Wniosek ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej /* COM/2013/0759 final - 2013/0369 (NLE) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 i art. 14 ust. 1, w odniesieniu do przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej. Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek W dniu 6 września 2012 r. Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. W dniu 1 marca 2013 r. Komisja przyjęła rozporządzenie (UE) nr 182/2013 poddające rejestracji przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej. W dniu 4 czerwca 2013 r. Komisja przyjęła rozporządzenie (UE) nr 513/2013 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 182/2013 poddające rejestracji przywóz tych produktów pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej. Rozporządzenie to zostało następnie zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 748/2013 z dnia 2 sierpnia 2013 r. Decyzją 2013/423/UE z dnia 2 sierpnia 2013 r. Komisja przyjęła zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej. Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Konsultacje z zainteresowanymi stronami Zainteresowane strony objęte postępowaniem miały możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Krótki opis proponowanych działań Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej i następnie przyjęła zobowiązanie zaproponowane w związku z tym przywozem. Załączony wniosek dotyczący rozporządzenia Rady jest oparty na ostatecznych ustaleniach, które potwierdziły występowanie dumpingu wyrządzającego szkodę oraz to, że wprowadzenie środków nie jest sprzeczne z ogólnym interesem Unii. Mimo zmian w zakresie definicji produktu na etapie końcowym (w wyniku wyłączenia płytek z zakresu definicji produktu) i niewielkich korekt ostatecznych stawek celnych potwierdzono ogólne tymczasowe ustalenia. Przewiduje się, że zobowiązanie będzie miało zastosowanie w okresie obowiązywania środków tymczasowych i ostatecznych. Występuje się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia, które powinno zostać opublikowane najpóźniej dnia 5 grudnia 2013 r. Podstawa prawna Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej. Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Unii, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku nie mają zastosowania. Wybór instrumentów Proponowane instrumenty: rozporządzenie. Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: w rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii. 2013/0369 (NLE) Wniosek ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4 i art. 14 ust. 1, uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską, po konsultacji z Komitetem Doradczym, a także mając na uwadze, co następuje: A. PROCEDURA 1. Środki tymczasowe (1) Rozporządzeniem (UE) nr 513/2013[2] („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja Europejska („Komisja”) nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”). (2) Postępowanie wszczęto w następstwie skargi złożonej w dniu 25 lipca 2012 r. przez EU ProSun („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % całkowitej unijnej produkcji modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów. Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na dumping wymienionego produktu oraz wynikającą z niego istotną szkodę, które uznano za wystarczające uzasadnienie do wszczęcia postępowania. 2. Rejestracja (3) Jak wspomniano w motywie 3 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w następstwie wniosku skarżącego popartego wymaganymi dowodami Komisja przyjęła w dniu 1 marca 2013 r. rozporządzenie (UE) nr 182/2013[3] poddające rejestracji przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej z dniem 6 marca 2013 r. Rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych zakończono rejestrację przywozu do celów dochodzenia antydumpingowego zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ponieważ tymczasowe cło antydumpingowe zapewniło ochronę przed przywozem towarów po cenach dumpingowych. (4) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że decyzja dotycząca rejestracji przywozu była bezpodstawna, ponieważ nie spełniono warunków wynikających z art. 14 ust 5 rozporządzenia podstawowego. Argumentów tych nie poparto jednak udokumentowanymi informacjami. W chwili podejmowania decyzji dotyczącej rejestrowania przywozu Komisja posiadała wystarczające dowody prima facie uzasadniające potrzebę rejestracji przywozu, dotyczące w szczególności gwałtownego wzrostu w kategoriach zarówno bezwzględnej wielkości przywozów, jak i udziału w rynku. Z tego względu argumenty w tej kwestii trzeba było odrzucić. 3. Przyjęcie zobowiązania w odniesieniu do ceł tymczasowych (5) Decyzją 2013/423/UE z dnia 2 sierpnia 2013 r.[4] Komisja przyjęła zobowiązanie złożone przez producentów eksportujących wraz z Chińską Izbą Gospodarczą ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych (China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products, „CCCME”). 4. Dalsze postępowanie (6) Po powiadomieniu o istotnych faktach i wnioskach, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), rząd Chińskiej Republiki Ludowej („rząd ChRL”) i kilka zainteresowanych stron przedłożyło oświadczenia w formie pisemnej, przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie, uzyskały taką możliwość. Stowarzyszenie na rzecz Przystępnej Energii Słonecznej (Association for Affordable Solar Energy, „AFASE”) reprezentujące podmioty działające na rynkach niższego i wyższego szczebla oraz jeden importer wnioskowali o przesłuchanie i zostali wysłuchani z udziałem rzecznika praw stron Dyrekcji Generalnej ds. Handlu. (7) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach tymczasowe ustalenia zostały odpowiednio zmienione. (8) Oprócz tego na terenie następujących przedsiębiorstw odbyły się wizyty weryfikacyjne: (i) podmioty działające na rynku niższego szczebla – Jayme de la Costa, Pedroso, Portugalia; – Sunedison Spain Construction, Madryt, Hiszpania; (ii) niezależny konsultant – Europressedienst, Bonn, Niemcy. (9) AFASE zakwestionowało podstawę prawną wizyty przeprowadzonej na terenie Europressedienst, ponieważ podmiot ten nie jest zainteresowaną stroną w dochodzeniu, a zatem nie podlega art. 16 rozporządzenia podstawowego. Jak wspomniano w motywach 99 i 120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Europressedienst dostarczył informacje na temat wskaźników makroekonomicznych. Wyjaśnia się, że Komisja przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na miejscu w siedzibie Europressedienst w imię zasady dobrej administracji, aby potwierdzić solidność i prawidłowość danych, na których oparła swoje ustalenia. (10) Rząd ChRL ponownie stwierdził, że jego prawo do obrony w odniesieniu do dostępu do dokumentów udostępnionych zainteresowanym stronom do wglądu zostało naruszone, ponieważ (i) w dokumentach bez klauzuli poufności brakowało informacji bez przedstawienia „ważnej przyczyny” lub przedłożenia wystarczająco szczegółowych streszczeń lub w wyjątkowych przypadkach powodów nieprzedłożenia streszczenia bez klauzuli poufności, (ii) brakowało wersji bez klauzuli poufności wszystkich odpowiedzi producenta unijnego na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz (iii) opóźnienia w udostępnieniu zainteresowanym stronom wersji bez klauzuli poufności odpowiedzi producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu były nadmierne. (11) (i) W odniesieniu do argumentu, zgodnie z którym w dokumentach udostępnionych do wglądu brakowało informacji, zainteresowana strona nie sprecyzowała, o jakie informacje jej chodzi. (ii) Jej argument, zgodnie z którym nie udostępniono wersji bez klauzuli poufności wszystkich odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, był nieprawdziwy. (iii) Jeżeli chodzi o opóźnienia w udostępnieniu odpowiedzi bez klauzuli poufności objętych próbą producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu, wyjaśniono zainteresowanej stronie, że kwestionariusze dodano do dokumentów bez klauzuli poufności dopiero po sprawdzeniu kompletności i zasadności ich streszczeń. W celu zapewnienia producentom unijnym prawa do anonimowości, upewniono się również, że w wersjach kwestionariuszy bez klauzuli poufności rzeczywiście nie ujawniono tożsamości zainteresowanego producenta unijnego. W niektórych przypadkach strony przedkładające wersje bez klauzuli poufności musiały je odpowiednio poprawić zanim można je było udostępnić innym zainteresowanym stronom. (12) W każdym przypadku uznaje się, że w żaden sposób nie wpłynęło to na prawo zainteresowanych stron do obrony. Komisja dała wszystkim zainteresowanym stronom możliwość odniesienia się do informacji zawartych w dokumentach udostępnionych do wglądu w czasie umożliwiającym uwzględnienie ich uwag, w przypadku gdy uzasadniono je i umotywowano przed wyciągnięciem jakichkolwiek wniosków w ramach dochodzenia. Zainteresowana strona miała pełną możliwość przedstawienia swoich uwag w odniesieniu do kwestionariuszy objętych próbą producentów unijnych także po ujawnieniu tymczasowych i ostatecznych ustaleń. W związku z tym, nawet jeżeli ujawnienia ustaleń i dostęp do dokumentów udostępnionych zainteresowanym stronom do wglądu oparto na różnych przepisach prawnych, należy zauważyć, że zainteresowane strony miały wiele możliwości przedstawienia swoich uwag w odniesieniu do wszystkich informacji udostępnionych przez każdą ze stron w ramach dochodzenia. W związku z tym powyższy argument trzeba było odrzucić. (13) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których planowano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, a także ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń. (14) Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione. 5. Przyjęcie zobowiązania w związku z cłami ostatecznymi (15) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń Komisja otrzymała zmienione zobowiązanie złożone przez producentów eksportujących wraz z Chińską Izbą Gospodarczą ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych obejmujące również równoległe dochodzenie antysubsydyjne. Decyzją 2013/XXX/UE z dnia XX grudnia 2013 r. Komisja potwierdziła przyjęcie przedmiotowego zobowiązania. 6. Strony, których dotyczy postępowanie a) Kontrola wyrywkowa producentów unijnych (16) Po wprowadzeniu środków tymczasowych niektóre zainteresowane strony ponownie wysunęły argument, że nadmierne korzystanie z zasady poufności uniemożliwia im komentowanie doboru próby producentów unijnych, a tym samym odpowiednie korzystanie z ich prawa do obrony. Komisja poruszyła już tę kwestię w motywie 9 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponieważ nie przekazano żadnych nowych informacji w tej kwestii, wnioski zawarte w motywie 9 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostały potwierdzone. (17) Rząd ChRL ponownie wysunął argument, że korzystanie z zasady poufności nazw skarżących oraz objętych próbą producentów unijnych nie jest uzasadnione. Jak stwierdzono w motywie 9 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, producenci unijni zwrócili się o poufne traktowanie ich nazw z obawy przed retorsjami handlowymi. Komisja uznała te wnioski za wystarczająco uzasadnione, aby je przyjąć. Informacje przedłożone Komisji w celu uzasadnienia obaw przed retorsjami handlowymi nie mogą być ujawniane stronom trzecim, ponieważ takie ujawnienie mogłoby podważać celowość wniosku o zachowanie poufności. Ponadto w przypadku gdy, jak poinformował rząd ChRL, producent unijny zrewidował swoje stanowisko i ujawnił swoją tożsamość, składając wniosek do Trybunału o wszczęcie sprawy przeciwko rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, nie istnieją już powody do ujawniania informacji, na podstawie których zapewniono anonimowość, ponieważ tożsamość została ujawniona. (18) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna z zainteresowanych stron ponownie wysunęła argument, że informacje, na których opierał się dobór próby, nie były wiarygodne, nie przedstawiła jednak żadnych nowych dowodów w tym zakresie. Argument ten został zatem odrzucony. (19) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CCCME ponownie wysunęła argumenty na temat metod stosowanych do doboru tymczasowej próby producentów unijnych. Twierdzi ona w szczególności, że instytucje nie wzięły pod uwagę 120 producentów. Komisja poruszyła już tę kwestię w motywie 9 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto instytucje zweryfikowały działalność przedsiębiorstw przedstawionych w przedmiotowym wykazie. Okazało się, że wykaz obejmuje głównie instalatorów, dystrybutorów, importerów powiązanych oraz producentów eksportujących w Chinach, na Tajwanie i w Indiach. W związku z tym nie mogła ona wykazać, że instytucje przeoczyły znaczącą liczbę producentów unijnych. Ponadto CCCME nie zakwestionowała całkowitej produkcji unijnej, podając alternatywne dane liczbowe, ani nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że reprezentatywność próby mogłaby zostać naruszona, ponieważ gdyby Komisja posiadała wiedzę na ten temat, żaden z domniemanych dodatkowych producentów unijnych nie zostałby wybrany do próby. (20) Po wyłączeniu płytek z definicji produktu objętego postępowaniem, a zatem z zakresu tego postępowania jak przytoczono w motywie 32 poniżej, próba końcowa składała się z ośmiu producentów unijnych. Wobec braku innych uwag w sprawie kontroli wyrywkowej producentów unijnych ustalenia w motywach 7–10 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone, zgodnie z powyższymi zmianami. b) Kontrola wyrywkowa niepowiązanych importerów (21) Po wprowadzeniu środków tymczasowych, jak wspomniano w motywie 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja skontaktowała się z dodatkowymi importerami, którzy już współpracowali w ramach tego dochodzenia na etapie jego wszczęcia, przekazując podstawowe informacje na temat swojej działalności związanej z produktem objętym dochodzeniem w okresie objętym dochodzeniem, jak określono w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Celem skontaktowania się z tymi podmiotami było ustalenie, czy można zwiększyć wielkość próby importerów niepowiązanych. Sześć przedsiębiorstw, które kwalifikowały się do grupy importerów niepowiązanych zajmujących się obrotem produktem objętym postępowaniem (tj. nabywających i odsprzedających go), zgłosiło się i wyraziło wolę dalszej współpracy przy dochodzeniu. Spośród tych sześciu podmiotów pięć udzieliło odpowiedzi w terminie. Spośród pięciu otrzymanych odpowiedzi tylko trzy zawierały wystarczająco dużo informacji, aby umożliwić dokonanie wnikliwej oceny. Na tej podstawie próba importerów niepowiązanych została powiększona i objęła czterech importerów w odniesieniu do modułów, na których przypada około 2–5 % całkowitego przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie. Biorąc pod uwagę strukturę grupy importerów niepowiązanych, z których większość stanowiły małe i średnie przedsiębiorstwa, nie było możliwości, aby w próbie reprezentowany był większy udział ze względu na ograniczone zasoby, jakimi dysponowały instytucje. (22) Wobec braku innych uwag w sprawie kontroli wyrywkowej importerów niepowiązanych powyższe zmienione motywy 11 i 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. c) Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących (23) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń szereg przedsiębiorstw nieobjętych próbą przedstawiło uwagi, twierdząc, że ich sytuacja jest inna niż przedsiębiorstw objętych próbą. Przedsiębiorstwa te argumentowały, że w rezultacie powinny korzystać z indywidualnej stawki celnej zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Z powodu dużej liczby współpracujących przedsiębiorstw (często grup przedsiębiorstw) nie było jednak możliwe indywidualne zbadanie wszystkich przedsiębiorstw. W związku z tym zgodnie z art. 9 ust. 6 przedmiotowe przedsiębiorstwa objęte są średnią ważoną stawki celnej dla przedsiębiorstw objętych próbą. (24) Wobec braku innych uwag w sprawie kontroli wyrywkowej producentów eksportujących motywy 13 i 14 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. 7. Okres objęty dochodzeniem i okres badany (25) Jak wskazano w motywie 19 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od 2009 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”). B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY 1. Wprowadzenie (26) Jak wskazano w motywach 20–49 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, tymczasowo zdefiniowanym produktem objętym postępowaniem są moduły lub panele fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego oraz ogniwa i płytki w rodzaju stosowanych w modułach lub panelach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego, pochodzące lub wysyłane z Chińskiej Republiki Ludowej. Grubość ogniw i płytek nie przekracza 400 mikrometrów. Produkt ten jest obecnie objęty kodami CN ex 3818 00 10, ex 8501 31 00, ex 8501 32 00, ex 8501 33 00, ex 8501 34 00, ex 8501 61 20, ex 8501 61 80, ex 8501 62 00, ex 8501 63 00, ex 8501 64 00 i ex 8541 40 90 („produkt objęty postępowaniem”). (27) Z definicji produktu objętego postępowaniem wyklucza się następujące rodzaje produktów: – przenośne ładowarki solarne składające się z mniej niż sześciu ogniw, dostarczające energię elektryczną do urządzeń lub ładujące akumulatory, – cienkowarstwowe produkty fotowoltaiczne, – produkty fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego trwale wbudowane do urządzeń elektrycznych spełniających inną funkcję niż wytwarzanie energii elektrycznej i wykorzystujących energię elektryczną wytwarzaną przez wbudowane ogniwo lub ogniwa fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego. 2. Argumenty dotyczące zakresu definicji produktu 2.1. Wyłączenie płytek (28) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń zainteresowane strony twierdziły, że płytki należy usunąć z zakresu definicji produktu, ponieważ płytki nie mają takich samych podstawowych właściwości fizycznych, chemicznych i technicznych jak ogniwa i moduły. Oprócz argumentów przedstawionych na etapie wstępnym wysunięto dwa dodatkowe argumenty w tej kwestii po ujawnieniu tymczasowych ustaleń. (29) Po pierwsze, zainteresowane strony twierdziły, że płytki można wykorzystywać do innych celów niż produkcja ogniw, przede wszystkim do produkcji układów scalonych i innych mikrourządzeń. W tej kwestii należy zauważyć, że nie wszystkie płytki wchodzą w zakres definicji produktu objętego przedmiotowym dochodzeniem, która ogranicza się do „płytek w rodzaju stosowanych w modułach lub panelach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego”, oraz iż „grubość [wspomnianych] płytek nie przekracza 400 mikrometrów”. Chociaż płytki z pewnością mają inne zastosowania, to przedmiotowe dochodzenie nigdy nie obejmowało płytek wykorzystywanych do wytwarzania innych produktów, takich jak układy scalone. Ponadto żadni producenci, importerzy ani użytkownicy będący uczestnikami rynku wspomnianych innych rodzajów płytek nie zgłosili zarzutów, że ich płytki będą podlegać rejestracji lub tymczasowym cłom antydumpingowym. W związku z tym potwierdza się, że wspomniane inne rodzaje płytek nie wchodzą w zakres definicji produktu objętego przedmiotowym dochodzeniem. Jednocześnie wskazuje to na fakt, że płytki niekoniecznie muszą mieć to samo zastosowanie końcowe co ogniwa i moduły. (30) Po drugie, zainteresowane strony twierdziły, że nieprzetworzone płytki nie posiadają żadnych kluczowych właściwości elektrycznych, które odróżniają ogniwa słoneczne i moduły fotowoltaiczne od pozostałych produktów. W szczególności płytki nie mają zdolności generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego, co jest kluczową funkcją ogniw i modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego. (31) Przedmiotowy argument można przyjąć. Rzeczywiście po dalszej weryfikacji i wbrew temu, co stwierdzono w motywie 36 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym „moduły, ogniwa i płytki mają takie samo zastosowanie końcowe, tj. przetwarzanie światła słonecznego na energię elektryczną”, dopiero po przetworzeniu w ogniwo płytka zyskuje funkcję generowania energii elektrycznej. (32) Z uwagi na odmienne podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, zdefiniowane w trakcie dochodzenia między innymi jako funkcja generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego, podsumowując, stwierdza się, że płytki należy wyłączyć z definicji produktu objętego postępowaniem, a tym samym z zakresu przedmiotowego dochodzenia. 2.2. Odrębne dochodzenia w odniesieniu do ogniw i modułów (33) Zainteresowane strony ponownie stwierdziły, że ogniwa i moduły nie są jednym produktem, a zatem powinny być oceniane oddzielnie, powtarzając przede wszystkim argumenty już uwzględnione w motywach 27–39 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W przeciwieństwie do płytek ogniwa i moduły mają jednak tę samą podstawową właściwość, tj. zdolność generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego. W związku z tym argumenty te zostały odrzucone. (34) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter twierdził, że pojedyncze ogniwa nie mogą wytwarzać energii elektrycznej. W tym celu muszą one być rzekomo wbudowane w moduły. Każde pojedyncze ogniwo ma jednak zdolność generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego zazwyczaj na poziomie około 4 W. Chociaż przedmiotowa moc może być niewystarczająca do większości zastosowań wymagających montażu wielu ogniw w moduły, nie zmienia to faktu, że już pojedyncze ogniwo ma zdolność generowania energii elektrycznej. (35) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter twierdził, że brak możliwości ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do modułów na podstawie wartości normalnej w odniesieniu do ogniw, jak opisano w motywie 100 poniżej, wskazuje, iż modułów i ogniw nie można uznawać za jeden produkt. (36) W tej kwestii należy zauważyć, że w ramach większości dochodzeń antydumpingowych, w tym w ramach obecnego dochodzenia, porównuje się wartość normalną i ceny eksportowe na podstawie rodzajów produktów. Dokonuje się tego z uwagi na fakt, że często bardzo szeroki zakres rodzajów produktów ma takie same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne lub chemiczne, co często prowadzi do sytuacji, w których definicja „produktu objętego postępowaniem” obejmuje rodzaje produktów o znacząco różnych kosztach i cenach. Sam fakt, że nie ma możliwości ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do pewnego rodzaju produktów na podstawie wartości normalnej innego rodzaju produktów, nie oznacza, iż przedmiotowych rodzajów produktów nie można uznawać za jeden produkt. Jak opisano w motywie 32 powyżej, zarówno ogniwa, jak i moduły mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, między innymi funkcję generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego. (37) Ponadto argumentowano, że gdyby ogniwa i moduły były jednym produktem z niewielkimi różnicami, dostosowanie cen ogniw w celu ustalenia cen modułów nie powinno być trudne. W tej kwestii zauważa się, że nie istnieje żadne wymaganie, aby miedzy różnymi rodzajami produktu objętego postępowaniem występowały jedynie niewielkie różnice. Przeciwnie, wystarczy, że różne rodzaje produktu objętego postępowaniem mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne lub chemiczne. W przedmiotowej sprawie dotyczy to modułów i ogniw, między innymi ich funkcji generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego. (38) Ta sama strona twierdziła ponadto, że ogniwa nie stanowią po prostu innego rodzaju modułów, ale zupełnie różny produkt. W rezultacie ogniwo jest kluczowym elementem modułu. Jako kluczowy element ogniwo oczywiście nie jest „zupełnie różnym produktem”, ponieważ moduły i ogniwa mają takie same podstawowe właściwości generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego, jak wskazano w motywie 32 powyżej. (39) Ta sama strona twierdziła ponadto, że podczas doboru próby producentów unijnych i eksporterów chińskich brano pod uwagę różnicę między ogniwami a modułami. W związku z tym należy ustanowić różne stawki celne w odniesieniu do modułów i ogniw. W tej kwestii potwierdzono, że rzeczywiście podczas kontroli wyrywkowej producentów unijnych i eksporterów chińskich brano pod uwagę różnicę między modułami a ogniwami, jak wskazano w motywach 10 i 14 rozporządzania w sprawie ceł tymczasowych. Postąpiono jednak w ten sposób jedynie w celu zapewnienia reprezentatywności próby i nie oznacza to, że ogniw i modułów nie należy uznawać za jeden produkt objęty postępowaniem ani że należy ustanowić odrębne stawki celne w odniesieniu do ogniw i modułów. W rzeczywistości w celu zapewnienia reprezentatywności próby w odniesieniu do wszystkich rodzajów produktów istotne jest dokonanie rozróżnienia między ogniwami a modułami podczas doboru próby. Co więcej, z uwagi na istnienie pewnego stopnia niepewności w odniesieniu do kwestii, czy ogniwa i moduły należy uznawać za jeden produkt czy za dwa odrębne produkty, konieczne było zapewnienie reprezentatywności w odniesieniu do obu możliwych rezultatów. (40) Ponadto argumentowano, że motyw 100 poniżej, zgodnie z którym koszty przetwarzania dotyczące modułów są znaczące, jest sprzeczny z motywem 32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w którym stwierdzono, iż wartość dodana nie koncentruje się na jednym konkretnym etapie procesu produkcji. W tej kwestii przypomina się, że w motywie 100 wyjaśniono również, iż różnica kosztów między ogniwami a modułami wynosi 34 %, co oznacza, że 66 % wartości modułów stanowią ogniwa. Stwierdza się zatem, że wartość dodana nie koncentruje się na jednym konkretnym etapie procesu produkcji. (41) Według producentów eksportujących fakt, że zobowiązanie nakłada różne minimalne ceny importowe i wielkości przywozu w odniesieniu do ogniw i modułów, rzekomo stanowi potwierdzenie tego, iż moduły i ogniwa są odrębnymi produktami wymagającymi dwóch odrębnych dochodzeń. Różne minimalne ceny importowe stanowią jedynie wskazanie, że ogniwa i moduły stanowią różne grupy rodzajów produktów sprzedawane po różnych cenach. W związku z tym konieczne jest określenie różnych cen, aby minimalne ceny importowe miały znaczenie. (42) Ponadto fakt, że ogniwa i moduły stanowią odrębne grupy rodzajów produktów, nie ma sam w sobie znaczenia w odniesieniu do definicji produktu objętego postępowaniem. W odniesieniu do definicji produktu objętego postępowaniem wystarczy, że przedmiotowe produkty mają takie same podstawowe właściwości i zastosowania końcowe, jak w przypadku modułów i ogniw, co opisano odpowiednio w motywach 32 i 48. (43) Rząd ChRL twierdził, że ocena kwestii, czy ogniwa i moduły są jednym produktem objętym postępowaniem, nie dotyczy szeregu kryteriów zdefiniowanych przez Organ Apelacyjny w sprawie EC – Asbestos[5]. Wspomniane kryteria wykorzystuje się jednak do definiowania „produktu podobnego”, a nie produktu objętego postępowaniem. Innymi słowy, przedmiotowe kryteria należy wykorzystywać do definiowania produktu podobnego, na przykład produktu podobnego wytwarzanego przez przemysł unijny, który następnie porównuje się do produktu objętego postępowaniem wywożonego przez chińskich producentów eksportujących. Kryteria te nie mają zastosowania przy definiowaniu produktu objętego postępowaniem. W każdym przypadku instytucje zauważają, że stosowanie kryteriów wykorzystanych w EC – Asbestos do definiowania produktu objętego postępowaniem w przedmiotowej sprawie nie przyniesie innego rezultatu. Pierwsze i drugie kryterium (odpowiednio właściwości, charakter i jakość zastosowań końcowych) są takie same jak kryteria dotyczące właściwości fizycznych, chemicznych i technicznych oraz zastosowań końcowych zastosowane we wcześniejszych motywach. Trzecie kryterium (upodobania i nawyki konsumentów) nie jest tak naprawdę przydatne w przedmiotowej sprawie, ponieważ ogniwa są kluczowym elementem modułów; jeżeli chodzi o czwarte kryterium, klasyfikację taryfową, zauważa się, że zarówno ogniwa, jak i moduły można zgłosić pod pozycją taryfową 8541 40 90, chociaż pozycje taryfowe pod pozycją 8501 dotyczą generatorów elektrycznych w ogóle, a nie produktów wykorzystujących energię słoneczną w szczególności. (44) Inna zainteresowana strona wysunęła argument, zgodnie z którym obiektywne stosowanie kryteriów opracowanych przez Trybunał Sprawiedliwości w poprzednich sprawach[6] rzekomo prowadzi do stwierdzenia, że moduły i ogniwa są różnymi produktami. W tej kwestii należy zauważyć, że Trybunał wskazał jedynie szereg kryteriów, które można wziąć pod uwagę – nie ma obowiązku stosowania wszystkich kryteriów we wszystkich sprawach, ponieważ nie wszystkie z nich muszą być odpowiednie. Wspomniane kryteria oceniono w motywach 27–39 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w których stwierdzono, że szereg kryteriów nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. W sprawie Brosmann oceny kwestii, czy różne rodzaje butów stanowią „produkt objęty postępowaniem”, również dokonano na podstawie tylko trzech kryteriów, które uznano za odpowiednie. Z uwagi na fakt, że zainteresowane strony nie podały żadnego powodu, dla którego obiektywne stosowanie wspomnianych kryteriów miałoby doprowadzić do stwierdzenia, iż moduły i ogniwa są różnymi produktami, przedmiotowego argumentu nie można przyjąć. (45) Ponadto przypomina się, że ogniwa i moduły mają te same podstawowe zastosowania końcowe, tj. są sprzedawane w celu wbudowania w systemy fotowoltaiczne. Jak wskazano w motywie 28 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wydajność modułów jest bezpośrednio związana z wydajnością ogniw. (46) Jedna zainteresowana strona twierdziła, że z uwagi na wyłączenie płytek z zakresu definicji produktu oraz z powodu znacznego przetwarzania dokonywanego w celu wytworzenia modułów z ogniw, odparto również argument, zgodnie z którym ogniwa i moduły mają takie same zastosowania końcowe. Przedmiotowa strona twierdziła również, że ocena kwestii, czy moduły i ogniwa mają takie same zastosowania końcowe, opiera się na założeniu, iż proces produkcji płytek, modułów i ogniw jest taki sam. (47) Po pierwsze, błędne jest stwierdzenie, że ocena, zgodnie z którą moduły i ogniwa mają takie samo zastosowanie końcowe, opiera się na procesie produkcji. Chociaż oba stwierdzenia rzeczywiście występują w tym samym motywie 36 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, nie oznacza to, że jeden wniosek oparto na innym założeniu. Stosując słowo „ponadto” oddzielające przedmiotowe dwa stwierdzenia, sprecyzowano, że drugie stwierdzenie nie opiera się na pierwszym. Co więcej, wspomniane dwa stwierdzenia odnoszą się do odrębnych kwestii w ramach części „Zastosowanie końcowe i zamienność”. Pierwsze stwierdzenie odnoszące się do procesu produkcji dotyczy zamienności, natomiast drugie – zastosowania końcowego. W związku z tym błędne jest podstawowe założenie, zgodnie z którym ocena kwestii, czy moduły i ogniwa mają takie same zastosowania końcowe, opiera się na założeniu, iż proces produkcji płytek, modułów i ogniw jest taki sam. (48) W odniesieniu do faktycznego zastosowania końcowego ogniw i modułów zainteresowane strony nie kwestionują faktu, że moduły i ogniwa są sprzedawane w celu wbudowania w systemy fotowoltaiczne. Potwierdza się zatem stwierdzenie, że moduły i ogniwa mają takie samo zastosowanie końcowe. 2.3. Ogniwa mono- i polikrystaliczne (49) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że w Unii nie produkuje się ogniw monokrystalicznych i że jej wywóz ogniw monokrystalicznych nie stanowi konkurencji dla przemysłu unijnego. W ramach dochodzenia wykazano jednak, że w Unii produkowano ogniwa monokrystaliczne. Argument ten został zatem odrzucony. W każdym przypadku Sąd orzekł w sprawie Brosmann, że „jeśli chodzi o argumenty oparte na istnieniu braku produkcji wspólnotowej tego rodzaju obuwia, należy stwierdzić, że nie są one decydujące”. 2.4. Klauzula „wysyłane z” (50) Zainteresowane strony twierdziły, że rozszerzenie zakresu dochodzenia na produkty „wysyłane z” ChRL, mimo iż dochodzenie wszczęto wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzących z ChRL, było nieuzasadnione. (51) Towary wysyłane z ChRL były już jednak objęte zakresem postępowania na etapie jego wszczęcia. W punkcie 5 zawiadomienia o wszczęciu postępowania[7] stwierdza się, że „spółki, które wysyłają produkt objęty postępowaniem z Chińskiej Republiki Ludowej, lecz które uznają, że część lub nawet całość tego wywozu nie ma swojego pochodzenia celnego w Chińskiej Republice Ludowej, są proszone o wzięcie udziału w dochodzeniu i dostarczenie wszelkich istotnych informacji”. Jest zatem oczywiste, że wszystkie przedsiębiorstwa wysyłające towary z ChRL miały możliwość podjęcia współpracy w tym dochodzeniu. Ponadto ponieważ produkt objęty dochodzeniem często zawiera elementy i części pochodzące z innych państw, w punkcie 5 zawiadomienia o wszczęciu postępowania ogłoszono, że „można przyjąć przepisy szczegółowe” dotyczące tej kwestii. (52) W związku z tym uznano, że wszystkie podmioty gospodarcze objęte postępowaniem zostały należycie poinformowane o możliwości zastosowania w stosownych przypadkach przepisów szczegółowych w odniesieniu do towarów wysyłanych z ChRL oraz iż zostały one zaproszone do współpracy w ramach dochodzenia. Tym samym zakres dochodzenia nie został rozszerzony na produkty „wysyłane z ChRL”, ponieważ były one nim objęte od samego początku. (53) Po ujawnieniu ustaleń zainteresowane strony twierdziły, że niezależnie od przepisów określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, o których mowa w motywie 51 powyżej, w ramach dochodzenia ograniczono się do towarów pochodzących z ChRL i nie dokonywano oceny wpływu towarów wysyłanych z ChRL. (54) W tej kwestii zauważa się, że aby w ramach dochodzenia zapewnić ocenę wszystkich produktów wysyłanych z ChRL, a nie tylko towarów pochodzących z ChRL, podjęto następujące kroki: · Wszystkie przedsiębiorstwa, które wysyłają produkt objęty postępowaniem z ChRL, proszono o wzięcie udziału w dochodzeniu niezależnie od pochodzenia towarów. · W załączniku A do zawiadomienia o wszczęciu postępowania eksporterów poproszono o zgłaszanie informacji dotyczących wszystkich produktów wytwarzanych przez dane przedsiębiorstwo. Przedmiotowe informacje nie ograniczały się do towarów pochodzących z ChRL. · Na podstawie wspomnianych informacji dotyczących całego wywozu do UE niezależnie od pochodzenia towarów dobrano reprezentatywną próbę. · Producenci objęci próbą otrzymali kwestionariusz dla „producentów eksportujących do Unii Europejskiej”, a ChRL określano jako „państwo, którego dotyczy postępowanie”, a nie jako „państwo pochodzenia”. W związku z tym jasne było, że wszystkie towary niezależnie od ich pochodzenia były objęte dochodzeniem. (55) Na tej podstawie stwierdzono, że przedmiotowe dochodzenie obejmowało wszystkie produkty pochodzące lub wysyłane z ChRL oraz iż ustalenia w ramach dochodzenia, w tym dotyczące dumpingu i powstałej szkody, obejmują wszystkie towary pochodzące lub wysyłane z ChRL. (56) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń zainteresowane strony wysunęły argument, że skarga zawierała jedynie dowody prima facie dotyczące przywozu paneli fotowoltaicznych pochodzących z ChRL, a nie towarów wysyłanych z ChRL. W tej kwestii należy wyjaśnić, że skarga rzeczywiście obejmowała towary „z ChRL”, co można zauważyć na opatrzonej pieczęcią stronie tytułowej przedłożonej przez stronę skarżącą. Przed przedmiotową stroną w dokumentach znajduje się inna strona, na której rzeczywiście zastosowano sformułowanie „pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej”. Wspomniana sprawa nie stanowiła jednak części dokumentu złożonego przez skarżącego, ale została dodana jako strona tytułowa przez służby Komisji, które zastosowały nazwę dochodzenia zamiast powtórzyć tytuł skargi. W związku z tym uznaje się, że skarga obejmowała wszystkie towary z ChRL niezależnie od tego, czy pochodziły z ChRL czy też nie. (57) Chińscy producenci eksportujący twierdzili ponadto, że nie można w racjonalny sposób oczekiwać od producentów eksportujących w państwach trzecich, aby wiedzieli, iż ich produkty również mogą być objęte zakresem dochodzenia. W tej kwestii zauważa się, że przedmiotowe środki nie mają zastosowania do towarów przewożonych w tranzycie w rozumieniu art. V GATT. W związku z tym przedmiotowe środki nie mają wpływu na producentów eksportujących, którzy nie prowadzą działalności w ChRL. Ponadto żaden producent eksportujący w państwie trzecim nie zgłosił się, podnosząc kwestię objęcia wywożonych przez niego produktów cłem antydumpingowym. (58) Ci sami producenci eksportujący twierdzili, że producentów eksportujących w państwach trzecich nie poproszono o zgłaszanie się i nie dano im możliwości wykazania, iż ich produkty nie są przywożone po cenach dumpingowych. Instytucje uznają, że przedmiotowe środki nie mają wpływu na wspomnianych producentów eksportujących nieprowadzących działalności w ChRL, ponieważ ich towary, jeżeli byłyby wysyłane z ChRL, byłyby przewożone w tranzycie. Wszystkich innych producentów eksportujących poinformowano za pomocą zawiadomienia o wszczęciu postępowania, że ich działalność jest objęta zakresem dochodzenia. (59) Według rządu ChRL, mimo iż art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego zezwala na odstępstwo od zasady, zgodnie z którą państwo wywozu jest państwem pochodzenia, wspomnianego artykułu nie można zastosować w przedmiotowej sprawie. Na poparcie tego argumentu stwierdził on, że nie istnieje żadna kompletna analiza na temat tego, czy państwo wywozu może być państwem pośrednim. Instytucje nie zgadzają się z tą interpretacją art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Żadna ze stron nie kwestionuje istnienia znaczącej produkcji w ChRL. Kwestia, czy ChRL jest państwem pochodzenia wyrobów gotowych, zależy od kilku czynników. W analizie dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii przeprowadzonej przez instytucje odniesiono się do przedmiotowej produkcji, niezależnie od kwestii, czy wywożone wyroby gotowe mają swoje pochodzenie celne w ChRL. Z uwagi silne przesłanki przemawiające za tym, że nie wszystkie produkty, które co najmniej częściowo wytworzono w ChRL, uznano by za mające swoje pochodzenie celne w ChRL, instytucje postanowiły, iż konieczne jest objęcie zakresem dochodzenia także produktów, w odniesieniu do których ChRL jest jedynie państwem pośrednim. (60) Rząd ChRL twierdził ponadto, że ponieważ żadnemu eksporterowi chińskiemu nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, nie istnieją żadne porównywalne ceny paneli fotowoltaicznych w ChRL, a zatem ChRL nie można uznać za państwo pośrednie. W tej kwestii zauważono jednak, że trzy warunki określone w art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego podano jedynie jako przykłady i nie wszystkie warunki muszą mieć zastosowanie we wszystkich przypadkach. W przedmiotowej sprawie, ponieważ żadnemu eksporterowi chińskiemu nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, porównywalną cenę trzeba było ustalić w państwie analogicznym, a zatem przedmiotowa porównywalna cena jest niezależna od tego, czy ChRL uznaje się za państwo pochodzenia czy też państwo pośrednie. W związku z tym kwestia, czy „w przedmiotowym państwie” istnieje porównywalna cena, jest nieistotna, ponieważ w obecnej sprawie porównywanej ceny nie ustalono „w przedmiotowym państwie”, ale w państwie analogicznym. 2.5. Ładowarki solarne (61) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń zainteresowane strony stwierdziły również, że definicja „przenośnych ładowarek solarnych składających się z mniej niż sześciu ogniw” jest zbyt wąska i należy ją rozszerzyć na produkty pełniące podobną funkcję, które się są objęte tą definicją, takie jak produkty o podobnym rozmiarze, składające się z większej liczby mniejszych ogniw. (62) Ponadto zainteresowane strony twierdziły, że definicja „produktów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego trwale wbudowanych do urządzeń elektrycznych” jest zbyt wąska, ponieważ wykluczone są jedynie kompletne urządzenia elektryczne, podczas gdy elementy fotowoltaiczne, które mają być wbudowane do urządzeń elektrycznych, niekoniecznie są wyłączone z zakresu tej definicji. (63) Rzeczywiście w analizie powyższych argumentów wykazano, że stosowniejsze jest dodanie do wyłączenia takich produktów kryterium na podstawie standardu technicznego. W szczególności ustalono, że w definicjach następującej normy w sposób bardziej odpowiedni określa się produkty, które należy wyłączyć z zakresu środków: norma międzynarodowa IEC 61730-1, klasy zastosowań, klasa C: ograniczone napięcie, zastosowania przy ograniczonej mocy (s. 13)[8]. (64) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń otrzymano uwagi dotyczące wyłączenia na podstawie normy międzynarodowej wspomnianej powyżej. Twierdzono, że zamiast odnosić się do normy, bardziej stosowne byłoby zdefiniowanie wyłączenia na podstawie napięcia wyjściowego i mocy wyjściowej jako „modułów lub paneli z napięciem wyjściowym nieprzekraczającym 50 V prądu stałego i mocy wyjściowej nieprzekraczającej 50 W wyłącznie do stosowania bezpośrednio jako ładowarki do baterii w systemach o takich samych właściwościach pod względem napięcia i mocy”. Argument ten można było przyjąć i ostatecznie wyłączenie określono zgodnie ze wspomnianą definicją. 2.6. Moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem (65) Inna zainteresowana strona twierdziła, że moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem należy wyłączyć z zakresu definicji produktu objętego dochodzeniem, ponieważ łączą one funkcje modułu fotowoltaicznego z funkcją dachówek lub łupków dachowych. Z tego względu nie byłyby bezpośrednio zamienne ze standardowym modułem fotowoltaicznym. (66) W ramach dochodzenia wykazano jednak, że zarówno standardowe moduły, jak i moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem muszą spełniać te same normy dotyczące energii elektrycznej. Ponadto chociaż modułów fotowoltaicznych zintegrowanych z dachem nie można po prostu zastąpić standardowym modułem, to mogą one zostać zastąpione standardowym modułem wraz z dachówkami lub łupkami dachowymi. W związku z tym produkty te mają taką samą podstawową właściwość techniczną generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego. Dodatkowa funkcja (w innym wypadku zapewniana przez pokrycie dachowe) nie została uznana za istotną i nie gwarantuje wyłączenia modułów fotowoltaicznych zintegrowanych z dachem z zakresu definicji produktu. (67) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń ta sama zainteresowana strona twierdziła, że brak wzajemnej zamienności między modułami fotowoltaicznymi zintegrowanymi z dachem a standardowymi modułami fotowoltaicznymi wskazuje, że przedmiotowe moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem należy wyłączyć z zakresu środków, odnosząc się ogólnie do sprawy obuwia[9] i w szczególności do obuwia sportowego „STAF” o szczególnej technologii. Powody wyłączenia obuwia STAF były jednak liczne i w sprawie Brosmann[10] Sąd nie uznał samego braku wzajemnej zamienności za wystarczającą przyczynę, co potwierdziło, że bardzo różne produkty takie jak buty miejskie i buty turystyczne rzeczywiście można uznać za produkt objęty postępowaniem w ramach jednego postepowania antydumpingowego, mimo ich różnic. (68) Ponadto zainteresowana strona twierdziła, że brak produkcji w Unii oraz fakt, iż przedmiotowa zainteresowana strona posiada prawa własności intelektualnej, rzekomo stanowią potwierdzenie tego, że moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem są innowacyjne i różne od każdego innego produktu. Odnosząc się ponownie do sprawy obuwia przywołanej przez zainteresowaną stronę, Sąd orzekł jednak w sprawie Brosmann, że „[j]eśli chodzi o argumenty oparte na (…) braku produkcji wspólnotowej tego rodzaju obuwia i istnienia patentu, należy stwierdzić, że nie są one decydujące”[11]. W rezultacie we wspomnianej sprawie obuwie produkowane przy zastosowaniu opatentowanej technologii zostało uznane za produkt objęty dochodzeniem. (69) Zainteresowana strona wysunęła również argument, że moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem należy wyłączyć z definicji produktu objętego dochodzeniem, ponieważ są sprzedawane po cenach znacznie wyższych niż standardowe moduły. W sprawie obuwia obuwie STAF powyżej pewnej ceny również było wyłączone z definicji produktu objętego dochodzeniem. W tej kwestii należy zauważyć, że moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem rzeczywiście łączą funkcje modułu fotowoltaicznego z funkcją dachówek lub łupków dachowych, jak wskazano w motywie 66 powyżej. Bezpośrednie porównanie cen nie ma zatem znaczenia, ponieważ dodatkowa funkcja naturalnie prowadzi do wyższych cen. (70) W odpowiedzi na tę uwagę zainteresowana strona stwierdziła, że na podstawie wspomnianej argumentacji nigdy nie można by powołać się na różnice w cenach jako dodatkowy wskaźnik uzasadniający wyłączenie z zakresu definicji produktu. Przedmiotowa interpretacja jest jednak zbyt daleko idąca. W poprzednim motywie stwierdzono po prostu, że w tym konkretnym przypadku, gdy moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem łączą funkcje produktu objętego postępowaniem oraz innego produktu (w tym przypadku dachówek lub łupków dachowych), cena w oczywisty sposób nie ma znaczenia. W żadnym wypadku nie oznacza to, że w innych przypadkach różnica w cenach nie może stanowić przydatnego wskaźnika pozwalającego ustalić, czy dany produkt należy wyłączyć z definicji produktu objętego postępowaniem. (71) Ponadto zainteresowana strona twierdziła, że jej dostawcy modułów fotowoltaicznych zintegrowanych z dachem należy udzielić dostępu do zobowiązania dotyczącego ceny minimalnej. Wydaje się jednak, że wspomniany chiński eksporter nie współpracował w ramach dochodzenia, a zatem jako strona niewspółpracująca nie kwalifikuje się do udziału w zobowiązaniu. W związku z tym przedmiotowego wniosku nie można przyjąć. 3. Wniosek (72) W związku z powyższym zakres definicji produktów ostatecznie określa się jako moduły lub panele fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego oraz ogniwa w rodzaju stosowanych w modułach lub panelach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego, pochodzące lub wysyłane z ChRL, chyba że stanowią one produkt przewożony w tranzycie w rozumieniu art. V GATT. Grubość ogniw nie przekracza 400 mikrometrów. Produkt ten jest obecnie objęty kodami CN ex 8501 31 00, ex 8501 32 00, ex 8501 33 00, ex 8501 34 00, ex 8501 61 20, ex 8501 61 80, ex 8501 62 00, ex 8501 63 00, ex 8501 64 00 i ex 8541 40 90. (73) Z definicji produktu objętego postępowaniem wyklucza się następujące rodzaje produktów: – przenośne ładowarki solarne składające się z mniej niż sześciu ogniw, dostarczające energię elektryczną do urządzeń lub ładujące akumulatory; – cienkowarstwowe produkty fotowoltaiczne; – produkty fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego trwale wbudowane do urządzeń elektrycznych spełniających inną funkcję niż wytwarzanie energii elektrycznej i wykorzystujących energię elektryczną wytwarzaną przez wbudowane ogniwo lub ogniwa fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego. – moduły lub panele o napięciu wyjściowym nieprzekraczającym 50 V prądu stałego oraz mocy wyjściowej nieprzekraczającej 50 W, wyłącznie jako urządzenia do bezpośredniego ładowania akumulatorów w systemach o takiej samej charakterystyce napięcia i mocy. (74) Po wyłączeniu płytek analiza została zmieniona poprzez wykluczenie danych i analiz dotyczących płytek, chyba że wskazano inaczej. Biorąc pod uwagę fakt, że w OD płytki stanowiły tylko mały odsetek przywozu produktu objętego postępowaniem w Unii (około 2 % pod względem wartości), uważa się, że wyłączenie płytek ma nieistotny wpływ na ustalenia, o ile jakikolwiek wpływ istnieje. Wszystkie uwagi zainteresowanych stron zostały uwzględnione, lecz wszelkie odniesienia do płytek, nawet jeżeli zostały zgłoszone, zostały wyłączone. W związku z tym wszystkie odniesienia i związane z nimi dane dotyczące płytek przedstawione w motywach rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie mają już zastosowania, nawet jeżeli stosowne motywy są potwierdzone w niniejszym rozporządzeniu. (75) W związku z tym wnioski tymczasowe, zmienione zgodnie z motywami 26–74 powyżej, zostały ostatecznie potwierdzone. Do celów niniejszego postępowania i zgodnie ze stałą praktyką stwierdza się, że wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem powinny być uznawane za jeden produkt. C. DUMPING 1. Chińska Republika Ludowa 1.1. Traktowanie na zasadach rynkowych („MET”) (76) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń zainteresowane strony stwierdziły, że rozstrzygnięcie w sprawie MET nastąpiło za późno, tj. po upływie trzech miesięcy określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i że w związku z tym dochodzenie należy niezwłocznie zakończyć. (77) W tej kwestii strony te argumentowały, że zmiana rozporządzenia podstawowego[12] jakoby przedłużająca termin rozstrzygnięcia w sprawie MET do ośmiu miesięcy weszła w życie dopiero po upływie trzymiesięcznego terminu, który wcześniej miał zastosowanie. Zmiana ta miałaby zastosowanie wyłącznie do przyszłych i toczących się dochodzeń, w ramach których termin rozstrzygnięcia w sprawie MET jeszcze w tym czasie nie upłynął. (78) Artykuł 2 instrumentu zmieniającego rozporządzenie podstawowe wyraźnie stanowi, że „[n]iniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich nowych dochodzeń oraz do wszystkich dochodzeń będących w toku w dniu 15 grudnia 2012 r.”. Przedmiotowy artykuł ani nawet całe rozporządzenie nie zawiera żadnej wzmianki o ograniczeniu przepisów do dochodzeń, „w ramach których termin rozstrzygnięcia w sprawie MET jeszcze w tym czasie nie upłynął”, o którym to ograniczeniu wspominają zainteresowane strony. W związku z tym nie można przyjąć tego argumentu. (79) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka zainteresowanych stron ponownie wysunęło argument, że rozstrzygnięcie w sprawie MET nastąpiło za późno, nie kwestionując faktu, iż zmiana rozporządzenia podstawowego, o której mowa w motywie 78 powyżej, ma zastosowanie do „wszystkich dochodzeń będących w toku”, co obejmuje obecne dochodzenie. W związku z tym ostatecznie stwierdzono, że rozstrzygnięcie w sprawie MET nie nastąpiło za późno. (80) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter twierdził, że nie należało odmawiać przyznania MET, ponieważ trzy przedsiębiorstwa, które zaprzestały działalności w 2011 r., nie posiadały jednego pełnego zestawu podstawowej dokumentacji księgowej. W szczególności poddano w wątpliwość kwestię tego, zgodnie z którym standardem rachunkowości przedsiębiorstwo, które zaprzestało działalności, powinno jednak sporządzić taką dokumentację księgową. (81) W tej kwestii należy zauważyć, że w standardach rachunkowości nie określa się, od których przedsiębiorstw wymaga się sporządzania sprawozdań finansowych – w standardach rachunkowości definiuje się sposób, w jaki należy sporządzać te sprawozdania. W przypadku ChRL jest to „Standard Rachunkowości dla Przedsiębiorstw Gospodarczych: Standard Podstawowy”, w którym w art. 4 stwierdza się, że „przedsiębiorstwo sporządza sprawozdania finansowe”. Jest to obowiązek i przedsiębiorstwa, które zaprzestały działalności, nie są z niego wyłączone. (82) Ponadto, mimo że przedmiotowe przedsiębiorstwa zaprzestały działalności, w dalszym ciągu posiadały one aktywa (w tym grunty, budynki, maszyny i zapasy) i zobowiązania oraz istniały jako podmioty prawne co najmniej do początku 2013 r. W związku z tym uznaje się, że wspomniane przedsiębiorstwa były zobowiązane do opublikowania ewidencji księgowej za 2011 r., a jej brak stanowi naruszenie kryterium 2. (83) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń eksporterzy twierdzili również, że korzyści uzyskane z preferencyjnego systemu podatkowego lub preferencyjnych systemów podatkowych i dotacji nie stanowią znaczącego odsetka ich obrotów, co jest rzekomo potwierdzone przez równoległe dochodzenie antysubsydyjne. (84) W tej kwestii przypomina się, że do wspomnianego argumentu odniesiono się już w motywie 65 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Podkreślono, że w szczególności z uwagi na charakter przedmiotowych korzyści, całkowita korzyść otrzymana w OD nie na znaczenia dla oceny kwestii, czy zakłócenie jest „znaczące”. Argument zostaje zatem odrzucony. (85) Wobec braku innych uwag w sprawie traktowania na zasadach rynkowych wszystkie ustalenia zawarte w motywach 50–69 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. 1.2. Indywidualne badanie (86) Jak wskazano w motywie 70 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wnioski o indywidualne badanie zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego zostały złożone przez osiemnastu współpracujących producentów eksportujących lub grupy producentów eksportujących nieobjętych próbą. W przedmiotowej sprawie próba już składała się z siedmiu grup przedsiębiorstw, które to grupy zazwyczaj składają się z szeregu producentów eksportujących, powiązanych handlowców i powiązanych importerów w Unii i państwach trzecich. Indywidualne badanie 18 dodatkowych (grup) producentów eksportujących poza siedmioma grupami producentów eksportujących objętych próbą byłoby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie. (87) Wobec braku innych uwag w sprawie indywidualnego badania wszystkie ustalenia zawarte w motywach 70–71 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. 1.3. Państwo analogiczne (88) Zainteresowane strony zauważyły, że ze względu na przepisy dotyczące stosowania materiałów miejscowego pochodzenia w odniesieniu do projektów w ramach „Jawaharlal Nehru National Solar Mission” („JNNSM”) Indie nie są odpowiednim państwem analogicznym. Jedna strona twierdziła, że wymagany udział procentowy materiałów miejscowego pochodzenia wynosi 75 %, natomiast inna strona utrzymywała, że producenci indyjscy mogą nakładać wyższe ceny na moduły pochodzące w 100 % z produkcji krajowej. Ponadto strony twierdziły, że takie wymogi znacznie podnoszą ceny produktów lokalnych. Na poparcie tego argumentu przedstawiono artykuł z prasy indyjskiej[13]. Przedmiotowy artykuł opublikowano jednak prawie rok po zakończeniu OD i nie przedstawiono żadnego dowodu na jego wpływ w OD. (89) Ten sam artykuł zawierał jednak stwierdzenie, że indyjski przemysł fotowoltaiczny boryka się z „silną konkurencją ze strony producentów zachodnich i chińskich”. Potwierdza to stały wzrost przywozu do Indii, jak stwierdzono w motywie 92 poniżej. Chociaż wymogi stosowania materiałów miejscowego pochodzenia rzeczywiście mogą mieć pewien wpływ na indyjski rynek krajowy, mimo tego można wyciągnąć jasny wniosek, że rynek indyjski jest rynkiem konkurencyjnym, na którym skutecznie konkurują ze sobą liczne przedsiębiorstwa indyjskie i zagraniczne. (90) Ponadto zgodnie z informacjami opublikowanymi przez JRC[14] od 2015 r. rozpocznie się realizacja większości projektów w ramach JNNSM. Wartość docelowa w odniesieniu do systemów fotowoltaicznych podłączanych do sieci w ramach JNNSM za 2012 r. faktycznie wynosiła jedynie 50 MW w porównaniu do łącznej zdolności przesyłowej instalacji podłączonych do sieci w Indiach przekraczającej 1 GW już w czerwcu 2012 r. Wskazuje to, że w OD znaczenie JNNSM w odniesieniu do instalacji wykorzystujących energię słoneczną w Indiach ogółem wynosiło mniej niż 5 %, a zatem wpływ JNNSM i jej wymogów stosowania materiałów miejscowego pochodzenia, jeżeli istniały już w OD, którego to faktu zainteresowane strony nie ustaliły, był w najlepszym wypadku bardzo ograniczony. W OD większość instalacji znajdowała się w stanie Gudźarat (około 65 %) i była objęta krajowymi strategiami wsparcia. (91) Zainteresowane strony twierdziły, że rynek indyjski w OD był de facto chroniony przed przywozem z różnych źródeł, w tym z ChRL, ponieważ od początku 2012 r. spodziewane było wszczęcie dochodzenia antydumpingowego. Co więcej, Indie wszczęły dochodzenie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu ogniw i modułów fotowoltaicznych z ChRL, Malezji, Tajwanu i Stanów Zjednoczonych w dniu 23 listopada 2012 r., tj. tylko pięć miesięcy po zakończeniu OD. (92) Tego zarzutu nie potwierdzają jednak zmiany przywozu ogniw i modułów fotowoltaicznych zgłoszone w indyjskich danych statystycznych dotyczących handlu[15]: Wartości w mln USD || Kwiecień 2010 r. – marzec 2011 r. || Kwiecień 2011 r. – marzec 2012 r. || Kwiecień 2012 r. – marzec 2013 r. ChRL || 77,33 || 577,24 || 371,72 Indeks || 100 || 746 || 481 Razem || 252,63 || 1 348,48 || 827,07 Indeks || 100 || 534 || 327 (93) Z powyższej tabeli wynika, że przywóz ogniw i modułów fotowoltaicznych radykalnie wzrósł o ponad 600 % w odniesieniu do ChRL i ogółem o ponad 400 % w okresie od 2010/2011 r. do 2011/2012 r. Następnie wartość przywozu nieco spadła, ale obniżyły się też ceny ogniw i modułów fotowoltaicznych. Rzeczywiście spadek wartości przywozu pomiędzy 2011/2012 r. a 2012/2013 r. odpowiada spadkowi cen zgłoszonemu przez wyspecjalizowanych konsultantów, takich jak pvXchange, w odniesieniu do tego samego okresu, co prowadzi do wniosku, że wielkości przywozu pozostawały dość stabilne pomiędzy 2011/2012 r. a 2012/2013 r. W związku z tym stwierdzono, że w OD rynek indyjski nie był de facto chroniony przed przywozem z różnych źródeł, w tym z ChRL. (94) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd Chińskiej Republiki Ludowej stwierdził, że w dniu 6 lutego 2013 r. Stany Zjednoczone zwróciły się do Indii z prośbą o konsultacje dotyczące wymogów stosowania materiałów miejscowego pochodzenia JNNSM na podstawie procedur rozstrzygania sporów w ramach WTO. Skutkiem przedmiotowych przepisów dotyczących stosowania materiałów miejscowego pochodzenia w połączeniu z dochodzeniem antydumpingowym, o którym mowa w motywie 91 powyżej, był rzekomo spadek o 38 % pod względem wartości w okresie od kwietnia 2012 r. do marca 2013 r. w porównaniu do roku poprzedniego, w przeciwieństwie do wzrostu w poprzednich latach. (95) W tej kwestii zauważono, że spadek pod względem wartości spowodowany jest raczej spadkiem cen niż spadkiem wielkości przywozu. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń zainteresowana strona przedłożyła informacje na temat kształtowania się wielkości przywozu ogniw i modułów fotowoltaicznych na rynek indyjski w okresie od 2010 r. do marca 2013 r. Przedmiotowe dane wskazują na stały wzrost wielkości przywozu modułów i ogniw fotowoltaicznych na rynek indyjski. W związku z tym stwierdzono, że rynek indyjski nie był de facto chroniony z uwagi na spodziewane dochodzenie antydumpingowe oraz iż zarzucane, ale nie udowodnione, a w każdym razie w najlepszym wypadku niewielkie skutki wymogów stosowania materiałów miejscowego pochodzenia w ramach JNNSM, o których mowa w motywie 90 powyżej, nie powstrzymały stałego wzrostu wielkości przywozu. (96) Co więcej, wskazuje się, że okres od kwietnia 2012 r. do marca 2013 r., w którym występowały rzekome skutki JNNSM na przywóz do Indii, przypada głównie po OD. W związku z tym wszelki możliwy wpływ tego rzekomego spadku na OD może być jedynie niewielki. (97) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że przedsiębiorstwo Tata Power Solar („Tata”) dopiero niedawno weszło na rynek i w związku z tym nie jest odpowiednim producentem z państwa analogicznego. W tym kontekście należy zauważyć, że przedsiębiorstwo to, wcześniej noszące nazwę „Tata BP Solar”, produkuje moduły fotowoltaiczne od 1989 r. i w związku z tym nie może być uważane za przedsiębiorstwo, które dopiero niedawno weszło na rynek. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez inną zainteresowaną stronę przedsiębiorstwo Tata w rzeczywistości weszło na rynek znacznie wcześniej niż pięciu największych chińskich eksporterów objętych próbą. (98) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że Tajwan będzie odpowiedniejszym państwem analogicznym niż Indie, ponieważ rozmiar tajwańskich przedsiębiorstw jest bardziej zbliżony do rozmiaru chińskich eksporterów, ponadto tajwańscy producenci zaangażowani są we współpracę. Również inne zainteresowane strony kwestionowały to, czy Indie byłyby stosownym państwem analogicznym, biorąc pod uwagę porównywalny mały rozmiar przedsiębiorstwa Tata, lecz nie zaproponowały odpowiedniejszego podmiotu. (99) Tajwańskie przedsiębiorstwa faktycznie współpracowały. Jedno przedsiębiorstwo współpracowało w pełni, natomiast inne współpracowało tylko częściowo. Jedyne w pełni współpracujące przedsiębiorstwo tajwańskie jest jednak mniejsze niż Tata, w szczególności pod względem sprzedaży i produkcji modułów, które stanowią około 90 % sprzedaży produktu objętego postępowaniem, podczas gdy przedsiębiorstwo Tata sprzedaje znacznie więcej tego produktu niż wspomniane przedsiębiorstwo tajwańskie, którego sprzedaż w tym zakresie jest zaledwie nieznaczna, o czym mowa w motywie 76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter zapytał, czy zwrócono się do częściowo współpracującego przedsiębiorstwa tajwańskiego o dostarczenie brakujących informacji. W tej kwestii odesłano go do motywu 76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w którym wyjaśniono, że Tajwanu nie można uznać za państwo analogiczne, ponieważ współpracujące przedsiębiorstwa tajwańskie produkowały niemal wyłącznie ogniwa, a wywozy z Chin dotyczą głównie modułów. Dotyczy to również wspomnianego częściowo współpracującego producenta tajwańskiego. Z uwagi na fakt, że przedmiotowego producenta uznano już z tego powodu za nieodpowiedniego, nie uznano za stosowne, by zwrócić się do niego z prośbą o przedłożenie dodatkowych informacji. (100) Ta sama zainteresowana strona twierdziła, że niemal całkowity brak sprzedaży modułów jako taki nie dyskwalifikuje Tajwanu jako państwa analogicznego, ponieważ koszty przetwarzania ogniw w moduły można ustalić bez szczególnego trudu. Nie zostało to jednak poparte żadnymi faktami w ramach dochodzenia. Produkcja modułu z ogniw wymaga wielu etapów procesu produkcji, w trakcie których powstaje istotna część wartości dodanej modułu. Jak wskazano w motywie 137 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w OD średnia różnica ceny między ogniwami a modułami wyniosła 555,92 EUR, czyli 54 %, podczas gdy średnia różnica kosztu wyniosła 377,99 EUR, czyli 34 %. Oznaczałoby to, że znacząca część możliwej tajwańskiej wartości normalnej w odniesieniu do modułów musiałaby być oparta na korektach kosztów przetwarzania, czego nie można uznać za rozwiązanie rozsądniejsze niż wybór państwa, w którym dla większości produktu objętego postępowaniem wartość normalną można oprzeć na krajowych cenach sprzedaży. W związku z tym uznaje się, że Indie wybrano jako państwo analogiczne w racjonalny sposób, biorąc pod uwagę dostępne wiarygodne informacje. (101) Inna zainteresowana strona twierdziła, że nie uzasadniono, dlaczego za odpowiednie państwo analogiczne nie uznano Stanów Zjednoczonych. Do tego zagadnienia odniesiono się w motywie 74 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, gdzie wyraźnie stwierdzono, „że Stany Zjednoczone nie są odpowiednim państwem analogicznym, głównie z uwagi na fakt, że rynek Stanów Zjednoczonych był chroniony przed przywozem z Chin przez część okresu objętego dochodzeniem w drodze zastosowania środków antydumpingowych i antysubsydyjnych”. Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag na temat ochrony rynku Stanów Zjednoczonych jako takiej, stanowisko w tej kwestii pozostaje niezmienione. (102) Zainteresowane strony twierdziły, że wynik obliczeń dumpingu jest zafałszowany z powodu różnic w korzyściach skali pomiędzy producentami chińskimi a producentem indyjskim. W związku z tym sprawdzono, czy rzeczywiście istnieje korelacja między wielkością produkcji przedsiębiorstwa a jego marginesem dumpingu. (103) Wśród siedmiu grup przedsiębiorstw objętych próbą istnieją dwie grupy przedsiębiorstw średniej wielkości (Jinzhou Yangguang i Delsolar) oraz pięć grup dużych przedsiębiorstw (JingAo, LDK, Suntech, Trina i Yingli). Spośród średnich przedsiębiorstw Jinzhou Yangguang ma najniższy margines, a Delsolar najwyższy. Marginesy pięciu większych przedsiębiorstw znajdują się między oboma tymi marginesami. To wyraźnie pokazuje brak jakiejkolwiek korelacji między korzyściami skali a marginesem dumpingu. W związku z tym uznaje się, że wynik obliczeń dumpingu nie jest zafałszowany z powodu różnic w korzyściach skali pomiędzy producentami chińskimi a producentem indyjskim. (104) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń zainteresowane strony twierdziły, że brak jakiejkolwiek korelacji między korzyściami skali a marginesem dumpingu nie wskazuje na fakt, iż korzyści skali nie mają żadnego wpływu na porównywalność cen. W sytuacji, gdy margines dumpingu opiera się na identycznej wartości normalnej w odniesieniu do wszystkich eksporterów, jak w przedmiotowej sprawie, na margines dumpingu największy wpływ mają ceny eksportowe. W związku z tym brak jakiejkolwiek korelacji między korzyściami skali a marginesem dumpingu w równym stopniu wskazuje na brak jakiejkolwiek korelacji między korzyściami skali a cenami sprzedaży. W związku z tym stwierdzono, że różnice w korzyściach skali nie wpływają na porównywalność cen w przedmiotowej sprawie. (105) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że producent z państwa analogicznego miał bardzo wysokie ceny sprzedaży krajowej, rzekomo znacznie wyższe od cen sprzedaży przemysłu unijnego, ponieważ margines dumpingu znacznie przekracza margines podcięcia. Twierdzenie to oparto na porównaniu indyjskiej wartości normalnej z cenami sprzedaży przemysłu unijnego. Porównanie to jest jednak błędne, ponieważ indyjska wartość normalna opiera się wyłącznie na sprzedaży z zyskiem. Zwłaszcza w sytuacji, gdy przemysł unijny generuje straty, nie jest zaskoczeniem fakt, że ceny sprzedaży z zyskiem w Indiach są wyższe od średniej ceny stosowanej przez przemysł unijny. W związku z tym fakt, że indyjska wartość normalna przekracza średnie ceny stosowanej przez przemysł unijny, nie dowodzi, że wybór Indii jako państwa analogicznego jest nieuzasadniony. (106) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że ceny przedsiębiorstwa Tata są zafałszowane, ponieważ jest ono związane z przedsiębiorstwem energetycznym Tata Power. Rzekomo umożliwia to przedsiębiorstwu Tata pobieranie wyższych opłat w obszarach obsługiwanych przez Tata Power. Nie przedstawiono jednak żadnych potwierdzających dowodów ani żadnej kwantyfikacji przedmiotowego rzekomego wpływu. W związku z tym argumentu tego nie można było przyjąć. (107) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter twierdził, że Tata jest przedsiębiorstwem niekonkurencyjnym z wysokimi kosztami produkcji i cenami sprzedaży, co rzekomo było powodem, dla którego przedsiębiorstwo BP Solar wycofało się ze wspólnego przedsięwzięcia w grudniu 2011 r. Na poparcie tego twierdzenia zacytowano artykuł prasowy, w którym stwierdzono, że „wycofanie się przedsiębiorstwa BP z sektora energetyki słonecznej po prawie czterech dekadach wskazuje, jak konkurencyjny stał się ten rynek i jak wielu jest na nim graczy”. We wspomnianym artykule nie wskazano jednak, że przedsiębiorstwo Tata jest niekonkurencyjne, dotyczył on natomiast ogólnej sytuacji na rynku paneli fotowoltaicznych, odnosząc się do „bezwzględnej konkurencji panującej w tym sektorze” oraz do faktu, iż „wiele przedsiębiorstw na całym świecie zamknęło fabryki, zwolniło setki pracowników i złożyło wnioski o ogłoszenie upadłości”. W związku z tym przedmiotowy artykuł prasowy nie może świadczyć o tym, że Tata jest przedsiębiorstwem niekonkurencyjnym z wysokimi kosztami produkcji i cenami sprzedaży. (108) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter twierdził, że przedsiębiorstwa Tata nie uwzględniono jako części indyjskiego przemysłu krajowego w ramach toczącego się indyjskiego postępowania antydumpingowego, o którym mowa w motywie 91 powyżej, z uwagi na jego znaczący przywóz ogniw. Chociaż potwierdzono, że Tata rzeczywiście nie jest częścią indyjskiego przemysłu krajowego w ramach toczącego się indyjskiego postępowania antydumpingowego, nie oznacza to automatycznie, iż Tata nie jest odpowiednim producentem z państwa analogicznego. Wartość normalną oparto wyłącznie na ogniwach i modułach produkowanych przez przedsiębiorstwo Tata w Indiach, a nie na przywożonych towarach. Fakt, że przywożone części wykorzystywano do wytwarzania niektórych produktów, nie oznacza, że wyliczona na tej podstawie wartość normalna nie jest reprezentatywna w odniesieniu do Indii, tym bardziej z uwagi na fakt, iż w głównej mierze opiera się ona na cenach sprzedaży, a nie na kosztach. (109) Rząd Chińskiej Republiki Ludowej twierdził, że sprzedaż modułów przedsiębiorstwa Tata stanowi rzekomo jedynie 0,3 % chińskiego wywozu do UE i nie można uznawać jej za reprezentatywną, odnosząc się do wyroku Trybunału w sprawie Detlef Nölle[16]. W tym przypadku Trybunał uznał, że kiedy całkowita produkcja w danym państwie stanowi jedynie 1,25 % wielkości wywozu do UE, wskazuje to, iż rynek uznaje się za reprezentatywny w niewielkim stopniu. W przedmiotowej sprawie rząd Chińskiej Republiki Ludowej nie porównał całkowitej produkcji w Indiach z całkowitym chińskim wywozem, a jedynie produkcję jednego indyjskiego przedsiębiorstwa z łącznym wywozem wszystkich chińskich eksporterów. Wspomniane porównanie zawiera jednak poważne błędy, ponieważ na konkurencyjnym rynku, na którym działa wielu uczestników, wielkości odnoszące się tylko do jednego producenta nie stanowią przesłanek świadczących o reprezentatywności całego rynku. Ponadto nie jest to również porównanie, jakiego dokonano w sprawie Detlef Nölle, gdzie całkowitą produkcję państwa porównano z całkowitym wywozem. Zgodnie z informacjami przedłożonymi przez Chińską Izbą Gospodarczą ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych przywidywano, że produkcja w Indiach przekroczy 2 GW przed końcem 2012 r., tj. krótko po zakończeniu OD. Taka produkcja byłaby równa 14 % chińskiego wywozu do UE, znacznie przewyższając wartość progową na poziomie 5 %, o której mowa w wyroku w sprawie Detlef Nölle. (110) Po ujawnieniu ustaleń jedna z zainteresowanych stron odnosiła się do faktu, że przedsiębiorstwu Tata brak integracji na rynkach wyższego szczebla i musi ono pozyskiwać płytki od stron trzecich. Brak przedmiotowej integracji pionowej na rynkach wyższego szczebla rzekomo prowadzi do wzrostu kosztów w porównaniu do zintegrowanych pionowo producentów chińskich. Argument ten nie był jednak uzasadniony. W szczególności całkowity koszt przedsiębiorstwa Tata byłby wyższy tylko, jeżeli jego cena nabycia w odniesieniu do płytek przewyższałaby koszt produkcji płytki, który jest niepewny z uwagi na fakt, iż przedsiębiorstwa z sektora energetyki słonecznej ponosiły straty w OD. Ponadto nawet duzi zintegrowani pionowo producenci chińscy często nabywali znaczące ilości płytek od niezależnych dostawców, co stanowi potwierdzenie wniosku, że brak integracji pionowej w zakresie płytek niekoniecznie prowadzi do wyższych kosztów modułów i ogniw. (111) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że państwo analogiczne jest niekonkurencyjne. Przedmiotowy argument jest poparty faktem, że w 2013 r. poziom produkcji ogniw słonecznych w Indiach pozostaje niski od 5 lat. W sprawozdaniu cytowanym przez wspomnianą zainteresowaną stronę wskazano jednak, że w OD poziom indyjskiej produkcji ogniw w dalszym ciągu był wysoki i zbliżał się do odnotowanego szczytu. Znaczący spadek produkcji nastąpił po OD, a zatem nie miał żadnego wpływu na wyniki dochodzenia. (112) Innym argumentem wysuniętym na poparcie stwierdzenia, że państwo analogiczne jest niekonkurencyjne, jest dochodzenie antydumpingowe, o którym mowa w motywie 91 powyżej. Instytucje zauważają, że przedmiotowe dochodzenie nadal jest w toku, a zatem nie można na jego podstawie wyciągnąć żadnych wniosków. Ogólnie rzecz biorąc, dochodzenia antydumpingowe nie wskazują na brak konkurencyjności, ale na fakt, że przemysł krajowy uznaje, iż doświadcza nieuczciwych praktyk handlowych ze strony konkurentów mających siedziby w państwach trzecich. (113) Podsumowując, Komisja uważa, że wybór Indii jako państwa analogicznego nie jest bezzasadny. (114) Wobec braku innych uwag w sprawie państwa analogicznego wszystkie ustalenia zawarte w motywach 72–77 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. 1.4. Wartość normalna (115) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna z zainteresowanych stron stwierdziła, że indyjskie przedsiębiorstwa sprzedają głównie moduły wyspowe (typu off-grid), które mają wyższe ceny i koszty niż sprzedawane przez chińskich eksporterów moduły podłączane do sieci energetycznej. Twierdzono ponadto, że moduły wyspowe zazwyczaj mają mniejszą moc wyjściową niż moduły podłączane do sieci. (116) W związku z tym należy zauważyć, że ustalono różne wartości normalne w odniesieniu do modułów „standardowej wielkości” złożonych z więcej niż 36 ogniw, które to moduły są zazwyczaj podłączane do sieci, oraz w odniesieniu do mniejszych modułów, złożonych z maksymalnie 36 ogniw, które są zwykle używane bez podłączania do sieci energetycznej. Uznaje się zatem, że ustalono odpowiednią wartość normalną dla wszystkich rodzajów produktów, w tym modułów wyspowych i modułów podłączanych do sieci. (117) Inna zainteresowana strona stwierdziła, że Tata prowadzi również działalność jako podmiot realizujący projekty oraz że w związku z tym sprzedaż prowadzona przez to przedsiębiorstwo nie jest porównywalna ze sprzedażą modułów wyłącznie przez chińskich producentów eksportujących. W tym względzie należy zauważyć, że porównanie krajowych cen indyjskich i chińskich cen eksportowych dotyczyło wyłącznie sprzedaży modułów, a sprzedaż kompletnych projektów lub zintegrowanych rozwiązań nie została wykorzystana do ustalenia wartości normalnej, ponieważ nie została uznana za porównywalną. (118) Wobec braku innych uwag w sprawie wartości normalnej wszystkie ustalenia zawarte w motywach 78–86 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. 1.5. Cena eksportowa (119) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niektórzy eksporterzy objęci próbą przedstawili uwagi na temat drugorzędnych kwestii dotyczących ceny eksportowej zastosowanej w celu ustalenia marginesu dumpingu. W uzasadnionych przypadkach uwagi te zostały uwzględnione i doprowadziły do niewielkiej korekty marginesu dumpingu przedsiębiorstw objętych postępowaniem. (120) Wobec braku innych uwag w sprawie ceny eksportowej wszystkie ustalenia zawarte w motywach 87–89 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. 1.6. Porównanie (121) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niektórzy eksporterzy objęci próbą przedstawili uwagi na temat drugorzędnych kwestii dotyczących ulg zastosowanych w celu porównania cen eksportowych. W uzasadnionych przypadkach uwagi te zostały uwzględnione i doprowadziły do niewielkiej korekty marginesu dumpingu przedsiębiorstw objętych postępowaniem. (122) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń odkryto błąd pisarski prowadzący do nieprawidłowej korekty wartości normalnej w odniesieniu do frachtu krajowego. Błąd ten został skorygowany, czego skutkiem było nieznaczne zmniejszenie marginesu dumpingu. (123) Po ujawnieniu ustaleń jedna zainteresowana strona twierdziła, że dostosowanie poziomu handlu mogło być uzasadnione, ponieważ przedmiotowa strona nie prowadzi sprzedaży bezpośrednio instalatorom, ale odsprzedawcom i dystrybutorom. Wspomniana strona zwróciła się z prośbą o szczegółowe informacje na temat kanałów sprzedaży producenta z państwa analogicznego, których nie można było udzielić z uwagi na ochronę informacji poufnych. Jako alternatywę bazę klientów producenta z państwa analogicznego podzielono na różne kategorie według wielkości sprzedaży, co wykazało, iż dostosowanie poziomu handlu nie było uzasadnione. (124) W odpowiedzi na przedmiotową analizę zainteresowana strona przyznała, że różnica w wielkościach sprzedaży skutkowałaby różnicami w cenach, ale podtrzymała ona swój argument, zgodnie z którym miałaby ona stosować wobec instalatorów ceny wyższe niż w stosunku do dystrybutorów/odsprzedawców, nawet jeżeli instalator nabyłby podobną ilość co dystrybutor/odsprzedawca. Przedmiotowy argument nie był jednak uzasadniony i w związku z tym nie można go było uwzględnić. (125) Wobec braku innych uwag w sprawie ceny eksportowej wszystkie ustalenia zawarte w motywach 90–92 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. 1.7. Marginesy dumpingu (126) Jeden producent eksportujący objęty próbą wnioskował o pełne ujawnienie jego obliczeń dumpingu, twierdząc, że w przeciwnym wypadku nie będzie mógł przedstawić uwag na temat ich dokładności. Z uwagi na fakt, że wspominanemu przedsiębiorstwu nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, jego wartość normalną oparto na danych z Indii jako państwa analogicznego. Biorąc pod uwagę, że tylko jeden producent w państwie analogicznym w pełni współpracował w ramach dochodzenia, nie można ujawnić informacji z państwa analogicznego na poziomie rodzaju produktów w celu ochrony poufnych informacji. W związku z tym argument ten należy odrzucić. (127) W przypadku przedsiębiorstw objętych próbą średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego ustaloną dla państwa analogicznego porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiadającego rodzaju produktu objętego postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego. (128) Średni ważony margines dumpingu współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą obliczono zgodnie z przepisami art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z powyższym margines ten został ustalony na podstawie marginesu ustalonego dla objętych próbą producentów eksportujących. (129) Na tej podstawie ostateczny margines dumpingu dla przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą ustalono na poziomie 88,1 %. (130) W odniesieniu do wszystkich pozostałych producentów eksportujących w ChRL marginesy dumpingu ustalono na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono najpierw poziom współpracy poprzez porównanie wielkości wywozu do Unii zgłoszonego przez współpracujących producentów eksportujących z wielkością chińskiego wywozu, jak ustalono w motywie 167. (131) W związku z tym, że współpraca stanowiła ponad 80 % chińskiego wywozu do Unii, poziom współpracy można uznać za wysoki. Ponieważ nie ma powodu, aby uznać, że jakikolwiek producent eksportujący celowo odstąpił od współpracy, rezydualny margines dumpingu ustalono na poziomie objętego próbą przedsiębiorstwa o najwyższym marginesie dumpingu. Uznano to za stosowne, ponieważ nie istniały wskazania, iż przedsiębiorstwa niewspółpracujące stosowały dumping na niższym poziomie, a także w celu zapewnienia skuteczności wszelkich środków. (132) Na tej podstawie ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące: Przedsiębiorstwo || Margines dumpingu Changzhou Trina Solar Energy Co. Ltd Trina Solar (Changzhou) Science & Technology Co. Ltd Changzhou Youze Technology Co. Ltd Trina Solar Energy (Shanghai) Co. Ltd Yancheng Trina Solar Energy Technology Co. Ltd || 90,3 % Delsolar (Wujiang) Ltd || 111,5 % Jiangxi LDK Solar Hi-Tech Co. Ltd LDK Solar Hi-Tech (Hefei) Co. Ltd LDK Solar Hi-Tech (Nanchang) Co. Ltd LDK Solar Hi-Tech (Suzhou) Co. Ltd || 91,9 % JingAo Solar Co. Ltd Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd JA Solar Technology Yangzhou Co. Ltd Hefei JA Solar Technology Co. Ltd Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd || 97,5 % Jinzhou Yangguang Energy Co. Ltd Jinzhou Huachang Photovoltaic Technology Co. Ltd Jinzhou Jinmao Photovoltaic Technology Co. Ltd Jinzhou Rixin Silicon Materials Co. Ltd Jinzhou Youhua Silicon Materials Co. Ltd || 53,8 % Wuxi Suntech Power Co. Ltd Suntech Power Co. Ltd Wuxi Sun-Shine Power Co. Ltd Luoyang Suntech Power Co. Ltd Zhenjiang Ren De New Energy Science Technology Co. Ltd Zhenjiang Rietech New Energy Science Technology Co. Ltd || 73,2 % Yingli Energy (China) Co. Ltd Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Co. Ltd Yingli Energy (Beijing) Co. Ltd || 93,3 % Inne przedsiębiorstwa współpracujące (załącznik I, załącznik II) || 88,1 % Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa || 111,5 % D. SZKODA 1. Definicja przemysłu unijnego i produkcji unijnej (133) Produkt podobny był wytwarzany przez około 215 producentów w Unii. Instytucje zweryfikowały twierdzenia zainteresowanych stron, jakoby liczba ta była większa; weryfikacja ta wykazała, że domniemani inni producenci byli w rzeczywistości głównie producentami eksportującymi, związanymi z nimi importerami, dystrybutorami i instalatorami. (134) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka stron zakwestionowało fakt, że dane przekazane przez Europressedienst, niezależny podmiot zajmujący się konsultingiem („konsultant”), zostały wykorzystane do ustalenia między innymi produkcji unijnej, unijnych mocy produkcyjnych oraz innych makroekonomicznych wskaźników szkody w odniesieniu do przemysłu unijnego i danych dotyczących przywozu. Strony te zakwestionowały niezależność konsultanta, twierdząc, że jest on powiązany ze skarżącym. Domagały się również wyjaśnienia podstawy, na jakiej konsultant został wybrany przez Komisję, i zakwestionowały jego wiedzę fachową w zakresie gromadzenia danych ekonomicznych dotyczących sektora fotowoltaicznego. W związku z tym twierdzono, że Komisja powinna była oprzeć swoje ustalenia na danych pochodzących z innych dostępnych źródeł, w szczególności ze znanych instytucji badawczych. Wreszcie AFASE odwołało się do najlepszych praktyk w zakresie przedstawiania danych gospodarczych lub zbierania danych w postępowaniach dotyczących stosowania art. 101 i 102 TFUE oraz w sprawach dotyczących łączenia przedsiębiorstw, aby zakwestionować wiarygodność danych przekazanych przez konsultanta. (135) W odniesieniu do rzekomych powiązań między konsultantem a skarżącym odpowiednie zainteresowane strony nie przedstawiły żadnych dowodów wskazujących, że takie powiązania istniały. Podobnie dochodzenie nie przyniosło dowodów potwierdzających relacje wykraczające poza charakter czysto handlowy. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że istniały przesłanki, iż dowody prima facie przedstawione w skardze przez skarżącego, przedsiębiorstwo unijne, opierały się na danych dostarczonych przez tego samego konsultanta. Chociaż należy przyznać, że ustalenia dotyczące niektórych wskaźników były rzeczywiście podobne do dowodów zawartych w skardze, nie musi to oznaczać, że ustaleń tych dokonano na podstawie tylko jednego źródła. W tej kwestii w skardze podano różne wykorzystane źródła. (136) Jak wyjaśniono w motywie 99 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wykorzystanie tych danych dostarczonych przez konsultanta Komisja uznała za właściwe w ramach przedmiotowego dochodzenia ze względu na niedostępność w innych publicznych źródłach niezbędnych danych makroekonomicznych obejmujących cały rynek unijny, jak również danych dotyczących przywozu. Przed wyborem Europressedienst Komisja oceniła metodykę gromadzenia istotnych danych przez konsultanta, a także zdolność konsultanta do dostarczenia niezbędnych danych oddzielnie dla wszystkich rodzajów produktów oraz dla całego okresu badanego. (137) Ponadto w trakcie dochodzenia dane przekazane przez konsultanta były w miarę możliwości weryfikowane z innymi dostępnymi źródłami i zostały potwierdzone. Pod tym względem należy zwrócić uwagę, że na rynku istnieje kilka przedsiębiorstw badawczych specjalizujących się w gromadzeniu danych statystycznych dotyczących sektora fotowoltaicznego i że zgłoszone dane liczbowe prawie nigdy nie są identyczne. Wynika to z faktu, że wszystkie instytuty badawcze mają trudność z uzyskaniem precyzyjnych danych liczbowych i dlatego zgłoszone wskaźniki rynkowe dla sektora fotowoltaicznego zawsze będą opierały się na oszacowaniach ‑ niezależnie od dostawcy takich danych liczbowych W tym kontekście weryfikacja przeprowadzona przez Komisję obejmowała porównywanie tendencji w zakresie danych otrzymanych od konsultanta z tendencjami w zakresie takich samych danych dotyczących takich samych zagadnień, opublikowanych przez inne podmioty badawcze, Wspólne Centrum Badawcze („JRC”) Komisji i Europejskie Stowarzyszenie Przemysłu Fotowoltaicznego („EPIA”), jeżeli dane takie były dostępne. W wyniku weryfikacji nie dostrzeżono żadnych istotnych różnic, ponieważ tendencje w zakresie wskaźników, w odniesieniu do których przeprowadzono weryfikację, były podobne. Dlatego ustalenia tymczasowe nie opierały się wyłącznie na danych przekazanych przez konsultanta, ale również na przeprowadzonej przez Komisję własnej analizie i ocenie tych danych. Ponadto, jak wspomniano w motywie 9 powyżej, po wprowadzeniu tymczasowych środków w siedzibie konsultanta przeprowadzono wizytę weryfikacyjną. Komisja przeprowadziła kontrolę na miejscu w siedzibie konsultanta, aby zweryfikować wiarygodność metodyki i dostarczonych danych. Kontrola na miejscu przeprowadzona została jako działanie następcze w odniesieniu do weryfikacji danych przez Komisję. Miała na celu uzyskanie dodatkowej pewności w odniesieniu do wiarygodności i jakości danych oraz powiązanej metodyki. Weryfikację na miejscu uznano za właściwą z punktu widzenia zasady dobrej administracji, mimo że dane nie zostały dostarczone przez zainteresowaną stronę, a przez konsultanta. W rezultacie Komisja uzyskała dalsze zapewnienie o wiarygodności danych przekazanych przez konsultanta. (138) Jedna strona twierdziła, że metodyka weryfikacji zastosowana przez Komisję nie została wystarczająco szczegółowo wyjaśniona, i wnioskowała o ujawnienie innych źródeł wykorzystanych na potrzeby weryfikacji. Strona ta utrzymywała ponadto, że zastosowana metodyka była w każdym razie nieprawidłowa w tym zakresie, że porównane zostały wyłącznie tendencje z różnych źródeł, a nie wartości bezwzględne. (139) Jeśli chodzi o inne źródła wykorzystywane do weryfikacji danych dostarczonych przez konsultanta, były nimi sprawozdania dotyczące podobnych zagadnień opublikowane przez JRC i EPIA. W odniesieniu do porównania danych z innymi źródłami należy zauważyć, że wykazały one nie tylko podobne tendencje, lecz również podobne wielkości. Dlatego uznano, że zastosowana metodyka była odpowiednia, i zarzuty w tym zakresie zostały odrzucone. (140) Jeżeli chodzi o wiedzę specjalistyczną konsultanta, należy zauważyć, że jego główna działalność polega na gromadzeniu danych związanych z sektorem fotowoltaicznym i rozwijaniu uaktualnianej bazy danych przedsiębiorstw działających na rynku fotowoltaicznym. Dane te są publikowane w specjalistycznych czasopismach dla branży fotowoltaicznej, jak również wykorzystywane przez poszczególne przedsiębiorstwa, na potrzeby których konsultant prowadzi specjalistyczne badania. Bazy danych opracowane przez Europressedienst są regularnie aktualizowane i ponownie publikowane. Ponadto konsultant ma kilkuletnie doświadczenie w tym sektorze. Ujmując rzecz precyzyjniej, metodyka stosowana przez konsultanta polega na gromadzeniu, weryfikowaniu i agregowaniu informacji przy użyciu różnych źródeł dostępnych na rynku. W tym celu konsultant gromadzi dane poprzez standardowe kwestionariusze wysyłane do przedsiębiorstw wymienionych w bazie danych lub w rozmowach telefonicznych, szczególnie w przypadku producentów unijnych, lub w trakcie specjalistycznych targów, zwłaszcza w przypadku producentów z państw trzecich. Jeżeli informacji nie można uzyskać wspomnianymi kanałami, Europressedienst sprawdza sprawozdania finansowe przedsiębiorstw z sektora fotowoltaicznego lub swobodnie współpracuje z innymi instytutami badawczymi w celu uzyskania lub zweryfikowania danych. Zweryfikowano i potwierdzono, że konsultant korzystał z tych źródeł w ramach swojej zwykłej działalności. W świetle powyższego uznano, że należy skorzystać z usług Europressedienst w przedmiotowym dochodzeniu, i argumenty stron w tej kwestii zostały odrzucone. (141) W odniesieniu do wydanych przez odpowiednie służby Komisji najlepszych praktyk w zakresie przedstawiania danych gospodarczych należy poczynić następujące uwagi. Po pierwsze, jest to dokument, który nie może angażować Komisji, ponieważ nie został przyjęty przez kolegium, a opublikowany przez właściwe służby w celu dostarczenia stronom zaleceń dotyczących sposobu prezentowania danych gospodarczych. Po drugie, najlepsze praktyki dotyczą przedstawiania analiz i danych gospodarczych wykorzystanych w niektórych postępowaniach dotyczących konkurencji zgodnie z art. 101 i 102 TFUE oraz w sprawach dotyczących łączenia przedsiębiorstw. Mających zastosowanie zasad, standardów dowodowych i uprawnień kontrolnych Komisji w tych postępowaniach dotyczących konkurencji nie można porównywać z postępowaniami w zakresie ochrony handlu, do których stosuje się zupełnie inny zbiór przepisów. (142) Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka stron zakwestionowało metodykę zastosowaną przez konsultanta, twierdząc, że nie spełnia uznanych standardów naukowych. Jak jednak wspomniano w motywie 137 powyżej, metodyka ta została oceniona, a uzyskane dane sprawdzono krzyżowo i zweryfikowano, i w efekcie uznano je za zgodne z innymi opublikowanymi danymi, a więc za odpowiednio wiarygodne. Określone punkty poruszone przez zainteresowane strony, głównie AFASE, zostały wyjaśnione i udostępnione w aktach dochodzenia otwartych do wglądu dla zainteresowanych stron. (143) CCCME stwierdziła, że metodyka agregowania danych nie została wyjaśniona. Argument ten został odrzucony, ponieważ istotne informacje zostały udostępnione wszystkim zainteresowanych stronom w aktach dochodzenia otwartych do wglądu. (144) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka stron powtórzyło swoje wątpliwości dotyczące konsultanta wybranego przez Komisję i jakości przekazanych danych. W tym zakresie twierdzono, że dane dostarczone przez konsultanta można zamówić i zakupić na zasadzie ad hoc, aby spełnić wyraźnie określone wymogi potencjalnych klientów, a zatem dane te mogą być nieobiektywne. Poza tym CCCME zakwestionowała to, czy dane zgromadzone przez konsultanta można uznać za dowody w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ dane w dużej mierze opierały się na przypuszczeniach i oszacowaniach. Ponadto twierdzono, że dostarczone dane nie były w wystarczającym stopniu poparte dowodami zawartymi w aktach oraz że nie miały charakteru potwierdzającego, obiektywnego i weryfikowalnego. (145) W kontekście tych twierdzeń należy odnieść się do motywów 136–137 powyżej, gdzie podano dodatkowe informacje na temat wyboru konsultanta. Ponadto należy zauważyć, że Komisja zatrudniła konsultanta na podstawie najlepszych dostępnych w tamtym czasie informacji, w pełni zgodnie z rozporządzeniem finansowym Komisji mającym zastosowanie do przedmiotowej procedury. Ponadto trzeba przypomnieć, że zdolność konsultanta do dostarczenia wszelkich potrzebnych danych we właściwym czasie miała ogromne znaczenie, ponieważ Komisję obowiązywały ustawowe terminy publikacji tymczasowych ustaleń w ramach trwającego dochodzenia. (146) W odniesieniu do jakości dostarczonych danych i tego, czy można uznać je za dowody zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, jak wspomniano powyżej w motywie 137, zbadano metodykę gromadzenia danych przez konsultanta i oceniono, że charakteryzowała się ona zadowalającą jakością. Ponadto, jak również wspomniano powyżej w tym samym motywie, dane dostarczone przez konsultanta zostały zweryfikowane z innymi źródłami, jeżeli istniała taka możliwość, i uznano je za dość dokładne. W końcu należy zauważyć, że konsultant posiada jedną bazę danych, która jest regularnie aktualizowana, niezależnie do potrzeb i żądań klientów. Ta sama baza danych jest wykorzystywana do agregowania danych statystycznym na temat sektora fotowoltaicznego i dostarczania ich różnym klientom, dlatego zarzut, że dane nie są obiektywne, musiał zostać odrzucony. (147) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron stwierdziła, że Komisja nie ujawniła źródeł, zastosowanej metodyki i przedsiębiorstw, z którymi konsultant współpracował, aby skompilować dostarczone dane makroekonomiczne. Inna zainteresowana strona ponownie wysunęła argument, że metodyka zastosowana przez konsultanta wskazuje na niedokładne wyniki. Kilka zainteresowanych stron zwróciło się o dodatkowe informacje dotyczące metodyki zastosowanej przez konsultanta, takie jak: średni wskaźnik odpowiedzi udzielonych na kwestionariusze/wywiady, odsetek danych zgromadzonych za pośrednictwem poszczególnych kanałów, sposób weryfikacji tych danych, przybliżenia/założenia wykorzystane do wygenerowania danych, liczba przedsiębiorstw, dla których dokonano przybliżeń, a także przynajmniej zakres liczby pracowników zatrudnionych przez konsultanta. (148) W odniesieniu do tych argumentów należy zauważyć, że po wprowadzeniu tymczasowych ustaleń Komisja przekazała zainteresowanym stronom metodykę i źródła wykorzystane przez konsultanta do zagregowania danych oraz odpowiedziała na konkretne pytania zadane w odniesieniu do tego zagadnienia przez zainteresowane strony po ujawnieniu tymczasowych ustaleń. Dodatkowe wnioski o udzielenie informacji, które po ujawnieniu ostatecznych ustaleń złożyły zainteresowane strony objęte postępowaniem, uznaje się za uwzględnione poprzez udostępnienie informacji po nałożeniu ceł tymczasowych w zakresie, w jakim zezwalały na to ograniczenia wynikające z wymogu zachowania poufności. Ponadto należy podkreślić, że Komisja zweryfikowała na miejscu sposób, w jaki konsultant gromadził i agregował dane, a także odpowiednie założenia stanowiące podstawę agregowania danych. Rezultaty weryfikacji były zadowalające i Komisja uzyskała zapewnienie o zasadności podstawowych założeń i o jakości danych dostarczonych przez konsultanta. Ponadto strony nie kwestionowały danych jako takich. (149) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń inna strona wnioskowała o wyjaśnienia dotyczące liczby producentów unijnych uwzględnionych przez konsultanta przy gromadzeniu przez niego danych oraz pokrywania się tych producentów z około 215 producentami unijnymi znanymi Komisji. W związku z tym wyjaśnia się, że producenci unijni uwzględnieni przez konsultanta w większości są tymi samymi producentami, którzy reprezentują przemysł unijny w dochodzeniu, o którym mowa w motywie 133 powyżej. (150) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron twierdziła, że Komisja przeprowadziła analizę szkody w sposób niespójny, ponieważ przeprowadziła ją oddzielnie dla modułów i ogniw, podczas gdy obliczenia szkody i marginesu dumpingu zostały ustalone jako średnia ważona w odniesieniu do modułów i ogniw razem. W tej kwestii należy zauważyć, że chociaż wskaźniki zaprezentowano oddzielnie dla każdego rodzaju produktu, to wnioski wyciągnięte dla każdego wskaźnika odnoszą się do całości produktu objętego dochodzeniem. Należy również przypomnieć, że moduły i ogniwa są jednym, pojedynczym produktem, a zatem marginesy dumpingu oraz poziom usuwający szkodę były określane na tej właśnie podstawie. W związku z tym argument ten został odrzucony. (151) W końcu inna strona twierdziła, że obliczenie wartości wskaźników makroekonomicznych w OD było błędnie oparte na zwykłej średniej z lat 2011 i 2012, ponieważ taka metodyka nie jest obiektywna i nie prowadziłaby do uzyskania wyników odzwierciedlających rzeczywistość w OD. Wyjaśnia się, że zwykła średnia danych wykorzystana była wyłącznie w przypadku, gdy w danych okresach występowały podobne tendencje. Jeżeli tendencje były różne, metodyka była odpowiednio dostosowywana poprzez uwzględnienie realiów rynkowych. Wspomniana zainteresowana strona nie sprecyzowała, w jakim zakresie wyniki zastosowanej metodyki nie odzwierciedlałyby realiów rynkowych. Dlatego argumenty te zostały odrzucone. (152) Na podstawie powyższego i wobec braku innych uwag w tym zakresie us