[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 9.10.2007

SEK(2007) 1273

DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI

Dokument towarzyszący wnioskowi dotyczącemu ROZPORZąDZENIA RADY w sprawie ustanowienia wspólnego przedsięwzięcia na rzecz ogniw paliwowych i technologii wodorowych

STRESZCZENIE OCENY WPŁYWU {KOM(2007) 571 wersja ostateczna}{SEK(2007) 1272}

STRESZCZENIE OCENY WPŁYWU

Wprowadzenie

W niniejszym dokumencie porównano potencjalne skutki realizacji różnych wariantów polityki, w tym wspólnego przedsięwzięcia na rzecz działań BRT+D w dziedzinie ogniw paliwowych i technologii wodorowych w ramach 7PR.

Komisja Europejska proponuje utworzenie wspólnej inicjatywy technologicznej na rzecz ogniw paliwowych i technologii wodorowych. W ramach tej inicjatywy realizowane byłyby przedkonkurencyjne prace badawczo-rozwojowe i działania demonstracyjne, w oparciu o plan realizacji opracowany przez platformę technologiczną „Technologie wodorowe i ogniwa paliwowe”, za pomocą wspólnego przedsięwzięcia utworzonego na mocy art. 171 Traktatu WE. Wspólna inicjatywa technologiczna przyczyniłaby się do wzmocnienia Europejskiej Przestrzeni Badawczej, skupiając zainteresowane podmioty z branży energetycznej i transportowej, instytucje publiczne, organy regulacyjne i grupy użytkowników wokół wspólnego celu, jakim jest opracowanie ogniw paliwowych i technologii wodorowych.

Konsultacje

Przygotowując wnioski w sprawie utworzenia wspólnych inicjatyw technologicznych Komisja wzięła pod uwagę poglądy wyrażone przez zainteresowane podmioty ze środowisk badawczych i przemysłowych. W maju 2007 r. Parlament Europejski wezwał instytucje UE do działań mających na celu poprawę efektywności energetycznej i do wspierania rozpowszechniania się na rynku energii z ekologicznych i odnawialnych źródeł, dzięki wykorzystaniu ogniw paliwowych i technologii wodorowych w zastosowaniach przenośnych, stacjonarnych i transportowych. Komisja zasięgnęła także opinii europejskiej platformy technologicznej, która opracowała strategiczny program badań, strategię wprowadzania technologii oraz plan realizacji z 2006 r., stanowiący główny dokument odniesienia. Zasięgnięto także opinii grupy roboczej państw członkowskich (tzw. Mirror Group) w ramach platformy technologicznej. W trzyletnich konsultacjach wzięły udział setki zainteresowanych podmiotów oraz przeprowadzono internetowe konsultacje społeczne. Komisja zorganizowała ponadto cztery duże konferencje oraz warsztaty regionalne. Ocena wpływu została zweryfikowana przez grupę sterującą złożoną z przedstawicieli różnych służb. Do pomocy w finalizacji oceny wpływu zaangażowano grupę czterech ekspertów cieszących się międzynarodowym uznaniem.

Ogniwa paliwowe i technologie wodorowe

Ogniwa paliwowe są to bardzo ciche i wysokosprawne urządzenia przetwarzające energię, dzięki którym można znacząco ograniczyć łączną emisję gazów cieplarnianych i zanieczyszczeń. Paliwo i tlen przetwarzane są w ogniwach bezpośrednio na energię elektryczną, cieplną i wodę. Ogniwa mogą być zasilane wodorem, gazem ziemnym, etanolem lub metanolem, dzięki czemu przyczyniają się do poprawy bezpieczeństwa energetycznego. Mogą wywrzeć poważny wpływ na takie dziedziny jak urządzenia przenośne i skojarzona produkcja energii elektrycznej i ciepła, a także transport, który w chwili obecnej jest w 98 % uzależniony od ropy naftowej. Na razie ogniwa paliwowe są jednak zbyt drogie, a ich długoterminowa trwałość i niezawodność wymaga jeszcze udowodnienia. Wodór może też służyć do magazynowania energii. Nadwyżki energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych wykorzystać można do produkcji wodoru metodą elektrolizy, ułatwiając w ten sposób rozpowszechnianie się tego rodzaju energii na rynku.

Określenie problemu

Na badania nad ogniwami paliwowymi i technologiami wodorowymi przeznaczono już znaczne środki publiczne z funduszy UE, a kwestie te zostały uwzględnione w programie badań 7PR, jednak mało prawdopodobne jest, aby odpowiednie rozwiązania techniczne były dostępne do zastosowań komercyjnych tak szybko, jak można by sobie tego życzyć, co grozi zwiększeniem się dystansu dzielącego UE od konkurencji na światowym rynku. Składają się na to następujące czynniki:

- badania naukowe są często tak złożone, że żadna organizacja nie jest w stanie ich zrealizować we własnym zakresie;

- brak długoterminowego planu budżetowego oraz strategii, które zachęcałyby przemysł i środowiska badawcze do angażowania większych środków;

- nieoptymalne wykorzystanie środków finansowych, prowadzące do rozdrobnienia badań;

- niewystarczające środki na realizację zintegrowanego programu BRT+D;

- europejska branża ogniw paliwowych jest rozproszona w różnych krajach i w różnego rodzaju organizacjach, co utrudnia wymianę wiedzy i doświadczeń;

- konieczny jest skokowy postęp techniczny celem poprawy sprawności, niezawodności i trwałości oraz obniżenia kosztów.

Ogniwa paliwowe i technologie wodorowe napotykają bariery związane ze znacznymi inwestycjami ulokowanymi w branżach, dla których zmiany w koszyku energetycznym stanowią zagrożenie. Wejście na rynek utrudnia również brak mechanizmu ustalania cen, który uwzględniałby internalizację kosztów zewnętrznych, a także długofalowy charakter inwestycji niezbędnych do przejścia na nową generację produktów i infrastruktury oraz trudności w opracowaniu wspólnych przepisów, kodeksów i norm, które ułatwiałyby rozwój rynku w skali światowej. Konieczne jest opracowanie zintegrowanej strategii w celu maksymalizacji korzyści z rozwiązań technicznych okresu przejściowego przy wykorzystaniu ogniw paliwowych na gaz ziemny, biogaz, metanol i etanol, w miarę możliwości w połączeniu z wychwytywaniem i składowaniem dwutlenku węgla oraz z wykorzystaniem strategicznych rynków niszowych.

Najpoważniejsi konkurenci realizują ambitne, zintegrowane programy badawczo-rozwojowe, których celem jest wprowadzenie produktów na rynek i ustalenie standardów, do których spóźnialscy będą zmuszeni się dostosować. Szacuje się, że w zakresie demonstracji pojazdów napędzanych ogniwami paliwowymi Europa znajduje się 5 lat za Japonią i Ameryką Północną. Amerykańskie i japońskie programy są zarządzane w ścisłej współpracy z odpowiednimi gałęziami przemysłu. Departament Energii USA opracował plan w zakresie technologii wodorowych, natomiast w Japonii ministerstwo gospodarki, handlu i przemysłu oferuje wsparcie badań podstawowych. W amerykańskich i japońskich programach uwzględniono dojrzałe procesy weryfikacji technologii, jakich brak w rozproszonym środowisku badawczym w UE.

Słabość rynku

W rezultacie wiedza badawczo-rozwojowa jest rozproszona pomiędzy wiele podmiotów, a rynek sfinansuje jej zakup tylko pod warunkiem, że przedsiębiorstwa będą widzieć możliwość uzyskania zwrotu zainwestowanych środków. W przypadku ogniw paliwowych i technologii wodorowych nakłada się na to długi czas wejścia na rynek, który dodatkowo osłabia możliwość zagwarantowania sobie zwrotu z inwestycji przez przedsiębiorstwa. W tych okolicznościach konieczne jest wsparcie publiczne w celu pobudzenia pozyskiwania wiedzy oraz wspierania niezbędnych długofalowych koncepcji i koordynacji. Przewidziane w ramach wspólnej inicjatywy technologicznej badania przednormatywne można postrzegać również jako sposób skorygowania słabości rynku dóbr publicznych, który przy swojej konkurencyjnej strukturze utrudnia współpracę przedsiębiorstw w zakresie prac przednormatywnych. Dominacja rynkowa może prowadzić do blokady postępu technicznego, co stanowi objaw słabości rynku w tym sektorze, w którym ogniwa paliwowe i technologie wodorowe mogą zagrażać licznym interesom ulokowanym w innych rozwiązaniach technicznych.

Pomocniczość

Zasada pomocniczości ma zastosowanie, ponieważ wniosek nie wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty Europejskiej. Skala wyzwania przekracza możliwości poszczególnych państw członkowskich działających we własnym zakresie. Większe szanse powodzenia zapewnia zatem koordynacja działań na szczeblu UE, biorąc pod uwagę charakter infrastruktury i technologii, jakie mają być przedmiotem prac, a także konieczność pozyskania wystarczających zasobów. Wniosek powinien zachęcić państwa członkowskie do realizacji krajowych inicjatyw w duchu budowy Europejskiej Przestrzeni Badawczej i wykorzystania własnych programów poprzez połączenie działań.

Cele

Celem ogólnym jest pobudzenie zintegrowanych działań w zakresie badań naukowych, rozwoju technicznego i demonstracji w dziedzinie ogniw paliwowych i technologii wodorowych na rzecz zapewnienia:

- bezpieczeństwa zaopatrzenia w energię;

- nowych, bardziej ekologicznych postaci energii, umożliwiających ograniczenie emisji gazów cieplarnianych i zanieczyszczeń;

- racjonalizacji gospodarowania energią i jej oszczędności;

- zrównoważonego rozwoju i transportu zorganizowanego z poszanowaniem tej zasady;

- konkurencyjności przemysłu.

Cele szczegółowe obejmują:

- umożliwienie przyjęcia się na rynku ogniw paliwowych i technologii wodorowych oraz realizację znaczących korzyści dla całego społeczeństwa;

- zapewnienie Unii Europejskiej miejsca w światowej czołówce w dziedzinie ogniw paliwowych i technologii wodorowych;

- wzbudzenie zaufania przemysłu, inwestorów publicznych i prywatnych, decydentów i innych zainteresowanych podmiotów co do uczestnictwa w długoterminowym programie;

- pozyskanie dalszych nakładów na badania, rozwój techniczny i demonstracje;

- budowę Europejskiej Przestrzeni Badawczej poprzez ścisłe współdziałanie z badaniami prowadzonymi na poziomie krajowym i regionalnym, przy zachowaniu zasady pomocniczości;

- integrację badań, rozwoju i demonstracji, koncentrację na realizacji długoterminowych założeń w zakresie kosztów, sprawności i trwałości, a także rozwiązanie najważniejszych problemów natury technicznej;

- pobudzanie innowacji i powstawania nowych łańcuchów wartości obejmujących MŚP;

- ułatwianie prowadzenia badań podstawowych przez przemysł, uczelnie wyższe i ośrodki badawcze;

- zachęcanie do uczestnictwa nowych państw członkowskich i krajów kandydujących;

- realizację odpowiednich badań socjotechnoekonomicznych;

- realizację badań potrzeby opracowania regulacji prawnych i norm celem usunięcia barier utrudniających wejście na rynek oraz celem wspierania interoperacyjności i rynków eksportowych, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa eksploatacji i nieutrudnianiu innowacji;

- zapewnienie społeczeństwu rzetelnych informacji na temat bezpieczeństwa wodoru oraz korzyści dla środowiska, bezpieczeństwa dostaw, kosztów energii oraz zatrudnienia.

Warianty polityki

Ze względu na fakt, że badania i rozwój techniczny w dziedzinie ogniw paliwowych i technologii wodorowych są ujęte w 7PR, stanowiąc integralną część działań na rzecz opracowania kluczowych rozwiązań technicznych z przeznaczeniem dla przyszłych systemów energetycznych i transportowych, zorganizowanych z poszanowaniem zasady zrównoważonego rozwoju, nie bierze się pod uwagę możliwości niepodejmowania działań na szczeblu UE i zaprzestania finansowania prac badawczo-rozwojowych na tym poziomie, z pozostawieniem jedynie programów krajowych i regionalnych.

Pozostałe możliwości są następujące:

Międzyrządowy program badań utworzony na mocy art. 169

Przyjęcie koncepcji międzyrządowej może zaradzić rozproszeniu i przyczynić się do zacieśniania współpracy naukowców. Komisja zasięgnęła opinii zainteresowanych podmiotów co do możliwości nawiązania współpracy na mocy art. 169, wariant ten nie spotkał się jednak z uznaniem z ich strony ze względu na wolniejszy proces decyzyjny oraz coroczne formalności budżetowe w poszczególnych państwach członkowskich, które ponadto mogą żądać „godziwego zwrotu” z dokonanych nakładów. Co więcej, podejście oddolne utrudniałoby realizację strategii opracowanej przez przemysł. Długofalowa strategia na rzecz ogniw paliwowych i technologii wodorowych wymaga podejścia paneuropejskiego, do którego raczej nie nadaje się tego rodzaju działanie. Brak wsparcia ze strony przemysłu dla podejścia międzyrządowego przesądza o jego wykluczeniu z dalszych rozważań.

Kontynuacja dotychczasowej polityki: PR7 + działania krajowe i regionalne przy wsparciu ze strony platformy technologicznej

Wariant ten dobrze sprawdza się we Wspólnocie od ponad 20 lat. Program ramowy jest ugruntowany i dobrze znany przemysłowi i naukowcom, a jego wartość została dowiedziona. Jest skuteczny i dobrze zarządzany. Charakteryzuje go przejrzystość celów i oczekiwanych skutków, tradycyjny nacisk na jakość wyników naukowych i innowacje, sprawdzone struktury finansowania i zasady uczestnictwa, dojrzałe podejście do audytów technicznych i finansowych, otwarte i przejrzyste procedury oraz cieszący się uznaniem proces wzajemnej weryfikacji. Działania są jednak rozproszone w różnych tematach, co powoduje problemy z koordynacją. Wariant ten można by poddać modyfikacji polegającej na skupieniu całości prac badawczo-rozwojowych w dziedzinie ogniw paliwowych i technologii wodorowych pod skrzydłami jednej dyrekcji lub agencji, jednak konsekwencją tego byłoby pozbawienie przemysłu wiodącej roli oraz rezygnacja z zapewnienia dodatkowości i z ponoszenia przez przemysł połowy kosztów administracyjnych.

Utworzenie wspólnej inicjatywy technologicznej w formie wspólnego przedsięwzięcia na mocy art. 171

W wyniku szerokich konsultacji koncepcja ta uznana została za preferowaną, choć nie jest pozbawiona wad. Przemysł preferuje działanie, w którym poszczególne etapy, od badań naukowych poprzez prace rozwojowe i demonstracje aż po wprowadzenie na rynek, są strategicznie zorganizowane, a budżet jest z góry określony, co pozwala sporządzać długoterminowe plany inwestycyjne. Rozwiązanie takie zachęca przemysł do angażowania się w długofalowe projekty wspólnie z organizacjami prowadzącymi badania podstawowe. Przedsiębiorstwa, w porozumieniu ze środowiskami badawczymi i ze Wspólnotą Europejską, odgrywałby wiodącą rolę w określaniu priorytetów programu. Wspólne przedsięwzięcie umożliwiłoby zmobilizowanie w ramach jednego podmiotu prawnego wszystkich środków publicznych i prywatnych, stanowiąc partnerstwo publiczno-prywatne oparte na przepisach rozporządzenia finansowego Wspólnot Europejskich. Członkami założycielami byłyby Wspólnota Europejska oraz „zrzeszenie branżowe”, które wnosiłyby wkład do budżetu w równej wysokości, przy czym wkład WE pochodziłby z tematów „Energia”, „Transport”, „Materiały” i „Środowisko” 7PR.

Wspólna inicjatywa technologiczna realizowałaby program przedkonkurencyjnych prac badawczo-rozwojowych i działań demonstracyjnych, obejmujący między innymi następujące kwestie: doskonalenie materiałów stosowanych w ogniwach paliwowych, części wyposażenia, wpływ na środowisko, zastosowanie wodoru w silnikach spalinowych, składowanie wodoru i rozwój sieci, integracja zespołów napędowych i technologia produkcji, wodór jako odnawialne źródło energii, elektroliza oraz integracja z rozwiązaniami w zakresie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla. Opracowany przez platformę technologiczną „Technologie wodorowe i ogniwa paliwowe” plan realizacji obejmuje cztery priorytetowe działania innowacyjno-wdrożeniowe:

- ogniwa paliwowe na rynki we wczesnym stadium penetracji

- ogniwa paliwowe do skojarzonej produkcji energii elektrycznej i ciepła

- wytwarzanie i dostarczanie wodoru z poszanowaniem środowiska

- pojazdy napędzane wodorem i infrastruktura uzupełniania paliwa

Ich uzupełnienie stanowić będzie kompleksowy program obejmujący weryfikację techniczną, analizę cyklu życia, badania przednormatywne na potrzeby opracowywania norm oraz zintegrowane oceny aspektów technicznych, społecznych i ekonomicznych. Przewiduje się ścisłe współdziałanie z innymi inicjatywami, między innymi z programem „Inteligentna Energia dla Europy”, z finansowaniem przez EIB rozwiązań wykorzystujących zrównoważone źródła energii i rozwiązań zapewniających niską emisję CO2 w krajach rozwijających się oraz z Europejskim Instytutem Technologii, a także z działaniami na poziomie krajowym i regionalnym.

Zarządzanie

Wspólne przedsięwzięcie posiadałoby radę zarządzającą i dyrektora wykonawczego, wspomaganych przez biuro programowe. W skład rady zarządzającej wchodziłoby sześciu przedstawicieli zrzeszenia branżowego i sześciu przedstawicieli Komisji Europejskiej. Środowisko badawcze może być reprezentowane w radzie w przyszłości. Biuro programowe byłoby odpowiedzialne za publikowanie zaproszeń do składania wniosków, zarządzanie wiedzą oraz działania w zakresie edukacji, popularyzacji i upowszechniania. Grupa skupiająca państwa członkowskie oraz komitet naukowy nadzorowałyby wspólną inicjatywę technologiczną oraz zapewniałyby koordynację z innymi działaniami Wspólnoty oraz z działaniami krajowymi i regionalnymi. Komisja Europejska zachowałaby prawo weta co do dysponowania jej wkładem na rzecz wspólnego przedsięwzięcia.

Dodatkowość

Podczas walnego zgromadzenia platformy technologicznej „Technologie wodorowe i ogniwa paliwowe” w październiku 2006 r. czterdzieści osiem zainteresowanych podmiotów przemysłowych wydało wspólną deklarację, w której wyraziło gotowość do zainwestowania 5 mld EUR w technologie wodorowe i ogniwa paliwowe w okresie następnych dziesięciu lat. W deklaracji zaangażowania z dnia 18 czerwca 2007 r. przedstawiciele przemysłu zobowiązali się dołożyć wszelkich starań aby osiągnąć cel w wysokości co najmniej 3,2 mld EUR nakładów ze środków prywatnych w okresie realizacji 7PR. W porównaniu z kwotą 2,6 mld EUR, zakładaną bez wspólnej inicjatywy technologicznej, oznacza to dodatkowe nakłady w wysokości 600 mln EUR tytułem dodatkowości. W poufnym badaniu ankietowym przeprowadzonym wśród zainteresowanych podmiotów przemysłowych szacuje się, że wspólna inicjatywa technologiczna przyspieszyłaby wprowadzenie ogniw paliwowych i technologii wodorowych na rynek o dwa do pięciu lat. Wspólna inicjatywa technologiczna miałaby także efekt przyciągania nakładów krajowych, regionalnych i prywatnych, zachęcając przedsiębiorstwa wielonarodowe do kontynuowania prac badawczo-rozwojowych w UE i do wspierania inwestycji wewnętrznych.

Analiza skutków

Najważniejsze korzyści wynikałyby ze skupienia wszystkich prac badawczo-rozwojowych i działań demonstracyjnych we wspólnej strukturze zarządzania programem, co zapewniłoby spójność koncepcji. Zaproszenia do składania wniosków mogą być dostosowane do tempa rozwoju w poszczególnych sektorach, a zakończone dobrymi wynikami badania można uwzględnić na następnym etapie, czyli podczas demonstracji. Demonstrację można planować pod kątem późniejszych zastosowań, a wyniki wykorzystywać w dalszych badaniach. Najważniejsze, „sztandarowe” projekty mogą ubiegać się o pożyczki w ramach mechanizmu finansowania opartego na podziale ryzyka. Istnieje jednak zagrożenie utraty przejrzystości i konfliktu interesów w przypadku dokonywania przez uczestników przemysłowych wyboru pomiędzy demonstracją bliską etapu wprowadzenia na rynek a badaniami długofalowymi.

Porównanie wariantów

Zakłada się, że wysokość nakładów z budżetu 7PR będzie zbliżona niezależnie od wybranego wariantu. Najważniejsza różnica polega na tym, że budżet wspólnej inicjatywy technologicznej byłby określony z góry i znajdowałby się pod kontrolą wspólnego przedsięwzięcia. Wybór wariantu wspólnej inicjatywy technologicznej stanowiłby wyraz zdecydowania co do traktowania ogniw paliwowych i technologii wodorowych poważnie, wzbudzając zaufanie środowisk badawczych i przemysłu oraz zachęcając do nakładów ze środków prywatnych.

Stabilny system finansowania, masa krytyczna oraz skoncentrowany, celowy, wieloletni program badań są bardziej atrakcyjne dla przemysłu i środowisk badawczych. Szczególną cechą wspólnej inicjatywy technologicznej jest podwójny efekt poznawczy: wiedza pozyskana podczas wdrożenia jest przekazywana z powrotem do badań, a nowe badania bardzo szybko trafiają do etapu demonstracji. Efekt dodatkowości zapewni znacznie większe środki i doprowadzi do przyspieszenia prac rozwojowych, skrócenia czasu wprowadzenia produktów na rynek oraz obniżenia kosztów. Dzięki skutecznemu zarządzaniu prace prowadzone byłyby we wszystkich dziedzinach, od badań podstawowych po demonstracje. Wspólna inicjatywa technologiczna przyczyniłaby się także do zwiększenia możliwości współpracy międzynarodowej, funkcjonując jako europejskie ognisko badań w tej dziedzinie. Natomiast ponoszone przez WE koszty administracyjne zostałyby zmniejszone o połowę dzięki partycypacji przemysłu.

Wspólna inicjatywa technologiczna zapewnia szereg ewidentnych korzyści w porównaniu z alternatywą polegającą na kontynuowaniu 7PR:

- skrócenie czasu wejścia na rynek o dwa do pięciu lat; nie sposób przecenić znaczenia bycia pierwszym na nowym rynku, czego następstwem jest ograniczenie łącznej wielkości nakładów, wcześniejsze osiągnięcie rentowności oraz wzmocnienie pozycji konkurencyjnej podmiotów wchodzących na rynek w pierwszej kolejności, w tym MŚP;

- długoterminowe zobowiązania i przejrzysty budżet, wzbudzające zaufanie inwestorów publicznych i prywatnych;

- dodatkowość: zastosowanie zasady współfinansowania pozwoli uzyskać co najmniej 600 mln EUR więcej niż przy kontynuowaniu dotychczasowej polityki, co odpowiada niemal dwuipółkrotnie większym nakładom na badania ze środków prywatnych;

- odpowiednio wcześniejsze osiągnięcie korzyści związanych z poprawą energooszczędności i bezpieczeństwa dostaw oraz ograniczeniem emisji gazów cieplarnianych i zanieczyszczeń.

Monitorowanie i ocena

Niniejsza ocena wpływu została przedstawiona zgodnie z art. 21 ust. 1 zasad wykonania rozporządzenia finansowego Wspólnot Europejskich i zawiera ocenę ex-ante wspólnej inicjatywy technologicznej na rzecz ogniw paliwowych i technologii wodorowych w zakresie efektywności pod względem kosztów, ryzyka i monitorowania.

Opracowane zostaną wskaźniki wydajności umożliwiające śledzenie postępów wspólnej inicjatywy technologicznej i pomiar jej wpływu na konkurencyjność i badania w UE. Wskaźniki te należy oceniać w porównaniu z sytuacją w latach poprzedzających utworzenie wspólnej inicjatywy technologicznej, aby lepiej ocenić skutki dodatkowości. Komisja przedstawi Radzie coroczne sprawozdanie z realizacji na temat postępów i finansów. W celu wymiany informacji i koordynacji działalności wspólnej inicjatywy technologicznej z innymi działaniami zorganizować można szereg otwartych konferencji poświęconych wzajemnej weryfikacji. Dyrektor wykonawczy monitoruje finansowanie ze środków publicznych i prywatnych oraz podejmuje działania celem utrzymania równowagi tego finansowania (50/50).

W połowie okresu realizacji grupa niezależnych ekspertów dokona oceny postępów wspólnej inicjatywy technologicznej i przedstawi zalecenia dotyczące ewentualnie koniecznych korekt programu oraz – w razie potrzeby – strategii jego zakończenia. Wnioski z tej oceny Komisja przekaże Radzie. Na koniec 2017 r. Komisja przeprowadzi końcową ocenę wspólnego przedsięwzięcia i przedstawi jej wyniki Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.