KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 13.11.2017 COM(2017) 667 final KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW EMPTY Osiąganie dobrobytu przez handel i inwestycje

Aktualizacja strategii UE z 2007 r. dotyczącej pomocy na rzecz wymiany handlowej

Updating the 2007 Joint EU Strategy on Aid for Trade



Osiąganie dobrobytu przez handel i inwestycje

Aktualizacja strategii UE z 2007 r. dotyczącej pomocy na rzecz wymiany handlowej 1Wprowadzenie Pomoc na rzecz wymiany handlowej polega na wspieraniu krajów partnerskich w ich wysiłkach na rzecz rozwijania potencjału ekonomicznego i rozszerzania wymiany handlowej jako koła zamachowego rozwoju i ograniczania ubóstwa. Koncepcja ta, z chwilą jej inauguracji w 2005 r. przez Światową Organizację Handlu (WTO), stała się ugruntowanym sposobem działania w obszarze współpracy na rzecz rozwoju mającym na celu wspieranie krajów rozwijających się w czerpaniu korzyści z wymiany handlowej. Obejmuje ona szeroki zakres obszarów, w tym politykę handlową, przepisy i standardy dotyczące handlu, infrastrukturę gospodarczą (np. energetyczną, transportową, telekomunikacyjną) oraz tworzenie potencjału produkcyjnego w sektorach ukierunkowanych na eksport, takich jak rolnictwo, rybołówstwo i produkcja. W odpowiedzi na działania WTO Unia Europejska opracowała w 2007 r. strategię dotyczącą pomocy na rzecz wymiany handlowej zatytułowaną „Zwiększenie wsparcia UE przeznaczonego na potrzeby w zakresie handlu w krajach rozwijających się”. Jest to wspólna odpowiedź UE i państw członkowskich, mająca na celu dostarczenie pomocy krajom rozwijającym się, a w szczególności krajom najsłabiej rozwiniętym (LDC), w integracji z opartym na określonych zasadach handlem światowym i w skuteczniejszym wykorzystywaniu handlu do pobudzania wzrostu gospodarczego i ograniczania ubóstwa. Dziesięć lat później, wraz ze wzrostem coraz bardziej złożonych globalnych łańcuchów wartości, sytuacja gospodarcza znacząco się zmieniła. Również kontekst polityczny uległ fundamentalnym zmianom – zarówno w skali globalnej, w szczególności w związku z Agendą na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, jak i na poziomie Unii Europejskiej, ze względu na globalną strategię na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej, nowy Europejski konsensus w sprawie rozwoju oraz strategię „Handel z korzyścią dla wszystkich”. Celem niniejszego komunikatu jest aktualizacja obecnej strategii pomocy na rzecz wymiany handlowej w świetle opisanych powyżej zmian. Zaproponowano w nim ukierunkowane na wyniki, zintegrowane podejście do pomocy i inwestycji na rzecz wymiany handlowej, z wykorzystaniem w najpełniejszy możliwy sposób dostępnych narzędzi politycznych UE, aby zwiększyć ich ogólny wpływ na wzrost gospodarczy i ograniczenie ubóstwa. W komunikacie położono nacisk na tworzenie większej liczby lepszych miejsc pracy oraz na kraje najbardziej potrzebujące pomocy, w szczególności LDC. 2Pomoc UE na rzecz wymiany handlowej w okresie ostatnich 10 lat W ciągu ostatnich dziesięciu lat UE i państwa członkowskie uzyskały pozycję największego światowego dawcy pomocy na rzecz handlu, pokrywając jedną trzecią całkowitej kwoty wydatków na ten cel. Łącznie zobowiązania UE w ramach pomocy na rzecz wymiany handlowej wzrosły w okresie od 2007 do 2015 r. o ponad 85 %, sięgając kwoty 96,79 mld EUR. W samym tylko 2015 r. kwota zobowiązań osiągnęła rekordowy pułap 13,16 mld EUR. Ważnym elementem koncepcji pomocy na rzeczy wymiany handlowej jest pomoc związana z handlem (TRA), której wartość docelową w kwocie 2 mld EUR osiągnięto w 2008 r., dwa lata przed terminem. Do 2015 r. kwota roczna osiągnęła znaczący poziom 2,8 mld EUR, co sprawiło, że całkowite środki przekazane w okresie 2007–2015 r. sięgnęły 21,5 mld EUR. Państwa Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) otrzymały 37 % tej kwoty. Wsparcie dla LDC w ujęciu absolutnym zostało utrzymane na stabilnym poziomie, sięgając w okresie 2007–2015 r. blisko 18 mld EUR (19 % całkowitej pomocy UE na rzecz wymiany handlowej), natomiast w kategoriach względnych uległo obniżeniu z powodu zwiększenia całkowitej pomocy UE na rzecz wymiany handlowej. Od strony jakościowej pomoc UE związana z handlem umożliwiła osiągnięcie znaczących rezultatów w większości priorytetowych obszarów. W LDC oraz w krajach o niestabilnej sytuacji pomoc często doprowadziła do stabilizacji lub nawet zwiększenia obrotów handlowych. Dzięki pomocy UE na rzecz wymiany handlowej udało się również uzyskać pozytywne rezultaty za sprawą szerzej zakrojonych, wieloletnich inicjatyw regionalnych lub tematycznych, takich jak wsparcie UE na rzecz potencjału państw AKP mające na celu ich integrację z wielostronnym systemem handlu oraz przygotowanie do umów o partnerstwie gospodarczym. Zarazem dzięki pomocy na rzecz wymiany handlowej udało się osiągnąć jedynie ograniczony sukces w promowaniu i dywersyfikacji handlu na rzecz najbiedniejszych krajów oraz krajów o niestabilnej sytuacji. Pomimo znaczącego wsparcia i bezcłowego dostępu do rynku Unii Europejskiej dla niemal wszystkich ich produktów LDC i państwa o niestabilnej sytuacji pozostają na peryferiach światowej gospodarki. W państwach LDC udział branży produkcyjnej, który w 2015 r. wyniósł 12 %, znajdował się wciąż znacznie poniżej średniej dla państw rozwijających się, wynoszącej 20 %. Deficyt handlowy LDC w sektorze produktów i usług uległ znacznemu zwiększeniu w okresie 2006–2015 r., z kwoty 7,3 mld USD do 104,2 mld USD, a udział LDC w światowym eksporcie w 2015 r. wynosił ciągle mniej niż 1 %, chociaż państwa te reprezentują 12,8 % światowej populacji. 3Zmiany w gospodarce światowej i kontekst polityczny Globalizacja działalności gospodarczej nie jest zjawiskiem nowym, choć czynniki i tendencje globalizacji podlegają szybkim zmianom. Jedną z kluczowych tendencji jest wzrost globalnych i regionalnych łańcuchów wartości, przy czym międzynarodowe sieci produkcji są w coraz większym stopniu oparte na wymianie handlowej pomiędzy przedsiębiorstwami oraz wewnątrz przedsiębiorstw. Coraz większe znaczenie w handlu międzynarodowym zyskują usługi, a digitalizacja kształtuje światową gospodarkę na nowe sposoby, z który wiele nadal oczekuje na odkrycie. Podstawowe wyzwanie polega jednak na tym, że udział wielu krajów rozwijających się w globalnych łańcuchach wartości oraz digitalizacji wciąż pozostaje znikomy. Uprzemysłowienie, produktywność i dywersyfikacja gospodarek licznych krajów rozwijających się pozostają ograniczone, jako że kraje te wciąż są zależne od niskich kosztów pracy, eksportu towarów oraz podstawowej produkcji wyrobów o niskiej jakości. Sytuacja ta wymaga znaczących reform i inwestycji, którym same oficjalne przepływy finansowe nie będą w stanie sprostać. Zmienił się również kontekst polityczny. Program działań z Addis Abeby, przyjęty w 2015 r., dotyczył środków niezbędnych do realizacji Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, uzgodnionej wkrótce potem. W obu inicjatywach podkreśla się znaczenie handlu międzynarodowego i inwestycji w sektorze prywatnym jako środków wdrożenia, obok oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA). W Agendzie 2030 wprowadzono nowy i uniwersalny paradygmat rozwoju na nadchodzące lata w oparciu o integrację i współzależność wszystkich 17 celów zrównoważonego rozwoju (SDG) oraz 169 zadań w ramach trzech wymiarów zrównoważonego rozwoju: gospodarczego, społecznego i środowiskowego. Zgodnie z porozumieniem paryskim w sprawie zmian klimatu systemy produkcji i wymiany handlowej wymagają zmian strukturalnych, za sprawą których powstanie niskoemisyjna, odporna na zmiany klimatu gospodarka, którą będzie można odpowiednio dostosować, aby łagodzić zmiany klimatyczne. Przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym generuje nowe innowacje i możliwości gospodarcze, z których kraje rozwijające się powinny w większym stopniu korzystać. Ten zmieniający się kontekst znajduje odzwierciedlenie w dwóch podstawowych inicjatywach politycznych Unii Europejskiej. W pierwszej z nich, globalnej strategii na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej, wzywa się państwa członkowskie UE do odpowiedniego, wspólnego reagowania w drodze najlepszego wykorzystania szerokiego zakresu instrumentów politycznych będących do dyspozycji Unii, pośród których istotne miejsce zajmują instrumenty w zakresie rozwoju i handlu. Druga inicjatywa, nowy Europejski konsensus w sprawie rozwoju, obejmuje zmianę paradygmatu Agendy 2030 w kierunku polityki współpracy UE na rzecz rozwoju. Skoncentrowano się w niej na zmniejszeniu ubóstwa zgodnie z zasadami skutecznej współpracy na rzecz rozwoju. Wzywa się w niej również do poszukiwania synergii w różnych obszarach polityki, lepszej koordynacji i spójności pomiędzy podmiotami oraz instrumentami UE, a także promowania wymiany handlowej i odpowiedzialnych inwestycji w krajach rozwijających się w celu wspierania zrównoważonego rozwoju, jak również postępowania zgodnie z wytycznymi sformułowanymi w komunikacie z 2015 r. „Handel, wzrost gospodarczy i rozwój”, zaktualizowanymi w komunikacie Handel z korzyścią dla wszystkich. Z tego odnowionego kontekstu politycznego wynikają dwa ważne aspekty. Po pierwsze, zasoby oficjalnej pomocy rozwojowej powinny zostać skierowane tam, gdzie potrzeby są największe, szczególnie do krajów najsłabiej rozwiniętych oraz krajów o niestabilnej sytuacji. Po drugie, coraz większe znaczenie zyskuje wykorzystanie oficjalnej pomocy rozwojowej w sposób bardziej strategiczny jako katalizatora służącego do mobilizacji innych publicznych i prywatnych przepływów finansowych, np. w ramach nowego Planu inwestycji zewnętrznych (EIP) UE. W przyszłości coraz więcej publicznych i prywatnych inwestycji stanie się integralną częścią wsparcia UE na rzecz wymiany handlowej i potrzeb w zakresie zdolności produkcyjnej.

4Spójne i skuteczne dalsze kroki Przyszedł czas, by zrewidować pomoc UE na rzecz wymiany handlowej w świetle zmieniającego się kontekstu gospodarczego i politycznego. Za cel należy sobie postawić wpieranie krajów partnerskich w wysiłkach zmierzających do realizacji SDG i osiągnięcia zrównoważonego dobrobytu przez wzrost wymiany handlowej i inwestycji. W porównaniu z obecnymi praktykami wymaga to następujących fundamentalnych zmian: I.zmniejszenia obecnego rozdrobnienia i zwiększenia efektu dźwigni pomocy na rzecz wymiany handlowej przez bardziej świadomą i lepiej skoordynowaną realizację działań; II.zwiększenia skali wpływu pomocy UE na rzecz wymiany handlowej w drodze zapewnienia pełnej spójności z instrumentami polityki zewnętrznej UE oraz możliwie najlepszego ich wykorzystania, w szczególności nowego planu inwestycji zewnętrznych, umów handlowych i systemów handlu; III.większego nacisku na społeczny i środowiskowy wymiar zrównoważoności, z uwzględnieniem wzrostu gospodarczego sprzyjającemu włączeniu społecznemu; IV.dokładniejszego różnicowania krajów przy większym nacisku na kraje najsłabiej rozwinięte i kraje o niestabilnej sytuacji; V.poprawy monitorowania i sprawozdawczości. 4.1Zmniejszenie rozdrobnienia, zwiększenie efektu dźwigni Bieżące wydatki w ramach pomocy UE na rzecz wymiany handlowej realizowane są w sposób zbyt zdecentralizowany i fragmentaryczny. Na przykład w 2015 r. 13,6 mld EUR pomocy na rzecz wymiany handlowej stanowiło jedną trzecią całkowitej oficjalnej pomocy rozwojowej. Fundusze te przekazano w drodze około 3 000 decyzji o dofinansowaniu odpowiadających niemal 90 kodom przeznaczenia pomocy rozwojowej OECD-DAC. Sytuacja ta spowodowała trudności z zapewnieniem optymalnej spójności i skuteczności. Z tego powodu ważną kwestią jest lepsze połączenie szerokiego wachlarza narzędzi finansowania rozwoju (dwustronnych, regionalnych, tematycznych itd.) oraz trybów udzielania pomocy (pomoc techniczna, dotacje, wsparcie budżetowe, współpraca partnerska, finansowanie mieszane itd.) – tak na poziomie UE, jak i państw członkowskich. Uzupełnieniem powinna być działalność kredytowa międzynarodowych i europejskich instytucji finansowania rozwoju w krajach rozwijających się, aby zapewnić bardziej zintegrowaną i znaczącą odpowiedź na potrzeby krajów partnerskich w zakresie wymiany handlowej i zdolności produkcyjnej. Jeżeli UE ma skutecznie i znacząco przyczynić się do realizacji SDG, musi położyć większy nacisk na pobudzanie prywatnych inwestycji. Plan inwestycji zewnętrznych, obejmujący Afrykę oraz państwa sąsiadujące z UE, realizowany będzie w oparciu o zintegrowane podejście. Dzięki nowemu Europejskiemu Funduszowi na rzecz Zrównoważonego Rozwoju w ramach EIP wdrożone zostaną innowacyjne mechanizmy podziału ryzyka, w tym gwarancja mobilizacji funduszy, w połączeniu z pomocą techniczną i usprawnieniem reform poprawiających klimat inwestycyjny. Zgodnie z własnymi strategiami rozwoju krajów i regionów partnerskich oraz w ich ramach poszukiwać się będzie proaktywnie synergii z umowami handlowymi i systemami handlu UE. Wspomniane umowy i systemy stały się znaczącym czynnikiem w relacjach UE z krajami rozwijającymi się. Oferują one możliwości dostępu do rynku, z których chętnie skorzystają małe i średnie przedsiębiorstwa (SME). Zapewniają bodźce dla reform mogących stanowić podstawę do dalszej współpracy na rzecz rozwoju. Pomoc na rzecz wymiany handlowej UE przyczyni się zatem do propagowania korzystnej dynamiki wdrażania umów od samego początku oraz do ich sukcesu. Pomoc UE na rzecz wymiany handlowej będzie również wykorzystywana w celu zwiększenia potencjału rozwojowego innych obszarów polityki unijnej. Działania: ·Wzmocnienie połączeń operacyjnych pomiędzy wszystkimi unijnymi instrumentami i narzędziami współpracy na rzecz rozwoju, w tym programami krajowymi i regionalnymi oraz działaniami europejskich instytucji finansowania rozwoju, zarówno na poziomie UE, jak i państw członkowskich. ·Ścisłe powiązanie wsparcia budżetowego UE z reformami na rzecz klimatu inwestycyjnego przy mobilizacji prywatnego kapitału w krajach rozwijających się dzięki innowacyjnym mechanizmom podziału ryzyka. ·Wykorzystanie instytucjonalnych mechanizmów monitorowania wprowadzonych umowami o wolnym handlu jako dodatkowych środków identyfikacji adekwatnych działań w zakresie pomocy na rzecz wymiany handlowej. ·Włączenie do planów wdrażania umów o wolnym handlu ukierunkowanych działań pomagających partnerskim krajom rozwijającym się w lepszym wykorzystaniu możliwości oferowanych przez umowy handlowe. ·Przeprowadzanie regularnych ocen korzystania z preferencyjnych warunków przez partnerów umów handlowych oraz państw-beneficjentów ogólnego systemu preferencji, a także analiz czynników ograniczających, zarówno po stronie podaży krajowej, jak i z perspektywy systemu warunków handlowych UE. Bezpośrednia pomoc na rzecz wymiany handlowej UE mająca na celu bardziej skuteczne zaradzenie takim ograniczeniom oraz, w stosownych przypadkach, ocena potrzeby uwzględnienia ich wpływu w ewolucji środków handlowych. 4.2Wzrost adekwatności Skuteczniejsze kierunkowanie pomocy na rzecz wymiany handlowej wymaga systematycznego użycia diagnostyki handlowej i inwestycyjnej. Podejście oparte na dowodach umożliwi solidne zrozumienie łańcuchów wartości rynków niższego szczebla, co pozwoli na bardziej przemyślany dialog polityczny z instytucjami rządowymi krajów partnerskich i przełoży się na lepsze opracowywanie projektów i większy ich wpływ.

Ustanowione zostaną mechanizmy realnego zaangażowania zainteresowanych stron. Niezbędny jest usystematyzowany dialog z sektorem prywatnym, umożliwiając identyfikację w otoczeniu handlowym reform, które ułatwią inwestycje i tworzenie miejsce pracy. Społeczeństwo obywatelskie i partnerzy społeczni odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu priorytetów takich jak tworzenie miejsc pracy dla młodych ludzi, upodmiotowienie ekonomiczne kobiet, godna praca i normy środowiskowe. Podmioty działające w sferze badań i innowacji odgrywają zasadniczą rolę w promowaniu inwestycji i tworzeniu miejsc pracy. Również samorząd terytorialny może, w zakresie swoich kompetencji, znacząco przyczynić się do stworzenia sprzyjającego otoczenia dla działalności gospodarczej i godnej pracy, podobnie jak skuteczność i odpowiednie zarządzanie lokalnych organów odpowiedzialnych za zapewnienie przestrzegania regulacji. Oprócz wytycznych uzyskanych dzięki podejściu opartemu na dowodach oraz podejściu opartemu na zaangażowaniu zainteresowanych stron, należy wziąć pod uwagę występujące w pewnych obszarach szersze tendencje i kwestie. Łańcuchy wartości pozwalają krajom rozwijającym się na lepszą integrację z regionalnym i światowym handlem. Pomoc UE na rzecz wymiany handlowej będzie w większym stopniu strategicznie zorientowana na pomoc krajom partnerskim w rozwijaniu łańcuchów wartości i uzyskiwaniu w nich wyższej pozycji. Infrastruktura dobrej jakości to ważny obszar pomocy na rzecz wymiany handlowej, gdyż umożliwia zaradzenie ograniczeniom podażowym i barierom pozataryfowym. Obszar ten obejmuje aspekty regulacyjne i operacyjne normalizacji, akredytacji, oceny zgodności i nadzoru rynku. Budowanie potencjału organów regulacyjnych i właściwych władz, systemy bezpieczeństwa żywności i sprzęt laboratoryjny, a także pomoc techniczna dla producentów i MŚP w zapewnianiu zgodności z regulacjami technicznymi, normy prywatne, środki z zakresu bezpieczeństwa żywności oraz środki sanitarne i fitosanitarne to czynniki skutecznie umożliwiające wymianę handlową i inwestycje, jeżeli podchodzi się do nich w sposób uwzględniający warunki rynkowe. Digitalizacja jest kolejnym czynnikiem ułatwiającym dostęp do rynków zewnętrznych oraz integrację z globalnymi łańcuchami wartości. Innowacje cyfrowe wykazały już swój potencjał w tworzeniu rozwiązań lokalnych problemów, zmniejszaniu kosztów wymiany handlowej i oferowaniu nowych możliwości gospodarczych. Trendy technologiczne ułatwiają innowacyjnym MŚP wejście na rynek. Pomoc UE na rzecz wymiany handlowej wspiera inwestycje w technologie i usługi cyfrowe, informatyzację, elektroniczną administrację publiczną, logistykę e‑handlu, a także pomoc techniczną dla rządów w tworzeniu polityki i uregulowań sprzyjających transgranicznemu handlowi elektronicznemu. Ułatwienia w handlu zyskały jeszcze bardziej na znaczeniu wraz z wejściem w życie umowy o ułatwieniach w handlu (TFA), najważniejszego wielostronnego porozumienia handlowego od czasu powołania WTO w 1995 roku. Unia Europejska i państwa członkowskie zobowiązały się do zmobilizowania co najmniej 400 milionów EUR w ramach pomocy na rzecz ułatwień w handlu w okresie pięciu lat od wejścia w życie umowy, w tym na potrzeby projektów usprawniających systemy celne krajów rozwijających się. W ramach pomocy na rzecz wymiany handlowej priorytetowe znaczenie zostanie nadane postanowieniom umowy o ułatwieniach w handlu zgłoszonym w ramach kategorii „C”. Podsumowując, pomoc UE na rzecz wymiany handlowej będzie nadal elastyczna, co ma umożliwić uwzględnienie w niej konsekwencji współpracy na rzecz rozwoju związanych z problematyką WTO dotyczącą zarówno negocjacji w toku, jak i istniejących zobowiązań, w tym zwolnienia z opłat w handlu usługami dla krajów najsłabiej rozwiniętych, a także nowych kwestii w miarę ich pojawiania się. Działania: ·Identyfikacja i wspieranie łańcuchów wartości odznaczających się potencjałem dalszego wzrostu wartości poprzez systematyczne korzystanie z diagnostyki handlowej i inwestycyjnej oraz narzędzi gromadzenia informacji o rynku przez delegatury UE i agencje państw członkowskich realizujące działania w tym obszarze – w celu ukierunkowania dialogu politycznego UE oraz unijnej pomocy na rzecz wymiany handlowej. ·Realny dialog z sektorem prywatnym i zaangażowanie go w celu identyfikacji i wskazania priorytetów w zakresie ograniczeń klimatu inwestycyjnego. ·Wykorzystywanie informacji z systemów kontroli UE umożliwiających ocenę zgodności eksportu państw trzecich z normami unijnymi jako cennego źródła w rozwiązywaniu problemów związanych z ograniczeniami podażowymi, identyfikacja obszarów wymagających udoskonalenia i działań naprawczych tam, gdzie możliwa jest mobilizacja pomocy na rzecz wymiany handlowej UE. ·Wzmocnienie zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego i organów samorządu terytorialnego w celu oparcia pomocy na rzecz wymiany handlowej na dokładniejszych informacjach, w tym za pośrednictwem wewnętrznych grup doradczych powołanych umowami UE o wolnym handlu nowej generacji, krajowych planów działania dotyczących zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego oraz równoważnych form zaangażowania organów samorządu terytorialnego, a także umów o partnerstwie gospodarczym. 4.1Postęp w obszarze praw człowieka i zrównoważonego rozwoju Równość płci jest nie tylko podstawowym prawem człowieka, ale także kluczowym czynnikiem rozwoju gospodarczego. Gospodarki oferujące lepsze możliwości kobietom odznaczają się wyższym potencjałem rozwoju i konkurencyjności. Pomoc UE na rzecz wymiany handlowej przyczyni się do realizacji odnowionych i rozszerzonych zobowiązań w zakresie równości płci, a w szczególności ekonomicznego upodmiotowienia kobiet. Włączenie to będzie centralnym aspektem pomocy na rzecz wymiany handlowej za sprawą realizowanego w ramach współpracy na rzecz rozwoju przez Unię podejścia opartego na prawach człowieka, które propaguje również uczestnictwo, niedyskryminację, równość i sprawiedliwość, przejrzystość i rozliczalność. Pociąga to za sobą udoskonaloną analizę wpływu na prawa człowieka inicjatyw z zakresu wymiany handlowej i inwestycji. W ramach pomocy UE na rzecz wymiany handlowej zostaną należycie uwzględnione cztery filary programu godnej pracy (normy i prawa w pracy, tworzenie miejsc pracy i rozwój przedsiębiorczości, ochrona socjalna i dialog społeczny). Powyższe działania oparte będą na rozszerzonych możliwościach umów UE o wolnym handlu „nowej generacji” i będą wspierać prawa pracownicze i realizację programu godnej pracy za sprawą wiążących postanowień społecznych i środowiskowych zawartych w rozdziałach dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju. Zrównoważenie środowiskowe będzie również podstawowym obszarem pomocy na rzecz wymiany handlowej. Finansowanie działań związanych z klimatem, zieloną gospodarką i gospodarką o obiegu zamkniętym umożliwia krajom rozwijającym się skok rozwojowy w dziedzinie handlu, w gospodarce i tworzeniu miejsc pracy, a ponadto wzmocni ich odporność społeczną i ekologiczną. Pomoc na rzecz wymiany handlowej będzie wykorzystywana do wspierania krajów rozwijających się w przejściu do gospodarki niskoemisyjnej i odpornej na zmiany klimatu. Zrównoważoność uwzględniona w podstawowych strategiach spółek, promowanie uczciwego i etycznego handlu oraz odpowiedzialnych praktyk działalności gospodarczej – w tym w odniesieniu do zrównoważonych łańcuchów wartości – zgodnie z wytycznymi ONZ dotyczącymi biznesu i praw człowieka, znacząco przyczynią się do realizacji Agendy 2030. Działania: ·Systematyczna analiza każdego projektu pod kątem równości płci w ramach pomocy na rzecz wymiany handlowej w celu promowania ekonomicznego upodmiotowienia kobiet.