ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
10.

Komitet Doradczy zgadza się z opinią Komisji, że zobowiązanie do zbycia należącej do Falconbridge rafinerii Nikkelverk i powiązanych aktywów na rzecz nabywcy prowadzącego działalność w sektorze wydobycia lub przetwórstwa metali, posiadającego dostęp do wystarczającej ilości surowców zasilających, aby utrzymać rentowność zbytej działalności, wraz z ofertą zawarcia z nabywcą 10-letniej, elastycznej umowy dostawy surowców, pokrywającej znaczną część zapotrzebowania Nikkelverk na surowce zasilające, jest wystarczające, aby wyeliminować znaczące utrudnienie konkurencji i zapewni obecność silnego ekonomicznie konkurenta na trzech następujących właściwych rynkach: a) dostaw niklu dla odbiorców z sektora przemysłu galwanotechnicznego i galwanoplastycznego na obszarze EOG; b) dostaw niklu o wysokiej czystości do celów wytwarzania nadstopów/ nadstopów wykorzystywanych w produkcji ważnych elementów związanych z bezpieczeństwem, na rynku światowym; oraz c) dostaw kobaltu o wysokiej czystości do celów wytwarzania nadstopów wykorzystywanych w produkcji ważnych elementów związanych z bezpieczeństwem, na rynku światowym.
2.

Większość członków Komitetu Doradczego zgadza się z Komisją, że do celów dokonania oceny omawianej operacji: a) węglany wapnia można odróżnić od innych surowców mineralnych dla przemysłu stosowanych w przemyśle papierniczym. b) z perspektywy klienta węglany wapnia stosowane do powlekania i do wypełniania nie są zamienne. Węglany wapnia stosowane do powlekania c) w oparciu o względy dotyczące podaży wypełniacze PCC i środki powlekające PCC nie należą do tego samego rynku produktowego. d) i) z badania rynku i ii) analizy ekonometrycznej wynika, że wypełniacze PCC wywierają presję konkurencyjną na wypełniacze GCC oraz że presja wypełniaczy GCC na wypełniacze PCC wywierana jest w mniejszym stopniu. Mniejszość Komitetu Doradczego głosuje przeciw oraz mniejszość wstrzymuje się od głosu. e) w odniesieniu do podaży wypełniacza PCC, który może pochodzić z instalacji zakładowej lub z rynku sprzedaży, nie jest konieczne określenie, czy podaż zakładowa wypełniacza PCC stanowi odrębny rynek, czy nie, ponieważ proponowana operacja nie będzie rodziła obaw o konkurencję w przypadku żadnej należytej definicji rynku produktowego. Mniejszość Komitetu Doradczego głosuje przeciw. Węglany wapnia stosowane do powlekania f) nie jest konieczne określenie, czy istnieją odrębne rynki różnych gramatur powłok GCC. g) wszystkie węglany wapnia stosowane do pokrywania (tj. PCC do pokrywania i GCC do pokrywania, łącznie z drobnogranulowanym GCC i mieszankami GCC i PCC) są dla klientów do pewnego stopnia zamienne. h) nie trzeba rozstrzygać, czy rynek handlu PCC do pokrywania oraz zakładowa produkcja PCC do pokrywania stanowią dwa odrębne rynki.
3.

Komitet Doradczy zgadza się z Komisją w sprawie określenia następujących właściwych rynków: a) do celów przedmiotowej sprawy: tlenek etylenu stanowi właściwy rynek produktowy tylko w celu odróżnienia go od oczyszczonego tlenku etylenu. b) nie jest konieczne dokonanie rozróżnienia między podażą zakładową (za pośrednictwem rurociągu) i pozazakładową (koleją lub transportem drogowym) tlenku etylenu, ponieważ typ podaży nie wpłynąłby na wyniki analizy porównawczej. (Jeden członek wstrzymuje się od głosu). c) nie jest konieczne przeprowadzenie dalszego podziału glikoli etylenowych na ich różne typy. d) Do celów oceny połączenia przedsiębiorstw nie jest konieczne ostateczne zdefiniowanie dokładnego rynku geograficznego etylenu i tlenku etylenu, a geograficzny rynek glikolu etylenowego obejmuje co najmniej cały obszar EOG.
2.

Komitet Doradczy zgadza się z Komisją, że właściwe rynki produktu dla celów oceny rzeczonej transakcji są następujące: w sektorze gazu ziemnego: a) rynek magazynowania lub alternatywnie rynek elastyczności gazu ziemnego; b) rynek sprzedaży hurtowej gazu ziemnego; c) rynek dostaw gazu ziemnego do centralnych elektrociepłowni; d) rynek lub rynki dostaw gazu ziemnego do dużych odbiorców przemysłowych i zdecentralizowanych elektrociepłowni; e) rynek lub rynki dostaw gazu ziemnego do małych odbiorców instytucjonalnych i gospodarstw domowych rozliczanych bez licznika; w sektorze energii elektrycznej: f) rynek sprzedaży hurtowej energii elektrycznej (bez względu na to, czy obejmuje on hurtową sprzedaż dwustronną i usługi dodatkowe, stanowiące możliwie odrębne rynki, czy też nie), g) rynek finansowych instrumentów pochodnych energii elektrycznej (bez względu na to, czy obejmuje on kontrakty różnic kursowych (CFD) stanowiące możliwie odrębny rynek, czy też nie), h) rynek sprzedaży detalicznej energii elektrycznej do odbiorców (instytucjonalnych) rozliczanych na podstawie pomiarów licznika, i) rynek sprzedaży detalicznej energii elektrycznej do odbiorców (w głównej mierze gospodarstw domowych) rozliczanych bez licznika; jeżeli chodzi o inne rynki: j) rynek ciepłownictwa, k) rynek produkcji popiołu lotnego, l) rynek obrotu prawami do emisji CO2.
45.

Jeżeli chodzi o przechowywanie dokumentów towarzyszących zawierających szczegółowe informacje, takie jak dane o połączeniu, powinna obowiązywać zasada, że takie dane o połączeniu należy usunąć, gdyż nie są one niezbędne do celów udzielenia absolutorium z wykonania budżetu. Jeżeli dokumenty towarzyszące zawierają różne poziomy informacji, to najniższy i najbardziej szczegółowy poziom informacji, do których mogą należeć dane o połączeniu, nie jest niezbędny i nie należy go przechowywać do celów udzielenia absolutorium z wykonania budżetu. Jeżeli dokumenty towarzyszące nie zawierają różnych poziomów informacji, należy rozważyć częściowe przetworzenie danych zawartych w dokumentach, pod warunkiem że nie wymaga to podjęcia niewspółmiernych wysiłków.
44.

W odniesieniu do zasady ograniczenia do zgodności z celem EIOD uważa, że wniosek przestrzega podstawowych przepisów dotyczących ochrony danych w zakresie ograniczenia do zgodności z celem. EIOD odnotowuje ponadto, że zakaz wykorzystania danych osobowych do celów innych niż zabezpieczenia społeczne nie jest wyraźnie zawarty we wniosku, ale wynika z obowiązującego prawodawstwa w zakresie ochrony danych, które zezwala na wyjątki od tej ogólnej zasady tylko w szczególnych okolicznościach i pod warunkami spełnienia ściśle określonych wymogów. W tym kontekście prawodawca może rozważyć, czy zawrzeć we wniosku konkretne odniesienie do warunków, których spełnienie jest niezbędne do tego, by dane związane z zabezpieczeniami społecznymi były przetwarzane do innych celów.
32.

Inne zastrzeżenia EIOD są następujące: — konkretne przepisy dotyczące jakości danych zawarte we wniosku Komisji nie powinny zostać skreślone ani uczynione fakultatywnymi; — przepisy dotyczące dalszego wykorzystania danych oraz szczególnych kategorii danych powinny być spójne z dyrektywą 95/46/WE i zgodne z konwencją nr 108 Rady Europy; — nie należy wykreślać z tekstu wniosku konkretnych przepisów dotyczących wymiany danych z innymi stronami poza organami ochrony porządku publicznego w obrębie UE ani ograniczać zakresu ich zastosowania. Odnośnie do wymiany danych z państwami trzecimi należy co najmniej wprowadzić mechanizmy zapewniające wspólne normy i skoordynowane decyzje dotyczące tego, czy transfer jest właściwy, również w celu wypełnienia postanowień konwencji nr 108 Rady Europy. Tekst decyzji ramowej powinien przewidywać takie mechanizmy; — wszelkie rozwiązania uzależniające prawo do informacji od złożenia wniosku przez osobę, której dotyczą dane, są nie do przyjęcia i są niezgodne z konwencją nr 108 Rady Europy; — stanowisko organów ochrony danych powinno być zgodne z pozycją przyznaną im na mocy dyrektywy 95/46/WE; — nie należy wykreślać z tekstu wniosku szczegółowych zasad dotyczących bezpieczeństwa, porównywalnych do zasad zawartych w konwencji o Europolu; — Komisja i Rada powinny przyjąć wniosek dotyczący przetwarzania określonych kategorii danych, takich jak dane biometryczne i profile DNA, związany z zasadą dostępności lub nie.
40.

EIOD uważa jednak, że sam art. 8 ust. 3, tzn. bez zmian proponowanych w niniejszej opinii, nie wystarcza, by zapewnić ochronę danych osobowych na poziomie co najmniej równym poziomowi przewidzianemu w rozporządzeniu nr 45/2001. Sam art. 8 ust. 3 nie wystarcza, ponieważ można by zrozumieć, że odnosi się on tylko do przypadków, w których wniosek nie określa sposobu stosowania wymogów w zakresie ochrony danych w kontekście dochodzeń prowadzonych przez OLAF. Jednak w przypadkach, w których wniosek określa sposób stosowania wymogów w zakresie ochrony danych, a jest to system ochrony danych o mniejszym stopniu ochrony, można by uznać, że taki niezadowalający system jest nadrzędny w stosunku do ogólnych zasad ochrony zawartych w rozporządzaniu (WE) nr 45/2001. Proponowane powyżej szczegółowe zmiany dotyczące konkretnych odniesień do rozporządzenia 45/2001 mają na celu uniknięcie ryzyka takiej interpretacji.
6.

Komitet doradczy zgadza się ze stanowiskiem Komisji, że prawdopodobne jest, iż po połączeniu przedsiębiorstwo Universal w wyniku nieskoordynowanych efektów będzie miało możliwość i motywację do podwyższenia cen na swój repertuar angloamerykańskich praw mechanicznych do wykonywania utworów w internecie Komitet doradczy zgadza się, że połączenie wzbudza tym samym poważne wątpliwości w odniesieniu do rynku praw internetowych (które obejmują prawa mechaniczne i prawa do wykonań utworów w internecie) zarówno w całym EOG jak i w Austrii, Niemczech, Polsce, Republice Czeskiej i w Zjednoczonym Królestwie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 204/8

Sprawozdanie końcowe urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w sprawie COMP/M.4404 — Universal/BMG Music Publishing

(zgodnie z art. 15 i 16 decyzji Komisji (2001/462/WE, EWWiS) z dnia 23 maja 2001 r. w sprawie zakresu uprawnień urzędników przeprowadzających spotkania wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji — Dz.U. L 162 z 19.6.2001, str. 21)

(2007/C 204/04)

W dniu 3 listopada 2006 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Universal Music Group Inc. („Universal”) przejmuje w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady całkowitą kontrolę nad przedsiębiorstwem BMG Music Publishing („BMG”), wchodzącym obecnie w skład grupy Bertelsmann, w drodze zakupu akcji i aktywów.

Po zbadaniu dowodów przedstawionych przez strony planowanej koncentracji i po przeprowadzeniu badania rynku Komisja uznała, że istnieją poważne wątpliwości co do zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem i w dniu 8 grudnia 2006 r. postanowiła wszcząć postępowanie na mocy art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw.

W dniach 21 grudnia 2006 r. i 26 stycznia 2007 r. stronie zgłaszającej udostępniono do wglądu najważniejsze dokumenty zgodnie z wzorcową praktyką prowadzenia przez WE postępowań dotyczących łączenia przedsiębiorstw.

Dnia 15 marca 2007 r. strony zaproponowały zobowiązania zmieniające pierwotne warunki koncentracji. W dniach 26 marca i 30 marca zobowiązanie te zostały zmodyfikowane, a ich ostateczną wersję przedstawiono dnia 23 kwietnia 2007 r. Na podstawie tych zobowiązań odpowiednia służba Komisji uznała, że poważne wątpliwości dotyczące planowanej koncentracji zostały usunięte. W związku z tym nie przesłano stronom pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń.

Strony i inne przedsiębiorstwa nie zgłosiły mi żadnych wątpliwości co do przeprowadzonych badań rynkowych.

Niniejsza sprawa nie wymaga specjalnego komentarza dotyczącego prawa do ustnego złożenia wyjaśnień.
5.

Oferty powinny zawierać dane i informacje określone w art. 32-35 przepisów wykonawczych do ustawy nr 238/2004 w sprawie ropy, zatwierdzonych decyzją rządu nr 2075/2004. Podczas przygotowania ofert zainteresowane osoby prawne mogą korzystać z danych i informacji geologicznych udostępnionych przez Krajową Agencję Bogactw Naturalnych zgodnie z art. 24 ust. 3 lit. c)-g) przepisów wykonawczych do ustawy nr 238/2004 w sprawie ropy, zatwierdzonych decyzją rządu nr 2075/2004. Dostęp do danych i informacji geologicznych można uzyskać przesyłając pisemny wniosek skierowany do prezesa Krajowej Agencji Bogactw Naturalnych, po podpisaniu umowy o poufności i dokonaniu opłaty za nabycie zestawu danych oraz opłaty za dostęp do informacji należących do krajowego funduszu danych geologicznych i ich wykorzystanie.
4.

Komitet Doradczy zgadza się z projektem decyzji Komisji Europejskiej co do adresatów decyzji, a w szczególności z propozycją pociągnięcia do odpowiedzialności za postępowanie wyżej wymienionych grup ich spółek macierzystych i z propozycją zamknięcia postępowania przeciwko przedsiębiorstwu Volker Wesssels Stevin Infra BV oraz Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans BV.
75.

Jednakże do wcześniejszych uwag o kształcie przepisów rozdziału 6 Europejski Inspektor Ochrony Danych pragnie dodać, że dostrzegł inne usterki w przepisach rozdziału 6 (36): — Art. 30, dotyczący rejestrowania czynności, ma zastosowanie jedynie do wymiany danych osobowych, ale już nie do dostępu do tych danych służącego ochronie porządku publicznego. Byłoby lepiej, gdyby artykuł ten został tak zredagowany, by wszystkie czynności wykonywane względem tych danych musiały być rejestrowane. — W myśl art. 31 prawo osoby, której dane dotyczą, do informacji ogranicza się do prawa do otrzymania informacji na własny wniosek. Wymóg ten jest sprzeczny z podstawową zasadą ochrony danych, a mianowicie zasadą, że administrator danych udziela osobie, od której pobrano dane o niej samej, podstawowych informacji dotyczących ich pobrania i że osoba ta wcale nie musi o to specjalnie występować (37). Zresztą w wielu przypadkach osoba ta nawet nie będzie wiedziała, że dane o niej są gromadzone. Oczywiście wykonanie prawa do informacji można obwarować wyjątkami, warunkami i ograniczeniami, na przykład ze względu na dobro toczącego się dochodzenia karnego, ale w ten sposób nie wolno pozbawiać tego prawa jego merytorycznej wartości przez to, że rutynowo wymaga się od osoby, której dotyczą dane, by występowała z odnośnym wnioskiem (38). — Rozdział 6 nie przewiduje rozróżniania danych według odrębnych kategorii osób (ofiar, podejrzanych czy innych osób, których dane są przechowywane w bazie). Takie rozróżnienie między kategoriami osób, oparte na charakterze udziału tych osób w popełnianiu przestępstwa, wprowadzono do wniosku Komisji dotyczącego ramowej decyzji Rady w sprawie ochrony danych w trzecim filarze; rozróżnienie to jest jeszcze ważniejsze w kontekście omawianej inicjatywy, gdyż pozwala przetwarzać dane — niekiedy szczególnie chronione — osób, które nie uczestniczą bezpośrednio w popełnianiu przestępstwa. — Jedna uwaga pojawiła się już wcześniej: brak jest definicji danych osobowych (39).
(3)

Wszystkie państwa członkowskie ratyfikowały Konwencję Rady Europy z dnia 21 marca 1983 r. o przekazywaniu osób skazanych. Konwencja umożliwia przekazywanie osób skazanych do państwa, którego są obywatelami, jeżeli zainteresowane państwa i osoba skazana wyrażą na to zgodę. Protokół dodatkowy z dnia 18 grudnia 1997 r. dołączony do tej konwencji, w którym przewidziano możliwość przekazania danej osoby bez jej zgody, nie został jeszcze ratyfikowany przez wszystkie państwa członkowskie. W decyzji ramowej Rady 2007/…/WSiSW z dnia … r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (3) zasada wzajemnego uznawania została rozszerzona na wykonywanie kar pozbawienia wolności.
48.

Zaniepokojenie EIOD budzi fakt, że w obecnym tekście nie ma już kluczowych przepisów dotyczących ochrony danych osobowych, które to przepisy zawierał wniosek Komisji. Usunięcie tych przepisów znacznie osłabia poziom ochrony obywateli. Po pierwsze, wniosek nie wnosi wartości dodanej w stosunku do konwencji nr 108, co uczyniłoby jego przepisy właściwymi z punktu widzenia ochrony danych, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 30 ust. 1 TUE. Po drugie, pod wieloma względami nie gwarantuje również poziomu ochrony wymaganego przez konwencję nr 108. Z tej przyczyny EIOD uważa, że wniosek wymagałby znacznego udoskonalenia, zanim mógłby stać się podstawą dyskusji nad właściwymi ogólnymi ramami ochrony danych w trzecim filarze. Te udoskonalenia muszą dać pewność, że te ogólne ramy: — wnoszą wartość dodaną w stosunku do konwencji nr 108 przez ustanowienie stosownych przepisów dotyczących ochrony danych osobowych zgodnie z wymogiem art. 30 ust. 1 TUE; — mogą być stosowane do przetwarzania danych osobowych na użytek krajowy przez organy ochrony porządku publicznego; — są spójne z zasadami ochrony danych w pierwszym filarze, jednak uwzględniają również w razie potrzeby szczególny charakter działań związanych z ochroną porządku publicznego; — są zgodne z zasadami określonymi w konwencji nr 108 oraz zaleceniu nr R (87) 15, w szczególności jeśli chodzi o: — ograniczenie celów dalszego przetwarzania danych osobowych; — jakość danych, w tym rozróżnienie między różnymi kategoriami podmiotów danych (przestępców, podejrzanych, ofiar, świadków itp.), ocenę zróżnicowanego stopnia ścisłości i wiarygodności danych osobowych, mechanizmy zapewniające okresową weryfikację i poprawianie; — warunki przekazywania danych osobowych organom innym niż właściwe i podmiotom prywatnym, a także dostępu organów ochrony porządku publicznego do danych osobowych kontrolowanych przez podmioty prywatne oraz dalszego wykorzystywania przez nie tych danych; — zapewniają odpowiedni poziom ochrony podczas wymiany danych osobowych z państwami trzecimi, również w odniesieniu do umów międzynarodowych; — poruszają również inne kwestie wspomniane w niniejszej i poprzednich opiniach EIOD.
5.

We wspomnianej opinii EIOD poparł wprowadzenie zasady przejrzystości do prawodawstwa, z należytym poszanowaniem przepisów dyrektywy 95/46/WE i rozporządzenia (WE) nr 45/2001, ale stwierdził, że należy przestrzegać proaktywnego podejścia do praw podmiotów danych (6), ponieważ będą ujawniane dane osobowe. EIOD podkreślił, że proaktywne podejście mogłoby polegać na wcześniejszym informowaniu podmiotów danych, już w momencie gromadzenia danych osobowych, że dane te mogą zostać podane do wiadomości publicznej, oraz na zapewnieniu poszanowania prawa podmiotu danych do dostępu do jego danych oraz jego prawa do sprzeciwu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 131/4

Sprawozdanie końcowe urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w sprawie COMP/M.4215 — Glatfelter/Crompton Assets

(zgodnie z art. 15 i 16 decyzji Komisji (2001/462/WE, EWWiS) z dnia 23 maja 2001 r. w sprawie zakresu uprawnień urzędników przeprowadzających spotkania wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji — Dz.U. L 162 z 19.6.2001, str. 21)

(2007/C 131/04)

W dniu 4 kwietnia 2006 r. Niemcy złożyły wniosek o odesłanie sprawy do Komisji zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw). Zgodnie z art. 22 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia Komisja poinformowała właściwe władze państw członkowskich oraz przedsiębiorstwa, których dotyczyło postępowanie, o złożeniu wniosku. Zjednoczone Królestwo przyłączyło się do wniosku. W dniu 15 maja 2006 r. Komisja przyjęła wniosek o zbadanie koncentracji oraz poinformowała państwa członkowskie i przedsiębiorstwa o swojej decyzji.

Następnie, w dniu 16 sierpnia 2006 r. do Komisji wpłynęło zgłoszenie proponowanej koncentracji, w wyniku której spółka P.H. Glatfelter Company nabywa wyłączną kontrolę nad branżą Lydney należącą do spółki J.R. Crompton Ltd, objętej zarządem sądowym, w drodze zakupu aktywów.

Po zbadaniu zgłoszenia Komisja stwierdziła, iż zgłoszona transakcja wchodzi w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw oraz wzbudza poważne wątpliwości co do zgodności ze wspólnym rynkiem oraz funkcjonowaniem porozumienia EOG. W związku z tym w dniu 20 września 2006 r. Komisja wszczęła postępowanie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw.

Po przeprowadzeniu przez służby Komisji dokładnej analizy rynku stwierdzono, że proponowana transakcja nie zakłóci znacząco skutecznej konkurencji na wspólnym rynku ani na znacznej jego części, w szczególności w wyniku stworzenia bądź umocnienia pozycji dominującej. Transakcja jest zatem zgodna ze wspólnym rynkiem oraz porozumieniem EOG. W związku z tym nie przesłano stronom pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń.

Strony ani osoby trzecie nie zgłosiły urzędnikowi przeprowadzającemu postępowanie wyjaśniające żadnych zapytań ani uwag. Niniejsza sprawa nie wymaga specjalnych komentarzy w kwestii prawa do złożenia ustnych wyjaśnień.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 272/19

Sprawozdanie końcowe urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w sprawie COMP/C2/38.681 — Drugie Porozumienie z Cannes

(zgodnie z art. 15 i 16 decyzji Komisji (2001/462/WE, EWWiS) z dnia 23 maja 2001 r. w sprawie zakresu uprawnień urzędników przeprowadzających spotkania wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji — Dz.U. L 162 z 19.6.2001, str. 21)

(2007/C 272/07)

Projekt decyzji przedstawiony Komisji na mocy art. 9 rozporządzenia Rady nr 1/2003 dotyczy pięciu największych wydawców muzycznych oraz trzynastu stowarzyszeń zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, którzy podpisali tzw. Drugie Porozumienie z Cannes dotyczące zarządzania prawami do reprodukcji mechanicznej.

Dnia 27 lutego 2003 r. wytwórnia fonograficzna Universal Music BV złożyła na ręce Komisji skargę twierdząc, że niektóre warunki porozumienia naruszyły art. 81 Traktatu WE. Drugie Porozumienie z Cannes zostało następnie zgłoszone Komisji dnia 1 lipca 2003 r. zgodnie z procedurą przewidzianą w rozporządzeniu nr 17/62. Jednak procedura zgłoszenia została przerwana dnia 1 maja 2004 r. w następstwie wejścia w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1/2003.

Dnia 23 stycznia 2006 r. Komisja przesłała wstępną ocenę do trzynastu stowarzyszeń zbiorowego zarządzania mechanicznymi prawami autorskimi oraz do pięciu największych wydawców muzycznych będących stronami Drugiego Porozumienia z Cannes. W ramach wstępnej oceny Komisja wyszczególniła dwie klauzule Drugiego Porozumienia z Cannes jako budzące zastrzeżenia co do zgodności z art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG: klauzulę 9 lit. a), która ogranicza możliwości stowarzyszeń zbiorowego zarządzania prawami autorskimi przyznawania rabatów użytkownikom komercyjnym oraz klauzulę 7 lit. a) ppkt (i), na mocy której stowarzyszenia te nie mają prawa podejmowania działalności w zakresie wydawania lub produkcji płyt.

W czasie wstępnych rozmów strony zaproponowały zobowiązania uwzględniające zastrzeżenia wyrażone przez Komisję. W dniu 23 maja 2006 r. Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym zawiadomienie na mocy art. 27 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 w celu przeprowadzenia próby rynkowej proponowanych zobowiązań. W zawiadomieniu wezwano zainteresowane strony do przedstawienia uwag w ciągu miesiąca od daty jego publikacji. W związku z powyższym dnia 5 lipca 2006 r. wytwórnia fonograficzna Universal International Music BV wycofała swoją skargę.

W świetle zobowiązań i w następstwie badania rynku właściwe służby Komisji uznały, że brak jest podstaw do podjęcia przez nią dalszych działań, a postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać zamknięte bez uszczerbku dla przepisów art. 9 ust.2 rozporządzenia nr 1/2003.

Nie otrzymałem żadnych zapytań ani uwag od zainteresowanych stron ani osób trzecich. Zainteresowane strony oficjalnie uznały, że otrzymały wystarczający dostęp do informacji koniecznych do zaproponowania zobowiązań, których celem jest rozwianie obaw wyrażonych przez Komisję. W związku z powyższym przedmiotowa sprawa nie wymaga żadnych szczególnych uwag w odniesieniu do prawa do złożenia ustnych wyjaśnień.