[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 16.7.2009

KOM(2009) 367 wersja ostateczna

Wniosek

DECYZJA RADY

dotycząca stanowiska, jakie należy przyjąć w ramach Komitetu ds. Współpracy powołanego na mocy Porozumienia w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino w celu przyjęcia decyzji zbiorczej

UZASADNIENIE

Porozumienie w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino[1] weszło w życie w dniu 1 kwietnia 2002 r.

Posiedzenie powołanego na mocy art. 23 porozumienia Komitetu ds. Współpracy WE – San Marino odbyło się dnia 12 lipca 2004 r. Komitet zdecydował o późniejszym uregulowaniu różnorodnych zagadnień w drodze decyzji o charakterze ogólnym, nazwanej decyzją zbiorczą. W związku z tym, że wszystkie niezbędne elementy są już obecnie dostępne, można było przystąpić do opracowania takiej decyzji. Aby uniknąć zwoływania nowego posiedzenia komitetu, zaproponowano debatę pisemną.

Decyzja powinna stanowić również podstawę prawną dla niektórych, już utrwalonych praktyk. Ponadto zaktualizuje ona także niektóre przepisy porozumienia.

Niezbędne elementy, o których mowa powyżej, przedstawiają się następująco:

- W ramach wykonywania umowy przejściowej z 1992 r. przyjęto 12 decyzji i jedno oświadczenie. Zgodnie z przepisami jej art. 19 przestała ona obowiązywać z chwilą wejścia w życie porozumienia w sprawie współpracy i unii celnej w kwietniu 2002 r. Jednakże wszystkie przyjęte decyzje odnoszą się do umowy przejściowej i nie istnieje żaden przepis ani oświadczenie, które stanowiłoby wyraźnie, że mają one zastosowanie również i do obecnego porozumienia. W związku z tym i w celu zapewnienia jednoznaczności przepisów prawnych, decyzja zbiorcza powinna zawierać odniesienie do tych decyzji. Nie jest to niezbędne w przypadku decyzji nr 1/92 w sprawie regulaminu wewnętrznego Komitetu ds. Współpracy ani decyzji nr 1/95 i 2/2000 dotyczących wykazu urzędów celnych, ze względu na fakt, iż decyzja zbiorcza dotyczy między innymi tych właśnie kwestii.

- W czasie ostatniego posiedzenia Komitetu ds. Współpracy zdecydowano o przyjęciu regulaminu wewnętrznego przewidzianego w umowie przejściowej. Regulamin ten odpowiada ogólnym standardom.

- San Marino przyłączone jest już do systemu NCTS (system informatyczny).

- W następstwie decyzji Rady nr 2000/597/WE w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich, pułap procentowy kosztów poboru został zwiększony z 10% do 25% począwszy od dnia 1 stycznia 2001 r.

- Wykaz włoskich urzędów celnych znajdujący się w załączniku do decyzji został zatwierdzony przez Włochy i San Marino.

- Przepisy dotyczące CITES zostały wprowadzone na wniosek San Marino.

Wniosek

DECYZJA RADY

dotycząca stanowiska, jakie należy przyjąć w ramach Komitetu ds. Współpracy powołanego na mocy Porozumienia w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino w celu przyjęcia decyzji zbiorczej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 300 ust. 2 akapit drugi,

uwzględniając Porozumienie w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino,

uwzględniając wniosek Komisji,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Stanowisko Wspólnoty Europejskiej w ramach Komitetu ds. Współpracy powołanego na mocy art. 23 Porozumienia w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino opiera się na załączonym projekcie decyzji Komitetu ds. Współpracy.

Artykuł 2

Decyzja Komitetu ds. Współpracy publikowana jest w Dzienniku Urzędowym.

W imieniu Rady

Przewodniczący

Projekt

DECYZJA ZBIORCZA nr 1/2009 KOMITETU DS. WSPÓŁPRACY WE – SAN MARINO

z dnia […] r.

ustanawiająca różne środki wy konawcze do porozumienia w sprawie współpracy i unii celnej

KOMITET DS. WSPÓŁPRACY WE – SAN MARINO,

uwzględniając Porozumienie w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino[2], w szczególności jego art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 3, art. 13 ust. 2 i art. 23 ust. 3,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Porozumienie w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Republiką San Marino (zwane dalej „porozumieniem”) weszło w życie w dniu 1 kwietnia 2002 r.

2. W związku z tym Umowa przejściowa w sprawie handlu i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino[3] przestała mieć zastosowanie.

3. Komitet ds. Współpracy WE – San Marino (zwany dalej „komitetem”) jest zobowiązany na mocy porozumienia do podejmowania określonych decyzji gwarantujących prawidłowe wykonanie jego postanowień.

4. Artykuł 7 ust. 2 porozumienia stanowi, że komitet szczegółowo ustala przepisy wspólnotowe odnoszące się do funkcjonowania unii celnej. Ponieważ istnieje wspólnotowy kodeks celny oraz ze względu na fakt, że formalności celne związane z odprawą celną są obecnie przeprowadzane przez wspólnotowe urzędy celne, nie ma potrzeby tworzenia dokładnego wykazu przepisów mających zastosowanie.

5. Republika San Marino jest stroną Konwencji o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem (CITES); stosowanie przez Republikę San Marino przepisów wspólnotowych w tej dziedzinie ułatwi prawidłowe funkcjonowanie unii celnej ustanowionej na mocy porozumienia.

6. Aby zapewnić zgodność z art. 6 ust. 4 i art. 7 ust. 1 porozumienia, Republika San Marino musi podjąć wszelkie niezbędne środki gwarantujące stosowanie na jej terytorium przepisów wspólnotowych w dziedzinie bezpieczeństwa żywnościowego, weterynaryjnego i fitosanitarnego w zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania porozumienia. Należy nawiązać współpracę administracyjną w celu ułatwienia władzom Republiki San Marino działania w tym zakresie.

7. W załączniku II do porozumienia umieszczono wykaz urzędów celnych, które mogą dokonywać formalności celnych związanych z odprawą celną w imieniu i na rzecz Republiki San Marino; ponieważ Włochy i Republika San Marino zdecydowały o zwiększeniu liczby urzędów w celu promowania rozwoju gospodarczego poprzez ułatwienie wymiany handlowej między Republiką San Marino a krajami trzecimi, należy dokonać aktualizacji tego wykazu.

8. Decyzje Komitetu ds. Współpracy dotyczące współpracy w kwestiach celnych przyjęte na mocy umowy przejściowej zachowują ważność. Powinny one w związku z tym pozostać w mocy.

9. Komitet ds. Współpracy powinien określić, zgodnie z art. 8 ust. 3 lit. b) porozumienia zasady przekazywania Republice San Marino należności celnych przywozowych pobranych na jej rzecz; należy dostosować kwoty potrącane z tytułu kosztów administracyjnych do pułapu procentowego przewidzianego w art. 2 ust. 3 decyzji Rady nr 2000/597/WE z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich[4],

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym przyjmuje się regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Współpracy określony w załączniku I.

Artykuł 2

Niniejszym powołuje się Komitet ds. Współpracy Celnej, odpowiedzialny między innymi za zapewnianie prawidłowego i jednolitego stosowania przepisów celnych porozumienia i działający pod nadzorem Komitetu ds. Współpracy.

W skład Komitetu ds. Współpracy Celnej wchodzą z jednej strony z eksperci ds. celnych ze Wspólnoty, a z drugiej strony eksperci ds. celnych z Republiki San Marino. Obradom komitetu przewodniczy naprzemiennie przedstawiciel Komisji i przedstawiciel Republiki San Marino. Regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Współpracy stosuje się odpowiednio do Komitetu ds. Współpracy Celnej.

Komitet ds. Współpracy Celnej regularnie informuje Komitet ds. Współpracy o wszystkich swoich pracach. Informacje te i wiadomości przekazywane są za pośrednictwem sekretariatu Komitetu ds. Współpracy. We wszystkich kwestiach dotyczących zasad lub interpretacji porozumienia, Komitet ds. Współpracy Celnej zwraca się do Komitetu ds. Współpracy.

Artykuł 3

Republika San Marino stosuje wspólnotowe przepisy celne, a zwłaszcza wspólnotowy kodeks celny[5] i przepisy wykonawcze do tego kodeksu w takiej formie, w jakiej stosowane są one we Wspólnocie. Republika San Marino stosuje przepisy wspólnotowe dotyczące międzynarodowego handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem.

Do celów stosowania szczególnych procedur celnych, jak i przepisów dotyczących międzynarodowego handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem, obszar celny Wspólnoty i obszar celny Republiki San Marino uznawane są za jeden obszar celny.

Artykuł 4

Praktyczne ustalenia dotyczące stosowania przepisów wspólnotowych w dziedzinie bezpieczeństwa żywnościowego, weterynaryjnego lub fitosanitarnego poczynione zostaną przez służby Komisji i władze Republiki San Marino.

Artykuł 5

Jeśli przepis wspólnotowy w dziedzinie ceł, wspólnej polityki handlowej, międzynarodowego handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem, rolnictwa lub bezpieczeństwa żywnościowego, weterynaryjnego lub fitosanitarnego, jaki Republika San Marino stosuje na mocy art. 7 ust. 1 porozumienia, przewiduje w niektórych przypadkach przyjęcie decyzji przez Komisję Wspólnot Europejskich, decyzję taką podejmują władze Republiki San Marino po uzyskaniu zgody Komisji. Jeśli przepis taki przewiduje, że to państwo członkowskie podejmuje decyzję lub przekazuje informacje, decyzja taka podejmowana jest i informacje takie przekazywane są przez władze Republiki San Marino. Władze te uwzględniają opinie wspólnotowych komitetów naukowych i opierają swoje decyzje na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i praktykach stosowanych przez Komisję.

Artykuł 6

1. Wykaz wspólnotowych urzędów celnych właściwych w zakresie odprawy celnej towarów przeznaczonych dla Republiki San Marino, umieszczony w załączniku do porozumienia, zostaje zastąpiony wykazem umieszczonym w załączniku II.

2. Wszystkie włoskie urzędy celne mogą przeprowadzać formalności związane z odprawą celną towarów wywożonych, z wyjątkiem formalności:

- dokonywanych w ramach procedur celnych mających skutki gospodarcze,

- dotyczących wywozu broni, dzieł sztuki, prekursorów oraz produktów podwójnego zastosowania,

które to formalności dokonywane są w urzędach celnych i oddziałach wymienionych w załączniku II.

Artykuł 7

Zasady przekazywania skarbowi państwa San Marino należności celnych przywozowych pobranych przez Wspólnotę na rzecz Republiki San Marino określone są w załączniku III.

Artykuł 8

1. Decyzja Komitetu ds. Współpracy WE – San Marino nr 3/92 z dnia 22 grudnia 1992 r. dotycząca zasad stosowania pomocy wzajemnej przewidzianej w art. 13 Umowy przejściowej w sprawie handlu i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką San Marino[6] pozostaje w mocy i stanowi wdrożenie przepisów art. 23 ust. 8 porozumienia.

2. Decyzja Komitetu ds. Współpracy WE – San Marino nr 4/92 z dnia 22 grudnia 1992 r. dotycząca niektórych metod współpracy administracyjnej do celów stosowania umowy przejściowej i dotycząca procedury dalszej spedycji towarów do Republiki San Marino[7], zmieniona decyzją Komitetu ds. Współpracy WE – San Marino nr 1/2002 z dnia 22 marca 2002 r.[8], pozostaje w mocy i stanowi wdrożenie przepisów art. 8 ust. 3 lit. a) i c) oraz art. 23 ust. 8 porozumienia.

Niniejsza decyzja wchodzi w życie ….

Sporządzono w …………… dnia ………… r.

W imieniu Komitetu ds. Współpracy

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Współpracy WE – San Marino

Artykuł 1

Komitetowi ds. Współpracy przewodniczą naprzemiennie przez okres 6 miesięcy:

- przedstawiciel Wspólnoty – od 1 stycznia do 30 czerwca;

- przedstawiciel Republiki San Marino – od 1 lipca do 31 grudnia.

Artykuł 2

Data i miejsce posiedzeń ustalane są przez przewodniczącego Komitetu ds. Współpracy, po uzyskaniu zgody obu delegacji. Posiedzenia mają miejsce naprzemiennie w Brukseli i w San Marino.

Artykuł 3

Przed każdym posiedzeniem przewodniczący informowany jest o planowanym składzie każdej delegacji.

Artykuł 4

Przewodniczący sporządza wstępny porządek obrad każdego posiedzenia. Jest on przekazywany obu delegacjom co najmniej 15 dni przed posiedzeniem.

Wstępny porządek obrad obejmuje pozycje, co do których odnośna dokumentacja została dostarczona obu delegacjom najpóźniej w dniu przekazania wstępnego porządku obrad.

Przewodniczący może, w porozumieniu z obiema delegacjami, skrócić terminy określone w poprzednich akapitach celem uwzględnienia szczególnych okoliczności.

Porządek obrad przyjmowany jest przez Komitet ds. Współpracy na początku każdego posiedzenia. Włączenie do porządku obrad pozycji innej niż pozycje umieszczone we wstępnym porządku wymaga zgody zarówno Wspólnoty, jak i Republiki San Marino.

Artykuł 5

Jeżeli nie postanowiono inaczej, posiedzenia Komitetu ds. Współpracy odbywają się przy drzwiach zamkniętych.

Bez uszczerbku dla innych obowiązujących przepisów, obrady Komitetu ds. Współpracy są objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej, o ile komitet nie postanowi inaczej.

Artykuł 6

Obrady Komitetu ds. Współpracy mogą odbywać się w drodze procedury pisemnej, jeśli Wspólnota i Republika San Marino wyrażą na to zgodę.

Artykuł 7

Akty przyjęte przez Komitet ds. Współpracy podpisywane są przez przewodniczącego.

Artykuł 8

Zalecenia i decyzje Komitetu ds. Współpracy w rozumieniu art. 23 porozumienia noszą nazwę „zalecenia” lub „decyzji”, po której zamieszcza się numer porządkowy oraz określenie przedmiotu danego aktu.

Zalecenia i decyzje Komitetu ds. Współpracy przekazywane są adresatom, o których mowa w art. 10.

Artykuł 9

Podsumowanie wniosków przyjętych przez Komitet ds. Współpracy ustanawia się w drodze wzajemnego porozumienia.

Sekretariat komitetu prowadzony jest wspólnie przez przedstawiciela Wspólnoty i przedstawiciela Republiki San Marino.

Artykuł 10

Wszelkie informacje, jakie przewodniczący zobowiązany jest dostarczać na mocy niniejszego regulaminu wewnętrznego przekazywane są Komisji i Republice San Marino.

Artykuł 11

Umawiające się strony pokrywają wydatki, które ponoszą w związku z udziałem w posiedzeniach Komitetu ds. Współpracy, co dotyczy zarówno wydatków na personel, podróże i diety, jak i wydatków na usługi pocztowe i telekomunikacyjne.

Koszty związane z praktyczną stroną organizacji posiedzeń (pomieszczenia, sprzęt itp.) ponoszą odpowiednio Wspólnota lub Republika San Marino, w zależności od miejsca, w którym odbywa się posiedzenie.

Artykuł 12

Językami urzędowymi Komitetu ds. Współpracy są języki urzędowe Wspólnoty Europejskiej.

Artykuł 13

Korespondencja przeznaczona dla Komitetu ds. Współpracy kierowana jest do przewodniczącego komitetu przez sekretariat komitetu na adres Komisji Wspólnot Europejskich.

ZAŁĄCZNIK II

Wykaz wspólnotowych urzędów celnych właściwych w zakresie odprawy towarów

- ANCONA Circoscrizione Doganale di Ancona, Ufficio Stazione Marittima, Sezione Aeroporto di Falconara,

- BOLOGNA Dogana aeroporto Guglielmo Marconi, Borgo Panigale, e sezione pacchi postali

- FORLI Centrale, sezione aeroporto Ridolfi e sezione di Cesena,

- GENOVA Centrale, sezione arrivi mare e arrivi terra, sezione molo vecchio porto di Voltri, sezione porto Passo Nuovo, sezione magazzini generali Rivarolo e Genova aeroporto,

- GIOIA TAURO Ufficio delle Dogane di Gioia Tauro,

- LA SPEZIA Ufficio delle Dogane di La Spezia,

- LIVORNO Centrale e sezione porto industriale,

- MILANO II Dogana principale Somma Lombardo, Aeroporto Malpensa,

- ORIO AL SERIO Aeroporto,

- RAVENNA Centrale, sezione San Vitale e sezione Setramar,

- RIMINI Centrale e sezione aeroporto Miramare,

- ROMA II Centrale, sezione pacchi postali, sezione aerostazione merci Alitalia e sezione aeroporti di Roma,

- TARANTO Ufficio delle Dogane di Taranto,

- TRIESTE Centrale, sezioni di Punto Franco Nuovo, sezione Punto Franco Vecchio, sezione porto industriale e sezione pacchi postali,

- VENEZIA Circoscrizione doganale di Venezia, Sezione Interporto di Venezia, Sezione di Portogruaro.

ZAŁĄCZNIK III

Zasady przekazywania skarbowi państwa San Marino należności celnych przywozowych pobranych przez Wspólnotę na rzecz Republiki San Marino

Artykuł 1

W odniesieniu do ustalania, kontroli i udostępniania należności celnych przywozowych nakładanych na towary przeznaczone dla San Marino, stosuje się odpowiednio przepisy art. 3, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 3 lit. a) i b) oraz ust. 4 akapit pierwszy, art. 10 ust. 1 i art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000[9]. W szczególności zastosowanie mają następujące zasady:

a) w odniesieniu do należności celnych przywozowych nakładanych na towary przeznaczone dla San Marino, państwa członkowskie Wspólnoty prowadzą odrębne rachunki, identyczne z rachunkami na potrzeby zasobów własnych Wspólnot, przewidzianymi w art. 6 ust. 1 i ust. 3 lit. a) i b). wymienionego rozporządzenia;

b) należności celne przywozowe związane z dokumentami T2 SM lub T2L SM ustalane są przez urzędy celne, o których mowa w załączniku III niniejszej decyzji, z chwilą ich zaksięgowania i są uwzględniane w rachunkach, o których mowa w lit. a).

Jeśli egzemplarz nr 5 dokumentu T2 SM lub kopia dokumentu T2L SM, należycie poświadczone przez organy celne Republiki San Marino i mające potwierdzić przybycie towarów do San Marino, nie zostaną dostarczone w terminie trzech miesięcy urzędowi celnemu, które je wystawił, dokonywana jest korekta początkowego wpisu księgowego.

W takim przypadku należności celne przywozowe są ustalane jako zasoby własne Wspólnoty i uwzględniane w rachunkach przewidzianych w art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 lub – w stosownym przypadku – w odrębnym rachunku przewidzianym w lit. b) wymienionego ustępu.

Tę samą procedurę stosuje się odpowiednio do produktów kompensacyjnych i towarów w stanie niezmienionym, zbywanych na terytorium San Marino w ramach procedury uszlachetniania czynnego oraz do towarów, w stosunku do których powstał dług celny w ramach procedury odprawy czasowej;

c) zainteresowane państwa członkowskie przekazują Komisji, zgodnie z art. 6 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 swoje sprawozdania dotyczące rachunków wraz ze sprawozdaniami dotyczącymi zasobów własnych. W sprawozdaniach, sporządzonych w ten sam sposób co w przypadku zasobów własnych, wskazane są również całkowite kwoty należności pobranych przez poszczególne urzędy celne;

d) dokumenty uzupełniające przechowywane są zgodnie z przepisami art. 3 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000. Dokumenty te i dokumenty dotyczące zasobów własnych przechowywane są oddzielnie;

e) korekty ustalonych należności lub rachunków, wprowadzone po dniu 31 grudnia trzeciego roku następującego po roku ich początkowego ustalenia, nie podlegają zaksięgowaniu, z wyjątkiem punktów zgłoszonych przez Komisję lub państwo członkowskie lub Republikę San Marino najpóźniej tego dnia;

f) art. 18 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 ma zastosowanie. Kontrole obejmują również dokumenty mające potwierdzić przybycie towarów do San Marino, o których mowa w lit. b) niniejszego artykułu. W kontrolach tych mogą uczestniczyć pełnomocnicy upoważnieni przez Republikę San Marino;

g) zainteresowane państwa członkowskie, w terminie określonym w art. 10 ust. 1 i po potrąceniu kosztów poboru, zapisują na rachunek Komisji przewidziany w art. 9 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000, należności uwzględnione na rachunkach przewidzianych w art. 6 ust. 3 lit. a) i b).

Kwotę z tytułu kosztów poboru, jaką Wspólnota może potrącić z należności przywozowych pobieranych na rzecz Republiki San Marino, ustala się w wysokości 25%.

h) państwa członkowskie są zwolnione z obowiązku przekazania do dyspozycji Komisji kwot odpowiadających należnościom ustalonym dla San Marino jedynie po spełnieniu warunków określonych w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000.

Artykuł 2

W terminie trzydziestu dni od dnia powiadomienia o wpisie przez państwa członkowskie Komisja przekazuje całość kwot ujętych na rachunkach na rachunek otwarty przez Republikę San Marino. Republika San Marino podaje Komisji numer rachunku, który należy uznać tymi kwotami. Ponosi ona koszty prowadzenia rachunku.

Artykuł 3

W przypadku stosowania przepisów art. 1 lit. a) i b), zastosowanie mają przepisy określone w dodatku.

DODATEK

Procedura administracyjna mająca zastosowanie w przypadku stosowania przepisów art. 1 lit. a) i b)

1. Dopełnienie formalności dopuszczenia do swobodnego obrotu w uprawnionych urzędach celnych

Po dopuszczeniu towarów przeznaczonych dla San Marino do swobodnego obrotu wydawany jest – w zależności od przypadku – dokument T2 SM lub T2L SM. Zaksięgowanie należności celnych przywozowych odbywa się ponadto w terminach przewidzianych w przepisach wspólnotowych w tym zakresie.

Do celów kontroli odpowiednia adnotacja o zaksięgowanych należnościach zostaje również wprowadzona do specjalnego rejestru wszystkich towarów przywożonych do San Marino, prowadzonego przez zainteresowany urząd celny, określająca przywożone towary, datę przyjęcia zgłoszenia przywozowego, elementy kalkulacyjne, kwotę odnośnych należności oraz wydane dokumenty T2 SM lub T2L SM.

Urząd celny wskazuje na dokumencie T2 SM lub T2L SM ostateczny termin trzech miesięcy liczony od dnia wydania takiego dokumentu, w którym należy wydającemu urzędowi celnemu zwrócić – w zależności od sytuacji – egzemplarz nr 5 dokumentu T2 SM lub kopię dokumentu T2L SM, należycie poświadczone przez władze San Marino.

2. Dopełnienie formalności księgowych w uprawnionych urzędach celnych

Wpisu należności celnych przywozowych na rachunek „San Marino” [rachunek analogiczny do rachunku przewidzianego w art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000] dokonuje się zgodnie z przepisami wymienionego art. 6.

Jeżeli należności ustalone i objęte zabezpieczeniem są kwestionowane lub mogą podlegać zmianie w wyniku rozstrzygnięcia powstałego sporu, władze włoskie mogą zdecydować o niedokonywaniu wpisu na rachunku „San Marino”. W tym przypadku i do czasu zakończenia krajowej procedury administracyjnej lub sądowej przez właściwe organy, kwota należności przywozowych wpisywana jest na odrębnym rachunku „San Marino”.

Do celów niniejszego punktu, za „właściwe organy” uznaje się:

- we wszystkich kwestiach dotyczących stosowania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w dziedzinie celnej – organy administracyjne lub sądowe państwa członkowskiego, które dokonało odprawy towarów, a w stosownych przypadkach – instytucje Wspólnot Europejskich;

- we wszystkich kwestiach dotyczących zasad proceduralnych (powiadomienia, terminy itp.) – organy administracyjne lub sądowe państwa członkowskiego, które dokonało odprawy towarów,

- we wszystkich kwestiach dotyczących wykonania środka egzekucyjnego mającego na celu przymusowe wyegzekwowanie należności na terytorium San Marino – organy sądowe Republiki San Marino.

3. Zwrot dokumentów uzupełniających

Zwrócenie wydającemu urzędowi celnemu dokumentów uzupełniających, należycie poświadczonych przez władze San Marino, w terminie trzech miesięcy, o którym mowa w pkt 1 akapit trzeci, umożliwi zamknięcie procedury tranzytu.

Jeśli egzemplarz nr 5 dokumentu T2 SM lub kopia dokumentu T2L SM nie zostaną zwrócone wydającemu urzędowi celnemu w wyznaczonym terminie, w wyżej wspomnianym rejestrze zostaje wprowadzona adnotacja i dokonywana jest korekta początkowego wpisu księgowego. W takim przypadku należności celne przywozowe są ustalane jako zasoby własne Wspólnoty i uwzględniane w rachunkach przewidzianych w art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 lub – w stosownym przypadku – na odrębnym rachunku przewidzianym w art. 6 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia.

Taki zapis jest bez uszczerbku dla ewentualnej korekty w następstwie zamknięcia procedury poszukiwawczej przewidzianej w ramach procedury tranzytu wspólnotowego lub dla wyniku działań podejmowanych w ramach wzajemnej pomocy przewidzianej w decyzji nr 3/92 Komitetu ds. Współpracy WE – San Marino.

4. Zastosowanie specyficznej procedury w ramach procedury uszlachetniania czynnego i odprawy czasowej

Opisaną powyżej procedurę stosuje się odpowiednio do produktów kompensacyjnych i towarów w stanie niezmienionym, zbywanych na terytorium San Marino w ramach procedury uszlachetniania czynnego oraz do towarów, w stosunku do których powstał dług celny w ramach procedury odprawy czasowej.

[1] Dz.U. L 84 z 28.3.2002, s. 43-52.

[2] Dz.U. L 84 z 28.2.2002, s. 43.

[3] Dz.U. L 359 z 9.12.1992, s. 14.

[4] Dz.U. L 253 z 7.10.2000, s. 42.

[5] Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, wielokrotnie zmieniane. Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającym wspólnotowy kodeks celny (zmodernizowany kodeks celny) zgodnie z przepisami art. 188 rozporządzenia (WE) nr 450/2008.

[6] Dz.U. L 42 z 19.2.1993, s. 29.

[7] Dz.U. L 42 z 19.2.1993, s. 34.

[8] Dz.U. L 9 z 16.4.2002, s. 23.

[9] Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 2000/597/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 130 z 31.5.2000, s. 1).