ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6.2.

Zgodnie z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym Komitet wzywa do przedstawienia wniosków ustawodawczych, aby zachęcić przedsiębiorstwa produkcyjne do projektowania swoich produktów w taki sposób, aby były one zdatne do ponownego użycia i recyklingu oraz aby uwzględniały rozwój modeli biznesowych o obiegu zamkniętym. Należy opracować europejskie i krajowe strategie oraz ramy prawne – które zachęcą do takiej transformacji i będą zwalczać skracanie okresu przydatności produktów – przy udziale partnerów społecznych, przedstawicieli MŚP i organizacji społeczeństwa obywatelskiego. Transformacja w kierunku gospodarki o obiegu zamkniętym oznacza z jednej strony utrzymanie wartości produktów w gospodarce przez dłuższy czas, a z drugiej strony zwiększenie wykorzystania surowców wtórnych. W związku z tym ułatwienie dostępu do innowacyjnych rozwiązań w zakresie przekształcania odpadów w surowce wtórne ma ogromne znaczenie i należy je promować za pośrednictwem platform internetowych (takich jak europejska platforma zainteresowanych stron gospodarki o obiegu zamkniętym) i wymiany najlepszych praktyk.
3.5.

EKES uważa, że nowe możliwości finansowania mają zasadnicze znaczenie dla wspierania realizacji celów Bauhausu oraz dla utrzymania dynamiki inicjatywy i entuzjazmu wielu zainteresowanych stron. Biorąc pod uwagę, że dostęp do systemu finansowania Unii Europejskiej jest niezwykle trudny – ze względu na skomplikowane kryteria finansowania i przyznawania środków oraz wiele innych wymogów (w tym dotyczących płatności zaliczkowych) – oraz że wskaźnik uzyskanego finansowania jest stosunkowo niski, istnieje ryzyko, że działania te dotrą jedynie do tych samych co zawsze środowisk, które mają doświadczenie w składaniu projektów UE, a nie do znacznie szerszych grup docelowych. Problem ten dotyczy nie tylko nowego europejskiego Bauhausu, ale w tym kontekście niezwykle ważne jest pójście o krok dalej i zapewnienie łatwo dostępnych możliwości finansowania na małą skalę oraz specjalnych środków finansowania dla tych, którzy nie są w stanie ubiegać się o finansowanie. Osiągnięcie tego celu wymaga ścisłej współpracy między europejskimi państwami członkowskimi, Komisją, izbami handlowymi i organizacjami branżowymi, instytucjami edukacyjnymi i innymi odpowiednimi grupami interesów. Należy zapewnić, aby możliwości finansowania nowego europejskiego Bauhausu na poziomie krajowym były (również) oparte na powyższych zasadach i dostępne we wszystkich państwach członkowskich.
4.9.

Pojęcie legalności, o którym mowa w materiałach Komisji, jest zbyt miękkie, aby zaradzić sytuacji w zakresie praw człowieka. EKES uważa, że w tym prawodawstwie potrzebne są silniejsze instrumenty, takie jak odpowiedzialność cywilna i gwarancja. Przywóz do UE powinien obejmować kryteria weryfikacji dotyczące warunków pracy, wolności zrzeszania się i sprawiedliwego traktowania pracowników. Obok kryteriów zrównoważonej gospodarki leśnej i wylesiania należy uwzględnić prawa pracowników, zdrowie i bezpieczeństwo, płeć, przewidywalność kariery zawodowej, dostęp do sprawiedliwego systemu emerytalnego i wysokiej jakości miejsca pracy dla pracowników przemysłu drzewnego oraz społeczności leśnych i ludności tubylczej. Sprawiedliwe prawo własności gruntów i dostęp do gruntów powinny być priorytetami. Prawa człowieka uznane w skali międzynarodowej powinny być częścią procedur należytej staranności, wymogów dotyczących wprowadzania na rynek i kryteriów systemu wskaźników. Trzeba też ściśle monitorować przypadki pracy przymusowej i pracy dzieci oraz eliminować je. W art. 3 lit. b) oprócz ustawodawstwa krajowego należy również uwzględnić klauzule społeczne mające znaczenie międzynarodowe i kryteria dotyczące praw człowieka oparte na podstawowych konwencjach MOP, w szczególności konwencji nr 169 dotyczącej ludności tubylczej i plemiennej z 1989 r. i konwencji nr 184 dotyczącej bezpieczeństwa i zdrowia w rolnictwie z 2001 r. oraz innych międzynarodowych instrumentach dotyczących praw człowieka ( 4 ) . Powinno to również znaleźć odzwierciedlenie w art. 10 ust. 2 wniosku.
EKES podkreśla, że miliony obywateli UE wciąż nie mogą rzeczywiście skorzystać z prawa do głosowania. Raport informacyjny EKES-u Rzeczywiste prawa osób z niepełnosprawnościami do głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego przedstawia wiele przeszkód prawnych i technicznych, z którymi borykają się obywatele UE z niepełnosprawnościami w poszczególnych państwach członkowskich, gdyż mimo że naprawdę chcą oddać głos, nie są w stanie tego zrobić. EKES ponawia swoje wezwanie z przyjętej 2 grudnia 2020 r. opinii w sprawie zagwarantowania rzeczywistych praw osób z niepełnosprawnościami do głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego do pilnej zmiany przepisów, tak by zagwarantować wszystkim obywatelom UE rzeczywiste prawo do głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 r.
1.9.

W ramach nowego paktu na rzecz badań naukowych i innowacji Europa musi przygotować grunt pod umacnianie kultury przedsiębiorczości, tak aby zachęcać do podejmowania ryzyka i tworzenia innowacyjnych przedsiębiorstw – zarówno MŚP, jak i przedsiębiorstw typu start-up. Powszechnie znane hasło „no risk, no fun” („bez ryzyka nie ma zabawy”) przekłada się w przypadku innowacji na „no risk, no new business, no new jobs” („bez ryzyka nie ma nowych firm ani nowych miejsc pracy”).
3.5.4.

W szczególności EKES wyraził zadowolenie z wyników Szczytu Społecznego w Porto, a mianowicie z faktu, że zmieniona tablica wskaźników społecznych powinna pomóc w monitorowaniu postępów we wdrażaniu zasad Europejskiego filaru praw socjalnych oraz we włączaniu tego monitorowania do procesu europejskiego semestru. W związku z tym pozytywnie postrzega się większe ukierunkowanie wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu 2022 na zasady filaru oraz fakt, że w jego analizie uwzględniono główne cele na 2030 r. i główne wskaźniki zmienionej tablicy wskaźników społecznych. Zakres, w jakim te wnioski zostaną odzwierciedlone w zaleceniach dla poszczególnych krajów oraz w planach odbudowy i zwiększania odporności, pozostaje jednak niejasny. Ponadto cele zrównoważonego rozwoju powinny służyć jako punkty odniesienia.
4.2.

Krajowe organy regulacyjne muszą odgrywać aktywną rolę w rozwiązywaniu wszelkiego rodzaju problemów konsumentów oraz proaktywnie informować konsumentów o ich prawach w obecnej fazie wysokich cen. Obejmuje to informowanie o możliwości zmiany dostawcy, rezygnacji z usług lub o ofercie niezależnych portali porównawczych, na których można porównać różne taryfy i ich warunki, ale także wsparcie w sporach i wdrażanie procedur arbitrażowych. Podobnie należy zachęcać dostawców, by przy ustalaniu taryf zawsze zapewniali konsumentom dostęp do stabilnych taryf, a nie tylko do tzw. taryf zmiennych, które odzwierciedlają zmiany na giełdach.
1.8.

Należy również zająć się międzynarodowym wymiarem transgranicznych zagrożeń dla zdrowia. EKES uważa, że HERA musi odgrywać istotną rolę w globalnych działaniach przeciwko transgranicznym zagrożeniom dla zdrowia i pandemiom, w szczególności za pomocą COVAX oraz nowych potencjalnych leków i terapii, a także wzmacniania i wspierania światowej infrastruktury bezpieczeństwa zdrowotnego. Powinna zobowiązać się do współpracy z podmiotami globalnymi, w tym ze Światową Organizacją Zdrowia, do wymiany informacji oraz do wspierania globalnego dostępu do szczepionek i innych medycznych środków przeciwdziałania. EKES wzywa Komisję do poprowadzenia otwartej debaty na poziomie europejskim na temat tymczasowego, dobrowolnego odstępstwa od porozumienia TRIPS, które miałoby zastosowanie do szczepionek i terapii przeciwko COVID-19, a także do testów na obecność koronawirusa, aby umożliwić zwiększenie światowej produkcji szczepionek i obniżenie ich kosztów w celu zapewnienia dostępu do nich ludziom na całym świecie.
2.2.4.

EKES z zadowoleniem przyjmuje pomysł, by sektor ubezpieczeń odgrywał większą rolę w finansowaniu transformacji ekologicznej. Sektor ten powinien również dążyć do złagodzenia wszystkich negatywnych skutków środowiskowych i społecznych swych inwestycji i swej działalności ubezpieczeniowej. Wskazane jest przy tym powiązanie z unijną systematyką. EKES wzywa do systematycznego uwzględniania również celów zrównoważonego rozwoju społecznego. Nieprzestrzeganie praw pracowniczych i praw człowieka może bowiem również prowadzić w ostateczności do zwiększonego ryzyka.
3.5.1.

Obok czystej wody, wspomnianej powyżej, jednym z najważniejszych zasobów dla wszystkich żywych stworzeń, w tym ludzi i zwierząt, jest zdrowa gleba, na której rosną podstawowe składniki żywności. Liczba ludności na świecie rośnie: do końca tego wieku będziemy musieli wyżywić około 10 mld ludzi w sposób zrównoważony. Żywność konwencjonalna i rolnictwo konwencjonalne są głównym źródłem gazów cieplarnianych CO 2 i metanu. Oznacza to, że potrzeba nasilonej działalności badawczo-rozwojowej, aby zbadać i opracować neutralne dla klimatu rolnictwo produkujące w zrównoważony sposób żywność dla 10 mld ludzi na świecie. Obecnie na badania naukowe i rozwój wykorzystuje się około 10 % środków budżetu UE przeznaczonego na rolnictwo i hodowlę. EKES zaleca podniesienie tej kwoty do minimum 20 %, aby zwiększyć nakłady na badania i rozwój w zakresie nowych, zrównoważonych technologii rolniczych, w szczególności w odniesieniu do wykorzystania robotyki w technologiach rolniczych i produkcji żywności.
1.1.

Dokonując transformacji w kierunku neutralnego dla klimatu społeczeństwa musimy zacząć stosować model prowadzący do świetnie prosperującej gospodarki. Jeśli chcemy, aby UE wiodła prym i aby reszta świata szła w jej ślady, musimy dążyć do ukształtowania jak najlepszego modelu, który będzie sprawiedliwy i zrównoważony gospodarczo, społecznie i pod względem środowiska naturalnego. Przyjęcie modelu, który nie prowadzi do wzrostu opartego na zrównoważonym rozwoju, jedynie odizoluje nas na arenie międzynarodowej, torując drogę innym światowym konkurentom do objęcia przywództwa. Dyplomacja klimatyczna Unii odegra ważną rolę w promowaniu europejskiego podejścia oraz zapewnieniu uczciwej konkurencji między UE a rywalizującymi z nią kontynentami.
3.5.

Priorytet krótkoterminowy dotyczący rozwoju przewozów pasażerskich i ładunków w miastach wymaga określonych warunków realizacji. Najważniejsze to: stworzenie infrastruktury dla realizacji przewozów „ostatniej mili” przez IWT i transport pasażerski, objęcie przewozów pasażerskich w transporcie wodnym śródlądowym preferencjami analogicznymi do tych, jakie stosowane są w innych gałęziach transportu miejskiego czy regionalnego, oraz preferencje dla bezemisyjnego transportu wodnego śródlądowego w miastach, a także cyfryzacja. Jednocześnie jest ważne, aby rozwój IWT w miastach przyczyniał się do poprawy jakości życia, np. do zmniejszenia zatorów komunikacyjnych i ryzyka wypadków, a także do ograniczenia zanieczyszczenia powietrza i hałasu.
2.8.

Jak wskazano w komunikacie dotyczącym ambitniejszego celu klimatycznego Europy na 2030 r., kluczowymi czynnikami zmniejszającymi emisje CO 2 w tym sektorze są normy emisji CO 2 dla samochodów osobowych i lekkich pojazdów użytkowych. Ogólnym celem omawianego wniosku jest przyczynienie się do osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2050 r. i w tym celu, zgodnie z europejskim prawem o klimacie, przyczynienie się do osiągnięcia do 2030 r. redukcji emisji gazów cieplarnianych netto o co najmniej 55 % w porównaniu z poziomem z 1990 r.
1.8.

EKES uważa, że projekty wielokrajowe to cenna inicjatywa mającą na celu wspieranie doskonałości UE w zakresie technologii cyfrowej i wzmocnienie jej pozycji na świecie. Oprócz rozpowszechniania dobrych praktyk ponad granicami inicjatywa ta pomogłaby również w znalezieniu rozwiązań odnośnie do wyzwań, które wymagają większych zasobów niż jest to możliwe dla danego państwa członkowskiego. Komitet z zadowoleniem przyjmuje również pomysł utworzenia konsorcjum na rzecz europejskiej infrastruktury cyfrowej (EDIC) jako narzędzia łączącego finansowanie unijne i krajowe z finansowaniem prywatnym na potrzeby programu.
3.17.

Jeśli chodzi o wartość dodaną rozszerzenia opodatkowania na transport lotniczy i wodny w UE, EKES podkreśla wagę skupienia się także na innych efektywnych sposobach wspierania bardziej zrównoważonego rozwoju tych środków transportu. W przypadku lotnictwa opracowywane są nowe i zrównoważone typy napędu i należy skoncentrować się na specjalnych środkach służących ich promowaniu. Jeśli chodzi o transport wodny, jest to jeden z sektorów, w których dekarbonizacja wydaje się być niezwykle trudna. W związku z tym istnieje ryzyko, że objęcie takiego transportu opodatkowaniem doprowadzi jedynie do wzrostu kosztów, co prawdopodobnie nastąpi również w przypadku rozszerzenia systemu ETS na ten sektor. W obu tych kontekstach dziesięcioletni okres przejściowy dla ogólnego stopniowego wprowadzania opodatkowania w odniesieniu do lotnictwa i specjalnych systemów opodatkowania w odniesieniu do zrównoważonych biopaliw i innych paliw alternatywnych wydaje się niezwykle krótki.
We wniosku proponuje się włączenie zobowiązań dotyczących zrównoważonego rozwoju bezpośrednio do specyfikacji OG. Oznaczałoby to, że włączenie lub zmiana tych zobowiązań byłyby dość skomplikowane i czasochłonne, ponieważ wymagałyby przeprowadzenia procedury zmiany OG. W związku z tym wszyscy producenci takich produktów objętych OG musieliby przestrzegać zobowiązań dotyczących zrównoważonego rozwoju, a zatem zrównoważony charakter ich produktów nie stanowiłby podstawy ich zróżnicowania na rynku. Rozróżnienie na rynku między producentami produktów o tym samym OG często staje się problemem w przypadku rozległych OG. Z tych powodów EKES jest zdania, że instytucje UE powinny zasięgnąć opinii producentów produktów objętych OG, aby ocenić, czy zobowiązania dotyczące zrównoważonego rozwoju powinny być bezpośrednio włączone do specyfikacji OG, czy właściwsze byłoby włączenie ich do systemu ad hoc.
4.4.

EKES uważa za śmiałą propozycję, by dochody z ETS z zasadniczo krajowych zasobów stały się zasobami własnymi. Niemniej wyraża zaniepokojenie, że propozycja nie zachęca do drastycznego zmniejszenia zanieczyszczenia poprzez zagwarantowanie, by zanieczyszczający płacił. Ponadto EKES jest zdania, że zasada „zanieczyszczający płaci” powinna być stosowana tak samo we wszystkich państwach członkowskich. Wyzwaniem pozostaje to, w jaki sposób takie dochody byłyby reinwestowane z korzyścią dla społeczności. Wpływ propozycji na takie sektory jak rynek nieruchomości musi być oceniany w podziale na kraje lub regiony, ponieważ zasady planowania często różnią się od siebie, a koszty uzyskania efektywności energetycznej mogą prowadzić do wyższych cen nieruchomości. EKES z zadowoleniem przyjmuje tymczasowy mechanizm dostosowania solidarnościowego, który przyczynia się do zapewnienia sprawiedliwego wkładu w zasoby własne wszystkich państw członkowskich, przy czym górna i dolna granica jest stosowana według klucza, którego podstawą jest dochód narodowy brutto. Pozwoli to uniknąć sytuacji, w której niektóre państwa członkowskie wnosiłyby nieproporcjonalny wkład do budżetu UE w stosunku do wielkości ich gospodarki w okresie przechodzenia na bardziej zrównoważony model gospodarki. Z drugiej strony EKES wyraża zaniepokojenie, że w przypadku gdy system ETS zostanie wdrożony jedynie częściowo, Społeczny Fundusz Klimatyczny będzie zagrożony, i uważa, ze należy liczyć się z ryzykiem, że państwa członkowskie będą miały usprawiedliwienie do obwiniania Europy za niepopularne środki.
4.6.

Wnioski Komisji Europejskiej mają na celu ułatwienie i rozszerzenie dostępu gazów odnawialnych i niskoemisyjnych, w tym wodoru, do wspólnego rynku. EKES uznaje to podejście za pomocne. Czy jest ono jednak wystarczające, by gazy odnawialne przebiły się na rynek? Dlatego EKES proponuje również zastanowienie się nad tym, by na płaszczyźnie prawnej przyznać wyraźne pierwszeństwo wprowadzaniu gazów odnawialnych do sieci. W niektórych państwach członkowskich istnieją podobne zasady pierwszeństwa we wprowadzaniu do sieci dla sektora energii elektrycznej, które mogłyby służyć jako model omawianej transformacji.
2.4.

Porozumienie paryskie ma na celu ograniczenie globalnego ocieplenia do 1,5 o C lub maksymalnie do 2 o C. Unia Europejska przyjęła zatem Zielony Ład i zapisała w prawie o klimacie cel neutralności emisyjnej do 2050 r. W tym celu podjęła dwie główne inicjatywy: — ograniczenie emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 55 % do 2030 r. w oparciu o pakiet legislacyjny „Gotowi na 55”, — recykling węgla ze strumieni odpadów, zrównoważonych źródeł biomasy lub atmosfery (gospodarka o obiegu zamkniętym, zrównoważona biogospodarka, technologie niezbędne do wychwytywania i utylizacji dwutlenku węgla (CCU)).
3.4.

EKES podziela opinię KE w zakresie SUMP i SULP. Niestety nadal wiele miast w UE nie posiada takich planów, co może wskazywać na to, że proces ich tworzenia jest znaczącym wysiłkiem finansowym i organizacyjnym. Propozycje KE idą w dobrym kierunku. EKES także będzie podejmował działania na rzecz popularyzacji tych instrumentów. EKES zachęca również do promowania tych planów w odniesieniu do przedsiębiorstw. Ważne jest, by plany te odpowiadały na bieżące trendy. Jeśli w długiej perspektywie nie dojdzie do znaczącej poprawy sytuacji, to należy rozważyć wprowadzenie obowiązku tworzenia SUMP i SULP z uwzględnieniem zasady pomocniczości.
2.11.

EKES dostrzega uzupełniającą wartość mikropoświadczeń w zakresie podnoszenia i zmiany kwalifikacji przy jednoczesnym uwzględnieniu zmieniających się potrzeb rynku pracy. Z zadowoleniem przyjmuje również fakt, że zachęca się państwa członkowskie, aby włączyły mikropoświadczenia do krajowej polityki zatrudnienia, obejmującej aktywną politykę rynku pracy, w celu zmniejszenia niedopasowania umiejętności do potrzeb poszczególnych sektorów i regionów, z zapewnieniem dostępu do pełnych kwalifikacji. Odnosząc się do możliwości łączenia mikropoświadczeń, Komitet podkreśla, że nie należy ich postrzegać jako alternatywy dla pełnych kwalifikacji. Z tego względu warto zachęcać państwa członkowskie, aby włączały mikropoświadczenia do krajowych ram kwalifikacji. Do ich opracowywania na szczeblu krajowym oraz do rozważenia, w jaki sposób mikropoświadczenia mogą być uznawane i dodawane do kwalifikacji cząstkowych, należy zaangażować partnerów społecznych.
2.7.

Wniosek zmienia dyrektywę w sprawie ITS poprzez dodanie do jej zakresu przystępności danych i wdrażania usług ITS. Priorytetowe obszary działania zostały zreorganizowane, aby lepiej odpowiadały różnym rodzajom usług ITS. — W każdym państwie członkowskim ustanawia się krajowy punkt dostępu na potrzeby wymiany danych. Wymiana/przekazywanie danych stają się obowiązkowe w wielu dziedzinach, a dane będą w dużej mierze przekazywane również zainteresowanym stronom. — Państwa członkowskie mają również współpracować, w razie potrzeby z odpowiednimi zainteresowanymi stronami, w zakresie operacyjnych aspektów wdrażania. — Nowa sekcja w załączniku I dotyczącym obszarów priorytetowych zawiera przepisy odnoszące się do roli danych w zakresie śledzenia i namierzania towarów; dodano także nową sekcję dotyczącą kooperatywnej, opartej na sieci i zautomatyzowanej mobilności. — Wniosek zawiera również przepisy dotyczące ochrony danych i integralności. — Ważnym elementem jest to, że Komisja ma być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych w celu aktualizacji niektórych wymogów informacyjnych. — Państwa członkowskie mają regularnie składać Komisji sprawozdania z wdrażania dyrektywy.
3.1.2.

Konieczna jest również jak największa przejrzystość rynków papierów wartościowych, aby zapewnić lepszy dostęp do rynków kapitałowych małym i średnim przedsiębiorstwom oraz, bardziej ogólnie, inwestorom detalicznym. Prawdą jest, że obecnie wszystkie platformy obrotu są już zobowiązane do publikowania informacji na temat np. wolumenu, czasu i ceny transakcji. Jednak co najwyżej duże firmy inwestycyjne są w stanie gromadzić te dane w sposób skonsolidowany, a tym samym zapewnić sobie prawdziwy przegląd rynku, i wymaga to znacznych nakładów finansowych. W związku z tym nikt nie może dziś mieć pewności, że uzyska najlepszą cenę. Tymczasem łatwy dostęp do wiarygodnych danych rynkowych ma decydujące znaczenie. Dotyczy to też zwłaszcza informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem, które są konieczne do stworzenia zrównoważonych rynków finansowych w ramach wdrażania Europejskiego Zielonego Ładu i odgrywają coraz ważniejszą rolę. W tym przypadku istnieje istotne merytoryczne powiązanie z europejskim pojedynczym punktem dostępu oraz z uproszczonym udostępnianiem informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem (cele zrównoważonego rozwoju).
3.3.

Na pierwszym etapie badania różne typy przedsiębiorstw dzieli się na przedsiębiorstwa zagrożone brakiem substratu majątkowo-osobowego, a co za tym idzie wykorzystywane do celów podatkowych, z jednej strony, i na te, dla których zagrożenie to jest nieznaczne, z drugiej strony. Przypadki obarczone ryzykiem to takie, które wykazują jednocześnie szereg cech zwykle identyfikowanych w przedsiębiorstwach niemających substratu majątkowo-osobowego („kryteria wyjściowe”). Natomiast przypadki obarczone niewielkim ryzykiem to takie, które nie odpowiadają żadnemu z tych kryteriów wyjściowych lub spełniają tylko niektóre z nich.
3.2.

EKES popiera działanie mające na celu stopniową harmonizację wymogów dla infrastruktury sieci bazowej i kompleksowej oraz dokonanie zasadniczego rozróżnienia między tymi dwiema kategoriami poprzez wyznaczenie terminów ich wdrażania: do 2030 r. dla sieci bazowej, do 2040 r. dla tzw. rozbudowanej sieci bazowej i do 2050 r. dla sieci kompleksowej. W kwestii terminu przypadającego na 2030 r. EKES pragnie powtórzyć wątpliwości co do możliwości jego dotrzymania, które podniósł już w sprawozdaniu z oceny z 2020 r., niemniej uważa, że należałoby go mimo wszystko utrzymać w celu wywarcia nacisku na państwa członkowskie.
2.3.

Proponuje się szereg zmian i uzupełnień do obecnej dyrektywy, w szczególności: — Wszystkie nowe budynki mają być bezemisyjne od 2030 r., a nowe budynki publiczne – już od 2027 r. — Na państwa członkowskie nakłada się nowy wymóg polegający na zapewnieniu, by do 2027 r. wszystkie budynki należące do podmiotów publicznych oraz wszystkie budynki niemieszkalne zostały dostosowane co najmniej do klasy charakterystyki energetycznej F, a do 2030 r. – co najmniej do klasy charakterystyki energetycznej E. Do 2030 r. należy również dostosować wszystkie budynki mieszkalne co najmniej do klasy F, a do 2033 r. – co najmniej do klasy E. Ze względu na przekalibrowanie klas charakterystyki energetycznej te wymogi przyczynią się do modernizacji ponad 15 % zasobów budowlanych do 2033 r. — Obowiązek posiadania świadectwa charakterystyki energetycznej rozszerza się na budynki poddawane ważniejszym renowacjom, budynki, na które odnawiana jest umowa najmu, oraz wszystkie budynki publiczne. Budynki lub moduły budynków oferowane na sprzedaż lub na wynajem muszą posiadać świadectwo charakterystyki energetycznej, które należy udostępnić we wszystkich ogłoszeniach. — Krajowe plany renowacji budynków zostaną w pełni włączone w krajowe plany w dziedzinie energii i klimatu, aby zapewnić porównywalność i możliwość śledzenia postępów, przy czym obejmie to też plany działania na rzecz stopniowego wycofywania paliw kopalnych z sektora ogrzewania i chłodzenia najpóźniej do 2040 r. — Dzięki paszportom renowacji budynków konsumenci uzyskają dostęp do informacji oraz poniosą niższe koszty, co ułatwi im planowanie i stopniową renowację budynków zmierzającą w kierunku bezemisyjności. — Wzywa się państwa członkowskie, by uwzględniły kwestie związane z renowacją w zasadach finansowania publicznego i prywatnego, a także aby ustanowiły odpowiednie instrumenty skierowane przede wszystkim do gospodarstw domowych o niskich dochodach. — Wprowadza się klauzulę wygaśnięcia w odniesieniu do zachęt finansowych do stosowania paliw kopalnych w budynkach. — Należy stworzyć infrastrukturę ładowania pojazdów elektrycznych oraz miejsca parkingowe dla rowerów.