W wyniku wprowadzenia zmian uwzględnionych w niniejszym wniosku obywatele lub przedsiębiorstwa dokonujący przelewu środków w euro z Bułgarii w tej sytuacji również nie musieliby uiszczać żadnych opłat lub opłaty te były bardzo niewielkie. Dana osoba fizyczna lub dane przedsiębiorstwo ponosiliby taką samą opłatę za przelew w euro do Finlandii jak w przypadku przelewu krajowego w lwach w Bułgarii.

Obowiązki w zakresie przejrzystości związane z praktykami dotyczącymi przeliczania walut

Zmiany w rozporządzeniu nr 924/2009 zawarte w niniejszym wniosku obejmują również ustanowienie dodatkowych obowiązków w zakresie przejrzystości w odniesieniu do praktyk dotyczących przeliczania walut zgodnie z art. 45 i 59 dyrektywy 2015/2366 w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego. Wprowadzenie tych nowych obowiązków w zakresie przejrzystości jest uzasadnione, ponieważ konsumenci w UE zmagają się z brakiem przejrzystości za każdym razem, gdy dokonują płatności wiążącej się z przeliczaniem waluty. W przypadku gdy konsument dokonuje płatności kartą za granicą (niezależnie od tego, czy jest to wypłata gotówki z bankomatu, czy też płatność kartą w punkcie sprzedaży) w walucie innej niż jego waluta krajowa, ma zwykle do wyboru dwie możliwości. Pierwszą z nich jest płatność w walucie krajowej – usługa znana jako „dynamiczne przeliczanie walut”. Usługę tę oferują podmioty świadczące usługi w zakresie dynamicznego przeliczania walut oraz bank akceptanta. Drugą możliwością, z której może skorzystać konsument, jest płatność w walucie lokalnej z wykorzystaniem usług operatora systemu kart płatniczych oraz usług banku konsumenta (niedynamiczne przeliczanie walut lub przeliczanie „w sieci”). Konsumenci skarżą się szczególnie na praktyki w zakresie dynamicznego przeliczania walut. Wynika to z faktu, że ich zdaniem nie posiadają oni informacji niezbędnych do tego, by dokonać świadomego wyboru. W rezultacie konsumenci często, chcąc nie chcąc, wybierają kosztowniejszy wariant przeliczania waluty.

Niniejszy wniosek pozwoli zapewnić konsumentom większą przejrzystość dzięki ujawnieniu całkowitego kosztu transakcji transgranicznej. Pomoże im to porównać oferty usług w zakresie przeliczania waluty przed rozpoczęciem transakcji płatniczej wiążącej się z przeliczaniem waluty. Biorąc pod uwagę wysoce techniczny charakter procesu przeliczania waluty w szybko zmieniającym się środowisku, zadaniem Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego będzie ustanowienie regulacyjnych standardów technicznych, aby zapewnić lepsze ramy na potrzeby praktyk w zakresie przeliczania waluty. We wniosku zostanie również ustalony tymczasowy górny pułap kosztów przeliczania waluty, który będzie obowiązywał do czasu wejścia w życie środków na rzecz przejrzystości określonych przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, co będzie miało miejsce najpóźniej 36 miesięcy po wejściu w życie zmienionego rozporządzenia.

Po wdrożeniu niniejszy wniosek przyniesie znaczne oszczędności dla konsumentów, natomiast przychody niektórych dostawców usług płatniczych mogą się zmniejszyć. We wniosku przewidziano również przepisy, które zapewnią, aby dostawcy usług płatniczych nie wykorzystywali kosztów przeliczania walut do zrekompensowania obniżonych dochodów poprzez zwiększanie wysokości nieprzejrzystych spreadów stosowanych przy przeliczaniu walut, ponieważ użytkownicy usług płatniczych zazwyczaj nie wiedzą o istnieniu tych kosztów.

• Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Od czasu wprowadzenia euro Unia Europejska podejmowała różne inicjatywy, aby w znaczący sposób ograniczyć koszt transakcji transgranicznych. Poniżej wymieniono trzy najważniejsze inicjatywy w tym zakresie:

- wprowadzenie zestawu norm dotyczących jednolitego obszaru płatności w euro (SEPA) w odniesieniu do transakcji w euro obejmujących polecenia przelewu i polecenia zapłaty w ramach jednolitego obszaru płatności w euro;

- dyrektywy w sprawie usług płatniczych (dyrektywa 2007/64/WE zastąpiona dyrektywą (UE) 2015/2366) przyczyniły się do zwiększenia przejrzystości opłat oraz ułatwiły wejście na rynek nowych podmiotów. Przyczyniło się to do zwiększenia konkurencyjności w zakresie płatności, w tym płatności transgranicznych, oraz do zwiększenia przejrzystości opłat. Skutkowało to również usprawnieniami w zakresie infrastruktury płatniczej, która zyskała zdolność do obsługi większej liczby płatności w euro przy niższych kosztach;

- rozporządzenie nr 2560/2001 – zastąpione później rozporządzeniem nr 924/2009 w sprawie płatności transgranicznych – również przyczyniło się do osiągnięcia celów przez zrównanie opłat za płatności transgraniczne i krajowe w euro w UE.

Wszystkie te inicjatywy przyczyniły się do dalszej integracji jednolitego rynku oraz do pojawienia się bardziej zintegrowanego rynku płatności w strefie euro.