Środa, 7 lipca 2010 r.

Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych ***I

P7_TA(2010)0273

Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Organ Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (COM(2009)0502 – C7-0168/2009 – 2009/0143(COD))

2011/C 351 E/39

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Wniosek został zmieniony w dniu 7 lipca 2010 r. w następujący sposób (1):

POPRAWKI PARLAMENTU (2)

do wniosku Komisji

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiające Europejski Organ Nadzoru ( ubezpieczenia i pracownicze programy emerytalne )

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (4),

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (5),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (6),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Kryzys finansowy, który wystąpił na przełomie 2007 i 2008 r., ujawnił istotne braki w nadzorze finansowym, zarówno w poszczególnych przypadkach, jak i w podejściu do systemu finansowego jako całości. Nadzór oparty na modelach krajowych nie nadąża za globalizacją finansową i rzeczywistością, w której europejskie rynki finansowe są zintegrowane i połączone, a liczne przedsiębiorstwa finansowe działają na szczeblu transgranicznym. Kryzys ujawnił niedociągnięcia w zakresie współpracy, koordynacji, spójnego stosowania przepisów Unii i zaufania pomiędzy krajowymi organami nadzoru.

(1a) Na długo przed pojawieniem się kryzysu finansowego Parlament Europejski systematycznie apelował już o rzeczywiste wyrównanie szans dla wszystkich podmiotów na szczeblu unijnym, wskazując jednocześnie na istotne braki w nadzorze Unii nad coraz bardziej zintegrowanymi rynkami finansowymi (w swoich rezolucjach z dnia 13 kwietnia 2000 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego wprowadzania ram dla rynków finansowych: plan działania (7), z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie zasad nadzoru ostrożnościowego w Unii Europejskiej (8), z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie polityki usług finansowych (2005-2010) – białej księgi (9), z dnia 23 września 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie funduszy hedgingowych i niepublicznego rynku kapitałowego (10), z dnia 9 października 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie działań następczych w związku z metodą Lamfalussy’ego: przyszła struktura nadzoru (11), z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie zmienionego wniosku w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Solvency II) (12) oraz z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie agencji ratingowych (13)).

(2) W opublikowanym dnia 25 lutego 2009 r. raporcie utworzonej na wniosek Komisji grupy wysokiego szczebla pod przewodnictwem pana Jacques’a de Larosière’a (sprawozdanie de Larosière'a) stwierdzono, że należy wzmocnić ramy nadzorcze, aby zmniejszyć groźbę wystąpienia w przyszłości kryzysów finansowych i ograniczyć ich skutki. Zalecono reformy struktury nadzoru sektora finansowego w Unii . Grupa ekspertów wyraziła również stanowisko, że należy stworzyć Europejski System Organów Nadzoru Finansowego (ESFS) złożony z trzech europejskich organów nadzoru odpowiedzialnych, odpowiednio, za sektor bankowości, sektor papierów wartościowych oraz sektor ubezpieczeń i pracowniczych programów emerytalnych, a także że należy powołać Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego. Zawarte w sprawozdaniu zalecenia dotyczyły minimalnego poziomu zmian, który eksperci ocenili jako konieczny, żeby uniknąć wystąpienia podobnego kryzysu w przyszłości.

(3) ▐ wswoim komunikacie z dnia 4 marca 2009 r. zatytułowanym „Realizacja europejskiego planu naprawy” Komisja zaproponowała przedłożenie projektu legislacyjnego w sprawie utworzenia Europejskiego Systemu Organów Nadzoru Finansowego i Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ESRB) , natomiast w komunikacie z dnia 27 maja 2009 r. zatytułowanym „Europejski nadzór finansowy” ▐ przedstawiła więcej szczegółów na temat możliwej struktury takich nowych ram nadzorczych, ale nie uwzględniła wszystkich zaleceń zawartych w sprawozdaniu de Larosière’a .

(4) W konkluzjach z dnia 19 czerwca 2009 r. Rada Europejska zaleciła utworzenie Europejskiego Systemu Organów Nadzoru Finansowego (ESFS) złożonego z trzech nowych europejskich organów nadzoru. System ten powinien mieć na celu podniesienie jakości i spójności nadzoru krajowego, wzmocnienie nadzoru nad grupami transgranicznymi oraz opracowanie jednolitego zbioru przepisów UE obowiązującego wszystkie instytucje finansowe na jednolitym rynku. Rada Europejska zaznaczyła, że europejskie organy nadzoru powinny również posiadać uprawnienia nadzorcze w stosunku do agencji ratingowych oraz zwróciła się do Komisji o przygotowanie konkretnych wniosków dotyczących możliwości odgrywania przez ESFS istotnej roli w sytuacjach kryzysowych, podkreślając jednocześnie, że decyzje podjęte przez ESA nie powinny wpływać na obowiązki budżetowe państw członkowskich.

(4a) Raport Międzynarodowego Funduszu Walutowego z dnia 16 kwietnia 2010 zatytułowany „Uczciwy i znaczący wkład sektora finansowego”, sporządzonym w odpowiedzi na wniosek szczytu G20 w Pittsburghu, stwierdzono że „bezpośredni koszt budżetowy kryzysu sektora finansowego powinien zostać objęty i pokryty przez Wkład Finansowy na rzecz Stabliności (ang. Financial Stability Contribution – FSC) pozwiązany z realnym i skutecznym mechanizmem naprawczym. Odpowiednio zdefiniowane mechanizmy naprawcze sprawią, że w przyszłości rządy nie będą zmuszone do wykupywania instytucji zbyt dużych lub zbyt powiązanych, by upaść”.

(4b) W komunikacie z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowanym „Europa 2020” Komisja stwierdziła także, że podstawowym priorytetem w perspektywie krótkoterminowej jest „lepiej zapobiegać i – jeśli zajdzie taka potrzeba – radzić sobie z ewentualnymi kryzysami finansowymi i która rozważy możliwość odpowiedniego udziału sektora finansowego, z uwzględnieniem szczególnej odpowiedzialności sektora finansowego w trakcie obecnego kryzysu.”

(4c) Dnia 25 marca 2010 r. Rada Europejska jasno stwierdziła, że „zczególnie potrzebne są postępy w kwestiach takich jak instytucje systemowe, instrumenty finansowe stosowane w zarządzaniu w sytuacji kryzysowej”.

(4d) Dnia 17 czerwca 2010 r. Rada Europejska stwierdziła, że „państwa członkowskie powinny wprowadzić system opłat i podatków nakładanych na instytucje finansowe, aby zapewnić równy podział obciążenia i określić zachęty służące ograniczeniu ryzyka systemowego. Takie opłaty lub podatki powinny być częścią struktury wiarygodnego rozwiązania ramowego.”

(5) Kryzys gospodarczy i finansowy stworzył realne i poważne zagrożenia dla stabilności systemu finansowego i funkcjonowania rynku wewnętrznego. Przywrócenie oraz utrzymanie stabilności i wiarygodności systemu finansowego jest bezwzględnym warunkiem wstępnym utrzymania zaufania na rynku wewnętrznym oraz jego spójności, a tym samym utrzymania i poprawy warunków umożliwiających ustanowienie w pełni zintegrowanego i działającego rynku wewnętrznego w obszarze usług finansowych. Ponadto głębiej i mocniej zintegrowane rynki finansowe oferują lepsze możliwości pozyskiwania finansowania i dywersyfikacji ryzyka, poprawiając tym samym odporność gospodarek na wstrząsy.

(6) Unia wyczerpała możliwości działań w ramach obecnej formuły komitetów europejskich organów nadzoru ▐. Unia nie może trwać w sytuacji, w której brakuje mechanizmów zapewniających podejmowanie przez krajowe organy nadzoru najlepszych możliwych decyzji nadzorczych dotyczących instytucji transgranicznych; nie ma wystarczającej współpracy ani wymiany informacji pomiędzy krajowymi organami nadzoru; wspólne działanie podejmowane przez krajowe organy wymaga skomplikowanych ustaleń, aby uwzględnić mozaikę wymogów regulacyjnych i nadzorczych; krajowe rozwiązania są najczęściej jedynym wykonalnym wariantem odpowiedzi na problemy europejskie; istnieje wiele różnych interpretacji tych samych tekstów prawnych. Europejski System Nadzoru Finansowego (ESFS) powinien zostać zaprojektowany w taki sposób, aby zaradzić tym brakom i stworzyć system zgodny z celem, jakim jest stabilny i jednolity unijny rynek usług finansowych łączący krajowe organy nadzoru w silną sieć unijną .

(7) ESFS powinien stanowić zintegrowaną sieć krajowych i unijnych organów nadzoru finansowego, w ramach której bieżący nadzór nad instytucjami finansowymi sprawowany jest na poziomie krajowym. EIOPA powinna pełnić wiodącą rolę w kolegiach organów nadzoru monitorujących instytucje transgraniczne oraz należy zdefiniować dla nich jasne normy nadzoru. EIOPA powinna zwracać szczególną uwagę na instytucje finansowe, które mogą stwarzać ryzyko systemowe, ponieważ ich niepowodzenie może zagrozić stabilności unijnego systemu finansowego, w przypadkach gdy krajowemu organowi nie udało się wykonać swoich uprawnień. Należy również osiągnąć większą harmonizację i spójne stosowanie przepisów dotyczących instytucji i rynków finansowych w całej Unii . Oprócz EIOPA należy powołać Europejski Organ Nadzoru (bankowość) i Europejski Organ Nadzoru (giełdy i papiery wartościowe) , a także Europejski Organ Nadzoru (Wspólny Komitet) . ESRB powinna stanowić część ESFS.

(8) Europejski Organ Nadzoru powinien zastąpić Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego ustanowiony decyzją Komisji 2009/78/WE (14), Komitet Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych ustanowiony decyzją Komisji 2009/79/WE (15) oraz Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych ustanowiony decyzją Komisji 2009/77/WE (16) i przejąć wszystkie zadania i kompetencje tych komitetów, wraz z kontynuowaniem, w stosownych przypadkach, już rozpoczętych prac i projektów . Należy jasno określić zakres działań poszczególnych europejskich organów nadzoru. Komisja powinna również uczestniczyć w sieci działań nadzorczych, jeżeli wymagają tego względy instytucjonalne i obowiązki wynikające z Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) .

(9) ▐ EIOPA ▐ powinien działać, mając na uwadze polepszenie funkcjonowania rynku wewnętrznego, ▐ wtym zwłaszcza poprzez osiągnięcie wysokiego poziomu, skuteczności i spójności regulacji i nadzoru, uwzględniając zróżnicowane interesy poszczególnych państw członkowskich i różny charakter instytucji finansowych . EIOPA powinien chronić wartości społeczne takie jak stabilność systemu finansowego , przejrzystość rynków i produktów finansowych, oraz chronić deponentów i inwestorów. EIOPA powinien również zapobiegać arbitrażowi regulacyjnemu i gwarantować równe warunki konkurencji, a także wzmocnić międzynarodową koordynację nadzoru finansowego, z korzyścią dla całej gospodarki, w tym dla uczestników rynków finansowych i innych zainteresowanych stron, konsumentów i pracowników. Jego zadania powinny także obejmować promowanie spójności nadzoru i doradzanie instytucjom UE w dziedzinie ubezpieczeń, reasekuracji, pracowniczych programów emerytalnych i pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz pokrewnych kwestii ładu korporacyjnego, audytów i sprawozdawczości finansowej. EIOPA należy także powierzyć ogólną odpowiedzialność za nadzór nad istniejącymi i nowymi produktami finansowymi/rodzajami transakcji.

(9a) EIOPA należycie uwzględnia wpływ swej działalności na konkurencję i innowacje na rynku wewnętrznym, na globalną konkurencyjność Unii, integrację finansową i nową strategię Unii na rzecz zatrudnienia i wzrostu.

(9b) Aby zrealizować swe cele EIOPA posiada osobowość prawną, a także autonomię administracyjną i finansową. EIOPA powinna otrzymać „uprawnienia umożliwiające zapewnienie przestrzegania praw, w szczególności związanych z ryzykiem systemowym i ryzykiem transgranicznym”.

(9c) Ryzyko systemowe jest definiowane przez międzynarodowe instytucje (MFW, Rada Stabilności Finansowej (FSB), Bank Rozrachunków Międzynarodowych (BIS)) jako „ryzyko zakłócenia usług finansowych (i) spowodowane upośledzeniem całego lub części systemu finansowego oraz (ii) mogące spowodować poważne negatywne konsekwencje dla realnej gospodarki. Wszystkie rodzaje pośredników finansowych, rynków i infrastruktury potencjalnie mogą w pewnym stopniu mieć znaczenie systemowe.”

(9d) Ryzyko transgraniczne według tych instytucji obejmuje wszelkiego rodzaju ryzyko spowodowane przez nierównowagę gospodarczą lub niepowodzenia finansowe w całej Unii lub w jej części, które może mieć poważne negatywne skutki dla transakcji między podmiotami gospodarczymi dwóch lub więcej państw członkowskich, dla funkcjonowania rynku wewnętrznego lub finansów publicznych Unii lub któregokolwiek z jej państw członkowskich.

(10) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w swoim wyroku z dnia 2 maja 2006 r. w sprawie C-217/04 (Zjednoczone Królestwo przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej) stwierdził, że: „[…] brzmienie art. 95 TWE [obecnie art. 114 TFUE] nie pozwala na wniosek, iż przepisy przyjęte przez prawodawcę wspólnotowego na podstawie tego artykułu powinny zostać ograniczone, jeśli chodzi o ich adresatów, wyłącznie do państw członkowskich. W rzeczywistości bowiem może okazać się konieczne, według oceny tego prawodawcy, przewidzenie możliwości ustanowienia organu wspólnotowego mającego za zadanie przyczynianie się do realizacji procesu harmonizacji, w sytuacjach gdy stosowne wydaje się przyjęcie niewiążących środków towarzyszących lub o charakterze ramowym dla ułatwienia jednolitego wykonania i stosowania aktów opartych na tym postanowieniu”. Cele i zadania EIOPA polegające na udzielaniu właściwym krajowym organom nadzoru pomocy w zakresie spójnej interpretacji i stosowania przepisów unijnych oraz przyczynianiu się do stabilności finansowej koniecznej do integracji finansowej są ściśle związane z celami określonymi w dorobku prawnym Unii dotyczącym rynku wewnętrznego w obszarze usług finansowych. Należy zatem ustanowić EIOPA na mocy art. 114 TFUE .

(11) Do aktów prawnych określających zadania dla krajowych organów nadzoru państw członkowskich, w tym współpracę między nimi i z Komisję, należą (17): dyrektywa 64/225/EWG z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie zniesienia ograniczeń swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w dziedzinie reasekuracji i retrocesji (18), pierwsza dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (19), dyrektywa Rady 73/240/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. znosząca ograniczenia swobody przedsiębiorczości w zakresie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (20), dyrektywa Rady 76/580/EWG z dnia 29 czerwca 1976 r. zmieniająca dyrektywę 73/239/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (21), dyrektywa Rady 78/473/EWG z dnia 30 maja 1978 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do koasekuracji we Wspólnocie (22), dyrektywa Rady 84/641/EWG z dnia 10 grudnia 1984 r. zmieniająca, szczególnie w zakresie ubezpieczenia świadczenia pomocy turystycznej, pierwszą dyrektywę (73/239/EWG) w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (23), dyrektywa Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej (24), druga dyrektywa Rady 88/357/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniająca dyrektywę 73/239/EWG (25), dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (26), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 98/78/WE z dnia 27 października 1998 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad zakładami ubezpieczeń w grupach ubezpieczeniowych (27), dyrektywa 2001/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji zakładów ubezpieczeń (28), dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie (29), dyrektywa 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (30) oraz dyrektywa 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (31).

(12) Istniejące prawodawstwo Unii Europejskiej regulujące dziedziny, których dotyczy niniejsze rozporządzenie, obejmuje również dyrektywę 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego (32), rozporządzenie (WE) nr 1781/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. w sprawie informacji o zleceniodawcach, które towarzyszą przekazom pieniężnym (33), dyrektywę 2009/110/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością (34) oraz w stosownych fragmentach dyrektywę 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (35), ▐ dyrektywę 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość (36) i dyrektywę 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (37).

(12a) Pożądane jest, by EIOPA wspierał spójne podejście w dziedzinie gwarancji depozytów celem zapewnienia równych szans dla wszystkich deponentów i równorzędnego ich traktowania w całej Unii. Ponieważ systemy gwarancji depozytów podlegają nadzorowi raczej w państwach członkowskich, a nie nadzorowi regulacyjnemu, właściwe jest, by EIOPA mógł wykonywać swoje uprawnienia na mocy niniejszego rozporządzenia w stosunku do samego systemu gwarancji depozytów oraz do jego operatora. Rola EIOPA powinna zostać poddana przeglądowi po utworzeniu europejskiego funduszu gwarancji depozytów.

(13) Istnieje potrzeba wprowadzenia skutecznego instrumentu ustanawiającego zharmonizowane regulacyjne normy techniczne w zakresie usług finansowych, tak by zapewnić, również poprzez jednolity zbiór przepisów, równe szanse i odpowiednią ochronę deponentów, inwestorów i konsumentów w całej Unii . Ponieważ EIOPA charakteryzuje wysoki poziom wiedzy specjalistycznej, efektywne i właściwe jest powierzenie mu, w dziedzinach określonych prawem unijnym , opracowania projektów regulacyjnych norm technicznych, które nie wymagają podejmowania decyzji politycznych. Komisja powinna zatwierdzić te projekty regulacyjnych i wykonawczych norm technicznych zgodnie z art. 290 TFUE w celu nadania im wiążącej mocy prawnej.

(14) Projekt regulacyjnych norm technicznych powinien podlegać zmianom tylko w bardzo szczególnych i wyjątkowych okolicznościach i pod warunkiem że to właśnie EIOPA znajduje się w ścisłym kontakcie potwierdzającym bieżącą działalność rynków finansowych. Podlegałyby one zmianom, jeżeli przykładowo projekty norm regulacyjnych byłyby niezgodne z prawem unijnym bądź byłyby sprzeczne z zasadą proporcjonalności lub z podstawowymi zasadami rynku wewnętrznego w obszarze usług finansowych określonymi w dorobku prawnym Unii dotyczącym usług finansowych. Komisja nie powinna zmieniać treści norm technicznych przygotowanych przez EIOPA bez uprzedniej konsultacji z EIOPA. Aby zapewnić sprawną i przyspieszoną procedurę przyjmowania tych norm, należy ustalić określony termin, w którym Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie ich zatwierdzenia.

(14a) Komisja powinna także posiadać uprawnienia do wprowadzania w życie prawnie wiążących aktów Unii zgodnie z art. 291 TFUE. Regulacyjne i wykonawcze normy techniczne muszą uwzględniać zasadę proporcjonalności, tj. wymogi określone w tych normach powinny być proporcjonalne do charakteru, skali i złożoności ryzyka związanego z działalnością prowadzoną przez daną instytucję finansową.

(15) W dziedzinach nieobjętych regulacyjnymi normami technicznymi EIOPA powinien mieć uprawnienia do wydawania wytycznych i zaleceń w sprawie stosowania prawodawstwa unijnego . W celu zapewnienia przejrzystości i zwiększenia przestrzegania przez krajowe organy nadzoru tych wytycznych i zaleceń, krajowe organy nadzoru powinny być zobowiązane do opublikowania powodów niezastosowania się do tych wytycznych i zaleceń, żeby zachować pełną przejrzystość wobec uczestników rynku.

(16) Zapewnianie właściwego i pełnego stosowania prawa Unii jest podstawowym warunkiem wstępnym dla integralności, przejrzystości , efektywności i prawidłowego funkcjonowania rynków finansowych, stabilności systemu finansowego i równych warunków konkurencji dla instytucji finansowych w Unii . Należy zatem wprowadzić odpowiedni mechanizm obowiązujący w sytuacjach, w których EIOPA stwierdzi przypadki niestosowania lub nieprawidłowego ▐ stosowania stanowiące naruszenie prawa Unii. Mechanizm ten powinien obowiązywać w dziedzinach, w których prawodawstwo Unii określa jasne i bezwarunkowe obowiązki.

(17) Aby umożliwić podjęcie odpowiednich działań w przypadku nieprawidłowego lub niewystarczającego stosowania przepisów prawa unijnego , należy wprowadzić mechanizm składający się z trzech kroków: na pierwszym poziomie EIOPA powinien być uprawniony do zbadania domniemanego nieprawidłowego lub niewystarczającego wykonania obowiązków wynikających z przepisów prawa unijnego przez organy krajowe w ramach ich praktyki nadzorczej, a następnie powinien wydać zalecenie. W przypadku gdy właściwy organ krajowy nie stosuje się do zalecenia, Komisja powinna mieć prawo do wydania formalnej opinii uwzględniającej zalecenie EIOPA, w której wymaga od właściwego organu podjęcia działań koniecznych do zapewnienia przestrzegania prawa Unii.

(18) Jeżeli organ krajowy nie zastosuje się do zalecenia w terminie wyznaczonym przez EIOPA, EIOPA – w celu zapewniania przestrzegania prawa unijnego – powinien niezwłocznie skierować do danego krajowego organu nadzoru decyzję o bezpośrednich skutkach prawnych, na którą można się powoływać przed sądami i organami i która może być egzekwowana na mocy art. 258 TFUE .

(19) W wyjątkowych sytuacjach uporczywej bezczynności właściwego organu EIOPA powinien posiadać uprawnienia do przyjęcia w ostateczności decyzji skierowanych do poszczególnych instytucji finansowych. Uprawnienie to powinno być ograniczone do wyjątkowych przypadków, w których właściwy organ nie zastosuje się do skierowanej do niego formalnej opinii oraz w których prawo Unii ma bezpośrednie zastosowanie do instytucji finansowych na mocy istniejących lub przyszłych rozporządzeń UE. W tym zakresie Parlament Europejski i Rada oczekują realizacji programu Komisji na 2010 r., zwłaszcza jeśli chodzi o wniosek dotyczący reformy dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych.

(20) Poważne zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania i integralności rynków finansowych lub stabilności systemu finansowego w Unii Europejskiej wymagają szybkiej i skoordynowanej odpowiedzi na szczeblu Unii . EIOPA powinien zatem móc zobowiązywać krajowe organy nadzoru do podejmowania konkretnych działań w celu zapobiegania sytuacjom nadzwyczajnym. Zważywszy na delikatny charakter tej kwestii prawo do stwierdzania wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej powinna mieć Komisja, z inicjatywy własnej lub na wniosek Rady, ESRB, Parlamentu Europejskiego lub EIOPA. Jeżeli Parlament Europejski, Rada, ESRB lub europejskie organy nadzoru uznają, że prawdopodobne jest wystąpienie sytuacji nadzwyczajnej, powinny skontaktować się z Komisją. W tym procesie ogromne znaczenie ma należyta dbałość o poufność. Jeżeli Komisja stwierdzi zaistnienie sytuacji nadzwyczajnej powinna należycie poinformować Parlament Europejski i Radę.

(21) W celu zapewnienia efektywnego i skutecznego nadzoru oraz zrównoważonego uwzględnienia stanowisk właściwych organów w poszczególnych państwach członkowskich EIOPA powinien móc rozstrzygać spory między tymi właściwymi organami ze skutkiem wiążącym, w tym w ramach kolegiów nadzorczych. Należy wprowadzić postępowanie pojednawcze, podczas którego właściwe organy mogą dojść do porozumienia. W razie braku porozumienia EIOPA powinien zażądać, by zainteresowane właściwe organy podjęły konkretne działanie lub by powstrzymały się od działania w celu rozstrzygnięcia danej sprawy oraz zapewnienia zgodności z prawodawstwem UE, przy czym skutki tego postępowania byłyby wiążące dla zainteresowanych właściwych organów. W przypadku niepodejmowania działań przez dany krajowy organ nadzoru EIOPA powinien być uprawniony do przyjęcia w ostateczności decyzji skierowanych bezpośrednio do instytucji finansowych w obszarach prawa unijnego bezpośrednio je obowiązującego.

(21a) Kryzys pokazał, że sama współpraca krajowych organów, których jurysdykcja wygasa na granicy państwa, jest zdecydowanie niewystarczająca, aby nadzorować instytucje finansowe, które działają ponad granicami.

(21b) Ponadto, „obecne uregulowania łączące branżowe prawa paszportowe, nadzór kraju pochodzenia i czysto krajowe ubezpieczenie depozytu nie stanowią odpowiedniej podstawy przyszłej regulacji i nadzoru europejskich, transgranicznych banków detalicznych”(sprawozdanie Turnera).

(21c) Jak stwierdza sprawozdanie Turnera, „należyte uregulowania wymagają albo zwiększenia uprawnień krajowych, co oznacza mniejsze otwarcie rynku wewnętrznego, albo większego stopnia integracji europejskiej”.

(21d) Rozwiązanie „krajowe” oznacza, że państwo przyjmujące mogłoby zobowiązać instytucje zagraniczne do działania wyłącznie za pośrednictwem podwykonawców, a nie filii, oraz mieć nadzór nad kapitałem i płynnością banków działających w danym kraju, co doprowadziłoby do większego protekcjonizmu.

(21e) Rozwiązanie „europejskie” wzywa do wzmocnienia pozycji EIOPA w kolegium organów nadzorczych i do zwiększenia nadzoru nad instytucjami finansowymi stwarzającymi ryzyko systemowe.

(22) Kolegia organów nadzorczych odgrywają istotną rolę w efektywnym, skutecznym i spójnym nadzorze instytucji finansowych działających na szczeblu transgranicznym. EIOPA powinien odgrywać wiodącą rolę i mieć pełne prawa do uczestniczenia w kolegiach organów nadzorczych w celu usprawniania funkcjonowania kolegiów i procesu wymiany informacji w kolegiach oraz celem promowania konwergencji i spójności stosowania prawa unijnego przez kolegia. Jak zauważono w sprawozdaniu de Larosière’a, „należy unikać arbitrażu regulacyjnego i zakłóceń konkurencji wynikających z różnych praktyk nadzorczych, gdyż mogą one naruszyć stabilność finansową – między innymi poprzez zachęcanie do przenoszenia działalności finansowej do krajów o bardziej łagodnym systemie nadzoru. System nadzoru musi być postrzegany jako uczciwy i zrównoważony.”

(22a) EIOPA i krajowe organy nadzoru powinny zwiększyć nadzór nad instytucjami finansowymi spełniającymi kryteria ryzyka systemowego, ponieważ mogą one zagrozić stabilności systemu finansowego Unii i zaszkodzić realnej gospodarce.

(22b) Należy określić ryzyko systemowe, uwzględniając międzynarodowe normy, w szczególności normy ustalone przez FSB, MFW, Międzynarodowe Stowarzyszenie Organów Nadzoru Ubezpieczeniowego i grupę G-20. Wzajemne powiązania, substytucyjność i terminowość to zwyczajowo wykorzystywane kryteria identyfikacji ryzyka systemowego.

(22c) Należy ustanowić system radzenia sobie z przechodzącymi trudności instytucjami, aby ustabilizować ich sytuację lub je rozwiązać ponieważ „jasno wykazano, że w kryzysie bankowym gra toczy się o wysoką stawkę dla rządu i społeczeństwa jako ogółu, ponieważ taka sytuacja może zagrozić stabilności finansowej i realnej gospodarce” (sprawozdanie de Larosière’a). Komisja powinna wysunąć odpowiednie propozycje w sprawie ustanowienia nowych ram zarządzania kryzysem finansowym. Kluczowe elementy zarządzania kryzysowego to wspólny zestaw zasad i mechanizmy naprawy finansów (egzekucja i finansowanie, tak aby poradzić sobie z kryzysem dużych, transgranicznych i/lub wzajemnie połączonych instytucji).

(22d) W celu zapewnienia współodpowiedzialności transgranicznych instytucji ubezpieczeniowych, ochrony interesów europejskich ubezpieczających oraz ograniczenia kosztów systemowego kryzysu finansowego obciążających podatników należy ustanowić Europejski Fundusz Ochrony Finansowej (zwany dalej „Funduszem”). Należy ustanowić Europejski Ubezpieczeniowy Program Gwarancyjny (zwany dalej „Funduszem”) celem sfinansowania działań interwencyjnych z zakresu rehabilitacji lub właściwego rozwiązania działalności w transgranicznych instytucjach finansowych, które przechodzą trudności mogące stanowić zagrożenie dla stabilności finansowej jednolitego europejskiego rynku finansowego, oraz celem internalizacji kosztów takich interwencji, w przypadku gdyby ich wkład do krajowych Ubezpieczeniowych Programów Gwarancyjnych nie był wystarczający. Środki funduszu powinny pochodzić ze składek tych podmiotów finansowych, długu emitowanego przez fundusz lub w wyjątkowych okolicznościach ze składek państw członkowskich, których sytuacja dotyczy, zgodnie z uprzednio ustalonymi kryteriami (zmieniony protokół ustaleń). Składki na Fundusz powinny zastąpić składki przekazywane na rzecz krajowych ubezpieczeniowych programów gwarancyjnych.

(22e) Ustanawia się Fundusz Stabilności Pracowniczych Programów Emerytalnych w celu sfinansowania działań interwencyjnych z zakresu właściwego rozwiązania działalności i działań ratunkowych instytucji finansowych, które przechodzą trudności mogące stanowić zagrożenie dla stabilności finansowej europejskiego jednolitego rynku finansowego. Fundusz powinien być finansowany z odpowiednich składek z sektora ubezpieczeń i emerytur pracowniczych. Składki do Funduszu powinny zastąpić składki, które przekazywano do krajowych funduszy o podobnym charakterze.

(23) Narzędziem przydatnym w funkcjonowaniu sieci organów nadzoru może być przekazywanie zadań i obowiązków, tak by ograniczyć powielanie zadań organów nadzoru, wspierać współpracę, a tym samym usprawnić proces nadzoru oraz zmniejszyć obciążenia spoczywające na instytucjach finansowych, zwłaszcza tych, które nie działają na skalę unijną. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem zapewniać jasne podstawy prawne dla takiego przekazywania zadań i obowiązków. Przekazywanie zadań oznacza, że zadania są wykonywane przez inny organ nadzoru, a nie przez właściwy organ nadzoru, podczas gdy odpowiedzialność za podejmowanie decyzji nadzorczych nadal spoczywa na organie przekazującym. Dzięki przekazywaniu obowiązków pojedynczy krajowy organ nadzoru, któremu przekazano obowiązki, powinien móc w swoim imieniu decydować o pewnych kwestiach dotyczących nadzoru zamiast EIOPA lub zamiast innego krajowego organu nadzoru. Przekazywanie zadań i obowiązków powinno być regulowane zasadą przyznawania kompetencji nadzorczych organowi nadzoru, który ze względu na swoją pozycję jest odpowiedni do podjęcia działań w przedmiotowej sprawie. Przekazywanie obowiązków będzie odpowiednim rozwiązaniem przykładowo ze względu na ekonomię skali lub zakresu, spójność w ramach nadzoru grupy oraz optymalizację wykorzystania wiedzy specjalistycznej między organami nadzoru. Odpowiednie prawodawstwo unijne może bliżej określać zasady przekazywania obowiązków w ramach umowy. EIOPA powinien ułatwiać i monitorować zawieranie umów dotyczących przekazywania zadań i obowiązków między krajowymi organami nadzoru za pomocą wszelkich właściwych środków. EIOPA powinien być informowany z wyprzedzeniem o zamierzonym zawarciu umowy w sprawie przekazania, tak by móc wyrazić swoją opinię w stosownych przypadkach. Powinien on scentralizować publikację takich umów, aby zapewnić terminowe, przejrzyste i łatwo dostępne informacje na temat umowy dla wszystkich zainteresowanych stron. EIOPA powinien ustalać i upowszechniać dobre praktyki dotyczące przekazywania zadań i obowiązków oraz umów w sprawie przekazania.

(24) EIOPA powinien aktywnie wspierać konwergencję praktyk nadzorczych w całej Unii Europejskiej w celu stworzenia wspólnej kultury nadzoru.

(25) Wzajemne oceny stanowią efektywne i skuteczne narządzie zwiększające spójność w ramach sieci organów nadzoru. EIOPA powinien zatem opracować ramy metodyczne dla takich wzajemnych ocen i regularnie je przeprowadzać. Oceny te powinny koncentrować się nie tylko na konwergencji praktyk nadzorczych, ale również na zdolności organów nadzoru do osiągania wysokiej jakości wyników w zakresie nadzoru oraz niezależności właściwych organów. Należy upubliczniać wyniki wzajemnych ocen oraz rozpoznawać najlepsze wzorce, a następnie również je upubliczniać.

(26) EIOPA powinien aktywnie wspierać skoordynowaną reakcję Unii Europejskiej w zakresie nadzoru, w szczególności w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i integralności rynków finansowych bądź stabilności systemu finansowego w Unii Europejskiej . Oprócz uprawnień do podejmowania działania w sytuacjach nadzwyczajnych EIOPA powinno zatem zostać powierzone zadanie ogólnej koordynacji w ramach ESFS . Niezakłócony przepływ wszystkich istotnych informacji pomiędzy właściwymi organami powinien stać się centralnym punktem działań EIOPA.

(27) Aby utrzymać stabilność systemu finansowego, należy określić na wczesnym etapie tendencje, potencjalne zagrożenia i słabości płynące z poziomu mikroostrożnościowego, na szczeblu transgranicznym i międzysektorowym. EIOPA powinien, regularnie lub w razie konieczności doraźnie, monitorować i oceniać takie zmiany w obszarze podlegającym jego kompetencjom oraz, w stosownych przypadkach, informować Parlament Europejski, Radę, Komisję, inne europejskie organy nadzoru oraz ESRB . EIOPA powinien również uruchamiać i koordynować ogólnounijne testy skrajnych warunków w celu oceny odporności instytucji finansowych na niekorzystne zmiany na rynku, dopilnowując przy tym, by na poziomie krajowym stosowano przy takich testach jak najbardziej spójną metodykę. W celu informowania organu udzielającego absolutorium o swoich zadaniach EIOPA powinien przeprowadzić analizy ekonomiczne rynków oraz wpływu, jaki miałyby ewentualne zmiany na rynku.

(28) Biorąc pod uwagę globalizację usług finansowych oraz rosnące znaczenie międzynarodowych standardów, EIOPA powinien reprezentować Unię Europejską w dialogu i współpracy z organami nadzoru z krajów trzecich .

(29) EIOPA powinien odgrywać rolę niezależnego organu doradczego dla Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w dziedzinach podlegających jego kompetencjom. Powinien móc wydawać opinie na temat oceny ostrożnościowej połączeń i przejęć na mocy dyrektywy 2006/48/WE.

(30) Aby skutecznie wykonywać swoje obowiązki, EIOPA powinien mieć prawo do zwracania się o wszelkie konieczne informacje dotyczące nadzoru ostrożnościowego . Aby uniknąć powielania obowiązków sprawozdawczych instytucji finansowych, takie informacje powinny być normalnie dostarczane przez krajowe organy nadzoru znajdujące się najbliżej rynków i instytucji finansowych i uwzględniać już istniejące statystyki . W ostateczności EIOPA powinien mieć jednak możliwość skierowania należycie uzasadnionego i umotywowanego wniosku o informacje bezpośrednio do instytucji finansowej, ▐ jeżeli właściwy krajowy organ nie udostępnia lub nie może udostępnić takich informacji w odpowiednim czasie. Organy państw członkowskich powinny być zobowiązane do udzielenia pomocy EIOPA w zakresie realizacji jego wniosków o informacje. W tym kontekście podstawowe znaczenie ma praca nad wspólnymi formatami sprawozdawczymi.

(30a) Środki służące gromadzeniu informacji powinny być bez uszczerbku dla ram prawnych europejskiego systemu statystycznego (ESS) i Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) w dziedzinie statystyki. Niniejsze rozporządzenie powinno być zatem bez uszczerbku dla rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej (38) lub rozporządzenia Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczącego zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny (39).

(31) Ścisła współpraca między EIOPA a ESRB ma podstawowe znaczenie dla pełnej efektywności funkcjonowania ESRB oraz dla podejmowania działań następczych w związku z jej ostrzeżeniami i zaleceniami. EIOPA i ESRB powinny dzielić się wszelkimi istotnymi informacjami. Dane dotyczące poszczególnych przedsiębiorstw należy dostarczać tylko po otrzymaniu uzasadnionego wniosku. Po otrzymaniu ostrzeżeń lub zaleceń skierowanych przez ESRB do EIOPA lub krajowego organu nadzoru, EIOPA powinien w stosownych przypadkach zapewnić podjęcie działań następczych.

(32) ▐ EIOPA powinien konsultować z zainteresowanymi stronami normy regulacyjne , wytyczne i zalecenia oraz stwarzać im odpowiednią możliwość przedstawienia uwag na temat proponowanych środków. Przed przyjęciem projektów standardów regulacyjnych, wytycznych lub zaleceń EIOPA powinien dokonać oceny skutków. W celu zapewnienia efektywności należy ustanowić Grupę Zainteresowanych Stron z Sektora Ubezpieczeń, Reasekuracji i Pracowniczych Programów Emerytalnych, reprezentującą w zrównoważonych proporcjach unijne zakłady ubezpieczeń finansowych i reasekuracji finansowej oraz pracownicze programy emerytalne (w tym w stosownych przypadkach inwestorów instytucjonalnych i inne instytucje finansowe, które same korzystają z usług finansowych), związki zawodowe, pracowników naukowych i konsumentów oraz inne podmioty detaliczne korzystające z usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych oraz z pracowniczych programów emerytalnych, w tym MŚP. Grupa Zainteresowanych Stron z Sektora Ubezpieczeń, Reasekuracji i Pracowniczych Programów Emerytalnych powinna aktywnie służyć jako platforma kontaktowa z innymi grupami użytkowników z obszaru usług finansowych ustanowionymi przez Komisję lub na mocy ustawodawstwa unijnego .

(32a) Organizacje nienastawione na zysk – w przeciwieństwie do dobrze finansowanych i dobrze powiązanych przedstawicieli sektora – są marginalizowane w dyskusji nad przyszłością usług finansowych oraz w odnośnym procesie podejmowania decyzji. Powinno się to zrównoważyć odpowiednim finansowaniem ich przedstawicieli w Grupie Zainteresowanych Stron.

(33) Państwa członkowskie są głównie odpowiedzialne za zapewnienie skoordynowanego zarządzania w sytuacjach kryzysowych i utrzymanie stabilności finansowej w sytuacjach kryzysowych, w szczególności w odniesieniu do stabilizowania poszczególnych instytucji finansowych znajdujących się w trudnej sytuacji i rozwiązywania ich problemów. Działają one w ścisłej koordynacji w ramach unii gospodarczej i walutowej i zgodnie z jej zasadami. Środki podejmowane przez EIOPA w sytuacjach nadzwyczajnych lub rozwiązywania sporów, wpływających na stabilność instytucji finansowych nie powinny znacząco wpływać na obowiązki budżetowe państw członkowskich. Należy ustanowić mechanizm umożliwiający państwom członkowskim powoływanie się na ten środek ochronny i – w ostateczności – przekazanie sprawy do decyzji Rady. Należy przyznać Radzie uprawnienia w tej dziedzinie, biorąc po uwagę szczególne obowiązki państw członkowskich w tym zakresie.

(33a) W ciągu trzech lat od wejścia w życie rozporządzenia ustanawiającego taki mechanizm Komisja, na podstawie zdobytego doświadczenia, powinna określić na szczeblu Unii jasne i solidne wytyczne dotyczące tego, kiedy państwa członkowskie stosują środki ochronne. Stosowanie klauzuli w sprawie środków ochronnych przez państwa członkowskie powinno następnie być oceniane w odniesieniu do tych wytycznych.

(33b) Z zastrzeżeniem poszczególnych kompetencji państw członkowskich w sytuacjach kryzysowych, jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się powołać na środek ochronny, oprócz EIOPA, Rady i Komisji powinno jednocześnie powiadomić Parlament Europejski. Ponadto państwo członkowskie powinno wyjaśnić przyczyny, dla których powołało się na środek ochronny. EIOPA powinien ustalić we współpracy z Komisją, jakie kolejne kroki należy podjąć.

(34) W ramach tego procesu decyzyjnego w odniesieniu do EIOPA powinny obowiązywać przepisy wspólnotowe i ogólne zasady dotyczące prawidłowej procedury i przejrzystości. Prawo adresatów decyzji EIOPA do złożenia wyjaśnień powinno być w pełni przestrzegane. Akty wydawane przez EIOPA stanowią integralną część prawa unijnego .

(35) Głównym organem decyzyjnym EIOPA powinna być Rada Organów Nadzoru złożona z przewodniczących właściwych organów krajowych w poszczególnych państwach członkowskich, na czele z przewodniczącym EIOPA. W Radzie Organów Nadzoru zasiadać powinni w charakterze obserwatorów przedstawiciele Komisji, ESRB , Europejskiego Banku Centralnego, Europejskiego Organu Nadzoru (bankowość) oraz Europejskiego Organu Nadzoru (giełdy i papiery wartościowe) . Członkowie Rady Organów Nadzoru powinni działać niezależnie i wyłącznie w interesie Unii . W odniesieniu do aktów prawnych natury ogólnej, w tym dotyczących przyjmowania norm regulacyjnych , wytycznych i zaleceń, a także kwestii budżetowych, właściwe jest stosowanie zasad kwalifikowanej większość głosów zgodnie z art. 16 TFUE , natomiast wszystkie inne decyzje powinny być przyjmowane zwykłą większością głosów. Sprawy dotyczące rozstrzygania sporów między krajowymi organami nadzoru powinny być rozpatrywane przez określony panel.

(35a) Co do zasady, Rada Organów Nadzoru powinna podejmować decyzje zwykłą większością zgodnie z regułą mówiącą, że jednej osobie przysługuje jeden głos. W odniesieniu jednak do aktów dotyczących przyjmowania norm technicznych, wytycznych i zaleceń, a także kwestii budżetowych, właściwe jest stosowanie zasad kwalifikowanej większości zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej i z TFUE oraz z Protokołem (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych do tych Traktatów. Sprawy dotyczące rozstrzygania sporów między krajowymi organami nadzoru powinny być rozpatrywane przez określony, obiektywny panel, w skład którego wchodzą członkowie niebędący przedstawicielami właściwych organów, które są stronami danego sporu, i niemający żadnego interesu w konflikcie ani bezpośrednich powiązań z zainteresowanymi właściwymi organami. Skład panelu powinien być właściwie wyważony. Decyzja podjęta przez panel powinna zostać zatwierdzona przez Radę Organów Nadzoru zwykłą większością głosów zgodnie z zasadą mówiącą, że każdemu członkowi przysługuje jeden głos. Niemniej jednak w odniesieniu do decyzji podjętych przez nadzorcę odpowiedzialnego za nadzór skonsolidowany, decyzja proponowana przez panel mogłaby zostać odrzucona przez członków stanowiących mniejszość blokującą, zgodnie z art. 16 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 3 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i TFUE.

(36) Zarząd złożony z przewodniczącego EIOPA oraz przedstawicieli krajowych organów nadzoru i Komisji powinien zapewniać, aby EIOPA wypełniał swoją misję i wykonywał powierzone mu zadania. Zarządowi należy przyznać konieczne uprawnienia do, między innymi, proponowania rocznego i wieloletniego programu prac, wykonywania pewnych uprawnień budżetowych, przyjmowania planu polityki kadrowej EIOPA, przyjmowania przepisów szczególnych dotyczących prawa dostępu do dokumentów oraz przyjmowania sprawozdania rocznego.

(37) EIOPA powinien reprezentować zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy przewodniczący wybrany przez Parlament Europejski w następstwie otwartego konkursu przeprowadzonego przez Komisję i po późniejszym sporządzeniu dla Komisji listy kandydatów . Zarządzanie EIOPA powinno zostać powierzone dyrektorowi wykonawczemu, który powinien mieć prawo do uczestniczenia bez prawa głosu w obradach Rady Organów Nadzoru i Zarządu.

(38) Aby zapewnić międzysektorową spójność prac europejskich organów nadzoru, powinny one ściśle ze sobą współpracować poprzez Europejskie Organy Nadzoru (Wspólny Komitet) (zwany dalej „Wspólnym Komitetem”) i w stosownych przypadkach wypracowywać wspólne stanowiska. Wspólny Komitet ▐ powinien koordynować funkcje trzech europejskich organów nadzoru związane z konglomeratami finansowymi . W stosownych przypadkach akty prawne również objęte kompetencjami Europejskiego Organu Nadzoru (bankowość) lub Europejskiego Organu Nadzoru ( giełdy i papiery wartościowe ) powinny być przyjmowane równolegle przez odnośne europejskie organy nadzoru. Pracami Wspólnego Komitetu powinni kierować na zasadzie corocznej rotacji przewodniczący trzech europejskich organów nadzoru. Przewodniczącym Wspólnego Komitetu powinien być wiceprzewodniczący ESRB. Wspólny Komitet powinien posiadać stały sekretariat, zatrudniający pracowników oddelegowanych z trzech europejskich organów nadzoru, co pozwoli na nieformalną wymianę informacji oraz na wypracowanie wspólnego podejścia kulturowego między trzema europejskimi organami nadzoru.

(39) Konieczne jest, by strony, na które mają wpływ decyzje podejmowane przez EIOPA, mogły wykorzystać niezbędne środki odwoławcze. W przypadku gdy EIOPA przysługują uprawnienia decyzyjne, w celu skutecznej ochrony praw stron oraz z uwagi na ekonomię procesową, zainteresowane strony powinny mieć prawo odwoływania się do Komisji Odwoławczej. Ze względu na efektywność i spójność Komisja Odwoławcza powinna być wspólnym organem trzech europejskich organów nadzoru, niezależnym od ich struktur administracyjnych i regulacyjnych. Powinna istnieć możliwość wniesienia odwołania od decyzji Komisji Odwoławczej do Sądu Pierwszej Instancji i do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.

(40) W celu zagwarantowania pełnej autonomii i niezależności EIOPA powinien posiadać własny budżet, który byłby finansowany głównie z obowiązkowych składek krajowych organów nadzoru i z budżetu ogólnego Unii Europejskiej. Finansowanie EIOPA przez Unię powinno odbywać się na podstawie porozumienia osiągniętego przez władzę budżetową zgodnie z pkt 47 porozumienia międzyinstytucjonalnego z 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (40) (PMI). Zastosowanie powinna mieć unijna procedura budżetow ▐. Księgi rachunkowe powinny być badane przez Trybunał Obrachunkowy. Budżet ogólny powinien podlegać procedurze udzielania absolutorium.

(41) W odniesieniu do EIOPA zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (41). EIOPA powinien również przystąpić do Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (42).

(42) W celu zapewnienia otwartych i przejrzystych warunków zatrudnienia i równego traktowania pracowników w stosunku do pracowników EIOPA powinien mieć zastosowanie Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (43).

(43) Niezbędna jest ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa i innych poufnych informacji. Poufność informacji udostępnianych EIOPA i wymienianych w obrębie sieci powinna podlegać surowym i skutecznym zasadom zachowania poufności .

(44) dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (44) oraz rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (45), które w pełni obowiązują w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych do celów niniejszego rozporządzenia.

(45) Aby zapewnić przejrzyste funkcjonowanie EIOPA, powinno mieć do niego zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (46).

(46) Kraje niebędące członkami Unii Europejskiej powinny mieć możliwość uczestniczenia w pracach EIOPA, zgodnie z odpowiednimi umowami, które mają zostać zawarte przez Unię .

(47) Z uwagi na fakt, iż cele niniejszego rozporządzenia, to znaczy poprawa funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zagwarantowanie wysokiego poziomu, skuteczności i spójności regulacji ostrożnościowej i nadzoru ostrożnościowego; ochrona deponentów, inwestorów i beneficjentów, a tym samym przedsiębiorstw i konsumentów; ochrona integralności, efektywności i prawidłowego funkcjonowania rynków finansowych; utrzymanie stabilności systemu finansowego i wzmocnienie międzynarodowej koordynacji nadzoru finansowego, nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii , Unia Europejska może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej . Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(48) Ponieważ EIOPA przejmuje wszystkie obecne zadania i uprawnienia Komitetu Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (CEIOPS) , należy uchylić decyzję Komisji 2009/79/WE z dnia 23 stycznia 2009 r. ustanawiającą Komitet Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, natomiast decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 716/2009/WE z dnia 16 września 2009 r. ustanawiająca wspólnotowy program wspierania określonych działań w obszarach usług finansowych, sprawozdawczości finansowej oraz badania sprawozdań finansowych (47) powinna zostać odpowiednio zmieniona.

(49) Należy wyznaczyć termin wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, tak aby zagwarantować, że EIOPA jest odpowiednio przygotowany do rozpoczęcia działalności oraz by zapewnić sprawne przekształcenie CEIOPS ,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE

ROZDZIAŁ I

USTANOWIENIE I STATUS PRAWNY

Artykuł 1

Ustanowienie organu i zakres jego działalności

1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia Europejski Organ Nadzoru (Europejski Organ ubezpieczeń i pracowniczych programów emerytalnych, „EIOPA”).

2. EIOPA działa w zakresie uprawnień zawartych w niniejszym rozporządzeniu i przepisów dyrektywy 2009/138/WE , dyrektywy 2002/92/WE, dyrektywy 2003/41/WE, dyrektywy 2002/87/WE, i – w zakresie, w jakim akty te mają zastosowanie do zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji, instytucji pracowniczych programów emerytalnych i pośredników ubezpieczeniowych oraz właściwych organów, które je kontrolują w zakresie stosownych fragmentów dyrektywy 2005/60/WE oraz dyrektywy 2002/65/WE, w tym wszystkich dyrektyw, rozporządzeń i decyzji wydanych w oparciu o te akty oraz wszelkich przyszłych aktów ustawodawczych Unii Europejskiej powierzających zadania EIOPA.

2a. EIOPA funkcjonuje również w zakresie działań prowadzonych przez zakłady ubezpieczeń, zakłady reasekuracji, instytucji pracowniczych programów emerytalnych i pośredników ubezpieczeniowych, w tym kwestii ładu korporacyjnego, audytu i sprawozdawczości finansowej, pod warunkiem że działania EIOPA są konieczne, by zapewnić skuteczne i spójne stosowanie aktów ustawodawczych, o którym mowa w ust. 2.

3. Przepisy niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla uprawnień Komisji, w szczególności na mocy art. 258 TFUE , dotyczących zapewniania przestrzegania prawa Unii .

4. Do celów EIOPA należy przyczynianie się do ochrony interesu publicznego przez wkład na rzecz stabilności systemu finansowego w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej i jego skuteczność, dla gospodarki Unii, jej obywateli i przedsiębiorstw. EIOPA przyczynia się do:

(i) polepszenia funkcjonowania rynku wewnętrznego, w tym do należytego, skutecznego i spójnego poziomu regulacji i nadzoru; ▐

(iii) zapewniania integralności, przejrzystości, efektywności i prawidłowego funkcjonowania rynków finansowych; ▐

(v) wzmocnienia międzynarodowej koordynacji nadzoru finansowego;

(va) zapobiegania arbitrażowi regulacyjnemu i wkładu na rzecz równych warunków konkurencji;

(vb) zapewniania odpowiedniej regulacji i nadzoru zawierania ubepieczeń, programów emerytalnych i podejmowania ryzyka, oraz

(vc) zwiększenia ochrony konsumentów.

By osiągnąć powyższe cele , EIOPA przyczynia się do zapewnienia spójnego, efektywnego i skutecznego stosowania aktów ustawodaczych Unii Europejskiej , o których mowa w ust. 2 , wspiera konwergencję nadzorczą i przedstawia opinie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji oraz dokonuje analizy ekonomicznej rynków, dążąc do osiągnięcia swoich celów.

5. Wykonując zadania powierzone mu na mocy niniejszego rozporządzenia, EIOPA zwraca szczególną uwagę na ryzyko, jakie stwarzają instytucje systemowe, których upadek może zagrozić działaniu systemu finansowego lub realnej gospodarki.

Wykonując swoje zadania, EIOPA działa niezależnie i obiektywnie, mając na względzie wyłącznie interes Unii.

▐

Artykuł 1a

Europejski System Nadzoru Finansowego

1. EIOPA wchodzi w skład Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESFS). Głównym celem ESFS jest zapewnienie właściwego wdrożenia przepisów dotyczących sektora finansów, tak aby zachować stabilność finansową, a tym samym zapewnić zaufanie do całego systemu finansowego i odpowiednią ochronę konsumentów usług finansowych.

2. W skład Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego wchodzą następujące organy:

(a) Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego, w celu realizacji zadań, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr …/2010 (ESRB) i w niniejszym rozporządzeniu;

(b) EIOPA,

(c) Europejski Organ Nadzoru (Europejski Organ Nadzoru Bankowego) ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EBA];

(d) Europejski Organ Nadzoru (Europejski Organ Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) ustanowiony na mocy rozporządzenia (UE) nr …/2010 [ESMA];

(e) Europejski Organ Nadzoru (Wspólny Komitet) w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 40-43 („Wspólny Komitet”);

(f) organy państw członkowskich określone w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EBA], rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EIOPA] oraz rozporządzenia (UE) nr …/2010 [ESMA];

(g) Komisja – w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 7 i 9.

3. EIOPA prowadzi regularną i ścisłą współpracę z Europejską Radą ds. Ryzyka Systemowego, a także z Europejskim Organem Nadzoru (Europejski Organ Nadzoru Bankowego) i Europejskim Organem Nadzoru (Europejski Organ Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) za pośrednictwem Wspólnego Komitetu, zapewniając międzysektorową spójność prac i wypracowując wspólne stanowiska w dziedzinie nadzoru konglomeratów finansowych oraz w innych międzysektorowych kwestiach.

4. Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, strony ESFS współpracują we wzajemnym zaufaniu i szacunku, w szczególności zapewniając odpowiedni i rzetelny przepływ informacji między sobą.

5. Organy nadzoru, które są stronami w ESFS są zobowiązane do nadzoru instytucji finansowych działających w Unii zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.

Artykuł 1b

Odpowiedzialność wobec Parlamentu Europejskiego

Organy, o których mowa w art. 1a ust. 2 są odpowiedzialne wobec Parlamentu Europejskiego.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

(1) „instytucje finansowe” oznaczają przedsiębiorstwa, podmioty oraz osoby fizyczne i prawne podlegające dowolnemu z aktów prawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, z tym że jeśli chodzi o dyrektywę 2005/60/WE „instytucje finansowe” oznaczają zakłady ubezpieczeń i pośredników ubezpieczeniowych, zgodnie z definicją tejże dyrektywy;

(2) „ właściwe organy” oznaczają: (i) organy nadzoru określone w dyrektywie 2009/138/WE i właściwe organy określone w dyrektywie 2003/41/WE i 2002/92/WE; (ii) w odniesieniu do dyrektyw 2002/65/WE i 2005/60/WE organy właściwe do celów zapewnienia zgodności z wymogami tych dyrektyw przez instytucje finansowe zdefiniowane w ust. 1.

Artykuł 3

Status prawny

1. EIOPA jest organem Unii Europejskiej i posiada osobowość prawną.

2. W każdym państwie członkowskich EIOPA posiada zdolność prawną o najszerszym zakresie przyznanym przez prawo krajowe osobom prawnym. EIOPA może w szczególności nabywać lub zbywać majątek ruchomy i nieruchomy oraz być stroną w postępowaniach sądowych.

3. EIOPA reprezentuje jego przewodniczący.

Artykuł 4

Skład

W skład EIOPA wchodzą następujące organy:

(1) Rada Organów Nadzoru, która wykonuje zadania określone w art. 28;

(2) Zarząd, który wykonuje zadania określone w art. 32;

(3) przewodniczący, który wykonuje zadania określone w art. 33;

(4) dyrektor wykonawczy, który wykonuje zadania określone w art. 38;

(5) Komisja Odwoławcza, o której mowa w art. 44 i która wykonuje zadania określone w art. 46.

Artykuł 5

Siedziba główna

Siedziba główna EIOPA mieści się we Frankfurcie.

EIOPA może posiadać przedstawicielstwa w najważniejszych ośrodkach finansowych Unii Europejskiej.

ROZDZIAŁ II

ZADANIA I UPRAWNIENIA EUROPEJSKIEGO ORGANU NADZORU UBEZPIECZEŃ I PRACOWNICZYCH PROGRAMÓW EMERYTALNYCH

Artykuł 6

Zadania i uprawnienia EIOPA

1. Zadania EIOPA obejmują:

(a) przyczynianie się do ustanowienia wysokiej jakości wspólnych norm i praktyk regulacyjnych technicznych i nadzorczych technicznych , w szczególności poprzez przedstawianie opinii instytucjom Unii Europejskiej oraz poprzez opracowywanie wytycznych, zaleceń i projektów norm regulacyjnych technicznych i wykonawczych technicznych, które powinny opierać się na aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2;

(b) przyczynianie się do spójnego stosowania aktów ustawodawczych Unii Europejskiej , w szczególności poprzez wkład do wspólnej kultury nadzoru, zapewnianie spójnego, efektywnego i skutecznego stosowania aktów ustawodawczych , o których mowa w art. 1 ust. 2, zapobieganie arbitrażowi regulacyjnemu, mediacja i rozstrzyganie sporów między właściwymi organami, zapewnianie skutecznego i spójnego nadzoru instytucji finansowych oraz spójności działań kolegiów organów nadzorczych oraz podejmowanie działań m.in. w sytuacjach nadzwyczajnych;

(c) wspieranie i ułatwianie przekazywania zadań i obowiązków pomiędzy właściwymi organami;

(d) ścisłą współpracę z ESRB, w szczególności poprzez dostarczanie jej wszelkich informacji koniecznych do realizacji jej zadań oraz poprzez zapewnianie podejmowania odpowiednich działań następczych w związku z jej ostrzeżeniami i zaleceniami;

(e) organizowanie i przeprowadzanie analiz wzajemnych ocen właściwych organów, w tym udzielanie porad w celu zwiększenia spójności wyników w zakresie nadzoru;

(f) monitorowanie i ocenę zmian na rynku podlegającym kompetencjom EIOPA;

(fa) przeprowadzanie analiz ekonomicznych rynków w celu informowania organu udzielającego absolutorium o swoich zadaniach;

(fb) wspieranie ochrony właścicieli polis i uposażonych;

(fc) pomaganie w zarządzaniu kryzysowym w podmiotach transgranicznych, w razie gdy kryzys może spowodować ryzyko systemowe, o którym mowa w art. 12b, prowadząc wszelkie wczesne interwencje i dokonując postępowania naprawczego lub upadłościowego dla takich podmiotów za pośrednictwem Działu Awaryjno-Naprawczego ds. Ubezpieczeń i Programów Emerytalnych, o którym mowa w art. 12c;

(g) realizację wszelkich konkretnych zadań określonych w niniejszym rozporządzeniu lub w aktach ustawodawczych Unii Europejskiej , o których mowa w art. 1 ust. 2;

(ga) nadzorowanie tych instytucji finansowych, które nie podlegają nadzorowi właściwych organów;

(gb) publikowanie i regularne aktualizowanie na stronie internetowej EIOPA informacji dotyczących obszaru jego działań, w szczególności w obszarze jego kompetencji, na temat zarejestrowanych instytucji finansowych, aby zapewnić opinii publicznej łatwy dostęp do informacji;

(gc) przejęcie, w stosownych przypadkach, wszystkich aktualnych i bieżących zadań Komitetu Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych.

2. Aby zrealizować zadania określone w ust. 1, EIOPA posiada uprawnienia określone w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności do ▐:

(a) opracowywania projektów technicznych norm regulacyjnych w określonych przypadkach, o których mowa w art. 7;

(aa) opracowywania projektów wykonawczych norm technicznych w określonych przypadkach, o których mowa w art. 7e;

(b) wydawania wytycznych i zaleceń, zgodnie z art. 8;

(c) wydawania zaleceń w określonych przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 3;

(d) podejmowania indywidualnych decyzji skierowanych do właściwych organów w określonych przypadkach, o których mowa w art. 10 i 11;

(e) podejmowania indywidualnych decyzji skierowanych do instytucji finansowych w określonych przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 6, art. 10 ust. 3 i art. 11 ust. 4;

(f) wydawania opinii dla Parlamentu Europejskiego, Rady lub Komisji, zgodnie z art. 19 ;

(fa) gromadzenia niezbędnych informacji dotyczących instytucji finansowych, zgodnie z art. 20;

(fb) opracowywania wspólnej metodyki oceny wpływu charakterystyki produktu i procesu dystrybucji na sytuację finansową instytucji i ochronę konsumenta;

(fc) stworzenia bazy danych zarejestrowanych instytucji finansowych w zakresie jego kompetencji oraz – jeżeli tak stanowią akty ustawodawcze, o których mowa w art. 1 ust. 2 – na szczeblu centralnym.

(fd) opracowania normy regulacyjnej określającej minimalne informacje na temat transakcji i uczestników rynku, które są udostępniane EIOPA, oraz określającego sposób koordynacji zbierania danych oraz sposób powiązania obecnych krajowych baz danych, tak aby EIOPA zawsze mógł mieć dostęp do istotnych i koniecznych informacji na temat transakcji i rynku niezbędnych do wykonywania wyznaczonych mu w niniejszym rzoporządzeniu zadań;

(fe) realizację wszelkich konkretnych zadań określonych w niniejszym rozporządzeniu lub w aktach ustawodawczych Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2.

3. EIOPA wykonuje wyłączne uprawnienia nadzorcze dotyczące jednostek posiadających zasięg ogólnounijny lub prowadzących działalność gospodarczą o zasięgu ogólnounijnym , powierzone mu w aktach ustawodawczych , o których mowa w art. 1 ust. 2.

3a. W celu wykonywania wyłącznych uprawnień nadzorczych na mocy ust. 3 EIOPA posiada odpowiednie uprawnienia do przeprowadzania dochodzeń i egzekwowania, jak określono w odpowiednim prawodawstwie, a także posiada możliwość nakładania opłat. EIOPA ściśle współpracuje z właściwymi organami i opiera się na ich wiedzy, strukturach i uprawnieniach w realizacji swych zadań.

Artykuł 6a

Zadania związane z ochroną konsumenta i działalnością finansową

1. Aby zwiększyć ochronę właścicieli polis i uposażonych, EIOPA podejmuje wiodącą rolę w propagowaniu przejrzystości, prostoty i uczciwości na jednolitym rynku produktów i usług finansowych, między innymi przez:

(i) zbieranie i analizowanie danych na temat trendów konsumenckich oraz sporządzanie sprawozdań na ten temat,

(ii) analizowanie i koordynowanie znajomości zagadnień finansowych i inicjatyw edukacyjnych,

(iii) opracowywanie norm szkoleniowych dla przemysłu,

(iv) wnoszenie wkładu w rozwój wspólnych zasad ujawniania danych,

(v) ocenę zwłaszcza dostępności, podaży i kosztów ubezpieczenia w przypadku gospodarstw domowych i przedsiębiorstw, w szczególności MŚP.

2. EIOPA monitoruje nowe oraz istniejące formy działalności finansowej i może przyjmować wytyczne oraz zalecenia mające na celu propagowanie bezpieczeństwa, dobrej kondycji rynków i zbieżności praktyk regulacyjnych.

3. EIOPA może też wydawać ostrzeżenia w przypadkach, gdy działalność finansowa stanowi poważne zaagrożenie dla celów określonych w art. 1 ust. 4.

4. EIOPA ustanawia będący jego integralną częścią Komitet ds. innowacji finansowej, w ramach którego spotykają się wszystkie odpowiednie właściwe organy w celu wypracowania skoordynowanego podejścia do nowej i innowacyjnej działalności finansowej z punktu widzenia regulacyjnego i nadzorczego oraz w celu udzielania porad Radzie, Parlamentowi Europejskiemu i Komisji Europejskiej.

5. EIOPA może nałożyć tymczasowe zakazy lub ograniczenia w odniesieniu do niektórych rodzajów działalności finansowej zagrażającej należytemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności całości lub części systemu finansowego Unii w przypadkach i na warunkach określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust.2, lub jeśli jest to konieczne w przypadku sytuacji nadzwyczajnej, zgodnie z art. 10 i na warunkach w nim zawartych. EIOPA może też nałożyć taki zakaz lub ograniczenie poprzez przyjęcie regulacyjnych norm technicznych zgodnie z art. 7.

EIOPA dokonuje przeglądu niniejszej decyzji w regularnych odstępach czasu.

Artykuł 7

Regulacyjne normy techniczne

1. Parlament Europejski i Rada mogą przekazać uprawnienia Komisji do przyjęcia regulacyjnych norm technicznych na mocy art. 290 TFUE celem zapewnienia spójnej harmonizacji w dziedzinach szczegółowo określonych w aktach ustawodawczych , o których mowa w art. 1 ust. 2. Niniejsze normy są natury technicznej, nie wiążą się z podejmowaniem decyzji strategicznych lub politycznych, a ich treść określają akty legislacyjne będące ich podstawą. EIOPA opracowuje projekt regulacyjnych norm technicznych i przedstawia go Komisji do zatwierdzenia.

w przypadku, gdy EIOPA nie przedstawi projektu Komisji w okresie ustalonym w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, Komisja może przyjąć regulacyjną normę techniczną.

1a. EIOPA przeprowadza otwarte konsultacje publiczne na temat regulacyjnych norm technicznych oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych, chyba że takie konsultacje i analizy są nieproporcjonalne w stosunku do zakresu i wpływu odnośnych regulacyjnych norm technicznych lub w stosunku do szczególnie pilnego charakteru danej kwestii przed przedstawieniem ich Komisji. EIOPA zasięga również opinii lub porady Grupy Zainteresowanych Stron, o której mowa w art. 22.

1b. Po otrzymaniu projektu regulacyjnej normy technicznej od EIOPA Komisja bezzwłocznie przesyła go Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

1c. Komisja podejmuje decyzję w sprawie przyjęcia projektu regulacyjnej normy technicznej w terminie trzech miesięcy od jego otrzymania. Regulacyjną normę techniczną przyjmuje się w drodze rozporządzeń lub decyzji W przypadku, gdy Komisja nie zamierza przyjąć normy, informuje ona o swojej decyzji oraz o jej powodach Parlament Europejski i Radę.

Artykuł 7a

Niezatwierdzenie lub zmiana projektu normy regulacyjnej

1. W przypadku, gdy Komisja nie zamierza zatwierdzić projektu regulacyjnych norm technicznych albo zamierza zatwierdzić je częściowo lub ze zmianami, odsyła EIOPA projekt regulacyjnych norm technicznych, proponując uzasadnione zmiany.

2. W ciągu sześciu tygodni EIOPA może w oparciu o zmiany zaproponowane przez Komisję wprowadzić poprawki w projektach regulacyjnych norm technicznych i ponownie przedłożyć je Komisji do zatwierdzenia. EIOPA powiadamia Parlament Europejski, Radę i Komisję o swojej decyzji.

3. W przypadku gdy EIOPA nie zgadza się z decyzją Komisji o odrzuceniu lub zmianie jego pierwotnych propozycji, Parlament Europejski lub Rada mogą wezwać w terminie jednego miesiąca właściwego komisarza i przewodniczącego EIOPA na posiedzenie ad hoc właściwej komisji Parlamentu Europejskiego lub Rady, żeby przedstawili i wyjaśnili zaistniałe rozbieżności.

Artykuł 7b

Wykonanie przekazanych uprawnień

1. Uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych norm technicznych, o których mowa w art. 7, przyznaje się Komisji na okres 4 lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazanych uprawnień w terminie najpóźniej 6 miesięcy przed zakończeniem okresu 4 lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada cofnie je zgodnie z art. 7 lit. c).

2. Z chwilą przyjęcia regulacyjnych norm technicznych Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

3. W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 35 ust. 2, przewodniczący EIOPA powiadamia Parlament Europejski i Radę o normach regulacyjnych, które zostały zatwierdzone, a których właściwe organy nie przestrzegały.

Artykuł 7c

Sprzeciw wobec regulacyjnych norm technicznych

1. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec danej regulacyjnej normy technicznej w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia przez Komisję. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten można wydłużyć o kolejne trzy miesiące.

2. Regulacyjna norma techniczna jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i powinna wejść w życie przed upływem tego terminu, jeżeli Parlament Europejski i Rada poinformują Komisję, że nie zamierzają zgłosić sprzeciwu. Jeżeli po upływie tego terminu ani Parlament Europejski ani Rada nie zgłoszą sprzeciwu wobec regulacyjnej normy technicznej, zostaje ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii.

3. Jak tylko Komisja przekaże projekt Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, instytucje te mogą przyjąć przedwczesne i warunkowe oświadczenie o braku sprzeciwu, które wejdzie w życie kiedy Komisja przyjmie regulacyjną normę techniczną bez wprowadzania zmian do projektu.

4. Jeżeli Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się regulacyjnej normie technicznej, norma ta nie wchodzi w życie. Zgodnie z art. 296 TFUE, instytucja, która wyraziła sprzeciw, wskazuje powody swego sprzeciwu wobec regulacyjnej normy technicznej.

Artykuł 7d

Odwołanie przekazanych uprawnień

1. Przekazanie uprawnień określonych w art. 7 może zostać odwołane przez Parlament Europejski lub Radę.

2. Decyzja o odwołaniu kładzie kres przekazaniu uprawnień.

3. Instytucja, która rozpoczęła wewnętrzną procedurę w celu podjęcia decyzji, czy zamierza ona odwołać przekazanie uprawnień, stara się poinformować drugą instytucję i Komisję, w odpowiednim czasie przed podjęciem ostatecznej decyzji, wskazując uprawnienia dotyczące regulacyjnych norm technicznych, które mogłyby zostać odwołane.

Artykuł 7e

Wdrażanie norm technicznych

1. W przypadku gdy Parlament Europejski i Rada przekażą Komisji prawo do przyjmowania regulacyjnych norm technicznych na mocy art. 291 TFUE w przypadku których konieczne są jednolite warunki wdrażania wiążących prawnie aktów Unijnych w dziedzinach szczegółowo określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2, stosuje się następujące zasady:

a) w przypadku gdy, zgodnie w wyżej wymienionymi przepisami, EIOPA przygotuje i przedłoży Komisji projekt wdrażania norm technicznych, normy te są natury technicznej, nie obejmują decyzji politycznych i ograniczają się do określenia warunków stosowania wiążących prawnie aktów unijnych;

b) w przypadku, gdy EIOPA nie przedstawi projektu Komisji w okresie ustalonym w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2 lub wskazanym w skierowanym przez Komisję do EIOPA wniosku zgodnie z art. 19, Komisja może przyjąć regulacyjną normę techniczną w drodze aktu wykonawczego.

2. Przed ich przedstawieniem Komisji EIOPA przeprowadza otwarte konsultacje publiczne na temat wdrażania norm technicznych oraz dokonuje analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych, chyba że takie konsultacje i analizy są nieproporcjonalne w stosunku do zakresu i wpływu odnośnych norm technicznych lub w stosunku do szczególnie pilnego charakteru danej kwestii.

EIOPA zasięga również opinii lub porady Grupy Zainteresowanych Stron, o której mowa w art. 22.

3. EIOPA przedstawia Komisji projekt wdrażania norm technicznych do zatwierdzenia Komisji zgodnie z z art. 291 TFUE, a jednocześnie przedstawia je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

4. W terminie trzech miesięcy od otrzymania projektu wdrażania norm technicznych Komisja podejmuje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu wdrażania norm. Komisja może przedłużyć ten okres o jeden miesiąc. Jeżeli wymaga tego interes Unii Europejskiej, Komisja może zatwierdzić projekt norm tylko częściowo lub ze zmianami.

W każdym przypadku, gdy Komisja przyjmuje wykonawcze normy techniczne zmieniające projekt wykonawczych norm technicznych przedłożony przez EIOPA, informuje ona o tym Parlament Europejski i Radę.

5. Komisja przyjmuje standardy w drodze rozporządzeń lub decyzji oraz publikuje je w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 8

Wytyczne i zalecenia

1. W celu ustanowienia spójnych, efektywnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESFS oraz zapewnienia wspólnego, jednolitego i spójnego stosowania prawa Unii Europejskiej , EIOPA wydaje wytyczne i zalecenia skierowane do właściwych organów lub instytucji finansowych.

1a. EIOPA przeprowadza, w stosownych przypadkach, konsultacje publiczne w sprawie tych wytycznych i zaleceń, a także analizuje ewentualne koszty i korzyści z nimi związane. EIOPA zasięga również, w stosownych przypadkach, opinii lub porady Grupy Zainteresowanych Stron, o której mowa w art. 22. Takie konsultacje, analizy, opinie i rady są proporcjonalne do zasięgu, charakteru i wpływu wytycznych lub zaleceń.

2. Właściwe organy i instytucje finansowe dokładają wszelkich starań, aby zastosować się do tych wytycznych i zaleceń. W ciągu dwóch miesięcy od wydania wytycznej lub zalecenia, każdy właściwy organ potwierdza, że zamierza zastosować się do tej wytycznej czy zalecenia. Jeżeli właściwe władze nie zamierzają się do nich zastosować, powiadamiają o tym EIOPA, podając uzasadnienie. EIOPA publikuje te przyczyny.

W przypadku gdy właściwy organ nie zastosuje się do wytycznej lub zalecenia, EIOPA podaje ten fakt do wiadomości publicznej.

EIOPA może, indywidualnie w każdym przypadku, podjąć decyzję o opublikowaniu przedstawionych przez właściwy organ powodów niezastosowania się do wytycznej lub zalecenia. Właściwy organ jest z wyprzedzeniem powiadamiany o takiej publikacji.

Jeśli dana wytyczna lub zalecenie zawiera taki wymóg, co roku instytucje finansowe jasno i szczegółowo informują, czy stosują się do tej wytycznej lub zalecenia.

2a. W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 28 ust. 4 lit. a), EIOPA informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o wydanych wytycznych i zaleceniach, wymienia właściwe organy, które się do nich nie zastosowały, i określa, jak zamierza zagwarantować, że będą one stosować się do jego zaleceń i wytycznych w przyszłości.

Artykuł 9

Naruszenie prawa Unii

1. W przypadku gdy właściwy organ nie stosuje ▐ aktów ustawodawczych , o których mowa w art. 1 ust. 2 lub stosuje je w sposób który wydaje się stanowić naruszenie prawa Unii Europejskiej, w tym regulacyjnych i wykonawczych norm technicznych, określonych zgodnie z art. 7 i 7e , w szczególności nie zapewniając spełnienia przez instytucje finansowe wymogów ustanowionych w tym prawodawstwie, EIOPA posiada uprawnienia określone w ust. 2, 3 i 6 niniejszego artykułu.

2. Na wniosek co najmniej jednego właściwego organu, Komisji, Parlamentu Europejskiego, Rady, Grupy Zainteresowanych Stron ▐ lub też z własnej inicjatywy i po poinformowaniu właściwego organu, którego to dotyczy, EIOPA może przeprowadzać dochodzenia w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii .

2a. Bez uszczerbku dla uprawnień ustanowionych w art. 20 właściwy organ bezzwłocznie przekazuje EIOPA wszelkie informacje uznane przez EIOPA za niezbędne dla prowadzonego przez niego dochodzenia.

3. Najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od rozpoczęcia dochodzenia, EIOPA może skierować do właściwego organu, którego to dotyczy, zalecenie określające działania konieczne do zapewnienia przestrzegania prawa Unii .

3a. W terminie dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania zalecenia, właściwy organ informuje EIOPA o działaniach jakie podjął, lub zamierza podjąć, aby zapewnić przestrzeganie prawa Unii .

4. W przypadku gdy właściwy organ nie zapewnił przestrzegania prawa Unii w ciągu miesiąca od otrzymania zalecenia od EIOPA, Komisja może, po uzyskaniu informacji od EIOPA lub z własnej inicjatywy, wydać formalną opinię nakładającą na właściwy organ obowiązek podjęcia działań niezbędnych do przestrzegania prawa Unii Europejskiej. Formalna opinia Komisji uwzględnia zalecenie EIOPA.

Komisja wydaje taką formalną opinię najpóźniej w terminie trzech miesięcy od przyjęcia zalecenia. Komisja może przedłużyć ten okres o jeden miesiąc.

▐

EIOPA i właściwe organy przekazują Komisji wszelkie niezbędne informacje.

5. W terminie dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania formalnej opinii , o której mowa w ust. 4, właściwy organ informuje Komisję i EIOPA o działaniach, jakie podjął, lub zamierza podjąć, aby zastosować się do formalnej opinii Komisji.

6. Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na mocy art. 258 TFUE , w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do formalnej opinii , o której mowa w ust. 4 ▐, w okresie w niej przewidzianym, oraz w przypadku gdy konieczne jest terminowe zaradzenie nieprzestrzeganiu przepisów ▐, w celu utrzymania bądź przywrócenia równych warunków konkurencji na rynku lub zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu finansowego i jego stabilności, oraz w przypadku gdy odpowiednie wymogi przewidziane w aktach ustawodawczych , o których mowa w art. 1 ust. 2, mają bezpośrednie zastosowanie w odniesieniu do instytucji finansowych zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2, EIOPA może przyjąć decyzję indywidualną, skierowaną do instytucji finansowej, zobowiązującą ją do podjęcia działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z prawa Unii , w tym do zaprzestania określonych praktyk.

Decyzja EIOPA jest zgodna z formalną opinią wydaną przez Komisję na mocy ust. 4.

7. Decyzje przyjęte na mocy ust. 6 zastępują wszelkie decyzje przyjęte wcześniej przez właściwe organy w tej samej sprawie.

Podejmując działania ▐ wzwiązku z kwestiami będącymi przedmiotem formalnej opinii na mocy ust. 4 lub decyzji na mocy ust. 6 , właściwe organy stosują się do formalnej opinii lub decyzji, w zależności od przypadku .

7a. W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 28 ust. 4 lit. a), EIOPA wymienia właściwe organy i instytucje finansowe, które nie zastosowały się do decyzji, o których mowa w ust. 4 i 6.

Artykuł 10

Działania podejmowane w sytuacjach nadzwyczajnych

1. W przypadku niekorzystnego rozwoju sytuacji, która może poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu rynków finansowych i ich integralności lub stabilności całego systemu finansowego w Unii Europejskiej lub jego części, EIOPA aktywnie ułatwia i w razie potrzeby koordynuje wszelkie działania podejmowane przez odpowiednie krajowe właściwe organy nadzoru .

Aby umożliwić EIOPA takie ułatwianie i koordynowanie działań, organ ten jest dokładnie informowany o wszelkich istotnych zmianach; jest również zapraszany do brania udziału w charakterze obserwatora we wszelkich stosownych spotkaniach organizowanych przez odpowiednie krajowe właściwe organy nadzoru.

1a. Komisja może przyjąć skierowaną do EIOPA decyzję w sprawie istnienia sytuacji nadzwyczajnej dla celów niniejszego rozporządzenia, z własnej inicjatywy lub na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady, ESRB lub EIOPA. Komisja dokonuje przeglądu tej decyzji w miesięcznych odstępach czasu i ogłasza koniec sytuacji nadzwyczajnej, kiedy jest to właściwe.

W przypadku stwierdzenia istnienia sytuacji nadzwyczajnej Komisja bezzwłocznie powiadamia Parlament Europejski i Radę.

2. Jeśli Komisja przyjmie decyzję na mocy ust. 1a i w wyjątkowych okolicznościach, kiedy niezbędne są skoordynowane działania organów krajowych w związku z niekorzystnym rozwojem sytuacji, który może zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu rynków finansowych i ich integralności lub stabilności całego systemu finansowego w Unii Europejskiej lub jego części, EIOPA może przyjąć indywidualne decyzje zobowiązujące właściwe organy do podjęcia niezbędnych działań zgodnie z aktami ustawodawczymi , o których mowa w art. 1 ust. 2, w celu likwidacji takich zagrożeń ▐ przez zapewnienie spełniania przez instytucje finansowe i właściwe organy wymogów ustanowionych w tym prawodawstwie.

3. Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na mocy art. 258 TFUE , w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do decyzji, o której mowa w ust. 2, w okresie w niej przewidzianym oraz w przypadku gdy odpowiednie wymogi przewidziane w aktach ustawodawczych , o których mowa w art. 1 ust. 2, mają bezpośrednie zastosowanie w odniesieniu do instytucji finansowych, EIOPA może przyjąć skierowaną do instytucji finansowej decyzję indywidualną zobowiązującą tę instytucję do podjęcia działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z tego prawodawstwa, w tym do zaprzestania określonych praktyk.

4. Decyzje przyjęte na mocy ust. 3 zastępują wszelkie decyzje przyjęte wcześniej przez właściwe organy w tej samej sprawie.

Wszelkie działania podjęte przez właściwe organy w związku z kwestiami będącymi przedmiotem decyzji na mocy ust. 2 lub 3, są zgodne z tymi decyzjami.

Artykuł 11

Rozstrzyganie sporów między właściwymi organami

1. Bez uszczerbku dla uprawnień ustanowionych w art. 9, w przypadku gdy właściwy organ nie wyraża zgody na stosowanie procedury, na podjęte działanie lub jego niepodjęcie przez inny właściwy organ w dziedzinach, w których zgodnie z aktami ustawodawczymi , o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagana jest współpraca, koordynacja lub wspólny proces decyzyjny ze strony właściwych organów więcej niż jednego państwa członkowskiego, EIOPA z inicjatywy własnej lub na wniosek jednego lub więcej właściwych organów, których to dotyczy, obejmuje główną rolę we wspieraniu właściwych organów w rozstrzygnięciu sporu zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 do 4 .

2. Uwzględniając odpowiednie terminy określone w aktach ustawodawczych , o których mowa w art. 1 ust. 2 oraz stopień złożoności i nagłości sprawy, EIOPA wyznacza termin zakończenia postępowania pojednawczego między właściwymi organami. Na tym etapie EIOPA występuje w roli mediatora.

3. Jeśli do momentu zakończenia postępowania pojednawczego zainteresowane właściwe organy nie rozstrzygną sporu, EIOPA – zgodnie z procedurą określoną w art. 29 ust. 1 akapit trzeci – podejmuje decyzję rozstrzygającą spór i zobowiązującą te organy do podjęcia konkretnych działań ▐, zgodnie z prawem Unii , ze skutkiem wiążącym dla zainteresowanych właściwych organów .

4. Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na mocy art. 258 TFUE , w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do decyzji EIOPA, a w ten sposób nie zapewnia spełniania przez instytucję finansową wymogów mających do niej bezpośrednie zastosowanie na mocy aktów ustawodawczych , o których mowa w art. 1 ust. 2, EIOPA przyjmuje skierowaną do instytucji finansowej decyzję indywidualną, zobowiązującą tę instytucję do podjęcia działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z prawa Unii , w tym do zaprzestania określonych praktyk.

4a. Decyzje przyjęte na mocy ust. 4 zastępują wszelkie decyzje przyjęte wcześniej przez właściwe organy w tej samej sprawie. Wszelkie działania podjęte przez właściwe organy w związku z sytuacją faktyczną, będącą przedmiotem decyzji na mocy ust. 3 lub 4, są zgodne z tymi decyzjami.

4b. W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 35 ust. 2, przewodniczący wymienia spory między właściwymi organami, osiągnięte porozumienia oraz decyzję podjętą w celu rozstrzygnięcia takich sporów.

Artykuł 11a

Rozstrzyganie sporów między właściwymi organami na szczeblu międzysektorowym

Wspólny Komitet, zgodnie z procedurą określoną w art. 11 i art. 42, rozstrzyga spory międzysektorowe, które mogą wynikać między jednym lub większą liczbą właściwych organów zgodnie z art. 2 ust. 2 niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (UE) nr …/2010 [ESMA] i rozporządzenia (UE) nr …/2010 [EBA].

Artykuł 12

Kolegia organów nadzorczych

1. EIOPA przyczynia się do promowania i monitorowania skutecznego, efektywnego i spójnego funkcjonowania kolegiów organów nadzorczych, o których mowa w dyrektywie 2006/48/WE, a także wspiera spójność stosowania prawa unijnego w tych kolegiach. Personel EIOPA może uczestniczyć we wszystkich działaniach, w tym w kontrolach w siedzibach, prowadzonych wspólnie przez dwa właściwe organy lub większą ich liczbę.

2. EIOPA przewodzi obradom kolegiów organów nadzorczych ▐, jeśli uzna to za stosowne. W tym celu EIOPA uznawany jest za „ właściwy organ” w rozumieniu odpowiednich przepisów. EIOPA:

a) gromadzi i wymienia wszelkie istotne informacje w normalnych i nadzwyczajnych sytuacjach w celu ułatwienia pracy kolegiom organów nadzorczych i utworzenia centralnego systemu i zarządzania nim celem udostępnienia tych informacji właściwym organom w kolegiach organów nadzorczych;

b) uruchamia i koordynuje ogólnounijne testy skrajnych warunków w celu oceny odporności instytucji finansowych, zwłaszcza tych wymienionych w art. 12b, na niekorzystne zmiany na rynku, dopilnowując przy tym, by na poziomie krajowym stosowano przy takich testach jak najbardziej spójną metodykę;

c) planuje i prowadzi działalność nadzorczą w normalnych i nadzwyczajnych sytuacjach, w tym oceniając zagrożenia, na jakie są lub mogą być wystawione instytucje finansowe oraz;

d) nadzoruje zadania wykonywane przez właściwe organy.

3a. EIOPA może określać normy regulacyjne i wykonawcze oraz wydawać wytyczne i zalecenia przyjęte zgodnie z art. 7, 7e i 8 w celu ujednolicenia funkcjonowania nadzoru i najlepszych praktyk przyjętych przez kolegia organów nadzorczych. Organy zatwierdzają pisemne uzgodnienia dotyczące funkcjonowania każdego z kolegiów w celu zagwarantowania harmonijnego funkcjonowania pomiędzy nimi.

3b. Prawnie wiążąca rola mediatora powinna umożliwić EIOPA rozwiązywanie sporów między właściwymi organami zgodnie z procedurą określoną w art. 11. W razie braku porozumienia w ramach odnośnego kolegium organów nadzorczych EIOPA może podejmować decyzje nadzorcze mające bezpośrednie zastosowanie do danego podmiotu.

Artykuł 12a

Przepisy ogólne

1. EIOPA zwraca szczególną uwagę na ryzyko zakłócenia usług finansowych (i) spowodowane upośledzeniem całego lub części systemu finansowego i (ii) mogące spowodować poważne negatywne konsekwencje na rynku wewnętrznym i w realnej gospodarce (ryzyko systemowe) i zajmuje się tym ryzykiem. Wszystkie rodzaje pośredników finansowych, rynków i infrastruktury potencjalnie mogą w pewnym stopniu mieć znaczenie systemowe.

2. EIOPA, we współpracy z ESRB, opracowuje wspólny zestaw wskaźników jakościowych i ilościowych („deska rozdzielcza ryzyka”), który posłuży jako podstawa do wystawienia oceny przez organy nadzoru podmiotom transgranicznym określonym w art. 12b. Te oceny są regularnie weryfikowane w celu uwzględnienia istotnych zmian profilu ryzyka instytucji. Ocena organów nadzoru jest decydującym elementem przy podejmowaniu decyzji o bezpośrednim nadzorze lub interwencji w znajdującym się w trudnej sytuacji podmiocie.

3. Bez uszczerbku dla aktów ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2 EIOPA przedstawia – jeśli zachodzi taka konieczność – dodatkowe projekty standardów regulacyjnych i wdrożeniowych oraz wytyczne i zalecenia dla instytucji określonych w art. 12b.

4. EIOPA nadzoruje podmioty transgraniczne, które mogą stwarzać ryzyko systemowe w rozumieniu art. 12b. W takim przypadku EIOPA działa za pośrednictwem właściwych organów.

5. EIOPA powołuje Dział Awaryjno-Naprawczy uprawiony do wprowadzania w życie jasno określonych sposobów działania i metod zarządzania w zakresie zarządzania kryzysowego od procedur wczesnej interwencji po postępowanie naprawcze i upadłościowe i ich prowadzenia.

Artykuł 12b

Identyfikacja podmiotów transgranicznych, które potencjalnie mogą stanowić ryzyko systemowe

1. Rada Organów Nadzoru, po konsultacji z ESRB, może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 29 ust. 1, zidentyfikować podmioty transgraniczne, które – z uwagi na ryzyko systemowe, jakie mogą stwarzać – powinny podlegać bezpośredniemu nadzorowi EIOPA lub Działu Awaryjno-Naprawczego, o którym mowa w art. 12c.

2. Kryteria identyfikowania takich podmiotów finansowych są spójne z kryteriami ustalonymi przez Radę Stabilności Finansowej (FSB), Międzynarodowy Fundusz Walutowy (IMF) oraz Bank Rozrachunków Międzynarodowych (BIS).

Artykuł 12c

Dział Awaryjno-Naprawczy

1. Dział Awaryjno-Naprawczy ds. Banków chroni stabilność finansową i minimalizuje efekt epidemii, jaki znajdujące się w trudnej sytuacji podmioty zidentyfikowane w art. 12b powodują w pozostałej części systemu i w gospodarce ogółem i ogranicza koszty ponoszone przez podatników, respektując zasadę proporcjonalności, hierarchię wierzycieli i gwarantując jednakowe traktowanie we wszystkich krajach.

2. Dział Awaryjno-Naprawczy ma uprawnienia do realizowania zadań określonych ust. 1 w celu uzdrowienia znajdujących się w trudnej sytuacji podmiotów lub podjęcia decyzji o likwidacji niewydolnych podmiotów (podstawowy warunek zapobieżenia pokusie nadużyć). Dział ten może między innymi zażądać dokonania modyfikacji wysokości kapitału lub płynności, rodzaju prowadzonej działalności, poprawy procedur, wyznaczenia lub zastąpienia zarządu, może zalecać uzyskanie wsparcia w postaci poręczenia, pożyczki lub wsparcia płynnościowego, zalecać całkowitą lub częściową sprzedaż, utworzenie banku zachowującego „dobre” aktywa/banku likwidującego „złe” aktywa lub banku pomostowego, zamianę długów na akcje (przy zastosowaniu odpowiednich redukcji wartości) lub częściowo dany podmiot upaństwowić.

3. Dział Awaryjno-Naprawczy ds. Banków składa się z ekspertów wyznaczonych przez Radę Organów Nadzoru EIOPA posiadających wiedzę i doświadczenie w zakresie restrukturyzacji, transformacji i likwidacji podmiotów finansowych.

Artykuł 12d

Europejskie ramy krajowych ubezpieczeniowych programów gwarancyjnych

1. EIOPA przyczynia się do rozwoju Europejskich ram krajowych ubezpieczeniowych programów gwarancyjnych działając zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu w tym rozporządzeniu celem zapewnienia, że krajowe ubezpieczeniowe programy gwarancyjne są odpowiednio finansowane ze składek pochodzących od odpowiednich instytucji finansowych, również takich, które działają na terenie Unii, lecz których siedziba znajduje się w innym państwie członkowskim lub poza Unią oraz zapewnia wysoki poziom ochrony wszystkim właścicielom polis w zharmonizowanych ramach w całej Unii.

2. Artykuł 8 dotyczący uprawnień EIOPA w zakresie przyjmowania wytycznych i zaleceń ma zastosowanie do rekompensat z tytułu ubezpieczenia.

3. Komisja może przyjmować regulacyjne i wykonawcze normy techniczne określone w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2 zgodnie z procedurą określoną w art. 7 - 7d niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 12e

Europejski Fundusz Stabilności Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych

1. Europejski Fundusz Stabilności Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych („Fundusz Stabilności”) zostaje powołany w celu zwiększenia internalizacji kosztów systemu finansowego, w tym pełnego odzyskiwania kosztów budżetowych, i udzielania pomocy w rozwiązywaniu sytuacji kryzysowych w zmagających się z trudnościami transgranicznych instytucjach finansowych. Instytucje finansowe działające tylko w jednym państwie członkowskim mogą przyłączyć się do funduszu. Fundusz Stabilności przyjmuje odpowiednie środki w celu uniknięcia sytuacji, w której dostępność pomocy powoduje pokusę nadużyć.

2. Fundusz Stabilności jest finansowany ze składek wszystkich podmiotów finansowych wymienionych w art. 12b. Składki te są proporcjonalne do poziomu ryzyka i udziału w ryzyku systemowym, które każdy z nich stwarza oraz wahań czynnika ryzyka ogólnego w czasie, zgodnie z ich „deską rozdzielczą ryzyka”. Wymagane poziomy składek uwzględniają szerzej pojęte warunki gospodarcze i konieczność utrzymania przez instytucje finansowe kapitału na inne zobowiązania regulacyjne i operacyjne.

3. Funduszem Stabilności administruje zarząd powoływany przez EIOPA na okres pięciu lat. Członkowie zarządu są wybierani spośród pracowników zaproponowanych przez władze krajowe. Fundusz Stabilności powołuje również radę konsultacyjną złożoną z nieposiadających prawa głosu przedstawicieli instytucji finansowych uczestniczących w Funduszu Stabilności. Zarząd Funduszu Stabilności może zaproponować, aby EIOPA zleciła na zewnątrz zarządzanie płynnością Funduszu Stabilności renomowanym instytucjom (takim jak EBI), która jest inwestowana w bezpieczne i płynne instrumenty.

4. W przypadku gdy skumulowane środki ze składek instytucji finansowych nie są wystarczające do stawienia czoła trudnościom, Fundusz Stabilności może zwiększyć swoje środki dzięki emisji instrumentów dłużnych lub za pomocą innych instrumentów finansowych.

Artykuł 13

Przekazywanie zadań i obowiązków

1. Na mocy dwustronnej umowy właściwe organy mogą, za zgodą EIOPA przekazywać swoje zadania i obowiązki temu organowi lub innym właściwym organom, z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszym artykule . Państwa członkowskie mogą określić szczególne warunki dotyczące przekazywania obowiązków, które muszą zostać spełnione, zanim właściwe organy tych państw zawrą takie porozumienia; mogą również ograniczyć zakres takiego przekazania do elementów niezbędnych dla skutecznego nadzoru nad transgranicznymi instytucjami lub grupami finansowymi.

2. EIOPA zachęca do przekazywania zadań i obowiązków pomiędzy właściwymi organami i ułatwia je poprzez identyfikowanie zadań i obowiązków, które mogą zostać przekazane lub być wspólnie wykonywane, oraz poprzez promowanie najlepszych praktyk.

2a. Przekazanie obowiązków skutkuje ponownym podziałem kompetencji określonych w aktach ustawodawczych, o których mowa w art. 1 ust. 2. Prawo organu, któremu przekazano obowiązki, reguluje procedurę, egzekwowanie oraz administracyjny i sądowy przegląd dotyczący przekazanych obowiązków.

3. Właściwe organy informują EIOPA o porozumieniach w sprawie przekazania zadań i obowiązków, które zamierzają zawrzeć. Porozumienia te powinny być zawierane nie wcześniej niż po upływie jednego miesiąca od poinformowania EIOPA o zamiarze ich zawarcia.

EIOPA może wydać opinię w sprawie zamierzonego porozumienia w ciągu miesiąca od uzyskania informacji o zamiarze jego zawarcia.

EIOPA publikuje w odpowiedni sposób zawarte przez właściwe organy porozumienia w sprawie przekazania zadań i obowiązków, tak aby wszystkie zainteresowane strony były należycie poinformowane.

Artykuł 14

Wspólna kultura nadzoru

1. EIOPA odgrywa aktywną rolę w tworzeniu wspólnej europejskiej kultury nadzoru i spójnych praktyk nadzorczych, a także w zapewnianiu jednolitych procedur i spójnych podejść na terytorium Unii Europejskiej oraz wykonuje przynajmniej następujące działania:

a) wydawanie opinii dla właściwych organów;

b) promowanie skutecznej dwustronnej i wielostronnej wymiany informacji pomiędzy właściwymi organami, z pełnym poszanowaniem obowiązujących przepisów w zakresie poufności i ochrony danych przewidzianych w odpowiednim prawodawstwie Unii Europejskiej ;

c) przyczynianie się do tworzenia wysokiej jakości jednolitych standardów nadzorczych, w tym w zakresie standardów sprawozdawczości i międzynarodowych standardów rachunkowości, zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a);

d) dokonywanie przeglądu stosowania odpowiednich regulacyjnych i wykonawczych norm technicznych przyjmowanych przez Komisję, wytycznych i zaleceń wydawanych przez EIOPA, oraz, w stosownych przypadkach, proponowanie zmian;

e) ustanawianie sektorowych i międzysektorowych programów szkoleń, ułatwianie wymian personelu oraz zachęcanie właściwych organów do częstszego korzystania z programów oddelegowania pracowników oraz innych narzędzi.

2. Celem wspierania wspólnych podejść i praktyk nadzorczych EIOPA tworzy, w stosownych przypadkach, nowe, praktyczne instrumenty i narzędzia służące zwiększaniu konwergencji.

Artykuł 15

Wzajemne oceny właściwych organów

1. W celu dalszego wspierania spójności wyników w zakresie nadzoru EIOPA organizuje i przeprowadza okresowo analizy wzajemnych ocen wszystkich bądź części działań realizowanych przez właściwe organy. W tym celu EIOPA opracowuje metody umożliwiające obiektywną ocenę i porównanie analizowanych organów. Podczas dokonywania wzajemnych ocen uwzględnia się istniejące informacje i oceny już przeprowadzone w odniesieniu do zainteresowanych właściwych organów.

2. Wzajemna ocena obejmuje ocenę między innymi następujących aspektów:

a) adekwatności zasobów i ustaleń dotyczących zarządzania ▐ właściwego organu, przy szczególnym uwzględnieniu skutecznego stosowania regulacyjnych i wykonawczych norm technicznych, o których mowa w art. 7 - 7e oraz aktów ustawodawczych wymienionych w art. 1 ust. 2, oraz zdolności reagowania na zmiany na rynku;

b) uzyskanego poziomu konwergencji w stosowaniu prawa Unii i w praktykach nadzorczych, w tym w regulacyjnych i wykonawczych normach technicznych, wytycznych i zaleceniach przyjętych na mocy art. 7 i 8, oraz stopnia, w którym praktyki nadzorcze osiągają cele wyznaczone w prawie Unii;

c) dobrych praktyk opracowanych przez poszczególne właściwe organy, których przyjęcie przez inne właściwe organy byłoby korzystne.

d) skuteczności i uzyskanego poziomu odnośnie do egzekwowania przepisów przyjętych w ramach wprowadzania w życie prawa Unii Europejskiej, w tym środków administracyjnych i sankcji nałożonych na osoby odpowiedzialne w przypadkach, gdy nie spełniono tych przepisów.

3. Na podstawie wzajemnej oceny EIOPA, zgodnie z art. 8, może wydawać wytyczne i zalecenia skierowane do właściwych organów. EIOPA uwzględnia wyniki wzajemnych ocen w opracowywaniu projektu regulacyjnych lub wykonawczych norm technicznych, zgodnie z art. 7 - 7e. Właściwe organy starają się stosować do porad udzielonych przez EIOPA . W przypadku gdy właściwy organ nie stosuje tych porad, informuje EIOPA o powodach takiego postępowania.

EIOPA podaje do publicznej informacji najlepsze wzorce, jakie można określić na podstawie wspomnianych wzajemnych ocen. Ponadto, wszystkie inne wyniki wzajemnych ocen mogą być podawane do wiadomości publicznej, z zastrzeżeniem zgody właściwego organu będącego przedmiotem takiej wzajemnej oceny.

Artykuł 16

Funkcja koordynacji

1. EIOPA pełni rolę ogólnego koordynatora pomiędzy właściwymi organami, w tym w przypadku niekorzystnego rozwoju sytuacji, która może potencjalnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu i stabilności rynków finansowych, bądź też stabilności systemu finansowego w Unii Europejskiej .

2. EIOPA wspiera skoordynowaną reakcję na poziomie Unii Europejskiej , między innymi poprzez:

(1) ułatwianie wymiany informacji między właściwymi organami;

(2) określanie zakresu, a w miarę możliwości i w stosownych przypadkach , sprawdzanie wiarygodności informacji, które powinny być udostępnione wszystkim zainteresowanym właściwym organom;

(3) bez uszczerbku dla przepisów art. 11, prowadzenie niewiążącej mediacji na wnios