KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 13.12.2021 COM(2021) 788 final SPRAWOZDANIE KOMISJI z oceny ex post Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji na lata 2014‑2020 {SWD(2021) 381 final}



Kontekst Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w 2006 r., aby okazać solidarność z pracownikami zwolnionymi w wyniku poważnych zmian strukturalnych w światowym handlu będących efektem globalizacji i udzielić im wsparcia. Zakres pierwotnego rozporządzenia w sprawie EFG został rozszerzony w 2009 r., aby uwzględnić zwolnienia spowodowane światowym kryzysem finansowym i gospodarczym. EFG współfinansuje do 60 % kosztów środków wdrażanych przez państwa członkowskie w celu pomocy zwolnionym pracownikom w reintegracji na rynku pracy. W latach 2014–2020 zakres funduszu został dodatkowo rozszerzony na zwolnienia wywołane wszelkimi nowymi światowymi kryzysami finansowymi i gospodarczymi. Państwom członkowskim borykającym się z problemem wysokiego bezrobocia młodzieży zapewniono również możliwość uwzględniania młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się (młodzieży NEET) we wnioskach o udzielenie wsparcia z EFG z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków. Zakres oceny ex post Zgodnie z art. 20 rozporządzenia w sprawie EFG Komisja przeprowadziła ocenę ex post, aby zbadać, czy cele EFG na lata 2014–2020 zostały osiągnięte. Wspomniana ocena ex post obejmuje 49 zatwierdzonych wniosków o udzielenie wsparcia z EFG (tj. przypadków wsparcia z EFG) przedłożonych Komisji w okresie od 2014 r. do maja 2020 r. Przypadki wsparcia z EFG odnoszące się do 12 państw członkowskich (Belgia, Niemcy, Estonia, Irlandia, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Niderlandy, Portugalia, Finlandia i Szwecja) obejmują 27 sektorów gospodarki, przy czym większość wniosków dotyczy sektora handlu detalicznego (sześć przypadków), sektora pojazdów silnikowych (pięć przypadków) i sektora motoryzacyjnego (pięć przypadków). Dzięki ożywieniu gospodarczemu liczba wniosków o udzielenie wsparcia z EFG zaczęła się zmniejszać począwszy od 2017 r., co przełożyło się na spadek ilości dostępnych danych na potrzeby analizy. Pod koniec 2020 r. złożono jednak sześć wniosków, z których cztery były powiązane z wpływem pandemii COVID-19. Oceniono skuteczność, w tym wpływ, oraz efektywność, spójność, adekwatność i unijną wartość dodaną EFG. Wyniki oceny ex post przedstawiono w formie dokumentu roboczego służb Komisji. Dokument ten sporządzono głównie na podstawie wyników badania uzupełniającego przeprowadzonego przez niezależnych ekspertów zewnętrznych. Badanie uzupełniające omówiono z członkami międzyresortowej grupy sterującej Komisji, złożonej z przedstawicieli wszystkich kluczowych zainteresowanych stron z różnych jednostek organizacyjnych Komisji – Dyrekcja Generalna ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego Komisji zatwierdziła jej działalność w grudniu 2020 r. Na potrzeby sporządzenia dokumentu roboczego służb Komisji zbadano dodatkowe dowody zaczerpnięte z wcześniejszych sprawozdań i ocen EFG, doświadczeń służb Komisji związanych z zarządzaniem EFG, wymiany wiedzy z odpowiednimi zainteresowanymi stronami EFG ze wszystkich państw członkowskich oraz wewnętrznej bazy danych na temat EFG Komisji zawierającej dane dotyczące wszystkich przypadków wsparcia z EFG w latach 2007–2020. Wyniki tej oceny pozwalają wyciągnąć wnioski w kwestii wdrażania EFG i jego struktury. W niniejszym sprawozdaniu podsumowano najważniejsze ustalenia ze wspomnianej oceny z punktu widzenia instytucji i organów Unii oraz jej partnerów społecznych. Najważniejsze wnioski Skuteczność EFG W ramach EFG udziela się ukierunkowanego, dostosowanego do potrzeb i zindywidualizowanego wsparcia na rzecz beneficjentów, co stawia ich w lepszej sytuacji niż osoby, które nie otrzymują takiego wsparcia. EFG usuwa bariery utrudniające uczestnictwo i przyczynia się do zapewnienia równego traktowania wszystkich beneficjentów, ze szczególnym uwzględnieniem grup szczególnie wrażliwych lub grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji. Środki EFG oferowane są w uzupełnieniu standardowych środków krajowych lub wzmacniają je. Wsparcie z EFG pozwala niejednokrotnie uzyskać lepsze wyniki, jeżeli chodzi o liczbę beneficjentów, którym udzielono pomocy, oraz wyższe wskaźniki reintegracji w porównaniu z sytuacją, w której zastosowano by wyłącznie środki wsparcia na szczeblu krajowym. Na poziomie przypadków wsparcia z EFG nie zaobserwowano zastąpienia środków. W ramach 12 spośród 49 przypadków wsparcia z EFG w pięciu państwach członkowskich (Belgii, Irlandii, Grecji, Hiszpanii i Portugalii) skorzystano z możliwości udzielenia wsparcia na rzecz młodzieży NEET. Stwierdzono, że w ogólnej opinii wsparcie z EFG nie jest najlepszym narzędziem udzielania pomocy osobom młodym i że w odniesieniu do tych osób lepiej jest korzystać z innych instrumentów UE takich jak Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych. Mimo to w przypadkach, w których przyznano tego rodzaju wsparcie, objęte nim osoby młode w większości z niego skorzystały (dotyczyło to 62 % tych osób). W niektórych przypadkach możliwość udzielania wsparcia na rzecz młodzieży NEET uznawano za kluczowy element wartości dodanej EFG. EFG pozwala państwom członkowskim testować innowacyjne aktywne instrumenty rynku pracy, które w normalnych warunkach mogą nie być dostępne dla zwalnianych pracowników. W sytuacjach, w których wspomniane innowacyjne instrumenty okazały się skuteczne, państwa członkowskie – m.in. Belgia, Włochy i Finlandia – włączyły je następnie do swoich standardowych programów pomocy. Zaangażowanie partnerów społecznych i przedsiębiorstw zwalniających pracowników wywarło korzystny wpływ na skuteczność przypadków wsparcia z EFG, przyczyniając się do lepszego planowania i wdrażania odpowiednich instrumentów. W Hiszpanii, Finlandii i Szwecji takie zaangażowanie niekiedy skłaniało również beneficjentów do jak najszybszego znalezienia nowej pracy. Szersze wykorzystanie EFG jest utrudnione z uwagi na konieczność wykazania we wniosku istnienia związku między zwolnieniami a „globalizacją” albo „kryzysem finansowym i gospodarczym”. Jego wykazanie stanowiło wyzwanie, ponieważ coraz trudniej jest zidentyfikować i wskazać czynnik, który miał decydujące znaczenie dla zainicjowania danego działania restrukturyzacyjnego. W przypadku wniosków złożonych zgodnie z kryteriami małych rynków pracy lub wyjątkowych okoliczności należy również wykazać, że zwolnienia wywierają „znaczący wpływ” na gospodarkę, w szczególności na poziomy zatrudnienia. Z informacji wymienianych między zainteresowanymi stronami podczas organizowanych przez Komisję spotkań z osobami wyznaczonymi do kontaktów w kwestiach dotyczących EFG wynika, że w opinii większości państw członkowskich znalezienie odpowiednich dowodów stanowi utrudnienie. Opóźnienie rozpoczęcia wdrażania wsparcia z EFG odbija się niekorzystnie na jego skuteczności. Opóźnienie to może być spowodowane przewlekłością i złożonością procesu decyzyjnego na szczeblu UE (który trwa średnio 28,8 tygodnia od dnia przedłożenia wniosku), specyfiką krajowych procedur administracyjnych obowiązujących w państwach członkowskich, sposobem zarządzania przypadkami wsparcia z EFG na szczeblu krajowym lub regionalnym oraz brakiem doświadczenia państw członkowskich w korzystaniu ze wsparcia w ramach EFG. W około 15 % przypadków państwa członkowskie nie są skłonne do brania na siebie ryzyka związanego z wypłacaniem płatności zaliczkowych na poczet środków EFG ze swoich własnych funduszy publicznych w oczekiwaniu na formalne zatwierdzenie tych środków przez UE. W przypadku wystąpienia tego rodzaju opóźnień pracownicy mogą samodzielnie znaleźć nową pracę lub stracić zainteresowanie udziałem w środkach EFG. Ograniczone wymogi w zakresie gromadzenia danych i monitorowania ustanowione w rozporządzeniu w sprawie EFG utrudniają przeprowadzenie bardziej szczegółowej analizy wyników funduszu. Aby zniwelować ten problem, w rozporządzeniu w sprawie EFG na lata 2021–2027 uwzględniono szczegółowy wykaz wskaźników na potrzeby sprawozdawczości. Widoczność wsparcia z EFG jest również ograniczona, nawet wśród jego beneficjentów. Choć państwa członkowskie są odpowiedzialne za przekazywanie informacji na temat EFG, ustawicznie przeznaczają one zbyt małą ilość środków na działania informacyjne i komunikacyjne. Jeżeli chodzi o Komisję, udostępnia ona przystępne informacje w internecie i dwa razy w roku organizuje seminaria sprzyjające tworzeniu sieci kontaktów, podczas których państwa członkowskie mogą wymieniać się zgromadzonymi doświadczeniami. Począwszy od 2019 r. Komisja przekazuje informacje na temat EFG również za pośrednictwem mediów społecznościowych (Twitter). Wciąż istnieje jednak pole do poprawy widoczności rezultatów konkretnych przypadków wsparcia z EFG.

Ogólnie rzecz biorąc, wsparcie z EFG należy uznać za skuteczne – fundusz zrealizował postawiony przed nim cel zakładający wykazanie solidarności z osobami zwolnionymi w rezultacie działania restrukturyzacyjnego przeprowadzanego na dużą skalę i udzielenie tym osobom pomocy w znalezieniu nowej pracy. Średnia wartość wskaźnika reintegracji zwolnionych pracowników na rynku pracy wzrosła w porównaniu z poprzednim okresem finansowania (z 49 % do 60 %). Uzyskiwane wyniki różnią się jednak w poszczególnych przypadkach i są uzależnione od szeregu czynników takich jak sytuacja gospodarcza danego regionu i sytuacja na rynku pracy w tym regionie. Porównanie wartości wskaźników reintegracji w poszczególnych przypadkach wsparcia z EFG i zidentyfikowanie wskaźników odpowiednich do porównania zbliżonych instrumentów jest trudne. Aby usprawnić proces pomiaru wyników, państwom członkowskim zaleca się wyznaczanie w przyszłości wartości docelowych dla poszczególnych przypadków. Poza reintegracją pracowników na rynku pracy wsparcie z EFG wywarło długotrwały, pozytywny wpływ na ogólną zdolność do beneficjentów do uzyskania zatrudnienia, przejawiający się nabywaniem przez nich nowych umiejętności i kwalifikacji, zwiększaniem poziomu ich pewności siebie i uzyskiwaniem przez nich biegłości w posługiwaniu się sieciami społecznościowymi. Państwa członkowskie powinny przeprowadzać jakościową ocenę rezultatów wsparcia, na przykład przeprowadzając wśród beneficjentów wsparcia z EFG okresowe badania dotyczące ich doświadczeń. Efektywność EFG Ogólnie rzecz biorąc, w ramach przypadków wsparcia z EFG wykorzystuje się zazwyczaj część przydzielonych zasobów (wskaźnik absorpcji). Średni poziom wskaźników absorpcji zwiększył się w porównaniu z poprzednim okresem z 55 % do 59 %, przy czym między poszczególnymi przypadkami można było zaobserwować istotne różnice. Jedną z przyczyn niskiego poziomu wskaźnika absorpcji jest fakt, że przy sporządzaniu szacunków dotyczących budżetu ogólnego na etapie składania wniosku państwa członkowskie niejednokrotnie nie dysponują odpowiednimi informacjami na temat warunków, w jakich funkcjonuje grupa docelowa, ani na temat jej specyficznych potrzeb. Istotne jest zapewnienie elastyczności budżetowej w trakcie wdrażania wsparcia, aby umożliwić realokację środków w zależności od szczególnych potrzeb beneficjentów. Dokonywanie realokacji środków było możliwe w latach 2014–2020 – państwa członkowskie skorzystały z tej możliwości w ok. 30 % przypadków wsparcia z EFG, dokonując realokacji, których wartość nie przekraczała 20 % zaplanowanego budżetu. Państwa członkowskie są zobowiązane zgłaszać Komisji realokacje, których wartość przekracza 20 %. Takie realokacje wystąpiły tylko w ok. 10 % przypadków wsparcia z EFG. Nie zidentyfikowano żadnych wyraźnych zależności między ilością wydatkowanych zasobów a liczbą beneficjentów objętych wsparciem lub beneficjentów, którzy ponownie podjęli zatrudnienie. Koszty zależą w dużej mierze od specyficznych uwarunkowań na szczeblu krajowym i regionalnym, a także od charakteru oferowanych środków i sytuacji beneficjentów. Okazało się jednak, że 80 % przypadków wsparcia z EFG wskaźnik jego opłacalności był wyższy niż pierwotnie zakładano oraz że faktyczna kwota wydatków na beneficjenta była niższa od planowanej. W 68 % przypadków wskaźnik opłacalności wsparcia z EFG wrastał w miarę upływu czasu. Przewlekłość procesu decyzyjnego na szczeblu UE skutkuje opóźnieniami we wdrażaniu wsparcia. Istotniejszą przyczyną niskiej efektywności są jednak procedury na szczeblu krajowym i regionalnym. W latach 2014–2020 procedura wnioskowa trwała średnio około 200 dni i uległa skróceniu w porównaniu z około 300 dniami w poprzednim okresie programowania. Znaczne opóźnienia były również spowodowane wydłużeniem okresu zatwierdzania wniosków przez władzę budżetową, który w większości przypadków trwał średnio dziewięć tygodni zamiast sześciu tygodni przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie EFG. Przyspieszenie procedury na szczeblu UE i uproszczenie procesu składania wniosków w taki sposób, aby zmniejszyć ilość dowodów i danych statystycznych niezbędnych do wykazania istnienia związku między zwolnieniami a globalizacją lub do spełnienia kryterium kryzysu, przyczyniłoby się do poprawy efektywności funduszu. Spójność EFG Na poziomie poszczególnych przypadków wsparcia z EFG nie stwierdzono wystąpienia żadnych sytuacji, w których wsparcie pokrywałoby się z innym wsparciem unijnym lub ze wsparciem na szczeblu krajowym. Wsparcie z EFG uzupełnia wsparcie z innych funduszy UE takich jak Europejski Fundusz Społeczny (EFS). W ramach EFS zapewnia się wcześniej zaprogramowane, udzielane z wyprzedzeniem wsparcie służące propagowaniu zatrudnienia, natomiast w ramach EFG udostępnia się wsparcie o charakterze reaktywnym, udzielane w odpowiedzi na wysoką liczbę niespodziewanych przypadków utraty pracy. EFG wnosi wartość dodaną w tym zakresie, ponieważ korzysta się z niego stosownie do potrzeb w sytuacji, w której państwa członkowskie potrzebują wsparcia, aby udzielić pomocy zwolnionym pracownikom. Istnieje jednak pole do lepszego wzajemnego dostosowania EFG i EFS, ponieważ niektóre państwa członkowskie decydują się finansować środki typowe dla EFG z funduszy EFS z uwagi na wyższą stopę współfinansowania EFS. Dotyczy to w szczególności wsparcia na rzecz młodzieży, ponieważ zarówno w ramach EFG, jak i w ramach Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych udziela się wsparcia na rzecz młodzieży NEET w regionach, w których odnotowuje się wysoki poziom bezrobocia młodzieży. EFG jest spójny ze strategiami krajowymi i zapewnia wystarczającą elastyczność, aby uzupełnić już istniejące lub ustanowić nowe instrumenty rynku pracy państw członkowskich na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym. Państwa członkowskie powinny jednak lepiej koordynować EFG z zaleceniami zawartymi w unijnych ramach jakości na rzecz przewidywania zmian i restrukturyzacji. Adekwatność EFG Choć zakres EFG w latach 2014–2020 był adekwatny, jego rozszerzenie byłoby zgodne z priorytetami strategicznymi i długoterminowymi UE i mogłoby okazać się korzystne z uwagi na nowe wyzwania stojące przed europejskim rynkiem pracy (takie jak automatyzacja, cyfryzacja i przechodzenie na gospodarkę niskoemisyjną). Ograniczony stopień wykorzystywania przepisów dotyczących młodzieży NEET (12 na 49 przypadków) w połączeniu z charakterem EFG, który jest funduszem wykorzystywanym w sytuacjach kryzysowych do udzielania wsparcia osobom po utracie pracy, a nie do rozwiązywania problemów związanych z bezrobociem strukturalnym, zmniejsza jego adekwatność jako źródła wsparcia osób młodych. Szereg zainteresowanych stron wyraziło wątpliwości co do tego, czy EFG jest odpowiednim narzędziem wspierania młodzieży NEET. Na szczeblu UE ustanowiono inne mechanizmy – mianowicie EFS i Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych – lepiej przystosowane do udzielania wsparcia tej specyficznej grupie. Ogólnie rzecz biorąc, EFG jest adekwatnym i nadal ważnym narzędziem udzielania wsparcia osobom dotkniętym działaniami restrukturyzacyjnymi spowodowanymi globalizacją i wyzwaniami związanymi z kryzysem gospodarczym oraz wykazywania solidarności z tymi osobami. Jednocześnie zainteresowane strony z większości państw członkowskich zwróciły uwagę na fakt, że dostosowanie zakresu funduszu w taki sposób, aby obejmował on wszystkie przyczyny utraty pracy, złagodzenie wymogów dotyczących dowodów, jakie należy przedstawić na poparcie wniosku, oraz obniżenie progu dotyczącego liczby zwolnionych pracowników, przyczyniłoby się do poprawy stopnia wykorzystania środków z EFG oraz zwiększenia adekwatności tego funduszu. Unijna wartość dodana EFG EFG wnosi wartość wykraczającą poza to, co państwa członkowskie mogłyby osiągnąć, podejmując działania na własną rękę. EFG tworzy „efekty ilościowe”, zwiększając wsparcie finansowe udostępniane beneficjentom i ułatwiając znalezienie pracy większej liczbie osób, niż byłoby to możliwe przy wykorzystaniu wyłącznie funduszy krajowych i innych funduszy unijnych. W ramach EFG udziela się również intensywniejszego i bardziej ukierunkowanego wsparcia niż w ramach środków krajowych, dążąc do tego, by nikt nie został pominięty. Jeżeli chodzi o „efekty zakresu”, EFG zapewnia wsparcie na rzecz wszystkich grup beneficjentów, podczas gdy środki krajowe często są skierowane do osób w największym stopniu oddalonych od rynku pracy. Dzięki funduszowi państwa członkowskie mogą oferować wsparcie, którego w normalnych warunkach nie byłyby w stanie zapewnić, np. kursy szkoleniowe dla mniejszych grup uczestników czy zachęty finansowe do rozpoczęcia działalności gospodarczej. EFG tworzy również „efekty roli”, biorąc pod uwagę fakt, że doświadczenie zgromadzone w trakcie testowania innowacyjnych środków i wnioski wyciągnięte z procesu wdrażania stały się lub staną się jednym z elementów standardowych działań stosowanych na szczeblu krajowym lub regionalnym (zob. ramka 1). Ramka 1. Przykład „efektu roli” zaczerpnięty z badania przypadku wsparcia z EFG w Estonii Doświadczenia z wdrażania wsparcia z EFG potwierdziły, że zwolnieni pracownicy byli bardziej skłonni do udziału w inicjatywach w obszarze kształcenia formalnego oferowanych za pośrednictwem środków EFG niż do korzystania ze standardowych środków krajowych. Dlatego też zdecydowano się wprowadzić rozwiązania ułatwiające rozpoczęcie kształcenia formalnego na szczeblu krajowym i zapewnić dostęp do takiego kształcenia wszystkim osobom bezrobotnym albo osobom pracującym, które muszą uzupełnić swoje wykształcenie lub przejść szkolenie zawodowe. Wsparcie z EFG przyczyniło się również do poprawy dostępu do oferowanych w regionie szkoleń językowych na różnych poziomach. Pozwoliło to opracować rozwiązania zapewniające lepszy dostęp do szkoleń językowych postrzeganych jako instrumenty służące zwalczaniu bezrobocia.

„Efekty procesu” powstają z uwagi na fakt, że wsparcie z EFG przyczynia się do zacieśniania partnerstw między publicznymi i prywatnymi zainteresowanymi stronami, które utrzymują się nawet po zakończeniu realizacji danego projektu finansowanego ze środków EFG (zob. ramka 2). Ramka 2. Przykład „efektu procesu” zaczerpnięty z badania przypadku wsparcia z EFG w Finlandii W przypadku wsparcia z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Broadcom opracowano i wdrożono innowacyjne podejście do przeprowadzania procedur przetargowych. Innowacyjny charakter tego podejścia polegał na tym, że treść kursów szkoleniowych dla specjalistów z sektora ICT nie była określona w dokumentacji przetargowej, ale została opracowana przez organizatorów szkoleń. Zastosowanie tego podejścia przyniosło wynik w postaci całkowicie nowych rodzajów kursów szkoleniowych. Ustalenia i wnioski z tej oceny uznaje się za dostatecznie wiarygodne, jakkolwiek wyniki konsultacji publicznych i badania przeprowadzonego wśród beneficjentów należy traktować ostrożnie. Wyciągnięte wnioski Konsultacje z zainteresowanymi stronami przeprowadzone przed oceną i w jej trakcie – tj. przed pandemią COVID-19 i w czasie jej trwania – wykazały, że korzystne dla EFG byłoby poszerzenie jego zakresu z uwzględnieniem innych poważnych wyzwań stojących przed europejskim rynkiem pracy (takich jak automatyzacja, cyfryzacja i przejście na gospodarkę niskoemisyjną). W rozporządzeniu w sprawie EFG na lata 2021–2027 przewidziano takie poszerzenie zakresu. Uproszczony i skrócony proces składania wniosków, z ograniczeniem ilości wymaganych dowodów, przyczyniłby się do poprawy skuteczności EFG. Jego wprowadzenie przewidziano w rozporządzeniu w sprawie EFG na lata 2021–2027. Jednym z istotnych czynników skuteczności jest elastyczność EFG w zakresie oferowanych środków i stopnia ich możliwego dostosowywania do potrzeb, sytuacji i interesów poszczególnych beneficjentów. Elastyczność pozwalająca uzupełnić już istniejące lub ustanowić nowe instrumenty oferowane przez państwa członkowskie na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym zapewnia wnoszenie przez EFG unijnej wartości dodanej. Poprawa monitorowania i sprawozdawczości i przyszła ocena wpływu EFG (na szczeblu państwa członkowskiego i na szczeblu UE) wiąże się z koniecznością bardziej szczegółowego monitorowania danych gromadzonych w systematyczny sposób, w szczególności jeżeli chodzi o dane dotyczące kategorii pracowników będących beneficjentami środków (dane na temat doświadczenia zawodowego i wykształcenia), ich statusu zatrudnienia i rodzaju zatrudnienia, które znaleźli. Sukces środków EFG powinien być mierzony nie tylko na podstawie wskaźników reintegracji, ale również za pomocą parametrów o bardziej jakościowym charakterze, takich jak nabyte umiejętności i kwalifikacje, sieci społecznościowe i pewność siebie nabyta w rezultacie objęcia środkami EFG. W rozporządzeniu w sprawie EFG na lata 2021–2027 przewidziano również przeprowadzanie badania wśród beneficjentów po zakończeniu realizacji każdego przypadku wsparcia z EFG. Należy zapewnić pewien stopień elastyczności budżetowej, aby umożliwić państwom członkowskim realokację środków z EFG w zależności od potrzeb zaistniałych w trakcie realizacji projektu, o ile są one uzasadnione. Dokonywanie realokacji środków było możliwe już w okresie programowania 2014–2020, a państwa członkowskie często korzystały z tej możliwości. W rozporządzeniu w sprawie EFG na lata 2021–2027 utrzymano to elastyczne rozwiązanie – państwa członkowskie powinny zostać skuteczniej poinformowane o możliwości jego wykorzystania. Istnieje pole do lepszego dostosowania stóp współfinansowania EFG i EFS w taki sposób, aby zapewnić spójność finansowania. W rozporządzeniu w sprawie EFG na lata 2021–2027 odniesiono się do tej kwestii. Jak zwrócono uwagę w przeglądzie śródokresowym EFG na lata 2014–2020, państwa członkowskie wyciągnęły ważne wnioski w kwestii organizacyjnego uczenia się, co potwierdzono również w ramach niniejszej oceny. Do oceny osiągniętych rezultatów konieczne jest zakończenie realizacji przypadków wsparcia z EFG, aby można było zgromadzić i przeanalizować wystarczającą ilość dowodów. W rozporządzeniu w sprawie EFG na lata 2021–2027 odniesiono się do kwestii terminu, w jakim należy przeprowadzić ocenę, aby zapewnić dostateczną ilość czasu na wdrożenie przypadków wsparcia z EFG. Lepsza komunikacja – zarówno ogólna, jak i ukierunkowana – na szczeblu państw członkowskich i na szczeblu UE przyczyniłaby się do poprawy widoczności rezultatów konkretnych przypadków wsparcia z EFG. W rozporządzeniu w sprawie EFG na lata 2021–2027 uwzględniono tę kwestię. Rozporządzenie w sprawie EFG na lata 2021–2027 W rozporządzeniu w sprawie EFG na lata 2021–2027 wzięto pod uwagę ustalenia z poprzednich ewaluacji i ocen, które potwierdzono w przedmiotowej ocenie. Uwzględniono w nim również większość zaleceń zainteresowanych stron ze wszystkich państw członkowskich. Najistotniejsze zmiany wprowadzone w EFG na lata 2021–2027 obejmują: ·poszerzenie zakresu kwalifikowalności na wszystkie nieprzewidziane istotne działania restrukturyzacyjne; ·obniżenie progu zwolnień z 500 do 200; ·dostosowanie stopy współfinansowania do EFS+ (przy zachowaniu progu 60 % jako progu minimalnego); ·podwyższenie maksymalnego rocznego pułapu do 186 mln EUR (w cenach z 2018 r.).