ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.4

Niemniej jednak szereg aspektów dotyczących wdrażania nadal budzi obawy Komitetu. Szczególnie niepokoi go fakt, że szereg państw członkowskich prawdopodobnie będzie miało znaczne problemy z włączeniem wszystkich swoich zakładów w system kontroli IPPC do końca 2007 r. jak tego wymaga dyrektywa. (Większość krajów w Europie na pełne wdrożenie miało dziesięć lat, a nawet nowe państwa członkowskie miały około trzech lat na stworzenie przynajmniej podstawowych ram kontroli zakładów). Wciąż niepokoi go także brak przejrzystości, jeśli chodzi o powody, dla jakich niektóre właściwe organy udzielają zezwoleń na prowadzenie działalności, którym daleko do spełnienia wymogów w zakresie realnych wielkości emisji określonych w dokumentach BREF. Podstawowa koncepcja oceny zintegrowanej, która umożliwia osiągnięcie rozsądnego kompromisu pomiędzy emisjami oddziałującymi na różne komponenty środowiska naturalnego, nie zawsze jest stosowana w sposób efektywny. Powodem do niepokoju są także różne praktyki w zakresie częstotliwości i solidności inspekcji.
2.1.2

Wyzwania stojące przed turystyką. Komunikat Komisji mówi o różnych ogólnych wyzwaniach dla turystyki europejskiej wynikających z głębokich zmian zachodzących w społeczeństwie europejskim i światowym. Pierwsze z nich wywodzi się z głęboko zmieniającej się struktury demograficznej, co oznacza, że o wiele więcej osób — szczególnie powyżej 50 roku życia — więcej podróżuje, w związku z czym turystyka musi się dostosować do nowych wymagań. Inne istotne wyzwanie to nowe cele podróży na świecie, które zmuszają do przystosowania produktów i usług do nowej rzeczywistości rynkowej. Wreszcie mowa jest o konieczności rozwijania turystyki zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju gospodarczego, społecznego, ekologicznego i kulturowego. W komunikacie Komisji stwierdza się, że poprawa konkurencyjności jest odpowiednią formą reagowania na te wyzwania i dążenia do osiągnięcia w ten sposób celów strategii lizbońskiej.
1.3

Omawiany wniosek Komisji zmienia rozporządzenie xxx/2006 dotyczące produktów leczniczych stosowanych w pediatrii w tym sensie, że obie kompetencje wykonawcze, a mianowicie art. 20 ust. 2 i art. 49 ust. 3, mogą zostać przyjęte w ramach nowej procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, z uwagi na to, że wiąże się z tym dodanie do rozporządzenia elementów innych niż istotne: — w art. 20 ust. 2, w celu dokładniejszego zdefiniowania podstawy przyznania odroczenia, — w art. 49 ust. 3, w odniesieniu do kwot maksymalnych i sposobów ściągania kar finansowych.
2.4

Plan obejmuje pięć głównych celów w zakresie elektronicznej administracji i wyznacza konkretne cele na rok 2010: — Wykorzystanie elektronicznej administracji do wspierania integracji społecznej, tak aby do roku 2010 wszyscy obywatele odnosili korzyści z wiarygodnych, nowatorskich usług, łatwo dostępnych dla każdego. Wiąże się to z problemem zwalczania tzw. „przepaści cyfrowej”, lecz niesie ze sobą również możliwość realizacji inicjatyw integracyjnych z wykorzystaniem TIK, dzięki czemu wszyscy obywatele, w tym grupy upośledzone społecznie, będą mogli w pełni korzystać ze wspomnianych usług. — Sprawne i skuteczne funkcjonowanie przyczyniające się w znaczący sposób do wysokiego poziomu zadowolenia użytkowników, przejrzystości i odpowiedzialności, ograniczenia obciążeń administracyjnych oraz do poprawy sprawności działania do roku 2010. W tym celu Komisja będzie starała się ustanowić wspólne ramy dla oceny wpływu i korzyści, obejmujące analizę porównawczą z wykorzystaniem wspólnych wskaźników (mierzonych na poziomie krajowym lub w ramach działań ogólnoeuropejskich) oraz wnioski wyciągane na podstawie studiów przypadku z wykorzystaniem wymiernych wskaźników. Komisja dąży również do szerszej wymiany doświadczeń i informacji na ich temat w celu zapewnienia stabilności w długim okresie. — Wdrażanie kluczowych usług dla ludności i podmiotów gospodarczych, tak aby do roku 2010 udzielanie 100 % zamówień publicznych było możliwe przez kanały elektroniczne, z faktycznym wykorzystaniem tej formy komunikacji w 50 % przypadków, po uzgodnieniu współpracy w zakresie wdrażania dalszych kluczowych usług elektronicznych dla ludności, takich jak usługi ułatwiające mobilność (np. ulepszone usługi poszukiwania zatrudnienia w całej Europie, usługi w zakresie ubezpieczeń społecznych związane z kartoteką pacjenta i z receptami elektronicznymi) czy zwrot podatku VAT. — Wdrożenie głównych narzędzi, aby do roku 2010 umożliwić ludności i podmiotom gospodarczym korzystanie — poprzez dostęp hasłowy — z wygodnego, bezpiecznego, interoperacyjnego dostępu do usług publicznych w całej Europie. Chodzi tu między innymi o zharmonizowane krajowe dokumenty tożsamości oraz przyjęcie środków regulacyjnych dla zapewnienia rozwoju elektronicznej identyfikacji i elektronicznego uwierzytelniania na potrzeby usług publicznych. — Przedstawienie do roku 2010 skutecznych narzędzi prowadzenia debaty publicznej oraz uczestnictwa w demokratycznym podejmowaniu decyzji, które rozwiązałyby wiele kwestii i problemów, od włączenia po jakość procesu podejmowania decyzji.
1.5

Mając na uwadze strategię lizbońską, zaproponowane środki powinny jednak być efektywne i nie powinny prowadzić ani do zwiększenia obciążeń administracyjnych, ani do zakłócenia konkurencji w obrębie jednego rodzaju transportu albo między kilkoma jego rodzajami. Komitet ma w tym względzie poważne zastrzeżenia co do skuteczności omawianego projektu rozporządzenia. Przedstawione podejście w całości wydaje się bardzo biurokratyczne. Ponadto Komitet nie może się oprzeć wrażeniu, że obciążenia związane z wdrożeniem proponowanych środków spadną na pracodawców i pracowników w odnośnych sektorach. Z tego też względu należałoby dokładniej zidentyfikować korzyści wynikające ze statusu „bezpiecznego podmiotu gospodarczego” i jego wpływ na łańcuch dostaw, aby nie narażać go na poważne zakłócenia i nie doprowadzić do wzrostu kosztów całej gospodarki, bez uzyskania stosownych korzyści.
4.3.2

EKES zwraca uwagę, że polityka spójności realizowana jest za pomocą funduszy (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejski Fundusz Społeczny (EFS) oraz Fundusz Spójności), do których dostęp uzależniony jest od potencjału gospodarczego i sytuacji w regionach. Regiony, których PKB nie przekracza 75 % średniej UE, kwalifikują się do otrzymania wsparcia w ramach celu konwergencji, podczas gdy pozostałe mają dostęp do wsparcia finansowego w ramach celów „konkurencyjność w regionach” oraz „zatrudnienie”. Wśród 25 państw członkowskich 86 regionów w 18 państwach objęto celem konwergencji. Oprócz 9 spośród 10 nowych państw członkowskich (bez Cypru) do regionów tych zaliczone zostaną również obszary w Niemczech, Hiszpanii, Francji, Wielkiej Brytanii, Portugalii, Belgii, Austrii, Grecji i we Włoszech.
2.1

Rada zwróciła się do EKES-u z prośbą o sporządzenie opinii w sprawie wniosku dotyczącego zmiany rozporządzenia (WE) nr …/… Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności (rozporządzenie w sprawie oświadczeń (2)), w celu dostosowania go do nowej decyzji Rady (WE) 2006/512, zmieniającej decyzję 1999/468/WE (decyzja w sprawie komitologii) ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji. Decyzja Rady (WE) 2006/512 wprowadziła do decyzji 1999/468/WE nową procedurę komitetową nazwaną procedurą regulacyjną połączoną z prawem kontroli, gdyż ta ostatnia przewidywała jedynie ograniczoną liczbę procedur wykonywania takich uprawnień.
2.1

Wniosek ma na celu wprowadzenie do rozporządzenia WE nr .../... Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji odniesienia do nowej regulacyjnej procedury połączonej z prawem kontroli w każdym przypadku, gdy Komisja jest uprawniona do podejmowania środków quasi legislacyjnych w rozumieniu art. 2 decyzji 1999/468/WE ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, zmienionej decyzją 2006/512/WE.
2.1

Komitet przyjmuje do wiadomości uzasadnienie przedstawione przez Komisję i uważa, że w tej chwili nie ma potrzeby zagłębiać się w meritum przepisów zawartych w dyrektywie: ze względu na pilną potrzebę uregulowań prawnych w tej dziedzinie i wierząc w zasadność stwierdzeń Komisji odnośnie do ich dobrego funkcjonowania, EKES może tylko poprzeć wniosek o przedłużenie. Poza tym, biorąc pod uwagę powolny przebieg procedur legislacyjnych w dziedzinie podatków, uważa, że okres dwóch lat, to znaczy do 31 grudnia 2008 r., jest zaledwie wystarczający, jeżeli nie wręcz zbyt krótki, na przygotowanie nowych propozycji w tej dziedzinie.
2.3.9.1

EKES popiera stanowisko Komisji, która w dalszym ciągu zamierza wspierać CSR na płaszczyźnie międzynarodowej, aby zoptymalizować wkład, jaki przedsiębiorstwa wnoszą w osiągnięcie Milenijnych Celów Rozwoju ONZ. Popiera również zamiary Komisji w dziedzinie międzynarodowych punktów odniesienia dla odpowiedzialnej postawy przedsiębiorstw; chodzi tu o zachęcanie do wdrożenia Trójstronnej deklaracji zasad dotyczących przedsiębiorstw wielonarodowych i polityki społecznej MOP, wytycznych OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych, inicjatywy UN Global Compact, UN Principles for Responsible Investment oraz innych instrumentów i inicjatyw referencyjnych; zachęcanie do wspierania ścisłych norm w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego; uwzględnianie zrównoważonego rozwoju w dwustronnych umowach dotyczących handlu i współpracy; stosowanie rozwiązań handlowych jako sposobu zachęcania do przestrzegania podstawowych międzynarodowych porozumień w zakresie praw człowieka lub prawa pracy, ochrony środowiska naturalnego i odpowiedzialnych rządów; wzmocnienie współpracy z MOP na rzecz godnej pracy; wspieranie CSR w ramach nowej strategii dla Afryki; śledzenie powiązanych inicjatyw międzynarodowych (działalność specjalnego przedstawiciela ONZ, wytyczne ISO, certyfikacja procesu Kimberley). Zachęty te są tym bardziej ważne, że dla niektórych krajów mogą one stać się etapem wstępnym na drodze do rzeczywistego prawa społecznego.
2.5

Wejście w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003, które z dniem 1 marca 2005 r. uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000, nie wprowadziło jednak zasad dotyczących właściwego prawa. Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 umożliwia małżonkom wybór spośród kilku różnych zasad regulujących właściwość. Po wszczęciu przed sądem państwa członkowskiego postępowania w sprawie małżeńskiej, prawo właściwe określane jest na podstawie krajowych norm kolizyjnych danego państwa, które oparte są na bardzo różnych kryteriach. W większości państw członkowskich prawo właściwe określane jest na podstawie szeregu powiązanych ze sobą czynników, które mają zapewnić stosowanie w postępowaniu systemu prawa, z którym ma ono najbliższy związek. W innych państwach członkowskich do postępowania w sprawach małżeńskich stosuje się zazwyczaj prawo krajowe (prawo miejsca siedziby sądu — lex fori). W Belgii strony mogą wybrać między zewnętrznym prawem małżeńskim a prawem belgijskim.
3.19

EKES wyraża rozczarowanie faktem, że w komunikacie nie wspomina się o zapewnieniu odpowiedniej jakości „wczesnej edukacji i rozwoju” dla dzieci w wieku poniżej sześciu lat, pomimo faktu, że usługi w zakresie opieki nad dziećmi i opieki w ciągu dnia są długookresowym i priorytetowym celem polityki UE oraz że Unia ustaliła w tym zakresie cele ilościowe. EKES nalega na wyraźne włączenie tego obszaru do proponowanej strategii, ponieważ wywiera on znaczny wpływ na życie i dobrobyt dzieci oraz w oczywisty sposób wchodzi w zakres celów komunikatu (10). Komitet wzywa w szczególności do wypracowania uzupełniających celów jakościowych odnośnie do usług w zakresie opieki nad dziećmi, które uwzględniałyby prawa dzieci i ich dobro oraz nawiązywałyby do wcześniejszych prac Rady Ministrów i „Sieci opieki nad dziećmi” Komisji Europejskiej (11).
2.2

Aby to umożliwić, proponuje się zmianę techniczno-proceduralnych artykułów dyrektywy i załącznika II do dyrektywy, które umożliwiają elastyczne dopasowanie prawa wspólnotowego do wymagań, których spełnienie jest konieczne dla uzyskania świadectwa dla statku żeglugi śródlądowej zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji dotyczącej żeglugi na Renie.
2.1

Od czasu wejścia w życie rozporządzeń nr 1408/71 i nr 574/72 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, ulegały one kolejnym nowelizacjom, mającym na celu uwzględnienie zmian legislacyjnych w państwach członkowskich i różnych orzeczeń w sprawie zabezpieczenia społecznego wydanych przez Trybunał Sprawiedliwości.
3.11.2

Komitet z zadowoleniem przyjmuje uproszczenia zasad etykietowania, gdyż służy to lepszemu informowaniu konsumenta. Tego typu zmiany nie mogą jednak powodować wzrostu ryzyka zakłóceń konkurencji lub wprowadzania w błąd konsumenta, co skutkowałoby falą pozwów skierowanych do sądu. Pod tym kątem należy sprawdzić propozycję Komisji Europejskiej w sprawie nieobowiązkowego podawania informacji o szczepie winorośli i roczniku także w odniesieniu do zwykłych win stołowych, które wszak nie muszą spełniać takich wymogów jak wina regionalne czy wina jakościowe z określonych regionów.
1.1.15

W dziedzinie usług finansowych (3) Komitet wezwał do dynamicznej konsolidacji, jednak bez tzw. pozłacania (ang. gold-plating — jednostronne wprowadzanie dodatkowych przepisów, które są sprzeczne z zasadą jednolitego rynku). Zwrócił również uwagę, że musi się to odbywać w duchu strategii lizbońskiej i z uwzględnianiem indywidualnych cech europejskiego modelu społecznego. Odnosi się to również do transgranicznego świadczenia takich usług (np. obrotu udziałami i przenoszenia dodatkowych praw emerytalnych) i podstawowych usług finansowych, takich jak dostęp do rachunku bankowego z każdego miejsca. W obliczu rosnącego wpływu transakcji finansowych na gospodarkę oraz dynamicznych i kreatywnych innowacji w tej dziedzinie (jak fundusze hedgingowe i fundusze private equity), uregulowania w tym sektorze muszą uwzględniać wynikające zeń zagrożenia systemowe i konsekwencje dla gospodarki realnej i jednocześnie ustalać warunki niezbędne do zapobieżenia niekorzystnym skutkom. Komitet wzywa Komisję do jak najszybszego przedstawienia projektu przepisów, których celem jest zwiększenie ilości informacji od inwestorów instytucjonalnych, dotyczących ich strategii w kwestii inwestycji i głosowania. Przedstawienie takich projektów przepisów byłoby zgodne z planem działania Komisji w sprawie modernizacji prawa spółek i zarządzania przedsiębiorstwami.
3.

Sprawdzenie spójności i pełnej zgodności z zasadami działania Komisji oznaczałoby dla EKES-u powielenie w krótkim czasie, bez koniecznych do tego zasobów, skomplikowanej pracy, która została już wykonana. Jest to zadanie ewidentnie niemożliwe do spełnienia. Z drugiej strony dobrze znany profesjonalizm Komisji stanowi gwarancję, że również i w tym wypadku, podobnie jak w poprzednich ujednoliceniach, wynik będzie bez zarzutu.
6.1

Harmonogram: Artykuł 4.5 proponowanej dyrektywy ustala na rok 2025 termin zaprzestania emisji lub wycofania z rynku priorytetowych substancji niebezpiecznych. Jednak cele jakości środowiskowej powinny zostać osiągnięte do roku 2015, zgodnie z ramową dyrektywą wodną. W niektórych przypadkach może się okazać, że trudno jest dotrzymać tego ostatecznego terminu, zwłaszcza że opóźnia się przyjęcie dyrektywy pochodnej. Jednakże konieczne jest, by państwa członkowskie użyły wszelkich środków, aby osiągnąć ten cel, ze świadomością, że w niektórych ograniczonych okolicznościach będzie można odwołać się do tymczasowych środków zwalniających. EKES zaleca, by Komisja monitorowała postępy wdrażania i była gotowa do proponowania dodatkowych rozwiązań, aby przyczynić się do osiągnięcia jak największej zgodności z wymogami w wyznaczonym terminie, przy minimalnej ilości odstępstw.
2.2.2

Do kodyfikowanych aktów nie można wprowadzać żadnych zmian co do treści. Po przeanalizowaniu wniosku Komitet uważa, że omawiany tekst odpowiada tej podstawowej zasadzie z następującymi zastrzeżeniami: — W motywach (10) i (11) dyrektywy 2001/45/EWG zwracano uwagę na konieczność specjalnych szkoleń dla pracowników używających sprzętu do prac na wysokości. Komitet pragnie, by wniosek w sprawie kodyfikacji nie pomijał tego zalecenia w swych motywach. — Komitet jest zdania, że omawiany wniosek powinien zostać skonsultowany z komitetem doradczym ds. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy, zgodnie z decyzją Rady 2003/C 218/01 z 22 lipca 2003 r. Wzmianka o tej konsultacji powinna się znaleźć w uzasadnieniu dyrektywy zgodnie ze stosowaną dotąd praktyką.
2.2.4

Kodyfikacja nie może pociągać za sobą żadnych zmian co do treści. Po rozpatrzeniu omawianego wniosku Komitet jest zdania, że jego tekst w pełni przestrzega tę podstawową zasadę. Stanowi on racjonalne kompendium różnych obowiązujących przepisów, dzięki czemu stają się one jaśniejsze; zabieg ten nie stwarza żadnych problemów merytorycznych.
2.5

Z uwagi na to, że Unia Europejska nie jest członkiem MOP, ratyfikacja pozostaje wyłącznie sprawą państw członkowskich. Komitet odnotowuje z zainteresowaniem decyzję Komisji w sprawie zaproszenia partnerów społecznych na szczeblu europejskim do wzięcia udziału w negocjacjach mających na celu osiągnięcie porozumienia. Jeśli porozumienie takie zostałoby osiągnięte, ułatwiłoby to niewątpliwie ratyfikację Konwencji przez państwa członkowskie. Komitet oczekuje, że państwa członkowskie jak najszybciej dokonają ratyfikacji, licząc, iż będzie to w 2008 r.
3.5

W białej księdze Komisji Europejskiej z 2001 r. (5) zawarto podstawowe informacje na temat unijnego systemu transportowego oraz przedstawiono szereg koncepcji, strategii i propozycji dotyczących poprawy sytuacji w transporcie do roku 2010. W księdze określono wymierne cele w zakresie poszczególnych rodzajów transportu. Do roku 2010 udział w rynku przypadający na poszczególne systemy transportu zostanie przywrócony do poziomów z roku 1998. Silny nacisk został położony na znaczenie intermodalności, tzn. metod połączenia różnych rodzajów transportu, w szczególności na potrzeby dalekobieżnego transportu towarów na terytorium Europy. Ma to służyć przejęciu większej niż obecnie części transportu towarowego przez transport kolejowy i morski. Elementem działań w tym zakresie jest program Marco Polo. Jednakże osiągnięcie tego celu będzie wymagać zapewnienia sprzyjających rozwiązań technicznych i logistycznych, umożliwiających realizację koncepcji dostaw bezpośrednich. W białej księdze stwierdzono, że opóźnienia i dodatkowe koszty związane z przeładunkiem ograniczają konkurencyjność transportu intermodalnego w porównaniu z drogowym transportem towarów, który dzięki doskonale rozwiniętej sieci dróg umożliwia dostarczenie towarów do niemalże dowolnego miejsca przeznaczenia. Powyższe uwagi dotyczące rozwiniętej infrastruktury drogowej odnoszą się głównie do państw UE15. W nowych państwach członkowskich sieć dróg jest słabiej rozwinięta, często złej jakości. W państwach tych istnieje olbrzymi potencjał rozwoju transportu, który należałoby wykorzystać wspierając inwestycje infrastrukturalne.
2.4

Takie minięcie się z celem zdaniem Komisji stanowiłoby szczególny problem. Zachowanie różnorodności biologicznej jest nie tylko etyczno-moralnym obowiązkiem w stosunku do otaczającego nas świata, ale jest zasadne i konieczne także z gospodarczego punktu widzenia. Komunikat precyzyjnie opisuje fakt, że różnorodność biologiczna jest podstawą dla usług ekosystemowych, do których należą m.in. „wytwarzanie zasobów żywieniowych, paliw, włókien oraz substancji leczniczych, zapewnienie równowagi obiegu wody, regulacja warunków klimatycznych i zanieczyszczenia powietrza, utrzymanie żyzności gleby oraz obiegu składników odżywczych”. „Około dwóch trzecich usług ekosystemowych na świecie podupada”, co prowadzi do powstawania strat finansowych, trudnych wprawdzie do wycenienia, ale w komunikacie Komisji „szacuje się, że sięgają one rzędu setek miliardów euro rocznie”.
1.1

Ochrona zdrowia i bezpieczeństwo w miejscu pracy to zagadnienia wchodzące w zakres kompetencji UE. Mają one istotne znaczenie dla trwałej konkurencji na rynku wewnętrznym i dla społecznej Europy. Nie wolno dopuścić do traktowania przez przedsiębiorstwa zdrowia i bezpieczeństwa pracowników jako elementu konkurencyjności.
3.2

Aby zrealizować te cele, Komisja będzie co roku ustalać program prac. Program ten opiera się na systemach łączności i wymiany informacji, których funkcjonowanie zapewnione jest przez Komisję wobec wszystkich państw uczestniczących. Systemy łączności obejmują różne wspólne sieci i systemy (CCN/CSI, VIES, EMCS itd.). Elementy systemów łączności i wymiany informacji nienależące do Wspólnoty obejmują krajowe bazy danych stanowiące część tych systemów, połączenia sieciowe pomiędzy częściami systemów należącymi do Wspólnoty i nienależącymi do Wspólnoty oraz sprzęt komputerowy i oprogramowanie, które każdy kraj uczestniczący uważa za niezbędne w celu utrzymania pełnej operacyjności tych systemów w ramach swych administracji. Kraje uczestniczące zapewniają operacyjność elementów nienależących do Wspólnoty i ich interoperacyjność z elementami należącymi do Wspólnoty. Komisja koordynuje, we współpracy z krajami uczestniczącymi, aspekty tworzenia i funkcjonowania elementów systemu i infrastruktury należących do Wspólnoty i nienależących do Wspólnoty.
5.5

Zgodnie z traktatem amsterdamskim Wspólnota Europejska zobowiązała się do uwzględniania potrzeb osób niepełnosprawnych w opracowaniu środków związanych z jednolitym rynkiem. Niestety, postanowienia deklaracji nr 22 nie zostały wprowadzone w życie, co doprowadziło nawet do powstania kolejnych barier w dostępie do towarów i usług.
2.4

Przemiany społeczno-gospodarcze, odzwierciedlone w przechodzeniu do globalnego, postindustrialnego i starzejącego się społeczeństwa, stworzyły nowe możliwości, lecz także nowe rodzaje ryzyka społecznego. Obejmą one szersze warstwy ludności niż dotychczas. Podminowaniu ulega zdolność państwa opiekuńczego do zapewnienia dobrobytu wszystkim jego obywatelom poprzez odpowiednią i zrównoważoną politykę zatrudnienia i opieki społecznej. Nadal utrzymuje się ubóstwo, które wiąże się w szczególności z trwałym ryzykiem wykluczenia społecznego i braku stabilizacji. Objęte nim osoby to głównie kobiety, imigranci, młodzież i niewykwalifikowani robotnicy. Ubóstwo wzrasta w niektórych regionach o nieodmiennie wysokim bezrobociu. Gwałtowne przejście do gospodarki opartej na wiedzy sprawia, że kompetencje szybko się dezaktualizują, a kariera zawodowa jest mniej stabilna. Elastyczności towarzyszyć muszą nowe formy zabezpieczenia społecznego oraz aktywna polityka zatrudnienia i polityka w zakresie kształcenia się przez całe życie, tak aby zapobiegać ryzyku braku stabilizacji, które może ona wywoływać.
4.8

We wniosku dotyczącym rozporządzenia wyklucza się z listy produktów rybołówstwa, którym nie będzie przysługiwać wyrównanie, „produkty złowione przez statki rybackie pływające pod banderą Wenezueli i prowadzące działalność na wodach Wspólnoty”. EKES jest zdania, że jeśli jakiś układ między Unią Europejską a Wenezuelą umożliwia statkom tego państwa korzystanie z systemu wyrównywania kosztów ustanawianego w omawianym wniosku dotyczącym rozporządzenia, to układ ten powinien być wymieniony z nazwy; to samo dotyczy wód wspólnotowych regionu oddalonego, z których połowy będą podlegać systemowi wyrównywania.