Oprócz ustanowienia wzoru na obliczanie efektywnego wskaźnika zasilenia rezerw w decyzji wymieniono odpowiednie obowiązki zarządzającego zasobami finansowymi i urzędników zatwierdzających w odniesieniu do instrumentów stanowiących wkład do wspólnego funduszu rezerw w zakresie efektywnego zasilania rezerw. Ponadto ustanowiono środek zabezpieczający, który umożliwia ochronę budżetu Unii w okresach, w których metody obliczania efektywnego wskaźnika zasilenia rezerw nie można stosować w sposób ostrożny – ponieważ na przykład nie są dostępne wystarczające informacje na temat ekspozycji wynikających z poszczególnych gwarancji.

Rozporządzeniu finansowe stanowi, że po konsultacji z ekspertami państw członkowskich Komisja przyjmuje akt delegowany uzupełniający rozporządzenie finansowe zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 269 ust. 4 rozporządzenia finansowego. Zgodnie z wymogami rozporządzenia finansowego efektywny wskaźnik zasilenia rezerw ma zastosowanie do kwoty środków potrzebnych w celu pokrycia przewidywanych wezwań do uruchomienia gwarancji w okresie jednego roku. W metodyce obliczania efektywnego wskaźnika zasilenia rezerw uwzględnia się korelację ryzyka między gwarancjami budżetowymi a programami pomocy finansowej, a także warunki rynkowe oraz prognozy wpływów i wypływów.

Ma to również odzwierciedlenie w konserwatywnym podejściu do określania kwalifikowalnych inwestycji. W decyzji uwzględniono czynniki związane z ochroną środowiska, polityka społeczną i ładem korporacyjnym (ESG) w procesie zarządzania aktywami. W odrębnych artykułach decyzji w sprawie wytycznych dotyczących zarządzania aktywami opisano zasady wyceny, przypisywania kosztów, rachunkowości i sprawozdawczości. Co więcej, w wytycznych dotyczących zarządzania aktywami zawarto przegląd procesu płatności związanych z uruchomieniem gwarancji oraz opisano sposób wdrażania strategii inwestycyjnej przez zarządzającego zasobami finansowymi. Ponadto w decyzji tej obowiązki i zadania zarządzającego zasobami finansowymi przekazano dyrektorowi generalnemu Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu.

Decyzję Komisji w sprawie wytycznych dotyczących zarządzania aktywami przyjęto w marcu 2020 r. W wytycznych dotyczących zarządzania aktywami określono cele, strukturę i transakcje wspólnego funduszu rezerw oraz wskazano źródło aktywów, które należy do niego włączyć. W wytycznych tych wskazano również, że w przypadku wspólnego funduszu rezerw należy prowadzić ostrożną politykę inwestycyjną, której założeniem jest zapewnienie stabilności wartości wspólnego funduszu rezerw i zachowanie kapitału w trudnych warunkach rynkowych (w jak największym zakresie), tak aby wspólny fundusz rezerw mógł terminowo i w pełni realizować wezwania do uruchomienia gwarancji przy użyciu rezerw w ramach modułów.

W wytycznych dotyczących zarządzania aktywami wspólnego funduszu rezerw określono ogólne zasady, jakie należy stosować w procesie (strategiczna alokacja aktywów) tworzenia portfela odniesienia, który ma ukierunkować decyzje dotyczące składu wspólnego funduszu rezerw i z którym można porównać jego wyniki. Ta wartość odniesienia odzwierciedla długoterminowy profil ryzyka i zwrotu wspólnego funduszu rezerw i wyznaczy kierunek decyzji inwestycyjnych w okresie życia wspólnego funduszu rezerw. Wartość odniesienia odzwierciedla strategiczną alokację aktywów i zapewnia strukturę odniesienia pod względem rozkładu zapadalności, klas aktywów, jakości kredytowej i czasu trwania, w porównaniu z którą wyniki aktywów wspólnego funduszu rezerw będą regularnie oceniane.

W ramach odrębnego procesu ustalania strategicznej wartości odniesienia zarządzający zasobami finansowymi wykorzystał cele inwestycyjne określone w wytycznych dotyczących zarządzania aktywami (np. zachowanie kapitału i płynność konieczna do pełnego i niezwłocznego zaspokojenia wezwań do uruchomienia gwarancji) oraz harmonogram przepływów pieniężnych we wspólnym funduszu rezerw, aby ocenić horyzont inwestycyjny portfela wspólnego funduszu rezerw, w którym należy osiągnąć te cele, oraz określić tolerancję ryzyka portfela wspólnego funduszu rezerw zgodnie z tymi celami i horyzontem inwestycyjnym.

We wrześniu 2020 r. tę strategiczną wartość odniesienia zatwierdził księgowy po przeprowadzeniu przeglądu przez organy zarządzające. Strategiczną alokację aktywów i strategiczną wartość odniesienia ustala się na kilka lat. Będą one wytyczać kierunek zarządzania aktywami wspólnego funduszu rezerw do czasu aktualizacji wartości odniesienia w przypadku znaczącej zmiany warunków rynkowych lub zmiany bazowej długoterminowej charakterystyki stosunku ryzyka do zwrotu wspólnego funduszu rezerw.

4.Taktyczna alokacja aktywów

Po przyjęciu strategicznej alokacji aktywów i strategicznej wartości odniesienia dla wspólnego funduszu rezerw zarządzający zasobami finansowymi opracował taktyczną alokację aktywów, w której określono docelowe alokacje inwestycji w krótszych horyzontach czasowych (6–12 miesięcy), aby wytyczyć kierunek bieżących działań związanych z wdrażaniem strategii inwestycyjnej. W ramach taktycznej alokacji aktywów w celu lepszego ukształtowania portfela w obliczu zmieniających się warunków rynkowych w decyzjach inwestycyjnych uwzględnia się współczesną dynamikę (np. oczekiwane zmiany polityki, prognozy dotyczące czynników podstawowych, wyceny i czynników technicznych). Opracowanie taktycznej alokacji aktywów jest ustrukturyzowanym procesem. Opierając się na analizie scenariuszowej na potrzeby rozwiązania problemu niepewności oraz techniki optymalizacji, zmierza do budowania portfeli, które są odporne na różne warunki rynkowe. Limity inwestycyjne zapewniają ograniczenie ryzyka i spójność z bardziej długoterminową strategiczną alokacją aktywów. Chociaż taktyczna alokacja aktywów stanowi krótkoterminowy punkt odniesienia dla faktycznego zarządzania portfelem, będzie ona regularnie kalibrowana na podstawie zmieniających się informacji napływających z rynków finansowych.

5.Technologie informacyjne i struktura operacyjna

Funkcjonowanie wspólnego funduszu wymagało opracowania i przetestowania w krótkim czasie nowych procesów informatycznych i księgowych. Prace te koncentrowały się na stworzeniu rejestru udziałowców – rozwiązania informatycznego, które pozwoli monitorować transakcje, liczbę jednostek przypadających na udziałowca oraz zmiany wartości aktywów wspólnego funduszu rezerw. Inne zmiany w zakresie technologii informacyjnych dotyczyły opracowania nowych modułów informatycznych służących do zarządzania wpływami i wypływami, śledzenia i zgłaszania stanu posiadania oraz określania wartości na koniec każdego miesiąca.

6.Zarządzanie płynnością i przepływy pieniężne

We wniosku dotyczącym skutecznych procedur związanych z zarządzaniem przepływami pieniężnymi między wspólnym funduszem rezerw, centralną jednostką Komisji ds. zarządzania środkami finansowymi i służbami zatwierdzającymi, reprezentującymi bazowy instrument stanowiący wkład, uwzględniono trzy cele: zapewnienie skutecznego zarządzania płynnością i terminowych płatności przy jednoczesnym utrzymaniu niewielkiego obciążenia administracyjnego. System buforów płynnościowych, w ramach którego każdy moduł jest reprezentowany przez oddzielny bufor płynnościowy, jest zgodny z wymogami wytycznych dotyczących zarządzania aktywami wspólnego funduszu rezerw. W celu skutecznego zarządzania przepływami pieniężnymi odrębne procedury, określające operacje bufora płynnościowego, uzupełnianie środków i płatności związane z uruchomieniami gwarancji zależą w dużej mierze od ścisłej koordynacji między trzema głównymi partnerami – portfelem wspólnego funduszu rezerw, centralną jednostką Komisji ds. zarządzania środkami finansowymi i odpowiednimi dyrekcjami generalnymi – wdrażającymi gwarancje budżetowe i inne programy.

7.Podręcznik procedur i memorandum informacyjne dla udziałowców

Jak przewidziano w art. 212 ust. 3 rozporządzenia finansowego, księgowy zatwierdził przewodnik procedur dotyczący operacji w ramach wspólnego funduszu rezerw. Jest on kompleksowym, łatwym w użyciu dokumentem referencyjnym zawierającym przegląd głównych procesów biznesowych w funkcjonowaniu wspólnego funduszu rezerw. Obejmuje on pełny cykl życia wspólnego funduszu rezerw, a także zawiera odniesienia do ustaleń dotyczących zarządzania i rozliczalności, a także wyjaśnienia dotyczące sposobu szacowania potrzeb w zakresie płynności oraz procedur płatności związanych z uruchomieniami gwarancji i zarządzania płynnością itp. Podręcznik procedur opiera się na wytycznych dotyczących zarządzania aktywami i przepisach rozporządzenia finansowego; skonsolidowano w nim też efekty prac przeprowadzonych przez zarządzającego zasobami finansowymi w ramach przygotowań do wdrożenia wspólnego funduszu rezerw. Dodatkową zaletą tego złożonego przeglądu jest fakt, że obrazuje on wyraźnie współzależności między operacjami i procesami działań oraz ułatwia koordynację działań wszystkich podmiotów. W uzupełnieniu podręcznika procedur w oddzielnym „Memorandum informacyjnym dla udziałowców” zebrano najistotniejsze informacje dla „udziałowców” (służb Komisji, których instrumenty polityki wnoszą wkład w rezerwy do wspólnego funduszu rezerw). W memorandum informacyjnym dla udziałowców przedstawia się główne aspekty zarządzania ryzykiem, obrotu aktywami i zarządzania portfelem oraz obszernie objaśnia się takie operacje, jak wpływy lub płatności związane z uruchomieniami gwarancji itp.