P7_TA(2012)0446

Bałtyckie zasoby łososia oraz połowy eksploatujące te zasoby ***I

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego plan wieloletni dotyczący bałtyckich zasobów łososia oraz połowów eksploatujących te zasoby (COM(2011)0470 – C7-0220/2011 – 2011/0206(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

(2015/C 419/51)

Parlament Europejski,

zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeżeli Komisja uzna za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

(1) Dz.U. C 68 z 6.3.2012, s. 47.

P7_TC1-COD(2011)0206

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 22 listopada 2012 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2012 ustanawiającego plan wieloletni dotyczący bałtyckich zasobów łososia oraz połowów eksploatujących te zasoby

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu wniosku parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W 2010 r. wygasła ważność planu działania na rzecz łososia, przyjętego w 1997 r. przez Międzynarodową Komisję Rybołówstwa Morza Bałtyckiego. Umawiające się strony Komisji Ochrony Środowiska Morskiego Bałtyku (HELCOM) zwróciły się do Unii o opracowanie długoterminowego planu zarządzania bałtyckimi zasobami łososia.

(2) Zgodnie z najnowszą opinią naukową Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) oraz Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF) niektóre stada rzeczne łososia bałtyckiego znajdują się poza bezpiecznymi granicami biologicznymi, w związku z czym na szczeblu europejskim należy opracować plan wieloletni.

(3) Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFEU) Unia ma wyłączne kompetencje w dziedzinie zachowania morskich zasobów biologicznych w ramach wspólnej polityki rybołówstwa. Jako że łosoś jest gatunkiem anadromicznym, nie można chronić stad morskich łososia bałtyckiego, nie podejmując jednocześnie środków dotyczących ochrony tych stad na etapie życia w rzekach. W związku z tym takie środki również podlegają wyłącznym kompetencjom Unii w zakresie zapewnienia skutecznej ochrony gatunków morskich w całym cyklu migracji i należy je uwzględnić w planie wieloletnim.

(4) W dyrektywie Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (3) łososia zaliczono do gatunków mających znaczenie dla Unii, a środki podejmowane zgodnie ze wspomnianą dyrektywą powinny zapewniać zgodność eksploatacji z właściwym stanem ochrony. W związku z tym należy zadbać o to, by środki ochrony łososia podejmowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem były spójne ze środkami podejmowanymi zgodnie z powyższą dyrektywą i wzajemmnie skoordynowane. Istotną metodą poprawy zasobów łososia jest również wprowadzenie zakazu połowów za pomocą takli dryfujących, gdyż zakaz taki ogranicza odrzuty łososi niewymiarowych. [Popr. 1]

(5) Celem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (4) jest ochrona, zachowanie i poprawa stanu środowiska wodnego, w którym łosoś spędza część swojego cyklu życia. Wieloletni plan dotyczący bałtyckich zasobów łososia powinien przyczynić się do osiągnięcia celów dyrektywy 2000/60/WE. W niniejszym rozporządzeniu nie powinno się powielać środków określonych już we wspomnianej dyrektywie, takich jak plany gospodarowania wodami w dorzeczu. Należy natomiast zapewnić koordynację oraz spójność między środkami podejmowanymi zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i zgodnie z dyrektywą, tak aby chronić i poprawiać stan siedlisk łososia w wodach śródlądowych.

(6) Plan wdrażania uzgodniony w 2002 r. na Światowym Szczycie w sprawie Zrównoważonego Rozwoju w Johannesburgu przewiduje, że do 2015 r. wszystkie stada poławiane przemysłowo należy odbudować do poziomów, które zapewnią maksymalny podtrzymywalny połów. Jest to wymóg prawny wynikający z Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza od 1994 r. Zdaniem ICES HELCOM taki poziom w przypadku stad rzecznych łososia bałtyckiego odpowiada poziomowi produkcji smolta wynoszącemu od 60 % do 75 % 80 % potencjalnej produktywności pod względem smoltów w poszczególnych rzekach bogatych w łososie. Powyższa opinia naukowa powinna stanowić podstawę dla określenia celów i poziomów docelowych w planie wieloletnim. [Popr. 2]

(6a) Produktywność pod względem smoltów jest przybliżonym wskaźnikiem zdrowia zasobów łososia w danej rzece. Aby móc stosować produkcję smolta jako wskaźnik, należy przyjąć szereg założeń. Ponadto poziom produkcji smolta zależy od wielu czynników, co utrudnia wyodrębnienie związku między produkcją smolta a zdrowiem zasobów łososia. Dlatego też należy zastosować drugi wiarygodny wskaźnik zdrowia zasobów łososia, a mianowicie liczbę samic łososia powracających do rzek. [Popr. 3]

(7) Opinia naukowa wskazuje, że zanieczyszczenie genetyczne bałtyckich stad łososia może spowodować spadek wskaźnika przeżywalności oraz liczebności populacji rodzimych, a także osłabienie genetycznej zdolności do zwalczania chorób i adaptacji do zmieniających się lokalnych warunków środowiskowych. Z tego względu zachowanie spójności i różnorodności genetycznej bałtyckich stad łososia odgrywa zasadniczą rolę w ochronie gatunku i cel ten należy uwzględnić w planie wieloletnim.

(8) Wskaźnik śmiertelności połowowej w morzu i w rzekach powinien zapewnić taką liczebność dzikich zasobów łososia, która umożliwi produkcję maksymalnego podtrzymywalnego połowu zgodnie z określonymi poziomami docelowymi i harmonogramami. Wskaźnik śmiertelności połowowej w morzu należy ustalić na podstawie opinii STECF.

(9) Aby umożliwić skuteczniejszą realizację planu i ukierunkowane rozwiązania odpowiadające specyfice każdego stada rzecznego łososia, zainteresowane państwa członkowskie powinny móc określać wskaźnik śmiertelności połowowej łososia, całkowite dopuszczalne połowy oraz pewne techniczne środki ochrony w odniesieniu do swoich rzek zgodnie z art. 2 ust. 1 TFUE.

(10) Przyjmując środki w ramach niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie powinny w pełni przestrzegać swoich zobowiązań międzynarodowych, a zwłaszcza zobowiązań wynikających z art. 66 Konwencji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 o prawie morza (5), zgodnie z którym państwo pochodzenia stad anadromicznych i inne zainteresowane państwa powinny współpracować w zakresie zachowania tych stad i gospodarowania nimi.

(11) Należy ustanowić okresową ocenę, którą Komisja będzie przeprowadzać w odniesieniu do odpowiedniości oraz skuteczności środków państw członkowskich na podstawie poziomów docelowych i celów określonych w planie wieloletnim.

(12) Według opinii naukowej nieodpowiednie procedury zarybiania mogą mieć poważne skutki dla różnorodności genetycznej bałtyckich zasobów łososia, a . Istnieje także ryzyko, że duża liczba ryb hodowlanych wypuszczanych co roku do Morza Bałtyckiego oddziałuje może oddziaływać niekorzystnie na spójność genetyczną dzikiego dzikich populacji łososia, sprawia, że zarybianie należy stopniowo wyeliminować. W związku z tym W związku z tym zarybianie należy w większym stopniu kontrolować. Ponadto w planie wieloletnim należy określić warunki wypuszczania ryb pozyskiwania materiału genetycznego do chowu i hodowli materiału zarybieniowego łososia oraz warunki zarybiania, w taki sposób, aby prowadzone zarybianie nie wpływało niekorzystnie na różnorodność genetyczną . [Popr. 4]

(13) W pewnych warunkach bezpośrednie zarybianie rzek potencjalnie bogatych w łososie uważa się za środek ochrony; umożliwia restytucję samodzielnych populacji łososia przez co ma korzystny wpływ na ogólną liczbę łososia i jego połowy. Należy ustanowić przepisy, które umożliwią finansowanie bezpośredniego zarybiania spełniającego te warunki zgodne z art. 38 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (6).

(14) Wypuszczanie łososia niebędące zarybianiem i bezpośrednim zarybianiem nie powinno jednak nadal być dozwolone w siedmioletnim okresie przejściowym po wejściu niniejszego rozporządzenia w życie, ponieważ w po upływie 10 lat , jeżeli produkcja dzikiego smolta osiągnie 80 % potencjalnej produktywności pod względem smoltów w danej rzece . Jeśli wskaźnik ten nie zostanie osiągnięty, wypuszczanie łososia niebędące zarybianiem i bezpośrednim zarybianiem można prowadzić przez kolejne 10 lat po uprzednim zdiagnozowaniu i usunięciu przez państwo członkowskie przyczyn nieosiągnięcia tego wskaźnika. W niektórych państwach członkowskich wypuszczanie łososia może być obecnie obowiązkowe, należy zatem zapewnić państwom członkowskim czas na dostosowanie do powyższych wymogów. [Popr. 5]

(15) Z uwagi na zapewnienie zgodności ze środkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu należy przyjąć szczegółowe środki kontroli poza środkami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającym wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (7).

(15a) Aby osiągnąć zrównoważony charakter rybołówstwa, należy podnieść zaufanie między zainteresowanymi stronami i poprawić stosowane przez nich metody komunikacji. [Popr. 6]

(16) Znaczną liczbę przybrzeżnych statków rybackich poławiających łososia stanowią statki o długości poniżej 10 m. Z tego powodu obowiązek stosowania dziennika połowowego wymaganego zgodnie z art. 14 oraz uprzedniego powiadamiania wymaganego zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 należy rozszerzyć na wszystkie handlowe statki rybackie i statki usługowe . [Popr. 7]

(17) Aby połowów łososia nie raportowano niepoprawnie jako połowów troci wędrownej i tym samym nie unikano odpowiedniej kontroli tych połowów, obowiązek przekazywania uprzedniego powiadomienia zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 należy rozszerzyć na wszystkie statki zatrzymujące na burcie troć wędrowną.

(17a) Państwa członkowskie powinny wzmocnić systemy kontroli i uprzedniego powiadamiania dla statków rekreacyjnych wykorzystywanych do wędkarstwa i innego rodzaju połowów, by zapewnić prosty i skuteczny system oraz wspierać zrównoważone połowy. [Popr. 8]

(17b) Należy ustalić minimalny rozmiar troci wędrownej (Salmo trutta) i łososia (Salmo salars) w podrejonach ICES 22-32 w drodze odstępstwa od art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund (8) i załącznika IV do tego rozporządzenia. [Popr. 9]

(18) Aby zapewnić większą ilość lepszych danych naukowych dotyczących zasobów łososia, należy zezwolić na połów ryb przy użyciu prądu elektrycznego.

(19) Najnowsze opinie naukowe wskazują, że połowy rekreacyjne łososia na morzu mają znaczny wpływ na stada tego gatunku, aczkolwiek dane dotyczące tej kwestii nie są zbyt dokładne. W szczególności połowy rekreacyjne prowadzone ze statków obsługiwanych przez przedsiębiorstwa oferujące usługi w celach zarobkowych mogą potencjalnie stanowić istotną część połowów łososia bałtyckiego. Aby zapewnić właściwe funkcjonowanie planu wieloletniego należy zatem wprowadzić określone szczegółowe środki zarządzania, aby kontrolować taką działalność takie połowy rekreacyjne . [Popr. 10]

(19a) Należy zachęcać do tworzenia internetowych systemów prezentacji raportów w państwach członkowskich lub między nimi i udzielać stosownego wsparcia w celu dalszego upraszczania sprawozdawczości. Informacje o zgłoszonych połowach powinny być powszechnie dostępne. Jednakże miejsca poszczególnych połowów nie powinny być ujawniane, by uniknąć zachęcania rybaków do udawania się na te konkretne łowiska. [Popr. 11]

(20) Aby w wydajny sposób osiągnąć poziomy docelowe określone w niniejszym rozporządzeniu i umożliwić szybkie reagowanie na zmiany stanu zasobów, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFEU w odniesieniu do pewnych elementów niniejszego rozporządzenia innych niż istotne przewidzianych w art. 6, 7, 11 i 25. Uprawnienia te powinny obejmować możliwość zmiany wskaźnika śmiertelności połowowej w morzu, zmiany wykazu rzek bogatych w łososie, zmiany pewnych informacji technicznych zawartych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia oraz przyjmowanie środków dotyczących stad rzecznych łososia bałtyckiego, jeżeli państwa członkowskie nie przyjęły środków zgodnie z uprawnieniami, o których mowa w motywie (9), lub jeżeli środki takie uznano za nieskuteczne.

(20a) Komisja powinna zapewnić przyjmowanie przez państwa członkowskie środków administracyjnych lub karnych niezbędnych do rozwiązania problemu nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów. [Popr. 12]

(21) Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(22) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania przepisów dotyczących zarybiania łososiem ustanowionych w art. 12 niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (9),

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się plan wieloletni dotyczący ochrony bałtyckich zasobów łososia i zarządzania nimi (zwany dalej „planem”).

Artykuł 2

Zakres

1. Plan ma zastosowanie do a) połowów przemysłowych i rekreacyjnych w Morzu Bałtyckim i wpływających do niego rzekach na terytorium państw członkowskich (zwanych dalej „zainteresowanymi państwami członkowskimi”); [Popr. 13]

b) połowów rekreacyjnych łososia w Morzu Bałtyckim, jeżeli takie połowy są prowadzone przez statki usługowe. [Popr. [Popr. 14]]

Artykuł 3

Definicje

1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje znajdujące się w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa (10), art. 2 dyrektywy 2000/60/WE oraz art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

2. Stosuje się ponadto następujące definicje:

a) „Morze Bałtyckie” oznacza podrejony ICES 22–32;

b) „rzeki basenu Morza Bałtyckiego” oznaczają rzeki wpływające do Morza Bałtyckiego na terytorium państw członkowskich;

c) „bałtyckie zasoby łososia” oznaczają wszystkie stada łososia szlachetnego w Morzu Bałtyckim i w rzekach basenu Morza Bałtyckiego – zarówno dzikie jak i hodowlane;

d) „rzeka bogata w łososie” oznacza rzekę, w której występują samodzielne dzikie populacje łososia przy braku lub ograniczonym wypuszczaniu łososia hodowlanego zgodnie z wykazem w załączniku I;

e) „rzeka potencjalnie bogata w łososie” oznacza rzekę, w której dawniej występowała dzika populacja łososia lub większa ich liczba, a obecnie nie występuje w niej naturalna reprodukcja lub jest ona niewielka, natomiast która posiada potencjał w zakresie odbudowy samodzielnej dzikiej populacji łososia;

f) „potencjalna produktywność pod względem smoltów” oznacza produktywność pod względem smoltów obliczaną dla każdej rzeki na podstawie odpowiednich charakterystycznych dla niej parametrów;

g) „techniczne środki ochrony” oznaczają środki, które za pomocą warunków regulujących stosowanie i budowę narzędzi połowowych oraz ograniczeń dostępu do obszarów połowowych regulują skład gatunkowy i skład wielkościowy połowów oraz wpływ działań połowowych na elementy ekosystemów;

h) „zarybianie” oznacza celowe wypuszczanie osobników łososia hodowlanego w stadium smolt lub we wcześniejszych stadiach życia do rzek bogatych w łososie;

ha) „połowy rekreacyjne” oznaczają, niezależnie od art. 4 ust. 28 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, formy działalności inne niż działalność przemysłowa prowadzone z zastosowaniem wszelkich jednostek i narzędzi połowowych w celach komercyjnych i niekomercyjnych; [Popr. 15]

i) „bezpośrednie zarybianie” oznacza wypuszczanie osobników łososia hodowlanego w stadium smolt lub we wcześniejszych stadiach życia do rzek potencjalnie bogatych w łososie;

j) „statek usługowy” oznacza statek wykorzystywany przez przedsiębiorstwo świadczące usługi, w tym zapewnianie sprzętu połowowego, transportu lub wsparcia, na potrzeby połowów rekreacyjnych łososia w Morzu Bałtyckim;

k) „całkowite dopuszczalne połowy” (TAC) oznaczają ilość łososia bałtyckiego, która może zostać odłowiona ze stada i wyładowana co roku.

ROZDZIAŁ II

CELE

Artykuł 4

Cele

Plan zawiera następujące cele:

a) zapewnienie zrównoważonej eksploatacji bałtyckich zasobów łososia zgodnie z zasadą maksymalnego podtrzymywalnego połowu;

b) ochrona spójności i różnorodności genetycznej bałtyckich zasobów łososia.

ROZDZIAŁ III

POZIOMY DOCELOWE

Artykuł 5

Poziomy docelowe dla dzikich stad rzecznych łososia

1. W przypadku rzek bogatych w łososie, które osiągnęły 50 % potencjalnej produktywności pod względem smoltów przed … (11), produkcja dzikiego smolta musi wynieść 75 % 80 % potencjalnej produktywności pod względem smoltów w każdej rzece do dnia … (12). [Popr. 16]

2. W przypadku rzek bogatych w łososie, które nie osiągnęły 50 % potencjalnej produktywności pod względem smoltów przed … (13), produkcja dzikiego smolta musi wynieść 50 % potencjalnej produktywności pod względem smoltów w każdej rzece do dnia … (14) oraz 75 % 80 % do dnia … (15). [Popr. 17]

3. Po … (15) produkcja dzikiego smolta utrzyma się na poziomie co najmniej 75 % 80 % potencjalnej produktywności pod względem smoltów w każdej rzece bogatej w łososie. [Popr. 18]

4. Zainteresowane państwa członkowskie mogą ustanowić bardziej rygorystyczne poziomy docelowe dla każdej rzeki bogatej w łososie , na przykład w oparciu o liczbę powracających tarlaków . [Popr. 19]

Zainteresowane państwa członkowskie dostarczają i publikują dane liczbowe na temat samic łososia powracających do rzek. [Popr. 20]

ROZDZIAŁ IV

ZASADY ODŁOWU

Artykuł 6

Określanie TAC w rzekach

1. Roczne TAC dla stad łososia w rzekach bogatych w łososie nie mogą przekroczyć poziomu odpowiadającego wskaźnikowi śmiertelności połowowej, o którym mowa w ust. 2.

2. Każde państwo członkowskie określa wskaźnik śmiertelności połowowej w rzekach bogatych w łososie zgodnie z poziomami docelowymi ustanowionymi w art. 5 oraz ekspertyzami STECF i ICES, które następnie systematycznie oceniają wskaźnik śmiertelności połowowej w świetle nowych informacji lub zmiany cech rzeki. W tym celu państwa członkowskie uwzględniają potencjalną produktywność pod względem smoltów, którą ICES oblicza dla każdej rzeki na podstawie odpowiednich charakterystycznych dla niej parametrów i systematycznie ocenia w świetle nowych informacji lub zmiany cech rzeki.

3. Zainteresowane państwa członkowskie publikują wskaźnik śmiertelności połowowej w rzekach bogatych w łososie oraz odpowiadające mu TAC dla łososia w ogólnodostępnej części swoich oficjalnych stron internetowych zgodnie z art. 114 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 do dnia … (16) i co roku je weryfikują.

4. Co trzy roku lata Komisja ocenia zgodność i skuteczność środków, które państwa członkowskie podjęły zgodnie z niniejszym artykułem, na podstawie celów i poziomów docelowych ustanowionych w art. 4 i 5. [Popr. 21]

5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 26, dotyczących określenia wskaźnika śmiertelności połowowej lub odpowiadającego mu TAC w rzekach bogatych w łososie lub zamknięcia danego łowisko, jeżeli zainteresowane państwa członkowskie nie opublikują takich środków zgodnie z ust. 1, 2 i 3 w ustalonych, odpowiednich terminach.

6. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 26, aby określić wskaźnik śmiertelności połowowej lub odpowiadający mu TAC w rzekach bogatych w łososie lub aby zamknąć dane łowisko, jeżeli w wyniku oceny przeprowadzonej zgodnie z ust. 4 środki przyjęte ptzez państwa członkowskie uznano za niezgodne z celami i poziomami docelowymi ustanowionymi w art. 4 i 5 lub uznano, że środki te są nieodpowiednie do osiągnięcia wspomnianych celów i poziomów docelowych.

7. Środki przyjęte przez Komisję mają na celu zapewnienie osiągnięcia celów i poziomów docelowych ustanowionych w art. 4 i 5. Z chwilą przyjęcia przez Komisję aktu delegowanego środki państw członkowskich tracą moc.

Artykuł 7

Określanie TAC w morzu

1. Roczne TAC dla stad łososia w morzu nie mogą przekroczyć poziomu odpowiadającego wskaźnikowi śmiertelności połowowej wynoszącemu 0,1.

2. Jeżeli istnieją przesłanki, że stan zasobów uległ zmianie lub że obowiązujący wskaźnik śmiertelności połowowej nie umożliwi realizacji celów ustanowionych w art. 4, Komisja może zmienić wartość wskaźnika śmiertelności połowowej na morzu, o którym mowa w ust. 1, poprzez akty delegowane przyjęte zgodnie z art. 26.

3. W przypadku nagłego wybuchu choroby, krytycznie niskich wskaźników przeżywalności łososia po stadium smolt lub innych nieprzewidzianych okoliczności Rada ustala TAC o wartości niższej niż TAC, który wynikałby ze wskaźnika śmiertelności połowowej, o którym mowa w ust. 1.

Artykuł 8

Wykorzystywanie kwoty krajowej przez statki usługowe w połowach rekreacyjnych [Popr. 22]

Łosoś poławiany w morzu ze statków usługowych w połowach rekreacyjnych oraz w ramach przybrzeżnych i rzecznych połowów rekreacyjnych jest wliczany do kwoty krajowej. [Popr. 23]

ROZDZIAL IVA

MINIMALNY ROZMIAR ŁOSOSIA I TROCI WĘDROWNEJ

Artykuł 8a

W drodze odstępstwa od art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2187/2005 we wszystkich podrejonach ICES, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. a), minimalny rozmiar łososia powinien wynosić 60 cm, a minimalny rozmiar troci wędrownej 50 cm. [Popr. 26]

ROZDZIAŁ V

TECHNICZNE ŚRODKI OCHRONY

Artykuł 9

Środki państw członkowskich na rzecz ochrony słabych stad rzecznych łososia

1. W przypadku rzek bogatych w łososie, które nie osiągnęły 50 % potencjalnej produktywności pod względem smoltów przed dniem… (17), zainteresowane państwa członkowskie ustanawiają nie później niż dwa lata od wejścia niniejszego rozporządzenia w życie , utrzymują i w razie potrzeby usprawniają obowiązujące krajowe techniczne środki ochrony do dnia … (18) [Popr. 24]

2. Techniczne środki ochrony, o których mowa w ust. 1, są oparte na wymogach szczególnych dla danej rzeki, aby odpowiednio przyczynić się do osiągania celów i poziomów docelowych ustanowionych w art. 4 i 5. Lokalizacja wspomnianych środków jest oparta na najlepszych dostępnych informacjach dotyczących szlaków migracyjnych łososia w morzu.

Artykuł 10

Środki na rzecz ochrony innych stad rzecznych łososia

Państwa członkowskie mogą ustanawiać w swoich rzekach basenu Morza Bałtyckiego krajowe techniczne środki ochrony w odniesieniu do stad rzecznych łososia nieobjętych art. 9. Środki te przyczyniają się do osiągania celów i poziomów docelowych ustanowionych w art. 4 i 5.

Komisja dokonuje przeglądu wytycznych w sprawie pomocy państwa, aby ułatwić państwom członkowskim rekompensowanie szkód spowodowanych przez foki i kormorany. [Popr. 25]

Artykuł 11

Środki ustanawiane przez Komisję

1. Co trzy lata roku Komisja ocenia zgodność i skuteczność środków, które państwa członkowskie podjęły zgodnie z art. 9 i 10, w szczególności w przypadkach gdy rzeki bogate w łososie przepływają przez kilka państw członkowskich, na podstawie celów i poziomów docelowych ustanowionych w art. 4 i 5. [Popr. 27]

2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 26, aby w razie potrzeby określić niezbędne techniczne środki ochrony, jeżeli zainteresowane państwa członkowskie nie przyjęły takich środków zgodnie z art. 9 w ustalonym terminie po dacie wejścia niniejszego rozporządzenia w życie.

3. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 26, aby w razie potrzeby określić niezbędne techniczne środki ochrony, jeżeli w wyniku oceny przeprowadzonej zgodnie z ust. 1 środki państw członkowskich uznano za niezgodne z celami i poziomami docelowymi ustanowionymi w art. 4 i 5 lub uznano, że środki te są nieodpowiednie do osiągnięcia wspomnianych celów i poziomów docelowych.

4. Środki przyjęte przez Komisję mają na celu zapewnienie osiągnięcia celów i poziomów docelowych ustanowionych w art. 4 i 5. Z chwilą przyjęcia przez Komisję aktu delegowanego środki państw członkowskich tracą moc.

ROZDZIAŁ VI

WYPUSZCZANIE RYB

Artykuł 12

Zarybianie

1. Zarybianie łososiem można prowadzić wyłącznie w rzece bogatej rzekach bogatych w łososie , jeśli jest to konieczne w celu zapobieżenia wyginięciu stada lokalnego . Liczba wypuszczonych smoltów w każdej rzece nie przekracza szacunkowej produktywności pod względem smoltów w odniesieniu do rzeki. [Popr. 28]

2. Zarybianie prowadzone jest w sposób chroniący różnorodność i zmienność genetyczną poszczególnych stad rzecznych łososia, z uwzględnieniem istniejących zasobów ryb w rzece, której dotyczy zarybianie, oraz w rzekach z nią sąsiadujących, przy jednoczesnej optymalizacji skutków zarybiania. Smolty pochodzą z najbliższej rzeki bogatej w dzikie łososie. [Popr. 29]

2a. Smolty przeznaczone do zarybienia są znakowane przez obcięcie płetwy tłuszczowej (finclipping). [Popr. 30]

3. Do dnia … (19) Komisja może ustanawiać przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu poprzez . Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 28 ust. 2. [Popr. 31]

Artykuł 13

Bezpośrednie zarybianie

Bezpośrednie zarybianie rzek potencjalnie bogatych w łososie prowadzi się wyłącznie pod warunkiem, że:

a) rzeka charakteryzuje lub jej dopływy charakteryzują się brakiem przeszkód na szlakach migracyjnych, odpowiednią jakością wody oraz siedliskiem odpowiednim dla reprodukcji i wzrostu łososia; [Popr. 32]

b) cel bezpośredniego zarybiania polega na wprowadzeniu lub poprawie stanu trwałej i samodzielnej dzikiej populacji łososia;

c) wprowadzono program monitorowania przed wypuszczeniem i po wypuszczeniu ryb, obejmujący ocenę;

d) wprowadzono właściwe i odpowiednie środki ochrony i zarządzania, aby umożliwić restytucję samodzielnej populacji łososia w rzece;

da) zarybianie prowadzone jest w sposób chroniący różnorodność genetyczną poszczególnych stad rzecznych łososia, z uwzględnieniem istniejących zasobów ryb w rzece, której dotyczy zarybianie, oraz w rzekach z nią sąsiadujących, przy jednoczesnej optymalizacji skutków zarybiania; [Popr. 34]

db) smolty przeznaczone do zarybienia są znakowane przez obcięcie płetwy tłuszczowej (finclipping). [Popr. 35]

Zasada „zanieczyszczający płaci” jest nadrzędną zasadą podczas przywracania dróg wodnych do stanu pierwotnego. Bezpośrednie zarybianie zgodnie z ust. 1 uważa się także za środek służący ochronie na potrzeby art. 38 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego. [Popr. 36]

Artykuł 13a

Pochodzenie dojrzałych ryb i smoltów

Dojrzałe ryby i smolty pochodzą w miarę możliwości z tej samej rzeki bogatej w dzikie łososie lub, jeżeli nie jest to możliwe, z najbliższego dorzecza bogatego w dzikie łososie. [Popr. 33]

Artykuł 14

Okres przejściowy

Wypuszczanie łososia nieobjęte art. 12 i 13 można prowadzić przez 7 lat po wejściu niniejszego rozporządzenia w życie. do dnia … (20) i wymaga ono starannej oceny . Z myślą o stopniowej likwidacji tego rodzaju wypuszczania stosuje się indywidualne podejście do każdej rzeki. Procesem tym zarządzają lokalne, regionalne lub krajowe agencje państw członkowskich przy zaangażowaniu miejscowych zainteresowanych stron i wykorzystaniu ich kompetencji w zakresie odtwarzania siedlisk i innych działań. Prawnie wiążące decyzje krajowe dotyczące udostępnienia zasobów gospodarczych obecnie wykorzystywanych do zarybiania przeorientowuje się w taki sposób, aby wspierać rybaków, których potencjalnie dotkną negatywne skutki stopniowej likwidacji tego rodzaju zarybiania. [Popr. 37]

ROZDZIAŁ VII

KONTROLA I EGZEKWOWANIE PRZEPISÓW

Artykuł 15

Związek z rozporządzeniem (WE) nr 1224/2009

Środki kontroli ustanowione w niniejszym rozdziale stosuje się jako środki dodatkowe w stosunku do środków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1224/2009, chyba że w artykułach niniejszego rozdziału przewidziano inaczej.

Ponadto do wszystkich połowów rekreacyjnych łososia w Morzu Bałtyckim odpowiednio mają zastosowanie art. 55 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 oraz art. 64 i 65 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 404/2011z dnia 8 kwietnia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 (21) . [Popr. 38]

Artykuł 16

Dzienniki połowowe

Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 kapitanowie statków rybackich Unii Europejskiej o dowolnej długości posiadających upoważnienie do połowów łososia , a także kapitanowie statków usługowych wykorzystywanych do wędkarstwa i innych rodzajów połowów prowadzą dziennik połowowy dla swoich operacji zgodnie z zasadami określonymi w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009. [Popr. 39]

Artykuł 17

Uprzednie powiadomienia

Na zasadzie odstępstwa od zdania wprowadzającego art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 kapitanowie statków rybackich Unii Europejskiej o dowolnej długości , jak również kapitanowie statków usługowych zatrzymujących na burcie łososia lub troć wędrowną zgłaszają właściwym organom państwa członkowskiego bandery informacje wymienione w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 bezzwłocznie po zakończeniu operacji połowowej. [Popr. 40]

Artykuł 18

Upoważnienia do działań szczególnych

1. Statki usługowe muszą posiadać upoważnienie do działań szczególnych w zakresie połowów łososia, wydane zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.

2. Zainteresowane państwa członkowskie włączają upoważnienia do działań szczególnych do wykazu upoważnień do połowów zawartego w elektronicznej bazie danych utworzonej zgodnie z art. 116 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1224/2009. Ponadto państwa członkowskie włączają dane dotyczące upoważnień do działań szczególnych do skomputeryzowanego systemu zatwierdzania, o którym mowa w art. 109 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

Artykuł 19

Deklaracja połowowa Deklaracje połowowe dla połowów rekreacyjnych [Popr. 41]

1. Kapitan statku usługowego W przypadku wszystkich rodzajów połowów rekreacyjnych wypełnia się deklarację połowową zgodnie z załącznikiem III i przedkłada ją dokonuje zgłoszenia właściwemu organowi państwa członkowskiego bandery statku usługowego do ostatniego dnia każdego miesiąca. [Popr. 42]

2. Do dnia 15 każdego miesiąca zainteresowane państwa członkowskie wprowadzają informacje podane w deklaracjach połowowych za poprzedni miesiąc do elektronicznej bazy danych utworzonej zgodnie z art. 116 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 oraz do skomputeryzowanego systemu zatwierdzania, o którym mowa w art. 109 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009. Dane elektroniczne oraz deklaracje połowowe przechowuje się przez 3 lata.

Artykuł 20

Inspekcje wyładunków

Zainteresowane państwa członkowskie sprawdzają dokładność informacji podanych w deklaracjach połowowych za pomocą inspekcji wyładunków. Takie inspekcje wyładunków stanowią co najmniej 10 % 20 % inspekcji wszystkich wyładunków. Europejska Agencja Kontroli Rybołówstwa prowadzi skuteczne kontrole i zachęca państwa członkowskie do podejmowania bardziej sprecyzowanych i ukierunkowanych inspekcji na obszarach, w których występuje podejrzenie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów lub w których takie połowy są zgłaszane. [Popr. 43]

Artykuł 20a

Kontrola połowów rekreacyjnych

Kontrola połowów rekreacyjnych na potrzeby niniejszego rozporządzenia odbywa się w szczególności w oparciu o art. 55 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 oraz art. 64 i 65 rozporządzenia (UE) nr 404/2011. [Popr. 44]

Artykuł 21

Krajowe programy kontroli

Krajowe programy kontroli określone w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 obejmują również co najmniej:

a) stosowanie technicznych środków ochrony ustanowionych zgodnie z rozdziałem V niniejszego rozporządzenia;

b) przestrzeganie przepisów dotyczących wykorzystywania kwoty, upoważnień do działań szczególnych oraz deklaracji połowowych przez statki usługowe i rybaków rekreacyjnych wykorzystujących wszelkie rodzaje narzędzi połowowych ; [Popr. 45]

c) monitorowanie przepisów dotyczących zarybiania i bezpośredniego zarybiania.

ROZDZIAŁ VIII

GROMADZENIE DANYCH

Artykuł 22

Na potrzeby gromadzenia danych każda kohorta niedojrzałych łososi we wszystkich rzekach bogatych w łososie może być badana przed smoltyfikacją za pomocą połowu ryb przy użyciu prądu elektrycznego.

Komisja może, w oparciu o najnowsze informacje naukowe, przyjąć akty wykonawcze ustanawiające warunki szczegółowe dokonywania połowu ryb przy użyciu prądu elektrycznego. Wspomniane akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 28 ust. 2. [Popr. 46]

Artykuł 22a

Najpóźniej do dnia … (22) Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wyniki przeprowadzonych badań naukowych na temat wpływu drapieżników, w szczególności fok i kormoranów, na zasoby łososia bałtyckiego. Wyniki tych badań będą podstawą do opracowania przez Komisję planu zarządzania zasobami drapieżników mających wpływ na zasoby łososia bałtyckiego, który wejdzie w życie nie później niż w 2016 r. [Popr. 47]

Artykuł 22b

Nie później niż … (23) Komisja przekazuje Parlamentowi i Radzie wyniki badań naukowych prowadzonych w odniesieniu do odrzutów i przyłowów łososia na wszystkich istotnych łowiskach na Morzu Bałtyckim. [Popr. 48]

ROZDZIAŁ IX

DALSZE DZIAŁANIA

Artykuł 23

Sprawozdawczość państw członkowskich

1. W trzecim roku po wejściu niniejszego rozporządzenia w życie W dniu … (24), a następnie co trzy lata roku zainteresowane państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie z technicznych środków ochrony przyjętych zgodnie z rozdziałem V oraz z realizacji celów określonych w art. 5. [Popr. 49]

2. W dniu… (25), a następnie co sześć lat trzy lata zainteresowane państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia oraz z realizacji celów ustanowionych w art. 5. W sprawozdaniach państwa członkowskie zawierają w szczególności następujące informacje:

[Popr. 50]

a) rozwój połowów krajowych, w tym udział połowów dokonanych w wodach morskich, wodach przybrzeżnych i rzekach oraz dokonanych przez rybaków zawodowych, przedsiębiorstwa wykorzystujące statki usługowe i innych rybaków rekreacyjnych;

b) w przypadku każdej rzeki bogatej w łososie – produkcja osobników w stadium parr i smolt oraz najlepsze dostępne szacunki potencjalnej produktywności pod względem smoltów;

c) w przypadku każdego dzikiego stada rzecznego łososia – dostępne informacje genetyczne;

d) działania podjęte w ramach zarybiania i bezpośredniego zarybiania łososiem;

e) realizacja krajowych planów kontroli, o których mowa w art. 46 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009.

Artykuł 24

Ocena planu

Na podstawie sprawozdawczości państw członkowskich, o której mowa w art. 23 niniejszego rozporządzenia, oraz na podstawie opinii naukowej Komisja ocenia oddziaływanie środków zarządzania na bałtyckie zasoby łososia oraz na połowy eksploatujące te zasoby, w roku następującym po roku otrzymania sprawozdań państw członkowskich.

ROZDZIAŁ X

ZMIANY W ZAŁĄCZNIKACH

Artykuł 25

Zmiany w załącznikach

1. Komisja może zmieniać wykaz rzek bogatych w łososie zamieszczony w załączniku I, aby zaktualizować go zgodnie z najnowszymi informacjami naukowymi, poprzez akty delegowane przyjęte zgodnie z art. 26.

2. Komisja może zmieniać załącznik II oraz III, aby zapewnić skuteczną kontrolę, poprzez akty delegowane przyjęte zgodnie z art. 26.

ROZDZIAŁ XI

PRZEPISY PROCEDURALNE

Artykuł 26

Wykonanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 6, 7, 11 i 25, powierza się Komisji na czas nieokreślony.

3. Parlament Europejski lub Rada może w dowolnym momencie odwołać przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 6, 7, 11 i 25. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Decyzja ta staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w terminie późniejszym wskazanym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących.

4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 6, 7, 11 i 25 wchodzi w życie wyłącznie w przypadku braku sprzeciwu Parlamentu Europejskiego lub Rady, w ciągu 2 miesięcy od zawiadomienia o tym akcie Parlamentu Europejskiego i Rady lub też jeśli przed upływem tego terminu Parlament Europejski i Rada poinformują Komisję, że nie zamierzają zgłosić sprzeciwu. Wspomniany termin przedłuża się o 2 miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 27

Odwołanie przekazanych uprawnień

Jeżeli zainteresowane państwa członkowskie nie ustanowiły lub nie opublikowały – w ustalonym terminie – środków określonych w art. 6 lub 11, lub jeżeli w wyniku oceny przeprowadzonej zgodnie z art. 6 ust. 4 lub art. 11 ust. 1 takie środki uznano za nieodpowiednie lub nieskuteczne, Komisja odwołuje uprawnienia przekazane zainteresowanym państwom członkowskim, o których mowa w art. 6 lub 11. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Decyzja ta staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w terminie późniejszym wskazanym w tej decyzji. [Popr. 51]

Artykuł 28

Procedura komitetowa

1. Komisję wspiera Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury, utworzony na mocy art. 30 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

ROZDZIAŁ XII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 29

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia …

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w W imieniu Parlamentu Europejskiego Przewodniczący W imieniu Rady Przewodniczący

(1) Dz.U. C 68 z 6.3.2012, s. 47.

(2) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2012 r.

(3) Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7.

(4) Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.

(5) Dz.U. L 179 z 23.6.1998, s. 1.

(6) Dz.U. L 223 z 15.8.2006, s. 1-44.

(7) Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.

(8) Dz.U. L 349 z 31.12.2005, s. 1.

(9) Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

(10) Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.

(11) Data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(12) Siedem lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(13) Data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(14) Pięć lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(15) Dwanaście lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(16) Rok od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(17) Data wejścia wżycie niniejszego rozporządzenia.

(18) Dwa lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

(19) Trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

(20) 10 lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

(21) Dz.U. L 112 z 30.4.2011, s. 1.

(22) Trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

(23) Trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

(24) Rok po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

(25) Trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

ZAŁĄCZNIK I Rzeki bogate w łososie w basenie Morza Bałtyckiego Finlandia — Simojoki Finlandia/Szwecja — Tornionjoki/Torneälven Szwecja — Kalixälven, Råneälven, Piteälven, Åbyälven, Byskeälven, Rickleån, Sävarån, Ume/Vindelälven, Öreälven, Lögdeälven, Emån, Mörrumsån, Ljungan Estonia — Pärnu, Kunda, Keila, Vasalemma Łotwa — Salaca, Vitrupe, Peterupe, Irbe, Uzava, Saka Łotwa/Litwa — Barta/Bartuva Litwa — basen Niemna (Żejmiana)

ZAŁĄCZNIK II MINIMALNE INFORMACJE NA POTRZEBY UPOWAŻNIENIA DO DZIAŁAŃ SZCZEGÓLNYCH 1. DANE DOTYCZĄCE STATKU Nazwa statku (1) Państwo bandery Port rejestracji (nazwa i kod państwa) Oznaka rybacka Międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy (IRCS (2)) 2. POSIADACZ UPOWAŻNIENIA, WŁAŚCICIEL I KAPITAN STATKU (3) Imię i nazwisko osoby fizycznej lub nazwa osoby prawnej 3. PARAMETRY STATKU Moc silnika (kW) (4) Pojemność (GT) Długość całkowita 4. WARUNKI PROWADZENIA POŁOWÓW 1. Data emisji: 2. Okres obowiązywania: 3. Warunki objęte upoważnieniem, w tym, tam gdzie stosowne, gatunki, obszar i narzędzie połowowe: (1) W przypadku statków posiadających nazwę. (2) Dla statków, dla których wymagany jest IRCS. (3) Należy podać w przypadku każdej osoby, jeżeli dotyczy. (4) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2930/86 (Dz.U. L 274 z 25.9.1986, s. 1).