KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 15.7.2016 COM(2016) 469 final SPRAWOZDANIE KOMISJI SPRAWOZDANIE ROCZNE ZA ROK 2015

W SPRAWIE POMOCNICZOŚCI I PROPORCJONALNOŚCI



SPRAWOZDANIE KOMISJI



SPRAWOZDANIE ROCZNE ZA ROK 2015

W SPRAWIE POMOCNICZOŚCI I PROPORCJONALNOŚCI 1. Wprowadzenie Niniejszy dokument stanowi dwudzieste trzecie sprawozdanie roczne w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności w odniesieniu do stanowienia prawa Unii Europejskiej. Sprawozdanie to jest składane zgodnie z art. 9 Protokołu (nr 2) do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności. Sprawozdanie dotyczy tego, w jaki sposób instytucje i organy Unii Europejskiej wdrażały te dwie zasady w 2015 r. oraz czy praktyka uległa zmianie w porównaniu z poprzednimi latami. Sprawozdanie zawiera również analizę wniosków Komisji, które były przedmiotem uzasadnionych opinii wydanych w danym roku. Biorąc pod uwagę ścisłe powiązania mechanizmu kontroli zasady pomocniczości oraz dialogu politycznego między parlamentami narodowymi a Komisją, niniejsze sprawozdanie należy uznać za uzupełnienie sprawozdania rocznego Komisji za rok 2015 w sprawie stosunków z parlamentami narodowymi. 2. stosowanie zasad przez instytucje 2.1. Komisja Przed objęciem stanowiska w listopadzie 2014 r. Komisja Junckera zobowiązała się, że będzie „większa i odważniejsza w odniesieniu do istotnych kwestii, a w kwestiach mniejszej wagi – mniejsza i skromniej działająca”. Komisja zobowiązała się również do uczynienia z pomocniczości głównego założenia europejskiego procesu demokratycznego. W rezultacie w ramach programu prac Komisji na 2015 r. wprowadzono ograniczoną liczbę nowych inicjatyw i ogłoszono wycofanie dużej liczby wniosków oczekujących na rozpatrzenie. Dzięki temu Komisja mogła się skupić na dziesięciu priorytetach określonych w wytycznych politycznych. Jednym z pierwszych działań na rzecz realizacji tego zobowiązania było przyjęcie przez Komisję w maju 2015 r. nowego pakietu lepszego stanowienia prawa. Celem nowej polityki jest działanie w sposób bardziej przejrzysty i sprzyjający włączeniu społecznemu — aby przygotowywać lepsze jakościowo wnioski — oraz zapewnienie, by istniejące przepisy umożliwiały skuteczniejsze osiągnięcie celów. W programie przedstawiono zwiększone zaangażowanie Komisji w sposób opracowywania, zgłaszania, konsultowania, oceniania oraz kontrolowania przez nią jakości swoich środków w zakresie polityki. Dzięki tym nowym ramom lepszego stanowienia prawa Komisja może również stosować zasady pomocniczości i proporcjonalności w sposób bardziej zintegrowany i kompleksowy niż do tej pory. Nowe ramy lepszego stanowienia prawa przyczyniają się również do zapewnienia, aby podczas opracowywania nowych strategii politycznych Komisja oceniała ich zgodność z zasadami pomocniczości i proporcjonalności. Taka ocena odbywa się obecnie na różnych etapach cyklu decyzyjnego. Na wczesnym etapie procesu planowania polityki w odniesieniu do wszystkich znaczących nowych inicjatyw publikowane są plany działania lub wstępne oceny skutków. Zapewniają one wstępny opis inicjatyw oraz istniejących ocen. Przedstawiają także zarys planów Komisji dotyczących oceny skutków i konsultacji. Plany działania lub wstępne oceny skutków zawierają również wstępne uzasadnienie działania w odniesieniu do zasad pomocniczości i proporcjonalności. Kwestie te są następnie rozwijane i analizowane w pełnych ocenach skutków w przypadku tych inicjatyw, w ramach których takie oceny są prowadzone. W 2015 r. Komisja wprowadziła również nowe mechanizmy konsultacji i informacji zwrotnej w odniesieniu do nowych inicjatyw politycznych. Mechanizmy te stosowane są w trakcie całego procesu, począwszy od wstępnej oceny, przez przygotowanie, a na ich przyjęciu kończąc. Ponadto wzmocniono proces konsultacji w sprawie oceny istniejących środków w zakresie polityki. W rezultacie organy publiczne i inne zainteresowane strony mają więcej możliwości, jeżeli chodzi o śledzenie inicjatyw politycznych i przedstawianie opinii na ich temat. Państwa członkowskie i zainteresowane strony – takie jak władze lokalne i regionalne, przedsiębiorstwa, organizacje i członkowie ogółu społeczeństwa – mogą od samego początku przedstawiać opinie na temat tego, w jaki sposób Komisja opracowuje konkretne wnioski oraz w jaki sposób rozwiązuje kwestie dotyczące pomocniczości i proporcjonalności. Nowa polityka w zakresie lepszego stanowienia prawa umożliwia zatem Komisji od najwcześniejszego etapu koncepcyjnego uwzględnianie możliwych zastrzeżeń zainteresowanych stron w odniesieniu do kwestii dotyczących pomocniczości i proporcjonalności. Ponadto niezwłocznie po przyjęciu przez Komisję wniosku, a przed rozpoczęciem procesu legislacyjnego zainteresowane strony i państwa członkowskie mogą w ramach wkładu w proces legislacyjny po raz kolejny wyrazić zdanie na temat konkretnych wniosków i towarzyszących im ocen skutków, w tym na temat pomocniczości i proporcjonalności. Co więcej, w 2015 r. Komisja uruchomiła stronę internetową „Lighten the load – Have your say” („Zmniejsz formalności – wyraź swoją opinię”) oraz nową platformę REFIT. Zapewniły one nowe sposoby komunikowania się z Komisją w sprawie ewentualnych nadmiernych obciążeń lub braku skuteczności istniejących środków regulacyjnych. Mogą one obejmować pytania dotyczące pomocniczości lub proporcjonalności. W uzasadnieniu towarzyszącym każdemu wnioskowi ustawodawczemu określa się, w jaki sposób wniosek jest zgodny z zasadami pomocniczości i proporcjonalności. Analiza zgodności z zasadą pomocniczości Zgodnie z nowymi wytycznymi dotyczącymi lepszego stanowienia prawa i towarzyszącym im „zestawem instrumentów” konieczne jest przeprowadzenie analizy zgodności z zasadą pomocniczości podczas rozważania nowej inicjatywy w dziedzinach, w których UE nie posiada wyłącznej kompetencji, oraz podczas oceniania znaczenia i europejskiej wartości dodanej istniejącej interwencji. Komisja stosuje zasadę pomocniczości zarówno w odniesieniu do inicjatyw ustawodawczych, jak i nieustawodawczych. Cel analizy jest dwojaki: po pierwsze, ocena, czy działanie prowadzone na szczeblu krajowym jest wystarczające, aby osiągnąć odpowiedni cel; po drugie, ocena, czy działanie prowadzone na szczeblu unijnym zapewniłoby wartość dodaną w porównaniu z działaniem prowadzonym przez państwa członkowskie. Zgodnie z nowymi wytycznymi i zestawem instrumentów kluczową częścią analizy jest ocena „znaczenia dla Unii” w odniesieniu do badanej inicjatywy. Im większe znaczenie, tym większe prawdopodobieństwo, że działanie samego państwa członkowskiego byłoby niewystarczające. Kluczowe czynniki obejmują: zakres geograficzny, liczbę przedsiębiorstw lub innych podmiotów, na które ma wpływ dana inicjatywa, liczbę państw członkowskich oraz wpływ gospodarczy. Ponadto w ramach analizy jakościowej – oraz w miarę możliwości analizy ilościowej – określa się, czy istnieje poważny problem transgraniczny. Na przykład ocenia się, w jakim stopniu dany problem środowiskowy jest wynikiem działań prowadzonych przez inne państwa członkowskie. Stosowne sytuacje wiążą się ze skutkami transgranicznymi (takimi jak zanieczyszczenie) lub przeszkodami w swobodnym przepływie osób, towarów, usług i kapitału. Analiza obejmuje również zalety i wady, jakie może mieć działanie prowadzone na szczeblu unijnym w stosunku do działania podejmowanego na szczeblu państwa członkowskiego. Analiza proporcjonalności Zgodnie z zasadą proporcjonalności zakres i forma działania Unii nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatów. Poszanowanie zasady proporcjonalności polega na zapewnieniu, aby podejście i siła stosowanej polityki odpowiadały danemu celowi. Oceny skutków, oceny i kontrole sprawności zawierają wyraźne odniesienie do proporcjonalności.

W nowych wytycznych dotyczących lepszego stanowienia prawa i zestawie instrumentów wymaga się, aby służby Komisji rozważyły: czy środki są zgodne z zasadą proporcjonalności; czy wykraczają poza to, co jest konieczne, aby rozwiązać dany problem i osiągnąć cel w zadowalającym stopniu; czy inicjatywa ogranicza się do tych aspektów, których państwa członkowskie nie są w stanie samodzielnie zrealizować w zadowalającym stopniu, a które mogą zostać skuteczniej zrealizowane na szczeblu UE; czy realizacja działania lub wybór instrumentu odbywa się w najprostszy możliwy sposób oraz czy prowadzi do osiągnięcia celu w zadowalającym stopniu i do skutecznego egzekwowania prawa; czy koszty są ograniczone do minimum i proporcjonalne do celu, jaki ma zostać osiągnięty; czy istnieje solidne uzasadnienie wyboru instrumentu (rozporządzenia, dyrektywy lub alternatywnych metod regulacyjnych); oraz czy przestrzegane są ugruntowane ustalenia krajowe i czy uwzględniane są konkretne okoliczności w poszczególnych państwach członkowskich. Oceny skutków Gdy wymagana jest ocena skutków – jak to ma miejsce w przypadku, w którym oczekuje się wystąpienia znaczących skutków gospodarczych, społecznych i środowiskowych – zainteresowane strony zachęca się do przedstawienia uwag na temat potrzeby działania i możliwych rozwiązań stwierdzonych problemów. W oparciu o odpowiedzi udzielone w ramach tych konsultacji i inne istotne uwagi przeprowadzane są oceny skutków, w ramach których analizuje się, w jakim stopniu badane warianty są zgodne z zasadą pomocniczości i proporcjonalności. Wytyczne dotyczące lepszego stanowienia prawa przyjęte w maju 2015 r. zawierają dodatkowe wskazówki dotyczące przeprowadzenia oceny konieczności podjęcia działań na szczeblu europejskim i wartości dodanej, jaką zapewniają takie działania. Rada ds. Ocen Skutków (niezależny komitet oceniający wszystkie oceny skutków przeprowadzone przez Komisję) została zreformowana w pakiecie lepszego stanowienia prawa z 2015 r. i zastąpiona nową Radą ds. Kontroli Regulacyjnej w dniu 1 lipca 2015 r. Rada składa się z sześciu członków pracujących w pełnym wymiarze czasu pracy, w tym trzech spoza Komisji. Przewodniczący jest wybierany na poziomie dyrektora generalnego. Wszyscy członkowie są niezależni i wykonują obowiązki we własnym imieniu w oparciu o indywidualne doświadczenia. Oprócz ocen skutków Rada ds. Kontroli Regulacyjnej sprawdza również główne oceny i kontrole sprawności. Pomocniczość i proporcjonalność stanowią część kontroli jakości, którą Rada wykonuje w odniesieniu do ocen skutków. W wielu opiniach Rada przedstawia zastrzeżenia i zalecenia dotyczące sposobu, w jaki zdefiniowano badany problem. Opis problemu jest często bezpośrednio lub pośrednio powiązany z prawem UE do działania, a zatem odnosi się do zasady pomocniczości. Ponadto omówienie wariantów strategicznych i ich ewentualnych skutków jest ściśle związane ze stosowaniem zasady proporcjonalności, ponieważ ze względu na określone cele głównym dążeniem jest zawsze znalezienie wariantu najbardziej proporcjonalnego do danego problemu politycznego. W 2015 r. Rada ds. Ocen Skutków, a następnie Rada ds. Kontroli Regulacyjnej, oceniła 30 ocen skutków. Siedem z nich (23 %) oceniono jako wymagające poprawy w zakresie pomocniczości lub proporcjonalności, lub w zakresie obu tych kwestii. Na szczególną uwagę zasługują następujące przypadki z 2015 r.: we wniosku dotyczącym dyrektywy w sprawie wymogów dostępności produktów i usługRada zwróciła się o przedstawienie lepszego uzasadnienia odrzucenia wariantów przewidujących samoregulację branży i przyjęcie dobrowolnych norm europejskich. Rada domagała się przedstawienia bardziej przekonujących dowodów – i lepszej sprawozdawczości w zakresie poglądów zainteresowanych stron – dotyczących przyczyn, dla których wspomniane warianty nie zostały uznane za wykonalne. Ponadto Rada uznała, że sprawozdanie nie zawiera wystarczającego uzasadnienia proponowanej klauzuli proporcjonalności. Sprawozdanie otrzymało opinię negatywną. Następnie zostało poprawione, a zmienioną wersję przekazano Radzie; w odniesieniu do projektu rozporządzenia Komisji ustanawiającego kodeks sieci dotyczący interoperacyjności i wymiany danych na temat przesyłania gazuRada wezwała do lepszego zademonstrowania działań podejmowanych przez Unię Europejską. W zaleceniach Rada wskazała, że ocena skutków powinna zawierać więcej dowodów w odniesieniu do problemów dotyczących umów o wzajemnym połączeniu, wymiany danych, jakości gazu, jednostek i urządzeń nawaniających oraz ich negatywnego oddziaływania na handel gazem i integrację rynkową w Unii Europejskiej. Rada uznała, że konieczne jest dalsze rozwinięcie scenariusza odniesienia w celu lepszego uwzględnienia wpływu zmniejszającej się produkcji gazu w Europie, zwiększonej różnorodności źródeł importu i trzeciego pakietu energetycznego na transgraniczny handel gazem i jakość gazu w Unii Europejskiej. Uwagi Rady uwzględniono w wersji ostatecznej; we wniosku dotyczącym rozporządzenia w sprawie możliwości transgranicznego przenoszenia usług online w zakresie treści Rada wezwała do przedstawiania w ocenie skutków większej liczby dowodów na poparcie konieczności podjęcia działań przez UE. Rada zaleciła należyte uwzględnienie innych inicjatyw w zakresie jednolitego rynku cyfrowego i poglądów zainteresowanych stron na ten temat. Rada zwróciła się o dostarczenie dodatkowych dowodów potwierdzających, że rynek usług online w zakresie treści może z czasem rozwiązać zidentyfikowane problemy transgraniczne bez odpowiedniego prawodawstwa. Uwagi Rady zostały w dużej mierze uwzględnione w wersji ostatecznej. Jak wynika z przytoczonych przykładów, Rada ds. Ocen Skutków i Rada ds. Kontroli Regulacyjnej przyczyniły się do poprawy analizy stopnia zgodności wniosków z zasadami pomocniczości i proporcjonalności. W ten sposób zapewniły kluczowe informacje na potrzeby procesu decyzyjnego Komisji w zakresie polityki. Oceny i kontrole sprawności Pomocniczość i proporcjonalność miały również kluczowe znaczenie dla retrospektywnych ocen i kontroli sprawności przeprowadzonych w 2015 r. W ramach tych procesów ocenia się, czy działania UE rzeczywiście przynoszą oczekiwane rezultaty pod względem skuteczności, wydajności, spójności, adekwatności i europejskiej wartości dodanej. Ocenia się również, czy takie działania są nadal konieczne oraz czy cele można osiągnąć w lepszy sposób innymi metodami. Komisja zobowiązała się do przeprowadzania w pierwszej kolejności oceny – innymi słowy do analizowania dotychczasowych wyników przed rozważeniem ewentualnych zmian ustawodawczych. W wyniku gromadzenia przez UE dowodów i określania doświadczeń, które można uwzględnić w procesie decyzyjnym, ocena staje się integralną i stałą częścią procesu kształtowania polityki. Komisja zwykle przeprowadza od 100 do 120 ocen rocznie (122 w 2015 r.). Od przeprowadzenia po raz pierwszy kontroli sprawności w 2012 r. Komisja łącznie przeprowadziła siedem takich kontroli, z czego dwie w 2015 r. W poniższych przykładach wyszczególniono oceny, w których poruszono kwestię pomocniczości, europejskiej wartości dodanej i proporcjonalności:

Fiscalis i Cła 2013 – programy Fiscalis i Cła wspierają systemy informatyczne, umożliwiając szybką i bezpieczną wymianę oraz udostępnianie informacji między administracjami podatkowymi i celnymi państw członkowskich. Dzięki tej wspólnej sieci każda administracja krajowa musi połączyć się z systemem tylko raz, aby móc prowadzić wymianę informacji z dowolnym państwem członkowskim. W ocenach przeprowadzonych w 2015 r. potwierdzono, że programy wykazują się wysoką europejską wartością dodaną. Gdyby tego typu infrastruktura nie była dostępna, państwa członkowskie musiałyby łączyć się 27 razy z systemami krajowymi każdego z pozostałych państw członkowskich. Skutkowałoby to znacznie wyższymi kosztami administracyjnymi; zamówienia publiczne – w ramach przeprowadzonej w 2011 r. oceny przepisów Unii Europejskiej dotyczących zamówień publicznych stwierdzono, że oszczędności wynikające ze stosowania europejskich dyrektyw w sprawie zamówień publicznych znacznie przewyższają koszty ponoszone przez nabywców publicznych i dostawców. W ramach oceny zasugerowano jednak również, że być może istnieją pewne obszary, w których koszty prowadzenia regulowanych procedur mogą być niewspółmierne do korzyści. W związku z tym Komisja zaproponowała szereg środków na rzecz uproszczenia wymogów i zapewnienia państwom członkowskim większej swobody w celu zwiększenia skuteczności zamówień publicznych i uczynienia ich bardziej strategicznymi. Wnioski Komisji zostały ogólnie przyjęte przez Parlament Europejski i Radę, a zmienione prawodawstwo, które weszło w życie w kwietniu 2014 r., jest obecnie wdrażane przez państwa członkowskie. Oszacowano, że oszczędności kosztów w pięciu państwach członkowskich mieszczą się w przedziale 29–58 %; prospekt emisyjny – dyrektywa w sprawie prospektu emisyjnego została poddana ocenie w 2015 r. w kontekście programu sprawności i wydajności regulacyjnej. Ocena została przeprowadzona głównie w odpowiedzi na obawy zainteresowanej strony dotyczące wysokiego kosztu przygotowania prospektów. Oceniono również proporcjonalny system obowiązków informacyjnych wprowadzony w 2011 r., aby zmniejszyć obciążenie małych i średnich przedsiębiorstw. W ocenie wykazano, że program małych i średnich przedsiębiorstw nie był stosowany w oczekiwanym zakresie, jako że obowiązki ujawniania informacji okazały się zbyt uciążliwe. Komisja w odpowiedzi przyjęła przed końcem 2015 r. zmieniony wniosek dotyczący poprawy wymogów dyrektywy w oparciu o ocenę i ocenę skutków. Zgodnie ze zmienionym wnioskiem obciążenia administracyjne przedsiębiorstw (w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw) zostaną ograniczone, a prospekt emisyjny stanie się bardziej wartościowym narzędziem informacyjnym dla potencjalnych inwestorów. Szacunkowe potencjalne oszczędności dla małych i średnich przedsiębiorstw mieszczą się w przedziale 45–67 mln EUR rocznie.



2.2. Działania następcze w związku z uzasadnionymi opiniami parlamentów narodowych W 2015 r. Komisja otrzymała od parlamentów narodowych osiem uzasadnionych opinii dotyczących zasady pomocniczości. Liczba opinii spadła o 62 % w porównaniu z 21 opiniami otrzymanymi w 2014 r. Uzasadnione opinie otrzymane w 2015 r. stanowiły znacznie niższy odsetek (2 %) ogólnej liczby opinii otrzymanych przez Komisję w tym samym roku w ramach dialogu politycznego (350). Liczba uzasadnionych opinii otrzymanych w 2015 r. jest najniższą liczbą opinii otrzymanych w roku kalendarzowym od momentu wprowadzenia mechanizmu kontroli pomocniczości na mocy traktatu lizbońskiego w 2009 r. Należy również zauważyć, że całkowita liczba opinii przedstawionych w 2015 r. przez parlamenty narodowe w ramach dialogu politycznego także znacznie zmalała. Podobnie jak w poprzednich latach uzasadnione opinie były w dalszym ciągu zróżnicowane pod względem formy. Różniły się także argumenty przedstawione przez parlamenty narodowe na poparcie wniosków, że zasada pomocniczości została naruszona. Osiem uzasadnionych opinii wydanych w 2015 r. dotyczyło trzech wniosków Komisji. Wniosek, który doprowadził do wydania największej liczby uzasadnionych opinii, tj. wniosek dotyczący rozporządzenia ustanawiającego kryzysowy mechanizm relokacji,przyczynił się do sformułowania pięciu uzasadnionych opinii .Dwie uzasadnione opinie zostały wydane w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w odniesieniu do umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazu stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na swoim terytorium, a jedną uzasadnioną opinię wydano w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy zmieniającej dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w sekcji 3 poniżej oraz w załączniku do niniejszego sprawozdania. Znaczny spadek ogólnej liczby uzasadnionych opinii wydanych w 2015 r. przełożył się na istotny spadek liczby uzasadnionych opinii wydanych w podziale na poszczególne izby. W 2015 r. osiem z 41 izb wydało uzasadnione opinie (w porównaniu z 15 w 2014 r.). Uzasadnione opinie zostały wydane przez następujące izby: Senát oraz Poslanecká sněmovna (Republika Czeska), Congreso de los Diputados / Senado (Hiszpania), Országgyűlés (Węgry), Tweede Kamer (Niderlandy), Camera Deputaților (Rumunia), Riksdag (Szwecja) oraz Národná Rada (Słowacja). Żadna izba nie wydała więcej niż jednej uzasadnionej opinii. Pomimo małej liczby uzasadnionych opinii przedłożonych w 2015 r. szereg izb w dalszym ciągu apeluje o wzmocnienie mechanizmu kontroli pomocniczości. W styczniu niderlandzka izba Tweede Kamer zorganizowała nieformalne spotkanie w Brukseli dotyczące roli parlamentów narodowych, na którym omówiono również sposoby poprawy mechanizmu kontroli pomocniczości. W maju i październiku nieformalna grupa robocza parlamentów narodowych spotkała się odpowiednio w Warszawie i Luksemburgu, aby omówić możliwe udoskonalenia tego mechanizmu. Na podstawie rozmów w tej grupie roboczej LIV COSAC zaprosiła Komisję do rozważenia możliwości nieuwzględniania przerwy w okresie Świąt Bożego Narodzenia / Nowego Roku, a także przerw w pracy instytucji UE przy obliczaniu ośmiotygodniowego okresu, w którym parlamenty narodowe mogą wydać uzasadnioną opinię. Zaproszono również kolejną prezydencję COSAC do przedstawienia w ramach COSAC działań następczych w związku z tą sprawą. Apelowano także, aby Komisja zwiększyła starania w celu zapewnienia lepszej jakości i terminowości odpowiedzi na uzasadnione opinie parlamentów narodowych. Dodatkowo COSAC odnotowała szerokie poparcie dla pogłębionej formy dialogu politycznego – znanej również jako „zielona kartka” – dzięki której grupa parlamentów narodowych byłaby w stanie wezwać Komisję do przedstawienia wniosków dotyczących nowego lub zmienionego prawodawstwa. 2.3. Parlament Europejski i Rada a) Parlament Europejski W 2015 r. Parlament Europejski oficjalnie otrzymał 254 opinie parlamentów narodowych. Osiem z nich stanowiło uzasadnione opinie, zaś pozostałe 246 miało charakter przyczynków (tj. oświadczeń niepodnoszących kwestii dotyczących zasady pomocniczości). Liczba ta zmniejszyła się nieznacznie w porównaniu z 2014 r., w którym oficjalnie przekazano Parlamentowi Europejskiemu 18 uzasadnionych opinii i 269 przyczynków. Komisja Prawna Parlamentu Europejskiego (komisja JURI) jest odpowiedzialna za monitorowanie zgodności z zasadą pomocniczości. Komisja JURI mianuje „stałego sprawozdawcę” ds. pomocniczości na okres sześciu miesięcy na zasadzie rotacji pomiędzy poszczególnymi grupami politycznymi. W pierwszej połowie 2015 r. stałym sprawozdawcą była Laura Ferrara (EFDD/IT). W drugiej połowie roku zastąpił ją Sajjad Karim (ECR/UK). Sprawozdawca monitoruje otrzymane uzasadnione opinie. Poruszone kwestie mogą zostać omówione w komisji JURI, a ponadto mogą prowadzić do wydania ewentualnych zaleceń dla komisji odpowiedzialnej za przedmiot danego wniosku. Komisja JURI regularnie sporządza również sprawozdanie dotyczące rocznego sprawozdania Komisji w sprawie pomocniczości i proporcjonalności. Dnia 13 października 2015 r. Komisja JURI przyjęła sprawozdanie sporządzone przez Sajjada Karima w sprawie rocznych sprawozdań Komisji za 2012 i 2013 r. Komisja JURI ma również wpływ na sprawozdania dotyczące pomocniczości sporządzane przez COSAC dwa razy w roku. Komisja JURI jako podmiot odpowiedzialny za weryfikację podstawy prawnej wniosków, a także lepsze stanowienie prawa i REFIT, zwraca również szczególną uwagę na zachowanie zgodności z zasadą proporcjonalności. Dodatkowo Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego w dalszym ciągu wspierało Parlament Europejski w uwzględnianiu zasady pomocniczości i proporcjonalności w jego pracy: - poprzez systematyczne analizowanie aspektów związanych z pomocniczością i proporcjonalnością w ramach ocen skutków Komisji i zwracanie uwagi na wszelkie obawy, w szczególności zgłoszone przez parlamenty narodowe i Komitet Regionów; - poprzez zapewnienie pełnego poszanowania tych zasad przez Parlament Europejski podczas jego prac np. podczas prowadzenia ocen skutków wprowadzonych przez siebie zmian merytorycznych lub analizowania wartości dodanej propozycji Parlamentu dotyczących nowego prawodawstwa na podstawie art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz kosztów braku działań na szczeblu europejskim; - poprzez kontrolowanie aspektów związanych z pomocniczością i proporcjonalnością przy sporządzaniu ocen skutków, koncentrując się na europejskiej wartości dodanej w stosunku do wydatków lub działań krajowych.

W 2015 r. Parlament Europejski przygotował 13 wstępnych ocen, jedną ocenę skutków merytorycznych poprawek Parlamentu oraz sześć ocen skutków ex post. Ponadto przygotował cztery sprawozdania dotyczące kosztów braku działań na poziomie europejskim oraz dwie oceny europejskiej wartości dodanej. Parlament Europejski zainicjował także nowe, ogólniejsze podejście do oceny wartości dodanej działań na szczeblu europejskim, sporządzając sprawozdanie na temat kosztów braku działań na poziomie europejskim, w którym wskazano zyski możliwe do uzyskania w wyniku proponowanych przez Parlament Europejski działań realizowanych na szczeblu europejskim. b) Rada Zobowiązania Rady w zakresie kontroli przestrzegania zasady pomocniczości przez parlamenty narodowe polegają głównie na przekazywaniu parlamentom narodowym projektów aktów ustawodawczych, które nie pochodzą od Komisji ani Parlamentu Europejskiego. Na tej podstawie Rada przekazuje wszystkie projekty aktów ustawodawczych, które pochodzą od grupy państw członkowskich, Trybunału Sprawiedliwości, Europejskiego Banku Centralnego lub Europejskiego Banku Inwestycyjnego. W dniu 4 grudnia 2015 r. Rada przekazała parlamentom narodowym wniosek Trybunału Sprawiedliwości dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przekazania Sądowi właściwości do rozpoznawania w pierwszej instancji sporów między Unią a jej pracownikami. W następstwie powyższego zobowiązania Rada przekazuje państwom członkowskim przedkładającym wniosek każdą opinię parlamentu narodowego w sprawie wniosku ustawodawczego pochodzącego od grupy państw członkowskich. Podobnie Rada przekazuje zainteresowanym instytucjom opinie parlamentów narodowych dotyczące wniosków ustawodawczych pochodzących od Trybunału Sprawiedliwości, Europejskiego Banku Centralnego lub Europejskiego Banku Inwestycyjnego. W 2015 r. Rada nie otrzymała od parlamentów narodowych żadnych opinii na temat wyżej wspomnianego wniosku Trybunału Sprawiedliwości. Ponadto Rada na bieżąco informuje państwa członkowskie o opiniach parlamentów narodowych dotyczących wniosków legislacyjnych Komisji. W związku z tym w 2015 r. Sekretariat Rady przekazał delegacjom dziewięć uzasadnionych opinii i 86 opinii wydanych w ramach dialogu politycznego, dotyczących wniosków ustawodawczych Komisji. Ponadto w ramach procedury ustawodawczej Rada sprawdza zgodność z zasadami pomocniczości i proporcjonalności podczas dokonywania przeglądu ocen skutków towarzyszących wnioskom Komisji. 2.4. Komitet Regionów W 2015 r. Komitet Regionów przyjął i wdrożył trzeci program prac w zakresie zasady pomocniczości. Komitet wybrał z programu prac Komisji na 2015 r. szereg inicjatyw priorytetowych, które będą monitorowane pod kątem zasady pomocniczości i proporcjonalności na podstawie następujących kryteriów: a) inicjatywy powinny przynosić wyraźne korzyści polityczne władzom lokalnym i regionalnym; b) inicjatywy powinny dotyczyć obszarów kompetencji władz lokalnych i regionalnych; c) inicjatywy powinny mieć potencjalny wymiar pomocniczości. Wśród wybranych inicjatyw priorytetowych znajdował się wniosek dotyczący rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w odniesieniu do umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazu stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na swoim terytorium.W sprawie tego wniosku Komitet Regionów konsultował się ze swoją Grupą Ekspertów ds. Pomocniczości, składającą się z 13 praktyków ze szczebla lokalnego i regionalnego. Grupa stwierdziła, że wniosek jest zgodny z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, chociaż niektórzy eksperci mieli zastrzeżenia, czy wniosek faktycznie umożliwia państwom członkowskim zgodne z prawem nałożenie zakazów krajowych oraz środków ograniczających dotyczących genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy. Komitet zgodził się z tą obawą, stwierdzając w opinii, że „nałożeniu zakazu towarzyszą nieproporcjonalnie duże przeszkody, które musi pokonać państwo członkowskie przed skorzystaniem z tej opcji i sformułowaniem odpowiedniego zakazu na poziomie krajowym; to zaś rodzi obawy dotyczące zasady pomocniczości i wskazuje, że na mocy wniosku Komisji wyraźnie naruszone zostałyby zasady proporcjonalności”. Komitet Regionów przyjął również cztery opinie zgodnie ze swoim regulaminem, w których ocenił zgodność wniosków ustawodawczych z zasadami pomocniczości i proporcjonalności: W opinii dotyczącej wniosku w sprawie ustanowienia programu na rzecz rozwiązań interoperacyjnych dla europejskich administracji publicznych, przedsiębiorstw i obywateli Komitet Regionów stwierdził, że wniosek jest zgodny z zasadami pomocniczości i proporcjonalności. Komitet wskazał jednak, że „skuteczne zaangażowanie państw członkowskich oraz ich samorządów lokalnych i regionalnych w program ISA2 będzie miało zasadnicze znaczenie dla pełnej realizacji celów tego programu oraz zagwarantowania ciągłego poszanowania zasady pomocniczości w procesie jego wdrażania”. W opinii dotyczącej wniosku Komisji w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych Komitet Regionów stwierdził również, że wniosek jest zgodny z zasadami pomocniczości i proporcjonalności. W tym kontekście Komitet stwierdził: „jako że głównym celem projektu rozporządzenia jest przyczynienie się do ponownego uruchomienia inwestycji na szczeblu europejskim o oczywistych aspektach transnarodowych, KR uważa, że projekt ten jest zgodny z zasadą pomocniczości. Co się tyczy zasady proporcjonalności, KR uważa, że projekt rozporządzenia jest właściwym instrumentem prawnym, ponieważ zawarte w nim przepisy finansowe muszą mieć bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich”. W opinii na temat wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich Komitet Regionów uznał, że „choć wytyczne te skierowane są do państw członkowskich, strategia „Europa 2020” powinna być realizowana w partnerstwie z władzami regionalnymi i lokalnymi, których udział w opracowywaniu krajowych programów reform, ich realizacji oraz ogólnej komunikacji na temat strategii jest potrzebny, zważywszy na ich kompetencje i możliwości działania w obszarach objętych wytycznymi oraz zgodnie z zasadą pomocniczości”. Ponadto w opinii w sprawie pakietu dotyczącego przejrzystości podatkowejKomitet został przekonany przez „całkowicie przekonujące wyjaśnienie (...) dotyczące wartości dodanej inicjatywy regulacyjnej na szczeblu Unii Europejskiej” przytoczone w uzasadnieniu towarzyszącemu wnioskowi ustawodawczemu i stwierdził, że wniosek jest zgodny z zasadami pomocniczości i proporcjonalności. W 2015 r. ważnym wydarzeniem w zakresie pomocniczości była 7. międzyinstytucjonalna konferencja poświęcona pomocniczości zorganizowana wspólnie przez Komitet Regionów oraz parlament flamandzki. Konferencja odbyła się dnia 17 listopada 2015 r. w siedzibie parlamentu flamandzkiego w Brukseli. Na konferencji zgromadziło się ponad 200 uczestników z różnych instytucji unijnych i krajowych, reprezentując wszystkie istotne poziomy sprawowania rządów. Ta organizowana co dwa lata konferencja, której celem jest wzmocnienie międzyinstytucjonalnego dialogu w zakresie kontroli pomocniczości, umożliwiła rzeczywistą wymianę poglądów między wszystkimi podmiotami zaangażowanymi w proces monitorowania zasady pomocniczości. Konferencja była dodatkowo dobrą okazją do dyskusji o tym, jak wcielić w życie propozycje przedstawione w pakiecie w sprawie lepszego stanowienia prawa wydanym przez Komisję w maju 2015 r. W konferencji uczestniczyli przedstawiciele najważniejszych podmiotów instytucjonalnych, w tym: pierwszy wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej Frans Timmermans, minister Nicolas Schmit, reprezentujący luksemburską prezydencję Rady UE, i przewodniczący Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego Pavel Svoboda (EPL/CZ). Podczas debaty stało się jasne, że środki na rzecz lepszego stanowienia prawa i ich zastosowanie w praktyce mają podstawowe znaczenie nie tylko dla instytucji UE i państw członkowskich, lecz również dla władz lokalnych i regionalnych, wnoszących jedyną w swoim rodzaju wartość dodaną w kształtowanie unijnej polityki oraz w proces legislacyjny. Uznano również, że dla lepszego stanowienia prawa niezbędna jest zgodność z zasadami pomocniczości i proporcjonalności. Ponadto konferencja umożliwiła z jednej strony wymianę praktycznych doświadczeń między podmiotami z różnych szczebli sprawowania władzy, a z drugiej strony powiązanie działań prezydencji luksemburskiej z wizją następującej po niej prezydencji niderlandzkiej.

Bardziej szczegółowy opis działań związanych z zasadą pomocniczości znajduje się w rocznym sprawozdaniu w sprawie pomocniczości za 2015 r. wydanym przez Komitet Regionów. 2.5. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej W 2015 r. najważniejszy wyrok w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności został wydany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dnia 18 czerwca 2015 r. w sprawie C-508/13, Estonia przeciwko Parlamentowi i Radzie.W przedmiotowej sprawie Estonia zażądała, by Trybunał stwierdził nieważność niektórych przepisów dyrektywy 2013/34/UE, ponieważ naruszają one zasady pomocniczości i proporcjonalności oraz obowiązek uzasadnienia. W wyroku Trybunał orzekł, że ustalenie, czy poszanowano zasadę pomocniczości, powinno zostać dokonane w odniesieniu do całości dyrektywy, a nie w odniesieniu do każdego odrębnego przepisu dyrektywy (pkt 51). Po drugie, Trybunał wyjaśnił, że przedmiotem zasady pomocniczości nie jest ograniczenie kompetencji Unii w zależności od sytuacji takiego czy innego państwa członkowskiego z osobna. Zasada ta wymaga natomiast jedynie, by zamierzone działanie mogło, ze względu na jego rozmiary lub skutki, zostać lepiej zrealizowane na poziomie Unii (pkt 53). Po trzecie, jeżeli chodzi o obowiązek uzasadnienia, Trybunał przypomniał, że wystarczy, by z kwestionowanego aktu wynikał cel, jaki zamierza osiągnąć instytucja. Wymaganie szczegółowego uzasadnienia każdego z przyjmowanych przez nią rozstrzygnięć technicznych jest już zbędne (pkt 60). Ponadto, ponieważ Estonia brała udział w procesie ustawodawczym zakończonym przyjęciem dyrektywy, nie mogła ona skutecznie powoływać się na okoliczność, że została pozbawiona możliwości zapoznania się z uzasadnieniami rozstrzygnięć w zakresie środków (pkt 61). Jeżeli chodzi o zasadę proporcjonalności, Trybunał przypomniał utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym należy przyznać prawodawcy Unii szeroki zakres uznania w dziedzinach wymagających od niego dokonywania rozstrzygnięć o charakterze politycznym, gospodarczym i społecznym, a także dokonania złożonych ocen. Oznacza to, że wyłącznie ewidentnie niewspółmierny charakter przyjętego w tej dziedzinie środka w stosunku do zamierzonego przez właściwą instytucję celu może mieć wpływ na jego zgodność z prawem (pkt 29). Trybunał oddalił zarzut Estonii dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, uznając, że Estonia nie wykazała, iż prawodawca Unii, przyjmując różne rozstrzygnięcia, w oczywisty sposób przekroczył granice przysługującego mu zakresu uznania (pkt 32–38). Trybunał oddalił w szczególności argument, zgodnie z którym zasada proporcjonalności została naruszona, ponieważ prawodawca Unii nie uwzględnił szczególnej sytuacji tego państwa członkowskiego, które jest zaawansowane w dziedzinie e-administracji. Zaznaczył, że zaskarżona dyrektywa oddziałuje na wszystkie państwa członkowskie i zakłada, że zapewniona zostanie równowaga między różnymi istniejącymi interesami. Zdaniem Trybunału poszukiwanie takiej równowagi z uwzględnieniem sytuacji wszystkich państw członkowskich Unii, a nie szczególnej sytuacji jednego tylko państwa członkowskiego, nie może zostać uznane za sprzeczne z zasadą proporcjonalności (pkt 39). Ponadto dnia 26 listopada 2015 r. Sąd wydał wyrok w sprawie T-461/13, Hiszpania przeciwko Komisji, w którym potwierdził, że zasada pomocniczości nie ma zastosowania w obszarze kontroli pomocy państwa (pkt 182). 3. najważniejsze przypadki wniosków budzących zastrzeżenia co do zgodności z zasadami pomocniczości i proporcjonalności Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego kryzysowy mechanizm relokacji i zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca W odpowiedzi na kryzys uchodźczy i zgodnie z europejskim programem w zakresie migracji dnia 9 września 2015 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący kryzysowego mechanizmu relokacji mający na celu wprowadzenie zorganizowanego mechanizmu solidarnościowego. Komisja mogłaby uruchomić go w dowolnym momencie, by pomóc każdemu państwu członkowskiemu, które ma do czynienia z sytuacją kryzysową, a w wyniku dużego i nieproporcjonalnego napływu obywateli państw trzecich system azylowy tego państwa poddany jest wyjątkowej presji. Komisja określiłaby takie potencjalne sytuacje nadzwyczajne na podstawie obiektywnych i możliwych do zweryfikowania kryteriów. Mechanizm ten wchodzi w skład pakietu wniosków, który przewiduje nadzwyczajną relokację 120 000 uchodźców, którzy przebywają na terytorium Grecji, Węgier i Włoch, europejski wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia oraz zwiększenie skuteczności polityki powrotowej. Parlamenty narodowe wydały w sprawie wniosku pięć uzasadnionych opinii, co stanowiło siedem głosów. W uzasadnionych opiniach parlamenty narodowe twierdziły, że: proponowany mechanizm stanowi niedopuszczalną ingerencję w systemy azylowe państw członkowskich; uzasadnienie było niewystarczające; oraz że poprzez wprowadzenie stałego obowiązkowego klucza podziału zamiast środków tymczasowych wnioski naruszyły zasadę pomocniczości. Zakwestionowano również uzasadnienie wyboru art. 78 ust. 2 lit. e) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jako podstawy prawnej. W swoich odpowiedziach Komisja przypomniała, że w wyniku kryzysu uchodźczego systemy azylowe państw członkowskich znalazły się pod wyjątkową presją, co może zagrażać stosowaniu przepisów rozporządzenia dublińskiego. Obecny system nie przewiduje w tym względzie żadnego odstępstwa od kryteriów odpowiedzialności, zaburzając w ten sposób równowagę, a w niektórych przypadkach pogłębiając kryzys. Komisja stwierdziła również, że kryzysowy mechanizm relokacji osób składających wnioski o azyl pozwoli UE odpowiedzieć na naglącą sytuację i pomóc państwom członkowskim w zmierzeniu się z sytuacją nadzwyczajną bez konieczności każdorazowego przeprowadzania długiej procedury zatwierdzania. Komisja podkreśliła, że działania podejmowane przez poszczególne państwa członkowskie nie będą wystarczające, by sprostać tym sytuacjom. Wdrożenie nieskoordynowanych rozwiązań nie pozwoli wypracować kompleksowej odpowiedzi na nieproporcjonalny napływ osób ani sprawiedliwego podziału odpowiedzialności między państwa członkowskie. Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w odniesieniu do umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazu stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na swoim terytorium Chcąc uzyskać poparcie Parlamentu Europejskiego, Jean-Claude Juncker jako przewodniczący Komisji ogłosił zamiar dokonania przeglądu przepisów w zakresie zatwierdzania organizmów zmodyfikowanych genetycznie. W ramach obecnego systemu państwa członkowskie nigdy nie mogły osiągnąć większości kwalifikowanej opowiadającej się za zatwierdzeniem lub przeciwko zatwierdzeniu, w związku z czym ostateczną decyzję w sprawie zatwierdzenia podejmowała niezmiennie Komisja. W dniu 22 kwietnia 2015 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący przeglądu istniejącego rozporządzenia, który umożliwiłby państwom członkowskim podejmowanie decyzji na szczeblu krajowym – ograniczających stosowanie genetycznie zmodyfikowanej żywności lub paszy bądź zakazujących takiego stosowania – po zatwierdzeniu tych produktów na szczeblu europejskim. Takie decyzje można by podjąć wyłącznie pod warunkiem, że skorzystanie na szczeblu krajowym z klauzuli opt-out jest zgodne z prawem Unii i nie wynika z kwestii związanych ze zdrowiem bądź środowiskiem. Kwestie te ocenia Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności. Komisja otrzymała dwie uzasadnione opinie, twierdząc, z jednej strony, że wniosek nie zapewnia państwom członkowskim wystarczającego pola manewru, jeżeli chodzi o wprowadzenie krajowego zakazu stosowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie, zważywszy, że jest to delikatna kwestia publiczna, oraz z drugiej strony, że przekazanie państwom członkowskim decyzji o ograniczeniu bądź zakazaniu stosowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie jest niezgodne z zasadą pomocniczości, ponieważ państwa członkowskie nie zawsze są w stanie podejmować takie decyzje w sposób, który nie zakłóca funkcjonowania jednolitego rynku. W odpowiedziach Komisja twierdziła, że wniosek nie przenosi na państwa członkowskie pełnych kompetencji w kwestii decydowania o udzieleniu zezwolenia na stosowanie organizmów zmodyfikowanych genetycznie, ale zapewnia jedynie możliwość przyjęcia środków ograniczających stosowanie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na ich terytorium bądź zakazujących takiego stosowania po wydaniu przez UE zezwolenia na ich stosowanie. Zdaniem Komisji wniosek nie wpływa zatem na aspekty wydania zezwolenia na stosowanie organizmów zmodyfikowanych genetycznie, które są lepiej regulowane na szczeblu europejskim. Wniosek dotyczący dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania W dniu 18 marca 2015 r. w ramach programu działań na rzecz rozwiązania problemu unikania opodatkowania przez przedsiębiorstwa i szkodliwej konkurencji podatkowej w Unii Europejskiej Komisja przedstawiła pakiet środków w zakresie przejrzystości podatkowej. Pakiet ten obejmował wniosek dotyczący wprowadzenia automatycznej wymiany informacji między państwami członkowskimi na temat ich interpretacji indywidualnych prawa podatkowego. We wniosku wymaga się od krajowych organów podatkowych, aby regularnie przedstawiały innym państwom członkowskim sprawozdania dotyczące wydanych interpretacji indywidualnych prawa podatkowego o wymiarze transgranicznym. Państwa członkowskie będą wtedy mogły zwrócić się o szczegółowe informacje na temat poszczególnych interpretacji. Automatyczna wymiana informacji w zakresie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego umożliwiłaby państwom członkowskim wykrywanie nadużyć podatkowych, których dopuszczają się przedsiębiorstwa, i przeciwdziałanie im. Ponadto celem wniosku jest zachęcanie do zdrowszej konkurencji podatkowej, ponieważ organy podatkowe będą prawdopodobnie mniej gotowe do oferowania, na wybiórczych zasadach, korzyści podatkowych przedsiębiorstwom w sytuacji, gdy odpowiednie podmioty z innych państw będą miały wgląd w ich decyzje. Komisja otrzymała jedną uzasadnioną opinię. Twierdzono w niej, że niektóre części wniosku, w tym szerokie sformułowanie obowiązku dostarczania informacji na temat dwustronnego i wielostronnego ustalania cen w ramach wzajemnych porozumień między zainteresowanymi państwami, wykracza poza to, co jest wymagane do osiągnięcia zamierzonych celów oraz że wniosek nie jest zgodny z zasadą pomocniczości. W odpowiedzi Komisja stwierdziła, że zwalczanie szkodliwych praktyk podatkowych osłabiających funkcjonowanie jednolitego rynku było powodem, dla którego Komisja zastosowała szerokie podejście w odniesieniu do rodzaju informacji, jakie należy uwzględnić we wniosku. W związku z tym zminimalizowano margines swobody co do tego, które interpretacje mogą być uznane za szkodliwe i powinny być wymieniane. Zapewni to również, aby dyrektywa rzeczywiście miała zastosowanie w praktyce.