b)

dodaje się następujące ustępy: „3. Niniejszy artykuł nie narusza innych obowiązków dotyczących przekazywania informacji Eurojustowi, w tym decyzji Rady 2005/671/WSiSW z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wymiany informacji i współpracy dotyczącej przestępstw terrorystycznych (7). 4. Państwa członkowskie dopilnowują, aby przedstawiciele krajowi byli informowania o przygotowaniach do utworzenia wspólnego zespołu śledczego — bez względu na to, czy powoływanego na mocy art. 13 Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej z dnia 29 maja 2000 r. lub na mocy decyzji ramowej 2002/465/WSiSW czy nie — oraz o dalszym losie takich zespołów. 5. Państwa członkowskie dopilnowują, aby ich przedstawiciel krajowy był terminowo, odpowiednio wcześnie — jak tylko dana informacja jest dostępna — powiadamiany o wszystkich dochodzeniach w sprawach karnych dotyczących co najmniej trzech państw, z których co najmniej dwa są państwami członkowskimi, o ile dochodzenia te podlegają kompetencji Eurojustu i o ile jest to mu potrzebne do sprawowania swoich funkcji, zwłaszcza jeżeli analogiczne wnioski rekwizycyjne są potrzebne w kilku państwach członkowskich lub jeżeli potrzebna jest koordynacja działań ze strony Eurojustu, lub jeżeli dochodzi do pozytywnych lub negatywnych kolizji jurysdykcji. Państwa członkowskie dopilnowują, aby wykonanie obowiązku informowania było nadzorowane na szczeblu krajowym. 6. Początkowo państwa członkowskie wdrażają ust. 5 w odniesieniu do spraw dotyczących poniższych przestępstw: a) handel środkami odurzającymi; b) handel ludźmi i bronią; c) handel odpadami jądrowymi; d) handel dziełami sztuki; e) handel zagrożonymi gatunkami; f) handel ludzkimi organami; g) pranie pieniędzy; h) oszustwo, w tym oszustwo narażające na szwank finansowe interesy Wspólnoty; i) fałszowanie walut, w tym euro; j) terroryzm, w tym jego finansowanie; k) przestępstwa przeciwko środowisku; l) inne formy przestępczości zorganizowanej. 7. Państwa członkowskie zaczynają stosować ust. 5 w odniesieniu do przestępstw niewymienionych w ust. 6 przed upływem trzy lata od daty określonej w art. 2. 8. Państwa członkowskie zapewniają informowanie ich przedstawiciela krajowego o: a) wszelkich wnioskach o współpracę sądową w ramach aktów przyjętych na mocy tytułu VI Traktatu, w tym aktów wcielających w życie zasadę wzajemnego uznawania, które to wnioski są wysyłane przez ich właściwe organy w sprawach dotyczących co najmniej trzech państw, z których co najmniej dwa są państwami członkowskimi; b) wszystkich niejawnie nadzorowanych przesyłkach i tajnych dochodzeniach dotyczących co najmniej trzech państw, z których co najmniej dwa są państwami członkowskimi; c) wszystkich odrzuconych wnioskach o współpracę sądową w ramach aktów przyjętych na mocy tytułu VI Traktatu, w tym aktów wcielających w życie zasadę wzajemnego uznawania; d) wszystkich wnioskach o wzajemną pomoc prawną nadesłanych przez państwo trzecie, jeżeli okazuje się, że wnioski te związane są z dochodzeniem w sprawie innych wniosków wysłanych przez to państwo trzecie co najmniej do dwu innych państw członkowskich. 9. Ponadto właściwe organy dostarczają krajowemu przedstawicielowi wszelkich innych informacji, które uzna on za potrzebne mu do wypełniania swoich zadań. 10. Informacje, o których mowa w niniejszym artykule, są przekazywane Eurojustowi w postaci ustrukturyzowanej.