Komisja przyjęła do wiadomości rezolucję przyjętą przez Parlament Europejski dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie pierwszego sprawozdania na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1233/2011 i zwróciła szczególną uwagę państw członkowskich na zawarte w rezolucji zalecenia – takie jak zalecenie, by grupa robocza Rady ds. kredytów eksportowych oraz Komisja konsultowały się z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych w sprawie dalszego rozwoju metod sprawozdawczości.

Szczegółowe informacje można znaleźć w sekcjach II i IV szablonu sprawozdania mającego zastosowanie do sporządzania rocznych sprawozdań z działalności, jak również w ogólnych rocznych sprawozdaniach, do których niektóre państwa członkowskie wyraźnie się odnoszą.

Oprócz informacji już zawartych w sekcjach 3a) i b) powyżej, z 21 rocznych sprawozdań z działalności wynika, że państwa członkowskie rozwinęły politykę w zakresie kredytów eksportowych głównie w kontekście środowiska, zwalczania przekupstwa oraz udzielania zrównoważonych pożyczek dla krajów o niskich dochodach. Trzy odpowiednie zalecenia OECD odgrywają istotną – ale nie wyłączną – rolę. Nawet państwa członkowskie nie będące członkami OECD posługują się tymi instrumentami lub planują ich wdrożenie. Wiele państw członkowskich stwierdza w szczególności, że „wspólne podejście” używane jest poza zakresem zaleconym przez OECD. Ponadto polityki państw członkowskich opierają się na międzynarodowych standardach, takich jak wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka oraz szeroki dorobek prawny UE, włączając w to na przykład rozporządzenie o wymogach ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych. Częste odniesienia do unijnych „celów”, „standardów” i „wytycznych” wskazują na to, że brane pod uwagę są zarówno instrumenty miękkiego, jak i twardego prawa, a idea jest równa literze prawa.

Co więcej, państwa członkowskie coraz częściej wymieniają dodatkowe cele lub kwestie polityczne, które dopełniają to, co zostało przewidziane we „wspólnym podejściu”. Przykłady dotyczą płci, zrównoważonego rozwoju społecznego i zapobiegania oszustwom podatkowym. W kilku przypadkach dane agencje kredytów eksportowych same opracowały odpowiednie instrumenty. Przykładem na to jest polityka w sprawie społecznej odpowiedzialności, która obejmuje nie tylko działania wewnętrzne, ale również ścisły dialog z klientami AKE.

Jeżeli chodzi o ochronę środowiska, do nowych tendencji należą nacisk na zrównoważony rozwój i redukcja emisji. Podobnie jak w poprzednim sprawozdaniu, wiele państw członkowskich podkreśla szczególne znaczenie praw człowieka. Praktycznie wszystkie sprawozdania nadal odzwierciedlają poparcie dla zwiększenia wymiaru praw człowieka w ramach nowego wspólnego podejścia. W niektórych przypadkach jest to temat bezpośrednio związany z prawami pracowniczymi.

Ogólnie rzecz biorąc, strategie państw członkowskich w odniesieniu do AKE są zbieżne. Przykładem tego są środki zwalczania przekupstwa. Wiele z państw członkowskich wymaga podpisania deklaracji o niepopełnieniu przekupstwa przez zaangażowane strony i wyraźnie stwierdza, że ochrona zostanie automatycznie unieważniona w przypadku przekupstwa. W Portugalii, na przykład, gwarancje COSEC są nieważne w przypadkach przekupstwa. Coraz więcej państw członkowskich wspomina znaczenie monitorowania i aktywnie zachęca banki i eksporterów do rozwijania własnych środków zwalczania przekupstwa.

Wiele państw członkowskich opracowało własne, zgodne z wspólnym podejściem, narzędzia do zwalczania przekupstwa i korupcji, takie jak karta etyki lub środki informowania o nieprawidłowościach. Coraz częściej wspomina się środki przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz zapobieganie finansowaniu terroryzmu jako priorytet.

Analogicznie o konwergencji świadczy ścisłe przestrzeganie wymogów Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego, wspominane przez wiele państw członkowskich w odniesieniu do praktyk udzielania zrównoważonych pożyczek krajom o niskich dochodach.

Państwa członkowskie poświęcają też szczególną uwagę kwestii zagwarantowania, by AKE działały w najbardziej przejrzysty sposób, z poszanowaniem poufności, która może być konieczna dla transakcji komercyjnych. Niektóre z państw członkowskich zwróciły szczególną uwagę na tę kwestię w swoich rocznych sprawozdaniach z działalności za 2016 r..

Oczywiste jest zatem, że wspólne podejście OECD zostało w pełni włączone w politykę państw członkowskich w zakresie kredytów eksportowych. Co więcej, różnorodność wymienionych powyżej kwestii wskazuje na to, że wspólne podejście coraz częściej staje się minimalnym standardem. W wielu dziedzinach państwa członkowskie stosują własne dodatkowe środki, aby zapewnić, że wsparcie kredytów eksportowych jest możliwe tylko w przypadku transakcji, które spełniają wiele norm, od norm środowiskowych po normy społeczne.

d) Zgodność AKE z celami i zobowiązaniami Unii

Aby zwiększyć przejrzystość na szczeblu UE, państwa członkowskie udostępniają Komisji roczne sprawozdanie z działalności, przekazując – zgodnie z krajowymi ramami prawnymi – niektóre informacje finansowe i operacyjne dotyczące ich działalności związanej z kredytami eksportowymi, obejmujące również informacje na temat sposobów radzenia sobie z ryzykiem środowiskowym.

Zgodnie z pkt 3 załącznika I „[n]a podstawie tych informacji Komisja opracowuje roczny przegląd dla Parlamentu Europejskiego, zawierający ocenę zgodności AKE z celami i zobowiązaniami Unii”.

W art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) wymieniono ogólne cele Unii, a w jego art. 21 zasady i cele działań zewnętrznych Unii.