ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
11.

W sprawie art. 124 i 125 Trybunał zwraca uwagę na swoją opinię nr 2/2002 (pkt 20 i 21), w której proponuje się, aby wszelkie odwołania do „tymczasowych” sprawozdań zostały usunięte. Sprawozdania przedkładane do kontroli w dniu 31 marca powinny być kompletne, prawidłowo sporządzone i zatwierdzone przez Komisję. Rozporządzenie finansowe musi jednoznacznie określać role przypisane jednostce kontrolowanej i kontrolerowi w zakresie sporządzania sprawozdań. Zadaniem Trybunału nie może być w żadnych okolicznościach udzielanie pomocy Komisji przy sporządzaniu sprawozdań. Jest to obowiązek o charakterze administracyjnym i rachunkowym, który należy wyłącznie do Komisji i jest nie do pogodzenia z obowiązkami Trybunału polegającymi na kontroli zewnętrznej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 23/1

OPINIA NR 8/2007

w sprawie projektu rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich

(przedstawiona na mocy art. 248 ust. 4 akapit drugi Traktatu WE)

(2008/C 23/01)

TRYBUNAŁ OBRACHUNKOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1),

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1995/2006 z dnia 13 grudnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (2),

uwzględniając projekt rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3),

uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego nr 4/2006 dotyczącą projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (4),

uwzględniając wniosek, z którym Komisja w dniu 20 lipca 2007 r. zwróciła się do Trybunału Obrachunkowego o wydanie opinii w sprawie tego projektu rozporządzenia,

PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ OPINIĘ:

1. Projekt rozporządzenia przewiduje dostosowanie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „ogólnym rozporządzeniem finansowym”) do ostatnich zmian wprowadzonych rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1995/2006 z dnia 13 grudnia 2006 r. do ogólnego rozporządzenia finansowego.

2. Trybunał nie ma uwag do wniosku Komisji.

Niniejsza opinia została przyjęta przez Trybunał Obrachunkowy w Luksemburgu na posiedzeniu w dniu 6 grudnia 2007 r. W imieniu Trybunału Obrachunkowego Hubert WEBER Prezes

(1) Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 72.

(2) Dz.U. L 390 z 30.12.2006.

(3) SEC(2007) 1013 wersja ostateczna — 2007/0151 (CNS).

(4) Dz.U. C 273 z 9.11.2006, str. 2.
4.

Drugie odstępstwo od „zasady braku zysku” ogranicza kwotę zasobów własnych do 15 % kwalifikowalnych kosztów poniesionych przez partię, którą to kwotę należy uwzględnić podczas ustalania, czy wystąpiła nadwyżka, pod warunkiem że „rezerwa finansowa” partii nie przekroczy 100 % jej średniego rocznego dochodu. Standardy rachunkowości powszechnie stosowane na poziomie Unii Europejskiej nie zawierają definicji „rezerwy finansowej”, a zatem termin ten można interpretować różnie w zależności od założeń koncepcyjnych sprawozdawczości finansowej, według których partia polityczna sporządza swoje roczne zestawienia dochodów i wydatków oraz aktywów i pasywów. Pojęcie „średniego rocznego dochodu” również nie jest sprecyzowane na tyle, aby można było obliczyć kwotę tego dochodu — na przykład brak jest odniesienia do okresu, którego on dotyczy.
XIII.

W odniesieniu do krajowych deklaracji oraz prac kontrolnych na szczeblu krajowym Trybunał powinien przede wszystkim skoncentrować się na ich wpływie na jego najważniejszą jednostkę kontrolowaną, czyli Komisję, a także ich wykorzystaniu przez Komisję. Wiązać by się to mogło ze zbadaniem, w jaki sposób Komisja zapewnia wytyczne, w jaki sposób bierze pod uwagę ustalenia kontroli, jak upewnia się co do ich wiarygodności oraz w jaki sposób dostosowuje do nich swoje własne czynności kontrolne.
4.

Jak wskazano w drugim motywie wniosku, „podstawę rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do dziewiątego EFR stanowi ogólne rozporządzenie finansowe”. Dlatego też nie jest jasne, dlaczego wniosek nie zawiera postulatu transpozycji właściwych zmian, które zostały ostatnio wprowadzone w ogólnym rozporządzeniu finansowym na mocy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1995/2006 w celu zwiększenia ochrony interesów finansowych Wspólnoty i umocnienia zasady rozliczalności. Zmiany te dotyczą artykułów: — artykułu 28a odnoszącego się do konieczności zapewnienia efektywnej i skutecznej kontroli wewnętrznej dostosowanej do danej metody zarządzania, — artykułu 29 ust. 2 odnoszącego się do publikacji w Dzienniku Urzędowym sprawozdania z zarządzania finansami, — artykułu 60 ust. 7 odnoszącego się do treści rocznego sprawozdania z działalności urzędnika zatwierdzającego, precyzyjnie określającego spoczywający na urzędniku zatwierdzającym obowiązek zgłaszania wszelkich zastrzeżeń co do prawdziwości i rzetelności informacji przedstawionych w sprawozdaniu, — artykułu 61 ust. 1 lit. e) odnoszącego się do upoważnienia księgowego do kontroli przestrzegania kryteriów stwierdzenia prawidłowości systemów księgowych, — artykułu 61 ust. 2a do 2c odnoszącego się do obowiązku podpisania przez księgowego sprawozdań finansowych, — artykułu 166 ust. 2 odnoszącego się do daty rozpoczęcia okresu realizacji umów w sprawie finansowania, przy czym za datę rozpoczęcia uważa się datę odpowiedniej umowy w sprawie finansowania, w miejsce daty zaciągnięcia odpowiedniego zobowiązania finansowego.
9.

Zdaniem Trybunału możliwość wykorzystywania informacji przekazywanych w ramach wzajemnej pomocy do celów analizy strategicznej, zgodnie z nowym ust. 7 dodanym do art. 18, ma szansę przyczynić się do zwiększenia skuteczności OLAF-u. Jednakże Trybunał uważa, że w art. 18a proponowanego rozporządzenia należało pójść dalej, przyznając Komisji nieograniczony dostęp do informacji, gromadzonych w systemach już wdrożonych lub przewidzianych (7) dla różnego rodzaju towarów (nie tylko dla towarów wrażliwych), wykorzystywanych do celów operacyjnej i strategicznej analizy oraz zarządzania ryzykiem, przy jednoczesnym zagwarantowaniu właściwej ochrony danych osobowych.
1.

Trybunał z zadowoleniem przyjmuje przedstawiony wniosek, który zmierza do zapewnienia przejrzystości, niedyskryminacji i pewności prawnej poprzez ustanowienie wspólnych przepisów dotyczących asystentów parlamentarnych. Przedłożony wniosek jest zgodny z opinią Trybunału nr 6/98 (3) w sprawie poprzedniego wniosku dotyczącego tej samej kwestii; w opinii tej Trybunał zaproponował, by asystenci parlamentarni stanowili całkowicie nową kategorię pracowników zatrudnianych na podstawie umów ze Wspólnotami i podlegających odrębnemu regulaminowi. Zgłoszony wniosek odnosi się także do krytycznych uwag wyrażanych kilkakrotnie przez Trybunał (4), który wskazywał na niedociągnięcia w uregulowaniach prawnych, podkreślając w szczególności konieczność przyjęcia przepisów, które zapewniłyby właściwe rozliczanie i dokumentowanie świadczonych usług.
2.

We wniosku uwzględniono także modyfikacje wspólnotowych przepisów prawnych od czasu ostatnich zmian wprowadzonych rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2028/2004. Zasadnicze elementy to: a) odwołania do PNB/DNB; b) odwołania do Sekcji Gwarancji EFOGR/EFRG (10); c) rezerwa dotycząca pożyczek i gwarancji kredytowych oraz rezerwa przeznaczona na pomoc nadzwyczajną; d) skuteczne zarządzanie rachunkami zasobów własnych; oraz e) konsolidacja art. 10.
zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel podlegają automatycznemu przeniesieniu i muszą zostać całkowicie wykorzystane aż do zakończenia wszystkich operacji związanych z programem lub działaniem, na które są one przeznaczone. Zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel, otrzymane w ciągu ostatniego roku trwania programu lub działania, można wykorzystać w pierwszym roku trwania kolejnego programu lub działania.

zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel podlegają automatycznemu przeniesieniu i muszą zostać całkowicie wykorzystane aż do zakończenia wszystkich operacji związanych z programem lub działaniem, na które są one przeznaczone. Zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel, otrzymane w ciągu ostatniego roku trwania programu lub działania, można wykorzystać w pierwszym roku trwania kolejnego programu lub działania;

1. Trybunał Obrachunkowy przekazuje Komisji, nie później niż do dnia 15 czerwca, oraz pozostałym instytucjom i organom, o których mowa w art. 121, do dnia 1 czerwca, wszelkie uwagi, których charakter wymaga, jego zdaniem, by zostały zamieszczone w sprawozdaniu rocznym. Uwagi te muszą pozostać poufne i podlegają postępowaniu spornemu. Każda instytucja kieruje swoją odpowiedź do Trybunału Obrachunkowego nie później niż do dnia 15 października. Odpowiedzi instytucji innych niż Komisja są równocześnie przesyłane Komisji.
9.

Trybunał odnotowuje, iż projekt rozporządzenia składa się z trzech części: zmiany do regulaminu pracowniczego, polegające głównie na uwzględnieniu nowego tytułu wraz ze szczególnymi przepisami mającymi zastosowanie do ESDZ (art. 1); zmiany do warunków zatrudnienia (art. 2) oraz inne, związane z ustanowieniem i funkcjonowaniem ESDZ przepisy, które nie zostaną włączone do tekstu regulaminu pracowniczego ani do warunków zatrudnienia (art. 3).
16.

Artykuł 85. Z uwagi na potrzebę spójności, wydajności i skuteczności Trybunał akceptuje wybór audytora wewnętrznego Komisji na audytora wewnętrznym ESDZ. Jednakże proponowane sformułowanie uzupełnienia art. 85 rozporządzenia finansowego daje wrażenie, że audytor wewnętrzny Komisji nie wykonuje tych samych uprawnień w stosunku do ESDZ, co w stosunku do służb Komisji, i że uprawnienia te mogą być różne w zależności od tego, która sekcja budżetu – ESDZ czy Komisji – jest wykonywana. Aby uniknąć jakichkolwiek niejasności dotyczących uprawnień audytora wewnętrznego, Trybunał sugeruje zastąpienie proponowanego uzupełnienia następującym tekstem: „Audytor wewnętrzny Komisji ma te same uprawnienia względem Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, o której mowa w art. 1, co względem służb Komisji”.
1.

Trybunał odnotowuje, że w strategii „Europa 2020” postuluje się, aby poprzez zamówienia publiczne: a) poprawić warunki ramowe prowadzenia działalności innowacyjnej przez przedsiębiorstwa, przy pełnym wykorzystaniu polityki zarządzania popytem; b) wspierać przechodzenie na gospodarkę niskoemisyjną i efektywnie korzystającą z zasobów, na przykład poprzez sprzyjanie szerszemu wykorzystaniu ekologicznych zamówień publicznych; oraz c) poprawić otoczenie biznesu, szczególnie w odniesieniu do innowacyjnych MŚP. W strategii podkreśla się ponadto, że polityka zamówień publicznych musi zapewnić jak najlepsze wykorzystanie środków publicznych, a rynki zamówień publicznych muszą być otwarte dla całej UE. Trybunał odnotowuje również, że uzupełnieniem lub wyjaśnieniem powyższych celów jest zielona księga, w której postuluje się, aby: a) poprawić skuteczność wydatków publicznych poprzez stworzenie możliwie jak największej konkurencji oraz usprawnienie procedur udzielania zamówień z uwzględnieniem ukierunkowanych środków upraszczających w odpowiedzi na potrzeby instytucji zamawiających; b) umożliwić tym, których dotyczą te zasady, lepsze korzystanie z zamówień publicznych do wspierania wspólnych celów społecznych, takich jak ochrona środowiska, promowanie innowacji oraz włączenie społeczne i zapewnienie możliwie najlepszych warunków dla świadczenia wysokiej jakości usług publicznych; c) zapobiegać zjawisku korupcji i faworyzowania oraz zwalczać je; d) rozstrzygnąć, w jaki sposób poprawić dostęp przedsiębiorstw europejskich do rynków państw trzecich; oraz e) zapewnić instytucjom zamawiającym i przedsiębiorstwom większą pewność prawną.
3.

W związku z nową strukturą ESDZ i zadaniami szefów delegatur Unii, szefowie ci będą podlegali dwóm różnym organom. Jak już stwierdzono w opinii nr 4/2010, Trybunał odnotowuje, że konieczna będzie ostrożność przy zarządzaniu nową strukturą, między innymi po to, aby uniknąć konfliktu priorytetów. Trybunał ma także te same wątpliwości w odniesieniu do: a) istotnych odstępstw od rozporządzania finansowego mającego zastosowanie do 10. EFR, gdyż subdelegacja uprawnień Komisji w zakresie wykonania EFR zostanie powierzona urzędnikom zatwierdzającym (szefom delegatur), którzy nie będą już członkami służb Komisji; b) większej złożoności zarządzania finansami oraz zadań związanych z sprawozdawczością i działalnością delegatur; c) znacznej niepewności w odniesieniu do realizacji przez delegatury Unii zasobów przewidzianych na wydatki wspierające powiązane z EFR zgodnie z art. 6 umowy wewnętrznej, co stanowi kwestię niewyjaśnioną w proponowanym projekcie rozporządzenia.
14.

Komisja wskazała (12), że próba objęcia co roku sprawozdaniem wszystkich programów finansowanych przez Unię wiązałaby się z ryzykiem, że sprawozdanie będzie długie i nieukierunkowane. Jest to jedna z kwestii, które mogłyby rozważyć Parlament i Rada we współpracy z Komisją. Inne kwestie to m.in. pytanie, czy ocena powinna objąć jedynie wyniki i – co za tym idzie – skuteczność, czy też również oszczędność i wydajność. Ocena mogłaby być tematyczna, obejmująca tylko rozwój sytuacji w poszczególnych kwestiach, albo mogłaby stanowić szerszą analizę osiągnięć Komisji w minionym roku. We wszelkich tego rodzaju rozważaniach należy uwzględniać przydatność informacji zawartych w sprawozdaniu oceniającym do celów rocznej procedury udzielania absolutorium.
8.

Trybunał zauważa, że wniosek sam w sobie nie doprowadzi do zmniejszenia liczby pracowników i związanych z tym oszczędności finansowych. Art. 6 proponowanego regulaminu pracowniczego zawiera wyraźne odniesienie do obowiązków określonych w wieloletnich ramach finansowych i w porozumieniu instytucjonalnym w sprawie ich realizacji (4). Trybunał przypomina, że wielkość służby cywilnej UE ustala się co roku w decyzjach podejmowanych w ramach procedur budżetowych, które to decyzje muszą być spójne z celami omawianego wniosku Komisji.
I.

Zgodnie z wnioskiem ok. 40 % budżetu programu Herkules III (44,8 mln euro) ma zostać przeznaczone na zwalczanie przemytu i podrabiania papierosów. Jest to wyrazem zobowiązania Komisji wynikającego z porozumień z czterema międzynarodowymi producentami papierosów. Na mocy tych porozumień 90,3 % z ponad 2 mld dolarów trafia do budżetów krajowych państw członkowskich. Jako że jedno z porozumień wygasa w 2016 r., należy zauważyć, że do budżetu UE wpłynie ok. 10 mln euro mniej w stosunku do kwoty, którą Komisja planuje przeznaczyć na zwalczanie przemytu i podrabiania papierosów.
Trybunał zaleca, by zamieścić odniesienie do nabycia „wewnątrzunijnego”, tak aby zachować zgodność z terminologią wywodzącą się z Traktatu z Lizbony.

Artykuł 3
3.

Wniosek zawiera wiele odniesień do ogólnego rozporządzenia finansowego, wskazujących, które artykuły tegoż rozporządzenia mają zastosowanie. Jednakże we wniosku dodano liczne dodatkowe przepisy lub odniesienia do przepisów znajdujących się w ogólnym rozporządzeniu finansowym, które nie mają zastosowania (zob. na przykład artykuły omówione w części „Uwagi szczegółowe”, pkt 8–24). Niektóre przepisy ogólnego rozporządzenia finansowego nie mają zastosowania bezpośrednio, lecz mutatis mutandis, a znaczenie niektórych terminów należy rozumieć w inny sposób niż ten, w którym mają one zastosowanie w ogólnym rozporządzeniu finansowym (zob. wykaz w art. 2 ust. 4 wniosku).
3.

W punkcie 7 opinii nr 7/2011 Trybunał zauważa, że we wniosku dokonano rozróżnienia pomiędzy przepisami „wspólnymi” (mającymi zastosowanie do wszystkich pięciu funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych (CSF)) i przepisami „ogólnymi” (mającymi zastosowanie jedynie do niektórych z nich: EFRR, EFS i Funduszu Spójności). Prowadzi to do niespójności ram prawnych. Należy zastanowić się, czy nie należałoby ograniczyć rozporządzenia ogólnego do przepisów, które mają zastosowanie do wszystkich pięciu funduszy („wspólne przepisy”), a pozostałe przepisy („przepisy ogólne”) zawrzeć w rozporządzeniach odnoszących się do poszczególnych funduszy.
16.

W art. 8 aktualnie obowiązującego rozporządzenia określono charakter wydatków europejskich partii politycznych, które to wydatki mogą być finansowane z budżetu UE. Do wydatków tych należą „wydatki administracyjne i wydatki związane z pomocą techniczną, zebraniami, badaniami, imprezami transgranicznymi, analizami, informowaniem i publikacjami”. Definicji tej nie włączono do wniosków Komisji, chociaż stanowiłaby ona użyteczną wskazówkę dla Parlamentu Europejskiego przy sporządzaniu zaproszeń do składania wniosków o wkład. Przepisy w tym zakresie zawarte we wniosku zmieniającym rozporządzenie finansowe nie są wystarczająco precyzyjne (20). We wniosku zmieniającym rozporządzenie finansowe należy również wyraźnie zaznaczyć, że europejskie partie polityczne, które otrzymują wkład z budżetu ogólnego, nie mogą otrzymywać innych środków z tego budżetu.
13.

Proponowana zmiana nie dotyczy co prawda bezpośrednio kwestii niepewności budżetowej, która w obecnym systemie zasobów własnych wciąż zagraża państwom członkowskim, lecz Trybunał przyznaje, że z sald VAT i DNB mogą wynikać wyjątkowo wysokie kwoty, tak jak miało to miejsce w 2014 r., i przyjmuje do wiadomości podejście Komisji zezwalające państwom członkowskim na odraczanie płatności tych kwot na podstawie nowego ustępu 7a wprowadzonego do art. 10 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000.
3.

Przepisy finansowe mające zastosowanie do 11. EFR nie mogą zostać przyjęte przez Radę przed wejściem w życie umowy wewnętrznej w sprawie 11. EFR. Z tego względu Komisja proponuje, aby rozporządzenie Rady w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 10. EFR zmieniono w taki sposób, by przepisy finansowe mające zastosowanie do 11. EFR miały również zastosowanie do instrumentu pomostowego.
5.

Art. 18a i 18g wniosku określają przepisy, zgodnie z którymi Komisja stworzy zbiór danych pochodzących od publicznych lub prywatnych usługodawców działających w międzynarodowym łańcuchu dostaw, dokona ich analizy oraz udostępni te dane władzom państw członkowskich. Art. 18a ust. 6 i art. 18g ust. 3 ograniczają dostęp do tego zbioru danych do określonych działów Komisji i organów krajowych, a przekazanie danych innym instytucjom podlega szczegółowym warunkom. Jednak tego rodzaju przepisy prawa wtórnego nie mogą ograniczać uprawnień kontrolnych Trybunału określonych w prawie pierwotnym, a mianowicie w art. 287 ust. 3 TFUE. Chociaż, ściśle rzecz ujmując, odniesienie do uprawnień kontrolnych Trybunału w zmienionym rozporządzeniu (WE) nr 515/97 nie jest konieczne, warto byłoby wskazać w stosownych artykułach, że przepisy te „nie naruszają prawa dostępu Trybunału Obrachunkowego do dokumentów i informacji na mocy art. 287 ust. 3 TFUE”. Zapewniłoby to, by wszystkie strony uczestniczące w wykonaniu rozporządzenia były świadome uprawnień kontrolnych Trybunału i faktu, że uprawnienia te nie mogą podlegać ograniczeniom. Z tego samego powodu przydatne byłoby wprowadzenie odniesienia do Trybunału Obrachunkowego w art. 29 dotyczącym systemu informacji celnej.
7.

Komisja proponuje, by zwiększyć kwotę, której zapis może zostać przyspieszony, z dwóch do trzech dwunastych oraz by przedłużyć możliwe ramy czasowe przyspieszenia z kwartału do pierwszych sześciu miesięcy roku budżetowego. Minimalny okres powiadomienia państw członkowskich, wynoszący dwa tygodnie, zostaje utrzymany. W praktyce Komisja będzie w stanie przyspieszyć zapis do trzech dwunastych kwot w dowolnym momencie podczas pierwszych sześciu miesięcy roku budżetowego, z minimalnym okresem powiadomienia państw członkowskich wynoszącym dwa tygodnie.
18.

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przyznaje Trybunałowi uprawnienia do przeprowadzania kontroli legalności, prawidłowości i należytego zarządzania finansami w odniesieniu do wszystkich dochodów i wydatków Unii Europejskiej. Ponadto aby zapewnić przejrzystość zarządzania środkami publicznymi, Trybunał powinien publikować sprawozdania dotyczące wyników kontroli. W celu wypełnienia swojego mandatu Trybunał ma nieograniczony dostęp do wszelkich dokumentów i informacji, które uzna za „niezbędne do wykonywania jego zadania”, w tym do pomieszczeń każdej osoby fizycznej lub prawnej otrzymującej płatności z budżetu (art. 287 ust. 3 akapit pierwszy TFUE) (16). Zdefiniowanie zakresu przeprowadzanych kontroli, z uwzględnieniem międzynarodowych standardów kontroli, należy zatem do Trybunału (17). EFIS nie stanowi tutaj wyjątku. W szczególności przewidywane niezastosowanie rozporządzenia finansowego nie może prowadzić do ograniczenia uprawnień Trybunału.
1.

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) jest dyrekcją generalną Komisji, ale funkcjonuje niezależnie w odniesieniu do swoich działań dochodzeniowych. Został on utworzony w 1999 r., a przepisy mające zastosowanie do przeprowadzanych przez niego dochodzeń (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie OLAF”) zostały zmienione w 2013 r. (2).
11.

Jak wynika z uzasadnienia wniosku i wyjaśnień otrzymanych przez Trybunał od służb PE, niektóre europejskie partie polityczne i europejskie fundacje polityczne napotykają trudności w uzyskaniu wkładów wymaganych do spełnienia progu współfinansowania. Sytuacja ta zachęca do korzystania z wątpliwych praktyk, takich jak zaciąganie pożyczek na sfinansowanie działalności operacyjnej, przez co zewnętrzni kontrolerzy kwestionują zdolność do kontynuowania tej działalności, czy wnoszenie wkładów niepieniężnych o wartości, która może okazać się trudna do oszacowania. Ponadto korzystanie przez europejskie partie polityczne i europejskie fundacje polityczne z pożyczek może pociągać za sobą ryzyko, że przepisy dotyczące darowizn i wkładów będą obchodzone i że będzie dochodziło do zaciągania pożyczek na szczególnie korzystnych warunkach. W celu rozwiązania tych problemów Komisja proponuje obniżenie progu współfinansowania do 10 % dla europejskich partii politycznych i do 5 % dla europejskich fundacji politycznych.
II.

W ramach przygotowań do przedstawienia wniosku nie przeprowadzono kompleksowej i udokumentowanej oceny skutków. Wnioskowi towarzyszyła ocena ex ante zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu finansowym. Niemniej Trybunał zwraca uwagę, że Komisja nie przeprowadziła oceny w celu zbadania nakładania się zakresów programu i innych działań UE oraz synergii między nimi, a także w celu dokładniejszego oszacowania wartości dodanej programu. Jak zauważono w sprawozdaniu specjalnym Trybunału nr 19/2017, Komisja stwierdziła już w odniesieniu do programu Herkules II, że wiele można by jeszcze zrobić, by zacieśnić współpracę między jej służbami, tak aby uniknąć nakładania się zakresów programów i skorzystać z synergii między nimi.
1.

Celem opiniowanego wniosku jest dostosowanie zasad finansowych Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) do zasad, które mają zastosowanie do budżetu Unii. Obowiązujące rozporządzenie Rady w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) opracowano w formie zbioru odesłań do rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (ogólnego rozporządzenia finansowego), z wyłączeniem lub uzupełnieniem określonych przepisów w celu uwzględnienia specyfiki EFR.