ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.9

EKES zwraca się do Komisji o przekazanie informacji dotyczących budżetu wraz z przejrzystym systemem monitorowania i oceny przedmiotowego komunikatu w konkretnym terminie, na przykład w 2008 r.. Ponadto EKES uważa, że Komisja musi przygotować sprawozdanie obejmujące wszystkie sprawozdania grup ekspertów bezpośrednio związane z komunikatem, a także ocenę przedstawionych zaleceń. Te zalecenia powinny być spójne z wybranym wariantem i działaniami. I wreszcie wysiłki zmierzające do zlikwidowania istniejącej fragmentacji powinny zmierzać do sporządzenia listy osób odpowiedzialnych za koordynację działań proponowanych w dokumencie COM(2005) 488 we wszystkich regionach, państwach członkowskich i instytucjach europejskich. Komisja podjęła wyraźne wysiłki w dokumentach Trendcharts, w których instytucje badawcze i ośrodki innowacji zostały opisane w podziale na kraje, co można wykorzystać jako podstawę do sporządzenia wspomnianej listy. Warto rozważyć doświadczenia virtual agency w Stanach Zjednoczonych w zakresie badań i innowacji.
5.2

Usługi użyteczności publicznej o charakterze pozagospodarczym nie są regulowane konkretnymi przepisami wspólnotowymi i nie podlegają zasadom dotyczącym rynku wewnętrznego, konkurencji i pomocy publicznej. Niemniej wpisują się w szereg nieodzownych dla społeczeństwa celów Unii Europejskiej (poszanowanie praw podstawowych, zwiększanie dobrobytu obywateli, sprawiedliwość społeczna, spójność społeczna itd.). Wynika z tego zatem, że Unia jest nie tylko zobowiązana do podnoszenia poziomu i jakości warunków życia na swym obszarze, ale ma również pewne obowiązki w odniesieniu do instrumentów służących wdrażaniu praw podstawowych i spójności społecznej, mianowicie usług użyteczności publicznej. Powinna zatem przynajmniej czuwać nad tym, by takie usługi były powszechnie dostępne, po rozsądnej cenie oraz by miały dobrą jakość.
3.8

W rzeczywistości problem ekologiczny nie polega w pierwszej kolejności na tym, czy surowiec nieodnawialny występuje w znikomych ilościach, jest jeszcze dostępny, czy w ogóle go już nie ma. Problem ekologiczny wynika — i dokładnie tak samo uważa Komisja — ze skutków wykorzystywania lub nadmiernej eksploatacji zasobów (np. dla naszego klimatu). Z ekologicznego punktu widzenia zużycie energii słonecznej zmagazynowanej w postaci ropy naftowej, węgla lub gazu nie powinno być traktowane jako problem. EKES zwraca jednak uwagę na to, że bliskie wyczerpanie zasobów nieodnawialnych okaże się dramatycznym ciosem dla naszej gospodarki, a przez to i problemem społecznym o poważnych następstwach dla poziomu życia ludzi. Nie chodzi tu tylko o zagadnienie ekologicznych konsekwencji wykorzystania zasobów, ale także o potencjalny dostęp obecnych i przyszłych pokoleń do tych zasobów. Stąd też w ramach debaty na temat zrównoważonego wykorzystywania zasobów zasadniczym wyzwaniem w następnych dziesięcioleciach stanie się zagwarantowanie dostępności zasobów także przyszłym pokoleniom. Tym samym rosnący niedobór zasobów nie jest, zdaniem EKES-u, kwestią wyłącznie ekologiczną, ale stanowi problem stabilności ekologicznej, społecznej i ekonomicznej.
1.8

Co się tyczy proponowanych dyrektyw w sprawie rynku usług dla osób indywidualnych, EKES zastrzega sobie prawo do zajęcia oddzielnego stanowiska odnośnie do dyrektywy w sprawie kredytów konsumpcyjnych, która powinna zostać przyjęta jak najszybciej, oraz odnośnie do dyrektywy w sprawie usług płatniczych, na której temat sporządza obecnie osobną opinię. Jeżeli zaś chodzi o dyrektywę w sprawie kredytów hipotecznych, to choć EKES popiera wyznaczone w niej cele, wyraża swoją uzasadnioną niepewność co do realnej możliwości utworzenia zintegrowanego rynku kredytów w krótkim czasie. Wreszcie EKES z zadowoleniem odniósłby się do przyjęcia dyrektywy ramowej w sprawie clearingu i rozliczeń.
1.6

Komitet pragnie, by Komisja częściej przeprowadzała konsultacje z zainteresowanymi stronami, podobne do tych, które doprowadziły do opublikowania rozpatrywanego komunikatu. Komitet uważa, że znacznie ułatwiłoby to współregulację (3), o której mowa w pkt. 3 lit. d) komunikatu Komisji. Równocześnie Komitet wyraża ubolewanie z powodu braku zamieszczenia jakiejkolwiek wzmianki na temat samoregulacji (4), do czego EKES wzywał już od pewnego czasu (5).
1.8

Komitet zgadza się z Komisją co do rozwiązań zaproponowanych w arkuszach 3, 4 i 5, dotyczących uproszczenia procesu gromadzenia danych i zarządzania nimi, w celu usprawnienia środków kontroli. Przy sporządzaniu przepisów dotyczących kontroli bardzo istotne znaczenie ma koordynacja między Komisją a Europejską Agencją Kontroli Rybołówstwa. Co się tyczy wprowadzenia technologii informatycznych, EKES jest zdania, że należy ustanowić okres przejściowy na ich wdrożenie, niezbędny w celu omówienia procesu z technikami, innymi specjalistami oraz państwami członkowskimi, zapewnienia wszelkich gwarancji poufności handlowej, uzyskania zaufania i poparcia ze strony zainteresowanych stron, przetestowania procesu w praktyce oraz zapewnienia współudziału w dodatkowych kosztach narzuconych przez konieczność użycia nowych materiałów, przyczyniając się w ten sposób do powodzenia reformy uproszczenia WPRyb.
5.1

Metodologia realizacji krajowych planów działania wiąże się ze stałym procesem dialogu i negocjacji między władzami UE a władzami zainteresowanych krajów. W trakcie realizacji działań wszystkie strony muszą przestrzegać procedur stosowanych w ramach Wspólnoty. EKES sygnalizował już w kontekście programu MEDA swe zaniepokojenie z powodu trudności w dostępie do odpowiednich środków, napotykanych przez beneficjentów, w tym przede wszystkim przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego (7). Procedury alokacji i kontroli muszą być jak najbardziej rygorystyczne, aby uniknąć niedozwolonego wykorzystania środków, ale powinny być one również jednoznaczne, przejrzyste (poprzez np. tłumaczenie formularzy na języki beneficjentów), proste i bezpośrednio związane z celami politycznymi ENP. Mnożenie procedur dostępu do funduszy i nadawanie im skomplikowanego, biurokratycznego charakteru nie pomaga w realizacji priorytetów czy wymaganej skuteczności działań. Prowadzi to natomiast do „profesjonalnej współpracy”, której ucieleśnieniem są firmy konsultingowe, w ostatecznym rozrachunku powodującej utratę bogactwa wynikającego ze specyfiki partnerów i ich zdolności podejmowania inicjatyw. Władze UE nalegają, by ENP była polityką dostosowaną do potrzeb, co jest niezwykle ważne, lecz pod warunkiem, że przekłada się to również na metodologie realizacji, które muszą być w systematyczny i stały sposób dostosowywane do sytuacji gospodarczej i społecznej poszczególnych krajów, co czyni je zrozumiałymi dla różnych podmiotów społecznych.
1.3

Istnieje potrzeba analitycznego podejścia opartego na wiarygodnych i porównywalnych wskaźnikach. Jest to niezbędne dla stworzenia wiarygodnego obrazu postępów poczynionych na drodze do realizacji celów, lub też braku takich postępów. Komitet sądzi także, że oprócz usprawnienia sporządzania statystyk wymagane jest także opracowanie wskaźników ilościowych. Państwa członkowskie mogą mieć trudności ze znalezieniem funduszy na gromadzenie potrzebnych danych statystycznych. Należy zatem wziąć pod uwagę zdolność wszystkich państw członkowskich do zbierania informacji. Ponadto koszty takiego niefinansowanego przez UE przedsięwzięcia, chociaż są one minimalne, powinny zostać oszacowane z góry dla każdego państwa członkowskiego. EKES wyraża zadowolenie z faktu, że Komisja przewiduje pomoc finansową dla państw członkowskich w celu wprowadzenia ulepszeń do istniejącego systemu.
1.6

Mimo że Komisja zmieniła swą propozycję, EKES podtrzymuje to, co stwierdził w końcowych wnioskach swoich wcześniejszych opinii — przedłożona propozycja nie wnosi żadnych fundamentalnych zmian, lecz podąża jedynie za negocjacjami politycznymi. Doniosły jest jednak fakt, że po raz pierwszy od 20 lat zmodyfikowano sposób obliczania rabatu brytyjskiego, gdyż może to stanowić pierwszy krok w kierunku całkowitej rezygnacji z tej korekty.
Komitet odnotowuje, że podstawowa roczna stawka zaproponowana na wkład finansowy Wspólnoty w wyżej wspomniany obszar tematyczny nie powinna przekraczać 20 % w czasie całego okresu realizacji 7PR Euratom. Komitet uważa, że stawka ta jest koniecznym bodźcem do tego, by państwa członkowskie przyczyniły się w niezbędny sposób do dobrze skoordynowanego (por. pkt 1.4) programu wspólnotowego, dostarczając potrzebnej podstawy, punktu oparcia i wkładu do wspólnego przedsięwzięcia ITER i do DEMO. O ile wysokość tej stawki może być odpowiednia na początek, jest wątpliwe, czy będzie ona wystarczała w czasie całego okresu realizacji programu jako bodziec zachęcający państwa członkowskie do wniesienia zadowalającego i koniecznego wkładu finansowego. Komitet zaleca zatem, by — jako środek ostrożności — podwyższyć tę stawkę do 25 %, co nadal byłoby jedynie połową bądź jedną trzecią (w odniesieniu do art. 32 ust. 1) wkładu wnoszonego poza tym przez Wspólnotę. Co więcej, Komitet jest zdania, że należy z reguły stosować te dopuszczalne poziomy wsparcia finansowego.
2.5

Właśnie z punktu widzenia proporcjonalności omawiany wniosek pod pewnymi względami skłania do krytyki. W ogólnym ujęciu i w odniesieniu do przepisu przytoczonego w punkcie 2.4, Komitet zwraca uwagę na konieczność, by każda inicjatywa opierała się na spójności w stosowaniu danej zasady do wszystkich aspektów prawodawstwa, a nie tylko do niektórych z nich. Stwierdzenie to zostanie szerzej omówione w uwagach dotyczących poszczególnych artykułów.
Na koniec może warto by było odnieść się do przypadków korzystania z broni w trakcie polowań, w ramach aktywności sportowej lub do celów kolekcjonerskich, gdyż także w tych dziedzinach pierwszeństwo powinny mieć względy bezpieczeństwa, zważywszy na naturę, lub raczej śmiercionośny charakter, omawianych przedmiotów. W istocie określenie powodów posiadania broni zależy tak naprawdę od arbitralnej woli posiadacza udzielenia takiej informacji — istnieje tutaj szerokie pole do niewłaściwego jej wykorzystania lub nadużyć w tym zakresie, którym trzeba w jak największym stopniu zapobiec. W tym kontekście należy zalecić — zgodnie z ogólnymi założeniami omawianego wniosku — by państwa członkowskie miały obowiązek wymagania, by posiadacze broni dokonywali jej rejestracji, posiadali na nią licencję lub spełniali inne wymogi procedury administracyjnej upoważniającej do używania lub noszenia broni, w którą zaangażowane byłyby krajowe organy bezpieczeństwa odpowiedzialne za monitorowanie i kontrolę.
4.5.2

Do 2010 roku konieczne będzie zapewnienie w Europie powszechnego dostępu do łączy szerokopasmowych, na tyle przepustowych, by umożliwić pełny dostęp do treści multimedialnych dla wszystkich użytkowników. Dla przedsiębiorstw i społeczeństwa oznaczać to będzie ogromny krok w kierunku społeczeństwa informacyjnego.
4.9

W odniesieniu do ograniczeń dotyczących medialnych usług audiowizualnych oraz powiązanych z nimi handlowych przekazów audiowizualnych wniosek przewiduje wprowadzenie pewnych rozróżnień, dla których nie przedstawiono dostatecznego uzasadnienia. W odniesieniu do usług medialnych wniosek wspomina o „podburzaniu do nienawiści ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, wyznanie lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną”, natomiast w przypadku przekazów handlowych o „dyskryminacji ze względu na rasę, płeć lub narodowość”. Zniknęła natomiast wzmianka o godności ludzkiej. W przypadku medialnych usług audiowizualnych, wniosek wspomina o poważnym szkodzeniu „fizycznemu, umysłowemu lub moralnemu rozwojowi osób małoletnich”, natomiast w odniesieniu do handlowych przekazów audiowizualnych, ogranicza się do „moralnej lub fizycznej” szkody dla osób małoletnich. Nie wprowadzono zakazu stosowania przekazów zachęcających lub propagujących zachowania brutalne i aspołeczne lub okrucieństwo wobec zwierząt. Zdaniem EKES-u zakres tych ograniczeń powinien zostać w możliwie największym stopniu rozszerzony zarówno na medialne usługi audiowizualne, jak i handlowe przekazy audiowizualne.
2.3.3.3.1

Kobiety stanowią przeciętnie 30 % przedsiębiorców w UE. Często napotykają one większe niż mężczyźni przeszkody w podejmowaniu działalności gospodarczej i uzyskiwaniu funduszy i dostępu do szkoleń. Unijny plan działania w dziedzinie przedsiębiorczości powinien być dalej wdrażany i w większym stopniu uwzględniać aspekt płci. Konieczne jest wspieranie przedsiębiorczości, informowanie oraz pomoc w zakładaniu i rozwoju działalności gospodarczej przy zastosowaniu szeregu metod, w tym łatwiejszego dostępu do funduszy na zakładanie nowych firm. Realizowane strategie powinny poprawić dostęp kobiet do kredytów i usług bankowych. Ponadto kobiety-przedsiębiorcy powinny mieć możliwość tworzenia sieci współpracy z instytucjami finansowymi w celu wypracowania odpowiednio dostosowanych pakietów pomocy, zwłaszcza w odniesieniu do mikrofinansowania.
4.1

Komitet stwierdza niemniej, że: a) w przypadku wyłączenia urządzeń zawierających rtęć i wykorzystywanych dla celów profesjonalnych lub w przemyśle powinno się zagwarantować, że po wyrzuceniu takich instrumentów ich składowanie i recykling będzie obejmować przetwarzanie rtęci, w czasie którego nie będzie się ona dostawać do środowiska i powodować w związku z tym ryzyka dla zdrowia ludzkiego; należy zapewnić odpowiednią kontrolę, wsparcie szkoleniowe i doradztwo, szczególnie w wypadku zakładów rzemieślniczych bądź małych przedsiębiorstw w sektorze złotniczym, gdzie rtęć jest jeszcze w dużym stopniu wykorzystywana na konkretnych etapach przetwarzania; b) zarówno ocena oddziaływania, jak i sam wniosek zdają się lekceważyć problem wyrzucania do śmieci komunalnych nadal stosowanych urządzeń zawierających rtęć. Użyteczne byłoby zwrócenie uwagi państw członkowskich na potrzebę/potencjalne korzyści płynące z systemu zachęt (w odniesieniu do zużytych urządzeń), aby zapewnić, że urządzenia takie zostaną jak najszybciej wycofane; c) zachętą do wycofania znajdujących się jeszcze w obiegu urządzeń zawierających rtęć może być wsparcie finansowe, lecz przede wszystkim odpowiednie kampanie informacyjne adresowane do użytkowników w celu uświadomienia im istniejącego zagrożenia i zaszczepienia im w tym względzie poczucia odpowiedzialności, a także zachęcenia ich do niewyrzucania rtęci wraz z odpadami komunalnymi i — co bardziej istotne — do niezezwalania dzieciom na kontakt z rtęcią; jednocześnie należy przewidzieć odpowiednie bodźce dla konsumentów, którzy dokonają wymiany w trybie przyśpieszonym; d) wycofanie omawianych urządzeń powinno następować poprzez ich zróżnicowane zbieranie przez sprzedawców urządzeń będących przedmiotem wniosku dotyczącego dyrektywy, w oparciu o postanowienia dyrektywy w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego; e) szczególną uwagę należy zwrócić również na zgodność produktów importowanych, tak by korzyści wynikające z restrykcyjnego prawodawstwa na szczeblu europejskim nie zostały zniweczone przez produkty z krajów trzecich, które nie biorą pod uwagę zagrożeń związanych z niewłaściwym wykorzystaniem rtęci.
4.7

Ropa naftowa pozostanie najważniejszym paliwem, choć jej zużycie w 2030 r. nie powinno przekraczać obecnego poziomu (BL-05). Popyt na gaz ziemny, po wyraźnym wzroście już w latach dziewięćdziesiątych, według prognoz zwiększy się znacząco (38 % do roku 2030). Przewiduje się, że zużycie paliw stałych obniży się nieco do 2020 r., po czym w 2030 r. powróci niemal do obecnego poziomu wskutek wysokich cen ropy naftowej i gazu oraz stopniowego odchodzenia od energii jądrowej w niektórych państwach członkowskich. Według scenariusza HLEER-04 ograniczenie potrzeb energetycznych związane z polityką promowania odnawialnych źródeł energii doprowadzi do znacznego obniżenia przyszłego popytu na paliwa kopalne. Największy spadek zużycia nastąpi w przypadku paliw stałych (-37,5 % w stosunku do poziomu ze scenariusza BL-04).
4.3.1

Wymogi w zakresie nadzoru odnoszące się do dostępu do rynku dla instytucji płatniczych nieposiadających licencji bankowej (art. 5 i kolejne) powinny odbiegać od wymogów w zakresie nadzoru stosowanych wobec banków jedynie w tych punktach, w których instytucja płatnicza nie może być porównywana z instytucją kredytową posiadającą pełną licencję bankową. W przeciwnym wypadku należy się obawiać zakłóceń konkurencji na niekorzyść instytucji kredytowych oraz znacznego zagrożenia funkcjonowania usług płatniczych. Ponadto, jeżeli instytucje płatnicze nieposiadające licencji bankowej nie spełnią wymogów, do których spełnienia zobowiązane są banki, odnoszących się do kapitału własnego opartego na ryzyku, kompetencji i rzetelności zawodowej kierowników, biznes planów, a także organizacji i bieżącego nadzoru zakładów, wraz z koniecznymi sankcjami, wówczas wymuszenie ich dostępu do systemów płatności mogłoby mieć wpływ na uczciwość i funkcjonalność przygotowywanej obecnie europejskiej usługi polecenia zapłaty. Przede wszystkim jednak bez odpowiedniego poziomu nadzoru trwale zagrożone byłoby zaufanie konsumentów do SEPA. Dotyczy to również kwestii ochrony przed niewypłacalnością oraz koniecznych kroków na rzecz oddzielnego utrzymywania środków swoich klientów.
5.5

W art. 3 lit. a) i b) wymienione zostały działania kwalifikujące się do interwencji finansowej funduszu. EKES zwraca uwagę, że dziedziny związane z dochodami, takie jak prawa emerytalne i świadczenia socjalne, należą do wyłącznych kompetencji państw członkowskich. Działalność funduszu powinna ograniczać się do finansowania różnego rodzaju działań edukacyjnych i szkoleniowych oraz warunków ramowych. W szczególnych okolicznościach może to obejmować pomoc w postaci dopłat do wynagrodzeń dla osób mających pracę lub poszukujących pracy.
1.1

EKES, mając na uwadze znaczenie gospodarcze i społeczne sektora rybołówstwa w UE, które znacznie wykracza poza jego wkład do PKB (1), zgadza się ze stwierdzeniem przedstawionym przez Komisję w komunikacie (2), iż mamy do czynienia z kryzysem gospodarczym tego sektora, a także uważa za niezbędne podjęcie działań w celu jej poprawy. Komitet ocenia jednakże, że zaproponowane środki zażegnania kryzysu nie są ani realistyczne, ani wystarczające. Zdaniem Komitetu nie są one realistyczne, gdyż zdecydowana większość przedsiębiorstw to firmy rodzinne, posiadające jeden statek rybacki, działające na łowiskach o ograniczonych zasobach, przy pomocy niewielkiej załogi, podlegające rygorystycznym normom gospodarki połowowej oraz dysponujące minimalnym marginesem swobody w celu wdrożenia działań, które pozwolą na restrukturyzację i zapewnienie krótkoterminowej rentowności firm.
1.3

EKES jest zdania, że w dyrektywie należy uwzględnić dążenie do lepszych uregulowań prawnych i dlatego zwraca szczególną uwagę na ust. 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z grudnia 2003 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa, w którym zachęca się państwa członkowskie do „sporządzania, dla ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do ich publikowania”.
2.3.1

Nie jest tajemnicą, że jak dotąd w znacznej mierze nie udało się osiągnąć ambitnych celów dotyczących wzrostu i zatrudnienia, które Rada Europejska wytyczyła w marcu 2000 r. przy stosunkowo korzystnych wówczas warunkach gospodarczych. W ogólnych wytycznych polityki gospodarczej z 12 lipca 2005 r. stwierdzono, że „pod wieloma względami realizacja postawionego przed gospodarką UE celu przekształcenia się w najbardziej konkurencyjną gospodarkę na świecie jest jeszcze bardziej odległa niż w marcu 2000 r.” (6). Niski przyrost wydajności, obok utrzymującego się wysokiego bezrobocia, to jedna z przyczyn tego stanu rzeczy. Poziom bezrobocia odzwierciedla się naturalnie w stopie zatrudnienia, która wprawdzie w 2003 r. nieznacznie się podniosła do 63 %, ale i tak jest zdecydowanie poniżej celu 70 % w 2010 r. Grupa ekspertów ds. strategii lizbońskiej pod przewodnictwem Wima Koka już w listopadzie 2004 r. w swoim raporcie zwróciła uwagę na to zjawisko. Spadek przyrostu wydajności (na jedną godziną pracy), notowany w UE od połowy lat 90-tych, „można w mniejszym lub większym stopniu tłumaczyć niższym poziomem inwestycji przypadających na jednego pracownika, a także spowolnieniem postępu technologicznego” (7). Dalej grupa ekspertów stwierdza, że to spowolnienie związane „jest z tymi samymi powodami, dla których Europa nie spełnia założeń strategii lizbońskiej: niedostateczne inwestycje w badania i rozwój oraz edukację, niewystarczająca zdolność do przekształcenia badań w produkty i procesy handlowe, a także niższa produktywność europejskich branż produkujących technologie informatyczne i telekomunikacyjne (łącznie ze sprzętem biurowym i półprzewodnikami) oraz usług wykorzystujących te technologie w Europie (takich jak handel hurtowy i detaliczny, usługi finansowe) z powodu wolniejszego tempa rozprzestrzeniania się technologii informatycznych i telekomunikacyjnych.” (8). Najwyraźniej więc gospodarce europejskiej brakuje inwestycji w przyszłościowe produkty i technologie oraz innowacyjności, która wymaga także inwestowania w podnoszenie kwalifikacji pracowników. Skromne nakłady na badania i rozwój, w porównaniu z wartością docelową 3 % PKB do 2010 r., mówią same za siebie. Poza tym w UE zaledwie 55 % wydatków na badania pochodzi z sektora prywatnego, co ocenia się jako główną przyczynę, dla której UE pozostaje w tyle za USA pod względem innowacji (9).
2.2

Komitet popiera zatem wniosek kodyfikacyjny, który ułatwia obywatelom europejskim dostęp do prawa i przyczynia się do lepszego prawodawstwa, czego Komitet pragnie i czemu dał wyraz we wcześniejszych opiniach (1).
3.1.7

Komitet z zadowoleniem przyjmuje do wiadomości, że Irlandia zamierza dobrowolnie przyłączyć się do rozporządzenia. Jednocześnie Komitet wyraża ubolewanie, że nie zdecydowała się na to Wielka Brytania. W Danii rozporządzenie nie będzie obowiązywało (art. 1, ust. 3), dopóty między Danią a Wspólnotą nie zostanie zawarte odpowiednie porozumienie w tym zakresie lub dopóty Dania sama dobrowolnie nie przeniesie tego rozporządzenia do swojego prawa. Komitet zwraca się do Komisji o podjęcie wszelkich możliwych kroków, aby rozporządzenie to obowiązywało lub zostało przejęte przez oba te kraje. Oddzielenie się poszczególnych państw członkowskich przeczyłoby celowi ogólnoeuropejskiego ujednolicenia prawa kolizyjnego. Niekorzystna byłaby sytuacja, gdyby w związku z tym należało nadal sięgać do konwencji rzymskiej, ponieważ konwencja ta i rozporządzenie Rzym I będą różnić się pod względem treści. Stosowanie przepisów w zależności od tego, gdzie będzie odbywać się sprawa, co pomimo obowiązywania rozporządzenia nr 44/2001, konwencji w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych i konwencji z Lugano, jest do pewnego stopnia przypadkowe, może prowadzić do tego, że ta sama sprawa mogłaby być rozstrzygnięta na różne sposoby. Stanowiłoby to dla Wspólnoty sytuację trudną do przyjęcia.
2.2.1

Komisja zauważa we wniosku: „Zróżnicowanie pod względem historii, geografii, klimatu, warunków administracyjnych i prawnych wymaga opracowania lokalnych, dostosowanych do indywidualnych warunków rozwiązań dla środowiska miejskiego. Zastosowanie zasady pomocniczości, zgodnie z którą działania powinny być podjęte na najbardziej efektywnym poziomie, również przemawia za tym, aby działania prowadzone były na poziomie lokalnym.”. Ze względu na zróżnicowanie obszarów miejskich i istniejących zobowiązań krajowych, regionalnych i lokalnych oraz na trudności związane z ustanowieniem wspólnych norm „[…] zdecydowano, że prawodawstwo nie będzie najlepszą drogą do osiągnięcia celów niniejszej strategii”, co zostało potwierdzone przez większość państw członkowskich i organów lokalnych.