ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.22

optuje za bardziej ambitnymi celami EII w zakresie komunikacji / możliwości podłączenia / przepustowości/dyspozycyjności/dostępności pod względem ceny, wg poniższych wytycznych: a) światłowody łączące każdego europejskiego użytkownika końcowego z prędkością minimalną na poziomie 10 Mb/s lub większą, komunikacja dwukierunkowa, za wyjątkiem przypadków, gdy określone czynniki ekonomiczne lub czynniki związane z optymalizacją łączności (geografia, potrzeby użytkownika) wymagają innych rozwiązań, na przykład (szybkich) łączy miedzianych lub stałego dostępu bezprzewodowego (WFA) /transmisja satelitarna: 25 % - do końca 2006 r.; 70 % - do końca 2010 r.; b) szerokość pasma i dyspozycyjność, zapewniająca telefonię IP dla użytkowników stale zmieniających miejsce pobytu - do końca 2006 r.; c) rozsądne ceny miesięcznych opłat za dostęp do łącza szerokopasmowego, o przepustowości 10 Mb/s, bezpieczny Internet i transakcje uwierzytelnione, multimedialna telefonia IP, cyfrowa TV/radio (multimedialne) nadawanie (prawa do dokumentów cyfrowych (nie wliczone w cenę) - do końca 2006 r.;
1.10

wskazuje, że miasta oraz samorządy lokalne i regionalne na wiele pozytywnych sposobów mogą przyczynić się do tworzenia europejskiej wartości dodanej. Obejmują one regionalne polityki innowacyjne, ośrodki technologiczne, inkubatory technologiczne, parki naukowo-technologiczne, kapitały podwyższonego ryzyka, które to wszystkie zostały starannie uwzględnione w komunikacie. Samorządy lokalne i regionalne także odgrywają ważną rolę w dziedzinie innowacyjności w odniesieniu do takich kwestii, jak zrównoważony rozwój w społeczeństwie poprzez utrzymywanie bliskich kontaktów z obywatelami UE;
1.2

stwierdza, że Zielona Księga nie zawiera żadnych konkretnych propozycji. Ma ona jednak na celu pokazanie, do jakiego stopnia przepisy Wspólnoty mają zastosowanie do etapu selekcji partnera prywatnego i do kolejnego etapu, w celu zidentyfikowania wszelkich niejasności i analizy, do jakiego stopnia ramy Wspólnoty są adekwatne w stosunku do wymogów i specyfiki Partnerstwa Publiczno-Prywatnego. Zielona Księga stawia również szereg pytań, a odpowiedzi na nie będą bardzo istotne dla pracy Komisji w przyszłości;
2.4

zaleca, aby, w swych pracach na rzecz rozpowszechnienia i poprawy informacji o uprawnieniach obywateli z mocy prawa Wspólnoty, Komisja podtrzymała uprawnienia poszczególnych Państw Członkowskich do stanowienia reguł co do uprawnień i obowiązków odnoszących się do systemu opieki zdrowotnej w ramach ich własnych systemów ubezpieczeń społecznych oraz różnych uwarunkowań, które odnoszą się do różnych usług w ramach systemów ubezpieczeń zdrowotnych Państw Członkowskich;
2.7

uważa, że w niektórych przypadkach mogłoby być zasadne sformułowanie wspólnych zaleceń do wszystkich Państw Członkowskich, zgodnie z rekomendacjami Grupy Zadaniowej Wima Koka ds. Zatrudnienia w Europie, będących uzupełnieniem do zaleceń szczególnych kierowanych do poszczególnych krajów. W takich przypadkach należałoby jasno ustalić związek pomiędzy zaleceniami wspólnymi a celami ogólnymi ustalonymi na rok 2003;
3.10

zauważa, wszakże, że jeśli brakuje uświadomienia w rodzinie, kontakt młodych ludzi z ruchem wolontariackim bardzo często następuje w sposób przypadkowy, a zatem należy promować działania mające na celu udostępnianie istotnych informacji w szkołach już w najmłodszych klasach. Można to osiągnąć, na przykład, poprzez spotkania, przystosowane do danych grup wiekowych, z osobami czynnie zaangażowanymi w wolontariat. Byłby to świetny przykład nowoczesnego wychowania obywatelskiego promującego aktywność obywatelską wśród młodzieży. Komitet zachęca zatem Komisję do uznania znaczącej roli szkół oraz zaznaczenia potrzeby podnoszenia świadomości wśród nauczycieli;
1.4

docenia fakt, że Komisja przyczynia się do formułowania wspólnych celów i wskaźników monitorowania zmian w środowisku miejskim. Ważne jest jednak, by miały one charakter wskazówek, a nie bezwzględnie obowiązujących norm;
2.9.1

podkreśla, że w szczególności zasadniczą kwestią jest dostrzeżenie roli samorządu lokalnego i regionalnego w promowaniu inicjatyw działalności społecznej dla ludzi starszych (praca społeczna bez wynagrodzenia lub za częściowym wynagrodzeniem wykonywana przez osoby starsze na rzecz lokalnej społeczności, pomoc społeczna dla starszych itd.). Taka forma pracy niesie ze sobą dużą wartość społeczną, jest ważna z punktu widzenia solidarności, wzmacnia integrację społeczną, mobilizuje ludzi starszych do aktywnego życia obywatelskiego, zachęca do utrzymywania więzi międzypokoleniowych itd. Mogą jej także towarzyszyć działania prowadzące do stopniowego opuszczania przez pracowników rynku pracy, lub zapewniające możliwości ponownego zatrudnienia osób, które już go opuściły;
2.14

stwierdza, że obok przepisów proceduralnych i dotyczących kompetencji – w odejściu od zasady kraju pochodzenia za kompetentne uznaje się Państwo Członkowskie, do którego następuje oddelegowanie – dyrektywa zawiera dalsze przepisy merytoryczne, które wynikają bezpośrednio z dyrektywy w sprawie oddelegowania pracowników w ramach świadczenia usług i z tego powodu uzupełniają ją bądź z nią konkurują. Środki, do podejmowania których Państwa Członkowskie są uprawnione przy prowadzeniu swoich kontroli, są określone i przez to ograniczone. Art. 17(5) projektu dyrektywy przewiduje odstępstwo od zasady kraju pochodzenia w odniesieniu do dyrektywy w sprawie oddelegowywania pracowników, lecz Komitet jest zdania, że zakaz narzucania jakichkolwiek zobowiązań, zawarty w art. 24 projektu dyrektywy sprawia, że odstępstwo, o którym mowa w art. 17(5), jest absurdalne. Problemem pozostaje bowiem kwestia, w jaki sposób Państwo Członkowskie będące krajem pochodzenia ma się dowiedzieć o ewentualnych naruszeniach przepisów w Państwie Członkowskim, do którego pracownik został oddelegowany i które nie ma już prawa do żadnego nadzoru i nakładania kar. Nawet gdyby to było możliwe, to w dalszym ciągu problemem byłoby to, w jaki sposób Państwo Członkowskie, które jest krajem pochodzenia, miałoby podejmować kroki na terenie obcego państwa, w którym nie ma kompetencji do działania.
2.7

wierzy, iż niezbędne jest, aby wszystkie państwa stosowały się do tego samego harmonogramu, aby ułatwić stworzenie ponadnarodowych partnerstw w czasi umożliwiającym ich równoczesną realizację, co zapewni ich efektywność, czego zabrakło w etapie pierwszym; Komitet z zadowoleniem przyjmuje do wiadomości fakt, iż Komisja ponownie potwierdziła wagę tej kwestii;
1.16

podkreśla ogromne znaczenie prawa do informacji jako osobistego prawa obywateli Europy i z zadowoleniem odnotowuje, że w ramach konsultacji Komisja odnosi się do kwestii prawa do informacji o wydarzeniach, mających duże znaczenie dla społeczeństwa oraz twierdzi, że zagadnienie to wymaga dalszej uwagi;
1.5

nie kwestionuje poglądu, że dla istotnego wzrostu efektywności wykorzystania energii przez odbiorców końcowych konieczne są odpowiednie warunki ramowe. Najlepszym sposobem osiągnięcia tego celu jest zwiększanie popytu na odpowiednie techniki i metody. Problematyczna natomiast wydaje się propozycja zobowiązywania przedsiębiorstw do oferowania tego rodzaju usług. Zmusiłoby to je do dysponowania technikami i procesami, do zakupu których nie można by zmusić żadnego klienta, a to w efekcie spowodowałoby wzrost kosztów ponoszonych ostatecznie przez użytkowników energii;
17.

Dlatego też Komisja w swym memorandum również wyraźnie stwierdza, że systemy edukacji i kształcenia praktycznego należy włączyć w koncepcję kształcenia przez całe życie. Komisja wskazywała już na to, że nowy zintegrowany program musi objąć zarówno edukację akademicką, jak i kształcenie zawodowe. Komitet Regionów popiera to stanowisko. Programy Socrates i Leonardo podlegały do tej pory rożnym przepisom, a zatem i różnym procedurom, co niewątpliwie stanowiło utrudnienie.
1.2

uważa, że biała księga stwarza okazję do kontynuowania debaty na temat sformułowanej w niej strategii, propozycji i zobowiązań. Władze publiczne — przede wszystkim zaś samorządy regionalne i lokalne — oraz partnerzy społeczni powinni wziąć w tej debacie czynny udział, w szczególności w następujących zagadnieniach: — ustalenie równowagi między interesem powszechnym w przypadku usług użyteczności publicznej a przestrzeganiem zasad konkurencji, z uwzględnieniem roli, jaką usługom użyteczności publicznej przyznaje traktat konstytucyjny; — stworzenie ram prawnych dla usług użyteczności publicznej (w szczególności w zakresie roli władz publicznych, wyboru sposobów zarządzania, gwarancji długoterminowego finansowania, regulacji, oceny); — dokonanie przeglądu stanu wdrożenia i efektów dyrektyw branżowych dotyczących liberalizacji w sektorach łączności elektronicznej, usług pocztowych, energii elektrycznej i gazownictwa w świetle wyników konsultacji przeprowadzonych na podstawie zielonej i białej księgi oraz — w miarę potrzeb — przygotowanie nowelizacji tych dyrektyw; — dostosowanie celów usług użyteczności publicznej do potrzeb obywateli, co przyczyni się do zwiększenia spójności społecznej i terytorialnej oraz do poprawy konkurencyjności gospodarki europejskiej (proces lizboński); w tym kontekście Komitet Regionów ubolewa, że Komisja w komunikacie „Wspólne działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia — nowy początek strategii lizbońskiej” (5) nie przyznaje działaniom w konsekwencji białej księgi nt. usług użyteczności publicznej priorytetowego miejsca wśród najpilniejszych zadań w zakresie wdrażania strategii lizbońskiej; — zagwarantowanie demokratycznej, pluralistycznej oceny, dopuszczającej również metodę kontradyktoryjną z udziałem wszystkich zainteresowanych stron; — starania o to, by zasady w dziedzinie wymiany usług na szczeblu światowym zapewniały wszystkim obywatelom dostęp do dóbr publicznych; — nastawienie programów współpracy międzynarodowej z krajami rozwijającymi się w szczególności na wspieranie inwestycji w podstawowe usługi użyteczności publicznej i szerszego dostępu obywateli do tych usług.
4. Dopłat udziela się corocznie i obejmują one dodatkowe koszty i straty z tytułu rezygnacji z dochodów wynikające z podjętego zobowiązania; w przypadkach, w których jest to konieczne, mogą one również obejmować koszty transakcyjne. We właściwych przypadkach beneficjentów wybiera się na podstawie procedury przetargowej z zastosowaniem kryteriów wydajności ekonomicznej, środowiskowej oraz wydajności związanej z warunkami utrzymania zwierząt. Wsparcie ogranicza się do maksymalnych wysokości ustanowionych w załączniku I.

4. Dopłat udziela się corocznie i obejmują one dodatkowe koszty i straty z tytułu rezygnacji z dochodów wynikające z podjętego zobowiązania; w przypadkach, w których jest to konieczne, mogą one również obejmować koszty transakcyjne. Dopłaty mogą zostać zwiększone o 20%, jako zachęta do udziału. Przy odpowiednim uzasadnieniu, Państwa Członkowskie mogą złożyć propozycje dotyczące innych programów pomocy. We właściwych przypadkach beneficjentów wybiera się na podstawie procedury przetargowej z zastosowaniem kryteriów wydajności ekonomicznej, środowiskowej oraz wydajności związanej z warunkami utrzymania zwierząt. Wsparcie ogranicza się do maksymalnych wysokości ustanowionych w załączniku I.
—

coraz większa liczba społeczeństw na świecie jest bezpośrednio dotknięta przez globalizację. W niektórych okolicach zlikwidowano wiele miejsc pracy wskutek upadku lokalnego przemysłu związanego ze zmieniającą się sytuacją odnośnie międzynarodowego podziału pracy i liberalizacją handlu, co prowadzi w niektórych przypadkach do przeniesienia przedsiębiorstw w sektorach wymagających dużych nakładów siły roboczej do państw o niższych kosztach zatrudnienia. Może to z kolei powodować problemy z dostosowaniem i obciążenia dla lokalnych systemów społecznych;
1.2

z zadowoleniem przyjmuje zaproponowaną wielkość budżetu na realizację programu, który sięga 1,055 mld euro, podkreślając jednocześnie konieczność utrzymania go na wysokim poziomie w celu pokrycia zwiększonych potrzeb 27 państw uczestniczących w programie (25 państw członkowskich plus Bułgaria i Rumunia). Rynki, które obejmuje, wykazują niezwykle zróżnicowany poziom rozwoju branży audiowizualnej; pod tym względem dzielą się one w zasadzie na trzy klasy, przy czym zróżnicowanie to sięga od bardzo wysokiego poziomu rozwoju do niemal zupełnej nieobecności tej branży. Zwiększenie budżetu stanowi kolejny przejaw uznania istotnej roli branży audiowizualnej jako czynnika upowszechniającego wartości kulturalne i przyczyniającego się w ten sposób do budowy wspólnej tożsamości i świadomości europejskiej wśród obywateli Europy;
1.17

chciałby wzmocnić zdolności do badań na szczeblu lokalnym, jak również zwiększyć możliwości placówek naukowych i ciał doradczych zajmujących się zagadnieniami związanymi z produkcją ekologiczną. Ich działalność powinna prowadzić do szerszego promowania rozwoju obszarów wiejskich. Podmioty gospodarcze w sektorze produkcji ekologicznej to głównie drobni wytwórcy lub organizacje zrzeszające producentów, których własne środki nie są wystarczające, aby móc w pełni zaistnieć w tej skomplikowanej dziedzinie produkcji.
1.3

stwierdza, że proponowane działania Komisji z myślą o przyspieszeniu procesu włączania do społeczeństwa informacyjnego są jako takie odpowiednie, ale wyraża wątpliwość co do ich skuteczności na krótką metę i uważa, że w celu uniknięcia wykluczenia cyfrowego konieczne jest zapewnienie obywatelom dostępu do podstawowych usług tradycyjnymi kanałami.
2.1

Dostępność usług. Komunikat stwierdza, że do roku 2051 prawie 40 % populacji Unii będzie w wieku powyżej 65 lat. Młodsze segmenty tej grupy wiekowej będą stanowić ludzie, którzy żyli i pracowali w środowisku elektronicznym i prawdopodobnie znają i swobodnie posługują się e-Zdrowiem pod warunkiem, że system ten był podawany niezbędnym kontrolom jakości, towarzyszącym ich doświadczeniom. Jednak w pierwszych latach XXI wieku wiele osób należących do starszych grup wiekowych może mieć małe doświadczenie w kontaktach z eZdrowiem i może brakować im umiejętności informatycznych niezbędnych do czerpania maksymalnych korzyści z rozwoju e-Zdrowia. Są to właśnie ci ludzie, którzy z największym prawdopodobieństwem będą wymagajać większego dostępu do usług związanych z opieką zdrowotną. Aby zapewnić, że ich interesy nie doznają uszczerbku, muszą działać odpowiednie systemy. Przez kilka lat będzie istnieć potrzeba zapewnienia innych kanałów komunikacji dla obywateli, aby umożliwić im dostęp do usług, na przykład dostęp telefoniczny. Drukowane informacje powinny także być dostępne.
1.9.

przyjmuje do wiadomości fakt, że we wprowadzeniu oraz w aneksach do wniosku dotyczącego decyzji przewidziane jest finansowanie partnerstw z samorządami lokalnymi i regionalnymi celem opracowania w kontekście długofalowym projektów umożliwiających łączenie różnych środków w ramach programu, przy czym finansowanie powinno odnosić się zarówno do projektów jak i działań koordynacyjnych; poza tym odnotowuje, że w ramach akcji odnoszącej się do animatorów społeczno-oświatowych i systemów wsparcia, również przewidziane jest partnerstwo samorządów lokalnych i regionalnych. Jednakże zwraca uwagę na fakt, że cele te nie są jasno ujęte w tekście samej decyzji.
10.

przyjmuje z zadowoleniem fakt, że rozporządzenie przyczyni się do stworzenia jednolitych warunków do utworzenia EUWT we wszystkich Państwach Członkowskich; wzywa Komisję do zagwarantowania, że ten instrument nie ograniczy zakresu stosowania istniejących umów międzypaństwowych w sprawie współpracy transgranicznej;
1.1.2

z zadowoleniem przyjmuje włączenie do traktatu konstytucyjnego Karty Praw Podstawowych, która zawiera rozdziały poświęcone konkretnie wolnościom jednostki oraz wymiarowi sprawiedliwości; nadaje to Karcie wiążącą moc prawną, przyczyniając się do wyrabiania w świadomości obywateli europejskich przekonania, że Unia istotnie kształtuje się jako „przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”;
1)

W drugiej części Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ustanowiono obywatelstwo europejskie; prawa z nim związane to w szczególności prawo obywatela Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, prawo głosowania i bierne prawo wyborcze w wyborach do rad gminnych państwa członkowskiego, w którym on zamieszkuje, prawo do korzystania z ochrony władz dyplomatycznych i konsularnych na terytorium Państwa trzeciego, w którym państwo członkowskie, którego jest on obywatelem nie jest reprezentowane, prawo kierowania petycji do Parlamentu Europejskiego i występowania do rzecznika. Postanowienia te zostały przeniesione do Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy.
1.2.19

przyjmuje do wiadomości ogólnie pozytywny rozwój polityki i postępy we wdrażaniu strategii na rzecz społeczności romskiej przyjętej w 2001 r. oraz wzywa do większej koordynacji pomiędzy szczeblem lokalnym a centralnym, a także do skutecznych działań na poziomie okręgów w obszarach takich jak szkolenia i edukacja, przy jednoczesnym uwzględnianiu korzeni kulturowych i społecznych,
1.1

podkreśla, że Turcję obowiązywać będą te same kryteria przystąpienia, co inne kraje kandydujące i z zadowoleniem przyjmuje reformy przeprowadzone w minionych latach przez rząd turecki. Reformy te przyczyniły się do spełnienia w dostatecznym stopniu kryteriów kopenhaskich, TYM SAMYM umożliwiły decyzję o OTWARCIU NEGOCJACJI W SPRAWIE PRZYSTĄPIENIA TURCJI DO UE.
2.9

zwraca uwagę, by samorządy lokalne i regionalne w swojej działalności legislacyjnej pamiętały o tym, że przepisy prawa wspólnotowego wdrażane do prawa bułgarskiego na ich szczeblu mają moc obowiązującą, o ile tylko leżą one w kompetencjach samorządów; dotyczy to bezwzględnie przepisów wspólnotowych obowiązujących między innymi w zakresie zamówień publicznych, jak również w dziedzinie ochrony środowiska, konkurencji i spraw społecznych;
4.8

wzywa do tego, by niepewności wynikające z art. 2 rozporządzenia 4056/86 nie służyły za pretekst do zniesienia zawartych w nim przepisów, lecz wręcz przeciwnie — do jego ponownej merytorycznej rewizji w ramach rozporządzeń 4056/86 oraz 823/2000: z jednej strony należy zapewnić jego zgodność z art. 81 ust. 3 TWE oraz spójność z przyszłym systemem konkurencji, a z drugiej strony stosowne byłoby skonkretyzowanie przepisów w tych miejscach, w których Komisja obawia się zbyt szerokiej interpretacji przez żeglugę, bądź też ją już taką interpretację stwierdziła. Zainteresowanym przedsiębiorstwom należałoby zasugerować, by same od siebie składały odpowiednie propozycje, jeśli chcą osiągnąć to, by uregulowania zawarte w art. 2 zostały zachowane;
2. Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 nie dotyczy produktów przetworzonych w regionach peryferyjnych na bazie produktów, wobec których były stosowane przepisy szczególne dotyczące dostaw: (a) eksportowanych do krajów trzecich lub wysyłanych do reszty państw Wspólnoty w granicy limitów ilościowych odpowiadających wysyłkom tradycyjnym i tradycyjnemu wywozowi. Komisja określa te ilości te oraz kraje trzecie — odbiorców zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2, w oparciu o średnią wysyłek lub eksportu w latach 1989, 1990 et 1991. (b) eksportowanych do krajów trzecich w ramach regionalnej wymiany handlowej z zachowaniem warunków określonych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2; (c) wysyłanych z Azorów na Maderę i odwrotnie. Dla eksportu tych produktów nie jest przyznawana żadna dopłata wywozowa.

2. Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 nie dotyczy produktów przetworzonych w regionach peryferyjnych na bazie produktów, wobec których były stosowane przepisy szczególne dotyczące dostaw: (a) eksportowanych do krajów trzecich lub wysyłanych do reszty państw Wspólnoty w granicy limitów ilościowych odpowiadających wysyłkom tradycyjnym i tradycyjnemu wywozowi. Komisja określa te ilości te oraz kraje trzecie — odbiorców zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2, w oparciu o średnią wysyłek lub eksportu w latach 1989, 1990 et 1991. (b) eksportowanych do krajów trzecich w ramach regionalnej wymiany handlowej z zachowaniem warunkó w określonych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2; (c) wysyłanych z Azorów na Maderę i odwrotnie. Dla eksportu tych produktów nie jest przyznawana żadna dopłata wywozowa.
1.10

proponuje, aby Komisja Europejska, we współpracy z organizacjami pozarządowymi i innymi zainteresowanymi podmiotami, zaangażowała się w dalszą analizę kwestii prawnych związanych z tym problemem, mając na uwadze ustanowienie jednolitych i obiektywnych kryteriów pozwalających na identyfikację sytuacji osób potrzebujących ochrony międzynarodowej w celu ich ponownego osiedlenia, zapewniając w ten sposób poszanowanie praw człowieka oraz brak dyskryminacji, a także zagwarantowanie niezbędnego wsparcia prawnego dla krajów i regionów przyjmujących. Komitet uznaje za ważne zagwarantowanie włączenia do rynku pracy uchodźców przybyłych do Państw Członkowskich w ramach programów nowego osiedlania, aby korzystali z tych samych praw, co wszyscy obywatele Unii.
1.14

wspiera pogląd Komisji Europejskiej, że ze względu na niż demograficzny i starzenie się społeczeństwa, zatrudnianie obywateli państw trzecich i imigracja do UE będą prawdopodobnie trwać i wzrastać. Zagadnienie to jest wspomniane w raporcie Wima Koka, gdzie stwierdza się, że „starzenie się zwiększy zapotrzebowanie na emerytury i opiekę zdrowotną, przy jednoczesnym zmniejszeniu liczby osób w wieku produkcyjnym, które mogą wytworzyć konieczny majątek” (6) Ponadto Kok przypomina przewidywania Komisji Europejskiej, zgodnie z którymi efektem starzenia się społeczeństw będzie zmniejszenie potencjalnej stopy wzrostu UE z obecnego poziomu 2-2,25 % do ok. 1,2 % do roku 2040 (7)Co więcej, podkreślić należy inne pozytywne ekonomiczne i społeczne aspekty migracji, tzn. nowy kapitał ludzki, specjalizację oraz wzbogacenie sfery ludzkiej;
2.7

wyraża głębokie zaniepokojenie w odniesieniu do utrzymania priorytetów i możliwości finansowania pewnych projektów, szczególnie finansowania tworzenia i zarządzania siecią terenów NATURA 2000, jak również projektów na rzecz poprawy stanu wód powierzchniowych, uważa, że instrumenty finansowe przewidywane w ramach perspektyw finansowych na okres 2007-2013 nie gwarantują odpowiednich środków do uruchomienia tej sieci; oraz zwraca się do Komisji Europejskiej z wnioskiem o wyjaśnienie powiązań oraz dostępnych (przyznanych) budżetów w ramach każdego z tych instrumentów finansowych (FEADER, FEDER), poza LIFE+, które powinny zapewnić źródło finansowania dla tych projektów;
Raporty roczne państw członkowskich Po raz pierwszy w roku 2008 i najpóźniej do 1 października każdego roku, każde z państw członkowskich będzie składało Komisji raport w sprawie postępów we wdrażaniu swojej strategii i realizacji swoich celów, ze szczególnym uwzględnieniem podanych wskaźników i ich udziału we wdrażaniu strategicznych wytycznych Wspólnoty w zakresie spójności, jak również dostępnych ocen. Raporty powinny odnosić się do krajowego planu działania na rzecz zatrudnienia.

Raporty roczne państw członkowskich Po raz pierwszy w roku 2008 2009 i najpóźniej do 1 października każdego roku, każde z państw członkowskich będzie składało Komisji raport w sprawie postępów we wdrażaniu swojej strategii i realizacji swoich celów, ze szczególnym uwzględnieniem podanych wskaźników i ich udziału we wdrażaniu strategicznych wytycznych Wspólnoty w zakresie spójności, jak również dostępnych ocen. Raporty powinny odnosić się do krajowego planu działania na rzecz zatrudnienia.
2.4

sugeruje przeprowadzanie regularnego monitoringu i oceny instrumentu pomocy przedakcesyjnej (IPA) przez Komisję Europejską. Kiedy rzecz dotyczy spraw regionalnych i lokalnych, odbywać się to powinno we współpracy z Komitetem Regionów. Poprawiłoby to zarządzanie projektami w celu sprostania prawdziwym potrzebom obu stron, tj. Unii Europejskiej oraz potencjalnych państw kandydujących.