Bruksela, dnia 29.9.2004

COM(2004) 629 końcowy

2004/0220 (COD)

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiającego instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju i współpracy gospodarczej

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

Nowa struktura instrumentów wdrażania pomocy zewnętrznej dla perspektyw finansowych 2007–2013 jest szeroko objaśniana przez Komisję w jej komunikatach dla Rady i Parlamentu Europejskiego dotyczących perspektyw finansowych[1] oraz w komunikacie wprowadzającym do rozporządzeń podstawowych. Dodatkowe informacje na temat celów ogólnych, cele specyficzne i warunki wdrażania instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju i współpracy gospodarczej są przedstawione w sprawozdaniu finansowym, załączonym do rozporządzenia. Uzasadnienie ogranicza się więc do omówienia głównych postanowień rozporządzenia.

CELE I ZASADY (TYTUŁ I)

Cele ogólne i dziedziny współpracy (art. 1)

Artykuł 1 wymienia państwa, terytoria i regiony, które mogą korzystać z pomocy w ramach rozporządzenia (ust. 1), stawiane cele ogólne (ust. 1) oraz wspólnotowe dziedziny współpracy (ust. 2)).

Rozporządzenie obejmuje wszystkie państwa, terytoria i regiony świata, z wyjątkiem:

- Państw Członkowskich Wspólnoty,

- państw i terytoriów zamorskich, których stowarzyszenie ze Wspólnotą podlega stosowaniu art. 182–188 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

- państw kwalifikujących się do instrumentu przedakcesyjnego (Albania, dawna Republika Jugosłowiańska Macedonii, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Serbia i Czarnogóra, Turcja),

- państw kwalifikujących się do europejskiego instrumentu sąsiedztwa i partnerstwa (Algieria, Armenia, Autonomia Palestyńska, Cisjordania i Strefa Gazy, Azerbejdżan, Białoruś, Egipt, Federacja Rosyjska, Gruzja, Izrael, Jordania, Liban, Libia, Maroko, Mołdawia, Syria, Tunezja, Ukraina).

Rozporządzenie obejmuje zarówno cele ogólne, określone w tytule XX Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską („Współpraca na rzecz rozwoju”) oraz w tytule XXI („Współpraca gospodarcza, finansowa i techniczna z państwami trzecimi”) . Wspiera więc zarówno politykę rozwoju[2] oraz wszystkie formy współpracy z państwami rozwijającymi się, państwami będącymi w fazie przejściowej i państwami uprzemysłowionymi. Bardziej ogólnie, zgodnie z komunikatem w sprawie perspektyw finansowych[3] rozporządzenie jest również nową, skonsolidowaną podstawą prawną do ustalania na poziomie międzynarodowym celów polityk wewnętrznych, w tym na poziomie wielostronnym i globalnym.

Rozporządzenie nie ogranicza dziedzin współpracy i działania Wspólnoty. Listę dziedzin podaje się dla przykładu. Dziedziny muszą być wybierane w zależności od ich ważności w osiąganiu celów określonych w Traktacie, wypełnianiu obowiązków i zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty (takich jak cele tysiąclecia na rzecz rozwoju) lub osiąganiu celów specyficznych, przewidzianych w porozumieniach o partnerstwie i współpracy, zawartych z państwami i regionami partnerskimi. Jednakże wyboru dokonuje się z uwzględnieniem wytycznych Wspólnoty w zakresie koncentracji pomocy[4] i w poszukiwaniu uzupełniania się polityki wspólnotowej i polityk Państw Członkowskich, zgodnie z art. 177 Traktatu[5], komunikatami Komisji oraz rezolucjami Rady i Parlamentu Europejskiego[6].

Zasady ogólne (art. 2)

Artykuł 2 wymienia pięć głównych zasad dotyczących wdrażania rozporządzenia:

- spójność różnych dziedzin działania zewnętrznego, jak również spójność z pozostałymi politykami Wspólnoty, zgodnie z art. 6 i 178 Traktatu[7], komunikatami Komisji i rezolucjami Rady[8],

- koordynacja polityk i działań z zakresu współpracy między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi i Komisją, zgodnie z art. 180 Traktatu[9], komunikatami Komisji i wnioskami oraz rezolucjami Rady[10],

- koordynacja z pozostałymi kredytodawcami, dwustronnymi i wielostronnymi, w ramach celu ogólnego działania zewnętrznego Unii Europejskiej, dotyczącego promowania podejścia wielostronnego w rozwiązywaniu problemów międzynarodowych,

- ukierunkowanie pomocy wspólnotowej na formy wsparcia sektorowego i budżetowego, w szczególności, aby skonsolidować strategie rozwoju narodowego i polityki reform, zwiększyć wpływ pomocy wspólnotowej, promować przyswajanie i możliwości lokalne oraz sprzyjać koordynacji między darczyńcami i ich uzupełnianiu się,

- przestrzeganie praw człowieka i podstawowych wolności, zasad demokratycznych i państwa prawnego. Procedura zawieszenia pomocy w przypadku nieprzestrzegania przez państwo partnerskie któregoś elementu zasadniczego jest opisana w art. 23.

PROGRAMOWANIE I ALOKACJA ŚRODKÓW (TYTUŁ II)

Ramy ogólne programowania i alokacji środków (art. 3), programowanie wieloletnie programów geograficznych (art. 4) oraz programowanie wieloletnie programów tematycznych (art. 5)

Artykuł 3 opisuje ramy ogólne wdrażania zewnętrznej pomocy wspólnotowej. Opierają się one na zdobytym doświadczeniu, respektują wytyczne określone w reformie zarządzania zewnętrzną pomocą wspólnotową[11] i obejmują zasadnicze innowacje, wprowadzone w ostatnich rozporządzeniach, przyjętych przez Wspólnotę[12]. Zewnętrzna pomoc wspólnotowa będzie wdrażana poprzez wielkie programy geograficzne. Pula środków została również zarezerwowana na ustanowienie programów tematycznych, służących finansowaniu inicjatyw globalnych i horyzontalnych, zwłaszcza w przypadku inicjatyw wielostronnych, które mają na celu zewnętrzne wspieranie celów polityk wewnętrznych Unii; przewidziany jest także specyficzny program tematyczny, dotyczący współpracy z państwami uprzemysłowionymi (patrz również ppkt 6.1.1 oraz 5.2 sprawozdania finansowego).

Artykuły 4 i 5 prezentują zasady programowania wieloletniego programów geograficznych (dokumenty strategii i orientacyjne programy wieloletnie) oraz tematycznych (dokumenty strategii tematycznej), zgodnie z reformą i zasadami wypracowanymi w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi od roku 2000. Struktura dokumentów strategii i orientacyjnych programów wieloletnich, ustanawianych dla każdego z państw i regionów partnerskich będzie w szczególności respektowała przepisy dokumentu zatytułowanego „Ramy dokumentów strategicznych dla poszczególnych państw”[13], ewentualnie dostosowane, aby uwzględnić doświadczenia, zbierane od rozpoczęcia reformy. Podobnie dokumenty strategii tematycznej zostaną opracowane z uwzględnieniem w szczególności dokumentu zatytułowanego „Wspólne ramy i procedura opracowywania programowania budżetowych pozycji tematycznych i poziomych”[14]. Jakość i jednolitość programowania zostaną utrzymane i poprawione, aby uwzględnić cele i priorytety polityk Unii Europejskiej. Priorytety strategiczne zostaną sformalizowane w dokumentach strategii, a programowanie wieloletnie stworzy „policy-mix”, jak najbardziej dostosowany dla każdego państwa lub regionu partnerskiego, integrując instrumenty pomocy zewnętrznej oraz pozostałe instrumenty wspólnotowe (handel, WPZiB – wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa) oraz biorąc pod uwagę priorytety regionalne Unii, synergie i uzupełnianie się Państw Członkowskich i innych sponsorów dwustronnych lub wielostronnych, kontekst makroekonomiczny, specyficzny dla każdego państwa oraz dialog na temat polityk z państwami partnerskimi. Dokumenty strategii geograficznej zostaną opracowane w porozumieniu z państwami i regionami partnerskimi, a orientacyjne programy wieloletnie zostaną zatwierdzone przez państwa i regiony partnerskie. W celu zapewnienia spójności działań wspólnotowych i uzupełnania się działań Wspólnoty i działań Państw Członkowskich zostaną one w pełni włączone w proces programowania, najpierw poprzez ścisłą koordynację w terenie przedstawicielstw Komisji i przedstawicielstw Państw Członkowskich, a następnie w Brukseli, poprzez procedurę komitologii.

Uchwalanie dokumentów programowania wieloletniego (art. 6)

Artykuł 6 mówi, że dokumenty wieloletniego programowania (tj. dokumenty strategii i orientacyjne programy wieloletnie dla państw i regionów partnerskich oraz dokumenty strategii tematycznej) są przyjmowane przez Komisję według procedury, o której mowa w art. 4 decyzji 1999/468/WE, to znaczy po przedstawieniu opinii przez komitet zarządzający, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich i kierowany przez przedstawiciela Komisji (komitet jest powoływany na mocy art. 21 rozporządzenia). Komitet wydaje opinie w sprawie dokumentów programowania stosunkiem głosów, o którym mowa w art. 205 ust. 2 Traktatu w zakresie uchwalania decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.

WDRAŻANIE (TYTUŁ III)

Uchwalanie programów działania (art. 7)

Artykuł 7 przewiduje, że decyzje w sprawie finansowania, podjęte przez Komisję przyjmują formę programów działania dla poszczególnych państw i regionów, uchwalanych raz do roku. Powyższe pozostaje w zgodzie z nowymi zasadami wprowadzonymi w ostatnich rozporządzeniach przyjętych przez Wspólnotę[15]. Jeśli chodzi o decyzje podejmowane przez Komisję, w zgodzie z dokumentami wieloletniego programowania (tj . dokumentami strategii i orientacyjnymi programami wieloletnimi dla państw i regionów partnerskich oraz dokumentami strategii tematycznej) zatwierdzanymi przez Państwa Członkowskie, nie przewiduje się poddawania programów działania procedurze komitologii. Komisja przekaże programy działania Państwom Członkowskim w terminie jednego miesiąca od podjęcia decyzji. Programy działania będą przyczynkiem do podpisania umów o finansowaniu z państwami i regionami partnerskimi, gdzie właściwe, zwłaszcza w ramach programów geograficznych. Programy działania będą mogły być uchwalane, jeśli zajdzie potrzeba, w ramach prerogatyw Komisji. Wyjątkowo, art. 7 przewiduje możliwość przyjęcia działań poza programami działania, na tych samych zasadach co programy działania. To postanowienie może okazać się użyteczne, w przypadku gdy Komisja życzyłaby sobie szybko wdrożyć finansowanie, podczas gdy program działania nie zostałby jeszcze w całości sfinalizowany.

Uchwalanie działań szczególnych, nieprzewidzianych w dokumentach strategii i wieloletnich programach orientacyjnych (art. 8)

Artykuł 8 przewiduje uchwalanie działań szczególnych, nieprzewidzianych w dokumentach strategii i w wieloletnich programach orientacyjnych, w razie potrzeby lub w przypadku zdarzeń nieprzewidzianych. Ten przepis pozwala zwiększyć reaktywność Wspólnoty i wprowadza elastyczność, niezbędną do skutecznego wdrażania zewnętrznej pomocy wspólnotowej, w szczególności w przypadku działań pilnych. Jeśli chodzi o decyzje podejmowane przez Komisję, poza wszelkim programowaniem wieloletnim, zatwierdzonym przez Państwa Członkowskie, przewiduje się poddawanie tych decyzji procedurze komitologii, jeśli kwota finansowania przekracza 15 milionów EUR. W taki właśnie sposób działania specyficzne, nieprzewidziane w dokumentach strategii i w wieloletnich programach orientacyjnych są uchwalane przez Komisję według procedury, o której mowa w art. 3 decyzji 1999/468/WE, to znaczy po wydaniu opinii przez komitet konsultacyjny, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich i kierowany przez przedstawiciela Komisji (komitet został powołany na mocy art. 21 rozporządzenia). Komitet wydaje swoją opinię w sprawie działań szczególnych, Komisja, w największym stopniu, uwzględnia opinię wydaną przez komitet i informuje o sposobie, w jaki uwzględniła tę opinię. Komisja może dokonać przystosowania działań szczególnych według tej samej procedury, niemniej jednak opinia komitetu nie jest konieczna w przypadkach uznawanych za nieistotne, ujętych w art. 8 ust. 5.

Kwalifikowalność (art. 9)

Artykuł 9 określa wszystkie jednostki, organizacje i instytucje kwalifikujące się do otrzymania pomocy z tytułu rozporządzenia. Przewiduje szeroką kwalifikowalność, zgodnie z aktualną praktyką. Instytucje i organy Unii Europejskiej są kwalifikowane, ale wyłącznie w ramach wdrażania działań pomocniczych (patrz art. 11). Jeśli chodzi o kwalifikowanie się do dotacji wspólnotowych, art. 9 musi być odczytywany z uwzględnieniem art. 16, który ustala reguły uczestnictwa w postępowaniach przetargowych i w procedurach przyznawania dotacji.

Rodzaje działań (art. 10) i działania pomocnicze (art. 11)

Artykuł 10 ilustruje, nie uznając ich za wyłączne, począwszy od aktualnych praktyk[16], rodzaje działań, jakie mogą być finansowane zgodnie z rozporządzeniem.

Zgodnie z art. 11 Wspólnota może finansować z tytułu rozporządzenia wszystkie działania pomocnicze, niezbędne do jego wdrażania. W przypadku gdy działania pomocnicze nie są finansowane bezpośrednio w ramach wieloletnich programowań i programów działania, szczególne pule środków (odpowiadające aktualnym „pozycjom BA”) są przewidziane w ppkt 6.1.2 sprawozdania finansowego, a art. 11 ust. 3 przewiduje, że działania pomocnicze są uchwalane według tych samych zasad, co działania szczególne, nieprzewidziane w dokumentach strategii i wieloletnich programach orientacyjnych (patrz art. 8).

Współfinansowanie (art. 12) i metody zarządzania (art. 13)

Zgodnie z aktualną praktyką oraz wolą kredytodawców, aby promować większą koordynację współpracy, art. 12 potwierdza, że finansowane działania mogą być przedmiotem dofinansowania (równoległego lub wspólnego). Precyzuje w ust. 3, że w tym przypadku Komisja może być zobligowana do przyjęcia i zarządzania środkami Państw Członkowskich (a w szczególności ich agencji publicznych lub parapublicznych), każdego innego państwa trzeciego kredytodawcy lub organizacji międzynarodowych czy regionalnych. Ten przepis pozwala Komisji działać na równi z innymi kredytodawcami.

Artykuł 13 opisuje metody zarządzania, do których Komisja może się odwołać w zakresie działań finansowanych z tytułu rozporządzenia:

- zarządzanie scentralizowane, bezpośrednie lub pośrednie, przez agencje wspólnotowe lub instytucje utworzone przez Wspólnotę (ust. 2),

- zarządzanie scentralizowane, pośrednie, przez instytucje Państw Członkowskich (ust. 3), zgodnie z art. 54 ust. 2 lit. c) i i) rozporządzenia finansowego, które daje taką możliwość, jeśli przewiduje to akt podstawowy. W tym przypadku artykuł precyzuje, że Komisja podejmie decyzję według procedury przewidzianej w art. 4 decyzji 1999/468/WE, to znaczy po wydaniu opinii przez komitet zarządzający, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich (patrz zasady w pkt 2.2).

Zobowiązania budżetowe (art. 14)

Artykuł 14 mówi, że zobowiązania budżetowe są realizowane na podstawie decyzji podejmowanych przez Komisję z tytułu programów działania (art. 7), działań szczególnych, nieprzewidzianych w dokumentach strategii i wieloletnich programach orientacyjnych (art. 8) oraz w działaniach pomocniczych (art. 11).

Ochrona interesów finansowych Wspólnoty (art. 15)

Artykuł 15 określa działania zmierzające do ochrony interesów finansowych Wspólnoty, a w szczególności, umożliwiające jej dokonywanie wszystkich weryfikacji, niezbędnych do kontrolowania wdrożonych działań.

Uczestnictwo w postępowaniach przetargowych i w procedurach przyznawania dotacji oraz reguły pochodzenia (art. 16)

Artykuł 16 określa warunki dostępu do przetargów i procedur przyznawania dotacji w ramach wdrażania rozporządzenia. Na tym etapie przewidywane przepisy są zgodne z „Wnioskiem dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu do zewnętrznej pomocy Wspólnoty”[17], które przewiduje wprowadzenie poprawek do rozporządzeń podstawowych, głównych narzędzi pomocy wspólnotowej, w celu większego zwalniania pomocy. Odnotować należy w szczególności, że art. 16 ust. 2 przewiduje, że jeśli państwo trzecie otwiera postępowania przetargowe i postępowanie w sprawie przyznawania dotacji dla Państw Członkowskich Wspólnoty, to Komisja może zdecydować o zezwoleniu na uczestnictwo takiego państwa trzeciego we wspólnotowych postępowaniach przetargowych i przyznawania dotacji, po zasięgnięciu opinii komitetu zarządzającego, złożonego z przedstawicieli Państw Członkowskich (procedura przewidziana w art. 4 decyzji 1999/468/WE – patrz zasady, ppkt 2.2). Artykuł 16 będzie mógł być poprawiony po uwzględnieniu wniosków Rady i Parlamentu Europejskiegoz analizy rozporządzenia, o którym mowa.

Zaliczki (art. 17) i dotacje przekazywane do dyspozycji Europejskiego Banku Inwestycyjnego lub innych pośredników finansowych (art. 18)

Artykuły 17 i 18 precyzują niektóre punkty techniczne, dotyczące wdrożenia pewnych działań, o których mowa w art. 10. W szczególności:

Artykuł 17 mówi, że odsetki należne od zaliczek są potrącane od płatności końcowej.

Artykuł 18 określa rodzaj przepisów, które Komisja musi przyjąć dla poszczególnych przypadków, jeśli podejmuje decyzje o oddaniu do dyspozycji środków Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu lub innym pośrednikom finansowym.

Ocena (art. 19)

Artykuł 19 zobowiązuje Komisję do regularnego oceniania wyników polityk i programów geograficznych i tematycznych, polityk sektorowych, jak i skuteczności programowania.

POSTANOWIENIA KOŃCOWE (TYTUŁ IV)

Sprawozdanie roczne (art. 20)

Zgodnie z decyzjami wdrażanymi od 2001 r., które służyły uproszczeniu i zredukowaniu liczby sprawozdań przekazywanych do Rady i Parlamentu Europejskiego, art. 20 jest uwzględnia obecną sytuację i przewiduje, że Komisja przedkładać będzie co roku jedno sprawozdanie Radzie i Parlamentowi Europejskiemu. Sprawozdanie zostanie opracowane, uwzględniając doświadczenia zbierane od 2001 r., a w szczególności coroczne komentarze Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie formy i treści sprawozdania[18].

Komitologia (art. 21)

Artykuł 21 powołuje do życia komitet Państw Członkowskich. Jeśli chodzi o prerogatywy komitetu, należy odwołać się do ppkt 2.2, 3.2, 3.5 i 3.8. W przypadku gdy Komitet bada działania zewnętrzne, związane z zewnętrznym propagowaniem polityk wewnętrznych, może być współkierowany przez zainteresowaną służbę Komisji.

Uczestnictwo państwa trzeciego, niekwalifikującego się z tytułu niniejszego rozporządzenia (art. 22)

W celu zwiększenia skuteczności pomocy wspólnotowej, a w szczególności, aby uniknąć dzielenia niektórych programów między kilka instrumentów, art. 22 powiększa listę państw mogących korzystać z działań podejmowanych z tytułu rozporządzenia o państwa i terytoria zamorskie, państwa kwalifikujące się do instrumentu przedakcesyjnego i państwa kwalifikujące się do europejskiego instrumentu sąsiedztwa i partnerstwa. To postanowienie zostanie wdrożone, jeśli przyjęty projekt lub program będzie miał charakter globalny, regionalny lub transgraniczny.

Zawieszenie pomocy (art. 23)

Artykuł 23 określa procedurę stosowaną w przypadku nieprzestrzegania zasad określonych w tytule I. Stosuje się w przypadku braku porozumienia o partnerstwie i współpracy z państwem partnerskim lub jeśli to porozumienie nie przewiduje procedur dla zasadniczych postanowień.

Postanowienia finansowe (art. 24)

Artykuł 24 określa kwotę odniesienia finansowego dla wdrażania rozporządzenia i ustala budżet przeznaczony na współpracę z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku, zgodnie z komunikatem Rady i Parlamentu Europejskiego „Na rzecz pełnego zintegrowania współpracy z krajami AKP w budżecie UE”[19].

Zmiana rozporządzenia (art. 25)

Artykuł 25 przewiduje możliwość zmiany rozporządzenia z dniem 31 grudnia 2011 r.

2004/0220 (COD)

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiającego instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju i współpracy gospodarczej

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 179 ust. 1 oraz 181A ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji[20],

stanowiąc zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 251 Traktatu,

a także mając na uwadze, co następuje:

W celu poprawy skuteczności oddziaływania pomocy zewnętrznej Wspólnoty rozpatrywane są nowe ramy, ustalające planowanie i dostarczanie pomocy technicznej. Rozporządzenie Rady (WE) nr […] z dnia […] ma na celu wprowadzenie instrumentu przedakcesyjnego (IPA) obejmującego pomoc Wspólnoty dla państw kandydujących i państw – potencjalnych kandydatów[21]; rozporządzenie (WE) nr […] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia […] wprowadza europejski instrument sąsiedztwa i partnerstwa (ENPI, European Neighbourhood and Partnership Instrument)[22]. Niniejsze rozporządzenie stanowi trzeci instrument ogólny, wspierający bezpośrednio zewnętrzne polityki europejskie.

Mocne i pogłębione kontakty dwustronne między Wspólnotą i państwami uprzemysłowionymi oraz konsolidacja instytucji wielostronnych są ważnymi czynnikami wzmocnienia roli oraz miejsca Unii Europejskiej w świecie; przyczynia się to w znaczący sposób do zapewnienia równowagi i rozwoju gospodarki światowej.

Kierując się zasadami ustalonymi w porozumieniach, planach działania i pozostałych, wspólnie przyjętych deklaracjach, Wspólnota wdraża politykę współpracy z państwami uprzemysłowionymi, aby stworzyć środowisko korzystne dla przebiegu i rozwoju relacji między Wspólnotą a tymi państwami. Polityka współpracy sprzyja tworzeniu warunków korzystnych dla wzmocnienia obecności europejskiej w tych państwach oraz dla rozwoju wymiany, w szczególności na płaszczyźnie gospodarczej, handlowej, uniwersyteckiej i kulturalnej.

Wspólnota prowadzi politykę współpracy na rzecz rozwoju, której zadaniem jest realizacja celów w walce z ubóstwem, trwały rozwój gospodarczy i społeczny oraz harmonijna i stopniowa integracja państw rozwijających się w ramach gospodarki światowej.

Cele Milenijne Rozwoju, przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w 2000 r., takie jak wykorzenienie krańcowego ubóstwa i głodu, oraz cele i zasady trwałego rozwoju, przyjęte na konferencjach Narodów Zjednoczonych przyświecają polityce współpracy na rzecz rozwoju i międzynarodowej działalności Wspólnoty.

Środowisko polityczne gwarantujące pokój, bezpieczeństwo i stabilizację, przestrzeganie praw człowieka, podstawowych wolności, zasad demokratycznych oraz zasady państwa prawnego, a także odpowiednie zarządzanie sprawami publicznymi są nieodłącznym elementem długoterminowego rozwoju.

Zdrowe i trwałe polityki gospodarcze są wstępnym warunkiem rozwoju.

Deklaracja Rady i Komisji z dnia 10 listopada 2000 r. w sprawie polityki rozwoju Wspólnoty Europejskiej określa ogólne ramy działania Wspólnoty w dziedzinie rozwoju.

Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zawarły porozumienia o partnerstwie i współpracy, aby wnieść znaczący wkład w długoterminowy rozwój państw partnerskich i dobrobyt ich społeczeństw.

Porozumienia o partnerstwie i współpracy opierają się na wspólnych i uniwersalnych wartościach w dziedzinie przestrzegania i upowszechniania praw człowieka i podstawowych wolności, jak również na przestrzeganiu zasad demokratycznych i państwa prawnego, jako że te elementy stanowią zasadniczy trzon powyższych porozumień.

Większa skuteczność pomocy jest zasadniczym celem podczas wdrażania wspólnotowej polityki rozwoju. Lepsza komplementarność i większa racjonalizacja, prostota, harmonizacja i koordynacja procedur, nienarażające wyborów politycznych w łonie Unii Europejskiej, ale także w stosunkach z kredytodawcami i pozostałymi podmiotami rozwoju, są niezbędne dla zapewnienia spójności i odpowiedniości pomocy, pozwalają jednocześnie zmniejszyć koszty ponoszone przez państwa partnerskie.

Przyswojenie strategii rozwoju przez państwa partnerskie stanowi klucz do sukcesu polityk rozwoju i, w tej perspektywie, należy sprzyjać możliwie najszerszemu angażowaniu wszystkich grup społeczeństwa. Strategie współpracy i procedury wdrażania działań kredytodawców powinny być, na tyle na ile jest to możliwe, przystosowane do strategii państw partnerskich, w duchu przyswajania, skuteczności i przejrzystości.

Spójność różnych dziedzin działania zewnętrznego Wspólnoty musi być zagwarantowana, a polityki zewnętrzne Wspólnoty muszą być zgodne z politykami wewnętrznymi.

Komisja przyjęła dwa komunikaty w sprawie związków między pilną pomocą, rehabilitacją i rozwojem (COM(1996) 153 oraz COM(2001) 153), których śladem zostały przyjęte rezolucje Parlamentu Europejskiego i wnioski Rady, podkreślające konieczność powiązania działań finansowanych z tytułu różnych instrumentów finansowania Wspólnoty Europejskiej.

W celu rzeczywistego propagowania polityk wewnętrznych poza Unią przyjęcie programów tematycznych jest narzędziem zasadniczym, który musi godzić konieczność spójności sektorowej i przejrzystość tematyczną dla polityk wewnętrznych oraz wymóg spójności globalnej w stosunkach zewnętrznych.

Odpowiedni poziom zwalnianej pomocy jest głównych elementem dla najbardziej wartościowego wzrostu udzielanej pomocy i zwiększenia możliwości lokalnych.

Niniejsze rozporządzenie określa pulę budżetową na okres 2007–2013, która dla organu budżetowego stanowi uprzywilejowane odniesienie, w rozumieniu pkt 33 Porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją z dnia 6 maja 1999 w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej.

Należy uchwalić działania, konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia, w zgodzie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[23]. Należy uchwalić dokumenty wieloletniego programowania, jak również niektóre działania szczególne, zgodnie z procedurą komitetu zarządzającego. Pozostałe działania, nieprzewidziane w dokumentach programowania, będą przyjmowane według procedury komitetu konsultacyjnego.

Biorąc pod uwagę, że cele rozpatrywanego działania, polegające na wspieraniu współpracy na rzecz rozwoju, współpracy gospodarczej, współpracy finansowej, współpracy naukowej i technicznej i każdej innej formy współpracy z państwami, terytoriami i regionami, które nie są Państwami Członkowskimi Wspólnoty lub państwami i terytoriami zamorskimi stowarzyszonymi ze Wspólnotą i które nie kwalifikują się do pomocy wspólnotowej z tytułu IPA lub ENPI, nie mogą być zrealizowane w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, a ze względu na ich skalę działania mogą być lepiej zrealizowane na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podjąć działania, zgodnie z zasadą pomocniczości, usankcjonowaną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, o której mowa w powyższym artykule, rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia powyższych celów.

Niniejsze rozporządzenie wymaga uchylenia następujących rozporządzeń: a) rozporządzenie (WE) nr 1568/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie pomocy w zwalczaniu chorób związanych z ubóstwem (HIV/AIDS, gruźlicy i malarii) w krajach rozwijających się; b) rozporządzenie (WE) nr 1567/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie pomocy w odniesieniu do polityk oraz działań i praw dotyczących zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego w krajach rozwijających się; c) rozporządzenie (WE) nr 2493/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 listopada 2000 r. w sprawie srodków mających na celu wspieranie pełnej integracji wymiaru środowiskowego w procesie rozwoju krajów rozwijających się; d) rozporządzenie (WE) nr 2494/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 listopada 2000 r. w sprawie środków promocji ochrony i trwałej gospodarki lasami tropikalnymi i innymi lasami w krajach rozwijających się; e) rozporządzenie (WE) nr 975/1999 Rady z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiające wymogi wprowadzania w życie działań współpracy na rzecz rozwoju, które przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności; f) rozporządzenie (WE) nr 806/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie promowania równości płci w ramach współpracy na rzecz rozwoju; g) rozporządzenie Rady (WE) nr 1659/98 z dnia 17 lipca 1998 r. w sprawie współpracy zdecentralizowanej, zmienione rozporządzeniami (WE) nr 995/2002 i 625/2004; h) rozporządzenie Rady (WE) nr 1658/98 z dnia 17 lipca 1998 r. w sprawie współfinansowania działań wraz z europejskimi pozarządowymi organizacjami ds. rozwoju w dziedzinach dotyczących krajów rozwijających się; i) rozporządzenie Rady (WE) nr 1292/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1726/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 2001 r. zmieniającym art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego; j) rozporządzenie Rady (WE) nr 382/2001 z dnia 26 lutego 2001 r. dotyczące wprowadzania w życie projektów wspierających współpracę i stosunki handlowe między Unią Europejską a uprzemysłowionymi państwami Ameryki Północnej, Dalekiego Wschodu i Australazji oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1035/1999; k) rozporządzenie (WE) nr 1726/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie współpracy na rzecz rozwoju z Afryką Południową; l) rozporządzenie Rady (EWG) nr 443/92 z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie finansowej i technicznej pomocy dla rozwijających się krajów Azji i Ameryki Łacińskiej oraz współpracy gospodarczej z tymi krajami; m) rozporządzenie Rady (WE) nr 2258/96 z dnia 22 listopada 1996 r. w sprawie działań na rzecz rehabilitacji i odbudowy krajów rozwijających się; n) rozporządzenie (WE) nr 2130/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 października 2001 r. w sprawie działań na rzecz pomocy przesiedleńcom w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej; o) rozporządzenie Rady (WE) nr 550/97 z dnia 24 marca 1997 r. w sprawie działań związanych z HIV/AIDS w krajach rozwijających się; p) rozporządzenie Rady (WE) nr 1484/97 z dnia 22 lipca 1997 r. w sprawie pomocy dla polityk i programów ludnościowych krajów rozwijających się,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

TYTUŁ I

CELE I ZASADY

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

(1) Zgodnie z art. 179 i 181A Traktatu Wspólnota finansuje działania służące wspieraniu współpracy z państwami, terytoriami i regionami (zwanymi dalej „państwami i regionami partnerskimi”), które nie są Państwami Członkowskimi Wspólnoty lub państwami i terytoriami zamorskimi stowarzyszonymi ze Wspólnotą, i które nie kwalifikują się do pomocy wspólnotowej z tytułu instrumentu przedakcesyjnego lub z tytułu europejskiego instrumentu sąsiedztwa i partnerstwa, jak i międzynarodowego działania w ramach wielostronnych.

(2) Zgodnie z art. 179 i 181A Traktatu pomoc wspólnotowa wspiera w szczególności współpracę na rzecz rozwoju, współpracę gospodarczą, współpracę finansową, współpracę naukową i techniczną lub każdą inną formę współpracy z państwami i regionami partnerskimi, jak również działania międzynarodowe służące promocji celów polityk wewnętrznych poza granicami Unii. Te dziedziny współpracy są wdrażane w ramach zasad i celów zewnętrznej działalności Wspólnoty.

(3) Działania finansowane z tytułu niniejszego rozporządzenia obejmują wszystkie odpowiednie dziedziny współpracy służącej osiągnięciu celów określonych w art. 177–181A Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jak również przestrzeganiu obowiązków i zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty. Obejmuje również dziedziny przewidziane w porozumieniach o partnerstwie i współpracy oraz pozostałych instrumentach dwustronnych, zawartych z państwami i regionami partnerskimi lub określonych w deklaracjach zatwierdzonych wspólnie z państwami i regionami partnerskimi, jak również służących realizacji, na poziomie międzynarodowym, celów polityk wewnętrznych. Działania te dotyczą w szczególności:

(a) rozwoju społecznego i ogólnoludzkiego, w tym zdrowia i społeczeństwa;

(b) promowania równouprawnienia płci;

(c) rozwoju obszarów wiejskich oraz pomocy i bezpieczeństwa żywności;

(d) rozwoju obszarów miejskich;

(e) ochrony środowiska;

(f) zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi;

(g) infrastruktury, w szczególności środków transportu, wody, energii środowiska i telekomunikacji, w tym systemów zarządzania i bezpieczeństwa infrastruktury oraz działań energetycznych i transportowych, a także działań dotyczących oszczędności energii;

(h) sektora prywatnego, sektorów produkcyjnych oraz infrastruktur gospodarczych;

(i) handlu i inwestycji;

(j) zatrudnienia, spójności i ochrony społecznej;

(k) przestrzegania podstawowych praw społecznych, w tym podstawowych norm pracy;

(l) spraw celnych i podatków;

(m) reform makroekonomicznych i strukturalnych;

(n) reform branżowych;

(o) szkolnictwa podstawowego, szkolnictwa średniego lub wyższego i kształcenia zawodowego;

(p) badań, współpracy i rozwoju zdolności naukowych i technologicznych oraz mobilności naukowej;

(q) współpracy kulturalnej oraz wymiany uniwersyteckiej i międzykulturowej;

(r) wzajemnego zrozumienia między Wspólnotą oraz państwami i regionami partnerskimi;

(s) rozwoju społeczeństwa obywatelskiego oraz dialogu z partnerami niepaństwowymi, a w szczególności ze stowarzyszeniami, organizacjami pozarządowymi, mediami, partnerami społecznymi;

(t) wsparcia instytucjonalnego, służącego w szczególności promocji dobrego zarządzania, wzmocnienia państwa prawnego, zdolności administracyjnych i władz lokalnych, poprawy skuteczności i oddziaływania służb publicznych oraz zbliżenia ram instytucjonalnych i ustawowych;

(u) dialogu w sprawie polityk;

(v) promocji i obrony praw człowieka oraz podstawowych swobód, a także wspierania procesów demokratyzacyjnych, w tym obserwacji i pomocy technicznej podczas wyborów;

(w) współpracy oraz integracji regionalnej, w tym współpracy między partnerami przemysłowymi;

(x) współpracy przygranicznej;

(y) wymiaru sprawiedliwości, współpracy sądowniczej, współpracy policyjnej, podatkowej, finansowej oraz celnej;

(z) azylu i migracji (legalnych oraz nielegalnych) w całym ich wymiarze, w tym w szczególności kontroli na granicach, readmisji i powrotu, jak również ochrony międzynarodowej;

(aa) pomocy dla uchodźców i osób przeniesionych lub pozbawionych korzeni;

(bb) zapobiegania konfliktom, zarządzania nimi i ich rozwiązywania;

(cc) transferu pilnej pomocy dla celów rehabilitacji i rozwoju długoterminowego, odbudowy i rehabilitacji po działaniach kryzysowych;

(dd) zapobiegania klęskom żywiołowym;

(ee) każdej innej dziedziny, niezbędnej do osiągnięcia celów określonych w art. 177–181A Traktatu.

Artykuł 2

Zasady ogólne

(1) W zakresie wszystkich finansowanych działań i wszystkich dziedzin współpracy objętych niniejszym rozporządzeniem Wspólnota poszukuje spójności różnych dziedzin działania zewnętrznego, jak również spójności z innymi politykami Wspólnoty. Ta spójność jest zapewniana w ramach ustalania polityk, planowania strategicznego, programowania działań oraz wdrażania.

(2) W celu zwiększenia koordynacji polityk współpracy i harmonizacji procedur oraz procesów programowania działań Komisja oraz Państwa Członkowskie zapewniają wzajemną koordynację i uzupełnianie się działań dla wszystkich finansowanych operacji i we wszystkich dziedzinach współpracy, objętych niniejszym rozporządzeniem.

Koordynacja oznacza częstą i regularną wymianę informacji między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi i Komisją w sprawie badań dotyczących sytuacji państw i regionów partnerskich, strategii współpracy, priorytetowych sektorów działania, współpracy bieżącej i przyszłej oraz oceny.

Taka koordynacja jest w szczególności promowana na poziomie lokalnym, w państwach i regionach partnerskich.

Wyniki regularnych działań z zakresu koordynacji są stosowane jako zasadnicze dane dla procesu programowania Państw Członkowskich i Wspólnoty.

(3) W ramach promocji podejścia wielostronnego, aby rozwiązywać problemy międzynarodowe, Komisja, w powiązaniu z Państwami Członkowskimi, podejmuje inicjatywy niezbędne dla zapewnienia koordynacji i współpracy z organizacjami i instytucjami wielostronnymi i regionalnymi, takimi jak międzynarodowe instytucje finansowe, agencje, fundusze i programy Narodów Zjednoczonych oraz z kredytodawcami dwustronnymi spoza Wspólnoty.

(4) Współpraca wspólnotowa sprzyja i promuje wsparcie na rzecz strategii rozwoju narodowego i polityk reform, jak również opcje i programy sektorowe, odwołując się do najwłaściwszych instrumentów, a w szczególności do wsparcia budżetowego.

(5) Unia uznaje za fundamentalne wartości przestrzegania godności ludzkiej, wolności, demokracji, równości, zasadę państwa prawnego i poszanowanie praw człowieka i stara się upowszechniać przywiązanie do tych wartości państw partnerskich poprzez dialog i współpracę.

TYTUŁ II

PROGRAMOWANIE I ALOKACJA ŚRODKÓW

Artykuł 3

Ramy ogólne programowania i alokacji środków

(1) Finansowanie działań odbywa się w formie programów geograficznych lub programów tematycznych, lub poprzez uczestnictwo w inicjatywach globalnych.

Program geograficzny obejmuje działania z zakresu współpracy, we wszystkich odpowiednich dziedzinach, z państwami i regionami partnerskimi, określonymi na podstawie kryterium geograficznego.

Program tematyczny zajmuje się tematem lub specyficzną dziedziną, która dotyczy wszystkich państw partnerskich, nieokreślonych na podstawie kryterium geograficznego, lub obejmuje działania z zakresu współpracy, które są skierowane do różnych regionów lub grup państw partnerskich, lub też działalność międzynarodową, bez specyficznego kryterium geograficznego, w szczególności w przypadku inicjatyw wielostronnych lub globalnych, służących zewnętrznej promocji celów polityk wewnętrznych Unii.

Komisja opracowuje programy geograficzne i tematyczne oraz ich zasięg geograficzny.

(2) Jeśli chodzi o programy geograficzne, Komisja opracowuje dokumenty strategii i wieloletnie programy orientacyjne dla każdego z państw i regionów partnerskich, zgodnie z art. 4, oraz przyjmuje programy działania dla każdego z państw lub regionów partnerskich, zgodnie z art. 7.

Jeśli chodzi o programy tematyczne, Komisja opracowuje dokumenty strategii tematycznej, zgodnie z art. 5, i przyjmuje programy działania na podstawie art. 7.

W wyjątkowych okolicznościach wsparcie Wspólnoty może również przyjąć formę działań szczególnych, nieprzewidzianych w dokumentach strategii i wieloletnich programach orientacyjnych, zgodnie z art. 8.

(3) W ramach programu geograficznego Komisja określa wieloletnią i orientacyjną alokację środków na finansowanie współpracy z każdym z państw i regionów partnerskich. Ta alokacja uwzględnia kryteria oparte na potrzebach i wynikach państw i regionów partnerskich co do polityk i wspólnotowych strategii współpracy, bez uszczerbku dla nadzwyczajnych okoliczności lub międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty. W celu wzmocnienia współpracy między ultraperyferyjnymi regionami UE a państwami i regionami sąsiedzkimi Komisja może przeznaczyć na powyższą działalność dodatkowe środki finansowe.

Artykuł 4

Dokumenty strategii i wieloletniego programowania programów geograficznych

(1) Dokumenty strategii dla państw i regionów partnerskich są opracowywane na okres nieprzekraczający siedmiu lat, mając na celu zapewnienie spójnych ram koordynacji między Wspólnotą i państwami lub regionami partnerskimi. Umożliwiają one opracowanie wieloletnich programów orientacyjnych.

Dokumenty strategii są przedmiotem oceny w połowie okresu programowania lub przeglądów ad hoc , jeśli zachodzi potrzeba, z zastosowaniem, jeśli to konieczne, zasad i procedur określonych w porozumieniach o partnerstwie i współpracy zawartych z państwami i regionami partnerskimi.

(2) W miarę możliwości, dokumenty strategii są opracowywane na podstawie dialogu z państwami i regionami partnerskimi, włączając w to społeczeństwo obywatelskie państw i regionów partnerskich, aby zapewnić wystarczające przyswajanie procesu i promować wsparcie dla narodowych strategii rozwoju, a w szczególności dla strategii zmniejszania ubóstwa.

(3) Orientacyjne programy wieloletnie, opracowywane na podstawie dokumentów strategii, są ustanawiane dla każdego z państw i regionów partnerskich. Na ile to tylko możliwe, są one przedmiotem porozumienia z państwami i regionami partnerskimi.

Orientacyjne programy wieloletnie określają priorytetowe dziedziny, wybrane do wspólnotowego finansowania, szczególne cele, oczekiwane wyniki i wskaźniki osiągnięć.

Wieloletnie programy orientacyjne podają również orientacyjne alokacje finansowe, globalnie i dla każdej priorytetowej dziedziny, ewentualnie w formie przedziałów.

Wieloletnie programy orientacyjne są dostosowywane, jeśli to konieczne, z uwzględnieniem ocen w połowie okresu lub ocen ad hoc dokumentów strategii.

W nadzwyczajnych okolicznościach może zostać dokonane dostosowanie w górę lub w dół alokacji wieloletniej i orientacyjnej środków, w szczególności dla uwzględnienia szczególnych potrzeb, takich jak sytuacje pokryzysowe lub nadzwyczajne osiągnięcia.

(4) W przypadku okoliczności, takich jak kryzysy, sytuacje pokonfliktowe, zagrożenia dla demokracji, państwa prawnego, praw człowieka i podstawowych swobód, przegląd ad hoc strategii współpracy, z podziałem na państwa i regiony, może być dokonany zgodnie z procedurą nadzwyczajną. Rezultatem tego przeglądu mogłaby być strategia, dla państw i regionów, zachęcająca do przejścia na współpracę i rozwój długoterminowy. Powyższa strategia zapewni spójność między działaniami podejmowanymi w ramach niniejszego rozporządzenia a każdym innym instrumentem wspólnotowym, w szczególności instrumentem stabilności i pomocy humanitarnej. Jeśli państwa partnerskie lub grupy państw partnerskich są bezpośrednio objęte lub dotknięte kryzysami lub znajdują się w sytuacjach pokryzysowych, proces wieloletniego programowania kładzie szczególny akcent na wzmocnienie koordynacji między działaniami pomocowymi, rehabilitacją i rozwojem, aby zapewnić przejście od sytuacji kryzysowej do fazy rozwoju, a dla państw i regionów stale zagrożonych klęskami żywiołowymi, kładzie akcent na przygotowanie do klęsk i zapobieganie im.

(5) Komisja i Państwa Członkowskie prowadzą wzajemne konsultacje, aby zapewnić uzupełnianie się swoich działań w dziedzinie współpracy. Inni kredytodawcy i podmioty rozwoju, w tym społeczeństwo obywatelskie, są włączani w proces, gdy tylko wydaje się to właściwe.

Artykuł 5

Dokumenty strategii i wieloletniego programowania programów tematycznych

(1) Dokumenty strategii tematycznej są opracowywane na okres nieprzekraczający siedmiu lat. Przedstawiają strategię wspólnotową dla danych tematów, priorytety Wspólnoty, sytuację na poziomie międzynarodowym oraz działania głównych partnerów.

Komisja zapewnia spójność programów geograficznych i tematycznych, upewniając się w szczególności, czy działania wdrażane w ramach programów tematycznych są spójne z dokumentami strategii i wieloletnimi programami orientacyjnymi, opracowanymi dla państw i regionów partnerskich.

Dokumenty strategii tematycznej precyzują priorytetowe dziedziny, wybrane do finansowania wspólnotowego, szczegółowe cele, oczekiwane wyniki i wskaźniki osiągnięć.

Dokumenty strategii tematycznej podają również orientacyjne alokacje finansowe, globalnie i dla każdej dziedziny priorytetowej, ewentualnie w formie przedziału.

Dokumenty strategii tematycznej są przedmiotem oceny w połowie okresu lub przeglądów ad hoc , jeśli jest to konieczne.

(2) Komisja i Państwa Członkowskie prowadzą wzajemne konsultacje, aby zapewnić uzupełnianie się swoich działań w dziedzinie współpracy. Inni kredytodawcy i podmioty rozwoju, w tym społeczeństwo obywatelskie, są włączani w proces, gdy tylko wydaje się to właściwe.

(3) Zasoby i priorytety działania są określone, jeśli chodzi o udział inicjatyw globalnych.

Artykuł 6

Uchwalanie dokumentów wieloletniego programowania

Dokumenty strategii i wieloletnie programy orientacyjne, o których mowa w art. 4 i 5, jak również ich oceny i przeglądy, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 3 oraz w art. 5 ust. 1, są uchwalane przez Komisję zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 21 ust. 2.

TYTUŁ III

WDRAŻANIE

Artykuł 7

Uchwalanie programów dzialania

(1) Komisja uchwala, na bazie rocznej, programy działania oparte na dokumentach strategii oraz orientacyjnych programach wieloletnich, o których mowa w art. 4 i 5.

W sytuacji wyjątkowej, w szczególności w przypadku gdy program działania nie został jeszcze uchwalony, Komisja może uchwalić, na podstawie dokumentów strategii i wieloletnich programów orientacyjnych, o których mowa w art. 4 i 5, działania wykraczające poza programy działań, według tych samych reguł i zasad co programy działania.

(2) Programy działania determinują wyznaczane cele, dziedziny działania, oczekiwane wyniki, metody zarządzania, jak również globalną kwotę przewidywanego finansowania. Obejmują opis działań przewidzianych do finansowania, wskazanie odpowiednich kwot finansowania oraz orientacyjny harmonogram wdrażania działań.

(3) Komisja przekazuje do wiadomości Państw Członkowskich informację na temat programów działania, w terminie jednego miesiąca, licząc od daty swojej decyzji.

Artykuł 8

Uchwalanie działań szczególnych, nieprzewidzianych w dokumentach strategii i wieloletnich programach orientacyjnych

(1) W przypadku nieprzewidzianych potrzeb lub zdarzeń Komisja uchwala działania szczególne, nieujęte w dokumentach strategii i w wieloletnich programach orientacyjnych, zwane dalej „działaniami szczególnymi”.

Działania szczególne mogą również finansować zadania ułatwiające przejście od pomocy kryzysowej do działań z zakresu długoterminowego rozwoju, w tym takich, które służą lepszemu przygotowaniu ludności do nawracających kryzysów.

(2) Jeśli wartość działań szczegółowych przekracza 15 milionów EUR, są one uchwalane przez Komisję, zgodnie z procedurą konsultacji, o której mowa w art. 21 ust. 3.

(3) Działania szczególne determinują wyznaczane cele, dziedziny działania, oczekiwane wyniki, metody zarządzania, jak również globalną kwotę przewidywanego finansowania. Obejmują opis działań przewidzianych do finansowania, wskazanie odpowiednich kwot finansowania oraz orientacyjny harmonogram ich wdrażania.

(4) Komisja przekazuje do wiadomości Państw Członkowskich informację w sprawie działań szczególnych w terminie jednego miesiąca, licząc od daty podjęcia swojej decyzji.

(5) Zmiany działań szczególnych, takie jak dostosowania techniczne, wydłużenie okresu wdrażania, realokacja środków w ramach prognozowanego budżetu, zwiększenie budżetu o kwotę nieprzekraczającą 20 % budżetu początkowego lub zmniejszenie budżetu, są dokonywane bez konieczności odwoływania się do procedury przewidzianej w art. 21 ust. 3, o ile zmiany te nie dotyczą celów początkowych, jakie zostały ustalone w decyzji Komisji.

Article 9

Kwalifikowalność

(1) Z tytułu niniejszego rozporządzenia mogą w szczególności być kwalifikowane do finansowania, w ramach wdrażania, programy działania, o których mowa w art. 7, lub działania szczególne, o których mowa w art. 8:

(a) państwa i regiony partnerskie oraz ich instytucje;

(b) jednostki zdecentralizowane państw partnerskich, takie jak regiony, departamenty, prowincje i miasta;

(c) instytucje mieszane, powołane przez państwa i regiony partnerskie oraz Wspólnotę;

(d) organizacje międzynarodowe, w tym organizacje regionalne, instytucje, służby lub misje podlegające systemowi Narodów Zjednoczonych, międzynarodowe instytucje finansowe i banki rozwoju, o ile przyczyniają się do realizacji celów wynikających z niniejszego rozporządzenia;

(e) instytucje i organy Unii Europejskiej, wyłącznie w ramach wdrażania działań pomocowych, o których mowa w art. 11;

(f) agencje Unii Europejskiej;

(g) jak również następujące jednostki lub instytucje Państw Członkowskich, państw i regionów partnerskich lub każdego innego państwa trzeciego, zgodnie z przepisami dotyczącymi dostępu do pomocy zewnętrznej Wspólnoty, o których mowa w art. 16, o ile przyczyniają się do realizacji celów niniejszego rozporządzenia:

i. instytucje publiczne lub parapubliczne, administracje lub samorządy lokalne i ich stowarzyszenia;

ii. spółki, przedsiębiorstwa i pozostałe organizacje oraz prywatne podmioty gospodarcze;

iii. instytucje finansowe przyznające, promujące i finansujące inwestycje prywatne w państwach i regionach partnerskich;

iv. podmioty niepaństwowe, określone w ust. 2;

v. osoby fizyczne.

(2) Podmiotami niepaństwowymi, które mogą otrzymać wsparcie finansowe z tytułu niniejszego rozporządzenia, są w szczególności: organizacje pozarządowe, organizacje ludności autochtonicznej, stowarzyszenia zawodowe i lokalne grupy inicjatywne, spółdzielnie, związki zawodowe, organizacje reprezentujące podmioty gospodarcze i społeczne, organizacje lokalne (w tym sieci), które działają w dziedzinie współpracy i integracji regionów zdecentralizowanych, organizacje konsumenckie, organizacje kobiet i młodzieży, organizacje oświatowe, kulturalne, badawcze i naukowe, uniwersytety, kościoły i stowarzyszenia lub wspólnoty religijne, media i wszystkie stowarzyszenia pozarządowe oraz niezależne fundacje, mogące wnieść swój wkład w rozwój lub wymiar zewnętrzny polityk wewnętrznych.

Artykuł 10

Formy finansowania

Finansowanie w ramach wdrażania programów działania lub działań szczególnych może przybierać w szczególności następujące formy:

a) projekty i programy;

b) sektorowe lub ogólne wsparcie budżetowe, jeśli zarządzanie wydatkami publicznymi państwa partnerskiego jest wystarczająco przejrzyste, niezawodne i skuteczne, i jeśli wdrożone zostały polityki sektorowe lub makroekonomiczne, odpowiednio określone, ustanowione przez państwo partnerskie i zatwierdzone przez głównych kredytodawców, w tym, jeśli dotyczy, przez międzynarodowe instytucje finansowe;

c) pomoc sektorowa;

d) w sytuacjach nadzwyczajnych – programy sektorowe i ogólne wspierania przywozu, które mogą przyjąć formę: a) sektorowych programów przywozu w naturze; b) sektorowych programów przywozu w formie wkładów dewizowych na finansowanie przywozów sektorowych; lub c) ogólnych programów przywozu w formie wkładów dewizowych na finansowanie przywozów ogólnych dotyczących szerokiego wachlarza produktów;

e) środki oddawane do dyspozycji Europejskiego Banku Inwestycyjnego lub innych pośredników finansowych, na podstawie programów Komisji, w celu udzielania pożyczek (w szczególności jako wsparcie dla inwestycji i rozwoju sektora prywatnego) lub kapitału podwyższonego ryzyka (w szczególności w formie pożyczek zależnych lub warunkowych) lub innych udziałów mniejszościowych i przejściowych w kapitale przedsiębiorstw, jak również wkładów na fundusze gwarancyjne, w warunkach, o których mowa w art. 18;

f) preferencyjne stopy procentowe, w szczególności pożyczki w dziedzinie ochrony środowiska;

g) programy redukcji zadłużenia;

h) dotacje służące finansowaniu działań przedkładanych przez jednostki, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. b), c), d), f) oraz g) ppkt i)–v);

i) dotacje na finansowanie kosztów funkcjonowania jednostek, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. b), c), d), f), oraz g) ppkt i), iii) i iv);

j) finansowanie programu bliźniaczego dla instytucji publicznych, publicznych instytucji narodowych oraz jednostek prawa prywatnego, wykonujących zadania służby publicznej Państw Członkowskich i dla odpowiadających im instytucji oraz jednostek z państw i regionów partnerskich;

k) wkłady na fundusze międzynarodowe, w szczególności zarządzane przez organizacje międzynarodowe lub regionalne;

l) wkłady na fundusze państwowe, ustanowione przez państwa i regiony partnerskie, aby sprzyjać wspólnemu finansowaniu przez kilku kredytodawców lub na fundusze ustanowione przez jednego lub więcej kredytodawców w celu wdrażania działań na wspólnych zasadach;

m) wkłady kapitałowe w międzynarodowych instytucjach finansowych i regionalnych bankach rozwoju;

n) zasoby ludzkie i materialne, niezbędne do zarządzania i rzeczywistego monitorowania projektów i programów przez państwa i regiony partnerskie.

Artykuł 11

Działania pomocnicze

(1) Finansowanie wspólnotowe może obejmować również wydatki związane z działaniami przygotowawczymi, nadzoru, kontroli, audytu i oceny, bezpośrednio niezbędnymi do wdrażania niniejszego rozporządzenia i realizacji jego celów, w szczególności badań, konferencji, działań informacyjnych, uwrażliwiających, szkoleniowych i publikacyjnych, wydatków związanych z sieciami komputerowymi, służącymi wymianie informacji, jak również wszelkich innych wydatków na pomoc administracyjną i techniczną, do której może odwołać się Komisja w zakresie zarządzania programem. Obejmuje również wydatki na pomoc administracyjną w przedstawicielstwach Komisji, aby zapewnić zarządzanie działaniami finansowanymi w ramach niniejszego rozporządzenia.

(2) Wszystkie działania pomocnicze nie są koniecznie przedmiotem wieloletniego programowania, a więc mogą być finansowane poza dokumentami strategii i wieloletnimi programami orientacyjnymi. Mogą być również finansowane w ramach wieloletnich programów orientacyjnych.

Komisja uchwala działania pomocnicze nieobjęte wieloletnimi programami orientacyjnymi według postanowień, o których mowa w art. 8.

Artykuł 12

Współfinansowanie

(1) Finansowane działania mogą być przedmiotem współfinansowania, w szczególności przez:

(a) Państwa Członkowskie, ich agencje publiczne i parapubliczne;

(b) państwa trzecie, kredytodawców, a w szczególności ich agencje publiczne i parapubliczne;

(c) organizacje międzynarodowe, w tym regionalne, a w szczególności instytucje finansowe międzynarodowe i regionalne;

(d) spółki, przedsiębiorstwa i pozostałe organizacje oraz prywatne podmioty gospodarcze oraz inne podmioty niepaństwowe;

(e) państwa lub regiony partnerskie, korzystające z funduszy.

(2) W przypadku współfinansowania równoległego projekt lub program jest podzielony na kilka podprojektów, jasno identyfikowalnych, przy czym każdy z nich jest finansowany przez różnych partnerów, zapewniających finansowanie, w taki sposób, że przeznaczenie finansowania jest zawsze identyfikowalne.

W przypadku współfinansowania wspólnego całkowity koszt projektu lub programu jest podzielony między partnerów zapewniających finansowanie, a zasoby są łączone w taki sposób, że nie ma możliwości zidentyfikowania źródła finansowania szczególnego działania w ramach projektu lub programu.

(3) W przypadku współfinansowania wspólnego Komisja może otrzymać środki i zarządzać nimi w imieniu jednostek, o których mowa w ust. 1tiret pierwsze, drugie i trzecie dla celów wdrażania działań wspólnych. Takie środki będą traktowane jak przychody alokowane, zgodnie z art. 18 rozporządzenia finansowego.

Artykuł 13

Sposoby zarządzania

(1) Działania finansowane z tytułu niniejszego rozporządzenia są wdrażane zgodnie z postanowieniami rozporządzenia 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.

(2) Komisja może podjąć decyzję o powierzeniu zadań władzy publicznej, w szczególności zadań realizacji budżetu instytucjom, o których mowa w art. 54 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1605/2002, w przypadku współfinansowania oraz w pozostałych przypadkach odpowiednio uzasadnionych.

(3) W przypadku zarządzania zdecentralizowanego Komisja może podjąć decyzję o odwołaniu się do procedur przetargowych lub procedur przyznawania dotacji państwa lub regionu partnerskiego, korzystającego ze środków, pod warunkiem że:

- procedury państwa lub regionu partnerskiego – beneficjenta środków przestrzegają zasad przejrzystości, proporcjonalności, równości traktowania i niedyskryminacji oraz uniemożliwiają wszelkie konflikty interesów,

- państwo lub region partnerski korzystający ze środków zobowiązuje się regularnie sprawdzać, czy działania finansowane z budżetu wspólnotowego zostały poprawnie wykonane, podejmować właściwe działania zapobiegające nieprawidłowościom i malwersacjom oraz podjąć działania, jeśli zajdzie potrzeba, zmierzające do odzyskania środków niesłusznie wypłaconych.

Artykuł 14

Zobowiązania budżetowe

(1) Zobowiązania budżetowe są realizowane na podstawie decyzji podjętych przez Komisję z tytułu art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 11 ust. 3.

(2) Finansowanie wspólnotowe może w szczególności przyjmować następujące formy prawne:

- umowy o finansowanie,

- umowy w sprawie dotacji,

- umowy rynkowe,

- umowy o pracę.

Artykuł 15

Ochrona interesów finansowych Wspólnoty

(1) Każda umowa wynikająca z niniejszego rozporządzenia obejmuje postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Wspólnoty, w szczególności pod względem malwersacji, korupcji lub innych nieprawidłowości, zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/1995, (WE, Euratom) nr 2185/1996 oraz (WE) nr 1073/1999.

(2) Powyższe umowy przewidują wyraźne prawo Komisji i Trybunału Obrachunkowego do przeprowadzania audytu, na podstawie dokumentów i na miejscu, każdego kontrahenta lub podwykonawcy, który otrzymał fundusze wspólnotowe. Wyraźnie umożliwiają również Komisji wykonywanie kontroli i inspekcji w terenie, zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2185/1996.

(3) Każda umowa wynikająca z wdrożenia pomocy technicznej gwarantuje Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu wykonanie prawa wspomnianego w ust. 2 podczas i po realizacji umów.

Artykuł 16

Uczestnictwo w postępowaniach przetargowych i w procedurach przyznawania dotacji oraz reguły pochodzenia

(1) W ramach wdrażania programów działań, o których mowa w art. 7, lub działań szczególnych, o których mowa w art. 8, uczestnictwo w postępowaniach przetargowych i procedurach przyznawania dotacji jest otwarte:

- w przypadku programu tematycznego, jak został on określony w art. 3 ust. 1, dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z państw rozwijających się lub będących w okresie przejściowym, zgodnie z klasyfikacją OECD, jak również z każdego innego państwa kwalifikującego się z tytułu programu tematycznego,

- w przypadku programu geograficznego, jak został on określony w art. 3 ust. 1, dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z państw rozwijających się lub będących w okresie przejściowym, zgodnie z klasyfikacją OECD, i kwalifikujących się z tytułu programu geograficznego,

- we wszystkich przypadkach, dla wszystkich osób fizycznych i prawnych z Państw Członkowskich Wspólnoty, Państw Członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz państw kwalifikujących się do pomocy wspólnotowej z tytułu instrumentu przedakcesyjnego, jak również z każdego państwa trzeciego, z zastrzeżeniem wzajemności, zgodnie z postanowieniami ust. 2.

(2) Jeśli państwo trzecie zobowiązuje się zezwolić osobom fizycznym i prawnym z Państw Członkowskich na uczestnictwo w postępowaniach przetargowych i w procedurach przyznawania dotacji w ramach swoich programów współpracy, to Komisja może również podjąć decyzję zezwalającą osobom fizycznym i prawnym z tego państwa trzeciego na uczestnictwo w postępowaniach przetargowych i procedurach przyznawania dotacji.Komisja podejmuje decyzję w sprawie dostępu do przetargów i dotacji po zasięgnięciu opinii komitetu powołanego na mocy art. 21, orzekającego na podstawie raportu, analizującego motywacje, warunki oraz wpływ proponowanego dostępu, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 21 ust. 2.Decyzja w sprawie dostępu może obejmować całą pomoc wspólnotową lub jeden albo też więcej programów tematycznych lub geograficznych, jedno lub więcej państw lub regionów partnerskich oraz, ewentualnie, być ograniczona do niektórych dziedzin współpracy. Decyzja jest podejmowana na okres nie krótszy niż jeden rok.

(3) Jeśli działania finansowane z tytułu niniejszego rozporządzenia są wdrażane w sposób scentralizowany pośredni przez instytucje Państw Członkowskich lub jednostki prawa prywatnego Państw Członkowskich, wyposażone w misję służby publicznej, lub w sposób zdecentralizowany, na zasadzie odpowiedzialności państwa lub regionu partnerskiego, korzystającego z funduszy lub na zasadzie pełnomocnictwa udzielanego instytucjom międzynarodowym i regionalnym, a w szczególności międzynarodowym instytucjom finansowym, uczestnictwo w postępowaniach przetargowych lub w procedurach przyznawania dotacji wdrażanych przez organ zarządzający jest otwarte dla osób fizycznych i prawnych z państw mających dostęp do przetargów i dotacji wspólnotowych, zgodnie z zasadami sformułowanymi w ust. 1 i 2, jak również z każdego innego państwa kwalifikowanego, zgodnie z regułami i procedurami jednostki zarządzającej.

(4) Pochodzenie towarów i materiałów nabywanych w ramach umowy wynikającej z wdrażania działań przyjętych z tytułu niniejszego rozporządzenia jest zgodne z zasadami sformułowanymi w ust. 1, 2 i 3.

(5) W przypadku nadzwyczajnych okoliczności, a w szczególności w sytuacji krańcowo kryzysowej, jeśli usługi, materiały i sprzęt byłyby niedostępne w państwach mających dostęp do przetargów wspólnotowych lub jeśli reguły uczestnictwa w przetargach czyniłyby realizację projektu lub programu niemożliwą lub wyjątkowo trudną, Komisja może podjąć decyzję o:

- rozszerzeniu otwarcia przetargów na osoby fizyczne i prawne z państwa niekwalifikującego się z tytułu ust. 1,

- umożliwieniu zakupu towarów i materiałów w państwie niekwalifikującym się z tytułu ust. 1.

Artykuł 17

Zaliczki

Jeśli chodzi o zaliczki, odsetki generowane przez kwoty oddane do dyspozycji beneficjentów pomocy są potrącane od płatności końcowej.

Artykuł 18

Środki oddawane do dyspozycji Europejskiego Banku Inwestycyjnego lub innych pośredników finansowych

(1) Środki, o których mowa w art. 10 tiret czwarte, są zarządzane przez pośredników finansowych, Europejski Bank Inwestycyjny lub każdy inny bank lub organizację mającą niezbędne umiejętności do zarządzania tymi środkami.

(2) Komisja powinna uchwalić, dla poszczególnych przypadków, postanowienia wdrażające ust. 1, dotyczące w szczególności podziału ryzyka, wynagrodzenia pośrednika odpowiedzialnego za wdrażanie, wykorzystanie i ściąganie zysków z tytułu środków, ich wykorzystanie i windykację, jak również warunki zamknięcia operacji.

Artykuł 19

Ocena

(1) Komisja regularnie ocenia wyniki polityk i programów geograficznych i tematycznych, polityk sektorowych, jak również skuteczność programowania, aby sprawdzać, czy cele zostały osiągnięte, i wypracować zalecenia w celu poprawy przyszłych działań.

(2) W celu informacji Komisja przekazuje sprawozdania z oceny komitetowi powołanemu na mocy art. 21.

TYTUŁ IV

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 20

Sprawozdanie roczne

(1) Komisja analizuje postępy dokonane w ramach wdrażania działań podejmowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie roczne dotyczące wdrażania pomocy. Sprawozdanie jest również przekazywane Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.

(2) Sprawozdanie przedstawia, za ostatni rok, informacje na temat finansowanych działań, wyników działań nadzorczych i oceniających oraz realizacji budżetu w kategoriach zobowiązań i płatności, według państw i regionów partnerskich oraz dziedzin współpracy.

Artykuł 21

Komitet

(1) Komisję wspomaga Komitet.

(2) W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, z poszanowaniem postanowień art. 8 tej decyzji. Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na 30 dni.

(3) W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z poszanowaniem postanowień art. 8 tej decyzji.

(4) Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny. Regulamin ten obejmuje przepisy umożliwiające Komisji uchwalanie działań szczególnych, o których mowa w art. 8 ust. 2 akapit pierwszy, zgodnie z procedurą nadzwyczajną.

(5) Przedstawiciel Europejskiego Banku Inwestycyjnego uczestniczy w pracach Komitetu.

Artykuł 22

Uczestnictwo niekwalifikującego się państwa trzeciego

(1) W celu zapewnienia spójności i skuteczności pomocy wspólnotowej Komisja może zdecydować podczas uchwalania programów działań przewidzianych w art. 7 lub działań szczególnych, o których mowa w art. 8, że państwa, terytoria lub regiony kwalifikujące się do pomocy wspólnotowej z tytułu instrumentu przedakcesyjnego lub z tytułu europejskiego instrumentu sąsiedztwa i partnerstwa, jak również państwa i terytoria zamorskie, stowarzyszone ze Wspólnotą, mogą korzystać z działań podjętych w ramach niniejszego rozporządzenia, jeśli wdrażany projekt lub program geograficzny lub tematyczny ma charakter globalny, horyzontalny, regionalny lub transgraniczny. Powyższa możliwość finansowania może być przewidziana w dokumentach strategii i orientacyjnych programach wieloletnich, o których mowa w art. 4 i 5. Postanowienia dotyczące kwalifikowalności, o których mowa w art. 9, oraz postanowienia dotyczące uczestnictwa w postępowaniach przetargowych i postępowaniach przyznawania dotacji, oraz reguły pochodzenia, o których mowa w art. 16, są dostosowane w taki sposób, aby umożliwić rzeczywiste uczestnictwo zainteresowanych państw, terytoriów i regionów.

(2) Jeśli chodzi o inicjatywy światowe dotyczące trwałego rozwoju lub wspierające światowe dobra publiczne w ramach mechanizmów międzynarodowych, Komisja może zapewnić pomoc finansową z tytułu niniejszego rozporządzenia. W takich przypadkach dostęp do finansowania jest rozszerzony na wszystkie państwa korzystające z pomocy w ramach inicjatywy światowej.

Artykuł 23

Zawieszenie pomocy

Bez uszczerbku dla postanowień dotyczących zawieszenia pomocy, ustanowionych w porozumieniach o partnerstwie i współpracy, zawartych z państwami i regionami partnerskimi, jeśli zasady, o których mowa w tytule I, nie są respektowane przez państwo partnerskie, Rada, orzekając większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może podjąć wszelkie odpowiednie działania w odniesieniu do każdej pomocy, przyznanej państwu partnerskiemu z tytułu niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 24

Postanowienia finansowe

(1) Kwota finansowa przyjęta w ramach wdrażania niniejszego rozporządzenia, na lata 2007–2013 wynosi 44 229 milionów EUR, w tym 23 572 miliony EUR na finansowanie współpracy geograficznej z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z wyjątkiem Republiki Południowej Afryki i Timoru Wschodniego.

(2) Środki roczne są udostępniane przez organ budżetowy w granicach perspektyw finansowych.

Artykuł 25

Zmiana rozporządzenia

Do 31 grudnia 2011 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wnioski dotyczące przyszłości tego rozporządzenia, a jeśli to konieczne, zmiany, jakie należy do niego wprowadzić.

Artykuł 26

(1) Z dniem 1 stycznia 2007 r. uchyla się następujące rozporządzenia:

a) rozporządzenie (WE) nr 1568/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie pomocy w zwalczaniu chorób związanych z ubóstwem (HIV/AIDS, gruźlicy i malarii) w krajach rozwijających się;

b) rozporządzenie (WE) nr 1567/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie pomocy w odniesieniu do polityk oraz działań i praw dotyczących zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego w krajach rozwijających się;

c) rozporządzenie (WE) nr 2493/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 listopada 2000 r. w sprawie środków mających na celu wspieranie pełnej integracji wymiaru środowiskowego w procesie rozwoju krajów rozwijających się;

d) rozporządzenie (WE) nr 2494/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 listopada 2000 r. w sprawie środków promocji ochrony i trwałej gospodarki lasami tropikalnymi i innymi lasami w krajach rozwijających się;

e) rozporządzenie Rady (WE) nr 975/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiające wymogi wprowadzania w życie działań współpracy na rzecz rozwoju, które przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności;

f) rozporządzenie (WE) nr 806/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie promowania równości płci w ramach współpracy na rzecz rozwoju;

g) rozporządzenie (WE) nr Rady 1659/98 z dnia 17 lipca 1998 r. w sprawie współpracy zdecentralizowanej, zmienione rozporządzeniami (WE) nr 995/2002 i 625/2004;

h) rozporządzenie Rady (WE) nr 1658/98 z dnia 17 lipca 1998 r. w sprawie współfinansowania działań wraz z europejskimi pozarządowymi organizacjami ds. rozwoju w dziedzinach dotyczących krajów rozwijających się;

i) rozporządzenie Rady (WE) nr 1292/96 z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1726/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 2001 r. zmieniającym art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 1292/96 w sprawie polityki pomocy żywnościowej i zarządzania pomocą żywnościową oraz działań specjalnych w celu wspierania bezpieczeństwa żywnościowego;

j) rozporządzenie Rady (WE) nr 382/2001 z 26 lutego 2001 r. dotyczące wprowadzania w życie projektów wspierających współpracę i stosunki handlowe między Unią Europejską a uprzemysłowionymi państwami Ameryki Północnej, Dalekiego Wschodu i Australazji oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1035/1999;

k) rozporządzenie (WE) nr 1726/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. (WE) w sprawie współpracy na rzecz rozwoju z Afryką Południową;

l) rozporządzenie Rady (EWG) nr 443/92 z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie finansowej i technicznej pomocy dla rozwijających się krajów Azji i Ameryki Łacińskiej oraz współpracy gospodarczej z tymi krajami;

m) rozporządzenie Rady (WE) nr 2258/96 z dnia 22 listopada 1996 r. w sprawie działań na rzecz rehabilitacji i odbudowy krajów rozwijających się;

n) rozporządzenie (WE) nr 2130/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 października 2001 r. w sprawie działań na rzecz pomocy przesiedleńcom w rozwijających się krajach Azji i Ameryki Łacińskiej;

o) rozporządzenie (Rady WE) nr 550/97 z dnia 24 marca 1997 r. w sprawie działań związanych z HIV/AIDS w krajach rozwijających się;

p) rozporządzenie Rady (WE) nr 1484/97 z dnia 22 lipca 1997 r. w sprawie pomocy dla polityk i programów ludnościowych krajów rozwijających się.

(2) Uchylone rozporządzenia są stosowane do aktów prawnych i zobowiązań dotyczących realizacji okresów poprzedzających rok 2007 r.

Artykuł 27

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Rozporządzenie stosuje się począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia [...]

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

[…] […]

FICHE FINANCIÈRE LÉGISLATIVE

Domaine(s) politique(s): Relations extérieures Développement et Relations avec les Etats ACP Aspects extérieurs des politiques internes Activité(s): Relations avec l’Europe de l’Est, le Caucase et les Républiques d’Asie Centrale (en partie)[24] Relations avec le Moyen-Orient et la Méditerranée du Sud (en partie)[25] Relations avec l’Asie Relations avec l’Amérique Latine Droits de l’Homme et Démocratisation Relations multilatérales et domaines généraux des relations extérieures (en partie)[26] Relations avec l’Afrique Sub-saharienne, les Caraïbes, le Pacifique et l’Océan Indien Politique de coopération au Développement et stratégies sectorielles Relations avec les pays de l’OCDE non membres de l’Union européenne Aspects extérieurs de la politique de l’environnement et des autres politiques internes |

DÉNOMINATION DE L’ACTION: FINANCEMENT DE LA COOPÉRATION AU DÉVELOPPEMENT ET DE LA COOPÉRATION ÉCONOMIQUE AVEC LES ETATS TIERS |

1. LIGNE(S) BUDGÉTAIRE(S) + INTITULÉ(S)

Activités actuellement couvertes par les Fonds européens de développement[27]

Et sous réserve de certaines activités relevant de l’instrument de stabilité :

Dépenses administratives [28]

07 01 04 06 - Participation aux activités internationales en matière d'environnement — Dépenses pour la gestion administrative

06 01 04 09 - Intelligent energy - Expenditure on administrative management (in part)

07 01 04 05 - LIFE (European Financial Instrument for the Environment — 2000 to 2006) — Operations outside Community territory — Expenditure on administrative management (in part)

19 01 04 01 - Coopération avec les pays tiers industrialisés - Dépenses pour la gestion administrative

19 49 04 01 — Coopération avec les pays tiers industrialisés — Dépenses pour la gestion administrative

19 01 04 04 - Coopération financière et technique avec les pays en développement d´Asie - Dépenses de gestion administrative

19 49 04 04 - Coopération financière et technique avec les pays en développement d´Asie - Dépenses de gestion administrative

19 01 04 05 - Coopération financière et technique avec les pays en développement d´Amérique latine - Dépenses de gestion administrative

19 49 04 05 - Coopération financière et technique avec les pays en développement d´Amérique latine - Dépenses de gestion administrative

19 01 04 07 - Assistance aux Etats partenaires d´Europe orientale et d´Asie centrale - Dépenses de gestion administrative ( en partie )

19 49 04 06 - Assistance aux Etats partenaires d´Europe orientale et d´Asie centrale - Dépenses de gestion administrative ( en partie )

19 01 04 11 - Développement et consolidation de la démocratie et de l´État de droit - Respect des droits de l´homme et des libertés fondamentales - Dépenses de gestion administrative ( en partie )

19 49 04 10 - Développement et consolidation de la démocratie et de l´État de droit - Respect des droits de l´homme et des libertés fondamentales - Dépenses de gestion administrative ( en partie )

19 01 04 12 - Promotion de l´investissement communautaire dans les pays en développement d´Amérique latine, d´Asie, de la Méditerranée et en Afrique du Sud, dans le cadre des accords de coopération économique et commerciale - Dépenses de gestion administrative ( en partie )

19 49 04 11 - Promotion de l´investissement communautaire dans les pays en développement d´Amérique latine, d´Asie, de la Méditerranée et en Afrique du Sud, dans le cadre des accords de coopération économique et commerciale - Dépenses de gestion administrative ( en partie )

21 01 04 01 - Autres aides en produits, actions d´appui et transport, distribution, mesures d´accompagnement et de contrôle de la mise en oeuvre - Dépenses de gestion administrative

21 49 04 01 - Autres aides en produits, actions d´appui et transport, distribution, mesures d´accompagnement et de contrôle de la mise en oeuvre - Dépenses de gestion administrative

21 01 04 02 - Autres actions de coopération et stratégies sectorielles - Dépenses de gestion administrative

21 49 04 02 - Autres actions de coopération et stratégies sectorielles - Dépenses de gestion administrative

21 01 04 05 - Programme européen pour la reconstruction et le développement (PERD) - Dépenses de gestion administrative

21 49 04 05 - Programme européen pour la reconstruction et le développement (PERD) - Dépenses de gestion administrative

Relations multilatérales [29]

19 02 03 - Coopération avec les pays tiers sur les migrations ( en partie )

19 02 07 - Promotion de l´investissement communautaire dans les pays en développement d´Amérique latine, d´Asie, de la Méditerranée et en Afrique du Sud, dans le cadre des accords de coopération économique et commerciale ( en partie )

19 02 11 - Programme de coopération Nord-Sud dans la lutte contre les drogues et la toxicomanie ( en partie )

Droits de l’Homme[30]

19 04 02 - Aide aux victimes de violations de droits de l'homme ( en partie )

19 04 03 - Développement et consolidation de la démocratie et de l´État de droit - Respect des droits de l´homme et des libertés fondamentales ( en partie )

19 04 04 - Soutien aux activités des tribunaux pénaux internationaux et à la mise en place de la Cour pénale international ( en partie )

Pays industrialisés

19 05 02 - Coopération avec les pays tiers industrialisés

Europe de l’Est, Caucase et Républiques d’Asie Centrale[31]

19 06 01 - Assistance aux Etats partenaires d´Europe orientale et d´Asie centrale ( en partie )

19 06 02 - Coopération transfrontalière dans le domaine structurel ( en partie )

19 06 04 - Action de réhabilitation et de reconstruction en faveur des États partenaires d´Europe orientale et d´Asie centrale ( en partie )

Moyen-Orient et Méditerranée du Sud[32]

19 08 05 - Actions de réhabilitation et de reconstruction en faveur des pays méditerranéens et du Proche- et du Moyen Orient ( en partie )

19 08 06 - Autres interventions au bénéfice des pays en développement du Proche- et du Moyen-Orient ( en partie )

19 08 07 - Aide à la réhabilitation et reconstruction de l'Iraq

Amérique Latine

19 09 01 - Coopération financière et technique avec les pays en développement d´Amérique latine

19 09 02 - Coopération politique, économique et culturelle avec les pays en développement d'Amérique latine

19 09 03 - Aide aux populations déracinées dans les pays d´Amérique latine

19 09 04 - Actions de réhabilitation et de reconstruction en faveur des pays en développement d´Amérique latine

Asie

19 10 01- Coopération financière et technique avec les pays en développement d´Asie

19 10 02 - Coopération politique, économique et culturelle avec les pays en développement d'Asie

19 10 03 - Aide aux populations déracinées dans les pays d´Asie

19 10 04 - Actions de réhabilitation et de reconstruction en faveur des pays en développement d´Asie

19 10 06 - Aide à la réhabilitation et reconstruction de l'Afghanistan

Stratégies sectorielles

07 02 01 Participation aux activités internationales en matière d'environnement

06 04 02 Intelligent energy — Europe programme (2003 to 2006): external strand — Coopener (in part)

07 02 02- LIFE (European Financial Instrument for the Environment — 2000 to 2006 — Operations outside Community territory (in part)

21 02 01 - Produits à mobiliser au titre de la convention relative à l´aide alimentaire

21 02 02 - Autres aides en produits, actions d´appui et transport, distribution, mesures d´accompagnement et de contrôle de la mise en oeuvre

21 02 03 - Participation communautaire à des actions en faveur de pays en développement exécutées par des organisations non gouvernementales

21 02 05 - Environnement dans les pays en développement

21 02 06 - Intégration des questions de genre dans la coopération au développement

21 02 07 02 - Lutte contre les maladies dues à la pauvreté (VIH/sida, paludisme et tuberculose) dans les pays en développement

21 02 07 03 - Aide aux populations et soins de santé en matière de procréation

21 02 07 04 - Lutte contre les maladies dues à la pauvreté, autres que le VIH/sida, le paludisme et la tuberculose, dans les pays en développement

21 02 08 - Aide à l'éducation fondamentale dans les pays en développement

21 02 12 - Intégration des droits de l'enfant dans la coopération au développement

21 02 13 - Coopération décentralisée

21 02 14 - Constitution de capacités dans le domaine des technologies de l'information et des communications et dans le domaine de l'énergie durable

21 02 17 - Coopération culturelle avec les pays en développement

Etats ACP

21 03 01 — Aide programmable – États ACP

21 03 02 — Ajustement structurel, y compris les pays pauvres lourdement endettés (PPLE) — États ACP

21 03 03 — Stabex — États ACP

21 03 04 — Sysmin — États ACP

21 03 05 — Capitaux à risque — États ACP

21 03 06 — Bonifications d'intérêts — États ACP

21 03 07 — Aides d'urgence — États ACP

21 03 08 — Aides aux réfugiés — États ACP

21 03 09 — Aide programmable — Pays et territoires d'outre-mer (PTOM

21 03 10 — Ajustement structurel, y compris les pays pauvres lourdement endettés (PPLE) — PTOM

21 03 11 — Stabex — PTOM

21 03 12 — Sysmin — PTOM

21 03 13 — Capitaux à risque — PTOM

21 03 14 — Bonifications d'intérêts — PTOM

21 03 15 — Aides d'urgence — PTOM

21 03 16 — Aides aux réfugiés — PTOM

21 03 17 - Programme européen pour la reconstruction et le développement (PERD)

21 03 19 - Assistance aux producteurs traditionnels de rhum ACP dans les domaines du développement et de la diversification des marchés

21 03 20 - Action de réhabilitation et de reconstruction en faveur des pays en voie de développement, notamment les Etats ACP

2. DONNÉES CHIFFRÉES GLOBALES

2.1 Enveloppe totale de l’action (partie B): 44 229 millions d'euros en CE

2.2 Période d’application: 2007-2013

2.3 Estimation globale pluriannuelle des dépenses: (prix courant)

a) Échéancier crédits d'engagement/crédits de paiement (intervention financière) (cf. point 6.1.1)

Millions d'euros ( à la 3 e décimale)

2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 + suivantes | Total |

Crédits d'engagement | 2.364 | 5.770 | 6.169 | 6.621 | 6.917 | 7.172 | 7.446 | 42.459 |

Crédits de paiement | 284 | 1.283 | 2.608 | 3.801 | 4.942 | 5.831 | 23.710 | 42.459 |

b1) Assistance technique et administrative : personnel (cf. point 6.1.2)

Crédits d'engagement | 53 | 130 | 142 | 155 | 165 | 175 | 185 | 1.005 |

Crédits de paiement | 53 | 130 | 142 | 155 | 165 | 175 | 185 | 1.005 |

b2) Assistance technique et administrative : dépenses d’appui (DDA) (cf. point 6.1.2)

Crédits d'engagement | 45 | 111 | 115 | 121 | 124 | 124 | 125 | 765 |

Crédits de paiement | 45 | 111 | 115 | 121 | 124 | 124 | 125 | 765 |

Sous-total a+b |

Crédits d'engagement | 2.462 | 6.011 | 6.426 | 6.897 | 7.206 | 7.471 | 7.756 | 44.229 |

Crédits de paiement | 382 | 1.524 | 2.865 | 4.077 | 5.231 | 6.130 | 24.020 | 44.229 |

* “années suivantes” ne s’appliquent qu’aux paiements

c) Incidence financière globale des ressources humaines et autres dépenses de fonctionnement (cf. points 7.2 et 7.3)

CE/CP | 122 | 303 | 330 | 361 | 386 | 408 | 431 | 2.341 |

TOTAL a+b2+c |

Crédits d'engagement | 2.531 | 6.184 | 6.614 | 7.103 | 7.427 | 7.704 | 8.002 | 45.565 |

Crédits de paiement | 451 | 1.697 | 3.053 | 4.283 | 5.452 | 6.363 | 24.266 | 45.565 |

2.4 Compatibilité avec la programmation financière et les perspectives financières

Proposition compatible avec la programmation financière prévue pour la période 2007-2013.

2.5 Incidence financière sur les recettes

Aucune implication sur les recettes.

3. CARACTÉRISTIQUES BUDGÉTAIRES

Nature de la dépense | Nouvelle | Participation AELE | Participation pays candidats | Rubrique PF |

DNO | CD | OUI | NON | NON | 4 |

4. BASE JURIDIQUE

Articles 179 et 181a du traité instituant la Communauté européenne.

5. DESCRIPTION ET JUSTIFICATION

5.1 Nécessité d'une intervention communautaire

5.1.1 Objectifs poursuivis

Coopération avec les pays en voie de développement

Avec la politique extérieure et de sécurité commune, la politique commerciale et l’assistance humanitaire, la politique de développement de la Communauté est un domaine important des relations extérieures de l’Union européenne.

Les objectifs poursuivis par le financement d’activités de coopération au titre du présent Règlement sont ceux définis à l’article 177 du traité instituant la Communauté européenne, à savoir :

- le développement économique et social durable des pays en développement et plus particulièrement des plus défavorisés d'entre eux ;

- l'insertion harmonieuse et progressive des pays en développement dans l'économie mondiale ;

- la lutte contre la pauvreté dans les pays en développement.

En outre, la politique de la Communauté contribue à l'objectif général de développement et de consolidation de la démocratie et de l'État de droit, ainsi qu'à l'objectif du respect des droits de l'homme et des libertés fondamentales.

La déclaration conjointe du Conseil et de la Commission de novembre 2000[33] donne à la Communauté un encadrement général pour ses activités de coopération et ses partenariats avec les pays en développement ou en transition. C’est ainsi que le principal objectif de la politique de coopération au développement de la Communauté est de réduire et éventuellement d’éradiquer la pauvreté par un appui au développement économique, social et environnemental durable, par l’intégration progressive des pays en développement dans l’économie mondiale et par la lutte contre les inégalités. La promotion des droits de l’homme, de la démocratie, de l’Etat de Droit, et de la bonne gouvernance fait partie intégrante de la politique communautaire de développement. En outre, la Communauté encourage une plus grande participation des organisations non gouvernementales, des opérateurs économiques, et notamment du secteur privé, et des partenaires sociaux dans les processus de développement. La politique communautaire de développement contribue également aux objectifs internationaux approuvés dans le contexte des Nations Unies ou au sein d’autres organisations internationales compétentes.

Les objectifs de coopération de la Communauté sont inscrits dans les accords de coopération et de partenariat conclus entre la Communauté, ses Etats membres, et les pays et régions partenaires. Ils sont déclinés et adaptés en fonction des particularités régionales (les objectifs spécifiques par programme de coopération sont repris à la partie 5.2).

Les objectifs de la politique de développement de la Communauté sont notamment ancrés dans les engagements pris par 189 Etats membres des Nations Unies, y inclus tous les Etats membres de la Communauté, lors de l’assemblée du millénaire des Nations Unies en septembre 2000. Les Etats ont en effet convenu d’un ensemble d’objectifs, dénommés Objectifs du Millénaire pour le développement (OMD), et de cibles mesurables pour lutter contre la pauvreté, la faim, la maladie, l’analphabétisme, la dégradation de l’environnement et la discrimination à l’égard des femmes. La Déclaration du Millénaire a également énoncé dans ses grandes lignes un consensus sur la « marche à suivre » qui met l’accent plus résolument sur les droits de l’homme, la bonne gouvernance et la démocratie.

Objectifs du millénaire pour le développement devant être atteints d’ici 2015 :

- Réduire l’extrême pauvreté et la faim ;

- Assurer l’éducation primaire pour tous ;

- Promouvoir l’égalité entre les sexes et l’autonomisation des femmes ;

- Réduire la mortalité des moins de cinq ans ;

- Améliorer la santé maternelle ;

- Lutter contre le VIH/sida, le paludisme et d’autres maladies ;

- Assurer un environnement durable ;

- Développer un partenariat mondial pour le développement.

Atteindre les OMD dépendra largement des politiques mises en œuvre par les pays en voie de développement, mais aussi de l’augmentation des ressources allouées à la coopération au développement, de l’amélioration de l’efficacité de l’aide et de la mise en place d’un système commercial et financier multilatéral ouvert.

Lors de la Conférence internationale sur le financement du développement qui a eu lieu à Monterrey (Mexique) en mars 2002, les pays développés et les pays en développement ont commencé d’allouer des ressources et de prévoir des interventions conformément aux engagements du millénaire. C’est ainsi que les réformes politiques et économiques soutenues par les pays en développement devaient être appuyées par un apport direct du monde développé sous forme d’aide, d’échanges commerciaux, d’allègement de la dette et d’investissements.

Les engagements de Barcelone[34] qui définissent la contribution de l’Union européenne au consensus de Monterrey engagent notamment la Communauté et ses Etats membres à : accroître substantiellement leur aide officiel au développement, renforcer la coordination des politiques et l’harmonisation des procédures, délier plus avant leur aide, accroître l’aide liée au commerce, encourager le règlement de la question des biens publics mondiaux, poursuivre l’examen de sources de financement novatrices, favoriser certaines reformes des systèmes financiers internationaux et tendre vers l’établissement d’un niveau soutenable d’endettement, dans le cadre de l’initiative PPTE. Ces engagements contribuent donc à définir le cadre général de la politique de développement communautaire, ses objectifs et ses modalités de mise en œuvre.

The development and consolidation of democracy and the rule of law, and respect for human rights and fundamental freedoms constitute key objectives of the European Union’s external policies. Within the framework of the present Regulation and its geographical scope, the European Community will contribute to the implementation of operations advancing respect for human rights and fundamental freedoms, promoting and strengthening democratic processes, including where appropriate through election observation and assistance, and developing and consolidating the rule of law and good governance.

Coopération avec les pays industrialisés

The objectives pursued are essentially based on joint policy statements and instruments (joint political Declarations, Action Plans, Framework Agreements, New Transatlantic and Partnership Agendas…) between the European Union and the partner countries concerned.

Cooperation initiatives with industrialised non-member countries, by providing an underpinning of concrete activities for the bilateral dialogues, aim to contribute to the creation of a more favourable environment for the conduct and development of political, economic and trade relations between the European Union and these partner countries, thus building stronger bilateral links in all relevant areas. This includes the improvement of market access and business opportunities for European Union industry on those markets.

Cooperation objectives with industrialised countries relate more particularly to four main action fields: promoting peace, security, democracy and development in the world; strengthening bilateral economic and trade relations and contributing to the expansion of world trade and economy; responding to global and societal challenges; building bridges between people and cultures.

Multilateral and other cooperation as external aspects of internal policies

5.1.2 Dispositions prises relevant de l’évaluation ex ante

The Commission carried out in the second half of 2003 an extensive high-level review of the whole range of European Community external instruments, in the context of the preparation of its proposals for the new financial perspectives. The Commission established the “Peace Group” which was tasked with leading the identification of the future priorities for external relations and the instruments needed to serve those priorities. This Group functioned at both the level of the external relations Commissioners and the services. It met regularly between April and December 2003 and developed the principles, which were set out in the Communication “Building our Common Future, Policy Challenges and Budgetary Means of the Enlarged Union 2007-2013”[35]. The need to align objectives and instruments more closely to European Union values and interests was identified as being fundamentally important.

In particular, the “Peace Group” underlined that the European Union’s values, reflected by its democratic tradition, social model and integration experience, include human dignity, the rule of law, human rights, solidarity, equality between the sexes, adherence to the multilateral system of the United Nations and support, within the multilateral economic system, for regionalism as a force for development and stability. It emphasised that its interests drive the European Union to promote stable international growth founded on sustainable development. In this way it guarantees itself increasing outlets and quality jobs on competitive, open and regulated markets. Finally, the “Peace Group” recommended that the European Union promotes its values and interests by operating simultaneously as a continental power, and as a global economic and political player.

As far as external community instruments are concerned, the “Peace Group” recognised that the European Union's co-operation and assistance policy is the result of 50 years of successive sedimentation, which results in a multiplication of assistance instruments and a fragmentation of aid management both in terms of programming and implementation functions (even if recent policy and structural reforms have helped to improve coherence and consistency of the European Union's co-operation and assistance policy).

The “Peace Group” put forward that the European Union’s framework for external assistance should be rationalised and simplified by a reduction in the number of legal bases, the number of budget lines, and the number of programmes. More precisely, it recommended that:

- the complex structure of existing aid programs (EDF, ALA, MEDA, TACIS, CARDS, etc…) covering a wide range of interventions (peacekeeping and post-crisis operations; rehabilitation; economic reforms; projects; human rights programs; budgetary support) should be significantly streamlined;

- European Community and Member States policies and implementation should be harmonised.

Furthermore, the “Peace Group” underlined the following points:

- Large geographic programmes based on the principles of ownership and partnership with partner countries and regions and thematic programmes allowing for policy initiatives by the Community should be maintained;

- Strategy papers, subject to regular reviews, are the right tool to ensure overall policy coherence and to respect external policy objectives in the different areas as well as in the external aspects of internal policies;

- Resources should be allocated to partner countries according to expected and measured performances and strategy papers process, backed up by stronger analytical capabilities, should confront goals and achievements;

- Performance-based allocations do not mean increased conditionality in the traditional sense and the issue of political conditionality should be approached cautiously, on the basis of lessons drawn from experience;

- Though this is not necessarily a solution in each and every case, such concerns for results, namely the political and economic reforms in the partner countries, leads the Commission to suggest, where possible, moving further financial and technical assistance from projects towards sector programmes, budget support and macro-economic financial assistance which facilitate both the absorption by the partner country since its own budgetary procedures are used, and donors’ co-ordination as well as quick disbursement subject to compliance though.

The current proposal also takes account of the vast literature of work on development, the practice of other international and bi-lateral donors, as well as of the principles and objectives of the reform of the management of external assistance launched by the Commission in May 2000.

5.1.3 Dispositions prises à la suite de l’évaluation ex post

While the diversity of evaluations undertaken during the last five years to a large extent precludes the definition of any single overarching finding, the various sets of results available continue to isolate a cluster of key issues.

These results underline the fact that clearly-defined and realistic objectives, associated with agreed criteria for success, remain of great importance for the successful implementation of external assistance. At the same time, sensitivity to possible changes in the circumstances and capacity of partner organisations will be nurtured through appropriate institutional support, policy dialogue and technical assistance.

Coherent and comprehensive approaches will be formulated, embracing an array of means of interventions allowing for flexible planning and rapid delivery in response to any specific in-country situation.

Sound policy and methodological frameworks following the highest international standards will be translated into clear and realistic targets applying leaner procedures. Implementation will take full advantage of the devolution process to ensure optimal management capacity and information systems. At the ex-ante or feasibility stage, consideration of the full range of alternative choices of approach will be undertaken, including reflection on the most appropriate instruments and conditions for assistance, and favouring rapid and simple instruments for administration and operative management.

First positive results and the soundness of proposed improvements were evidenced through the latest evaluation reports.

5.2 Actions envisagées et modalités de l'intervention budgétaire

Afrique Sub-saharienne, Caraïbes, Pacifique et Océan Indien (ACP)

Populations visées

The ACP regroup 78 developing countries (76 countries covered by the EDF plus South Africa and East Timor) with a total population of 700 million. 42 of these countries are least developed countries and close from 50% of the ACP population lives with less than 1 USD per day.

Objectifs spécifiques

This programme is designated to finance cooperation activities at country, regional and at all ACP levels aimed at reducing poverty, promoting sustainable development, addressing in a balanced and integrated manner social, economic and environmental objectives, and the progressive integration of the ACP countries into the world economy. The programmes will be designed according to the approach and principles defined in the ACP-EC Partnership Agreement signed in Cotonou in June 2000. They will contribute to the achievement of the Millennium Development Goals and will be based on and promote the respect for all human rights and fundamental freedoms, democracy based on the rule of law and transparent and accountable governance. The policy co-operation framework between the European Union and South Africa is set out in the Bi-Lateral Trade, Development and Cooperation Agreement (TDCA) which came into full force on 1 May 2004 as well as in the ACP-EC Partnership Agreement, to which South Africa is a Party as qualified in Protocol N°3.

Mesures à prendre

The co-operation programmes shall be tailored to each country’s and region’s circumstances, shall promote local ownership and the involvement of non state actors in the development process.

Interventions will be made in the form of grant subsidy with direct budget support and sector-specific programme aid as preferred intervention tools, or in the form of risk capital and loans managed by the European Investment Bank.

The priorities will be discussed with each partner government and with each partner regional organisation. They will be agreed upon in the form of Country Strategy Papers and Regional Strategy Papers that shall be coherent with the national and regional development and poverty reduction strategy papers and complementary to other donor interventions, in particular from Member states. These strategy papers will be operationalised through National and Regional Indicative five-year programmes to be signed by both parties. Those indicative programmes will define the focal sectors for Community interventions in line with the Joint Declaration by the Council and the Commission of November 2000 on the European Community’s Development Policy, as well as a number of non focal areas for co-operation, taking into account cross-cutting issues. They will include a set of overall and sector-specific objectively measurable performance indicators related to the achievement of the Millennium Development Goals. The financial envelopes for each indicative programme will be defined on the basis of both needs and performance indicators and may be revised on the basis of periodic assessments of performance.

Moyen-orient(Est du Jourdain : Irak, Pays du Golfe, Yémen, Iran)

Populations visées

The population of the countries belonging to the Gulf Cooperation Council, Iran, Iraq and Yemen is likely to benefit under this Regulation.

Objectifs spécifiques

The major objectives for European Community co-operation with the Countries of East of Jordan are:

- Contribute to peace and security in the region and globally, through a broadening of Community engagement with the region;

- Promote the sustainable development of the less prosperous countries of the region, addressing the root causes of