KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 22.9.2021 COM(2021) 582 final 2021/0296(COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz zmieniająca dyrektywy 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2009/138/WE, (UE) 2017/1132 i rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 648/2012 (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SWD(2021) 260}

{SWD(2021) 261}

{SEC(2021) 620}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Polisy ubezpieczeniowe stanowią integralną część codziennego życia obywateli Europy. W przypadku wielu rodzajów działalności społecznej i gospodarczej posiadanie polisy ubezpieczeniowej jest niezbędne w celu ochrony przed potencjalnym ryzykiem. Polisa ubezpieczeniowa może być również produktem oszczędnościowym, który w dłuższej perspektywie będzie decydował o dobrobycie jej posiadaczy, podczas gdy ubezpieczyciele będą kierować te oszczędności za pośrednictwem rynków finansowych do gospodarki realnej. Niekontrolowana upadłość ubezpieczycieli może mieć zatem znaczący wpływ na ubezpieczających, osoby uprawnione, poszkodowane strony lub dotknięte upadłością przedsiębiorstwa, zwłaszcza w przypadku, gdy nie można zastąpić kluczowych usług ubezpieczeniowych w rozsądnym czasie i po rozsądnych kosztach. Zarządzanie zagrożeniem upadłością lub upadłość niektórych ubezpieczycieli, w szczególności dużych grup transgranicznych, lub jednoczesna upadłość wielu ubezpieczycieli może również prowadzić do niestabilności finansowej lub ją wzmagać. Dyrektywa Wypłacalność II zmniejszyła prawdopodobieństwo upadłości i poprawiła odporność unijnej branży ubezpieczeń, a jej skuteczność zostanie wzmocniona dzięki przeglądowi przyjętemu wraz z niniejszym wnioskiem. Niemniej jednak, pomimo należytych i solidnych ram ostrożnościowych, nie można całkowicie wykluczyć trudnej sytuacji finansowej. Na szczeblu europejskim nie istnieją jednak obecnie zharmonizowane procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec ubezpieczycieli. Powoduje to znaczne różnice materialne i proceduralne między przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi regulującymi upadłość ubezpieczycieli w państwach członkowskich. Ponadto procedury upadłościowe stosowane w odniesieniu do przedsiębiorstw mogą nie być odpowiednie dla branży ubezpieczeń, ponieważ nie zawsze zapewniają one odpowiednie zachowanie ciągłości funkcji krytycznych. Potrzebny jest zatem system zapewniający organom wiarygodny zestaw instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, umożliwiający odpowiednio wczesną i szybką interwencję w przypadku ubezpieczycieli będących na progu upadłości lub zagrożonych upadłością, aby zapewnić lepsze wyniki ubezpieczającym przy jednoczesnym ograniczeniu do minimum wpływu na gospodarkę, system finansowy i ewentualnego korzystania z pieniędzy podatników. Na szczeblu międzynarodowym w październiku 2014 r. Rada Stabilności Finansowej opracowała kluczowe atrybuty skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla sektora ubezpieczeń, skierowane do każdego ubezpieczyciela, który w razie upadłości mógłby mieć znaczenie systemowe lub znaczenie krytyczne. Rada Stabilności Finansowej wydała wytyczne uzupełniające dotyczące opracowywania skutecznych strategii i planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w czerwcu 2016 r. oraz w sierpniu 2020 r. w metodyce oceny kluczowych atrybutów. Jednocześnie w listopadzie 2019 r. Międzynarodowe Stowarzyszenie Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego (IAIS) przyjęło Podstawowe Zasady Ubezpieczeń dla wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, a także wspólne ramy dla grup ubezpieczeniowych prowadzących działalność międzynarodową (IAIG) określające szczegółowo normy dotyczące prewencyjnego planowania naprawy dla IAIG oraz uprawnienia, dostępne zgodnie z oczekiwaniami dla organów, do zarządzania uporządkowanym wyjściem z rynku. W razie potrzeby przewiduje się planowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla poszczególnych grup ubezpieczeniowych. Niniejszy wniosek odzwierciedla te zmiany i wdraża te normy międzynarodowe do prawodawstwa europejskiego. Opiera się on na pracach przygotowawczych przeprowadzonych przez EIOPA, w szczególności na opinii z lipca 2017 r., oraz na doradztwie technicznym EIOPA dotyczącym przeglądu dyrektywy Wypłacalność II. Nawiązuje on również do sprawozdań przygotowanych przez ERRS w 2017 r. i 2018 r., w których opowiedziano się za zharmonizowanymi ramami na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w branży ubezpieczeń. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Niniejszy wniosek opracowano w pełnej zgodności z ramami Wypłacalność II, w szczególności z uwzględnieniem stopniowania interwencji w odniesieniu do jednostek w przypadku pogorszenia kondycji finansowej oraz środków naprawczych dostępnych już w przypadku naruszenia wymogów kapitałowych. Chociaż we wniosku dodaje się pewne elementy gotowości na wypadek sytuacji kryzysowej, nowe uprawnienia prewencyjne uwzględniają stopniowanie interwencji i uprawnienia nadzorcze przewidziane już w ramach dyrektywy Wypłacalność II; nie prowadzą one do powstania nowej uprzednio określonej wartości progowej interwencji innej niż poziom kapitałowego wymogu wypłacalności. Wniosek jest również zgodny z odpowiednimi strategiami w dziedzinie działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych, firm inwestycyjnych i kontrahentów centralnych. •Spójność z innymi politykami Unii Dzięki stabilizowaniu funkcji krytycznych ubezpieczycieli znajdujących się w trudnej sytuacji, niniejszy wniosek pomaga zapewnić lepszą ochronę oszczędzających i inwestorów, utrzymać podstawowe funkcje ubezpieczycieli służące gospodarce realnej oraz wzmocnić stabilność finansową. Wspiera on zasadnicze warunki ułatwiające skuteczne i zrównoważone przepływy kapitałowe tam, gdzie są one potrzebne. Ogólnie rzecz biorąc, niniejszy wniosek przyczynia się do wzmocnienia roli ubezpieczycieli jako inwestorów długoterminowych i podmiotów uczestniczących w ożywieniu gospodarczym po kryzysie związanym z COVID-19, zgodnie z celami politycznymi unii rynków kapitałowych i Europejskiego Zielonego Ładu. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 114 TFUE. Pozwala to na przyjęcie środków dotyczących zbliżenia przepisów krajowych, które mają na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. We wniosku zharmonizowano przepisy krajowe dotyczące naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ubezpieczycieli lub wprowadzono takie ramy, jeżeli jeszcze ich nie ma, w zakresie niezbędnym do zagwarantowania dysponowania przez państwa członkowskie takimi samymi instrumentami i procedurami pozwalającymi podjąć skuteczne działania w przypadku upadłości. Za sprawą ustanowienia minimalnych zharmonizowanych wymogów na rynku wewnętrznym wniosek stworzyłby równe warunki działania we wszystkich państwach członkowskich. Zharmonizowane ramy zabezpieczyłyby również interesy ubezpieczających i chroniłyby gospodarkę realną. Przyczyniłyby się one do stabilności finansowej i zaufania na wewnętrznym rynku ubezpieczeń i reasekuracji dzięki zapewnieniu minimalnej zdolności prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ubezpieczycieli we wszystkich państwach członkowskich oraz dzięki ułatwieniu współpracy między organami krajowymi w przypadku upadłości grup transgranicznych. Dlatego też należy uznać, że celem niniejszego wniosku jest ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, a właściwą podstawę prawną stanowi art. 114 TFUE. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Obecnie systemy naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w sektorze ubezpieczeń mają charakter krajowy i funkcjonują jedynie w nielicznych państwach członkowskich. Wiele krajowych systemów prawnych nie przyznaje zatem organom uprawnień niezbędnych do podjęcia skutecznych działań w przypadku ubezpieczycieli będących na progu upadłości. Te rozbieżne przepisy krajowe są również niewystarczające w przypadku upadłości transgranicznej, w szczególności w odniesieniu do grup transgranicznych, w przypadku których nieskoordynowane działania mogłyby szybko doprowadzić do nieoptymalnych rezultatów. Opracowanie odpowiednich uzgodnień dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na szczeblu unijnym wymaga znacznej harmonizacji krajowych praktyk i procedur, co stanowi uzasadnienie dla zaproponowania przez Unię niezbędnych przepisów.

Państwa członkowskie nie mogą w wystarczającym stopniu osiągnąć celu niniejszego wniosku, jakim jest harmonizacja przepisów i procesów dotyczących naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ubezpieczycieli; ze względu na skutki upadłości jakiejkolwiek jednostki w Unii, można go natomiast lepiej osiągnąć na poziomie Unii. W związku z powyższym Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. •Proporcjonalność Niniejszym wnioskiem wdraża się normy międzynarodowe i uwzględniono w nim opinię EIOPA. Aby zapewnić adekwatność i skuteczność ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także ograniczyć nadmierne obciążenia i koszty administracyjne dla ubezpieczycieli i organów, wniosek zawiera proporcjonalne wymogi, które uwzględniają charakter, skalę i złożoność organizacji, działalności i usług ubezpieczyciela. Dotyczy to zakresu jednostek, które podlegałyby prewencyjnemu planowaniu naprawy oraz planowaniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; organy mogą również zezwolić ubezpieczycielom na podleganie uproszczonemu zestawowi obowiązków przy opracowywaniu i utrzymywaniu ich planów. Krajowe procedury upadłościowe pozostałyby możliwym wyjściem z rynku dla upadłego ubezpieczyciela, a interwencja organów nadzoru nadal opierałaby się na ocenie sytuacji. Przepisy niniejszego wniosku są zatem proporcjonalne do tego, co jest konieczne do osiągnięcia wyznaczonych celów. •Wybór instrumentu Nadzór ostrożnościowy opiera się na dyrektywie Wypłacalność II, a restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja są ściśle powiązane z niezharmonizowanymi obszarami prawa krajowego, takimi jak prawo dotyczące niewypłacalności i prawo rzeczowe. Dyrektywa jest zatem właściwym instrumentem prawnym, ponieważ transpozycja jest konieczna, aby zapewnić wdrożenie ram w sposób pozwalający osiągnąć zamierzony skutek w obrębie specyfiki odpowiedniego prawa krajowego. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa W ramach niniejszego wniosku przeprowadzono ocenę skutków, która była wspólna z oceną skutków wniosku dotyczącego przeglądu ram Wypłacalność II. W załączniku 10 do oceny skutków dokonano oceny obecnych ram Wypłacalność II i stwierdzono, że są one zasadniczo skuteczne w osiąganiu postępów w realizacji nadrzędnego celu, jakim jest ułatwienie rozwoju jednolitego rynku usług ubezpieczeniowych przy jednoczesnej odpowiedniej ochronie ubezpieczających. Jednakże od momentu rozpoczęcia stosowania w 2016 r. ramy ostrożnościowe Wypłacalność II zostały wdrożone przez krajowe organy nadzoru na różne sposoby. Tak było na przykład w przypadku stopniowania interwencji, które ma na celu przywrócenie sytuacji finansowej ubezpieczycieli po zaobserwowaniu jej pogorszenia, lub, w szerszym ujęciu, w przypadku środków związanych z naprawą oraz restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. Ponadto, w świetle rosnącej działalności transgranicznej i nowych wyzwań wynikających z panujących warunków gospodarczych i finansowych, ramy Wypłacalność II nie zapewniły jeszcze systemu, który mógłby zapewnić skoordynowaną restrukturyzację i uporządkowaną likwidację ubezpieczycieli. Większość państw członkowskich nie dysponuje skutecznymi ramami na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a jeśli takowe istnieją, to występują między nimi znaczne różnice. Różnice te obejmują uprawnienia i instrumenty dostępne dla organów, warunki, na jakich uprawnienia te mogą być wykonywane, oraz cele, do jakich dąży się przy podejmowaniu działań w przypadku upadłości ubezpieczycieli. Ponadto, jak wynika z kilku przypadków upadłości i zagrożenia upadłością odnotowanych przez EIOPA, brak wystarczającej gotowości zarówno ubezpieczycieli, jak i organów publicznych, brak odpowiednich instrumentów i uprawnień lub brak koordynacji transgranicznej mogły utrudnić szybkie i skuteczne prowadzenie działań naprawczych lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w stosunku do ubezpieczycieli będących na progu upadłości w UE. W związku z tym poziom ochrony ubezpieczających i osób uprawnionych mógł być nieoptymalny. •Konsultacje z zainteresowanymi stronami W lipcu 2017 r., EIOPA opublikował opinię w sprawie harmonizacji ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do ubezpieczycieli w państwach członkowskich; EIOPA opublikował drugą opinię w grudniu 2020 r. w następstwie wniosku Komisji o wydanie opinii z lutego 2019 r. W obu przypadkach EIOPA przeprowadził konsultacje społeczne. Ponadto w styczniu 2020 r. Komisja zorganizowała konferencję, na której jedną sesję poświęcono naprawie oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W dniu 19 lutego 2020 r. Komisja przeprowadziła konsultacje z państwami członkowskimi za pośrednictwem Grupy Ekspertów ds. Bankowości, Płatności i Ubezpieczeń. Państwa członkowskie poproszono o przedstawienie uwag na temat strategii konsultacji Komisji oraz na temat oceny skutków jej wniosków przez EIOPA. Odbyła się konkretna wymiana poglądów na temat możliwego podejścia do naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności z wykorzystaniem ukierunkowanego badania. W lipcu 2020 r. w ramach wstępnej oceny skutków przeprowadzono szczegółową analizę różnych wariantów strategicznych; informacje zwrotne od zainteresowanych stron na temat wstępnej oceny skutków zbierano do sierpnia 2020 r. Od lipca do października 2020 r. w ramach konsultacji społecznych dotyczących przeglądu ram Wypłacalność II zebrano 73 odpowiedzi od różnych zainteresowanych stron, głównie z Europejskiego Obszaru Gospodarczego. W dniu 1 lutego 2021 r. opublikowano „sprawozdanie podsumowujące” dotyczące informacji zwrotnych uzyskanych w wyniku tych konsultacji. Konsultacje te wykazały, że o ile organy publiczne i społeczeństwo obywatelskie zasadniczo popierają większe ujednolicenie elementów dotyczących działań naprawczych i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o tyle branża ubezpieczeniowa uważa taką harmonizację za w dużej mierze zbędną i wskazuje na prawdopodobne wysokie koszty przestrzegania przepisów. Niektórzy uczestnicy podkreślili potrzebę proporcjonalnego stosowania przepisów. Wszystkie zainteresowane strony podkreśliły jednak potrzebę lepszej koordynacji i wymiany informacji między organami nadzoru w kontekście transgranicznym. W dniu 10 listopada 2020 r. Komisja przeprowadziła konsultacje z państwami członkowskimi za pośrednictwem Grupy Ekspertów ds. Bankowości, Płatności i Ubezpieczeń w sprawie dodatkowych elementów związanych z naprawą oraz restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją w sektorze ubezpieczeń. Ogólnie rzecz biorąc, eksperci z państw członkowskich zgodzili się z kierunkami polityki zaproponowanymi w opinii EIOPA z 2020 r. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Aby poprzeć swoje prace nad przeglądem ram Wypłacalność II, Komisja wysłała do EIOPA kompleksowy „wniosek o wydanie opinii”, w tym w zakresie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Sprawozdanie końcowe EIOPA opublikowano w dniu 17 grudnia 2020 r. Oprócz konsultacji z zainteresowanymi stronami Komisja uczestniczyła w dyskusjach i wymianie poglądów dotyczących prac EIOPA, IAIS i Rady Stabilności Finansowej w zakresie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ubezpieczycieli. W tym względzie wniosek ustawodawczy jest w pełni zgodny z najnowszymi kierunkami polityki Rady Stabilności Finansowej i IAIS. •Ocena skutków

Ocena skutków niniejszego wniosku została opracowana w ramach szerszego przeglądu ram Wypłacalność II i uzyskała pozytywną opinię Rady ds. Kontroli Regulacyjnej w dniu 23 kwietnia 2021 r. EIOPA przeprowadził dwukrotnie szczegółową ocenę kosztów i korzyści związanych z niniejszym wnioskiem oraz przeprowadził konsultacje na ten temat; główne wnioski z analizy przeprowadzonej przez EIOPA odzwierciedlono w ocenie skutków i podsumowano poniżej. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej przedstawiła szereg zaleceń dotyczących ulepszeń, które doprowadziły do dalszego dopracowania oceny skutków. W szczególności przedstawiono dalsze uzasadnienie oceny wariantów oraz ogólnych kosztów i korzyści związanych z przeglądem ram Wypłacalność II, jak również wniosku dotyczącego naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W ocenie skutków stwierdzono, że wdrożenie prewencyjnych ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji skutecznie rozwiązałoby problem zaobserwowanego braku gotowości, ewentualnych opóźnionych interwencji, niekompletnego zestawu narzędzi oraz nieskoordynowanego zarządzania transgranicznymi przypadkami upadłości (zagrożenia upadłością). W ocenie skutków stwierdzono jednak, że zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi i normami konieczne jest wprowadzenie szczególnych warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu uwzględnienia sytuacji, w których upadłość ubezpieczyciela miałaby skutek systemowy. W szczególności warianty strategiczne opracowane we wniosku stanowiłyby wiarygodne ramy umożliwiające rozwiązanie problemów ubezpieczycieli, których upadłość mogłaby mieć negatywne skutki dla ubezpieczających. Zharmonizowany zestaw uprawnień do zapobiegania upadłościom i reagowania na nie, charakteryzujący się spójnymi cechami w zakresie projektowania, wdrażania i egzekwowania, sprzyjałby transgranicznej współpracy i koordynacji w sytuacjach kryzysowych oraz pomógłby uniknąć wszelkich niepotrzebnych kosztów ekonomicznych wynikających z nieskoordynowanego podejmowania decyzji przez poszczególne organy publiczne i sądy. Przyczyniłoby się to również do wyrównania warunków działania i uniknięcia arbitrażu regulacyjnego. Jeżeli chodzi o koszty, w ocenie skutków wykazano, że wynikałyby one głównie z wymogów dotyczących planowania i oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ocena skutków przeprowadzona przez EIOPA zawiera przegląd zakresu kosztów szacowanych przez krajowe organy ds. bezpieczeństwa w odniesieniu do sporządzania i utrzymywania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz ocen możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także w odniesieniu do nadzoru nad prewencyjnymi planami naprawy. Ubezpieczyciele ponosiliby koszty związane z opracowywaniem prewencyjnych planów naprawy, udostępnianiem informacji na potrzeby planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub ewentualnymi zmianami mającymi na celu usuwanie przeszkód dla możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ocena tych kosztów nie była dostępna w przypadku oceny skutków; ponieważ jednak prewencyjne plany naprawy zostałyby włączone do bieżącego zarządzania ryzykiem przez ubezpieczycieli, sprawozdania dotyczące własnej oceny ryzyka i wypłacalności oraz planowanie ewentualnościowe mogłyby służyć jako źródło informacji. W ocenie skutków potwierdzono również ocenę EIOPA, zgodnie z którą wymóg finansowania funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez branżę ubezpieczeniową lub gromadzenia przez poszczególnych ubezpieczycieli zobowiązań, które mogłyby podlegać umorzeniu lub konwersji w celu pokrycia strat i dokapitalizowania ubezpieczycieli będących na progu upadłości, nie byłby proporcjonalny. W ocenie skutków uznano, że środki te doprowadziłyby do zawyżenia bilansu ubezpieczycieli w celu zapewnienia zdolności do pokrycia strat proporcjonalnie do ich rezerw techniczno-ubezpieczeniowych; wiązałoby się to z wyższymi kosztami dla branży i wystawiło przedsiębiorstwa na dodatkowe ryzyko obsługi, które nie byłoby uzasadnione istotnie zwiększonymi korzyściami. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Jak wyjaśniono w sekcji 2, w ramach Wypłacalność II nie wprowadzono dodatkowego stopniowania interwencji, a nowe wymogi dotyczące planowania podlegają odpowiedniej proporcjonalności. Wprowadzenie tych elementów proporcjonalności powinno przyczynić się do zmniejszenia obciążeń regulacyjnych i administracyjnych związanych z wdrożeniem wniosku oraz do osiągnięcia odpowiedniej równowagi z oczekiwanymi korzyściami z niego wynikającymi. Dzięki zwiększeniu świadomości i gotowości wniosek przyczynia się do podejmowania przez ubezpieczycieli, w razie potrzeby, bardziej świadomych działań zaradczych w odpowiednim czasie. Byłoby to także z korzyścią dla równych warunków działania w zakresie środków podejmowanych przez organy w celu przywrócenia kondycji finansowej ubezpieczycieli lub przeprowadzenia ich skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a tym samym przyczyniłoby się do stworzenia bardziej sprawiedliwych warunków konkurencji. •Prawa podstawowe Niniejszy wniosek nie narusza praw podstawowych ani zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), zwłaszcza prawa własności, prawa do wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa do skutecznego środka odwoławczego, prawa do rzetelnego procesu sądowego oraz prawa do obrony; ponadto wniosek ten musi być stosowany zgodnie z tymi prawami i zasadami. Wszelkie ingerencje w prawa akcjonariuszy i wierzycieli wynikające z działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być zgodne z Kartą. W szczególności jeżeli wierzyciele należący do tej samej kategorii są traktowani w różny sposób w przypadku działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, takie różnice powinny być uzasadnione interesem publicznym i proporcjonalne do eliminowanych zagrożeń. Zaangażowani wierzyciele, w tym ubezpieczający, nie powinni ponieść większych strat niż te, które ponieśliby, jeśli ubezpieczyciel zostałby zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego w chwili podjęcia decyzji o uruchomieniu procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. 4.WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii. Wniosek nakładałby na EIOPA obowiązek: (i) opracowania dziesięciu standardów technicznych i sześciu wytycznych; (ii) sporządzania jednego sprawozdania rocznego na temat stosowania uproszczonych obowiązków; (iii) prowadzenia bazy danych dotyczących kar administracyjnych zgłoszonych przez organy krajowe oraz (iv) uczestnictwa w kolegiach ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, podejmowania decyzji w przypadku braku porozumienia między organami nadzoru i organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz prowadzenia wiążącej mediacji. Nowo powołany komitet ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przygotowywałby również zadania dla EIOPA w obszarach objętych wnioskiem. W tym kontekście odpowiednie właściwe organy będą zapraszane do udziału w tych zmianach w charakterze członków, co pozwoli na maksymalne wykorzystanie istniejących zasobów. Standardy techniczne mają zostać przedstawione 18 miesięcy po wejściu w życie dyrektywy. Termin ten powinien zapewnić EIOPA wystarczającą ilość czasu na ich opracowanie, biorąc pod uwagę jego obecne zasoby. Jedyny powtarzający się rezultat dotyczy sprawozdania na temat stosowania uproszczonych obowiązków. Nakład pracy związany z utworzeniem i utrzymaniem bazy danych dotyczących kar będzie prawdopodobnie zależał od przepływu zdarzeń zgłaszanych przez organy krajowe. Wystąpienia powinny być ograniczone i rozłożone w czasie, co umożliwiłoby EIOPA zarządzanie swoimi istniejącymi zasobami stosownie do potrzeb. Biorąc pod uwagę przeszłe i obecne prace EIOPA w zakresie zarządzania kryzysowego, uważa się, że proponowane zadania EIOPA nie będą wymagały utworzenia dodatkowych stanowisk i mogą zostać zrealizowane przy wykorzystaniu obecnych zasobów. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

We wniosku zobowiązuje się państwa członkowskie do transponowania przepisów dotyczących naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do prawa krajowego w terminie 18 miesięcy od wejścia w życie niniejszego wniosku. Jak wspomniano w sekcji 5, organy krajowe powinny co roku składać EIOPA sprawozdania ze stosowania uproszczonych obowiązków, które EIOPA powinien z kolei ujawniać. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Tytuł I – Zakres, definicje i organy Przedmiot i zakres stosowania (art. 1) Niniejszy wniosek dotyczy zarządzania kryzysowego (uprawnienia w zakresie działań zapobiegawczych, prewencyjne planowanie naprawy oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja) w odniesieniu do wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji mających siedzibę w UE i podlegających ramom Wypłacalność II. Ponadto, ponieważ upadłość podmiotu powiązanego z grupą może mieć wpływ na wypłacalność i działalność całej grupy, prewencyjne planowanie naprawy oraz planowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji musi określać i obejmować wszystkie istotne podmioty grup, których częścią może być ubezpieczyciel, a organy powinny dysponować skutecznymi środkami działania w odniesieniu do tych podmiotów, aby narzucić działania naprawcze uwzględniające dobrą kondycję finansową grupy, usunąć przeszkody dla możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w kontekście grupy oraz opracować spójny program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla całej grupy, w szczególności w kontekście transgranicznym. Ustanowienie organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 3) Niniejszy wniosek zobowiązuje państwa członkowskie do ustanowienia organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w sektorze ubezpieczeń, wyposażonych w minimalny zharmonizowany zestaw uprawnień do podejmowania wszelkich istotnych działań przygotowawczych i działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. We wniosku nie określono konkretnego organu, jaki powinien zostać wyznaczony, a zatem mogą to być na przykład krajowe banki centralne, właściwe ministerstwa, organy administracji publicznej lub inne organy, którym powierzono uprawnienia w zakresie administracji publicznej. Jeżeli uprawnienia przyznaje się istniejącemu organowi, należy wprowadzić odpowiednie rozwiązania strukturalne w celu uniknięcia konfliktów interesów między funkcjami nadzorczymi i funkcjami związanymi z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją a niezależnością operacyjną, w szczególności w odniesieniu do organów nadzoru. Tytuł II – Przygotowanie Uproszczone obowiązki (art. 4) Aby zachować zgodność z zasadą proporcjonalności i uniknąć nadmiernego obciążenia administracyjnego, organy powinny, w stosownych przypadkach, stosować inne lub ograniczone wymogi w zakresie prewencyjnego planowania naprawy oraz planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wymogi informacyjne w zależności od danej jednostki i z mniejszą częstotliwością aktualizacji, uwzględniając szereg czynników związanych z daną jednostką. Organy powinny co roku składać EIOPA sprawozdanie ze stosowania uproszczonych obowiązków. Prewencyjne planowanie naprawy (art. 5–8) Grupy powinny opracować i przedłożyć organowi sprawującemu nadzór nad grupą grupowe prewencyjne plany naprawy. Również ubezpieczyciele niebędący częścią grupy podlegającej takim wymogom w zakresie planowania, są zobowiązani do przygotowania i regularnego aktualizowania prewencyjnych planów naprawy określających działania, jakie mają zostać podjęte przez te jednostki w celu przywrócenia ich sytuacji finansowej, jeżeli uległaby ona znacznemu pogorszeniu. Organy nadzoru powinny określić ubezpieczycieli zobowiązanych do sporządzenia prewencyjnych planów naprawy w oparciu o szereg czynników. Ogólnie rzecz biorąc, co najmniej 80 % rynku państwa członkowskiego powinno podlegać takim wymogom, a zakłady o niskim profilu ryzyka byłyby wyłączane na zasadzie indywidualnej. Dzięki tym planom ubezpieczyciel będzie mógł lepiej zrozumieć swoje słabe punkty i realistyczne możliwości w scenariuszach warunków skrajnych; powinny one stanowić integralną część systemu zarządzania jednostką, a jako wkład w przygotowanie prewencyjnych planów naprawy mogą posłużyć istniejące instrumenty. Prewencyjne plany naprawy mają być oceniane przez organy nadzoru, które sprawdzą, czy plany są kompleksowe i czy mogą w sposób wykonalny i terminowy przywrócić rentowność jednostki. Planowanie i ocena możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 9–16) Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są zobowiązane do przygotowywania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określających działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które te organy planują podjąć w przypadku spełnienia warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Łącznie 70 % jednostek w każdym państwie członkowskim powinno podlegać obowiązkowi planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a jednostki o niskim profilu ryzyka powinny być wykluczane na zasadzie indywidualnej. Odpowiednich ubezpieczycieli należy określać na podstawie szeregu kryteriów proporcjonalności, w tym oczekiwanego wpływu ich upadłości. Ani prewencyjne plany naprawy, ani plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie powinny opierać się na żadnym nadzwyczajnym publicznym wsparciu finansowym ani zakładać narażenia podatników na ryzyko poniesienia strat. W ramach planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny także ocenić ogólną możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ubezpieczyciela oraz usunąć wszelkie przeszkody w przeprowadzeniu restrukturyzacji. Zakres uznania organów powinien być ograniczony do tego, co jest konieczne do uproszczenia struktury i działalności danego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji wyłącznie w celu poprawy możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tego zakładu. Wspólne decyzje (art. 17)

Organy sprawujące nadzór nad grupą, organy nadzoru, grupowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w stosownych przypadkach, powinny dołożyć starań w celu podjęcia wspólnych decyzji, zgodnie z procedurą określoną we wskazanym artykule. Tytuł III – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja Warunki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 19) We wniosku ustanowiono wspólne parametry dotyczące uruchomienia zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Restrukturyzację i uporządkowaną likwidację zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji należy przeprowadzić, gdy zakład ten znajduje się na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością i nie ma żadnych perspektyw na to, by za sprawą innego podmiotu z sektora prywatnego lub środków nadzoru można było zapobiec upadłości. Jednocześnie należy koniecznie zapewnić, aby środki inwazyjne były uruchamiane tylko wtedy, gdy ingerencja w prawa zainteresowanych stron jest uzasadniona, a podjęcie działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji leży w interesie publicznym. Instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i uprawnienia w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 26–52) W przypadku spełnienia warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą uprawnione do zastosowania następujących instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji: a)umorzenie lub konwersja instrumentów kapitałowych, instrumentów dłużnych i innych zobowiązań kwalifikowalnych w szczególności w celu ułatwienia zastosowania innych instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, takich jak instrument braku płynności czy instrumenty transferowe. Ustala się specjalną hierarchię, która uzupełnia, a w razie potrzeby zastępuje hierarchię ustanowioną w każdym krajowym prawie dotyczącym niewypłacalności. Co do zasady przed roszczeniami wierzycieli nieuprzywilejowanych należy wyczerpać roszczenia akcjonariuszy. Dopiero po wyczerpaniu tych roszczeń organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą nałożyć straty na należności bardziej uprzywilejowane. W określonych okolicznościach przeprowadzona zostanie konwersja w celu istotnego rozwodnienia pozostałych roszczeń akcjonariuszy; b)brak płynności: zezwolenie jednostce objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na zawieranie nowych umów ubezpieczenia lub umów reasekuracji zostaje cofnięte w celu ograniczenia jej działalności do wyłącznego administrowania jej istniejącym portfelem, co pozwala zmaksymalizować pokrycie roszczeń ubezpieczeniowych z istniejących aktywów; c)zbycie działalności: cała działalność jednostki lub jej część może zostać sprzedana na warunkach handlowych, bez konieczności spełnienia wymogów proceduralnych, które w przeciwnym razie miałyby zastosowanie; d)zakład pomostowy: cała działalność jednostki lub jej część może zostać przeniesiona do podmiotu będącego pod kontrolą organu publicznego. Zezwolenie na zastosowanie instrumentu zakładu pomostowego musi być wydawane zgodnie z dyrektywą Wypłacalność II. Działalność zakładu pomostowego ma charakter tymczasowy, a jego celem jest zbycie działalności na rzecz nabywcy prywatnego, gdy panują odpowiednie warunki rynkowe; e)wydzielenie aktywów i zobowiązań: zobowiązania bądź aktywa o obniżonej jakości lub problematyczne można przenieść do podmiotu zarządzającego aktywami, aby umożliwić zarządzanie nimi i odzyskanie ich z czasem. Aby zminimalizować zakłócenia konkurencji i ryzyko pokusy nadużycia, instrument ten powinien być stosowany wyłącznie w połączeniu z innym instrumentem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ubezpieczeniowe systemy gwarancyjne, o ile są dostępne, mogłyby przyczynić się do finansowania procesu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez pokrycie strat do wysokości strat netto, które systemy te musiałyby ponieść po zapewnieniu ochrony ubezpieczającym w ramach standardowego postępowania upadłościowego. W takich przypadkach zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji zapewniłoby kwalifikującym się ubezpieczającym ochronę co najmniej do poziomu pokrycia, co jest głównym powodem ustanowienia takich ubezpieczeniowych systemów gwarancyjnych na mocy prawa krajowego. W celu zastosowania wspomnianych instrumentów organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą uprawnione do przejęcia kontroli nad upadłą instytucją lub instytucją bliską upadłości, do przejęcia roli akcjonariuszy i kadry kierowniczej, do przeniesienia aktywów i zobowiązań oraz do egzekwowania umów. W stosownych przypadkach działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być zgodne z unijnymi ramami pomocy państwa. Oprócz minimalnego zharmonizowanego zestawu instrumentów organy krajowe będą mogły przewidzieć szczególne krajowe instrumenty i uprawnienia, jeżeli będą one zgodne z zasadami i celami unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W szczególności organy krajowe mogą rozważyć zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji w celu dokapitalizowania ubezpieczyciela będącego na progu upadłości, o ile nie ma to wpływu na roszczenia ubezpieczeniowe i o ile wprowadzone zostały odpowiednie środki odnoszące się do reorganizacji i środki restrukturyzacyjne. Przepisy pomocnicze dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym wyceny, zabezpieczeń, wymogów proceduralnych oraz prawa do odwołania i wyłączenia innych działań (art. 23–25 i 53–66) W celu zapewnienia, aby decyzje dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmowano zgodnie z kluczowymi zasadami odnoszącymi się do praw własności, odpowiednimi zabezpieczeniami i prawem spółek, niniejsza dyrektywa zawiera niezbędne przepisy i kroki, których organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą musiały przestrzegać przed podjęciem decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i po ich podjęciu. Obejmuje to na przykład zapewnienie szczegółowej wyceny bilansu ubezpieczyciela, gwarancji dla zaangażowanych akcjonariuszy i wierzycieli, w tym ubezpieczających, że otrzymają odszkodowanie, w przypadku gdy znajdą się w sytuacji gorszej od tej, w jakiej znaleźliby się w przypadku likwidacji zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w ramach krajowego postępowania upadłościowego, a także obejmuje czynności procesowe, za pomocą których organy powinny powiadomić ubezpieczyciela i inne zaangażowane organy o decyzjach dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz prawo do odwołania od decyzji o zastosowaniu środka w zakresie zapobiegania kryzysom lub środka w zakresie zarządzania kryzysowego. Aby ułatwić restrukturyzację i uporządkowaną likwidację oraz realizację celu, jakim jest zapewnienie stabilności finansowej, ramy obejmują także tymczasowe moratorium na spłatę roszczeń i utrzymanie praw ubezpieczających do wykupu w odniesieniu do umów ubezpieczenia na życie. Tytuł IV – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja grup transgranicznych (art. 67–71) Aby uwzględnić transgraniczny charakter niektórych grup ubezpieczeniowych oraz stworzyć kompleksowe i zintegrowane ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych i działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w Unii, ustanowione zostaną kolegia ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pod przewodnictwem grupowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i z udziałem EIOPA. EIOPA będzie ułatwiać współpracę organów, przyczyniać się do zapewnienia spójności i w razie konieczności prowadzić mediacje. Celem kolegiów jest koordynacja środków przygotowawczych i środków restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wprowadzanych przez organy krajowe, tak aby zapewnić optymalne rozwiązania na poziomie Unii. Tytuł V – Stosunki z państwami trzecimi (art. 72–77) Ubezpieczyciele z Unii prowadzą działalność w państwach trzecich i na odwrót, dlatego skuteczne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny przewidywać współpracę z organami państw trzecich. Wniosek zapewnia organom Unii uprawnienia niezbędne do wspierania zagranicznych działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do upadłego ubezpieczyciela zagranicznego dzięki zapewnieniu skuteczności przenoszenia aktywów i zobowiązań takiego ubezpieczyciela znajdujących się w jurysdykcji tych organów lub podlegających prawu jurysdykcji tych organów, pod pewnymi warunkami. Unijne organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny również posiadać uprawnienia do stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do krajowych oddziałów jednostek z państw trzecich, w przypadku gdy odrębna restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja jest niezbędna ze względu na interes publiczny lub ochronę lokalnych ubezpieczających.

Wniosek przewiduje możliwość zawarcia porozumień dotyczących współpracy z zagranicznymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu ułatwienia wsparcia dla zagranicznych działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. EIOPA może zawierać ramowe porozumienia administracyjne z organami państw trzecich zgodnie z art. 33 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, a organy krajowe mogą zawierać dwustronne porozumienia zgodnie z ramowymi porozumieniami EIOPA. Tytuł VI – Kary (art. 78–82) W celu zapewnienia przestrzegania przez ubezpieczycieli, podmioty faktycznie kontrolujące ich działalność oraz ich organy administrujące, zarządzające lub nadzorcze wymogów wynikających z niniejszego wniosku, państwa członkowskie powinny określić kary administracyjne i inne środki administracyjne, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. EIOPA powinien prowadzić centralną bazę danych wszystkich kar administracyjnych. Tytuł VII – Zmiany w dyrektywie Wypłacalność II, dyrektywach dotyczących prawa spółek i rozporządzeniu w sprawie EIOPA Zmiany w dyrektywie Wypłacalność II, w tym w odniesieniu do środków zapobiegawczych (art. 83) Nie naruszając istniejącego stopniowania interwencji, w niniejszym wniosku doprecyzowano uprawnienia organów nadzoru do nakładania na ubezpieczycieli środków zapobiegawczych w przypadkach pogarszającej się sytuacji finansowej lub naruszeń wymogów regulacyjnych, aby uniknąć eskalacji problemów na odpowiednio wczesnym etapie pogarszania się sytuacji. Aby umożliwić skuteczną restrukturyzację i uporządkowaną likwidację, zmieniono przepisy dotyczące reorganizacji i likwidacji, rozszerzając ich zakres zastosowania w przypadku stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zarówno w odniesieniu do ubezpieczycieli, jak i podmiotów objętych systemem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zmiany w dyrektywach dotyczących prawa spółek i rozporządzeniu w sprawie EIOPA (art. 83–88) Unijne dyrektywy dotyczące prawa spółek zawierają przepisy w zakresie ochrony akcjonariuszy i wierzycieli. Niektóre z tych przepisów mogą utrudniać organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmowanie szybkich działań. W związku z tym we wniosku proponuje się zmianę tych przepisów. W celu zapewnienia, aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji były reprezentowane w Europejskim Systemie Nadzoru Finansowego oraz aby EIOPA dysponował niezbędną wiedzą specjalistyczną, należy wprowadzić zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 1094/2010, aby uwzględnić organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w pojęciu „właściwych organów”. 2021/0296 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz zmieniająca dyrektywy 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2009/138/WE, (UE) 2017/1132 i rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 648/2012 (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Trudna sytuacja zakładów ubezpieczeń może mieć poważne reperkusje dla gospodarki i dobrobytu społecznego państw członkowskich, jeżeli prowadzi do zakłócenia ochrony zapewnianej ubezpieczającym, osobom uprawnionym lub poszkodowanym stronom. Rola, jaką zakłady reasekuracji pełnią w gospodarce, ich wzajemne powiązania z zakładami ubezpieczeń prowadzącymi bezpośrednią działalność ubezpieczeniową i w szerszej perspektywie z rynkami finansowymi, a także stosunkowa koncentracja rynku reasekuracji wymagają właściwych ram w celu zaradzenia ich trudnej sytuacji lub przeprowadzenia ich upadłości w uporządkowany sposób. Należy zatem zająć się kwestią działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zarówno w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń prowadzących bezpośrednią działalność ubezpieczeniową, jak i zakładów reasekuracji, z uwzględnieniem ich specyfiki. (2)Światowy kryzys finansowy z 2008 r. uwydatnił słabe punkty sektora finansowego i jego wzajemne powiązania. Okazało się, że przyczyny trudnej sytuacji i upadłości są związane między innymi z ewolucją rynków finansowych oraz z samą naturą działalności ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej. W tym względzie jako główne źródła obaw zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji wskazuje się często ryzyko ubezpieczeniowe, tj. zaniżone odszkodowania, błędną wycenę, tj. niedoszacowane składki, niewłaściwe zarządzanie aktywami i zobowiązaniami oraz straty inwestycyjne. W tym kontekście do przywrócenia dobrej kondycji finansowej szeregu zakładów ubezpieczeń, która uległa pogorszeniu, wykorzystano pieniądze podatników. Mimo że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE miała na celu wzmocnienie systemu finansowego w Unii oraz odporności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, nie wyeliminowała całkowicie możliwości upadłości takich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. Znaczne wahania rynkowe i długo utrzymujące się niskie poziomy stóp procentowych mogą być szczególnie szkodliwe dla rentowności i wypłacalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. Wrażliwość zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji na zmiany sytuacji rynkowej i gospodarczej wymaga zatem szczególnej ostrożności i odpowiednich ram, aby można było zarządzać, także w sposób prewencyjny, potencjalnym pogorszeniem sytuacji finansowej tych zakładów. Niektóre niedawne przypadki upadłości i zagrożenia upadłością, w szczególności o charakterze transgranicznym, ujawniły słabości obecnych ram, którym należy zaradzić w celu odpowiedniego zorganizowania uporządkowanego wyjścia z rynku zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji. (3)Prowadzone przez zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji działania, operacje i świadczone przez nie usługi, których nie można łatwo zastąpić w rozsądnych ramach czasowych lub po rozsądnych kosztach dla ubezpieczających, osób uprawnionych lub poszkodowanych stron, muszą być postrzegane jako funkcje krytyczne, których ciągłość należy zapewnić. Takie działania, usługi lub operacje mogą być krytyczne na poziomie unijnym, krajowym lub regionalnym. Ciągłość ochrony ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej jest często lepszym rozwiązaniem niż likwidacja jednostki będącej na progu upadłości, ponieważ taka ciągłość zapewnia najkorzystniejszy wynik dla ubezpieczających, osób uprawnionych czy poszkodowanych stron. Dlatego kluczowe znaczenie ma zapewnienie dostępności odpowiednich instrumentów, które pomogą zapobiec upadłości, a w przypadku gdy upadłość jest nieunikniona, pozwolą zminimalizować negatywne skutki dzięki zachowaniu ciągłości tych funkcji krytycznych. (4)Zapewnienie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji będących na progu upadłości w Unii jest kluczowym elementem na drodze do pełnego osiągnięcia rynku wewnętrznego. Upadłość takich zakładów ma wpływ nie tylko na ubezpieczających i zapewne na gospodarkę realną i stabilność finansową rynków, na których te zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji bezpośrednio działają, ale także na zaufanie do wewnętrznego rynku ubezpieczeń. Pełne osiągnięcie rynku wewnętrznego usług finansowych wzmocniło wzajemne oddziaływanie między poszczególnymi krajowymi systemami finansowymi. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji prowadzą działalność na rynkach finansowych w celu zarządzania swoim portfelem inwestycyjnym oraz ryzykiem związanym z prowadzoną działalnością. Ze względu swoje operacje instrumentami pochodnymi są one powiązane z rynkiem międzybankowym i innymi rynkami finansowymi, które mają zasadniczo charakter ogólnoeuropejski. W tym kontekście brak zdolności państw członkowskich do zaradzenia upadłości zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji oraz do przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji takiego zakładu w sposób przewidywalny i zharmonizowany, aby skutecznie zapobiec szerszym szkodom systemowym, może zagrozić stabilności rynków finansowych, a w konsekwencji również rynku wewnętrznego w obszarze usług finansowych. (5)Światowy kryzys finansowy z 2008 r. uwypuklił potrzebę opracowania odpowiednich ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z myślą o zakładach ubezpieczeń i zakładach reasekuracji. Na szczeblu międzynarodowym w październiku 2014 r. Rada Stabilności Finansowej opracowała kluczowe atrybuty skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji skierowane do każdego zakładu ubezpieczeń, który w razie upadłości mógłby mieć znaczenie systemowe lub krytyczne. W czerwcu 2016 r. Rada Stabilności Finansowej wydała wytyczne uzupełniające dotyczące opracowywania skutecznych strategii i planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla ubezpieczycieli o znaczeniu systemowym. Jednocześnie w listopadzie 2019 r. Międzynarodowe Stowarzyszenie Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego („IAIS”) przyjęło Podstawowe Zasady Ubezpieczeń dla wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, wspólne ramy dla grup ubezpieczeniowych prowadzących działalność międzynarodową określające szczegółowo normy dotyczące prewencyjnego planowania naprawy oraz działań, jakie organy zgodnie z oczekiwaniami powinny podjąć w odniesieniu do zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, który ma wyjść z rynku i zostać poddany procedurze restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Dokumenty te należy uwzględnić przy ustanawianiu ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji będących na progu upadłości. (6)Działalność wielu zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji wykracza poza granice narodowe. Brak koordynacji i współpracy między organami publicznymi w zakresie przygotowania i zarządzania trudną sytuacją lub upadłością zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji prowadzącego działalność transgraniczną może podważyć wzajemne zaufanie państw członkowskich, przynieść nieoptymalny rezultat dla ubezpieczających, osób uprawnionych i poszkodowanych stron oraz wpłynąć negatywnie na wiarygodność wewnętrznego rynku ubezpieczeń. (7)Obecnie na szczeblu Unii Europejskiej nie ma zharmonizowanych procedur skoordynowanej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji. Co za tym idzie, występują znaczne różnice materialne i proceduralne między krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi regulującymi upadłość zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w państwach członkowskich. Ponadto procedury upadłościowe stosowane w odniesieniu do przedsiębiorstw nie zawsze mogą być odpowiednie dla zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, ponieważ nie zawsze zapewniają odpowiednie zachowanie ciągłości funkcji krytycznych dla ubezpieczających, osób uprawnionych i poszkodowanych stron, a także dla gospodarki realnej lub ogólnej stabilności finansowej. (8)Konieczne jest zapewnienie ciągłości funkcji krytycznych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji będących na progu upadłości lub zagrożonych upadłością przy jednoczesnym zminimalizowaniu wpływu upadłości takiej jednostki na gospodarkę i system finansowy. Należy zatem ustanowić ramy zapewniające organom wiarygodny zestaw narzędzi umożliwiający odpowiednio wczesną i szybką interwencję w przypadku zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji będących na progu upadłości lub zagrożonych upadłością. Ramy te powinny zapewnić, że akcjonariusze poniosą straty jako pierwsi oraz że wierzyciele poniosą straty po akcjonariuszach, pod warunkiem, że żaden wierzyciel nie poniesie większej straty niż ta, którą poniósłby, gdyby zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji został zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego, zgodnie z zasadą niepogarszania sytuacji wierzycieli. (9)Ramy, które należy ustanowić, powinny umożliwiać organom zapewnienie ciągłości ochrony ubezpieczeniowej ubezpieczających, osób uprawnionych i poszkodowanych stron, przenoszenie w stosownych przypadkach rentownej działalności i portfeli zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji oraz podział strat w sposób sprawiedliwy i przewidywalny. Cele te powinny pomóc zapobiec niepotrzebnym stratom lub trudnościom społecznym, które dotykają ubezpieczających, osoby uprawnione i poszkodowane strony, złagodzić negatywny wpływ na gospodarkę realną, zminimalizować negatywne skutki dla rynków finansowych i zminimalizować koszty ponoszone przez podatników. (10)Przegląd dyrektywy 2009/138/WE, w szczególności wprowadzenie wymogów kapitałowych uwzględniających ryzyko, wzmocnionego nadzoru, zwiększonego monitorowania płynności i lepszych narzędzi polityki makroostrożnościowej, powinien w jeszcze większym stopniu obniżyć prawdopodobieństwo upadłości zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji oraz zwiększyć odporność tych jednostek na napięcia gospodarcze, czy to spowodowane zaburzeniami systemowymi, czy zdarzeniami charakterystycznymi dla poszczególnych jednostek. Niemniej jednak, pomimo należytych i solidnych ram ostrożnościowych, nie można całkowicie wykluczyć trudnej sytuacji finansowej. Państwa członkowskie powinny być zatem przygotowane i posiadać odpowiednie instrumenty naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby radzić sobie zarówno z kryzysami systemowymi, jaki i z upadłością poszczególnych jednostek. Narzędzia te powinny obejmować mechanizmy umożliwiające organom skuteczne postępowanie z jednostkami będącymi na progu upadłości lub zagrożonymi upadłością. Korzystanie z takich narzędzi i wykonywanie takich uprawnień powinno uwzględniać okoliczności, w których nastąpiła upadłość. (11)Niektóre państwa członkowskie wprowadziły już wymogi dotyczące prewencyjnych planów naprawy oraz mechanizmy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji znajdujących się na progu upadłości. Brak wspólnych warunków, uprawnień i procedur dotyczących naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji w całej Unii stanowi jednak potencjalną przeszkodę w skutecznym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego oraz utrudnia współpracę między organami krajowymi podczas postępowania ze znajdującymi się w trudnej sytuacji lub na progu upadłości transgranicznymi grupami jednostek. Jest tak szczególnie w sytuacji, gdy różne podejścia sprawiają, że organy krajowe nie dysponują takim samym stopniem kontroli lub takimi samymi możliwościami przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji. Te różnice w systemach naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą mieć wpływ na równe warunki działania i potencjalnie przyczynić się do zakłócenia konkurencji pomiędzy jednostkami. Należy wyeliminować te przeszkody oraz przyjąć odpowiednie przepisy zapewniające prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W tym celu zasady regulujące prewencyjne systemy naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji powinny podlegać wspólnym minimalnym przepisom harmonizacyjnym. Aby zapewnić spójność z istniejącymi przepisami Unii w dziedzinie usług ubezpieczeniowych, prewencyjny system naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien mieć zastosowanie do wszystkich zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji podlegających wymogom ostrożnościowym określonym w dyrektywie 2009/138/WE. (12)Upadłość podmiotu powiązanego z grupą może w bardzo krótkim czasie wpłynąć na wypłacalność całej grupy oraz na jej działania. Konieczne jest zatem ustanowienie wymogów w zakresie prewencyjnych planów naprawy oraz planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto organy powinny dysponować skutecznymi środkami działania w odniesieniu do tych podmiotów, aby móc nakładać działania naprawcze uwzględniające dobrą kondycję finansową wszystkich podmiotów powiązanych, usuwać przeszkody dla możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w kontekście grupy i ustanowić spójny program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla grupy jako całości, w szczególności w kontekście transgranicznym. Wymogi w zakresie prewencyjnego planowania naprawy oraz planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także systemu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem mieć zastosowanie do jednostek dominujących, spółek holdingowych oraz innych podmiotów powiązanych, w tym oddziałów zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji mających siedzibę poza Unią. (13)Konieczne jest zapewnienie adekwatności i skuteczności ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przy jednoczesnym ograniczeniu nadmiernego obciążenia administracyjnego oraz kosztów dla jednostek i organów. Wdrażanie takich ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno zatem być proporcjonalne do charakteru, skali i złożoności danej jednostki oraz jej działalności i usług. Jeżeli chodzi o zakres wymogów w zakresie planowania naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organy powinny określić na podstawie zharmonizowanego zestawu kryteriów opartych na analizie ryzyka, które zakłady podlegają wymogom planowania. Aby wzmocnić zaufanie do jednolitego rynku ubezpieczeń i reasekuracji oraz wspierać równe warunki działania, należy osiągnąć minimalny stopień gotowości w drodze określenia minimalnego poziomu zasięgu rynkowego. Ten minimalny poziom zasięgu rynkowego powinien jednak uwzględniać różnice pomiędzy działaniami naprawczymi z jednej strony, a restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją z drugiej strony, a także obecność lub brak interesu publicznego przy podejmowaniu działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. (14)Z tego samego powodu, w stosownych przypadkach, organy powinny stosować inne lub ograniczone wymogi w zakresie prewencyjnego planowania naprawy oraz planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także wymogi informacyjne w zależności od danego zakładu i z mniejszą częstotliwością aktualizacji. Stosując takie uproszczone obowiązki, organy powinny brać pod uwagę charakter, wielkość, złożoność i substytucyjność działalności jednostki, jej strukturę akcjonariatu i formę prawną, jej profil ryzyka, stopień wzajemnych powiązań z innymi podmiotami objętymi regulacją lub z systemem finansowym w ogóle. Organy powinny także rozważyć, czy upadłość i późniejsza likwidacja zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w ramach standardowego postępowania upadłościowego miałyby znaczący negatywny wpływ na ubezpieczających, rynki finansowe, inne jednostki lub szeroko rozumianą gospodarkę. Organy powinny co roku składać EIOPA sprawozdanie ze stosowania takich uproszczonych obowiązków. (15)Aby zapewnić uporządkowany proces restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz aby uniknąć konfliktu interesów, państwa członkowskie powinny wyznaczyć organy administracji publicznej lub organy, którym powierzono uprawnienia w zakresie administracji publicznej, do wykonywania funkcji i zadań związanych z ramami na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Państwa członkowskie powinny dopilnować, by tym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przydzielono odpowiednie zasoby. W przypadku gdy państwo członkowskie wyznacza organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pełniący inne funkcje, należy wprowadzić odpowiednie uzgodnienia strukturalne w celu oddzielenia tych funkcji od funkcji związanych z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz w celu zapewnienia niezależności operacyjnej. Takie rozdzielenie nie powinno uniemożliwiać komórce ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dostępu do wszelkich informacji wymaganych do wykonywania jej obowiązków wynikających z ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub współpracy między różnymi organami zaangażowanymi w stosowanie tych ram. 16)Ze względu na potencjalne skutki upadłości zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji dla ubezpieczających, systemu finansowego i gospodarki odnośnego państwa członkowskiego oraz w świetle ewentualnej konieczności wykorzystania środków publicznych w celu zaradzenia takiej upadłości ministerstwa finansów lub inne właściwe ministerstwa państw członkowskich powinny już na wczesnym etapie być ściśle zaangażowane w proces zarządzania kryzysowego oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. 17)Niezbędne jest skuteczne zaradzenie pogarszającej się sytuacji finansowej zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji lub naruszaniu przez te zakłady wymogów regulacyjnych oraz zapobieganie eskalacji problemów. Organy nadzoru powinny zatem posiadać uprawnienia do nakładania środków zapobiegawczych. Takie uprawnienia zabezpieczające powinny jednak być spójne ze stopniowaniem interwencji i uprawnieniami nadzorczymi przewidzianymi już w dyrektywie 2009/138/WE w odniesieniu do podobnych okoliczności, w tym uprawnieniami nadzorczymi przewidzianymi w procesie nadzoru określonym w art. 36 dyrektywy 2009/138/WE. Takie uprawnienia zabezpieczające nie powinny też prowadzić do powstania nowej uprzednio określonej wartości progowej skutkującej interwencją przed poziomem kapitałowego wymogu wypłacalności określonego w tytule I rozdział VI sekcja 4 tej dyrektywy. Organy nadzoru powinny oceniać każdą sytuację indywidualnie i decydować o potrzebie zastosowania środków zapobiegawczych w oparciu o okoliczności, sytuację zakładu i swój osąd nadzorczy.

18)Jest sprawą kluczową, aby grupy lub, w stosownych przypadkach, poszczególne jednostki przygotowywały i regularnie aktualizowały prewencyjne plany naprawy określające działania, które mają podjąć te grupy lub jednostki w celu przywrócenia ich sytuacji finansowej po znacznym pogorszeniu tej sytuacji, które może stanowić zagrożenie dla ich rentowności. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny zatem określić zestaw wskaźników ilościowych i jakościowych, które powodowałyby uruchomienie działań naprawczych przewidzianych w takich prewencyjnych planach naprawy. Takie wskaźniki powinny pomóc zakładom ubezpieczeń i zakładom reasekuracji w podejmowaniu działań naprawczych w najlepszym interesie ubezpieczających i nie powinny prowadzić do ustanowienia nowych regulacyjnych wymogów ostrożnościowych. Prewencyjne plany naprawy obejmujące wszystkie istotne podmioty prawne w grupie powinny być szczegółowe i opierać się na realistycznych założeniach mających zastosowanie w ramach szeregu wiarygodnych, pesymistycznych scenariuszy. Te prewencyjne plany naprawy powinny stanowić integralną część systemu zarządzania jednostki. Istniejące narzędzia mogą służyć jako wkład przy przygotowywaniu takich prewencyjnych planów naprawy, w tym własnej oceny ryzyka i wypłacalności, planów awaryjnych lub planów zarządzania ryzykiem płynności. Wymóg sporządzenia prewencyjnego planu naprawy powinien być jednak stosowany proporcjonalnie i powinien pozostawać bez uszczerbku dla opracowania i przedłożenia realistycznego planu naprawy zgodnie z wymogami art. 138 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE. W stosownych przypadkach elementy prewencyjnego planu naprawy mogą dostarczyć informacji lub służyć jako podstawa do opracowania planu naprawy wymaganego na mocy art. 138 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE. 19)Niezbędne jest zapewnienie odpowiedniego stopnia gotowości na wypadek sytuacji kryzysowych. Jednostki dominujące najwyższego szczebla lub indywidualne zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji powinny być zatem zobowiązane do przedstawienia organom nadzoru swoich prewencyjnych planów naprawy w celu przeprowadzenia pełnej oceny, w tym oceny, czy plany te są kompleksowe i czy mogłyby w rozsądny sposób przywrócić rentowność jednostki lub grupy w odpowiednim czasie, nawet w okresach silnych napięć finansowych. W przypadku gdy jednostka przedstawia prewencyjny plan naprawy, który nie jest odpowiedni, organy nadzoru powinny być uprawnione do zażądania od jednostki przedsięwzięcia środków niezbędnych do usunięcia istotnych niedociągnięć planu. 20)Planowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest zasadniczym elementem ich skutecznego przeprowadzenia. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem dysponować wszystkimi informacjami niezbędnymi do określenia funkcji krytycznych i zapewnienia ich ciągłości. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mają uprzywilejowaną wiedzę na temat własnego funkcjonowania i wszelkich wynikających z niego problemów, a zatem organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny sporządzać plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji między innymi na podstawie informacji dostarczonych przez zainteresowane zakłady. Aby uniknąć niepotrzebnych obciążeń administracyjnych, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny przede wszystkim uzyskiwać niezbędne informacje od organów nadzoru. 21)Zakłady o niskim profilu ryzyka, ze względu na ich niski profil ryzyka, nie powinny być zobowiązane do sporządzania odrębnych prewencyjnych planów naprawy ani nie powinny podlegać obowiązkowi planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. 22)W celu przewidzenia możliwych działań naprawczych i środków restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zwiększenia gotowości grup na wypadek sytuacji kryzysowej oraz ich możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wszelkie traktowanie grupowe w zakresie prewencyjnego planowania naprawy oraz planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno mieć zastosowanie do wszystkich podmiotów powiązanych podlegających nadzorowi nad grupą. Prewencyjne plany naprawy oraz plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny uwzględniać strukturę finansową, techniczną i biznesową zainteresowanej grupy oraz stopień jej wzajemnych powiązań wewnętrznych. 23)Grupowe prewencyjne plany naprawy oraz grupowe plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być przygotowywane dla całej grupy i należy w nich określić środki w odniesieniu zarówno do jednostki dominującej najwyższego szczebla, jak i poszczególnych jednostek zależnych, które są częścią tej grupy. Zakres, w jakim jednostki zależne uwzględnia się w grupowych prewencyjnych planach naprawy oraz planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinien być jednak proporcjonalny do ich znaczenia dla grupy i ubezpieczających, gospodarki realnej i systemu finansowego w państwach członkowskich, w których te spółki zależne prowadzą działalność. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji państw członkowskich, w których grupa posiada jednostki zależne, powinny być zaangażowane w sporządzanie wszelkich planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zainteresowane organy, działające w ramach kolegiów organów nadzoru lub kolegiów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinny dołożyć wszelkich starań, aby podjąć wspólną decyzję w sprawie oceny i przyjęcia tych planów. Brak wspólnej decyzji w ramach kolegiów organów nadzoru lub kolegiów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie powinien jednak mieć wpływu na odpowiednią gotowość na wypadek sytuacji kryzysowej. W takich przypadkach każdy organ nadzoru odpowiedzialny za jednostkę zależną powinien mieć możliwość zażądania prewencyjnego planu naprawy dla spółek zależnych podlegających jego jurysdykcji i dokonania własnej oceny prewencyjnego planu naprawy. Z tych samych powodów każdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiedzialny za jednostkę zależną powinien, w odniesieniu do spółek zależnych podlegających jego jurysdykcji, sporządzić i aktualizować plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Sporządzanie indywidualnych prewencyjnych planów naprawy oraz indywidualnych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla jednostek będących częścią grupy powinno pozostać wyjątkiem, być należycie uzasadnione i należy w odniesieniu do niego stosować te same standardy, które stosuje się do porównywalnych jednostek w zainteresowanym państwie członkowskim. W przypadku przygotowywania indywidualnych prewencyjnych planów naprawy oraz indywidualnych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla jednostek należących do grupy, zainteresowane organy powinny dążyć do osiągnięcia, w możliwym zakresie, spójności z prewencyjnymi planami naprawy oraz planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla reszty grupy. (24)Aby wszystkie zainteresowane organy były w pełni i stale informowane, organy nadzoru powinny przekazywać wszelkie prewencyjne plany naprawy oraz wszelkie ich zmiany zainteresowanym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny przekazywać wszelkie plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wszelkie ich zmiany zainteresowanym organom nadzoru. (25)Na podstawie oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny mieć uprawnienia do żądania, bezpośrednio lub pośrednio za pośrednictwem organu nadzoru, aby zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji zmieniły swoją strukturę i organizację. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny również mieć możliwość podjęcia niezbędnych, ale proporcjonalnych środków w celu ograniczenia lub usunięcia wszelkich istotnych przeszkód w stosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zapewnienia możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zainteresowanych podmiotów. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny oceniać możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji na poziomie jednostek, w odniesieniu do oczekuje się podjęcia działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z grupowym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zdolność organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do wnioskowania o wprowadzenie zmian w strukturze i organizacji zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji lub do wprowadzenia środków w celu zmniejszenia lub usunięcia wszelkich istotnych przeszkód w stosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zapewnienia możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zainteresowanych jednostek nie może wykraczać poza to, co jest konieczne do uproszczenia struktury i działalności danego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w celu poprawy możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji takiej jednostki. (26)Wdrożenie działań określonych w prewencyjnym planie naprawy lub planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może mieć wpływ na personel zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji. Plany te powinny zatem zawierać, w stosownych przypadkach, procedury dotyczące informowania przedstawicieli pracowników w trakcie całego procesu naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i konsultowania się z nimi. Procedury te powinny uwzględniać układy zbiorowe, inne ustalenia przewidziane przez partnerów społecznych oraz prawo krajowe i prawo Unii dotyczące udziału związków zawodowych i przedstawicieli pracowników w procesach restrukturyzacji przedsiębiorstw. (27)Skuteczna naprawa oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji lub podmiotów powiązanych działających w całej Unii wymagają współpracy organów nadzoru i organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach kolegiów organów nadzoru i kolegiów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na wszystkich etapach procesu, od przygotowania prewencyjnych planów naprawy oraz planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do faktycznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jednostki. W przypadku gdy organy nie zgadzają się z decyzjami, które mają zostać podjęte w odniesieniu do grup i jednostek, Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) („EIOPA”), ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010, powinien, w ostateczności, pełnić rolę mediacyjną. 28)Na etapie odbudowy i zapobiegania akcjonariusze powinni zachować pełną odpowiedzialność i kontrolę nad zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji. Nie powinni zachować takiej odpowiedzialności, kiedy jednostka zostanie objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. Ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem przewidywać terminowe rozpoczęcie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, tj. zanim zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stanie się niewypłacalny w zakresie bilansu lub przepływu środków pieniężnych, zanim cały kapitał własny zostanie całkowicie utracony lub zanim zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji nie będzie w stanie spełnić swoich zobowiązań płatniczych w terminie ich wymagalności. Restrukturyzację i uporządkowaną likwidację należy wszcząć, gdy organ nadzoru, po zasięgnięciu opinii organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub po konsultacji zasięgnięciu opinii przez ten organ, stwierdzi, że zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością, a środki alternatywne nie zapobiegłyby takiej upadłości w rozsądnym terminie. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji powinien być uznany za znajdujący się na progu upadłości lub za zagrożony upadłością w każdej z następujących okoliczności: (i) jeżeli zakład narusza minimalny wymóg kapitałowy lub istnieje prawdopodobieństwo naruszenia tego wymogu określonego w tytule I rozdział VI sekcja 4 dyrektywy 2009/138/WE i gdy nie ma uzasadnionych perspektyw przywrócenia zgodności; (ii) w przypadku gdy zakład przestał spełniać warunki uzyskania zezwolenia lub poważnie narusza swoje zobowiązania prawne wynikające z przepisów ustawowych i wykonawczych, którym podlega, lub gdy istnieje prawdopodobieństwo, że w niedalekiej przyszłości zakład poważnie naruszy swoje zobowiązania prawne w sposób uzasadniający cofnięcie zezwolenia; (iii) jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji nie jest lub prawdopodobnie nie będzie w stanie w najbliższej przyszłości spłacić swoich długów lub wywiązać się z innych zobowiązań, w tym wymaganych płatności na rzecz ubezpieczających lub osób uprawnionych lub (iv) gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wymaga nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego. (29)Stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz korzystanie z uprawnień w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może naruszać prawa akcjonariuszy oraz wierzycieli zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. W szczególności uprawnienie organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do przeniesienia akcji lub całości bądź części aktywów zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji na rzecz prywatnego nabywcy bez zgody akcjonariuszy wpływa na prawa własności akcjonariuszy. Ponadto uprawnienia do podejmowania decyzji dotyczącej tego, które zobowiązania należy przenieść z jednostki będącej na progu upadłości, mogą wpłynąć na równe traktowanie wierzycieli; celem tych uprawnień jest zapewnienie ciągłości świadczenia usług i uniknięcie negatywnych skutków dla ubezpieczających, osób uprawnionych, poszkodowanych stron, gospodarki realnej jako całości lub ogólnej stabilności finansowej. Wszelkie instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być zatem stosowane wyłącznie w odniesieniu do tych zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, które są na progu upadłości lub gdy istnieje prawdopodobieństwo ich upadłości. Co więcej, instrumenty te powinny być stosowane tylko wtedy, gdy jest to konieczne do osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w interesie ogólnym. W szczególności instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy stosować tylko wówczas, gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji nie może zostać zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego bez nadmiernego uszczerbku dla ochrony ubezpieczających, osób uprawnionych i osób występujących z roszczeniem i bez destabilizacji systemu finansowego. Ponadto środki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji muszą być niezbędne do zapewnienia szybkiego przeniesienia i zapewnienia ciągłości funkcji krytycznych oraz nie powinny istnieć uzasadnione perspektywy żadnego alternatywnego rozwiązania prywatnego, w tym podwyższenia kapitału przez dotychczasowych akcjonariuszy lub jakąkolwiek osobę trzecią, które wystarczyłoby do przywrócenia pełnej rentowności podmiotu bez wpływu na roszczenia ubezpieczeniowe. Wszelkie ingerencje w prawa akcjonariuszy i wierzycieli wynikające z działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być zgodne z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej (zwaną dalej „Kartą”). W szczególności jeżeli wierzyciele należący do tej samej kategorii są traktowani w inny sposób w kontekście działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, takie rozróżnienia powinny być uzasadnione interesem publicznym oraz powinny być proporcjonalne do zagrożeń, którym mają zaradzić. Ponadto działania te nie powinny być dyskryminujące ani bezpośrednio, ani pośrednio ze względu na przynależność państwową. (30)Stosując instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz korzystając z uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny wprowadzić wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia, aby działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji były podejmowane zgodnie z zasadą, że działania te mają wpływ na roszczenia ubezpieczeniowe po tym, gdy akcjonariusze i pozostali wierzyciele ponieśli swoją część strat. Ponadto organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zapewnić, aby koszty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji były ograniczone do minimum oraz by wierzyciele należący do tej samej kategorii byli traktowani w sposób sprawiedliwy. (31)Umorzenie lub konwersja instrumentów kapitałowych, instrumentów dłużnych i innych zobowiązań kwalifikowalnych powinna przewidywać wewnętrzny mechanizm pokrywania strat. Mechanizm ten, w połączeniu z instrumentami transferowymi mającymi na celu utrzymanie ciągłości ochrony ubezpieczeniowej na korzyść ubezpieczających, osób uprawnionych i poszkodowanych stron, powinien umożliwić osiągnięcie celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz w znacznym stopniu ograniczyć wpływ upadłości zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji na ubezpieczających. Mogą jednak wystąpić skrajne przypadki, w których restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji mogą wymagać wprowadzenia specjalnych systemów krajowych, w szczególności ubezpieczeniowego systemu gwarancyjnego lub funduszu na cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby zapewnić dodatkowe środki na pokrycie strat i restrukturyzację lub, w ostateczności, na nadzwyczajne finansowanie publiczne. Niezbędne zabezpieczenia mające na celu ochronę wierzycieli powinny również odzwierciedlać programy krajowe, które z kolei muszą być zgodne z unijnymi ramami pomocy państwa. Instrument umorzenia lub konwersji powinien być stosowany przed skorzystaniem z jakiegokolwiek nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego. (32)Ingerencja w prawo własności nie powinna być nieproporcjonalna. Zainteresowani akcjonariusze i wierzyciele zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, w tym ubezpieczający, nie powinni zatem ponosić większych strat niż straty, które ponieśliby, gdyby zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji został zlikwidowany w chwili podejmowania decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku częściowego przeniesienia aktywów i zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji objętego restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją do prywatnego nabywcy lub do zakładu pomostowego, pozostała część jednostki objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją powinna zostać zlikwidowana w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Akcjonariusze i wierzyciele, którzy pozostają w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji w trakcie postępowania likwidacyjnego, powinni być uprawnieni do otrzymania kwoty zapłaty lub odszkodowania za swoje roszczenia w postępowaniu likwidacyjnym, która nie może być mniejsza niż kwota, którą odzyskaliby, gdyby cały zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji został zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego. (33)W celu ochrony praw akcjonariuszy i wierzycieli konieczne jest ustanowienie jasnych obowiązków dotyczących wyceny aktywów i zobowiązań jednostki objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz związanych z wyceną traktowania, jakie otrzymaliby akcjonariusze i wierzyciele, gdyby zakład został zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Konieczne jest zatem ustanowienie wymogu, by przed podjęciem jakiegokolwiek działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dokonano uczciwej i realistycznej wyceny aktywów i zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji. Od takiej wyceny powinno przysługiwać prawo do odwołania. Ze względu na charakter działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jego ścisły związek z wyceną, takie odwołanie powinno być jednak możliwe jedynie w przypadku, gdy jest ono jednocześnie skierowane przeciwko decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto konieczne jest przewidzenie, że po zastosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dokonuje się porównania między traktowaniem, jakie akcjonariusze i wierzyciele faktycznie otrzymali, a traktowaniem, jakie otrzymaliby w ramach standardowego postępowania upadłościowego. W odniesieniu do tego porównania ex post powinno przysługiwać odwołanie niezależnie od decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Akcjonariusze i wierzyciele, którzy otrzymali kwotę niższą niż ta, którą otrzymaliby w ramach standardowego postępowania upadłościowego, powinni być uprawnieni do wypłaty różnicy. (34)Ważne jest, aby straty były ujmowane w chwili ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji. Wycena aktywów i zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości powinna być oparta na sprawiedliwych, ostrożnych i realistycznych założeniach w chwili zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W procesie wyceny sytuacja finansowa zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji nie powinna jednak wpływać na wartość zobowiązań. W wyjątkowo pilnych przypadkach organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny mieć możliwość przeprowadzenia szybkiej wyceny aktywów lub zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości. Wycena ta powinna mieć charakter tymczasowy i powinna obowiązywać do czasu dokonania niezależnej wyceny. EIOPA powinien ustanowić zestaw zasad stosowanych w przeprowadzaniu takich wycen oraz w razie potrzeby powinien umożliwiać organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz niezależnym rzeczoznawcom zastosowanie różnych szczegółowych metod. (35)Podejmując działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny uwzględnić i stosować środki przewidziane w planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, chyba że według oceny organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostaną osiągnięte skuteczniej w wyniku podjęcia działań nieprzewidzianych w planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. (36)Instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być opracowane z myślą o przeciwdziałaniu szerokiej palecie w znacznej mierze nieprzewidywalnych scenariuszy i odpowiednie do tego celu, przy uwzględnieniu, że może wystąpić różnica między kryzysową sytuacją jednego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji a szerszym kryzysem systemowym. Instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem obejmować każdy z tych scenariuszy, w tym zastosowanie instrumentu braku płynności wobec jednostki objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją aż do zakończenia jej działalności, zbycie działalności lub akcji jednostki objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, ustanowienie zakładu pomostowego, wydzielenie aktywów i zobowiązań z portfeli o obniżonej jakości lub zagrożonych jednostki będącej na progu upadłości oraz umorzenie lub konwersję instrumentów kapitałowych i innych zobowiązań kwalifikowalnych zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości. (37)Jeżeli instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykorzystano do przeniesienia portfeli ubezpieczeń do podmiotu stabilnego finansowo, takiego jak nabywca z sektora prywatnego lub zakład pomostowy, pozostała część jednostki powinna zostać zlikwidowana w stosownym terminie. Termin ten należy wyznaczyć z uwzględnieniem konieczności świadczenia przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji będący na progu upadłości usług lub wsparcia, aby umożliwić nabywcy z sektora prywatnego lub zakładowi pomostowemu prowadzenie działalności lub świadczenie usług nabytych w wyniku tego przeniesienia.

(38)Instrument zbycia działalności powinien umożliwiać organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dokonanie sprzedaży zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji lub części jego działalności jednemu nabywcy lub większej liczbie nabywców bez zgody akcjonariuszy. Stosując instrument zbycia działalności, organy powinny poczynić przygotowania na potrzeby wystąpienia z ofertą sprzedaży danego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji lub części jego działalności w ramach otwartej, przejrzystej i niedyskryminującej procedury, mając na celu osiągnięcie jak najwyższej ceny sprzedaży. Jeżeli z uwagi na pilny charakter sprawy taka procedura jest niemożliwa, organy powinny podjąć działania w celu zaradzenia szkodliwym skutkom dla konkurencji i na rynku wewnętrznym. (39)Wszelkie wpływy netto z przeniesienia aktywów lub zobowiązań jednostki objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją przy zastosowaniu instrumentu zbycia działalności powinny przysługiwać jednostce objętej likwidacją. Wszelkie wpływy netto z przeniesienia akcji lub innych instrumentów właścicielskich wyemitowanych przez jednostkę objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją przy zastosowaniu instrumentu zbycia działalności powinny przysługiwać właścicielom tych akcji lub innych instrumentów właścicielskich. Wpływy powinny być kalkulowane jako wartość netto po odliczeniu kosztów, które zostały poniesione w wyniku upadłości zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji oraz w trakcie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. (40)Informacje dotyczące oferowania na sprzedaż zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości oraz negocjacje z potencjalnymi nabywcami przed zastosowaniem instrumentu zbycia działalności mogą obejmować informacje szczególnie chronione i mogą stwarzać ryzyko dla zaufania do rynku ubezpieczeń. Istotne jest zatem zapewnienie możliwości opóźnienia publicznego ujawnienia takich informacji, wymaganego na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014, na okres niezbędny na zaplanowanie i organizację restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji. (41)Zakład pomostowy jest zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji będącym w całości lub w części własnością co najmniej jednego organu publicznego lub znajdującym się pod kontrolą organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Głównym celem zakładu pomostowego jest zapewnienie ciągłości świadczenia funkcji krytycznych na rzecz ubezpieczających zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości. Zakład pomostowy powinien być zatem zarządzany tak jak zdolny do funkcjonowania podmiot przy założeniu kontynuowania działalności i powinien wznowić działalność na normalnych zasadach rynkowych, gdy zaistnieją odpowiednie warunki, lub też zakład pomostowy powinien zostać poddany likwidacji, w przypadku gdy nie jest zdolny do funkcjonowania. (42)Instrument wydzielenia aktywów i zobowiązań powinien umożliwiać organom przeniesienie aktywów, praw lub zobowiązań jednostki objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją do odrębnego podmiotu w celu usunięcia lub likwidacji takich aktywów, praw lub zobowiązań bądź zarządzania nimi. Instrument wydzielenia aktywów i zobowiązań powinien być stosowany jedynie równocześnie z innymi instrumentami, aby zapobiec uzyskaniu przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji będący na progu upadłości nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej. (43)Skuteczny system restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien zapewniać możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w sposób minimalizujący negatywny wpływ upadłości na ubezpieczających, podatników, gospodarkę realną i stabilność finansową. Instrument umorzenia lub konwersji powinien zapewniać, aby przed zaistnieniem wpływu na roszczenia ubezpieczeniowe akcjonariusze i wierzyciele zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości ponieśli straty w pierwszej kolejności oraz ponieśli odpowiednią część kosztów wynikających z upadłości zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji niezwłocznie po skorzystaniu z uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Instrument umorzenia lub konwersji powinien zatem stanowić dla akcjonariuszy i wierzycieli zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji oraz, do pewnego stopnia, ubezpieczających większą zachętę do monitorowania sytuacji zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w zwykłych warunkach. (44)Konieczne jest zapewnienie organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niezbędnej elastyczności w rozmaitych okolicznościach w celu zastosowania instrumentu braku płynności wobec jednostki objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, przeniesienia jej aktywów, praw i zobowiązań w najlepszych warunkach dla ubezpieczających lub alokacji pozostałych strat. Należy zatem ustanowić, że organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny mieć możliwość stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji zarówno w przypadku, gdy celem jest restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości jako jednostki, w odniesieniu do której stosuje się instrument braku płynności, jak i w przypadku przeniesienia krytycznych usług ubezpieczeniowych, podczas gdy pozostała część zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji przestaje prowadzić działalność i zostaje zlikwidowana. W tym kontekście uzasadniona może być restrukturyzacja zobowiązań ubezpieczeniowych w celu zapewnienia ciągłości istotnej części ochrony ubezpieczeniowej i jeżeli zostanie to uznane za leżące w najlepszym interesie ubezpieczających. (45)Jeżeli istnieje realistyczna perspektywa przywrócenia rentowności jednostki, a ubezpieczający nie ponoszą żadnych strat w procesie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, instrument umorzenia lub konwersji można byłoby wykorzystać w celu przywrócenia jednostki objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją do stanu przedsiębiorstwa kontynuującego działalność. W takim przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez umorzenie lub konwersję powinna towarzyszyć zmiana kierownictwa, chyba że utrzymanie kierownictwa jest stosowne i niezbędne do osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. (46)Nie należy stosować instrumentu umorzenia lub konwersji w stosunku do roszczeń, które są zabezpieczone różnymi formami zabezpieczeń lub gwarancji, ponieważ takie umorzenie lub konwersja mogłyby być nieskuteczne lub ze względu na potencjalny negatywny wpływ takiego umorzenia lub konwersji na stabilność finansową. Aby jednak zapewnić skuteczność instrumentu umorzenia lub konwersji i osiągnięcie celów, którym służy, pożądane jest, by instrument ten mógł być stosowany w stosunku do jak najszerszego zakresu niezabezpieczonych zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości. Z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji należy jednak wyłączyć niektóre rodzaje niezabezpieczonych zobowiązań. Aby zapewnić ciągłość funkcji krytycznych, instrumentu umorzenia lub konwersji nie należy zatem stosować wobec niektórych zobowiązań względem pracowników zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości ani wobec roszczeń handlowych dotyczących towarów i usług o kluczowym znaczeniu dla bieżącego funkcjonowania zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji. W celu uznania uprawnień emerytalnych i kwot emerytalnych należnych lub będących własnością funduszy emerytalnych i ich członków instrumentu umorzenia lub konwersji nie należy stosować do zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości wobec programu emerytalnego. Aby ograniczyć ryzyko systemowego efektu domina, instrumentu umorzenia lub konwersji nie należy stosować do zobowiązań wynikających z udziału w systemach płatności, których rezydualny termin zapadalności wynosi mniej niż siedem dni, ani do zobowiązań wobec zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji, instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, z wyłączeniem podmiotów należących do tej samej grupy, których pierwotny termin zapadalności wynosi mniej niż siedem dni. (47)Jednym z głównych celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest ochrona ubezpieczających, osób uprawnionych lub poszkodowanych stron. Roszczenia ubezpieczeniowe powinny zatem podlegać stosowaniu instrumentu umorzenia lub konwersji wyłącznie w ostateczności, a organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny dokładnie rozważyć konsekwencje ewentualnego umorzenia roszczeń ubezpieczeniowych wynikających z umów ubezpieczenia posiadanych przez osoby fizyczne, a także mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa. (48)Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny mieć możliwość całkowitego lub częściowego wyłączenia zobowiązań w pewnych okolicznościach, w przypadku gdy nie jest możliwe umorzenie lub konwersja takich zobowiązań w rozsądnych ramach czasowych, gdy takie wyłączenie jest absolutnie niezbędne i proporcjonalne w stosunku do osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub gdy zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji spowodowałoby takie obniżenie wartości, że straty poniesione przez innych wierzycieli byłyby wyższe niż gdyby zobowiązań tych nie wyłączono. W przypadku zastosowania takich wyłączeń poziom umorzenia lub konwersji zastosowany do pozostałych zobowiązań kwalifikowalnych może zostać podniesiony, by uwzględnić takie wyłączenia z zastrzeżeniem poszanowania zasady, zgodnie z którą wierzyciele nie mogą znaleźć się w gorszej sytuacji w porównaniu z sytuacją, w której zastosowano standardowe postępowanie upadłościowe. Jednocześnie państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ze swojego budżetu ogólnego. (49)Co do zasady organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny stosować instrument umorzenia lub konwersji w sposób zapewniający jednakowe traktowanie wierzycieli oraz ustawową kolejność zaspokojenia roszczeń zgodnie z właściwym prawem upadłościowym. Straty powinny być zatem w pierwszej kolejności pokrywane z emisji regulacyjnych instrumentów kapitałowych i powinny być przypisywane akcjonariuszom albo poprzez umorzenie lub przeniesienie akcji, albo poprzez znaczne rozwodnienie akcji. Jeżeli to nie wystarcza, należy poddać konwersji lub umorzeniu dług podporządkowany. Konwersja lub umorzenie zobowiązań uprzywilejowanych powinny nastąpić dopiero wtedy, gdy dokonano całkowitej konwersji lub całkowitego umorzenia długu podporządkowanego. (50)Odstępstwa od zobowiązań, m.in. w przypadku systemów płatniczych i rozliczeniowych, pracowników lub wierzycieli handlowych, lub pierwszeństwo zaspokojenia roszczeń, powinny mieć zastosowanie na równi w państwach trzecich i w Unii. Aby zapewnić możliwość umorzenia lub konwersji w państwach trzecich, należy ustanowić, że w postanowieniach umownych podlegających prawu państw trzecich uznaje się tę możliwość. Nie należy wymagać takich warunków umownych w odniesieniu do zobowiązań wyłączonych z zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji lub jeżeli prawo państwa trzeciego lub wiążąca umowa zawarta z tym państwem umożliwia organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danego państwa członkowskiego zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji. (51)Akcjonariusze i wierzyciele powinni uczestniczyć w niezbędnym zakresie w mechanizmie alokacji strat jednostki będącej na progu upadłości. Państwa członkowskie powinny zatem zapewnić, aby instrumenty kapitałowe w Tier I, Tier II i Tier III w pełni pokrywały straty w momencie utraty rentowności przez emitujący je zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji. W związku z tym organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być zobowiązane do całkowitego umorzenia tych instrumentów lub ich konwersji w stosownych przypadkach na instrumenty w Tier I w momencie utraty rentowności i przed podjęciem wszelkich działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W tym celu moment utraty rentowności należy rozumieć jako moment, w którym odnośny organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stwierdza, że zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji spełnia warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, albo moment, w którym odnośny organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmuje decyzję, że zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji utraciłby rentowność, gdyby te instrumenty kapitałowe nie zostały umorzone lub nie uległy konwersji. Wymogi te powinny być uwzględnione w warunkach dotyczących danego instrumentu oraz we wszelkich prospektach emisyjnych i dokumentach ofertowych publikowanych lub składanych w związku z tymi instrumentami. (52)Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny posiadać wszystkie niezbędne uprawnienia, które – w różnych konfiguracjach – mogą być wykonywane przy stosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu zapewnienia skutecznego przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Uprawnienia te powinny obejmować uprawnienia do przeniesienia akcji lub aktywów, praw lub zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości do innego podmiotu, w tym innej jednostki lub zakładu pomostowego, uprawnienia do obniżenia wartości lub umorzenia akcji oraz umorzenia lub konwersji zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego na progu upadłości, uprawnienia do zmiany kierown