[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 23.9.2009

KOM(2009) 499 wersja ostateczna

2009/0140 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie wspólnotowego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanawiające Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego

{ KOM(2009) 500 wersja ostateczna}{KOM(2009) 501 wersja ostateczna}{KOM(2009) 502 wersja ostateczna}{KOM(2009) 503 wersja ostateczna}{SEK(2009) 1234}{SEK(2009) 1235}

UZASADNIENIE

1. Kontekst wniosku

Obecny kryzys finansowy uwypuklił słabości unijnych ram nadzoru, które pozostają podzielone wzdłuż granic krajowych, mimo znacznych postępów w obszarze integracji rynków finansowych i rosnącego znaczenia podmiotów działających w skali transgranicznej. W świetle tej sytuacji przewodniczący Barroso zwrócił się z prośbą do grupy ekspertów wysokiego szczebla pod przewodnictwem byłego dyrektora Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), Jacques’a de Larosière’a, o przedstawienie zaleceń mających na celu ustanowienie bardziej skutecznych, zintegrowanych i zrównoważonych ram nadzoru.

Najważniejsze zalecenia grupy de Larosière’a dotyczą:

(i) utworzenia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ESRB), która byłaby odpowiedzialna za sprawowanie nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym we Wspólnocie w celu przeciwdziałania ryzykom systemowym lub ograniczania tych ryzyk, zapobiegania okresom powszechnych trudności finansowych, przyczyniania się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i zapewniania trwałego wkładu sektora finansowego we wzrost gospodarczy.

(ii) utworzenia Europejskiego Systemu Organów Nadzoru Finansowego (ESFS), złożonego z sieci krajowych organów nadzoru finansowego współpracujących z nowymi europejskimi organami nadzoru (ESA) powstałymi w wyniku przekształcenia obecnych komitetów europejskich organów nadzoru[1] w Europejski Organ Nadzoru Bankowego (EBA), Europejski Organ Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) oraz Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA). ESFS powinien opierać się na zasadzie podziału obowiązków oraz wzajemnego uzupełniania się zadań, łącząc nadzór krajowy nad przedsiębiorstwami z centralizacją pewnych zadań na poziomie europejskim. ESFS sprzyjałby również harmonizacji przepisów oraz spójności w praktykach nadzorczych i ich wdrażaniu.

W marcu 2009 r. Komisja i Rada Europejska udzieliły szerokiego poparcia zaleceniom grupy de Larosière’a. W dniu 27 maja 2009 r. Komisja opublikowała komunikat poświęcony nadzorowi finansowemu w UE, w którym opisała szczegółowo, w jaki sposób zalecenia te zostaną wdrożone, koncentrując się w szczególności na ustanowieniu postulowanych ESFS i ESRB. Podczas posiedzenia w dniu 9 czerwca 2009 r. Rada ECOFIN przyjęła szczegółowe konkluzje, w których zgodziła się z celami określonymi w komunikacie Komisji i podkreśliła, że należy w sposób zdecydowany polepszyć stabilność finansową, regulacje i nadzór w UE. Rada Europejska potwierdziła następnie podczas swojego posiedzenia w dniach 18–19 czerwca 2009 r., że majowy komunikat Komisji oraz konkluzje Rady ECOFIN wskazują drogę do ustanowienia nowego systemu nadzoru makro- i mikroostrożnościowego. Rada Europejska poprosiła Komisję o przedstawienie wszystkich niezbędnych wniosków legislacyjnych najpóźniej wczesną jesienią 2009 r., tak by nowy system zaczął w pełni obowiązywać w 2010 r.

2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Komisja przeprowadziła dwie otwarte konsultacje w sprawie całego pakietu, tzn. zarówno ESFS i ESRB. Pierwsze konsultacje przeprowadzono w dniach od 10 marca do 10 kwietnia 2009 r., po publikacji raportu grupy de Larosière’a, i stanowiły one wkład w komunikat Komisji w sprawie nadzoru finansowego w Europie z dnia 27 maja 2009 r. Streszczenie 116 otrzymanych uwag można znaleźć na następującej stronie internetowej:

http://ec.europa.eu/internal_market/consultations/docs/2009/fin_supervision/summary_en.pdf

W dniach od 27 maja do 15 lipca 2009 r. Komisja zorganizowała kolejną rundę konsultacji, w ramach której zaproszono wszystkie podmioty działające w sektorze usług finansowych, ich organy przedstawicielskie, organy regulacyjne i nadzorcze oraz wszystkie inne zainteresowane strony do przedstawienia uwag na temat bardziej szczegółowych reform przedstawionych w komunikacie Komisji z maja 2009 r. Większość otrzymanych odpowiedzi była przychylna dla proponowanych reform oraz zawierała uwagi na temat szczegółowych aspektów zaproponowanych ESRB i ESFS. Streszczenie otrzymanych uwag można znaleźć na następującej stronie internetowej:

http://ec.europa.eu/internal_market/consultations/docs/2009/fin_supervision_may/replies_summary_en.pdf

3. Ocena skutków

Komunikatowi Komisji z maja 2009 r. towarzyszyła ocena skutków, w której przeanalizowano główne warianty strategiczne dotyczące utworzenia ESFS i ESRB. Niezależnie od tego sporządzono drugą ocenę skutków dotyczącą bardziej szczegółowych aspektów wniosku, która znajduje się na stronach internetowych Komisji.

4. Aspekty prawne wniosku

Tylko wdrożenie rozwiązań odpowiednio uwzględniających współzależność między zagrożeniami na poziomach mikro- i makroostrożnościowym może wzbudzić dostateczne zaufanie wszystkich zainteresowanych stron, m.in. instytucji finansowych, inwestorów i konsumentów, tak by angażowały się one w transgraniczną działalność finansową. W przeszłości nadzór ostrożnościowy skupiał się zbyt często wyłącznie na poziomie mikroostrożnościowym, a organy nadzoru oceniały bilanse poszczególnych instytucji finansowych, nie zwracając należytej uwagi na interakcje między poszczególnymi instytucjami oraz między instytucjami i całym systemem finansowym. Zapewnienie tej szerszej perspektywy jest obowiązkiem organów nadzoru makroostrożnościowego. Monitorują one i oceniają potencjalne zagrożenia dla stabilności finansowej wynikające z wydarzeń, które mogą oddziaływać na poziomie sektorowym lub na poziomie systemu finansowego jako całości. Przeciwdziałając takim zagrożeniom, ESRB stałaby się niezbędnym składnikiem zintegrowanej unijnej struktury nadzorczej niezbędnej do promowania wśród państw członkowskich spójnych i udzielanych w odpowiednim czasie odpowiedzi politycznych, przez co nie dopuszczałaby do przyjmowania rozbieżnych podejść, a tym samym ulepszałaby działanie rynku wewnętrznego.

ESRB jest ustanawiana na podstawie art. 95 Traktatu WE jako podmiot nieposiadający osobowości prawnej. Ta podstawa prawna umożliwia ESRB posiadanie opisanych powyżej podstawowych cech oraz kompetencji obejmujących cały sektor finansowy, bez wyjątków. Dzięki temu ESRB może stworzyć wraz z ESFS wspólne, nowatorskie ramy nadzoru finansowego, przy równoczesnym utrzymaniu wyraźnego podziału obowiązków między ESRB a innymi organami.

Rozporządzenie powołujące ESRB jest uzupełnione decyzją Rady, która nakłada na Europejski Bank Centralny (EBC) zadanie zapewnienia Sekretariatu ESRB. EBC będzie zatem udzielał ESRB wsparcia analitycznego, statystycznego, administracyjnego i logistycznego. Decyzja ta będzie stanowić pierwszy przypadek zastosowania art. 105 ust. 6 Traktatu, który przewiduje, że Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, po konsultacji z EBC i za zgodą Parlamentu Europejskiego, może powierzyć EBC specyficzne zadania dotyczące polityk w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego.

5. Wpływ na budżet

Koszty budżetowe związane z ESRB zostanie poniesiony przez EBC i nie będzie miał bezpośredniego wpływu na budżet Wspólnoty. Koszty wsparcia dla ESRB będą zależeć od tego, w jakim stopniu możliwe będzie wykorzystanie istniejących zasobów kadrowych i innych zasobów EBC na potrzeby wykonywania zadań Sekretariatu ESRB.

6. Szczegółowe omówienie wniosku

Ustanowienie ESRB jako nowego organu europejskiego, który byłby niezależny od już istniejących struktur, wymaga rozporządzenia Rady.

6.1. Ustanowienie ESRB

ESRB jest zupełnie nowym, nie mającym poprzedników organem europejskim, który jest odpowiedzialny za nadzór makroostrożnościowy. ESRB ma trzy następujące cele:

- stworzenie europejskiej perspektywy makroostrożnościowej, która ma zaradzić problemowi niepełnej analizy ryzyka dokonywanej indywidualnie na poziomie krajowym;

- zwiększenie skuteczności mechanizmów wczesnego ostrzegania poprzez ściślejsze powiązanie analizy mikroostrożnościowej i makroostrożnościowej. Nadzór nad kondycją poszczególnych przedsiębiorstw był zbyt często prowadzony w oderwaniu od szerszego systemu finansowego i nie uwzględniał odpowiednio stopnia wzajemnych powiązań w obrębie tego systemu.

- doprowadzenie do tego, aby oceny ryzyka znajdowały swoje odzwierciedlenie w działaniach odpowiednich organów.

Z uwagi na szeroki zakres i wrażliwy charakter jej zadań ESRB nie powinna być powołana jako organ posiadający osobowość prawną i wiążące uprawnienia, ale jako organ czerpiący legitymację ze swojej reputacji opierającej się na bezstronnych opiniach, wysokiej jakości analizach i wnikliwych wnioskach.

Głównym organem decyzyjnym ESRB będzie Zarząd Główny.

Skład Zarządu Głównego ma podstawowe znaczenie dla skuteczności ESRB. Zdecydowano, że banki centralne powinny mieć znaczną reprezentację w tym organie. W większości państw członkowskich na bankach centralnych spoczywa pewna odpowiedzialność za nadzór makroostrożnościowy nad sektorem finansowym. Banki centralne, które wykonują ten obowiązek i zgromadziły już odpowiednią wiedzę ekspercką, mają właściwe kwalifikacje, aby wnosić wkład w analizę wpływu, jaki na stabilność finansową mają powiązania pomiędzy sektorem finansowym a szerszym otoczeniem makroekonomicznym.

ESRB będzie otrzymywać wsparcie analityczne i logistyczne ze strony Sekretariatu zapewnianego przez Europejski Bank Centralny. Dzięki powierzeniu Sekretariatu Europejskiemu Bankowi Centralnemu ESRB będzie mogła korzystać z głębokiej wiedzy eksperckiej EBC na temat zagadnień makroostrożnościowych oraz jego centralnej roli w systemie walutowym w UE. Współpracując z krajowymi bankami centralnymi, Europejski Bank Centralny sporządza i rozpowszechnia szereg statystyk pieniężnych i wskaźników dotyczących instytucji finansowych. Europejski Bank Centralny i Eurosystem monitorują cykliczne i strukturalne zmiany zachodzące w obrębie strefy euro i unijnego sektora bankowego oraz w innych sektorach finansowych, aby oceniać potencjalne słabości sektora finansowego i jego odporność na potencjalne wstrząsy.

6.2. Zadania i uprawnienia ESRB

ESRB nie będzie mieć wiążących uprawnień do nakładania środków na państwa członkowskie lub organy krajowe. Koncepcja ESRB przewiduje, że działania tego organu powinny opierać się na jego doskonałej reputacji, a przedstawiciele wysokiego szczebla wchodzący w jego skład powinni wpływać na decydentów i organy nadzoru dzięki swojemu autorytetowi. Dlatego też ESRB będzie przedstawiać nie tylko wysokiej jakości oceny sytuacji makroostrożnościowej, ale może także wydawać ostrzeżenia przed ryzykiem i zalecenia, w których będzie wskazywać potencjalne zachwiania równowagi w systemie finansowym mogące zwiększyć ryzyko systemowe, jak również odpowiednie działania zaradcze. ESRB będzie mieć szeroki zakres działalności, nieograniczający się jedynie do określonego typu podmiotów czy rynków. Ostrzeżenia i zalecenia mogą dotyczyć każdego aspektu systemu finansowego, który może być źródłem ryzyka systemowego. ESRB będzie również współpracować z właściwymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi (m.in. MFW i Radą Stabilności Finansowej) oraz organami w krajach trzecich w kwestiach związanych z nadzorem makroostrożnościowym. Ponieważ podstawą niniejszego wniosku jest art. 95 Traktatu, ma on znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG). Zasady współpracy pomiędzy ESRB i państwami EFTA uczestniczącymi w EOG zostaną omówione na forum Wspólnego Komitetu EOG.

6.2.1. Ostrzeżenia i zalecenia

Najważniejszą rolą ESRB jest identyfikacja ryzyk o charakterze systemowym i zapobieganie im lub ograniczanie ich wpływu na system finansowy w UE. W tym celu ESRB może wydawać ostrzeżenia dotyczące ryzyka. Ostrzeżenia te powinny spotykać się z szybką reakcją, aby zapobiegać powstawaniu złożonych problemów, a przez to groźbie wystąpienia kryzysu. W razie konieczności ESRB może również zalecać konkretne działania w odpowiedzi na ujawnione ryzyko.

Zalecenia ESRB nie będą miały prawnie wiążącego charakteru. Pomimo to adresatom zaleceń nie wolno pozostawać bezczynnym wobec ujawnionego ryzyka i oczekuje się od nich określonej reakcji. Jeżeli adresat zgadza się z zaleceniem, ma obowiązek przedstawić informację o wszystkich działaniach podjętych w celu zrealizowania zalecenia. Jeżeli adresat nie zgadza się z zaleceniem i zdecyduje się nie podejmować działań, ma obowiązek odpowiednio wyjaśnić przyczyny takiego braku działania. Zalecenia wydawane przez ESRB nie mogą być zatem zwyczajnie ignorowane.

Decyzje o podaniu do publicznej wiadomości ostrzeżenia lub zalecenia są podejmowane przez ESRB odrębnie dla każdego przypadku. Ogłoszenie zalecenia może zwiększyć presję, aby adresaci podjęli szybkie działania naprawcze, ale może też spowodować niepożądane reakcje na rynkach finansowych. Z uwagi na delikatny charakter osądu, którego trzeba dokonać, podejmując decyzję o upublicznieniu ostrzeżeń lub zaleceń, decyzje takie powinny być podejmowane odrębnie dla każdego przypadku. Oprócz tego wydaje się właściwe, aby ostrzeżenia i zalecenia nie były co do zasady podawane do publicznej wiadomości, chyba że Zarząd Główny podejmie przeciwną decyzję kwalifikowaną większością głosów wynoszącą dwie trzecie członków.

Adresatami ostrzeżeń i zaleceń mogą być: cała Wspólnota, jedno państwo członkowskie lub większa ich liczba, jeden europejski organ nadzoru lub większa ich liczba, lub jeden krajowy organ nadzoru lub większa ich liczba. Wszystkie ostrzeżenia i zalecenia muszą być przekazywane do Rady, natomiast ostrzeżenia i zalecenia dotyczące kwestii nadzorczych powinny być dodatkowo przekazywane odpowiedniemu europejskiemu organowi nadzoru. Procedura przekazywania ostrzeżeń oraz zaleceń do Rady i europejskich organów nadzoru nie powinna służyć „rozwadnianiu” ich treści, ale wręcz przeciwnie, jej celem jest zwiększenie moralnej presji na adresata, aby podjął działanie lub wyjaśnił jego brak, oraz umożliwienie Radzie przedstawienia uwag.

6.2.2. Dostęp do informacji

Ze względu na wzajemne powiązania instytucji i rynków finansowych monitorowanie i ocena potencjalnych ryzyk systemowych powinny opierać się na obszernym zestawie odpowiednich danych i wskaźników makroekonomicznych oraz mikrofinansowych. ESRB powinna w związku z tym mieć dostęp do wszystkich informacji niezbędnych do wykonywania jej obowiązków, zachowując je jednocześnie w poufności. ESRB będzie przy tym mogła korzystać z obszernego zestawu danych na temat instytucji monetarnych i finansowych, które EBC już dziś gromadzi za pośrednictwem Eurosystemu. Obok wykonywania swoich zadań i dbania o niezbędną koordynację z organami nadzoru mikroostrożnościowego, ESRB będzie również mogła zwracać się do ESA za pośrednictwem swojego Sekretariatu o udostępnienie jej informacji w postaci skróconej lub zbiorczej. Jeżeli dane te są niedostępne (lub nie zostaną udostępnione), ESRB będzie mogła zwrócić się o dane bezpośrednio do krajowych organów nadzoru, krajowych banków centralnych lub innych organów państw członkowskich. Rozporządzenie nakłada ponadto na europejskie organy nadzoru, krajowe banki centralne i państwa członkowskie ogólny obowiązek udostępniania ESRB wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania jej zadań, zapewniając w ten sposób szeroki dostęp do danych potrzebnych do analizy makroostrożnościowej.

Ponieważ niektóre instytucje mogą mieć charakter systemowy (ze względu na ich wielkość, wzajemne powiązania z innymi instytucjami finansowymi lub profil ryzyka) ESRB powinna mieć także, za pośrednictwem swojego Sekretariatu, dostęp do danych poszczególnych instytucji po przedłożeniu uzasadnionego wniosku do europejskiego organu nadzoru.

6.3. Relacje z ESFS

Proponowane ramy nadzoru UE będą działać jedynie pod warunkiem, że ESRB i ESFS będą ze sobą skutecznie współpracować. Celem reformy jest zapewnienie sprawniejszych interakcji między mikro- i makroostrożnościowym poziomem nadzoru. Pełniąc rolę organu nadzoru makroostrożnościowego, ESRB będzie musiała otrzymywać w odpowiednim czasie zharmonizowane dane z poziomu mikroostrożnościowego, natomiast nadzór mikroostrożnościowy prowadzony przez organy krajowe będzie czerpać korzyści ze spostrzeżeń ESRB na temat otoczenia makroostrożnościowego. Rozporządzenia określają również procedury, których muszą przestrzegać ESA, podejmując działania w odpowiedzi na zalecenia ESRB oraz korzystając z przysługujących im uprawnień w celu zapewnienia terminowego podjęcia działań następczych po otrzymaniu zaleceń skierowanych do jednego właściwego krajowego organu nadzoru lub większej ich liczby.

6.4. Poufność

Członkowie Zarządu Głównego ESRB i personel pracujący dla ESRB podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy służbowej. Członkom Zarządu Głównego lub osobom wykonującym pracę związaną z ESRB nie wolno ujawniać poza ESRB uzyskanych przez nie poufnych informacji, chyba że są one w postaci skróconej lub zbiorczej, tak że zidentyfikowanie poszczególnych instytucji jest niemożliwe. Powyższe zasady dotyczące poufności mają zastosowanie w szczególności do pracowników EBC, który będzie zapewniał ESRB Sekretariat. W związku z tym informacje uzyskane przez EBC w charakterze Sekretariatu ESRB mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów wykonywania zadań ESRB. Zgodnie z praktykami obowiązującymi w instytucjach UE, osoby wykonujące pracę związaną z ESRB pozostają związane obowiązkiem zachowania poufności nawet po zaprzestaniu wykonywania pracy.

Również adresaci, Rada i europejskie organy nadzoru podejmują środki niezbędne do ochrony poufności ostrzeżeń i zaleceń.

6.5. Wewnętrzna organizacja ESRB

ESRB składa się z: (i) Zarządu Głównego; (ii) Komitetu Sterującego oraz (iii) Sekretariatu.

6.5.1. Zarząd Główny

Zarząd Główny jest organem decyzyjnym ESRB i w związku z tym będzie odpowiedzialny za przyjmowanie ostrzeżeń i zaleceń, o których mowa w sekcji 6.2.1 niniejszego uzasadnienia.

Członkami Zarządu Głównego posiadającymi prawo głosu są:

- prezesi krajowych banków centralnych;

- prezes i wiceprezes EBC;

- członek Komisji Europejskiej;

- przewodniczący trzech europejskich organów nadzoru.

Członkami Zarządu Głównego nieposiadającymi prawa głosu są:

- jeden przedstawiciel wysokiego szczebla reprezentujący właściwy krajowy organ nadzoru na każde państwo członkowskie;

- przewodniczący Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.

Osoba przedstawiciela krajowego organu nadzoru może zmieniać się w zależności od dyskutowanych kwestii (taka rotacja będzie konieczna w przypadku tych licznych państw członkowskich, w których istnieją odrębne organy zajmujące się np. nadzorem finansowym i ubezpieczeniowym).

Członkowie Zarządu Głównego działają bezstronnie. Oznacza to, że wykonując zadania związane z ESRB, nie wolno im wykonywać instrukcji ani uwzględniać indywidualnych interesów jakiegokolwiek państwa członkowskiego. Bezstronność jest nieodzownym wymogiem, ponieważ interesy poszczególnych państw członkowskich mogą nie zawsze być zbieżne z głównym celem ESRB, którym jest utrzymywanie stabilności finansowej w Unii Europejskiej jako całości.

Każdemu członkowi Zarządu Głównego posiadającemu prawo głosu przysługuje jeden głos. Decyzje Zarządu Głównego będą podejmowane zwykłą większością głosów (z wyjątkiem decyzji o podaniu do publicznej wiadomości ostrzeżenia lub zalecenia, która wymaga kwalifikowanej większości wynoszącej dwie trzecie głosów. Zgodnie ze zwykłą praktyką głosowanie wymaga kworum).

Zarząd Główny zbiera się co najmniej cztery razy w roku. Posiedzenia są zwoływane z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek jednej trzeciej członków posiadających prawo głosu.

6.5.2. Przewodniczący

Przewodniczący będzie wybierany na okres 5 lat spośród członków Zarządu Głównego ESRB będących jednocześnie członkami Rady Ogólnej EBC. Przewodniczący będzie przewodniczyć Zarządowi Głównemu oraz Komitetowi Sterującemu oraz wydawać instrukcje Sekretariatowi ESRB w imieniu Zarządu Głównego. Przewodniczący może zwoływać z własnej inicjatywy nadzwyczajne posiedzenia Zarządu Głównego. Jeżeli chodzi o sposób głosowania w Zarządzie Głównym, w przypadku równej liczby głosów głos przewodniczącego jest decydujący. Przewodniczący reprezentuje ESRB na zewnątrz.

6.5.3. Komitet Sterujący

Ze względu na wielkość Zarządu Głównego, który będzie liczyć w sumie 61 członków, organem pomocniczym wspomagającym procesy decyzyjne Zarządu Głównego będzie Komitet Sterujący. Komitet Sterujący będzie przygotowywać posiedzenia Zarządu Głównego, analizować dokumenty, które będą przedmiotem obrad, oraz monitorować postępy w bieżącej pracy ESRB.

W skład Komitetu Sterującego będzie wchodzić: przewodniczący i wiceprzewodniczący Zarządu Głównego, przewodniczący trzech europejskich organów nadzoru, przewodniczący Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, członek Komisji oraz pięciu członków Zarządu Głównego będących jednocześnie członkami Rady Ogólnej EBC (w sumie 12 członków).

6.5.4. Sekretariat

EBC zapewni ESRB Sekretariat. Sekretariat będzie otrzymywać instrukcje bezpośrednio od przewodniczącego Zarządu Głównego.

Dyrektor Sekretariatu będzie powoływany przez EBC w porozumieniu z Zarządem Głównym ESRB. Sekretariat będzie zapewniać ESRB wsparcie analityczne, statystyczne, administracyjne i logistyczne, m.in. poprzez przygotowywanie posiedzeń, gromadzenie i przetwarzanie informacji ilościowych i jakościowych przeznaczonych dla ESRB oraz dokonywanie analiz i ocen niezbędnych do wykonywania zadań ESRB. Sekretariat będzie również wspierał prace Technicznego Komitetu Doradczego (zob. 6.5.5).

6.5.5 Techniczny Komitet Doradczy i inne źródła doradztwa

Rolą Technicznego Komitetu Doradczego (zwanego dalej „Komitetem”) jest doradzanie Zarządowi Głównemu i wspieranie go w sprawach wchodzących w zakres kompetencji ESRB, na wniosek tej ostatniej.

Członkami Komitetu są:

- jeden przedstawiciel każdego krajowego banku centralnego

- jeden przedstawiciel EBC

- po jednym przedstawicielu krajowego organu nadzoru na każde państwo członkowskie

- jeden przedstawiciel każdego europejskiego organu nadzoru

- dwóch przedstawicieli Komisji Europejskiej

- jeden przedstawiciel Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.

Przewodniczący Komitetu jest powoływany przez Zarząd Główny na wniosek przewodniczącego Zarządu Głównego. Osoba przedstawiciela krajowego organu nadzoru może zmieniać się w zależności od dyskutowanych kwestii.

6.6. Obowiązki sprawozdawcze

ESRB jest odpowiedzialna wobec Parlamentu Europejskiego i Rady i w związku z tym przekazuje tym instytucjom sprawozdanie co najmniej raz w roku. Parlament Europejski i Rada mogą również zażądać od ESRB częstszego przekazywania sprawozdań.

2009/0140 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie wspólnotowego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanawiające Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji[2],

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego[3],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[4],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[5],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Kryzys finansowy ujawnił istotne braki w nadzorze finansowym, który nie był w stanie zapobiec nagromadzeniu się nadmiernych ryzyk w obrębie systemu finansowego, i unaocznił w szczególności słabości obecnego nadzoru makroostrożnościowego.

(2) W listopadzie 2008 r. Komisja zleciła grupie wysokiego szczebla pod przewodnictwem Jacques’a de Larosière’a („grupa de Larosière’a”) opracowanie zaleceń w sprawie wzmocnienia europejskich rozwiązań w zakresie nadzoru, aby lepiej chronić obywateli i odbudować zaufanie do systemu finansowego.

(3) W swoim raporcie końcowym przedstawionym w dniu 25 lutego 2009 r. grupa de Larosière’a zaleciła m.in. utworzenie na poziomie Wspólnoty organu, którego zadaniem byłoby nadzorowanie ryzyka w systemie finansowym jako całości.

(4) W komunikacie „Realizacja europejskiego planu naprawy” z dnia 4 marca 2009 r.[6] Komisja przyjęła z zadowoleniem i poparła zalecenia grupy de Larosière’a. Podczas posiedzenia w dniach 19–20 marca 2009 r. Rada Europejska potwierdziła, że należy poprawić regulacje dotyczące instytucji finansowych i nadzór nad tymi instytucjami w UE i że podstawę tego działania powinien stanowić raport grupy de Larosière’a.

(5) W swoim komunikacie „Europejski nadzór finansowy” z dnia 27 maja 2009 r.[7] Komisja przedstawiła szereg reform obecnych rozwiązań w zakresie ochrony stabilności finansowej na poziomie UE, w tym propozycję utworzenia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ESRB) odpowiedzialnej za nadzór makroostrożnościowy. Stanowisko Komisji zostało poparte przez Radę ECOFIN w dniu 9 czerwca 2009 r. i Radę Europejską podczas posiedzenia w dniach 18–19 czerwca; przyjęto także pozytywnie zamiar przedstawienia przez Komisję wniosków legislacyjnych, tak by nowy system zaczął obowiązywać w 2010 r. Rada wyraziła również stanowisko, zbieżne z opinią Komisji, że „EBC powinien zapewnić ESRB wsparcie analityczne, statystyczne, administracyjne i logistyczne, korzystając również z porad technicznych ze strony krajowych banków centralnych i krajowych organów nadzoru”.

(6) Obecne rozwiązania wspólnotowe kładą zbyt mały nacisk na nadzór makroostrożnościowy. Odpowiedzialność za analizę makroostrożnościową jest w dalszym ciągu podzielona, ponieważ jest ona prowadzona przez rozmaite organy na różnych poziomach i nie istnieją mechanizmy zapewniające odpowiednie identyfikowanie ryzyk makroostrożnościowych oraz wydawanie jasnych ostrzeżeń i zaleceń, które byłyby brane pod uwagę i przekładały się na działania.

(7) Wspólnota potrzebuje specjalnego organu odpowiedzialnego za nadzór makroostrożnościowy nad całym systemem finansowym w UE, który identyfikowałby zagrożenia dla stabilności finansowej, a w razie konieczności wydawał ostrzeżenia przed ryzykiem i zalecenia w sprawie działań mających na celu przeciwdziałanie tym zagrożeniom. Właściwe jest zatem ustanowienie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ESRB) jako nowego niezależnego organu odpowiedzialnego za nadzór makroostrożnościowy na poziomie europejskim.

(8) W razie potrzeby ESRB powinna wydawać ostrzeżenia i zalecenia o charakterze ogólnym dotyczące całej Wspólnoty albo poszczególnych państw członkowskich lub grup państw członkowskich, w których przewidziany byłby konkretny termin na właściwą odpowiedź polityczną.

(9) Aby zwiększyć wagę i legitymację ostrzeżeń oraz zaleceń, powinny być one przekazywane za pośrednictwem Rady oraz, w odpowiednich przypadkach, Europejskiego Organu Nadzoru Bankowego ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr …/…[8], Europejskiego Organu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr …/…[9] oraz Europejskiego Organu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr …/…[10] .

(10) ESRB powinna także monitorować przestrzeganie zaleceń na podstawie sprawozdań przedstawianych przez adresatów tych zaleceń, aby zapewnić faktyczną realizację jej ostrzeżeń i zaleceń. Adresaci zaleceń powinni zastosować się do nich, chyba że brak działań może zostać odpowiednio uzasadniony (mechanizm „działaj lub wyjaśnij”).

(11) ESRB powinna podejmować decyzje o utrzymaniu zalecenia w poufności lub też o jego podaniu do publicznej wiadomości, pamiętając że w niektórych okolicznościach publiczne ujawnienie zaleceń może przyczynić się do ich lepszego przestrzegania.

(12) ESRB powinna składać sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie co najmniej raz w roku, a w okresach powszechnych trudności finansowych jeszcze częściej.

(13) Wiodąca rola w nadzorze makroostrożnościowym powinna przypadać EBC i krajowym bankom centralnym, ponieważ dysponują one wiedzą ekspercką i spoczywają już na nich obowiązki dotyczące stabilności finansowej. Udział organów nadzoru mikroostrożnościowego w pracach ESRB jest niezbędny, aby ocena ryzyka makroostrożnościowego opierała się na pełnych i prawidłowych informacjach dotyczących zmian w systemie finansowym. W związku z powyższym przewodniczący europejskich organów nadzoru powinni być członkami z prawem głosu, natomiast przedstawiciele krajowych organów nadzoru (po jednym na każde państwo członkowskie) powinni uczestniczyć w obradach w charakterze członków bez prawa głosu.

(14) Udział członka Komisji przyczyni się do stworzenia połączenia z nadzorem makroekonomicznym i nadzorem finansowym prowadzonym przez Wspólnotę, natomiast obecność przewodniczącego Komitetu Ekonomiczno-Finansowego odzwierciedla rolę ministerstw finansów w ochronie stabilności finansowej.

(15) Konieczne jest, aby członkowie ESRB wykonywali swoje obowiązki w sposób bezstronny i brali pod uwagę wyłącznie stabilność finansową w Unii Europejskiej jako całości. Przy podejmowaniu decyzji w sprawie ostrzeżeń i zaleceń ESRB głosy nie powinny być ważone, a decyzje powinny być co do zasady zapadać zwykłą większością.

(16) Ze względu na wzajemne powiązania instytucji i rynków finansowych monitorowanie i ocena potencjalnych ryzyk systemowych powinny opierać się na obszernym zestawie odpowiednich danych i wskaźników makroekonomicznych oraz mikrofinansowych. ESRB powinna w związku z tym mieć dostęp do wszystkich informacji niezbędnych do wykonywania jej obowiązków, zachowując je w poufności zgodnie z odpowiednimi wymogami.

(17) Uczestnicy rynku mogą wnieść cenny wkład w zrozumienie przemian mających wpływ na system finansowy. W razie potrzeby ESRB powinna zatem konsultować się z zainteresowanymi stronami z sektora prywatnego (przedstawicielami sektora finansowego, stowarzyszeniami konsumentów, grupami użytkowników z obszaru usług finansowych ustanowionego przez Komisję lub na mocy prawodawstwa wspólnotowego itp.) oraz dać im odpowiednią możliwość wypowiedzenia się.

(18) Z uwagi na integrację rynków finansowych na poziomie międzynarodowym oraz ryzyko przenoszenia się kryzysów finansowych, ESRB powinna koordynować swoje działania z Międzynarodowym Funduszem Walutowym oraz nowoutworzoną Radą Stabilności Finansowej, których zadaniem jest wydawanie wczesnych ostrzeżeń w sprawie zagrożeń makroostrożnościowych na poziomie ogólnoświatowym.

(19) Ustanowienie ESRB powinno przyczynić się bezpośrednio do osiągnięcia celów rynku wewnętrznego. Wspólnotowy nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym stanowi integralny element nowych rozwiązań nadzorczych we Wspólnocie, ponieważ aspekt makroostrożnościowy jest ściśle związany z zadaniami w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego, które zostały powierzone europejskim organom nadzoru. Tylko wdrożenie rozwiązań odpowiednio uwzględniających współzależność między zagrożeniami mikro- i makroostrożnościowymi może wzbudzić dostateczne zaufanie wszystkich zainteresowanych stron, tak by angażowały się one w transgraniczną działalność finansową. ESRB powinna monitorować i oceniać ryzyka dla stabilności finansowej wynikające z wydarzeń, które mogą oddziaływać na poziomie sektorowym lub na poziomie systemu finansowego jako całości. Przeciwdziałając takim zagrożeniom, ESRB wniosłaby bezpośredni wkład w zintegrowaną wspólnotową strukturę nadzorczą niezbędną do promowania wśród państw członkowskich spójnych i udzielanych w odpowiednim czasie odpowiedzi politycznych, nie dopuszczając do przyjmowania rozbieżnych podejść i ulepszając działanie rynku wewnętrznego.

(20) Ze względu na integrację europejskich rynków finansowych państwa członkowskie nie mogą osiągnąć w sposób wystarczający celu, którym jest skuteczny nadzór makroostrożnościowy wspólnotowego systemu finansowego, dlatego też Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w przywołanym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Rozdział I Przepisy ogólne

ARTYKUł 1 Ustanowienie ESRB

Ustanawia się Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego, zwaną dalej „ESRB”.

Artykuł 2 Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1. „instytucja finansowa” oznacza przedsiębiorstwo, którego podstawową działalnością jest przyjmowanie depozytów, udzielanie kredytów, świadczenie usług ubezpieczeniowych lub innych usług finansowych na rzecz swoich klientów lub członków lub dokonywanie inwestycji finansowych lub transakcji na własny rachunek.

2. „system finansowy” oznacza wszystkie instytucje finansowe, rynki i infrastruktury rynkowe.

Artykuł 3 Misja, cele i zadania

1. ESRB jest odpowiedzialna za sprawowanie nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym we Wspólnocie w celu przeciwdziałania ryzykom systemowym w obrębie systemu finansowego lub ograniczania tych ryzyk, aby zapobiegać okresom powszechnych trudności finansowych, przyczyniać się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i zapewniać trwały wkład sektora finansowego we wzrost gospodarczy.

2. Do celów ust. 1 ESRB wykonuje następujące zadania:

3. identyfikowanie i/lub gromadzenie, w zależności od przypadku, oraz analizowanie wszystkich informacji istotnych z punktu widzenia misji opisanej w ust. 1;

4. identyfikowanie takich ryzyk i szeregowanie ich pod względem ważności;

5. wydawanie ostrzeżeń w sytuacjach, gdy ryzyko jest uznawane za znaczące;

6. w razie potrzeby wydawanie zaleceń w sprawie działań zaradczych;

7. monitorowanie działań następczych w związku z ostrzeżeniami i zaleceniami;

8. ścisła współpraca z Europejskim Systemem Organów Nadzoru Finansowego oraz, w stosownych przypadkach, udostępnianie europejskim organom nadzoru informacji na temat ryzyk systemowych, które są im potrzebne do realizacji ich zadań;

9. koordynowanie działań z instytucjami międzynarodowymi, w szczególności Międzynarodowym Funduszem Walutowym i Radą Stabilności Finansowej, oraz właściwymi organami w krajach trzecich w sprawach dotyczących nadzoru makroostrożnościowego;

10. wykonywanie innych podobnych zadań określonych w prawodawstwie wspólnotowym.

Rozdział IIOrganizacja

ARTYKUł 4 Struktura

1. ESRB posiada Zarząd Główny, Komitet Sterujący oraz Sekretariat.

2. Zarząd Główny podejmuje decyzje konieczne do realizacji zadań powierzonych ESRB.

3. Komitet Sterujący wspiera proces decyzyjny ESRB, pomagając w przygotowywaniu posiedzeń Zarządu Głównego, analizując dokumenty, które będą przedmiotem obrad, oraz monitorując postępy w bieżącej pracy ESRB.

4. Sekretariat zapewnia ESRB wsparcie analityczne, statystyczne, administracyjne i logistyczne, pod kierownictwem przewodniczącego Zarządu Głównego, zgodnie z decyzją Rady XXXX/2009/WE[11].

5. ESRB jest wspierana przez Techniczny Komitet Doradczy, o którym mowa w art. 12, który na wniosek ESRB doradza tej instytucji i wspiera ją w sprawach związanych z jej pracami.

Artykuł 5 Przewodniczący

1. Przewodniczący i wiceprzewodniczący ESRB są wybierani na pięcioletnią kadencję przez i spośród członków Zarządu Głównego będących jednocześnie członkami Rady Ogólnej EBC. Ich mandat jest odnawialny.

2. Przewodniczący przewodniczy posiedzeniom Zarządu Głównego i Komitetu Sterującego.

3. Wiceprzewodniczący przewodniczy Zarządowi Głównemu lub Komitetowi Sterującemu w razie nieobecności przewodniczącego.

4. W przypadku gdy kadencja członków Rady Ogólnej EBC wybranych na stanowisko przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego zakończy się przed upływem powyższego pięcioletniego mandatu lub gdy przewodniczący lub wiceprzewodniczący z jakichkolwiek przyczyn nie jest w stanie wykonywać swoich obowiązków, wybierany jest nowy przewodniczący lub wiceprzewodniczący zgodnie z ust. 1.

5. Przewodniczący reprezentuje ESRB na zewnątrz.

Artykuł 6 Zarząd Główny

1. Członkami Zarządu Głównego posiadającymi prawo głosu są:

a) prezes i wiceprezes EBC;

b) prezesi krajowych banków centralnych;

c) członek Komisji Europejskiej;

d) przewodniczący Europejskiego Organu Nadzoru Bankowego;

e) przewodniczący Europejskiego Organu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych;

f) przewodniczący Europejskiego Organu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych.

2. Członkami Zarządu Głównego nieposiadającymi prawa głosu są:

a) jeden przedstawiciel wysokiego szczebla reprezentujący właściwy krajowy organ nadzoru na każde państwo członkowskie;

b) przewodniczący Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.

3. Jeżeli w porządku obrad znajdują się punkty należące do kompetencji kilku krajowych organów nadzoru w danym państwie członkowskim, właściwy przedstawiciel wysokiego szczebla uczestniczy tylko w obradach dotyczących punktów należących do jego lub jej kompetencji.

4. Zarząd Główny ustanawia regulamin wewnętrzny ESRB.

Artykuł 7 Bezstronność

1. Uczestnicząc w pracach Zarządu Głównego i Komitetu Sterującego lub prowadząc inne działania związane z ESRB, członkowie ESRB wykonują swoje obowiązki w sposób bezstronny i nie zwracają się o instrukcje do państw członkowskich ani ich nie przyjmują.

2. Państwa członkowskie nie dążą do wywierania wpływu na członków ESRB przy wykonywaniu przez nich zadań ESRB.

Artykuł 8 Tajemnica służbowa

1. Członkowie Zarządu Głównego ESRB oraz wszystkie osoby, które wykonują lub wykonywały pracę dla ESRB lub związaną z ESRB (w tym odpowiedni personel banków centralnych, Technicznego Komitetu Doradczego, europejskich organów nadzoru oraz właściwych krajowych organów nadzoru państw członkowskich), nie mogą ujawniać informacji objętych tajemnicą służbową; obowiązek ten trwa również po zaprzestaniu wykonywania pracy.

2. Informacje otrzymane przez członków ESRB mogą być wykorzystywane tylko w ramach pełnienia przez nich obowiązków oraz wykonywania zadań określonych w art. 3 ust. 2.

3. Nie naruszając przepisów art. 16 i bez uszczerbku dla przepisów prawa karnego mających zastosowanie, poufne informacje uzyskane przez osoby, o których mowa w ust. 1, podczas wykonywania ich obowiązków nie mogą zostać ujawnione żadnej innej osobie ani organowi, z wyjątkiem informacji w postaci skróconej lub zbiorczej, tak by niemożliwe było zidentyfikowanie poszczególnych instytucji finansowych.

4. ESRB uzgadnia z europejskimi organami nadzoru szczegółowe procedury dotyczące zachowania poufności w celu chronienia informacji dotyczących poszczególnych instytucji finansowych lub informacji, na podstawie których mogą być zidentyfikowane poszczególne instytucje finansowe.

Artykuł 9 Posiedzenia Zarządu Głównego

1. Zwyczajne posiedzenia plenarne Zarządu Głównego są zwoływane przez jego przewodniczącego i odbywają się co najmniej cztery razy w roku. Posiedzenie nadzwyczajne może być zwołane z inicjatywy przewodniczącego Zarządu Głównego lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków posiadających prawo głosu.

2. Podczas posiedzeń Zarządu Głównego wymagana jest osobista obecność członka – nie może on być reprezentowany przez inną osobę.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, członek Zarządu Głównego, który nie może uczestniczyć w posiedzeniach przez dłuższy okres, może wyznaczyć swojego zastępcę. Takiego członka może także zastąpić osoba, która została oficjalnie wyznaczona jako tymczasowy zastępca przedstawiciela zgodnie z przepisami regulującymi właściwą instytucję.

4. Obrady mają charakter poufny.

Artykuł 10 Zasady głosowania w Zarządzie Głównym

1. Każdemu członkowi Zarządu Głównego posiadającemu prawo głosu przysługuje jeden głos.

2. Zarząd Główny podejmuje decyzje zwykłą większością głosów obecnych członków posiadających prawo głosu. W przypadku równej liczby głosów decydujący jest głos przewodniczącego.

3. Do głosowania na posiedzeniu Zarządu Głównego wymagane jest kworum wynoszące dwie trzecie członków posiadających prawo głosu. W przypadku braku wymaganego kworum przewodniczący może zwołać posiedzenie nadzwyczajne, na którym decyzje mogą być podejmowane bez względu na kworum.

Artykuł 11 Komitet Sterujący

1. W skład Komitetu Sterującego wchodzi:

a) przewodniczący ESRB;

b) wiceprzewodniczący ESRB;

c) pięciu innych członków Zarządu Głównego będących jednocześnie członkami Rady Ogólnej EBC. Członkowie ci są wybierani na dwuletnią kadencję przez i spośród członków Zarządu Głównego będących jednocześnie członkami Rady Ogólnej EBC;

d) członek Komisji Europejskiej;

e) przewodniczący Europejskiego Organu Nadzoru Bankowego;

f) przewodniczący Europejskiego Organu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych;

g) przewodniczący Europejskiego Organu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych;

h) przewodniczący Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.

W przypadku wakatu na stanowisku wybieralnego członka Komitetu Sterującego Zarząd Główny wybiera nowego członka.

2. Posiedzenia Komitetu Sterującego są zwoływane przez jego przewodniczącego co najmniej raz na kwartał, przed każdym posiedzeniem Zarządu Głównego. Przewodniczący może także zwoływać posiedzenia doraźne.

Artykuł 12 Techniczny Komitet Doradczy

1. W skład Technicznego Komitetu Doradczego wchodzi:

a) przedstawiciel każdego krajowego banku centralnego i przedstawiciel EBC;

b) po jednym przedstawicielu właściwego krajowego organu nadzoru na każde państwo członkowskie;

c) jeden przedstawiciel Europejskiego Organu Nadzoru Bankowego;

d) jeden przedstawiciel Europejskiego Organu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych;

e) jeden przedstawiciel Europejskiego Organu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych;

f) dwóch przedstawicieli Komisji;

g) jeden przedstawiciel Komitetu Ekonomiczno-Finansowego.

Organy nadzoru każdego państwa członkowskiego dokonują wyboru jednego przedstawiciela do Komitetu. Jeżeli w porządku obrad znajdują się punkty należące do zakresu kompetencji kilku krajowych organów nadzoru w danym państwie członkowskim, właściwy przedstawiciel uczestniczy tylko w obradach dotyczących punktów należących do jego kompetencji.

2. Przewodniczący Technicznego Komitetu Doradczego jest powoływany przez Zarząd Główny na wniosek przewodniczącego Zarządu Głównego.

3. Komitet wykonuje zadania, o których mowa w art. 4 ust. 5, na wniosek przewodniczącego Zarządu Głównego.

4. Sekretariat ESRB wspiera prace Technicznego Komitetu Doradczego, a dyrektor Sekretariatu uczestniczy w jego posiedzeniach.

Artykuł 13 Inne źródła doradztwa

Wykonując swoje zadania, ESRB zasięga w stosownych przypadkach rady odpowiednich zainteresowanych stron z sektora prywatnego.

Artykuł 14 Dostęp do dokumentów

1. Do dokumentów znajdujących się w posiadaniu ESRB stosują się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady[12].

2. Zarząd Główny przyjmie ustalenia dotyczące wykonania w praktyce rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w terminie sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

3. Decyzje podejmowane przez ESRB na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą stanowić przedmiot skargi złożonej do Rzecznika Praw Obywatelskich lub skargi przed Trybunałem Sprawiedliwości, zgodnie z warunkami określonymi, odpowiednio, w art. 195 i 230 Traktatu WE.

Rozdział IIIZadania

ARTYKUł 15 Gromadzenie i wymiana informacji

1. ESRB przekazuje europejskim organom nadzoru informacje na temat ryzyk systemowych, które są im potrzebne do realizacji ich zadań.

2. Europejskie organy nadzoru, krajowe banki centralne oraz państwa członkowskie współpracują ściśle z ESRB oraz dostarczają jej wszelkich informacji koniecznych do realizacji zadań ESRB zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.

3. ESRB może zażądać od europejskich organów nadzoru informacji w postaci skróconej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych instytucji finansowych. Jeżeli żądane dane nie są dostępne europejskim organom nadzoru lub nie mogą zostać udostępnione w odpowiednim terminie, ESRB może zwrócić się o te dane do krajowych organów nadzoru, krajowych banków centralnych lub innych organów państw członkowskich.

4. ESRB może wystosować do europejskich organów nadzoru wniosek o dostarczenie danych w innej formie niż skrócona lub zbiorcza, podając uzasadnienie.

5. Przed wystosowaniem żądania informacji zgodnie z ust. 3 i 4 ESRB konsultuje się w odpowiedni sposób z właściwym europejskim organem nadzoru, aby upewnić się, czy żądanie to jest stosowne.

Artykuł 16 Ostrzeżenia i zalecenia

1. W przypadku ujawnienia znaczących ryzyk zagrażających osiągnięciu celu określonego w art. 3 ust. 1 ESRB wydaje ostrzeżenia oraz, w stosownych przypadkach, zalecenia w sprawie działań zaradczych.

2. Ostrzeżenia lub zalecenia wydawane przez ESRB zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. c) i d) mogą mieć charakter ogólny lub szczegółowy i są kierowane do całej Wspólnoty lub do jednego państwa członkowskiego lub większej ich liczby lub do jednego europejskiego organu nadzoru lub większej ich liczby lub do jednego krajowego organu nadzoru lub większej ich liczby. Zalecenia zawierają konkretny termin na właściwą odpowiedź polityczną. Zalecenia mogą być również kierowane do Komisji i dotyczyć odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego.

3. Ostrzeżenia lub zalecenia są przekazywane również Radzie, a jeżeli są skierowane do krajowego organu nadzoru lub większej ich liczby, przekazuje się je również europejskim organom nadzoru.

4. Każdy członek Zarządu Głównego może w dowolnej chwili wystąpić z wnioskiem o głosowanie nad projektem ostrzeżenia lub zalecenia.

Artykuł 17 Działania następcze w związku z zaleceniami ESRB

1. W przypadku gdy zalecenie, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. d), jest kierowane do państwa członkowskiego lub do większej ich liczby lub do europejskiego organu nadzoru lub większej ich liczby lub do jednego krajowego organu nadzoru lub większej ich liczby, adresaci są zobowiązani poinformować ESRB o działaniach podjętych w odpowiedzi na zalecenia lub wyjaśnić przyczyny braku działań. Informowana jest Rada, a w stosownych przypadkach także europejskie organy nadzoru.

2. W przypadku gdy ESRB ustali, że jej zalecenie nie zostało wykonane, a adresaci nie wyjaśnili odpowiednio swojego braku działania, informuje o tym Radę, a w stosownych przypadkach także właściwe europejskie organy nadzoru.

Artykuł 18 Publiczne ostrzeżenia i zalecenia

1. Zarząd Główny ESRB podejmuje w zależności od przypadku decyzje o podaniu do publicznej wiadomości ostrzeżenia lub zalecenia. Na zasadzie odstępstwa od art. 10 ust. 2 podanie do publicznej wiadomości ostrzeżenia lub zalecenia wymaga kwalifikowanej większości wynoszącej dwie trzecie głosów.

2. Po podjęciu decyzji o podaniu do publicznej wiadomości ostrzeżenia lub zalecenia Zarząd Główny ESRB informuje o tej decyzji z wyprzedzeniem adresata(-ów) ostrzeżenia lub zalecenia.

3. Jeżeli Zarząd Główny ESRB zdecyduje o niepodawaniu do publicznej wiadomości ostrzeżenia lub zalecenia, adresaci oraz, w stosownych przypadkach, Rada i europejskie organy nadzoru, podejmują środki niezbędne do ochrony poufności tych ostrzeżeń i zaleceń. Przewodniczący Rady może zdecydować o nieudostępnianiu ostrzeżenia lub zalecenia pozostałym członkom Rady.

Rozdział IVPrzepisy końcowe

ARTYKUł 19 Obowiązki sprawozdawcze

1. ESRB przekazuje sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie co najmniej raz w roku.

2. ESRB jest również zobowiązana zbadać konkretne kwestie na wezwanie Rady lub Komisji.

Artykuł 20 Klauzula przeglądowa

Rada dokona przeglądu niniejszego rozporządzenia na podstawie sprawozdania Komisji po upływie trzech lat od jego wejścia w życie i zdecyduje, po otrzymaniu opinii EBC, czy zadania i organizacja ESRB powinny zostać zmienione.

Artykuł 21 Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

[1] Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (CEBS), Komitet Europejskich Organów Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (CEIOPS), Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych (CESR).

[2] Dz.U. C […] z […], s. […].

[3] Decyzja XXXX

[4] Dz.U. C […] z […], s. […].

[5] Dz.U. C […] z […], s. […].

[6] COM(2009) 114.

[7] COM(2009) 252.

[8] Dz.U. L […] z […], s. […].

[9] Dz.U. L […] z […], s. […].

[10] Dz.U. L […] z […], s. […].

[11] Dz.U. L […] z […], s. […].

[12] Dz.U.