Zalecenie DECYZJA RADY w sprawie rozpoczęcia negocjacji dotyczących zmiany Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych /* COM/2014/0651 final */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Unia Europejska i większość jej państw członkowskich są stronami Konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych (zwanej dalej „konwencją”). Konwencja ta dotyczy zapobiegania awariom przemysłowym, a także gotowości i reakcji na nie w obiektach, gdzie prowadzona jest niebezpieczna działalność, której skutki mogą mieć wymiar transgraniczny. Dyrektywa Seveso II jest instrumentem prawnym do wypełniania zobowiązań Unii Europejskiej wynikających z konwencji. W załączniku I do konwencji i w załączniku I do dyrektywy Seveso II zawarto wykaz kategorii i poszczególnych niebezpiecznych substancji do celów określenia niebezpiecznych działalności. W czerwcu 2015 r. dyrektywa Seveso II zostanie zastąpiona dyrektywą Seveso III, która między innymi wprowadza zmiany do załącznika I. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Na 7. posiedzeniu Konferencji Stron (COP) Konwencji EKG ONZ w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych, które odbyło się w 2012 r., grupie roboczej ds. rozwoju konwencji zlecono przeprowadzenie oceny wykazu możliwych zmian w obszarach zaproponowanych przez COP. Po swoim czwartym posiedzeniu w kwietniu 2014 r. grupa robocza stwierdziła, że należy wprowadzić zmiany w czterech obszarach: (1) Zmiana i wprowadzenie dodatkowych definicji (art. 1): Grupa robocza zaleciła zmianę niektórych definicji, w celu: dostosowania ich do innych konwencji EKG (konwencji z Aarhus i Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym (konwencja z Espoo)), dostosowania definicji do zmian przyjętych na poziomie międzynarodowym, poprawy przejrzystości i pewności prawnej oraz zwiększenia wewnętrznej spójności w ramach konwencji. (2) Zwiększenie udziału społeczeństwa (art. 9): Grupa robocza zaleciła zmianę art. 9 w celu uzyskania spójności z innymi konwencjami EKG. (3) Częstotliwość spotkań (art. 18): W konwencji przewidziano coroczną konferencję stron. W praktyce jednak posiedzenia odbywają się co dwa lata. Grupa robocza zaproponowała zmianę art. 18 w celu dostosowania go do obecnej praktyki. (4) Zastosowanie zmian do nowych stron (art. 29): Grupa robocza zaleciła wprowadzenie w art. 29 nowego ustępu stwierdzającego, że państwa przystępujące do konwencji po wejściu w życie zmiany automatycznie przystępują do tej zmiany. Poprawiłoby to przejrzystość i zapewniłoby pewność prawa w odniesieniu do nowych stron. Żadna z ewentualnych zmian w wyżej wymienionych obszarach nie spowodowałaby zmian konwencji, które mogłyby mieć skutki środowiskowe lub społeczno-gospodarcze w UE. Niektóre zmiany miałyby wręcz pozytywne skutki, ponieważ doprowadziłyby do podwyższenia standardów w państwach spoza UE będących stronami konwencji, a tym samym pozwoliłyby na większe zrównanie warunków działania dla przedsiębiorstw z UE i spoza niej oraz zmniejszenie ryzyka wypadków o ewentualnych transgranicznych skutkach w UE. W przypadku wszystkich pozostałych obszarów zaproponowanych przez COP ustalono, że wystarczyłoby wydanie wytycznych bez konieczności wprowadzania zmian. Osobna kwestia dotyczy możliwości przystąpienia do konwencji państw członkowskich ONZ, które nie są państwami członkowskimi EKG ONZ. Należy przy tym wziąć pod uwagę, że w związku z tą kwestią odbędzie się osobna debata, którą zaplanowano na 71. sesję Zgromadzenia Ogólnego ONZ we wrześniu 2016 r. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Żadna z ewentualnych zmian nie będzie mieć wpływu na obowiązujące przepisy prawne w Unii Europejskiej, gdyż są one już objęte bardziej rygorystycznymi przepisami dorobku prawnego UE lub odnoszą się do wewnętrznej organizacji konwencji. 4. WPŁYW NA BUDŻET Spośród potencjalnych zmian konsekwencje budżetowe może mieć jedynie przystąpienie państw nienależących do EKG-ONZ. Prawdopodobni kandydaci do przystąpienia staliby się państwami beneficjentami, co spowodowałoby obciążenie budżetu konwencji. Mechanizm finansowy konwencji opiera się jednak na dobrowolnych składkach. W związku z tym strony mają swobodę w określaniu poziomu wkładu. Jednocześnie otwarcie konwencji na świat pozwoliłoby wypróbować dodatkowe źródła finansowania, takie jak Fundusz na rzecz Globalnego Środowiska. Chociaż ogólne skutki budżetowe byłyby prawdopodobnie bardzo niewielkie, mogą być decydującym czynnikiem w trakcie negocjacji. W związku z powyższym należy zezwolić na rozpoczęcie negocjacji dotyczących zmiany Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych. Zalecenie DECYZJA RADY w sprawie rozpoczęcia negocjacji dotyczących zmiany Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych (Tekst mający znaczenie dla EOG) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 3 i 4, uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Unia jest stroną Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych (zwanej dalej „konwencją”). (2) Podczas 7. konferencji stron w 2012 r. strony zwróciły się do grupy roboczej ds. rozwoju konwencji o ocenę potrzeby wprowadzenia zmian w niektórych obszarach. (3) Na swoim 4. posiedzeniu w kwietniu 2014 r. grupa robocza ds. rozwoju, stwierdziła, że większość problemów może zostać rozwiązana poprzez wydanie wytycznych, lecz również określiła cztery obszary, w których zmiany byłyby korzystne dla konwencji. Dotyczą one definicji, udziału społeczeństwa, częstotliwości posiedzeń i zastosowania zmian do nowych stron. (4) Grupa robocza ds. rozwoju konwencji stwierdziła, że do oceny kwestii potencjalnego przystąpienia do konwencji państw członkowskich ONZ nienależących do EKG ONZ konieczne są dodatkowe informacje i dalsza debata. (5) Negocjacje nie powinny mieć wpływu na obowiązujące przepisy Unii Europejskiej ze względu na to, że w przedmiotowych obszarach przepisy dyrektywy 2012/18/WE są bardziej rygorystyczne. (6) Unia powinna uczestniczyć w negocjacjach na temat potencjalnej zmiany konwencji, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Niniejszym upoważnia się Komisję do prowadzenia negocjacji w imieniu Unii w kwestiach wchodzących w zakres kompetencji Unii, dotyczących ewentualnych zmian do Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych. Artykuł 2 Wytyczne negocjacyjne przedstawiono w załączniku. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Rady Przewodniczący ZAŁĄCZNIK Załącznik do wniosku dotyczącego Decyzji Rady w sprawie rozpoczęcia negocjacji dotyczących zmiany Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych wytyczne dotyczące prowadzenia negocjacji dotyczących zmiany Konwencji w sprawie transgranicznych skutków awarii przemysłowych (1) Wszelkie uzgodnione zmiany są zgodne ze środkami określonymi w dyrektywie 2012/18/UE lub z innymi właściwymi przepisami. (2) Wszystkie uzgodnione zmiany w przedmiotowych obszarach są częścią jednego pakietu. (3) Komisja musi dopilnować, aby w uzgodnionych zmianach zawarto odpowiednie postanowienia umożliwiające Unii przystąpienie do nich w charakterze strony. (4) Komisja zapewnia udzielenie zgody na zmiany jedynie pod warunkiem, że zostaną one zaproponowane do przyjęcia w tym samym czasie. (5) Komisja informuje komitet konsultacyjny wyznaczony przez Radę o wyniku negocjacji oraz, w razie potrzeby, o wszelkich problemach, które wystąpiły w trakcie negocjacji.