PL    PL  KOMISJA WSPÓLNOT  EUROPEJSKICH  
Bruksela, dnia 08.06.2004 
KOM(2004)409 wersja ostateczna  
. 
SPRAWOZDANIE KOMISJI  
sporządzone na podstawie art. 11 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w 
sprawie zwalczania terroryzmu 
{SEC(2004)688} 
. 
 
PL 2   PL SPIS TRE ŚCI  
1. INFORMACJE OGÓLNE ........................................................................................... 3 
2. METODA I KRYTERIA OCENY DECYZJI RAMOWEJ ........................................ 4 2.1.1. Decyzje ramowe ex-art. 34 ust. 2 lit. b) Traktatu ustanawiaj ącego Unię Europejsk ą.4  
2.1.2. Kryteria oceny.......................................................................................................... .... 4 
2.1.3. Kontekst oceny.......................................................................................................... ... 5 
3. OCENA....................................................................................................................... .6  
 
PL 3   PL 1. INFORMACJE  OGÓLNE   
Zgodnie z art. 11 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania 
terroryzmu1 (zwanej dalej „decyzj ą ramową”) Komisja zobowi ązana jest sporz ądzić pisemne 
sprawozdanie dotycz ące niezbędnych środków podj ętych przez Pa ństwa Członkowskie w celu 
zachowania zgodno ści z tą decyzją. 
Ustęp 1 tego artyku łu zobowiązuje Państwa Członkowskie do podj ęcia do 31 grudnia 2002 r. 
niezbędnych środków w celu wykonania pr zepisów decyzji ramowej. Zgodnie z ust. 2 w tym 
samym terminie Pa ństwa Członkowskie powinny przekaza ć Sekretariatowi Generalnemu 
Rady oraz Komisji tekst przepisów transponuj ących do ich prawa krajowego zobowi ązania 
wynikające z decyzji ramowej. Do 31 grudnia 2003  r. Rada ocenia na podstawie tych 
informacji i pisemnego sprawozdania Komisji, do jakiego stopnia Pa ństwa Członkowskie 
podjęły niezbędne środki w celu wykonania decyzji ramowej. 
Jakość i terminowo ść przekazania informacji krajowyc h do Komisji w sposób nieuchronny 
wpływają na warto ść niniejszego sprawozdania i dotrzymanie terminu jego sporz ądzenia. 
Komisja przypomnia ła Państwom Cz łonkowskim o ich obowi ązku pismem wystosowanym 9 
grudnia 2002 r. Jednak że jedynie pi ęć Państw Członkowskich (Austria, Niemcy, Irlandia, 
Włochy i Portugalia) dostarczy ło Komisji do 31 grudnia 2002 r. informacje dotycz ące 
wykonania tego obowi ązku, a tylko dwa z nich faktycznie zamie ściły odpowiednie przepisy 
transponuj ące stosowne postanowienia decyzji ramowej. Dokument sporz ądzony na tej 
podstawie faktycznie by łby bezwarto ściowy, dlatego Komisja musia ła dopuścić opóźnienia w 
udzieleniu odpowiedzi i zebra ć informacje uzupe łniające od osób wyznacz onych do kontaktu 
przez Państwa Członkowskie. Do lutego 2003 r. odpowiedzi udzieli ło kolejnych siedem 
Państw Członkowskich (Belgia, Dania, Fr ancja, Finlandia, Grecja,  Hiszpania i Zjednoczone 
Królestwo), cho ć tylko dwa z nich odnios ły się do nowych projektów ustawodawczych. 
Trzynastym Pa ństwem Cz łonkowskim, które udzieli ło odpowiedzi 5 listopada, by ła Szwecja; 
Luksemburg i Niderlandy w ogóle nie odpowiedzia ły. 
W związku z powy ższym, cho ć termin przekazania tekstów przepisów wykonawczych 
określony w art. 11 ust. 2 decyzji ramowej up łynął 31 grudnia 2002 r., uwzgl ędniono 
dodatkowe informacje dostarczone do 15 lutego 2004 r., któr ą to datę przyjęto jako ostateczny 
nieprzekraczalny termin dostarczenia informacji.  A zatem niniejsze sprawozdanie prezentuje 
ogólny obraz sytuacji w zakresie transpozycji wynikaj ącej z ustawodawstwa przekazanego 
Komisji do tej daty odniesienia. Dokument  roboczy przygotowany przez pracowników 
Komisji, towarzysz ący sprawozdaniu, zawiera szczegó łową analizę krajowych środków 
podjętych w celu zachowania zgodno ści z decyzj ą ramową, jak równie ż tabelę określającą, 
zgodnie z informacjami otrzymanymi przez Komisj ę, krajowe przepisy transponuj ące każdy z 
artykułów. Komisja w sprawozdaniu uzupe łniającym uwzgl ędni informacje dostarczone po 
tym terminie i zaktualizuje, w stosownym przypadku, informacje dotycz ące ustawodawstwa 
krajowego. 
                                                 
1 Dz.U. L164 z 22.6.2002, str. 3. 
 
PL 4   PL 2. METODA  I KRYTERIA  OCENY  DECYZJI  RAMOWEJ   
2.1.1.  Decyzje ramowe ex-art. 34 ust. 2 lit. b) Traktatu ustanawiaj ącego Unię Europejsk ą  
Podstawą tej decyzji ramowej jest Traktat ustanawiaj ący Unię Europejsk ą (TUE), w 
szczególno ści jego art. 29, art. 31e i art. 34 ust. 2 lit. b). 
Decyzje ramowe mo żna najlepiej porówna ć z instrumentem prawnym, jakim jest dyrektywa2. 
Oba instrumenty wi ążą Państwa Członkowskie pod wzgl ędem rezultatu, jaki nale ży osiągnąć, 
lecz pozostawiaj ą władzom krajowym prawo w yboru formy i metod. Jednak że decyzje 
ramowe nie wywo łują skutków bezpo średnich. 
2.1.2.  Kryteria oceny  
Aby umo żliwić ocenę na podstawie obiektywnych kryteriów, czy Pa ństwo Członkowskie w 
pełni wprowadzi ło w życie decyzj ę ramową, opracowano pewne ogólne kryteria w 
odniesieniu do dyrektyw, które nale ży stosowa ć mutatis mutandis  do decyzji ramowych, takie 
jak: 
1. Forma i metody osi ągnięcia planowanego rezultatu musz ą być dobrane w 
sposób zapewniaj ący efektywne funkcjonowanie dyrektywy z uwzgl ędnieniem 
jej celów3; 
2. Każde z Państw Członkowskich zobowi ązane jest wdro żyć dyrektywy w 
sposób spe łniający wymagania odno śnie do przejrzysto ści i pewno ści prawnej, 
transponuj ąc tym samym przepisy dyrektywy do obowi ązujących przepisów 
krajowych4, 
3. Transpozycja niekoniecznie wymaga uchwalenia okre ślonego przepisu 
prawnego dok ładnie w takim samym brzmieniu; czasem wystarczy zachowa ć 
ogólny kontekst prawny (jak np. odpowiednie ju ż istniejące środki), o ile 
zapewniono pe łne zastosowanie dyrektywy w sposób jasny i precyzyjny5; 
4. Dyrektywy nale ży wdrożyć w okresie okre ślonym w decyzji ramowej6. 
Oba instrumenty s ą wiążące „pod wzgl ędem rezultatów, jakie nale ży osiągnąć”. Rezultaty te 
można określić jako sytuacj ę prawną lub faktyczn ą usprawiedliwiaj ącą interes, którego 
zaspokojenie zgodnie z Traktatem ma zapewni ć dany instrument7. 
                                                 
2 Art. 249 Traktatu ustanawiaj ącego Wspólnot ę Europejsk ą. 
3 Patrz: odpowiednie orzecznictwo w sp rawie wykonania dyrektyw: sprawa 48/75 Royer  [Zb. Orz. 1976, 
str. 497–518]. 
4 Patrz: odpowiednie orzecznictwo w spra wie wykonania dyrektyw: sprawa 239/85 Komisja przeciwko 
Belgii  Zb. Orz. 1986, str. 3645 i 3659. Patrz tak że: sprawa 300/81  Komisja przeciwko W łochom , [Zb. 
Orz. 1983, str. 449–456]. 
5 Patrz: odpowiednie orzecznictwo w sprawie wykonania dyrektyw, np. sprawa 29/84 Komisja przeciwko 
Niemcom  [Zb. Orz. 1985, str. 1661–1673]. 
6 Patrz: merytoryczne orzecznictwo w sprawi e wykonania dyrektyw, np.: sprawa 52/75 Komisja 
przeciwko W łochom  [Zb. Orz. 1976, str. 277–284], Patrz, ogólnie, roczne sprawozdania Komisji w 
sprawie monitorowania stosowania  prawa wspólnotowego, np. KOM( 2001)309 wersja ostateczna.  
7 Patrz: PJG Kapteyn i P. Verloren van Themaat  „Introduction to the Law of the European 
Communities”, wydanie trzeci e, 1998, str. 328. 
 
PL 5   PL W miarę możliwości ogólna ocena stopnia, w jakim Pa ństwa Członkowskie spe łniają 
wymagania decyzji ramowej, pr zewidziana w art. 11, winna by ć oparta na wy żej 
wymienionych kryteriach. 
2.1.3.  Kontekst oceny  
Po pierwsze, wst ępne spostrze żenie dotyczy (prawnego) kontekstu i dzia łań do podjęcia w 
wyniku raportu z oceny. Podczas gdy Komisja w ramach pierwszego filaru posiada upoważnienie do wszcz ęcia postępowania w sprawie naruszenia przepisów przeciwko 
Państwu Członkowskiemu, w ramach TUE taka mo żliwość nie istnieje. W zwi ązku z tym 
charakter i cel niniejszego sprawozdania ró żnią się od sprawozdania z wdro żenia dyrektywy 
pierwszego filaru przez Pa ństwa Członkowskie. Niemniej jednak, poniewa ż Komisja w pe łni 
uczestniczy w sprawach obj ętych trzecim filarem
8, logiczne jest powierzenie jej zadania 
przeprowadzenia opartej na faktach oceny środków wykonawczych, która umo żliwi Radzie 
oszacowanie stopnia, w jakim Pa ństwa Członkowskie podj ęły środki wymagane do 
zachowania zgodno ści z decyzj ą ramową. 
Po drugie, decyzj ę ramową należy traktowa ć nie jako szereg fragme ntarycznych przepisów, 
ale jako ca łość: globalny system, którego elementy s ą nierozłącznie ze sob ą powiązane. 
Przede wszystkim decyzja ta wymaga od Pa ństw Członkowskich w łączenia na sta łe do ich 
systemów prawnych przyj ętego pojęcia „przest ępstw terrorystycznych”, a w szczególno ści 
„zamiaru pope łnienia konkretnego aktu terror ystycznego”, dorozumianego tak że w art. 2 
(„Przestępstwa dotycz ące grupy terrorysty cznej”) i 3 („Przest ępstwa zwi ązane z dzia łalnością 
terrorystyczn ą”). Wymaganie to wynika z okre ślonego w art. 5 ust. 2 zobowi ązania do karania 
przestępstw terrorystycznych poprzez usta nowienie kar pozbawienia wolno ści w wymiarze 
wyższym niż orzekane z mocy prawa krajowego za takie same „pospolite” przest ępstwa. Poza 
tym zobowi ązania okre ślone w art. 9, który przewiduje rozszerzenie obszaru jurysdykcji 
ekstraterytorialnej bez mo żliwości czynienia o świadczeń i ustanawia mechanizm czynników 
priorytetowych, jakie nale ży uwzględnić w przypadku wyst ąpienia konfliktu  kompetencji, 
także wykraczaj ą poza zobowi ązania nałożone pierwotnie przez decyzj ę ramową. Mimo że 
pod wzgl ędem struktury decyzja ramowa jest  podobna do innych instrumentów maj ących na 
celu harmonizacj ę konkretnej dziedziny prawa karnego, ró żni się ona od tych, które nie 
wymagają włączenia „szczególnych przest ępstw”, zak ładając, że postępowanie podlegaj ące 
karze zosta ło już objęte ogólnymi środkami zapewniaj ącymi karalno ść przestępstw9. W takich 
przypadkach jednym ze sposobów poszanowania zobowi ązań dotyczących kar mo że być 
stosowanie powszechnie obowi ązujących przepisów w tym zakresie. 
W tej sytuacji, cho ć ocena mo że i będzie odnosi ć się do każdego z artyku łów, artyku łów tych 
nie można rozpatrywa ć oddzielnie. Cz ęściowe wykonanie lub niewykonanie artyku łu lub jego 
części odbije si ę także na związanych z nimi przepisach, które gdy rozpatrywane niezale żnie, 
mogą sprawiać wrażenie zgodnych z wymaganiami decyzji ramowej i wywr ą negatywny 
wpływ na system jako ca łość. Niemniej jednak rozbie żności nadal istniej ą, dlatego w ocenie 
należy uwzględnić, o ile to stosowne, przepisy prawa karnego Pa ństw Członkowskich. 
                                                 
8 Art. 36 ust. 2 Traktatu ustanawiaj ącego Unię Europejsk ą. 
9 Na przyk ład „kradzie ż karty kredytowej”, do której odnosi si ę art. 2 lit. a) decyzji ramowej Rady z dnia 
28 maja 2001 r. w sprawie zwalczania nadu żyć finansowych i fa łszowania bezgotówkowych środków 
płatniczych, mo że być objęta ogólnym przepisem dotycz ącym kradzie ży zawartym w Kodeksie 
Karnym. 
 
PL 6   PL 3. OCENA 
Jedynie kilka Pa ństw Członkowskich przekaza ło Komisji w wymaganym terminie wszystkie 
stosowne teksty swoich przep isów wykonawczych. Dlatego te ż ocena oparta na faktach i 
wynikające z niej wnioski niekiedy formu łowane są na podstawie niekompletnych informacji. 
Komisja nie otrzyma ła żadnych informacji od Luksemburga i Niderlandów, za ś informacje od 
Grecji są niekonkretne. Poza tym sytuacja w zakresie transpozycji przepisów szczególnych w 
dwunastu innych Pa ństw Członkowskich przedstawia si ę następująco: 
Artykuł 1: Osiem Pa ństw Członkowskich  podjęło konkretne środki zapewniaj ące karalno ść 
przestępstw terrorystycznych jako odr ębnej kategorii przest ępstw, mimo braku ró żnic co do 
zakresu i metod ich wykonywania, podczas gdy Irlandia jest w trakcie zmiany swojego ustawodawstwa w tym zakresie. W łochy i Zjednoczone Królestwo przewiduj ą jedynie 
ograniczon ą liczbę szczególnych przest ępstw terrorystycznych, a nast ępnie kwalifikuj ą 
przestępstwa pospolite wed ług zamiaru terrorystów jako okoliczno ści obciążające (we 
Włoszech) lub stosuj ąc ogólną definicję terroryzmu (Zjednoczone Królestwo). Wydaje si ę, iż 
Niemcy nie dokona ły wymaganej transpozycji tego przepisu. 
Artykuł 2: Większość Państw Członkowskich posiada lub wprowadzi odr ębne 
ustawodawstwo zapewniaj ące karalno ść aktów terrorystycznych pope łnianych w zwi ązku z 
działalnością grup terrorystycznych. W Szwecji i Danii (za wyj ątkiem niektórych czynów 
polegających na uczestnictwie w przest ępstwie) grupy terrorystyczne oraz osoby kieruj ące ich 
działalnością lub uczestnicz ące w niej nie s ą obciążane winą, choć w niektórych przypadkach 
osoby prowadz ące tego typu dzia łania podlegaj ą karom jako g łówni sprawcy lub 
współuczestnicy przest ępstwa terrorystycznego. 
Artykuł 3: Wydaje si ę, że tylko cztery Pa ństwa Członkowskie posiadaj ą ustawodawstwo, 
które jest w pe łni zgodne ze zobowi ązaniami wynikaj ącymi z niniejszego artyku łu. Irlandia 
będzie w stanie zapewni ć tę zgodność po wejściu w życie jej nowego ustawodawstwa. 
Pozostałe Państwa Członkowskie, które dostarczy ły informacje do Komisji, b ędą w stanie 
jedynie cz ęściowo spe łnić wymagania tego przepisu. 
Artykuł 4: Mimo iż niektóre Pa ństwa Członkowskie posiadaj ą szczególne przepisy w tym 
zakresie, wydaje si ę, że stosując ogólne przepisy dotycz ące współudziału w przest ępstwie lub 
przygotowania do przest ępstwa, będą one w stanie spe łnić wymagania tego artyku łu bez 
zastrzeżeń, pod warunkiem pe łnego wdro żenia poprzednich artyku łów. 
Artykuł 5: Mimo że jedynie dwa Pa ństwa Członkowskie wyra źnie odnios ły się do tego 
artykułu w informacjach dostarczonych Komisji, wydaje si ę, że wszystkie z nich b ędą w 
stanie spe łnić warunki ust. 1. Osiem Pa ństw Członkowskich zdo łało już wypełnić lub wype łni 
obowiązek nałożony na mocy ust. 2. W przypadku Ni emiec, Hiszpanii, Irlandii i 
Zjednoczonego Królestwa nie mo żna stwierdzi ć, że dla wszystkich stosownych przest ępstw 
zostaną przewidziane zwi ększone kary. Odno śnie do ust. 3 w przypadku kierowania grup ą 
terrorystyczn ą siedem Pa ństw Członkowskich przewiduje wymagane kary, a trzy inne, w 
których to post ępowania nie podlega szczególnym karom, równie ż częściowo dostosuj ą się do 
tego przepisu. Hiszpania spe łnia jego wymagania wy łącznie w zakresie kierowania grup ą 
terrorystyczn ą, co stanowi jedynie zagro żenie pope łnienia aktu terrorystycznego. Co do 
uczestnictwa w dzia łaniach grupy terrorystycznej osiem Pa ństw Członkowskich w pe łni 
spełnia wymagane warunki, które w czterech innych Pa ństwach Cz łonkowskich mo żna uznać 
za spełnione częściowo. 
 
PL 7   PL Artykuł 6: Krajowe ustawodawstwo w sze ściu Państwach Cz łonkowskich w szczególny 
sposób przewiduje konkretne okoliczno ści określone w tym artykule, podczas gdy pozosta łe 
Państwa Członkowskie nie odnios ły się do szczególnych środków wykonania tego 
fakultatywnego przepisu.  
Artykuł 7: Po wypełnieniu swoich procedur legislacyjnych osiem Pa ństw Członkowskich 
wprowadzi ło lub wprowadzi ustawodawstwo zapewniaj ące, że osoby prawne mo żna 
pociągnąć do odpowiedzialno ści za przest ępstwa terrorystyczne. Jedn ak tylko cztery z nich 
dostarczy ły wystarczaj ące informacje świadczące o tym, że będą one w stanie spe łnić 
wymagania art. 7 ust. 2. Hiszpa nia, Austria, Szwecja i Zjed noczone Królestwo nie dostarczy ły 
wystarczaj ących informacji pozwalaj ących uzna ć ten artyku ł za w pełni wdrożony. 
Artykuł 8: Siedem Pa ństw Członkowskich przewiduje lub przewid zi w prawie karnym lub 
innym kary pieni ężne dla osób prawnych. Wi ększość z nich stosuje tak że wszystkie kary 
fakultatywne wymienione w tym post anowieniu lub niektóre z nich. 
Artykuł 9: Wszystkie Pa ństwa Członkowskie przypuszczalnie b ędą w stanie spe łnić 
wymagania tego artyku łu, jeśli chodzi o zastosowanie zasady terytorialno ści w art. 9 ust. 1 lit. 
a), art. 9 ust. 1 lit. b) i art. 9 ust. 4. Odno śnie do jurysdykcji ekstraterytorialnej wi ększość 
Państw Członkowskich posiada lub wprowadzi przepisy, które w ró żnym stopniu obejmuj ą 
zasady osobowo ści aktywnej i biernej wymagane w art. 9 ust. 1 lit. c) i e). Art. 9 ust. 1 lit. d) 
został wyraźnie przetransponowany w Austrii, zostan ie przetransponowany w Irlandii, cho ć 
wydaje si ę, że Włochy, Portugalia i Finlandia tak że zachowaj ą zgodność z tym przepisem. 
Osiem Pa ństw Członkowskich posiada lub wprowadzi ustawodawstwo zgodne z art. 9 ust. 3, 
zaś trzy pozosta łe będą w stanie cz ęściowo spe łnić wymagania tego przepisu. Wreszcie, cho ć 
Irlandia dokona cz ęściowej transpozycji ar t. 9 ust. 2, wydaje si ę, że żadne z Pa ństw 
Członkowskich nie w łączyło do krajowych ustawodawstw kryteriów rozwi ązywania 
potencjalnych konfliktów zwi ązanych z jurysdykcj ą, o których mowa w tym przepisie. 
Artykuł 10: Jedynie Austria dostarczy ła wystarczaj ące informacje świadczące o zgodno ści z 
art. 10 ust. 1, cho ć wydaje si ę prawdopodobne, że przestępstwa terrorystyczne s ą traktowane 
we wszystkich Pa ństwach Cz łonkowskich do celów dochodzenia i ścigania jako przest ępstwa 
publiczne. Osiem Pa ństw Członkowskich dostarczy ło informacje o dodatkowych środkach dla 
zapewnienia rodzinom ofiar terrorystów nale żytej pomocy, do których odnosi si ę art. 10 ust. 
2. 
Artykuł 12: Komisja nie otrzyma ła konkretnych informacji na temat transpozycji w 
Gibraltarze. 
Z uwagi na powy ższe Komisja wzywa Pa ństwa Członkowskie, które dotychczas tego nie 
uczyniły, do zapewnienia natychmiastowej i pe łnej transpozycji decyzji ramowej do ich 
prawa krajowego oraz do niezw łocznego poinformowania Komisji o podj ętych środkach 
wspierających wdra żanie tekstów obowi ązujących przepisów ustawowych i 
administracyjnych.