KOMISJA EUROPEJSKA Strasburg, dnia 5.4.2022 COM(2022) 156 final 2022/0104(COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) i dyrektywę Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów



(Tekst mający znaczenie dla EOG) {SEC(2022) 169 final} - {SWD(2022) 110 final} - {SWD(2022) 111 final} - {SWD(2022) 112 final}







SPIS TREŚCI UZASADNIENIE 3 1.KONTEKST WNIOSKU3 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ11 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW12 4.WPŁYW NA BUDŻET16 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE17 DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) i dyrektywę Rady 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów24 OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI 58 1.STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY58 1.1.Tytuł wniosku/inicjatywy58 1.2.Obszary polityki, których dotyczy wniosek/inicjatywa58 1.3.Wniosek/inicjatywa dotyczy:58 1.4.Cel(e)58 1.4.1.Cel(e) ogólny(e)58 1.4.2.Cel(e) szczegółowy(e)58 1.4.3.Oczekiwane wyniki i wpływ59

1.4.4.Wskaźniki dotyczące realizacji celów59 1.5.Uzasadnienie wniosku/inicjatywy60 1.5.1.Potrzeby, które należy zaspokoić w perspektywie krótko- lub długoterminowej, w tym szczegółowy terminarz przebiegu realizacji inicjatywy60 1.5.2.Wartość dodana z tytułu zaangażowania Unii61 1.5.3.Główne wnioski wyciągnięte z podobnych działań62 1.5.4.Spójność z wieloletnimi ramami finansowymi oraz możliwa synergia z innymi właściwymi instrumentami62 1.5.5.Ocena różnych dostępnych możliwości finansowania, w tym zakresu przegrupowania środków62 1.6.Czas trwania i wpływ finansowy wniosku/inicjatywy67 1.7.Planowane tryby zarządzania67 2.ŚRODKI ZARZĄDZANIA67 2.1.Zasady nadzoru i sprawozdawczości67 2.2.System zarządzania i kontroli68 2.2.1.Uzasadnienie dla systemu zarządzania, mechanizmów finansowania wykonania, warunków płatności i proponowanej strategii kontroli68 2.2.2.Informacje dotyczące zidentyfikowanego ryzyka i systemów kontroli wewnętrznej ustanowionych w celu jego ograniczenia68 2.2.3.Oszacowanie i uzasadnienie efektywności kosztowej kontroli (relacja kosztów kontroli do wartości zarządzanych funduszy powiązanych) oraz ocena prawdopodobnego ryzyka błędu (przy płatności i przy zamykaniu)68 2.3.Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom68 3.SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY68 3.1.Działy wieloletnich ram finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ68 3.2.Szacunkowy wpływ finansowy wniosku na środki70 3.2.1.Podsumowanie szacunkowego wpływu na środki operacyjne70

3.2.2.Przewidywany produkt finansowany ze środków operacyjnych75 3.2.3.Szacunkowy wpływ na zasoby ECHA76 3.2.3.1.Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie w Komisji77 3.2.4.Zgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi78 3.2.5.Udział osób trzecich w finansowaniu78 3.3.Szacunkowy wpływ na dochody78 UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU • Przyczyny i cele wniosku Dyrektywa 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych („IED”) w zintegrowany sposób, w podziale na sektory reguluje wpływ na środowisko około 52 000 działających na dużą skalę europejskich instalacji przemysłowych i gospodarstw chowu zwierząt gospodarskich („instalacje rolno-przemysłowe”) o wysokim ryzyku zanieczyszczenia. Obejmuje ona wszystkie istotne zanieczyszczenia, które są potencjalnie emitowane przez instalacje rolno-przemysłowe i które mają wpływ na zdrowie ludzkie i środowisko. Instalacje, których dotyczą przepisy IED, odpowiadają za około 20 % masy całkowitej emisji zanieczyszczeń do powietrza w UE, około 20 % emisji zanieczyszczeń do wód oraz w przybliżeniu 40 % emisji gazów cieplarnianych. Do rodzajów działalności regulowanych przepisami IED należą elektrownie, rafinerie, obróbka odpadów i spalanie, produkcja metali, cementu, szkła, chemikaliów, pulpy celulozowej i papieru, żywności i napojów oraz intensywny chów świń i drobiu. Instalacja regulowana przepisami IED może prowadzić kilka rodzajów działalności objętych IED, np. produkcję cementu i współspalanie odpadów. W ocenie IED przeprowadzonej w 2020 r. stwierdzono, że ogólnie jest ona skuteczna pod względem zapobiegania zanieczyszczeniom powietrza, wody i gleby wynikającym z działalności przemysłowej oraz w ich kontrolowaniu, a także pod względem propagowania stosowania najlepszych dostępnych technik (BAT). Dzięki IED znacząco ograniczono emisje zanieczyszczeń do powietrza oraz, w mniejszym stopniu, emisje zanieczyszczeń do wód. Dyrektywa przyczyniła się również do ograniczenia emisji zanieczyszczeń do gleby z instalacji objętych IED. Chociaż trudniej jest ocenić jej wpływ na zasobooszczędność, gospodarkę o obiegu zamkniętym i innowacje, wydaje się, że wkład dyrektywy był pozytywny, aczkolwiek na ograniczoną skalę. Dyrektywa przyczyniła się także w ograniczonym stopniu do obniżenia emisyjności w ramach ograniczeń nałożonych obecnie na IED. Jeżeli chodzi o pozostałe kwestie, takie jak publiczny dostęp do informacji i dostęp do wymiaru sprawiedliwości, nastąpiła poprawa w porównaniu z wcześniejszym prawodawstwem, które IED zastąpiła. W ocenie zidentyfikowano jednak również kilka obszarów, w których można wprowadzić usprawnienia w świetle nowych wyzwań. Wskazano, że chociaż dyrektywa zapewnia solidne ramy, nie jest wdrażana w spójny sposób we wszystkich państwach członkowskich, a różne poziomy ambicji uniemożliwiają pełne osiągnięcie celów określonych w tym instrumencie. Wyzwania te ograniczają skuteczność dyrektywy, jeżeli chodzi o ograniczenie obciążeń dla środowiska powodowanych przez instalacje rolno-przemysłowe oraz ustanowienie równych warunków działania zapewniających wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Jak stwierdził Europejski Trybunał Obrachunkowy, kwestie te mają również wpływ na skuteczność IED pod względem wdrażania zasady „zanieczyszczający płaci” w odpowiedni sposób. Aby sprostać tym wyzwaniom i zachęcić do głębokiej transformacji przemysłowej wymaganej w latach 2025–2050, Komisja zobowiązała się w Europejskim Zielonym Ładzie do dokonania przeglądu unijnych środków dotyczących ograniczenia zanieczyszczeń pochodzących z dużych instalacji rolno-przemysłowych. Ponadto Unia jest zaangażowana w realizację Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz jej celów zrównoważonego rozwoju. Niniejszy wniosek przyczynia się do realizacji kilku celów zrównoważonego rozwoju. Ogólnym celem tej inicjatywy jest pomoc, w jak najbardziej skuteczny i efektywny sposób, w ochronie ekosystemów i zdrowia ludzkiego przed negatywnymi skutkami zanieczyszczeń pochodzących z dużych instalacji rolno-przemysłowych oraz zwiększenie odporności przemysłu UE na skutki zmiany klimatu. Zmiana IED służy stymulowaniu głębokiej transformacji rolno-przemysłowej w kierunku zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń dzięki zastosowaniu przełomowych technologii, przyczyniając się tym samym do realizacji celów określonych w Europejskim Zielonym Ładzie, tj. osiągnięcia neutralności pod względem emisji dwutlenku węgla, zwiększenia efektywności energetycznej, zapewnienia nietoksycznego środowiska i gospodarki o obiegu zamkniętym. Jednym z jej założeń jest również dalsze wspieranie tworzenia konkurencyjnych równych warunków działania zapewniających wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Ponadto zmiana IED ma doprowadzić do unowocześnienia i uproszczenia obowiązujących przepisów, np. dzięki cyfryzacji i pogłębieniu wiedzy na temat źródeł zanieczyszczeń. Inicjatywa ta ma także przyczynić się do zwiększenia udziału społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji oraz poprawy dostępu do informacji i wymiaru sprawiedliwości, w tym do skutecznych mechanizmów dochodzenia roszczeń. Dokładniej rzecz ujmując, zmiana dyrektywy będzie miała na celu: „(i) zwiększenie skuteczności IED w zapobieganiu lub, jeżeli jest to niepraktyczne, minimalizowaniu emisji zanieczyszczeń pochodzących z instalacji rolno-przemysłowych u źródła, potwierdzonym utrzymującymi się lub nasilającymi tendencjami spadkowymi poziomów emisji, w celu uniknięcia lub ograniczenia negatywnych skutków dla zdrowia i środowiska, z uwzględnieniem stanu środowiska na obszarze, na który emisje te mają wpływ; (ii) zapewnienie osobom prywatnym i społeczeństwu obywatelskiemu dostępu do informacji, udziału w procesie podejmowania decyzji oraz dostępu do wymiaru sprawiedliwości (w tym skutecznego dochodzenia roszczeń) w związku z wydawaniem pozwoleń, eksploatacją i kontrolą instalacji podlegających regulacji, co spowoduje intensyfikację działań społeczeństwa obywatelskiego; (iii) sprecyzowanie i uproszczenie przepisów oraz ograniczenie obciążeń administracyjnych przy jednoczesnym propagowaniu spójnego wdrażania przez państwa członkowskie; (iv) zachęcanie do stosowania innowacyjnych technologii i technik w trakcie trwającej transformacji przemysłowej w drodze niezwłocznej zmiany dokumentów referencyjnych BAT (dokumentów BREF), jeżeli istnieją dowody świadczące o tym, że dostępne są innowacyjne techniki dające lepsze wyniki, oraz zapewnienia, aby pozwolenia były wsparciem dla liderów; (v) wspieranie przejścia na stosowanie bezpieczniejszych i mniej toksycznych chemikaliów, poprawy zasobooszczędności (energia, woda i zapobieganie powstawaniu odpadów) oraz rozszerzania obiegu zamkniętego;

(vi) wspieranie obniżenia emisyjności poprzez ułatwianie synergii w stosowaniu technik zapobiegających zanieczyszczeniom i emisjom dwutlenku węgla lub ograniczających je oraz inwestowanie w takie techniki, potwierdzonego przez połączenie tendencji w zakresie intensywności emisji; (vii) przeciwdziałanie szkodliwym skutkom dla zdrowia i środowiska wynikającym z działalności rolno-przemysłowej, która obecnie nie jest uregulowana przepisami IED, potwierdzone przez malejące tendencje w zakresie intensywności emisji”. Rada i Parlament Europejski,, z zadowoleniem przyjęły zmianę IED i wyraziły oczekiwania, że zmiana ta powinna dotyczyć przeciwdziałania emisjom zanieczyszczeń do powietrza pochodzącym z działalności przemysłowej i rolniczej oraz przyczynić się do rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym, w tym w wyniku propagowania ponownego wykorzystania wody w przemyśle,. Europejski panel obywatelski ds. zmiany klimatu i środowiska przyjął w tym względzie wyraźne zalecenia w ramach Konferencji w sprawie przyszłości Europy. W tym kontekście obywatele Unii wyrazili zdecydowane poparcie dla działań UE mających na celu zwalczanie zanieczyszczeń wody, gleby i powietrza oraz redukcję emisji metanu, a także podkreślili odpowiedzialność zanieczyszczających. Wielostronna grupa ekspertów wysokiego szczebla ds. sektorów energochłonnych doradzająca Komisji w kwestiach polityki związanej z sektorami energochłonnymi od 2015 r. opracowała plan generalny przedstawiający zalecenia dotyczące ustanowienia ram politycznych niezbędnych do zarządzania transformacją przy jednoczesnym utrzymaniu konkurencyjności przemysłu. W planie tym zalecono, aby „proces udzielania pozwoleń przewidziany w dyrektywie w sprawie emisji przemysłowych został dostosowany do wspierania środków służących redukcji emisji gazów cieplarnianych w instalacjach energochłonnych przez cały okres transformacji”. • Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Europejski Zielony Ład to europejska strategia na rzecz wzrostu, której celem jest zapewnienie do 2050 r. neutralnej dla klimatu, czystej gospodarki o obiegu zamkniętym, optymalizacji gospodarowania zasobami i efektywności energetycznej oraz minimalizacji zanieczyszczenia, przy jednoczesnym uznaniu potrzeby strategii politycznych, które przyniosą głęboką transformację, zgodnie z zasadą „efektywność energetyczna przede wszystkim”. Strategia w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności z października 2020 r. oraz plan działania na rzecz eliminacji zanieczyszczeń przyjęty w maju 2021 r. odnoszą się w szczególności do aspektów Europejskiego Zielonego Ładu związanych z zanieczyszczeniem. Jednocześnie w nowej strategii przemysłowej dla Europy podkreślono konieczność prowadzenia badań, wprowadzania innowacji i inwestowania w nowe technologie, aby wzmocnić konkurencyjność przemysłową Europy i ułatwić przejście przemysłu na prawdziwie zrównoważoną, bardziej ekologiczną, wydajną i cyfrową gospodarkę. W zaktualizowanej wersji tej strategii z maja 2021 r. jeszcze mocniej podkreśla się potencjalną rolę technologii transformacyjnych. Do innych szczególnie istotnych polityk należą pakiet „Gotowi na 55”, strategia UE na rzecz ograniczenia emisji metanu oraz zobowiązanie z Glasgow dotyczące metanu, strategia UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu, unijna strategia na rzecz bioróżnorodności 2030, strategia „Od pola do stołu”, unijna strategia ochrony gleb i inicjatywa dotycząca zrównoważonych produktów. W Europejskim Zielonym Ładzie Komisja zobowiązała się do dokonania przeglądu unijnych środków dotyczących ograniczenia zanieczyszczeń pochodzących z dużych instalacji przemysłowych. Komisja realizuje to zobowiązanie w szczególności poprzez badanie zakresu prawodawstwa oraz możliwości doprowadzenia do pełnej spójności przepisów UE w tej dziedzinie z dążeniem do osiągnięcia zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń, a także z polityką klimatyczną, energetyczną oraz dotyczącą gospodarki o obiegu zamkniętym, mając na uwadze korzyści zarówno dla zdrowia publicznego, jak i różnorodności biologicznej. IED i rozporządzenie (WE) nr 166/2006 w sprawie Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń („rozporządzenie w sprawie E-PRTR”) są uzupełniającymi się instrumentami regulującymi wpływ przemysłu na środowisko. Celem IED jest zagwarantowanie stopniowego ograniczania zanieczyszczeń pochodzących z największych instalacji rolno-przemysłowych w UE, przy jednoczesnym zapewnieniu konkurencyjnych równych warunków działania. Rozporządzenie w sprawie E-PRTR ułatwia monitorowanie starań na rzecz zmniejszenia zanieczyszczenia poprzez poprawę jakości publicznie dostępnych informacji na temat rzeczywistych wyników funkcjonowania instalacji. Przepisy te są powiązane z wieloma innymi obszarami polityki, ponieważ mają na celu ograniczenie w sposób całościowy obciążeń dla środowiska powodowanych przez instalacje rolno-przemysłowe. IED odgrywa istotną rolę w ograniczaniu emisji zanieczyszczeń z przemysłu, w szczególności emisji do powietrza, ale w mniejszym stopniu przyczynia się do rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym (zasobooszczędność) oraz do redukcji emisji zanieczyszczeń do wody. Woda jest jednym z trzech głównych filarów planu działania na rzecz eliminacji zanieczyszczeń, którego celem jest powstanie do 2050 r. społeczeństwa wolnego od toksyn i zgodnie którym stopień zanieczyszczenia zostanie zredukowany do zera lub do poziomu, który nie będzie już szkodliwy dla przyrody i ludzi. Oznacza to działania nie tylko na końcowych etapach, np. na poziomie oczyszczalni ścieków, ale także na początkowych etapach, na których substancje są produkowane i wykorzystywane. Niniejszy wniosek dotyczący zmiany IED jest zgodny z unijnym prawodawstwem w dziedzinie polityki wodnej, w szczególności z dyrektywą 2000/60/WE (ramowa dyrektywa wodna) oraz dwiema związanymi z nią dyrektywami, dyrektywą 2006/118/WE (w sprawie wód podziemnych) i dyrektywą 2008/105/WE, zmienioną dyrektywą 2013/39/WE, w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej. Unijne prawodawstwo w dziedzinie polityki wodnej zobowiązuje państwa członkowskie do unikania pogarszania stanu wszystkich jednolitych części wód oraz do osiągnięcia dobrego stanu wszystkich jednolitych części wód za pomocą systemu zintegrowanego gospodarowania zasobami wodnymi w każdym dorzeczu. W ramach sześcioletnich cykli gospodarowania przeprowadza się ocenę stanu ekologicznego i chemicznego (wody powierzchniowe) oraz stanu ilościowego i chemicznego (wody podziemne), a także planuje działania mające na celu eliminowanie wszelkich oddziaływań na jednolite części wód, w tym ze strony rolnictwa, przemysłu, gospodarstw domowych i innej działalności gospodarczej (takiej jak żegluga, ochrona przeciwpowodziowa i energia wodna). W świetle planu działania na rzecz eliminacji zanieczyszczeń Komisja ogłosiła, że w 2022 r. sporządzi wniosek w sprawie dalszego zaostrzenia przepisów w zakresie zanieczyszczeń wód powierzchniowych i podziemnych, jako część wniosku ustawodawczego dotyczącego „zintegrowanego gospodarowania zasobami wodnymi”. Wniosek dotyczący IED uzupełnia te inicjatywy, m.in. poprzez rozszerzenie zakresu dyrektywy, zachęcanie do rozwoju nowych technologii służących redukcji emisji, zwiększenie zasobooszczędności i efektywności energetycznej, propagowanie ponownego wykorzystania wody, zapewnienie lepiej kontrolowanych i bardziej zintegrowanych wymogów związanych z wydawaniem pozwoleń oraz wprowadzenie obowiązkowego systemu zarządzania środowiskowego. Wniosek ten przyczyni się do wzmocnienia zintegrowanego podejścia dzięki sprecyzowaniu wymogów w zakresie współpracy między odpowiednimi właściwymi organami. Współpraca ta obejmuje przegląd i aktualizację pozwoleń w zależności od stanu środowiska przyjmującego lub planowanie środków mających na celu zapewnienie zgodności z normami jakości środowiska, celami, planami i programami na podstawie prawodawstwa w dziedzinie polityki wodnej. Zostanie również zapewniona większa spójność poprzez doprecyzowanie przepisów mających zastosowanie do pośredniego uwalniania substancji zanieczyszczających do wody przez oczyszczalnie ścieków komunalnych. Sprzyjanie innowacjom pomoże rozwiązać problem trwałych substancji chemicznych i substancji niedawno zidentyfikowanych jako potencjalnie niebezpieczne, w tym substancji per- i polifluoroalkilowych (PFAS), mikrodrobin plastiku i produktów farmaceutycznych. Jest to zgodne ze strategią w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności, komunikatem Komisji Europejskiej w sprawie strategicznego podejścia do substancji farmaceutycznych w środowisku oraz komunikatem dotyczącym strategii farmaceutycznej. Proces „wymiany informacji” w ramach IED, mający na celu opracowanie i przegląd dokumentów referencyjnych dotyczących najlepszych dostępnych technik (dokumentów BREF), powinien uwzględniać identyfikację substancji potencjalnie niebezpiecznych na podstawie unijnego prawodawstwa w dziedzinie polityki wodnej. Obejmują one w szczególności „listy obserwacyjne” substancji będących zagrożeniem dla wód podziemnych i wód powierzchniowych oraz substancji zidentyfikowanych na poziomie UE jako potencjalnie stwarzające znaczne ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem. Wymiana informacji w ramach IED przyniesie również korzyści w postaci opracowania środków w zakresie efektywnego gospodarowania wodą i kwestii ponownego wykorzystania wody przez instalacje rolno-przemysłowe zgodnie z Planem działania dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym, w którym zobowiązano się do propagowania ponownego wykorzystania wody w przemyśle. Rozporządzenie (UE) 2020/741 w sprawie minimalnych wymogów dotyczących ponownego wykorzystania wody, przyjęte w maju 2020 r., ma zastosowanie do ponownego wykorzystania wody do nawadniania w rolnictwie, ale podkreślono w nim również ogromny potencjał recyklingu i ponownego wykorzystania oczyszczonych ścieków do celów przemysłowych w ramach zintegrowanego gospodarowania zasobami wodnymi i gospodarki o obiegu zamkniętym. Regulując niektóre rodzaje działalności u źródła, IED zapewnia wsparcie państwom członkowskim w wypełnianiu zobowiązań na podstawie innych przepisów UE, które określają normy jakości środowiska, takich jak przepisy ustanowione w dyrektywie w sprawie jakości powietrza. Zapewnia ona wsparcie państwom członkowskim również w realizacji celów na podstawie przepisów UE określających cele krajowe, takich jak przepisy dyrektywy w sprawie redukcji krajowych emisji, rozporządzenia w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego oraz dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej. Poziomy emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami zgodnie z IED wykorzystano do określenia kryteriów nieczynienia poważnych szkód na potrzeby aktu delegowanego w sprawie unijnej systematyki dotyczącej zmiany klimatu. Proponowane środki w ramach zmiany IED będą nadal wspierać na przestrzeni czasu unijną systematykę dotyczącą zrównoważonego rozwoju w zakresie zrównoważonych inwestycji dzięki ustanowieniu dodatkowych i zaktualizowanych kryteriów. Kryteria te zostaną określone z myślą o wniesieniu znaczącego wkładu w zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrolę, a dodatkowym celem będzie pomoc platformie ds. zrównoważonego finansowania w zdefiniowaniu działań, które można uznać za zrównoważone. Ponadto IED pomaga zwiększyć ogólną efektywność środowiskową, przyczyniając się do osiągnięcia celów przewidzianych w innych przepisach sektorowych UE, w tym dotyczących REACH, odpadów i ochrony przyrody. • Spójność z innymi politykami Unii

W 8. unijnym programie działań w zakresie środowiska skoncentrowano się na sześciu wzajemnie powiązanych celach priorytetowych. Są to m.in.: ·art. 2 lit. d) – dążenie do osiągnięcia zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń, między innymi w odniesieniu do szkodliwych chemikaliów, na rzecz nietoksycznego środowiska, w tym powietrza, wody i gleby. Ma on również na celu ograniczenie zanieczyszczenia świetlnego i zanieczyszczenia hałasem oraz ochronę zdrowia i dobrostanu ludzi, zwierząt i ekosystemów przed zagrożeniami i negatywnymi skutkami związanymi ze środowiskiem; ·art. 2 lit. f) – promowanie środowiskowych aspektów zrównoważonego rozwoju i znaczne ograniczenie największych presji środowiskowych i klimatycznych związanych z produkcją i zużyciem w UE. Cel ten odnosi się w szczególności do obszaru energii, przemysłu, budownictwa i infrastruktury, mobilności, turystyki, handlu międzynarodowego i systemu żywnościowego. Wniosek dotyczący IED przyczyni się do osiągnięcia tych celów. Nowa rzeczywistość geopolityczna i sytuacja na rynku energii wymaga od Unii zdecydowanego przyspieszenia procesu przejścia na czystą energię i zwiększenia niezależności energetycznej Europy od nierzetelnych dostawców i niestabilnego sektora paliw kopalnych. W ramach reakcji UE na wojnę między Rosją a Ukrainą w 2022 r. inicjatywa REPowerEU służy zwiększeniu odporności ogólnounijnego systemu energetycznego poprzez dywersyfikację dostaw gazu i ograniczenie wykorzystania paliw kopalnych dzięki przyspieszeniu efektywności energetycznej, wzrostowi udziału energii odnawialnej i elektryfikacji oraz rozwiązaniu problemu wąskich gardeł w infrastrukturze. Zmiana dyrektywy przyczynia się do zwiększenia odporności ogólnounijnego systemu energetycznego poprzez poprawę efektywności energetycznej procesów przemysłowych w Unii. Proponowana dyrektywa ma charakter pilotażowy, zgodnie z przyjętą przez Komisję zasadą „jedno więcej – jedno mniej”, mającą na celu ograniczenie obciążeń administracyjnych. W powiązanym sprawozdaniu z oceny skutków przedstawiono szczegółowe informacje na temat oczekiwanego obciążenia administracyjnego związanego z niniejszym wnioskiem. W sekcji niniejszego uzasadnienia poświęconej sprawności regulacyjnej i uproszczeniu omówiono środki zaproponowane z myślą o ograniczeniu obciążeń administracyjnych związanych z wnioskiem. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ • Podstawa prawna Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 192 TFUE. Zgodnie z art. 191 i art. 192 ust. 1 TFUE Unia jest zobowiązana przyczyniać się do osiągania następujących celów: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska; promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów w dziedzinie środowiska oraz zwalczania zmian klimatu. • Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Cele tej dyrektywy, jakimi są zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska i poprawy jakości środowiska w całej Unii, nie mogą zostać osiągnięte w stopniu wystarczającym przez państwa członkowskie. Ze względu na transgraniczny charakter zanieczyszczeń pochodzących z działalności przemysłowej możliwe jest lepsze osiągnięcie tych celów na poziomie unijnym, co uzasadnia przyjęcie przez UE środków zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zanieczyszczenia z instalacji rolno-przemysłowych rozprzestrzeniają się ponad granicami państwowymi i jedno państwo członkowskie nie jest w stanie samo zapewnić wystarczającej kontroli zanieczyszczeń. Ponadto eksploatacja zakładów przemysłowych jest ściśle związana z funkcjonowaniem jednolitego rynku. W przypadku braku ogólnounijnego podejścia do ustanawiania norm efektywności środowiskowej te same sektory podlegałyby różnym przepisom dotyczącym kontroli zanieczyszczeń w każdym państwie członkowskim, co stwarzałoby ryzyko powstania nierównych warunków działania, rozdrobnienia jednolitego rynku i utrudnienia starań UE na rzecz osiągnięcia określonego w Traktacie celu, jakim jest wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego. • Proporcjonalność Sposób opracowania IED zapewnia proporcjonalność wyników dzięki (i) określeniu BAT jako najbardziej skutecznego pod względem środowiskowym i ekonomicznie opłacalnego zakresu sprawdzonych technik wykorzystywanych w danym sektorze oraz (ii) zezwoleniu na odstępstwa w pojedynczych przypadkach, jeżeli zastosowanie ogólnounijnych wymogów w zakresie BAT oznaczałoby koszty nieproporcjonalnie wyższe niż przewidywane korzyści dla środowiska/zdrowia. Uzupełniająca ocena skutków obejmuje analizę skutków wszystkich proponowanych zmian w IED. Przeprowadzono zarówno ocenę jakościową, jak i ilościową, z której wynika, że propozycje są proporcjonalne, tzn. że korzyści społeczne znacznie przewyższają poniesione koszty. Środki o największym wpływie zostały zidentyfikowane jako rozszerzenie zakresu o gospodarstwa chowu bydła oraz większą liczbę gospodarstw chowu świń i drobiowych. Pieniężne korzyści dla zdrowia i środowiska wynikające z ograniczenia emisji metanu i amoniaku wycenia się na ponad 5,5 mld EUR rocznie, natomiast koszty przestrzegania przepisów wynoszą 265 mln EUR, a koszty administracyjne (administracje i operatorzy) – 223 mln EUR, co daje bardzo korzystny współczynnik kosztów i korzyści wynoszący 11. • Wybór instrumentu Cele określone w niniejszym wniosku można najlepiej zrealizować za pomocą dyrektywy. Jest to najbardziej odpowiedni instrument prawny do wprowadzenia zmian w obowiązującej dyrektywie w sprawie emisji przemysłowych (dyrektywa 2010/75/UE). Dyrektywa nakłada na państwa członkowskie obowiązek osiągnięcia celów i wdrożenia środków do ich krajowych systemów prawa materialnego i procesowego. Jest to podejście, które daje państwom członkowskim większą swobodę w zakresie wdrażania środka UE niż rozporządzenie, ponieważ pozostawia im wybór najodpowiedniejszych sposobów wdrażania środków przewidzianych w dyrektywie. Dzięki temu państwa członkowskie mogą zapewnić uwzględnienie zmienionych przepisów w prawie materialnym i procesowym wdrażającym unijną dyrektywę w sprawie emisji przemysłowych, w szczególności regulującym wydawanie pozwoleń dla instalacji oraz środki egzekwowania przepisów i sankcje. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

• Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa W ocenie IED przeprowadzonej w 2020 r. stwierdzono, że skutecznie przyczyniła się ona do ograniczenia wpływu na środowisko i zakłóceń konkurencji w UE. Proces sporządzania dokumentów BREF i identyfikacji BAT, znany również jako „proces z Sewilli”, sprawdził się dobrze i jest uznawany za model zarządzania opartego na współpracy. IED przyczyniła się do znacznej redukcji emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz, w mniejszym stopniu, do redukcji emisji do wody. Przyczyniła się do ograniczenia emisji zanieczyszczeń do gleby z instalacji objętych IED. Jej skutki dla zasobooszczędności, gospodarki o obiegu zamkniętym i innowacji trudniej jest ocenić; wydaje się, że miała pozytywny wpływ, choć na ograniczoną skalę. Jeżeli chodzi o pozostałe kwestie, takie jak publiczny dostęp do informacji i dostęp do wymiaru sprawiedliwości, nastąpiła pewna poprawa. IED została oceniona jako w znacznym stopniu skuteczna. Korzyści wynikające z konkluzji dotyczących BAT istotnie przewyższają koszty. Nie stwierdzono żadnych nieproporcjonalnych ani zbędnych kosztów administracyjnych. Odnotowano zróżnicowany wpływ na konkurencyjność UE, ale brak jest dowodów świadczących o tym, że jest to znaczny wpływ. Wszystkie grupy zainteresowanych stron uznały IED za odpowiedni instrument. Pozwala ona reagować na pojawiające się problemy środowiskowe, mimo że proces opracowywania dokumentów BREF jest długotrwały. Chociaż IED nie przyczyniła się znacząco do obniżenia emisyjności, opinie na temat jej znaczenia w tym zakresie są podzielone. IED oceniono jako spójną wewnętrznie i z innymi obszarami polityki UE, jednak istnieje możliwość zwiększenia jej wkładu w tych obszarach. Niektóre wyzwania związane z wykładnią wymagają wyjaśnienia. Uznano, że IED wnosi znaczną europejską wartość dodaną. Zapewnia ona bardziej spójne wymogi w zakresie redukcji zanieczyszczeń przemysłowych, w tym dzięki monitorowaniu i egzekwowaniu przepisów, co ogranicza zakłócenia na jednolitym rynku. Brak działań ze strony UE doprowadziłby do ustanowienia mniej wymagających norm oraz uzyskania mniejszych korzyści dla zdrowia i środowiska. Proces opracowywania dokumentów BREF jest niemożliwy do powielenia przez poszczególne państwa członkowskie i jest coraz częściej stosowany przez państwa niebędące członkami UE. Zdecentralizowane podejście przyjęte w IED jest zgodne z zasadami pomocniczości i proporcjonalności. W ramach oceny zidentyfikowano szereg obszarów, w których wyniki IED nie wydają się tak zadowalające, jak oczekiwano, jeżeli chodzi o ograniczanie emisji zanieczyszczeń, w szczególności do wody, przyczynianie się do redukcji emisji gazów cieplarnianych, propagowanie produkcji nietoksycznej oraz zwiększenie zasobooszczędności i ponownego wykorzystania zasobów. Obszary te mają zasadnicze znaczenie dla przeglądu IED zapowiedzianego w komunikacie dotyczącym Europejskiego Zielonego Ładu. • Konsultacje z zainteresowanymi stronami Ocena skutków towarzysząca połączonemu przeglądowi dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych (IED) i rozporządzenia w sprawie E-PRTR była przedmiotem szczegółowych konsultacji. Obejmowały one szereg różnych działań konsultacyjnych mających na celu zgromadzenie opinii wszystkich istotnych zainteresowanych stron oraz zapewnienie, aby opinie różnych organizacji i rodzajów zainteresowanych stron zostały wzięte pod uwagę. Po pierwsze, za pomocą interaktywnego portalu Komisji „Wyraź swoją opinię” przekazano wstępne informacje zwrotne na temat opublikowanej wstępnej oceny skutków (154 odpowiedzi; okres konsultacji od 24 marca 2020 r. do 21 kwietnia 2020 r.). Następnie odbyły się wspólne konsultacje publiczne dotyczące IED i E-PRTR (ankieta internetowa na interaktywnym portalu Komisji „Wyraź swoją opinię”; 336 odpowiedzi; dostępna od 20 grudnia 2020 r. do 23 marca 2021 r.). Ankieta zawierała 24 pytania, z których cztery odnosiły się konkretnie do E-PRTR. Później, od 8 lutego do 9 kwietnia 2021 r., przeprowadzono ukierunkowaną ankietę wśród zainteresowanych stron. Była to ankieta internetowa o bardziej szczegółowym charakterze (235 odpowiedzi), której celem było dalsze poszerzenie bazy dowodowej poprzez zgromadzenie bardziej specjalistycznych informacji zwrotnych od konkretnych grup zainteresowanych stron na temat sześciu problematycznych obszarów, pogrupowanych według wariantów uwzględnionych w badaniu oceny skutków. Wspomniane obszary problematyczne były następujące: (i) środowisko jest zanieczyszczone; (ii) mamy do czynienia z kryzysem klimatycznym; (iii) zasoby naturalne wyczerpują się; (iv) najnowsze techniki nie są w stanie zapewnić zadowalającego rozwiązania dla obszarów problematycznych (i)–(iii); (v) osoby prywatne mają ograniczone możliwości uzyskania informacji na temat skutków powodowanych przez zakłady rolno-przemysłowe i podejmowania działań w związku z tymi skutkami; (vi) nadmierne obciążenia mogą wpłynąć na skuteczność instrumentu polityki. Ponadto informacje zwrotne uzyskane dzięki tym ankietom uzupełniono konsultacjami z grupami dyskusyjnymi, które odbyły się w czerwcu i sierpniu 2021 roku i miały na celu zaangażowanie zainteresowanych stron w bardziej szczegółowe dyskusje na najważniejsze tematy. Zainteresowane strony zostały wybrane na podstawie reprezentowanych przez nie sektorów oraz w celu zapewnienia odpowiedniego rozmieszczenia geograficznego i rozkładu rodzaju zainteresowanych stron między organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska, przedstawicieli przemysłu oraz ministerstwa i właściwe organy państw członkowskich, aby umożliwić prowadzenie zrównoważonych dyskusji. Co więcej, przeprowadzono dwa zdalne warsztaty dla zainteresowanych stron, które odbyły się 15 grudnia 2020 r. i 7–8 lipca 2021 r. Społeczeństwo obywatelskie i organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska uznały wszystkie powyższe obszary problematyczne za niezwykle istotne, w szczególności w odniesieniu do: – kwestii wpływu na środowisko i obniżenia emisyjności, które nie zostały w wystarczającym stopniu rozwiązane za pomocą IED; – konieczności szybszej aktualizacji wykazu zanieczyszczeń w E-PRTR z myślą o uwzględnieniu nowych zagrożeń; oraz – ograniczonego dostępu do informacji na temat poziomów efektywności instalacji. Ten ograniczony dostęp do informacji był postrzegany przez wszystkie grupy zainteresowanych stron jako poważny problem, który należy rozwiązać.

Wystąpiły jednak różnice w informacjach zwrotnych od stowarzyszeń branżowych i stowarzyszeń przedsiębiorców, które były bardziej neutralne (ale nie negatywne) pod względem uznania kwestii związanych z zasobooszczędnością i mniej toksyczną produkcją. Stowarzyszenia branżowe i stowarzyszenia przedsiębiorców były również bardziej neutralne, jeśli chodzi o uznanie konieczności wspierania obniżenia emisyjności, podkreślając potencjalne dodatkowe koszty sprawozdawczości i ryzyko pokrywania się z systemem handlu emisjami (ETS). Odnosząc się do ograniczonego zakresu dyrektywy, stowarzyszenia branżowe i stowarzyszenia przedsiębiorców zwróciły uwagę na kwestie kosztów i zaznaczyły, że istniejące systemy krajowe i obowiązujące przepisy UE są wystarczające do rozwiązania większości napotkanych trudności. Wszystkie zainteresowane strony zgodziły się, że wkład IED w ułatwianie, wykorzystywanie i propagowanie innowacji jest zbyt ograniczony. • Ocena skutków Przeprowadzono ocenę skutków, która 10 grudnia 2021 r. uzyskała pozytywną opinię Rady ds. Kontroli Regulacyjnej. Zaproponowano i oceniono pięć częściowo powiązanych ze sobą, ale niezależnych wariantów strategicznych; wybrane podwarianty odnoszące się do każdego obszaru problematycznego połączono w następujący preferowany pakiet strategiczny: – skuteczność: pełne wdrożenie 24 środków optymalizacji i aktualizacji; – innowacje: liderzy mają swobodę w badaniu innowacyjnych technik, w połączeniu z utworzeniem Ośrodka Innowacji w dziedzinie Transformacji Przemysłowej i Emisji Przemysłowych (INCITE) oraz planami transformacji operatorów, które należy przedstawić do 2030 r.; – zużycie zasobów i chemikalia: usprawniony system zarządzania środowiskowego; – obniżenie emisyjności: wprowadzone zostaną minimalne poziomy efektywności energetycznej, aby zmaksymalizować efektywność energetyczną i zminimalizować zużycie energii. Przegląd synergii między IED a ETS zostanie przeprowadzony w 2028 r., co umożliwi optymalną synergię począwszy od 2030 r.; – zakres sektorowy: do zakresu IED zostaną włączone dodatkowe rodzaje działalności, przede wszystkim intensywny chów bydła i niektóre rodzaje działalności wydobywczej. Przewiduje się, że preferowany pakiet będzie miał następujące skutki. Ogólnie rzecz ujmując, oczekuje się, że korzyści znacznie przewyższą koszty. Chociaż ilościowe i pieniężne określenie wszystkich skutków było niemożliwe, szacuje się, że zestaw środków zwiększających skuteczność dyrektywy oznacza korzyści dla zdrowia w wysokości od 860 mln EUR do 2,8 mld EUR rocznie przy rocznych kosztach nakładów inwestycyjnych/kosztach operacyjnych dla przedsiębiorstw w wysokości około 210 mln EUR. Łączne obciążenie administracyjne związane z przyjęciem całego wniosku szacuje się na 250 mln EUR rocznie w przypadku operatorów przemysłowych i 196 mln EUR rocznie, jeżeli chodzi o organy publiczne. Rozszerzenie zakresu obejmującego gospodarstwa chowu zwierząt gospodarskich spowodowałoby redukcję emisji metanu i amoniaku, przy czym korzyści dla zdrowia wyniosłyby ponad 5,5 mld EUR rocznie. Rozszerzenie zakresu o 10 % największych gospodarstw chowu bydła, odpowiadających za 41 % emisji w tym sektorze, doprowadzi do rocznego zmniejszenia emisji o co najmniej 184 tys. ton. metanu i 59 tys. ton. amoniaku. Rozszerzenie zakresu gospodarstw chowu świń i drobiowych na 18 % największych gospodarstw chowu świń i 15 % największych gospodarstw drobiowych, z których pochodzi odpowiednio 85 % i 91 % emisji z tych sektorów, spowoduje zmniejszenie rocznej emisji co najmniej o 135 tys. ton metanu i 33 tys. ton amoniaku z gospodarstw chowu świń oraz 62 tys. ton amoniaku z gospodarstw drobiowych. Takie zwiększenie zakresu IED oznacza, że będzie ona obejmowała 60 % emisji amoniaku pochodzących z chowu bydła, świń i drobiu (wzrost z 18 %), a także 43 % emisji metanu (wzrost z 3 %). Związane z tym koszty przestrzegania przepisów szacuje się na około 265 mln EUR rocznie. • Sprawność regulacyjna i uproszczenie Zgodnie ze zobowiązaniem Komisji do lepszego stanowienia prawa niniejszy wniosek został przygotowany w sposób kompleksowy, w oparciu o zasadę przejrzystości i przy stałym zaangażowaniu zainteresowanych stron, uwzględnieniu zewnętrznych informacji zwrotnych oraz wzięciu pod uwagę kontroli zewnętrznej w celu zagwarantowania, aby wniosek zapewniał odpowiednią równowagę. IED jest wynikiem inicjatywy na rzecz lepszego stanowienia prawa, w ramach której z powodzeniem połączono i uproszczono siedem dyrektyw oraz usprawniono aspekty administracyjne, w tym ograniczono wymogi sprawozdawcze o około połowę. Mimo że ogranicza to możliwości dalszego usprawnienia, konsultacje z zainteresowanymi stronami pozwoliły Komisji określić szereg potencjalnych dodatkowych wyjaśnień i uproszczeń dyrektywy. Te z nich, które wzbudzą pozytywne reakcje zainteresowanych stron, rozwieją wątpliwości związane z procesem wydawania pozwoleń. Dotyczy to w szczególności wyjaśnienia określonych przepisów dotyczących zgazowania, upłynniania i pirolizy, które są istotnymi rodzajami działalności na rzecz osiągnięcia gospodarki niskoemisyjnej o obiegu zamkniętym. Inne aspekty obejmują zastąpienie orientacyjnego wykazu zanieczyszczeń umieszczonego w załączniku II odesłaniami do innych przepisów UE, w których znajdują się wykazy istotnych zanieczyszczeń, oraz ustanowienie zharmonizowanych kryteriów oceny zgodności w całej UE. Oba środki zwiększą pewność prawa dotyczącą mających zastosowanie przepisów dla wszystkich operatorów objętych dyrektywą w sprawie emisji przemysłowych. Ponadto rozwiązanie kwestii rozbieżności podejść w zakresie oceny zgodności zastosowanych zgodnie z rozdziałami II, III i IV dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych będzie korzystne dla około 4 000 operatorów dużych obiektów energetycznego spalania i spalarni odpadów. Ponadto zostanie wprowadzony oddzielny i mniej restrykcyjny system udzielania pozwoleń dla 20 000 gospodarstw chowu zwierząt gospodarskich regulowanych obecnie przepisami dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych, a także dla gospodarstw chowu zwierząt gospodarskich nowo objętych zakresem stosowania tej dyrektywy, które to gospodarstwa stanowią najmniejsze przedsiębiorstwa regulowane przepisami dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych; zmniejszy to obciążenie administracyjne o 113 mln EUR rocznie. Kodyfikacja ustawodawstwa po przyjęciu zmienionego aktu umożliwi wyeliminowanie zdezaktualizowanych przepisów.

• Prawa podstawowe Niniejszy wniosek nie narusza praw podstawowych i jest zgodny z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Na podstawie art. 52 ust. 1 Karty wszelkie ograniczenia w korzystaniu z praw i wolności uznanych w tej Karcie muszą być przewidziane ustawą i szanować istotę tych praw i wolności. Z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, ograniczenia mogą być wprowadzone wyłącznie wtedy, gdy są one konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób. Wniosek zapewnia właściwą równowagę między podstawowym prawem do wolności prowadzenia działalności gospodarczej oraz podstawowym prawem własności a innymi prawami podstawowymi (dotyczącymi środowiska, zdrowia i skutecznego środka odwoławczego). Ograniczenie prawa do wolności prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa własności ogranicza się do tego, co jest konieczne do ochrony innych wyżej wymienionych praw podstawowych i celów interesu ogólnego, zgodnie z art. 52 ust. 1 Karty. Wniosek przyczynia się do osiągnięcia celu dotyczącego wysokiego poziomu ochrony środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, o czym mowa w art. 37 Karty; do prawa dotyczącego prawa do życia oraz prawa człowieka do integralności, zgodnie z art. 2, 3 i 35 Karty; oraz prawa do ochrony konsumentów, zgodnie z przepisami art. 38. Przyczynia się również do prawa do skutecznego środka odwoławczego, określonego w art. 47 Karty, w odniesieniu do ochrona zdrowia ludzkiego. 4.WPŁYW NA BUDŻET Załączona ocena skutków finansowych przedstawia wpływ na budżet oraz wymagane zasoby ludzkie i administracyjne. Wniosek będzie miał wpływ na budżet Komisji i Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), jeżeli chodzi o wymagane zasoby ludzkie i administracyjne. Komisja będzie miała zwiększoną liczbę zadań dotyczących wdrażania i egzekwowania wynikających z poszerzonego zakresu działalności gospodarczej i aspektów środowiskowych objętych dyrektywą w sprawie emisji przemysłowych. Komisja będzie pełniła również większą rolę w zarządzaniu ośrodkiem innowacji oraz będzie miała więcej pracy w związku z opracowywaniem dokumentów BREF i konkluzji dotyczących BAT, co będzie wymagało łącznej liczby dodatkowych pracowników odpowiadającej czterem ekwiwalentom pełnego czasu pracy. ECHA będzie wspierała Komisję poprzez: 1) wnoszenie wkładu w wymianę informacji dotyczących BAT i nowych technik w tym identyfikacja i selekcja substancji istotnych dla każdego sektora, rozwój specyficznych dla sektora dobrych praktyk na rzecz stosowania najbezpieczniejszych substancji na rynku oraz 2) dostarczanie operatorom objętym dyrektywą w sprawie emisji przemysłowych narzędzi i wytycznych dotyczących przygotowania w ich systemach zarządzania środowiskowego rozdziału na temat chemikaliów. Wymaga to łącznej liczby dodatkowych pracowników odpowiadającej trzem ekwiwalentom pełnego czasu pracy. Na sfinansowanie niezbędnych usług ekspertów wspierających Komisję w kilku obszarach prac związanych z INCITE oraz z opracowywaniem dokumentów BREF i konkluzji dotyczących BAT potrzebne jest około 8 200 000 EUR rocznie. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE • Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Ogólne emisje zanieczyszczeń w każdym sektorze na podstawie danych zgłoszonych przez operatorów do E-PRTR pozostaną kluczowymi wskaźnikami śledzenia postępów w realizacji celów tej inicjatywy. Rozporządzenie w sprawie E-PRTR jest zmieniane równocześnie ze zmianą tej dyrektywy i umożliwi w przyszłości lepsze monitorowanie wpływu dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych na efektywność środowiskową przemysłu na poziomie sektora. – wyższy stopień szczegółowości w zakresie raportowania emisji zanieczyszczeń na poziomie instalacji pozwoli na analizę głównych procesów w obrębie sektorów, których efektywność środowiskowa poprawia się lub pozostaje w tyle; – włączenie sprawozdawczości dotyczącej zużycia zasobów pozwoli na zidentyfikowanie nowych wskaźników dotyczących zużycia materiałów, wody i energii, co umożliwi śledzenie udoskonaleń w zakresie zasobooszczędności; – bardziej dynamiczna aktualizacja wykazu substancji objętych rozporządzeniem w sprawie E-PRTR pozwoli zidentyfikować wskaźniki emisji dotyczące nowo pojawiających się i obecnych substancji potencjalnie niebezpiecznych. Umożliwi to śledzenie udoskonaleń w zakresie stosowania takich substancji i zarządzania nimi. Udoskonalenia te pomogą również zapewnić skuteczne wykorzystanie tego monitorowania w szerszych ramach monitorowania realizacji i perspektyw zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń, które będą publikowane co dwa lata począwszy od 2022 r. Dane dotyczące zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby, dostępne dzięki monitorowaniu realizacji zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń, pomogą ocenić wpływ ograniczenia emisji z instalacji objętych zakresem stosowania dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych i rozporządzenia w sprawie E-PRTR. Główną kwestią przy zmianie dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych jest zapewnienie wykorzystania całego przedziału poziomów emisji powiązanych z BAT. Przyszłe znormalizowane streszczenia pozwoleń znacznie ułatwią gromadzenie ustalonych w pozwoleniach dopuszczalnych wielkości emisji za pomocą zautomatyzowanych narzędzi informatycznych. Umożliwi to analizę rozkładu dopuszczalnych wielkości emisji w poszczególnych sektorach w ramach przedziałów BAT-AEL na koniec cykli zmian pozwoleń następujących po przyjęciu konkluzji dotyczących BAT oraz sprawi, że informacje zawarte w pozwoleniach będą bardziej przejrzyste dla społeczności. Skala postępów w zakresie ograniczania emisji będzie zależała od: postępu technologicznego; wyników ośrodka innowacji; wszelkich częstszych przeglądów dokumentów BREF; oraz wszelkich działań, jakie mogą zostać podjęte w ich wyniku. Ważne będzie również monitorowanie tempa rozwoju i absorpcji innowacji oraz wynikająca z tego transformacja sektorów objętych dyrektywą w sprawie emisji przemysłowych, która jest niezbędna do osiągnięcia celów środowiskowych i klimatycznych UE na lata 2030 i 2050. Znormalizowane streszczenia pozwoleń umożliwią ilościowe określenie liczby przypadków, w których zastosowano nowe formy elastyczności wspierające liderów w zakresie testowania i wdrażania nowych technik. Monitorowanie szerszego wpływu na dynamikę innowacji będzie bardziej skomplikowane. Nowe wskaźniki będą przedstawione w tabeli transformacji przemysłowej publikowanej przez ośrodek innowacji. Ośrodek może opracować wskaźniki, takie jak:

– poziom gotowości technologicznej technologii transformacyjnych w poszczególnych sektorach; – wyniki w zakresie emisji uzyskiwane dzięki technologiom transformacyjnym; – przewidywany terminarz rozpowszechnienia tych technologii; – poziom osiągnięcia wskaźników docelowych w poszczególnych sektorach objętych dyrektywą w sprawie emisji przemysłowych. Okresowa publikacja przez państwa członkowskie informacji dotyczących wdrażania będzie uzupełniać te wskaźniki, dostarczając przy pomocy dynamicznych środków informatycznych łatwo dostępne, nadające się do przetwarzania automatycznego informacje we wspólnym formacie na temat kluczowych przepisów. Będą to m.in. informacje na temat: – zapewniania mechanizmów elastyczności dla wspierania technik transformacyjnych; – określania bardziej rygorystycznych warunków pozwolenia w przypadkach, gdy wymagane jest spełnienie norm jakości środowiska; – przyznawania odstępstw pozwalających na emisję zanieczyszczeń wykraczających poza przedział BAT-AEL; – podjętych działań w zakresie egzekwowania przepisów. Postrzegane udoskonalenia jasności prawa będą monitorowane w ramach procesu opracowywania dokumentów BREF za pośrednictwem ankiet elektronicznych wysyłanych do społeczności zainteresowanych stron objętych dyrektywą w sprawie emisji przemysłowych. Przegląd wzajemnego oddziaływania między dyrektywą w sprawie emisji przemysłowych a systemem handlu emisjami oraz zmianami dotyczącymi obniżania emisyjności, których wystąpienie jest oczekiwane przed 2030, będzie stanowił kluczowy cel pośredni w zakresie monitorowania i oceny tego unowocześnionego i bardziej holistycznego podejścia. • Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku a)Zmiany w dyrektywie 2010/75/UE Zmiana w art. 1 ma na celu wyraźnie wyjaśnienie, że dyrektywa ta ustanawia zasady mające na celu zapobieganie emisjom do powietrza, wody i ziemi oraz, w przypadku braku takiej możliwości, mające na celu ich redukcję i zapobieganie wytwarzaniu odpadów, w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska jako całości; zgodnie z art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Takie wyraźne wyjaśnienie dodano, w stosownych przypadkach, również w innych artykułach. Zmiany w art. 3 mają na celu sformułowanie właściwych definicji istotnych pojęć lub elementów dodawanych do dyrektywy z tytułu rozszerzenia jej zakresu lub wzmocnienia jej przepisów. Zmiany w art. 5 mają na celu doprecyzowanie wymogów w zakresie przejrzystości związanych z pozwoleniami udzielanymi na podstawie tej dyrektywy w kontekście nierównomiernej praktyki wśród państw członkowskich. Pozwolenia takie udostępniane są publicznie w internecie bezpłatnie i bez ograniczania dostępu tylko do zarejestrowanych użytkowników, a społeczności udostępnia się jednolite streszczenie pozwoleń. Awarie lub wypadki mogą mieć znaczący wpływ na środowisko lub na zdrowie ludzkie poza granicami terytorium państwa członkowskiego, w którym wystąpią. W takich przypadkach, zgodnie ze zmianami w art. 7, musi nastąpić niezwłoczne transgraniczne przekazanie informacji, jak również multidyscyplinarna współpraca. Zmiany w art. 8 mają na celu zaostrzenie przepisów obowiązujących w przypadku naruszenia warunków pozwolenia oraz rozszerzenie uprawnień właściwego organu tak, aby mógł on zawiesić eksploatację instalacji do chwili przywrócenia zgodności. W odniesieniu do jednostek energetycznego spalania lub innych jednostek emitujących dwutlenek węgla, które są również objęte zakresem stosowania dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii, zmiana w art. 9 ma na celu uczynienie obowiązkowymi wszelkich wymogów dotyczących efektywności energetycznej.

Zmiany w art. 11 mają na celu wprowadzenie – jako części podstawowych obowiązków operatora – wymogów dotyczących zasobooszczędności, uwzględniania całkowitej efektywności środowiskowej łańcucha dostaw w całym cyklu życia oraz systemu zarządzania środowiskowego. W kontekście wymiany informacji prowadzących do opracowania i dokonania przeglądu dokumentów referencyjnych BAT (dokumentów BREF), zmiany w art. 13 mają dwojaki charakter. Po pierwsze, mając na celu rozwijanie synergii między pracami dotyczącymi chemikaliów prowadzonymi przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) a opracowywaniem dokumentów BREF, należy przydzielić ECHA formalną rolę. Po drugie, należy szczegółowo określić postępowanie z poufnymi informacjami handlowymi zbieranymi z sektora przemysłu, aby ułatwić wymianę informacji pomocnych w ustaleniu poziomów emisji i poziomów efektywności środowiskowej powiązanych z BAT i z nowymi technikami przy jednoczesnym zachowaniu poufności istotnych informacji handlowych. Wprowadzono kilka zmian w art. 14 dotyczących warunków pozwolenia, mających na celu zaostrzenie wymogów związanych z pozwoleniami udzielanymi na podstawie tej dyrektywy; jedną z nich jest obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie, aby przed udzieleniem pozwolenia konsultowano się ze wszystkimi organami zapewniającymi zgodność z prawodawstwem UE w zakresie ochrony środowiska, w tym, w stosownych przypadkach, z normami jakości środowiska. Ponadto właściwe jest odniesienie się do załącznika II (Zanieczyszczenia) do rozporządzenia (WE) nr 166/2006 w sprawie Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń. W związku z tym, że w załączniku II do tej dyrektywy, dotyczącym wykazu substancji zanieczyszczających, poszczególne substancje wymieniono w niewyczerpujący sposób, załącznik II do tej dyrektywy faktycznie nie jest zgodny z pożądanym holistycznym podejściem oraz z potrzebą, aby właściwe organy uwzględniały wszystkie istotne substancje zanieczyszczające, w tym substancje rosnącego ryzyka. Należy zatem usunąć ten niewyczerpujący wykaz substancji zanieczyszczających. Należy ponadto wyjaśnić powiązania między tą dyrektywą a dyrektywą 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego. W przypadkach, w których działalność, o której mowa w załączniku I pkt 3.6 do tej dyrektywy, podlega również zakresowi stosowania dyrektywy 2006/21/WE, konkluzje dotyczące BAT ustanowione zgodnie z art. 13 ust. 5 dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych będą nadrzędne do celów udzielania pozwolenia na podstawie dyrektywy 2010/75 nad BAT, o których mowa w art. 21 ust. 3 dyrektywy 2006/21/WE. Do dyrektywy wprowadzono nowy art. 14a zawierający wymóg ustanowienia i wdrożenia przez operatora systemu zarządzania środowiskowego, zgodnie z odpowiednimi konkluzjami dotyczącymi BAT, mający na celu stałą poprawę efektywności środowiskowej i energetycznej oraz bezpieczeństwa instalacji. Art. 14a bis jest również powiązany z obowiązkiem audytu określonym w dyrektywie w sprawie efektywności energetycznej, co tym samym wzmacnia oba wnioski. Zaproponowano kilka udoskonaleń w celu zaostrzenia przepisów określonych w art. 15. Po pierwsze, wyjaśniono warunki, w których właściwy organ, określając dopuszczalne wielkości emisji mające zastosowanie do uwolnień zanieczyszczeń do wody w pozwoleniu IED, może uwzględnić procesy oczyszczania odbywające się następnie w oczyszczalni ścieków w celu zapewnienia, aby uwolnienia takie nie prowadziły do zwiększonego obciążenia zanieczyszczeniami wód przyjmujących w porównaniu z sytuacją, gdy w przypadku instalacji objętej IED stosuje się najlepsze dostępne techniki i spełnia BAT-AEL dotyczące uwolnień bezpośrednich. Po drugie, BAT stosuje się w różny sposób w poszczególnych państwach członkowskich, w poszczególnych sektorach przemysłu, a nawet w poszczególnych instalacjach przemysłowych; 75–85 % wszystkich dopuszczalnych wielkości emisji w pozwoleniach jest ustalane w okolicach dolnej granicy przedziałów BAT-AEL, co prowadzi do niedostatecznej redukcji emisji. Właściwe organy powinny zatem ustalać dopuszczalne wielkości emisji na najniższym poziomie odpowiedniego przedziału BAT-AEL, chyba że operator wykaże, iż stosowanie BAT opisanych w konkluzjach dotyczących BAT pozwala jedynie na spełnienie mniej rygorystycznych dopuszczalnych wielkości emisji. Po trzecie, w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń przez instalacje objęte IED lub jej minimalizacji oraz w celu zapewnienia równych warunków działania w całej UE, należy precyzyjniej określić warunki przyznawania odstępstw od dopuszczalnych wielkości emisji, zgodne z zasadami, które mają być wskazane w załączniku do tej dyrektywy, oraz uwzględniając znormalizowaną metodykę oceny dysproporcji między kosztami wdrożenia konkluzji dotyczących BAT a potencjalnymi korzyściami dla środowiska, co ma zostać przyjęte w akcie wykonawczym. Odstępstwa takie nie powinny być przyznawane, jeśli mogą one stanowić zagrożenie dla zgodności z normami jakości środowiska. Wprowadza się nowy art. 15a, w którym upoważnia się Komisję do ustanawiania wspólnych zasad oceny zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji i zatwierdzenia zmierzonych poziomów emisji do powietrza i do wody na podstawie BAT dla instalacji objętych zakresem rozdziału II. Te zasady oceny zgodności będą nadrzędne wobec zasad dotyczących oceny zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji określonymi w rozdziałach III i IV zawartymi w załącznikach V i VI. Zmiana w art. 16 ma na celu uzupełnienie wymogów dotyczących monitorowania w odniesieniu do odstępstw przyznanych na podstawie art. 15 ust. 4, jeżeli chodzi o stężenie zanieczyszczeń będących przedmiotem odstępstwa obecnych w środowisku przyjmującym. Zmiana w art. 18 ma na celu wyjaśnienie, że normy jakości środowiska odnoszą się do wymogów określonych w prawie Unii, takich jak przepisy UE dotyczące powietrza lub wody, które muszą zostać spełnione w określonym czasie przez dane środowisko lub jego część, oraz, że gdy – w celu zapewnienia zgodności z takimi normami jakości środowiska – wymagane są bardziej rygorystyczne warunki niż te osiągane dzięki zastosowaniu BAT przez instalację objętą IED, pozwolenie musi obejmować konkretne dodatkowe środki, jak określono w tym artykule. Zmiana w art. 21 ma na celu wyjaśnienie, że warunki pozwolenia powinny być poddawane przeglądowi oraz, w stosownych przypadkach, aktualizacji przez właściwy organ, jeżeli jest to niezbędne, aby instalacja była zgodna z normą jakości środowiska. Zmiany w art. 24 obejmują poszerzenie zakresu przypadków, w których zapewnia się zainteresowanej społeczności możliwość wczesnego i skutecznego udziału w udzielaniu przez właściwy organ pozwolenia lub aktualizacji jego warunków zgodnie z konwencją z Aarhus. Zmiana w art. 25 ma na celu wyjaśnienie, że państwa członkowskie nie mogą ograniczać legitymacji procesowej dotyczącej zakwestionowania decyzji podjętej przez organ publiczny do tych członków zainteresowanej społeczności, którzy uczestniczyli we wcześniejszej procedurze administracyjnej prowadzącej do przyjęcia tej decyzji. Celem zmian wprowadzonych w art. 26 jest wzmocnienie współpracy transgranicznej, wymiany informacji i udziału społeczności w procesach udzielania pozwoleń. Po art. 26 dodaje się nowy rozdział IIa dotyczący „wspierania innowacyjności”, obejmujący art. 27–27d, w celu wspierania innowacyjności, ułatwiania testowania i wdrażania nowych technik o większej efektywności środowiskowej, a także ustanowienia specjalnego ośrodka wspierania innowacyjności przez gromadzenie i analizowanie informacji na temat innowacyjnych technik oraz przedstawianie charakterystyki ich stanu rozwoju od badań naukowych po wdrożenie. Ośrodek ten umożliwi rozwój perspektywicznego podejścia w zakresie BAT i pomoże sektorom przemysłu zidentyfikować rozwiązania obniżające emisyjność i ograniczające zanieczyszczenie. Z czasem stanie się on ośrodkiem wspierającym dynamikę w zakresie innowacji na potrzeby transformacji przemysłowej dotyczącej wszystkich polityk wchodzących w zakres Europejskiego Zielonego Ładu. Operatorzy będą zobowiązani do przedstawienia planów transformacji jako części ich systemu zarządzania środowiskowego do 30 czerwca 2030 r. lub w późniejszym terminie, w zależności od rodzajów działalności określonych w załączniku I, których dotyczą, jako wkład w osiągnięcie celów UE dotyczących czystej, neutralnej dla klimatu gospodarki o obiegu zamkniętym. Zmiany w art. 42 bardziej szczegółowo wyjaśniają, w jaki sposób należy oceniać, czy oczyszczone gazy lub ciecze powstające w wyniku zgazowania i pirolizy odpadów są dostatecznie oczyszczone, aby mogły być spalane bez bardziej rygorystycznych kontroli, niż te mające zastosowanie do czystych paliw komercyjnych. Po rozdziale VI i przed rozdziałem VII dodaje się nowy rozdział VIa, dotyczący „przepisów szczególnych w zakresie chowu drobiu, świń i bydła” i obejmujący art. 70a–70i. W celu ograniczenia znaczących emisji zanieczyszczeń do powietrza i wody spowodowanych przez taki chów, w rozdziale tym ustanawia się m.in. obniżenie progu, powyżej którego instalacje chowu świń i drobiowe mieszczą się w zakresie stosowania dyrektywy 2010/75/UE, i włącza się w ten zakres, oprócz instalacji chowu świń i drobiowych, również chów i hodowlę bydła. W rozdziale tym określa się również specjalne procedury udzielenia pozwoleń odpowiednie dla danego sektora, pamiętając o potrzebie zapewnienia równowagi między wymogami w zakresie informowania i udziału społeczności a wymogami dotyczącymi zgodności z przepisami. Zasady eksploatacji gospodarstw chowu zwierząt gospodarskich będą uwzględniały nie tylko charakter, rodzaj, wielkość i zagęszczenie, lecz także złożoność tych instalacji i zakres ich ewentualnego wpływu na środowisko oraz aspekty gospodarcze. Umożliwi to ustalenie proporcjonalnych wymogów dla różnych praktyk w zakresie chowu i hodowli zwierząt (intensywne, ekstensywne, ekologiczne), w tym dzięki uwzględnieniu specyficznych cech systemów chowu bydła opartych na wypasie na pastwiskach, w których to systemach zwierzęta jedynie sezonowo trzymane są w instalacjach mieszczących się w budynkach, przy jednoczesnym zmniejszaniu obciążeń nakładanych na sektor i właściwe organy. Zmiany w art. 73 dotyczącą ustanowienia pięcioletniego cyklu przedkładania przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania z przeglądu wdrażania tej dyrektywy, przy czym pierwsze sprawozdanie ma zostać przedstawione do czerwca 2028 r. Sprawozdanie to uwzględni dynamikę innowacji oraz przegląd, o którym mowa w art. 8 dyrektywy 2003/87/WE. Zmiana w art. 74 upoważnia Komisję do przyjęcia aktu delegowanego zgodnie z art. 290 TFUE dotyczącego dodania określonej działalności rolno-przemysłowej do załącznika I lub załącznika Ia do tej dyrektywy w celu zapewnienia spełnienia przez tę dyrektywę celów w zakresie zapobiegania emisji zanieczyszczeń lub jej zmniejszania oraz osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i ochrony środowiska. Zmiany w art. 79 mają na celu określenie minimalnego poziomu sankcji tak, aby były one skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 2008/99/WE w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne. Wprowadza się nowy art. 79a dotyczący odszkodowania, którego celem jest zagwarantowanie, że w przypadku wystąpienia szkód dla zdrowia wynikających całkowicie lub częściowo z naruszenia środków krajowych wprowadzonych na podstawie tej dyrektywy zainteresowana społeczność może wystąpić do odpowiednich właściwych organów oraz do osób fizycznych lub prawnych odpowiedzialnych za naruszenie, o ile zostały zidentyfikowane, o odszkodowanie z tytułu tych szkód i uzyskać takie odszkodowanie. Zmiany w załączniku I obejmują włączenie w zakres tej dyrektywy wydobycia minerałów przemysłowych i metalicznych, które jest działalnością wywierającą znaczący wpływ na środowisko. Podobnie, mimo że szereg rodzajów działalności w łańcuchu wartości baterii jest już regulowanych przepisami tej dyrektywy, włączenie dodatkowo w zakres objęty stosowaniem tego instrumentu dużych instalacji podejmujących produkcję baterii zapewnia objęcie wszystkich etapów cyklu życia baterii wymogami tej dyrektywy w ramach dążenia do bardziej zrównoważonego wzrostu tego sektora przemysłu.

b)Zmiana w dyrektywie Rady 1999/31/WE Zmiana art. 1 dyrektywy Rady 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów ma na celu umożliwienie przyjmowania konkluzji dotyczących BAT w odniesieniu do składowisk odpadów na podstawie niniejszej dyrektywy. Chociaż składowiska odpadów wchodzą w zakres stosowania dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych, nie istnieją konkluzje dotyczące BAT w odniesieniu do składowisk odpadów, ponieważ działalność ta jest objęta zakresem stosowania dyrektywy Rady 1999/31/WE, według której wymogi tej ostatniej uznawane są za BAT. Biorąc pod uwagę rozwój techniczny i innowacje, jakie nastąpiły od czasu przyjęcia dyrektywy Rady 1999/31/WE, obecnie dostępne są skuteczniejsze techniki ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Przyjęcie konkluzji dotyczących BAT pozwoliłoby zająć się kluczowymi kwestiami dotyczącymi środowiska związanymi z eksploatacją składowisk odpadów, w tym znacznymi emisjami metanu.



2022/0104 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) i dyrektywę Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów



(Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Komitetu Regionów, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Europejski Zielony Ład jest strategią Europy na rzecz zapewnienia do 2050 r. neutralnej dla klimatu, czystej gospodarki o obiegu zamkniętym, optymalizacji gospodarowania zasobami, minimalizacji zanieczyszczenia, uznając jednocześnie potrzebę strategii politycznych, które przyniosą głęboką transformację. Unia jest również zaangażowana w realizację Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz jej celów zrównoważonego rozwoju. Strategia w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności z października 2020 r. oraz plan działania na rzecz eliminacji zanieczyszczeń, przyjęty w maju 2021 r., zajmują się konkretnie aspektami Europejskiego Zielonego Ładu związanymi z zanieczyszczeniem. Jednocześnie w nowej strategii przemysłowej dla Europy jeszcze bardziej podkreśla się potencjalną rolę technologii transformacyjnych. Do innych polityk szczególnie istotnych dla tej inicjatywy należą pakiet „Gotowi na 55”, strategia UE na rzecz ograniczenia emisji metanu oraz zobowiązanie z Glasgow dotyczące metanu, strategia UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu, unijna strategia na rzecz bioróżnorodności 2030, strategia „Od pola do stołu” i inicjatywa dotycząca zrównoważonych produktów. Oprócz tego, jako część odpowiedzi UE na mającą miejsce w 2022 r. wojnę między Rosją a Ukrainą, w ramach REPowerEU proponuje się wspólne europejskie działania na rzecz wspierania dywersyfikacji dostaw energii, przyspieszenia przejścia na energię odnawialną i poprawy efektywności energetycznej. (2)W ramach Europejskiego Zielonego Ładu ogłoszono przegląd unijnych środków dotyczących ograniczenia zanieczyszczeń pochodzących z dużych instalacji przemysłowych, w tym przegląd zakresu sektorowego prawodawstwa i sposobów zapewnienia jego spójności z polityką klimatyczną, energetyczną oraz dotyczącą gospodarki o obiegu zamkniętym. Ponadto w planie działania na rzecz eliminacji zanieczyszczeń, w Planie działania dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym i w strategii „Od pola do stołu” również wzywa się do ograniczenia emisji zanieczyszczeń u źródła, w tym ze źródeł nie objętych obecnie zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE. Uwzględnienie zanieczyszczeń pochodzących z określonych rodzajów działalności rolno-przemysłowej wymaga zatem ich włączenia do zakresu stosowania tej dyrektywy. (3)Przemysł wydobywczy Unii ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia celów Europejskiego Zielonego Ładu oraz strategii przemysłowej UE, w tym jej aktualizacji. Surowce mają znaczenie strategiczne dla cyfrowej i zielonej transformacji, dla transformacji energetycznej i materiałowej oraz dla przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym i dla wzmocnienia odporności gospodarczej UE. Aby osiągnąć te cele niezbędny jest dalszy rozwój zdolności krajowych o zrównoważonym charakterze. Wymaga to skutecznych, dostosowanych do konkretnych potrzeb i zharmonizowanych środków, aby zapewnić ustanawianie i wdrażanie najlepszych dostępnych technik, stosując tym samym procesy, które są jednocześnie najskuteczniejsze i mają najmniejszy możliwy wpływ na zdrowie ludzkie i środowisko. Mechanizmy zarządzania przewidziane w dyrektywie 2010/75/UE, które włączają specjalistów z poszczególnych branż w opracowywanie wymogów środowiskowych opartych na konsensusie i dostosowanych do konkretnych potrzeb, będą wspierały zrównoważony wzrost w Unii tych rodzajów działalności. Opracowanie i dostępność wspólnie uzgodnionych norm wyrówna warunki działania w Unii, zapewniając jednocześnie wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Należy zatem włączyć te rodzaje działalności do zakresu stosowania dyrektywy 2010/75/UE. (4)Chów świń, drobiu i bydła powoduje znaczne emisje zanieczyszczeń do powietrza i wody. W celu zmniejszenia emisji zanieczyszczeń, w tym amoniaku, metanu, azotanów, gazów cieplarnianych, a tym samym poprawy jakości powietrza, wody i gleby, niezbędne jest obniżenie progu powyżej którego instalacje chowu świń i drobiowe mieszczą się w zakresie stosowania dyrektywy 2010/75/UE, a także włączyć do niego chów i hodowlę bydła. Odnośne wymogi dotyczące BAT uwzględniają charakter, wielkość, zagęszczenie i stopień złożoności tych instalacji – w tym specyficzne cechy systemów chowu bydła opartych na pastwiskach, w których to systemach zwierzęta jedynie sezonowo chowane są w instalacjach mieszczących się w budynkach – oraz zakres ich ewentualnego wpływu na środowisko. Zawarte w BAT wymogi dotyczące proporcjonalności mają na celu zachęcenie rolników do wdrażania niezbędnej transformacji w kierunku coraz bardziej przyjaznych dla środowiska praktyk rolniczych.

(5)Do roku 2040 prawdopodobnie nastąpi w Unii znaczący wzrost liczby wielkoskalowych instalacji służących do produkcji akumulatorów do pojazdów elektrycznych, zwiększając udział Unii w światowej produkcji akumulatorów. Chociaż kilka rodzajów działalności należących do łańcucha wartości akumulatorów jest już regulowanych przepisami dyrektywy 2010/75/UE, a akumulatory jako produkty są objęte przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../...*+, nadal konieczne jest włączenie w zakres stosowania dyrektywy dużych instalacji produkujących akumulatory, zapewnienie objęcia ich także wymogami określonymi w dyrektywie 2010/75/UE i tym samym wniesienie wkładu w bardziej zrównoważony wzrost sektora produkcji akumulatorów. Włączenie w zakres stosowania dyrektywy 2010/75/UE dużych instalacji produkujących akumulatory w holistyczny sposób wzmocni zrównoważony charakter akumulatorów i zmniejszy ich wpływ na środowisko w całym ich cyklu życia. (6)W celu dalszego umacniania dostępu społeczności do informacji dotyczących środowiska, konieczne jest wyjaśnienie, że pozwolenia na instalacje udzielane na podstawie dyrektywy 2010/75/UE mają być udostępniane publicznie w internecie bezpłatnie i bez ograniczania dostępu tylko do zarejestrowanych użytkowników. Należy również udostępniać publicznie na tych samych warunkach jednolite streszczenie pozwoleń. (7)Wpływ zanieczyszczenia, w tym spowodowanego przez awarie lub wypadki, może wykraczać poza terytorium państwa członkowskiego. W takich przypadkach, bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE, ograniczenie wpływu awarii lub wypadków na zdrowie ludzkie i środowisko i zapobieganie dalszym możliwym awariom lub wypadkom wymaga niezwłocznego informowania właściwych organów państw członkowskich, które są lub mogą być dotknięte takimi zdarzeniami, oraz ścisłej koordynacji między tymi organami. W związku z tym w przypadku wystąpienia awarii lub wypadku mających znaczący wpływ na środowisko lub zdrowie ludzkie w innym państwie członkowskim należy wspierać przekazywanie informacji oraz transgraniczną i multidyscyplinarną współpracę między dotkniętymi państwami członkowskimi, aby ograniczyć wpływ na środowisko i zdrowie ludzkie oraz zapobiegać dalszym możliwym awariom lub wypadkom. (8)Państwa członkowskie powinny również przyjąć środki w zakresie zapewniania przestrzegania prawa, aby propagować, monitorować i egzekwować zgodność z obowiązkami nałożonymi na osoby fizyczne lub prawne na podstawie dyrektywy 2010/75/UE. W ramach środków w zakresie zapewniania przestrzegania prawa właściwe organy powinny mieć możliwość zawieszenia eksploatacji instalacji w przypadku, gdy ciągłe naruszanie warunków pozwolenia oraz niewdrażanie ustaleń zawartych w sprawozdaniu z kontroli powoduje zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub znaczący negatywny skutek dla środowiska lub grozi spowodowaniem takich szkód, aby powstrzymać to zagrożenie. (9)W celu wspierania efektywności energetycznej instalacji objętych zakresem stosowania dyrektywy 2010/75/UE, które prowadzą rodzaje działalności wymienione w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, właściwe jest objęcie tych instalacji wymogami w zakresie efektywności energetycznej w odniesieniu do jednostek energetycznego spalania lub innych jednostek na terenie zakładu emitujących dwutlenek węgla. (10)W ocenie dyrektywy 2010/75/UE stwierdzono istnienie potrzeby wzmocnienia powiązań między tą dyrektywa a rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 w celu lepszego uwzględnienia zagrożeń związanych ze stosowaniem chemikaliów w instalacjach objętych zakresem stosowania dyrektywy 2010/75/UE. Aby rozwijać synergie między pracami prowadzonymi przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) nad chemikaliami a opracowywaniem dokumentów referencyjnych BAT na podstawie dyrektywy 2010/75/UE, należy przydzielić ECHA formalną rolę w zakresie przygotowywania dokumentów referencyjnych BAT. (11)Aby ułatwić wymianę informacji pomagających w ustalaniu poziomów emisji i poziomów efektywności środowiskowej związanych z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT) przy jednoczesnym zachowaniu integralności poufnych informacji handlowych, należy określić procedury dotyczące postępowania z informacjami kwalifikującymi się jako poufne informacje handlowe lub szczególnie chronione informacje handlowe oraz z informacjami zebranymi od sektora przemysłu w kontekście wymiany informacji zorganizowanej przez Komisję w celu opracowania, przeglądu lub aktualizacji dokumentów referencyjnych BAT. Należy zapewnić, aby osoby prywatne uczestniczące w wymianie informacji nie przekazywały informacji kwalifikujących się jako poufne informacje handlowe lub szczególnie chronione informacje handlowe jakimkolwiek przedstawicielom przedsiębiorstw lub stowarzyszeń branżowych mających interes gospodarczy w odnośnej działalności przemysłowej i rynkach powiązanych. Taka wymiana informacji pozostaje bez uszczerbku dla prawa konkurencji Unii, w szczególności art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). (12)Aby zapewnić ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska jako całości niezbędne są synergie i koordynacja z pozostałym istotnym prawodawstwem Unii w zakresie ochrony środowiska na wszystkich etapach wdrażania IED. W związku z tym przed udzieleniem pozwolenia na podstawie dyrektywy 2010/75/UE należy przeprowadzić odpowiednie konsultacje ze wszystkimi stosownymi właściwymi organami zapewniającymi zgodność z właściwym prawodawstwem Unii w zakresie ochrony środowiska. (13)W celu ciągłej poprawy efektywności środowiskowej i bezpieczeństwa instalacji, w tym poprzez zapobieganie wytwarzaniu odpadów, optymalizację wykorzystania zasobów i ponowne wykorzystanie wody oraz zapobieganie ryzyku związanemu z substancjami stwarzającymi zagrożenie lub minimalizację tego ryzyka operator powinien ustanowić i wdrożyć system zarządzania środowiskowego, zgodnie z odpowiednimi konkluzjami dotyczącymi BAT, i udostępnić go publicznie. System zarządzania środowiskowego powinien również obejmować zarządzanie ryzykiem związanym z wykorzystywaniem substancji stwarzających zagrożenie oraz analizę możliwego zastąpienia substancji stwarzających zagrożenie bezpieczniejszymi alternatywami. (14)Konieczne jest bardziej szczegółowe określenie warunków, w których właściwy organ, ustalając dopuszczalne wielkości emisji mające zastosowanie do uwolnień zanieczyszczeń do wody w pozwoleniu udzielonym na podstawie dyrektywy 2010/75/UE, może uwzględnić procesy oczyszczania odbywające się następnie w oczyszczalni ścieków w celu zapewnienia, aby uwolnienia takie nie prowadziły do zwiększonego obciążenia zanieczyszczeniami wód przyjmujących w porównaniu z sytuacją, w której w instalacji ma zastosowanie BAT i spełniane są poziomy emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami dotyczące uwolnień bezpośrednich. (15)Zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i ochrony środowiska jako całości wymaga m.in. określania w pozwoleniach dopuszczalnych wielkości emisji na poziome zapewniającym zgodność z mającymi zastosowanie poziomami emisji powiązanymi z najlepszymi dostępnymi technikami przedstawionymi w konkluzjach dotyczących BAT. Poziomy emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT-AEL) są zazwyczaj wyrażane jako przedziały, a nie jako pojedyncze wartości, aby odzwierciedlić różnice w obrębie określonego rodzaju instalacji, powodujące zmienność w zakresie efektywności środowiskowej osiąganej przy stosowaniu najlepszych dostępnych technik. Przykładowo dana najlepsza dostępna technika nie zapewni takiej samej efektywności w różnych instalacjach, niektóre najlepsze dostępne techniki mogą nie być odpowiednie do stosowania w określonych instalacjach lub określone połączenie najlepszych dostępnych technik może być skuteczniejsze w odniesieniu do niektórych zanieczyszczeń lub obszarów środowiskowa niż inne połączenie tych technik. Osiągnięciu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i ochrony środowiska jako całości zagroziła praktyka określania dopuszczalnych wielkości emisji na najmniej rygorystycznym krańcu przedziału poziomów emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami bez uwzględniania potencjału danej instalacji do osiągnięcia niższych poziomów emisji dzięki zastosowaniu najlepszych dostępnych technik. Taka praktyka zniechęca liderów do wdrażania skuteczniejszych technik i utrudnia osiągnięcie równych warunków działania gwarantujących wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i ochrony środowiska. W związku z tym należy wymagać od właściwych organów, aby w pozwoleniach określały najniższe możliwe dopuszczalne wielkości emisji odzwierciedlające wyniki BAT dla danych instalacji, uwzględniając cały przedział BAT-AEL i dążąc do najlepszej możliwej efektywności środowiskowej instalacji, chyba że operator wykaże, iż stosowanie najlepszych dostępnych technik opisanych w konkluzjach dotyczących BAT umożliwi w przypadku danej instalacji jedynie osiągnięcie mniej rygorystycznych dopuszczalnych wielkości emisji. (16)Należy zwiększyć skuteczność wkładu dyrektywy 2010/75/UE w efektywność energetyczną, zasobooszczędność i gospodarkę o obiegu zamkniętym w Unii z uwzględnieniem zasady „efektywność energetyczna przede wszystkim” jako zasady przewodniej polityki energetycznej Unii. W związku z tym w pozwoleniach należy, o ile to możliwe, ustanawiać obowiązkowe wielkości dopuszczalnej efektywności środowiskowej dotyczące poziomów zużycia zasobów i zasobooszczędności, w tym w odniesieniu do wykorzystywania wody, energii i materiałów pochodzących z recyklingu, na podstawie poziomów efektywności środowiskowej powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT AEPL) określonych w decyzjach w sprawie konkluzji dotyczących BAT. (17)W celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń przez instalacje objęte zakresem stosowania dyrektywy 2010/75/UE lub jej minimalizacji oraz wyrównywania warunków działania w całej Unii warunki przyznawania odstępstw od dopuszczalnych wielkości emisji powinny być ściślej sformułowane w oparciu o ogólne zasady, aby zapewnić bardziej zharmonizowane wdrażanie takich odstępstw w całej Unii. Ponadto odstępstw od dopuszczalnych wielkości emisji nie należy przyznawać, jeśli mogą one stanowić zagrożenie dla zgodności z normami jakości środowiska. (18)W ocenie dyrektywy 2010/75/UE stwierdzono pewną rozbieżność w podejściach dotyczących oceny zgodności z przepisami instalacji objętych zakresem rozdziału II tej dyrektywy. Aby osiągnąć wysoki poziom ochrony środowiska jako całości, zapewnić spójne wdrażanie prawa Unii oraz równe warunki działania w całej Unii przy jednoczesnej minimalizacji obciążenia administracyjnego przedsiębiorstw i organów publicznych Komisja powinna ustanowić wspólne zasady oceny zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji i zatwierdzania zmierzonych poziomów emisji zarówno do powietrza, jak i do wody, w oparciu o najlepsze dostępne techniki. Przedmiotowe zasady oceny zgodności powinny być nadrzędne wobec zasad określonych w rozdziałach III i IV dotyczących oceny zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji, zawartych w załącznikach V i VI do dyrektywy 2010/75/UE. (19)Normy jakości środowiska odnoszą się do wszystkich wymogów określonych w prawie Unii, takich jak przepisy Unii dotyczące powietrza i wody, które muszą zostać spełnione w określonym czasie przez dane środowisko lub jego część. W związku z tym należy wyjaśnić, że przy udzielaniu pozwolenia danej instalacji właściwe organy powinny nie tylko określać warunki zapewniające zgodność eksploatacji instalacji z konkluzjami dotyczącymi BAT, lecz powinny także, gdy jest to właściwe w celu ograniczenia udziału danej instalacji w zanieczyszczeniu występującym na odnośnym obszarze, włączać do pozwolenia konkretne warunki dodatkowe, bardziej rygorystyczne niż warunki określone w odnośnych konkluzjach dotyczących BAT, aby zapewnić zgodność instalacji z normami jakości środowiska. Takie warunki mogą obejmować ustalanie bardziej rygorystycznych dopuszczalnych wielkości emisji albo ograniczanie eksploatacji lub przepustowości instalacji. (20)Właściwy organ powinien regularnie dokonywać przeglądu warunków pozwolenia oraz w stosownych przypadkach aktualizować je w celu zapewnienia zgodności z odpowiednimi przepisami. Przegląd lub aktualizacja powinny również odbywać się w przypadkach, gdy jest to niezbędne na potrzeby spełnienia przez instalację normy jakości środowiska, w tym w przypadku nowej lub zmienionej normy jakości środowiska lub gdy stan środowiska przyjmującego wymaga zmiany pozwolenia, aby osiągnąć zgodność z planami i programami określonymi w ramach przepisów Unii, takimi jak plany gospodarowania wodami w dorzeczu na podstawie dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. (21)Na siódmym posiedzeniu Strony Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska zatwierdziły ustalenia Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus w sprawie ACCC/C/2014/121, według których wprowadzając ramy prawne nieprzewidujące jakiejkolwiek możliwości udziału społeczności w odniesieniu do ponownego rozpatrzenia i aktualizacji warunków pozwolenia na podstawie art. 21 ust. 3, 4 i 5 lit. b) i c) dyrektywy 2010/75/UE, Unia Europejska nie przestrzega art. 6 ust. 10 Konwencji. Ustalenia te zostały zatwierdzone przez Unię i jej państwa członkowskie, a z myślą o osiągnięciu pełnej zgodności z konwencją z Aarhus konieczne jest wyraźne stwierdzenie, że zainteresowanej społeczności należy zapewnić z odpowiednim wyprzedzeniem skuteczną możliwość uczestnictwa w udzielaniu lub aktualizacji warunków pozwolenia określanych przez właściwy organ, gdy warunki pozwolenia są ponownie rozpatrywane po publikacji decyzji w sprawie konkluzji dotyczących BAT w odniesieniu do głównej działalności instalacji, gdy zmiany w najlepszych dostępnych technikach umożliwiają znaczącą redukcję emisji, gdy bezpieczeństwo eksploatacji wymaga zastosowania innych technik oraz gdy niezbędna jest zgodność z nową lub zmienioną normą jakości środowiska. (22)Jak wyjaśniono w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, państwa członkowskie nie mogą ograniczać legitymacji procesowej dotyczącej zakwestionowania decyzji podjętej przez organ publiczny do tych członków zainteresowanej społeczności, którzy uczestniczyli we wcześniejszej procedurze administracyjnej prowadzącej do przyjęcia tej decyzji. Jak również wyjaśniono w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, skuteczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska oraz skuteczne środki odwoławcze wymagają m.in., aby członkowie zainteresowanej społeczności mieli prawo zwrócić się do sądu lub innego właściwego, niezależnego i bezstronnego organu o zarządzenie środków zawieszających w celu zapobieżenia danemu przypadkowi zanieczyszczenia, w tym w stosownych przypadkach za pomocą czasowego zawieszenia pozwolenia będącego przedmiotem sporu. W związku z tym należy uściślić, że legitymacja procesowa nie może być uzależniona od roli, jaką zainteresowany członek społeczności odegrał na etapie partycypacyjnym procedur decyzyjnych na podstawie niniejszej dyrektywy. Ponadto każda procedura odwoławcza powinna być uczciwa, sprawiedliwa, przeprowadzana bez zbędnej zwłoki, niedyskryminacyjna ze względu na koszty i przewidywać odpowiednie i skuteczne mechanizmy dochodzenia roszczeń, w tym w stosownych przypadkach nakazy sądowe. (23)Przed udzieleniem pozwoleń, w przypadku gdy eksploatacja instalacji może mieć wpływ na więcej niż jedno państwo członkowskie, powinna mieć miejsce współpraca transgraniczna, która powinna obejmować wcześniejsze informowanie zainteresowanej społeczności i właściwych organów w pozostałych państwach członkowskich dotkniętych tym wpływem oraz przeprowadzenie z nimi konsultacji. (24)W ocenie dyrektywy 2010/75/UE stwierdzono, że nawet gdyby dyrektywa ta miała sprzyjać transformacji przemysłu europejskiego, nie jest dostatecznie dynamiczna i nie wspiera w wystarczającym stopniu wdrażania innowacyjnych procesów i technologii. Należy zatem ułatwić testowanie i wdrażanie nowych technik o większej efektywności środowiskowej, ułatwić współpracę z naukowcami i przemysłem w ramach finansowanych ze środków publicznych projektów badawczych z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w odpowiednich europejskich i krajowych instrumentach finansowania, a także ustanowić specjalny ośrodek wspierania innowacyjności poprzez gromadzenie i analizowanie informacji na temat innowacyjnych technik, w tym nowych technik, odnoszących się do rodzajów działalności objętych zakresem stosowania tej dyrektywy, oraz przedstawianie charakterystyki ich poziomu rozwoju od badań naukowych po wdrożenie (poziomu gotowości technologicznej) i ich efektywności środowiskowej. Zapewni to również informacje na potrzeby wymiany informacji dotyczących opracowywania, przeglądu i aktualizacji dokumentów referencyjnych BAT. Innowacyjne techniki, które mają być gromadzone i analizowane w ośrodku, powinny być co najmniej na poziomie technologicznym zademonstrowanym w odpowiednim środowisku (środowisku odpowiednim dla sektora w przypadku kluczowych technologii prorozwojowych) lub w ramach demonstracji prototypu w środowisku operacyjnym (TRL 6–7).

(25)Osiągnięcie celów Unii dotyczących czystej, neutralnej dla klimatu gospodarki o obiegu zamkniętym do 2050 r. wymaga głębokiej transformacji gospodarki Unii. Zgodnie z 8. unijnym programem działań w zakresie środowiska należy zatem wymagać od operatorów instalacji objętych dyrektywą 2010/75/UE włączenia planów transformacji do swoich systemów zarządzania środowiskowego. Takie plany transformacji uzupełnią również wymogi dotyczące sprawozdawczości przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju przewidziane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE, zapewniając środki umożliwiające konkretne wdrożenie tych wymogów na poziomie instalacji. Głównym priorytetem jest transformacja energochłonnych rodzajów działalności wymienionych w załączniku I. Operatorzy energochłonnych instalacji powinni zatem przedstawić plany transformacji do 30 czerwca 2030 r. Od operatorów instalacji prowadzących inne rodzaje działalności wymienione w załączniku I należy wymagać przedstawienia planów transformacji w ramach ponownego rozpatrzenia i aktualizacji pozwolenia po publikacji decyzji w sprawie konkluzji dotyczących BAT opublikowanych po 1 stycznia 2030 r. Plany transformacji powinny pozostać dokumentami orientacyjnymi przygotowywanymi na odpowiedzialność operatorów, jednak organizacja zajmująca się audytem, z którą operator podpisał umowę w ramach swojego systemu zarządzania środowiskowego powinna sprawdzić, czy plan transformacji zawiera minimalny zakres informacji na potrzeby włączenia do aktu wykonawczego przez Komisję Europejską, a operatorzy powinni upublicznić plany transformacji. (26)Potrzebne jest bardziej szczegółowe wyjaśnienie dotyczące kryteriów oceny, czy oczyszczone gazy lub ciecze powstające w wyniku zgazowania i pirolizy odpadów są oczyszczone w takim stopniu, aby przed spaleniem nie stanowiły już odpadów. (27)W świetle dużej liczby instalacji chowu zwierząt gospodarskich, które powinny być objęte zakresem stosowania dyrektywy 2010/75/UE oraz stosunkowo prostego charakteru procesów i wzorców emisji w takich instalacjach, należy określić konkretne, dostosowane do tego sektora procedury administracyjne dotyczące wydawania pozwoleń oraz prowadzenia odnośnych rodzajów działalności bez uszczerbku dla wymogów dotyczących informowania i angażowania społeczeństwa, monitorowania i zgodności. (28)Oczekuje się, że wchodzące na rynek innowacyjne techniki w coraz większym stopniu ograniczą emisję zarówno zanieczyszczeń, jak i gazów cieplarnianych z instalacji podlegających zakresowi stosowania zarówno dyrektywy 2010/75/UE, jak i dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Chociaż umożliwi to budowanie dalszych synergii między tymi dyrektywami, może wpłynąć na ich funkcjonowanie, w tym na rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla. Dyrektywa 2003/87/WE zawiera w tej kwestii przepis dotyczący dokonywania przeglądu efektywności synergii z dyrektywą 2010/75/UE i wezwanie do koordynacji odpowiednich pozwoleń istotnych dla klimatu i środowiska w celu zapewnienia skutecznego i szybszego wprowadzania środków niezbędnych na potrzeby zgodności z celami Unii w zakresie klimatu i energii. W celu uwzględnienia dynamiki innowacji w tym zakresie oraz przeglądu, o którym mowa w art. 8 dyrektywy 2003/87/WE, Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające przegląd wdrażania dyrektywy 2010/75/UE do roku 2028, a następnie co pięć lat. (29)W celu zapewnienia, aby dyrektywa 2010/75/UE wciąż spełniała swoje cele dotyczące zapobiegania emisji zanieczyszczeń lub jej ograniczania oraz osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i ochrony środowiska, Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE na potrzeby uzupełniania tej dyrektywy w celu ustanowienia zasad eksploatacji zawierających wymogi dotyczące działalności związanej z chowem drobiu, świń i bydła oraz do wprowadzenia zmian w załącznikach I i Ia do tej dyrektywy przez dodanie rodzaju działalności rolno-przemysłowej w celu zapewnienia, aby dyrektywa spełniała swoje cele dotyczące zapobiegania emisji zanieczyszczeń lub jej ograniczania oraz osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i ochrony środowiska. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup ekspertów Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. (30)W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania dyrektywy 2010/75/UE należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do ustalenia: (i) formatu stosowanego na potrzeby streszczenia pozwolenia, (ii) znormalizowanej metodyki oceny dysproporcji między kosztami wdrożenia konkluzji dotyczących BAT a potencjalnymi korzyściami dla środowiska, (iii) metody przeprowadzania pomiarów w celu oceny zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji określonymi w pozwoleniu w odniesieniu do emisji do powietrza i wody, (iv) szczegółowych uzgodnień niezbędnych na potrzeby ustanowienia i funkcjonowania Ośrodka Innowacji w dziedzinie Transformacji Przemysłowej i Emisji Przemysłowych oraz (v) formatu do stosowania na potrzeby planów transformacji. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011. (31)W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia i egzekwowania obowiązków określonych w dyrektywie 2010/75/UE, należy przedstawić minimalny zakres skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji. Różnice w systemach sankcji, fakt, że nałożone sankcje uznawane są w wielu przypadkach za zbyt niskie, aby wywierać rzeczywisty efekt odstraszający w odniesieniu do nielegalnych zachowań, oraz brak jednolitego wdrażania w państwach członkowskich osłabiają równe warunki działania w Unii w zakresie emisji przemysłowych. W przypadkach, gdy ujawnione naruszenie niniejszej dyrektywy stanowi przestępstwo objęte zakresem stosowania dyrektywy 2008/99/WE w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne, należy uwzględnić tę ostatnią dyrektywę. (32)W przypadku wystąpienia szkód dla zdrowia ludzkiego wynikających z naruszenia środków krajowych wprowadzonych na podstawie dyrektywy 2010/75/UE, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby osoby prywatne, których szkody dotyczą, mogły dochodzić odszkodowania z tytułu takich szkód od odpowiednich osób fizycznych lub prawnych lub, w stosownych przypadkach, od właściwych organów odpowiedzialnych za naruszenie, i uzyskać takie odszkodowanie. Takie zasady dotyczące odszkodowania przyczyniają się do osiągania celów zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska i ochrony zdrowia ludzkiego, jak określono w art. 191 TFUE. Leżą one również u podstaw prawa do życia oraz prawa człowieka do integralności i ochrony zdrowia zgodnie z art. 2, 3 i 35 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz prawa do skutecznego środka odwoławczego określone w art. 47 Karty. Ponadto dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/35/WE nie daje prywatnym stronom prawa do odszkodowania z powodu szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu lub bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem takich szkód. (33)Dyrektywa 2010/75/UE powinna zatem uwzględniać prawo do odszkodowania z tytułu szkód poniesionych przez osoby prywatne. Aby zapewnić osobom prywatnym możliwość ochrony ich praw związanych ze szkodami dla zdrowia spowodowanymi naruszeniami dyrektywy 2010/75/UE, a tym samym zapewnić bardziej skuteczne wdrażanie tej dyrektywy, organizacje pozarządowe propagujące ochronę zdrowia ludzkiego lub ochronę środowiska, w tym organizacje propagujące ochronę konsumentów i spełniające wymogi prawa krajowego, jako członkowie zainteresowanej społeczności, powinny być uprawnione do udziału w postępowaniach określonych przez państwa członkowskie albo w imieniu albo na rzecz wsparcia jakiejkolwiek osoby poszkodowanej bez uszczerbku dla krajowych regulaminów postępowania dotyczących reprezentacji i obrony w sądach. Państwa członkowskie zazwyczaj posiadają autonomię proceduralną w celu zapewnienia skutecznego środka odwoławczego przeciwko naruszeniom prawa Unii z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności. Doświadczenie pokazuje jednak, że mimo istnienia przytłaczających dowodów epidemiologicznych wskazujących na negatywny wpływ zanieczyszczenia na społeczeństwo, dotyczących w szczególności powietrza, osobom poszkodowanym w wyniku naruszeń dyrektywy 2010/75/UE trudno jest wykazać związek przyczynowy między poniesioną szkodą a naruszeniem w oparciu o przepisy proceduralne dotyczące ciężaru dowodu mające najczęściej zastosowanie w państwach członkowskich. Na skutek powyższego osoby poszkodowane w wyniku naruszeń dyrektywy 2010/75/UE w większości przypadków nie dysponują skutecznym sposobem uzyskania odszkodowania z tytułu szkody spowodowanej takimi naruszeniami. Aby umocnić prawa osób prywatnych do uzyskania odszkodowania z tytułu naruszeń dyrektywy 2010/75/UE i przyczynić się do skuteczniejszego egzekwowania w całej Unii jej wymogów, należy dostosować ciężar dowodu mający zastosowanie do takich sytuacji. Jeżeli zatem osoba fizyczna jest w stanie dostarczyć dostatecznie solidny dowód prowadzący do domniemania, że naruszenie dyrektywy 2010/75/UE stanowi źródło spowodowanej szkody zdrowotnej osoby fizycznej lub istotnie się do niej przyczyniło, pozwany powinien być stroną zobowiązaną do obalenia tego domniemania, aby uniknąć za nie odpowiedzialności. (34)Wpływ dyrektywy 2010/75/UE na autonomię proceduralną państw członkowskich powinien być ograniczony do tego, co jest niezbędne na potrzeby przyświecających tej dyrektywie celów ochrony zdrowia ludzkiego poprzez bezpieczne środowisko, i nie powinien mieć skutków w odniesieniu do innych krajowych przepisów proceduralnych ustanawiających prawo do ubiegania się o odszkodowanie z tytułu naruszeń tej dyrektywy. Przepisy krajowe nie powinny jednak utrudniać skutecznego funkcjonowania mechanizmu ubiegania się o odszkodowanie w oparciu o wymogi dyrektywy 2010/75/UE. (35)Wykonywanie dyrektywy 2010/75/UE uwidoczniło różne jej stosowanie w poszczególnych państwach członkowskich, jeżeli chodzi o objęcie instalacji do produkcji wyrobów ceramicznych przez wypalanie, ponieważ sformułowanie definicji tego rodzaju działalności pozwalało państwom członkowskim decydować o stosowaniu jednego lub obu kryteriów dotyczących wydajności produkcji i pojemności pieca. Aby zapewnić spójniejsze wdrażanie tej dyrektywy i zabezpieczyć równe warunki działania w Unii, instalacje takie powinny być włączone w zakres stosowania tej dyrektywy, gdy spełnione jest którekolwiek z obu tych kryteriów. (36)Ustalając dopuszczalne wielkości emisji substancji zanieczyszczających właściwy organ powinien uwzględnić wszystkie substancje, w tym substancje rosnącego ryzyka, które mogą być emitowane z przedmiotowej instalacji, i które mogą mieć znaczący wpływ na środowisko lub na zdrowie ludzkie. Przy powyższych działaniach należy uwzględnić charakterystyki zagrożeń, ilość i jakość wyemitowanych substancji oraz ich potencjał w zakresie zanieczyszczenia wszelkich obszarów środowiska. Konkluzje dotyczące BAT, w stosownych przypadkach, stanowią punkt odniesienia na potrzeby wyboru substancji, dla których należy określić dopuszczalne wielkości emisji, chociaż właściwy organ może podjąć decyzje o wyborze dodatkowych substancji. Obecnie poszczególne substancje zanieczyszczające wymienione są w niewyczerpujący sposób w załączniku II do dyrektywy 2010/75/UE, co nie jest zgodne z holistycznym podejściem w odniesieniu do tej dyrektywy i nie odzwierciedla potrzeby, aby właściwe organy uwzględniały wszystkie istotne substancje zanieczyszczające, w tym substancje rosnącego ryzyka. Należy zatem usunąć ten niewyczerpujący wykaz substancji zanieczyszczających. Zamiast tego należy odnieść się do wykazu zanieczyszczeń w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 166/2006. (37)Chociaż składowiska odpadów wchodzą w zakres stosowania dyrektywy 2010/75/UE, nie istnieją konkluzje dotyczące BAT w odniesieniu do składowisk odpadów, ponieważ działalność ta jest objęta zakresem stosowania dyrektywy Rady 1999/31/WE, a wymogi tej ostatniej dyrektywy uznawane są za BAT. Ze względu na rozwój techniczny i innowacje, jakie nastąpiły od czasu przyjęcia dyrektywy Rady 1999/31/WE, obecnie dostępne są skuteczniejsze techniki ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Przyjęcie konkluzji dotyczących BAT zgodnie z dyrektywą 2010/75/UE pozwoliłoby zająć się kluczowymi kwestiami dotyczącymi środowiska związanymi z eksploatacją składowisk odpadów, w tym znacznymi emisjami metanu. Dyrektywa 1999/31/WE powinna zatem umożliwiać przyjęcie konkluzji dotyczących BAT w odniesieniu do składowisk odpadów zgodnie z dyrektywą 2010/75/UE. (38)Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 2010/75/UE i 1999/31/WE. (39)Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska i poprawy jego jakości, nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na transgraniczny charakter zanieczyszczeń pochodzących z działalności przemysłowej możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na pozi