Niniejszy wniosek przyczynia się do realizacji tego celu i stanowi priorytetowe działanie w ramach śródokresowego przeglądu planu działania na rzecz unii rynków kapitałowych, gdyż zawiera środki mające na celu usunięcie barier na rynkach kapitałowych. Przyczynia się on również do zwiększenia integracji rynków kapitałowych, ułatwiając inwestorom, zarządzającym funduszami i przedsiębiorstwom, w które inwestują inwestorzy, czerpanie pełnych korzyści z jednolitego rynku.

Głównym priorytetem Komisji jest wzmocnienie gospodarki UE i pobudzenie inwestycji z myślą o tworzeniu miejsc pracy. Jednym z najważniejszych elementów planu inwestycyjnego dla Europy, który ma na celu wzmocnienie europejskiej gospodarki i zachęcenie do inwestowania we wszystkich 28 państwach członkowskich, jest pogłębienie jednolitego rynku kapitałowego – stworzenie unii rynków kapitałowych. Bardziej rozwinięte i zintegrowane rynki kapitałowe polepszą dostęp przedsiębiorstw do kapitału, ułatwiając jednocześnie rozwój nowych możliwości inwestycyjnych dla oszczędzających.

Niniejszy wniosek przedstawiany jest łącznie z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji funduszy zbiorowego inwestowania i zmiany rozporządzeń (UE) nr 345/2013 i (UE) nr 346/2013. Wniosek ten zawiera zmiany niektórych przepisów dyrektywy 2009/65/WE i dyrektywy 2011/61/UE dotyczących transgranicznej dystrybucji funduszy inwestycyjnych. Przepisy te zostały zidentyfikowane jako uciążliwe lub niewystarczająco jasne, a przy transpozycji do krajowych systemów prawnych pozwoliły również na stworzenie dodatkowych wymogów (doprowadziły zatem do nadmiernie rygorystycznego wdrożenia dyrektyw). Proponowane zmiany są spójne z celami dyrektyw, które mają na celu stworzenie jednolitego rynku funduszy inwestycyjnych oraz ułatwienie transgranicznej dystrybucji funduszy inwestycyjnych. Wniosek umożliwia również ujednolicenie przepisów wchodzących w skład różnych ram prawnych dotyczących funduszy inwestycyjnych. W związku z tym spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki jest zachowana.

Przepisy dotyczące funduszy inwestycyjnych z UE umożliwiają zarządzającym funduszami dystrybucję funduszy i, z pewnymi wyjątkami, zarządzanie funduszami w całej UE. Wprawdzie fundusze inwestycyjne z UE doświadczyły dynamicznego rozwoju i zarządzane przez nie aktywa wynoszą – według stanu na czerwiec 2017 r. – łącznie 14 310 mld EUR, organizacja unijnego rynku funduszy inwestycyjnych wciąż w znacznym stopniu jest wyznaczona przez poszczególne rynki krajowe: 70 % wszystkich zarządzanych aktywów utrzymują fundusze inwestycyjne, które są zarejestrowane do celów sprzedaży wyłącznie na swoich rynkach krajowych. Jedynie 37 % UCITS i około 3 % AFI zarejestrowanych jest do celów sprzedaży w więcej niż trzech państwach członkowskich. W porównaniu ze Stanami Zjednoczonymi unijny rynek jest mniejszy pod względem zarządzanych aktywów. W UE istnieje jednak znacznie więcej funduszy (58 125 w UE w porównaniu z 15 415 w Stanach Zjednoczonych). Oznacza to, że fundusze z UE mają średnio znacznie mniejszy wolumen. Negatywnie wpływa to na korzyści skali, opłaty uiszczane przez inwestorów oraz sposób, w jaki rynek wewnętrzny funkcjonuje na potrzeby funduszy inwestycyjnych.

Niniejszy wniosek został zaplanowany w programie prac Komisji na 2018 r. i należy go postrzegać w szerszym kontekście planu działania na rzecz tworzenia unii rynków kapitałowych i śródokresowego przeglądu planu działania na rzecz unii rynków kapitałowych, służących utworzeniu prawdziwego wewnętrznego rynku kapitałowego poprzez rozwiązanie problemu rozdrobnienia rynków kapitałowych, usunięcie barier regulacyjnych utrudniających finansowanie gospodarki oraz zwiększenie zasobów kapitału dostępnych przedsiębiorstwom. Bariery regulacyjne, a mianowicie wymogi państw członkowskich w zakresie wprowadzania do obrotu, opłaty urzędowe, a także wymagania administracyjne i wymagania dotyczące powiadomień stanowią istotne czynniki zniechęcające do prowadzenia transgranicznej dystrybucji funduszy. Bariery te zostały zidentyfikowane w odpowiedziach na zieloną księgę w sprawie unii rynków kapitałowych, zaproszenie do zgłaszania uwag na temat ram regulacyjnych UE dotyczących usług finansowych oraz konsultacje publiczne w sprawie barier dla transgranicznej dystrybucji funduszy inwestycyjnych.

Niniejszy wniosek dotyczy również zmiany niektórych przepisów dyrektywy 2009/65/WE i dyrektywy 2011/61/UE w celu zmniejszenia barier regulacyjnych dla transgranicznej dystrybucji funduszy inwestycyjnych w UE. Wyżej wspomniane nowe środki mają doprowadzić do zmniejszenia kosztów ponoszonych przez zarządzających funduszami podejmujących działalność transgraniczną, a także do upowszechnienia transgranicznego wprowadzania do obrotu funduszy inwestycyjnych. Zwiększona konkurencja w UE przyczyni się do zapewnienia inwestorom większego wyboru i lepszego stosunku jakości do ceny.

Do właściwych organów i Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) zwrócono się o przedstawienie dodatkowych informacji na temat praktyk krajowych. Na wniosek Komisji w 2016 r. ESMA przeprowadził ankietę wśród właściwych organów, w której zwrócił się o przedstawienie informacji na temat krajowych praktyk obecnie stosowanych w takich obszarach jak opłaty urzędowe i wymogi dotyczące wprowadzania do obrotu.

Ocena ta wykazała, że pomimo względnego sukcesu, jaki odniósł jednolity rynek, nie realizuje on swego pełnego potencjału w zakresie transgranicznej dystrybucji funduszy inwestycyjnych, gdyż wciąż napotykają one liczne przeszkody. Ponadto istniejące ramy prawne nie zapewniają wystarczającej przejrzystości w odniesieniu do wymogów prawnych i praktyk administracyjnych, które wykraczają poza ujednolicenie zapewnione dyrektywą 2009/65/WE i dyrektywą 2011/61/UE. Przeprowadzona przez Komisję ocena ujawniła, że państwa członkowskie przyjmują bardzo różne podejścia do wymogów i weryfikacji w odniesieniu do informacji reklamowych. Istnieją również znaczne różnice w opłatach pobieranych przez właściwe organy krajowe za zadania związane z nadzorem zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE i dyrektywą 2011/61/UE. Wszystkie wyżej wymienione kwestie stanowią bariery dla upowszechnienia transgranicznej dystrybucji funduszy inwestycyjnych.

Cel wprowadzonych niniejszym wnioskiem nowych procedur dotyczących czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu i wycofywania powiadomienia jest zgodny z celem dyrektywy 2009/65/WE i dyrektywy 2011/61/UE, jakim jest ułatwienie dostępu do rynku zarządzającym funduszami zbiorowego inwestowania. Procedury te ujednolicają rozbieżne praktyki wprowadzone w niektórych państwach członkowskich w obszarach, które nie zostały wcześniej ujednolicone. Biorąc pod uwagę konieczność uzupełnienia albo zmiany przez państwa członkowskie prawa krajowego regulującego dostęp zarządzających funduszami inwestycyjnymi do rynków krajowych, najodpowiedniejszym wyborem jest dyrektywa wprowadzająca te nowe procedury do obowiązujących unijnych ram prawnych.

Towarzysząca niniejszemu wnioskowi ocena skutków zawiera wstępne szacunki dotyczące oszczędności kosztów, oparte na realistycznych założeniach opartych na faktach. Przepisy zawarte we wniosku przyniosą ograniczenie obciążeń i kosztów, jakie ponoszą fundusze inwestycyjne, poprzez usunięcie uciążliwych wymogów i nadmiernej złożoności, a także braku pewności prawa co do przepisów regulujących transgraniczną dystrybucję funduszy. W związku z tym niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do rozwiązania problematycznych kwestii na szczeblu UE.

Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 TUE. Proponowane środki są niezbędne do osiągnięcia celu, jakim jest ograniczenie barier regulacyjnych dla transgranicznej dystrybucji funduszy inwestycyjnych w UE. Istniejące bariery regulacyjne wymagają działań UE zmierzających do ustanowienia ujednoliconych ram prawnych i nie mogą zostać usunięte przez same państwa członkowskie.

Podstawą niniejszego wniosku jest art. 53 ust. 1 TFUE, stanowiący podstawę prawną dyrektywy 2009/65/WE (dawny art. 47 ust. 2 TWE) i dyrektywy 2011/61/UE. Funkcjonowanie wewnętrznego rynku funduszy inwestycyjnych przy pełnym wykorzystaniu jego potencjału uniemożliwiają obecnie bariery regulacyjne. Bariery te obejmują rozbieżności w zakresie wdrożenia przepisów wspomnianych dyrektyw w poszczególnych państwach członkowskich, co utrudnia funduszom inwestycyjnym korzystanie w pełni ze swobód przysługujących im na mocy Traktatu. Celem niektórych zaproponowanych zmian obowiązujących przepisów – w obszarach, które tego wymagają – jest ich doprecyzowanie i ujednolicenie. Zmiany te mają na celu wyeliminowanie szkodliwych skutków stwierdzonych przeszkód uniemożliwiających dostęp do rynku zarządzającym, którzy chcą – w drodze transgranicznego świadczenia usług lub utworzenia oddziału w innym państwie członkowskim – oferować swoje fundusze inwestycyjne w tym państwie członkowskim. We wniosku proponuje się ujednolicenie przepisów mających zastosowanie do UCITS oraz ZAFI, a także nowe środki mające na celu usunięcie barier dla transgranicznej dystrybucji funduszy.

Łącznie wybrane warianty strategiczne znacząco zmniejszają bariery regulacyjne. Zwiększają one szanse, że większa liczba funduszy będzie wprowadzana do obrotu transgranicznie, prowadzą do nasilenia konkurencji, zmniejszają fragmentację rynku i zapewniają inwestorom w UE większy wybór. Warianty strategiczne mają również pośrednie korzyści z uwagi na ich skutki społeczne i wpływ na środowisko. Upowszechnienie dystrybucji transgranicznej powinno zwiększyć możliwości inwestowania w fundusze inwestycyjne, które realizują cele społeczne i cele w zakresie ochrony środowiska. To z kolei może zwiększyć dynamikę wzrostu w tych obszarach.

a)należy zwiększyć przejrzystość krajowych wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu na szczeblu krajowym i unijnym. Ponadto należy ujednolić definicję czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu zawartą w dyrektywie 2011/61/UE oraz doprecyzować proces weryfikacji informacji reklamowych;

Aby uzyskać dodatkowe informacje, Komisja zorganizowała również spotkania z przedstawicielami branży funduszy inwestycyjnych oraz europejskich stowarzyszeń inwestorów. W dniu 30 maja 2017 r. do ośmiu organizacji handlowych rozesłano kwestionariusz dotyczący różnych obszarów związanych z transgraniczną dystrybucją funduszy inwestycyjnych. W kwestionariuszu położono nacisk na skwantyfikowanie kosztów wynikających z istnienia barier regulacyjnych dla transgranicznej dystrybucji i określenie potencjalnych korzyści, jakie odnieśliby inwestorzy i podmioty zarządzające aktywami w przypadku usunięcia tych barier. W informacjach zwrotnych respondenci twierdzili, że koszty wynikające z istnienia barier regulacyjnych są znaczne: wynoszą one 1–4 % całkowitych kosztów funduszu inwestycyjnego. W październiku 2017 r. przeprowadzono również – w oparciu o warstwową procedurę pobierania próbek losowych – ukierunkowaną ankietę wśród 60 (reprezentowanych w równym stopniu) małych, średnich i dużych funduszy inwestycyjnych. Wyniki ankiety potwierdziły znaczenie barier regulacyjnych i konieczność podjęcia działań na szczeblu UE.

W oparciu o informacje uzyskane w związku z zieloną księgą w sprawie unii rynków kapitałowych i zaproszeniem do zgłaszania uwag, a także ankietą przeprowadzoną przez ESMA, w dniu 2 czerwca 2016 r. Komisja rozpoczęła konsultacje publiczne w sprawie transgranicznej dystrybucji funduszy inwestycyjnych. Z uwagi na już otrzymane informacje zwrotne celem konsultacji było uzyskanie praktycznych przykładów napotykanych problemów i dowodów ich skutków. W celu uzyskania dużej liczby odpowiedzi Komisja zorganizowała w głównych centrach zarządzania aktywami w UE, tj. w Luksemburgu, Francji, Irlandii, Zjednoczonym Królestwie, Niemczech i Belgii objazdowe kampanie informacyjne z udziałem organizacji zarządzających aktywami i ich członków. Zorganizowano szereg spotkań i telekonferencji z udziałem europejskich i krajowych stowarzyszeń inwestorów, a w dniu 15 września 2016 r. konsultacje przedstawiono grupie użytkowników usług finansowych. Otrzymano w sumie 64 odpowiedzi: 52 od stowarzyszeń lub przedsiębiorstw, 8 od organów publicznych lub organizacji międzynarodowych i 4 od osób fizycznych. W większości odpowiedzi potwierdzono, że bariery regulacyjne są znaczącym czynnikiem zniechęcającym do transgranicznej dystrybucji.

Zmiany art. 17 i 93 dyrektywy 2009/65/WE mają na celu dostosowanie krajowych procedur dotyczących zmian w procesie powiadamiania w odniesieniu do UCITS we wszystkich państwach członkowskich, niezależnie od rodzaju funduszu. W szczególności konieczne jest określenie dokładnego terminu przekazywania decyzji właściwych organów w celu zapewnienia jednolitych przepisów i zwiększenia skuteczności procedur mających zastosowanie do zarządzających funduszami zbiorowego inwestowania. Dokładny termin jest również niezbędny w celu zagwarantowania, że procedury dotyczące zmian informacji przekazywanych przez ZAFI w procesie powiadamiania są dostosowane do dyrektywy 2011/61/UE.

Proponuje się uchylić art. 91 ust. 3 dyrektywy 2009/65/WE. Przepis ten nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, by ich krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące transgranicznego wprowadzania UCITS do obrotu na ich terytoriach były łatwo dostępne na odległość i drogą elektroniczną oraz w języku zwyczajowo używanym w sferze finansów międzynarodowych. Równolegle przedstawiany wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji funduszy ustanawia szczegółowe przepisy dotyczące przejrzystości krajowych przepisów i wymogów mających zastosowanie do informacji reklamowych w odniesieniu do wszystkich funduszy zbiorowego inwestowania. Te nowe przepisy zagwarantują, że ESMA będzie gromadzić i publikować pełne, przejrzyste i aktualne informacje.

Proponuje się uchylić art. 77 dyrektywy 2009/65/WE. Zaostrzone wymogi dotyczące informacji reklamowych są określone we wniosku dotyczącym rozporządzenia w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji funduszy. Przepisy ustanowione w odniesieniu do informacji reklamowych będą miały zastosowanie do wszystkich podmiotów zarządzających aktywami, które wprowadzają do obrotu swoje fundusze, niezależnie od ich rodzaju. Zmiana ta zapewni równe warunki działania i ten sam poziom ochrony inwestorów we wszystkich państwach członkowskich.

Niniejszy wniosek powinien doprowadzić do znaczącego zmniejszenia kosztów dla zarządzających funduszami inwestycyjnymi, którzy dystrybuują lub zamierzają dystrybuować swoje fundusze transgranicznie w UE. To zmniejszenie kosztów powinno mieć szczególnie korzystne skutki dla zarządzających mniejszą liczbą funduszy inwestycyjnych lub funduszami inwestycyjnymi posiadającymi mniejsze aktywa, gdyż mają oni mniejsze możliwości rozłożenia kosztów.

W odniesieniu do wszystkich funduszy inwestycyjnych wprowadzanych obecnie do obrotu transgranicznie w UE warianty strategiczne mają przynieść łączne oszczędności kosztów (kosztów stałych) rzędu 306–440 mln EUR. Oczekuje się, że oszczędności w zakresie kosztów jednorazowych będą nawet wyższe: 378–467 mln EUR. Te oszczędności kosztów powinny stanowić zachętę do rozwoju działalności transgranicznej i przyczyniać się do dalszej integracji jednolitego rynku funduszy inwestycyjnych.

(2)Przepisy proponowane w niniejszej dyrektywie są uzupełnione przepisami rozporządzenia [w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji funduszy zbiorowego inwestowania oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 345/2013 i (UE) nr 346/2013]. Rozporządzenie to ustanawia dodatkowe przepisy i procedury dotyczące przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) i zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (ZAFI). Łącznie rozporządzenie to oraz niniejsza dyrektywa powinny lepiej skoordynować warunki dotyczące zarządzających funduszami prowadzących działalność na rynku wewnętrznym i ułatwiać transgraniczną dystrybucję funduszy, którymi ci zarządzający zarządzają.

W dyrektywie 2011/61/UE dodaje się art. 32a w celu uzupełnienia procedur powiadamiania o procedurę i warunki odnośnie do ZAFI, którzy decydują się na zaprzestanie wprowadzania do obrotu w danym państwie członkowskim. ZAFI może zostać upoważniony do wycofania powiadomienia o wprowadzaniu do obrotu AFI z UE, którym zarządza, jedynie wówczas, gdy w danym państwie członkowskim jest najwyżej 10 inwestorów, którzy posiadają maksymalnie 1 % zarządzanych aktywów tego AFI. ZAFI musi poinformować właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego, w jaki sposób spełnia warunki dotyczące wycofania powiadomienia i publicznego ogłoszenia o wycofaniu powiadomienia. ZAFI musi również przekazać organom przedstawione inwestorom oferty odkupu jednostek uczestnictwa i udziałów w AFI, który nie będzie już wprowadzany do obrotu w ich państwie członkowskim. Wszystkie wymogi w zakresie przejrzystości obowiązujące inwestorów na podstawie dyrektywy 2011/61/UE nadal mają zastosowanie do inwestorów, którzy utrzymują swoją inwestycję po wycofaniu powiadomienia o wprowadzaniu do obrotu w danym państwie członkowskim.

Proponuje się dodanie w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE definicji czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu oraz art. 30a ustanawiającego warunki, na jakich ZAFI mogą podejmować czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu. Ważne jest, aby zapewnić odpowiednie zabezpieczenia przed ewentualnym obchodzeniem wymogów dyrektywy 2011/61/UE, które mają zastosowanie w przypadku wprowadzania AFI do obrotu w rodzimym państwie członkowskim lub za granicą w innym państwie członkowskim. ZAFI może zatem przetestować koncepcję inwestycyjną lub strategię inwestycyjną wśród inwestorów branżowych, ale nie może promować już ustanowionego AFI bez powiadomienia, zgodnie z wymogami dyrektywy. Ponadto, jeżeli inwestorzy branżowi zwrócą się do ZAFI po podjętych przez niego czynnościach poprzedzających wprowadzanie do obrotu, subskrypcję jednostek uczestnictwa lub udziałów AFI, który zostaje ostatecznie ustanowiony, lub podobnego AFI zarządzanego przez tego ZAFI, uznaje się za rezultat wprowadzenia do obrotu.

W dyrektywie 2009/65/WE dodaje się nowy art. 93a w celu uzupełnienia procedur powiadamiania o warunki dotyczące UCITS, które decydują się na zaprzestanie wprowadzania do obrotu w danym państwie członkowskim. Podmioty zarządzające aktywami mogą dokonać wycofania powiadomienia o wprowadzaniu swojego UCITS do obrotu jedynie wówczas, gdy najwyżej 10 inwestorów, którzy posiadają maksymalnie 1 % zarządzanych aktywów tego UCITS, zainwestowało w to UCITS w danym państwie członkowskim. Właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego tego UCITS sprawdzą spełnienie tego wymogu, w tym spełnienie wymogu przejrzystości i publikacji na potrzeby inwestorów, a także ofertę odkupu. Wszystkie obowiązki w zakresie informowania będą nadal miały zastosowanie do pozostałych inwestorów po wycofaniu powiadomienia o wprowadzaniu do obrotu w danym państwie członkowskim.

(3)Konieczne jest usunięcie luki w regulacjach i dostosowanie procedury powiadamiania właściwych organów o zmianach planowanych przez UCITS w odniesieniu do zarządzanych przez nie funduszy do procedury ustanowionej w dyrektywie 2011/61/UE.

(4)Rozporządzenie [w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji funduszy zbiorowego inwestowania oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 345/2013 i (UE) nr 346/2013] ustanawia nowe przepisy, zgodnie z którymi Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) jest zobowiązany opracować projekty regulacyjnych standardów technicznych i projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia wymaganych informacji oraz formularzy, szablonów i procedur, które należy stosować w celu przekazywania informacji dotyczących zarządzania funduszami bądź rozpoczęcia lub zaprzestania wprowadzania ich do obrotu na podstawie dyrektywy 2009/65/WE i dyrektywy 2011/61/UE. W związku z powyższym przepisy tych dwóch dyrektyw upoważniające ESMA do opracowania projektów regulacyjnych standardów technicznych i projektów wykonawczych standardów technicznych w zakresie powiadomień nie są już koniecznie i powinny zatem zostać uchylone.

(5)W rozporządzeniu [w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji funduszy zbiorowego inwestowania oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 345/2013 i (UE) nr 346/2013] wzmocniono przepisy dyrektywy 2009/65/WE dotyczące informacji reklamowych i rozszerzono ich stosowanie na ZAFI, zapewniając tym samym wysoki poziom ochrony inwestorów, niezależnie od rodzaju inwestora. W związku z tym odpowiednie przepisy dyrektywy 2009/65/WE dotyczące informacji reklamowych i dostępności krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych w odniesieniu do uzgodnień dotyczących wprowadzania jednostek uczestnictwa UCITS do obrotu nie są już potrzebne, a zatem powinny zostać uchylone.

(6)Przepisy dyrektywy 2009/65/WE zobowiązujące UCITS do zapewnienia stosownych rozwiązań na rzecz inwestorów, które zostały wprowadzone w niektórych krajowych systemach prawnych, okazały się uciążliwe. Co więcej, lokalne rozwiązania rzadko są wykorzystywane przez inwestorów w sposób zamierzony w dyrektywie. Preferowaną metodą kontaktu między inwestorami a zarządzającym funduszem stała się bezpośrednia interakcja – drogą elektroniczną bądź telefonicznie, natomiast płatności i umorzenia jednostek uczestnictwa są realizowane innymi kanałami. Chociaż wspomniane rozwiązania są wykorzystywane do celów administracyjnych, takich jak transgraniczne odzyskiwanie opłat urzędowych, takie kwestie powinny jednak być rozwiązywane za pomocą innych środków, w tym ramach współpracy między właściwymi organami. W związku z tym należy ustanowić przepisy uaktualniające i precyzujące wymogi w zakresie zapewniania rozwiązań na rzecz inwestorów detalicznych, a państwa członkowskie nie powinny wymagać fizycznej obecności. Jednocześnie przepisy powinny zapewniać, by inwestorzy mieli dostęp do informacji, do których są uprawnieni.

(7)W celu zapewnienia spójnego traktowania inwestorów detalicznych należy zapewnić, aby wymogi dotyczące rozwiązań miały również zastosowanie do ZAFI, jeżeli państwa członkowskie zezwalają im na wprowadzanie do obrotu jednostek uczestnictwa lub udziałów AFI wśród inwestorów detalicznych na ich terytoriach.

(8)Brak jasnych i jednolitych warunków regulujących zaprzestanie wprowadzania do obrotu jednostek uczestnictwa i udziałów UCITS lub AFI z UE w przyjmującym państwie członkowskim prowadzi do niepewności gospodarczej i braku pewności prawa dla zarządzających funduszami. W związku z tym w niniejszym wniosku określono jasne warunki, w tym odpowiednie progi, przy spełnieniu których może nastąpić zaprzestanie wprowadzania funduszy do obrotu. Progi te mają charakter orientacyjny i wskazują, kiedy zarządzający funduszem może uznać, że jego działalność w danym przyjmującym państwie członkowskim stała się marginalna. Warunki określone są w sposób zapewniający równowagę między, z jednej strony, interesem zarządzających funduszami w posiadaniu możliwości wycofania się z wprowadzania funduszy do obrotu w sytuacji, gdy ustanowione warunki są spełnione, oraz, z drugiej strony, interesami inwestorów z danego przyjmującego państwa członkowskiego, którzy dokonali inwestycji w dany fundusz.

(9)Możliwość zaprzestania wprowadzania do obrotu UCITS lub AFI z UE w danym państwie członkowskim nie powinna mieć miejsca kosztem inwestorów ani nie powinna również ograniczać zabezpieczeń, jakimi są oni objęci na mocy dyrektywy 2009/65/WE lub dyrektywy 2011/61/UE, w szczególności jeśli chodzi o ich prawo do dokładnych informacji na temat dalszej działalności tych funduszy.

(10)Zdarzają się przypadki, gdy ZAFI zamierzający sprawdzić zainteresowanie inwestorów daną koncepcją inwestycyjną bądź strategią inwestycyjną doświadcza rozbieżnego traktowania czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu w różnych krajowych systemach prawnych. W niektórych państwach członkowskich, w których czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu są dozwolone, ich definicja i regulujące je warunki znacznie się różnią. W innych państwach członkowskich w ogóle nie istnieje pojęcie czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu. W celu usunięcia tych rozbieżności należy ustanowić ujednoliconą definicję czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu i warunki, na jakich ZAFI z UE mogą podejmować tego rodzaju czynności.

(11)Aby czynności poprzedzające wprowadzanie do obrotu zostały uznane za takie na podstawie niniejszej dyrektywy, powinny dotyczyć koncepcji inwestycyjnej bądź strategii inwestycyjnej przed faktycznym ustanowieniem danego AFI. W związku z tym na etapie czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu inwestorzy nie mogą dokonywać subskrypcji jednostek uczestnictwa ani udziałów AFI, ponieważ fundusz jeszcze nie istnieje, i nie należy zezwalać na tym etapie na udostępnianie potencjalnym inwestorom dokumentów ofertowych, nawet w formie projektu. Jednakże, jeżeli po przeprowadzeniu czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu ZAFI oferuje do subskrypcji jednostki uczestnictwa lub udziały AFI o cechach zbieżnych z cechami koncepcji inwestycyjnej będącej przedmiotem czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu, należy przestrzegać odpowiedniej procedury powiadamiania o wprowadzaniu do obrotu, a ZAFI nie powinni mieć możliwości stosowania tzw. reverse solicitation (nabywania jednostek uczestnictwa lub udziałów przez klientów branżowych z ich własnej inicjatywy).

(12)Aby zapewnić pewność prawa, należy zsynchronizować daty rozpoczęcia stosowania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych wdrażających niniejszą dyrektywę z datą rozpoczęcia stosowania rozporządzenia [w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji funduszy zbiorowego inwestowania oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 345/2013 i (UE) nr 346/2013] w odniesieniu do odpowiednich przepisów dotyczących informacji reklamowych i czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu. Konieczne jest również uporządkowanie przyznanych Komisji uprawnień do przyjmowania opracowanych przez ESMA projektów regulacyjnych standardów technicznych i projektów wykonawczych standardów technicznych na podstawie rozporządzenia [w sprawie ułatwienia transgranicznej dystrybucji funduszy zbiorowego inwestowania oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 345/2013 i (UE) nr 346/2013], w zakresie powiadomień, listów notyfikacyjnych i pisemnych powiadomień dotyczących działalności transgranicznej, i w tym celu należy uchylić niniejszą dyrektywą odpowiednie przepisy w dyrektywie 2009/65/WE i dyrektywie 2011/61/UE.

(13)Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną z dnia 28 września 2011 r. państw członkowskich i Komisji dotyczącą dokumentów wyjaśniających państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany w dyrektywie 2009/65/WE

W dyrektywie 2009/65/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:

a)dodaje się ust. 8a w brzmieniu:

„Jeżeli wskutek zmiany, o której mowa w ust. 8, UCITS nie spełniałoby już wymogów niniejszej dyrektywy, odpowiednie właściwe organy, o których mowa w ust. 8, powiadamiają spółkę zarządzającą w terminie 10 dni roboczych o tym, że nie może ona wprowadzić tej zmiany.

Jeżeli zmiana, o której mowa w ust. 8, zostaje wprowadzona po dokonaniu powiadomienia zgodnie z akapitem pierwszym i wskutek tej zmiany UCITS nie spełnia już wymogów niniejszej dyrektywy, właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego UCITS podejmują wszelkie należyte środki zgodnie z art. 98.

Jeżeli zmiana, o której mowa w ust. 8, pozostaje bez wpływu na spełnianie wymogów niniejszej dyrektywy przez spółkę zarządzającą, właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego spółki zarządzającej informują w terminie 10 dni roboczych właściwe organy państwa członkowskiego goszczącego spółkę zarządzającą o tej zmianie.”;