[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 5.5.2009

KOM(2009) 216 wersja ostateczna

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie ustalenia stanowiska Wspólnoty, które ma zostać przyjęte na forum Organizacji ds. Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego

UZASADNIENIE

Na mocy art. 300 ust. 2 akapit drugi Traktatu WE o stanowisku, które ma być zajęte w imieniu Wspólnoty w regionalnych organizacjach ds. zarządzania rybołówstwem, gdy przyjmują one decyzje mające skutki prawne, z wyjątkiem decyzji uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne, decyduje Rada, stanowiąca większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.

W świetle tego obowiązku oraz na podstawie podobnych decyzji Rady dotyczących Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego, Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego, Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim oraz podobnych wniosków Komisji Europejskiej w odniesieniu do innych regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem Komisja Europejska zwraca się do Rady z wnioskiem o przyjęcie niniejszej decyzji w sprawie ustalenia stanowiska Wspólnoty na forum Organizacji ds. Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego (NASCO). W trosce o zachowanie spójności niniejszy wniosek jest zgodny z podejściem przedstawionym na forum innych regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem.

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie ustalenia stanowiska Wspólnoty, które ma zostać przyjęte na forum Organizacji ds. Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Artykuł 33 Traktatu WE w związku z jego art. 32 stanowi, że jednym z celów wspólnej polityki rybołówstwa jest zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw. Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002[1] stanowi, że Wspólnota stosuje podejście ostrożne poprzez podjęcie środków mających na celu ochronę i utrzymanie żywych zasobów wodnych, zapewnienie ich zrównoważonej eksploatacji oraz zminimalizowanie wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie. Wspomniane rozporządzenie stanowi również, że celem Wspólnoty powinno być stopniowe wprowadzanie w życie opartego na ekosystemie podejścia do zarządzania rybołówstwem i przyczynianie się do wydajnej działalności połowowej w ramach rentownego i konkurencyjnego sektora rybołówstwa i akwakultury, zapewniając godziwy standard życia tym, którzy utrzymują się z połowów, i uwzględniając interesy konsumentów.

(2) Decyzją (WE) nr 886/82[2] Wspólnota Europejska zatwierdziła Konwencję w sprawie ochrony łososia w północnym Oceanie Atlantyckim, która ustanowiła Organizację ds. Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego (NASCO). W ramach NASCO istnieją trzy komisje regionalne, które mogą przyjąć środki regulacyjne dotyczące stad łososia objętych konwencją. Środki te mogą stać się wiążące dla Wspólnoty.

(3) Na mocy art. 300 ust. 2 akapit 2 Traktatu WE o stanowisku Wspólnoty na forum organów utworzonych na mocy regionalnych umów połowowych, gdy organy te przyjmują decyzje mające skutki prawne (ale nie zmieniające ram instytucjonalnych przedmiotowych umów), decyduje Rada, stanowiąca większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Stanowisko, jakie Wspólnota ma przyjąć na forach komisji Organizacji ds. Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego, gdy komisje te mają przyjąć decyzje mające skutki prawne, jest określone w załączniku do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Stanowisko Wspólnoty określone w załączniku do niniejszej decyzji podlega ocenie i, tam gdzie to stosowne, modyfikacji dokonywanej przez Radę na wniosek Komisji, najpóźniej do dnia corocznego posiedzenia komisji Organizacji ds. Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego w 2014 r.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Stanowisko Wspólnoty na forum Organizacji ds. Spraw Ochrony Łososia Północnoatlantyckiego

1. ZASADY

W ramach NASCO Wspólnota Europejska:

a) podejmuje działania zgodnie z celami Wspólnoty w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, zwłaszcza poprzez stosowanie ostrożnego zarządzania zasobami gwarantującego zrównoważoną eksploatację łososia, w celu propagowania stopniowego wprowadzania w życie opartego na ekosystemie podejścia do zarządzania rybołówstwem i zminimalizowania oddziaływania rybołówstwa na ekosystemy morskie, jak również propagowania rentownego i konkurencyjnego rybołówstwa wspólnotowego, zapewniając godziwy poziom życia tym, którzy utrzymują się z działalności połowowej, i uwzględniając interesy konsumentów;

b) gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez NASCO z celami Konwencji w sprawie ochrony łososia w Północnym Oceanie Atlantyckim;

c) gwarantuje zgodność środków podejmowanych przez NASCO z prawem międzynarodowym, a w szczególności z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, Porozumienia ONZ odnoszącego się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi oraz Porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu;

d) propaguje spójność stanowisk na forach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem;

e) dąży do osiągnięcia synergii z polityką rybołówstwa prowadzoną przez Wspólnotę w ramach dwustronnych stosunków z krajami trzecimi w dziedzinie rybołówstwa oraz gwarantuje spójność z polityką stosunków zewnętrznych;

f) gwarantuje przestrzeganie międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty.

2. Kierunki polityki

W stosownych przypadkach Wspólnota Europejska stara się wspierać podejmowanie przez NASCO następujących działań:

a) wprowadzenia rygorystycznych przepisów mających na celu ochronę zasobów łososia i zarządzanie nimi, umożliwiające ich długoterminową stabilność, przy uwzględnieniu najlepszej dostępnej wiedzy naukowej;

b) wprowadzenia środków mających na celu ochronę wrażliwych siedlisk i ich odbudowę, co umożliwi przywrócenie stad dzikiego łososia tam, gdzie obecnie one nie występują;

c) opracowywania i wprowadzania środków, we współpracy z sektorem akwakultury łososia, które w miarę możliwości ograniczą do minimum ucieczki łososia hodowlanego; ograniczenia genetycznych i biologicznych interakcji związanych z działaniami prowadzącymi do wzrostu i uodpornienia łososia, w tym wprowadzeniami i przeniesieniami; ograniczenie ryzyka zarażenia stad dzikiego łososia chorobami i pasożytami pochodzącymi z akwakultury; zapobieganie potencjalnemu wpływowi, jaki łosoś transgeniczny mógłby wywrzeć na stada dzikiego łososia;

d) przyjmowanie wniosków dotyczących przystąpienia do NASCO, przedkładanych przez kraje prowadzące odpowiedzialne rybołówstwo.

[1] Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.

[2] Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 24.