ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
16.

EFRR przyczynia się w ramach Interreg do realizacji celów szczegółowych objętych celami polityki spójności. Wykaz celów szczegółowych w ramach poszczególnych celów polityki jest jednak dostosowywany do specyficznych potrzeb Interreg, aby umożliwić interwencje podobne to tych podejmowanych w ramach EFS za pomocą wspólnych działań w ramach programów Interreg. Ponadto dodano dwa cele szczegółowe Interreg: „lepsze zarządzanie współpracą” i „bezpieczniejsza i lepiej chroniona Europa”. Stanowisko Rady w pierwszym czytaniu zapewnia odpowiednią równowagę między pięcioma celami polityki spójności i dwoma celami szczegółowymi Interreg.
17.

Do celów koncentracji tematycznej państwa członkowskie i regiony są klasyfikowane na podstawie wskaźnika dochodu narodowego brutto do trzech grup, a dla każdej grupy ustalane są minimalne alokacje dla celów polityki 1 i 2. Państwa członkowskie i regiony o wskaźniku dochodu narodowego brutto równym lub przekraczającym 100 % średniej UE będą musiały przydzielić co najmniej 85 % swoich zasobów z EFRR na cel polityki 1 i cel polityki 2, a co najmniej 30 % na cel polityki 2. Państwa członkowskie i regiony o wskaźniku dochodu narodowego brutto równym lub przekraczającym 75 % i niższym niż 100 % średniej UE będą musiały przydzielić co najmniej 40 % swoich zasobów z EFRR na cel polityki 1 i co najmniej 30 % na cel polityki 2. I wreszcie, państwa członkowskie i regiony o wskaźniku dochodu narodowego brutto niższym niż 75 % średniej UE powinny przydzielać co najmniej 25 % swoich zasobów z EFRR na cel polityki 1 i co najmniej 30 % na cel polityki 2. Pozostawienie państwom członkowskim możliwości wyboru co do osiągnięcia koncentracji tematycznej na szczeblu krajowym lub na szczeblu kategorii regionów powinno zapewnić elastyczność na poziomie poszczególnych programów.
33.

Jeśli chodzi o dane biometryczne, stanowisko Rady stanowi wynik intensywnych negocjacji z Parlamentem Europejskim. Osiągnięty kompromis zachowuje zasadnicze elementy wniosku Komisji, a jednocześnie dodaje szereg zabezpieczeń zaproponowanych przez Parlament Europejski: — minimalny wiek pobierania odcisków palców w procedurze wizowej dotyczącej wiz krótkoterminowych został obniżony z 12 do sześciu lat; w VIS nie można też przechowywać odcisków palców dzieci poniżej szóstego roku życia w przypadku wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych; pobieranie odcisków palców od dzieci podlega surowszym zabezpieczeniom i ograniczeniu celów, w jakich dane takie można wykorzystywać, do sytuacji, w których leży to w interesie dziecka, w szczególności poprzez ograniczenie okresu przechowywania danych, — górną granicę wieku pobierania odcisków palców w przypadku wiz krótkoterminowych ustalono na 75 lat – ze względu na pogarszanie się jakości odcisków palców osób starszych, — podstawową zasadą procedury wizowej będzie pobieranie wizerunku twarzy na miejscu (w tym wizerunku dzieci poniżej szóstego roku życia, co ma pomóc w walce z handlem dziećmi). Państwa członkowskie mogą ponadto wprowadzić wymóg dodawania do każdego wniosku zdjęcia w formie papierowej. Takie zdjęcie, po zeskanowaniu, będzie dodawane do VIS wyłącznie w wyjątkowych przypadkach, gdy pobranie wizerunku twarzy na miejscu nie jest wymagane (szefowie państwa lub rządu, członkowie rodzin królewskich itp.), ale nie będzie wykorzystywane do porównywania danych biometrycznych. Marker w systemie będzie informować o tym, czy wizerunek twarzy został w momencie składania wniosku pobrany na miejscu; w wyjątkowych przypadkach wizerunek twarzy będzie pobierany z mikroprocesora zamieszczonego w elektronicznym dokumencie podróży odczytywanym maszynowo, — w przypadku wniosków wizowych złożonych w ciągu 59 miesięcy od złożenia wcześniejszego wniosku wizowego, dane biometryczne są kopiowane, tak jak ma to miejsce obecnie, — dane biometryczne dzieci mogą być sprawdzane na terytorium państw członkowskich; — organy ścigania będą mieć dostęp do danych biometrycznych dzieci, które skończyły 14 lat (a nie 18, jak początkowo proponował Parlament Europejski). Dostęp do danych pobieranych od dzieci, które nie skończyły 14 lat, będzie zawsze możliwy w celu ich ochrony, jeśli są one ofiarami przestępstwa, — dane biometryczne dzieci poniżej 12. roku życia będą usuwane po opuszczeniu przez nie strefy Schengen i upływie ważności wizy (aby umożliwić usuwanie danych, dodano automatyczne powiadamianie VIS przez EES), — organy azylowe będą miały dostęp do odcisków palców dzieci nieposiadających dokumentów tożsamości.
(43)

Zgodnie z rozporządzeniem finansowym, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (32) i rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (33), (Euratom, WE) nr 2185/96 (34) i (UE) 2017/1939 (35) interesy finansowe Unii należy chronić za pomocą proporcjonalnych środków, w tym środków w zakresie zapobiegania nieprawidłowościom – w tym nadużyciom finansowym – ich wykrywania, korygowania i prowadzenia w ich sprawie postępowań, odzyskiwania środków utraconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania kar administracyjnych. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniami (Euratom, WE) nr 2185/96 i (UE, Euratom) nr 883/2013, Europejski OLAF jest uprawniony do prowadzenia dochodzeń administracyjnych, w tym kontroli na miejscu i inspekcji, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycia finansowe, korupcja lub wszelka inna nielegalna działalność na szkodę interesów finansowych Unii. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939 Prokuratura Europejska (EPPO) jest uprawniona do prowadzenia postępowań przygotowawczych oraz wnoszenia i popierania oskarżeń w sprawie przestępstw naruszających interesy finansowe Unii, jak przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 (36). Zgodnie z rozporządzeniem finansowym każda osoba lub podmiot, które otrzymują środki finansowe Unii, mają w pełni współpracować w celu ochrony interesów finansowych Unii, przyznać Komisji, OLAF, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz, w przypadku państw członkowskich, które uczestniczą we wzmocnionej współpracy na podstawie rozporządzenia (UE) 2017/1939, EPPO, niezbędne prawa i dostęp, a także zapewniać, aby wszelkie osoby trzecie uczestniczące we wdrażaniu środków finansowych Unii przyznały tym organom równoważne prawa.
11.

EFS+ będzie wspomagać osiąganie następujących czterech celów szczegółowych: a) poprawa dostępu do zatrudnienia i środków aktywizujących dla wszystkich osób poszukujących pracy; b) modernizacja instytucji i służb rynków pracy celem oceny i przewidywania zapotrzebowania na umiejętności; c) promowanie zrównoważonego pod względem płci uczestnictwa w rynku pracy, równych warunków pracy oraz lepszej równowagi między życiem zawodowym a prywatnym; d) promowanie dostosowania pracowników, przedsiębiorstw i przedsiębiorców do zmian, promowanie aktywnego i zdrowego starzenia się; e) poprawa jakości, inkluzywności i skuteczności systemów kształcenia i szkolenia oraz ich przydatności na rynku pracy; f) promowanie równego dostępu do dobrej jakości, inkluzywnego kształcenia i szkolenia oraz możliwości ich ukończenia, w szczególności w odniesieniu do grup defaworyzowanych; g) promowanie uczenia się przez całe życie; h) wspieranie aktywnego włączenia społecznego w celu promowania równości szans, niedyskryminacji i aktywnego uczestnictwa; i) wspieranie integracji społeczno-gospodarczej obywateli państw trzecich, w tym migrantów; j) wspieranie integracji społeczno-gospodarczej społeczności marginalizowanych; k) zwiększanie równego i szybkiego dostępu do dobrej jakości, trwałych i przystępnych cenowo usług; modernizacja systemów zabezpieczenia społecznego; poprawa dostępności, efektywności i odporności systemów ochrony zdrowia i usług opieki długoterminowej; l) promowanie integracji społecznej osób zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym; m) przeciwdziałanie deprywacji materialnej przez udzielanie pomocy żywnościowej lub podstawowej pomocy materialnej osobom najbardziej potrzebującym. Co więcej, oprócz wyżej wymienionych celów szczegółowych komponent EFS+ objęty zarządzaniem dzielonym przyczyni się również do realizacji celów polityki określonych w art. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów.
(18)

Większość sprzętu do kontroli celnej może być tak samo lub częściowo przydatna do kontroli przestrzegania innych przepisów prawa unijnego, takich jak przepisy dotyczące zarządzania granicami, wiz lub współpracy policyjnej. Fundusz ustanowiono w związku z tym w formie dwóch uzupełniających się instrumentów odnoszących się do zakupu sprzętu, których zakresy nie pokrywają się, lecz wzajemnie uzupełnią. Z jednej strony Instrument Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej ustanowiony rozporządzeniem będzie zapewniał wsparcie finansowe wyłącznie w odniesieniu do kosztów sprzętu, którego głównym celem lub skutkiem jest zintegrowane zarządzanie granicami, ale umożliwi także wykorzystywanie tego sprzętu do dodatkowych celów, takich jak kontrole celne. Z drugiej strony instrument wsparcia finansowego na rzecz sprzętu do kontroli celnej ustanowiony niniejszym rozporządzeniem będzie zapewniał wsparcie finansowe wyłącznie w odniesieniu do kosztów sprzętu, którego głównym celem lub skutkiem są kontrole celne, ale umożliwi także wykorzystywanie tego sprzętu do dodatkowych celów, takich jak kontrole graniczne i bezpieczeństwo. Taki podział ról między tymi dwoma instrumentami przyczyni się do pogłębienia współpracy międzyagencyjnej, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1896 (10), w ramach podejścia opartego na europejskim zintegrowanym zarządzaniu granicami, umożliwiając tym samym organom celnym i służbie granicznej wspólne działanie i maksymalizację wpływu budżetu Unii przez wspólne wykorzystywanie i interoperacyjność sprzętu do kontroli. Wspólne wykorzystywanie sprzętu przez organy celne i inne służby graniczne nie powinno mieć systematycznego charakteru.
6)

dodaje się artykuł w brzmieniu: „Artykuł 7a Korzystanie z ECRIS-TCN do celów weryfikacji VIS 1. Od daty uruchomienia VIS zgodnie z art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2021/… (*9) (4) ECRIS-TCN jest połączony z europejskim portalem wyszukiwania, aby umożliwić zautomatyzowane przetwarzanie zgodnie z art. 9a i 22b rozporządzenia (WE) nr 767/2008 w celu wysyłania zapytań do ECRIS-TCN i porównywania odpowiednich danych w VIS z odpowiednimi danymi ECRIS-TCN znajdującymi się we wspólnym repozytorium tożsamości, do których dołączono marker zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia. 2. Do celów wykonywania zadań zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 767/2008, organy wyznaczone do celów VIS, o których mowa w art. 9d i art. 22b ust. 13 tego rozporządzenia, mają prawo dostępu wyłącznie do tych danych ECRIS-TCN znajdujących się we wspólnym repozytorium tożsamości, do których dołączono marker zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia.; (*9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/… z dnia … w sprawie zmiany rozporządzenia Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008, (WE) nr 810/2009, (UE) 2016/399, (UE) 2017/2226, (UE) 2018/1240, (UE) 2018/1860, (UE) 2018/1861, (UE) 2019/817 i (UE) 2019/1896 oraz uchylenia decyzji Rady 2004/512/WE i (WE) nr 2008/633/WSiSW w celu zreformowania Wizowego Systemu Informacyjnego (Dz.U. L …).”;"
11.

Ma on przyczynić się do odpowiednich i równoważnych wyników kontroli celnych, a cel ten należy osiągnąć w drodze zakupów, utrzymywania i modernizacji sprzętu do kontroli celnej.
9.

W dniu 22 kwietnia 2021 r. tekst ten został przedłożony do zatwierdzenia w drodze głosowania Komisji Gospodarczej i Monetarnej (ECON) Parlamentu Europejskiego. W dniu 23 kwietnia przewodnicząca komisji ECON podpisała pismo do przewodniczącego Komitetu Stałych Przedstawicieli (część II), w którym oświadczyła, że jeżeli Rada prześle formalnie Parlamentowi Europejskiemu swoje stanowisko w wersji przedstawionej w załączniku do tego pisma, zaleci, aby na sesji plenarnej stanowisko Rady zostało przyjęte bez poprawek w drugim czytaniu Parlamentu Europejskiego, z zastrzeżeniem weryfikacji prawno-językowej.
(19)

Zgodnie z rozporządzeniem finansowym,, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (13), rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (14), (Euratom, WE) nr 2185/96 (15) i (UE) 2017/1939 (16) interesy finansowe Unii należy chronić za pomocą proporcjonalnych środków, w tym środków w zakresie zapobiegania nieprawidłowościom – w tym nadużyciom finansowym – ich wykrywania, korygowania i prowadzenia w ich sprawie postępowań, odzyskiwania środków utraconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania kar administracyjnych. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniami (Euratom, WE) nr 2185/96 i (UE, Euratom) nr 883/2013, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) jest uprawniony do prowadzenia dochodzeń administracyjnych, w tym kontroli na miejscu i inspekcji, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycia finansowe, korupcja lub wszelka inna nielegalna działalność na szkodę interesów finansowych Unii. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939 Prokuratura Europejska (EPPO) jest uprawniona do prowadzenia postępowań przygotowawczych oraz wnoszenia i popierania oskarżeń w sprawie przestępstw naruszających interesy finansowe Unii, jak przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 (17). Zgodnie z rozporządzeniem finansowym każda osoba lub podmiot, które otrzymują środki finansowe Unii, mają w pełni współpracować ochrony interesów finansowych Unii, przyznać Komisji, OLAF, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz, w przypadku państw członkowskich, które uczestniczą we wzmocnionej współpracy na podstawie rozporządzenia (UE) 2017/1939, EPPO, niezbędne prawa i dostęp, a także zapewniać, aby wszelkie osoby trzecie uczestniczące w wykonywaniu środków finansowych Unii przyznały tym organom równoważne prawa..
(58)

Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie wzmocnienie konkurencyjności i zdolności Unii, utrzymanie i rozwijanie badawczych, technologicznych i przemysłowych zdolności Unii w dziedzinie cyberbezpieczeństwa, zwiększanie konkurencyjności unijnego sektora cyberbezpieczeństwa i sprawienie, by cyberbezpieczeństwo stało się elementem decydującym o przewadze konkurencyjnej pozostałych sektorów przemysłu Unii, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez same państwa członkowskie z uwagi na rozproszenie istniejących ograniczonych zasobów oraz wymaganą skalę inwestycji, a jednocześnie mogą zostać w lepszym stopniu osiągnięte na poziomie unijnym, dzięki uniknięciu niepotrzebnego powielania tych wysiłków, pomocy w osiągnięciu masy krytycznej inwestycji, zapewnieniu optymalnego sposobu wykorzystania finansowania publicznego i promowaniu wysokiego poziomu cyberbezpieczeństwa we wszystkich państwach członkowskich, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art.5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności, o której mowa w przywołanym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
—

Agregacja/dezagregacja informacji sprawozdawczych: dezagregacja została ustanowiona jedynie (i) dla państw członkowskich UE, (ii) dla jurysdykcji podatkowych państw trzecich wymienionych w załączniku I do konkluzji Rady w sprawie unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych oraz (iii) dla jurysdykcji podatkowych państw trzecich wymienionych w załączniku II do tych samych konkluzji Rady przez ostatnie dwa kolejne lata.
22.

Synergie między działaniami: stanowisko Rady w pierwszym czytaniu ma na celu maksymalizację synergii między działaniami wspieranymi w ramach programu w odniesieniu do podmiotów stymulujących rozwój społeczno-gospodarczy na danym obszarze oraz poziomu finansowania niezbędnego do rozwijania infrastruktury cyfrowej. Wspierając najnowocześniejsze rozwiązania w zakresie łączności dla podmiotów stymulujących rozwój społeczno-gospodarczy, stanowisko to ma również na celu zapewnienie kompleksowego zasięgu dookoła nich, w tym w gospodarstwach domowych, ponieważ usuwanie na późniejszym etapie luk na obszarach, które już zostały objęte infrastrukturą, jest nieopłacalne.
a)

Promotorzy, w tym państwa członkowskie, projektów potencjalnie kwalifikowalnych jako projekty transgraniczne w dziedzinie energii odnawialnej w ramach umowy o współpracy lub innego rodzaju uzgodnienia między co najmniej dwoma państwami członkowskimi lub między co najmniej jednym państwem członkowskim a co najmniej jednym państwem trzecim, jak określono w art. 8, 9, 11 i 13 dyrektywy (UE) 2018/2001, w odniesieniu do których to projektów czynione są starania o uzyskanie statusu projektu transgranicznego w dziedzinie energii odnawialnej, przedkładają Komisji wniosek o zakwalifikowanie projektu w celu uzyskania statusu projektu transgranicznego w dziedzinie energii odnawialnej. Wniosek musi zawierać istotne informacje, które umożliwią Komisji ewaluację danego projektu pod kątem kryteriów określonych w pkt 2 i 3 niniejszej części, zgodnie z metodami, o których mowa w art. 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Komisja zapewnia, aby promotorzy mieli możliwość ubiegania się o status projektu transgranicznego w dziedzinie energii odnawialnej co najmniej raz w roku.
13.

Wyznaczony organ : stanowisko Rady w pierwszym czytaniu określa rolę i zakres odpowiedzialności wyznaczonego organu, który będzie głównym punktem kontaktowym do celów informacyjnych dla promotora projektu, a także na żądanie zapewni wytyczne co do przedkładania wszelkich stosownych dokumentów i informacji. Przepis ten ustanawia również ramy czasowe wyznaczenia tego organu, które ustala się na 24 miesiące po wejściu dyrektywy w życie. Zmiany zawarte w tym artykule mają na celu zagwarantowanie państwom członkowskim wystarczającego poziomu elastyczności we wdrażaniu tego przepisu.
(13)

Z uwagi na potrzebę pilnego ukończenia sieci bazowej, uproszczeniu procedur udzielania pozwoleń powinien towarzyszyć termin zakończenia procedur prowadzących do przyjęcia decyzji zatwierdzającej budowę infrastruktury transportowej. Termin ten powinien zachęcać do sprawniejszego prowadzenia procedur, a w żadnym wypadku nie powinien powodować uszczerbku dla wysokich standardów Unii w zakresie ochrony środowiska i udziału społeczeństwa. Przedłużenie terminu zakończenia procedur udzielania pozwoleń powinno być możliwe w należycie uzasadnionych przypadkach, w tym wówczas, gdy wystąpią nieprzewidywalne okoliczności lub gdy jest to konieczne z uwagi na ochronę środowiska. Przedłużenie terminu mogłoby być wyrażone na przykład w formie okresu lub wskazane poprzez odniesienie do daty lub określonego zdarzenia w przyszłości. Przedłużony termin nie powinien obejmować w szczególności czasu niezbędnego do wszczęcia administracyjnych lub sądowych postępowań odwoławczych lub do wniesienia środków zaskarżenia do sądu lub trybunału. Państwa członkowskie nie powinny ponosić odpowiedzialności w przypadku nieprzestrzegania tego terminu, gdy opóźnienie spowodowane jest przez promotora projektu, na przykład w przypadku gdy promotor projektu nie przestrzegał terminów określonych w prawie krajowym lub orientacyjnych terminów określonych przez wyznaczony organ lub w przypadku gdy promotor projektu działał z nieuzasadnionym opóźnieniem.
11.

Główne elementy kompromisu osiągniętego z Parlamentem Europejskim to między innymi następujące ustalenia: — EFMRA został ustrukturyzowany w taki sposób, aby jego priorytety były zbliżone do celów WPRyb oraz aby dla każdego z priorytetów został określony co najmniej jeden cel szczegółowy; — w stosownych przypadkach w programowaniu uwzględniono potrzeby łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego; — wskaźniki, które mają być stosowane przez państwa członkowskie do celów monitorowania i oceny, zostały zawarte w załączniku do rozporządzenia i nie mogą być zmieniane ani uzupełniane przez Komisję; — jednym z celów szczegółowych EFMRA jest promowanie zrównoważonej akwakultury; — operacje zwiększające zdolność połowową zasadniczo nie kwalifikują się do finansowania, chociaż podlegają pewnym bardzo dobrze określonym i obwarowanym ścisłymi warunkami odstępstwom; — inwestycje we flotę (np. wymiana i modernizacja silników) oraz tymczasowe i trwałe zaprzestanie działalności połowowej kwalifikują się do finansowania na bardzo rygorystycznych warunkach; — w przypadku wyjątkowych zdarzeń powodujących poważne zakłócenia na rynkach możliwe jest wsparcie; — jednolita maksymalna stopa dofinansowania przypadająca na dany cel szczegółowy wynosi 70 %, z wyjątkiem promowania równych warunków działania dla produktów rybołówstwa i akwakultury z regionów najbardziej oddalonych, dla których maksymalna stopa dofinansowania wynosi 100 %.
2)

pozostałe zasoby budżetowe, o których mowa w art. 10, zostają rozdzielone według następujących kryteriów: a) 45 % tych pozostałych zasobów budżetowych przydziela się odwrotnie proporcjonalnie do produktu krajowego brutto każdego państwa członkowskiego (na mieszkańca według standardu siły nabywczej), b) 40 % tych pozostałych zasobów budżetowych przydziela się proporcjonalnie do liczby ludności każdego państwa członkowskiego, c) 15 % tych pozostałych zasobów budżetowych przydziela się proporcjonalnie do wielkości terytorium każdego państwa członkowskiego. Początkowa alokacja pozostałych zasobów budżetowych, o których mowa w akapicie pierwszym pkt 2, opiera się na rocznych danych statystycznych opracowanych przez Komisję (Eurostat), dotyczących 2019 r. Do celów przeglądu śródokresowego wartości odniesienia oparte są na rocznych danych statystycznych opracowanych przez Komisję (Eurostat), dotyczących 2023 r. W przypadku gdy państwo członkowskie nie przekazało Komisji (Eurostatowi) danych za dany rok, Komisja może zamiast tego wykorzystać najnowsze dostępne dane statystyczne poprzedzające dany rok dla tego państwa członkowskiego.
15.

Działania w państwach trzecich i dotyczące państw trzecich: Osiągnięto kompromis z PE w odniesieniu do dodania w art. 8, że znaczna część finansowania z instrumentu tematycznego powinna wspierać działania w państwach trzecich lub dotyczące państw trzecich „tak by przyczynić się do zarządzania migracją zewnętrzną”. Brzmienie zostało zmienione na „do zwalczania przestępczości, w tym nielegalnego handlu narkotykami i handlu ludźmi oraz zapobiegania jej, a także przyczynienia się do zwalczania transgranicznych przestępczych siatek zajmujących się przemytem”.
17.

Rola agencji unijnych. Podczas opracowywania programów państw członkowskich uwzględni się wiedzę i doświadczenie odpowiednich agencji Unii, w szczególności Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, Europejskiej Agencji ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) oraz Agencji Praw Podstawowych UE, zgodnie z dziedzinami ich kompetencji. Komisja mogłaby również zasięgać ich opinii co do działań objętych wsparciem operacyjnym, w odniesieniu do których agencje dysponują szczególną wiedzą fachową, oraz co do zadań związanych z monitorowaniem i oceną.
22.

W swoim wniosku Komisja zaproponowała elastyczne podejście do zakresu wsparcia z Funduszu poprzez zachęcanie do realizacji działań kwalifikowalnych wymienionych w załączniku III, ale równoczesne nieograniczanie zakresu wsparcia tylko do tych działań. W mandacie Rady wezwano do jeszcze większej elastyczności, natomiast Parlament Europejski nalegał, by zakres Funduszu był ograniczony do działań wymienionych w załączniku III. Wsparcie innych działań byłoby możliwe dopiero po zmianie załącznika w drodze aktu delegowanego.