UZASADNIENIE

Na podstawie art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej „dyrektywa VAT”) Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów wspomnianej dyrektywy w celu uproszczenia poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.

Pismem, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 14 marca 2016 r., Zjednoczone Królestwo wystąpiło o upoważnienie do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo w zakresie prawa do odliczania podatku VAT zapłaconego przy najmie lub leasingu samochodów użytkowanych również w celach prywatnych i przyznanego po raz ostatni decyzją Rady 2013/681/WE. Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE, pismem z dnia 28 czerwca 2016 r., Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo o tym, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku.

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Art. 168 i art. 168a dyrektywy VAT stanowią, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT nałożonego na towary lub usługi zakupione na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Równocześnie art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT stanowi, że użycie towarów stanowiących część majątku przedsiębiorstwa do celów prywatnych uznawane jest za odpłatne świadczenie usług, w przypadkach kiedy VAT od takich towarów podlegał w całości lub w części odliczeniu. W związku z tym system gwarantuje, że konsumpcja końcowa jest opodatkowana, gdy naliczony VAT został pierwotnie odliczony.

W odniesieniu do pojazdów silnikowych czasami trudne i kłopotliwe dla podatnika jest dokonanie i zarejestrowanie podziału na wykorzystanie do celów działalności gospodarczej i do celów prywatnych, a dla administracji podatkowej – zweryfikowanie rzeczywistego podziału użytkowania. Byłoby tak nawet w przypadku, gdyby Zjednoczone Królestwo skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 168a ust. 2 dyrektywy VAT w celu ograniczenia odliczenia na wydatki związane z samochodami firmowymi do poziomu odpowiadającego rzeczywistej proporcji, w jakiej pojazd jest wykorzystywany przez podatnika do celów działalności gospodarczej. Ponadto ze względu na liczbę pojazdów wykorzystywanych do różnych celów uchylanie się od opodatkowania mogłoby mieć znaczny zakres.

W celu uproszczenia poboru VAT i zwalczania uchylania się od opodatkowania Zjednoczone Królestwo jest od 1995 r. upoważnione (co zostało ostatnio potwierdzone w 2013 r.) do ograniczania, do dnia 31 grudnia 2016 r., do 50 % prawa najemcy lub leasingobiorcy do odliczenia podatku VAT naliczonego od opłat z tytułu najmu lub leasingu samochodu, w przypadku gdy samochód nie jest wykorzystywany wyłącznie do celów służbowych. W celu uniknięcia podwójnego opodatkowania Zjednoczone Królestwo jest także upoważnione, aby nie traktować prywatnego użytkowania samochodu służbowego będącego przedmiotem najmu lub leasingu przez podatnika jako odpłatne świadczenie usług.

Odstępstwo to eliminuje potrzebę prowadzenia przez najemcę lub leasingobiorcę szczegółowej ewidencji przebiegu samochodu użytkowanego w celach prywatnych dla każdego z takich samochodów oraz rozliczania podatku VAT z tytułu ich wykorzystywania do celów prywatnych. Wariant, o którym mowa w art. 168a ust. 2 dyrektywy VAT, nie przewiduje częściowego odliczenia według stawki ryczałtowej i może być stosowany jedynie do podatku naliczonego od samochodów stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa podatnika; w związku z powyższym odstępstwo stanowi odpowiedni środek do osiągnięcia wymaganego uproszczenia.

Zgodnie z art. 3 decyzji Rady 2007/884/WE, ze zmianami, Zjednoczone Królestwo przedstawiło sprawozdanie na temat stosowania przedmiotowej decyzji obejmujące przegląd stosowanego procentowego ograniczenia prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu najmu lub leasingu samochodów, które nie są wykorzystywane wyłącznie do celów służbowych. W sprawozdaniu tym stwierdza się, że do czasu zgromadzenia wykorzystywanych danych rzeczywiste szacunkowe proporcje wykorzystania samochodów do celów służbowych i do prywatnego użytku nie odbiegają znacząco od poziomu 50 %.

Odstępstwa przyznaje się zazwyczaj na ograniczony okres, aby umożliwić ocenę stosowności i skuteczności danego środka szczególnego. Sprawozdanie przedstawione przez Zjednoczone Królestwo sugeruje, że podział zakładający wykorzystanie przedmiotowych pojazdów w 50 % na użytek służbowy i w 50 % na użytek prywatny (czy też użytek do jakichkolwiek celów innych niż działalność przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE) w dalszym ciągu odzwierciedla ogólne wykorzystanie do celów służbowych i prywatnych samochodów będących przedmiotem leasingu lub najmu przez podatników w Zjednoczonym Królestwie. Z tego też względu właściwe jest przedłużenie wspomnianego środka stanowiącego odstępstwo.

Przedłużenie powinno być jednak ograniczone w czasie, aby można było ocenić, czy warunki, na których opiera się odstępstwo, nadal występują. Dlatego też proponuje się przedłużenie odstępstwa do końca 2019 r. i wystąpienie do Zjednoczonego Królestwa o przedstawienie nowego sprawozdania w przypadku, gdyby miał być złożony nowy wniosek o przedłużenie wykraczające poza ten termin.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Art. 176 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT. Do czasu wejścia w życie odpowiednich przepisów państwa członkowskie są upoważnione do utrzymania wszystkich wyłączeń obowiązujących w dniu 1 stycznia 1979 r. W związku z tym istnieje pewna liczba przepisów wstrzymujących, które ograniczają prawo do odliczenia związanego z pojazdami silnikowymi.

Bez uszczerbku dla wcześniejszych inicjatyw mających na celu ustanowienie przepisów określających kategorie wydatków, które mogą podlegać ograniczeniom w zakresie prawa do odliczenia, takie odstępstwo jest właściwe w oczekiwaniu na harmonizację odnośnych przepisów na szczeblu UE.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Art. 395 dyrektywy VAT.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)