Bruksela, 12.10.2004

COM(2004) 642 wersja ostateczna

2004/0239 (COD)

Wniosek dotyczący

ZALECENIA RADY I PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie dalszej europejskiej współpracy w zakresie zapewniania jakości kształcenia w szkolnictwie wyższym

(przedstawion y przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. WPROWADZENIE

Dnia 24 września 1998 r. Rada Ministrów przyjęła zalecenie w sprawie europejskiej współpracy w zakresie zapewniania jakości w szkolnictwie wyższym[1]. Zalecenie wzywa Państwa Członkowskie do wspierania lub stworzenia systemów zapewnienia jakości i zachęcania instytucji szkolnictwa wyższego oraz właściwych władz do współpracy oraz wymiany doświadczeń. W zaleceniu wzywa się również Komisję do wspierania takiej współpracy oraz sporządzania sprawozdań na temat wdrażania celów zalecenia na poziomie europejskim, jak i Państw Członkowskich.

Sprawozdanie Komisji przedstawia niezwykły postęp osiągnięty w tworzeniu systemów zapewnienia jakości oraz wspierania współpracy. Osiągnięcia są pozytywne, ale niewystarczające. Niezbędne jest podjęcie bardziej dalekosiężnych kroków, aby osiągnąć lepsze wyniki w europejskim szkolnictwie wyższym i, aby stało się ono bardziej przejrzystą i godną zaufania marką dla naszych własnych obywateli oraz studentów i uczonych z innych kontynentów. W związku z przeprowadzoną analizą realizacji zalecenia, Komisja proszona jest nie tylko o przyjęcie sprawozdania, ale również wniosku dotyczącego nowego zalecenia Rady i Parlamentu Europejskiego.

Komisja zaproponuje zatem Radzie i Parlamentowi Europejskiemu przyjęcie nowego zalecenia, które zostało opracowane na podstawie zalecenia z 1998 r. oraz przyczyni się w konkretny sposób do osiągnięcia celu, jakim jest wzajemne uznanie systemów zapewnienia jakości i ocen w całej Europie. Niniejsze uzasadnienie zawiera wyjaśnienia pięciu kroków, zacytowanych kursywą, zawartych we wnioskowanym zaleceniu.

2. PIĘĆ KROKÓW MAJĄCYCH NA CELU OSIĄGNIĘCIE WZAJEMNEGO UZNANIA

A. Wewnętrzne mechanizmy zapewnienia jakości

„wymagały od wszystkich instytucji szkolnictwa wyższego działających na ich terenie wprowadzenia lub opracowania rygorystycznych wewnętrznych mechanizmów zapewnienia jakości.”

Stowarzyszenia i sieci uniwersytetów podjęły przy wsparciu ze strony Komisji szereg inicjatyw mających na celu opracowanie wewnętrznego systemu zarządzania jakością (czyli „kultury jakości”) w obrębie instytucji tak, jak to opisano w ust. 3.3 sprawozdania. Dobra praktyka aktywnego prowadzenia i rozwijania zarządzania jakością jest jednakże słabo i nierówno rozpowszechniona w Europie. Istnieje zatem potrzeba jej rozpowszechnienia, w szczególności w odniesieniu do obsady stanowisk oraz zarządzania w różnorodnych typach instytucji w Europie, co stanowi uzupełnienie i solidną podstawę do prowadzenia zewnętrznych ocen. Komisja będzie śledzić postęp w tym zakresie i wspierać inicjatywy na rzecz zarządzania jakością.

B. Wspólny zbiór norm, procedur i wytycznych

„wymagały od wszystkich agencji ds. zapewnienia jakości i akredytacji działających na ich terenie niezależności w ocenach, stosowania elementów zapewniania jakości określonych w zaleceniu Rady z września 1998 r. i stosowania wspólnego zbioru norm, procedur i wytycznych dla celów przeprowadzenia ocen.”

Ministrowie odpowiedzialni za szkolnictwo wyższe na spotkaniu w Berlinie we wrześniu 2003 r. przyjęli Mandat , w którym wzywa się Europejską Sieć na Rzecz Zapewnienia Jakości Kształcenia w Szkolnictwie Wyższym (ENQA) do opracowania „uzgodnionego zbioru norm, procedur i wytycznych w zakresie zapewnienia jakości” poprzez jej członków oraz we współpracy z Europejskim Stowarzyszeniem Uniwersyteckim (EUA), Europejskim Stowarzyszeniem Instytucji Szkolnictwa Wyższego (EURASHE) oraz Krajowymi Związkami Studentów Europy (ESIB). ENQA rozpoczęła pracę w oparciu o ten mandat i za pośrednictwem Grupy Wdrażającej Proces Boloński ( Bologna Follow-Up Group ) przedstawi sprawozdanie podczas następnego spotkania ministrów w Bergen w maju 2005 r. W odniesieniu do tej części Mandatu, Komisja przyjmuje następujące stanowisko:

Normy, kryteria lub punkty odniesienia

Normami w tym kontekście są kryteria lub punkty odniesienia stosowane przez agencje podczas oceny lub akredytacji instytucji i programów. Uzgodniony zbiór norm nie powinien jednakże wyznaczać sztywnych zasad. Normy powinny być stosowane jako punkty odniesienia , określające podstawowe pojęcia. Agencje powinny określać i publikować normy, które stosują, w nawiązaniu do wspólnych punktów odniesienia. Oczekuje się, że punkty odniesienia poprawią przejrzystość i porównywalność w Europie. Pomogą one uwydatnić podobieństwa i różnice pomiędzy programami studiów, bez konieczności ich harmonizacji. Uniwersytety i inne instytucje szkolnictwa wyższego powinny mieć swobodę we wprowadzaniu różnych rozwiązań, innowacji i wychodzeniu poza uzgodniony zbiór norm.

Dwa nowe zbiory norm są coraz ważniejsze: istnienie mechanizmów wewnętrznego zapewnienia jakości oraz wykorzystanie wyników i kompetencji zdobytych w procesie kształcenia. Aby punkty odniesienia spełniały swą role, muszą one być regularnie uaktualniane i dotrzymywać kroku nowym zdobyczom wiedzy i zmieniającym się potrzebom społeczeństwa. Jednym ze sposobów zorganizowania operacji uaktualniania jest stworzenie paneli zainteresowanych stron obejmujące nauczycieli akademickich, specjalistów w danych branżach, oraz studentów / absolwentów odnoszących sukcesy i aktywnych na tym polu; Komisja podejmie się inicjatywy zwołania pierwszej serii paneli zainteresowanych stron w roku akademickim 2004/2005.

Procedury

Badania[2] przeprowadzone przez ENQA wykazały, że podstawowa procedura przedstawiona w zaleceniu Rady z 1998 r. udowodniła swą wartość i jest w zasadzie stosowana w większości ocen. Ta procedura, zalecana w kontekście UE, została przeniesiona na szersze ramy Procesu Bolońskiego przez Ministrów podczas spotkania w Berlinie. Pożądanym efektem tego elementu pełnienia Mandatu miałby być Podręcznik ENQA na temat Procedur Zapewnienia Jakości zawierający szereg powszechnie przyjętych modeli lub protokołów, opracowany w oparciu o sprawdzone praktyki Państw Członkowskich. Zdaniem Komisji publikacja takiego podręcznika jest ze wszech miar pożądana. Zgodnie z zaleceniem Rady z 1998 r. oraz Komunikatu z Berlina z roku 2003, Komisja oczekuje systematycznego międzynarodowego zaangażowania w zarządzanie agencją i przeprowadzanie ocen.

Wytyczne

Wytyczne odnoszą się do zasad , które winny być przestrzegane przy realizacji zewnętrznych ocen. Uzgodniony zbiór wytycznych lub zasad będzie ustalony za pośrednictwem mandatu udzielonego agencji ENQA. Niektóre z tych zasad mogą już być określone, należą do nich niezależność uniwersytetów, odpowiedzialność wobec społeczeństwa oraz niezależność agencji zewnętrznych, proporcjonalność i sprawiedliwość. Pożądanym efektem tego elementu pełnienia mandatu miałoby być stworzenie Kodeksu Zasad ENQA w zakresie zapewnienia jakości na terenie Europy, którego przestrzegałyby wszystkie zainteresowane strony, i który stałby się również częścią Podręcznika ENQA.

C. Europejski rejestr agencji ds. zapewnienia jakości i akredytacji

„zachęcały agencje ds. zapewnienia jakości i akredytacji oraz organizacje reprezentujące szkolnictwo wyższe do założenia »europejskiego rejestru agencji ds. zapewnienia jakości i akredytacji«, zgodnie z opisem w Załączniku, oraz zdefiniowania warunków rejestracji.”

Zewnętrzne oceny mają większy wpływ w przypadku gdy wystawiająca je agencja spełnia najwyższe normy niezależności i profesjonalizmu. Wnioskuje się zatem, aby agencje ds. zapewnienia jakości działające w Europie same podlegały regularnym ocenom. Wyniki tych ocen powinny być publikowane. Ministrowie na spotkaniu w Berlinie zwrócili się do ENQA oraz partnerów o „zbadanie możliwości stworzenia odpowiedniego systemu dokonywania wzajemnych ocen przez agencje ds. zapewnienia jakości i/lub akredytacji”. Ocena agencji powinna prowadzić do stworzenia europejskiego rejestru („wykazu”, „listy”) agencji ds. zapewnienia jakości , obejmującego publiczne, prywatne i branżowe agencje działające w Europie bądź z siedzibą w Europie, czy to na szczeblu regionalnym, krajowym, europejskim czy też międzynarodowym. Publikacja rejestru w Internecie przyczyni się do akceptacji systemu ocen i akredytacji i ułatwi pośrednio uznawanie kwalifikacji w Europie i poza nią.

Konieczne będzie ustalenie kryteriów uznania agencji za dobrą, jak również procedury oraz wytyczne do prowadzenia tego typu ocen. Konieczne będzie również opracowanie systemu ocen łącznie z mechanizmami gwarantującymi zachowanie równowagi pomiędzy różnymi zainteresowanymi stronami: uniwersytetami, studentami, partnerami społecznymi i organizacjami zawodowymi, rządami i agencjami.

Istnienie tego rejestru oznaczać będzie, że obecni i przyszli członkowie ENQA i inne agencje działające w Europie będą podlegać ocenie w zakresie zapewnienia jakości. W przypadku większości agencji przestrzeganie kryteriów nie będzie trudne, co zapewni im markę jakości. Będzie to swoistego rodzaju zachęta dla kandydatów na członków, aby podnieść poziom wykonywanych przez nich usług, zanim zostaną zarejestrowani jako pełni członkowie. Otrzymaliby oni specjalną pomoc polegającą na wsparciu procesu rozszerzenia możliwości rozwojowych .

D. Niezależność uniwersytetu w wyborze agencji

„umożliwiały instytucjom szkolnictwa wyższego działającym na ich terenie dokonanie wyboru agencji ds. zapewnienia jakości lub akredytacji znajdującej się w rejestrze, która będzie w stanie sprostać ich potrzebom i odpowiada ich profilowi.”

Instytucje szkolnictwa wyższego powinny posiadać swobodę wyboru agencji , która będzie w stanie sprostać ich potrzebom, pod warunkiem że taka agencja figurować będzie w rejestrze oraz będzie uznana przez ich kraj za niezależną i godną zaufania. Może to być agencja z innego kraju europejskiego. Uniwersytety powinny być zachęcane do rozwijania strategii akredytacyjnej . Uniwersytety powinny zarządzać swoją akredytacją i brać pod uwagę typ akredytacji, który najlepiej służy ich własnym interesom. Na bazie takiej strategii mogą one wybrać akredytację regionalną, krajową lub międzynarodową.

E. Kompetencje Państw Członkowskich w akceptowaniu ocen i wyciąganiu wniosków

„akceptowały oceny dokonywane przez wszystkie agencje ds. zapewnienia jakości i akredytacji wymienione w europejskim rejestrze jako podstawę do podejmowania decyzji w sprawie licencjonowania i finansowania instytucji szkolnictwa wyższego, jak również kwalifikowania się studentów do otrzymania stypendiów i kredytów.”

Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za stworzenie swoich krajowych systemów zapewnienia jakości. Do ich zadań należy zdefiniowanie ram krajowych dotyczących kwalifikacji. Państwa Członkowskie przyznają prawo instytucjom szkolnictwa wyższego nadawania stopni naukowych (licencjonowanie). Państwa Członkowskie finansują większą część szkolnictwa wyższego, jak również kredyty i stypendia studenckie. Państwa Członkowskie decydują zatem w sprawie typu systemu zapewnienia jakości lub akredytacji, wymaganego celem podjęcia pozytywnej lub negatywnej decyzji w sprawie udzielenia licencji czy też przyznania finansowania.

Podczas wykonywania swoich zadań Państwa Członkowskie w coraz większym stopniu polegają na ocenie sytuacji wykonanej przez krajowe agencje ds. zapewnienia jakości. W kilku przypadkach[3] Państwa Członkowskie zdecydowały się na stworzenie możliwości uznawania oceny sytuacji przez agencje z innego kraju europejskiego jako równorzędnej z oceną dokonaną przez agencję krajową. Jest kwestią dyskusyjną, czy rzeczywiście konieczne jest w przypadku każdego kraju tworzenie własnego systemu zapewnienia jakości. Współpraca może zaowocować korzyściami skali i synergii poprzez połączenie wiedzy specjalistycznej, a także większą obiektywność i wiarygodność. Belgia (Flandria) oraz Niderlandy zadecydowały o zbudowaniu wspólnego systemu akredytacji. W takich przypadkach ocena sytuacji dokonywana przez agencję z zagranicy zastępuje ocenę sytuacji prowadzoną przez krajową agencję i stanowi podstawę do podjęcia decyzji o udzieleniu licencji lub finansowaniu.

Komisja jest zdania, iż otwarcie drzwi dla agencji z innych krajów europejskich jest pozytywnym zjawiskiem. Konkurencja, jaką to stwarza, będzie zachęcać agencje do udoskonalania swej działalności oraz oferowanych przez nich usług oraz sprawi, że usługi oceny i akredytacji na międzynarodowym, europejskim poziomie. To z kolei przyczyni się do wzrostu jakości wyników. Może to również doprowadzić do specjalizacji pomiędzy agencjami. Niektóre z nich mogą wybrać rolę regionalną, krajową lub europejską. Inne z kolei mogą koncentrować się na ocenie instytucjonalnej lub na pewnych dziedzinach (np. studiach technicznych) lub też grupach dziedzin (np. nauki humanistyczne i społeczne). Stworzenie w ten sposób warunków dla ponadnarodowej gwarancji jakości może być skutecznym wsparciem wzajemnego uznawania systemów zapewnienia jakości, ocen w zakresie zapewnienia jakości lub akredytacji i w konsekwencji prowadzić do uznania kwalifikacji na skalę europejską i międzynarodową, pozostawiając inicjatywę w rękach uniwersytetów i władz krajowych.

Alternatywą dla Państw Członkowskich może być pozostawienie oceny instytucjonalnej i akredytacji w gestii agencji krajowych i umożliwienie uniwersytetom dokonywania akredytacji programów za granicą, oprócz krajowej akredytacji instytucjonalnej. Uniwersytety miałyby do tego dążyć nie w celu uzyskania bezpośredniego dostępu do państwowego finansowania, ale w celu zdobycia dobrej marki, tak jak się to już zresztą dzieje w dziedzinach takich jak studia techniczne i ekonomiczne.

Większość ocen i akredytacji jest realizowanych w skali krajowej lub regionalnej. Oczekuje się, iż te lokalne działania staną się bardziej porównywalne oraz bardziej europejskie poprzez zastosowanie „wspólnego zbioru norm, procedur oraz wytycznych” oraz poprzez zaangażowanie się w ten proces ekspertów zagranicznych. W ograniczonej liczbie przypadków jest miejsce dla ponadnarodowej oceny i akredytacji . W wysoce umiędzynarodowionych dziedzinach nauki takich jak biznes, medycyna lub technika, dla uniwersytetów oraz ich sponsorów (publicznych lub prywatnych) może okazać się bardzo korzystne pojawienie się międzynarodowych oznaczeń z uwagi na markę i ochronę konsumenta. Zintegrowane programy studiów, takie jak łączone studia magisterskie, naturalnie wymagają wspólnego wysiłku ze strony odpowiednich agencji ds. zapewnienia jakości.

Komisja wspiera fazę tworzenia oraz testowania ponadnarodowych ocen i akredytacji jednolitych i łączonych programów studiów i jest gotowa do wsparcia wszelkich propozycji napływających od konkretnych organizacji branżowych, przy tworzeniu europejskiej akredytacji w dziedzinach takich jak medycyna czy technika. Pierwszym krokiem będzie wsparcie przez Komisję zainicjowania ograniczonej liczby inicjatyw akredytacyjnych na skalę europejską w latach 2004-2005. W przypadku braku akredytacji europejskiej uniwersytety, które dostrzegają potrzebę akredytacji poza własnym krajem, mogą ulegać pokusie uzyskania oznaczeń spoza Europy, a mianowicie od agencji w Stanach Zjednoczonych.

3. WNIOSKI

Realizacja tych pięciu etapów / kroków będzie wymagała zdecydowanego działania na poziomach instytucjonalnym, agencji, krajowym i europejskim. Instytucje muszą stworzyć rygorystyczny wewnętrzny system zarządzania jakością oraz opracować „strategię akredytacji”. Agencje powinny w pełni stosować zalecenie z 1998 r. oraz przygotować się na surową kontrolę. Państwa Członkowskie winny wspierać swoje uniwersytety i zezwalać na ich niezależność, łącznie z wyborem agencji. Państwa Członkowskie powinny również zezwalać swoim agencjom na działanie niezależne i ponadnarodowe. Powinny być skłonne do akceptacji ocen agencji godnych zaufania zlokalizowanych w innych krajach europejskich lub działających na skalę europejską. Współpraca europejska powinna prowadzić do utworzenia europejskiego „rejestru” („wykazu”, „listy”) godnych zaufania agencji ds. zapewnienia jakości i akredytacji. W ten sposób często podnoszony problem „wzajemnego uznawania” może znaleźć rozwiązanie.

Nowe zalecenie ma nadać silny impuls w kierunku utworzenia spójnego europejskiego systemu zapewnienia jakości w szkolnictwie wyższym, podnieść jakość i ułatwić uznawanie kwalifikacji oraz wspomóc mobilność.

2004/0239 (COD)

Wniosek dotyczący

ZALECENIA RADY I PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie dalszej europejskiej współpracy w zakresie zapewniania jakości kształcenia w szkolnictwie wyższym

RADA UNII EUROPEJSKIEJ ORAZ PARLAMENT EUROPEJSKI

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 149 ust. 4 oraz art. 150 ust. 4,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,[4]

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[6],

działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu[7],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Pomimo że realizacja zalecenia Rady z dnia 24 września 1998 r. w sprawie europejskiej współpracy w zakresie zapewniania jakości w szkolnictwie wyższym jest znaczącym sukcesem, o czym świadczy sprawozdanie Komisji z dnia 30 września 2004 r., to jednak nadal występuje potrzeba poprawy funkcjonowania europejskiego szkolnictwa wyższego, aby stało się bardziej przejrzyste i godne zaufania dla obywateli europejskich oraz studentów i uczonych z innych kontynentów.

(2) Zalecenie Rady nakazuje wspieranie i, tam gdzie to jest możliwe, stworzenie przejrzystych systemów zapewnienia jakości, przy czym prawie wszystkie Państwa Członkowskie utworzyły krajowe systemy zapewnienia jakości i zainicjowały lub też umożliwiły utworzenie jednej lub więcej agencji ds. zapewnienia jakości i akredytacji.

(3) Zalecenie Rady wzywa do utworzenia systemów zapewnienia jakości opartych na całym szeregu ważnych elementów, włączając w to ocenę programów lub instytucji poprzez oceny wewnętrzne, kontrole zewnętrzne, uczestnictwo studentów, publikację wyników oraz udział międzynarodowych jednostek.

(4) Elementy powyższe z reguły zostały już wdrożone we wszystkich systemach zapewnienia jakości i zostały potwierdzone przez europejskich ministrów edukacji, którzy spotkali się w Berlinie we wrześniu 2003 r. w kontekście Procesu Bolońskiego w dążeniu do stworzenia europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego.

(5) Europejska Sieć na Rzecz Zapewnienia Jakości Kształcenia w Szkolnictwie Wyższym (ENQA) została stworzona w 2000 r. i należy do niej coraz więcej agencji ds. zapewnienia jakości ze wszystkich Państw Członkowskich.

(6) Ministrowie edukacji na spotkaniu w Berlinie we wrześniu 2003 r. wezwali członków ENQA do utworzenia we współpracy z EUA, EURASHE oraz ESIB wspólnego zbioru norm, procedur oraz wytycznych w zakresie zapewnienia jakości oraz zbadania możliwości stworzenia odpowiedniego systemu dokonywania wzajemnych ocen przez agencje ds. zapewnienia jakości i / lub akredytacji i przekazanie sprawozdania ministrom za pośrednictwem Grupy Wdrażającej w 2005 r.”

(7) Pożądane jest sporządzenie listy lub rejestru niezależnych i godnych zaufania agencji ds. zapewnienia jakości działających w Europie, agencji regionalnych i krajowych, ogólnych i specjalistycznych, publicznych i prywatnych, nastawionych na zysk lub nie, aby wspierać przejrzystość w szkolnictwie wyższym i pomóc w uznawaniu kwalifikacji oraz okresów studiów za granicą.

(8) W kontekście Strategii Lizbońskiej Komisja Europejska, w marcu 2002 r. stwierdziła, że systemy edukacji i szkolenia w Europie winny stać się „wzorem jakości dla całego świata”[8]

NINIEJSZYM ZALECAJĄ, ABY PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE:

A. wymaga ły od wszystkich instytucji szkolnictwa wyższego działających na ich terenie wprowadzenia lub opracowania rygorystycznych wewnętrznych mechanizmów zapewnienia jakości.

B. wymagały od wszystkich agencji ds. zapewnienia jakości i akredytacji działających na ich terenie niezależności w ocenach i stosowania elementów zapewnienia jakości określonych w zaleceniu Rady z września 1998 r. i stosowania wspólnego zbioru norm, procedur oraz wytycznych dla celów przeprowadzenia ocen.

C. zachęcały agencje ds. zapewnienia jakości i akredytacji razem oraz organizacje reprezentujące szkolnictwo wyższe do założenia „europejskiego rejestru agencji ds. zapewnienia jakości i akredytacji”, zgodnie z opisem w Załączniku, oraz zdefiniowania warunków rejestracji.

D. umożliwiały instytucjom szkolnictwa wyższego działającym na ich terenie dokonanie wyboru agencji ds. zapewnienia jakości lub akredytacji znajdującej się w rejestrze, która jest w stanie sprostać ich potrzebom i odpowiada ich profilowi.

E. akceptowały oceny dokonywane przez wszystkie agencje ds. zapewnienia jakości i akredytacji wymienione w europejskim rejestrze, jako podstawę do podejmowania decyzji w sprawie licencjonowania i finansowania instytucji szkolnictwa wyższego, jak również kwalifikowania się studentów do otrzymania stypendiów i kredytów.

II. WZYWAJĄ KOMISJĘ DO:

A. kontynuowania w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, wspierania współpracy pomiędzy instytucjami szkolnictwa wyższego, agencjami ds. zapewnienia jakości i akredytacji, właściwymi władzami i innymi urzędami/organami działającymi na tym polu.

B. przedstawiania co trzy lata sprawozdań Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów w sprawie postępu w rozwoju systemów zapewnienia jakości w różnych Państwach Członkowskich oraz w zakresie współpracy na poziomie europejskim, łącznie z postępem osiągniętym w realizacji powyższych celów.

Sporządzono w Brukseli,

W imieniu Rady W imieniu Parlamentu

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

„Europejski rejestr agencji ds. zapewnienia jakości i akredytacji”.

Rejestr winien zawierać listę wiarygodnych agencji, których ocenom Państwa Członkowskie (oraz władze publiczne w Państwach Członkowskich) będą mogły zaufać. Rejestr powinien opierać się na następujących czterech zasadach:

1. Wykaz powinien być sporządzony przez przedstawicieli agencji ds. zapewnienia jakości i akredytacji działających na terenie Państw Członkowskich przy współpracy z przedstawicielami sektora szkolnictwa wyższego (uniwersytetów oraz szkolnictwa wyższego pozauniwersyteckiego, studentów, nauczycieli akademickich oraz naukowców) oraz partnerami społecznymi.

2. Warunki rejestracji agencji powinny obejmować:

- Przyjęcie całkowitej niezależności w dokonywaniu ocen,

- Uznanie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (lub władz publicznych w Państwach Członkowskich),

- Działanie agencji na podstawie wspólnego zbioru norm, procedur oraz wytycznych, o których mowa w motywie 6 niniejszego zalecenia,

- Dokonywanie ocen zewnętrznych przez inne agencje oraz innych ekspertów, łącznie z publikacją kryteriów, metodologii, oraz rezultatów tych ocen.

[1] Zalecenie Rady z dnia 24 września 1998 r. w sprawie europejskiej współpracy w zakresie zapewniania jakości w szkolnictwie wyższym (98/561/WE) Dz.U. L 270/56 z 7.10.1998.

[2] Procedury Jakościowe w Europejskim Szkolnictwie Wyższym – Badania ENQA, ENQA Occasional Papers 5, kwietnia 2003 r. http://www.enqa.net/texts/procedures.pdf

[3] Dania, Niemcy i Niderlandy

[4] Dz.U. C […] z […], str. […].

[5] Dz.U. C […] z […], str. […].

[6] Dz.U. C […] z […], str. […].

[7] Dz.U. C […] z […], str. […].

[8] Rada Europejska z Barcelony – Konkluzje Prezydencji http://ue.eu.int/ueDocs/cms_Data/docs/pressData/en/ec/71025.pdf