ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6)

w art. 11 dodaje się ustępy w brzmieniu: „3. Państwa członkowskie i Komisja stosują wszelkie niezbędne środki, aby utrzymać zaufanie do statystyki europejskiej. W tym celu podjęte przez państwa członkowskie i Komisję »zobowiązania dotyczące zaufania do statystyki« (»zobowiązania«) mają dodatkowo zapewniać zaufanie publiczne do statystyki europejskiej i postępy we wdrażaniu zasad statystycznych zawartych w kodeksie praktyk. Zobowiązania obejmują konkretne zobowiązania polityczne dotyczące odpowiednio ulepszania lub utrzymywania warunków wdrożenia kodeksu praktyk oraz powinny być publikowane wraz ze streszczeniem dla obywateli. 4. Zobowiązania przez państw członkowskich są regularnie monitorowane przez Komisję na podstawie sprawozdań rocznych przesyłanych przez państwa członkowskie, a ich treść jest w stosownych przypadkach uaktualniana. W przypadku braku publikacji zobowiązania do dnia …. (8), państwo członkowskie przedkłada Komisji i podaje do publicznej wiadomości sprawozdanie z postępu prac dotyczące wdrożenia kodeksu praktyk i, w stosownych przypadkach, wysiłków podejmowanych na rzecz utworzenia takiego zobowiązania. Takie sprawozdania z postępu prac są okresowo uaktualniane, przynajmniej co dwa lata od pierwszej publikacji. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat opublikowanych zobowiązań i, w stosownych przypadkach, sprawozdań z postępu prac, do dnia…. (9) oraz co dwa lata po pierwszym sprawozdaniu. 5. Zobowiązanie podjęte przez Komisję jest regularnie monitorowane przez Europejską Radę Konsultacyjną ds. Zarządzania Statystyką (ESGAB). Ocena ESGAB dotycząca realizacji tego zobowiązania jest zawarta w jej corocznym sprawozdaniu przedstawianym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 235/2008/WE (10). ESGAB złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat realizacji zobowiązania do dnia … (9).
1)

Środki, jakie mają zostać przyjęte z myślą o zmniejszeniu zużycia lekkich plastikowych toreb na zakupy, muszą obejmować jedno z poniższych podejść lub oba z nich: — przyjęcie środków zapewniających, by do dnia 31 grudnia 2019 r. roczny poziom zużycia nie przekraczał 90 lekkich plastikowych toreb na zakupy w przeliczeniu na osobę, a do dnia 31 grudnia 2025 r. – 40 takich toreb w przeliczeniu na osobę (lub określenie podobnych celów wyrażonych w wadze), — przyjęcie środków zapewniających, by do dnia 31 grudnia 2018 r. te plastikowe torby nie były oferowane za darmo konsumentom, chyba że wdrożone zostaną równie skuteczne instrumenty. Bardzo lekkie plastikowe torby na zakupy mogą być wyłączone z tych środków. Są one zdefiniowane jako plastikowe torby na zakupy o grubości materiału poniżej 15 mikronów wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu jedzenia.
dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5. W celu zminimalizowania ryzyka, że pojedyncze partie surowców będą przedmiotem więcej niż jednego wniosku o uznanie w Unii, państwa członkowskie i Komisja dążą do zacieśnienia współpracy pomiędzy krajowymi systemami oraz między krajowymi systemami a dobrowolnymi systemami utworzonymi zgodnie z art. 18, obejmującej w stosownych przypadkach wymianę danych. W celu zapobiegania zamierzonej modyfikacji lub zamierzonego usuwania materiałów, tak aby można było je objąć załącznikiem IX, państwa członkowskie zachęcają do opracowania i stosowania systemów śledzenia ruchu i pochodzenia surowców oraz uzyskanych z nich biopaliw w całym łańcuchu wartości. Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku wykrycia nadużycia podjęte zostały odpowiednie działania. Państwa członkowskie składają sprawozdanie z podjętych środków do dnia 31 grudnia 2017 r., a następnie co dwa lata, jeżeli nie dostarczyły równoważnych informacji o niezawodności systemu i zabezpieczeniu go przed nadużyciami w swoich sprawozdaniach dotyczących postępów w promowaniu i wykorzystaniu energii ze źródeł odnawialnych sporządzonych zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. d).

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 25a w celu zmiany wykazu surowców w załączniku IX część A polegającej na dodaniu surowców, lecz nie na usunięciu ich z wykazu. Komisja przyjmuje odrębny akt delegowany w odniesieniu do każdego surowca, który ma zostać dodany do wykazu w załączniku IX część A. Każdy akt delegowany opiera się na analizie najnowszego postępu naukowo-technicznego, z odpowiednim uwzględnieniem zasad hierarchii postępowania z odpadami, pozwalającej uznać, że dany surowiec nie generuje dodatkowego zapotrzebowania na grunty ani nie powoduje istotnych zakłóceń na rynkach w odniesieniu do produktów (ubocznych), odpadów ani pozostałości, zapewnia znaczne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w porównaniu z paliwami kopalnymi i nie grozi negatywnym wpływem na środowisko i bioróżnorodność.”;
—

przyznając, że właściciele znaku towarowego powinni być uprawnieni do uniemożliwiania stronom trzecim przywożenia z państw trzecich towarów oznaczonych bez zezwolenia znakiem towarowym, który jest zasadniczo identyczny ze znakiem towarowym zarejestrowanym w odniesieniu do tych towarów, do państwa członkowskiego, w którym zarejestrowany jest znak towarowy, bez względu na to, czy są one dopuszczone do swobodnego obrotu, Rada stanowi, iż prawo to wygasa, gdy zgłaszający lub posiadacz towarów udowodni, że właściciel znaku towarowego nie jest uprawniony do zakazania wprowadzenia towaru na rynek w kraju przeznaczenia;
—

przyznając, że właściciele znaku towarowego Unii Europejskiej powinni być uprawnieni do uniemożliwiania stronom trzecim przywożenia z państw trzecich towarów oznaczonych bez zezwolenia znakiem towarowym, który jest zasadniczo identyczny ze znakiem towarowym Unii Europejskiej zarejestrowanym w odniesieniu do tych towarów, na obszar celny Unii, bez względu na to, czy są one dopuszczone do swobodnego obrotu, Rada stanowi, iż prawo to wygasa, gdy zgłaszający lub posiadacz towarów udowodni, że właściciel znaku towarowego Unii Europejskiej nie jest uprawniony do zakazania wprowadzenia towaru na rynek w kraju przeznaczenia,
3.

Parlament Europejski głosował nad rezolucją ustawodawczą w pierwszym czytaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. (1) i przyjął 233 poprawki. Większość elementów wniosku w sprawie jednolitego rynku łączności elektronicznej utrzymano. Parlament Europejski zmienił przepisy dotyczące roamingu, by do grudnia 2015 r. znieść dodatkowe opłaty z tytułu usług roamingu z zastrzeżeniem klauzuli o rozsądnym używaniu. Zmieniono przepisy dotyczące neutralności sieci, przede wszystkim poprzez wprowadzenie definicji neutralności sieci i ograniczenie operatorom możliwości świadczenia specjalistycznych usług w drodze nałożenia wymogu, by przepustowość sieci była wystarczająca do świadczenia tych usług dodatkowo wobec świadczonych usług dostępu do internetu. Nie utrzymano zharmonizowanych europejskich produktów hurtowego dostępu szerokopasmowego i zmieniono formę elementów dotyczących ochrony konsumentów. Rada i Parlament Europejski rozpoczęły negocjacje z myślą o osiągnięciu wczesnego porozumienia w drugim czytaniu. Intensywna analiza wniosku w sprawie jednolitego rynku łączności elektronicznej doprowadziła do porozumienia zakładającego skoncentrowanie dyskusji na tylko dwóch kluczowych kwestiach: roaming i neutralność sieci, w tym prawa konsumentów związane z obiema kwestiami. Nie utrzymano przepisów dotyczących jednolitego zezwolenia UE, produktów europejskich (w tym koordynacji wykorzystania widma radiowego i europejskich produktów dostępu wirtualnego) i BEREC.
13.

Zmiany wprowadzone przez Radę są w dużej mierze zbieżne z zaproponowanymi przez Parlament. Dodają one kilka praktycznych elementów do unikania poławiania gatunków chronionych oraz do ich specjalnego traktowania, jeśli takie ryby zostaną przypadkowo złowione.
(1)

W konsekwencji stopniowego rozszerzania właściwości Sądu od chwili jego utworzenia, liczba wnoszonych do niego spraw jest każdego roku coraz większa, co w dłuższej perspektywie skutkuje wzrostem liczby spraw zawisłych przed tym Sądem. Ma to wpływ na wydłużanie się czasu trwania postępowań.
8.

Niniejsze rozporządzenie wprowadza zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 515/97. Zmiany te mają na celu zlikwidowanie luk w istniejących systemach wykrywania oszustw celnych i opóźnień w dochodzeniach OLAF, uproszczenie nadzoru nad ochroną danych i dostarczenie wyjaśnień co do możliwości ograniczenia widoczności danych i przepisów dotyczących dopuszczalności dowodów zebranych w ramach wzajemnej pomocy.
8.

Zważywszy na znaczny wzrost liczby spraw w Sądzie od 2011 r., Trybunał Sprawiedliwości w dniu 13 października 2014 r. zaproponował – jak wspomniano w pkt 3 powyżej – by współustawodawcy wprowadzili stosowne zmiany do jego pierwotnej propozycji, tak aby do 2019 r. podwoić w trzech etapach liczbę sędziów Sądu, w tym włączyć Sąd do spraw Służby Publicznej w struktury Sądu, co ma służyć następującym celom: — rozstrzyganie takiej samej liczby spraw jak liczba spraw wnoszonych, a tym samym powstrzymanie zwiększania się liczby zawisłych spraw, — usunięcie zaległości w rozstrzyganiu zawisłych spraw, — ograniczenie długości postępowań przed Sądem, a tym samym również ryzyka, że Unii Europejskiej zarzucone zostanie naruszenie art. 47 Karty, — uproszczenie struktury sądowniczej Unii Europejskiej oraz działanie na rzecz spójności orzecznictwa, — zapewnienie większej elastyczności przy obsłudze spraw, poprzez umożliwienie Sądowi – w trosce o właściwe wymierzanie sprawiedliwości – wyznaczania do jednej lub kilku izb większej lub mniejszej liczby sędziów, w zależności od obciążenia sprawami, lub wyznaczenia konkretnych izb, które będą odpowiadać za rozpoznawanie spraw wchodzących w zakres określonych dziedzin, — rozwiązanie stałych problemów związanych z mianowaniem sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej oraz zapobieganie podobnym problemom, które mogłyby się pojawić w przypadku mianowania dodatkowych sędziów Sądu, — przywrócenie Sądowi uprawnień do wydawania wyroków w przedmiocie odwołania w sporach między Unią i jej pracownikami, a co za tym idzie – uczynienie bezużytecznymi zarówno procedury kontroli (której stosowanie okazało się dość skomplikowane), jak i instytucji sędziego ad interim w Sądzie do spraw Służby Publicznej.
19.

We wszystkich przypadkach, jeżeli okoliczności budzą wątpliwości co do właściwości danego sądu, sąd ten powinien zwrócić się do dłużnika o przedstawienie dodatkowych dowodów na poparcie jego twierdzeń co do lokalizacji COMI oraz, jeżeli prawo mające zastosowanie do postępowania upadłościowego na to zezwala, powinien umożliwić wierzycielom przedstawienie stanowiska w kwestii właściwości sądu.
1.

W dniu 8 sierpnia 2013 r.Komisja przedłożyła Radzie i Parlamentowi Europejskiemu wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi w odniesieniu do powierzenia Komisji uprawnień delegowanych i wykonawczych do przyjmowania niektórych środków.
b)

do dokumentu urzędowego dotyczącego urodzenia, pozostawania osoby przy życiu, zgonu, małżeństwa, (w tym zdolności do zawarcia małżeństwa oraz stanu cywilnego), zarejestrowanego związku partnerskiego (w tym zdolności do zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego i statusu związanego z zarejestrowanym związkiem partnerskim), miejsca zamieszkania lub miejsca pobytu oraz braku wpisu do rejestru karnego, został dołączony, zgodnie z warunkami określonymi w przedmiotowym rozporządzeniu, wielojęzyczny standardowy formularz, pod warunkiem że organ, któremu przedkłada się dokument urzędowy, uznaje, że informacje zamieszczone w wielojęzycznym standardowym formularzu są wystarczające do tego, by nadać bieg sprawie w oparciu o dany dokument urzędowy (11).
11.

W odniesieniu do zmian we wniosku Komisji Rada opiera się na poprawkach zaproponowanych przez Parlament w odniesieniu do „śladu połowowego” (poprawki 43–55) i w odniesieniu do wyznaczania obszarów, w których występują lub mogą występować wrażliwe ekosystemy morskie (poprawki 42 i 56). Propozycja Komisji, aby w połowach dalekomorskich wycofać użycie włoków dennych, której Parlament nie zaakceptował jako takiej (zob. poprawka 62), została w stanowisku Rady zastąpiona, w oparciu o konwergencję trzech różnych poglądów, przez pakiet przepisów (żadnych połowów włokiem dennym poniżej 800 metrów w wodach UE i obszarach wód UE określonych jako służące ochronie dalekomorskich wrażliwych ekosystemów morskich; surowe warunki dotyczące zwiadów rybackich poza ustalonymi obszarami połowów („ślad”) wraz z powiązanymi karami w przypadku naruszeń; zwiększona obecność obserwatorów i wymogi w zakresie sprawozdawczości dotyczące gatunków określających prawdopodobieństwo wrażliwych ekosystemów morskich; oraz szczegółowa ocena wpływu rozporządzenia po czterech latach).
10.

Rada uważa, że należy dążyć do dalszego otwarcia krajowego pasażerskiego rynku kolejowego. Niemniej jednak, należy umożliwić państwom członkowskim ograniczenie dostępu w przypadku zagrożenia równowagi ekonomicznej podpisanych umów dotyczących obowiązków w zakresie świadczenia usług publicznych. Ponadto należy umożliwić państwom członkowskim graniczącym z krajami trzecimi ustanowienie dodatkowych warunków sprawiedliwego dostępu do rynku. Wreszcie warunki dotyczące zarządcy infrastruktury kolejowej, zwłaszcza w odniesieniu do niezależności, bezstronności i przejrzystości finansowej, powinny być proporcjonalne do sytuacji rynkowej i infrastruktury użytkowej.
8.

Celem tego wniosku jest zmiana istniejącego rozporządzenia z 2008 r. ustanawiającego długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza (12) („plan dotyczący dorsza”). We wniosku proponuje się między innymi wprowadzenie pewnej elastyczności w odniesieniu do przepisów dotyczących całkowitych dopuszczalnych połowów, tak by lepiej zharmonizować obliczanie nakładów połowowych, oraz wprowadzenie nowych, zmienionych zachęt do systemu ograniczania nakładów połowowych z myślą o unikaniu połowów dorsza i redukcji odrzutów.
art. 10 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 10

Upoważnienia do połowów i pułapy zdolności

1. W odniesieniu do każdego obszaru geograficznego, o którym mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, każde państwo członkowskie wydaje upoważnienia do połowów zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 (**) w odniesieniu do statków pływających pod jego banderą, które prowadzą połowy na tym obszarze i używają jednego z następujących narzędzi:

a) włoki denne i niewody (OTB, OTT, PTB, SDN, SSC, SPR) o wymiarach oczek sieci: (i) TR1 równym 100 mm lub większym; (ii) TR2 równym 70 mm lub większym, ale mniejszym niż 100 mm; (iii) TR3 równym 16 mm lub większym, ale mniejszym niż 32 mm;

b) włoki rozprzowe (TBB) o wymiarach oczek sieci: (i) BT1 równym 120 mm lub większym; (ii) BT2 równym 80 mm lub większym, ale mniejszym niż 120 mm;

c) pławnice, sieci oplątujące (GN);

d) drygawice (GT);

e) takle (LL).

2. Bez uszczerbku dla pułapów zdolności określonych w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w odniesieniu do każdego obszaru geograficznego, o którym mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, całkowita zdolność wyrażona w kW statków posiadających upoważnienia do połowów wydane zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu nie może przekraczać maksymalnej zdolności statków, które prowadziły działalność w latach 2006 lub 2007 przy użyciu jednego z narzędzi, o których mowa w ust. 1, w danym obszarze geograficznym.

3. Każde państwo członkowskie sporządza i prowadzi wykaz statków posiadających upoważnienie do połowów, o którym mowa w ust. 1, oraz udostępnia ten wykaz Komisji i pozostałym państwom członkowskim na swojej oficjalnej stronie internetowej.

(**) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1).”;"
7.

W dniu 3 czerwca 2016 r. Komitet Stałych Przedstawicieli zatwierdził to porozumienie w sprawie ostatecznego tekstu kompromisowego znajdującego się w załączniku, z myślą o osiągnięciu wczesnego porozumienia w drugim czytaniu w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie statystyki transportu kolejowego w odniesieniu do gromadzenia danych o towarach, pasażerach i wypadkach.
1.

W dniu 28 czerwca 2013 r. Komisja przedłożyła Radzie i Parlamentowi Europejskiemu wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1365/2006 w sprawie statystyk dotyczących transportu towarów wodami śródlądowymi w odniesieniu do nadawania Komisji uprawnień delegowanych i wykonawczych do przyjęcia niektórych środków.
19.

Dyrektywa zobowiązuje państwa członkowskie do tego, by wspierały stosowanie wymogów dostępności także do stron internetowych i aplikacji mobilnych nieobjętych jej zakresem, by promowały i wspierały programy szkoleniowe poświęcone dostępności stron internetowych i aplikacji mobilnych, a także by przyjęły środki niezbędne do popularyzowania wiedzy o wymogach dostępności.
(12)

Ratyfikując i, odpowiednio, zawierając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych przyjętą w dniu 13 grudnia 2006 r. („konwencja ONZ”), większość państw członkowskich i Unia zobowiązały się do podjęcia odpowiednich środków w celu zapewnienia osobom niepełnosprawnym, na zasadzie równości z innymi osobami, dostępu m.in. do technologii i systemów informacyjno-komunikacyjnych, do opracowywania, ogłaszania i monitorowania wdrażania minimalnych standardów i wytycznych w sprawie dostępności urządzeń i usług powszechnie dostępnych lub powszechnie zapewnianych, oraz do popierania dostępu osób niepełnosprawnych do nowych technologii i systemów informacyjno-komunikacyjnych, w tym do internetu, oraz zobowiązały się do powstrzymywania się od angażowania się w jakiekolwiek działania lub praktyki, które są niezgodne z tą konwencją, i zapewnienia, by organy i instytucje publiczne działały zgodnie z nią. Konwencja ONZ stanowi również, że produkty, środowisko, programy i usługi powinny być projektowane w taki sposób, by były użyteczne dla wszystkich, w możliwie największym stopniu, bez potrzeby adaptacji lub specjalistycznego projektowania Takie „uniwersalne projektowanie” nie powinno wykluczać urządzeń wspomagających przeznaczonych dla szczególnych grup osób niepełnosprawnych, tam gdzie urządzenia takie są potrzebne. Zgodnie z konwencją ONZ do osób niepełnosprawnych zalicza się te osoby, które mają długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub zmysłową, co może, w połączeniu z innymi barierami, utrudniać im pełny i skuteczny udział w życiu społecznym na zasadzie równości z innymi osobami.
14.

Dla odnośnych trzech instytucji szczególne znaczenie miały przepisy dodane w wyniku reformy WPRyb, takie jak dotyczące zmiany bandery. Przedmiotowe rozporządzenie powinno zapewnić, aby statki rybackie, które opuściły unijną flotę rybacką, przeszły następnie pod banderę państwa trzeciego i później powróciły do unijnej floty rybackiej, nie były zaangażowane w połowy NNN ani nie prowadziły połowów pod banderą państwa niewspółpracującego w zakresie zwalczania połowów NNN. Rada utrzymywała, że dany statek nie kwalifikuje się do otrzymania upoważnienia, w przypadku gdy dalej prowadził połowy w ramach floty rybackiej państwa trzeciego po wpisaniu tego państwa trzeciego do wykazu państw zezwalających na niezrównoważone połowy lub państw niewspółpracujących w zakresie zwalczania połowów NNN za podstawie art. 33 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008, ale nie w przypadku, gdy to państwo trzecie zostało jedynie zidentyfikowane jako państwo niewspółpracujące w zakresie zwalczania połowów NNN. Aby jednak uwzględnić obawy Parlamentu, Rada zgodziła się, aby dany statek nie kwalifikował się także do otrzymania upoważnienia, w przypadku gdy dalej prowadził połowy w ramach floty rybackiej państwa trzeciego po upływie sześciu tygodni od decyzji wpisującej to państwo trzecie do wykazu państw niewspółpracujących w zakresie zwalczania połowów NNN z wyjątkiem przypadku, gdy Rada postanowiła nie umieszczać tego państwa trzeciego w takim wykazie (art. 6 ust. 2 lit. d) stanowiska Rady).
12.

Po osiągnięciu porozumienia politycznego stało się jasne, że w szczególności przepisy przejściowe mogłyby doprowadzić do niepewności pod względem ich wykładni, a tym samym mieć nieprzewidziane skutki dla przemysłu, pacjentów i organów regulacyjnych. Z inicjatywy kilku państw członkowskich i zgodnie z sugestiami kilku członków Parlamentu Europejskiego postanowiono więc wyjaśnić cele porozumienia politycznego w tym zakresie. Wynikające z tego wyjaśnienia techniczne do dwóch tekstów kompromisowych zostały nieformalnie uzgodnione przez wszystkie państwa członkowskie i Parlament Europejski i uwzględnione w tekstach podczas ostatecznej redakcji prawno-językowej. Wyjaśnienia techniczne do projektu rozporządzenia w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro zawarto w: — motywie 98 zdania drugie i trzecie, — motywie 99, — art. 48 (14), — art. 110 ust. 3, — art. 112 akapity pierwszy i drugi, — art. 113 ust. 3 lit. f) ostatni akapit, oraz — art. 113 ust. 3 lit. h).
15.

Rada uważa, że dyrektywy 90/385/EWG, 93/42/EWG i 98/79/WE nie są już wystarczające do regulowania sektora wyrobów medycznych. Pożądane jest utrzymanie wspólnych unijnych ram legislacyjnych dla wyrobów medycznych i wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, dlatego też dwa rozporządzenia – o wyrobach medycznych i o wyrobach medycznych do diagnostyki in vitro powinny różnić się tylko w tych miejscach, w których różnice są uzasadnione charakterem tych dwóch kategorii wyrobów i ich przewidzianymi zastosowaniami.
Normy społeczne i środowiskowe zostaną uwzględnione przy ustalaniu marginesu usuwającego szkodę. Ponadto można będzie wziąć pod uwagę przyszłe koszty związane z wdrażaniem tych norm, jeżeli koszty te będą jasno przewidywalne i obiektywnie mierzalne. Jest to nowe podejście stosowane przez Parlament Europejski, Rada zapewniła jednak, by nie dochodziło do podwójnego liczenia kosztów oraz by koszty były należycie uzasadnione ( 8 )
23.

Stanowisko Rady podkreśla główny cel wniosku Komisji i w pełni odzwierciedla kompromis osiągnięty podczas nieformalnych negocjacji między Radą a Parlamentem Europejskim przy wsparciu Komisji. W odniesieniu do poprawek zaproponowanych przez Parlament Europejski Rada stwierdza, że pewna ich część została odzwierciedlona we wspólnym stanowisku – co do ich ducha, częściowo lub w pełni.
9.

Ogólnym celem wniosku jest modernizacja zasad dostępu do zawodu przewoźnika drogowego i dostępu do rynku przewozów drogowych z myślą o zapewnieniu sprawnego funkcjonowania jednolitego rynku transportu drogowego. Osiąga się to poprzez dostosowanie obowiązujących przepisów do obecnych okoliczności i rozszerzenie zakresu stosowania przedmiotowych rozporządzeń, a tym samym usunięcie niedociągnięć w przepisach i ich egzekwowaniu. W szczególności zaktualizowano wymogi rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 dotyczące wykonywania zawodu przewoźnika drogowego w celu zwalczania przedsiębiorstw „skrzynek pocztowych” i nieuczciwej konkurencji. Ponadto rozszerzono przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 dotyczące kabotażu, aby zapobiec ich nadużywaniu. W obu rozporządzeniach doprecyzowano odpowiednie normy dotyczące kontroli, a współpraca administracyjna między właściwymi organami różnych państw członkowskich zostanie ułatwiona, aby zapewnić równe warunki działania i równe egzekwowanie przepisów dla wszystkich przewoźników we wszystkich państwach członkowskich.