W ewaluacji przeprowadzonej przed tym przeglądem stwierdzono, że dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków jest spójna z innymi aktami prawnymi UE. Wniosek jest również spójny z innymi elementami pakietu „czysta energia dla wszystkich Europejczyków”, takimi jak nowe rozporządzenie dotyczące zarządzania oraz aktualizacja przepisów w zakresie energii ze źródeł odnawialnych. Dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków przyczyni się bezpośrednio do realizacji celu dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej polegającego na zwiększeniu efektywności energetycznej o 30 % do roku 2030. Uzupełnia ona środki, które państwa członkowskie mają obowiązek przedsięwziąć na mocy dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej oraz unijnych przepisów dotyczących efektywności energetycznej produktów. Ekoprojekt i przepisy dotyczące etykietowania energetycznego ustanawiają wymogi w zakresie efektywności energetycznej produktów związanych z budynkami, takich jak kotły, natomiast państwa członkowskie określają minimalne wymogi dotyczące charakterystyki energetycznej zainstalowanych (zmodernizowanych lub wymienionych) elementów budynków w swoich krajowych kodeksach budowlanych. W skład elementów budynków wchodzi zwykle szereg produktów, np. system ogrzewania składa się z kotła, rur i elementów sterowania. Spójność zapewnia się dla poszczególnych przypadków w ramach procesu opracowywania konkretnych środków wykonawczych dotyczących ekoprojektu lub etykietowania energetycznego, mając na uwadze wymogi dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. Podjęto na przykład decyzję o nieustanawianiu wymogów dotyczących ekoprojektu w odniesieniu do izolacji cieplnej, gdyż zostały one już odpowiednio uwzględnione poprzez wdrożenie dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków w poszczególnych krajach.

W niniejszym wniosku ujęto tylko te przepisy dyrektywy, które muszą zostać zaktualizowane, by odzwierciedlać ramy czasowe do 2030 r.

Aby zapewnić, że niniejszy wniosek będzie miał maksymalny wpływ, inicjatywa „inteligentne finansowanie na rzecz inteligentnych budynków” przyczyni się do zmobilizowania i uwolnienia prywatnych inwestycji na większą skalę. Opierając się na planie inwestycyjnym dla Europy, w tym na Europejskim Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych i na europejskich funduszach strukturalnych i inwestycyjnych, inicjatywa ta będzie wspierać efektywne wykorzystanie środków publicznych, będzie wspierać promotorów i inwestorów w zakresie doprowadzania do realizacji dobrych pomysłów poprzez większą pomoc na rzecz rozwoju większej liczby projektów i mechanizmy agregacji projektów. Finalnie inicjatywa „inteligentne finansowanie na rzecz inteligentnych budynków” przyczyni się do umacniania zaufania i przyciągnięcia większej liczby inwestorów na rynek efektywności energetycznej.

Charakterystyka energetyczna budynków ma również poważny wpływ na dostępność cenową budynków i ubóstwo energetyczne. Oszczędności energii i poprawa efektywności energetycznej zasobów mieszkaniowych umożliwiłyby wielu gospodarstwom domowym wyjście z ubóstwa energetycznego. Niniejszy wniosek może przyczynić się do zlikwidowania ubóstwa energetycznego od 515 tys. do 3,2 mln gospodarstw domowych w UE (z całkowitej liczby 23,3 mln gospodarstw domowych dotkniętych ubóstwem energetycznym – Eurostat).

Bardziej konkretnie, we wniosku wprowadza się i automatykę budynków i systemy sterowania jako rozwiązanie alternatywne dla fizycznych przeglądów i zachęca do powszechnego wprowadzania infrastruktury koniecznej na potrzeby elektromobilności (z ukierunkowaniem na duże budynki handlowe i z wyłączeniem budynków publicznych i MŚP), a także wprowadza się wskaźnik inteligentnego działania w celu oceny technicznej gotowości budynku do prowadzenia interakcji z użytkownikami i siecią oraz efektywnego energetycznie postępowania. Niniejsza aktualizacja dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków spowoduje również wzmocnienie połączeń pomiędzy finansowaniem publicznym renowacji budynków i świadectwami charakterystyki energetycznej oraz zapewni zachęty do zwalczania ubóstwa energetycznego poprzez renowacje budynków.

Jak wyjaśniono powyżej, polityki UE w zakresie efektywności energetycznej były rozwijane w sposób rozważny, przy ograniczaniu interwencji do obszarów, w których jest to konieczne do osiągnięcia celów w zakresie efektywności energetycznej. Kwestia ta została omówiona w sekcji 3 oceny skutków. Zakres zmian jest ograniczony do aspektów, które wymagają podjęcia działań przez UE.

Zgodnie z zasadą proporcjonalności proponowane zmiany nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wyznaczonych celów.

Działania UE prowadzą ostatecznie do modernizacji krajowych przepisów w sektorze budynków, otwierając coraz większe rynki dla produktów innowacyjnych i umożliwiając obniżanie kosztów. Przed przyjęciem w 2002 r. dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków wiele państw członkowskich nie miało w swoich przepisach i kodeksach budowlanych wymogów dotyczących efektywności energetycznej ani instrumentów wsparcia. W wyniku przyjęcia dyrektyw w 2002 i 2010 r. wszystkie państwa członkowskie mają obecnie w swoich kodeksach budowlanych wymogi w zakresie efektywności energetycznej. Przyjęcie w 2010 r. dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków doprowadziło do znaczącej modernizacji krajowych kodeksów budowlanych poprzez wprowadzenie koncepcji optymalnych kosztów, a następnie przyjęcie wymogów dotyczących niemal zerowego zużycia energii.

W rzeczywistości postęp techniczny skutkujący bardziej inteligentnymi systemami budynku daje możliwości wspierania bardziej efektywnego wykonania dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, a także tworzy warunki umożliwiające: zapewnienie konsumentom i inwestorom informacji dotyczących eksploatacyjnego zużycia energii; dostosowanie do potrzeb użytkownika; prowadzenie efektywnej i wygodnej eksploatacji budynków; podłączenie do stanowisk ładowania pojazdów elektrycznych; samodzielne magazynowanie energii i wspieranie reakcji popytu na zmodernizowanym rynku energii elektrycznej.

W ewaluacji określono te aspekty transpozycji do prawa krajowego i wdrożenia na poziomie krajowym, które można dodatkowo dopracować poprzez lepsze egzekwowanie, monitorowanie zgodności i ocenę. Zidentyfikowano również możliwości uproszczenia lub modernizacji przestarzałych przepisów i usprawnienia obowiązujących przepisów w świetle postępu technicznego, co dotyczy w szczególności:

W sektorze budynków nadal występuje zatem znaczny potencjał w zakresie opłacalnych oszczędności energii. Zwiększenie poziomu, jakości i efektywności renowacji budynków jest największym wyzwaniem na nadchodzące dziesięciolecia. Długoterminowe strategie renowacji opracowane przez państwa członkowskie na podstawie art. 4 dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków powinny doprowadzić do podniesienia wskaźników renowacji poprzez mobilizację finansowania i inwestycji w renowację budynków. Strategie te powinny obejmować klarowną wizję z perspektywą do roku 2030 i roku 2050, wysyłając wystarczające sygnały rynkowe gospodarstwom domowym właścicielom/zarządcom budynków, przedsiębiorstwom oraz inwestorom.

Cele określone dla wszystkich nowych budynków, zmierzające do osiągnięcia niemal zerowego zużycia energii do 2020 r., zapewniają nieulegającą dezaktualizacji wizję dla tego sektora, a zainteresowane strony zostały odpowiednio zmotywowane. Jednak ten sam poziom ambicji nie występuje w odniesieniu do istniejących budynków.

Wariant ten obejmuje propozycje ujęte w wariancie I, lecz idzie dalej i wymaga ukierunkowanych zmian obecnej dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków w celu bardziej kompleksowego zaradzenia źródłom problemów. Jednakże – w przeciwieństwie do wariantu III – wariant ten jest nadal zgodny z ramami obowiązującej dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, użytkownicy są lepiej informowani i obowiązują minimalne wymogi dotyczące charakterystyki energetycznej budynków, co pozwala uniknąć nieoptymalnych interwencji w budynkach.

W tym wariancie rozważono zestaw propozycji wzmacniających wdrożenie istniejących ram regulacyjnych bez wprowadzania zmian do dyrektywy. Opiera się on na pracach prowadzonych na poziomie UE, krajowym i regionalnym w celu aktywnego wdrożenia dyrektywy. Wariant ten idzie o krok dalej niż wariant polegający na niewprowadzaniu zmian i proponuje prawo miękkie i wytyczne mogące spowodować poprawę wdrożenia i egzekwowania przepisów i zachęcić do stosowania dobrowolnych środków, które nie zostały wykorzystane przez państwa członkowskie.

Wariant polegający na niewprowadzaniu zmian do dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków oznacza brak dodatkowych środków oprócz tych już istniejących. Wariant ten oznacza, że obecna dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i powiązane z nią instrumenty regulacyjne i pozaregulacyjne będą nadal wdrażane jak obecnie. Podejście to mogłoby zostać uzupełnione o środki mające na celu maksymalizację wpływu dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. W celu poprawy przestrzegania przepisów pomocna może się okazać wymiana dobrych praktyk wpierana przez platformy wymiany (np. skoordynowane działanie). Zakłada się, że w ramach wariantu polegającego na niewprowadzaniu zmian prace te byłyby kontynuowane.

Negatywne odpowiedzi podawane jako powody ograniczonej skuteczności to: spóźnione i niespójne wdrożenie w państwach członkowskich, niska jakość świadectw charakterystyki energetycznej, powolne upowszechnianie się środków i niski wskaźnik renowacji, a także brak definicji budynków o niemal zerowym zużyciu energii oraz konieczność lepszego wykorzystania instrumentów finansowych. Niektórzy respondenci podkreślają również słaby poziom przestrzegania przepisów i egzekwowania realizacji środków, natomiast inne osoby uznają, że kryzys gospodarczy w sektorze budownictwa spowodował spowolnienie poprawy. Kilku respondentów stwierdziło, że choć dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków była skuteczna w zakresie poprawy charakterystyki energetycznej nowych budynków, to nie zapewniła wystarczających zachęt dla renowacji poprawiających efektywność energetyczną.

Ogólnie rzecz biorąc, większość respondentów uważa, że dyrektywą w sprawie charakterystyki energetycznej budynków ustanowiono właściwe ramy na potrzeby poprawy charakterystyki energetycznej budynków i że dyrektywa ta przyczyniła się do wzrostu świadomości na temat zużycia energii przez budynki, a tym samym do przyznania tej kwestii bardziej znaczącej roli w polityce energetycznej. Uznano wkład przedmiotowej dyrektywy w realizację celów w zakresie energii i klimatu w perspektywie roku 2030 i roku 2050. Większość respondentów uważa, że dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków spełniła swoje zadanie, natomiast jedna trzecia jest przeciwnego zdania. Niektórzy respondenci stwierdzili, że jest zbyt wcześnie, aby stwierdzić, w jakim stopniu dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków spełniła swoje zadanie, ponieważ trudno jest wyodrębnić jej skutki. Inni respondenci są zdania, że dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków nie jest tak efektywna, jak mogłaby być, zważywszy na ogromny potencjał poprawy zużycia energii, który nadal posiada sektor budynków.

Konsultacje internetowe zakończono dnia 31 października 2015 r., a podsumowanie 308 odpowiedzi jest dostępne w internecie. Ponad połowę (58 %) respondentów stanowiły organizacje, głównie z sektora budownictwa, a drugą co do wielkości grupą (20 %) były przedsiębiorstwa działające w państwach członkowskich. Osoby prywatne, organy publiczne i inne podmioty reprezentowało 7–8 % respondentów.

–Skutki społeczne: wpływ na zatrudnienie będzie odzwierciedlał tendencję analogiczną do PKB, choć na mniejszą skalę. Poprawa wewnętrznego klimatu doprowadzi do znacznego zmniejszenia śmiertelności, zachorowalności i kosztów opieki zdrowotnej. Przewiduje się umiarkowany korzystny wpływ na ubóstwo energetyczne.

W nawiązaniu do europejskiej strategii na rzecz mobilności niskoemisyjnej i opierając się na wiodącym przykładzie niektórych państw członkowskich, preferowany wariant obejmuje również propozycję wprowadzenia środka wspierającego rozwój elektromobilności oraz przyczynia się do dalszej dekarbonizacji gospodarki.

–Wariant III obejmuje ambitne środki mające na celu zwiększenie wskaźnika renowacji, a co za tym idzie, jego skutki są bardzo duże. Wprowadza się w nim znaczne zmiany w sektorze budynków, w szczególności poprzez nałożenie obowiązku renowacji tysięcy budynków. Jednakże środek ten wiąże się z pewnymi kwestiami, takimi jak obowiązkowe inwestycje, których nie można by uznać za opłacalne z finansowego punktu widzenia. Wzbudza on również obawy dotyczące kwestii praktycznych (np. dalszej harmonizacji metod obliczania charakterystyki energetycznej lub świadectw charakterystyki energetycznej) i można sądzić, że nie jest w pełni zgodny z zasadą pomocniczości (np. obowiązek renowacji budynków w przypadku zmiany własności lub najmu, publiczne wsparcie finansowe na rzecz termomodernizacji budynków oraz obowiązkowe szkolenia dla przedstawicieli sektora budowlanego i instalacyjnego).

c)wprowadzenia „wskaźnika inteligentnego działania” określającego gotowość budynku do dostosowania swojego funkcjonowania do potrzeb użytkownika i sieci oraz do poprawy swojej charakterystyki.

a)infrastruktury na potrzeby elektromobilności; w nowych budynkach niemieszkalnych o więcej niż dziesięciu miejscach parkingowych, a także w budynkach niemieszkalnych o więcej niż dziesięciu miejscach parkingowych poddawanych gruntownym renowacjom, jedno na dziesięć miejsc do parkowania będzie musiało być przystosowane do wymogów elektromobilności. Powyższe będzie mieć zastosowanie do wszystkich budynków niemieszkalnych o więcej niż dziesięciu miejscach parkingowych, począwszy od 2025 roku, z uwzględnieniem budynków, w których instalacja punktów ładowania odbywa się w ramach zamówień publicznych. Nowe budynki mieszkalne o więcej niż dziesięciu miejscach parkingowych oraz budynki mieszkalne poddawane gruntownym renowacjom będą musiały posiadać wbudowane okablowanie na potrzeby ładowania pojazdów elektrycznych. Państwa członkowskie będą mogły zdecydować o wyłączeniu z tego wymogu budynków będących własnością MŚP i zajmowanych przez takie przedsiębiorstwa oraz budynków publicznych objętych zakresem dyrektywy w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych;

–art. 6 dotyczący budynków nowych został uproszczony dzięki ograniczeniu go do rozwiązania określonego w ocenie skutków jako najbardziej użyteczne, tj. do ogólnego wymogu, aby budynki nowe spełniały minimalne wymogi w zakresie charakterystyki energetycznej. Inne przepisy, które były bardziej uciążliwe, zostały usunięte.

–obecny art. 4 dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej został przeniesiony do niniejszej dyrektywy w celu zapewnienia wyższego stopnia spójności i będzie dodatkowo obejmował kwestie związane z ubóstwem energetycznym, wsparciem na rzecz inteligentnego finansowania renowacji budynków i wizją dekarbonizacji budynków do roku 2050, z konkretnymi kluczowymi etapami w 2030 r. Długoterminowe strategie renowacji budynków będą stanowiły część (załączoną do) zintegrowanych krajowych planów w zakresie energii i klimatu i zostaną notyfikowane Komisji przez państwa członkowskie do dnia 1 stycznia 2019 r. w odniesieniu do okresu po 2020 r., zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu w sprawie zarządzania unią energetyczną. Strategia ta będzie obejmować renowację krajowych zasobów budynków mieszkalnych i niemieszkalnych;

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Unia Europejska jest zaangażowana w działania na rzecz zrównoważonego, konkurencyjnego, bezpiecznego i niskoemisyjnego systemu energetycznego. Unia energetyczna i ramy polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 ustanawiają ambitne zobowiązania Unii do dalszego zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych (o co najmniej 40 % do 2030 r. w porównaniu z 1990 r.), zwiększenia udziału energii ze źródeł odnawialnych w zużyciu energii (o co najmniej 27 %) oraz uzyskania oszczędności energii w wysokości co najmniej 27 % (poziom ten zostanie poddany przeglądowi z myślą o poziomie unijnym wynoszącym 30 %), a także do wzmożenia bezpieczeństwa energetycznego, konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju Europy.

(2)Aby zrealizować te cele, przegląd (w 2016 r.) przepisów dotyczących efektywności energetycznej łączy: (i) ponowną ocenę celu UE w zakresie efektywności energetycznej na 2030 r., zgodnie z żądaniem Rady Europejskiej z 2014 r.; (ii) przegląd kluczowych artykułów dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej i dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków; (iii) wzmocnienie sprzyjających warunków finansowania, z uwzględnieniem europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), co ostatecznie przyczyni się do poprawy warunków finansowych dla inwestycji w zakresie efektywności energetycznej na rynku

(3)W art. 19 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE nałożono na Komisję obowiązek przeprowadzenia najpóźniej do dnia 1 stycznia 2017 r. przeglądu w świetle zdobytego doświadczenia i postępów poczynionych podczas jej stosowania, a w razie potrzeby do przedstawienia propozycji.

(4)Aby się przygotować do tego przeglądu, Komisja podjęła szereg kroków w celu zebrania dowodów pokazujących, w jaki sposób dyrektywa 2010/31/UE została wdrożona w państwach członkowskich, ze szczególnym uwzględnieniem tego, co można poprawić.

(5)Wyniki ewaluacji i oceny skutków wskazywały, że konieczny jest szereg zmian w celu wzmocnienia obecnych przepisów dyrektywy 2010/31/UE i uproszczenia niektórych jej aspektów.

(6)Unia Europejska jest zaangażowana w działania na rzecz rozwoju bezpiecznego, konkurencyjnego i niskoemisyjnego systemu energetycznego do roku 2050. Aby zrealizować ten cel, państwa członkowskie i inwestorzy potrzebują wyznaczenia kluczowych etapów w celu zagwarantowania dekarbonizacji budynków do roku 2050. W celu zapewnienia wspomnianej dekarbonizacji zasobu budynków do roku 2050 państwa członkowskie powinny określić etapy pośrednie na drodze do osiągnięcia średnioterminowych (do roku 2030) i długoterminowych celów (do roku 2050).

(7)Przepisy dotyczące długoterminowych strategii renowacji przewidziane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE należy przenieść do dyrektywy 2010/31/UE, z którą są bardziej spójne.

(8)Programy dotyczące jednolitego rynku cyfrowego i unii energetycznej powinny zostać do siebie dopasowane i służyć wspólnym celom. Cyfryzacja systemu energetycznego w szybkim tempie zmienia uwarunkowania energetyczne, począwszy od integracji energii ze źródeł odnawialnych poprzez inteligentne sieci, aż po budynki przygotowane do obsługi inteligentnych sieci. W celu przeprowadzenia cyfryzacji sektora budynków należy zapewnić ukierunkowane zachęty, aby wspierać systemy przygotowane do obsługi inteligentnych sieci i rozwiązania cyfrowe w środowisku zabudowanym.

(9)Aby dostosować niniejszą dyrektywę do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów prawnych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu uzupełnienia dyrektywy poprzez określenie wskaźnika inteligentnego działania i umożliwienie jego wdrożenia. Wskaźnika inteligentnego działania należy używać w celu zmierzenia zdolności budynków do wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych i systemów elektronicznych do optymalizacji eksploatacji i prowadzenia interakcji z siecią. Wskaźnik inteligentnego działania spowoduje wzrost wiedzy właścicieli budynków i ich użytkowników na temat wartości związanej z automatyką budynku i elektronicznym monitorowaniem systemów technicznych budynku, a użytkownikom da pewność co do faktycznych oszczędności z tytułu tych nowych ulepszonych funkcjonalności.

(10)Innowacje i nowe technologie umożliwiają również wspieranie przez budynki globalnej dekarbonizacji gospodarki. Budynki mogą na przykład lewarować rozwój infrastruktury niezbędnej do inteligentnego ładowania pojazdów elektrycznych oraz zapewniać bazę dla państw członkowskich, jeżeli zdecydują się one na wykorzystanie akumulatorów samochodowych jako źródła energii. Aby uwzględnić ten cel należy rozszerzyć definicję systemów technicznych budynku.

(11)W ocenie skutków zidentyfikowano dwa istniejące zbiory przepisów, których cel może zostać osiągnięty w sposób bardziej efektywny w porównaniu z obecną sytuacją. Po pierwsze, obowiązek przeprowadzenia studium wykonalności dotyczącego wysoko efektywnych systemów alternatywnych przed rozpoczęciem budowy jest zbędnym obciążeniem. Po drugie, przepisy dotyczące przeglądów systemów ogrzewania i klimatyzacji uznano za niezapewniające w wystarczająco efektywny sposób charakterystyki początkowej oraz charakterystyki trwałej przedmiotowych systemów technicznych. Nawet tanie rozwiązania techniczne o bardzo krótkim okresie zwrotu, takie jak bilansowanie hydrauliczne systemu ogrzewania i montaż/wymiana zaworów termostatycznych, nie są obecnie uwzględniane w wystarczającym stopniu. Przepisy dotyczące przeglądów zostały zmienione w celu zapewnienia lepszych wyników przeglądów.

(12)Zwłaszcza w przypadku dużych instalacji, automatyka budynków i elektroniczne monitorowanie systemów technicznych budynku okazały się skutecznymi środkami zastępczymi dla przeglądów. Instalację takich urządzeń należy uznać za najbardziej efektywną pod względem kosztowym alternatywę dla przeglądów w dużych budynkach niemieszkalnych i budynkach wielorodzinnych o dostatecznej wielkości, które umożliwiają uzyskanie okresu zwrotu nieprzekraczającego trzech lat. Usunięto zatem obecną możliwość wyboru środków alternatywnych. W przypadku małych instalacji dokumentacja charakterystyki systemu sporządzona przez instalatorów oraz rejestracja takich informacji w bazach danych świadectw charakterystyki energetycznej potwierdzi weryfikację spełnienia minimalnych wymogów określonych dla wszystkich systemów technicznych budynku i wzmocni rolę świadectw charakterystyki energetycznej. Ponadto istniejące regularne przeglądy bezpieczeństwa i planowane prace konserwacyjne będą nadal okazją do bezpośredniego doradztwa w zakresie poprawy efektywności energetycznej.