[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 16.5.2006

COM(2006) 225 wersja ostateczna

2006/0077 (CNS)

Wniosek

DECYZJA RADY

zgodnie z art. 122 ust. 2 traktatu WE w sprawie przyjęcia jednej waluty przez Słowenię z dniem 1 stycznia 2007 r.

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

Wniosek Komisji dotyczący decyzji Rady zgodnie z art. 122 ust. 2

Dnia 3 maja 1998 r. Rada zdecydowała, że Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Irlandia, Luksemburg, Niderlandy, Niemcy, Portugalia i Włochy spełniły warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 1999 r. Dania i Zjednoczone Królestwo skorzystały z przyznanej im możliwości nieprzystąpienia do unii walutowej i w związku z tym nie zostały poddane ocenie przez Radę. Grecja i Szwecja były traktowane przez Radę jako państwa członkowskie objęte derogacją. Dnia 19 czerwca 2000 r. Rada zdecydowała, że Grecja spełniła warunki konieczne do wprowadzenia euro z dniem 1 stycznia 2001 r. W dniu 1 maja 2004 r. do Unii Europejskiej przystąpiły Cypr, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry. Zgodnie z art. 4 aktu dotyczącego warunków przystąpienia państwa te uczestniczą w unii gospodarczej i walutowej jako państwa członkowskie objęte derogacją.

Artykuł 122 ust. 2 traktatu WE określa procedurę uchylenia derogacji. Procedura ta musi zostać rozpoczęta przynajmniej raz na dwa lata lub na wniosek państwa członkowskiego objętego derogacją. Zgodnie z tą procedurą Komisja i Europejski Bank Centralny (EBC) składają Radzie zgodnie z art. 121 ust. 1 sprawozdania w sprawie postępów dokonanych przez państwa członkowskie objęte derogacją w wypełnianiu ich zobowiązań w zakresie urzeczywistnienia unii gospodarczej i walutowej. Na podstawie własnego sprawozdania oraz sprawozdania EBC Komisja może przedłożyć Radzie wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie uchylenia derogacji tych państw członkowskich, które spełniają konieczne warunki.

Ponieważ ostatnie sprawozdania dotyczące spełnienia warunków koniecznych do przyjęcia jednej waluty zostały przedstawione w październiku 2004 r., w roku 2006 musi nastąpić ponowna ocena państw członkowskich objętych derogacją. Na początku 2006 r. Komisja i EBC uzgodniły przygotowanie w październiku 2006 r. obszernego sprawozdania oceniającego postępy w zakresie osiągnięcia konwergencji przez wszystkie państwa członkowskie objęte derogacją. Dnia 2 marca Słowenia złożyła wniosek o wcześniejsze przeprowadzenie oceny konwergencji, tak aby w przypadku uchylenia derogacji dysponowała czasem na zakończenie przygotowań do wprowadzenia euro z dniem 1 stycznia 2007 r. W odpowiedzi na ten wniosek Komisja i EBC przygotowały sprawozdania oceniające osiągnięcie konwergencji przez Słowenię.

Sprawozdanie Komisji zostało przyjęte przez kolegium w dniu 16 maja 2006 r. Europejski Bank Centralny przyjął swoje sprawozdanie w dniu 15 maja 2006 r. Sprawozdania zawierają analizę zgodności ustawodawstwa krajowego, w tym statutów krajowego banku centralnego, z art. 108 i 109 traktatu WE oraz ze Statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC). Określono w nich również, analizując spełnienie kryteriów konwergencji i uwzględniając szereg innych czynników wymienionych w ostatnim akapicie art. 121 ust. 1, czy osiągnięty został wysoki poziom trwałej konwergencji.

W swoim sprawozdaniu z oceny konwergencji Komisja stwierdza, że Słowenia osiągnęła wysoki poziom trwałej konwergencji.

Na podstawie własnego sprawozdania oraz sprawozdania EBC Komisja przyjęła załączony wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie uchylenia derogacji Słowenii ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.

2006/0077 (CNS)

Wniosek

DECYZJA RADY

zgodnie z art. 122 ust. 2 traktatu WE w sprawie przyjęcia jednej waluty przez Słowenię z dniem 1 stycznia 2007 r.

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 122 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając sprawozdanie Komisji[1],

uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Banku Centralnego[2],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

uwzględniając dyskusje w Radzie zebranej w składzie szefów państw lub rządów,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Trzeci etap unii gospodarczej i walutowej rozpoczął się dnia 1 stycznia 1999 r. Dnia 3 maja 1998 r. Rada, zebrana w Brukseli w składzie szefów państw lub rządów, zdecydowała, że Austria, Belgia, Finlandia, Francja, Hiszpania, Irlandia, Luksemburg, Niderlandy, Niemcy, Portugalia i Włochy spełniły warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 1999 roku[3].

2. Dnia 19 czerwca 2000 r. Rada zdecydowała, że Grecja spełniła warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 2001 roku[4].

3. Zgodnie z pkt. 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej załączonego do traktatu WE, Zjednoczone Królestwo powiadomiło Radę, że nie zamierza przejść do trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej z dniem 1 stycznia 1999 r. Powiadomienie to nie zostało zmienione. Zgodnie z pkt. 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Danii załączonego do traktatu WE oraz zgodnie z decyzją podjętą przez szefów państw lub rządów w Edynburgu w grudniu 1992 r., Dania powiadomiła Radę, że nie zamierza uczestniczyć w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej. Dania nie złożyła wniosku o rozpoczęcie procedury określonej w art. 122 ust. 2 traktatu WE.

4. Na mocy decyzji 1998/317/WE Szwecja jest objęta derogacją w rozumieniu art. 122 traktatu WE. Zgodnie z art. 4 aktu dotyczącego warunków przystąpienia[5], Cypr, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Republika Czeska, Słowacja, Słowenia i Węgry są objęte derogacją w rozumieniu art. 122 traktatu WE.

5. Europejski Bank Centralny (EBC) został utworzony dnia 1 lipca 1998 r. Europejski system walutowy został zastąpiony mechanizmem kursów walut, którego ustanowienie zostało uzgodnione rezolucją Rady Europejskiej z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie utworzenia mechanizmu kursów walut w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej[6]. Funkcjonowanie mechanizmu kursów walut (ERM II) w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej zostało określone w porozumieniu z dnia 1 września 1998 r. między EBC a krajowymi bankami centralnymi państw członkowskich pozostających poza strefą euro określającym procedury działania mechanizmu kursów walut w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej[7].

6. Artykuł 122 ust. 2 traktatu WE określa procedurę uchylenia derogacji w stosunku do przedmiotowych państw członkowskich. Zgodnie z tym artykułem, przynajmniej raz na dwa lata lub na wniosek państwa członkowskiego objętego derogacją, Komisja i EBC składają sprawozdania Radzie zgodnie z procedurą określoną w art. 121 ust. 1 traktatu WE. Dnia 2 marca 2006 r. Słowenia złożyła formalny wniosek o przeprowadzenie oceny poziomu konwergencji.

7. Ustawodawstwo krajowe państw członkowskich, w tym statuty krajowych banków centralnych, muszą w razie potrzeby zostać dostosowane celem zapewnienia zgodności z art. 108 i 109 traktatu WE oraz ze Statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC). Sprawozdania Komisji i EBC zawierają szczegółową ocenę zgodności przepisów prawa w Słowenii z art. 108 i 109 traktatu WE oraz ze Statutem ESBC.

8. Zgodnie z art. 1 protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, o którym mowa w art. 121 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, kryterium stabilności cen określone w art. 121 ust. 1 tiret pierwszy traktatu WE oznacza, że państwo członkowskie ma trwały poziom stabilności cen, a średnia stopa inflacji, odnotowana w ciągu jednego roku poprzedzającego badanie, nie przekracza o więcej niż 1,5 punktu procentowego stopy inflacji trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach. Na potrzeby kryterium stabilności cen inflacja jest mierzona za pomocą zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych zdefiniowanych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2494/95[8]. Celem oceny, czy kryterium stabilności cen zostało spełnione, inflacja w poszczególnych państwach członkowskich została zmierzona jako procentowa zmiana średniej arytmetycznej 12 wskaźników miesięcznych w stosunku do średniej arytmetycznej 12 wskaźników miesięcznych w poprzednim okresie. W okresie dwunastu miesięcy do marca 2006 r. włącznie, trzema państwami członkowskimi o najbardziej stabilnych cenach były Szwecja, Finlandia i Polska, ze stopami inflacji wynoszącymi odpowiednio 0,9 %, 1,0 % i 1,5 %. W sprawozdaniach Komisji i EBC jako wartość referencyjna przyjęta została zwykła średnia arytmetyczna stóp inflacji trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach powiększona o 1,5 punktu procentowego. Obliczona w ten sposób wartość referencyjna dla okresu dwunastu miesięcy do marca 2006 r. włącznie wyniosła 2,6 %.

9. Zgodnie z art. 2 protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, o którym mowa w art. 121 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, kryterium sytuacji finansów publicznych określone w art. 121 ust. 1 tiret drugie traktatu WE oznacza, że w momencie oceny państwo członkowskie nie jest objęte decyzją Rady zgodnie z art. 104 ust. 6 traktatu WE, stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu [budżetowego].

10. Zgodnie z art. 3 protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, o którym mowa w art. 121 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, kryterium udziału w mechanizmie kursów walut określone w art. 121 ust. 1 tiret trzecie traktatu WE oznacza, że państwo członkowskie utrzymywało normalne granice wahań, przewidziane w mechanizmie kursów walut Europejskiego Systemu Walutowego, bez poważnych napięć przynajmniej przez dwa lata przed dokonaniem oceny. W szczególności przez ten sam okres państwo członkowskie nie zdewaluowało z własnej inicjatywy dwustronnego centralnego kursu swojej waluty wobec waluty innego państwa członkowskiego. Od dnia 1 stycznia 1999 r. mechanizm kursów walut ERM II stanowi punkt odniesienia dla oceny spełnienia kryterium kursów wymiany. W swoich sprawozdaniach Komisja i EBC oceniły spełnienie tego kryterium w okresie dwóch lat do kwietnia 2006 r. włącznie.

11. Zgodnie z art. 4 protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, o którym mowa w art. 121 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, kryterium konwergencji stóp procentowych określone w art. 121 ust. 1 tiret czwarte traktatu WE oznacza, że w ciągu jednego roku przed dokonaniem oceny państwo członkowskie posiadało średnią nominalną długoterminową stopę procentową nieprzekraczającą więcej niż o dwa punkty procentowe stopy procentowej trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach. Na potrzeby kryterium konwergencji stóp procentowych wykorzystano stopy procentowe porównywalnych, reprezentatywnych dziesięcioletnich obligacji państwowych. Celem oceny, czy kryterium konwergencji stóp procentowych zostało spełnione, w sprawozdaniach Komisji i EBC jako wartość referencyjna przyjęta została zwykła średnia arytmetyczna nominalnych długoterminowych stóp procentowych trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach powiększona o 2 punkty procentowe. Obliczona w ten sposób wartość referencyjna dla okresu dwunastu miesięcy do marca 2006 r. włącznie wyniosła 5,9 %.

12. Zgodnie z art. 5 protokołu w sprawie kryteriów konwergencji, o którym mowa w art. 121 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Komisja dostarcza dane statystyczne wykorzystywane w ocenie spełnienia kryteriów konwergencji. Komisja udostępniła odpowiednie dane statystyczne służące do przygotowania niniejszego wniosku. Dane budżetowe zostały dostarczone przez Komisję, po tym jak państwa członkowskie złożyły do dnia 1 kwietnia 2006 r. odpowiednie sprawozdania zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską[9].

13. Na podstawie przedłożonych przez Komisję i EBC sprawozdań w sprawie postępów dokonanych przez Słowenię w wypełnieniu zobowiązań w zakresie urzeczywistnienia unii gospodarczej i walutowej Komisja stwierdza, że:

Przepisy prawa krajowego w Słowenii, w tym statut krajowego banku centralnego, są zgodne z art. 108 i 109 Traktatu WE i ze Statutem ESBC.

W odniesieniu do spełnienia przez Słowenię kryteriów konwergencji określonych w czterech tiret art. 122 ust. 1 traktatu WE stwierdza się, że:

- średnia stopa inflacji w Słowenii w okresie dwunastu miesięcy do marca 2006 r. włącznie wyniosła 2,3 %, a więc poniżej wartości referencyjnej, i prawdopodobnie utrzyma się na tym poziomie w najbliższych miesiącach;

- Słowenia nie jest objęta decyzją Rady stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu budżetowego;

- Słowenia jest od dnia 28 czerwca 2004 r. członkiem mechanizmu kursów walut ERM II; w okresie dwóch lat do kwietnia 2006 r. włącznie słoweński tolar (SIT) utrzymywał się w normalnych granicach wahań bez poważnych napięć i Słowenia nie zdewaluowała z własnej inicjatywy dwustronnego centralnego kursu tolara wobec euro;

- w okresie dwunastu miesięcy do marca 2006 r. włącznie długoterminowa stopa procentowa w Słowenii wyniosła średnio 3,8 %, a więc poniżej wartości referencyjnej.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Słowenia osiągnęła wysoki poziom trwałej konwergencji.

W związku z tym Słowenia spełnia warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty.

14. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, decyduje, które państwa członkowskie objęte derogacją spełniają warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty, oraz uchyla derogacje w stosunku do danych państw członkowskich,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Słowenia spełnia warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty. Derogacja w stosunku do Słowenii, o której mowa w art. 4 aktu dotyczącego warunków przystąpienia, zostaje uchylona ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Artykuł 3

Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Sporządzono w

W imieniu Rady

Przewodniczący[pic][pic][pic]

[1] COM(2006) 224, przyjęte dnia 16 maja 2006 r.

[2] Przyjęte dnia 15 maja 2006 r.

[3] Decyzja Rady 1998/317/WE z dnia 3.5.1998 r. (Dz.U. L 139 z 11.5.1998, str. 30).

[4] Decyzja Rady 2000/427/WE z dnia 19.6.2000 r. (Dz.U. L 167 z 7.7.2000, str. 19).

[5] Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 33.

[6] Dz.U. C 236 z 2.8.1997, str. 5.

[7] Dz.U. C 345 z 13.11.1998, str. 6, zmienione porozumieniem z dnia 14 września 2000 r. (Dz.U. C 362 z 16.12.2000, str. 11).

[8] Rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (Dz.U. L 257 z 27.10.1995 r., str. 1), zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003 r., str. 1).

[9] Dz.U. L 332 z 31.12.1993, str. 7. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2103/2005 (Dz.U. L 337 z 22.12.2005, str. 1).