ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.

Podkreśla, jak ważne jest, by przepisy dotyczące ochrony pracowników związane z art. 151 TFUE stosowały się, na ile to możliwe, w ten sam sposób w odniesieniu do wszystkich kategorii pracowników w państwach członkowskich oraz by te same zasady obowiązywały w odniesieniu do całego sektora żeglugi morskiej w UE, niezależnie od tego, w którym państwie członkowskim prowadzona jest dana działalność.
56.

Aby dalej wdrażać 7. unijny program działań w zakresie środowiska i jego czwarty cel priorytetowy (lepsze wdrażanie prawodawstwa) oraz zastosować się do zaleceń zawartych w poprzednich opiniach KR-u w sprawie lepszego wdrażania unijnego prawa ochrony środowiska, KR wzywa Komisję Europejską i UE (18): a) do przyjęcia skutecznej, ukierunkowanej na źródła zanieczyszczenia polityki, która ponadto dostosowuje poziom ambicji i ram czasowych prawodawstwa UE ukierunkowanego na źródła zanieczyszczenia lub na produkt do przepisów prawodawstwa UE dotyczącego środowiskowych norm jakości i celów, w celu lepszego wsparcia właściwych władz lokalnych i regionalnych w osiąganiu dopuszczalnych wartości ustanawianych przez UE, określenia kwestii transgranicznych znajdujących się poza zakresem bezpośredniej odpowiedzialności tych władz, a także do rozwijania w unijnym prawie ochrony środowiska możliwości w zakresie zwrotu kosztów właściwym władzom lokalnym i regionalnym; b) do dalszego promowania, wspierania finansowego oraz, w odpowiednich przypadkach, do rozwijania i konsolidowania istniejących i bardzo zróżnicowanych, a nawet pokrywających się ze sobą inicjatyw mających na celu wsparcie innowacji i najlepszych praktyk w miastach oraz do zachęcania miast do prezentowania swojej wiodącej postawy, zwłaszcza poprzez dalszy rozwój konkursu „Zielona Stolica Europy” i nową nagrodę dla mniejszych miast „Europejski Zielony Liść”; c) do dalszego nakładania obowiązku przeprowadzenia analizy oddziaływania terytorialnego i dotyczącego konkurencyjności na poziomie regionalnym i lokalnym przy opracowywaniu lub zmianie prawodawstwa UE w zakresie ochrony środowiska i do dalszego zachęcania władz lokalnych i regionalnych oraz lokalnych kręgów biznesowych do uczestnictwa w rozszerzonych konsultacjach społecznych Komisji Europejskiej na początkowych etapach prac legislacyjnych oraz w procesie wdrażania prawodawstwa; d) w ramach prowadzonych prac dotyczących sprawności regulacyjnej, do poddania obowiązującego dorobku prawnego dotyczącego ochrony środowiska i wiążących celów ocenie oddziaływania terytorialnego i pod względem konkurencyjności.
21.

Podkreśla konieczność zapewnienia odbiorcom dostępu do prostych, przejrzystych, pełnych i odpowiednich, bezpiecznych, wiarygodnych, darmowych i niezależnych informacji w dziedzinie energii, zarówno w odniesieniu do ofert dostaw, umów, praw i obowiązków, jak również produktów i usług, w tym subwencji europejskich i krajowych, które mogą im pomóc w obniżeniu zużycia energii i opłat za nią oraz w nabywaniu i eksploatacji ich własnych urządzeń do produkcji energii. Obejmuje to konieczność przekazywania w odpowiedniej formie ukierunkowanych informacji najbardziej wrażliwym konsumentom (z uwzględnieniem osób, które są w ograniczonym stopniu obeznane z komunikacją elektroniczną lub mają do niej ograniczony dostęp).
6.

Wzywa do ukończenia tworzenia jednolitego rynku cyfrowego, który może przyczynić się do zniwelowania przepaści cyfrowej między regionami, a także przyczynić się do dalszej poprawy dostępu do informacji, zwiększenia wydajności i wprowadzenia usprawnionych wzorców biznesowych i administracyjnych. Podkreśla, że handel elektroniczny i system e-zamówień przynosi wymierne korzyści konsumentom, a e-administracja ułatwia obywatelom i przedsiębiorstwom zachowanie zgodności z przepisami oraz oferuje dostęp do zatrudnienia i możliwości biznesowych, przyczyniając się tym samym do wzrostu gospodarczego.
4.

Przyjmuje z zadowoleniem większe zaangażowanie Komisji na rzecz zapewnienia jakości przepisów, którego podstawą są program sprawności i wydajności regulacyjnej oraz cel ograniczenia biurokracji i wyeliminowania obciążeń regulacyjnych, co przyczynia się do stworzenia otoczenia korzystnego dla inwestycji. Popiera uproszczenie i ograniczenie obciążeń administracyjnych spoczywających na podmiotach prywatnych, stwierdzając jednak, że konieczne jest dostosowanie uproszczeń do wymogu utrzymania jakości środowiska, a także ochrony praw i interesów osób, pracowników, konsumentów i użytkowników. Podkreśla, że lepsze stanowienie prawa i zmniejszanie niepotrzebnych obciążeń administracyjnych nie powinno stanowić pretekstu do deregulacji lub braku regulacji w sektorach, co do których obywatele mają uzasadnione oczekiwania, o których mowa powyżej, ani do unikania podejmowania prac w obszarach, w których unijne Traktaty jasno zobowiązują instytucje UE do działania.
31.

Zauważa, że wskazane byłoby również, jako uzupełnienie polityki spójności, zastosowanie do basenu Morza Śródziemnego podejścia makroregionalnego, które UE z powodzeniem wdrożyła w innych regionach bliskich geograficznie, takich jak region Morza Bałtyckiego i region Dunaju, lub które wdraża w regionie Morza Adriatyckiego i Morza Jońskiego. Podejście to można wprowadzać stopniowo, dla trzech osobnych makroregionów basenu Morza Śródziemnego, realizując strategię adriatycko-jońską, zachodniośródziemnomorską i wschodniośródziemnomorską. Alternatywne podejście polegałoby na promowaniu stopniowego zaangażowania krajów i regionów całego obszaru w obrębie jednego rozrastającego się makroregionu. Dzięki temu podejściu uniknięto by podziału regionu na podregiony. Zadanie koordynacji takiego projektu można by powierzyć europejskim ugrupowaniom współpracy terytorialnej działającym w regionie śródziemnomorskim. Są one optymalnym dostępnym zasobem, który można wykorzystać w celu zapewnienia stabilnej, długoterminowej współpracy między władzami lokalnymi i regionalnymi w UE i w krajach spoza UE.
Państwa członkowskie powinny promować wydajność i szanse na rynku pracy poprzez odpowiednią podaż właściwej wiedzy i umiejętności. Państwa członkowskie powinny dokonać niezbędnych inwestycji w systemy kształcenia i szkolenia zawodowego, przy jednoczesnym zwiększaniu skuteczności i wydajności w celu podwyższania poziomu umiejętności siły roboczej; pozwoli to lepiej przewidywać i dostosować się do szybko zmieniających się potrzeb dynamicznych rynków pracy w gospodarce, która jest w coraz większym stopniu objęta cyfryzacją. Państwa członkowskie powinny zwiększyć wysiłki zmierzające do poprawy dostępu do wysokiej jakości kształcenia dorosłych dla wszystkich i realizacji strategii aktywnego starzenia się, aby umożliwić wydłużenie życia zawodowego.

Państwa członkowskie powinny promować wydajność i szanse na rynku pracy poprzez odpowiednią podaż właściwej wiedzy i umiejętności. Państwa członkowskie , wraz z odnośnymi władzami lokalnymi i regionalnymi oraz w ramach dialogu z sektorem prywatnym i publicznym, mogłyby w większym stopniu dostosowywać dostępne umiejętności siły roboczej do potrzeb rynku pracy za pomocą kształcenia i szkoleń. Państwa członkowskie powinny dokonać niezbędnych inwestycji w systemy kształcenia, szkolenia zawodowego i uczenia się przez całe życie , przy jednoczesnym zwiększaniu skuteczności i wydajności w celu podwyższania poziomu umiejętności siły roboczej; pozwoli to lepiej przewidywać i dostosować się do szybko zmieniających się potrzeb dynamicznych rynków pracy w gospodarce, która jest w coraz większym stopniu objęta cyfryzacją. Państwa członkowskie powinny zwiększyć wysiłki zmierzające do poprawy dostępu do wysokiej jakości kształcenia dorosłych dla wszystkich i realizacji strategii aktywnego starzenia się, aby umożliwić wydłużenie życia zawodowego. W tej perspektywie należy dołożyć starań w dążeniu do przejścia na zieloną i niebieską gospodarkę, zapewniając równowagę pomiędzy popytem na pracę a umiejętnościami, przewidując zmiany w zakresie zapotrzebowania na kapitał ludzki oraz zarządzając nimi, a także przesuwając obciążenia podatkowe na inne formy danin publicznych. Powyższe może pomóc w redukcji bezrobocia wśród osób młodych, które obecnie kształtuje się na średnim poziomie powyżej 22 % w Unii Europejskiej. Jednocześnie należy wspierać rozwój gospodarki społecznej z uwagi na potencjał tego sektora w zakresie tworzenia wartościowych miejsc pracy, szczególnie w odniesieniu do potrzeb, jakie są wyrażane na szczeblu europejskich regionów i władz lokalnych.
Najpóźniej do dnia [PO insert date three years after the entry into force of this Regulation] Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszego rozporządzenia wraz z ewentualnymi odpowiednimi wnioskami.

Najpóźniej do dnia [PO insert date three years after the entry into force of this Regulation] Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Regionów sprawozdanie na temat stosowania niniejszego rozporządzenia , obejmujące ocenę wartości dodanej EFIS oraz jego dodatkowości w stosunku do istniejących instrumentów finansowych UE wraz z ewentualnymi odpowiednimi wnioskami.
1. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane dotyczące wdrażania art. 5 ust. 2 i 5 za każdy rok kalendarzowy. Zgłaszają te dane drogą elektroniczną w terminie 18 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane. Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 5. Pierwsze sprawozdanie obejmuje dane za okres od dnia 1 stycznia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r. do dnia 31 grudnia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r.

1. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji dane dotyczące wdrażania art. 5 ust. 2 i 5 za każdy rok kalendarzowy. Zgłaszają te dane drogą elektroniczną w terminie 18 miesięcy od zakończenia roku sprawozdawczego, którego dotyczą zebrane dane. Dane są zgłaszane w formacie określonym przez Komisję zgodnie z ust. 5. Pierwsze sprawozdanie obejmuje dane za okres od dnia 1 stycznia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r. do dnia 31 grudnia [enter year of transposition of this Directive + 1 year] r.
4.

Podkreśla, że władze lokalne i regionalne powinny mieć dostęp do programu zgodnie z podziałem uprawnień i kompetencji obowiązującym w każdym państwie członkowskim i z zaleceniami dla poszczególnych krajów, często skierowanymi do władz lokalnych i regionalnych. Zwraca się do Komisji, by upewniała się, że ma to miejsce, np. sprawdzając, czy władze regionalne lub lokalne były włączone w opracowanie danego projektu reform strukturalnych w przypadku, gdy wnioski o pomoc techniczną złożone przez władze krajowe dotyczą obszarów należących do kompetencji władz regionalnych lub lokalnych, przy poszanowaniu instytucjonalnych uwarunkowań każdego kraju.
20.

Z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wiele regionów dołączyło się do sieci NEREUS (Sieć Regionów Europejskich Wykorzystujących Technologie Kosmiczne), co oznacza wzrost znaczenia problematyki kosmicznej dla regionalnych gospodarek. Celem sieci NEREUS jest wykorzystanie potencjału technologii kosmicznych dla dobra regionów europejskich w zakresie badań i rozwoju, jak również ich konkurencyjności gospodarczej, podkreślenie wymiaru regionalnego polityki przestrzeni kosmicznej na szczeblu politycznym oraz propagowanie podejścia oddolnego do europejskich działań związanych z przestrzenią kosmiczną. Należy podkreślić działania regionów, które dołączyły do tej sieci. Władze regionalne posiadają potencjał i doświadczenie w integrowaniu działań podmiotów z sektora biznesu, sektora nauki, instytucji publicznych i społeczeństwa obywatelskiego, co powinno zostać wykorzystane na rzecz budowy partnerstw realizujących działania w ramach strategii kosmicznej.
9.

Zdecydowanie popiera wniosek Komisji z dnia 30 listopada 2016 r. (COM(2016) 778), który umożliwiłby większą solidarność UE w odpowiedzi na wystąpienie poważnej lub regionalnej klęski żywiołowej. Wzywa do dokonania przeglądu przytoczonej we wniosku Komisji definicji poważnej lub regionalnej klęski żywiołowej w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 2012/2002 ustanawiającego Fundusz Solidarności Unii Europejskiej. Zwraca uwagę, że wprowadzone w definicji progi w odniesieniu do poważnych klęsk – straty szacowane na ponad 3 mld EUR albo powyżej 0,6 % DNB danego państwa – są zbyt wysokie i stanowią przeszkodę, zwłaszcza dla mniejszych i słabiej rozwiniętych regionów, które najczęściej potrzebują wsparcia finansowego.
5.

Podkreśla, że w obliczu zwiększonej konsumpcji danych (1) oraz nasilenia równoczesnego dostępu do danych, tendencji do wysokiej prędkości pobierania i wysyłania danych oraz potrzeby powszechnego transferu w czasie zbliżonym do rzeczywistego, który to transfer byłby jednocześnie dostosowany do potrzeb i niezawodny, niezbędne będzie udostępnienie niezwykle wydajnych sieci, do których dostęp będzie miało coraz więcej użytkowników końcowych w całej Europie. W niektórych krajach (Japonia, Korea) gigabitowy dostęp do internetu jest już rzeczywistością i Europa też powinna do tego dążyć, mając na uwadze wzrost gospodarczy, tworzenie miejsc pracy, konkurencyjność i wewnętrzną spójność.
49.

Popiera propozycję, by wszystkie podmioty współpracy stopniowo dostosowywały swoje systemy sprawozdawczości oraz wskaźniki monitorowania do treści programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030; wspiera również opracowywanie wspólnych sprawozdań podsumowujących, w których przedstawiano by postępy poczynione w dziedzinie programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030, a następnie przedstawiano je Forum Politycznemu Wysokiego Szczebla ds. Zrównoważonego Rozwoju ONZ; nalega na aktywny udział władz lokalnych i regionalnych w opracowywaniu tych sprawozdań poprzez informowanie o działaniach prowadzonych w obszarach ich kompetencji dzięki współpracy zdecentralizowanej.
22.

Wyraża brak przekonania co do wprowadzenia ograniczenia czasowego odnośnie do maksymalnego czasu trwania ochrony międzynarodowej i do legalności takiego ograniczenia, zachęcając współprawodawców do dalszego rozważenia tej kwestii.
40.

Niecierpliwie oczekuje na wniosek ustawodawczy Komisji mający na celu zwalczenie przemytu zabytków; podkreśla, że wniosek powinien odnosić się nie tylko do nielegalnego przywozu dóbr kultury do UE, lecz również do nielegalnego wywozu dóbr kultury UE w celu zwalczania przemytu i w celu ochrony narodowych dóbr o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej; nalega jednak, by w propozycji nie przewidziano nieproporcjonalnych ograniczeń w legalnym handlu dobrami kultury i by ograniczono do absolutnego minimum obciążenia administracyjne spoczywające na handlowcach działających zgodnie z prawem. Uważa, że niezbędne jest zaproponowanie również rygorystycznych środków w odniesieniu do nieuprawnionych wykopalisk w UE.
14.

Postrzega zrównoważoną eksploatację zasobów naturalnych jako zasadniczy aspekt trwałego wzrostu gospodarczego i wysiłków na rzecz zwiększenia dobrobytu w regionie Arktyki. Wymaga to skutecznych połączeń transportowych i telekomunikacyjnych. Ważne jest opracowanie bardziej kompleksowych połączeń transportowych zarówno na linii północ–południe, takich jak połączenia TEN-T z Finlandii do Oceanu Arktycznego przez Norwegię, jak i na linii wschód–zachód, łączących regiony w północnej Norwegii, północnej Szwecji i północnej Finlandii z siecią transportową UE. Inwestycje w regionie Arktyki, w tym w drogi, linie kolejowe, łącza szerokopasmowe i sieci elektroenergetyczne, co do zasady oddziałują na przyległe obszary, wywierając w ten sposób pozytywny wpływ na warunki prowadzenia działalności gospodarczej w danym kraju, również gdy chodzi o sektor przemysłu.
Dokument źródłowy:

Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1224/2009 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1343/2011 i (UE) nr 1380/2013 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 894/97, (WE) nr 850/98, (WE) nr 2549/2000, (WE) nr 254/2002, (WE) nr 812/2004 i (WE) nr 2187/2005 COM(2016) 134 final
EFIS o przedłużonym okresie obowiązywania powinien wyeliminować utrzymujące się niedoskonałości rynku lub nieoptymalną sytuację w zakresie inwestycji i nadal mobilizować sektor prywatny do inwestycji kluczowych dla zapewniania w Europie nowych miejsc pracy, w tym dla osób młodych, wzrostu gospodarczego i konkurencyjności, dbając równocześnie o większą zgodność z zasadą dodatkowości. Chodzi tu o inwestycje w dziedzinach energii, ochrony środowiska i działań w dziedzinie klimatu, kapitału społecznego i ludzkiego oraz powiązanej infrastruktury, opieki zdrowotnej, badań i innowacji, transportu transgranicznego i zrównoważonego, a także transformacji cyfrowej. Należy w szczególności zapewnić zwiększony wkład działań wspieranych z EFIS w osiąganie ambitnych celów Unii przyjętych na paryskiej konferencji klimatycznej (COP 21). W coraz większym stopniu należy uwzględniać priorytetowe projekty z zakresu połączeń międzysystemowych oraz projekty dotyczące efektywności energetycznej. Ponadto należy unikać udzielania z EFSI wsparcia dla autostrad , chyba że jest to konieczne dla wsparcia prywatnych inwestycji w sektorze transportu w krajach objętych polityką spójności lub projektów transgranicznych w sektorze transportu , w których udział bierze co najmniej jeden kraj objęty polityką spójności . Dla zapewnienia jasności należy wyraźnie określić, że projekty w dziedzinie rolnictwa, rybołówstwa i akwakultury, które są już kwalifikowalne, należą do celów ogólnych kwalifikujących się do wsparcia z EFIS.

EFIS o przedłużonym okresie obowiązywania powinien wyeliminować utrzymujące się niedoskonałości rynku lub nieoptymalną sytuację w zakresie inwestycji i nadal mobilizować sektor prywatny do inwestycji kluczowych dla zapewniania w Europie nowych miejsc pracy, w tym dla osób młodych, wzrostu gospodarczego i konkurencyjności, dbając równocześnie o większą zgodność z zasadą dodatkowości. Chodzi tu o inwestycje w dziedzinach energii, ochrony środowiska i działań w dziedzinie klimatu, kapitału społecznego i ludzkiego oraz powiązanej infrastruktury, opieki zdrowotnej, badań i innowacji, transportu transgranicznego i zrównoważonego, a także transformacji cyfrowej. Należy w szczególności zapewnić zwiększony wkład działań wspieranych z EFIS w osiąganie ambitnych celów Unii przyjętych na paryskiej konferencji klimatycznej (COP 21) oraz we wdrażanie środków przyjętych podczas konferencji COP 22. Projekty finansowane z EFIS muszą być odporne na klęski żywiołowe. W coraz większym stopniu należy uwzględniać priorytetowe projekty z zakresu połączeń międzysystemowych oraz projekty dotyczące efektywności energetycznej. Ponadto należy unikać udzielania z EFSI wsparcia dla wysokoemisyjnych projektów transportowych i kopalnych źródeł energii , chyba że jest to konieczne dla wsparcia prywatnych inwestycji w sektorze transportu w krajach objętych polityką spójności lub projektów transgranicznych w sektorze transportu. Dla zapewnienia jasności należy wyraźnie określić, że projekty w dziedzinie rolnictwa, rybołówstwa i akwakultury, które są już kwalifikowalne, należą do celów ogólnych kwalifikujących się do wsparcia z EFIS.
„kwalifikacje uzyskane w ramach kształcenia na poziomie wyższym” oznaczają wszelkie dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, wydane przez właściwy organ, potwierdzające pomyślne ukończenie studiów wyższych lub równoważnego programu kształcenia wyższego, czyli cyklu zajęć prowadzonych przez instytucję edukacyjną uznaną za instytucję szkolnictwa wyższego przez państwo, w którym ma ona siedzibę, przy czym czas trwania tego cyklu wymaganego do uzyskania wspomnianych kwalifikacji wynosił co najmniej trzy lata i odpowiadał co najmniej poziomowi 6 ISCED 2011 lub poziomowi 6 europejskich ram kwalifikacji (EQF), zgodnie z prawem krajowym;

„kwalifikacje uzyskane w ramach kształcenia na poziomie wyższym” oznaczają wszelkie dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, wydane przez właściwy organ, potwierdzające pomyślne ukończenie studiów wyższych lub równoważnego programu kształcenia wyższego, czyli cyklu zajęć prowadzonych przez instytucję edukacyjną uznaną za instytucję szkolnictwa wyższego przez państwo, w którym ma ona siedzibę, przy czym czas trwania tego cyklu wymaganego do uzyskania wspomnianych kwalifikacji wynosił co najmniej trzy lata i odpowiadał co najmniej poziomowi 6 ISCED 2011 lub poziomowi 6 europejskich ram kwalifikacji (EQF), zgodnie z prawem krajowym; w przypadku osób posiadających status uchodźcy lub status osoby potrzebującej ochrony uzupełniającej i przebywających na terytorium UE nieposiadających dokumentów niezbędnych do potwierdzenia posiadanych kwalifikacji państwa członkowskie przeprowadzą dodatkowe i odpowiednie procedury zmierzające do ustalenia ich poziomu wykształcenia i kompetencji;
23.

Popiera cel, by na szczeblu krajowym jak najczęściej dokonywać transpozycji 1:1 prawodawstwa UE oraz by wykraczać poza standardy przepisów unijnych tylko tam, gdzie istnieją ku temu względy rzeczowe i fachowe. Niemniej państwa członkowskie i regiony nadal muszą mieć możliwość indywidualnego decydowania o tym, co jest niezbędne do prawidłowego wdrożenia tych przepisów. Wniosek Komisji, zgodnie z którym za każdym razem należy uzasadnić praktyki nadmiernie rygorystycznego wdrażania, mógłby przyczynić się do zwiększenia przejrzystości. Jednak zwiększone wymogi w zakresie rozliczalności w odniesieniu do wdrażania na poziomie krajowym i regionalnym nie mogą prowadzić do ingerencji w sprawy wewnętrznej organizacji administracyjnej ani w wewnętrzne procedury administracyjne danego kraju.
40.

Z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym fakt, że Komisja ma określić, w jaki sposób należy zagwarantować długotrwałą stabilność transgranicznych usług cyfrowych. Jest to niezbędne w celu wzbudzenia zaufania do usług i ich technicznych elementów składowych oraz dopilnowania, by działania podejmowane w związku z tymi pracami nie poszły na marne.
28.

Apeluje do Komisji i państw członkowskich, by w ramach zmiany struktury systemów podatkowych w średniej perspektywie nałożyły wyższe podatki na surowce pierwotne i niższe podatki na nadające się do ponownego użycia wtórne surowce, materiały i komponenty, tak aby stworzyć zachętę do znacznie większego wykorzystywania surowców, materiałów i komponentów już raz wprowadzonych do obiegu zamiast nowych surowców pierwotnych. Należałoby być może dokonać przeglądu dyrektywy VAT, tak aby nie stała ona na przeszkodzie stosowaniu do tych celów różnych stawek VAT. Ponadto Komisja i państwa członkowskie, we współpracy z władzami lokalnymi i regionalnymi, powinny na inne sposoby silniej wspierać stosowanie surowców wtórnych, materiałów wtórnych i komponentów wtórnych, również z wykorzystaniem innych właściwych instrumentów gospodarczych.