Odesłania do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku VI.

5 Informacje przetwarzane zgodnie z niniejszą dyrektywą są zatrzymywane przez okres nie dłuższy niż jest to konieczne do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy, a w każdym razie zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi przedawnienia każdego administratora danych.

4. Niezależnie od ust. 1 każde państwo członkowskie zapewnia, aby każda ‘raportująca instytucja finansowa’ objęta jego jurysdykcją informowała każdą odnośną ‘osobę raportowaną’ będącą osobą fizyczną o tym, że informacje jej dotyczące, o których mowa w art. 8 ust. 4, zostaną zgromadzone i przekazane zgodnie z niniejszą dyrektywą; każde państwo członkowskie zapewnia także, aby dana ‘raportująca instytucja finansowa’ przekazała tej osobie fizycznej wszystkie informacje, do których ta osoba jest uprawniona na mocy jej prawodawstwa krajowego wdrażającego rozporządzenia (UE) 2016/679, w czasie wystarczającym, aby umożliwić tej osobie wykonanie przysługujących jej praw do ochrony danych, a w każdym razie zanim dana ‘raportująca instytucja finansowa’ przekaże informacje, o których mowa w art. 8 ust. 4, właściwemu organowi państwa członkowskiego rezydencji tej osoby.

2. .W odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez instytucje i organy unijne na podstawie niniejszej dyrektywy zastosowanie ma rozporządzenie (UE) 2018/1725. Jednak do celów prawidłowego stosowania niniejszej dyrektywy zakres obowiązków i praw przewidzianych w art. 15, art. 16 ust. 1 oraz w art. 17 – 21 rozporządzenia (UE) 2018/1725 jest ograniczony do zakresu wymaganego w celu zabezpieczenia interesów, o których mowa w art. 25 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia.

b)dane państwo trzecie zobowiązało się do współpracy niezbędnej do zgromadzenia dowodów nieprawidłowego lub sprzecznego z prawem charakteru transakcji, co do których istnieje podejrzenie, że stanowią naruszenie lub nadużycie przepisów podatkowych.

1. W przypadku gdy właściwy organ państwa członkowskiego otrzymuje od państwa trzeciego informacje, które wydają się być istotne do celów stosowania i egzekwowania przepisów krajowych tego państwa członkowskiego dotyczących podatków, o których mowa w art. 2, organ ten może – w zakresie, w jakim jest to dozwolone na mocy umowy z tym państwem trzecim – przekazać te informacje właściwym organom państw członkowskich, którym mogą one być przydatne oraz wszelkim organom wnioskującym.

3. Osoby należycie akredytowane przez organ akredytacji bezpieczeństwa Komisji mogą mieć dostęp do takich informacji jedynie w zakresie niezbędnym do obsługi, konserwacji i rozwijania bazy danych, o której mowa w ust. 5, oraz sieci CCN.

Państwa członkowskie zapewniają, aby każda ‘osoba raportowana’ będąca osobą fizyczną była powiadamiana o naruszeniu bezpieczeństwa w odniesieniu do jej danych w przypadku gdy istnieje prawdopodobieństwo, że naruszenie to wpłynie negatywnie na ochronę jej danych osobowych lub prywatności.

W przypadku gdy jest to konieczne, Komisja Ö , w drodze aktów wykonawczych Õ, przyjmuje ustalenia praktyczne niezbędne do wprowadzenia w życie akapitu pierwszego Ö . Te akty wykonawcze przyjmuje się Õ zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 32 ust. 2.

6. Automatyczna wymiana informacji dotyczących sprawozdania według krajów na podstawie art. 10 jest prowadzona przy użyciu standardowego formularza przedstawionego w załączniku III sekcja III tabele 1, 2 i 3. Komisja Ö ustala Õ – w drodze aktów wykonawczych – ustalenia językowe mające zastosowanie do tej wymiany. Nie uniemożliwiają one państwom członkowskim przekazywania informacji, o których mowa w art. 10, w dowolnym z języków urzędowych i roboczych Unii. Ustalenia językowe mogą jednak przewidywać, że najistotniejsze elementy takich informacji należy przekazywać również w innym języku urzędowym Unii. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 32 ust. 2.

Organ wnioskujący może – w zakresie, w jakim są mu one znane i zgodnie z sytuacją międzynarodową – przekazać nazwisko i adres każdej osoby, co do której istnieją podstawy, aby sądzić, że posiada ona informacje, których dotyczy wniosek, jak również wszelkie elementy mogące ułatwić organowi współpracującemu gromadzenie informacji.

2. Artykułu 21 ust. 2 i 4 nie można w żadnym wypadku interpretować jako umożliwiającego współpracującemu organowi państwa członkowskiego odmowę udzielenia informacji jedynie ze względu na to, że informacje te znajdują się w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, pełnomocnika lub osoby działającej w charakterze przedstawiciela lub powiernika lub dlatego, że dotyczą one udziałów własnościowych w jakiejś osobie.

4. Można odmówić udzielenia informacji w przypadku gdy prowadziłoby to do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub zawodowej lub procesu produkcyjnego, lub w przypadku gdy ujawnienie informacji byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym.

2. Niniejsza dyrektywa nie zobowiązuje współpracującego państwa członkowskiego do przeprowadzenia postępowania lub przekazania informacji, jeżeli przeprowadzenie takiego postępowania lub gromadzenie informacji, których wniosek dotyczy, przez to państwo członkowskie do jego własnych celów byłoby sprzeczne z jego prawodawstwem.

6. Niezależnie od ust. 1 – 4 niniejszego artykułu informacje przekazywane pomiędzy państwami członkowskimi na podstawie art. 10 są wykorzystywane do celów przeprowadzenia oceny wysokiego stopnia ryzyka w zakresie cen transferowych oraz innych rodzajów ryzyka związanych z erozją bazy podatkowej i przerzucaniem zysków, w tym oceny ryzyka nieprzestrzegania przez członków danej grupy przedsiębiorstw wielonarodowych przepisów dotyczących cen transferowych, które mają zastosowanie, a w stosownych przypadkach do celów analizy ekonomicznej i statystycznej. Korekt cen transferowych dokonywanych przez państwo członkowskie, które otrzymuje informacje, nie można opierać na informacjach wymienionych na podstawie art. 10. Niezależnie od powyższego nie zakazuje się wykorzystywania informacji przekazywanych pomiędzy państwami członkowskimi na podstawie art. 10 jako podstawy dalszego badania ustaleń dotyczących cen transferowych danej „grupy przedsiębiorstw wielonarodowych” lub badania innych kwestii podatkowych w trakcie kontroli podatkowej i, skutkiem tego, stosownych korekt podlegających opodatkowaniu dochodów „podmiotu wchodzącego w skład grupy”.

3. W przypadku gdy właściwy organ państwa członkowskiego uważa, że informacje, które otrzymał od właściwego organu innego państwa członkowskiego mogą być użyteczne dla właściwego organu trzeciego państwa członkowskiego do celów, o których mowa w ust. 1, może on przekazać te informacje temu ostatniemu, pod warunkiem że przekazanie informacji jest zgodne z zasadami i procedurami określonymi w niniejszej dyrektywie. Informuje on właściwy organ państwa członkowskiego, z którego pochodzą informacje, o tym, że zamierza je przekazać trzeciemu państwu członkowskiemu. Państwo członkowskiego, z którego pochodzą informacje, może sprzeciwić się ich przekazaniu w terminie 10 dni roboczych od otrzymania powiadomienia od państwa członkowskiego zamierzającego przekazać informacje innemu państwu członkowskiemu.

2. Informacje i dokumenty otrzymane zgodnie z niniejszą dyrektywą mogą być wykorzystywane do celów innych niż te, o których mowa w ust. 1, o ile zezwoli na to właściwy organ państwa członkowskiego przekazującego informacje zgodnie z niniejszą dyrektywą i jedynie w zakresie, w jakim dopuszczają to przepisy państwa członkowskiego właściwego organu otrzymującego informacje. Takie zezwolenie jest udzielane, jeśli informacje mogą być wykorzystane do podobnych celów w państwie członkowskim właściwego organu przekazującego informacje.

Takie informacje mogą być również wykorzystywane do celów ustalania wysokości i egzekwowania innych podatków i ceł objętych art. 2 dyrektywy Rady 2010/24/UE lub do celów ustalenia wysokości i egzekwowania obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne.

1. W przypadku gdy właściwy organ przekazuje informacje zgodnie z art. 5 lub 13, może on zwrócić się do właściwego organu, który otrzymał informacje, o przysłanie informacji zwrotnych na temat otrzymanego materiału. Jeżeli właściwy organ, który przekazał informacje, zwraca się o przesłanie informacji zwrotnych, właściwy organ, który otrzymał informacje, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących tajemnicy skarbowej i ochrony danych mających zastosowanie w jego państwie członkowskim, przesyła mu takie informacje zwrotne najszybciej jak to możliwe i nie później niż w ciągu trzech miesięcy od chwili, w której znany jest sposób wykorzystania informacji, których dotyczy wniosek. Komisja Ö w drodze aktów wykonawczych Õ określa praktyczne ustalenia. Ö Te akty wykonawcze przyjmowane są Õ zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 32 ust. 2.

2. Właściwy organ w każdym z państw członkowskich w sposób niezależny określa osoby, w odniesieniu do których zamierza zaproponować kontrolę jednoczesną. Powiadamia on właściwe organy w pozostałych zainteresowanych państwach członkowskich o wszelkich przypadkach, w których proponuje kontrolę jednoczesną, podając uzasadnienie dokonanego wyboru.

Każda odmowa ze strony osoby, w stosunku do której prowadzone jest dochodzenie, zastosowania się do środków kontrolnych urzędników organu wnioskującego traktowana jest przez organ współpracujący jak odmowa w stosunku do jego własnych urzędników.

1. Właściwy organ, któremu udostępniono informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1, przekazuje te informacje właściwemu organowi któregokolwiek z pozostałych zainteresowanych państw członkowskich najszybciej jak to możliwe i nie później niż w terminie jednego miesiąca od momentu uzyskania dostępu do tych informacji.

c)kontakty gospodarcze między osobą podlegającą obowiązkowi podatkowemu w jednym państwie członkowskim a osobą podlegającą obowiązkowi podatkowemu w innym państwie członkowskim są prowadzone w co najmniej jednym kraju w taki sposób, że może to doprowadzić do oszczędności podatkowych w jednym z tych państw członkowskich lub w drugim lub w obydwu z nich;

b)osoba podlegająca obowiązkowi podatkowemu uzyskuje obniżkę podatku lub zwolnienie z podatku w jednym państwie członkowskim, co byłoby podstawą do podwyższenia podatku lub powstania obowiązku podatkowego w innym państwie członkowskim;

17. Komisja nie ma dostępu do informacji, o których mowa w ust. 14 lit. a), c) i h).

c)streszczenie treści podlegającego zgłoszeniu uzgodnienia transgranicznego, w tym wskazanie nazwy, pod jaką to uzgodnienie funkcjonuje, jeżeli taka istnieje, oraz opis stosownej działalności gospodarczej lub uzgodnień sformułowany w sposób abstrakcyjny i nieprowadzący do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub zawodowej lub procesu produkcyjnego, lub do ujawnienia informacji, które byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym;

è1 „12. Każde państwo członkowskie przyjmuje niezbędne środki w celu zobowiązania pośredników i właściwych podatników do przekazywania informacji na temat podlegającego zgłoszeniu uzgodnienia transgranicznego, w odniesieniu do którego dokonano pierwszej czynności służącej jego wdrożeniu w okresie między dniem 25 czerwca 2018 r. a dniem 30 czerwca 2020 r. Pośrednicy i właściwi podatnicy, w stosownym przypadkach, przekazują informacje o tych podlegających zgłoszeniu uzgodnieniach transgranicznych do dnia 31 sierpnia 2020 r.” ç

9. Każde państwo członkowskie przyjmuje niezbędne środki w celu wprowadzenia wymogu, by w przypadku gdy istnieje więcej niż jeden pośrednik, obowiązek przekazania informacji dotyczących podlegającego zgłoszeniu uzgodnienia transgranicznego spoczywał na wszystkich pośrednikach zaangażowanych w to samo podlegające zgłoszeniu uzgodnienie transgraniczne.

8. W przypadku gdy zgodnie z ust. 7 właściwy podatnik jest zobowiązany do dokonania zgłoszeń organom kilku państw, jest on zwolniony z przekazywania informacji, jeśli dysponuje dowodem, zgodnie z prawem krajowym, że te same informacje zostały już przekazane w innym państwie członkowskim.

7. Właściwy podatnik, na którym spoczywa obowiązek zgłoszenia, przekazuje informacje w terminie 30 dni, licząc od następnego dnia po udostępnieniu danego podlegającego zgłoszeniu uzgodnienia transgranicznego temu właściwemu podatnikowi do wdrożenia lub przygotowaniu takiego uzgodnienia do wdrożenia przez tego właściwego podatnika, lub po dokonaniu pierwszej czynności służącej wdrożeniu takiego uzgodnienia w odniesieniu do tego właściwego podatnika, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

4. W przypadku gdy zgodnie z ust. 3 pośrednik jest zobowiązany do dokonania zgłoszeń organom kilku państw, jest on zwolniony z przekazywania informacji, jeśli dysponuje dowodem, zgodnie z prawem krajowym, że te same informacje zostały już przekazane w innym państwie członkowskim.

2. Właściwy organ państwa członkowskiego, które otrzymało sprawozdanie według krajów zgodnie z ust. 1, ma obowiązek przekazać to sprawozdanie – w drodze wymiany automatycznej i w terminie określonym w ust. 4 – każdemu państwu członkowskiemu, w którym – jak wynika z informacji zawartych w sprawozdaniu według krajów – rezydentem do celów podatkowych jest co najmniej jeden „podmiot wchodzący w skład” „grupy przedsiębiorstw wielonarodowych”, do której należy „podmiot raportujący”, lub w którym podlega opodatkowaniu działalność gospodarcza prowadzona przez jego stały zakład.

1. Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zobowiązania „jednostki dominującej najwyższego szczebla” „grupy przedsiębiorstw wielonarodowych”, która jest rezydentem do celów podatkowych na jego terytorium, lub każdego innego „podmiotu raportującego” w rozumieniu załącznika III sekcja II, do przedstawiania sprawozdania według krajów w odniesieniu do jej „sprawozdawczego roku podatkowego” w terminie 12 miesięcy od ostatniego dnia „sprawozdawczego roku podatkowego” danej „grupy przedsiębiorstw wielonarodowych”, zgodnie z załącznikiem III sekcja II.

b)streszczenie interpretacji indywidualnej o wymiarze transgranicznym lub uprzedniego porozumienia cenowego, w tym opis stosownej działalności gospodarczej lub transakcji lub serii transakcji sformułowany w sposób abstrakcyjny i nieprowadzący do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub zawodowej lub procesu produkcyjnego, lub do ujawnienia informacji, które byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym;

Jednakże w przypadkach gdy dwustronne lub wielostronne uprzednie porozumienia cenowe są wyłączone z zakresu automatycznej wymiany informacji na mocy zdania pierwszego akapitu pierwszego niniejszego ustępu, dokonuje się w to miejsce– na mocy ust. 1 – wymiany informacji określonych w ust. 5, o których mowa we wniosku będącym podstawą wydania takich dwustronnych lub wielostronnych uprzednich porozumień cenowych.

Państwa członkowskie zapewniają, aby te rodzaje ‘nieraportujących instytucji finansowych’ i ‘rachunków wyłączonych’ spełniały wszystkie wymogi wymienione w załączniku I sekcja VIII część B pkt 1 lit. c) oraz w załączniku I sekcja VIII część C pkt 17 lit. g), w szczególności wymóg, aby status ‘instytucji finansowej’ jako ‘nieraportującej instytucji finansowej’ lub status rachunku jako ‘rachunku wyłączonego’ nie zagroziły realizacji celów niniejszej dyrektywy.

7. Do celów załącznika I sekcja VIII część B pkt 1 lit. c) oraz załącznika I sekcja VIII część C pkt 17 lit. g) każde państwo członkowskie informuje Komisję Ö o wszelkich zmianach w odniesieniu do Õ wykazu podmiotów i rachunków, które mają być traktowane, odpowiednio, jako ‘nieraportujące instytucje finansowe’ i ‘rachunki wyłączone’, Ö przekazanych Komisji na podstawie art. 8 ust. 7a dyrektywy 2011/16/UE Õ. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej skompilowany wykaz otrzymanych informacji i aktualizuje go stosownie do potrzeb.

Akapity pierwszy i drugi niniejszego ustępu są nadrzędne względem ust. 1 lit. c) lub jakiegokolwiek innego unijnego instrumentu prawnego, w zakresie, w jakim odnośna wymiana informacja wchodziłaby w zakres stosowania ust. 1 lit. c) lub jakiegokolwiek innego unijnego instrumentu prawnego.

Do celów wymiany informacji na mocy niniejszego ustępu, o ile nie Ö ustalono Õ inaczej w niniejszym ustępie ani w załącznikach Ö I oraz II Õ, kwotę i charakterystykę płatności dokonanych w odniesieniu do ‘rachunku raportowanego’ określa się zgodnie z prawodawstwem krajowym państwa członkowskiego, które przekazuje informacje.

g)w przypadku jakiegokolwiek rachunku, który nie został opisany w lit. e) lub f) ‑ łączną kwotę brutto wpłaconą lub uznaną na rzecz ‘posiadacza rachunku’ w przypadku rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do którego to rachunku ‘raportująca instytucja finansowa’ działa jako zobowiązany lub dłużnik, w tym łączną kwotę jakichkolwiek kwot umorzeń dokonanych na rzecz ‘posiadacza rachunku’ w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym.

(ii)łączną kwotę brutto przychodów ze sprzedaży lub umorzenia ‘aktywów finansowych’ wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do których to aktywów ‘raportująca instytucja finansowa’ działała jako powiernik, broker, pełnomocnik lub innego rodzaju przedstawiciel działający na rzecz ‘posiadacza rachunku’;

Na mocy mających zastosowanie zasad sprawozdawczych i zasad należytej staranności zawartych w załącznikach I i II właściwy organ każdego państwa członkowskiego w drodze automatycznej wymiany i w terminie określonym w ust. 5 lit. b) przekazuje właściwemu organowi każdego innego państwa członkowskiego następujące informacje odnoszące się do okresów rozliczeniowych począwszy of dnia 1 stycznia 2016 r. i dotyczące ‘rachunku raportowanego’:

4. Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zobowiązania swoich ‘raportujących instytucji finansowych’ do wykonywania zasad sprawozdawczych i zasad należytej staranności zawartych w załącznikach I i II oraz do zapewnienia skutecznego wdrożenia i przestrzegania tych zasad zgodnie z załącznikiem I sekcja IX.

4. Jeżeli organ wnioskujący wyraźnie się o to zwróci, organ współpracujący udostępnia oryginały dokumentów, pod warunkiem że nie jest to sprzeczne z przepisami obowiązującymi w państwie członkowskim organu współpracującego.

7. W przypadku gdy łącznikowy organ administracyjny lub właściwy urzędnik otrzymują wniosek o współpracę wymagający działania, które znajduje się poza obszarem kompetencji przyznanych im zgodnie z przepisami krajowymi lub polityką krajową ich państwa członkowskiego, niezwłocznie przekazują taki wniosek do centralnego biura łącznikowego w swoim państwie członkowskim oraz informują o tym organ wnioskujący. W takim przypadku okres ustanowiony w art. 7 rozpoczyna się z dniem następującym po dniu, w którym wniosek o współpracę został przekazany do centralnego biura łącznikowego.

24)„uzgodnienie standaryzowane” oznacza uzgodnienie transgraniczne, które jest opracowane, wprowadzone do obrotu, gotowe do wdrożenia lub udostępnione do wdrożenia bez potrzeby znacznego dostosowania do potrzeb osoby z niego korzystającej;

Do celów niniejszego punktu osoba, która działa wspólnie z inną osobą w odniesieniu do praw głosu lub własności kapitału podmiotu, jest traktowana jako osoba dysponująca prawami głosu w tym podmiocie lub udziałem w kapitale tego podmiotu, które należą do tej drugiej osoby.

d)dana osoba jest uprawniona do co najmniej 25 % zysków innej osoby.

Termin ten obejmuje również osobę, która, uwzględniając odpowiednie fakty i okoliczności i w oparciu o dostępne informacje i właściwą wiedzę fachową i orientację wymagane do świadczenia takich usług, zdaje sobie sprawę lub można racjonalnie oczekiwać, że zdaje sobie sprawę, że podjęła się udzielić, bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób, pomocy, wsparcia lub porad dotyczących opracowywania, wprowadzania do obrotu, organizowania, udostępniania do wdrożenia lub nadzorowania wdrożenia podlegającego zgłoszeniu uzgodnienia transgranicznego. Każdej osobie musi przysługiwać prawo do udowodnienia, że nie zdawała sobie sprawy lub że nie można było racjonalnie oczekiwać, by zdawała sobie sprawę, że jest zaangażowana w podlegające zgłoszeniu uzgodnienie transgraniczne. w tym celu taka osoba może powołać się na wszystkie stosowne fakty i okoliczności, a także dostępne informacje i swoją odpowiednią wiedzę fachową i orientację.

21)„pośrednik” oznacza osobę, która opracowuje, wprowadza do obrotu, organizuje lub udostępnia do wdrożenia podlegające zgłoszeniu uzgodnienie transgraniczne lub zarządza wdrażaniem takiego uzgodnienia.

Do celów pkt 15 „transakcja transgraniczna” oznacza transakcję lub serię transakcji, w których uczestniczą przedsiębiorstwa powiązane, z których nie wszystkie są rezydentami do celów podatkowych na terytorium jednej jurysdykcji, lub transakcję lub serię transakcji mające skutki transgraniczne;

a)jest wydawane, zmieniane lub odnawiane przez rząd lub organ podatkowy co najmniej jednego państwa członkowskiego, włączając w to wszelkie jednostki terytorialne lub administracyjne państwa członkowskiego, w tym organy samorządowe, lub w imieniu tych podmiotów, bez względu na to, czy zostanie faktycznie wykorzystane;

c)w przypadku gdy przewidują to obowiązujące przepisy, stowarzyszenie osób uznane za mające zdolność do czynności prawnych, lecz nieposiadające statusu osoby prawnej;

a)do celów art. 8 ust. 1 oraz art. 9, 10 i 11 – systematyczne przekazywanie określonych z góry informacji innemu państwu członkowskiemu, bez uprzedniego wniosku, w ustalonych z góry, regularnych odstępach czasu. Do celów art. 8 ust. 1 odniesienie do dostępnych informacji dotyczy informacji zawartych w dokumentacji podatkowej państwa członkowskiego przekazującego informacje, które można wyszukiwać zgodnie z procedurami gromadzenia i przetwarzania informacji w tym państwie członkowskim;

1)„właściwy organ” państwa członkowskiego oznacza organ wyznaczony jako taki przez to państwo członkowskie. Jeżeli zgodnie z niniejszą dyrektywą działa centralne biuro łącznikowe, łącznikowy organ administracyjny lub właściwy urzędnik, to są również uznawani za właściwy organ w drodze delegacji zgodnie z art. 4;

4. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do podatków, o których mowa w ust. 1, pobieranych na terytorium, do którego stosuje się Traktaty na mocy art. 52 Traktatu o Unii Europejskiej.

2. Niezależnie od ust. 1 niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do podatku od wartości dodanej i ceł ani do podatków akcyzowych objętych innymi przepisami unijnymi dotyczącymi współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi. Niniejsza dyrektywa nie ma również zastosowania do obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne należnych państwu członkowskiemu lub jednostkom jego podziału lub instytucjom ubezpieczenia społecznego ustanowionym na mocy prawa publicznego.

(75)Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do dat transpozycji do prawa krajowego i rozpoczęcia stosowania dyrektywy określonych w załączniku V część B,

(74)Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie skuteczna współpraca administracyjna pomiędzy państwami członkowskimi na warunkach zgodnych z prawidłowym funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na wymaganą jednolitość i skuteczność możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(73)Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W przypadku gdy niniejsza dyrektywa wymaga, aby dostęp organów podatkowych do danych osobowych był przewidziany ustawą, niekoniecznie wymaga to aktu parlamentarnego, bez uszczerbku dla porządku konstytucyjnego danego państwa członkowskiego. Ustawa taka powinna być jednak jasna i precyzyjna, a jej stosowanie powinno być jasne i możliwe do przewidzenia dla podmiotów, które jej podlegają, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

(72)W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszej dyrektywy, zwłaszcza w zakresie automatycznej wymiany informacji między organami podatkowymi, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjęcia standardowych Ö formularzy Õ zawierających ograniczoną liczbę elementów, w tym ustalenia językowe. Z tego samego powodu należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania niezbędnych ustaleń praktycznych odnoszących się do aktualizacji Ö wspólnej sieci łączności „CCN” oraz Õ centralnej bazy danych dotyczących współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011.

(71)Przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny korzystać z komentarzy do modelu umowy między właściwymi organami i do wspólnego standardu do wymiany informacji, opracowanych przez OECD, jako źródła przykładów lub interpretacji oraz w celu zapewnienia spójności stosowania we wszystkich państwach członkowskich. Działania Unii w tej dziedzinie powinny w dalszym ciągu w szczególnym stopniu uwzględniać przyszłe zmiany na szczeblu OECD.

(68)'Raportujące instytucje finansowe', państwa członkowskie przesyłające informacje oraz państwa członkowskie otrzymujące informacje powinny — jako administratorzy danych — zatrzymywać informacje przetwarzane zgodnie z niniejszą dyrektywą przez okres nie dłuższy niż jest to konieczne do osiągnięcia jej celów. Z uwagi na różnice w prawodawstwach państw członkowskich maksymalny okres zatrzymywania powinien zostać ustalony poprzez odniesienie do przepisów o przedawnieniu przewidzianych w krajowym prawodawstwie podatkowym każdego administratora danych.

(65)Organy podatkowe Ö powinny zatem mieć Õ możliwość uzyskania dostępu do informacji, procedur, dokumentów i mechanizmów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy do celów wykonywania ich obowiązków w zakresie monitorowania właściwego stosowania Ö niniejszej Õ dyrektywy oraz do celów funkcjonowania wszystkich form współpracy administracyjnej Ö w niej Õ określonych.

(64)Ö Niniejsza Õ dyrektywa obejmuje inne wymiany informacji i formy współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi. Dostęp do informacji dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy, które to informacje są w posiadaniu podmiotów zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/849 w ramach współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, Ö powinien Õ zapewnić organom podatkowym lepsze przygotowanie do wykonywania ich obowiązków wynikających z Ö niniejszej Õ dyrektywy oraz do skuteczniejszego zwalczania uchylania się od opodatkowania i zwalczania oszustw podatkowych.

(53)Uwzględniając obowiązujący w niektórych państwach członkowskich wymóg doręczenia podatnikowi decyzji i środków dotyczących jego obowiązku podatkowego oraz wiążące się z tym trudności dla organów podatkowych, w tym również w przypadkach, kiedy podatnik przeniósł się do innego państwa członkowskiego, wskazane jest, aby organy podatkowe Ö miały możliwość Õ w takich przypadkach zwrócić się o pomoc do właściwych organów państwa członkowskiego, do którego przeniósł się ten podatnik.

(48)Choć opodatkowanie bezpośrednie pozostaje w zakresie kompetencji państw członkowskich, należy odnieść się do zerowej lub niemal zerowej stawki podatku od osób prawnych, jedynie do celu jasnego określenia zakresu cechy rozpoznawczej obejmującej uzgodnienia zawierające transakcje transgraniczne, które to uzgodnienia powinny podlegać zgłoszeniu przez pośredników lub, w stosownych przypadkach, przez podatników na mocy Ö niniejszej Õ dyrektywy i na temat których właściwe organy powinny automatycznie wymieniać informacje. Ponadto należy przypomnieć, że transgraniczne uzgodnienia z zakresu agresywnego planowania podatkowego, których podstawowym celem lub jednym z podstawowych celów jest uzyskanie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem mających zastosowanie przepisów prawa podatkowego, podlegają przepisom ogólnym przeciw unikaniu opodatkowania określonym w art. 6 dyrektywy Rady (UE) 2016/1164.

(47)Aby zminimalizować koszty i obciążenia administracyjne zarówno dla administracji podatkowych, jak i pośredników oraz zapewnić odstraszający skutek niniejszej dyrektywy względem praktyk agresywnego planowania podatkowego, zakres automatycznej wymiany informacji dotyczących podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych w Unii powinien odpowiadać rozwojowi sytuacji międzynarodowej. Należy Ö określić Õ specjalną cechę rozpoznawczą, która pozwoli zająć się uzgodnieniami opracowywanymi w celu obchodzenia obowiązków w zakresie zgłaszania podlegających automatycznej wymianie informacji. Na użytek tej cechy rozpoznawczej porozumienia dotyczące automatycznej wymiany informacji finansowych zgodnie ze wspólnym standardem do wymiany informacji należy traktować jako równoważne obowiązkom sprawozdawczym określonym w art. 8 ust. 4 i w załączniku I. Wdrażając części niniejszej dyrektywy przeciwdziałające uzgodnieniom służącym obchodzeniu wspólnego standardu do wymiany informacji i uzgodnieniom, w których uczestniczą osoby prawne, uzgodnienia prawne lub inne podobne struktury, państwa członkowskie mogłyby wykorzystać prace przeprowadzone przez OECD, a konkretnie opracowane przez tę organizację wzorcowe zasady obowiązkowego ujawniania służące przeciwdziałaniu uzgodnieniom umożliwiającym unikanie wspólnego standardu wymiany informacji oraz nieprzejrzystym strukturom w rajach podatkowych oraz komentarz do tych zasad, jako źródło przykładu lub wykładni, po to by zapewnić spójność stosowania we wszystkich państwach członkowskich, w zakresie w jakim teksty te są dostosowane do przepisów prawa Unii.

(45)Uwzględniając fakt, że podstawowym celem przepisów niniejszej dyrektywy dotyczących zgłaszania transgranicznych uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego powinno być zapewnienie prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, zasadnicze znaczenie ma uregulowanie tych kwestii na poziomie unijnym tylko w takim zakresie, w jakim jest to konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów. Dlatego wspólne zasady dotyczące sprawozdawczości Ö powinny być ograniczone do Õ wspólnych przepisów dotyczących zgłaszania informacji do sytuacji transgranicznych, czyli takich, które dotyczą więcej niż jednego państwa członkowskiego albo państwa członkowskiego i państwa trzeciego. W takich okolicznościach, z uwagi na potencjalny wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, można uzasadnić potrzebę wprowadzenia wspólnego zbioru przepisów zamiast pozostawienia tej kwestii w gestii państw członkowskich. Państwo członkowskie może przedsięwziąć dodatkowe krajowe środki sprawozdawcze o podobnym charakterze, jednak wszelkie informacje zebrane dodatkowo względem informacji podlegających zgłoszeniu zgodnie z niniejszą dyrektywą nie powinny być automatycznie przekazywane właściwym organom innych państw członkowskich. Informacje takie mogłyby być udostępniane na wniosek lub z własnej inicjatywy zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami.

(42)Uznaje się, że osiągnięcie zamierzonego odstraszającego efektu zgłaszania transgranicznych uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego byłoby bardziej prawdopodobne, gdyby odpowiednie informacje docierały do organów podatkowych na wczesnym etapie, czyli zanim takie uzgodnienia zostaną wprowadzone w życie. W celu ułatwienia zadania organom państw członkowskich kolejne automatyczne wymiany informacji dotyczących takich uzgodnień Ö powinny Õ odbywać się co kwartał.

(41)Zgłaszanie informacji na temat transgranicznych uzgodnień z zakresu potencjalnie agresywnego planowania podatkowego może skutecznie wesprzeć wysiłki na rzecz stworzenia sprawiedliwych warunków opodatkowania na rynku wewnętrznym. W tym kontekście Ö należy ustanowić Õ zobowiązanie pośredników do informowania organów podatkowych o określonych uzgodnieniach transgranicznych, które mogłyby potencjalnie zostać wykorzystane do celów agresywnego planowania podatkowego. Po zgłoszeniu informacji organy podatkowe powinny przekazywać uzyskane informacje swoim odpowiednikom w innych państwach członkowskich. Takie rozwiązania powinny również zwiększyć skuteczność wspólnego standardu do wymiany informacji. Ponadto zasadnicze znaczenie ma przyznanie Komisji dostępu do wystarczającej ilości informacji, aby mogła monitorować prawidłowe działanie niniejszej dyrektywy. Dostęp Komisji do informacji nie zwalnia państw członkowskich z obowiązku zgłaszania Komisji każdego przypadku pomocy państwa.

(39)W deklaracji grupy G-7 z Bari z dnia 13 maja 2017 r. dotyczącej zwalczania przestępstw skarbowych i innych nielegalnych przepływów finansowych zwrócono się do OECD o zajęcie się uzgodnieniami służącymi obchodzeniu sprawozdawczości na mocy wspólnego standardu do wymiany informacji, lub służącymi zapewnieniu właścicielom rzeczywistym ochrony, jaką dają nieprzejrzyste struktury, przy uwzględnieniu wzorcowych zasad obowiązkowego ujawniania inspirowanych podejściem przyjętym w odniesieniu do uzgodnień umożliwiających unikanie opodatkowania nakreślonym w sprawozdaniu dotyczącym działania 12 dotyczącego erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków.

(33)W przypadku gdy podmiot wchodzący w skład grupy nie może otrzymać ani uzyskać wszystkich informacji wymaganych do celów spełnienia wymogu w zakresie sprawozdawczości wynikającego z niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie mogłyby uznać to za sygnał, że istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny wysokiego stopnia ryzyka w zakresie cen transferowych oraz innych rodzajów ryzyka w zakresie erozji bazy podatkowej i przerzucania zysków w związku z daną grupą przedsiębiorstw wielonarodowych.

(30)Obowiązkowa automatyczna wymiana sprawozdań według krajów prowadzona pomiędzy państwami członkowskimi powinna w każdym przypadku obejmować przekazanie określonego zbioru podstawowych informacji tym państwom członkowskim, w których – jak wynika z informacji zawartych w sprawozdaniu według krajów – rezydentem do celów podatkowych jest co najmniej jeden podmiot wchodzący w skład grupy przedsiębiorstw wielonarodowych lub w których co najmniej jeden taki podmiot podlega opodatkowaniu w odniesieniu do działalności gospodarczej prowadzonej przez stały zakład grupy przedsiębiorstw wielonarodowych.

(29)Aby zapewnić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, Unia musi zadbać o uczciwą konkurencję pomiędzy grupami przedsiębiorstw wielonarodowych z Unii i takimi grupami spoza Unii, w których skład wchodzi co najmniej jeden podmiot mający siedzibę w Unii. Obowiązkowi sprawozdawczemu powinny zatem podlegać obie rodzaje grup Ö i takie grupy spoza Unii Õ. Aby jednak zapewnić płynne przejście do nowej sytuacji, państwa członkowskie powinny mieć możliwość odroczenia o jeden rok wprowadzenia obowiązku sprawozdawczego dla ‘podmiotów wchodzących w skład grupy’ będących rezydentami w państwie członkowskim, niebędących ’jednostkami dominującymi najwyższego szczebla’ grup przedsiębiorstw wielonarodowych ani ich ’zastępczymi jednostkami dominującymi’.

(28)W celu bardziej wydajnego wykorzystania zasobów publicznych i zmniejszenia obciążenia administracyjnego grup przedsiębiorstw wielonarodowych obowiązek sprawozdawczy powinien mieć zastosowanie wyłącznie do tych grup, których roczne skonsolidowane przychody przekraczają określony próg. Dyrektywa powinna zapewnić, aby w całej Unii były zbierane i udostępniane administracjom podatkowym – we właściwym terminie – te same informacje.

(26)Ö Wysoki poziom Õ przejrzystości wobec organów podatkowych mogłaby nakłonić grupy przedsiębiorstw wielonarodowych do zaprzestania pewnych praktyk i do płacenia podatków w należnej wysokości w kraju, w którym osiągają zyski. Ö Zapewnienie Õ większej przejrzystości po stronie grup przedsiębiorstw wielonarodowych stanowi w związku z tym niezbędny element działań zapobiegających erozji bazy podatkowej i przerzucaniu zysków.

(25)Organy podatkowe państw członkowskich potrzebują wyczerpujących i rzetelnych danych na temat struktury grup przedsiębiorstw wielonarodowych, ich polityki cen transferowych oraz transakcji wewnętrznych zarówno w Unii, jak i poza jej terytorium. Informacje te umożliwią organom podatkowym reagowanie na szkodliwe praktyki podatkowe poprzez wprowadzanie zmian prawnych lub przeprowadzanie odpowiednich ocen ryzyka i kontroli podatkowych oraz pozwolą im stwierdzić, czy przedsiębiorstwa stosują praktyki prowadzące do sztucznego przerzucania znacznej części dochodów do korzystnych systemów podatkowych.

(20)Państwa członkowskie powinny wymieniać się zbiorem podstawowych informacji, które – w ograniczonym zakresie – powinny być również przekazywane Komisji. Powinno to umożliwić Komisji przeprowadzanie w dowolnym momencie monitorowania i oceny skuteczności stosowania obowiązkowej automatycznej wymiany informacji dotyczących interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych. Informacje otrzymywane przez Komisję nie powinny być jednak wykorzystywane do żadnych innych celów. Przekazywanie tych informacji nie zwolni ponadto państwa członkowskiego z obowiązku zgłoszenia Komisji każdego przypadku pomocy państwa.

(19)W standardowym formularzu do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji, Ö w sprawie interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym i uprzednich porozumień cenowych powinny być Õ uwzględnione prace prowadzone na Forum OECD ds. Szkodliwych Praktyk Podatkowych, w kontekście planu działania w sprawie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków Ö („plan działania BEPS”) Õ. Należy również ściśle i w skoordynowany sposób współpracować z OECD, nie tylko w zakresie opracowania takiego standardowego formularza do obowiązkowej automatycznej wymiany informacji. Ostatecznym celem powinno być zapewnienie równych warunków działania w skali ogólnoświatowej, a Unia powinna odgrywać w tym procesie pierwszoplanową rolę, propagując dość szeroki zakres automatycznej wymiany informacji dotyczących interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych.

(14)Wydawanie interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, które ułatwiają spójne i przejrzyste stosowanie prawa, jest powszechną praktyką również w Unii. Praktyka wyjaśniania podatnikom prawa podatkowego pozwala przedsiębiorstwom działać w warunkach większej pewności, co może zachęcać je do inwestowania i przestrzegania prawa, a co za tym idzie może sprzyjać realizacji celu w postaci dalszego rozwoju jednolitego rynku Unii zgodnie z zasadami i wolnościami traktatowymi. Interpretacje indywidualne wydawane na potrzeby struktur konstruowanych pod kątem korzyści podatkowych w niektórych przypadkach doprowadziły jednak do niskiego poziomu opodatkowania sztucznie zawyżonych dochodów w kraju wydającym, zmieniającym lub odnawiającym tego rodzaju interpretację, podczas gdy w pozostałych krajach, których dotyczyła dana sytuacja, kwoty dochodu podlegające opodatkowaniu pozostawały na nienaturalnie niskim poziomie. W związku z tym wymagany jest Ö wysoki poziom Õ przejrzystości.

(12)Kategorie ‘raportujących instytucji finansowych’ i ‘rachunków raportowanych’ objęte niniejszą dyrektywą są określone tak, aby ograniczyć sytuacje, w których podatnicy mają możliwość uniknięcia bycia zgłoszonym dzięki przesunięciu aktywów do ‘instytucji finansowych’ lub inwestowaniu w produkty finansowe nieobjęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy. Jednakże niektóre ‘instytucje finansowe’ i rachunki, w przypadku których istnieje niewielkie ryzyko, że zostaną wykorzystane do uchylenia się od opodatkowania, powinny zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy. W niniejszej dyrektywie zasadniczo nie należy określać progów, gdyż można by je z łatwością obejść poprzez rozdzielenie rachunków pomiędzy różne ‘instytucje finansowe’. Informacje finansowe, które podlegają wymogowi zgłoszenia i wymiany, powinny dotyczyć nie tylko całego stosownego dochodu (odsetki, dywidendy i podobne rodzaje dochodu), ale także sald rachunku i wpływów ze sprzedaży ‘aktywów finansowych’ po to, aby móc reagować w sytuacjach, gdy podatnik usiłuje ukryć kapitał, który sam w sobie stanowi dochód lub aktywa, w przypadku których uchylono się od opodatkowania. W związku z tym przetwarzanie informacji na mocy niniejszej dyrektywy jest niezbędne i proporcjonalne do tego, aby umożliwić administracjom podatkowym państw członkowskich prawidłowe i jednoznaczne identyfikowanie odnośnych podatników, stosowanie i egzekwowanie obowiązujących w tych państwach członkowskich przepisów podatkowych w sytuacjach transgranicznych, w celu oceny prawdopodobieństwa uchylenia się od opodatkowania, a także uniknięcia zbędnych dalszych dochodzeń.

(11)Aby zminimalizować koszty i obciążenia administracyjne zarówno dla administracji podatkowych, jak i podmiotów gospodarczych, zasadnicze znaczenie ma również zapewnienie, aby zakres automatycznej wymiany informacji Ö finansowych Õ w Unii był zgodny ze zmianami na szczeblu międzynarodowym. Aby osiągnąć ten cel, państwa członkowskie powinny wymagać od swoich ‘instytucji finansowych’ wdrożenia zasad sprawozdawczych i zasad należytej staranności w pełni zgodnych z zasadami określonymi we wspólnym standardzie do wymiany informacji (CRS) opracowanym przez OECD. Ponadto zakres Ö obowiązkowej automatycznej wymiany informacji Õ powinien objąć te same informacje, które są objęte modelem umowy między właściwymi organami oraz Ö CRS Õ. Każde państwo członkowskie Ö powinno Õ mieć tylko jeden wykaz określonych wewnętrznie ‘nieraportujących instytucji finansowych’ i ‘rachunków wyłączonych’, który to wykaz dane państwo Ö powinno Õ wykorzystywać zarówno do wdrożenia niniejszej dyrektywy, jak i do stosowania innych umów wdrażających globalny standard.

(9)W 2014 r. OECD ogłosiła Ö różnorodne Õ elementy globalnego standardu do automatycznej wymiany informacji finansowych w sprawach podatkowych, Ö które zawierają Õ model umowy między właściwymi organami, wspólny standard do wymiany informacji Ö (‘CRS’) Õ komentarze do modelu umowy między właściwymi organami i do wspólnego standardu do wymiany informacji, a także procedury informatyczne na potrzeby wdrożenia globalnego standardu. Cały pakiet dotyczący globalnego standardu został zatwierdzony przez ministrów finansów i prezesów banków centralnych grupy G-20 we wrześniu 2014 r.

(7)Znacząco przybyło wyzwań związanych z oszustwami podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania w wymiarze transgranicznym; wyzwania te stały się również przedmiotem poważnych obaw w Unii i na całym świecie. Nieujawniony i nieopodatkowany dochód znacznie uszczupla krajowe wpływy podatkowe. Skuteczność i efektywność poboru podatków Ö są zatem potrzebne. Co więcej, znacząco wzrosły wyzwania związane z transgranicznym unikaniem opodatkowania, agresywnym planowaniem podatkowym i szkodliwą konkurencją podatkową. Zasadniczo utrudnia to państwom członkowskim stosowanie prowzrostowych polityk podatkowych Õ. Automatyczna wymiana informacji stanowi ważne narzędzie w tym względzie i Ö powinna być Õ intensywnie Ö promowana Õ jako przyszły europejski i międzynarodowy standard dla przejrzystości i wymiany informacji w sprawach podatkowych.

(3)Ö Niniejsza dyrektywa Õ powinna mieć zastosowanie do podatków bezpośrednich i pośrednich, które do tej pory nie są objęte innymi przepisami unijnymi. Do celów skutecznej współpracy administracyjnej za właściwy instrument uznaje się zatem niniejszą dyrektywę.

Zważywszy, że żadne zmiany co do treści nie mogą być wprowadzane do ujednolicanych aktów, Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r., możliwość stosowania przyspieszonej procedury dla szybkiego przyjmowania takich aktów.

3.Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to stanowisko, podkreślając wagę ujednolicania, które daje pewność co do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie.

KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 12.2.2020 COM(2020) 49 final ZAŁĄCZNIKI do Wniosek



DYREKTYWA RADY w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (tekst jednolity)



ê 2014/107/UE Art. 1 pkt. 6 oraz Załącznik (dostosowany) ZAŁĄCZNIK I Zasady sprawozdawcze i zasady należytej staranności w odniesieniu do informacji finansowych Niniejszy załącznik określa zasady sprawozdawcze i zasady należytej staranności, które muszą być stosowane przez ‘raportujące instytucje finansowe’, aby umożliwić państwom członkowskim przekazywanie — w drodze automatycznej wymiany — informacji, o których mowa w art. 8 ust. 4 niniejszej dyrektywy. Niniejszy załącznik opisuje również zasady oraz procedury administracyjne, jakimi muszą dysponować państwa członkowskie, aby zapewnić skuteczne wykonywanie i przestrzeganie określonych poniżej procedur sprawozdawczych i procedur należytej staranności. SEKCJA I Ogólne wymogi sprawozdawcze A)Z zastrzeżeniem części C, D oraz E, każda ‘raportująca instytucja finansowa’ musi przekazywać właściwemu organowi swojego państwa członkowskiego następujące informacje odnoszące się do każdego ‘rachunku raportowanego’ danej ‘raportującej instytucji finansowej’: 1)imię i nazwisko/nazwę, adres, państwo (państwa) członkowskie rezydencji, numer(-y) ‘NIP’ oraz datę i miejsce urodzenia (w przypadku osób fizycznych) każdej ‘osoby raportowanej’, która jest ‘posiadaczem rachunku’, a w przypadku jakiegokolwiek ‘podmiotu’, który jest ‘posiadaczem rachunku’ i który — po zastosowaniu procedur należytej staranności zgodnych z sekcjami V, VI i VII — zostanie zidentyfikowany jako kontrolowany przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ Ö będącą „osobą” Õ raportowaną — nazwę, adres, państwo (państwa) członkowskie rezydencji oraz (o ile takie są) inną jurysdykcję lub inne jurysdykcje miejsca rezydencji i numer(-y) ‘NIP’ tego ‘podmiotu’ oraz imię i nazwisko, adres, państwo (państwa) członkowskie rezydencji, numer(-y) ‘NIP’ oraz datę i miejsce urodzenia każdej ‘osoby raportowanej’; 2)numer rachunku (lub jego funkcjonalny odpowiednik w przypadku braku takiego numeru); 3)nazwę i numer identyfikacyjny (o ile taki jest) ‘raportującej instytucji finansowej’; 4)saldo rachunku lub wartość (w tym, w przypadku ‘pieniężnej umowy ubezpieczenia’ lub ‘umowy renty’ — ‘wartość pieniężną’ lub wartość wykupu) ustaloną na koniec odnośnego roku kalendarzowego lub innego stosownego okresu sprawozdawczego lub — jeżeli rachunek został zamknięty w ciągu danego roku lub okresu — informację o jego zamknięciu; 5)w przypadku jakiegokolwiek ‘rachunku powierniczego’: a)łączną kwotę brutto odsetek, łączną kwotę brutto dywidend oraz łączną kwotę brutto innych dochodów osiągniętych w związku z aktywami posiadanymi na rachunku, w każdym przypadku wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku (lub w związku z tym rachunkiem) w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym; oraz b)łączną kwotę brutto przychodów ze sprzedaży lub umorzenia ‘aktywów finansowych’ wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do których to aktywów ‘raportująca instytucja finansowa’ działała jako powiernik, broker, pełnomocnik lub innego rodzaju przedstawiciel działający na rzecz ‘posiadacza rachunku’; 6)w przypadku jakiegokolwiek ‘rachunku depozytowego’ — łączną kwotę brutto odsetek wpłaconych lub uznanych na poczet rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym; oraz 7)w przypadku jakiegokolwiek rachunku, który nie został opisany w części A pkt 5 lub 6 — łączną kwotę brutto wpłaconą lub uznaną na rzecz ‘posiadacza rachunku’ w przypadku rachunku w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym, w odniesieniu do którego to rachunku ‘raportująca instytucja finansowa’ działa jako zobowiązany lub dłużnik, w tym łączną kwotę jakichkolwiek kwot umorzeń dokonanych na rzecz ‘posiadacza rachunku’ w roku kalendarzowym lub innym stosownym okresie sprawozdawczym. B)Przekazywane informacje muszą określać walutę, w której denominowana jest każda kwota. C)Niezależnie od części A pkt 1, w odniesieniu do każdego ‘rachunku raportowanego’, który jest ‘istniejącym rachunkiem’, nie jest wymagane przekazanie numeru (numerów) ‘NIP’ ani daty urodzenia, jeżeli taki(-e) numer(-y) ‘NIP’ lub data urodzenia nie znajdują się w dokumentacji ‘raportującej instytucji finansowej’, a gromadzenie tego rodzaju danych przez taką ‘raportującą instytucję finansową’ nie jest w inny sposób wymagane na mocy przepisów krajowych lub jakiegokolwiek unijnego instrumentu prawnego. Jednakże ‘raportująca instytucja finansowa’ ma obowiązek dołożyć racjonalnych starań, aby uzyskać numer(-y) ‘NIP’ i datę urodzenia w odniesieniu do ‘istniejących rachunków’, przed końcem drugiego roku kalendarzowego następującego po roku, w którym ‘istniejące rachunki’ zidentyfikowane zostały jako ‘rachunki raportowane’.

D)Niezależnie od części A pkt 1, nie jest wymagane przekazanie numeru ‘NIP’, jeżeli numer ‘NIP’ nie został nadany przez odnośne państwo członkowskie ani inną jurysdykcję miejsca rezydencji. E)Niezależnie od części A pkt 1, nie jest wymagane przekazanie miejsca urodzenia, chyba że: 1)‘raportująca instytucja finansowa’ ma tak czy inaczej obowiązek uzyskać i przekazać dane dotyczące miejsca urodzenia na mocy prawa krajowego lub ‘raportująca instytucja finansowa’ ma lub miała tak czy inaczej obowiązek uzyskać i przekazać te dane na podstawie jakiegokolwiek unijnego instrumentu prawnego, który obowiązywał w dniu 5 stycznia 2015 r.; oraz 2)jest ono dostępne w danych, które można przeszukać elektronicznie, posiadanych przez daną ‘raportującą instytucję finansową’. SEKCJA II Ogólne wymogi należytej staranności A)Rachunek traktuje się jako ‘rachunek raportowany’ począwszy od dnia, w którym zostanie on zidentyfikowany jako taki na mocy procedur należytej staranności w sekcjach II–VII, a — o ile nie przewidziano inaczej — informacje odnoszące się do ‘rachunku raportowanego’ muszą być przekazywane co roku w roku kalendarzowym następującym po roku, którego dane informacje dotyczą. B)Saldo lub wartość rachunku określane są na ostatni dzień roku kalendarzowego lub innego stosownego okresu sprawozdawczego. C)W przypadku gdy saldo lub próg wartości mają zostać określone na ostatni dzień roku kalendarzowego, stosowne saldo lub wartość muszą zostać określone na ostatni dzień okresu sprawozdawczego, który upływa z końcem lub przed końcem tego roku kalendarzowego. D)Każde państwo członkowskie może zezwolić ‘raportującym instytucjom finansowym’ na korzystanie z dostawców usług w celu wypełnienia obowiązków sprawozdawczych i dotyczących należytej staranności nałożonych na takie ‘raportujące instytucje finansowe’, zgodnie z prawem krajowym, ale obowiązki te pozostają w zakresie odpowiedzialności ‘raportujących instytucji finansowych’. E)Każde państwo członkowskie może zezwolić ‘raportującym instytucjom finansowym’ na stosowanie wobec ‘istniejących rachunków’ procedur należytej staranności, które stosuje się do ‘nowych rachunków’, oraz wobec ‘rachunków o niższej wartości’ procedur należytej staranności, które stosuje się do ‘rachunków o wysokiej wartości’. W przypadku gdy państwo członkowskie zezwala na to, aby procedury należytej staranności stosowane wobec ‘nowego rachunku’ były stosowane do ‘istniejących rachunków’, nadal mają zastosowanie zasady tak czy inaczej mające zastosowanie do ‘istniejących rachunków’. SEKCJA III Należyta staranność wobec ‘istniejących rachunków indywidualnych’ A)Wprowadzenie. Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji ‘rachunków raportowanych’ wśród ‘istniejących rachunków indywidualnych’. B)‘Rachunki o niższej wartości’. Poniższe procedury mają zastosowanie do ‘rachunków o niższej wartości’. 1)Adres zamieszkania. Jeżeli ‘raportująca instytucja finansowa’ ma w swojej dokumentacji aktualny adres zamieszkania indywidualnego ‘posiadacza rachunku’ w oparciu o ‘dowód w postaci dokumentu’, ‘raportująca instytucja finansowa’ może traktować danego indywidualnego ‘posiadacza rachunku’ jako rezydenta do celów podatkowych państwa członkowskiego lub innej jurysdykcji, w której adres jest zlokalizowany, na potrzeby stwierdzenia, czy dany indywidualny ‘posiadacz rachunku’ jest ‘osobą raportowaną’. 2)Elektroniczne wyszukiwanie danych. Jeżeli ‘raportująca instytucja finansowa’ nie polega na aktualnym adresie zamieszkania indywidualnego ‘posiadacza rachunku’ w oparciu o ‘dowód w postaci dokumentu’, zgodnie z częścią B pkt 1, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi przejrzeć posiadane przez siebie dane, które można przeszukać elektronicznie, pod kątem którychkolwiek z poniższych przesłanek i zastosować przepisy części B pkt 3 – 6: a)identyfikacji ‘posiadacza rachunku’ jako rezydenta państwa członkowskiego; b)aktualnego adresu korespondencyjnego lub adresu zamieszkania (w tym skrytki pocztowej) w państwie członkowskim; c)co najmniej jednego numeru telefonicznego w państwie członkowskim i żadnego numeru telefonicznego w państwie członkowskim ‘raportującej instytucji finansowej’;

d)stałych zleceń (innych niż w odniesieniu do ‘rachunku depozytowego’) przelewu środków na rachunek prowadzony w państwie członkowskim; e)aktualnego, ważnego pełnomocnictwa lub upoważnienia do podpisu udzielonego osobie posiadającej adres w państwie członkowskim; lub f)polecenia przechowywania poczty (hold mail) lub adresu do doręczeń w państwie członkowskim, jeżeli ‘raportująca instytucja finansowa’ nie dysponuje w dokumentacji żadnym innym adresem ‘posiadacza rachunku’. 3)W przypadku gdy żadna z przesłanek wymienionych w części B pkt 2 nie zostanie ustalona w drodze wyszukiwania elektronicznego, kolejne działania nie są wymagane, chyba że wystąpią zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek, lub rachunek stanie się ‘rachunkiem o wysokiej wartości’. 4)W przypadku gdy w wyszukiwaniu elektronicznym zostanie stwierdzone występowanie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a) – e) lub jeżeli wystąpią zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek, wówczas ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować ‘posiadacza rachunku’ jako rezydenta do celów podatkowych każdego państwa członkowskiego, w odniesieniu do którego zostanie stwierdzona przesłanka, chyba że postanowi zastosować część B pkt 6, a jeden z wyjątków w tym punkcie ma zastosowanie do tego rachunku. 5)W przypadku gdy w wyszukiwaniu elektronicznym zostanie stwierdzone występowanie polecenia przechowywania poczty (hold mail) lub adresu do doręczeń, a w odniesieniu do danego ‘posiadacza rachunku’ nie zostaną stwierdzone żaden inny adres ani żadna z pozostałych przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a) – e), ‘raportująca instytucja finansowa’ musi — w kolejności najstosowniejszej do danych okoliczności — zastosować wyszukiwanie danych w dokumentacji papierowej opisane w części C pkt 2 bądź dążyć do uzyskania oświadczenia ‘posiadacza rachunku’ lub ‘dowodu w postaci dokumentu’ w celu ustalenia jednej lub większej liczby rezydencji do celów podatkowych danego ‘posiadacza rachunku’. Jeżeli w wyszukiwaniu danych w dokumentacji papierowej nie uda się ustalić przesłanki, a próba uzyskania oświadczenia lub ‘dowodu w postaci dokumentu’ nie powiedzie się, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi zgłosić dany rachunek właściwemu organowi swojego państwa członkowskiego jako rachunek nieudokumentowany. 6)Niezależnie od znalezienia przesłanek określonych w części B pkt 2 ‘raportująca instytucja finansowa’ nie musi traktować ‘posiadacza rachunku’ jako rezydenta państwa członkowskiego, jeżeli: a)informacje o ‘posiadaczu rachunku’ zawierają aktualny adres korespondencyjny lub adres zamieszkania w tym państwie członkowskim, co najmniej jeden numer telefonu w tym państwie członkowskim (i żadnego numeru telefonu w państwie członkowskim ‘raportującej instytucji finansowej’) lub stałe zlecenia (w odniesieniu do ‘rachunków finansowych’ innych niż ‘rachunki depozytowe’) przelewu środków na rachunek prowadzony w państwie członkowskim, a ‘raportująca instytucja finansowa’ uzyskała lub wcześniej sprawdziła i ma udokumentowane: (i)oświadczenie ‘posiadacza rachunku’ z państwa członkowskiego (państw członkowskich) lub innej(-ych) jurysdykcji miejsca rezydencji takiego ‘posiadacza rachunku’, wśród których nie ma danego państwa członkowskiego; oraz (ii)‘dowód w postaci dokumentu’ określający, że ‘posiadacz rachunku’ nie ma statusu osoby objętej raportowaniem; b)informacje o ‘posiadaczu rachunku’ zawierają aktualne, ważne pełnomocnictwo lub upoważnienie do podpisu udzielone osobie posiadającej adres w tym państwie członkowskim, a ‘raportująca instytucja finansowa’ uzyskała lub wcześniej sprawdziła i ma udokumentowane: (i)oświadczenie ‘posiadacza rachunku’ z państwa członkowskiego (państw członkowskich) lub innej(-ych) jurysdykcji miejsca rezydencji takiego ‘posiadacza rachunku’, wśród których nie ma danego państwa członkowskiego; lub (ii)‘dowód w postaci dokumentu’ określający, że posiadacz rachunku nie ma statusu osoby objętej raportowaniem. C)Wzmocnione procedury weryfikacyjne dla ‘rachunków o wysokiej wartości’. Poniższe wzmocnione procedury weryfikacyjne mają zastosowanie do 'rachunków o wysokiej wartości’. 1)Elektroniczne wyszukiwanie danych. W odniesieniu do ‘rachunków o wysokiej wartości’ ‘raportująca instytucja finansowa’ musi przejrzeć dane, które można przeszukać elektronicznie, posiadane przez daną ‘raportującą instytucję finansową’ pod kątem którejkolwiek z przesłanek opisanych w części B pkt 2. 2)Wyszukiwanie danych w dokumentacji papierowej. Jeżeli elektroniczne bazy danych ‘raportującej instytucji finansowej’ zawierają pola przeznaczone na wszystkie informacje opisane w części C pkt 3 i zawierają wszystkie te informacje, wówczas dalsze wyszukiwanie danych w dokumentacji papierowej nie jest wymagane. Jeżeli elektroniczne bazy danych nie zawierają wszystkich tych informacji, wówczas w odniesieniu do ‘rachunku o wysokiej wartości’ ‘raportująca instytucja finansowa’ musi również zweryfikować bieżące papierowe akta klienta, a także — o ile nie są one zawarte w bieżących papierowych aktach klienta — następujące dokumenty powiązane z rachunkiem i uzyskane przez ‘raportującą instytucję finansową’ w okresie ostatnich pięciu lat, pod kątem którejkolwiek z przesłanek opisanych w części B pkt 2: a)najnowsze ‘dowody w postaci dokumentów’, zgromadzone w odniesieniu do danego rachunku; b)najnowszą umowę otwarcia rachunku lub odpowiednią dokumentację; c)najnowszą dokumentację uzyskaną przez ‘raportującą instytucję finansową’ na mocy ‘procedur AML/KYC’ (przeciwdziałanie praniu pieniędzy/zasada „znaj swojego klienta”) lub do innych celów regulacyjnych; d)jakiekolwiek aktualnie obowiązujące pełnomocnictwo lub upoważnienie do podpisywania dokumentów; oraz

e)jakiekolwiek aktualnie obowiązujące stałe zlecenia (inne niż w odniesieniu do ‘rachunku depozytowego’) przelewu środków. 3)Wyjątki, w których uznaje się, że bazy danych dostarczyły wymaganych informacji. ‘Raportująca instytucja finansowa’ nie musi przeprowadzać wyszukiwania danych w dokumentacji papierowej opisanego w części C pkt 2, o ile posiadane przez daną ‘raportującą instytucję finansową’ informacje, które można przeszukać elektronicznie, zawierają następujące elementy: a)status rezydencji ‘posiadacza rachunku’; b)adres miejsca zamieszkania ‘posiadacza rachunku’ oraz jego adres korespondencyjny, znajdujące się aktualnie w dokumentach ‘raportującej instytucji finansowej’; c)numer(-y) telefonu ‘posiadacza rachunku’, o ile takie są, znajdujące się aktualnie w dokumentach ‘raportującej instytucji finansowej’; d)w przypadku ‘rachunków finansowych’ innych niż ‘rachunki depozytowe’ — istnienie stałych zleceń przelewu środków z rachunku na inny rachunek (w tym rachunek w innym oddziale ‘raportującej instytucji finansowej’ lub innej ‘instytucji finansowej’); e)istnienie aktualnego polecenia przechowywania poczty (hold mail) lub adresu do doręczeń w odniesieniu do danego ‘posiadacza rachunku’; oraz f)istnienie jakiegokolwiek pełnomocnictwa lub upoważnienia do podpisu w odniesieniu do rachunku. 4)Uzyskiwanie faktycznych informacji od opiekuna klienta. Oprócz elektronicznego wyszukiwania danych oraz wyszukiwania danych w dokumentacji papierowej, opisanych w części C pkt 1 i 2, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować jako ‘raportowany rachunek’ każdy ‘rachunek o wysokiej wartości’ przypisany do danego opiekuna klienta (łącznie z wszelkimi ‘rachunkami finansowymi’ połączonymi z takim ‘rachunkiem o wysokiej wartości’) jeżeli opiekun klienta ma faktyczną wiedzę, że ‘posiadacz rachunku’ jest ‘osobą raportowaną’. 5)Skutki ustalenia występowania przesłanek. a)Jeżeli przy zastosowaniu wzmocnionej weryfikacji ‘rachunków o wysokiej wartości’ opisanej w części C nie zostaną ustalone żadne z przesłanek wymienionych w części B pkt 2, a dany rachunek nie został zidentyfikowany jako posiadany przez ‘osobę raportowaną’ zgodnie z częścią C pkt 4, dalsze działania nie są wymagane, chyba że wystąpią zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek. b)Jeżeli przy zastosowaniu wzmocnionej weryfikacji ‘rachunków o wysokiej wartości’ opisanej w części C zostanie stwierdzone występowanie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a) – e) lub jeżeli wystąpią następnie zmiany w okolicznościach powodujące powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować rachunek jako ‘rachunek raportowany’ w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego, względem którego zostanie stwierdzona przesłanka, chyba że postanowi zastosować część B pkt 6, a jeden z wyjątków w tym punkcie ma zastosowanie do tego rachunku. c)Jeżeli przy zastosowaniu wzmocnionej weryfikacji ‘rachunków o wysokiej wartości’ opisanej w części C zostanie stwierdzone występowanie polecenia przechowywania poczty (hold mail) lub adresu do doręczeń, a w odniesieniu do danego ‘posiadacza rachunku’ nie zostaną stwierdzone żaden inny adres ani żadna z pozostałych przesłanek wymienionych w części B pkt 2 lit. a) – e), ‘raportująca instytucja finansowa’ musi uzyskać oświadczenie danego ‘posiadacza rachunku’ lub ‘dowód w postaci dokumentu’ w celu ustalenia jednej lub większej liczby rezydencji do celów podatkowych danego ‘posiadacza rachunku’. W przypadku gdy ‘raportująca instytucja finansowa’ nie może uzyskać takiego oświadczenia danego ‘posiadacza rachunku’ lub ‘dowodu w postaci dokumentu’, musi zgłosić dany rachunek właściwemu organowi swojego państwa członkowskiego jako rachunek nieudokumentowany. 6)Jeżeli ‘istniejący rachunek indywidualny’ nie Ö był Õ ‘rachunkiem o wysokiej wartości’ na dzień 31 grudnia 2015 r., lecz staje się ‘rachunkiem o wysokiej wartości’ na ostatni dzień następnego roku kalendarzowego, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi dopełnić wzmocnionych procedur weryfikacyjnych opisanych w części C w odniesieniu do takiego rachunku w ciągu roku kalendarzowego następującego po roku, w którym rachunek stał się ‘rachunkiem o wysokiej wartości’. Jeżeli w oparciu o taką weryfikację dany rachunek zostanie zidentyfikowany jako ‘rachunek raportowany’, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi przekazać wymagane informacje o takim rachunku w odniesieniu do roku, w którym został on zidentyfikowany jako ‘rachunek raportowany’, i co roku w odniesieniu do lat kolejnych, chyba że dany ‘posiadacz rachunku’ przestanie być ‘osobą raportowaną’. 7)W przypadku gdy ‘raportująca instytucja finansowa’ zastosuje wzmocnione procedury weryfikacji opisane w części C wobec ‘rachunków o wysokiej wartości’, ‘raportująca instytucja finansowa’ — z wyjątkiem procedury zapytania opiekuna klienta opisanej w części C pkt 4 — nie będzie musiała ponownie ich stosować wobec tego samego ‘rachunku o wysokiej wartości’ w następnych latach, chyba że dany rachunek jest nieudokumentowany, w którym to przypadku ‘raportująca instytucja finansowa’ powinna stosować te procedury ponownie co roku do czasu, gdy taki rachunek przestanie być nieudokumentowany. 8)W przypadku zmiany okoliczności dotyczących ‘rachunku o wysokiej wartości’, które powodują powiązanie z tym rachunkiem jednej lub większej liczby przesłanek opisanych w części B pkt 2, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować rachunek jako ‘rachunek raportowany’ w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego, względem którego zostanie stwierdzona przesłanka, chyba że postanowi zastosować część B pkt 6, a jeden z wyjątków w tym punkcie ma zastosowanie do tego rachunku. 9)‘Raportująca instytucja finansowa’ musi wprowadzić procedury w celu zapewnienia, aby opiekun klienta zidentyfikował każdą zmianę okoliczności dotyczących danego rachunku. Przykładowo, w przypadku gdy opiekun klienta zostanie powiadomiony o nowym adresie korespondencyjnym ‘posiadacza rachunku’ w państwie członkowskim, ‘raportująca instytucja finansowa’ zobowiązana jest traktować nowy adres jako zmianę okoliczności, a jeżeli zdecyduje się zastosować część B pkt 6, musi uzyskać odpowiednią dokumentację od ‘posiadacza rachunku’. D)Jakikolwiek ‘istniejący rachunek indywidualny’, który został zidentyfikowany jako ‘rachunek raportowany’ na mocy niniejszej sekcji, musi być traktowany jako ‘rachunek raportowany’ we wszystkich kolejnych latach, chyba że ‘posiadacz rachunku’ przestanie być ‘osobą raportowaną’. SEKCJA IV Należyta staranność wobec ‘nowych rachunków indywidualnych’

Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji ‘rachunków raportowanych’ wśród ‘nowych rachunków indywidualnych’. A)W odniesieniu do ‘nowych rachunków indywidualnych’, przy otwieraniu rachunku, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi uzyskać oświadczenie ‘posiadacza rachunku’, które może stanowić część dokumentacji otwarcia rachunku, pozwalające ‘raportującej instytucji finansowej’ na określenie jednej lub większej liczby rezydencji ‘posiadacza rachunku’ do celów podatkowych i potwierdzenie zasadności takiego oświadczenia na podstawie informacji otrzymanych przez ‘raportującą instytucję finansową’ w związku z otwarciem rachunku, łącznie z wszelką dokumentacją zgromadzoną na mocy ‘procedur AML/KYC’. B)Jeżeli oświadczenie wskazuje, że ‘posiadacz rachunku’ jest rezydentem państwa członkowskiego do celów podatkowych, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować rachunek jako ‘rachunek raportowany’, a oświadczenie musi również zawierać numer ‘NIP’ ‘posiadacza rachunku’ w odniesieniu do takiego państwa członkowskiego (z zastrzeżeniem sekcji I część D) oraz datę urodzenia. C)W przypadku wystąpienia zmiany okoliczności związanych z ‘nowym rachunkiem indywidualnym’, która sprawia, że ‘raportująca instytucja finansowa’ dowiaduje się lub ma powody sądzić, że pierwotne oświadczenie ‘posiadacza rachunku’ jest niepoprawne lub nierzetelne, ‘raportująca instytucja finansowa’ nie może opierać się na pierwotnym oświadczeniu ‘posiadacza rachunku’ i musi uzyskać ważne oświadczenie, które określa rezydencję (rezydencje) ‘posiadacza rachunku’ do celów podatkowych. SEKCJA V Należyta staranność wobec ‘istniejących rachunków podmiotów’ Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji ‘rachunków raportowanych’ wśród ‘istniejących rachunków podmiotów’. A)Rachunki podmiotów niewymagające weryfikacji, identyfikacji ani raportowania. O ile ‘raportująca instytucja finansowa’ nie dokona innego wyboru, w odniesieniu do wszystkich ‘istniejących rachunków podmiotów’ albo oddzielnie, w odniesieniu do każdej wyraźnie zidentyfikowanej grupy takich rachunków, ‘istniejący rachunek podmiotów’, którego łączne saldo lub wartość nie przekraczają na dzień 31 grudnia 2015 r. kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego odpowiadającej kwocie 250 000 USD, nie musi być weryfikowany, identyfikowany ani raportowany jako ‘rachunek raportowany’ do czasu aż jego łączne saldo lub wartość nie przekroczą tej kwoty na ostatni dzień któregokolwiek z kolejnych lat kalendarzowych. B)Rachunki podmiotów będące przedmiotem weryfikacji. ‘Istniejący rachunek podmiotów’, którego łączne saldo lub wartość Ö przekroczyły Õ na dzień 31 grudnia 2015 r. kwotę denominowaną w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego odpowiadającą kwocie 250 000 USD, oraz ‘istniejący rachunek podmiotów’, który nie Ö przekroczył Õ na dzień 31 grudnia 2015 r. tej kwoty, ale którego łączne saldo lub wartość przekraczają taką kwotę na ostatni dzień któregokolwiek z kolejnych lat kalendarzowych, muszą zostać poddane weryfikacji zgodnie z procedurami określonymi w części D. C)Rachunki podmiotów, wobec których wymagane jest raportowanie. W odniesieniu do ‘istniejących rachunków podmiotów’ opisanych w części B, wyłącznie rachunki, które znajdują się w posiadaniu co najmniej jednego ‘podmiotu’ będącego ‘osobą raportowaną’ lub w posiadaniu ‘pasywnych NFE’ (podmiotów niebędących instytucjami finansowymi) kontrolowanych przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’, są traktowane jako ‘rachunki raportowane’. D)Procedury weryfikacji na potrzeby identyfikowania rachunków podmiotów, wobec których wymagane jest raportowanie. Wobec ‘istniejących rachunków podmiotów’ opisanych w części B ‘raportująca instytucja finansowa’ musi zastosować następujące procedury weryfikacji dla określenia, czy są one w posiadaniu co najmniej jednej ‘osoby raportowanej’ lub ‘pasywnego NFE’ kontrolowanych przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’: 1)Określenie, czy ‘podmiot’ jest ‘osobą raportowaną’. a)Weryfikacja informacji posiadanych do celów regulacyjnych lub do celów związanych z relacjami z klientem (łącznie z informacjami zgromadzonymi na mocy ‘procedur AML/KYC’) w celu określenia, czy informacje wskazują, że ‘posiadacz rachunku’ jest rezydentem w państwie członkowskim. W tym celu informacje wskazujące na to, że ‘posiadacz rachunku’ jest rezydentem w państwie członkowskim obejmuje miejsce uzyskania zdolności prawnej lub rejestracji lub adres w państwie członkowskim. b)Jeżeli informacje wskazują na to, że ‘posiadacz rachunku’ jest rezydentem w państwie członkowskim, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować rachunek jako ‘rachunek raportowany’, chyba że uzyska od ‘posiadacza rachunku’ oświadczenie lub w sposób racjonalny ustali na podstawie posiadanych informacji lub informacji dostępnych publicznie, że ‘posiadacz rachunku’ nie jest ‘osobą raportowaną’. 2)Ustalenie, czy podmiot jest ‘pasywnym NFE’ kontrolowanym przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’. W odniesieniu do ‘posiadacza rachunku’ w przypadku ‘istniejącego rachunku podmiotu’ (łącznie z ‘podmiotem’ będącym ‘osobą raportowaną’) ‘raportująca instytucja finansowa’ musi ustalić, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’ kontrolowanym przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’. Jeżeli którakolwiek z ‘osób kontrolujących’ ‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’, rachunek musi być traktowany jako ‘rachunek raportowany’. Dokonując tych ustaleń, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi stosować się do wskazówek w lit. a), b) oraz c) w kolejności najstosowniejszej do danych okoliczności. a)Ustalenie, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’. Do celów ustalenia, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi uzyskać od ‘posiadacza rachunku’ oświadczenie, aby określić jego status, chyba że posiada już informacje lub publicznie dostępne są informacje, na podstawie których może racjonalnie stwierdzić, że ‘posiadacz rachunku’ jest ‘aktywnym NFE’ lub ‘instytucją finansową’ inną niż ‘podmiot inwestujący’ opisany w sekcji VIII część A pkt 6 lit. b), niebędący ‘instytucją finansową z jurysdykcji uczestniczącej’. b)Ustalenie ‘osób kontrolujących’ ‘posiadacza rachunku’. Do celów ustalenia ‘osób kontrolujących’ ‘posiadacza rachunku’ ‘raportująca instytucja finansowa’ może opierać się na informacjach zgromadzonych i przechowywanych na mocy ‘procedur AML/KYC’. c)Ustalenie, czy ‘osoba kontrolująca’ ‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’. Do celów ustalenia, czy ‘osoba kontrolująca’ ‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’, ‘raportująca instytucja finansowa’ może opierać się na: (i)informacjach zgromadzonych i przechowywanych na mocy ‘procedur AML/KYC’ w przypadku ‘istniejącego rachunku podmiotu’, który to rachunek znajduje się w posiadaniu co najmniej jednego ‘NFE’ i którego łączne saldo lub wartość nie przekraczają kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego odpowiadającej kwocie 1 000 000 USD; lub (ii)oświadczeniu ‘posiadacza rachunku’ lub takiej ‘osoby kontrolującej’ z państwa członkowskiego (państw członkowskich) lub innej(-ych) jurysdykcji, w których dana ‘osoba kontrolująca’ jest rezydentem do celów podatkowych.

E)Czas trwania weryfikacji oraz dodatkowe procedury mające zastosowanie do ‘istniejących rachunków podmiotów’ 1)Weryfikacja ‘istniejących rachunków podmiotów’, których łączne saldo lub wartość nie Ö przekroczyły Õ na dzień 31 grudnia 2015 r. kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego odpowiadającej kwocie 250 000 USD, ale przekraczają tę kwotę na dzień 31 grudnia któregokolwiek z kolejnych lat, musi zostać zakończona w ciągu roku kalendarzowego następującego po roku, w którym łączne saldo lub wartość przekroczyły taką kwotę. 2)W przypadku wystąpienia zmiany okoliczności związanych z ‘istniejącym rachunkiem podmiotu’, która sprawia, że ‘raportująca instytucja finansowa’ dowiaduje się lub ma powody sądzić, że oświadczenie ‘posiadacza rachunku’ lub inna dokumentacja związana z rachunkiem są niepoprawne lub nierzetelne, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi ponownie określić status rachunku zgodnie z procedurami określonymi w części D. SEKCJA VI Należyta staranność wobec ‘nowych rachunków podmiotów’ Poniższe procedury mają zastosowanie do celów identyfikacji ‘rachunków raportowanych’ wśród ‘nowych rachunków podmiotów’. Procedury weryfikacji na potrzeby identyfikowania ‘rachunków podmiotów’, wobec których wymagane jest raportowanie. Wobec ‘nowych rachunków podmiotów’ ‘raportująca instytucja finansowa’ musi zastosować następujące procedury weryfikacji dla ustalenia, czy ‘posiadaczem rachunku’ są co najmniej jedna ‘osoba raportowana’ lub ‘pasywne NFE’ kontrolowane przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’: 1)Ustalenie, czy ‘podmiot’ jest ‘osobą raportowaną’. a)Uzyskanie oświadczenia ‘posiadacza rachunku’, które może stanowić część dokumentacji otwarcia rachunku, pozwalające ‘raportującej instytucji finansowej’ na ustalenie (jednej lub większej liczby) rezydencji ‘posiadacza rachunku’ do celów podatkowych i potwierdzenie zasadności takiego oświadczenia na podstawie informacji otrzymanych przez ‘raportującą instytucję finansową’ w związku z otwarciem rachunku, łącznie z wszelką dokumentacją zgromadzoną na mocy ‘procedur AML/KYC’. Jeżeli dany ‘podmiot’ poświadczy, że nie ma rezydencji do celów podatkowych, ‘raportująca instytucja finansowa’ może opierać się adresie głównego miejsca prowadzenia działalności ‘podmiotu’ w celu ustalenia rezydencji ‘posiadacza rachunku’. b)Jeżeli oświadczenie wskazuje na to, że ‘posiadacz rachunku’ jest rezydentem w państwie członkowskim, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi traktować rachunek jako ‘rachunek raportowany’, chyba że w sposób racjonalny ustali na podstawie posiadanych informacji lub informacji dostępnych publicznie, że ‘posiadacz rachunku’ nie jest ‘osobą raportowaną’ w odniesieniu do takiego państwa członkowskiego. 2)Ustalenie, czy podmiot jest ‘pasywnym NFE’ kontrolowanym przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’. W odniesieniu do ‘posiadacza rachunku’ w przypadku ‘nowego rachunku podmiotu’ (łącznie z ‘podmiotem’ będącym ‘osobą raportowaną’) ‘raportująca instytucja finansowa’ musi ustalić, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’ kontrolowanym przez co najmniej jedną ‘osobę kontrolującą’ będącą ‘osobą raportowaną’. Jeżeli którakolwiek z ‘osób kontrolujących’ ‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’, rachunek musi być traktowany jako ‘rachunek raportowany’. Dokonując tych ustaleń, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi stosować się do wskazówek w lit. a), b) oraz c) w kolejności najstosowniejszej do danych okoliczności. a)Ustalenie, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’. Do celów ustalenia, czy ‘posiadacz rachunku’ jest ‘pasywnym NFE’, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi polegać na oświadczeniu ‘posiadacza rachunku’, aby określić jego status, chyba że posiada już informacje lub publicznie dostępne są informacje, na podstawie których może racjonalnie stwierdzić, że ‘posiadacz rachunku’ jest ‘aktywnym NFE’ lub ‘instytucją finansową’ inną niż ‘podmiot inwestujący’ opisany w sekcji VIII część A pkt 6 lit. b), niebędący ‘instytucją finansową z jurysdykcji uczestniczącej’. b)Ustalenie ‘osób kontrolujących’ ‘posiadacza rachunku’. Do celów ustalenia ‘osób kontrolujących’ ‘posiadacza rachunku’ ‘raportująca instytucja finansowa’ może opierać się na informacjach zgromadzonych i przechowywanych na mocy ‘procedur AML/KYC’. c)Ustalenie, czy ‘osoba kontrolująca’ ‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’. Do celów ustalenia, czy ‘osoba kontrolująca’ ‘pasywny NFE’ jest ‘osobą raportowaną’, ‘raportująca instytucja finansowa’ może opierać się na oświadczeniu ‘posiadacza rachunku’ lub takiej ‘osoby kontrolującej’. SEKCJA VII Szczególne zasady należytej staranności Poniższe dodatkowe zasady mają zastosowanie we wdrażaniu procedur należytej staranności opisanych powyżej: A)Poleganie na oświadczeniach i ‘dowodach w postaci dokumentów’. ‘Raportująca instytucja finansowa’ nie może opierać się na oświadczeniu lub ‘dowodzie w postaci dokumentów’, jeżeli wie lub ma powody sądzić, że oświadczenie lub ‘dowód w postaci dokumentów’ są niepoprawne lub nierzetelne. B)Alternatywne procedury dla ‘rachunków finansowych’ będących w posiadaniu indywidualnych beneficjentów ‘pieniężnych umów ubezpieczenia’ lub ‘umów renty’ oraz dla ‘grupowych pieniężnych umów ubezpieczenia’ lub ‘grupowych umów renty’. ‘Raportująca instytucja finansowa’ może domniemywać, że indywidualny beneficjent (inny niż właściciel) ‘pieniężnej umowy ubezpieczenia’ lub ‘umowy renty’, otrzymujący świadczenie z tytułu śmierci, nie jest ‘osobą raportowaną’, i może traktować taki ‘rachunek finansowy’ jako inny niż ‘rachunek raportowany’, chyba że ‘raportująca instytucja finansowa’ rzeczywiście wie lub ma powody, by sądzić, iż beneficjentem jest ‘osoba raportowana’. ‘Raportująca instytucja finansowa’ ma powody, by sądzić, iż beneficjentem ‘pieniężnej umowy ubezpieczenia’ lub ‘umowy renty’ jest ‘osoba raportowana’, jeżeli informacje zgromadzone przez ‘raportującą instytucję finansową’ i związane z beneficjentem zawierają przesłanki opisane w sekcji III część B. Jeżeli ‘raportująca instytucja finansowa’ rzeczywiście wie lub ma powody, by sądzić, iż beneficjentem jest ‘osoba raportowana’, ‘raportująca instytucja finansowa’ musi stosować się do procedur zawartych w sekcji III część B. ‘Raportująca instytucja finansowa’ może traktować ‘rachunek finansowy’, który jest udziałem członka w ‘grupowej pieniężnej umowie ubezpieczenia’ lub ‘grupowej umowie renty’, jako ‘rachunek finansowy’, który nie jest ‘rachunkiem raportowanym’, do dnia, w którym określona kwota staje się należna na rzecz pracownika/posiadacza świadectwa lub beneficjenta, jeżeli dany ‘rachunek finansowy’, który jest udziałem członka w ‘grupowej pieniężnej umowie ubezpieczenia’ lub ‘grupowej umowie renty’, spełnia następujące wymogi:

(i)‘grupowa pieniężna umowa ubezpieczenia’ lub ‘grupowa umowa renty’ są wystawione na rzecz pracodawcy i obejmują co najmniej 25 pracowników/posiadaczy świadectwa; (ii)pracownicy/posiadacze świadectwa są uprawnieni do otrzymania jakiejkolwiek wartości umowy związanej z ich udziałami oraz do wyznaczenia beneficjentów świadczenia wypłacanego z tytułu śmierci pracownika; oraz (iii)łączna kwota należna każdemu pracownikowi/posiadaczowi świadectwa lub beneficjentowi nie przekracza kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego odpowiadającej kwocie 1 000 000 USD. Termin „grupowa pieniężna umowa ubezpieczenia” oznacza ‘pieniężną umowę ubezpieczenia’, która (i) zapewnia ochronę ubezpieczeniową osób fizycznych, które przystąpiły do umowy za pośrednictwem pracodawcy, stowarzyszenia handlowego, związku zawodowego lub innego stowarzyszenia lub grupy; oraz (ii) przewiduje zapłatę składki od każdego członka grupy (lub członka kategorii w ramach grupy), która to składka jest określona bez względu na indywidualne cechy zdrowotne inne niż wiek, płeć i nałóg palenia danego członka (lub kategorii członków) danej grupy. Termin „grupowa umowa renty” oznacz ‘umowę renty’, na mocy której zobowiązanymi są osoby fizyczne, które przystąpiły do umowy za pośrednictwem pracodawcy, stowarzyszenia handlowego, związku zawodowego lub innego stowarzyszenia lub grupy. C)Sumowanie salda rachunku i reguły walutowe 1)Sumowanie ‘rachunków indywidualnych’. Do celów określania łącznego salda lub wartości ‘rachunków finansowych’ posiadanych przez osobę fizyczną, ‘raportująca instytucja finansowa’ jest zobowiązana sumować wszystkie ‘rachunki finansowe’ prowadzone przez ‘raportującą instytucję finansową’ lub ‘podmiot powiązany’, ale wyłącznie w takim zakresie, w jakim systemy komputerowe ‘raportującej instytucji finansowej’ łączą ze sobą ‘rachunki finansowe’ przez odniesienie do elementu danych, takiego jak numer klienta lub numer ‘NIP’, oraz w zakresie, w jakim systemy te pozwalają na sumowanie sald lub wartości rachunków. Każdemu współposiadaczowi ‘rachunku finansowego’ przypisuje się całe saldo lub wartość posiadanych wspólnie rachunków finansowych do celów stosowania wymogów sumowania opisanych w niniejszym punkcie. 2)Sumowanie ‘rachunków podmiotów’. Do celów określania łącznego salda lub wartości ‘rachunków finansowych’ posiadanych przez ‘podmiot’, ‘raportująca instytucja finansowa’ jest zobowiązana uwzględnić wszystkie ‘rachunki finansowe’ prowadzone przez ‘raportującą instytucję finansową’ lub ‘podmiot powiązany’, ale wyłącznie w takim zakresie, w jakim systemy komputerowe ‘raportującej instytucji finansowej’ łączą ze sobą ‘rachunki finansowe’ przez odniesienie do elementu danych, takiego jak numer klienta lub numer ‘NIP’, oraz w zakresie, w jakim systemy te pozwalają na sumowanie sald lub wartości rachunków. Każdemu współposiadaczowi ‘rachunku finansowego’ przypisuje się całe saldo lub wartość posiadanych wspólnie rachunków finansowych do celów stosowania wymogów sumowania opisanych w niniejszym punkcie. 3)Szczególna zasada sumowania mająca zastosowanie do opiekunów klienta. Do celów określenia łącznego salda lub wartości ‘rachunków finansowych’ posiadanych przez osobę w celu ustalenia, czy ‘rachunek finansowy’ jest ‘rachunkiem o wysokiej wartości’, ‘raportująca instytucja finansowa’ jest również zobowiązana, w przypadku każdego ‘rachunku finansowego’, o którym opiekun klienta wie lub ma powody, by sądzić, że jest on bezpośrednio lub pośrednio posiadany, kontrolowany lub założony (oprócz rachunków powierniczych) przez tę samą osobę, do sumowania wszystkich takich rachunków. 4)Kwoty traktowane jako kwoty obejmujące równowartość w innych walutach. Wszystkie kwoty denominowane w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego traktuje się jako obejmujące równoważne kwoty w innych walutach, zgodnie z prawem krajowym. SEKCJA VIII Terminy zdefiniowane Następujące terminy mają znaczenie określone poniżej: A)‘Raportująca instytucja finansowa’ 1)Termin „raportująca instytucja finansowa” oznacza każdą ‘instytucję finansową z państwa członkowskiego’ niebędącą ‘nieraportującą instytucją finansową’. Termin „instytucja finansowa z państwa członkowskiego” oznacza (i) każdą ‘instytucję finansową’ będącą rezydentem państwa członkowskiego, z wyłączeniem jednak wszelkich oddziałów tej ‘instytucji finansowej’ zlokalizowanych poza danym państwem członkowskim, oraz (ii) każdy oddział ‘instytucji finansowej’, która nie jest rezydentem w państwie członkowskim, jeżeli dany oddział jest zlokalizowany w danym państwie członkowskim. 2)Termin „instytucja finansowa z jurysdykcji uczestniczącej” oznacza (i) każdą ‘instytucję finansową’ będącą rezydentem w ‘jurysdykcji uczestniczącej’, z wyłączeniem jednak wszelkich oddziałów tej ‘instytucji finansowej’ zlokalizowanych poza daną ‘jurysdykcją uczestniczącą’, oraz (ii) każdy oddział ‘instytucji finansowej’, która nie jest rezydentem w ‘jurysdykcji uczestniczącej’, o ile dany oddział jest zlokalizowany w danej ‘jurysdykcji uczestniczącej’. 3)Termin „instytucja finansowa” oznacza ‘instytucję powierniczą’, ‘instytucję depozytową’, ‘podmiot inwestujący’ lub ‘określony zakład ubezpieczeń’. 4)Termin „instytucja powiernicza” oznacza każdy podmiot, który — w ramach istotnej części swojej działalności gospodarczej — przechowuje ‘aktywa finansowe’ na rachunek innych osób. Uważa się, że przechowywanie ‘aktywów finansowych’ na rachunek innych osób stanowi istotną część działalności gospodarczej ‘podmiotu’, jeżeli jego przychody brutto przypadające na przechowywanie ‘aktywów finansowych’ i na związane z tym usługi finansowe stanowią co najmniej 20 % przychodów brutto tego ‘podmiotu’ w krótszym z następujących okresów: (i) okresie trzech lat, kończącym się 31 grudnia (lub ostatniego dnia roku obrachunkowego, jeżeli nie są one tożsame) poprzedzającym rok, w którym jest dokonywane ustalenie tego udziału; lub (ii) okresie istnienia tego ‘podmiotu’. 5)Termin „instytucja depozytowa” oznacza każdy ‘podmiot’, który przyjmuje depozyty w ramach prowadzonej działalności bankowej lub podobnej. 6)Termin „podmiot inwestujący” oznacza każdy podmiot:

a)który w ramach działalności gospodarczej wykonuje głównie co najmniej jedną z następujących czynności lub operacji na rzecz lub w imieniu klienta: (i)obrót instrumentami rynku pieniężnego (czekami, wekslami, certyfikatami depozytowymi, instrumentami pochodnymi itp.); obrót walutą; obrót pochodnymi instrumentami walutowymi, instrumentami pochodnymi na stopę procentową i indeksowymi instrumentami pochodnymi; obrót zbywalnymi papierami wartościowymi lub towarowymi kontraktami terminowymi typu future; (ii)zarządzanie indywidualnym i zbiorowym portfelem aktywów; lub (iii)inne formy inwestowania, administrowania lub zarządzania ‘aktywami finansowymi’ lub środkami pieniężnymi w imieniu innych osób; lub b)którego przychody brutto przypadają głównie na inwestowanie lub reinwestowanie ‘aktywów finansowych’ lub obrót tymi aktywami, jeżeli dany ‘podmiot’ jest zarządzany przez inny podmiot będący ‘instytucją depozytową’, ‘instytucją powierniczą’, ‘określonym zakładem ubezpieczeń’ lub ‘podmiotem inwestującym’ opisanym w części A pkt 6 lit. a). Uznaje się, że w ramach działalności gospodarczej ‘podmiot’ wykonuje głównie co najmniej jedną z czynności, o których mowa w części A pkt 6 lit. a), lub że przychody brutto ‘podmiotu’ przypadają głównie na inwestowanie lub reinwestowanie ‘aktywów finansowych’ lub obrót tymi aktywami do celów części A pkt 6 lit. b), jeżeli przychody brutto danego ‘podmiotu’ przypadające na stosowne czynności stanowią co najmniej 50 % przychodów brutto tego ‘podmiotu’ w krótszym z następujących okresów: (i) okresie trzech lat, kończącym się 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym jest dokonywane ustalenie tego udziału, lub (ii) okresie istnienia tego ‘podmiotu’. Termin „podmiot inwestujący” nie obejmuje ‘podmiotu’, który jest ‘aktywnym NFE’, ponieważ ‘podmiot’ ten spełnia którekolwiek z kryteriów określonych w części D pkt 8 lit. d) – g). Niniejszy punkt interpretuje się w sposób spójny ze sformułowaniem zastosowanym w definicji „instytucji finansowej” w zaleceniach Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy. 7)Termin „aktywa finansowe” obejmuje papier wartościowy (na przykład akcję spółki; udział w spółce osobowej lub własność rzeczywistą w spółce osobowej lub truście charakteryzujących się własnością rozproszoną lub będących w obrocie publicznym; weksel, obligację, skrypt dłużny lub inne dowody wierzytelności), udział w spółce osobowej, umowę towarową, umowę swapu (na przykład swapy stóp procentowych, swapy walutowe, swapy bazowe, górne pułapy stóp procentowych, dolne pułapy stóp procentowych, swapy towarowe, swapy akcyjne, swapy indeksowe i podobne umowy), ‘umowę ubezpieczenia’ lub ‘umowę renty’, bądź jakikolwiek udział (łącznie z kontraktem terminowym typu future lub kontraktem terminowym typu forward lub opcją) w papierze wartościowym, udziale w spółce osobowej, umowie towarowej, umowie swapu, ‘umowie ubezpieczenia’ lub ‘umowie renty’. Termin „aktywa finansowe” nie obejmuje niedłużnego, bezpośredniego udziału w nieruchomości. 8)Termin „określony zakład ubezpieczeń” oznacza każdy ‘podmiot’ będący zakładem ubezpieczeń (lub jednostką dominującą zakładu ubezpieczeń), który zawiera ‘pieniężną umowę ubezpieczenia’ lub ‘umowę renty’, bądź jest zobowiązany do dokonywania płatności z tytułu tych umów. B)Nieraportująca instytucja finansowa 1)Termin „nieraportująca instytucja finansowa” oznacza każdą ‘instytucję finansową’ będącą: a)‘podmiotem rządowym’, ‘organizacją międzynarodową’ lub ‘bankiem centralnym’, w sytuacjach innych niż dotyczące płatności wynikającej ze zobowiązania istniejącego w związku z komercyjną działalnością finansową w rodzaju tej prowadzonej przez ‘określony zakład ubezpieczeń’, ‘instytucję powierniczą’ lub ‘instytucję depozytową’; b)‘powszechnym funduszem emerytalnym’; ‘zamkniętym funduszem emerytalnym’; ‘funduszem emerytalnym podmiotu rządowego, organizacji międzynarodowej lub banku centralnego’; lub ‘kwalifikowanym wystawcą kart kredytowych’; c)jakimkolwiek innym ‘podmiotem’, który niesie ze sobą niskie ryzyko zostania wykorzystanym do uchylenia się od opodatkowania, ma zasadniczo podobne cechy jak którykolwiek z ‘podmiotów’ opisanych w części B pkt 1 lit. a) i b) oraz jest ujęty w wykazie ‘nieraportujących instytucji finansowych’, o którym mowa w art. 8 ust. 7 niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że status takiego ‘podmiotu’ jako ‘nieraportującej instytucji finansowej’ nie zagraża realizacji celów niniejszej dyrektywy; d)‘zwolnionym przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania’; lub e)trustem w zakresie, w jakim powiernik trustu jest ‘raportującą instytucją finansową’ i zgłasza wszystkie informacje, których zgłoszenie jest wymagane na mocy sekcji I, w odniesieniu do wszystkich ‘rachunków raportowanych’ trustu. 2)Termin „podmiot rządowy” oznacza rząd państwa członkowskiego lub innej jurysdykcji, wszelkie jednostki terytorialne niższego szczebla państwa członkowskiego lub innej jurysdykcji (które — w celu uniknięcia wątpliwości — obejmują państwo, prowincje, okręgi lub gminy), lub każdą agencję lub instytucję państwa członkowskiego lub innej jurysdykcji będące w całości własnością danego państwa lub jurysdykcji lub którychkolwiek z wyżej wymienionych jednostek (każda zwana dalej „podmiotem rządowym”). Kategoria ta obejmuje integralne części, kontrolowane podmioty, a także jednostki terytorialne niższego szczebla państwa członkowskiego lub innej jurysdykcji. a)„Integralna część” państwa członkowskiego lub innej jurysdykcji oznacza każdą osobę, organizację, agencję, urząd, fundusz, instytucję lub inny organ, niezależnie od tego, w jaki sposób zostały one określone, stanowiące organ sprawujący władzę w państwie członkowskim lub innej jurysdykcji. Dochody netto tego organu sprawującego władzę muszą być zapisywane na jej własnym rachunku lub na innych rachunkach danego państwa członkowskiego lub innej jurysdykcji, a żadna część tych dochodów nie przynosi korzyści żadnej osobie prywatnej. Integralna część nie obejmuje żadnej osoby, która sprawuje władzę, jest urzędnikiem lub zarządcą działającymi w swoim imieniu prywatnym lub osobistym. b)„Podmiot kontrolowany” oznacza ‘podmiot’, który jest odrębny w formie od państwa członkowskiego lub innej jurysdykcji lub który w inny sposób stanowi oddzielny podmiot prawa, pod warunkiem że:

(i)‘podmiot’ ten jest w całości własnością co najmniej jednego ‘podmiotu rządowego’ i jest kontrolowany przez co najmniej jeden taki podmiot, bezpośrednio lub za pośrednictwem co najmniej jednego podmiotu kontrolowanego; (ii)dochody netto tego ‘podmiotu’ są zapisywane na jego własnym rachunku lub na rachunkach co najmniej jednego ‘podmiotu rządowego’, a żadna część tych dochodów nie przynosi korzyści jakiejkolwiek osobie prywatnej; oraz (iii)po rozwiązaniu tego ‘podmiotu’ jego aktywa powierzane są co najmniej jednemu ‘podmiotowi rządowemu’. c)Uważa się, że dochód nie przynosi korzyści osobom prywatnym, jeśli takie osoby są zakładanymi beneficjentami programu rządowego, a działania w ramach tego programu realizowane są dla dobra ogółu lub odnoszą się do zarządzania określoną sferą administracji. Niezależnie od powyższego uważa się jednak, że dochód przynosi korzyść osobom prywatnym, jeśli pochodzi on z wykorzystywania ‘podmiotu rządowego’ do prowadzenia działalności komercyjnej, takiej jak bankowość komercyjna, w ramach której świadczone są usługi finansowe na rzecz osób prywatnych. 3)Termin „organizacja międzynarodowa” oznacza każdą organizację międzynarodową lub jakąkolwiek jej agencję lub instytucję będącą w całości jej własnością. Kategoria ta obejmuje każdą organizację międzyrządową (w tym organizację ponadnarodową): (i) w skład której wchodzą głównie rządy; (ii) która zawarła z państwem członkowskim obowiązujące porozumienie w sprawie lokalizacji jej siedziby lub podobne merytorycznie porozumienie; i (iii) której dochód nie przynosi korzyści osobom prywatnym. 4)Termin „bank centralny” oznacza instytucję określoną przez prawo lub wyznaczoną przez rząd jako główna władza — inna niż rząd samego państwa członkowskiego — emitująca instrumenty przeznaczone do obiegu jako waluta. Instytucja taka może obejmować podmiot odrębny od rządu danego państwa członkowskiego, niezależnie od tego, czy należy w całości lub w części do tego państwa. 5)Termin „powszechny fundusz emerytalny” oznacza fundusz utworzony w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, rentowych lub świadczeń z tytułu śmierci, bądź też jakiejkolwiek kombinacji tych świadczeń, na rzecz beneficjentów będących obecnymi lub byłymi pracownikami (lub osobami wskazanymi przez takich pracowników) co najmniej jednego pracodawcy, w zamian za świadczone przez nich usługi, pod warunkiem że fundusz: a)nie ma żadnego beneficjenta, który miałby prawo do więcej niż 5 % aktywów funduszu; b)podlega regulacjom rządowym i zapewnia coroczne przekazywanie informacji organom podatkowym; oraz c)spełnia co najmniej jeden z następujących wymogów: (i)jest ogólnie zwolniony z opodatkowania od dochodów z inwestycji lub opodatkowanie takich dochodów jest odroczone lub podlega stawce obniżonej, ze względu na status funduszu jako programu emerytalnego; (ii)co najmniej 50 % całkowitych składek na rzecz funduszu (innych niż przeniesienie aktywów z innych programów opisanych w części B pkt 5, 6 i 7 lub z rachunków emerytalnych i rentowych opisanych w części C pkt 17 lit. a)) pochodzi z wpłat pracodawców; (iii)przenoszenie środków lub wypłaty z funduszu są dozwolone tylko w przypadku wystąpienia określonych zdarzeń związanych z przejściem na emeryturę, niepełnosprawnością lub śmiercią (z wyjątkiem przenoszenia środków do innych funduszy emerytalnych opisanych w części B pkt 5, 6 i 7 lub do rachunków emerytalnych i rentowych opisanych w części C pkt 17 lit. a)), bądź dokonanie przeniesienia lub wypłaty środków przed wystąpieniem określonego zdarzenia skutkuje nałożeniem kar; lub (iv)składki (inne niż określone, dozwolone wpłaty uzupełniające) wpłacane przez pracowników do funduszu są ograniczone zależnie od dochodu pracownika lub nie mogą przekroczyć kwoty denominowanej w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego odpowiadającej kwocie 50 000 USD rocznie, przy zastosowaniu zasad określonych w sekcji VII część C w odniesieniu do sumowania rachunków i przeliczania walut obcych. 6)Termin „zamknięty fundusz emerytalny” oznacza fundusz utworzony w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, rentowych lub świadczeń z tytułu śmierci na rzecz beneficjentów będących obecnymi lub byłymi pracownikami (lub na rzecz osób wskazanych przez takich pracowników) co najmniej jednego pracodawcy, w zamian za świadczone przez nich usługi, pod warunkiem że: a)fundusz ma mniej niż 50 uczestników; b)fundusz jest finansowany przez co najmniej jednego pracodawcę, który nie jest ‘podmiotem inwestującym‘ ani ‘pasywnym NFE’; c)składki pracownika i pracodawcy na rzecz funduszu (z wyjątkiem przenoszenia aktywów z innych rachunków emerytalnych i rentowych opisanych w części C pkt 17 lit. a)) są ograniczone zależnie od, odpowiednio, wypracowanego dochodu i wysokości wynagrodzenia pracownika; d)uczestnicy, którzy nie są rezydentami państwa członkowskiego, w którym dany fundusz został utworzony, nie są uprawnieni do więcej niż 20 % aktywów funduszu; oraz e)fundusz podlega regulacjom rządowym i zapewnia coroczne przekazywanie informacji organom podatkowym.

7)Termin „fundusz emerytalny podmiotu rządowego, organizacji międzynarodowej lub banku centralnego” oznacza fundusz utworzony przez ‘podmiot rządowy’, ‘organizację międzynarodową’ lub ‘bank centralny’ w celu zapewnienia świadczeń emerytalnych, rentowych lub świadczeń z tytułu śmierci na rzecz beneficjentów lub uczestników będących obecnymi lub byłymi pracownikami (lub na rzecz osób wskazanych przez takich pracowników), bądź niebędących obecnymi lub byłymi pracownikami, jeżeli świadczenia zapewniane takim beneficjentom lub uczestnikom są wypłacane w zamian za usługi wykonane na rzecz danego ‘podmiotu rządowego’, danej ‘organizacji międzynarodowej’ lub danego ‘banku centralnego’. 8)Termin „kwalifikowany wystawca kart kredytowych” oznacza ‘instytucję finansową’ spełniającą następujące wymogi: a)‘instytucja finansowa’ jest ‘instytucją finansową’ tylko dlatego, że jest wystawcą kart kredytowych akceptującym depozyty tylko wtedy, gdy klient dokonuje płatności przekraczającej saldo debetowe karty, a nadpłacona kwota nie jest natychmiast zwracana klientowi; oraz b)począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. lub przed tym dniem, ‘instytucja finansowa’ wdroży politykę i procedury zapobiegające dokonaniu przez klienta nadpłaty przekraczającej kwotę denominowaną w walucie krajowej każdego państwa członkowskiego odpowiadającą kwocie 50 000 USD, albo zapewniające, aby wszelkie nadpłacone przez klienta kwoty przekraczające tę kwotę były temu klientowi zwracane w ciągu 60 dni, każdorazowo przy zastosowaniu zasad dotyczących sumowania rachunków i przeliczania walut obcych, określonych w sekcji VII część C. W tym celu pojęcie nadpłata przez klienta nie odnosi się do salda dodatniego w zakresie spornych obciążeń, obejmuje jednak salda dodatnie wynikające ze zwrotów towarów. 9)Termin „zwolnione przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania” oznacza ‘podmiot inwestujący’ regulowany jako przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że wszystkie udziały w tym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania są w posiadaniu osób fizycznych lub ‘podmiotów’ niebędących ‘osobami raportowanymi’, z wyjątkiem ‘pasywnego NFE’ kontrolowanego przez ‘osoby kontrolujące’ będące ‘osobami raportowanymi’, bądź też pod warunkiem że wszystkie te udziały są posiadane za pośrednictwem takich osób fizycznych lub ‘podmiotów’. C)‘Rachunek finansowy’ 1)Termin „rachunek finansowy” oznacza rachunek prowadzony przez ‘instytucję finansową’ i obejmuje ‘rachunek depozytowy’ i ‘rachunek powierniczy’, a także: a)w przypadku ‘podmiotu inw