Sześć państw członkowskich przetarło szlak w tej dziedzinie, przyjmując różne formy ulg podatkowych związanych z kapitałem własnym, aby rozwiązać problem uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego. Wspomniane środki krajowe mogą jednak prowadzić do powstawania zakłóceń i podejmowania niewłaściwych decyzji inwestycyjnych na jednolitym rynku w przypadku, gdy przedsiębiorstwa kierują się dostępnością ulgi kapitałowej lub jej brakiem. Stosowanie takich środków wyłącznie na szczeblu krajowym, bez ustanowienia zharmonizowanych ram służących przeciwdziałaniu zjawisku unikania opodatkowania na szczeblu UE, może również skutkować tworzeniem luk, które mogą być wykorzystywane do celów agresywnego planowania podatkowego i sprzyjać szkodliwej konkurencji podatkowej między państwami członkowskimi.

Ponadto wzrosła potrzeba tworzenia zachęt do inwestowania w kapitał własny, zważywszy na konieczność spełnienia wymogów związanych z dwojaką transformacją – ekologiczną i cyfrową. Problem niedoboru kapitału własnego i jego wyższych kosztów dotyczy wszystkich przedsiębiorstw, jednak przede wszystkim przedsiębiorstw młodych i innowacyjnych, które – z racji swojego profilu ryzyka – często dysponują ograniczonym dostępem do zewnętrznych źródeł finansowania dłużnego i są zależne od inwestycji kapitałowych.

Systemy podatkowe w UE zapewniają możliwość odliczania odsetek od zadłużenia przy obliczaniu podstawy opodatkowania na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych, podczas gdy koszty związane z finansowaniem kapitałowym – jak na przykład dywidendy – z reguły nie podlegają odliczeniu do celów podatkowych. Ta asymetria faworyzuje korzystanie z instrumentów dłużnych zamiast z instrumentów kapitałowych w kontekście finansowania inwestycji i przyczynia się – w połączeniu z innymi czynnikami, takimi jak skłonność istniejących właścicieli kapitału własnego do unikania rozwodnienia praw kontroli/głosu, ograniczony dostęp do finansowania kapitałowego lub fakt, że finansowanie dłużne jest tańsze niż finansowanie kapitałowe – do nadmiernego zadłużania przedsiębiorstw niefinansowych. Nadmierny poziom zadłużenia sprawia, że przedsiębiorstwa są podatne na nieprzewidziane zmiany w otoczeniu biznesowym i że rośnie ryzyko ich niewypłacalności, zwłaszcza w czasach kryzysu.

3.ustanowieniu wspólnych, solidnych ram środków służących zapobieganiu nadużyciom, co pozwoli przeciwdziałać nadużywaniu ulg do celów związanych z agresywnym planowaniem podatkowym.

1.zachęceniu podmiotów do dokonywania inwestycji kapitałowych, co zwiększa stabilność i odporność gospodarki UE;

Ogólnym celem inicjatywy jest spójne przeciwdziałanie zjawisku uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego w całej UE, a tym samym przyczynianie się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Działania na szczeblu krajowym w obrębie Unii mogą prowadzić do zakłóceń na rynku wewnętrznym i mogą powodować, że niektóre państwa członkowskie będą podatne na arbitraż podatkowy. Wyłącznie ustanowienie wspólnych ram unijnych może uprościć system i usprawnić jego działanie w odniesieniu do przedsiębiorstw, zapobiegając jednocześnie wszelkim nadużyciom mających na celu unikanie opodatkowania.

Omawiany problem ma taki sam charakter we wszystkich państwach członkowskich UE, ponieważ wszystkie państwa członkowskie UE faworyzują finansowanie dłużne zamiast finansowania kapitałowego w kontekście podatkowym. Ponadto sytuacja, w której sześć państw członkowskich podejmuje niespójne działania w celu rozwiązania problemu uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego, może wywołać niepożądane skutki, prowadzić do podejmowania niewłaściwych decyzji inwestycyjnych i tworzyć luki, które będą mogły być wykorzystywane do stosowania szkodliwych praktyk podatkowych.