KOMISJA EUROPEJSKA Strasburg, dnia 12.12.2017 COM(2017) 763 final Zalecenie DECYZJA RADY upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umowy o partnerstwie między Unią Europejską a członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku



UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Przyczyny i cele wniosku Celem niniejszej inicjatywy jest odnowienie umowy o partnerstwie z członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP). Obecnie stosunki te są regulowane umową z Kotonu, która stanowi, że strony muszą przystąpić do negocjacji osiemnaście miesięcy przed jej wygaśnięciem w lutym 2020 r. Celem wniosku jest zawarcie kompleksowej umowy z 79 państwami będącymi obecnie sygnatariuszami umowy z Kotonu, z naciskiem na realizację zarówno wspólnych interesów, jak i szczególnych interesów UE (np. w kwestii migracji; pokoju i bezpieczeństwa oraz inwestycji), wykraczając poza podejście „uniwersalne” i jeszcze bardziej odchodząc od dynamiki typu darczyńca–beneficjent. Uwzględniając pozytywne rezultaty i słabe strony obecnie obowiązującej umowy z Kotonu oraz zmieniony kontekst i bieżące polityki unijne – a także po przyjęciu perspektywy długoterminowej wykraczającej poza 2020 r. – UE wskazała nadrzędne interesy strategiczne, do których realizacji należy dążyć. Mianowicie: 1) stworzenie partnerstwa politycznego ukierunkowanego na budowanie pokojowych, stabilnych, dobrze zarządzanych, zamożnych oraz odpornych państw i społeczeństw; 2) przyspieszenie postępów na drodze do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju; 3) budowanie skutecznych sojuszy w ramach struktur międzynarodowych w celu wspierania działań globalnych. Wymienione cele ogólne przekładają się na bardziej szczegółowe cele określone w odniesieniu do każdego obszaru priorytetowego. Aby poczynić postępy w osiąganiu tych celów, należy dokonać ponownego przeglądu stosunków długoterminowych, które w tym czasie znacznie się zmieniły, by były one adekwatne do zakładanych celów. Należy to uczynić przy pełnym poszanowaniu dla zachowania bardzo solidnych stworzonych przez ten czas fundamentów oraz opierając się na nich. W związku z tym kwestią absolutnie priorytetową jest pełne uwzględnienie wzmocnionych ram i tendencji na szczeblu regionalnym, które pojawiły się na obszarze Afryki, Karaibów i Pacyfiku. W związku z tym celem jest zawarcie nowej umowy, na którą złożą się trzy porozumienia regionalne oparte na wspólnej podstawie. Środek ciężkości będą stanowiły porozumienia regionalne określające priorytety dla poszczególnych regionów w odniesieniu do państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku. Wspólna podstawa, która ma zastosowanie do wszystkich członków partnerstwa, będzie zawierać wykaz ogólnych celów, zasad i priorytetów oraz umożliwi ściślejszą współpracę na szczeblu międzynarodowym. Porozumienia regionalne będą stanowiły protokoły do umowy i będą zapewniały kompleksowe ramy prawne stosunków. Jednocześnie – dzięki zastosowaniu uproszczonej procedury przeglądu trzech omawianych porozumień regionalnych – umowa umożliwi elastyczne dostosowanie się do zmieniających się okoliczności. Konieczne będzie uznanie i uwzględnienie w ramach partnerstwa zwiększonej roli organizacji (sub-)regionalnych, szczególnie w kwestii zarządzania omawianymi porozumieniami regionalnymi. Partnerstwo będzie w zróżnicowanym stopniu otwarte na zaangażowanie lub przyłączanie innych państw, które wyznają te same wartości i przyczyniają się do osiągania celów partnerstwa. Szczególnie istotne jest na przykład umożliwienie wzmocnienia podejścia opartego na „traktowaniu Afryki jako całości”, przy jednoczesnym poszanowaniu istniejących dwustronnych układów o stowarzyszeniu z państwami Afryki Północnej. Rola społeczeństwa obywatelskiego i sektora prywatnego zostanie wzmocniona nie tylko w ramach partnerstwa, lecz również pod względem pełnienia funkcji kluczowych podmiotów, które pomogą w osiągnięciu zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu w swoich państwach i regionach. Struktura instytucjonalna będzie odzwierciedlać te przemiany oraz zostanie uproszczona i usprawniona. Należy zauważyć, że kompleksowa umowa, która ma zostać zawarta, ma kształtować stosunki z krajami partnerskimi na wszystkich szczeblach politycznych, niezależnie do tego, czy będzie to szczebel krajowy, (sub-)regionalny, czy też szczebel partnerstwa, oraz że nadal najbardziej istotny jest szczebel krajowy, również w świetle zasady pomocniczości. Podobnie jak w przypadku innych umów przedmiotowa umowa nie będzie ograniczona czasowo, ale będzie przewidywać możliwość jej wypowiedzenia na wniosek jednej ze stron. Kraje partnerskie wyraziły chęć zawarcia odnowionej, prawnie wiążącej umowy o partnerstwie z UE, opartej na fundamentach określonych w ramach obecnie obowiązującej umowy z Kotonu. Ponadto podczas spotkań konsultacyjnych kraje partnerskie wyraziły ogólne uznanie dla proponowanego wzmocnionego podejścia regionalnego. W interesie UE i partnerów leży terminowe zakończenie negocjacji, aby uniknąć powstania politycznej próżni po 2020 r. Należy utworzyć zespół negocjacyjny złożony z Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Zespołowi negocjacyjnemu powinna przewodniczyć Komisja we współpracy z Wysokim Przedstawicielem. Oprócz właściwych służb Komisji w skład zespołu negocjacyjnego wejdzie również Europejska Służba Działań Zewnętrznych. Zgodnie z art. 18 ust. 4 Traktatu UE Wysoki Przedstawiciel / Wiceprzewodniczący zapewni spójność i koordynację unijnych działań zewnętrznych w odniesieniu do tych złożonych negocjacji. Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Niniejszy wniosek w sprawie kompleksowej umowy jest całkowicie spójny z powiązanymi politykami UE. Zgodnie z Globalną strategią na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej ma on na celu promowanie szeregu uniwersalnych i niepodzielnych wartości, zintegrowanego podejścia do konfliktów i kryzysów, jak również konkretnych środków ukierunkowanych na zwalczanie terroryzmu i przeciwdziałanie radykalizacji, które ostatecznie mają się przyczynić do budowania pokojowych, stabilnych, dobrze zarządzanych oraz odpornych państw i społeczeństw. We wniosku podkreśla się także potrzebę budowania skutecznych sojuszy w ramach struktur międzynarodowych, zgodnie z podstawową zasadą multilateralizmu. Ponadto wniosek ma na celu utrzymanie i wzmocnienie kluczowej roli dialogu na wszystkich szczeblach politycznych. Zgodnie ze zmienionym Europejskim konsensusem w sprawie rozwoju w centrum nowego partnerstwa znajdzie się osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju, a w szczególności eliminacja ubóstwa. Wniosek opracowano również w oparciu o istniejące strategie (uwzględniając późniejsze zmiany) dotyczące stosunków między UE a różnymi regionami AKP – w szczególności na podstawie wspólnej strategii Afryka-UE z 2007 r., wspólnej strategii partnerstwa UE-Karaiby z 2012 r. oraz strategii na rzecz wzmocnionego partnerstwa z wyspami Pacyfiku. z 2006 r. Trzy proponowane porozumienia w praktyce zastąpią i usprawnią te strategie. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi polityki handlowej wniosek ma na celu stworzenie nowych możliwości dla trwałego wzrostu gospodarczego, niebieskiej i zielonej gospodarki oraz małych i średnich przedsiębiorstw, a także wsparcie bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi polityki migracyjnej partnerstwo zapewni kompleksowe i oparte na poszanowaniu praw podejście do migracji i mobilności. Działanie to będzie miało na celu lepszą organizację legalnej migracji, wspieranie dobrze zorganizowanej mobilności, maksymalizację jej wpływu na rozwój, a także zapobieganie i zwalczanie migracji nieuregulowanej, eliminację handlu ludźmi i utworzenie mechanizmu pozwalającego zapewnić skuteczne powroty i readmisję. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi polityki ochrony środowiska we wniosku podkreśla się potrzebę podjęcia natychmiastowego i szybkiego działania mającego na celu przeciwdziałanie degradacji środowiska i zmianie klimatu, które to kwestie stanowią poważne zagrożenie dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, a w niektórych przypadkach nawet dla przetrwania całych grup ludności. Wniosek zachowuje również pełną spójność z szeregiem innych istotnych unijnych strategii politycznych związanych z ustalonymi priorytetami, takich jak strategie polityczne w zakresie energii, kształcenia, zatrudnienia oraz badań naukowych i innowacji. 2. PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ Podstawa prawna Klasyfikację umowy międzynarodowej można ustalić dopiero w końcowej części negocjacji na podstawie treści i celów umowy. W związku z tym Komisja przedkłada swoje zalecenie dotyczące decyzji Rady w sprawie rozpoczęcia negocjacji zgodnie z art. 218 ust. 3 i 4 TFUE, które stanowią proceduralną podstawę prawną. Pomocniczość W perspektywie krótko- i długoterminowej Europa będzie musiała zmierzyć się z szeregiem wyzwań, a także będzie miała okazję wykorzystać szereg możliwości, a czynności te będą wymagały podjęcia wspólnych działań i skoordynowanych wysiłków w ramach szeregu strategii polityki wewnętrznej i zewnętrznej. Dzięki obszernemu zestawowi strategii i instrumentów UE jest dobrze przygotowana do tego, by stawić czoła takim wyzwaniom i wykorzystać pojawiające się możliwości. Działanie na poziomie UE wnosi wartość dodaną pod względem oddziaływania politycznego i gospodarczego. Przykładowo globalna sieć delegatur UE zapewnia obecność UE w państwach, w których wiele państw członkowskich nie ma swojego przedstawicielstwa. Szczebel unijny wyjątkowo dobrze nadaje się do budowania strategicznych sojuszy z dużą liczbą członków partnerstwa, które pozwalają wspierać międzynarodowe działania zgodnie z interesami UE. Należy również zauważyć, że niektóre obszary polityki – szczególnie handel – podlegają wyłącznym kompetencjom UE. We wniosku rozszerza się ponadto na przedmiotowe partnerstwo wewnętrzne zobowiązanie UE do przestrzegania zasady pomocniczości. Aby uniknąć powielania lub pokrywania się różnych ram i struktur, przewiduje się, że działania będą podejmowane na poziomie politycznym, który jest dla nich najbardziej odpowiedni. Proporcjonalność Przedmiotowa inicjatywa jest bezpośrednio ukierunkowana na osiągnięcie unijnych celów w zakresie działań zewnętrznych, zgodnie z art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej, i przyczynia się do realizacji politycznego priorytetu UE, jakim jest „silniejsza pozycja UE na arenie międzynarodowej”. Jest ona zgodna z postanowieniem zawartym w globalnej strategii na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej, które mówi, że aby zrealizować priorytety działań zewnętrznych UE, należy współdziałać z innymi i przebudować partnerstwa zewnętrzne w sposób odpowiedzialny. We wniosku nie proponuje się utworzenia nowych struktur lub nałożenia na UE dodatkowych obciążeń – przeciwnie, proponuje się usprawnienie funkcjonowania istniejących instytucji, uproszczenie procedur i instrumentów oraz ułatwienie interakcji między różnymi szczeblami zarządzania. 3. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

Oceny ex post / kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa W ramach szczegółowej oceny przeanalizowano wyniki pierwszych 15 lat obowiązywania umowy z Kotonu. Odnotowano znaczne postępy w kwestii dialogu politycznego prowadzonego na szczeblu krajowym i regionalnym, co pomogło wzmocnić najważniejsze elementy w państwach AKP. Umowa z Kotonu przyczyniła się do zwiększenia wzajemnego zrozumienia i zintensyfikowania współpracy w zakresie kwestii związanych z bezpieczeństwem oraz stanowiła pierwszy krok na drodze do pogłębionej współpracy w dziedzinie migracji, co z kolei utorowało drogę dla procesu rabackiego, procesu chartumskiego i procesu z Valletty. Wymiana handlowa znacznie wzrosła, a umowy o partnerstwie gospodarczym stanowią główny rezultat obowiązywania umowy z Kotonu. Ponadto poczyniono znaczne postępy w kwestiach rozwoju społecznego i stabilizacji makroekonomicznej w państwach AKP. W ramach oceny zwrócono również uwagę, że niezbędne są dalsze wysiłki, aby w pełni osiągnąć cele umowy z Kotonu. Co więcej, chociaż te cele są wciąż istotne, odnoszą się tylko do części poważnych zmian, które zaszły w ostatnich latach w kontekście globalnym. W ramach oceny stwierdzono, że należy dokonać przeglądu ogólnych celów pod kątem nowych wyzwań i możliwości stojących przed UE i jej partnerami. Zalecono również przeprowadzenie przeglądu struktury instytucjonalnej, aby zwiększyć poziom spójności między poszczególnymi ramami polityki i usprawnić proces decyzyjny. Konsultacje z zainteresowanymi stronami Przeprowadzono konsultacje z szeregiem zainteresowanych stron. Rozpoczęto pierwszą rundę konsultacji obejmującą konsultacje społeczne i wymianę informacji z delegaturami Unii. Wyniki tej rundy konsultacji wzbogaciły ocenę umowy z Kotonu i ocenę skutków, które stanowiły podstawę dla wspólnego komunikatu z listopada 2016 r. Druga runda konsultacji odbyła się po opublikowaniu komunikatu z 2016 r. – tym razem skoncentrowano się przede wszystkim na decydentach. Coraz częściej opowiadano się za wzmocnieniem przepisów, które umożliwiają skuteczniejsze promowanie istotnych interesów UE (szczególnie w dziedzinie migracji i inwestycji). Panowała powszechna zgoda co do konieczności uwzględnienia nowej dynamiki regionalnej oraz uniknięcia pokrywania się różnych ram politycznych i prawnych. Istniały jednak różnice zdań w kwestii stopnia, w jakim należy wprowadzić regionalizację, a w kilku przypadkach niektórzy uczestnicy zgłaszali wątpliwości, czy prawnie wiążąca umowa przyczyni się do wytworzenia wartości dodanej. Przy różnych okazjach zasięgano opinii Parlamentu Europejskiego i na bieżąco go informowano, zarówno przed publikacją wspólnego komunikatu, jak i po jego publikacji. W rezolucji z października 2016 r. podkreślono potrzebę zawarcia odnowionej, prawnie wiążącej umowy wraz z trzema wzmocnionymi regionalnymi partnerstwami, co jest w pełni zgodne z niniejszym wnioskiem. W odniesieniu do nawiązywania współpracy z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku w komunikacie z Waigani przyjętym podczas szczytu szefów państw AKP, który odbył się w Papui-Nowej Gwinei w 2016 r., stwierdzono, że należy dążyć do zawarcia odnowionego, prawnie wiążącego partnerstwa z UE opartego na fundamentach określonych w umowie z Kotonu, a także do pogłębienia dialogu politycznego i zintensyfikowania współpracy międzynarodowej. Ponadto komisarz Neven Mimica i dwóch doradców wysokiego szczebla (Louis Michel i Pascal Lamy) przeprowadziło szereg spotkań konsultacyjnych w państwach Afryki, Karaibów i Pacyfiku. Ogólnie można stwierdzić, że proponowane przez UE podejście zostało odebrane pozytywnie, a szczególnie kwestia przesunięcia nacisku na trzy regiony i ich priorytety szczegółowe. Jednocześnie wielu rozmówców podkreśliło wagę zachowania spójności państw AKP. Co istotne, duży nacisk położono na konieczność znacznego zwiększenia możliwości inwestycyjnych i ułatwienia rozwoju sektora prywatnego. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Skorzystanie z zewnętrznej wiedzy eksperckiej w znacznym stopniu wspomogło prace nad niniejszym wnioskiem. Przeprowadzono serię dyskusji panelowych z udziałem ekspertów i dokonano przeglądu istniejącej literatury naukowej, co wniosło wkład w opracowywanie nie tylko ogólnej oceny umowy z Kotonu, oceny skutków, komunikatu, lecz również zalecenia. Ocena skutków Spośród możliwych wariantów, które pojawiły się w wyniku procesu konsultacji, pełną analizą w ramach oceny skutków objęto wyłącznie te, w przypadku których istniało duże prawdopodobieństwo realizacji (większości) celów UE. Obecnie obowiązująca umowa z Kotonu stanowiła punkt odniesienia, względem którego oceniono wszystkie warianty. W wyniku systematycznej analizy różnych skutków poszczególnych wariantów stwierdzono, że najlepszym sposobem na osiągnięcie celów UE jest zawarcie umowy składającej się z części ogólnej, która ma zastosowanie dla wszystkich, i z trzech solidnych partnerstw regionalnych. Uznano, że ten wariant umożliwia zachowanie wszystkich pozytywnych aspektów obecnej umowy z Kotonu, a jednocześnie ułatwia stworzenie odpowiednich warunków umożliwiających UE osiągnięcie jej nowych celów. Cele te obejmują skuteczniejsze zabezpieczenie swoich interesów politycznych i gospodarczych, zwiększenie wywieranego wpływu na arenie międzynarodowej oraz poprawę szans na realizację agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030. Ponadto – uwzględniwszy pogłębioną dynamikę regionalizacji – uznano, że preferowany wariant stwarza największe możliwości dostosowywania działań do różnych warunków. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała w lipcu 2016 r. pozytywną opinię na temat oceny skutków. Niniejszy wniosek jest całkowicie zgodny z wariantem zalecanym w ocenie skutków, co szczegółowo określono we wspólnym komunikacie przyjętym w listopadzie 2016 r. Prawa podstawowe Jednym z celów proponowanego partnerstwa, w pełni zgodnym z przepisami Traktatu UE, jest promowanie praw człowieka i podstawowych wolności (a także demokracji, praworządności i dobrych rządów). Jeżeli zrezygnuje się z wiążącego prawnie charakteru partnerstwa, te zobowiązania przepadną – taka sytuacja byłaby niepożądana, jeżeli weźmiemy pod uwagę zmieniającą się scenę międzynarodową i rosnące na niej w siłę potęgi, które niekoniecznie podzielają te wartości i zasady. Niniejszy wniosek zapewnia również możliwość lepszego umocowania praw podstawowych i dialogu politycznego w regionalnych ramach i systemach.

4. WPŁYW NA BUDŻET Nie przewiduje się wywarcia przez niniejszą inicjatywę nowego znaczącego wpływu na budżet – chociaż należy zauważyć, że poziom zasobów, z których mogą być finansowane działania zewnętrzne UE, zostanie określony w kontekście przeglądu wieloletnich ram finansowych (WRF). W kontekście instrumentów finansowych Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) stanowił główny instrument wspierający inicjatywy dotyczące państw i regionów AKP. EFR jest funduszem pozabudżetowym finansowanym bezpośrednio ze składek wnoszonych przez państwa członkowskie UE. 5. ELEMENTY FAKULTATYWNE Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania W niniejszym wniosku przewiduje się przyjęcie planów wdrożenia na poszczególnych szczeblach dialogu. We wniosku przewiduje się również utworzenie systemu monitorowania postępów, przy wykorzystaniu konkretnych wskaźników i mierzalnych rezultatów, głównie w oparciu o istniejące inicjatywy. Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku W niniejszym wniosku przewiduje się przyjęcie jednej umowy składającej się z następujących głównych elementów: ·części ogólnej, która ma zastosowanie do wszystkich członków partnerstwa i na którą składają się: część podstawowa (obejmująca nadrzędne cele i zasady, priorytety strategiczne i przepisy dotyczące współpracy międzynarodowej), ramy instytucjonalne, środki współpracy i przepisy końcowe; ·oddzielne porozumienia regionalne zawierające cele szczegółowe i priorytety w odniesieniu do odpowiednio państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku. Te trzy porozumienia, które przyjmą formę protokołów załączonych do części ogólnej umowy, zastąpią obecne partnerstwa regionalne. Część podstawowa Część 1 (Postanowienia ogólne) zawiera ogólne cele i zasady. Celem jest przyjęcie umowy ramowej, która w jak największym stopniu umożliwi UE realizację jej strategicznych interesów i której głównym elementem będzie agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030. Wprowadza się trzy nadrzędne cele, które są następnie doprecyzowane w ramach sześciu obszarów priorytetowych. Współpraca międzynarodowa stanowi priorytet, który jest traktowany oddzielnie. Sekcja dotycząca zasad odzwierciedla powszechnie przyjęte normy w zakresie stosunków zewnętrznych UE oraz współpracy międzynarodowej: multilateralizm, podejścia uwzględniające udział wielu zainteresowanych stron, komplementarność i pomocniczość, wzajemna odpowiedzialność. Szczególny nacisk kładzie się na dialog polityczny i spójność polityki na rzecz rozwoju. Część 2 (Wspólne priorytety) zawiera bardziej precyzyjne informacje na temat kwestii związanych z sześcioma obszarami priorytetowymi. Sekcje „Prawa człowieka, podstawowe wolności, demokracja, praworządność i dobre rządy” (tytuł I), „Pokój, bezpieczeństwo i sprawiedliwość” (tytuł IV) „Migracja i mobilność” (tytuł V) są oparte na umowie z Kotonu i są zgodne z istniejącymi postanowieniami w ramach stosunków zewnętrznych UE. Konkretniej rzecz ujmując, w sekcji na temat migracji wzywa się kraje partnerskie – stosując podejście oparte na poszanowaniu praw i podkreślając korzystne aspekty dobrego zarządzania migracją – do utworzenia skuteczniejszych mechanizmów na rzecz strategii politycznych z zakresu powrotu i readmisji. W sekcjach „Zrównoważony rozwój gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu” (tytuł II), „Środowisko i zmiana klimatu” (tytuł III), „Rozwój społeczny i godność ludzka” (tytuł VI) wprowadzono kilka istotnych zmian względem umowy z Kotonu, między innymi z powodu przyjęcia agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030. W tym sensie strony zdecydowanie się zobowiązują do podjęcia konkretnych działań mających na celu osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju, a także, gdy to możliwe, wykroczenie poza te cele. Duży nacisk kładzie się na bezpośrednie inwestycje zagraniczne i rozwój sektora prywatnego, z myślą o tworzeniu nowych możliwości gospodarczych oraz lepszych i liczniejszych miejsc pracy dla wszystkich. Część 3 (Współpraca międzynarodowa) dotyczy zasad i mechanizmów, w oparciu o które UE i członkowie partnerstwa podejmują działania, gdy dążą do współpracy na arenie międzynarodowej. Osiągnięcie rezultatów będzie wymagało zarówno zwiększenia wagi lub organizowania posiedzeń ministerialnych, jak i wzmocnienia lub utworzenia konkretnych mechanizmów koordynacyjnych w ramach kluczowych organizacji i gremiów międzynarodowych. Przewiduje się również możliwość zaangażowania innych zainteresowanych podmiotów. Porozumienie UE–Afryka Sekcja 1 (Podstawa współpracy) zawiera opis celów i zasad porozumienia UE–Afryka, które wykraczają poza zakres obecnego wspólnego partnerstwa Afryka–UE (wspólna strategia Afryka–UE) i mają pomóc w jego zintegrowaniu. Celem jest pogłębienie wymiaru politycznego w relacjach między UE a państwami afrykańskimi poprzez uzgodnienie nowych, rozszerzonych i jednolitych wytycznych oraz wdrożenie ich w obrębie ram prawnych odnowionego partnerstwa z państwami Afryki Subsaharyjskiej, przy jednoczesnym zachowaniu obecnych układów o stowarzyszeniu z państwami Afryki Północnej.

Sekcja 2 (Priorytety strategiczne) zawiera informacje na temat szeregu konkretnych działań, które UE i państwa Afryki podejmą w sześciu obszarach priorytetowych. Wprowadza się kilka znaczących zmian w sekcjach „Zrównoważony rozwój gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu” (tytuł III) i „Mobilność i migracja” (tytuł V). Jeżeli chodzi o rozwój gospodarczy, niniejszy wniosek zawiera zalecenia dotyczące szeregu działań w trzech kluczowych kierunkach, które uznano za sprzyjające większym przepływom inwestycji i rozwojowi sektora prywatnego. Jeżeli chodzi o migrację, w niniejszym wniosku podkreśla się, że legalna mobilność może pozytywnie wpłynąć zarówno na państwa wysyłające, jak i przyjmujące, ale jednocześnie przewiduje się również bardziej rygorystyczne mechanizmy mające zagwarantować, że państwa będą szybciej udzielać odpowiedzi na wnioski o readmisję, a także przepisy służące zintensyfikowaniu współpracy w zakresie zarządzania granicami i zwalczaniu handlu ludźmi. W porozumieniu UE–Afryka wyszczególniono również szereg konkretnych działań w zakresie pokoju i bezpieczeństwa, w szczególności w następujących obszarach: walka z terroryzmem (tytuł I), „Prawa człowieka i demokratyczne rządy” (tytuł II), „Rozwój społeczny i godność ludzka” (tytuł IV) oraz „Zmiana klimatu i zrównoważenie środowiskowe” (tytuł VI). Choć wspomniane działania oczywiście zmierzają do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, obejmują one również realizację wizji przedstawionych przez UE i UA w ich najbardziej aktualnych dokumentach strategicznych (Agenda 2063 w odniesieniu do Afryki; Globalna strategia na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej oraz Europejski konsensus w sprawie rozwoju). Struktura instytucjonalna porozumienia UE–Afryka opiera się na zmienionych ramach, które opracowano głównie na podstawie istniejących platform dialogu oraz które przypisują Unii Afrykańskiej (UA) bardziej znaczącą rolę. Porozumienie UE–Karaiby Sekcja 1 (Podstawa współpracy) zawiera opis celów i zasad porozumienia UE–Karaiby, którego podstawę stanowi wspólna strategia partnerstwa UE-Karaiby i które ją zastępuje. Co ważne, w porozumieniu uznaje się ścisłe powiązania między Karaibami a regionami najbardziej oddalonymi oraz krajami i terytoriami zamorskimi. Sekcja 2 (Priorytety strategiczne) zawiera informacje na temat szeregu konkretnych działań, które UE i państwa Karaibów podejmą w czterech obszarach priorytetowych. Przy jednoczesnym podkreśleniu kluczowego znaczenia współpracy regionalnej, nacisk zostanie położony na cztery zagadnienia: wpływ zmian klimatu na zasoby naturalne, przy szczególnym uwzględnieniu kwestii zrównoważenia środowiskowego i zarządzania klęskami żywiołowymi (tytuł I); konieczność skoncentrowania wysiłków na najważniejszych sektorach strategicznych związanych z niebieskim wzrostem, energią i turystyką (tytuł II); propagowanie działań mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa ludzkiego, ze szczególnym uwzględnieniem przestępczości zorganizowanej i przemocy (ze względu na płeć i grup przestępczych), a także ustanawiania mechanizmów w dziedzinie polityki podatkowej zgodnych ze światowymi normami (tytuł III); nierówności i równouprawnienie płci, a także na szczególną sytuacji Haiti, jako jedynego w regionie kraju o statusie kraju najsłabiej rozwiniętego (tytuł IV). Struktura instytucjonalna porozumienia UE–Karaiby opiera się na zmienionych ramach instytucjonalnych (opisanych w części III części ogólnej), które opracowano głównie na podstawie istniejących platform dialogu. Porozumienie UE – państwa Pacyfiku Sekcja 1 (Podstawa współpracy) zawiera opis celów i zasad nowego porozumienia UE – państwa Pacyfiku. Co ważne, w porozumieniu uznaje się ścisłe szczególne powiązania UE z krajami i terytoriami zamorskimi. Sekcja 2 (Priorytety strategiczne) zawiera informacje na temat szeregu konkretnych działań, które UE i państwa Pacyfiku podejmą w czterech obszarach priorytetowych. Odzwierciedlając specyfikę regionu i uwzględniając kluczowe znaczenie współpracy regionalnej, nacisk zostanie położony na cztery zagadnienia: zmiana klimatu i zrównoważone zarządzanie zasobami naturalnymi, w tym zarządzanie oceanami i zarządzanie klęskami żywiołowymi (tytuł I); szereg specjalnie wybranych sektorów strategicznych, w szczególności rybołówstwo, zrównoważona energia, niebieski wzrost i turystyka (tytuł II); propagowanie praw człowieka i działań mających na celu zapobieganie konfliktom, a także ustanawianie mechanizmów dotyczących polityki podatkowej, przy uwzględnieniu kwestii rajów podatkowych (tytuł III); rozwój społeczny i spójność społeczna w odniesieniu do różnych rodzajów słabych stron (tytuł IV). Struktura instytucjonalna porozumienia UE – państwa Pacyfiku opiera się na zmienionych ramach instytucjonalnych (opisanych w części III części ogólnej), które opracowano głównie na podstawie istniejących platform dialogu. Zróżnicowana współpraca Ta część jest poświęcona środkom współpracy – zarówno finansowym, jak i niefinansowym – które umożliwią osiągnięcie celów ogólnych i szczegółowych określonych zarówno w części podstawowej, jak i w trzech porozumieniach. Stwierdza się, że współpracę należy zróżnicować tak, aby odzwierciedlała różnorodność warunków w poszczególnych krajach i regionach. Powtarza się, że UE jest zobowiązana do zapewnienia najbardziej potrzebującym dostatecznej pomocy rozwojowej i zwiększenia jej skuteczności zgodnie z przyjętymi na świecie zasadami. Podkreśla się jednocześnie, że państwa AKP muszą zmobilizować środki publiczne i prywatne i rozpocząć reformy swoich polityk podatkowych, uwzględniając przeciwdziałanie nielegalnym przepływom finansowym. UE będzie również dążyć do podjęcia efektywniejszej współpracy z krajami o średnich dochodach, aby zająć się problemami w zakresie narażenia i nierówności wewnątrz państw, ale jednocześnie aby stwarzać możliwości dla przedsiębiorstw i obywateli z UE oraz wspierać współpracę na rzecz osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju zarówno w regionach, w których te państwa się znajdują, jak i w ujęciu ogólnoświatowym. Ramy instytucjonalne Ta część dotyczy uczestników partnerstwa i struktury instytucjonalnej zarówno na poziomie partnerstwa, jak i na poziomie trzech porozumień. W kwestii uczestników potwierdza się, że głównymi rozmówcami UE są państwa, chociaż rządy narodowe muszą podjąć dalsze wysiłki w celu większego zaangażowania parlamentów narodowych i lokalnych władz państwowych. Jednocześnie proponuje się wzmocnienie roli organizacji regionalnych i kontynentalnych zarówno w zarządzaniu trzema porozumieniami regionalnymi, jak i w ich wdrażaniu. Proponuje się również wzmocnienie roli społeczeństwa obywatelskiego i sektora prywatnego nie tylko w ramach partnerstwa, lecz również pod względem pełnienia funkcji kluczowych, które pomogą w osiągnięciu zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu w poszczególnych państwach i regionach. Nowa struktura instytucjonalna odzwierciedla wzmocniony polityczny charakter partnerstwa, a także przeniesienie środka ciężkości w kierunku trzech regionów. Usprawnia ona istniejące struktury i zmniejsza ich skutki operacyjne, a za jej podstawę służą głównie istniejące regionalne platformy dialogu politycznego. Aspekty proceduralne

Komisja podaje niniejsze zalecenie wraz z załącznikiem do wiadomości publicznej natychmiast po jego przyjęciu. Komisja zaleca, aby wytyczne negocjacyjne zostały podane do wiadomości publicznej natychmiast po ich przyjęciu. Zalecenie DECYZJA RADY upoważniająca do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umowy o partnerstwie między Unią Europejską a członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 3 i 4, uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej, odnotowując, że w art. 218 TFUE określono jednolitą procedurę negocjowania umów zawieranych pomiędzy Unią a państwami trzecimi, mając na uwadze, że należy rozpocząć negocjacje prowadzące do zawarcia odnowionej umowy o partnerstwie z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku, mając na uwadze, że planowana umowa o partnerstwie między Unią Europejską a członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku obejmuje szerokie spektrum polityk, w tym kwestie dotyczące polityki zagranicznej, Wysoki Przedstawiciel powinien zapewnić spójność wszystkich działań zewnętrznych Unii zgodnie z art. 18 ust. 4 Traktatu UE, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Komisję i Wysokiego Przedstawiciela upoważnia się do prowadzenia w imieniu Unii negocjacji w sprawie umowy o partnerstwie z członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku. Zespołowi negocjacyjnemu przewodniczy Komisja. W skład zespołu wchodzi również Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Artykuł 2 Wytyczne negocjacyjne przedstawiono w załączniku i zostaną one podane do wiadomości publicznej po ich przyjęciu.