na trwałym nośniku. [Popr. 101]

Artykuł 19

Umowy zawierane na odległość: Dodatkowe informacje i inne wymogi [Popr. 102]

1. Jeżeli przedsiębiorca kontaktuje się z konsumentem drogą telefoniczną w celu zawarcia umowy na odległość, na początku rozmowy z konsumentem musi ujawnić swoją tożsamość oraz, w odpowiednich przypadkach, tożsamość osoby, w imieniu której telefonuje oraz handlowy cel rozmowy.

2. Jeżeli umowa zawierana na odległość zawierana jest za pośrednictwem środka porozumiewania się na odległość, w którym miejsce na informacje lub czas ich wyświetlania są ograniczone, przedsiębiorca musi za pośrednictwem tego środka i przed zawarciem takiej umowy dostarczyć co najmniej informacje, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu. Pozostałe informacje, o których mowa w art. 13, udzielane są przez przedsiębiorcę konsumentowi we właściwy sposób, zgodnie z art. 13 ust. 3.

3. Informacje wymagane na mocy ust. 2 to:

a) główne właściwości towarów, treści cyfrowych lub usług powiązanych, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 13 ust. 1 lit. a);

b) dane identyfikacyjne przedsiębiorcy, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 15 lit. a);

c) łączna cena, włączając wszystkie elementy, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. b) oraz art. 14 ust. 1 i 2;

d) prawo odstąpienia od umowy; oraz

e) w odpowiednich przypadkach, okres obowiązywania umowy, lub, jeżeli umowa zostaje zawarta na czas nieoznaczony, wymogi dotyczące rozwiązania umowy, o których mowa w art. 16 lit. b).

4. Umowa zawarta na odległość za pośrednictwem telefonu jest ważna jedynie wtedy, gdy konsument podpisał ofertę lub przesłał swoją pisemną zgodę wyrażającą wolę zawarcia umowy. Przedsiębiorca musi dostarczyć konsumentowi potwierdzenie tej umowy na trwałym nośniku.

5. Przedsiębiorca musi przekazać konsumentowi potwierdzenie zawartej umowy, w tym, w odpowiednich przypadkach, potwierdzenie zgody konsumenta i przyjęcia przez niego do wiadomości utraty prawa odstąpienia zgodnie z art. 40 ust. 3 lit. d) oraz wszystkie informacje, o których mowa w art. 13 na trwałym nośniku. Przedsiębiorca musi udzielić tych informacji w rozsądnym terminie po zawarciu umowy na odległość, a najpóźniej w momencie dostarczenia towarów lub przed dostarczeniem treści cyfrowych lub rozpoczęciem wykonywania usługi powiązanej, chyba że informacje zostały już przekazane konsumentowi na trwałym nośniku przed zawarciem umowy na odległość.

6. Jeżeli konsument chce, by świadczenie usług powiązanych rozpoczęło się w okresie odstąpienia, przewidzianym w art. 42 ust. 2, przedsiębiorca musi zażądać, aby konsument wystąpił o to w sposób wyraźny na trwałym nośniku.

Artykuł 20

Obowiązek udzielenia informacji przy zawieraniu umów innych niż umowy zawierane na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa

1. W przypadku umów innych niż umowy zawierane na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, przedsiębiorca ma obowiązek udzielić konsumentowi w sposób jasny i zrozumiały, przed zawarciem umowy lub związaniem konsumenta ofertą, następujących informacji, o ile nie wynikają one z kontekstu:

a) o głównych właściwościach towarów, treści cyfrowych lub usług powiązanych, które mają zostać dostarczone lub wyświadczone, w zakresie odpowiednim do środka porozumiewania się oraz danych towarów, treści cyfrowych lub usług powiązanych;

b) o łącznej cenie i dodatkowych opłatach i kosztach, zgodnie z art. 14 ust. 1;

c) o danych identyfikacyjnych przedsiębiorcy, takich jak firma, adres geograficzny siedziby oraz numer telefonu;

d) o postanowieniach umownych, zgodnie z art. 16 lit. a) i b);

e) w odpowiednich przypadkach, o istnieniu i warunkach usług zapewnianych przez przedsiębiorcę po sprzedaży, gwarancjach handlowych oraz zasadach rozpatrywania reklamacji;

f) w odpowiednich przypadkach o funkcjonalności treści cyfrowych, w tym o stosowanych technicznych środkach zabezpieczających; oraz

g) w odpowiednich przypadkach, o wszelkich możliwościach interoperacyjności treści cyfrowych ze sprzętem i oprogramowaniem, o których przedsiębiorca wie lub powinien wiedzieć.

2. Niniejszego artykułu nie stosuje się gdy umowa obejmuje transakcję zawieraną w sprawach życia codziennego i wykonywana jest niezwłocznie w momencie jej zawarcia. [Popr. 103]

Artykuł 21

Ciężar dowodu

Ciężar dowodu dostarczenia informacji wymaganych w niniejszym oddziale spoczywa na przedsiębiorcy.

Artykuł 22

Normy bezwzględnie wiążące

Strony nie mogą, na niekorzyść konsumenta, wyłączyć stosowania przepisów niniejszego oddziału ani uchylić lub zmienić ich skutków.

Oddział 2

Informacje przedkontraktowe udzielane przez przedsiębiorcę w transakcjach z innym przedsiębiorcą

Artykuł 23

Obowiązek ujawnienia informacji o towarach i usługach powiązanych

1. Przed zawarciem umowy o sprzedaż towarów, dostarczenie treści cyfrowych lub świadczenie usług powiązanych przez przedsiębiorcę na rzecz innego przedsiębiorcy, sprzedawca, dostawca lub usługodawca ma obowiązek udzielenia drugiemu przedsiębiorcy wszelkimi stosownymi środkami wszystkich informacji dotyczących głównych właściwości dostarczanych towarów, treści cyfrowych lub świadczonych usług, jakie posiada lub powinien posiadać, i których nieujawnienie drugiej stronie stałoby w sprzeczności z zasadą dobrej wiary i uczciwego obrotu.

2. Przy ustalaniu czy sprzedawca, dostawca lub usługodawca ma obowiązek ujawnić informacje zgodnie z ust. 1, uwzględnia się wszelkie okoliczności, w tym:

a) to, czy posiada on wiedzę specjalistyczną;

b) koszty uzyskania przez niego właściwych informacji;

c) łatwość uzyskania przez drugiego przedsiębiorcę danych informacji innymi środkami;

d) charakter informacji;

e) przypuszczalne znaczenie informacji dla drugiego przedsiębiorcy; oraz

f) dobre praktyki handlowe w danej sytuacji.

Oddział 3

Umowy zawierane drogą elektroniczną

Artykuł 24

Dodatkowe wymogi informacyjne w umowach zawieranych na odległość drogą elektroniczną

1. Niniejszy artykuł stosuje się, jeżeli przedsiębiorca zapewnia środki do zawarcia umowy i są to środki elektroniczne, które nie obejmują indywidualnej wymiany wiadomości elektronicznych lub innych indywidualnych wiadomości.

2. Przedsiębiorca musi udostępnić drugiej stronie właściwe, skuteczne i dostępne środki techniczne pozwalające drugiej stronie ustalić i poprawić błędy we wprowadzonych danych przed złożeniem lub przyjęciem oferty.

3. Przedsiębiorca musi udzielić drugiej stronie, zanim złoży ona lub przyjmie ofertę, informacji o następujących kwestiach:

a) czynnościach technicznych składających się na procedurę zawarcia umowy;

b) czy dokument umowy po jej zawarciu będzie przez przedsiębiorcę zarchiwizowany oraz czy będzie on udostępniany;

c) metodach i środkach technicznych służących wykrywaniu i korygowaniu błędów we wprowadzanych danych zanim druga strona złoży lub przyjmie ofertę;

d) językach, w których umowa może być zawarta.

e) postanowieniach, na podstawie których przedsiębiorca przygotowuje się do zawarcia umowy. [Popr. 104]

4. Bez uszczerbku dla zawartych w oddziale 1 bardziej rygorystycznych wymogów dla przedsiębiorców obsługujących konsumentów, przedsiębiorca musi zapewnić udostępnienie postanowień umowy, o których mowa w ust. 3 lit. e) w znakach alfabetu lub innych zrozumiałych znakach na trwałym nośniku za pośrednictwem jakiegokolwiek środka umożliwiającego odczytanie informacji zawartych w tekście, ich zapisanie oraz odtworzenie w formie materialnej. [Popr. 105]

5. Przedsiębiorca musi bez nieuzasadnionej zwłoki potwierdzić drogą elektroniczną otrzymanie oferty lub jej przyjęcie, przesłane przez drugą stronę. Takie potwierdzenie zawiera treść oferty lub potwierdzenia przyjęcie oferty. [Popr. 106]

Artykuł 25

Dodatkowe wymogi w umowach zawieranych na odległość drogą elektroniczną

1. Jeżeli umowa zawierana na odległość, która zobowiązywałaby konsumenta do dokonania płatności jest zawierana drogą elektroniczną, przedsiębiorca udostępnia konsumentowi, w jasny i widoczny sposób, bezpośrednio przed złożeniem zamówienia przez konsum