Środa, 7 lipca 2010 r.

Nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym i ustanawiającego Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego ***I

P7_TA(2010)0271

Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego wspólnotowego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanawiającego Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego (COM(2009)0499 – C7-0166/2009 – 2009/0140(COD))

2011/C 351 E/37

(Zwykła procedura prawodawcza: pierwsze czytanie)

Wniosek został zmieniony w dniu 7 lipca 2010 r. w następujący sposób (1):

POPRAWKI PARLAMENTU (2)

do wniosku Komisji

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanawiające Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 ,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej ,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (3),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą (5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Stabilność finansowa jest warunkiem wstępnym, który musi zostać spełniony, aby realna gospodarka mogła zapewnić miejsca pracy, kredyty i wzrost. Kryzys finansowy ujawnił istotne braki w nadzorze finansowym, który nie był w stanie zapobiec nagromadzeniu się nadmiernych ryzyk w obrębie systemu finansowego. Kryzys ma ogromne konsekwencje dla podatników, dla wielu obywateli Unii, którzy pozostają bez pracy oraz dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP). Państwa członkowskie nie mogą sobie pozwolić na ratowanie instytucji finansowych, w razie gdyby pojawił się nowy kryzys na taką samą skalę, bez naruszenia zasad paktu stabilności i wzrostu.

(1a) Na długo przed kryzysem finansowym Parlament Europejski regularnie wzywał do wzmocnienia prawdziwie równych warunków konkurencji dla wszystkich podmiotów działających na szczeblu unijnym, a jednocześnie wskazywał znaczące uchybienia w zakresie unijnego nadzoru nad jeszcze bardziej zintegrowanymi rynkami finansowymi (w swoich rezolucjach z dnia 13 kwietnia 2000 r. dotyczących komunikatu Komisji w sprawie wprowadzania w życie ram dla rynków finansowych: plan działania (6) , z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie zasad nadzoru ostrożnościowego w Unii Europejskiej (7) , z dnia 11 lipca 20007 r. w sprawie polityki usług finansowych (2005-2010) – białej księgi (8) , z dnia 23 września 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie funduszy hedgingowych i niepublicznego rynku kapitałowego (9) , z dnia 9 października 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie działań następczych w związku z metodą Lamfalussy’ego: przyszła struktura nadzoru (10) , z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej ubezpieczeń na życie w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Solvency II) (11) oraz z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie agencji ratingowych (12) ).

(2) W listopadzie 2008 r. Komisja zleciła grupie wysokiego szczebla pod przewodnictwem Jacques’a de Larosière’a („grupa de Larosière’a”) opracowanie zaleceń w sprawie wzmocnienia europejskich rozwiązań w zakresie nadzoru, aby lepiej chronić obywateli i odbudować zaufanie do systemu finansowego.

(3) W swoim raporcie końcowym przedstawionym w dniu 25 lutego 2009 r. (sprawozdanie de Larosière’a) grupa de Larosière’a zaleciła m.in. utworzenie na poziomie Unii organu, którego zadaniem byłoby nadzorowanie ryzyka w systemie finansowym jako całości.

(4) W komunikacie „Realizacja europejskiego planu naprawy” z dnia 4 marca 2009 r. Komisja przyjęła z zadowoleniem i poparła zalecenia grupy de Larosière’a. Podczas posiedzenia w dniach 19–20 marca 2009 r. Rada Europejska potwierdziła, że należy poprawić regulacje dotyczące instytucji finansowych i nadzór nad tymi instytucjami w UE i że podstawę tego działania powinien stanowić raport grupy de Larosière’a.

(5) W swoim komunikacie „Europejski nadzór finansowy” z dnia 27 maja 2009 r. Komisja przedstawiła szereg reform obecnych rozwiązań mających na celu ochronę stabilności finansowej na poziomie Unii , w tym propozycję utworzenia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ESRB) odpowiedzialnej za nadzór makroostrożnościowy. Stanowisko Komisji zostało poparte przez Radę ECOFIN w dniu 9 czerwca 2009 r. i Radę Europejską podczas posiedzenia w dniach 18–19 czerwca; przyjęto także pozytywnie zamiar przedstawienia przez Komisję wniosków legislacyjnych, tak by nowy system zaczął obowiązywać w 2010 r. przyjęto także pozytywnie zamiar przedstawienia przez Komisję wniosków legislacyjnych, tak by nowy system zaczął obowiązywać w 2010 r. Rada wyraziła również stanowisko, zbieżne z opinią Komisji, że „EBC powinien zapewnić ESRB wsparcie analityczne, statystyczne, administracyjne i logistyczne, korzystając również z porad technicznych ze strony krajowych banków centralnych i krajowych organów nadzoru”. Wsparcie ze strony EBC dla ESRB oraz powierzone i przypisane ESRB zadania nie powinny naruszać zasady niezależności EBC w wykonywaniu jego zadań zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

(5a) Biorąc pod uwagę integrację międzynarodowych rynków finansowych, istnieje potrzeba zdecydowanego zaangażowania ze strony Unii na skalę globalną. ESRB powinna korzystać z wiedzy komitetu naukowego wysokiego szczebla i wziąć na siebie pełną odpowiedzialność na skalę globalną wymaganą, aby zapewnić, że głos Unii w sprawach dotyczących stabilności finansowej będzie słyszalny, szczególnie w zakresie współpracy z Międzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW), Financial Services Board (FSB) i wszystkimi partnerami z G-20.

(5b) ESRB powinna się między innymi przyczynić do realizacji zaleceń MFW, FSB i Banku Rozrachunków Międzynarodowych (BIS) zawartych we wstępnym rozpatrzeniu ich sprawozdania w sprawie wytycznych do oceny systemowej roli instytucji, rynków i instrumentów finansowych opublikowanego w październiku 2009 r., w których stwierdzają, że ryzyko systemowe musi być dynamiczne, aby uwzględniać ewolucję sektora finansowego i światowej gospodarki. Ryzyko systemowe może być postrzegane jako ryzyko zakłócenia usług finansowych spowodowanego upośledzeniem całego lub części systemu finansowego i które może spowodować poważne negatywne konsekwencje dla realnej gospodarki.

(5c) Sprawozdanie w sprawie wytycznych do oceny systemowej roli instytucji finansowych stwierdza także, że ocena ryzyka systemowego może ulegać zmianie w zależności od sytuacji ekonomicznej. Będzie ona także uzależniona od infrastruktury finansowej i rozwiązań przewidzianych w ramach zarządzania kryzysowego oraz zdolności do zajęcia się problemami w momencie ich wystąpienia. Instytucje mogą być systemowo istotne dla lokalnych, krajowych lub międzynarodowych systemów finansowych i gospodarek. Kluczowe kryteria pomagające zidentyfikować systemową rolę rynków i instytucji to: ich wielkość (ilość usług finansowych świadczonych przez poszczególne elementy systemu finansowego), zastępowalność (zakres, w jakim inne elementy systemu mogą świadczyć te same usługi w razie zakłóceń) i wzajemne powiązania (powiązanie z innymi elementami sytemu). Ocena oparta na tych trzech kryteriach powinna zostać uzupełniona odniesieniem do wad sektora finansowego i potencjału ram instytucjonalnych do reagowania na problemy sektora finansowego.

(5d) Zadaniem ESRB powinny być monitorowanie i ocena ryzyka systemowego w normalnej sytuacji w celu zmniejszenia podatności systemu na ryzyko awarii elementów systemowych i zwiększenia odporności systemu finansowego na wstrząsy. W tym zakresie ESRB powinna zagwarantować stabilność finansową oraz zmniejszyć negatywny wpływ na rynek wewnętrzny i na realną gospodarkę. W celu spełnienia tego zadania ESRB powinna przeanalizować wszystkie istotne informacje, zwłaszcza odnośne ustawodawstwo mające potencjalny wpływ na stabilność finansową, takie jak przepisy dotyczące rachunkowości, upadłości i dofinansowania.

(6) Prawidłowo funkcjonująca Unia i globalne systemy finansowe oraz zmniejszenie liczby dotyczących ich zagrożeń wymagają zwiększonej spójności między makro i mikro nadzorem. Jak stwierdzono w przygotowanym przez lorda Turnera dokumencie przeglądowym pt. „A regulatory response to the global banking crisis” z marca 2009 r., „Solidniejsze rozwiązania wymagają albo zwiększenia uprawnień władz krajowych, co oznacza mniejsze otwarcie jednolitego rynku, albo wyższego poziomu integracji europejskiej”. Mając na uwadze rolę solidnego systemu finansowego, jeśli chodzi o jego wkład na rzecz konkurencyjności i wzrostu w Unii i jego wpływu na realną gospodarkę, instytucje unijne, zgodnie z zaleceniami zawartymi w sprawozdaniu de Larosière’a, wybrały większy poziom europejskiej integracji.

(6a) Ten nowo zaplanowany system makronadzoru wymaga wiarygodnego i przywództwa na wysokim szczeblu. W związku z tym i z uwagi na jego kluczową rolę oraz jego międzynarodową i wewnętrzną wiarygodność, a także w duchu raportu de Larosière’a, przewodniczącym ESRB powinien być prezes EBC. Ponadto należy zwiększyć wymogi dotyczące odpowiedzialności, a także skład organów ESRB, aby uwzględnić szeroki zakres doświadczeń, środowisk i opinii.

(6b) W sprawozdaniu de Larosière’a stwierdzono także, że nadzór makroostrożnościowy nie ma znaczenia dopóki nie ma w pewnym stopniu wpływu na nadzór w skali mikro, a jednocześnie nadzór mikroostrożnościowy nie może skutecznie chronić stabilności finansowej bez właściwego uwzględnienia sytuacji w skali makro.

(6c) Należy stworzyć europejski system nadzoru finansowego (ESFS) obejmujący podmioty sprawujące nadzór finansowy zarówno na szczeblu krajowym, jak i na szczeblu unijnym, funkcjonujący jako sieć. Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy zapisaną w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, strony ESFS powinny współpracować w zaufaniu i wzajemnym szacunku, szczególnie celem zapewnienia, aby następował między nimi przepływ odpowiednich i wiarygodnych informacji. Na szczeblu UE sieć powinna obejmować ESRB i trzy organy mikronadzoru: europejski organ nadzoru (bankowość) ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr …/2010, europejski organ nadzoru (giełda i papiery wartościowe) ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr …/2010 i europejski organ nadzoru (ubezpieczenia i pracownicze programy emerytalne) ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr …/2010. ▐

(7a) ESRB powinna posiadać Zarząd Główny, Komitet Sterujący, Sekretariat oraz Doradczy Komitet Naukowy.

(8) W razie potrzeby ESRB powinna wydawać i podawać do wiadomości publicznej ostrzeżenia i zalecenia o charakterze ogólnym dotyczące całej Unii albo poszczególnych państw członkowskich lub grup państw członkowskich, w których przewidziany byłby konkretny termin na właściwą odpowiedź polityczną. Jeśli tego typu ostrzeżenia lub zalecenia kierowane są do jednego państwa członkowskiego lub grupy państw członkowskich, ESRB ma możliwość zaproponowania odpowiednich środków wsparcia. W stosownym przypadku Komisja może – z własnej inicjatywy lub na wniosek ESRB, organu nadzoru, Parlamentu Europejskiego lub Rady – podjąć decyzję skierowaną do organu nadzoru stanowiącą o wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej.

(8a) ESRB powinna podjąć decyzję o utrzymaniu zalecenia w poufności lub też o jego podaniu do publicznej wiadomości, pamiętając, że w niektórych okolicznościach publiczne ujawnienie zaleceń może przyczynić się do ich lepszego przestrzegania.

(8b) ESRB powinna opracować barwny kod umożliwiający zainteresowanym stronom lepszą ocenę charakteru zagrożenia.

(9) Aby zwiększyć wagę i legitymację ostrzeżeń oraz zaleceń, powinny być one przekazywane za pośrednictwem Parlamentu Europejskiego , Rady, Komisji , adresatów zaleceń oraz, w odpowiednich przypadkach, europejskich organów nadzoru .

(10) ESRB powinna także monitorować przestrzeganie zaleceń na podstawie sprawozdań przedstawianych przez adresatów tych zaleceń, aby zapewnić faktyczną realizację jej ostrzeżeń i zaleceń. Adresaci zaleceń powinni odpowiednio uzasadnić każdy brak dostosowania się do zaleceń ESRB (mechanizm „działaj lub wyjaśnij”), w szczególności Parlamentowi Europejskiemu . ESRB powinna mieć możliwość zwrócenia się do Parlamentu Europejskiego i Rady, jeśli nie jest zadowolona z odpowiedzi adresatów na zalecenia. ▐

(12) ESRB powinna składać sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie co najmniej raz w roku, a w okresach powszechnych trudności finansowych jeszcze częściej.

(13) Wiodąca rola w nadzorze makroostrożnościowym powinna przypadać EBC i krajowym bankom centralnym, ponieważ dysponują one wiedzą ekspercką i spoczywają już na nich obowiązki dotyczące stabilności finansowej. Udział organów nadzoru mikroostrożnościowego w pracach ESRB jest niezbędny, aby ocena ryzyka makroostrożnościowego opierała się na pełnych i prawidłowych informacjach dotyczących zmian w systemie finansowym. W związku z powyższym przewodniczący europejskich organów nadzoru powinni być członkami z prawem głosu. W duchu otwartości członkami Zarządu Głównego powinno zostać sześć niezależnych osób, które nie powinny być członkami europejskiego organu nadzoru, wybranych na podstawie ich ogólnych kompetencji i zaangażowania w sprawy Unii oraz różnorodnych doświadczeń w dziedzinie nauki lub w sektorze prywatnym, w szczególności w MŚP, związkach zawodowych lub jako dostawcy lub użytkownicy usług finansowych, i spełniających wszelkie gwarancje w zakresie niezależności i poufności. W posiedzeniach Zarządu Głównego w charakterze członków bez prawa głosu powinni uczestniczyć po jednym przedstawicielu właściwych organów krajowych z każdego państwa członkowskiego .

(14) Udział członka Komisji przyczyni się do stworzenia połączenia z nadzorem makroekonomicznym i nadzorem finansowym prowadzonym przez Unię , natomiast obecność przewodniczącego Komitetu Ekonomiczno-Finansowego odzwierciedla rolę ministerstw finansów w ochronie stabilności finansowej.

(14a) Jako że banki i instytucje finansowe z krajów trzecich należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu mogą działać w Unii, powinno być możliwe zaproszenie po jednym przedstawicielu wysokiego szczebla z każdego z tych państw, za zgodą tych państw, do uczestnictwa w posiedzeniach Zarządu Głównego ESRB.

(15) Konieczne jest, aby członkowie ESRB wykonywali swoje obowiązki w sposób bezstronny i brali pod uwagę wyłącznie stabilność finansową w Unii Europejskiej jako całości. W przypadku, gdy osiągnięcie konsensusu jest niemożliwe, przy podejmowaniu decyzji w sprawie ostrzeżeń i zaleceń ESRB głosy nie powinny być ważone, a decyzje powinny co do zasady zapadać zwykłą większością.

(16) Ze względu na wzajemne powiązania instytucji i rynków finansowych monitorowanie i ocena potencjalnych ryzyk systemowych powinny opierać się na obszernym zestawie odpowiednich danych i wskaźników makroekonomicznych oraz mikrofinansowych. Wyżej wymienione ryzyka systemowe obejmują ryzyka zakłóceń usług finansowych spowodowanych poważnymi szkodami w całym systemie finansowym Unii lub w jego części, które mogą wywołać poważne negatywne skutki dla rynku wewnętrznego i dla realnej gospodarki. Każdy rodzaj instytucji finansowej i pośrednika, rynku, infrastruktury i instrumentu może być systemowo istotny. ESRB powinna w związku z tym mieć dostęp do wszystkich informacji niezbędnych do wykonywania jej obowiązków, zachowując je w poufności zgodnie z odpowiednimi wymogami.

(17) Uczestnicy rynku mogą wnieść cenny wkład w zrozumienie przemian mających wpływ na system finansowy. W razie potrzeby ESRB powinna zatem konsultować się z zainteresowanymi stronami z sektora prywatnego (przedstawicielami sektora finansowego, stowarzyszeniami konsumentów, grupami użytkowników z obszaru usług finansowych ustanowionego przez Komisję lub na mocy prawodawstwa Unii itp.) oraz dać im odpowiednią możliwość wypowiedzenia się. Ponadto, z uwagi na brak ścisłej definicji ryzyka systemowego oraz z uwagi na fakt, że ocena ryzyka systemowego może ulegać zmianie zależnie od sytuacji gospodarczej, ESRB powinna dysponować szerokim zakresem doświadczeń i umiejętności wśród swego personelu i doradców. ▐

(19) Ustanowienie ESRB powinno przyczynić się bezpośrednio do osiągnięcia celów rynku wewnętrznego. Unijny nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym stanowi integralny element nowych rozwiązań nadzorczych w Unii , ponieważ aspekt makroostrożnościowy jest ściśle związany z zadaniami w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego, które zostały powierzone europejskim organom nadzoru. Tylko wdrożenie rozwiązań odpowiednio uwzględniających współzależność między zagrożeniami mikro- i makroostrożnościowymi może wzbudzić dostateczne zaufanie wszystkich zainteresowanych stron, tak by angażowały się one w transgraniczną działalność finansową. ESRB powinna monitorować i oceniać ryzyka dla stabilności finansowej wynikające z wydarzeń, które mogą oddziaływać na poziomie sektorowym lub na poziomie systemu finansowego jako całości. Przeciwdziałając takim zagrożeniom, ESRB wniosłaby bezpośredni wkład w zintegrowaną unijną strukturę nadzorczą niezbędną do promowania wśród państw członkowskich spójnych i udzielanych w odpowiednim czasie odpowiedzi politycznych, nie dopuszczając do przyjmowania rozbieżnych podejść i ulepszając działanie rynku wewnętrznego.

(20) Ze względu na integrację europejskich rynków finansowych państwa członkowskie nie mogą osiągnąć w sposób wystarczający celu, którym jest skuteczny nadzór makroostrożnościowy unijnego systemu finansowego, dlatego też Unia może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w przywołanym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów,

(20a) Jak zaproponowano w sprawozdaniu de Larosière'a, konieczne jest podejście etapowe, a Parlament Europejski i Rada powinny dokonać pełnego przeglądu ESFS, ESRB i ESA do … (13) ,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1 ▐

1. Ustanawia się Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego, zwaną dalej „ESRB”. Jej siedziba znajduje się we Frankfurcie.

1a. ESRB będzie częścią Europejskiego Systemu Organów Nadzoru Finansowego (ESFS), którego celem jest zagwarantowanie nadzoru nad systemem finansowym Unii.

1b. W skład ESFS wchodzą:

a) ESRB;

b) europejski organ nadzoru (giełda i papiery wartościowe) ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr …/2010 [ESMA];

c) europejski organ nadzoru (ubezpieczenia i pracownicze programy emerytalne) ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EIOPA];

d) europejski organ nadzoru (bankowość) ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EBA];

e) europejski organ nadzoru (Wspólny Komitet) przewidziany w art. 40 rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EBA], rozporządzenia (UE) nr …/2010 [ESMA], i rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EIOPA];

f) organy państw członkowskich określone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EBA], rozporządzenia (UE) nr …/2010 [ESMA] oraz rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EIOPA];

g) Komisja, do celów wykonywania zadań, o których mowa w art. 7 i art. 9 rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EBA], rozporządzenia) (UE) nr …/2010 [ESMA] i rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EIOPA].

Siedzibą europejskich organów nadzoru wymienionych w lit. b), c) i d) jest Frankfurt.

Mogą one posiadać przedstawicielstwa w najważniejszych centrach finansowych Unii Europejskiej.

1c. Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy zapisaną w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, strony ESFS współpracują w zaufaniu i wzajemnym szacunku, w szczególności zapewniając, aby następował między nimi przepływ odpowiednich i wiarygodnych informacji.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

(a) „instytucja finansowa” oznacza każde przedsiębiorstwo podlegające przepisom, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EBA], rozporządzenia (UE) nr …/2010 [ESMA] i rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EIOPA], oraz jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo lub podmiot działający w Unii, których działalność finansowa może stanowić ryzyko systemowe, nawet jeśli nie mają one bezpośredniego związku z ogółem społeczeństwa;

(b) „system finansowy” oznacza wszystkie instytucje finansowe, rynki, produkty i infrastruktury rynkowe ;

(ba) „ryzyko systemowe” oznacza ryzyko zakłócenia systemu finansowego, które może wywołać poważne negatywne skutki dla rynku wewnętrznego i dla realnej gospodarki. Wszystkie rodzaje pośredników finansowych, rynków i infrastruktury mogą mieć w pewnym stopniu potencjalne znaczenie systemowe.

Artykuł 3

Misja, cele i zadania

1. ESRB jest odpowiedzialna za sprawowanie nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym w Unii w celu wsparcia przeciwdziałania ryzykom systemowym zagrażającym stabilności finansowej Unii i wynikającym ze zmian w obrębie systemu finansowego lub ograniczania tych ryzyk, aby zapobiegać okresom powszechnych trudności finansowych oraz przyczyniać się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i zapewniać tym samym trwały wkład sektora finansowego we wzrost gospodarczy.

2. Do celów ust. 1 ESRB wykonuje następujące zadania:

(a) identyfikowanie i/lub gromadzenie, w zależności od przypadku, oraz analizowanie wszystkich istotnych informacji z punktu widzenia celów opisanych w ust 1, w tym przepisów mogących mieć potencjalny wpływ na stabilność finansową, takich jak przepisy dotyczące rachunkowości, reorganizacji i likwidacji ;

(b) identyfikowanie takich ryzyk systemowych i szeregowanie ich pod względem ważności;

(c) wydawanie ostrzeżeń w sytuacjach, gdy takie ryzyko systemowe jest uznawane za znaczące , i w stosownych przypadkach podawanie ich do wiadomości publicznej ;

(d) ▐ wydawanie zaleceń w sprawie działań zaradczych w odniesieniu do zidentyfikowanego ryzyka i, w razie potrzeby,podawanie ich do wiadomości publicznej ;

(da) wydawanie poufnych ostrzeżeń skierowanych do Komisji, w przypadku stwierdzenia przez ESRB ryzyka wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej określonej w art. 10 rozporządzenia (UE) nr …/2010 [ESMA], rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EIOPA] i rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EBA]; ESRB powinna przygotować ocenę sytuacji, aby Komisja mogła określić potrzebę podjęcia decyzji skierowanej do europejskich organów nadzoru stwierdzającej zaistnienie sytuacji nadzwyczajnej;

(e) monitorowanie działań następczych w związku z ostrzeżeniami i zaleceniami;

(f) ścisła współpraca ze wszystkimi innymi stronami ESFS oraz, w stosownych przypadkach, udostępnianie europejskim organom nadzoru informacji na temat ryzyk systemowych, które są im potrzebne do realizacji ich zadań; w szczególności ESRB opracowuje we współpracy z europejskimi organami nadzoru wspólny zestaw wskaźników ilościowych i jakościowych („deska rozdzielcza ryzyka”), który posłuży za podstawę do oceny nadzorczej transgranicznych instytucji, które potencjalnie mogą stanowić ryzyko systemowe. Taka ocena będzie regularnie poddawana przeglądowi celem uwzględnienia istotnych zmian w profilu ryzyka danej instytucji. Ocena nadzorcza będzie czynnikiem decydującym przy podejmowaniu decyzji o bezpośrednim nadzorze nad niewydolną instytucją lub interwencji w niej;

(fa) uczestnictwo, w stosownych przypadkach, we Wspólnym Komitecie;

(g) koordynowanie działań z finansowymi instytucjami międzynarodowymi, w szczególności Międzynarodowym Funduszem Walutowym i Radą Stabilności Finansowej, oraz z właściwymi organami w krajach trzecich w sprawach dotyczących nadzoru makroostrożnościowego;

(h) wykonywanie innych podobnych zadań określonych w prawodawstwie unijnym .

ROZDZIAŁ II

ORGANIZACJA

Artykuł 4

Struktura

1. ESRB posiada Zarząd Główny, Komitet Sterujący , ▐ Sekretariat oraz Doradczy Komitet Naukowy .

2. Zarząd Główny podejmuje decyzje konieczne do realizacji zadań powierzonych ESRB.

3. Komitet Sterujący wspiera proces decyzyjny ESRB, przygotowując posiedzenia Zarządu Głównego, analizując dokumenty, które będą przedmiotem obrad, oraz monitorując postępy w bieżącej pracy ESRB.

4. Sekretariat jest odpowiedzialny za bieżącą działalność ESRB i sprawy kadrowe . Zapewnia on ESRB wysokiej jakości wsparcie analityczne, statystyczne, administracyjne i logistyczne, pod kierownictwem przewodniczącego Zarządu Głównego, zgodnie z rozporządzeniem (UE) Rady nr …/2010 [ESRB] . Sekretariat korzysta także z technicznych porad europejskich organów nadzoru, krajowych banków centralnych i krajowych organów nadzoru.

5. ▐ Doradczy Komitet Naukowy , o którym mowa w art. 12, ▐ doradza ESRB ▐ i wspiera ją w sprawach związanych z jej pracami.

Artykuł 5

Przewodniczący

1. Przewodniczący ▐ ESRB jest prezesem EBC .

1a. Pierwszy wiceprzewodniczący jest wybierany przez członków Rady Ogólnej EBC i spośród nich na okres 5 lat, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia zrównoważonej reprezentacji państw członkowskich oraz państw strefy euro i spoza strefy euro. Jego mandat jest odnawialny jednokrotnie.

1b. Drugi wiceprzewodniczący będzie przewodniczącym Wspólnego Komitetu powołanego zgodnie z art. [XX] rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EBA], rozporządzenia (UE) nr …/2010 [ESMA] i rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EIOPA].

1c. Przewodniczący i wiceprzewodniczący przedstawią Parlamentowi Europejskiemu podczas wysłuchania publicznego sposób, w jaki zamierzają wykonywać obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia.

2. Przewodniczący przewodniczy posiedzeniom Zarządu Głównego i Komitetu Sterującego.

3. Wiceprzewodniczący , według hierarchii ważności, przewodniczą Zarządowi Głównemu lub Komitetowi Sterującemu w razie nieobecności przewodniczącego.

4. W przypadku gdy kadencja członków Rady Ogólnej EBC wybranych na stanowisko ▐ pierwszego wiceprzewodniczącego zakończy się przed upływem powyższego pięcioletniego mandatu lub gdy ▐ pierwszy wiceprzewodniczący z jakichkolwiek przyczyn nie jest w stanie wykonywać swoich obowiązków, wybierany jest nowy ▐ pierwszy wiceprzewodniczący zgodnie z ust. 1a .

5. Przewodniczący reprezentuje ESRB na zewnątrz.

Artykuł 6

Zarząd Główny

1. Członkami Zarządu Głównego posiadającymi prawo głosu są:

a) prezes i wiceprezes EBC;

b) prezesi krajowych banków centralnych;

c) członek Komisji Europejskiej;

d) przewodniczący Europejskiego Organu Nadzoru Bankowego;

e) przewodniczący Europejskiego Organu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych;

f) przewodniczący Europejskiego Organu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych;

fa) sześć niezależnych osób powołanych przez członków Zarządu Głównego, posiadających prawo do głosu na wniosek Wspólnego Komitetu; kandydaci nie mogą być członkami europejskich organów nadzoru i są wybierani na podstawie ich ogólnych kompetencji, a także z uwagi na ich różnorodne doświadczenia w dziedzinie nauki lub w innych sektorach, w szczególności w MŚP, związkach zawodowych lub jako dostawcy lub użytkownicy usług finansowych; w momencie ich nominacji Wspólny Komitet wskazuje osoby wyznaczone również do zasiadania w Komitecie Sterującym; nominowane osoby nie mogą podczas wykonywania obowiązków zwracać się o instrukcje ani ich przyjmować od żadnych rządów, instytucji, organów, urzędów, podmiotów lub osób prywatnych; powstrzymują się oni od podejmowania wszelkich działań niezgodnych z charakterem ich funkcji lub wykonywaniem powierzonych im zadań.

2. Członkami Zarządu Głównego nieposiadającymi prawa głosu są:

a) jeden przedstawiciel wysokiego szczebla reprezentujący właściwy krajowy organ nadzoru na każde państwo członkowskie, zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu ;

b) przewodniczący Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.

3. W odniesieniu do reprezentacji krajowych organów nadzoru ▐, właściwy przedstawiciel wysokiego szczebla podlega rotacji w zależności od omawianej sprawy, chyba że krajowe organy nadzoru zgodziły się na wspólnego przedstawiciela .

4. Zarząd Główny ustanawia regulamin wewnętrzny ESRB.

Artykuł 7

Bezstronność

1. Uczestnicząc w pracach Zarządu Głównego i Komitetu Sterującego lub prowadząc inne działania związane z ESRB, członkowie ESRB wykonują swoje obowiązki w sposób bezstronny i wyłącznie w interesie Unii Europejskiej jako całości . Nie zwracają się oni o instrukcje do państw członkowskich , instytucji Unii lub jakichkolwiek innych organów publicznych lub osób prywatnych, ani takich instrukcji nie przyjmują.

1a. Wykonując swoje obowiązki, członkowie Zarządu Głównego będący jednocześnie członkami Rady Ogólnej EBC działają niezależnie.

2. Państwa członkowskie, instytucje Unii Europejskiej lub jakiekolwiek inne organy publiczne lub osoby prywatne nie dążą do wywierania wpływu na członków ESRB przy wykonywaniu przez nich zadań ESRB.

Artykuł 8

Tajemnica służbowa

1. Członkowie Zarządu Głównego ESRB oraz wszystkie osoby, które wykonują lub wykonywały pracę dla ESRB lub związaną z ESRB (w tym odpowiedni personel banków centralnych, Doradczego Komitetu Naukowego , europejskich organów nadzoru oraz właściwych krajowych organów nadzoru państw członkowskich), nie mogą ujawniać informacji objętych tajemnicą służbową; obowiązek ten trwa również po zaprzestaniu wykonywania pracy.

2. Informacje otrzymane przez członków ESRB mogą być wykorzystywane tylko w ramach pełnienia przez nich obowiązków oraz wykonywania zadań określonych w art. 3 ust. 2.

3. Nie naruszając przepisów art. 16 i bez uszczerbku dla przepisów prawa karnego mających zastosowanie, poufne informacje uzyskane przez osoby, o których mowa w ust. 1, podczas wykonywania ich obowiązków nie mogą zostać ujawnione żadnej innej osobie ani organowi, z wyjątkiem informacji w postaci skróconej lub zbiorczej, tak by niemożliwe było zidentyfikowanie poszczególnych instytucji finansowych.

4. ESRB uzgadnia i ustanawia wraz z europejskimi organami nadzoru szczegółowe procedury dotyczące zachowania poufności w celu chronienia informacji dotyczących poszczególnych instytucji finansowych lub informacji, na podstawie których mogą być zidentyfikowane poszczególne instytucje finansowe.

Artykuł 9

Posiedzenia Zarządu Głównego

1. Zwyczajne posiedzenia plenarne Zarządu Głównego są zwoływane przez jego przewodniczącego i odbywają się co najmniej cztery razy w roku. Posiedzenie nadzwyczajne może być zwołane z inicjatywy przewodniczącego Zarządu Głównego lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków posiadających prawo głosu.

2. Podczas posiedzeń Zarządu Głównego wymagana jest osobista obecność członka – nie może on być reprezentowany przez inną osobę.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, członek Zarządu Głównego, który nie może uczestniczyć w posiedzeniach przez dłuższy okres, może wyznaczyć swojego zastępcę. Takiego członka może także zastąpić osoba, która została oficjalnie wyznaczona jako tymczasowy zastępca przedstawiciela zgodnie z przepisami regulującymi właściwą instytucję.

3a. W stosownych przypadkach przedstawiciele wysokiego szczebla z międzynarodowych instytucji wykonujący inną powiązaną działalność mogą zostać zaproszeni do udziału w posiedzeniach Zarządu Głównego.

3b. W stosownych przypadkach i w trybie doraźnym, do udziału w posiedzeniach Zarządu Głównego może zostać zaproszony jeden wysokiego szczebla przedstawiciel kraju trzeciego, w szczególności kraju należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, zależnie od omawianego tematu.

4. Obrady mają charakter poufny.

Artykuł 10

Zasady głosowania w Zarządzie Głównym

1. Każdemu członkowi Zarządu Głównego posiadającemu prawo głosu przysługuje jeden głos.

2. Nie naruszając procedur głosowania określonych w art. 18 ust. 1, Zarząd Główny podejmuje decyzje zwykłą większością głosów obecnych członków posiadających prawo głosu. W przypadku równej liczby głosów decydujący jest głos przewodniczącego.

3. Do głosowania na posiedzeniu Zarządu Głównego wymagane jest kworum wynoszące dwie trzecie członków posiadających prawo głosu. W przypadku braku wymaganego kworum przewodniczący może zwołać posiedzenie nadzwyczajne, na którym decyzje mogą być podejmowane przez kworum wynoszące jedną trzecią członków . Regulamin wewnętrzny określa odpowiednie wyprzedzenie, z jakim zwoływane jest posiedzenie nadzwyczajne.

3a. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, podanie do publicznej wiadomości ostrzeżenia lub zalecenia wymaga większości dwóch trzecich głosów.

Artykuł 11

Komitet Sterujący

1. W skład Komitetu Sterującego wchodzi:

a) przewodniczący ESRB;

b) pierwszy wiceprzewodniczący ESRB;

ba) wiceprezes EBC;

c) czterech innych członków Zarządu Głównego będących jednocześnie członkami Rady Ogólnej EBC, mając na uwadze potrzebę zrównoważonej reprezentacji państw członkowskich oraz państw ze strefy euro i spoza tej strefy . Członkowie ci są wybierani na trzyletnią kadencję przez i spośród członków Zarządu Głównego będących jednocześnie członkami Rady Ogólnej EBC;

d) członek Komisji Europejskiej;

e) przewodniczący europejskiego organu nadzoru (bankowość) ;

f) przewodniczący europejskiego organu nadzoru (ubezpieczenia i pracownicze programy emerytalne) ;

g) przewodniczący europejskiego organu nadzoru (giełdy i papiery wartościowe) ; ▐

ha) trzy z sześciu niezależnych osób, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. fa).

W przypadku wakatu na stanowisku wybieralnego członka Komitetu Sterującego Zarząd Główny wybiera nowego członka.

2. Posiedzenia Komitetu Sterującego są zwoływane przez jego przewodniczącego co najmniej raz na kwartał, przed każdym posiedzeniem Zarządu Głównego. Przewodniczący może także zwoływać posiedzenia doraźne.

Artykuł 12

Doradczy Komitet Naukowy

1. W skład Doradczego Komitetu Naukowego wchodzi:

a) dziewięciu ekspertów o uznanych kompetencjach i zagwarantowanej niezależności wysuniętych przez Komitet Sterujący, którzy prezentują szeroki zakres doświadczeń i umiejętności i którzy zostaną zatwierdzeni przez Zarząd Główny na czteroletnią odnawialną kadencję; nominowane osoby nie mogą podczas wykonywania obowiązków zwracać się o instrukcje ani ich przyjmować od żadnych rządów, instytucji, organów, urzędów, podmiotów lub osób prywatnych; powstrzymują się one od podejmowania wszelkich działań niezgodnych z charakterem pełnionej funkcji lub z wykonywaniem powierzonych im zadań; ▐

c) jeden przedstawiciel europejskiego organu nadzoru (bankowość) ;

d) jeden przedstawiciel europejskiego organu nadzoru (ubezpieczenia i pracownicze programy emerytalne) ;

e) jeden przedstawiciel europejskiego organu nadzoru (giełdy i papiery wartościowe) ;

f) dwóch przedstawicieli Komisji;

g) jeden przedstawiciel Komitetu Ekonomiczno-Finansowego. ▐

2. Przewodniczący Doradczego Komitetu Naukowego jest powoływany przez Zarząd Główny na wniosek przewodniczącego Zarządu Głównego.

3. Komitet wykonuje zadania, o których mowa w art. 4 ust. 5, na wniosek przewodniczącego Zarządu Głównego.

4. Sekretariat ESRB wspiera prace Doradczego Komitetu Naukowego , a dyrektor Sekretariatu uczestniczy w jego posiedzeniach.

4a. W stosownych przypadkach Doradczy Komitet Naukowy organizuje na wczesnym etapie w sposób jawny i otwarty konsultacje z zainteresowanymi stronami, takimi jak uczestnicy rynku, organizacje konsumentów, eksperci akademiccy, mając jednocześnie na uwadze wymóg zachowania poufności.

4b. Doradczy Komitet Naukowy otrzymuje wszelkie środki niezbędne do pomyślnej realizacji zadań, w szczególności narzędzia analityczne i informatyczne.

Artykuł 13

Inne źródła doradztwa

Wykonując swoje zadania, ESRB zasięga w stosownych przypadkach opinii odpowiednich zainteresowanych stron z sektora prywatnego lub publicznego , w szczególności, ale nie wyłącznie, opinii członków europejskich organów nadzoru .

Artykuł 14

Dostęp do dokumentów

1. Do dokumentów znajdujących się w posiadaniu ESRB stosują się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (14).

2. Zarząd Główny przyjmie ustalenia dotyczące wykonania w praktyce rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w terminie sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

3. Decyzje podejmowane przez ESRB na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić przedmiot skargi złożonej do Rzecznika Praw Obywatelskich lub skargi przed Trybunałem Sprawiedliwości, zgodnie z warunkami określonymi, odpowiednio, w art. 228 i 263 TFUE .

ROZDZIAŁ III

ZADANIA

Artykuł 15

Gromadzenie i wymiana informacji

1. ESRB przekazuje europejskim organom nadzoru informacje na temat ryzyk systemowych, które są im potrzebne do realizacji ich zadań.

2. Europejskie organy nadzoru, ESBC, Komisja, krajowe organy nadzoru i krajowe urzędy statystyczne współpracują ściśle z ESRB oraz dostarczają jej wszelkich informacji koniecznych do realizacji zadań ESRB zgodnie z prawodawstwem Unii Europejskiej .

3. Z zastrzeżeniem postanowień art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EBA], rozporządzenia (UE) nr …/2010 [ESMA] i rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EIOPA], ESRB może zażądać od europejskich organów nadzoru informacji co do zasady w postaci skróconej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych instytucji finansowych. ▐

3a. Przed złożeniem wniosku o informacje zgodnie z niniejszym artykułem, ESRB uwzględnia w pierwszej kolejności już istniejące statystyki, które zostały przedstawione, rozpowszechnione i opracowane przez europejski system statystyczny i Europejski System Banków Centralnych (ESBC).

3b. Jeżeli żądane dane nie są tym organom dostępne lub nie mogą zostać udostępnione w odpowiednim terminie, ESRB może zwrócić się o te dane do ESBC, krajowych organów nadzoru lub krajowych urzędów statystycznych. Jeżeli wyżej wymienione organy nie dysponują stosownymi danymi, ESRB może zwrócić się o przekazanie takich danych do właściwego państwa członkowskiego.

3c. Jeśli ESRB żąda danych nieposiadających formy skrótowej ani zbiorczej, w uzasadnionym wniosku wyjaśnia, dlaczego dane dotyczące konkretnej instytucji finansowej zostały uznane za systemowo istotne i niezbędne w kontekście panującej na rynku sytuacji.

▐

5. Przed każdym wystosowaniem żądania informacji w postaci innej niż skrócona lub zbiorcza, ESRB konsultuje się w odpowiedni sposób z właściwym europejskim organem nadzoru, aby upewnić się, czy żądanie to jest uzasadnione i stosowne. Jeśli właściwy europejski organ nadzoru nie uzna wniosku za uzasadniony i stosowny, niezwłocznie odsyła go z powrotem do ESRB i zwraca się o dodatkowe uzasadnienie. Po przedstawieniu przez ESRB właściwemu europejskiemu organowi nadzoru takiego dodatkowego uzasadnienia, adresat wniosku przekazuje ESRB wymagane dane, pod warunkiem że ma on do nich legalny dostęp.

Artykuł 16

Ostrzeżenia i zalecenia

1. W przypadku ujawnienia znaczących ryzyk zagrażających osiągnięciu celu określonego w art. 3 ust. 1 ESRB wydaje ostrzeżenia oraz, w stosownych przypadkach, zalecenia w sprawie działań zaradczych, w tym, w razie potrzeby, w sprawie inicjatyw ustawodawczych .

2. Ostrzeżenia lub zalecenia wydawane przez ESRB zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. c) i d) mogą mieć charakter ogólny lub szczegółowy i są kierowane do całej Unii lub do jednego państwa członkowskiego lub większej ich liczby lub do jednego europejskiego organu nadzoru lub większej ich liczby lub do jednego krajowego organu nadzoru lub większej ich liczby. W przypadku gdy ostrzeżenie lub zalecenie jest kierowane do co najmniej jednego organu nadzoru, informuje się o tym zainteresowane państwo członkowskie. Zalecenia zawierają konkretny termin na właściwą odpowiedź polityczną. Zalecenia mogą być również kierowane do Komisji i dotyczyć odpowiedniego prawodawstwa unijnego .

3. Ostrzeżenia lub zalecenia są przekazywane również Parlamentowi Europejskiemu , Radzie , Komisji , adresatom zgodnie z ust. 2 , a jeżeli są skierowane do krajowego organu nadzoru lub większej ich liczby, przekazuje się je również europejskim organom nadzoru.

4. Aby zwiększyć świadomość ryzyka zagrażającego europejskiej gospodarce i priorytetowo traktować takie ryzyka, ESRB, w ścisłej współpracy z ESFS, opracowuje barwny kod odpowiadający sytuacjom o różnych poziomach ryzyka.

Po opracowaniu kryteriów takiej klasyfikacji ostrzeżenia i zalecenia ESRB będą wskazywać, w oparciu o poszczególne sytuacje i w stosownych przypadkach, do której kategorii należy dane ryzyko.

Artykuł 16a

Działania podejmowane w sytuacjach nadzwyczajnych

W przypadku niekorzystnego rozwoju sytuacji, który może poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego w Unii Europejskiej lub jego części, ESRB może wydać ostrzeżenie o sytuacji nadzwyczajnej.

W stosownym przypadku Komisja może – z własnej inicjatywy lub na wniosek ESRB, organu nadzoru, Parlamentu Europejskiego lub Rady – podjąć decyzję skierowaną do organu nadzoru stanowiącą o wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej. Komisja powinna dokonywać przeglądu tej decyzji w odpowiednich odstępach czasu, a obowiązkowo co najmniej raz w miesiącu, i ogłosić zażegnanie sytuacji nadzwyczajnej jak tylko będzie to stosowne.

W przypadku gdy Komisja stwierdzi zaistnienie sytuacji nadzwyczajnej, poinformuje o tym należycie i niezwłocznie Parlament Europejski i Radę.

Artykuł 17

Działania następcze w związku z zaleceniami ESRB

1. W przypadku gdy zalecenie, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. d), jest kierowane do państwa członkowskiego lub do większej ich liczby lub do europejskiego organu nadzoru lub większej ich liczby lub do jednego krajowego organu nadzoru lub większej ich liczby, adresaci są zobowiązani poinformować ESRB o działaniach podjętych w odpowiedzi na zalecenia lub wyjaśnić przyczyny braku działań. Informowani są : Parlament Europejski , Rada, a w stosownych przypadkach także europejskie organy nadzoru.

2. W przypadku gdy ESRB ustali, że adresat jednego z jej zaleceń nie dostosował się do niego lub wykonał je niewłaściwie oraz że adresat ten nie uzasadnił takiego uchybienia, informuje o tym Parlament Europejski , Radę , Komisję , a w stosownych przypadkach także właściwe europejskie organy nadzoru.

2a. W przypadku podjęcia przez ESRB decyzji, o której mowa w ust. 2, Parlament Europejski może, w stosownym przypadku, zaprosić adresata na wymianę poglądów z właściwą komisją Parlamentu. Powyższa wymiana poglądów, w obecności ESRB, ma szczególne znaczenie, gdy decyzje podejmowane na szczeblu krajowym mają wpływ na co najmniej jedno państwo członkowskie (efekt domina).

Artykuł 18

Publiczne ostrzeżenia i zalecenia

1. Zarząd Główny ESRB podejmuje w zależności od przypadku decyzje o podaniu do publicznej wiadomości ostrzeżenia lub zalecenia. Na zasadzie odstępstwa od art. 10 ust. 2 podanie do publicznej wiadomości ostrzeżenia lub zalecenia wymaga większości wynoszącej dwie trzecie głosów. Niezależnie od art. 10 ust. 3, do decyzji podejmowanych na mocy niniejszego ustępu ma każdorazowo zastosowanie kworum dwóch trzecich.

2. Po podjęciu decyzji o podaniu do publicznej wiadomości ostrzeżenia lub zalecenia Zarząd Główny ESRB informuje o tej decyzji z wyprzedzeniem adresata(-ów) ostrzeżenia lub zalecenia.

2a. Adresatom ostrzeżeń i zaleceń wydanych przez ESRB należy zapewnić prawo podawania do wiadomości publicznej swoich opinii i uzasadnienia, także w odpowiedzi na ostrzeżenie i zalecenie opublikowane przez ESRB.

3. Jeżeli Zarząd Główny ESRB zdecyduje o niepodawaniu do publicznej wiadomości ostrzeżenia lub zalecenia, adresaci oraz, w stosownych przypadkach, Rada i europejskie organy nadzoru, podejmują środki niezbędne do ochrony poufności tych ostrzeżeń i zaleceń. ▐

3a. Wszelkie dane, na których Zarząd Główny ESRB opiera swoje analizy przed wydaniem ostrzeżenia lub zalecenia podawane są do wiadomości publicznej w odpowiedniej anonimowej formie. W wypadku ostrzeżeń poufnych, informacje udostępnia się w odpowiednim czasie, który zostanie określony w regulaminie wewnętrznym ESRB.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 19

Odpowiedzialność i obowiązki sprawozdawcze

1. Co najmniej raz w roku, ale w okresach powszechnych trudności finansowych częściej, przewodniczący ESRB jest zapraszany na roczne wysłuchanie przed Parlamentem Europejskim w związku z opublikowaniem rocznego sprawozdania ESRB dla Parlamentu Europejskiego i Rady . Wysłuchania te odbywają się w innym kontekście niż dialog walutowy między Parlamentem Europejskim a prezesem EBC.

1a. Sprawozdania, o których mowa w niniejszym artykule, zawierają informacje, które zgodnie z art. 18 Zarząd Główny ESRB postanawia podać do publicznej wiadomości. Sprawozdania te będą ogólnie dostępnie.

2. ESRB jest również zobowiązana zbadać konkretne kwestie na wezwanie Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji.

2a. Parlament Europejski może wezwać przewodniczącego ESRB i pozostałych członków Komitetu Sterującego do udziału w wysłuchaniu przed właściwymi komisjami Parlamentu Europejskiego.

Artykuł 20

Klauzula przeglądowa

Parlament Europejski i Rada dokonają do … (15) przeglądu niniejszego rozporządzenia na podstawie sprawozdania Komisji ▐ i zdecydują , po otrzymaniu opinii EBC, czy cele i organizacja ESRB powinny zostać zmienione.

Sprawozdanie ocenia w szczególności, czy:

a) właściwe jest uproszczenie i wzmocnienie struktury ESFS w celu zwiększenia spójności między poziomami makro i mikro, a także pomiędzy europejskimi organami nadzoru;

b) właściwe jest zwiększenie uprawnień regulacyjnych europejskich organów nadzoru;

c) kształtowanie się ESFS jest spójne z przebiegiem globalnych zmian w tej dziedzinie;

d) w ramach ESFS istnieje wystarczająca różnorodność i wysoka jakość;

e) istnieje odpowiedni poziom odpowiedzialności i przejrzystości w odniesieniu do wymogów dotyczących publikowania.

Artykuł 21

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.