P6_TA(2004)0101

Strategia antynarkotykowa UE

Zalecenie Parlamentu Europejskiego dla Rady i Rady Europejskiej w sprawie europejskiej strategii antynarkotykowej (2005-2012) (2004/2221(INI))

Parlament Europejski,

- uwzględniając projekt zalecenia dla Rady, który złożyła Rosa Díez González w imieniu grupy politycznej PSE, dotyczący projektu Strategii antynarkotykowej UE (2005-2012) (B6-0070/2004),

- uwzględniając Tytuł V Traktatu UE,

- uwzględniając Tytuł VI Traktatu UE, w szczególności art. 31 ust. 1 lit. e oraz art. 34 ust. 2 lit. b,

- uwzględniając Traktat WE, w szczególności art. 252,

- uwzględniając Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy, w szczególności art. I-16, I-17, I-40, II-94, II-95, III-271, III-278, III-278, III-305 i inne,

- uwzględniając międzynarodowe, europejskie i krajowe instrumenty ochrony praw człowieka i podstawowych wolności, a w szczególności instrumenty ochrony prawa do życia i zdrowia,

- uwzględniając włączenie dorobku Schengen do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

- uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych o środkach odurzających z 30 marca 1961 r., zmienioną Protokołem Genewskim z 25 marca 1972 r.; Konwencję o substancjach psychotropowych z 21 lutego 1971 r. oraz Konwencję o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i psychotropowymi z 20 grudnia 1988 r.,

- uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii [1] (EMCDDA),

- uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie Planu Działania Unii Europejskiej w dziedzinie walki z narkotykami (1995-1999) (COM(1994)0234),

- uwzględniając Deklarację polityczną w dziedzinie walki z narkotykami oraz rezolucje przyjęte na Posiedzeniu Nadzwyczajnym Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych (UNGASS) w dniach 8 i 10 czerwca 1998 r.,

- uwzględniając decyzję nr 102/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. przyjmującej wspólnotowy plan działania w dziedzinie zapobiegania uzależnieniu od narkotyków w ramach działań w dziedzinie zdrowia publicznego (1996-2000) [2],

- uwzględniając Wspólne Działanie Rady 96/750/WSiSW z dnia 17 grudnia 1996 r. dotyczące zbliżenia ustawodawstw i praktyk Państw Członkowskich Unii Europejskiej w zakresie walki z narkomanią oraz zapobiegania i zwalczania nielegalnego handlu narkotykami [3],

- uwzględniając Wspólne Działanie Rady 97/396/WSiSW z dnia 16 czerwca 1997 r. dotyczące wymiany informacji, oceny ryzyka oraz kontroli nowych leków syntetycznych [4],

- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2046/97 z dnia 13 października 1997 r. w sprawie współpracy Północ-Południe w kampanii przeciwko narkotykom i narkomanii [5],

- uwzględniając sprawozdania roczne EMCDDA,

- uwzględniając Plan Działania Rady i Komisji w sprawie optymalnego wykonania postanowień Traktatu Amsterdamskiego przy ustanawianiu obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości [6], przyjęty przez Radę Europejską obradującą w Wiedniu w grudniu 1998 r., w szczególności jego punkty 13, 14, 44, 47 i 51,

- uwzględniając Konkluzje Rady Europejskiej obradującej w Tampere w dniach 15- 16 października 1999 r., w szczególności konkluzje ujęte w punktach 43, 48, 50, 59, 60, 61 i 62,

- uwzględniając posiedzenie Rady Europejskiej obradującej w Helsinkach w dniach 10- 11 grudnia 1999 r., w szczególności Konkluzję nr 53, w której uwzględniono Strategię antynarkotykową UE (2000-2004),

- uwzględniając Konkluzje Rady Europejskiej obradującej w Santa María da Feira w dniach 19- 20 czerwca 2000 r., w szczególności punkt 51, w którym Rada przyjęła Plan Działania Unii Europejskiej w dziedzinie walki z narkotykami (2000-2004),

- uwzględniając dyrektywę 2001/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/308/EWG w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania brudnych pieniędzy [7],

- uwzględniając komunikaty Komisji skierowane do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie wykonania Planu Działania Unii Europejskiej w dziedzinie walki z narkotykami (2000-2004) (COM(2001)0301 oraz COM(2002)0599),

- uwzględniając projekt rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 302/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (COM(2003)0808),

- uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych [8],

- uwzględniając decyzję ramową Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającą minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami w sprawie zwalczania handlu narkotykami [9],

- uwzględniając art. 114 ust. 3 oraz art. 94 ust. 1 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0067/2004),

A. zważywszy, że zażywanie narkotyków i handel nimi przybrały we wszystkich Państwach Członkowskich bardzo duże rozmiary oraz że problem ten nie może być rozwiązany indywidualnie przez poszczególne państwa i że dlatego konieczne jest przyjęcie przez Unię Europejską prawdziwej europejskiej polityki w zakresie narkotyków i realizowanie jej w sposób zintegrowany i powszechny, z użyciem wszelkich niezbędnych środków mających na celu zapobieganie i rozwiązywanie problemów zdrowotnych i związanego z nimi problemu marginalizacji społecznej oraz usunięcie szkód, jakie wyrządza w społeczeństwie przestępczość zorganizowana związana z narkotykami,

B. zważywszy, że produkcja i handel narkotykami stanowią główne źródło zysków europejskich organizacji mafijnych i przyczyniają się do zwiększenia ich możliwości korupcyjnych oraz możliwości w zakresie uniknięcia kary,

C. zważywszy, że produkcja i spożycie nielegalnych substancji ujętych w trzech wyżej wymienionych konwencjach Narodów Zjednoczonych oraz handel nimi przybrały we wszystkich Państwach Członkowskich bardzo duże rozmiary pomimo środków przyjętych dotychczas na szczeblu międzynarodowym, europejskim i krajowym oraz że w obliczu tego niepowodzenia niezbędne jest zrewidowanie przez Unię Europejską jej ogólnej strategii w dziedzinie środków odurzających,

D. zważywszy, że Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych na spotkaniu w dniu 8 czerwca 2004 r. zdecydowała o potrzebie wprowadzenia w życie nowej Strategii antynarkotykowej Unii Europejskiej na lata 2005-2012, opartej na dwóch Planach Działań Unii Europejskiej w dziedzinie walki z narkotykami, z których każdy trwał trzy lata (2005-2007 i 2009-2011) i po których następowały roczne okresy oceny (2008 i 2012), oraz o przyjęciu tej Strategii podczas obrad Rady Europejskiej w grudniu 2004 r.,

E. zważywszy, że w dniu 6 lipca 2004 r. Prezydencja niderlandzka Rady przedłożyła Horyzontalnej Grupie Roboczej ds. Narkotyków projekt Strategii antynarkotykowej UE (2005-2012) (CORDROGUE 53), uwzględniającej konkluzje Konferencji dublińskiej z dnia 10 i 11 maja 2004 r. na temat Strategii antynarkotykowej UE (CORDROGUE 36); poddanej następnie pod dyskusję na spotkaniach w dniach 7 i 8 września oraz 30 września i 1 października 2004 r.,

F. zważywszy, że Rada negocjowała w ramach Horyzontalnej Grupy Roboczej ds. Narkotyków i w CATS (Komitet utworzony na podstawie art. 36 Traktatu UE) treść projektu Strategii antynarkotykowej UE (2005-2012), nie znając politycznych i technicznych ocen zarówno Strategii antynarkotykowej UE (2000-2004), jak i wykonania Planu Działań Unii Europejskiej w dziedzinie walki z narkotykami (2000-2004), dokonanej przez Komisję i EMCDDA, których wyniki zostały przedstawione Radzie ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych przez Komisję w dniach 25- 26 października 2004 r. oraz Parlamentowi Europejskiemu przez EMCDDA w dniu 24 listopada 2004 r., w celu dokonania oceny, w jakim stopniu osiągnięto jedenaście ogólnych i sześć głównych celów, będących częścią Strategii antynarkotykowej UE (2000-2004),

G. zważywszy, że Komisja Narodów Zjednoczonych ds. środków odurzających rozpocznie przygotowania do Posiedzenia Nadzwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych na temat narkotyków w 2008 r., dziesięć lat po Posiedzeniu Nadzwyczajnym na temat narkotyków z 1998 roku,

H. zważywszy, że konieczne jest opracowanie precyzyjnych, wymiernych i operacyjnych celów, aby ocenić, czy i w jakim zakresie cele i środki sformułowane w poprzedniej strategii przyniosły efekty,

I. wierząc, że aby uniknąć nadmiernie uproszczonej analizy licznych problemów związanych z narkotykami, ryzyko, jakie stanowią narkotyki powinno być analizowane miedzy innymi z naukowego, socjologicznego i kulturowego punktu widzenia, nie tylko poprzez drobiazgową kontrolę obiektywnych i porównywalnych danych, lecz także poprzez dokładną ocenę wszelkich innych skutków i szkód dla rozwoju społeczeństwa, oraz wzywając do opublikowania tych analiz i ocen,

J. zważywszy, że krajowa polityka w zakresie narkotyków musi opierać się na wiedzy naukowej odnoszącej się do każdego typu narkotyku, a nie na emocjach, ponieważ każdy problem związany z narkotykami wymaga szczególnego podejścia; oraz mając na uwadze, że generalizacja tego podejścia podważa wiarygodność wszystkich aspektów tej polityki,

K. zważywszy, że równie ważne jest, aby na podstawie tych ocen i analiz rozpocząć rewizję polityk w zakresie narkotyków, tak aby w kontekście wytyczonych celów polityki te uczynić bardziej skutecznymi i wydajnymi, przy czym szczególną uwagę należy poświęcić działaniom alternatywnym, które już dają lepsze wyniki w wielu Państwach Członkowskich, na przykład w zakresie zmniejszenia liczby zgonów związanych z narkotykami, ochrony zdrowia oraz społecznej i ekonomicznej reintegracji osób uzależnionych od narkotyków,

1. zaleca Radzie i Radzie Europejskiej, aby definiując przyszłą Strategię antynarkotykową UE (2005-2012) oraz ogólnie w związku z polityką Unii Europejskiej w zakresie narkotyków:

a) ponownie zdefiniowały europejską współpracę w zakresie polityki dotyczącej narkotyków, tak aby polityka ta zorientowana była na walkę z szeroko zakrojonym transgranicznym handlem narkotykami, uwzględniała wszystkie aspekty tego zjawiska i oparta była na podejściu naukowym, poszanowaniu praw obywatelskich i politycznych oraz na ochronie życia i zdrowia osób;

b) wyznaczyły jasne, precyzyjne i wymierne cele oraz priorytety, które w przyszłych planach działań będzie można przełożyć na wskaźniki i środki operacyjne, bardzo jasno definiując odpowiedzialność i terminy ich wykonania oraz uwzględniając zasadę subsydiarności. Aby ułatwić ich wykonanie, w odniesieniu do tych jasno zdefiniowanych celów niezbędne jest przyjęcie na szczeblu europejskim podejścia multidyscyplinarnego (koordynacja, informacja, ocena i współpraca międzynarodowa);

c) uwzględniły fakt, że oceny sześciu głównych celów ustalonych w Strategii antynarkotykowej UE (2000-2004) wskazują, że w odniesieniu do żadnego z tych celów nie osiągnięto pozytywnych wyników, oraz wyciągnęły z tego polityczne i legislacyjne konsekwencje w momencie opracowywania Strategii antynarkotykowej UE (2005-2012) i związanych z nią planów działania;

d) uwzględniły oceny realizacji sześciu głównych celów Strategii antynarkotykowej UE,

e) oparły nową Strategię w szerszym zakresie na badaniach naukowych oraz pogłębionych i strukturalnych konsultacjach z podmiotami zajmującymi się tą dziedziną w Państwach Członkowskich;

f) oparły nową Strategię antynarkotykową UE na prawnych, instytucjonalnych i finansowych podstawach wyprowadzonych ze skutecznych działań i najlepszych praktyk;

g) zintensyfikowały społeczne i naukowe badania nad wykorzystaniem nielegalnych substancji do odpowiednich celów medycznych i społecznych;

h) opracowały alternatywę dla obecnego rozproszenia środków finansowych poprzez stworzenie nowej linii budżetowej ściśle powiązanej ze wszystkimi środkami, które będą musiały zostać przewidziane w przyszłych Planach działań przyjętych przez Komisję, gdyż w przeciwnym razie niemożliwe będzie osiągnięcie celów zawartych w Strategii antynarkotykowej;

i) utworzyły specjalną linię budżetową w celu wsparcia stałego procesu konsultacji z odpowiednimi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz niezależnymi ekspertami, w zakresie skutków polityki w zakresie narkotyków na poziomie obywateli;

j) dokonały szczegółowej oceny skuteczności wykonania poprzedniej strategii, przede wszystkim w odniesieniu do:

- zapobiegania spożywaniu narkotyków i uzależnieniu,

- ograniczenia podaży nielegalnych narkotyków i popytu na nie,

- ograniczenia szkód społecznych (marginalizacja),

- ograniczenia szkód dla zdrowia,

- ograniczenia drobnej przestępczości związanej z narkotykami oraz przestępczości zorganizowanej,

a w związku z tym nie przyjmowały nowej Strategii antynarkotykowej UE (2005-2012) bez zapoznania się z rzeczywistymi wynikami, które zgodnie z odpowiednimi ocenami technicznymi, naukowymi, legislacyjnymi i politycznymi osiągnięto w wyniku poprzedniej Strategii;

k) informowały regularnie Parlament Europejski zgodnie z zasadami legitymacji demokratycznej, przejrzystości i współpracy międzyinstytucjonalnej, o postępie negocjacji w ramach Rady nad Strategią antynarkotykową UE (2005-2012);

l) skonsultowały się z Parlamentem Europejskim w odpowiednim terminie przed przyjęciem Strategii antynarkotykowej UE (2005-2012), tak aby jego opinia została wzięta pod uwagę;

m) zaproponowały środki całkowicie odmienne od tych, które obecnie służą osiągnięciu ogólnych celów Strategii antynarkotykowej UE, dając pierwszeństwo ochronie życia i zdrowia osób zażywających nielegalne substancje, poprawiając ich byt i ochronę poprzez zrównoważone i zintegrowane podejście do problemu, gdyż zaproponowane środki są nieodpowiednie;

n) wzmocniły europejski mechanizm współpracy, gdyż Unia Europejska 25 Państw Członkowskich znajduje się bliżej krajów, z których pochodzą narkotyki, aby w ten sposób ograniczyć handel narkotykami napływających do Unii oraz jednoznacznie zdefiniowały i poszerzyły nowy europejski system koordynacji w zakresie polityki dotyczącej narkotyków, m. in. poprzez EMCDDA, w celu osiągnięcia zintegrowanego, multidyscyplinarnego i zrównoważone podejście do problemu narkotyków, które dzisiaj, wobec przystąpienia 10 nowych Państw Członkowskich, jest potrzebne bardziej niż kiedykolwiek;

o) poprawiły koordynację i wymianę informacji w obrębie Unii w odniesieniu do polityki w zakresie narkotyków po przystąpieniu dziesięciu nowych Państw Członkowskich, w celu uzyskania zintegrowanego, multidyscyplinarnego i zrównoważonego podejścia do problemu narkotyków, które uwzględnia także zachęcające rezultaty osiągnięte i w pełni udokumentowane przez różne Państwa Członkowskie oraz inne państwa europejskie, realizujące alternatywne polityki w zakresie narkotyków;

p) ustanowiły minimalne standardy w zakresie poprawy dostępności i skuteczności środków interwencyjnych i rehabilitacyjnych opartych na najlepszych praktykach Państw Członkowskich, w celu zmniejszenia społecznych skutków zażywania narkotyków;

q) uwzględniły należycie nową sytuację, która powstała po przystąpieniu do Unii dziesięciu nowych Państw Członkowskich i która wymaga intensywniejszej współpracy z nowymi państwami granicznymi;

r) zwiększyły dostępność programów ograniczających szkody wśród osób zażywających narkotyki (w szczególności w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się HIV i innych chorób przenoszonych przez krew);

s) ustanowiły minimalne standardy dla środków rehabilitacyjnych opartych na najlepszych praktykach Państwach Członkowskich, zamiast zbyt silnego koncentrowania się na leczeniu za pomocą substytutów narkotyków; w tym kontekście należy podjąć szczególne wysiłki w celu wsparcia resocjalizacji;

t) położyły większy nacisk na ograniczanie szkód, informację, prewencję, leczenie i dostrzeżenie potrzeby ochrony życia i zdrowia osób z problemami spowodowanymi zażywaniem nielegalnych substancji i zdefiniowały środki mające na celu zapobieżenie ich marginalizacji, zamiast wdrażania strategii represyjnych, które często graniczą z łamaniem praw człowieka i często prowadziły do łamania tych praw;

u) opracowały programy rehabilitacji osób popełniających przestępstwa związane z narkotykami/osób zażywających narkotyki jako alternatywę dla kar pozbawienia wolności, gdyż programy takie okazały się skuteczne w krajach, w których je wprowadzono;

v) zintensyfikowały niezbędne inicjatywy informacyjne i zadbały o ich odpowiednie sfinansowanie w celu zgromadzenia informacji na temat substancji nielegalnych i zapobiegania zażywaniu narkotyków przede wszystkim w szkołach, jak zostało to ustalone w Planie Działania na lata 2000-2004 oraz w celu ograniczenia negatywnych skutków zażywania narkotyków i związanych z tym ryzyk;

w) położyły nacisk na zintensyfikowanie działań informacyjnych, które powinny opierać się na wiedzy naukowej w zakresie konsekwencji zażywania różnego rodzaju narkotyków (w szczególności narkotyków syntetycznych) w celu ostrzeżenia wszystkich w jasny i jednoznaczny sposób;

x) ustaliły i wzmocniły udział i zaangażowanie osób uzależnionych od narkotyków oraz osób zażywających nielegalne substancje, społeczeństwa obywatelskiego, organizacji pozarządowych, służb ochotniczych i społeczeństwa w rozwiązywanie problemów związanych z narkotykami, w szczególności poprzez ściślejsze zaangażowanie organizacji działających na tym obszarze w prace Horyzontalnej Grupy ds. Narkotyków oraz organizację corocznej europejskiej inicjatywy zapobiegawczej i stworzenie eksperymentalnych, łatwo dostępnych, nieformalnych ośrodków, kierujących się strategią niestosowania zakazów oraz strategią ograniczania szkód;

y) ustanowiły środki oceny, które pozwolą na wykrycie i skuteczne skorygowanie ewentualnych błędów stwierdzonych w obrębie celów przewidzianych w Strategii antynarkotykowej UE, jak również na osiągnięcie bardziej odpowiednich działań i zasobów w odniesieniu do tych celów;

z) podjęły właściwe kroki w celu zapobieżenia finansowaniu międzynarodowego terroryzmu z zysków pochodzących z nielegalnego handlu narkotykami oraz stosowały obowiązujące przepisy prawne regulujące zajęcie majątku i walkę z praniem brudnych pieniędzy, wspierając jednocześnie włoskie ustawodawstwo antymafijne zezwalające na przeznaczenie majątków (zysków) skonfiskowanych organizacjom przestępczym na cele społeczne;

aa) włączyły do wszystkich umów międzynarodowych, a w szczególności do nowych umów o współpracy z krajami trzecimi szczególną klauzulę o współpracy w dziedzinie walki z narkotykami, której zostanie przyznany status klauzuli istotnej;

ab) znacznie zwiększyły pomoc wspierającą rozwój krajów produkujących narkotyki poprzez programy, w ramach których finansowane będą trwałe alternatywne produkty uprawne i radykalna redukcja ubóstwa, badając przy tym także możliwości wspierania i ochrony produkcji dla celów medycznych i naukowych, np. opiatów, jak również wzięły pod uwagę możliwość rozpoczęcia projektów pilotażowych dotyczących przemysłowej produkcji legalnych produktów pochodzących z roślin objętych konwencją z 1961 r., takich jak liście koki czy konopie indyjskie;

ac) przewidziały i zapewniły dostęp do programów zastępczych, w szczególności w odniesieniu do więźniów, wspierając rozwiązania alternatywne wobec kary pozbawienia wolności stosowanej wobec osób zażywających nielegalne substancje lub stosowanej za związane z tym drobne przestępstwa popełniane bez stosowania przemocy;

ad) zintensyfikowały badania nad wykorzystaniem roślin, które są obecnie nielegalne lub występują w szarej strefie, takich jak konopie, opium czy liście koki, w celach związanych z medycyną, bezpieczeństwem żywności, zrównoważonym rolnictwem, produkcją alternatywnych źródeł energii, zastępowaniem produktów na bazie drewna lub oleju oraz w innych pożytecznych celach;

ae) dokonały rewizji decyzji ramowej dotyczącej handlu narkotykami z uwzględnieniem stanowisk Parlamentu Europejskiego oraz z należytym poszanowaniem zasad pomocniczości i proporcjonalności zapisanych w Traktatach;

af) przeprowadziły badania naukowe w zakresie kosztów i korzyści obecnych polityk kontroli środków odurzających, obejmujące w szczególności: analizę dotyczącą konopi indyjskiej oraz jej rozmaitych legalnych i nielegalnych pochodnych, między innymi w celu oceny ich oddziaływania, potencjału terapeutycznego oraz efektów polityki kryminalizacji i możliwych alternatyw; analizę skuteczności programów dystrybucji heroiny do celów terapeutycznych pod nadzorem medycznym w kontekście celu, jakim jest zmniejszenie liczby zgonów spowodowanych narkotykami; analizę ekonomicznych, prawnych, społecznych i ekologicznych kosztów polityki zakazu w odniesieniu do zasobów ludzkich i finansowych, niezbędnych do egzekwowania prawa; oraz analizę skutków obecnej polityki na kraje trzecie wynikających zarówno ze Strategii UE, jak i globalnego systemu kontroli narkotyków;

ag) wezwały rządy i parlamentów krajowe do podjęcia skutecznych środków zapobiegających przedostawaniu się narkotyków do więzień;

2. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie i Radzie Europejskiej oraz, w celu informacji, Komisji, rządom i parlamentom Państw Członkowskich, Europejskiemu Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, Radzie Europy, Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz jej wyspecjalizowanym agencjom.

[1] Dz. U. L 36 z 12.2.1993, str. 1.

[2] Dz. U. L 19 z 22.1.1997, str. 25.

[3] Dz. U. L 342 z 31.12.1996, r. str. 6.

[4] Dz. U. L 167 z 25.6.1997, r. str. 1.

[5] Dz. U. L 287 z 21.10.1997, r. str. 1.

[6] Dz. U. C 19 z 23.1.1999, str. 1.

[7] Dz. U. L 344 z 28.12.2001, r. str. 76.

[8] Dz. U. L 47 z 18.2.2004, r. str. 1.

[9] Dz. U. L 335 z 11.11.2004, str. 8.

--------------------------------------------------