ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
56.

EIOD zachęca również prawodawcę do szczegółowego rozważenia następujących kwestii merytorycznych: — Ograniczenie celu. Niezbędne jest pełne i dokładne określenie celów przetwarzania danych osobowych. Także cele, w których przetwarzane są dane dotyczące wierzyciela, powinny być dokładnie i jednoznacznie określone we wniosku. — Konieczność i proporcjonalność przetwarzanych danych osobowych. Należy dokładniej określić zarówno charakter danych osobowych, które można przetwarzać zgodnie z przedmiotowym rozporządzeniem, jak i organy, które udostępniają swoje bazy danych. Ograniczenie powinno odnosić się nie tylko do organów, ale także do rodzajów danych, które można przetwarzać. Wniosek powinien zapewnić krajowym organom centralnym i sądom możliwość przetwarzania danych osobowych jedynie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w konkretnym przypadku do ułatwienia wykonania zobowiązań alimentacyjnych. Ponadto każdy rodzaj zobowiązania alimentacyjnego wymaga innego bilansu interesów i w ten sposób określa, w jakim stopniu przetwarzanie danych osobowych jest proporcjonalne do celów danego przypadku. — Szczególne kategorie danych. Przetwarzanie danych wrażliwych do celów wykonywania zobowiązań alimentacyjnych powinno być w zasadzie wykluczone, chyba, że jest dokonywane zgodnie z art. 8 dyrektywy 95/46/WE. Przetwarzanie danych biometrycznych do celu wykonywania zobowiązań alimentacyjnych byłoby nieproporcjonalne, a zatem nie powinno być dozwolone. — Okresy przechowywania. EIOD preferuje elastyczny, a jednocześnie proporcjonalny okres przechowywania danych, zamiast określonego a priori ścisłego ograniczenia okresu, który może w niektórych przypadkach okazać się zbyt krótki w stosunku do wyznaczonych celów przetwarzania. — Informowanie dłużnika i wierzyciela. Szybkie, wyczerpujące i szczegółowe powiadamianie powinno zapewnić właściwe poinformowanie osoby, której dane dotyczą, o wszystkich poszczególnych operacjach przekazywania i przetwarzania jej danych osobowych. Konieczne jest również zapewnienie stosownych informacji wierzycielowi w przypadku wymiany danych osobowych, które go dotyczą.
65.

W odniesieniu do zmian merytorycznych EIOD zaleca, co następuje: — Włączenie do tekstu decyzji konkretnych warunków i ograniczeń odnoszących się do informacji i danych wywiadowczych pochodzących od podmiotów prywatnych, między innymi w celu zapewnienia ścisłości tych informacji, ponieważ są to dane personalne, które były gromadzone w środowisku gospodarczym w celach gospodarczych. — Zagwarantowanie, że przetwarzanie danych, których przydatność nie została jeszcze oceniona, będzie ściśle ograniczone do celów oceny tej przydatności. Dane te powinny być przechowywane w odrębnych bazach danych do czasu określenia ich przydatności do konkretnego zadania Europolu przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy. — W odniesieniu do interoperacyjności z innymi systemami przetwarzania poza Europolem — stosowanie ścisłych warunków i gwarancji przy tworzeniu wzajemnych połączeń. — Włączenie środków bezpieczeństwa w odniesieniu do osób, które nie popełniły (jeszcze) przestępstwa. Środki bezpieczeństwa przewidziane w konwencji o Europolu nie powinny zostać osłabione. — Dopilnowanie, by potrzeba dalszego przechowywania danych osobowych dotyczących osób fizycznych była poddawana przeglądowi co rok i by przegląd taki był dokumentowany. — Zgoda na dostęp elektroniczny do danych i ich pobieranie z innych krajowych i międzynarodowych systemów informacyjnych powinna być wydawana jedynie w indywidualnie rozpatrywanych przypadkach, z uwzględnieniem ścisłych warunków. — W odniesieniu do prawa dostępu: odniesienie do prawa krajowego w art. 29 ust. 3 powinno zostać skreślone i zastąpione przez zharmonizowane przepisy dotyczące zakresu stosowania, treści i postępowania; najlepszym rozwiązaniem byłaby decyzja ramowa Rady w sprawie ochrony danych osobowych lub, w razie konieczności, decyzja Rady. Należy zmienić brzmienie art. 29 ust. 4 i umożliwić odmowę dostępu jedynie „jeżeli taka odmowa jest konieczna”. Należy usunąć mechanizm konsultacji przewidziany w art. 29 ust. 5.
62.

Bank publikuje na swojej stronie internetowej kodeksy postępowania mające zastosowanie do Rady Dyrektorów, Komitetu Zarządzającego, Komitetu Kontroli i Audytu oraz pracowników: — Code of Conduct for the Members of the Audit Committee of the EIB (kodeks postępowania członków Komitetu Kontroli i Audytu); — Code of Conduct for the Members of the Management Committee of the EIB (kodeks postępowania członków Komitetu Zarządzającego EBI); — Code of Conduct for the Members of the Board of Directors of the EIB (kodeks postępowania członków Rady Dyrektorów EBI); — Staff Code of Conduct (kodeks postępowania pracowników).
36.

Po paragrafie 18 dodaje się poniższy nowy paragraf 18a, zawierającą tytuł i przypis 11d: „18a Formalne wymogi dotyczące wniosków o przyznanie praw przewozowych i dokumentów, które należy do nich dołączyć (dot.: paragrafu 70a ust. 2 ustawy) (1) Wniosek o przyznanie praw przewozowych musi zawierać: — informacje określone właściwymi przepisami (1), — opis proponowanych połączeń zawierający okres i typ połączenia, — proponowany rozkład lotów wraz z ograniczeniami w prawach przewozowych, — rodzaj statku powietrznego i jego konfigurację, — przewidywany termin rozpoczęcia obsługi połączenia, — proponowaną strukturę taryf, — spodziewane zyski z obsługi połączenia, — opis form, w jakich oferowane będzie połączenie, w tym zasady dotyczące sprzedaży biletów, — powiązania z istniejącą siatką połączeń przewoźnika oraz siatką połączeń innych przewoźników. Do wniosków należy dołączyć następujące dokumenty: — koncesję na wykonywanie przewozu lotniczego zgodną z bezpośrednio stosowanym prawodawstwem WE (2), — certyfikat przewoźnika lotniczego zawierający dane dotyczące jego działalności wraz z zasięgiem geograficznym obejmującym prawa przewozowe, których dotyczy wniosek — polisę ubezpieczeniową od odpowiedzialności cywilnej za szkody związane z eksploatacją statków powietrznych względem pasażerów, bagażu, towarów i osób trzecich, — program bezpieczeństwa.
—

EIOD pragnie, by we wniosku przewidziano stworzenie zamkniętej listy właściwych organów, które będą miały dostęp do danych, oraz określono ich prawa do dostępu.
57.

EIOD zaleca usprawnienie mechanizmu oraz wprowadzenie ograniczonej i dokładniejszej definicji celów, innych niż postępowanie karne, do których udziela się informacji, a także określenie grupy osób, które mogą wystąpić z wnioskiem o te informacje. Według EIOD osoby inne niż same podmioty danych powinny być uprawnione do zwrócenia się o informacje jedynie w wyjątkowych okolicznościach. Do wniosku należy włączyć przepis umożliwiający organom zajmującym się ochroną danych kontrolę tego wyjątkowego wykorzystania danych.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/10

Sprawozdanie końcowe urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w sprawie COMP/C.37.773 — Kwas monochlorooctowy

(w zastosowaniu przepisów art. 15 decyzji Komisji 2001/462/WE, EWWiS z dnia 23 maja 2001 r. w sprawie zakresu uprawnień funkcjonariuszy ds. przesłuchań w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji — Dz.U. L 162 z 19.6.2001, str. 21)

(2006/C 303/09)

W odniesieniu do projektu decyzji dotyczącej wyżej wymienionej sprawy stwierdzono co następuje:

Komisja wszczęła dochodzenie w sprawie ewentualnego naruszenia przepisów art. 81 ust. 1 traktatu WE oraz art. 53 ust. 1 porozumienia EOG na rynku kwasu monochlorooctowego po otrzymaniu wniosku o złagodzenie sankcji, złożonego na mocy przepisów zawiadomienia Komisji z 1996 r. w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien w sprawach kartelowych („zawiadomienie w sprawie obniżania grzywien”).

W dniu 7 kwietnia 2004 r. Komisja przesłała pisemne zgłoszenie zastrzeżeń wymienionym poniżej 12 stronom, które wstępnie uznała za uczestników praktyki ograniczającej konkurencję:

— Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel AB, Eka Chemicals AB, Akzo Nobel Base Chemicals AB. („Akzo Nobel”)

— Clariant GmbH, Clariant AG („Clariant”)

— Elf Aquitaine SA, Atofina SA oraz

— Hoechst AG („Hoechst”)

Stronom dostarczono CD-ROMy zawierające dokumentację sprawy.

Kilka przedsiębiorstw (Akzo Nobel, Clariant, Elf Aquitaine SA oraz Atofina S.A.) uzyskało odroczenie terminu odpowiedzi na pisemne zgłoszenie zastrzeżeń. Wszystkie te przedsiębiorstwa nadesłały swoje odpowiedzi w terminie.

Pierwsza wersja pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń przesłana do przedsiębiorstwa Hoechst była niepełna. Przesłano mu następnie drugą, pełną wersję zgłoszenia i udzielono dodatkowego czasu na przesłanie odpowiedzi. W dniu 23 lipca 2004 r. przedsiębiorstwo nadesłało swoją odpowiedź, przestrzegając wyznaczonego terminu.

Pismem z dnia 22 czerwca i 28 lipca 2004 r. Hoechst zwrócił się z prośbą o udostępnienie mu odpowiedzi firmy Clariant na pisemne zgłoszenie zastrzeżeń. Przedsiębiorstwo Hoechst zostało poinformowane, że odpowiedzi innych stron na pisemne zgłoszenie zastrzeżeń nie są włączane do ogólnodostępnej części dokumentacji sprawy. Dostęp do odpowiedzi innych stron jest możliwy jedynie jeśli zawierają one informacje, które Komisja zamierza wykorzystać w swojej ostatecznej decyzji, co nie miało miejsca w omawianym przypadku.

Wszystkie strony, z wyjątkiem przedsiębiorstw Elf Aquitaine SA oraz Hoechst, wzięły udział w spotkaniu wyjaśniającym, które odbyło się 10 września 2003 r.

Przedłożony projekt decyzji Komisji zawiera jedynie te zastrzeżenia, w stosunku do których strony mogły przedstawić swoje stanowisko.

W związku z powyższym uważam, że prawo do bycia wysłuchanym zostało w pełni uwzględnione.
W związku z powyższym stwierdzam, że w niniejszej sprawie prawo do złożenia ustnych wyjaśnień zostało zachowane. Projekt decyzji dotyczy jedynie zastrzeżeń, co do których strony miały możliwość przedstawienia swoich stanowisk.
2.

Komitet Doradczy zgadza się z Komisją, że: a) Topps Company Inc. oraz jej cztery europejskie spółki zależne (adresaci projektu decyzji) oraz b) pośrednicy Topps (Cards Inc., LDX, Dolber, Rautakirja, DOK, NMPP i ESTE) są przedsiębiorstwami w rozumieniu art. 81 ust. 1 traktatu WE.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 47/7

Oświadczenie Niderlandów zgodnie z art. 5 i art. 97 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie

(2007/C 47/08)

Rząd Niderlandów pragnie poinformować w sprawie następującej kwestii.

Na mocy art. 5 i art. 97 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie państwa członkowskie mają obowiązek wskazać w oświadczeniu ustawodawstwo dotyczące zabezpieczeń społecznych, do którego ma zastosowanie wspomniane rozporządzenie i przekazać to oświadczenie.

Rząd Niderlandów pragnie zmienić lub, odpowiednio, uzupełnić dwa punkty oświadczenia. Zmiany lub, odpowiednio, uzupełnienia wiążą się z wejściem w życie dwóch nowych ustaw.

W dniu 1 stycznia 2006 r. ustawa o funduszu chorobowym (Ziekenfondswet) została zastąpiona ustawą o ubezpieczeniu zdrowotnym (Zorgverzekeringswet). Ustawa o ubezpieczeniu zdrowotnym wprowadza nowe uregulowania dotyczące ubezpieczenia społecznego obejmującego opiekę medyczną na rzecz całego społeczeństwa. Istniejąca ogólna ustawa o szczególnych kosztach opieki zdrowotnej (Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten), która również dotyczy ubezpieczenia społecznego obejmującego całe społeczeństwo w odniesieniu do długotrwałego leczenia i opieki, obowiązuje nadal obok nowej ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym.

W dniu 1 stycznia 2006 r. wchodzi w życie ustawa o dodatku na opiekę zdrowotną (Wet op de zorgtoeslag).

Zgodnie z tą ustawą osoby, w przypadku których nominalna wysokość składki jest za duża w stosunku do ich dochodów, mogą otrzymać dodatek wydawany przez urząd skarbowy. Przy ocenie, czy danej osobie przysługuje dodatek, brane są pod uwagę dochody ewentualnego partnera. Dodatek na opiekę może być przekazywany.

Powyższe powoduje wprowadzenie następujących uzupełnień ew. zmian:

Prawodawstwo i systemy, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia

Świadczenia w razie choroby i macierzyństwa:

— „ustawa z dnia 15 października 1964 r. (Niderlandzki Dz.U. 1964, 392) regulująca ubezpieczenia chorobowe (ustawa o funduszu chorobowym )” zostaje zastąpiona przez „ustawę z dnia 16 czerwca 2005 r. (Niderlandzki Dz.U. 2005, 358) ustanawiającą zasady ubezpieczenia społecznego obejmującego opiekę medyczną na rzecz całego społeczeństwa (ustawa o ubezpieczeniu zdrowotnym)”;
1.

Poważne naruszenia konkurencji wystarczające do nałożenia grzywien a) naruszenia przedstawione w projekcie decyzji kwalifikują się do nałożenia grzywny; b) Microsoft dopuścił się bardzo poważnego naruszenia przepisów zarówno art. 82 traktatu WE, jak i art. 54 porozumienia EOG; oraz c) nadużycia przedstawione w projekcie decyzji obejmują cały obszar EOG jeśli chodzi o zakres stanowiący podstawę obliczenia grzywny.
—

Sprawy związane z odmową dostępu do informacji o innej osobie lub sprawy związane z dostępem skarżącego do dotyczących go informacji lub dokumentów, które nie są oparte na rozporządzeniu nr 45/2001 (na przykład sprawy wynikające z odrzucenia wniosku na mocy rozporządzenia nr 1049/2001 (3)), wchodzą w zakres kompetencji ERPO. W drugim przypadku ERPO zamierza poinformować skarżącego o prawach wynikających z rozporządzenia nr 45/2001, o ile może to być przydatne.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 75/5

Powiadomienia przekazane przez Republikę Bułgarii w sprawie wzajemności wizowej (1)

(2007/C 75/03)

Bruksela, 13 lutego 2007 r.

Sprawa nr 429

Stałe Przedstawicielstwo Republiki Bułgarii przy Unii Europejskiej składa wyrazy szacunku Radzie Unii Europejskiej i zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 851/2005 zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 539/2001 w odniesieniu do mechanizmu wzajemności oświadcza, że obywatele Republiki Bułgarii podlegają obowiązkowi wizowemu w odniesieniu do następujących państw trzecich wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001: Australii, Boliwii, Brunei, Kanady, Meksyku, Nowej Zelandii, Panamy, Singapuru i Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Kostaryka i Malezja zwalniają obywateli bułgarskich z obowiązku wizowego na okres trzydziestu dni, co nie może być uważane za pełną wzajemność.

Republika Bułgarii podpisała umowy o ruchu bezwizowym z Izraelem i Paragwajem, które nie obowiązują z racji toczących się procedur ratyfikacji. Obywatele bułgarscy nadal podlegają obowiązkowi wizowemu w odniesieniu do tych dwóch państw, co stanowi także chwilowy brak wzajemności.

Nota werbalna o identycznym brzmieniu zostanie także wysłana do Komisji Europejskiej.

Stałe Przedstawicielstwo Republiki Bułgarii pragnie skorzystać z okazji i ponownie złożyć Radzie Unii Europejskiej wyrazy najgłębszego szacunku.

Bruksela, 26 lutego 2007 r.

Sprawa nr 429A

Stałe Przedstawicielstwo Bułgarii przy Unii Europejskiej składa wyrazy szacunku Sekretariatowi Generalnemu Rady Unii Europejskiej i w dodatku do noty werbalnej Stałego Przedstawicielstwa nr 429 z dnia 13.2.2007 r. i zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady nr 851/2005 uzupełniającego rozporządzenie nr 539/2001 w odniesieniu do mechanizmu wzajemności oświadcza, że od dnia 11 marca 2007 r. obywatele bułgarscy są zwolnieni z obowiązku wizowego w zakresie tranzytu i krótkich pobytów do 90 dni w Stanach Zjednoczonych Meksyku w ciągu sześciu miesięcy od dnia pierwszego wjazdu.

Nota werbalna o identycznym brzmieniu została także wysłana do Komisji Europejskiej.

Stałe Przedstawicielstwo Republiki Bułgarii pragnie skorzystać z okazji i ponownie złożyć Radzie Unii Europejskiej wyrazy najgłębszego szacunku.

(1) Niniejsze powiadomienia są publikowane zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 851/2005 (Dz.U. L 141 z 4.6.2005, str. 3) zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 539/2001 (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, str. 1).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 75/6

Powiadomienie przekazane przez Rumunię w sprawie wzajemności wizowej (1)

(2007/C 75/04)

Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 851/2005 z dnia 2 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, w odniesieniu do mechanizmu wzajemności, niniejszym Rumunia informuje, że obywatele rumuńscy podlegają obowiązkowi wizowemu przy wjeździe do następujących państw trzecich: Australii, Brazylii, Brunei Darussalam, Kanady, Stanów Zjednoczonych Ameryki, Izraela, Japonii, Nowej Zelandii, Panamy i Urugwaju.

(1) Niniejsze powiadomienie jest publikowane zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 851/2005 (Dz.U. L 141 z 4.6.2005, str. 3) zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 539/2001 (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, str. 1).
2.

Większość członków Komitetu Doradczego zgadza się z Komisją, że do celów dokonania oceny omawianej operacji właściwe rynki produktowe to: a) rynek dostaw usług telefonii komórkowej do klientów docelowych; b) hurtowy rynek usług zakończenia połączeń; c) hurtowy rynek międzynarodowych usług roamingowych; Mniejszość nie zgadza się co do a) oraz mniejszość wstrzymuje się od głosu w odniesieniu do c).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 72/47

Sprawozdanie końcowe urzędnika przeprowadzającego spoktanie wyjaśniające w sprawie COMP/ M.3916 — T-Mobile Austria/Tele.ring

(zgodnie z art. 15 i 16 decyzji Komisji (2001/462/WE, EWWiS) z dnia 23 maja 2001 r. w sprawie zakresu uprawnień urzędników przeprowadzających spotkania wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (1) )

(2007/C 72/22)

Dnia 21 września 2005 r. zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) do Komisji wpłynęło zgłoszenie planowanej koncentracji, w ramach której przedsiębiorstwo T-Mobile Austria GmbH („T-Mobile”, Austria), przejmuje kontrolę w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nad całością przedsiębiorstwa Tele.ring Unternehmensgruppe („TeleRing”, Austria), w drodze zakupu akcji.

Po zakończeniu pierwszego etapu dochodzenia Komisja uznała, że wspomniana koncentracja budzi poważne wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG. Obawy wynikały zwłaszcza z faktu, że TeleRing uznano za najaktywniejszego konkurenta na rynku, który obniżał ceny, między innymi w skutek bardzo silnej zachęty do budowy wystarczająco dużej bazy klientów, pozwalającej na generowanie znacznych oszczędności skali w przypadku w pełni rozwiniętej sieci telefonii komórkowej drugiej generacji.

W związku z tym, pomimo zobowiązań zaproponowanych przez T-Mobile w dniu 19 października 2005 r. Komisja wszczęła postępowanie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw w dniu 14 listopada 2005 r.

T-Mobile nie ubiegał się o dostęp do „kluczowych dokumentów ”w aktach Komisji zgodnie z rozdz. 7.2 „Najlepszych wzorców w zakresie postępowań dotyczących kontroli połączeń.”

W dniu 1 grudnia 2005 r. strony przedstawiły propozycję dalszych zobowiązań.

Dnia 8 lutego 2006 r. przesłano T-Mobile pisemne zgłoszenie zastrzeżeń, na które adresat odpowiedział dnia 27 lutego 2006 r. Tego samego dnia udzielono dostępu do akt sprawy. W dniu 1 marca 2006 r. TeleRing przedstawił swoje uwagi na temat pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń.

Strony nie złożyły wniosku o rozpatrzenie ich argumentów w ramach formalnego spotkania wyjaśniającego.

Za zgodą T-Mobile Komisja wydała w dniu 21 lutego 2006 r. decyzję, zgodnie z art. 10 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, o przedłużeniu postępowania o 20 dni roboczych.

Dnia 3 marca 2006 r., T-Mobile przedstawiło zmieniony zestaw zobowiązań, które następnie poddano badaniu rynkowemu. Wynik badania rynkowego zmienionych zobowiązań był ogólnie dobry.

Nie zostałem poproszony o sprawdzenie obiektywności wyżej wymienionego badania.

W świetle ostatecznie zaproponowanych zobowiązań i po przeanalizowaniu wyników badania rynkowego opracowany został projekt decyzji stwierdzającej zgodność omawianej koncentracji ze wspólnym rynkiem i z porozumieniem EOG, pod warunkiem pełnego wykonania zobowiązań.

W związku z powyższym stwierdzam, że w niniejszej sprawie prawo stron do złożenia wyjaśnień zostało zachowane.

Bruksela, dnia 18 kwietnia 2006 r. Serge DURANDE

(1) Dz.U. L 162 z 19.6.2001, str. 21.

(2) Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1.
3.

Komitet Doradczy zgadza się z Komisją, że dla celów dokonania oceny omawianego działania właściwymi rynkami geograficznymi, jeśli chodzi o sektor gazowy w Belgii, są: a) dostawy gazu dla pośredników — krajowy rynek geograficzny; b) dostawy gazu dla producentów energii elektrycznej — krajowy rynek geograficzny; c) dostawy gazu dla dużych odbiorców przemysłowych — krajowy rynek geograficzny; d) dostawy gazu dla małych odbiorców handlowych i przemysłowych — krajowy rynek geograficzny; e) dostawy gazu dla gospodarstw domowych — krajowy rynek geograficzny. Jeżeli rynki te miałyby być uznane za regionalne, wówczas właściwe rynki produktowe obejmowałyby wyłącznie sektor gazowy L w regionie Bruxelles-Capitale. f) centra handlu gazem ziemnym — punkty dostaw w Belgii i Zjednoczonym Królestwie. Większość państw członkowskich zgadza się z opinią Komisji, mniejszość nie zgadza co do pkt f).
I.

będzie brać pod uwagę przede wszystkim: a) kompletność wniosku zgodnie z art. 3 ust. 2; b) potrzebę zwiększenia oferty w zakresie przewozów pasażerskich i/lub towarowych; c) potrzebę wprowadzenia konkurencji na rynku; d) spełnienie wszystkich istotnych kategorii wymogów dotyczących społecznego zapotrzebowania na przewozy; e) interes regionów położonych z dala od głównych portów lotniczych Unii Europejskiej w zakresie przydziału praw przewozowych dotyczących połączeń do i z tych regionów; f) postanowienia umów o komunikacji lotniczej pomiędzy Republiką Słowacką a państwami trzecimi oraz ustalenia w ramach memorandów i protokołów negocjacji pomiędzy władzami lotniczymi Republiki Słowackiej a danymi państwami trzecimi; g) możliwy wpływ praw przewozowych przyznanych przewoźnikowi lotniczemu ze Wspólnoty na przewoźnika z państwa trzeciego oraz potencjał rozwoju rynku komunikacji lotniczej na danej trasie; h) politykę Republiki Słowackiej w dziedzinie komunikacji lotniczej oraz możliwy wpływ nowych przewozów na rozwój komunikacji lotniczej; i) potrzebę wsparcia tranzytowych połączeń lotniczych przebiegających przez terytorium Republiki Słowackiej; j) aktualny poziom wykorzystania praw przewozowych przez przewoźnika ze Wspólnoty wyznaczonego przez Republikę Słowacką i/lub przewoźnika z danego państwa trzeciego (rozkład lotów, częstotliwości, stosowane wyposażenie statków powietrznych, polityka taryfowa, statystyki dotyczące wielkości przewozów pasażerskich i/lub towarowych, stosowanie międzylądowań i lądowań w punktach przed i poza przedmiotową trasą, połączenie rozważanych przewozów z innymi sieciami, wielkość tranzytu oraz korzyści dla portów lotniczych w Republice Słowackiej, etc.);