KOMISJA EUROPEJSKA 
Bruksela, dnia 7.3.2012 r. 
SWD(2012) 23 final 
  
DOKUMENT ROBOCZY S ŁUŻB KOMISJI 
STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW 
Towarzysz ący dokumentowi: 
wniosek dotycz ący rozporz ądzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 
w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów warto ściowych w Unii Europejskiej i w 
sprawie centralnych depozytów papierów warto ściowych (CDPW) oraz zmieniaj ącego 
dyrektyw ę 98/26/WE 
{COM(2012) 73 final} 
{SWD(2012) 22 final}  
 
PL 1   PL DOKUMENT ROBOCZY S ŁUŻB KOMISJI 
STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW 
Towarzysz ący dokumentowi: 
wniosek dotycz ący rozporz ądzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 
w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów warto ściowych w Unii Europejskiej i w 
sprawie centralnych de pozytów papierów warto ściowych (CDPW) oraz zmieniaj ącego 
dyrektyw ę 98/26/WE 
Wprowadzenie 
Po każdej transakcji na rynku regulowanym l ub poza nim, której przedmiotem s ą papiery 
wartościowe, maj ą miejsce procesy potransakcyjn e, które ostatecznie prowadz ą do 
rozrachunku tej transakcji polegaj ącego na dostawie papierów warto ściowych w zamian za 
środki pieni ężne. Procesy te s ą zazwyczaj realizowane przez tzw. „infrastruktury 
potransakcyjne”, obejmuj ące m.in. partnerów centralnych w przypadku rozliczenia  oraz 
centralne depozyty papierów warto ściowych (CDPW) w przypadku rozrachunku .  
CDPW odgrywaj ą istotną rolę w obszarze procesów potransakcyjnych, zapewniaj ąc 
zasadniczo funkcje rejestracji, przec howywania i rozrachunku papierów warto ściowych – t ę 
ostatnią poprzez prowadzenie systemów rozrachunku papierów warto ściowych. CDPW 
odgrywaj ą również kluczow ą rolę na rynku zabezpiecze ń, szczególnie na potrzeby polityki 
pieniężnej – niemal wszystkie zabezpieczenia uznawane do celów operacji polityki pieni ężnej 
w UE, a w szczególno ści w strefie euro, przechodz ą przez systemy rozrachunku papierów 
wartościowych. Systemy rozrachunku papierów warto ściowych w UE dokona ły w 2010 r. 
rozrachunku transakcji o warto ści około 920 bln EUR i na koniec 2010 r. posiada ły papiery 
wartościowe o warto ści prawie 39 bln EUR.  
CDPW maj ą zatem znaczenie systemowe  dla rynków, na których dzia łają, i stają się w coraz 
większym stopniu wzajemnie powi ązane w wyniku rozwoju transa kcji transgranicznych w 
Europie – wed ług niektórych szacunków obrót  transgraniczny stanowi oko ło jednej trzeciej 
wszystkich transakcji  na papierach warto ściowych na rynku europejskim. Te wzajemne 
powiązania między CDPW, a tak że ogólnie mi ędzy różnymi procesami potransakcyjnymi, 
nasilą się jeszcze bardziej wraz z wprowadzenie m platformy Target2 Securities (T2S) – 
projektu zainicjowanego przez Eurosystem  w celu stworzenia wspólnej platformy 
rozrachunku papierów warto ściowych w Europie – której uruchomienie przewidziano na 
2015 r. 
Unijny rynek us ług CDPW jest bardzo rozdrobniony – dzia ła na nim ponad 30 CDPW oraz 
dwa CDPW o charakterze mi ędzynarodowym: Clearstream Banking Luxembourg i Euroclear 
Bank. Dla porównania, ca ły rynek papierów warto ściowych w USA obs ługują zaledwie dwa 
podmioty – DTC i FedWire.  
Mandat polityczny i konsultacje z zainteresowanymi stronami 
 
PL 2   PL Służby Komisji Europejskiej zajmuj ą się kwestią procesów potransakc yjnych od ponad 10 lat. 
Prace te zosta ły zatwierdzone rezolucj ą Parlamentu Europejskiego z 2003 r. dotycz ącą 
przeprowadzenia przez Komisj ę konsultacji w zakresie rozlic zenia i rozrachunku papierów 
wartościowych, a nast ępnie przedstawione w komunikaci e Komisji do Rady i Parlamentu 
Europejskiego z 2004 r. dotycz ącym rozliczenia i rozrachunku w UE.  
Ostatnio poparcie polityczne wyra żono: 
• we wspólnym pi śmie z dnia 8 czerwca 2010 r., w którym kanclerz Niemiec Angela Merkel 
oraz prezydent Francji Nicolas Sarkozy zwrócili si ę do przewodnicz ącego KE o 
rozważenie możliwości harmonizacji cyklów rozrachunkowych w Europie; 
• podczas obrad Rady ECOFIN w dniu 2 gr udnia 2008 r., w trakcie których podkre ślono 
potrzebę wzmocnienia bezpiecze ństwa i solidno ści systemów rozrachunku papierów 
wartościowych i uzgodniono konieczno ść uchwalenia przepisów unijnych w celu 
zlikwidowania barier prawnych dotycz ących procesów potransakcyjnych, w tym 
przeszkód w dost ępie do CDPW. 
Również na szczeblu mi ędzynarodowym osi ągnięto porozumienie co do tego, że niezbędne są 
odpowiednie standardy dla CDPW:  
• Już w 2001 r. mi ędzynarodowe gremia regulacyj ne w dziedzinie bankowo ści i papierów 
wartościowych (Komitet ds. Systemów P łatności i Rozrachunku (CPSS) i 
Międzynarodowa Organizacja Ko misji Papierów Warto ściowych (IOSCO)) przyj ęły 
zalecenia dotycz ące systemów rozrachunku papierów warto ściowych. W roku 2009 zosta ły 
one przyj ęte – z dostosowaniami – jako niewi ążące wytyczne przez europejskie organy 
regulacyjne (ESBC-CESR); 
• W październiku 2010 r. Rada Stabilno ści Finansowej ponownie wezwa ła do przyj ęcia 
nowoczesnych standardów zapewniaj ących większą solidność podstawowych infrastruktur 
rynkowych, w tym CDPW, oraz zwróci ła się o przegląd i wzmocnienie obowi ązujących 
już standardów.  
Służby Komisji przeprowadzi ły szerokie konsultacje z zainte resowanymi stronami, w tym 
organami regulacyjnymi oraz CDPW i ich klientami. Konsultacje spo łeczne trwa ły od 13 
stycznia do 1 marca 2011 r. i otrz ymano w ich trakcie 101 odpowiedzi. 
Przegląd zagadnie ń 
W skali krajowej CDPW dzia łają na ogół bezpiecznie i wydajnie, jednak na poziomie 
transgranicznym  współpraca i komunikacja mi ędzy krajowymi systemami potransakcyjnymi 
jest mniej wydajna i bezpieczna; oznacza to, że inwestorzy nara żeni są na wyższe koszty i 
większe ryzyko w przypadku dokonywania inwestycji transgranicznych. Koszty rozrachunku 
transakcji transgranicznej mog ą być na przyk ład nawet czterokrotnie wy ższe niż w przypadku 
rozrachunku wewn ątrzkrajowego. 
W sprawozdaniu z oceny skutków wskazano trzy g łówne kwestie problematyczne: wy ższe 
ryzyko  i wyższe koszty  w przypadku rozrachun ku transgranicznego oraz nierówne warunki  
konkurencji  w obszarze us ług świadczonych przez CDPW. Źródłem tych problemów jest 
szereg czynników opisanych poni żej. 
 
PL 3   PL Różne praktyki rynkowe je śli chodzi o organizacj ę rozrachunku 
a) Różne praktyki w zakresie dyscypliny rozrachunku 
Na poszczególnych rynkach w UE istniej ą różne praktyki je śli chodzi o stosowanie 
rozmaitych środków s łużących zapewnieniu dyscypliny ro zrachunku, takich jak wspieranie 
wczesnego rozrachunku, monitorowanie pr zypadków nieprzeprowadzenia rozrachunku, 
zachęty dla terminowego rozrac hunku, systemy kar czy obowi ązek przeprowadzenia zakupu 
na otwartym rynku. Prowadzi to do rosn ącej liczby przypadków  nieprzeprowadzenia 
rozrachunku  w odniesieniu do transakcji  transgranicznych i sprzyja arbitrażowi 
regulacyjnemu  (zwłaszcza w warunkach konkurencji po uruchomieniu platformy T2S). 
Różne są również definicje nieprzeprowadzenia rozrachunku, co zw łaszcza w środowisku 
transgranicznym negatywnie wp ływa na mo żliwości uczestnika rynku, CDPW lub organu 
regulacyjnego w zakresie rozpoznania obszarów ryzyka, okre ślenia środków s łużących jego 
ograniczeniu i podj ęcia odpowiednich dzia łań. 
Branża podjęła inicjatywy na rzecz harmon izacji niektórych z powy ższych praktyk 
rynkowych, ale odnotowano jedynie powolny post ęp. Równie ż zalecenia ESBC-CESR 
zawierają pewne zasady dotycz ące dyscypliny rozrachunku, jednak w przypadku 
zdecydowanej wi ększości z tych środków nie istniej ą plany wdro żenia. 
b) Odmienne cykle rozrachunkowe 
Rozrachunek wi ększości transakcji na papierach warto ściowych nie nast ępuje natychmiast, 
ale zazwyczaj kilka dni po dacie za warcia transakcji. W przypadku wi ększości papierów 
wartościowych w Europie rozrachunku dokonuje si ę w dniu T+3 lub T+2, czyli trzeciego lub 
drugiego dnia po dacie zawarcia transakcji . W przypadku transakc ji transgranicznych 
odmienne cykle rozrachunkowe prowadz ą do szeregu problemów: a) dodatkowego ryzyka  
operacyjnego; b) wy ższych kosztów  finansowania, na przyk ład dla inwestorów kupuj ących 
papiery warto ściowe na rynku dzia łającym w cyklu T+2 i sprzedaj ących je na rynku 
działającym w cyklu T+3; oraz c) zakłóceń w obszarze dzia łań korporacyjnych  w związku z 
brakiem pewno ści, którzy inwestorzy s ą uprawnieni do otrzymania dywidendy. D łuższe cykle 
rozrachunkowe prowadz ą do niepewno ści oraz zwi ększają ryzyko kontrahenta dla 
inwestorów. 
Z inicjatywy bran ży w 2009 r. powsta ła grupa robocza ds. harmonizacji cykli 
rozrachunkowych dzia łająca pod przewodnictwem s łużb Komisji, celem oceny potrzeby 
harmonizacji oraz jej preferowanych wariantów. Grupa zaleci ła harmonizacj ę cykli 
rozrachunkowych na dzie ń T+2. 
Różne przepisy obowi ązujące CDPW 
Działalność CDPW w Unii Europejskiej podlega regulacjom na szczeblu krajowym, a 
państwa członkowskie przyj ęły w tym wzgl ędzie różne rozwi ązania. Na przyk ład w 
niektórych krajach CDPW nie mog ą prowadzi ć działalności bankowej, podczas gdy w innych 
mogą świadczyć niektóre us ługi bankowe, co oznacza dodatkowe ryzyko dla prowadzonego 
przez nie rozrachunku. 
Zalecenia ESBC-CESR oferuj ą organom regulacyjnym wytyczne na potrzeby oceny 
bezpiecze ństwa, solidno ści i wydajno ści CDPW, jednak maj ą one charakter ogólny i nie s ą 
wiążące. 
 
PL 4   PL Odmienne przepisy, w po łączeniu z opisanymi poni żej barierami w dost ępie, prowadz ą do 
fragmentacji  rynku procesów potransakcyjnych w UE. Na skutek tej fragmentacji 
transgraniczny rozrachune k transakcji opiera si ę na złożonych łańcuchach posiadania 
papierów warto ściowych, co ma negatywne konsekwencje dla bezpiecze ństwa i wydajności 
tych transakcji. Niska wydajno ść przekłada się na wy ższe koszty rozrachunku 
transgranicznego w porównaniu z ro zrachunkiem krajowym, jak równie ż na wyższe koszty 
operacyjne i koszty finansowania dla inwestorów, którzy nie maj ą możliwości ulokowania 
swoich aktywów w jednej puli p łynności. 
Różne przepisy i bariery w dost ępie przyczyniaj ą się również do wirtualnych pozycji 
monopolistycznych , którymi krajowe CDPW dysponuj ą przynajmniej w odniesieniu do 
niektórych us ług i rodzajów papierów warto ściowych, takich jak us ługa notarialna w 
przypadku akcji.  
Bariery w dost ępie do CDPW 
a) Dostęp emitentów do CDPW 
W wielu pa ństwach cz łonkowskich swoboda wyboru przez em itenta CDPW jest nadal 
ograniczona, szczególnie w przypadku ak cji. Ograniczenia te przyczyniaj ą się do braku 
konkurencji  między CDPW oraz do fragmentacji  rynku UE, co wi ąże się z wszystkimi 
opisanymi wy żej konsekwencjami. 
b) Wzajemny dost ęp między CDPW oraz mi ędzy CDPW a innymi infrastrukturami 
rynkowymi 
W otoczeniu o coraz bardziej transgranicznym charakterze CDPW oraz inne infrastruktury 
rynkowe (takie jak systemy obrot u i partnerzy centralni) musz ą dysponowa ć wzajemnym 
dostępem do swoich us ług, tak aby konkurencja mog ła być prowadzona na równych 
warunkach. Tego rodzaju praw dost ępu nie gwarantuje ani pr awodawstwo unijne, ani 
przepisy krajowe.  
Europejskie stowarzyszenia CDPW, gie łd papierów warto ściowych i partnerów centralnych 
podpisały w 2006 r. kodeks post ępowania, w którym okre ślono pewne ogólne zasady w tym 
względzie, obowi ązujące jednak na zasadzie dobrowolnego samozobowi ązania i tylko w 
stosunku do akcji. 
Prawo Unii Europejskiej do podj ęcia działań  
Z punktu widzenia zasady pomocniczo ści podjęcie działań przez UE wydaje si ę właściwe z 
następujących wzgl ędów: 
• Opisane wy żej problemy dotycz ą zasadniczo kwestii transgranicznych. W zwi ązku z tym 
skuteczno ść środków zaradczych wdra żanych autonomicznie i w nieskoordynowany 
sposób przez poszczególne pa ństwa członkowskie by łaby prawdopodobnie bardzo niska w 
kontekście transgranicznym. 
• Systemowy charakter CDPW i ich rosn ące wzajemne powi ązania w Europie wymagaj ą 
podjęcia skoordynowanych dzia łań. 
• Niektóre aspekty wskazanych problemów s ą już objęte obowi ązującym prawem 
wspólnotowym , w szczególno ści dyrektyw ą w sprawie uzgodnie ń dotyczących 
 
PL 5   PL zabezpiecze ń finansowych, dyrektyw ą w sprawie zamkni ęcia rozlicze ń, dyrektyw ą w 
sprawie rynków instrumentów finansow ych oraz dyrektywami w sprawie wymogów 
kapitałowych. Ka żdy nowy wniosek legislacyjny musia łby być idealnie dopasowany do 
tych obowi ązujących przepisów UE, co naj łatwiej osi ągnąć w drodze wspólnego dzia łania. 
Cele 
Celem oceny skutków jest analiza mo żliwości znalezienia na szczeblu UE rozwi ązań dla 
problemów przedstawionych powy żej. Cele strategiczne obejmuj ą zwiększenie 
bezpiecze ństwa, wydajno ści oraz równych warunków konkurenc ji dla transgranicznych us ług 
świadczonych przez CDPW. W sprawozdaniu okre ślono równie ż konkretne cele operacyjne: 
1) wzmocnienie warunków ramowych rozrachunku poprzez (1.1) popraw ę dyscypliny 
rozrachunków transgranicznyc h oraz (1.2) harmonizacj ę cyklów rozrachunkowych; 
2) wprowadzenie w ca łej Unii spójnych przepisów dla CDPW poprzez harmonizacj ę: 
(2.1) ogólnych zasad udzielania zezwole ń, (2.2) zasad ostro żnościowych i 
organizacyjnych oraz (2.3) systemów udzielania zezwole ń CDPW i nadzoru nad 
nimi; 
3) usuni ęcie barier w dost ępie do CDPW i przez CDPW – dotyczy to zarówno (3.1) 
dostępu emitentów do CDPW, jak i (3.2) wzajemnego dost ępu między CDPW oraz 
między CDPW i innymi infrastrukturami rynkowymi.  
Warianty polityki i dost ępne instrumenty 
Dla każdego celu operacyjnego w ocenie skutków  przedstawiono i przeanalizowano szereg 
wariantów polityki i porównano je z wariantem polegaj ącym na zachowaniu status quo . 
(1.1) W odniesieniu do dyscypliny rozr achunków transgranicznych rozpatrzono nast ępujące 
warianty: podj ęcie dodatkowych zobowi ązań przez bran żę, wprowadzenie wspólnych zasad 
rozrachunku, na łożenie wymogu stosowania standardowyc h procedur zapewnienia dyscypliny 
rozrachunku lub wprowadzenie środków obejmuj ących cały łańcuch operacji zwi ązanych z 
zawarciem transakcji i operacji potransakcyjnych. Zdecydowano si ę na wariant polegaj ący na 
wprowadzeniu wi ążących wspólnych zasad na poziomie UE, gdy ż służy on zwi ększeniu 
standaryzacji i bezpiecze ństwa, a jednocze śnie umożliwia innowacje i elastyczno ść w 
zmieniającym się otoczeniu rynkowym. Jest to równie ż wariant preferowany przez grup ę 
roboczą ds. harmonizacji cykli rozrachunkowych. 
(1.2) Jeśli chodzi o cykle rozrachunkowe, rozwa żano warianty T+1, T+2 i T+3. Zgodnie z 
konkluzjami grupy roboczej ds. harmonizacji cyk li rozrachunkowych, wariant T+2 wydaje si ę 
mieć najwięcej zalet, gdy ż prowadzi on do ograniczenia ryzyka kontrahenta i wymogów 
dotyczących zabezpiecze ń, a także stanowi zach ętę do dalszej automatyzacji. Korzy ści te 
mają trwały charakter, podczas gdy koszty wdro żenia są ponoszone przez uczestników rynku 
jednorazowo i s ą tylko nieznacznie wy ższe niż w przypadku harmonizacji na dzie ń T+3.  
(2.1) Jeśli chodzi o wybór ogólnych zasad udzielania zezwole ń, w sprawozdaniu porównano 
wariant wzajemnego uznawania us ług CDPW w ca łej UE z wariantem unijnego zezwolenia (i 
paszportu). Zezwolenie (i  paszport) UE uznano za najlepszy sposób osi ągnięcia równych 
warunków konkurencji mi ędzy CDPW. Jest to zgodne z opini ą zdecydowanej wi ększości 
respondentów konsultacji spo łecznych, aczkolwiek ich pogl ądy są rozbieżne jeśli chodzi o 
 
PL 6   PL zakres zezwolenia, a w szczególno ści to, czy takie zezwolenie powinno obejmowa ć usługi 
bankowe, w przypadku których CDPW przejmuj ą zasadnicze ryzyko.  
W odniesieniu do tych us ług bankowych w sprawozdaniu dokonano porównania mi ędzy 
modelem zintegrowanym, w ramach którego CDPW świadczący określone usługi bankowe 
podlega bardziej surowym wymogom ni ż wynikające z dyrektywy w sprawie wymogów 
kapitałowych (na przyk ład w postaci pe łnego zabezpieczenia kredytu), oraz modelem 
opartym na podziale, w ramach którego tego rodzaju us ługi bankowe s ą świadczone przez 
odrębną instytucj ę kredytow ą, która nie podlega ograniczeniom je śli chodzi o zakres 
działalności, ale podlega takim samym wy mogom w zakresie nadzoru ostro żnościowego w 
odniesieniu do tych us ług. Zdecydowano si ę na model oparty na podziale, gdy ż umożliwia on 
ograniczenie przenoszenia ryzyka z dzia łalności bankowej na inne obszary dzia łalności 
CDPW i tym samym zapewnia niski profil ry zyka, który jest bardziej odpowiedni dla 
infrastruktur o tym znaczeniu systemowym. Te istotne korzy ści wydają się przeważać nad 
kosztami wdro żenia tego wariantu, które obejmuj ą zasadniczo koszty prawne i transakcyjne 
związane z ustanowieniem odr ębnej osoby prawnej i ponownym wynegocjowaniem 
obowiązujących umów. 
(2.2) Jeśli chodzi o zasady ostro żnościowe, w sprawozdaniu rozpatrzono dwa g łówne 
warianty ich wprowadzenia: poprzez wprowad zenie wspólnych zasad do prawodawstwa UE, 
przy czym szczegó łowe standardy techniczne mia łyby zosta ć opracowane przez EUNGiPW 
we wspó łpracy z ESBC, lub poprzez ustanowienie szczegó łowych wspólnych przepisów 
prawnych. Zgodnie z opiniami zaint eresowanych stron zdecydowano si ę na pierwszy z tych 
wariantów, gdy ż umożliwia on: a) elastyczno ść w dostosowaniu szczegó łowych przepisów do 
warunków rynkowych; b) lepsze dostosowanie do standardów mi ędzynarodowych; oraz c) 
włączenie ESBC w proces ustanawiania tych środków – co jest wa żne z punktu widzenia 
zarządzania obci ążeniami administracyjnymi CDPW, gdy ż prowadzone przez nie systemy 
rozrachunku s ą nadzorowane przez banki centralne. 
(2.3) Jeśli chodzi o systemy udzielania zezwole ń CDPW i nadzoru nad nimi, w sprawozdaniu 
przeanalizowano kilka wariantów: krajowe ze zwolenia dla CDPW i krajowy nadzór nad 
CDPW, w stosownych przypadkach z udzia łem organów innych pa ństw członkowskich, 
krajowe zezwolenia dla CDPW i kr ajowy nadzór nad CDPW z udzia łem EUNGiPW, 
połączenie obu tych wariantó w lub udzielanie zezwole ń i nadzór przez EUNGiPW. 
Zdecydowano si ę na wariant obejmuj ący połączenie krajowych zezwole ń dla CDPW i 
krajowego nadzoru nad CDPW z udzia łem organów innych pa ństw członkowskich i 
EUNGiPW, gdy ż umożliwi on organom na bezpo średni udzia ł w procesach udzielania 
zezwoleń CDPW prowadz ącym dzia łalność transgraniczn ą i sprawowania nadzoru nad 
CDPW prowadz ącymi dzia łalność transgraniczn ą w sposób na tyle elastyczny, że nie będzie 
on prowadzi ł do zbędnych obci ążeń administracyjnych dla mniejszych CDPW, przy 
jednoczesnym zapewnieniu pewnej standaryzacji tej wspó łpracy w odniesieniu do wi ększych 
CDPW.  
(3.1) Przyznanie emitentom prawa do emisji papierów warto ściowych za po średnictwem 
wybranego przez siebie CDPW przyczyni si ę do dalszego otwarcia rynku osi ągniętego dzięki 
wprowadzeniu unijnego zezwolenia. Zostanie to wzmocnione przez obowi ązek emisji 
papierów warto ściowych w formie zapisu ksi ęgowego, co powinno równie ż zwiększyć 
wydajność rozrachunku i u łatwić skrócenie cykli rozrachunkowych, gdy ż papiery 
wartościowe rejestrowane w formie zapisu ksi ęgowego s ą dużo łatwiejsze do dostarczania ni ż 
papiery warto ściowe w postaci fizycznej. Skutki dla tych nieli cznych rynków, które nadal 
stosują papiery warto ściowe w postaci fizycznej, mog ą zostać złagodzone poprzez 
 
PL 7   PL ustanowienie takiego terminu wdro żenia, który pozwoli tym rynkom na dokonanie 
niezbędnych dostosowa ń.  
(3.2) Wzajemne prawa dost ępu między CDPW oraz mi ędzy CDPW i innymi infrastrukturami 
rynkowymi s ą również istotne i musz ą towarzyszy ć zezwoleniu unijnemu. 
Wiele z przedstawionych wariantów polityki jest ze sob ą powiązanych. Po łączenie tych 
środków powinno prowadzi ć do: 
• w krótkim okresie – zwi ększonej konkurencji mi ędzy CDPW, przy prawdopodobnie 
pozytywnych skutkach w kategoriach jako ści i cen us ług transgranicznych. Mog łoby to 
przynieść bezpośrednie korzy ści emitentom, ale prze łożenie zmian w op łatach CDPW na 
niższe koszty dla inwestorów mo że nastąpić jedynie wówczas, gdy nasilona konkurencja 
nie doprowadzi w krótkim okresie do wi ększej fragmentacji; 
• w perspektywie średnio- i d ługookresowej – wi ększej konsolidacji rynku i zmniejszenia 
fragmentacji (krótsze transgraniczne łańcuchy posiadania papierów warto ściowych), z 
korzyściami w kategoriach ni ższego ryzyka i ni ższych kosztów rozrachunku 
transgranicznego. Mo że się to przełożyć na niższe koszty dla inwestorów wzd łuż całego 
łańcucha procesów potransakcyjnych; 
• w ogólnym uj ęciu – proponowane warianty polityki mog ą ułatwić emitentom 
pozyskiwanie kapita łu a inwestorom lokowanie środków w bardziej bezpieczny i 
oszczędny sposób, przy szerszych korzy ściach dla ca łej gospodarki. 
Skwantyfikowanie tych korzy ści nie jest łatwe. Projekt dokumentu roboczego s łużb Komisji z 
2006 r. dotycz ącego procesów potransakcyjnych zawiera ł pewne szacunki oparte na ró żnicach 
kosztów mi ędzy transakcjami transgra nicznymi i krajowymi oraz mi ędzy transakcjami w 
Europie i w USA (zaczerpni ętymi z dost ępnych wówczas analiz, zawieraj ących dane z lat 
2001-2004): 
• między 2 mld EUR a 5 mld EUR łącznych nadmiernych kosztów potransakcyjnych dla 
inwestorów;  
• około 700 mln EUR dodatkowej redukcji kosztów dzi ęki konsolidacji rynku. 
Powyższe liczby stanowi ą wskazówk ę co do ogólnej skali oszcz ędności, ale na dzie ń 
dzisiejszy prawdopodobnie zawy żają potencjalne korzy ści odpowiedniego prawodawstwa, 
gdyż w międzyczasie zmniejszy ły się różnice między kosztami transakcji transgranicznych i 
krajowych, a do dalszego zmniejs zenia tych kosztów powinno si ę również przyczyni ć 
uruchomienie platformy T2S.  
W świetle preferowanych wariantów oraz konieczno ści zapewnienia jednolitego stosowania 
ram prawnych w ca łej UE, za instrument prawny najbardziej sprzyjaj ący osiągnięciu 
założonych celów uznano rozporz ądzenie. 
Monitorowanie i ocena 
W obliczu zmieniaj ących się warunków rynkowych ocena ex-post ka żdej wdrożonej polityki 
stanowi dla Komisji zadanie priory tetowe. W ramach tej oceny nast ąpi w szczególno ści 
sprawdzenie, czy zastosowane środki są w dalszym ci ągu skuteczne i wydajne w świetle 
 
PL 8   PL przedstawionych wy żej celów. W sprawozdaniu zaproponowano ramy monitorowania i 
oceny, które b ędą stanowiły połączenie regularnego monitorowania przez EUNGiPW, bada ń 
przeprowadzanych przez bran żę oraz analiz zewn ętrznych. W sprawozdaniu proponuje si ę 
również monitorowanie innych obszarów, w kt órych stwierdzono problemy, ale nie 
zaproponowano podj ęcia działań przez UE, takich jak internalizacja rozrachunku poza 
uznanymi i zg łoszonymi systemami rozrachunku.