Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 32. posiedzenia Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (konwencja berneńska) /* COM/2012/0520 final - 2012/0249 (NLE) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Konwencja Rady Europy o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (zwana dalej konwencją berneńską) została przyjęta w dniu 19 września 1979 r. w Bernie (Szwajcaria) i weszła w życie w dniu 1 czerwca 1982 r. Przystąpiło do niej 50 umawiających się stron: 45 państw członkowskich Rady Europy, 4 państwa niebędące członkami Rady Europy oraz Unia Europejska. Celem konwencji jest „ochrona gatunków dzikiej fauny i flory oraz ich siedlisk naturalnych, zwłaszcza tych gatunków i siedlisk, których ochrona wymaga współdziałania kilku państw, oraz wspieranie współdziałania w tym zakresie. Szczególny nacisk położono na ochronę gatunków zagrożonych i ginących, włączając w to gatunki wędrowne zagrożone i ginące.” Wszystkie umawiające się strony konwencji berneńskiej muszą podjąć działania w celu: – wspierania krajowej polityki ochrony dzikiej flory i fauny oraz ich siedlisk naturalnych; – uwzględnienia ochrony dzikiej flory i fauny w swojej polityce dotyczącej planowania i rozwoju oraz w swych działaniach ukierunkowanych na ograniczenie zanieczyszczeń; – wspierania edukacji i rozpowszechniania ogólnych informacji o potrzebie ochrony dzikiej flory i fauny oraz ich siedlisk; – współpracy w celu zwiększenia skuteczności tych środków poprzez koordynację wysiłków na rzecz ochrony gatunków wędrownych oraz wymiany informacji i dzielenia się doświadczeniem i wiedzą specjalistyczną. Konwencja berneńska została wdrożona na poziomie UE dyrektywą 2009/147/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa[1] („dyrektywa ptasia”) oraz dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory[2] („dyrektywa siedliskowa”), które stanowią wspólne ramy dla ochrony dzikiej fauny i siedlisk na obszarze UE i należą do kluczowych instrumentów prawnych UE w celu zachowania różnorodności biologicznej w państwach członkowskich. Dyrektywy te stanowią ramy prawne UE dla sieci Natura 2000 stanowiącej największą na świecie sieć obszarów chronionych. Organem decyzyjnym konwencji berneńskiej jest Stały Komitet. Jego głównym zadaniem jest monitorowanie postanowień konwencji w kontekście rozwoju dzikiej flory i oceny jej potrzeb. W tym celu Stały Komitet jest w szczególności właściwym organem do formułowania zaleceń dla stron oraz rozpatrywania i przyjmowania poprawek do załączników, w których określone są gatunki chronione. Zgodnie z art. 22 ust. 1 konwencji berneńskiej: 1 Każde państwo członkowskie może przy podpisywaniu lub składaniu swego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia zgłosić jedno lub więcej zastrzeżeń odnoszących się do niektórych gatunków wymienionych w załącznikach od I do III i/lub niektórych gatunków wymienionych w zastrzeżeniu lub zastrzeżeniach odnoszących się do stosowania pewnych urządzeń i metod zabijania, chwytania lub innej eksploatacji wyliczonych w załączniku IV. Nie można składać zastrzeżeń o charakterze ogólnym. Z związku z trzydziestym drugim posiedzeniem Stałego Komitetu, które odbędzie się w Strasburgu w dniach 27–30 listopada 2012 r., Szwajcaria przedłożyła wniosek o zmianę art. 22 konwencji berneńskiej, tak aby umożliwić wszystkim umawiającym się stronom wprowadzanie zastrzeżeń odnośnie do swoich przyjętych pierwotnie w ramach konwencji berneńskiej zobowiązań także już po podpisaniu konwencji lub po złożeniu swojego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia. Wniosek Szwajcarii obejmuje wprowadzenie w art. 22 nowego ustępu 1a w następującym brzmieniu: 1a. W uzupełnieniu ust. 1 każde państwo może, jeżeli sytuacja na jego terytorium zmieniła się zasadniczo od momentu wejścia w życie niniejszej Konwencji, zgłosić jedno lub więcej zastrzeżeń w odniesieniu do niektórych gatunków wymienionych w załącznikach I, II i III. Szwajcaria nie dostarczyła żadnych analiz ani danych naukowych uzasadniających ten wniosek. Ponadto, w związku z umożliwieniem wszystkim sygnatariuszom konwencji berneńskiej zgłaszania jednego lub więcej zastrzeżeń w odniesieniu do niektórych gatunków wymienionych w załącznikach I, II i III, wniosek Szwajcarii może mieć daleko idące negatywne skutki, jeżeli chodzi o wpływ na populacje fauny i flory będące przedmiotem europejskiego zainteresowania. Przyczyniłoby się to do znacznego osłabienia postanowień konwencji i wpłynęło na starania podejmowane przez UE w zakresie ochrony europejskich gatunków. W związku z powyższym, a także w celu zagwarantowania spójności między konwencją berneńską i prawodawstwem UE oraz dalszego pomyślnego jej stosowania, Unia nie powinna popierać wniosku Szwajcarii na następnym posiedzeniu Stałego Komitetu. 2012/0249 (NLE) Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej podczas 32. posiedzenia Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (konwencja berneńska) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Unia Europejska jest stroną Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (konwencja berneńska). (2) Konwencja berneńska została wdrożona na poziomie UE dyrektywą 2009/147/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa[3] oraz dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory[4]. (3) Wszelkie zmiany dotyczące artykułów konwencji berneńskiej rozpatrywane są przez Stały Komitet. W związku z trzydziestym drugim posiedzeniem Stałego Komitetu, które odbędzie się w Strasburgu w dniach 27–30 listopada 2012 r., Szwajcaria przedłożyła wniosek o zmianę art. 22 konwencji berneńskiej, tak aby umożliwić stronom wprowadzanie zastrzeżeń odnośnie do swoich przyjętych pierwotnie w ramach konwencji berneńskiej zobowiązań także już po podpisaniu konwencji lub po złożeniu swojego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia. Umożliwiłoby to wszystkim sygnatariuszom konwencji berneńskiej zgłaszanie jednego lub więcej zastrzeżeń w odniesieniu do niektórych gatunków wymienionych w załącznikach I, II i III. (4) Do wniosku tego nie załączono żadnego uzasadnienia w postaci analiz czy danych naukowych, natomiast może on mieć daleko idące negatywne skutki dla populacji fauny i flory będących przedmiotem europejskiego zainteresowania. Ponadto wniosek ten nie jest zgodny z prawodawstwem UE. (5) W związku z powyższym Unia nie powinna popierać wniosku Szwajcarii podczas następnego posiedzenia Stałego Komitetu, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Unia Europejska podczas 32. posiedzenia Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk (konwencja berneńska) zajmuje stanowisko, zgodnie z którym nie popiera ona wniosku Szwajcarii dotyczącego zmiany art. 22 wspomnianej konwencji. Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Rady Przewodniczący [1] Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7. [2] Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7. [3] Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7. [4] Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7.