Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na ósmym posiedzeniu Konferencji Stron do Konwencji Helsińskiej w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych w odniesieniu do wniosku dotyczącego zmiany załącznika I /* COM/2014/0652 final - 2014/0301 (NLE) */





Uzasadnienie 1. KONTEKST WNIOSKU Unia Europejska i większość jej państw członkowskich są stronami Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych[1]. Konwencja ta dotyczy zapobiegania awariom przemysłowym, a także gotowości i reakcji na nie w obiektach, w których prowadzona jest niebezpieczna działalność, której skutki mogą mieć wymiar transgraniczny. Dyrektywa Seveso II[2] stanowi instrument prawny mający na celu wypełnienie zobowiązań Unii Europejskiej wynikających z Konwencji. W załączniku I do Konwencji i w załączniku I do dyrektywy Seveso II zawarto wykaz kategorii i poszczególnych niebezpiecznych substancji do celów określenia niebezpiecznych działalności. W czerwcu 2015 r. dyrektywa Seveso II zostanie zastąpiona dyrektywą Seveso III[3], w której m.in. wprowadzono zmiany do załącznika I. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Na siódmym posiedzeniu Konferencji Stron (COP) Konwencji EKG ONZ w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych, które odbyło się w 2012 r., grupie roboczej ds. rozwoju Konwencji zlecono sporządzenie projektu zmienionej wersji załącznika I do Konwencji w celu dostosowania go do Globalnie Zharmonizowanego Systemu Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów ONZ (GHS) oraz w celu zachowania spójności z odpowiednimi przepisami Unii Europejskiej (tj. z dyrektywą Seveso III). Grupa robocza zakończyła prace nad wnioskiem dotyczącym zmiany załącznika I do Konwencji. W jej dyskusjach uczestniczyli eksperci państw członkowskich UE i przedstawiciele Komisji. Wniosek został zatwierdzony przez Biuro Konwencji na posiedzeniu w lipcu 2014 r. i zostanie przedstawiony na Konferencji Stron w celu jego przyjęcia na posiedzeniu w grudniu 2014 roku. Ponieważ wniosek ten dostosowuje załącznik I do Konwencji do załącznika I do dyrektywy Seveso III, nie wywoła on żadnych skutków społeczno-gospodarczych i środowiskowych w UE. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Projekt dostosowuje treść załącznika I do Konwencji do treści załącznika I do dyrektywy Seveso III. W związku z tym jest on w pełni zgodny z obowiązującym prawodawstwem Unii Europejskiej, a wszystkie istotne zastrzeżenia wyrażone przez Unię Europejską w odniesieniu do obecnego załącznika I do Konwencji mogą zostać wycofane, jeśli proponowane zmiany zostaną przyjęte przez Konferencję Stron i staną się skuteczne. 4. WPŁYW NA BUDŻET Proponowana decyzja nie ma wpływu na budżet Unii. Wobec powyższego na ósmym posiedzeniu Konwencji EKG ONZ w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych Unia Europejska powinna poprzeć przyjęcie zmienionego załącznika I. 2014/0301 (NLE) Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na ósmym posiedzeniu Konferencji Stron do Konwencji Helsińskiej w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych w odniesieniu do wniosku dotyczącego zmiany załącznika I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 9, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Unia jest stroną Konwencji EKG ONZ w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych1.(zwanej dalej „Konwencją”). (2) W celu określenia rodzajów niebezpiecznej działalności załącznik I do Konwencji zawiera kategorie i nazwy niebezpiecznych substancji. (3) Zgodnie z art. 26 ust. 4 Konwencji wszelkie zmiany załącznika I stają się skuteczne dla tych Stron Konwencji, które nie zgłosiły sprzeciwu, po upływie dwunastu miesięcy od daty przekazania Stronom informacji przez Sekretarza Wykonawczego, po ich przyjęciu na Konferencji Stron większością dziewięciu dziesiątych głosów Stron obecnych i głosujących, pod warunkiem że co najmniej szesnaście Stron nie zgłosiło sprzeciwu. (4) Tekst wniosku dotyczącego zmiany załącznika I został uzgodniony w ramach grupy roboczej ds. rozwoju Konwencji i zatwierdzony przez Biuro Konwencji, i zostanie przedstawiony do przyjęcia na następnym posiedzeniu Konferencji Stron, które odbędzie się w Genewie w dniach od 3 do 5 grudnia 2014 r. (5) Zmiana załącznika I spowoduje jego pełne dostosowanie do załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r.3. (6) Należy zatem zatwierdzić zmiany załącznika I do Konwencji. (7) Zastrzeżenie wniesione przez Unię Europejską w momencie przyjęcia pierwszej poprawki do załącznika I do Konwencji było oparte na istniejących rozbieżnościach między załącznikiem I a obowiązującym prawodawstwem UE, które znikną po zmianie załącznika I. Zastrzeżenie to powinno zostać wycofane, gdy zmiany załącznika I do Konwencji staną się skuteczne, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Unię Europejską na ósmej Konferencji Stron Konwencji, polega na wsparciu proponowanej zmiany załącznika I do Konwencji, zgodnie z treścią załącznika do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób uprawnionych do wycofania w imieniu Unii pozostałych zastrzeżeń określonych w załączniku I do decyzji Rady 98/685/WE, pod warunkiem że zmiana załącznika I do Konwencji, o której mowa w art. 1, stanie się skuteczna na podstawie art. 26 ust. 4 Konwencji. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Rady Przewodniczący [1] Decyzja Rady 98/685/WE z dnia 23 marca 1998 r. dotycząca zawarcia Konwencji o transgranicznych skutkach wypadków przemysłowych, (Dz.U. L 326/5 z 3.12.1998, s. 5). [2] Dyrektywa Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 345 z 14.1.1997, s. 13). [3] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi, zmieniająca, a następnie uchylająca dyrektywę Rady 96/82/WE (Dz.U. L 197 z 24.7.2012, s. 1). ZAŁĄCZNIK Załącznik do wniosku dotyczącego DECYZJI RADY w sprawie […] stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na ósmym posiedzeniu Konferencji Stron do Konwencji Helsińskiej w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych w odniesieniu do wniosku dotyczącego zmiany załącznika I Wniosek dotyczący zmiany załącznika I do Konwencji EKG ONZ w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych przekazany przez grupę roboczą ds. rozwoju Konwencji Konferencja Stron, uznając potrzebę aktualizacji kategorii substancji i preparatów oraz substancji wymienionych z nazwy oraz ich ilości progowych, zawartych w załączniku I do Konwencji, w celu włączenia kryteriów Globalnie Zharmonizowanego Systemu Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów ONZ (ST/SG/AC.10/30/Rev.4) i zachowania zgodności z odpowiednimi przepisami unijnymi; mając na uwadze swą decyzję o dokonaniu przeglądu substancji niebezpiecznych oraz ich ilości określonych w załączniku I oraz decyzję 2004/4 w sprawie ustanowienia grupy roboczej ds. rozwoju Konwencji; uznając znaczenie wniosku dotyczącego zmiany załącznika I, sporządzonego przez grupę roboczą na podstawie dokładnego przeglądu (zob. protokół z dwóch posiedzeń: WGD3 z 3–4 września 2013 r. i WGD4 z 28–29 kwietnia 2014 r.) i popartego przez Biuro; zmienia załącznik I do Konwencji dotyczący substancji niebezpiecznych do celów określenia działalności niebezpiecznych, jak wskazano poniżej. Proponowane zmiany załącznika I do Konwencji Substancje niebezpieczne do celów określenia rodzajów niebezpiecznej działalności1 W przypadku gdy substancja lub mieszanina wymieniona z nazwy w części II wchodzi także w zakres jednej lub więcej kategorii z części I, stosuje się ilości progowe podane w części II. Do celów określenia rodzajów działalności niebezpiecznej Strony uwzględniają rzeczywiste lub przewidywane niebezpieczne właściwości lub ilości wszystkich obecnych substancji niebezpiecznych lub substancji niebezpiecznych, których powstanie wskutek utraty kontroli w trakcie wykonywania działalności niebezpiecznej, w tym magazynowania w ramach działalności niebezpiecznej, można racjonalnie przewidzieć. 1. Część I. Kategorie substancji i mieszanin niewymienionych z nazwy w części II Kategoria zgodna z Globalnie Zharmonizowanym Systemem Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów ONZ (GHS) || Ilość progowa (w tonach metrycznych) || 1. Ostro toksyczne, kategoria 1, wszystkie drogi narażenia2 || 20 2. Ostro toksyczne: kategoria 2, wszystkie drogi narażenia3 kategoria 3, narażenie drogą inhalacyjną4 || 200 3. Działanie toksyczne na narządy docelowe — narażenie jednorazowe, kategoria 15 || 200 4. Materiały wybuchowe — niestabilne materiały wybuchowe lub materiały wybuchowe, w przypadku których substancja, mieszanina lub artykuł znajdują się w dziale 1.1, 1.2, 1.3, 1.5 lub 1.6 rozdziału 2.1.2 kryteriów GHS, bądź substancje lub mieszaniny o właściwościach wybuchowych określonych badaniami opisanymi w serii 2 części I Zaleceń ONZ dotyczących transportu towarów niebezpiecznych: badania i kryteria, które nie należą do do klas zagrożenia, jakie wywołują nadtlenki organiczne lub substancje i mieszaniny samoreaktywne6, 7 || 50 5. Materiały wybuchowe, w przypadku których substancja, mieszanina lub artykuł objęte są działem 1.4 rozdziału 2.1.2 kryteriów GHS8 || 200 6. Gazy łatwopalne, kategoria 1 lub 29 || 50 7. Aerozole10, kategoria 1 lub 2, zawierające gazy łatwopalne kategorii 1 lub 2 lub ciecze łatwopalne kategorii 1 || 500 (netto) 8. Aerozole, kategoria 1 lub 2, niezawierające gazów łatwopalnych kategorii 1 lub 2 ani cieczy łatwopalnych kategorii 111 || 50 000 (netto) 9. Gazy utleniające, kategoria 112 || 200 10. Ciecze łatwopalne: Ciecze łatwopalne, kategoria 1, lub Ciecze łatwopalne, kategoria 2 lub 3, utrzymywane w temperaturze powyżej ich temperatury wrzenia 13, lub Pozostałe ciecze o temperaturze zapłonu ≤ 60 °C, utrzymywane w temperaturze powyżej ich temperatury wrzenia 14 || 50 11. Ciecze łatwopalne: Ciecze łatwopalne, kategoria 2 lub 3, jeżeli szczególne warunki procesu, takie jak wysokie ciśnienie lub wysoka temperatura, mogą stanowić zagrożenie awariami przemysłowymi 15, lub Pozostałe ciecze o temperaturze zapłonu ≤ 60 °C, jeżeli szczególne warunki procesu, takie jak wysokie ciśnienie lub wysoka temperatura, mogą stanowić zagrożenie awariami przemysłowymi || 200 12. Ciecze łatwopalne, kategoria 2 lub 3, nieobjęte punktami 10 i 1116 || 50 000 13. Substancje i mieszaniny samoreaktywne oraz nadtlenki organiczne: Substancje i mieszaniny samoreaktywne, typ A lub B, lub Nadtlenki organiczne, typ A lub B17 || 50 14. Substancje i mieszaniny samoreaktywne oraz nadtlenki organiczne: Substancje i mieszaniny samoreaktywne, typ C, D, E lub F, lub Nadtlenki organiczne, typ C, D, E lub F18 || 200 15. Substancje ciekłe i stałe piroforyczne, kategoria 1 || 200 16. Substancje stałe i ciekłe utleniające, kategoria 1, 2 lub 3 || 200 17. Niebezpieczne dla środowiska wodnego, kategoria ostre 1 lub przewlekłe 119 || 200 18. Niebezpieczne dla środowiska wodnego, kategoria przewlekłe 220 || 500 19. Substancje i mieszaniny, które reagują gwałtownie z wodą, takie jak chlorek acetylu, tetrachlorek tytanu || 500 20. Substancje i mieszaniny, które w kontakcie z wodą wydzielają gazy łatwopalne, kategoria 121 || 500 21. Substancje i mieszaniny, które w kontakcie z wodą uwalniają toksyczne gazy (substancje i mieszaniny, które w kontakcie z wodą lub wilgotnym powietrzem wydzielają gazy zaklasyfikowane ze względu na ostrą toksyczność w kategorii 1, 2 lub 3, takie jak fosforek glinu, pentasiarczek fosforu) || 200 2.Część II. Substancje wymienione z nazwy Substancja || Ilość progowa (tony metryczne) || 1a. Azotan amonu22 || 10 000 1b. Azotan amonu23 || 5 000 1c. Azotan amonu24 || 2 500 1d. Azotan amonu25 || 50 2a. Azotan potasu26 || 10 000 2b. Azotan potasu27 || 5 000 3. Pięciotlenek arsenu, kwas arsenowy (V) lub jego sole || 2 4. Trójtlenek arsenu, kwas arsenowy (III) lub jego sole || 0,1 5. Brom || 100 6. Chlor || 25 7. Związki niklu w formie wdychalnego pyłu: tlenek niklu, ditlenek niklu, siarczek niklu, disiarczek triniklu, tritlenek diniklu || 1 8. Etylenoimina || 20 9. Fluor || 20 10. Formaldehyd (o stężeniu ≥ 90 %) || 50 11. Wodór || 50 12. Chlorowodór (gaz skroplony) || 250 13. Alkile ołowiu || 50 14. Łatwopalne gazy ciekłe, kategoria 1 lub 2 (w tym gaz płynny (LPG)) i gaz ziemny28 || 200 15. Acetylen || 50 16. Tlenek etylenu || 50 17. Tlenek propylenu || 50 18. Metanol || 5 000 19. 4, 4'-metylenobis (2-chloranilina) lub jej sole, w formie sproszkowanej || 0,01 20. Izocyjanian metylu || 0,15 21. Tlen || 2 000 22. Diizocyjanian toluilenu (2,4-diizocyjanian toluilenu i 2,6-diizocyjanian toluilenu) || 100 23. Dichlorek karbonylu (fosgen) || 0,75 24. Arsyna (triwodorek arsenu) || 1 25. Fosfina (triwodorek fosforu) || 1 26. Dichlorek siarki || 1 27. Tritlenek siarki || 75 28. Polichlorowane dibenzofurany i polichlorowane dibenzodioksyny (w tym TCDD), obliczone jako ekwiwalent TCDD29 || 0,001 29. Następujące substancje rakotwórcze lub mieszaniny zawierające następujące substancje rakotwórcze w stężeniach przekraczających 5 % wagowo: 4-aminobifenyl lub jego sole, chlorek benzylidynu, benzydyna lub jej sole, eter bis (chlorometylowy), eter chlorometylowo-metylowy, 1,2-dibromoetan, siarczan dietylu, siarczan dimetylu, chlorek dimetylokarbamylowy, 1,2-dibromo-3-chloropropan, 1,2-dimetylohydrazyna, dimetylonitrozamina, heksametylo-fosforo-triamid, hydrazyna, 2- naftyloamina lub jej sole, 4-nitrodifenyl i 1,3 propanosulton || 2 30. Produkty ropopochodne i paliwa alternatywne: a) benzyny i benzyny ciężkie; b) nafty (w tym paliwa do silników odrzutowych); c) oleje gazowe (w tym paliwo do silników wysokoprężnych, oleje opałowe i mieszaniny olejów gazowych); d) ciężki olej opałowy; e) paliwa alternatywne mające takie samo zastosowanie i posiadające podobne właściwości pod względem palności oraz zagrożeń dla środowiska jak produkty, o których mowa w lit. a)–d); || 25 000 31. Amoniak bezwodny || 200 32. Trifluorek boru || 20 33. Siarkowodór || 20 34. Piperydyna || 200 35. Bis(2-dimetyloaminoetylo)metyloamina || 200 36. 3-(2-etyloheksyloksy)propyloamina || 200 37. Mieszaniny podchlorynu sodu zaklasyfikowane jako substancje o ostrej toksyczności dla środowiska wodnego kategorii 1 [H400], zawierające mniej niż 5% aktywnego chloru i niezaklasyfikowane do żadnej innej kategorii zagrożenia w części 1 załącznika I.30 || 500 38. Propyloamina31 || 2 000 39. Akrylan tert-butylu31 || 500 40. 2-metylo-3-butenonitryl31 || 2 000 41. Tetrahydro-3,5-dimetylo-1,3,5 -tiadiazyno-2-tion (dazomet)31 || 200 42. Akrylan metylu31 || 2 000 43. Metylopirydyna31 || 2 000 44. 1-bromo-3-chloropropan31 || 2 000 Uwagi: 1 Kryteria zgodne z Globalnie Zharmonizowanym Systemem Klasyfikacji i Etykietowania Chemikaliów ONZ (GHS) (ST/SG/AC.10/30/Rev.4). Strony powinny stosować te kryteria przy klasyfikacji substancji lub mieszanin do celów części I niniejszego załącznika, chyba że w prawodawstwie krajowym zostały przyjęte inne wiążące prawnie kryteria. Mieszaniny są traktowane tak samo jak czyste substancje, jeśli ich stężenie mieści się w granicach ustalonych zgodnie z ich właściwościami zgodnie z GHS, chyba że wyraźnie określono ich skład procentowy lub inną konkretną charakterystykę. 2 Zgodnie z kryteriami określonymi w działach 3.1.2 i 3.1.3 GHS. 3 Zgodnie z kryteriami określonymi w działach 3.1.2 i 3.1.3 GHS. 4 Substancje będące ostro toksycznymi kategorii 3 drogą pokarmową należą do pozycji 2 ostro toksyczne w przypadkach, gdy nie można ich zaklasyfikować ani ze względu na ostrą toksyczność drogą inhalacyjną, ani ze względu na ostrą toksyczność drogą skórną, przykładowo z uwagi na brak decydujących danych na temat ich toksyczności drogą inhalacyjną lub skórną. 5 Substancje, które spowodowały znaczną toksyczność u ludzi lub w przypadku których, na podstawie dowodów z badań przeprowadzonych na zwierzętach doświadczalnych, można domniemywać, że mogą spowodować znaczną toksyczność u ludzi w następstwie jednorazowego narażenia na działanie. Dalsze wytyczne przedstawiono na rysunku 3.8.1 i w tabeli 3.8.1 części 3 GHS. 6 Badanie właściwości wybuchowych substancji i mieszanin jest niezbędne tylko w przypadku, gdy procedura przesiewowa zgodna z aneksem 6 część 3 Podręcznika badań i kryteriów pozwala zidentyfikować substancję lub mieszaninę jako substancję lub mieszaninę o potencjalnych właściwościach wybuchowych. 7 Klasa zagrożenia „materiały wybuchowe” obejmuje artykuły wybuchowe. Jeśli znana jest ilość substancji lub mieszaniny wybuchowej zawartej w artykule, ilość ta powinna zostać uwzględniona do celów niniejszej Konwencji. Jeśli ilość substancji lub mieszaniny wybuchowej zawartej w artykule jest nieznana, do celów niniejszej Konwencji cały artykuł traktuje się jako wybuchowy. 8 Jeśli materiały wybuchowe z działu 1.4 są rozpakowywane lub przepakowywane, przypisuje się je do pozycji 4 (materiały wybuchowe), chyba że wykaże się, że zagrożenie nadal odpowiada działowi 1.4, zgodnie z GHS. 9 Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.2.2 GHS. 10 Aerozole są klasyfikowane zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.3 GHS i zaleceniami ONZ dotyczącymi transportu towarów niebezpiecznych, Podręcznik badań i kryteriów, część III, sekcja 31. 11 Aby zastosować tę pozycję, należy udokumentować, że dozownik aerozolu nie zawiera łatwopalnego gazu kategorii 1 lub 2 ani łatwopalnej cieczy kategorii 1. 12 Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.4.2 GHS. 13 Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.4.2 GHS. 14 Ciecze o temperaturze zapłonu powyżej 35 °C można uznać za ciecze niepalne do niektórych celów regulacyjnych (np. transport) w przypadku uzyskania negatywnych wyników w badaniu na podtrzymywanie palenia L.2, część III, sekcja 32 Podręcznika badań i kryteriów. Nie ma to jednak zastosowania w warunkach wysokiej temperatury lub wysokiego ciśnienia, w związku z tym takie ciecze są włączone do tej pozycji. 15 Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.4.2 GHS. 16 Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.4.2 GHS. 17 Zgodnie z kryteriami określonymi w działach 2.8.2 i 2.15.2.2 GHS. 18 Zgodnie z kryteriami określonymi w działach 2.8.2 i 2.15.2.2 GHS. 19 Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 4.1.2 GHS. 20 Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 4.1.2 GHS. 21 Zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale 2.12.2 GHS. 22 Azotan amonu (10 000): nawozy zdolne do samopodtrzymującego się rozkładu. Niniejsza uwaga ma zastosowanie do złożonych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu (złożone nawozy sztuczne zawierające azotan amonu z fosforanem lub potażem), zdolnych do samopodtrzymującego się rozkładu zgodnie z testem nieckowym (zob. Podręcznik badań i kryteriów, część III pkt 38.2) i w których zawartość azotu pochodząca z azotanu amonu wynosi: a) od 15,75 % do 24,5 % wagowo (15,75 % i 24,5 % zawartości azotu wagowo pochodzącej z azotanu amonu odpowiada odpowiednio od 45 % do 70 % azotanu amonu) i które albo zawierają nie więcej niż 0,4 % łącznie substancji palnych/organicznych lub spełniają wymogi odpowiedniego badania odporności na detonację (np. badania z użyciem czterocalowej stalowej rurki); b) 15,75 % lub mniej wagowo oraz obejmuje nieograniczoną ilość substancji palnych. 23 Azotan amonu (5 000): stosowany jako nawóz. Niniejsza uwaga ma zastosowanie do prostych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu oraz do złożonych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu, w których zawartość azotu pochodząca z azotanu amonu: a) przekracza 24,5 % wagowo, z wyjątkiem mieszanin prostych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu z dolomitem, kamieniem wapiennym lub węglanem wapnia o czystości co najmniej 90 %; b) przekracza 15,75 % wagowo w mieszaninach azotanu amonu i siarczanu amonu; c) przekracza 28 % wagowo (28 % zawartości azotu wagowo pochodzącego z azotanu amonu odpowiada 80 % azotanu amonu) dla mieszanin prostych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu z dolomitem, kamieniem wapiennym lub węglanem wapnia o czystości co najmniej 90 %; d) i które spełniają wymogi odpowiedniego badania odporności na detonację (np. badania z użyciem czterocalowej stalowej rurki). 24 Azotan amonu (2 500): techniczny. Niniejsza uwaga ma zastosowanie do: a) azotanu amonu i mieszanin azotanu amonu, w których zawartość azotu pochodząca z azotanu amonu wynosi: (i) od 24,5 % do 28 % wagowo i które nie zawierają więcej niż 0,4 % substancji palnych; (ii) ponad 28 % wagowo i które nie zawierają więcej niż 0,2 % substancji palnych; b) wodnych roztworów azotanu amonu, w których stężenie azotanu amonu przekracza 80 % wagowo. 25 Azotan amonu (50): materiał „poza specyfikacją” i nawozy niespełniające wymogów odpowiedniego badania odporności na detonację (np. badania z użyciem czterocalowej stalowej rurki). Niniejsza uwaga ma zastosowanie do: a) materiału odrzuconego w procesie produkcyjnym oraz do azotanu amonu i mieszanin azotanu amonu, prostych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu i złożonych nawozów sztucznych opartych na azotanie amonu, o których mowa w uwagach 23 i 24, które są lub zostały zwrócone przez końcowego użytkownika producentowi, przekazane do czasowego składowania lub do zakładu przetwórczego w celu przetworzenia, recyklingu lub obróbki do celów bezpiecznego użytkowania, ponieważ nie są już one zgodne ze specyfikacjami określonymi w uwagach 23 i 24; b) nawozów, o których mowa w uwadze 22 lit. a) i uwadze 23, niespełniających wymogów odpowiedniego badania odporności na detonację (np. badania z użyciem czterocalowej stalowej rurki). 26 Azotan potasu (10 000): złożone nawozy sztuczne oparte na azotanie potasu (w postaci bryłek/granulatu), które mają takie same właściwości jak czysty azotan potasu. 27 Azotan potasu (5 000): złożone nawozy sztuczne oparte na azotanie potasu (w postaci kryształów), które mają takie same niebezpieczne właściwości jak czysty azotan potasu. 28 Biogaz uszlachetniony: na użytek wdrożenia Konwencji biogaz uszlachetniony może być zaklasyfikowany do pozycji 14 części 2 załącznika I, w przypadkach gdy został on przetworzony zgodnie z obowiązującymi normami dla biogazu oczyszczonego i biogazu uszlachetnionego przy zapewnieniu jakości równoważnej do jakości gazu ziemnego, w tym zawartości metanu, i gdy zawiera on maksymalnie 1 % tlenu. 29 Polichlorowane dibenzofurany i polichlorowane dibenzodioksyny. Ilości polichlorowanych dibenzofuranów i polichlorowanych dibenzodioksyn są określane przy użyciu następujących współczynników WHO równoważnych toksyczności dla ludzi i ssaków w odniesieniu do dioksyn i związków dioksynopodobnych (TEF) w ponownej ocenie w 2005 r.: TEF − WHO 2005 || || || 2,3,7,8-TCDD || 1 || 2,3,7,8-TCDF || 0 1,2,3,7,8-PeCDD || 1 || 2,3,4,7,8-PeCDF || 0 || || 1,2,3,7,8-PeCDF || 0 || || 1,2,3,6,7,8-HxCDF || 0 1,2,3,4,6,7,8-HpCDD || 0 || 2,3,4,6,7,8-HxCDF || 0 OCDD || 0 || 1,2,3,4,6,7,8-HpCDF || 0 || || 1,2,3,4,7,8,9-HpCDF || 0 || || OCDF || 0 Skróty: Hx = heksa; Hp = hepta; O = okta, P = penta, T = tetra. Odniesienie: Van den Berg et al, The 2005 World Health Organization Re-evaluation of Human and Mammalian Toxic Equivalency Factors for Dioxins and Dioxin-like Compounds, Toxicological Sciences, vol. 93, nr 2, ss. 223–241 (2006 r.). 30 Pod warunkiem, że mieszanina ta, niezawierająca podchlorynu sodu, nie zostałaby zaklasyfikowana jako substancja o ostrej toksyczności dla środowiska wodnego, kategoria 1. 31 W przypadkach gdy substancja niebezpieczna należy do kategorii 10 Ciecze łatwopalne lub do kategorii 11 Ciecze łatwopalne, wówczas do celów Konwencji stosuje się najniższą ilość progową.