ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wariant trzeci jest skuteczny, ponieważ wszyscy dostawcy usług płatniczych – również w państwach spoza strefy euro – mają dostęp do nowoczesnych infrastruktur na potrzeby płatności transgranicznych w euro. Większość transakcji transgranicznych w państwach spoza strefy euro jest przeprowadzanych w euro, więc wariant trzeci obejmowałby duży odsetek transakcji transgranicznych. Ze względu na fakt, że transakcje w euro są tanie, istniałoby niewielkie ryzyko zwiększenia opłat za transakcje krajowe w celu subsydiowania skośnego drogich transakcji transgranicznych w walutach innych niż euro. Wariant trzeci jest również spójny z celem długoterminowym, jakim jest dążenie do tego, by euro stało się wspólną walutą wszystkich państw członkowskich. Zainteresowane strony również zaakceptowałyby ten wariant chętniej niż jakikolwiek inny wariant.

Szacuje się, że średnie ceny transakcji transgranicznych w euro w państwach spoza strefy euro wynoszą obecnie 8 EUR w przypadku poleceń przelewu, 0,40 EUR w przypadku płatności kartą oraz 2,30 EUR w przypadku wypłaty gotówki. Wdrożenie preferowanego wariantu obniżyłoby te ceny do poziomu cen obowiązujących w odniesieniu do transakcji krajowych w walucie krajowej, które wynoszą średnio – odpowiednio – 1 EUR, 0 EUR i 0,63 EUR. Zakładając, że udział transakcji w euro w łącznej liczbie transakcji transgranicznych nie obniży się, użytkownicy usług płatniczych mogliby uzyskać oszczędności rzędu 900 mln EUR rocznie. Użytkownicy usług płatniczych mogliby również skorzystać na zwiększeniu przejrzystości i zmniejszeniu stopnia złożoności struktur opłat, co może przełożyć się na wzrost konkurencji. Niższe koszty transakcji transgranicznych sprzyjałyby poprawie integracji gospodarczej UE, a w rezultacie mogłyby doprowadzić do zwiększenia produktywności i konkurencyjności gospodarki. Może się to również wiązać z korzyściami politycznymi, ponieważ niniejsza inicjatywa mogłaby okazać się przyjazna obywatelom na podobnej zasadzie co rozporządzenie w sprawie roamingu w sektorze telekomunikacji, choć wywierałaby mniejszy wpływ na życie obywateli.
W następstwie kryzysu finansowego i zadłużeniowego oraz późniejszej recesji doszło do akumulacji kredytów zagrożonych w niektórych segmentach unijnego sektora bankowego. Zwiększony wolumen kredytów zagrożonych wpływa na stabilność finansową, ponieważ obniża rentowność i, w ostatecznym rozrachunku, zagraża prawidłowemu funkcjonowaniu instytucji, których dotyczy ten problem, oraz wpływa na wzrost gospodarczy na skutek ograniczenia akcji kredytowej przez banki. W rezultacie kredyty zagrożone mają negatywny wpływ zarówno na funkcjonowanie unii bankowej, jak i na tworzenie unii rynków kapitałowych. Aby skuteczniej zaradzić problemom związanym z wysokim wolumenem kredytów zagrożonych w Europie, w „Planie działania na rzecz rozwiązania problemu kredytów zagrożonych w Europie” zwrócono się do różnych instytucji o podjęcie odpowiednich działań. Jednym z kluczowych obszarów polityki określonych w tym planie działania jest rozwój i poprawa funkcjonowania wtórnych rynków kredytów zagrożonych, w szczególności usunięcie przeszkód dla przenoszenia kredytów zagrożonych z banków do innych podmiotów oraz uproszczenie i harmonizacja wymogów stawianych podmiotom obsługującym kredyty. Ograniczony udział instytucji niebędących bankami doprowadził do małego popytu, słabej konkurencji i niskich cen kupna na rynkach wtórnych, co zniechęca banki do sprzedawania kredytów zagrożonych. Szczególnie istotnym czynnikiem, który zniechęca inwestorów w zakresie kredytów zagrożonych do wchodzenia na ten rynek, jest utrudniony dostęp do podmiotów obsługujących kredyty będących osobami trzecimi, których do niedawna praktycznie w ogóle nie było w większości państw członkowskich UE i które prowadzą działalność na rozdrobnionych rynkach.
Aktualnie obowiązujące unijne ramy ostrożnościowe nie przewidują minimalnego wspólnego podejścia w odniesieniu do poniesionych lub oczekiwanych strat z tytułu kredytów zagrożonych. Organy nadzoru odpowiedzialne za nadzór nad instytucjami w UE posiadają w indywidualnych przypadkach uprawnienia do wpływania na politykę banku w zakresie tworzenia rezerw oraz do żądania dokonania konkretnych korekt w obliczeniach funduszy własnych (jest to tzw. drugi filar ram ostrożnościowych), ale niemożliwe jest nakładanie zharmonizowanych (minimalnych) wymogów mających zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich i do wszystkich banków.

Ze względu na brak wspólnych przepisów ostrożnościowych dotyczących tworzenia rezerw z tytułu kredytów zagrożonych faktyczne pokrycie strat na tych kredytach może się różnić między bankami w różnych jurysdykcjach, nawet jeśli są one narażone na takie samo ryzyko bazowe. Może to ograniczać porównywalność – między krajami – współczynników kapitałowych i podważać ich wiarygodność. Banki o takim samym profilu ryzyka i działające w obszarze tej samej waluty (w przypadku banków w strefie euro) miałyby do czynienia z różnymi warunkami finansowania w zależności od tego, w którym państwie mają siedzibę. Ponadto, patrząc po stronie kredytobiorców, dwa przedsiębiorstwa o identycznym profilu ryzyka i posługujące się tą samą walutą uzyskiwałyby różne warunki kredytowania w zależności od kraju swojej siedziby. Prowadzi to do dodatkowej fragmentacji rynku finansowego, która umniejsza jedną z najważniejszych korzyści unii gospodarczej i walutowej, tj. dywersyfikację i podział ryzyka gospodarczego między różne kraje.

Działanie ustawodawcze na szczeblu UE wprowadziłoby automatyczny ogólnounijny hamulec dla narastania w przyszłości wolumenu ekspozycji nieobsługiwanych pozbawionych wystarczającego pokrycia strat, a tym samym umocniłoby podstawy finansowe banków oraz ich zdolność do udzielania kredytów. Przyczyniłoby się to do prawidłowego funkcjonowania mechanizmu transmisji polityki pieniężnej i większego zrównoważenia procesu integracji finansowej w UE. Wniosłoby to również wkład w ukończenie budowy unii bankowej poprzez zrównanie warunków działania wszystkich banków, ograniczenie zbędnych różnic w praktykach stosowanych przez banki, zwiększenie porównywalności, stworzenie warunków sprzyjających dyscyplinie rynkowej oraz zwiększenie zaufania do rynków. Działanie na poziomie całej UE ograniczyłoby także potencjalne skutki uboczne w obrębie Unii. Rozbudowane wzajemne powiązania w obrębie systemu finansowego UE (a zwłaszcza w strefie euro) stwarzają znaczne ryzyko skutków ubocznych pociągających za sobą zagrożenia dla stabilności, któremu można łatwiej zapobiec na szczeblu Unii.
W zachodnich wodach UE w większości połowów gatunków dennych poławia się kilka gatunków w ramach tej samej operacji połowowej. Problem polega na tym, że w obecnych przepisach określa się uprawnienia do połowów w taki sposób, jakby ryby były łowione oddzielnie. W rzeczywistości jednak jednocześnie poławia się kilka gatunków i stan biologiczny stad, co do których ustanowiono niższe kwoty, zależy od innych stad o wyższej kwocie, które są poławiane w ramach tych samych połowów wielogatunkowych. Prowadzi to do sytuacji, w której po wyczerpaniu niższych kwot rybacy w dalszym ciągu prowadzą połowy ukierunkowane na gatunki, w odniesieniu do których ustanowiono kwoty wyższe. Nadal jednak będą znajdować w sieciach ryby, których kwoty zostały już wyczerpane, i będą je odrzucać do 2019 r., kiedy to obowiązek wyładunku wszystkich połowów zacznie w pełni obowiązywać. Prowadzi to do przełowienia tych stad ryb o niższych kwotach, a to z kolei oznacza, że nie możemy zwiększyć liczby stad poławianych w sposób zrównoważony. Aż do 2019 r. takie ramy zarządzania związane z posiadaniem kwot, które nie są ze sobą zsynchronizowane, będzie prowadzić do wczesnego zamykania połowów, w odniesieniu do których kwoty są wciąż dostępne. Taka sytuacja mogłaby spowodować również brak akceptacji dla zarządzania tymi połowami ze strony sektora.
Środki z zakresu „prawa miękkiego” można dostosowywać do potrzeb państw członkowskich. (Jednorazowe) koszty przestrzegania przepisów w przypadku udoskonalonych dokumentów będą się różnić w zależności od państwa członkowskiego, a także w zależności od jakości dokumentów wydawanych obecnie. W większości przypadków koszty zostaną zminimalizowane przez dostosowanie tempa stopniowego wprowadzania nowych dokumentów do naturalnego cyklu wymiany dokumentów. W odniesieniu do krajowych dokumentów tożsamości i kart pobytowych dla członków rodziny niebędących obywatelami UE państwa członkowskie mogą opierać się na istniejącej infrastrukturze (czytniki kart, skanery dokumentów, urządzenia do pobierania i weryfikacji danych biometrycznych) i procesach produkcyjnych stosowanych w przypadku paszportów i dokumentów pobytowych. Nie są spodziewane znaczne dodatkowe koszty administracyjne i regulacyjne. Przy dążeniu do szybszego uzyskania korzyści w zakresie bezpieczeństwa stopniowe wycofywanie słabiej zabezpieczonych dowodów tożsamości doprowadzi do powstania pewnych kosztów w kilku państwach członkowskich. Wycofywanie niespełniających wymagań kart pobytowych dla członków rodziny niebędących obywatelami UE również doprowadzi do powstania pewnych dodatkowych (jednorazowych) kosztów. Koszty te będą proporcjonalne do tempa wycofywania. Kwestia tego, czy koszty przestrzegania przepisów w przypadku nowych dokumentów zostaną przeniesione na obywateli zależeć będzie od administracji państw członkowskich. Preferowany wariant nie będzie miał żadnych znacznych kosztów dla przedsiębiorstw.
Ocena skutków towarzysząca wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych, zmieniającego załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 i uchylającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych
Poddano analizie nielegislacyjny wariant strategiczny O oraz 13 legislacyjnych wariantów strategicznych i podzielono je odpowiednio na: • Blok A: „DLACZEGO” właściwe organy powinny mieć dostęp do informacji oraz możliwość ich wymiany? WARIANT A.1: wyłącznie w celu zapobiegania praniu pieniędzy, jego przestępstwom źródłowym oraz finansowaniu terroryzmu i zwalczania tych praktyk. WARIANT A.2: wyłącznie w odniesieniu do „europrzestępstw” określonych w art. 83 ust. 1 TFUE. WARIANT A.3: w odniesieniu do rodzajów przestępstw określonych w załączniku I do rozporządzenia w sprawie Europolu. • Blok B: „W JAKI SPOSÓB” władze publiczne powinny mieć dostęp do informacji finansowych oraz możliwość ich wymiany? WARIANT B.1: właściwe organy powinny mieć dostęp do krajowych rejestrów rachunków bankowych zgodnie z 1) wariantem B.1.a: dostęp bezpośredni; lub 2) wariantem B.1.b: dostęp pośredni. WARIANT B.2: właściwe organy powinny mieć dostęp do wszystkich pozostałych informacji finansowych zgodnie z 1) wariantem B.2.a: dostęp bezpośredni; lub 2) wariantem B.2.b: za pośrednictwem jednostek analityki finansowej. WARIANT B.3: należy ustanowić środki służące wymianie informacji między jednostkami analityki finansowej oraz dostęp jednostek analityki finansowej do informacji będących w dyspozycji właściwych organów oraz możliwość wymiany takich informacji zgodnie z 1) wariantem B.3.a: bezpośrednia współpraca między jednostkami analityki finansowej; lub 2) wariantem B.3.b: ustanowienie centralnej jednostki analityki finansowej. • Blok C: „KTO” – do jakich władz publicznych mają zastosowanie te warunki? WARIANT C.1: do władz publicznych odpowiedzialnych za zapobieganie przestępstwom, prowadzenie dochodzeń w ich sprawie oraz ich ściganie WARIANT C.2: do władz publicznych w wariancie C.1 oraz dodatkowo 1) wariancie C.2.a: biur ds. odzyskiwania mienia; 2) wariancie C.2.b: Europolu; 3) wariancie C.2.c: OLAF-u Jeżeli chodzi o dostęp właściwych organów do informacji zawartych w rejestrach rachunków bankowych, preferowanym wariantem strategicznym jest kombinacja wariantów A.3, B.1.a, C.2.a oraz C.2.b. Jeżeli chodzi o dostęp właściwych organów do dodatkowych informacji finansowych preferowanym wariantem strategicznym jest kombinacja wariantów A.3, B.2.b oraz C.2.b. W celu usunięcia przeszkód w dziedzinie transgranicznej współpracy jednostek analityki finansowej oraz trudności napotykanych przez jednostki analityki finansowej w związku z współpracą z krajowymi organami ścigania, preferowanym wariantem strategicznym jest kombinacja wariantów A1, B.2.b, B.3.a oraz C.2.b.
W odniesieniu do nieprzestrzegania przepisów podjęto lub podejmuje się szereg działań na poziomie UE w celu zaradzenia problemom stwierdzonym w toku wcześniejszych ocen. Obecna inicjatywa skupia się na przyczynach problemu, których jeszcze nie rozwiązano w inny sposób. Rozważa się warianty nielegislacyjne, ale – jak zasugerowano w toku ocen – proponowanymi wariantami są ukierunkowane interwencje legislacyjne. Będą one uzupełnieniem działań legislacyjnych i nielegislacyjnych, które już podjęto. Jeżeli chodzi o modernizację unijnych przepisów w dziedzinie ochrony konsumentów, oceniono też podejścia nielegislacyjne, ale w każdym przypadku stwierdzono, że nie byłyby one w stanie w pełni zaradzić przyczynom problemu. Preferowany pakiet wariantów obejmuje interwencje zapewniające:

Organizacje konsumenckie popierają wszystkie proponowane środki z wyjątkiem wymagań w zakresie informacji i prawa do odstąpienia od umowy. Stowarzyszenia przedsiębiorców popierają sugerowane interwencje dotyczące przejrzystości na rynkach internetowych, „bezpłatnych” usług cyfrowych (częściowo), wymagań w zakresie informacji i prawa do odstąpienia od umowy. Istnieje pewien opór stowarzyszeń przedsiębiorców wobec proponowanych interwencji dotyczących kar, rekompensat, zbiorowych postępowań o wydanie nakazu zaprzestania bezprawnych praktyk i zbiorowego dochodzenia roszczeń oraz „bezpłatnych” usług cyfrowych. Wiele państw członkowskich popiera proponowane interwencje dotyczące rekompensat, zbiorowych postępowań o wydanie nakazu zaprzestania bezprawnych praktyk i zbiorowego dochodzenia roszczeń, przejrzystości na rynkach internetowych oraz „bezpłatnych” usług cyfrowych. Niektóre wyrażają wątpliwości co do interwencji w sprawie kar, rekompensat i prawa do odstąpienia od umowy.
Krajowe przepisy dotyczące stosowania narzędzi cyfrowych (np. do celów wpisu do rejestru działalności gospodarczej i składania dokumentów w tym rejestrze) są niejednorodne w poszczególnych państwach albo nie istnieją, a obecnie obowiązujące prawo UE uwzględnia stosowanie takich narzędzi jedynie w bardzo ograniczonym zakresie. Brakuje w szczególności przepisów dotyczących rejestracji spółek przez internet. Brak możliwości stosowania narzędzi cyfrowych utrudnia spółkom korzystanie ze swobody przedsiębiorczości. Brak solidnych ram prawnych UE w dziedzinie transgranicznych podziałów i przekształceń spółek oraz nieefektywność niektórych unijnych przepisów dotyczących transgranicznego łączenia się spółek utrudniają dostęp do rynków w innych państwach członkowskich; spółki muszą często szukać alternatywnych rozwiązań, które – w przeciwieństwie do bezpośrednich procedur – wiążą się z wysokimi kosztami. Może to zniechęcać przedsiębiorców, w szczególności MŚP, do prowadzenia działalności transgranicznej. Zainteresowane strony (pracownicy, wierzyciele, akcjonariusze mniejszościowi i inne osoby trzecie) są niepewni, jakie prawa i jakie mechanizmy ochronne przysługują im w kontekście transgranicznym. Do tej sytuacji przyczyniają się niejednolite krajowe przepisy w zakresie norm kolizyjnych.
W ocenie skutków rozważono szereg wariantów strategicznych, począwszy od podejścia czysto nielegislacyjnego, opartego na samoregulacji, po w pełni wiążące obowiązkowe przepisy służące osiągnięciu celów polityki. Czysto nielegislacyjne warianty strategiczne ukierunkowane były na apelowanie do przedstawicieli sektora o opracowanie środków dobrowolnych w celu rozwiązania kwestii najbardziej problematycznych praktyk handlowych oraz o podjęcie przez nich zobowiązania do poprawy dostępu użytkowników biznesowych do środków dochodzenia roszczeń, w drodze samoregulacji. Podobnie w strategii niezależnego monitorowania polegano by na podejmowaniu przez sektor zobowiązań w zakresie sprawozdawczości na temat skuteczności podejmowanych działań oraz ewolucji problemów. Wariant ten został odrzucony ze względu na małe prawdopodobieństwo pełnego osiągnięcia dzięki niemu celów polityki. Rozważane legislacyjne warianty strategiczne obejmowały rozwiązania w drodze współregulacji (łączące elementy legislacyjne z nielegislacyjnymi), jak również w pełni wiążące przepisy obowiązkowe bez żadnych środków dobrowolnych. W pełni wiążące rozwiązanie oznaczałoby określenie drobiazgowych obowiązkowych przepisów zakazujących przedmiotowych praktyk handlowych, w połączeniu z obowiązkowym ogólnounijnym mechanizmem rozstrzygania sporów, a także obowiązkowym składaniem sprawozdań przez platformy do pełnoprawnej agencji regulacyjnej (jak proponowało kilka państw członkowskich). Wariant ten został odrzucony jako nieproporcjonalny. Preferowanym wariantem jest rozwiązanie współregulacyjne obejmujące działania w odniesieniu do kwestii zidentyfikowanych jako problematyczne w działaniu platform internetowych i ogólnych wyszukiwarek internetowych. Jeżeli chodzi o platformy internetowe, część regulacyjna obejmuje nałożenie na platformy zestawu prawnie wiążących obowiązków w zakresie przejrzystości i obowiązku utworzenia wewnętrznych mechanizmów na potrzeby dochodzenia roszczeń oraz przepisy umożliwiające zbiorowe dochodzenie roszczeń przez stowarzyszenia reprezentujące przedsiębiorstwa. Środki te połączono by z niewiążącym apelem do przedstawicieli sektora o ustanowienie niezależnego organu mediacyjnego do celów rozpatrywania skarg. Ponadto przewidziano utworzenie unijnego obserwatorium pojawiających się problemów, którego trzon stanowić będzie grupa ekspertów UE, mającego monitorować zarysowujące się tendencje i rozwój problemów. Jeśli chodzi o ogólne wyszukiwarki internetowe, preferowany wariant jest ukierunkowany na rozwiązanie problemu zależności wywołanego potencjalnie szkodliwymi praktykami w zakresie plasowania. Przewidziane środki ograniczają się do obowiązku przejrzystości o wyraźnie określonym zakresie (ograniczonego do pojedynczej kwestii plasowania) oraz do przyznania organizacjom reprezentującym legitymacji procesowej do działania w imieniu przedsiębiorstw będących ich członkami.
Niski i zróżnicowany stopień uznawania przez organy państw członkowskich informacji lub dokumentów udostępnianych elektronicznie przez przedsiębiorstwa, w przypadku gdy zostały one dostarczone jako dowody na spełnienie warunków regulacyjnych dotyczących transportu towarowego, sprawia, że większość podmiotów gospodarczych preferuje stosowanie dokumentów papierowych. Ze względu na nieefektywność skutkuje to utratą potencjału gospodarczego.

Umożliwienie szerszego stosowania technologii cyfrowych w celu spełnienia wymogów dotyczących informacji regulacyjnych zawartych w obowiązujących przepisach mających zastosowanie do transportu towarowego w UE we wszystkich rodzajach transportu. Obciążenie administracyjne operatorów logistycznych zostanie zmniejszone, a transport multimodalny ułatwiony. Przewiduje się, że w latach 2018–2040* ogólne korzyści netto wyniosą około 27 mld EUR.
Ocena skutków towarzysząca wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 767/2008 w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) i rozporządzenie (WE) nr 810/2009 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy).

·brak danych biometrycznych umożliwiających identyfikację małoletnich – zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem UE odciski palców nie są pobierane od dzieci poniżej 12 roku życia, co oznacza, że trudniej jest zidentyfikować dzieci, a w szczególności te, które łatwo mogą paść ofiarą handlu ludźmi;

·brak dokumentów podróży jako dowodów w postępowaniu w sprawie powrotu – obecne ustawodawstwo UE nie przewiduje takiej możliwości, wskutek czego postępowania w sprawie powrotu toczą się wolno i towarzyszą im trudności, co powoduje opóźnienia i koszty dla państw członkowskich;

• przyczynienie się do zwalczania poważnej przestępczości, w tym terroryzmu;

• poprawa zarządzania granicami między państwami należącymi do strefy Schengen a państwami, które nie należą do strefy Schengen.

Zlikwidowanie luk informacyjnych, które stwierdzono w tych systemach, pozwoli organom (szybciej i taniej) identyfikować obywateli państw trzecich i przeprowadzać w odniesieniu do nich dokładną ocenę ryzyka, a także sprawdzać status i autentyczność ich dokumentów.

Istnieją informatyczne bazy danych na poziomie UE na potrzeby granic i bezpieczeństwa, których celem jest wspomaganie organów krajowych we współpracy i wymianie informacji w tej dziedzinie.

• włączenie dokumentów do VIS – a) bez danych dotyczących wniosków odrzuconych / b) z danymi dotyczącymi wniosków odrzuconych.

• utworzenie wzajemnego połączenia między odpowiednimi krajowymi bazami danych, które umożliwiłoby wszystkim państwom członkowskim wysyłanie zapytań do tych baz;

• poprawa wprowadzania do Systemu Informacyjnego Schengen informacji na temat wpisów dotyczących wycofanych dokumentów pobytowych długoterminowych i dokumentów pobytu oraz poprawa wykorzystywania tych informacji;

Włączenie do VIS danych dotyczących wiz długoterminowych i dokumentów pobytu

• obniżenie wieku, od jakiego można pobierać odciski palców, do zera (tj. pobieranie odcisków palców od osób w każdym wieku, od urodzenia).

• obniżenie wieku, od jakiego można pobierać odciski palców, do 6 lat;

Włączenie do VIS cyfrowej kopii dokumentu podróży – 1) w scentralizowanej bazie danych / 2) w sposób zdecentralizowany (przez państwa członkowskie indywidualnie):

Wiele zainteresowanych stron wyraziło poparcie dla celów zmienionego VIS (eu-LISA (agencja UE zarządzająca systemami informatycznymi związanymi z bezpieczeństwem), agencja UE ds. granic Frontex oraz rządy UE – wszystkie one wniosły wkład w badania uzupełniające).

C. Skutki wdrożenia preferowanego wariantu

Jakie korzyści przyniesie wdrożenie preferowanego wariantu lub – jeśli go nie wskazano – głównych wariantów?