w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE

Rozdział 3 załącznika II do umowy o partnerstwie AKP-UE ustanawia zasady i warunki finansowania przejściowych wahań w przychodach z wywozu (FLEX). Załącznik ten został zmieniony decyzją Rady AKP-WE 1/2008 z dnia 13 czerwca 2008 r..

Decyzja będzie miała zastosowanie do rozdziału 3 załącznika II, a jej celem będzie poprawa funkcjonowania systemu finansowania wsparcia w przypadkach wstrząsów zewnętrznych.

Komitet Ambasadorów AKP-UE może podejmować decyzje, które są prawnie wiążące dla stron. W skład Komitetu Ambasadorów wchodzą stali przedstawiciele każdego państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz przedstawiciel Komisji, z jednej strony, oraz szefowie placówek dyplomatycznych każdego państwa AKP w Unii Europejskiej, z drugiej strony. Urząd przewodniczącego Komitetu Ambasadorów jest sprawowany przemiennie przez Stałego Przedstawiciela państwa członkowskiego wyznaczonego przez Wspólnotę oraz szefa placówki dyplomatycznej reprezentującego państwo AKP, wyznaczonego przez państwa AKP. Komitet wspiera Radę Ministrów w wykonywaniu jej zadań oraz sprawuje każdy mandat powierzony mu przez Radę. W tym kontekście kontroluje wykonanie wspomnianej umowy oraz postęp w zakresie osiągania celów w niej określonych. Komitet Ambasadorów zbiera się regularnie, w szczególności w celu przygotowania sesji Rady oraz zawsze wtedy, gdy jest to niezbędne.

Rada Ministrów AKP-UE w Dakarze podczas wspólnego posiedzenia Rady Ministrów w dniu 6 maja 2017 r. podjęła decyzję o upoważnieniu Komitetu Ambasadorów AKP-UE do działań prowadzących do przyjęcia przed dniem 31 grudnia 2017 r. decyzji dotyczącej wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE.

Art. 100 umowy o partnerstwie AKP-UE stanowi, że załączniki Ia, Ib, II, III, IV i VI do umowy o partnerstwie AKP-UE mogą być poddane weryfikacji, przeglądowi lub mogą być zmieniane przez Radę Ministrów AKP-UE na podstawie zalecenia Komitetu Współpracy na rzecz Finansowania Rozwoju AKP-UE.

Wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w ramach Komitetu Ambasadorów AKP-UE w odniesieniu do przewidywanego przyjęcia decyzji Komitetu Ambasadorów dotyczącej wdrożenia art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE.

W oparciu o doświadczenia FLEX, w tym szczególne finansowanie po światowym kryzysie gospodarczym i finansowym z 2008 r. (Vulnerability-FLEX), oraz zgodnie z umową o partnerstwie AKP-UE, uruchomiono nowe podejście do wsparcia pomagającego krajom w uporaniu się ze wstrząsami o skutkach makroekonomicznych, które bierze również pod uwagę przestrzeń fiskalną i zdolność makroekonomiczną rządu do reagowania na wstrząsy zewnętrzne.

Ujednolicone traktowanie wniosków w ramach jednej puli na pokrycie nieprzewidzianych potrzeb pozwalałoby najlepiej zapewnić elastyczność i dostosować reakcję Komisji w poszczególnych przypadkach. Osiągnięto porozumienie ze stroną AKP co do pokrycia wsparcia na rzecz wstrząsów makroekonomicznych z puli na nieprzewidziane potrzeby w 11. EFR.

Celem planowanego aktu jest zatem zapewnienie wsparcia w przypadku wstrząsów zewnętrznych, zgodnie z postanowieniami art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE, dla pewnych państw AKP. Wsparcie to powinno być dostarczane w ramach jednej puli na nieprzewidziane potrzeby.

W celu wdrożenia powyższego nowego podejścia, należy przyjąć prawnie wiążącą decyzję organów decyzyjnych ustanowionych na mocy umowy z Kotonu.

Na posiedzeniu w dniu 5 maja 2017 r. Rada Ministrów AKP-UE podjęła decyzję, że wniosek o wsparcie w przypadku wstrząsów zewnętrznych, zgodnie z postanowieniami art. 68 umowy o partnerstwie AKP-UE, powinien być objęty pulą na nieprzewidziane potrzeby, oraz przekazała Komitetowi Ambasadorów AKP-UE uprawniania do przyjęcia do dnia 31 grudnia 2017 r. decyzji, która będzie miała zastosowanie do rozdziału 3 załącznika II umowy o partnerstwie AKP-UE.

Komisja proponuje zatem Radzie przyjęcie niniejszej decyzji.

4.Podstawa prawna

4.1.Proceduralna podstawa prawna

4.1.1.Zasady

Art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.

4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

Komitet Ambasadorów AKP-UE jest organem ustanowionym w umowie z Kotonu.

Akt, który ma zostać przyjęty przez Komitet Ambasadorów AKP-UE, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 15 ust. 3 i ust. 4 umowy z Kotonu.

Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

4.2.Materialna podstawa prawna

4.2.1.Zasady

Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na mocy art. 218 ust. 9 TFUE jest uzależniona głównie od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie