[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 7.4.2006

KOM(2006) 163 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI DLA RADY, PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW

Sprawozdanie dotyczące wyniku przeglądu zakresu usługi powszechnej zgodnie z art. 15 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE {SEK(2006) 445}

KOMUNIKAT KOMISJI DLA RADY, PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW

Sprawozdanie dotyczące wyniku przeglądu zakresu usługi powszechnej zgodnie z art. 15 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

1. KONTEKST I CEL KOMUNIKATU

25 maja 2005 r. Komisja opublikowała komunikat w sprawie przeglądu zakresu usługi powszechnej wraz z dokumentem roboczym służb Komisji[1]. Celem pierwszego przeglądu okresowego przeprowadzonego na mocy art. 15 dyrektywy o usłudze powszechnej[2] było określenie, czy zakres usługi powszechnej powinien zostać utrzymany czy zmieniony, szczególnie w celu uwzględnienia łączności komórkowej i szerokopasmowej. Komisja wezwała zainteresowane strony do zgłaszania uwag w sprawie przeprowadzonej przez siebie analizy i wstępnych wniosków oraz w sprawie szeregu kwestii istotnych w dłuższej perspektywie czasowej, mających zachęcić do podjęcia wybiegającej w przyszłość dyskusji na temat tego obszaru polityki, która mogłaby przyczynić się do ogólnego przeglądu ram regulacyjnych łączności elektronicznej w 2006 r.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej, niniejszy komunikat zawiera sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przeglądu dokonanego przez Komisję, z uwzględnieniem wyników konsultacji publicznych.

2. STRESZCZENIE ANALIZY PRZEPROWADZONEJ PRZEZ KOMISJę I JEJ WSTęPNEGO STANOWISKA

Komunikat z maja 2005 r. przypomniał aktualną definicję zakresu usługi powszechnej[3] oraz kryteria przeglądu ustanowione w dyrektywie o usłudze powszechnej[4]. W szczególności przypomniał on, że w eŁączności usługa publiczna jest „siatką bezpieczeństwa” dla tych osób, których zasoby finansowe lub położenie geograficzne nie pozwalają na dostęp do podstawowych usług dostępnych już dla znacznej większości mieszkańców.

Komunikat stwierdzał, że:

- Konkurencja w zapewnianiu łączności komórkowej spowodowała, iż konsumenci posiadają już tak szeroki dostęp do łączności komórkowej po przystępnej cenie, że nie zostały spełnione warunki do włączenia łączności komórkowej w zakres usługi powszechnej.

- W przypadku szerokopasmowego dostępu do Internetu , aktualny poziom wykorzystania nie odpowiada kryterium używania usługi przez „większość konsumentów” i dlatego warunki włączenia usług szerokopasmowych w zakres usługi powszechnej nie są spełnione.

Komunikat podniósł także szereg kwestii istotnych w dłuższej perspektywie czasowej:

- Czy usługa powszechna powinna oddzielać dostęp od usług i zajmować się wyłącznie dostępem do infrastruktury łączności, a nie do usług telefonicznych?

- Czy usługa powszechna powinna zajmować się dostępem w każdym miejscu?

- Czy w dalszym ciągu właściwe jest włączenie przepisów dotyczących publicznych automatów telefonicznych w zakres usługi powszechnej?

- Jak długo będzie istniała potrzeba utrzymywania usług spisu abonentów i biura numerów w zakresie usługi powszechnej?

- Czy specjalne środki dla użytkowników niepełnosprawnych powinny zostać dalej zharmonizowane na szczeblu UE w kontekście zapewnienia usługi powszechnej?

- Czy finansowanie usługi powszechnej z podatków powszechnych powinno być celem?

3. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

3.1. Przegląd otrzymanych odpowiedzi

Konsultacje publiczne zostały rozpoczęte przez zamieszczenie komunikatu i związanego z nim dokumentu roboczego służb Komisji na stronach internetowych Komisji, oraz wyznaczenie daty końcowej 15 lipca 2005 r. na przesyłanie wypowiedzi w dyskusji za pośrednictwem poczty elektronicznej.

Otrzymano 76 wypowiedzi od szerokiego grona użytkowników e-łączności, w tym rządów, organów regulacyjnych, organizacji pozarządowych (w szczególności reprezentujących interesy konsumentów i użytkowników, a także osób ze szczególnymi potrzebami), osób prywatnych, operatorów, dostawców usług, producentów i innych przedsiębiorców i organizacji. Pod względem geograficznym wypowiedzi pochodziły z 16 z 25 państw członkowskich, zaś ponad 40 % z nich pochodziło z trzech największych państw[5]. Wiele komentarzy dotyczyło wyłącznie kwestii istotnych w dłuższej perspektywie czasowej.

Szeroko zgadzano się co do oceny i wniosków komunikatu, natomiast poglądy na temat kwestii istotnych w dłuższej perspektywie czasowej były różne. Większość wypowiadających się podkreślała, że wciąż zwiększające się wykorzystanie komunikacji komórkowej i szerokopasmowej zawdzięczane jest zarówno konkurencyjnym politykom w UE, jak i modelom działalności i strategiom technologicznym przemysłu. Obowiązkowe wprowadzanie niektórych technologii w zmieniającym się krajobrazie technologicznym było często postrzegane jako problematyczne. Wiele osób wyraziło zaniepokojenie, że rozszerzenie zakresu usługi powszechnej i jej finansowania powstrzyma konkurencję, utrudni inwestowanie i zdusi innowacyjność.

Z drugiej strony, wiele organizacji konsumenckich i innych twierdziło, że kryteria przeglądu lub ocena Komisji były zbyt wąskie lub mało ambitne i wezwało do rozszerzenia zakresu na usługi komórkowe i/lub szerokopasmowe. Jednakże organizacje konsumenckie wyspecjalizowane w e-łączności poparły wnioski komunikatu.

Kilku wypowiadających się poruszyło sprawy, którymi nie zajęto się w tym przeglądzie, takie jak obawy o jakość usług, zróżnicowane wdrażanie w UE i międzynarodowy roaming. Niektóre komentarze odnosiły się również do innych praw użytkowników i interesujących ich zagadnień, takich jak dostęp do numerów alarmowych (który jest objęty szczególnymi przepisami w dyrektywie). Kwestie te nie należą do aktualnego przeglądu, lecz wypowiedzi te będą stanowiły wkład do debaty politycznej w kontekście ogólnego przeglądu ram regulacyjnych w 2006 r.

3.2. Łączność komórkowa

Wstępny wniosek Komisji w sprawie łączności komórkowej stwierdzał, że warunki niezbędne do włączenia łączności komórkowej w zakres usługi powszechnej nie zostały spełnione .

Istniała ogólna zgoda co do oceny komunikatu i wniosku: ponad 70% wypowiadających się było za włączeniem wszystkich krajowych rządów i organów oraz przemysłu. Niektórzy z tych respondentów byli zdania, że włączenie usług telefonii komórkowej w zakres byłoby przedwczesne, ale że należałoby je ponownie rozważyć w następnym ogólnym przeglądzie.

Kilku wypowiadających się wskazało, że pomimo iż sieci komórkowe drugiej generacji (2G) obejmują od 98 do 100 % populacji w większości państw członkowskich, ich zasięg geograficzny wciąż może stanowić problem na niektórych odległych obszarach. Z tego samego powodu organy regulacyjne uznały, że wymóg 100 % zasięgu ze strony operatorów wiązałby się z nieproporcjonalnie wysokimi kosztami, oraz że istnieje szereg inicjatyw zmierzających do pełnego objęcia zasięgiem, takich jak wsparcie finansowe (poza systemem usługi powszechnej) wejście na rynek infrastruktury lub udział w infrastrukturze.

Dane dotyczące poszczególnych państw i analiza społeczno-gospodarcza przeprowadzona przez krajowe organy regulacyjne podtrzymały pogląd, że konsumenci posiadają przystępny cenowo dostęp do usług telefonii komórkowej drugiej generacji (2G). Operatorzy telefonii komórkowej podkreślili, że zapewniają oni usługi dla wszystkich segmentów konsumenckich poprzez szeroką gamę pakietów usług zawierającą zarówno oferty w formie abonamentu jaki i przedpłaty. Zostało to odebrane jako sukces w szerszym zapewnianiu usług telefonicznych w Europie, zwłaszcza dla grup o niższych dochodach. Wysoką konkurencyjność rynku detalicznego uznano za zapewnienie dalszej rozbudowy sieci komórkowej, a także niższych cen.

Wiele organizacji konsumenckich i innych skrytykowało kryteria przeglądu oraz podejście Komisji jako zbyt wąskie i wezwało do rozszerzenia zakresu na usługi telefonii komórkowej. Kilka z nich wezwało do głębszej analizy czynników społecznych i kwestii przystępności cenowej. Uzasadniano, że przedpłacane karty są droższe niż abonamenty oraz że zasadniczo koszt łączności komórkowej jest nieprzystępny dla konsumentów o niższym dochodzie[6]. Organizacje reprezentujące użytkowników niepełnosprawnych twierdziły, iż rozszerzenie byłoby konieczne, gdyż wiele osób niepełnosprawnych ma poważne problemy z dostępem i korzystaniem z usług komórkowych.

3.3. Szerokopasmowy dostęp do Internetu

Wstępny wniosek Komisji w sprawie szerokopasmowego dostępu do Internetu stwierdzał, że jedynie mała, choć szybko rosnąca grupa europejskich konsumentów aktualnie korzysta z tych usług oraz że rzeczywiste wykorzystanie przypadające na jednego mieszkańca populacji nie spełnia kryterium korzystania z usługi przez „większość konsumentów”[7]. Stąd też, warunki do włączenia usług szerokopasmowych w zakres usługi powszechnej nie zostały spełnione. Komisja będzie kontynuować dokładne monitorowanie tej sprawy podczas przygotowywania następnego przeglądu dyrektywy o usłudze powszechnej. Nie wyklucza to wspierania przez państwa członkowskie wejścia na rynek infrastruktury szerokopasmowej zgodnie ze stosowanymi zasadami pomocy państwa.

Konsultacja publiczna ujawniła szerokie poparcie dla oceny Komisji i wniosku dotyczącego dostępu szerokopasmowego, gdyż 80 % respondentów, w tym wszystkie rządy i organy krajowe, a także przedstawiciele przemysłu zgadzało się z nimi. Niektóre organy regulacyjne powiadomiły o przeprowadzonych ostatnio krajowych przeglądach regulacyjnych, które poparły analizę.

Odnotowano, że dostępne są satelitarne usługi szerokopasmowe oraz że istnieje szereg inicjatyw lokalnych, regionalnych i krajowych rozszerzających zasięg łączy szerokopasmowych, niekiedy przy użyciu stacjonarnych technologii bezprzewodowych. Niektórzy wezwali do wsparcia zapewnienia usług szerokopasmowych na obszarach, gdzie komercyjne świadczenia nie są obecnie jeszcze niezawodne.

Przemysł oraz użytkownicy podkreślili, iż łączność szerokopasmowa znajduje się na dość wczesnym etapie przyjmowania się na rynku, gdzie konkurencja steruje wchodzeniem na rynek i obniżaniem cen dla konsumentów. Na tym etapie trudno byłoby ocenić, czy niepowodzenia rynkowe utrzymają się. Wprowadzenie obowiązkowego dostępu do łączności szerokopasmowej pociągnęłoby za sobą nieuzasadniony poziom kosztów lub subsydiowanie skrośne pomiędzy różnymi grupami konsumentów lub usług i byłoby narażone na wyprzedzenie jej przez postęp techniczny, zwłaszcza pod względem przesyłania danych. Ponadto opłaty za dostęp są coraz częściej oferowane w pakiecie z wyposażeniem, utrudniając interwencje na rynku. Niektórzy uznali, że koszty usługi powszechnej w przypadku łączności szerokopasmowej spowodują znaczne obciążenie dla kilku nowych państw członkowskich, w których infrastruktura stacjonarnej łączności szerokopasmowej jest mniej zaawansowana.

W kilku wypowiedziach pochodzących od stowarzyszeń konsumenckich uznano, że łączność szerokopasmowa stała się niezbędna dla normalnego uczestniczenia w społeczeństwie i powinna zostać włączona do usługi powszechnej. Niektórzy byli zdania, iż niski poziom wykorzystania nie jest powodem do rezygnacji z interwencji regulacyjnej, jeżeli potencjalne korzyści przeważają nad potencjalnymi kosztami dla konsumentów. Kilku respondentów twierdziło, że ponieważ wdrożenie zmian regulacyjnych na poziomie krajowym zabiera kilka lat, niniejszy przegląd powinien działać aktywnie na rzecz rozszerzenia zakresu usługi, gdyż mógłby zachęcić do szerszego wykorzystania łączności szerokopasmowej. Jeden z regionalnych organów publicznych uznał, że włączenie łączności szerokopasmowej byłoby niezbędne dla zagwarantowania równorzędnego dostępu dla wszystkich i pomocne w osiągnięciu regionalnych celów lizbońskich.

3.4. Kwestie istotne w dłuższej perspektywie czasowej

3.4.1. Przegląd

Uczestnicy byli zasadniczo zgodni, że podniesione kwestie wymagają debaty politycznej dotyczącej tego, jak powinno kształtować się zapewnianie usługi powszechnej w warunkach coraz bardziej zacieśniającego się i konkurencyjnego środowiska łączności, natomiast poglądy na temat jej przyszłego kierunku wahały się od „usługa powszechna powinna zostać zniesiona” do „zapewnianie usługi powszechnej musi zostać wzmocnione”. Nacisk na poszczególne kwestie był także zróżnicowany w poszczególnych państwach członkowskich, w zależności od tradycji prawnych i rzeczywistości rynkowych. W niektórych odpowiedziach wzywano do poprawy elastyczności ram regulacyjnych w celu lepszego odzwierciedlenia krajowych lub lokalnych/regionalnych warunków w rozszerzonej Unii. Wielu uczestników podkreślało, że dyskusja posiada ograniczenia na tym etapie, gdyż nieznane są następstwa rozwoju techniki, zwłaszcza łączności opartej na protokole internetowym (IP). Kilku wypowiadających się twierdziło, że przegląd jest przedwczesny, ze względu na ograniczone doświadczenie we wdrażaniu bieżących zasad.

3.4.2. Czy usługa powszechna powinna obejmować wyłącznie dostęp do infrastruktury łączności, a nie do usług telefonicznych?

Kilku uczestników, takich jak przedstawiciele organów regulacyjnych i przemysłu stwierdziło, że może istnieć powód do oddzielenia dostępu do infrastruktury od zapewniania usług, szczególnie biorąc pod uwagę przejście w kierunku sieci następnej generacji i środowiska usług, w którym konsument może wybrać spośród różnych dostawców zarówno dostępu jak i usług (co jest już rzeczywistością w przypadku usług głosowych telefonii VoIP - Voice over Internet Protocol). Skuteczna konkurencja powinna zapewnić dostępność i przystępność cenową, zaś interwencja publiczna powinna zapewnić neutralne pod względem technologicznym uregulowania prawne wspierające konkurencję.

Większość przedstawicieli konsumentów i użytkowników uważało, że sam dostęp do infrastruktury byłby niewystarczający dla zabezpieczenia podstawowych usług dla bardziej wrażliwych konsumentów. Jednakże grupy konsumenckie utrzymywały również, że usługa powszechna powinna gwarantować wszystkim obywatelom neutralną pod względem technologicznym „prawdziwą równość dostępu” do sieci łączności, ponieważ łączność szerokopasmowa potencjalnie dostarczyłaby elastycznych usług (usługi głosowe, tekstowe, wideo i przekaz), które mogłyby także pomóc sprostać wymaganiom osób o szczególnych potrzebach.

Uzasadniano również, że krótkofalowe oddzielenie dostępu od usług może być niepraktyczne, dopóki systemy dostępu wciąż znajdują się w UE w fazie powstawania i podmioty już obecne na rynku często utrzymują swą pozycję rynkową na poziomie detalicznym. Dostawcy usługi powszechnej wyrazili także kilka obaw dotyczących tworzenia skomplikowanych rozwiązań regulacyjnych i kontraktowych, gdyby dostęp i usługi miały zostać rozdzielone.

3.4.3. Czy usługa powszechna powinna zajmować się dostępem w każdym miejscu?

Odpowiedzi wskazują, że pytanie to zostało zinterpretowane na różne sposoby. Niektórzy uznali, że wymaganie to zostało już częściowo spełnione, biorąc pod uwagę bieżącą elastyczność dyrektywy zezwalającej na dostawę usługi powszechnej przez dostawcę usług komórkowych/bezprzewodowych („stacjonarnych”). Kilku respondentów uważało, że tylko technologia komórkowa może zapewnić „dostęp w każdym miejscu” i widziało sprzeczność ze stanowiskiem zajętym w sprawie łączności komórkowej. Jednakże, powszechnie wskazywano, że jest wiele istniejących i (spodziewanych) technologii dostępu, które mogą zapewnić „dostęp w każdym miejscu” po zróżnicowanych cenach. Dlatego wielu uczestników stwierdziło, że warto byłoby zbadać możliwość zezwolenia na elastyczne dostarczanie usługi powszechnej każdym sposobem (który mógłby być tańszy niż stacjonarny terminal przy numerze stacjonarnym). Jednakże w tym kontekście należy rozważyć szereg kwestii, takich jak jakość usług i dostęp do numerów alarmowych.

Przedstawiciele przemysłu twierdzili zasadniczo, że rynek już teraz zapewnia „mobilność” lub „mobilność Internetu”/przenośnych usług komunikacyjnych i że w obszarze tym nie są potrzebne zobowiązania do zapewnienia usługi powszechnej. Zapewnienie jakości usług „w każdym miejscu” wymagałoby znacznych inwestycji w sieci.

3.4.4. Czy w dalszym ciągu właściwe jest włączenie przepisów dotyczących publicznych automatów telefonicznych w zakres usługi powszechnej?

Ze względu na niemal wszechobecność telefonów komórkowych, kilku wypowiadających się twierdziło, że rozsądne byłoby zmniejszenie liczby telefonów publicznych i ich wycofanie z zakresu dyrektywy. Jednakże wiele osób uznało, iż zapotrzebowanie na automaty telefoniczne może się utrzymywać na niektórych obszarach i w pewnych okolicznościach oraz że są one cenione, w szczególności przez najbardziej wrażliwych członków społeczeństwa.

Kilku wypowiadających się uzasadniało, że można by poprawić lub unowocześnić automaty telefoniczne, na przykład jako punkt dostępu do Internetu lub dodając wielofunkcyjne udogodnienia, które mogłyby służyć także osobom niepełnosprawnym. Zaproponowano również, by na obszarach, z których usunięto automaty telefoniczne rozpatrzono zastosowanie innych rozwiązań, takich jak punkty alarmowe leżące w gestii organów publicznych.

3.4.5. Jak długo będzie istniała potrzeba utrzymywania usług spisu abonentów i biura numerów w zakresie usługi powszechnej?

Wiele odpowiedzi wskazywało na fakt, że dyrektywa czyni rozróżnienie pomiędzy wymaganiami gromadzenia i przekazywania spisów abonentów (na poziomie hurtowym) i obowiązkiem zapewnienia dostępu do usług katalogowych (na poziomie detalicznym). Wypowiedzi z państw członkowskich w których nastąpił postęp liberalizacji sektora pokazały, że usługę biura numerów można usunąć z zakresu dyrektywy. Uwagi pochodzące z innych państw były bardziej ostrożne; uznawano często konieczność utrzymania istniejących wymagań. Przedsiębiorstwa zajmujące się prowadzeniem spisów uznały obowiązek świadczenia usługi powszechnej na rynku detalicznym za niepotrzebny lub szkodliwy dla konkurencji, wzywając do rzeczywistego wzmocnienia wymagań dostępu na poziomie hurtowym.

3.4.6. Czy specjalne usługi dla użytkowników niepełnosprawnych powinny być dalej harmonizowane na szczeblu UE w kontekście świadczenia usługi powszechnej?

Większość organów uznała, że ze względu na tempo i charakter przejścia na NGN przedwczesne byłoby wprowadzanie dalszej harmonizacji poza istniejącymi przepisami dyrektywy (art. 7), co wykraczałoby również poza zasadę pomocniczości i proporcjonalności. Odpowiedzi przedstawicieli przemysłu były różne, jednak na ogół dalszą harmonizację uznano za niepotrzebną i kosztowną, szczególnie ze względu na różnorodność produktów i usług uwzględniających szczególne potrzeby użytkowników. Jednakże zauważono też, że mogą wystąpić potencjalne problemy, które – oprócz tego, że są rozpatrywane w ramach inicjatywy eDostępność[8] – mogłyby być dalej rozpatrzone pod względem zbieżności z (legalnym) wyposażeniem w środowisku IP.

Kilka organizacji reprezentujących użytkowników niepełnosprawnych argumentowało za dalszą harmonizacją zakresu usług, które mogłyby obejmować na przykład dostęp do numerów alarmowych przy okazji korzystania z sieci IP. Z drugiej strony, kilka takich organizacji i konsumentów twierdziło, że dalsza harmonizacja mogłaby stać się zbyt nakazowa i opowiedziało się za innymi inicjatywami, takimi jak stworzenie podstawowego wachlarza kompleksowych usług.

3.4.7. Czy finansowanie usługi powszechnej z podatków powszechnych powinno być celem?

Poglądy na ten temat były znacząco różne wśród organów publicznych i przedstawicieli przemysłu. Zasadniczo organy publiczne nie widziały powodów dla zmiany bieżącego systemu finansowania (pozwalającego na wybór pomiędzy wykorzystaniem środków publicznych lub ustanowieniem specyficznego dla danego sektora finansowania). Niektóre rządy nie wyłączyły jednakże możliwości dalszego rozpatrzenia finansowania z podatków w dłuższym okresie, podczas gdy inne domagały się przeprowadzenia dalszych badań w sprawie alternatywnych metod finansowania.

W niektórych odpowiedziach twierdzono, że debata na temat usługi powszechnej jest mylona ze znacznie obszerniejszą kwestią dostępu do „społeczeństwa informacyjnego”, która stanowi szersze zagadnienie społeczne i nie może być ograniczona do sektora łączności. Większość przedstawicieli przemysłu uznała, że finansowanie poszczególnych sektorów powoduje zakłócenia rynku i subsydiowanie skrośne pomiędzy konsumentami, podwyższając tym samym ogólne koszty łączności.

Główne obawy konsumentów odnosiły się do braku przejrzystości księgowości lub subsydiowania skrośnego, co może spowodować, że konsumenci będą płacić zbyt dużo. Użytkownicy ostrzegli również przed stwarzaniem nierealnie wysokiego obciążenia usługą powszechną dla operatorów i ich klientów, czego doświadczyło kilka państw.

4. STANOWISKO KOMISJI

Komisja uważa, że konsultacje publiczne zapewniły szerokie poparcie dla wstępnego stanowiska przyjętego w komunikacie z maja 2005 r., oraz iż nie pojawiły się nowe powody dla zmiany wniosku, że zarówno łączność komórkowa jak i szerokopasmowa nie spełniają warunków dyrektywy o usłudze powszechnej tak, by mogły zostać włączone w zakres usługi powszechnej. Komisja przyznaje, że zakres przeglądu był ograniczony, jak zauważyli niektórzy respondenci. Tym niemniej, Komisję wiążą w tym względzie kryteria przeglądu ustanowione w dyrektywie o usłudze powszechnej. Jednakże biorąc pod uwagę postęp techniczny i rynkowy, Komisja wkrótce dokona przeglądu pełnego wachlarza ram regulacyjnych związanych z eŁącznością w celu zapewnienia, że ogólne cele w dalszym ciągu odzwierciedlają cele lizbońskie, jak określono w komunikacie zatytułowanym „i2010 – Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrostu i zatrudnienia”[9].

5. WNIOSEK

Komisja przeprowadziła przegląd zakresu usługi powszechnej zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej. W rezultacie tego przeglądu Komisja nie zaproponuje obecnie żadnej zmiany zakresu usługi powszechnej. Jednakże wypowiedzi otrzymane przez Komisję dotyczące kwestii istotnych w dłuższej perspektywie czasowej stanowią dobrą podstawę dla kontynuowania wybiegającej w przyszłość dyskusji politycznej na temat zapewnienia usługi powszechnej w kontekście ogólnego przeglądu ram prawnych eŁączności rozpoczynającego się w 2006 r. Przegląd ten umożliwi ustosunkowanie się do potrzeby zapewnienia świadczenia usługi powszechnej w sposób neutralny pod względem technicznym.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej, Komisja przedstawia niniejsze sprawozdanie dotyczące dokonanego przeglądu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

[1] Odpowiednio COM(2005) 203 i SEC(2005) 660: Zob.: http://europa.eu.int/information_society/policy/ecomm/info_centre/documentation/public_consult/index_en.htm

[2] Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 51-77.

[3] Na aktualny zakres składają się: 1) stacjonarne podłączenie do publicznej sieci telefonicznej w oznaczonym miejscu, z zapewnieniem dostępu głosowego i funkcjonalnego do Internetu, oraz 2) dostęp do publicznie dostępnych usług telefonicznych. .

[4] Patrz motyw 25 i załącznik V. Taka ocena powinna brać pod uwagę wydarzenia społeczne, gospodarcze i technologiczne w celu określenia i analizowania dostępnych i wykorzystywanych przez większość konsumentów usług, co wiąże się z ryzykiem społecznego wyobcowania tych, których na te usługi nie stać.

[5] Zjednoczone Królestwo - 16, Niemcy - 9, Francja - 8, Hiszpania - 5, Portugalia – 4, Austria – 3, Belgia- 3; Republika Czeska, Grecja, Finlandia, Włochy, Irlandia, Litwa, Niderlandy, Norwegia, Rumunia, Słowacja i Słowenia – każde po 1 lub 2; stowarzyszenia europejskie lub międzynarodowe – 14, dostępne na stronie: http://europa.eu.int/information_society/policy/ecomm/info_centre/documentation/public_consult/universal_service/index_en.htm.

[6] Patrz sekcja 5.2 sprawozdania z oceny wpływu.

[7] 11,5 % populacji UE posiadało stałe łącze szerokopasmowe w październiku 2005 r. Wzrost z 6,5% w połowie 2004 r. (jak podawał komunikat w maju 2005 r.) nie uzasadnia zmiany w analizie Komisji.

[8] Patrz komunikat Komisji w sprawie eDostępności COM(2005) 425:http://europa.eu.int/information_society/policy/accessibility/com_ea_2005/index_en.htm

[9] COM(2005) 229.