TEKST PROPONOWANY
PRZEZ KOMISJĘPOPRAWKI
PARLAMENTU
Poprawka 12
Artykuł 3 f (nowy)
Artykuł 3f
W posiedzeniach i pracach Wspólnego Komitetu, ustanowio-
nego na podstawie art. 10 Porozumienia, może brać udział
jeden poseł do Parlamentu Europejskiego w charakterze obser-
watora oraz przedstawiciele sektora rybołówstwa działającegow ramach niniejszego porozumienia.
Poprawka 13
Artykuł 3 g (nowy)
Artykuł 3g
Komitet informuje Parlament Europejski o wszelkich inicjaty-
wach mających na celu zmianę treści Porozumienia, w tym
Protokołu, arkuszy danych i załączników .
P6_TA(2006)0202
Monitorowanie stosowania prawa wspólnotowego (2003 i 2004 r.)
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie 21 i 22 sprawozdania rocznego Komisji dotyczą-
cego monitorowania stosowania prawa wspólnotowego (2003 i 2004 r.) (2005/2150(INI))
Parlament Europejski,
—uwzględniając 21 i 22 sprawozdanie roczne Komisji (COM(2004)0839 oraz COM(2005)0570),
—uwzględniając dokumenty robocze służb Komisji (SEC(2004)1638 oraz SEC(2005)1446 i 1447),
—uwzględniając art. 45 i art. 112 ust. 2 Regulaminu,
—uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Petycji (A6-0089/2006),
A. maj ąc na uwadze, że sprawozdania roczne Komisji określają stan transpozycji dyrektyw przez Państwa
Członkowskie w celu zapewnienia skutecznej kontroli stosowania prawa, oraz że według 21 sprawo-
zdania w dniu 31 grudnia 2003 r. toczyło się 3 927 postępowań w sprawie naruszenie prawa wspólno-
towego, łącznie z 1 855 sprawami, w przypadku których rozpoczęto postępowanie, 999 sprawami, w
których wydano uzasadnioną opinię, 411 sprawami, które zostały skierowane do Trybunału Sprawiedli-
wości, oraz zaledwie 69 sprawami (spośród których 40 dotyczyło sektora ochrony środowiska), w przy-
padku których rozpoczęto postępowanie na podstawie art. 228 Traktatu WE,
B. maj ąc na uwadze, że właściwa kontrola stosowania prawa wspólnotowego składa się nie tylko z oceny
transpozycji pod względem ilościowym, ale także z oceny jakości transpozycji oraz praktyk przyjętych w
procesie stosowania prawa wspólnotowego,7.12.2006 C 297 E/122 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
Wtorek, 16 maja 2006 r.PL
C. maj ąc na uwadze, że prawidłowe i szybkie stosowanie prawa wspólnotowego stanowi integralną i
podstawową część „lepszego stanowienia prawa”, a przejrzyste i dobrze sformułowane przepisy prawne
stanowią niezbędny warunek właściwego stosowania prawa wspólnotowego na terenie całej Unii Euro-
pejskiej; mając na uwadze, że jakość przepisów prawnych oraz przejrzystość zobowiązań Państw Człon-
kowskich nie zawsze są zadowalające z uwagi na fakt, że przepisy prawne są często wynikiem trudnych
kompromisów politycznych,
D. maj ąc na uwadze, że Komisja może dostosowywać środki służące do skutecznego wykonywania swoich
zadań oraz wprowadzać innowacje w celu poprawy stosowania prawa wspólnotowego,
E. maj ąc na uwadze prowadzone aktualnie przez Komisję prace nad dostosowaniem istniejących procedur
oraz metodami przyspieszenia ich działania oraz zwiększenia ich wydajności; maj ąc na uwadze, że nie
stanowią one jednak wystarczającego powodu braku punktualnego przekazywania wymaganych infor-
macji dotyczących łącznej wysokości środków finansowych przyznanych na usuwanie naruszeń we właś-
ciwych dyrekcjach generalnych oraz w Sekretariacie Centralnym,
F. maj ąc na uwadze, że ilość skarg związanych z naruszeniem prawa wspólnotowego dowodzi, że obywa-
tele europejscy odgrywają istotną rolę w stosowaniu prawa wspólnotowego, oraz że umiejętność właś-
ciwej reakcji na ich obawy jest istotna dla wiarygodności Unii Europejskiej,
G. maj ąc na uwadze, że skargi obywateli nie odgrywają wyłącznie symbolicznej roli w budowaniu „Europy
obywateli”, lecz stanowią opłacalne i skuteczne narzędzie kontroli stosowania prawa wspólnotowego,
H. maj ąc na uwadze, że skuteczna ochrona prawna oraz jednolite stosowanie i wykładnia są zasadniczymi
elementami prawa wspólnotowego,
I. maj ąc na uwadze, że Parlament otrzymał 22 roczne sprawozdanie Komisji dopiero w styczniu 2006 r.,
oraz mając na uwadze, że wskutek powyższego opóźnienia niniejsza rezolucja tylko częściowo odwo łuje
siędo tego sprawozdania i obejmuje analizą głównie 21 roczne sprawozdanie dotyczące stosowania
prawa wspólnotowego w roku 2003,
1. jest przekonany o istnieniu realnej potrzeby poważnego i widocznego rozpatrzenia przez wszystkie
instytucje europejskie oraz przyznania wyższego priorytetu kwestii kontroli wdrażania, zwłaszcza w
kontekście podkreślanej w ostatnim czasie pilnej potrzeby zmniejszenia objętości wspólnotowego prawo-
dawstwa i inicjatyw prawodawczych;
2. utrzymuje, że zmniejszenie objęto ści prawodawstwa musi być zrekompensowane przez położenie więk-
szego nacisku na wdrażanie; podkreśla, że skargi obywateli stanowią opłacalne i skuteczne narzędzie
kontroli stosowania prawa wspólnotowego oraz wzywa Komisję do zagwarantowania, aby przynajmniej
niektóre ze środków przyznanych uprzednio na projekty legislacyjne i związane z nimi dalsze działania
zostały przeznaczone na skuteczne i prawidłowe wdrożenie obowiązującego prawodawstwa wspólnotowegow różnych jednostkach zajmujących się indywidualnymi skargami oraz przypadkami naruszenia;
3. wyraża przekonanie, że komisje parlamentarne winny także zwrócić uwagę na kwestię stosowania
prawa wspólnotowego oraz że zwłaszcza odpowiedzialny za nią sprawozdawca winien brać bardziej czynny
udział w kontroli wdrażania prawa wspólnotowego w Pań stwach Członkowskich, czego przykładem mogą
byćregularne spotkania dotyczące wdrażania przepisów organizowane przez Komisję Ochrony Środowiska,
Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności;
4. zdaje sobie sprawę, że procedura komitologii nie jest przedmiotem niniejszej rezolucji i podkreśla w
związku z tym, że potrzebna jest oddzielna rezolucja w tej sprawie;
5. podkreśla, że art. 211 Traktatu WE powierza Komisji instytucjonalną odpowiedzialność za czuwanie
nad stosowaniem postanowień Traktatu, jak również środków przyjętych przez instytucje na jego podstawie,
oraz że art. 226 Traktatu WE upoważnia Komisję do podjęcia działania przeciwko Pań stwom Członkowskim
w przypadku uchybienia zobowiązaniom wynikającym z Traktatu;7.12.2006 C 297 E/123 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
Wtorek, 16 maja 2006 r.PL
6. zauważa, że główne problemy dotyczące postępowania w sprawie naruszenia (art. 226 i 228 Traktatu
WE) to jego długość (średnio 54 miesiące od chwili rejestracji skargi oraz wniesienia sprawy do Trybunału)
oraz ograniczony zakres stosowania art. 228;
7. zwraca uwagę, że Komisja organizuje cztery spotkania w roku w celu podjęcia decyzji dotyczącej postę-
powania w sprawie naruszenia oraz że wszystkie decyzje (począwszy od wezwania do usunięcia uchybienia,
którego celem jest uzyskanie informacji od danego Pań stwa Członkowskiego, a skończywszy na decyzji w
sprawie skierowania sprawy do Trybunału Sprawiedliwości) podejmowane są przez Kolegium Komisarzy;
uznając znaczenie oraz potrzebę zbiorowej interwencji w poszczególnych fazach postępowania w sprawie
naruszenia proponuje dokładnie rozważyć możliwość skrócenia wewnętrznej procedury w początkowej
fazie postępowania poprzez upoważnienie każdego członka Komisji do kierowania do Państw Członkow-
skich wezwań do usunięcia uchybienia w dziedzinie należącej do zakresu jego obowiązków, jak zresztą
odbywa się to już obecnie, w przypadku gdy Pań stwo Członkowskie nie dokonało transpozycji przepisów
wspólnotowych do prawa krajowego w ustalonym terminie;
8. zwraca uwagę na niewystarczający poziom współpracy sądów krajowych w większo ści Pań stw Człon-
kowskich, które wciąż niechętnie stosują zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego;
9. z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji zatytułowany „Lepsza kontrola stosowania prawa wspól-
notowego” (COM(2002)0725), który określa różnorodne działania zmierzają ce do realizacji tego celu;
10. wyraża jednak ubolewanie w związku z faktem, że Komisja nie przedstawiła ustrukturyzowanego i
szczegółowego planu dalszych działań w związku z niektórymi zobowiązaniami zawartymi w wyżej
wspomnianych komunikatach, z których jedno przewiduje, że„stosowanie kryteriów pierwszeństwa będzie
podlegało corocznej ocenie podczas omawiania sprawozdania z kontroli stosowania prawa wspólnotowego”;
11. wzywa Komisję do przeprowadzenia szczegółowej oceny stosowania kryteriów pierwszeństwa wymie-
nionych we wspomnianym komunikacie w celu stwierdzenia, czy stosowanie ich jest rzeczywiście konieczneoraz czy nie wiąże się z ryzykiem zbytniego ograniczenia liczby postępowań w sprawie naruszenia, które w
myśl Traktatu nie podlegają jakiejkolwiek hierarchizacji; zwraca się do Komisji z prośbą o dokonanie oceny,
czy nieznaczna podwyżka środków dla dyrekcji generalnych, w których istnieje największe ryzyko postę-
powań w sprawie naruszenia, byłaby lepszym sposobem poprawy ich zdolności do działania w następstwie
skarg; zaznacza, że w służbach Komisji odpowiedzialnych za transpozycję potrzebni są eksperci-prawnicy,
którzy sprawdzaliby, czy dokonano całkowitej transpozycji; zaznacza, że w celu analizy transpozycji nie
można polega ćwyłącznie na automatycznym systemie kontroli zgodności;
12. wzywa Komisję do informowania Parlamentu o wynikach takich ocen; domaga się, aby wyznaczanie
priorytetów nie prowadziło do osłabienia reakcji na skargi obywateli oraz wzywa Komisję do konsultowania
sięz Parlamentem w sprawie potencjalnych zmian kryteriów pierwszeństwa;
13. wzywa Komisję do postawienia zasady rządów prawa oraz doświadczenia obywateli ponad czysto
gospodarczymi kryteriami i ocenami; domaga się, aby Komisja ściśle nadzorowała poszanowanie wolności
podstawowych oraz zasad ogólnych określonych w Traktacie, a także przestrzeganie rozporządzeń i
dyrektyw ramowych; wzywa Komisję do stosowania ustawodawstwa wtórnego jako kryterium pozwalają-
cego na ustalenie, czy doszło do naruszenia wolności podstawowych;
14. wzywa Komisję do dokonania ponownej oceny współpracy z Państwami Członkowskimi w rozu-
mieniu art. 10 Traktatu WE i w świetle faktu, że większo śćPaństw Członkowskich nie jest przygotowana do
podjęcia znaczących działań w celu poprawy wdrażania prawa wspólnotowego, co potwierdzono w trakcie
negocjacji dotyczących porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawielepszego stanowienia prawa (
1), kiedy to Rada odmówiła podjęcia jakiegokolwiek zobowiązania w kwestiach
transpozycji i wdrażania; deklaruje wsparcie dla kwestii wznowienia negocjacji z Radą w tej sprawie w celu
wprowadzenia zmian do porozumienia międzyinstytucjonalnego;
15. wzywa Komisję do przeprowadzenia ponownej oceny postawy pobłażliwości w stosunku do Państw
Członkowskich w kwestii przestrzegania terminów przedkładania Komisji wymaganych przez nią informacji,
przyjmowania oraz przekazywania informacji o krajowych środkach wykonawczych oraz właściwego stoso-
wania prawa wspólnotowego na poziomie krajowym, regionalnym oraz lokalnym;7.12.2006 C 297 E/124 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
Wtorek, 16 maja 2006 r.PL
(1) Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1.
16. zwraca uwagę, że Państwa Członkowskie postanowiły wprowadzić konkretne struktury zajmujące się
wdrażaniem; przychylnie odnosi się do podejmowanych przez Komisję wysiłków wspierają cych tworzenie
właściwych punktów koordynacyjnych w każdym Państwie Członkowskim w celu poprawy całości politykitranspozycji i wdrażania oraz wydajności części postępowania w sprawie naruszenia poprzedzającej skiero-wanie sprawy do Trybunału; proponuje, aby Pań stwa Członkowskie stworzyły nie tylko struktury techniczne,
ale także powołały polityków odpowiedzialnych na szczeblu lokalnym za strategie odnoszące się do naru-
szania prawa wspólnotowego;
17. zauważa, że podkreślanie kwestii organizacyjnych i przepływu informacji nie powinno przesłaniać
faktu, że wiele przypadków niepoprawnego wdrażania jest wynikiem złej jakości przepisów oraz odzwier-
ciedla świadome działania Państw Członkowskich w kierunku podważenia prawodawstwa wspólnotowego
ze względów politycznych, administracyjnych i gospodarczych; zauważa w związku z tym, że Komisja
stosuje praktykę akceptacji opóźnionego działania Państw Członkowskich, aby zakończyć postępowanie w
sprawie naruszenia; zwraca się do Komisji, aby wymagała od Państw Członkowskich stosowania z mocą
wsteczną naruszonego przepisu wspólnotowego w celu usunięcia wszelkich skutków naruszenia, odwołując
siębezpośrednio do art. 228 Traktatu WE, w przypadku gdy uporczywie nie stosuj ąsięone do tego
wymogu;
18. zwraca uwagę, że System Rozwiązywania Problemów Rynku Wewnętrznego (sieć SOLVIT) dowiodła
swojej wydajności na rynku wewnętrznym jako niesądowy mechanizm uzupełniający, który zacieśnił dobro-
wolną współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi, jest jednak zdania, że podobne mechanizmy nie
mogą byćtraktowane jako substytuty postępowania o naruszenie, które ma zobowiązać Państwa Członkow-
skie do stosowania prawodawstwa wspólnotowego; wzywa Pań stwa Członkowskie do przydzielenia więk-
szych zasobów ludzkich i finansowych krajowym punktom kontaktowym sieci SOLVIT;
19. uważa redagowanie prawodawstwa w sposób sprzyjający jego wprowadzaniu w życie za niezbędne;
traktuje zwiększenie zrozumienia prawodawstwa wspólnotowego przez obywateli za sprawę równie istotną i
w związku z tym proponuje dołączanie do wszystkich aktów prawnych streszczenia dla obywateli w formieuzasadnienia sporządzonego językiem nieprawniczym;
20. jest przekonany, że chociaż poświęcanie czasu i uwagi rozwijaniu dialogu pomiędzy Państwami Człon-
kowskimi oraz poprawie udzielanej im pomocy w celu umożliwienia szybkiej i prawid łowej transpozycji
prawa wspólnotowego jest rzeczą ważną, należy wykazać większą dyscyplinę, szczególnie po rozszerzeniu,
w celu uniknięcia nadmiernych opóźnień oraz utrzymujących się różnic w jakości transpozycji w różnych
krajach;
21. uważa, że do wszystkich nowo przyjętych dyrektyw powinna być systematycznie włączana specjalna
klauzula obligująca Pań stwa Członkowskie do opracowania tabeli zgodności w procesie transpozycji
dyrektyw UE;
22. zwraca uwagę na fakt, że w roku 2004 około 41 % nowych dyrektyw zawierało postanowienie o
tabeli zgodności; uważa, że Parlament Europejski, jako współprawodawca, winien wspierać wnioski
włączania do dyrektyw postanowień obligujących Pań stwa Członkowskie do stosowania tabeli zgodności do
celów powiadamiania; wzywa Komisję do składania Parlamentowi regularnych sprawozdań dotyczących
stosowania takich postanowień;
23. przychylnie odnosi się do wysiłków podejmowanych przez niektóre dyrekcje generalne Komisji —
szczególnie Dyrekcję Generalną ds.Środowiska —zmierzające do poprawy kontroli zgodności w zakresie
odpowiednich dyrektyw, zwłaszcza po rozszerzeniu; wzywa Komisję do publikowania na jej stronie interne-
towej wyników badań na temat oceny zgodności krajowych środków wykonawczych z prawodawstwem
wspólnotowym zleconych przez różne dyrekcje generalne;
24. zwraca uwagę na istnienie kilku rodzajów postępowania w przedmiocie braku zgodności oraz na fakt,
że procedury takie są czasem uruchamiane ponownie i nie przynoszą rezultatów w postaci nakłonienia
Państw Członkowskich do modyfikacji działań w zakresie transpozycji; podkreśla, że w tego typu przypad-
kach opóźnienia w postępowaniu mogą byćwysoce szkodliwe dla obywateli, ponieważ istotą sprawy nie są
poszczególne przypadki, ale raczej problem ogólny; w związku z tym wzywa Komisję do przyjmowania
zdecydowanej postawy w przypadkach braku powiadamiania i braku zgodności krajowych środków
wykonawczych z prawodawstwem wspólnotowym oraz do realizacji poszczególnych etapów proceduryokreślonej w art. 226 Traktatu WE przy zachowaniu nieprzekraczalnych i niepodlegających negocjacjom
terminów, ustanowionych przez elastyczne instrumenty prawne (komunikaty, wytyczne), w celu jak najszyb-
szego nałożenia kar pieniężnych zgodnie art. 228 Traktatu WE;7.12.2006 C 297 E/125 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
Wtorek, 16 maja 2006 r.PL
25. zwraca się do Komisji z prośbą o przedstawienie listy dyrektyw o najniższym wskaźniku wdrożenia,
wraz z wyjaśnieniem możliwych przyczyn takiego stanu rzeczy; przypomina, że w świetle orzecznictwa
Trybunału Sprawiedliwo ści oraz art. 10 Traktatu WE Pań stwa Członkowskie są zobowiązane do ustano-
wienia odpowiedniego systemu skutecznych i proporcjonalnych kar, pełniącego rolę środka powstrzymują-cego od naruszania przepisów wspólnotowych; uważa, że nieprzyjęcie skutecznego systemu kar powinno
być ścigane z całą surowości ąw ramach postępowania w sprawie naruszenia;
26. zauważa, że obecnie stosowane procedury nie gwarantują obywatelom żadnych innych praw poza
prawem wniesienia skargi oraz że Komisja, stojąca na straży Traktatu, posiada swobodę w zakresie decyzji o
rejestracji skargi i rozpoczęcia postępowania; uważa, że ani postanowienia Traktatu, ani orzecznictwo Trybu-
nału Sprawiedliwości nie zabraniają użycia odpowiednich instrumentów prawnych do przyznania
wnoszącym skargę dodatkowych praw, dlatego też zwraca się do Komisji, aby podjęła działania w celu przy-
jęcia tego rodzaju instrumentów; jest przekonany, że ta ważna i wyłączna prerogatywa powinna podlegać
wymogowi przejrzystości oraz odpowiedzialności z punktu widzenia powodów podejmowania decyzji, wszczególności zaś decyzji o nienadaniu biegu skardze;
27. z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecz-
nika Praw Obywatelskich w sprawie „Kontaktów ze skarżącym w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnoto-
wego” (COM(2002)0141);
28. wzywa Komisję do przestrzegania zasad określonych w tym komunikacie, tak aby rejestrowane były
wszystkie bez wyjątku skargi otrzymywanych przez Komisję, mogące ujawnić rzeczywiste naruszenie prawa
wspólnotowego, chyba że wchodzą one w zakres wyjątkowych sytuacji określonych w pkt 3 załącznika do
komunikatu; zwraca uwagę, że Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał niedawno szczególne
skargi w sprawie braku rejestracji skarg i zajmuje się obecnie ich rozpatrzeniem; wzywa Komisję do regular-
nego składania Parlamentowi sprawozdań dotyczących przypadków braku rejestracji skarg, zgodnie ze
wspomnianym wyżej komunikatem;
29. zwraca uwagę, że określony w komunikacie termin jednego roku, jaki upływa pomiędzy rejestracją
skargi a przesłaniem wezwania do usunięcia uchybienia lub decyzją o zamknięciu sprawy, jest zbyt długi;
ponadto zauważa, że termin ten nie zawsze jest przestrzegany, wskutek czego osoba składająca skargę utrzy-
mywana jest w stanie niepewności, co jest rzeczą niedopuszczalną; wzywa w związku z tym Komisję do
kierowania wezwań do usunięcia uchybienia w przypadkach nie wymagających „negocjacji” z Państwami
Członkowskimi w krótkim czasie po rejestracji skargi oraz do dołożenia wszelkich starań w celu nadania
biegu postępowaniu w krótkich i nieprzekraczalnych terminach, z pominięciem wyjątkowych przypadków;
30. wzywa Komisję do pełnego informowania skarżących —w uzasadnionych przypadkach także właści-
wych posłów do Parlamentu Europejskiego —o postępie w rozpatrywaniu ich skarg po upływie każdego z
określonych terminów (wezwanie do usunięcia uchybienia, uzasadniona opinia, skierowanie sprawy doTrybunału), uzasadniania swojej decyzji i przekazywania jej szczegółów skarżącemu zgodnie z zasadami
ustanowionymi w komunikacie z 2002 r., co powinno pozwolić skarżącemu na poczynienie dalszych
spostrzeżeń (informacje takie winny obejmować argumenty podane przez zainteresowane Państwo Człon-
kowskie, szczególnie w przypadku spraw, które Komisja zamierza oddalić);
31. wzywa Komisję do przyjęcia konkretnej procedury pozwalającej skarżącemu i zainteresowanemu
posłowi do Parlamentu Europejskiego uzyskać dostęp do dokumentacji oraz do treści korespondencji z
Państwem Członkowskim;
32. wzywa Komisję do przedstawienia konkretnych danych dotyczących przestrzegania terminów ustalo-
nych w wewnętrznym podręczniku procedur operacyjnych, które można uzyskać jedynie drogą nieoficjalną;
ponownie podkreśla znaczenie określania terminu rejestracji skargi dla udzielenia skarżącemu odpowiedzi
oraz skierowania do Państwa Członkowskiego wezwania do usunięcia uchybienia;
33. zwraca uwagę, że od chwili wprowadzenia procedury określonej art. 228 Traktatu WE, w wyniku jej
stosowania Trybunał Sprawiedliwości wydał wyroki jedynie w trzech sprawach; z zadowoleniem przyjmuje
komunikat Komisji w sprawie stosowania art. 228 Traktatu WE (SEC(2005)1658), który wyjaśnia i rozwija
sposób zwracania się Komisji do Trybunału Sprawiedliwo ści z prośbą o nałożenie płatności okresowych i
płatności ryczałtowej na Państwo Członkowskie, które nie zastosuje się do orzeczenia Trybunału;7.12.2006 C 297 E/126 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
Wtorek, 16 maja 2006 r.PL
34. zwraca się do Komisji o formalne stwierdzenie, że zgodnie z komunikatem wydanym przez nią w
2005 r. wszystkie sprawy, w których na mocy art. 228 wystosowane zostały już wezwania do usunięcia
uchybienia oraz uzasadnione opinie, a także sprawy prowadzone obecnie na podstawie postępowania okreś-lonego w art. 226, podlegać będą nowym zasadom (jeżeli nie zostały rozstrzygnięte przed skierowaniem ich
do Trybunału);
35. przypomina, że petycje składane przez obywateli do Komisji, Europejskiego Rzecznika Praw Obywatel-
skich i właściwych komisji Parlamentu powinny zachęcać instytucje europejskie do oceny sposobu wdrażania
prawa wspólnotowego na szczeblu krajowym i europejskim;
36. ponownie wyraża przekonanie, żeścisła współpraca i porozumienia dotyczące kontroli pomiędzy
Komisją, Radą, Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich i właściwymi komisjami Parlamentu mająkluczowe znaczenie dla zapewnienia skutecznej interwencji we wszystkich przypadkach, w których składa-jący petycję złożył uzasadnioną skargę dotyczącą naruszenia prawa wspólnotowego;
37. nalega, aby w przyszłych sprawozdaniach rocznych Komisja Europejska przedstawiała dane dokładnie
odzwierciedlające istotny i wyraźny wkład petycji w kontrolę stosowania prawa wspólnotowego oraz
ponawia wniosek zawarty w swojej rezolucji z dnia 9 marca 2004 r. (
1) o dołączenie rozdziału poświęco-
nego wyłącznie petycjom;
38. uważa, że konieczne jest określenie praw proceduralnych osób składających petycje w podobny sposób
do praw osób składających skargi, które zostały określone w komunikacie Komisji z 2002 r.; uważa, że
należy wyjaśnić kwestie proceduralne związane z równorzędnym traktowaniem skarg i petycji, a także
usprawnić koordynację między właściwymi służbami, aby Komisja Petycji mogła zapewnić poszanowanie
praw osób składających petycje;
39. stwierdza z własnego doświadczenia, że obywatele składający petycje do Parlamentu Europejskiego
mają trudności z dochodzeniem przed sądami krajowymi praw wynikaj ących z prawa wspólnotowego oraz
uzyskaniem zadośćuczynienia za stratę lub szkodę poniesioną w związku z naruszeniem prawa wspólnoto-
wego przez Pań stwa Członkowskie;
40. wyraża ubolewanie w związku z niechęcią Komisji Europejskiej do prowadzenia dochodzeń w sprawie
domniemanych wcześniejszych naruszeń prawa wspólnotowego, które zostały naprawione, takich jak poru-
szone w petycjach dotyczących „Equitable Life ”i„Lloyds of London”; wzywa Komisję Europejską do
zbadania spraw, w których zarzucane uchybienia rzekomo spowodowały znaczne szkody dla osób, gdyż
wynik takiego dochodzenia może by ćniezmiernie pomocny w uzyskiwaniu przez obywateli odszkodowania
na drodze prawnej;
41. uważa za niezbędne zbadanie sposobów poprawy procedur na poziomie międzyinstytucjonalnym
celem zapewnienia obywatelom europejskim bardziej skutecznych pozaprawnych środków odwo ławczych
jako dodatkowego zabezpieczenia wobec wyrażonego w traktatach prawa do składania petycji; w związku ztym zaleca rozważenie utworzenia w ramach Parlamentu Europejskiego organizacji typu „SOLVIT”, której
zadaniem byłoby udzielanie wsparcia posłom w rozwiązywaniu kwestii natury prawnej;
42. wzywa do ściślejszej współpracy pomiędzy parlamentami krajowymi i Parlamentem Europejskim, a
także posłami do nich, tak aby wspomagać i podnosić skuteczność kontroli kwestii europejskich na szczeblu
krajowym; uważa, że parlamenty krajowe mogą odegrać ważna rolę w kontroli stosowania prawa wspólno-
towego, przyczyniaj ąc się w ten sposób do wzmacniania demokratycznej prawomocności Unii i przybliżaniu
jej do obywateli;
43. wzywa Komisję do przesyłania swoich rocznych sprawozdań z kontroli stosowania prawa wspólnoto-
wego parlamentom krajowym, tak aby miały one większe możliwo ści kontrolowania stosowania tego prawa
przez władze krajowe;
44. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Trybuna-
łowi Sprawiedliwości, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich i parlamentom Pań stw Członkow-
skich.
(1) Dz.U. C 102 E z 28.4.2004, str. 512.7.12.2006 C 297 E/127 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
Wtorek, 16 maja 2006 r.PL