UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

Na podstawie art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej („dyrektywa VAT”) Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów tej dyrektywy w celu uproszczenia poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.

Pismem, które wpłynęło do Komisji w dniu 23 marca 2018 r., Austria wystąpiła z wnioskiem o upoważnienie do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 168 i 168a dyrektywy 2006/112/WE w celu wyłączenia z prawa do odliczenia podatku VAT nałożonego na towary i usługi, które są wykorzystywane przez podatnika w ponad 90 % do jego użytku prywatnego lub użytku prywatnego jego pracowników lub ogólnie do celów innych niż prowadzenie przedsiębiorstwa lub do działalności niebędącej działalnością gospodarczą. W piśmie, które wpłynęło do Komisji w dniu 4 kwietnia 2018 r., Austria przesłała sprawozdanie dotyczące stosowania tego środka, w tym weryfikację stosowanego wskaźnika proporcji w odniesieniu do prawa do odliczenia VAT zgodnie z art. 2 decyzji wykonawczej 2009/1013/UE zmienionej decyzją wykonawczą Rady (UE) 2015/2428.

Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE Komisja poinformowała pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r. pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Austrię. Pismem z dnia 12 kwietnia 2018 r. Komisja powiadomiła Austrię, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku.

Kontekst ogólny

Art. 168 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT nałożonego na towary lub usługi zakupione na potrzeby swoich opodatkowanych transakcji. Art. 168a ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że podatek VAT od wydatków związanych z nieruchomością stanowiącą część majątku przedsiębiorstwa danego podatnika i wykorzystywaną zarówno do celów prowadzonej przez niego działalności, jak i do celów innych niż prowadzona działalność, podlega odliczeniu wyłącznie do wysokości udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość została wykorzystana do celów działalności prowadzonej przez podatnika. Zgodnie z art. 168a ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE państwa członkowskie mogą również stosować tę zasadę w odniesieniu do wydatków związanych z innymi określonymi składnikami majątku przedsiębiorstwa.

Środek stosowany przez Austrię odbiega jednak od wymienionych zasad i w całości wyłącza z zakresu prawa do odliczenia podatek VAT od towarów i usług wykorzystywanych przez podatnika w ponad 90 % do celów prywatnych lub do celów innych niż prowadzenie przedsiębiorstwa, w tym do działalności niebędącej działalnością gospodarczą.

Środek stanowiący odstępstwo wprowadzony przez Austrię został uprzednio przyznany decyzją Rady 2004/866/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. na okres do dnia 31 grudnia 2009 r. oraz ponownie przyznany decyzją wykonawczą Rady 2009/1013/UE z dnia 22 grudnia 2009 r. na okres do dnia 31 grudnia 2012 r., decyzją wykonawczą Rady 2012/705/UE z dnia 13 listopada 2012 r. na okres do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz decyzją wykonawczą Rady (UE) 2015/2428 z dnia 10 grudnia 2015 r. na okres do dnia 31 grudnia 2018 r..

W aktualnym wniosku Austria poinformowała Komisję, że z powodzeniem stosuje ten środek szczególny do chwili obecnej, wskazując, że środek ten jest bardzo przydatny pod względem uproszczenia poboru podatku VAT oraz zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania i unikaniu opodatkowania, a także zwiększenia uczciwości w opodatkowaniu, co prowadzi do wzrostu poziomu przestrzegania przepisów prawa podatkowego. Zniesienie odstępstwa prowadziłoby do nieuzasadnionych korzyści z przepływu środków pieniężnych dla podatnika, który wykorzystuje towar lub usługę jedynie w niewielkim stopniu do celów działalności gospodarczej i który jest uprawniony do odliczenia VAT z tytułu tego niewielkiego stopnia wykorzystywania do celów działalności gospodarczej, w porównaniu z podatnikiem, który wykorzystuje towar lub usługę wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Dalsza minimalna zmiana proporcji wykorzystania towaru lub usługi do celów prywatnych i do celów działalności gospodarczej prowadziłaby do dostosowania odliczanego VAT. To niewielkie dostosowanie byłoby nieproporcjonalne zarówno z punktu widzenia podatnika, jak i z punktu widzenia administracji podatkowej.

Aby umożliwić ocenę stosowności i skuteczności danego środka szczególnego, prawo do stosowania odstępstwa przyznaje się zazwyczaj na ograniczony okres. W oparciu o informacje dostarczone przez Austrię w tym zakresie Komisja rozumie, że przyjęty wskaźnik proporcji 90 %/10 % wykorzystywania towarów i usług do celów prowadzenia przedsiębiorstwa i do celów innych niż jego prowadzenie nadal stanowi rzetelną podstawę umożliwiającą wyłączenie transakcji, w przypadku których wykorzystanie do celów prowadzenia przedsiębiorstwa można uznać za nieistotne.

W konsekwencji przedmiotowy środek szczególny stanowi ułatwienie zarówno dla administracji podatkowej, jak i przedsiębiorców, ponieważ usuwa konieczność monitorowania sposobu wykorzystania towarów i usług, w odniesieniu do których w momencie ich nabycia zastosowano wyłączenie z prawa do odliczenia, w szczególności w odniesieniu do ewentualnego opodatkowania wykorzystania do celów prywatnych zgodnie z art. 16 lub 26 dyrektywy 2006/112/WE lub w odniesieniu do korekt odliczeń przewidzianych w art. 184–192 wspomnianej dyrektywy. Z tego też względu właściwe jest przedłużenie środka stanowiącego odstępstwo.

Przedłużenie powinno być jednak ograniczone w czasie, aby można było ocenić, czy warunki, na których opiera się odstępstwo, nadal występują. W związku z tym proponuje się przedłużenie stosowania odstępstwa do końca 2021 r. oraz zwrócenie się do Austrii o przedstawienie najpóźniej do dnia 31 marca 2021 r., wraz z wnioskiem o przedłużenie, sprawozdania zawierającego weryfikację stosowanego wskaźnika proporcji wykorzystania towarów i usług do celów prowadzenia przedsiębiorstwa i do celów innych niż jego prowadzenie, stanowiącego podstawę wyłączenia z prawa do odliczenia podatku, jeśli państwo to przewiduje dalsze przedłużenie stosowania odstępstwa po 2021 r.

Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Art. 176 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT. Do tego czasu państwa członkowskie są upoważnione do utrzymania wyłączeń obowiązujących w dniu 1 stycznia 1979 r. W związku z tym istnieje pewna liczba przepisów „wstrzymujących”, które ograniczają prawo podatników do odliczenia.

Niezależnie od wcześniejszych inicjatyw mających na celu ustanowienie przepisów określających kategorie wydatków, które mogą podlegać ograniczeniom w zakresie prawa do odliczenia, takie odstępstwo jest słuszne w oczekiwaniu na harmonizację odnośnych przepisów na szczeblu UE.

2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Nie dotyczy.