KOMISJA EUROPEJSKA Strasburg, dnia 24.11.2015 COM(2015) 586 final 2015/0270(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w celu ustanowienia europejskiego systemu gwarantowania depozytów



UZASADNIENIE Niniejszy wniosek ustawodawczy przewiduje ustanowienie europejskiego systemu gwarantowania depozytów (EDIS, ang. European Deposit Insurance Scheme) jako trzeciego filaru unii bankowej w trzech kolejnych etapach: stworzenie systemu reasekuracji krajowych systemów gwarantowania depozytów w pierwszym etapie trwającym trzy lata, następnie stworzenie systemu koasekuracji krajowych systemów gwarantowania depozytów w drugim etapie trwającym cztery lata oraz pełne zabezpieczenie krajowych systemów gwarantowania depozytów w końcowym etapie. Krajowy system gwarantowania depozytów może skorzystać z EDIS tylko wtedy, gdy jego środki są pozyskiwane zgodnie z precyzyjną ścieżką finansowania oraz gdy spełnia on zasadnicze wymogi określone w prawie UE. Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, której powierzono by zarządzanie EDIS, monitorowałaby krajowe systemy gwarantowania depozytów oraz uwalniała środki wyłącznie pod warunkiem spełnienia jasno zdefiniowanych warunków. Wdrożeniu EDIS towarzyszyłoby przedsięwzięcie ambitnych środków przy jednoczesnym ograniczaniu ryzyka w sektorach bankowych poszczególnych państw członkowskich. 1.KONTEKST WNIOSKU 1.1.Przyczyny i cele wniosku W 2012 r. Komisja wezwała do stworzenia unii bankowej, która dałaby sektorowi bankowemu solidniejsze podstawy i przywróciłaby zaufanie do euro, co stanowiło część bardziej długoterminowej wizji integracji gospodarczej i fiskalnej. Unia bankowa miała być wdrożona przez przeniesienie nadzoru na szczebel europejski oraz ustanowienie jednolitych ram zarządzania bankami w okresie kryzysu i, co równie ważne, wspólnego systemu ochrony depozytów. Dwa pierwsze kroki udało się zrealizować poprzez ustanowienie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego i jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, natomiast wspólny system ochrony depozytów nie został jeszcze ustanowiony. W sprawozdaniu pięciu przewodniczących i komunikacie Komisji dotyczącym działań następczych określono jasny plan pogłębienia unii gospodarczej i walutowej (UGW), w tym kroki zmierzające do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansowej. Ukończenie procesu tworzenia unii bankowej jest niezbędnym krokiem w kierunku pełnej i pogłębionej UGW. Ze względu na wspólną walutę, jednolity i całkowicie zintegrowany system finansowy ma kluczowe znaczenie dla skutecznej transmisji polityki pieniężnej, odpowiedniej dywersyfikacji ryzyka we wszystkich państwach członkowskich oraz dla ogólnego zaufania do systemu bankowego w strefie euro. W sprawozdaniu pięciu przewodniczących zaproponowano przede wszystkim ustanowienie, w perspektywie długoterminowej, europejskiego systemu gwarantowania depozytów (EDIS) jako trzeciego filaru pełnej unii bankowej – obok nadzoru bankowego, który powierzono Jednolitemu Mechanizmowi Nadzorczemu, oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, za którą odpowiada stworzony w tym celu mechanizm. W sprawozdaniu pięciu przewodniczących wskazano, że ponieważ obecna struktura opierająca się na krajowych systemach gwarantowania depozytów jest nadal narażona na duże wstrząsy lokalne, wspólny system gwarantowania depozytów mógłby zwiększyć odporność unii bankowej na przyszłe kryzysy. W przyjętym w nawiązaniu do sprawozdania komunikacie z dnia 21 października Komisja zobowiązała się do przedstawienia do końca 2015 r. wniosku ustawodawczego dotyczącego poczynienia pierwszych kroków w kierunku EDIS z myślą o stworzeniu bardziej europejskiego systemu, który byłby całkiem odrębny od systemów krajowych, co zwiększyłoby jego stabilność finansową, dało obywatelom gwarancję, że bezpieczeństwo ich depozytów nie zależy od ich położenia geograficznego, oraz pozwoliło dopilnować, aby zdrowe banki nie były poszkodowane ze względu na swoją siedzibę. Zgodnie ze sprawozdaniem pięciu przewodniczących Komisja zaznaczyła, że pierwsze działania zostałyby podjęte w celu ustanowienia bardziej wspólnotowego systemu, opartego na systemie „reasekuracji” uwzględniającym różne poziomy finansowania w systemach krajowych oraz kwestie związane z pokusami nadużycia. Zostałby utworzony wspólny fundusz gwarantowania depozytów, który byłby zarządzany pod auspicjami istniejącej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji. EDIS byłby obowiązkowy dla państw członkowskich należących do strefy euro oraz obejmowałby również te z pozostałych państw członkowskich, które zdecydują się przystąpić do unii bankowej. Na przestrzeni lat EDIS byłby stopniowo przekształcany z systemu reasekuracji do w pełni uwspólnionego systemu koasekuracji. W kontekście wysiłków podejmowanych w celu pogłębienia UGW oraz działań na rzecz określenia warunków finansowania pomostowego jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz na rzecz określenia wspólnych limitów ochronnych przedstawione kroki są niezbędne w celu ograniczenia powiązania między bankami a rządami państwowymi w poszczególnych państwach członkowskich poprzez podjęcie działań zmierzających do podziału ryzyka między wszystkie państwa członkowskie należące do unii bankowej oraz tym samym w celu wzmocnienia realizacji najważniejszego celu unii bankowej. Podział ryzyka służący wzmocnieniu unii bankowej musi jednak przebiegać równolegle do ograniczania ryzyka w celu bardziej bezpośredniego przerwania powiązania między bankami a państwem. 1.2.Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Proponowane rozporządzenie jest spójne z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki. W związku z ustanowieniem Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego rozporządzeniem Rady (UE) nr 1024/2013 oraz jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji rozporządzeniem (UE) nr 806/2014 EDIS uwzględnia rozbieżności między unijnym nadzorem oraz restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją banków w uczestniczących państwach członkowskich z jednej strony a skutecznością i wiarygodnością krajowych systemów gwarantowania depozytów w razie upadku tych samych banków zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE w sprawie systemów gwarancji depozytów z drugiej strony. Proponowane rozporządzenie opiera się na istniejących ramach krajowych systemów gwarantowania depozytów zarządzanych zgodnie z dyrektywą w sprawie systemów gwarancji depozytów. Proponowane rozporządzenie przyczyniłoby się do poprawy jednolitego stosowania ram gwarantowania depozytów w państwach członkowskich uczestniczących w EDIS poprzez przyznanie Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz Radzie ds. Gwarantowania Depozytów („Jednolita Rada”) uprawnień decyzyjnych, nadzorczych i wykonawczych w odniesieniu do ram gwarantowania depozytów. 1.3.Spójność z innymi politykami Unii EDIS przyczyniłby się do ograniczenia powiązania pomiędzy postrzeganą sytuacją budżetową poszczególnych państw członkowskich a kosztami finansowania ponoszonymi przez banki w tych państwach członkowskich i tym samym pomógłby w zerwaniu wzajemnych zależności między państwami a bankami. To z kolei zwiększyłoby odporność sektora bankowego na przyszłe kryzysy oraz przyczyniłoby się do osiągnięcia ogólnego celu stabilności finansowej, który stanowi podstawę polityki gospodarczej i pieniężnej Unii. Ryzyko byłoby szerzej rozdzielone, co zwiększyłoby stabilność finansową nie tylko w danym państwie członkowskim, lecz także w pozostałych uczestniczących i nieuczestniczących państwach członkowskich poprzez ograniczenie potencjalnych efektów domina. Ponadto pomoże to w przywróceniu równych szans na rynku wewnętrznym poprzez ograniczenie niekorzystnej sytuacji konkurencyjnej, w której zdrowe banki znalazły się ze względu na miejsce swojej siedziby. W środowisku, w którym panuje stabilność finansowa, do zaciągania pożyczek przez szerzej rozumianą gospodarkę od instytucji finansowych zachęcają niższe koszty finansowania ponoszone przez instytucje finansowe, co z kolei pobudza wzrost gospodarczy i zatrudnienie oraz zwiększa konkurencyjność gospodarki UE.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ 2.1.Podstawa prawna Podstawą prawną proponowanego rozporządzenia jest art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) umożliwiający przyjęcie środków służących zbliżeniu przepisów krajowych, których celem jest ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Proponowane rozporządzenie ma na celu utrzymanie integralności oraz usprawnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego. Jednolite stosowanie jednego zbioru przepisów dotyczących ochrony depozytów, razem z dostępem do europejskiego funduszu gwarantowania depozytów („fundusz gwarantowania depozytów”) zarządzanego przez organ centralny, przyczyniłoby się do prawidłowego funkcjonowania unijnych rynków finansowych oraz do stabilności finansowej w Unii. Ponadto usunęłoby bariery dla korzystania z podstawowych wolności, unikając znaczących zakłóceń konkurencji przynajmniej w tych państwach członkowskich, które podlegają wspólnemu nadzorowi nad instytucjami kredytowymi i wspólnym procedurom restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych, a także wspólnemu systemowi ochrony deponentów na szczeblu europejskim. Właściwą podstawę prawną stanowi zatem art. 114 TFUE. 2.2.Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w dziedzinach, które nie należą do jej wyłącznej kompetencji, Unia podejmuje działania tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele zamierzonego działania nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, zarówno na poziomie centralnym, jak i regionalnym oraz lokalnym, i jeśli ze względu na zakres lub skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii. W obecnej sytuacji, gdy systemy gwarantowania depozytów zachowują swój czysto krajowy charakter, są one narażone na duże wstrząsy lokalne i jednocześnie utrzymują silne powiązanie między bankami a ich władzami krajowymi. Sytuacja ta osłabia spójność ochrony depozytów oraz może przyczynić się do nieufności deponentów. Ponadto znaczne różnice w ochronie deponentów na szczeblu krajowym, która jest uzależniona od warunków lokalnych i podlega lokalnym ograniczeniom w zakresie finansowania, mogą podważyć integralność rynku wewnętrznego. Wyłącznie działanie na szczeblu europejskim może zapewnić deponentom odpowiednią ochronę depozytów na rynku wewnętrznym oraz może osłabić związek między krajowymi systemami gwarantowania depozytów a pozycją finansową odnośnego organu państwowego. Jednolity Mechanizm Nadzorczy zapewnia równe warunki działania pod względem nadzoru nad bankami i zmniejsza ryzyko wstrzymywania się organów z podjęciem decyzji. Z kolei jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji gwarantuje, że w sytuacji gdy bank ogłosi upadłość, restrukturyzację i uporządkowaną likwidację można przeprowadzić po możliwie niskich kosztach, podatnicy będą objęci odpowiednią ochroną, a wierzyciele i instytucje kredytowe zostaną potraktowani sprawiedliwie i w ten sam sposób na całym rynku wewnętrznym oraz nie będą poszkodowani ze względu na miejsce siedziby. Z tego samego względu Unia powinna podjąć działanie legislacyjne w celu ustanowienia mechanizmów niezbędnych do ochrony depozytów instytucji kredytowych, które podlegałyby zakresowi unii bankowej. Ponadto EDIS przyniósłby znaczne korzyści skali, a także pozwoliłby uniknąć negatywnych skutków zewnętrznych, jakie mogą wynikać z decyzji podejmowanych wyłącznie na szczeblu krajowym i wykorzystywania jedynie funduszy krajowych. 2.3.Proporcjonalność Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 TUE zakres i forma działania Unii nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów określonych w Traktatach. W unii bankowej nadzór nad bankami oraz ich restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja są realizowane na tym samym szczeblu kompetencji. Mogą wystąpić napięcia, gdyby europejski organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji miał podjąć decyzję w sprawie likwidacji lub restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banku bez możliwości zapewnienia ochrony depozytów w ramach tego procesu, co zagroziłoby stabilności finansowej. Niedawny kryzys rzeczywiście uwypuklił potrzebę szybkich i zdecydowanych działań wspieranych przez mechanizmy finansowania na szczeblu europejskim. EDIS zagwarantowałby, że te same zasady byłyby stosowane w ten sam sposób w celu ochrony depozytów w każdym uczestniczącym państwie członkowskim. Odpowiednie rezerwy finansowe pozwoliłyby uniknąć sytuacji, w których problemy poszczególnych banków prowadzą do spadku zaufania do całego systemu bankowego w danym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich, które na rynkach postrzegane są jako narażone na podobne rodzaje ryzyka. Zwiększenie pewności prawnej, właściwie dostosowane zachęty w kontekście unii bankowej, jak również korzyści gospodarcze płynące z zapewnionej na szczeblu centralnym i jednolitej ochrony deponentów sprawiają, że proponowane rozporządzenie jest zgodne z zasadą proporcjonalności. 2.4.Wybór instrumentów Stopniowo scentralizowane stosowanie ustanowionych dyrektywą w sprawie systemów gwarancji depozytów przepisów dotyczących gwarantowania depozytów przez jeden unijny organ w uczestniczących państwach członkowskich można zapewnić jedynie, gdy przepisy dotyczące ustanowienia i funkcjonowania EDIS będą bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich w celu uniknięcia rozbieżnych wykładni tych przepisów w poszczególnych państwach członkowskich. Zarówno powyższe, jak i to, że fundusz gwarantowania depozytów jest tworzony na szczeblu unii bankowej i ma być zarządzany przez Jednolitą Radę reprezentującą wszystkich członków unii bankowej, wymagają rozporządzenia jako właściwego instrumentu prawnego. 3.WYNIKI OCEN EX-POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW 3.1.Na czym polega problem i dlaczego jest to problem?

W unii bankowej gwarantowanie depozytów nadal odbywa się wyłącznie na szczeblu krajowym, przez co krajowe systemy gwarantowania depozytów są narażone na duże wstrząsy lokalne a budżety państw członkowskich w dalszym ciągu są narażone na ryzyko w swoich sektorach bankowych. Uniemożliwia to wykorzystanie wszystkich korzyści płynących z rynku wewnętrznego i unii bankowej oraz ma potencjalnie negatywny wpływ na zaufanie deponentów i na prawa przedsiębiorczości instytucji kredytowych i deponentów. Systemy gwarantowania depozytów istnieją we wszystkich państwach członkowskich, zgodnie z wymogiem nałożonym przez dyrektywę w sprawie systemów gwarancji depozytów. Chociaż mają one kilka wspólnych aspektów dotyczących swoich głównych właściwości i funkcjonowania, ważne aspekty w dalszym ciągu pozostają w gestii państw członkowskich. Państwa członkowskie mogą również zatwierdzać – po zatwierdzeniu przez Komisję Europejską – niższe poziomy docelowe dostępnych środków finansowych. Różnice w poziomach finansowania oraz w wielkości istniejących 38 systemów gwarantowania depozytów w UE mogą negatywnie wpływać na zaufanie deponentów oraz mogłyby zakłócić funkcjonowanie rynku wewnętrznego. 3.2.Dlaczego UE powinna podjąć działania? EDIS stanowiłby wraz z nadzorem bankowym oraz restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją uzupełnienie unii bankowej. Przyczyniłby się on zarówno do ograniczenia narażenia deponentów bankowych na duże wstrząsy lokalne, jak i do dalszego osłabienia powiązania między bankami a ich rządami państwowymi. Ponadto w systemie, w którym obowiązki w zakresie nadzoru bankowego oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są współdzielone, okoliczności, w jakich krajowy system gwarantowania depozytów może być wykorzystywany, nie znajdują się już pod kontrolą krajową. Zarówno dyrektywa 2014/59/UE (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków), jak i rozporządzenie (UE) nr 806/2014 (rozporządzenie dotyczące jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji) zawierają przepisy dotyczące możliwego wykorzystania środków pochodzących z systemów gwarantowania depozytów w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W związku z tym ustanowienie wspólnego systemu również dla gwarantowania depozytów jest logicznym, kolejnym krokiem w kierunku ukończenia tworzenia unii bankowej oraz pozwala lepiej połączyć odpowiedzialność i kontrolę. 3.3.Co można osiągnąć? W analizie ilościowej wzięto pod uwagę skuteczność w pełni uwspólnionego EDIS w radzeniu sobie z potencjalnymi wypłatami. Z analizy wynika, że liczba i wielkość banków, w odniesieniu do których fundusz gwarantowania depozytów mógłby poradzić sobie z wypłatami, znacznie zwiększają się w ramach EDIS w porównaniu z krajowymi systemami gwarantowania depozytów we wszystkich państwach członkowskich. Ponadto z analizy wynika, że oczekiwany brak wypłaty, wyrażony jako odsetek poziomu docelowego, byłby niższy w ramach EDIS niż w ramach dowolnego krajowego systemu gwarantowania depozytów. Powyższych ocen dokonano przy założeniu, że EDIS nie wymagałby pobierania od banków dodatkowych składek, lecz że składki banków przewidziane na tworzenie funduszy krajowych ewentualnie można by wykorzystać na stworzenie EDIS. Wyniki pokazują, że posiadanie takiej samej ilości środków, ale udostępnionych na rzecz jednego europejskiego systemu gwarantowania depozytów, mogłoby stanowić skuteczniejszą ochronę oraz efektywniejsze wykorzystanie środków niż utrzymywanie wyłącznie krajowych systemów gwarantowania depozytów. 3.4.Jakie są różne możliwości osiągnięcia określonych celów? 3.4.1.Obecne poziomy finansowania przewidziane w strukturze EDIS Z przeprowadzonej oceny wynika, że tworzenie EDIS rozpoczęłoby się od bardzo zróżnicowanych poziomów finansowania krajowych systemów gwarantowania depozytów. Oznacza to, że EDIS musi zapewnić wsparcie płynnościowe na swoim wstępnym etapie, ponieważ w innym razie lokalne systemy gwarantowania depozytów w dalszym ciągu byłyby prawie wyłącznie uzależnione od krajowych alternatywnych środków finansowania. Po drugie EDIS należy opracować w taki sposób, który pozwoli uniknąć nieproporcjonalnych korzyści w odniesieniu do systemów, które nie zaczęły jeszcze pozyskiwać środków ex ante, oraz czynników zniechęcających do takiego działania w przyszłości. 3.4.2.Zakres EDIS Oczekuje się, że różnice w poziomach finansowania zostałyby zniwelowane, gdyby systemy gwarantowania depozytów wypełniły swoje zobowiązania wynikające z dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów w zakresie tworzenia funduszy ex ante. Z analizy wynika, że wspólny system działałby skuteczniej, tj. zapewniałby wyższy poziom ochrony bez potrzeby zwiększania ogólnych składek. Poza tym byłby bardziej odpowiedni do zmniejszenia narażenia państw członkowskich na działanie ich krajowych systemów bankowych. 3.4.3.Składki Z analizy wynika, że (i) ważenie ryzykiem składek zmienia podział obciążenia finansowego między bankami funkcjonującymi w danym sektorze bankowym oraz że (ii) ocena ryzyka danego banku względem banków należących do unii bankowej, a nie względem banków działających w sektorze krajowym lub w sektorze bankowym systemu gwarantowania depozytów prawdopodobnie zmieniłaby poziom składek, które miałby płacić ten konkretny bank. Nie stwierdzono jednak, aby którakolwiek grupa banków była uprzywilejowana bądź pokrzywdzona. Prawdopodobieństwo, że system gwarantowania depozytów będzie musiał uruchomić środki w celu wypłaty odszkodowania deponentom, zwiększa się wraz z ryzykiem danego banku. Z tego względu w przedmiotowym wniosku przewidziano składki dostosowane do ryzyka, tj. kontynuowana jest zasada już określona w dyrektywie w sprawie systemów gwarancji depozytów. Po drugie z analizy wynika, że grupa porównawcza ma wpływ na składki płacone przez poszczególne instytucje. W związku z powyższym, na etapie reasekuracji EDIS, gdy ryzyko występuje w przeważającej mierze na szczeblu krajowym, profil ryzyka danego banku określa się względem pozostałej części krajowego systemu bankowego. Kiedy EDIS staje się systemem ze wspólną odpowiedzialnością na poziomie unii bankowej, profil ryzyka danego banku określa się względem wszystkich banków należących do unii bankowej. Ogólnie rzecz biorąc, zapewniłoby to neutralność kosztową EDIS dla banków i krajowych systemów gwarantowania depozytów oraz pozwoliło uniknąć problemów w określaniu profili ryzyka banków na etapie tworzenia funduszu gwarantowania depozytów. 3.5.Prawa podstawowe Proponowane rozporządzenie nie wpływa na ochronę praw podstawowych, które są odpowiednio przewidziane w uzasadnieniach towarzyszących rozporządzeniu (UE) nr 806/2014 ustanawiającym jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w większym stopniu niż rozporządzenie i dyrektywa, które zmienia.

4.WPŁYW NA BUDŻET W odniesieniu do swoich funkcji związanych z EDIS Jednolita Rada byłaby w pełni finansowana ze składek administracyjnych płaconych przez instytucje kredytowe powiązane z uczestniczącymi systemami gwarantowania depozytów. To z kolei oznacza, że funkcje związane z EDIS nie będą wymagały wkładu ze strony budżetu UE. Dodatkowe zasoby ludzkie Jednolitej Rady, wynoszące 22 etaty w formie stanowisk przewidzianych w planie zatrudnienia, pracowników kontraktowych i oddelegowanych ekspertów krajowych w dziewiątym roku, po osiągnięciu etapu pełnego zabezpieczenia, odzwierciedlają zadania, które zostają jej powierzone na mocy proponowanego rozporządzenia. Tak samo jak w przypadku tworzenia Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, stanowiska wymagane w celu rozszerzenia zadań tego nowego organu wykraczają poza zakres celu redukcji zatrudnienia o 5 %, który został określony w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady COM(2013) 519 z dnia 10 lipca 2013 r. W odniesieniu do swoich funkcji związanych z EDIS Jednolita Rada byłaby w pełni finansowana ze składek administracyjnych płaconych przez instytucje kredytowe powiązane z uczestniczącymi systemami gwarantowania depozytów. Dodatkowe zasoby Jednolitej Rady odzwierciedlają zadania, które zostają jej powierzone na mocy proponowanego rozporządzenia. 5.SZCZEGÓŁOWE WYJAŚNIENIE WNIOSKU 5.1.Europejski system gwarantowania depozytów Niniejszy wniosek przewiduje ustanowienie EDIS poprzez zmianę rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji). Zmiana ta nie spowodowałaby modyfikacji przepisów dotyczących funkcjonowania jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. 5.1.1.Stopniowe tworzenie EDIS Proponowana zmiana rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje ustanowienie EDIS w trzech kolejnych etapach (art. 2 ust. 2): najpierw ustanowienie systemu reasekuracji, a następnie systemu koasekuracji i systemu pełnego zabezpieczenia. EDIS byłby administrowany przez Jednolitą Radę na wszystkich etapach wspólnie z uczestniczącymi systemami gwarantowania depozytów lub, w przypadku gdy sam system gwarantowania depozytów nie odpowiada za administrowanie, przez wyznaczone organy krajowe odpowiedzialne za administrowanie odnośnym uczestniczącym systemem gwarantowania depozytów (art. 2 ust. 2 akapit drugi). Fundusz gwarantowania depozytów jest częścią EDIS. Fundusz ten byłby finansowany ze składek, które są należne i płacone przez banki bezpośrednio Jednolitej Radzie oraz są obliczane i fakturowane przez uczestniczące systemy gwarantowania depozytów. 5.1.2.Zakres EDIS EDIS ma zastosowanie do wszystkich systemów gwarantowania depozytów, które są oficjalnie uznane w uczestniczącym państwie członkowskim, oraz do wszystkich instytucji kredytowych powiązanych z tymi systemami. Uczestniczącymi państwami członkowskimi są te państwa członkowskie, których walutą jest euro, oraz inne państwa członkowskie, które nawiązały bliską współpracę z Europejskim Bankiem Centralnym w celu udziału w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym (art. 4 ust. 1). Z uwagi na to, że zakres EDIS ogranicza się do obowiązkowych funkcji systemów gwarantowania depozytów, które wynikają z dyrektywy, tj. do wypłat na rzecz deponentów oraz składek na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, EDIS odnosi się do wszystkich systemów, które zasadniczo mogą napotkać zdarzenia wypłaty lub zostać wezwane do zaangażowania się w procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Systemy te obejmują ustawowe systemy gwarantowania depozytów, instytucjonalne systemy ochrony oraz systemy umowne, które zostały oficjalnie uznane przez państwo członkowskie za systemy gwarantowania depozytów (art. 1 ust. 2 dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów). Uznanie ich za systemy gwarantowania depozytów jest nierozerwalnie powiązane z ich obowiązkami wypłaty odszkodowania deponentom w razie braku dostępu do depozytów oraz zaangażowania się w procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Prawa i obowiązki systemu gwarantowania depozytów uczestniczącego w EDIS są zbieżne z prawami i obowiązkami wyznaczonego organu w sytuacji, gdy system gwarantowania depozytów nie jest administrowany przez podmiot prywatny, lecz przez sam wyznaczony organ (art. 2 ust. 2 akapit drugi). Uwzględnia to swobodę państw członkowskich w zakresie wprowadzania i uznawania systemów gwarantowania depozytów oraz administrowania nimi na szczeblu krajowym (zob. art. 2 ust. 18 dyrektywy). W przypadku gdy ścisła współpraca państwa członkowskiego spoza strefy euro zostaje zawieszona lub zakończona, uczestniczące systemy gwarantowania depozytów oficjalnie uznane w tym państwie członkowskim oraz instytucje kredytowe powiązane z tymi systemami gwarantowania depozytów przestają podlegać rozporządzeniu w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zarówno w odniesieniu do jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i do EDIS (art. 4). W przypadku zakończenia ścisłej współpracy każdy z tych systemów gwarantowania depozytów jest również uprawniony do części dostępnych środków finansowych, którymi fundusz gwarantowania depozytów dysponuje w momencie zakończenia współpracy. Takie prawo ma zapewnić właściwemu systemowi gwarantowania depozytów środki na wypełnienie swoich zobowiązań finansowych wynikających z dyrektywy. Ilość środków, jakiej właściwy system gwarantowania depozytów może zażądać, jest obliczana na podstawie odpowiedniej metody. Zważywszy na niższy próg wystarczających środków finansowych, o którym mowa w art. 11 ust. 5 lit. a) dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów, system gwarantowania depozytów nie może zażądać od funduszu gwarantowania depozytów większej ilości środków niż potrzebuje na rzecz swoich dostępnych środków finansowych, które są wykorzystywane do osiągnięcia dwóch trzecich poziomu docelowego. Jednolita Rada ustaliłaby w porozumieniu z danym państwem członkowskim tryby i warunki transferu środków do właściwego systemu gwarantowania depozytów w ciągu trzech miesięcy. 5.1.3.Ogólne zasady rządzące EDIS Artykuł 6 określa ogólne zasady, które odnoszą się zarówno do jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i do EDIS. Zasady te stają się istotne w sytuacji, gdy Jednolita Rada lub inne władze i organy publiczne mogą decydować o podejmowaniu decyzji lub innych działań według własnego uznania. Ani Jednolita Rada, ani uczestniczący system gwarantowania depozytów nie może dyskryminować podmiotów (w tym systemów gwarantowania depozytów i ich banków członkowskich), posiadaczy depozytów, inwestorów ani innych wierzycieli mających siedzibę w Unii ze względu na ich narodowość lub miejsce prowadzenia działalności (art. 6 ust. 1). Zasada ta jest podstawową zasadą prawa Unii oraz ma szczególnie istotne znaczenie na rynkach finansowych, gdzie powszechne są transakcje między stronami różnych narodowości i prowadzącymi działalność w różnych miejscach. Zgodnie z tą zasadą Jednolita Rada i uczestniczący system gwarantowania depozytów muszą realizować każde działanie, propozycję lub politykę przy pełnym uwzględnieniu jedności i integralności rynku wewnętrznego oraz dotrzymaniu obowiązku dbania o jedność i integralność tego rynku (art. 6 ust. 2). Zlikwidowanie rozproszenia środków finansowych jest kluczowym czynnikiem rozwoju unii bankowej a organy administrujące EDIS muszą dokładnie ocenić wpływ każdej decyzji lub każdego działania, które podejmują według własnego uznania, na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Podczas gdy przepisy art. 6 ust. 3–5 dotyczące traktowania określonych grup nie mają zastosowania do EDIS, przepisy art. 6 ust. 6 uniemożliwiają Jednolitej Radzie podejmowanie decyzji dotyczących EDIS, które wymagają od państw członkowskich udzielenia nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego lub które naruszają ich suwerenność budżetową i obowiązki budżetowe. W ramach EDIS Jednolita Rada może przyjmować decyzje skierowane do uczestniczących systemów gwarantowania depozytów (art. 74f). Uczestniczące systemy gwarantowania depozytów muszą zapewnić zgodność z takimi decyzjami, lecz przepisy art. 6 ust. 7 umożliwiają im określenie dalszych środków, o ile są one zgodne z daną decyzją Jednolitej Rady. 5.2.Trzy różne etapy wprowadzania EDIS

Na wszystkich trzech etapach, tj. reasekuracji, koasekuracji i pełnego zabezpieczenia, EDIS zarówno zapewniałby finansowanie, jak i pokryłby straty uczestniczących systemów gwarantowania depozytów. Finansowanie zapewniane przez EDIS obejmuje zaspokojenie początkowej zapotrzebowania na płynności uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów w celu wypłaty odszkodowania deponentom w terminie wypłaty określonym w dyrektywie (zazwyczaj w ciągu siedmiu dni roboczych), lecz także w celu terminowego dokonania wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Uczestniczący system gwarantowania depozytów musi zwrócić środki finansowe Jednolitej Radzie. Na wszystkich etapach EDIS pokrywałby również straty ostatecznie poniesione przez uczestniczący system gwarantowania depozytów w związku z wypłatą odszkodowania deponentom lub z wkładem na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ostateczne straty uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów zazwyczaj są mniejsze niż wypłaty odszkodowania deponentom lub jego wkład na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Po wypłacie uczestniczący system gwarantowania depozytów może ściągać należności na rzecz spłaty (gwarantowanych) depozytów, które są należne deponentom od upadłego banku oraz które są przenoszone do uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów do wysokości wypłaconej tym deponentom jako odszkodowanie (art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów). Chociaż jeśli bank stanie się niewypłacalny i w związku z tym roszczenia te nie zostaną w pełni zaspokojone, wszelkie wpływy z masy upadłościowej zmniejszają wysokość ostatecznej straty uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów. Jeżeli uczestniczący system gwarantowania depozytów wniósł wkład na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jego straty mogą być niższe od kwoty tego wkładu, w szczególności w sytuacji, gdy kwota, którą uczestniczący system gwarantowania depozytów płaci jako składkę, jest zmniejszona na podstawie późniejszej wyceny (art. 109 ust. 1 akapit czwarty w związku z art. 75 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków). EDIS nie pokrywa strat poprzez dodatkowe płatności na rzecz uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów. Kwota początkowego finansowania, którą uczestniczący system gwarantowania depozytów musi zwrócić, jest pomniejszona o część strat pokrytych w ramach EDIS. Poziom finansowania oraz odsetek strat pokrytych w ramach EDIS zwiększają się na każdym etapie. 5.2.1.Reasekuracja Na etapie reasekuracji, który ma trwać trzy lata, EDIS może zapewnić finansowanie w ograniczonym zakresie oraz może pokryć ograniczoną część strat uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów, który musi dokonać wypłaty lub do którego zwrócono się o dokonanie wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 41a). Na początkowym etapie reasekuracji takie zabezpieczenie jest ograniczone do procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przeprowadzanych przez Jednolitą Radę (art. 41a ust. 2 i art. 79). Czysto krajowe procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są objęte tylko koasekuracją i pełnym zabezpieczeniem. 5.2.1.1.Zapewnienie finansowania na etapie reasekuracji Finansowanie na etapie reasekuracji zostaje zapewnione w przypadku braku płynności uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów (art. 41a ust. 2). Proces określania braku płynności różni się w zależności od tego, czy a) uczestniczący system gwarantowania depozytów musi dokonać wypłaty albo czy b) musi wnieść wkład na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. a)W przypadku wypłaty uczestniczący system gwarantowania depozytów (art. 41b ust. 1) doświadcza braku płynności, jeśli kwota gwarantowanych depozytów w upadającym banku przekracza sumę a) kwoty dostępnych środków finansowych, które uczestniczący system gwarantowania depozytów hipotetycznie powinien posiadać zgodnie ze ścieżką finansowania określoną w art. 41j, oraz b) kwoty nadzwyczajnych składek (ex post), które uczestniczący system gwarantowania depozytów może pobierać w ciągu trzech dni od wypłaty. Kwota gwarantowanych depozytów, stosowana do obliczania braku płynności, obejmuje wyłącznie kwalifikowalne depozyty do standardowego poziomu zabezpieczenia wynoszącego 100 000 EUR lub jego ekwiwalentu w walucie krajowej (art. 6 ust. 1 dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów). Tymczasowo wysokie salda, zdefiniowane w art. 6 ust. 2 dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów, lub wszelkie odliczenia, których system gwarantowania depozytów może dokonać zgodnie z art. 7 lub 8 tej dyrektywy, zanim wypłaci deponentom odszkodowanie, zazwyczaj nie są jeszcze znane w momencie wypłaty i dlatego nie są brane pod uwagę. Wykorzystanie hipotetycznego poziomu dostępnych środków finansowych zamiast faktycznego poziomu służy osłabieniu potencjalnej zachęty uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów do niewykonania swojego obowiązku pobierania składek ex ante zgodnie z dokładną ścieżką finansowania. Ponadto nadzwyczajne składki (ex post) (art. 10 ust. 8 dyrektywy) – w zakresie, w jakim można je pobierać w bardzo krótkim czasie – są dodatkowym źródłem płynności, które może zmniejszyć brak płynności uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów. Okres trzydniowy pozwala zachować właściwą równowagę pomiędzy celem wykorzystania zasobów płynności najpierw z systemu gwarantowania depozytów a potrzebą wypłaty odszkodowania deponentom w ciągu siedmiu dni roboczych od zdarzenia wypłaty. b)W przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 41b ust. 2) brak płynności jest kwotą, którą uczestniczący system gwarantowania depozytów musi przekazać na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, pomniejszoną o kwotę dostępnych środków finansowych, którymi uczestniczący system gwarantowania depozytów powinien hipotetycznie dysponować zgodnie ze ścieżką finansowania określoną w art. 41j. Hipotetyczny poziom dostępnych środków finansowych jest jedynym źródłem płynności, który uczestniczący system gwarantowania depozytów musi wykorzystać, aby zmniejszyć swój brak płynności. W przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie ma potrzeby, aby uczestniczący system gwarantowania depozytów pobierał krótkoterminowe składki ex post, ponieważ art. 10 ust. 8 dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów ogranicza się do przypadków wypłaty. W przypadku gdy uczestniczący system gwarantowania depozytów doświadcza braku płynności, może zwrócić się do funduszu gwarantowania depozytów o sfinansowanie do 20 % tego braku. Pozostałe 80 % braku płynności musi zostać pokryte z innych źródeł finansowania. Dzięki zastosowaniu hipotetycznego poziomu dostępnych środków finansowych do obliczenia braku płynności EDIS umożliwia tym uczestniczącym systemom gwarantowania depozytów, które w momencie wypłaty dysponują większą ilością dostępnych środków finansowych niż jest to wymagane, uzyskanie finansowania z EDIS w celu zaradzenia (technicznemu) brakowi płynności, a także wykorzystanie dodatkowych środków w celu pokrycia (części) pozostałych 80 % braku płynności. Finansowanie w ramach EDIS jest ograniczone. 5.2.1.2.Pokrycie strat na etapie reasekuracji Na etapie reasekuracji, oprócz zapewnienia finansowania w razie braku płynności, EDIS pokrywa – w drugiej kolejności – również 20 % nadwyżki strat uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów. Koncepcja nadwyżki strat różni się w zależności od tego, czy uczestniczący system gwarantowania depozytów musiał dokonać wypłaty albo czy zwrócono się do niego o dokonanie wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku wypłaty (art. 41c ust. 1) uczestniczący system gwarantowania depozytów ponosi nadwyżkę strat, jeśli łączna kwota zwrócona deponentom (art. 8 dyrektywy) przekracza sumę a) kwoty pobranej w ramach postępowania w związku z niewypłacalnością od uzyskanych roszczeń depozytowych (art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów) poprzez wypłatę odszkodowania deponentom, b) kwoty dostępnych środków finansowych, które uczestniczący system gwarantowania depozytów hipotetycznie powinien posiadać zgodnie ze ścieżką finansowania określoną w art. 41j, oraz c) kwoty nadzwyczajnych składek (ex post), które uczestniczący system gwarantowania depozytów może pobierać w ciągu jednego roku od wypłaty. Podczas gdy brak płynności oblicza się na podstawie kwoty gwarantowanych depozytów (kwalifikowalnych depozytów do 100 000 EUR), obliczanie nadwyżki strat później, w ramach procedury reasekuracji, może się opierać na kwotach faktycznie zwróconych deponentom. Kwota ta jest pomniejszona o wpływy z masy upadłościowej, uzyskane przez uczestniczący system gwarantowania depozytów. Oprócz tego odejmuje się hipotetyczną kwotę dostępnych środków finansowych, którymi uczestniczący system gwarantowania depozytów powinien dysponować w momencie wypłaty. Ponadto zakłada się, że uczestniczący system gwarantowania depozytów jest w stanie pozyskać kwotę składek ex post, którą dopuszcza dyrektywa w sprawie systemów gwarancji depozytów, w ciągu jednego roku od wypłaty. Kwota ta stanowi 0,5 % wszystkich gwarantowanych depozytów banków członkowskich (art. 10 ust. 8 dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów) z uwzględnieniem składek ex post pobranych w ciągu trzech dni od wypłaty. Pozostała kwota stanowi nadwyżkę strat uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów. W przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 41c ust. 2) nadwyżka strat jest kwotą, którą uczestniczący system gwarantowania depozytów musi przeznaczyć na restrukturyzację i uporządkowaną likwidację, pomniejszoną o sumę:

a)kwoty, którą uczestniczący system gwarantowania depozytów mógł otrzymać z powrotem po przeprowadzeniu późniejszej wyceny, według której jego składka powinna była być niższa od składki pierwotnie wnioskowanej przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz b)kwoty dostępnych środków finansowych, którymi uczestniczący system gwarantowania depozytów powinien dysponować zgodnie ze ścieżką finansowania określoną w art. 41j. Również w tym kontekście nie ma potrzeby, aby uczestniczący system gwarantowania depozytów pobierał składki ex post, ponieważ art. 10 ust. 8 przedmiotowej dyrektywy ogranicza się do przypadków wypłaty. Pokrycie strat na poziomie 20 % nadwyżki strat stosuje się poprzez zmniejszenie kwoty finansowania, którą uczestniczący system gwarantowania depozytów jest zobowiązany zwrócić, o kwotę pokrycia strat. Pokrycie strat w ramach EDIS również ma ograniczony charakter. 5.2.2.Koasekuracja Po zakończeniu wstępnego trzyletniego okresu reasekuracji uczestniczące systemy gwarantowania depozytów są objęte koasekuracją w ramach EDIS przez okres wynoszący cztery lata. Uczestniczące systemy gwarantowania depozytów mogą zażądać zarówno finansowania, jak i pokrycia strat z funduszu gwarantowania depozytów, jeśli muszą dokonać wypłaty lub zwrócono się do nich o dokonanie wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 41d). Obecnie EDIS finansuje również składki na rzecz realizacji krajowych procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz pokrywa wynikające z tego straty. Różnica względem etapu reasekuracji polega na tym, że finansowanie jest zapewniane, a straty są pokrywane od „pierwszego euro”, i wkład EDIS stopniowo będzie się zwiększał w okresie koasekuracji. EDIS zapewnia finansowanie części zapotrzebowania na płynność uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów, które wynika z wypłaty lub z wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Pokrywa również taki sam odsetek strat ostatecznie poniesionych przez uczestniczący system gwarantowania depozytów w związku z tymi zdarzeniami. Odsetek ten stanowiłby 20 % w pierwszym roku etapu koasekuracji i każdego kolejnego roku zwiększałby się o 20 punktów procentowych, aby w ostatnim roku koasekuracji osiągnąć 80 %. W przypadku wypłaty zapotrzebowanie na płynność odpowiada łącznej kwocie gwarantowanych depozytów upadającego banku, tj. kwalifikowalnych depozytów do 100 000 EUR (art. 41f ust. 1). Wysokość strat określa się poprzez odjęcie wpływów uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów z masy upadłościowej (art. 41g ust. 1). W przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapotrzebowanie na płynność odpowiada kwocie wkładu żądanego przez, odpowiednio, Jednolitą Radę i krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 41f ust. 2). Wysokość strat określa się poprzez odjęcie różnicy, którą uczestniczący system gwarantowania depozytów mógł otrzymać po przeprowadzeniu późniejszej wyceny, według której początkowa składka powinna była być niższa (art. 41g ust. 2). Zapewnienie finansowania lub pokrycie strat nie byłoby ograniczone. 5.2.3.Pełne zabezpieczenie Po zakończeniu czteroletniego okresu koasekuracji uczestniczące systemy gwarantowania depozytów byłyby w pełni zabezpieczone w ramach EDIS. Pełne zabezpieczenie zapewnia pełne finansowanie zapotrzebowania na płynność oraz pokrywa wszystkie straty wynikające z wypłaty lub z wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Mechanizm jest taki sam jak na etapie koasekuracji, lecz EDIS zapewnia pełne pokrycie. 5.2.4.Zabezpieczenia w odniesieniu do objęcia przez EDIS Wniosek obejmuje zabezpieczenia przed niewłaściwym lub nieuzasadnionym dostępem krajowych systemów gwarantowania depozytów do EDIS. Zostaną one wykluczone, jeśli nie będą spełniać zobowiązań wynikających z rozporządzenia lub z prawa krajowego wdrażającego najważniejsze przepisy dyrektywy, lub jeśli dane państwo członkowskie nie wdroży prawidłowo tych przepisów (art. 41i). Będą one objęte EDIS tylko wtedy, gdy ich dostępne środki finansowe będą odpowiadały co najmniej zharmonizowanej ścieżce finansowania określonej w rozporządzeniu (art. 41j). Ma to zagwarantować, że z tej ochrony będą mogły korzystać tylko uczestniczące systemy gwarantowania depozytów, które spełniły własne zobowiązania służące ograniczeniu ryzyka na poziomie EDIS. Jednolita Rada może podjąć decyzję o wykluczeniu uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów z EDIS na podstawie szczególnych wymagań w zakresie głosowania. 5.3.Ocena pomocy państwa Chociaż wypłaty odszkodowania deponentom z systemu gwarantowania depozytów nie są pomocą państwa, jego wkład na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – mimo że jego celem jest zapewnienie deponentom stałego dostępu do depozytów – przynosi korzyść instytucji podlegającej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W związku z tym składkę można uznać za pomoc państwa oraz może ona wymagać powiadomienia i zatwierdzenia przez Komisję. W przypadku gdy wkład jest dokonywany z funduszy na szczeblu europejskim (jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz funduszu gwarantowania depozytów), analogicznie stosuje się procedurę dotyczącą pomocy państwa (art. 19). 5.4.Administrowanie EDIS EDIS byłby administrowany przez Jednolitą Radę wspólnie z uczestniczącym systemem gwarantowania depozytów (lub wyznaczonym organem odpowiedzialnym za administrowanie uczestniczącym systemem gwarantowania depozytów). Procedurę administrowania można z grubsza podzielić na etap prowadzący do zapewnienia finansowania oraz na etap następujący po zapewnieniu finansowania. 5.4.1.Procedura prowadząca do finansowania

Uczestniczące systemy gwarantowania depozytów są zobowiązane do niezwłocznego powiadomienia Jednolitej Rady, gdy dowiedzą się o okolicznościach, które mogą skutkować koniecznością wypłaty lub zwrócenia się przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o wkład na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 41i). Muszą one poinformować Jednolitą Radę o szacunkowym poziomie oczekiwanego braku płynności (etap reasekuracji) lub oczekiwanego zapotrzebowania na płynność (etap koasekuracji i etap pełnego zabezpieczenia). Pozwoli to przygotować się Jednolitej Radzie do natychmiastowego zapewnienia finansowania w razie konieczności wypłaty lub dokonania wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Uczestniczące systemy gwarantowania depozytów muszą niezwłocznie powiadomić Jednolitą Radę o konieczności wypłaty lub dokonania wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 41l). Nawet jeśli Jednolita Rada sama zwróciła się o dokonanie wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 79), takie powiadomienie jest w dalszym ciągu formalnie wymagane, ponieważ skład Jednolitej Rady w ramach EDIS różni się od składu Jednolitej Rady w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zob. poniżej), i uczestniczący system gwarantowania depozytów nie musi zwracać się do EDIS o zapewnienie finansowania lub pokrycie strat. Wraz z powiadomieniem uczestniczący system gwarantowania depozytów musi przekazać Jednolitej Radzie informacje, na podstawie których oceni ona, czy spełnione są odpowiednie warunki (art. 41k): –Kwota gwarantowanych depozytów, umożliwiająca obliczenie braku płynności lub zapotrzebowania na płynność. –Środki finansowe dostępne w momencie wypłaty lub wykorzystania w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, na podstawie których określa się, jakim poziomem dostępnych środków finansowych powinien dysponować uczestniczący system gwarantowania depozytów w momencie wypłaty lub wykorzystania w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z uwzględnieniem ścieżki finansowania określonej w art. 41j. –Szacunkowa kwota nadzwyczajnych składek ex post, które Jednolita Rada może zebrać w ciągu trzech dni od wypłaty lub wykorzystania w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. –Każda inna istotna przeszkoda utrudniająca uczestniczącemu systemowi gwarantowania depozytów wywiązanie się ze swoich zobowiązań wobec deponentów lub organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz możliwe środki zaradcze. W ciągu 24 godzin Jednolita Rada określa, czy warunki dotyczące EDIS, określone w art. 41a (reasekuracja), art. 41d (koasekuracja) lub art. 41h (pełne zabezpieczenie), są spełnione (art. 41l ust. 1). Następnie, zazwyczaj w tym samym czasie, Jednolita Rada określa kwotę finansowania, którą przekaże uczestniczącemu systemowi gwarantowania depozytów (art. 41l ust. 2 akapit drugi). W przypadku gdy jeden lub więcej uczestniczących systemów gwarantowania depozytów musi jednocześnie dokonać kilku wypłat lub wnieść kilka wkładów w restrukturyzację i uporządkowaną likwidację (zdarzenia), środki finansowe dostępne w ramach funduszu gwarantowania depozytów mogą być niewystarczające. W takiej sytuacji środki finansowe, które każdy uczestniczący system gwarantowania depozytów może uzyskać na każde takie zdarzenie, byłyby ograniczone przez udział środków finansowych dostępnych w ramach funduszu gwarantowania depozytów zgodnie z proporcjonalnym wyliczeniem (art. 41l ust. 3). Jednolita Rada musi niezwłocznie poinformować uczestniczące systemy gwarantowania depozytów o tym, czy warunki objęcia EDIS zostały spełnione, oraz o kwocie finansowania, którą przekaże uczestniczącemu systemowi gwarantowania depozytów. Uczestniczące systemy gwarantowania depozytów mogą w ciągu 24 godzin złożyć wniosek o dokonanie przeglądu decyzji Jednolitej Rady, który Jednolita Rada powinna rozpatrzyć w ciągu kolejnych 24 godzin (art. 41m). Finansowanie zostaje zapewnione niezwłocznie po określeniu przez Jednolitą Radę kwoty finansowania oraz jest wypłacane w formie wkładu gotówkowego na rzecz uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów (art. 41n). W przypadku gdy Jednolita Rada zwiększy kwotę finansowania na podstawie przeglądu swojej pierwotnej decyzji na wniosek uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów, kwota ta staje się należna po przyjęciu przez Jednolitą Radę decyzji w sprawie wniosku o dokonanie przeglądu. 5.4.2.Procedura stosowana po zapewnieniu finansowania Po zapewnieniu finansowania Jednolita Rada musi określić nadwyżkę strat (reasekuracja) lub straty (koasekuracja, pełne zabezpieczenie) uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów, a także musi monitorować wykorzystanie zapewnionego finansowania na rzecz wypłaty środków deponentom lub wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wysiłki podejmowane przez uczestniczący system gwarantowania depozytów w celu ściągnięcia należności depozytowych z masy upadłościowej. Po dokonaniu wypłaty kwota (nadwyżki) strat staje się z czasem jasna, ponieważ uczestniczący system gwarantowania depozytów będzie czasami pobierał składki ex post oraz pozyskiwał wpływy z masy upadłościowej. W przypadku wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, gdy uczestniczący system gwarantowania depozytów nie może pobierać składek ex post i nie przysługują mu żadne roszczenia względem stron trzecich, straty (nadwyżkę strat) można określić już po tym, jak uczestniczący system gwarantowania depozytów otrzyma jakąkolwiek kwotę różnicy, do której może być uprawniony na podstawie późniejszej wyceny, według której początkowy wkład powinien był być niższy. Z tego względu tylko po dokonaniu wypłaty Jednolita Rada musi stale oceniać kształtowanie się (nadwyżki) strat, zanim określi ostateczną stratę (nadwyżkę strat). Jednocześnie uczestniczący system gwarantowania depozytów zwraca Jednolitej Radzie środki, które otrzymał w proporcjach odpowiadających składkom ex post lub wpływom z masy upadłościowej, po ich udostępnieniu uczestniczącemu systemowi gwarantowania depozytów (art. 41o). Różnica między początkowym finansowaniem uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów z funduszu gwarantowania depozytów a kwotą, którą uczestniczący system gwarantowania depozytów musi ostatecznie zwrócić Jednolitej Radzie, prowadzi do straty (nadwyżki strat) pokrywanej w ramach EDIS. Po dokonaniu wypłaty Jednolita Rada będzie również rygorystycznie monitorowała procedurę wypłaty, a w szczególności wykorzystanie finansowania zapewnionego w tym celu uczestniczącemu systemowi gwarantowania depozytów, a także sposób, w jaki uczestniczący system gwarantowania depozytów ściągnął swoje należności depozytowe w ramach postępowania w związku z niewypłacalnością. Uczestniczący system gwarantowania depozytów musi przekazywać w regularnych odstępach czasu określonych przez Jednolitą Radę rzetelne, wiarygodne i kompletne informacje, w szczególności informacje na temat procedury wypłaty oraz korzystania z nabytych praw w ramach postępowania w związku z niewypłacalnością. Uczestniczący system gwarantowania depozytów musi podjąć wysiłki w celu maksymalizacji swoich wpływów z masy upadłościowej. Niedbałe zachowanie ze strony uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów może skutkować wniesieniem przez Jednolitą Radę roszczeń odszkodowawczych, lecz Jednolita Rada może, po wysłuchaniu uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów, zdecydować, że sama skorzysta z wszystkich praw wynikających z roszczeń depozytowych, w które uczestniczący system gwarantowania depozytów wstąpił. W takiej sytuacji Jednolita Rada może pozyskiwać wpływy bezpośrednio na swoje własne konto w celu zaspokojenia swojego roszczenia o zwrot środków finansowych przekazanych uczestniczącemu systemowi gwarantowania depozytów (art. 41q). 5.5.Przepisy finansowe dotyczące EDIS Aby zapewnić odpowiednie funkcjonowanie EDIS, zasoby finansowe muszą pokryć wydatki administracyjne oraz zapewnić odpowiednie wsparcie (finansowanie i pokrycie strat) uczestniczącym systemom gwarantowania depozytów. 5.5.1.Ogólne przepisy budżetowe i składki administracyjne Budżet obecnie składa się z dwóch części: części I dotyczącej administrowania Jednolitą Radą i części II dotyczącej jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Wydatki administracyjne EDIS zostałyby pokryte z obecnych składek administracyjnych, które wpływają do części I budżetu Jednolitej Rady, z uwzględnieniem dodatkowego obciążenia administracyjnego wynikającego z funkcjonowania EDIS oraz tego, że jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz EDIS mają różny zakres podmiotowy (art. 65 ust. 5).

Fundusz gwarantowania depozytów zostałby uwzględniony w nowej części III budżetu Jednolitej Rady. Jego struktura przychodów i wydatków (art. 60a) odpowiada strukturze przychodów i wydatków jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w części II (art. 60), oraz została bardziej szczegółowo wyjaśniona w pkt 5.5.2 poniżej. Ogólne przepisy budżetowe (art. 57, 58, 61–64 i 66) mają również zastosowanie do części III budżetu. Jednolita Rada odpowiadałaby za zarządzanie zarówno jednolitym funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i funduszem gwarantowania depozytów, oraz inwestowałaby ich fundusze zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przyjętych przez Komisję aktów delegowanych (art. 75). 5.5.2.Składki ex ante na rzecz funduszu gwarantowania depozytów Fundusz gwarantowania depozytów byłby finansowany ze składek ex ante, które są należne i płacone przez banki bezpośrednio Jednolitej Radzie oraz są obliczane i fakturowane przez uczestniczące systemy gwarantowania depozytów w imieniu Jednolitej Rady (art. 74a ust. 1). Te składki ex ante stanowią obowiązek inny od obowiązku płacenia składek ex ante uczestniczącym systemom gwarantowania depozytów zgodnie z art. 10 ust. 1 akapit drugi dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów. Aby jednak zapewnić neutralność kosztową na rzecz sektora bankowego, składki ex ante płacone na rzecz funduszu gwarantowania depozytów mogą być rekompensowane na poziomie uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów (zob. pkt 5.5.2.2 poniżej). 5.5.2.1.Poziomy docelowe funduszu gwarantowania depozytów Dostępne środki finansowe funduszu gwarantowania depozytów muszą osiągnąć dwa kolejne poziomy docelowe (art. 74b ust. 1 i 2): a) początkowy poziom docelowy wynoszący 20 % czterech dziewiątych sumy wszystkich krajowych minimalnych poziomów docelowych do końca trwającego trzy lata etapu reasekuracji oraz b) ostateczny poziom docelowy stanowiący sumę minimalnych poziomów docelowych, które uczestniczące systemy gwarantowania depozytów muszą osiągnąć zgodnie z właściwą dyrektywą do końca trwającego cztery lata okresu koasekuracji. Minimalne poziomy docelowe zostałyby w pełni ujednolicone dla wszystkich uczestniczących systemów gwarantowania depozytów. Minimalne poziomy docelowe funduszu gwarantowania depozytów oraz uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów razem zwiększałyby się w sposób liniowy o jedną dziewiątą co roku w okresie do 2024 r. Składki ex ante płacone przez banki rozkładałyby się w czasie możliwie równomiernie aż do osiągnięcia początkowego lub ostatecznego poziomu docelowego. Po zakończeniu okresu reasekuracji, w przypadku gdy dostępne środki finansowe zostały wykorzystane w celu zapewnienia finansowania lub pokrycia strat i zmniejszyły się poniżej początkowego poziomu docelowego, należy je pozyskiwać aż do ponownego osiągnięcia poziomu docelowego. Składki ex ante, które są należne i płacone przez każdy bank Jednolitej Radzie, są ustalane co roku na dwóch etapach: a) Jednolita Rada określa łączną kwotę składek ex ante, której może zażądać od banków członkowskich każdego uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów (art. 74d ust. 1); b) Każdy uczestniczący system gwarantowania depozytów, na podstawie właściwej łącznej kwoty określonej przez Jednolitą Radę, oblicza następnie składkę należną i płaconą przez każdy z jego banków członkowskich (art. 74d ust. 2) oraz fakturuje tę kwotę w imieniu Jednolitej Rady. Na etapie reasekuracji składka ex ante oparta na ocenie ryzyka, którą każdy bank członkowski musi zapłacić na rzecz funduszu gwarantowania depozytów, byłaby obliczana przez uczestniczący system gwarantowania depozytów w odniesieniu do jego wszystkich innych banków członkowskich. Po zakończeniu etapu reasekuracji składki ex ante oparte na ocenie ryzyka, należne od każdego banku, byłyby obliczane w odniesieniu do wszystkich banków podlegających EDIS. Takich obliczeń dokonywałaby Jednolita Rada przy wsparciu uczestniczących systemów gwarantowania depozytów na podstawie zbioru metod opartych na ocenie ryzyka, określonych w akcie delegowanym Komisji. Składkę ex ante zafakturowaną przez uczestniczący system gwarantowania depozytów w imieniu Jednolitej Rady musi zapłacić bank bezpośrednio Jednolitej Radzie, która następnie przekaże tę kwotę do funduszu gwarantowania depozytów (jako dochód w części III swojego budżetu). 5.5.2.2.Odszkodowanie na poziomie uczestniczących systemów gwarantowania depozytów Przedmiotowy wniosek umożliwia uczestniczącym państwom członkowskim osiągnięcie neutralności kosztowej banków członkowskich należących do ich uczestniczących systemów gwarantowania depozytów. Uczestniczące państwa członkowskie mogą stwierdzić, że nałożenie na banki oddzielnego zobowiązania do zapłaty składek ex ante na rzecz funduszu gwarantowania depozytów uzasadnia odszkodowanie na poziomie uczestniczących systemów gwarantowania depozytów. Przy podejmowaniu takiej decyzji państwa członkowskie muszą należycie uwzględnić zasadę proporcjonalności oraz zastanowić się nad tym, czy poziom ochrony depozytów, którą ma zapewnić tworzony EDIS, uzasadnia zmniejszenie zasobów finansowych na rzecz ochrony depozytów na poziomie uczestniczących systemów gwarantowania depozytów. Neutralność kosztową reguluje art. 74c ust. 4: a) Składki ex ante, które banki płacą na rzecz funduszu gwarantowania depozytów, traktuje się jako wkład w osiągnięcie poziomu docelowego, który właściwy uczestniczący system gwarantowania depozytów musi osiągnąć zgodnie z przedmiotową dyrektywą; b) jeżeli do końca etapu tworzenia (3 lipca 2024 r. lub później) krajowy system gwarantowania depozytów dokładnie przestrzegał ścieżki finansowania (art. 41j) i jego banki członkowskie zapłaciły wszystkie należne składki na rzecz funduszu gwarantowania depozytów, składki te są kwotą składek niezbędną do osiągnięcia krajowego poziomu docelowego wynoszącego 0,8 %; oraz c) uczestniczące państwa członkowskie mogą pozwolić swoim systemom gwarantowania depozytów na uwzględnienie składek zapłaconych przez ich banki członkowskie na rzecz EDIS przy obliczaniu wysokości składek i/lub na zwrócenie swoim bankom członkowskim funduszy pochodzących z ich dostępnych środków finansowych w zakresie, w jakim przekraczają one kwoty określone w ramach dokładnej ścieżki finansowania. W zależności od poziomu dostępnych środków finansowych, które uczestniczący system gwarantowania depozytów już pozyskał, może on wypłacić swoim bankom członkowskim odszkodowanie albo poprzez obniżenie składek, albo poprzez zwrot składek, które już otrzymał od swoich banków członkowskich. 5.5.3.Nadzwyczajne składki ex post Od początku etapu koasekuracji Jednolita Rada może również zażądać od banków powiązanych z uczestniczącymi systemami gwarantowania depozytów płacenia nadzwyczajnych składek ex post, jeżeli środki dostępne w ramach funduszu gwarantowania depozytów nie wystarczają na pokrycie strat. Krajowe systemy gwarantowania depozytów pozostałyby odpowiedzialne za pobieranie składek ex post od krajowego sektora bankowego w celu uzupełnienia swojego systemu krajowego w przypadku wypłaty lub wniesienia wkładu na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Składki ex post są należne i płacone przez banki bezpośrednio Jednolitej Radzie oraz, w okresie koasekuracji, są obliczane i fakturowane przez właściwy uczestniczący system gwarantowania depozytów w imieniu Jednolitej Rady. Jednolita Rada określa łączną kwotę składek ex post, której może zażądać od banków członkowskich każdego uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów w granicach określonych w akcie delegowanym Komisji. Uczestniczące systemy gwarantowania depozytów obliczają składkę ex post należną od ich każdego banku członkowskiego na podstawie łącznej kwoty określonej przez Jednolitą Radę, stosując taką samą metodę opartą na ocenie ryzyka co w odniesieniu do obliczania składki ex ante zgodnie z art. 10 ust. 1 przedmiotowej dyrektywy. Po zakończeniu etapu koasekuracji Jednolita Rada oblicza składkę ex post należną od każdego banku na podstawie metod opartych na ocenie ryzyka, określonych aktem delegowanym Komisji, który ma również zastosowanie do obliczania składek ex ante po zakończeniu etapu koasekuracji. Uczestniczące systemy gwarantowania depozytów fakturują składkę ex post w imieniu Jednolitej Rady. Zarówno na etapie koasekuracji, jak i na etapie pełnego zabezpieczenia Jednolita Rada może, z własnej inicjatywy albo na wniosek odpowiedniego właściwego organu, odroczyć płatność składki ex post przez dany bank w całości lub częściowo. Odroczenie musi być konieczne w celu ochrony pozycji finansowej banku i nie może trwać dłużej niż sześć miesięcy, ale może zostać przedłużone na wniosek banku.

Na mocy aktu delegowanego Komisja określi maksymalne kwoty, jakie EDIS może pobierać ex post, z uwzględnieniem krajowych składek ex post. 5.5.4.Dodatkowe źródła finansowania funduszu gwarantowania depozytów Oprócz pobierania składek ex ante i ex post Jednolita Rada może przewidzieć dodatkowe źródła finansowania funduszu gwarantowania depozytów. Stopniowo zastępując finansowanie na poziomie uczestniczących systemów gwarantowania depozytów, może zwrócić się o udzielenie pożyczki do systemów gwarantowania depozytów uznanych w nieuczestniczących państwach członkowskich, które mogą rozpatrzyć taki wniosek zgodnie z art. 12 dyrektywy (art. 74g). Z kolei w celu zapewnienia wzajemności Jednolita Rada może też zadecydować o udzieleniu pożyczek systemom gwarantowania depozytów w nieuczestniczących państwach członkowskich. Jednolita Rada może również pozyskać na rzecz funduszu gwarantowania depozytów inne alternatywne środki finansowe od stron trzecich, w szczególności w sytuacji, gdy środki, które Jednolita Rada może uzyskać ze składek ex ante i ex post, są (bezpośrednio) niedostępne (art. 74h). Zwrotne środki finansowe są zwracane poprzez pobieranie składek ex ante i ex post w okresie wymagalności. 5.5.5.EDIS – Podejmowanie decyzji EDIS byłby administrowany przez Jednolitą Radę zarówno na jej sesjach wykonawczych, jak i na jej sesjach plenarnych. Sesja wykonawcza składałaby się z tych samych członków w przypadku decyzji i zadań dotyczących zarówno EDIS, jak i jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Szczególne zadania EDIS wymagałaby specjalnego składu sesji plenarnej dotyczącej decyzji odnoszących się wyłącznie do EDIS. Członków reprezentujących krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na sesji plenarnej zastąpiliby członkowie reprezentujący krajowe wyznaczone organy. Sesja plenarna miałaby konkretne zadania, które zostałyby jej przyznane. Z uwagi na to, że niektóre decyzje Jednolitej Rady są istotne dla Jednolitej Rady jako całości lub zarówno dla jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i dla EDIS, byłyby one podejmowane na nowej wspólnej sesji plenarnej, w skład której weszliby konkretni przedstawiciele oraz która dysponowałaby konkretnymi procedurami głosowania. Wszystkie inne decyzje dotyczące EDIS byłyby przyjmowane na sesji wykonawczej Jednolitej Rady. 5.6.Inne przepisy Przepisy dotyczące określonego przedmiotu, które mają zastosowanie do jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, miałyby również zastosowanie do Jednolitej Rady wykonującej swoje funkcje w ramach EDIS, a mianowicie do przywilejów i immunitetów, ustaleń językowych, personelu i wymiany pracowników, komisji wewnętrznych, komisji odwoławczej, postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, odpowiedzialności Jednolitej Rady, tajemnicy służbowej i wymiany informacji, ochrony danych, dostępu do dokumentów, przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych oraz szczególnie chronionych, Trybunału Obrachunkowego. Zmiany wprowadzające EDIS miałyby zastosowanie od dnia wejścia w życie zmieniającego rozporządzenia. Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w celu ustanowienia europejskiego systemu gwarantowania depozytów PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)W ubiegłych latach Unia poczyniła postępy w zakresie tworzenia rynku wewnętrznego usług bankowych. Ściślejsza integracja rynku wewnętrznego usług bankowych ma podstawowe znaczenie dla wspierania wzrostu gospodarczego Unii, zagwarantowania stabilności systemu bankowego i ochrony deponentów. (2)W dniu 18 października 2012 r. Rada Europejska stwierdziła, że „fundamentalne wyzwania, przed którymi stoi dziś unia gospodarcza i walutowa (UGW), powodują, że należy ją wzmocnić, aby zapewnić dobrobyt gospodarczy i społeczny, a także stabilność i trwałą dobrą koniunkturę” oraz że „działania w kierunku pogłębionej unii gospodarczej i walutowej powinny opierać się na ramach instytucjonalnych i prawnych UE; powinna je charakteryzować otwartość i przejrzystość względem państw członkowskich, których walutą nie jest euro, oraz poszanowanie dla integralności rynku wewnętrznego”. W tym celu powołano unię bankową opierającą się na pełnym i szczegółowym zbiorze przepisów dotyczących usług finansowych i obowiązujących na całym rynku wewnętrznym. Działania prowadzące do utworzenia unii bankowej cechuje otwartość i przejrzystość w stosunku do nieuczestniczących państw członkowskich i poszanowanie integralności rynku wewnętrznego. (3)W swojej rezolucji z dnia 20 listopada 2012 r. pt. „W kierunku faktycznej unii gospodarczej i walutowej” Parlament Europejski stwierdził również, że przerwanie niekorzystnych pętli sprzężenia zwrotnego między obligacjami skarbowymi, bankami i gospodarką realną ma kluczowe znaczenie dla sprawnego funkcjonowania UGW, oraz podkreślił istnienie pilnej potrzeby podjęcia dodatkowych i dalekosiężnych środków służących ustanowieniu w pełni sprawnej unii bankowej, dopilnowując jednocześnie stałego prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku usług finansowych i swobodnego przepływu kapitału. (4)Chociaż poczyniono najważniejsze kroki w kierunku zapewnienia skutecznego finansowania unii bankowej, w tym utworzono Jednolity Mechanizm Nadzorczy na mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013, mający zapewnić spójne i skuteczne wdrażanie polityki Unii dotyczącej nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi w państwach członkowskich należących do strefy euro oraz w tych państwach członkowskich nienależących do strefy euro, które postanowiły uczestniczyć w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym („uczestniczące państwa członkowskie”), oraz jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na mocy rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w celu zapewniania spójnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, które są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością, w uczestniczących państwach członkowskich, konieczne są dalsze kroki w celu zakończenia procesu tworzenia unii bankowej. (5)W wydanym w czerwcu 2015 r. sprawozdaniu pięciu przewodniczących dotyczącym zakończenia tworzenia unii gospodarczej i walutowej w Europie wskazano, że jednolity system bankowy może być prawdziwie jednolity tylko wtedy, gdy zaufanie do bezpieczeństwa depozytów bankowych jest takie samo niezależnie od tego, w którym państwie członkowskim bank prowadzi działalność. Wymaga to wprowadzenia jednolitego nadzoru bankowego, jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków oraz jednolitego systemu gwarantowania depozytów. Z tego względu w sprawozdaniu pięciu przewodniczących zaproponowano zakończenie tworzenia unii bankowej poprzez ustanowienie europejskiego systemu gwarantowania depozytów (EDIS) jako trzeciego filaru pełnej unii bankowej – obok nadzoru bankowego oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. Już teraz należy koniecznie poczynić konkretne kroki w tym kierunku, w tym utworzyć na szczeblu europejskim system reasekuracji dla krajowych systemów gwarantowania depozytów jako pierwszy krok w kierunku w pełni uwspólnionego podejścia. Zakres tego systemu reasekuracji powinien pokrywać się z zakresem Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. (6)Ostatni kryzys uwidocznił, że funkcjonowanie rynku wewnętrznego może być zagrożone oraz że rośnie ryzyko rozdrobnienia rynku usług finansowych. Upadłość banku, który jest stosunkowo duży w porównaniu z krajowym sektorem bankowym, lub równoległa upadłość części krajowego sektora bankowego mogą spowodować, że krajowe systemy gwarantowania depozytów staną się narażone na duże wstrząsy lokalne, nawet wtedy, gdy będą funkcjonowały dodatkowe mechanizmy finansowania przewidziane w dyrektywie 2014/49/UE Parlamentu Europejskiego i Rady. Takie narażenie krajowych systemów gwarantowania depozytów na duże wstrząsy lokalne może przyczynić się do niekorzystnego powiązania między bankami a ich rządami państwowymi, co osłabiłoby spójność ochrony depozytów oraz przyczyniło do nieufności deponentów i skutkowało niestabilnością rynku. (7)Brak jednolitego poziomu ochrony deponentów może zakłócić konkurencję oraz stworzyć skuteczną przeszkodę w swobodzie przedsiębiorczości i swobodzie świadczenia usług przez instytucje kredytowe na rynku wewnętrznym. Z tego powodu tak ważne jest utworzenie wspólnego systemu gwarantowania depozytów w celu zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego usług finansowych. (8)Mimo że dyrektywa 2014/49/UE przyczynia się do znacznego zwiększenia zdolności systemów krajowych do wypłaty odszkodowania deponentom, na poziomie unii bankowej należy stworzyć skuteczniejsze mechanizmy gwarantowania depozytów w celu zapewnienia wystarczających środków finansowych, tak aby wzmocnić zaufanie wszystkich deponentów i tym samym zagwarantować stabilność finansową. EDIS zwiększyłby odporność unii bankowej na przyszłe kryzysy poprzez bardziej zróżnicowany podział ryzyka oraz zapewniłby jednakową ochronę ubezpieczonych deponentów, co z kolei przyczyniłoby się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. (9)Środki wykorzystywane przez systemy gwarantowania depozytów do dokonywania wypłaty na rzecz deponentów w razie niedostępności gwarantowanych depozytów zgodnie z art. 8 dyrektywy 2014/49/UE w sprawie systemów gwarancji depozytów nie stanowią pomocy państwa ani pomocy w ramach funduszu. Jednak w sytuacji, gdy środki te są wykorzystywane w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i stanowią pomoc państwa lub pomoc w ramach funduszu, muszą być zgodne z art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz, odpowiednio, z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady, które powinno zostać zmienione w kontekście tego konkretnego celu. (10)Pomimo dalszej harmonizacji wymaganej zgodnie z dyrektywą 2014/49/UE krajowe systemy gwarantowania depozytów zachowują określone opcje i swobody, w tym w odniesieniu do określonych zasadniczych elementów takich jak poziomy docelowe, czynniki ryzyka, które należy uwzględnić przy ocenie wkładu instytucji kredytowych, okresy spłaty lub wykorzystanie środków. Te różnice między przepisami krajowymi mogą utrudniać swobodne świadczenie usług oraz przyczynić się do zakłócenia konkurencji. W wysoce zintegrowanym sektorze bankowym niezbędne są jednolite przepisy i podejścia, aby zapewnić jednakowo stabilny poziom ochrony deponentów w całej Unii oraz tym samym osiągnąć cel polegający na zagwarantowaniu stabilności finansowej. (11)Ustanowienie EDIS, dysponującego uprawnieniami decyzyjnymi, nadzorczymi i wykonawczymi – scentralizowanymi i powierzonymi Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz Gwarantowania Depozytów („Jednolita Rada”) – będzie miało kluczowe znaczenie dla osiągnięcia celu polegającego na opracowaniu zharmonizowanych ram gwarantowania depozytów. Jednolite stosowanie wymogów w zakresie gwarantowania depozytów w uczestniczących państwach członkowskich ulegnie umocnieniu w wyniku powierzenia tego zadania takiemu centralnemu organowi. W ten sposób funkcjonowanie EDIS powinno usprawnić proces harmonizacji usług finansowych poprzez wzmocnienie i udostępnienie ram ustanawiania i późniejszego wdrażania jednolitych zasad dotyczących mechanizmów gwarantowania depozytów. (12)Ponadto EDIS wpisuje się w kontekst obszerniejszych przepisów UE harmonizujących nadzór ostrożnościowy oraz działania naprawcze i restrukturyzację i uporządkowaną likwidację, które to przepisy stanowią uzupełniające się aspekty rynku wewnętrznego usług bankowych. Nadzór może być skuteczny i istotny tylko wtedy, gdy istnieje odpowiedni system gwarantowania depozytów, odpowiadający rozwojowi sytuacji w dziedzinie nadzoru. Z tego względu EDIS odgrywa decydującą rolę w szerszym procesie harmonizacji i jego cele są ściśle powiązane z ramami unijnymi dotyczącymi nadzoru ostrożnościowego oraz działań naprawczych i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, których scentralizowane stosowanie jest od siebie wzajemnie uzależnione. Na przykład odpowiednia koordynacja na szczeblu sprawowania nadzoru i gwarantowania depozytów jest niezbędna w przypadkach, gdy Europejski Bank Centralny (EBC) zamierza cofnąć zezwolenie udzielone instytucji kredytowej lub gdy instytucja kredytowa nie wykonuje swoich obowiązków jako członek systemu gwarantowania depozytów. Podobnie wysoki poziom integracji jest potrzebny pomiędzy działaniami w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a zadaniami gwarantowania depozytów powierzonymi Jednolitej Radzie. (13)Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do banków, których organem nadzorczym w państwie macierzystym jest EBC lub które podlegają nadzorowi właściwego organu krajowego państwa członkowskiego, którego walutą jest euro, lub państwa członkowskiego, którego walutą nie jest euro i które nawiązało bliską współpracę zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Zakres zastosowania niniejszego rozporządzenia jest powiązany z zakresem zastosowania rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Mając na uwadze, że zadania nadzorcze przyznane Jednolitemu Mechanizmowi Nadzorczemu są w znacznym stopniu powiązane z działaniami w ramach gwarantowania depozytów, utworzenie scentralizowanego systemu nadzoru działającego zgodnie z art. 127 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ma zasadnicze znaczenie dla procesu harmonizacji gwarantowania depozytów w uczestniczących państwach członkowskich. To, że podmioty objęte zakresem zastosowania rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 podlegają nadzorowi Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, stanowi swoistą cechę, która sprawia, że znajdują się one w obiektywnie odmiennej sytuacji do celów gwarantowania depozytów. Niezbędne jest przyjęcie środków w celu stworzenia jednolitego systemu gwarantowania depozytów obejmującego wszystkie państwa członkowskie uczestniczące w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym, tak aby ułatwić odpowiednie i stabilne funkcjonowanie rynku wewnętrznego. (14)W celu zapewnienia spójności z Jednolitym Mechanizmem Nadzorczym i jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji EDIS powinien objąć uczestniczące państwa członkowskie. Banki z siedzibą w państwach członkowskich nieuczestniczących w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym nie powinny być objęte EDIS. Tak długo, jak nadzór w danym państwie członkowskim pozostaje poza Jednolitym Mechanizmem Nadzorczym, państwo to powinno być odpowiedzialne za zapewnienie ochrony deponentów przed skutkami niewypłacalności instytucji kredytowej. W miarę przystępowania państw członkowskich do Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego powinny one również automatycznie być obejmowane EDIS. Docelowo cały rynek wewnętrzny mógłby zostać objęty EDIS. (15)Aby zapewnić równe warunki działania na całym rynku wewnętrznym, niniejsze rozporządzenie jest spójne z dyrektywą 2014/49/UE. Uzupełnia ono przepisy i zasady tej dyrektywy w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania EDIS oraz udostępnienia temu systemowi wystarczającego finansowania. W związku z tym prawo materialne dotyczące gwarantowania depozytów, mające zastosowanie w ramach EDIS, będzie spójne z prawem stosowanym przez krajowe systemy gwarantowania depozytów lub wyznaczone organy nieuczestniczących państw członkowskich, zharmonizowanym na mocy dyrektywy 2014/49/UE. (16)Na zintegrowanych rynkach finansowych wszelkie wsparcie finansowe służące spłaceniu deponentów zwiększa stabilność finansową nie tylko w uczestniczącym państwie członkowskim, lecz także w pozostałych państwach członkowskich, poprzez zapobieganie rozprzestrzenianiu się kryzysów bankowych na nieuczestniczące państwa członkowskie. Powierzenie zadań gwarantowania depozytów Jednolitej Radzie nie może w żaden sposób utrudniać funkcjonowania rynku wewnętrznego usług finansowych. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) powinien zatem zachować swą rolę oraz obecne kompetencje i zadania: powinien rozwijać i przyczyniać się do spójnego stosowania unijnego prawodawstwa obowiązującego wobec wszystkich państw członkowskich i zwiększać zbieżność praktyk w ramach gwarantowania depozytów w całej Unii.

(17)EDIS powinien być stopniowo rozwijany z systemu reasekuracji do w pełni uwspólnionego systemu koasekuracji przez wiele lat. W kontekście wysiłków podejmowanych w celu pogłębienia UGW oraz działań na rzecz określenia warunków finansowania pomostowego jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz na rzecz określenia wspólnych limitów ochronnych przedstawione kroki są niezbędne w celu ograniczenia powiązania między bankami a rządami państwowymi w poszczególnych państwach członkowskich poprzez podjęcie działań zmierzających do podziału ryzyka między wszystkie państwa członkowskie należące do unii bankowej oraz tym samym w celu wzmocnienia realizacji najważniejszego celu unii bankowej. Podział ryzyka służący wzmocnieniu unii bankowej musi jednak przebiegać równolegle do ograniczania ryzyka w celu bardziej bezpośredniego przerwania powiązania między bankami a państwem. (18)EDIS powinien zostać ustanowiony w trzech następujących po sobie etapach: najpierw należy utworzyć system reasekuracji pokrywający część braku płynności oraz nadwyżki strat uczestniczących systemów gwarantowania depozytów, a następnie należy utworzyć system koasekuracji pokrywający stopniowo coraz większą część braku płynności i strat uczestniczących systemów gwarantowania depozytów, który ostatecznie zostanie przekształcony w system pełnego zabezpieczenia, pokrywający całe zapotrzebowanie na płynność oraz straty uczestniczących systemów gwarantowania depozytów. (19)Na etapie reasekuracji – w celu ograniczenia odpowiedzialności europejskiego funduszu gwarantowania depozytów („fundusz gwarantowania depozytów”) oraz zmniejszenia pokusy nadużycia na szczeblu krajowym – o wsparcie z funduszu gwarantowania depozytów można ubiegać się tylko wtedy, gdy krajowy system gwarantowania depozytów pobierał składki ex ante zgodnie z dokładną ścieżką finansowania i gdy po raz pierwszy uszczupla te środki. Jednak do wysokości środków zebranych przez krajowy system gwarantowania depozytów powyżej kwoty wymaganej w ramach ścieżki finansowania musi jedynie wykorzystać środki, które musiał zgromadzić w celu zapewnienia zgodności ze ścieżką finansowania, zanim mógł zostać objęty ochroną w ramach EDIS. Z tego względu systemy gwarantowania depozytów, które zgromadziły więcej środków niż ich wymagano w celu zapewnienia zgodności ze ścieżką finansowania, nie powinny znajdować się w gorszej sytuacji od tych systemów gwarantowania depozytów, które zgromadziły taką ilość środków, która nie przekracza poziomów określonych w ramach ścieżki finansowania. (20)Z uwagi na to, że na etapie reasekuracji fundusz gwarantowania depozytów zapewniałby tylko dodatkowe źródło finansowania i jedynie osłabiałby powiązanie między bankami a ich rządami państwowymi, nie zapewniając jednak przy tym równego poziomu ochrony wszystkich deponentów w unii bankowej, po trzech latach system reasekuracji powinno się stopniowo przekształcić w system koasekuracji i ostatecznie w pełni uwspólniony system gwarantowania depozytów. (21)Chociaż etapy reasekuracji i koasekuracji miałyby wiele wspólnych cech, co pozwoliłoby na płynne przejście między etapami, za wypłaty na etapie koasekuracji odpowiadałyby wspólnie krajowy system gwarantowania depozytów oraz fundusz gwarantowania depozytów wraz z utratą pierwszego euro. Względny wkład z funduszu gwarantowania depozytów zostałby stopniowo zwiększony do 100 procent, co skutkowałoby pełnym uwspólnieniem ryzyka deponentów w całej unii bankowej po czterech latach. (22)W ramach EDIS należy przewidzieć również zabezpieczenia służące ograniczeniu pokusy nadużycia oraz dopilnowaniu, aby ochrona w ramach EDIS była zapewniana wyłącznie wtedy, gdy krajowe systemy gwarantowania depozytów działają ostrożnie. Po pierwsze krajowe systemy gwarantowania depozytów powinny spełnić swoje zobowiązania wynikające z niniejszego rozporządzenia, dyrektywy 2014/49/UE i innych właściwych przepisów prawa UE, w szczególności swoje zobowiązanie do pozyskiwania swoich środków zgodnie z art. 10 dyrektywy 2014/49/UE, jak określono w dalszej części niniejszego rozporządzenia. Aby móc skorzystać z ochrony w ramach EDIS, uczestniczące systemy gwarantowania depozytów muszą pobierać składki ex ante zgodnie z dokładną ścieżką finansowania. To z kolei oznacza również, że nie ma możliwości zmniejszenia poziomu docelowego zgodnie z art. 10 ust. 6 dyrektywy 2014/49/UE, jeśli uczestniczący system gwarantowania depozytów chce skorzystać z EDIS. Po drugie w przypadku wypłaty lub wtedy, gdy środki krajowego systemu gwarantowania depozytów mają zostać wykorzystane w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, krajowy system gwarantowania depozytów powinien sam pokryć uczciwą część strat. W takiej sytuacji należałoby pobrać składki ex post od jego członków w celu uzupełnienia jego środków oraz w celu zwrócenia do EDIS środków do wysokości, w jakiej początkowo otrzymane finansowanie przekracza część strat, które mają zostać pokryte przez EDIS. Po trzecie po wypłacie krajowy system gwarantowania depozytów powinien zmaksymalizować swoje wpływy z masy upadłościowej oraz zwrócić środki Jednolitej Radzie, a Jednolita Rada powinna dysponować wystarczającymi uprawnieniami, aby zagwarantować te prawa. Po czwarte Jednolita Rada powinna mieć odpowiednie kompetencje, aby móc odzyskać wszystkie środki finansowe lub ich część w sytuacji, gdy uczestniczący system gwarantowania depozytów nie wywiązał się ze swoich najważniejszych zobowiązań. (23)Fundusz gwarantowania depozytów jest zasadniczym elementem, bez którego nie można by zrealizować stopniowego ustanawiania EDIS. Różne krajowe systemy finansowania nie zapewniłyby jednolitego gwarantowania depozytów w całej unii bankowej. Podczas trzech etapów fundusz gwarantowania depozytów powinien pomóc w zapewnieniu stabilizującej roli systemów gwarantowania depozytów oraz jednolitego, wysokiego poziomu ochrony wszystkich deponentów w zharmonizowanych ramach w całej Unii, a także w zapobieganiu tworzeniu się przeszkód w korzystaniu z podstawowych wolności lub zakłóceniom konkurencji na rynku wewnętrznym w wyniku różnych poziomów ochrony na szczeblu krajowym. (24)Fundusz gwarantowania depozytów powinien być finansowany ze składek płaconych bezpośrednio przez banki. Decyzje podejmowane w ramach EDIS, wymagające skorzystania z funduszu gwarantowania depozytów lub z krajowego systemu gwarantowania depozytów, nie powinny naruszać obowiązków budżetowych państw członkowskich. W tym kontekście jedynie nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe należy uznać za naruszenie suwerenności budżetowej i obowiązków budżetowych państw członkowskich. (25)Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki korzystania z funduszu gwarantowania depozytów oraz ogólne kryteria określania wielkości i obliczania składek ex ante i ex post, a także określa uprawnienia Jednolitej Rady w zakresie wykorzystywania funduszu gwarantowania depozytów i zarządzania nim. (26)Składki byłyby pobierane bezpośrednio od banków w celu sfinansowania funduszu gwarantowania depozytów. Jednolita Rada pobierałaby składki oraz administrowałaby funduszem gwarantowania depozytów, podczas gdy krajowe systemy gwarantowania depozytów kontynuowałyby pobieranie składek krajowych oraz administrowanie funduszami krajowymi. Aby zapewnić uczciwe i ujednolicone składki dla uczestniczących banków oraz stworzyć zachęty do prowadzenia mniej ryzykownej działalności, zarówno składki na rzecz EDIS, jak i składki na rzecz krajowych systemów gwarantowania depozytów powinny być obliczane na podstawie depozytów gwarantowanych oraz współczynnika korekty ryzyka dla poszczególnych banków. W okresie reasekuracji współczynnik korekty ryzyka powinien uwzględniać stopień ryzyka ponoszonego przez bank względem wszystkich innych banków powiązanych z tym samym uczestniczącym systemem gwarantowania depozytów. Po dotarciu do etapu koasekuracji współczynnik korekty ryzyka powinien uwzględniać stopień ryzyka ponoszonego przez bank względem wszystkich innych banków mających siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich. Ogólnie rzecz biorąc, zapewniłoby to neutralność kosztową EDIS dla banków i krajowych systemów gwarantowania depozytów oraz pozwoliło uniknąć redystrybucji składek na etapie tworzenia funduszu gwarantowania depozytów. (27)Zasadniczo składki powinny być pobierane od podmiotów z branży przed podjęciem jakichkolwiek działań w ramach gwarantowania depozytów i niezależnie od tych działań. Jeżeli zgromadzone w ten sposób środki nie wystarczają do pokrycia strat lub kosztów poniesionych w wyniku wykorzystania funduszu gwarantowania depozytów, należy pobierać dodatkowe składki na pokrycie dodatkowych kosztów lub strat. Ponadto fundusz gwarantowania depozytów powinien mieć możliwość zawierania umów dotyczących zaciągania pożyczek i innych form wsparcia ze strony instytucji kredytowych, instytucji finansowych lub innych osób trzecich, w przypadku gdy składki ex ante i ex post nie są bezpośrednio dostępne lub nie pokrywają wydatków ponoszonych w związku z wykorzystaniem funduszu gwarantowania depozytów do działań w ramach gwarantowania depozytów. (28)W celu osiągnięcia masy krytycznej i uniknięcia skutków procyklicznych, które mogłyby wystąpić, gdyby fundusz gwarantowania depozytów musiał polegać wyłącznie na składkach ex post w sytuacji kryzysu systemowego, konieczne jest, aby dostępne ex ante środki finansowe funduszu gwarantowania depozytów osiągnęły co najmniej pewien minimalny poziom docelowy. (29)Początkowy i ostateczny poziom docelowy funduszu gwarantowania depozytów należy określić jako procent sumy minimalnych poziomów docelowych uczestniczących systemów gwarantowania depozytów. Powinien on stopniowo osiągnąć 20 % czterech dziewiątych sumy minimalnych poziomów docelowych do końca okresu reasekuracji oraz sumę wszystkich minimalnych poziomów docelowych do końca okresu koasekuracji. Przy ustalaniu początkowego lub ostatecznego poziomu docelowego funduszu gwarantowania depozytów nie należy brać pod uwagę możliwości wnioskowania o zatwierdzenie niższego poziomu docelowego zgodnie z art. 10 ust. 6 dyrektywy 2014/49/UE. Należy ustanowić odpowiedni termin osiągnięcia docelowego poziomu funduszu gwarantowania depozytów. (30)Zapewnienie skutecznego i wystarczającego finansowania funduszu gwarantowania depozytów ma ogromne znaczenie dla wiarygodności EDIS. Należy zwiększyć możliwość zawierania przez Jednolitą Radę umów dotyczących alternatywnych sposobów finansowania funduszu gwarantowania depozytów w sposób, który pozwoli zoptymalizować koszty finansowania i utrzymać zdolność kredytową funduszu gwarantowania depozytów. Niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Jednolita Rada powinna poczynić we współpracy z uczestniczącymi państwami członkowskimi kroki niezbędne do opracowania odpowiednich metod i warunków pozwalających zwiększyć zdolność kredytową funduszu gwarantowania depozytów, które powinny być gotowe przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. (31)Należy zapewnić pełną dostępność środków zgromadzonych w funduszu gwarantowania depozytów na potrzeby zagwarantowania depozytów. W związku z tym fundusz gwarantowania depozytów powinien być wykorzystywany przede wszystkim do spełnienia wymogów w zakresie gwarantowania depozytów oraz podejmowania skutecznych działań w tym zakresie. Ponadto fundusz gwarantowania depozytów powinien być wykorzystywany wyłącznie zgodnie z obowiązującymi celami i zasadami gwarantowania depozytów. W określonych warunkach fundusz gwarantowania depozytów mógłby również zapewnić finansowanie w sytuacji, gdy środki finansowe dostępne w ramach systemu gwarantowania depozytów są wykorzystywane w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 79 niniejszego rozporządzenia. (32)W celu utrzymania wartości środków zgromadzonych w funduszu gwarantowania depozytów środki te powinny być inwestowane w aktywa o wystarczającym poziomie bezpieczeństwa, dywersyfikacji i płynności. (33)Jeżeli bliska współpraca uczestniczącego państwa członkowskiego, którego walutą nie jest euro, z EBC zostanie zakończona zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, należy podjąć decyzję o sprawiedliwym podziale łącznej kwoty składek pobranych od tego uczestniczącego państwa członkowskiego, z uwzględnieniem interesów uczestniczącego państwa członkowskiego i interesów funduszu gwarantowania depozytów. (34)W celu zagwarantowania pełnej autonomii i niezależności przy podejmowaniu działań w ramach gwarantowania depozytów na podstawie niniejszego rozporządzenia Jednolita Rada powinna posiadać własny budżet finansowany z obowiązkowych składek instytucji w uczestniczących państwach członkowskich. Niniejsze rozporządzenie nie narusza możliwości pobierania przez państwa członkowskie opłat na pokrycie wydatków administracyjnych ponoszonych przez ich krajowe systemy gwarantowania depozytów lub wyznaczone organy. (35)W przypadku gdy wszystkie kryteria dotyczące wykorzystania funduszu gwarantowania depozytów zostały spełnione, Jednolita Rada powinna zapewnić odpowiednie finansowanie oraz pokryć straty poniesione przez krajowe systemy gwarantowania depozytów. (36)Jednolita Rada powinna pracować w ramach wspólnych sesji plenarnych oraz sesji plenarnych i wykonawczych. Podczas sesji wykonawczej Jednolita Rada powinna przygotowywać wszystkie decyzje dotyczące procedury wypłaty oraz przyjmować te decyzje w jak najszerszym stopniu. W odniesieniu do wykorzystania funduszu gwarantowania depozytów istotne znaczenie ma dopilnowanie, aby pierwszy korzystający nie był uprzywilejowany oraz aby wydatki z funduszu gwarantowania depozytów były monitorowane. Jeżeli wykorzystanie zakumulowanych środków netto z funduszu gwarantowania depozytów w ciągu poprzednich 12 następujących po sobie miesięcy osiągnie próg 25 % ostatecznego poziomu docelowego, podczas sesji plenarnej należy ocenić zastosowanie działań w ramach gwarantowania depozytów lub udział w działaniach w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykorzystanie funduszu gwarantowania depozytów, a także należy przedstawić wytyczne, którymi sesja wykonawcza powinna się kierować, podejmując kolejne decyzje. Wytyczne na sesję wykonawczą powinny skupiać się w szczególności na zapewnieniu niedyskryminującego stosowania działań w ramach gwarantowania depozytów lub udziału w działaniach w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz na środkach, jakie należy przedsięwziąć w celu uniknięcia zubożenia funduszu gwarantowania depozytów.

(37)Należy zapewnić skuteczność i jednolitość działań w ramach gwarantowania depozytów we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich. W tym celu, jeżeli uczestniczący system gwarantowania depozytów nie zastosował lub nie przestrzegał decyzji Jednolitej Rady podjętej na mocy niniejszego rozporządzenia, lub zastosował tę decyzję w sposób, który zagraża jakiemukolwiek celowi systemu gwarantowania depozytów lub skutecznemu wdrożeniu działania w ramach gwarantowania depozytów, Jednolita Rada powinna być uprawniona do zarządzenia wszelkich niezbędnych działań, które istotnie przeciwdziałają zagrożeniu dla realizacji celów EDIS. Należy uniemożliwić wszelkie działania uczestniczącego systemu gwarantowania depozytów, które ograniczałyby wykonywanie uprawnień lub pełnienie funkcji Jednolitej Rady bądź wpływały na te uprawnienia lub funkcje. (38)Podejmując decyzje lub działania, zwłaszcza dotyczące podmiotów mających siedzibę zarówno w uczestniczących państwach członkowskich, jak i nieuczestniczących państwach członkowskich, należy również uwzględniać ich ewentualny niekorzystny wpływ na te państwa członkowskie, taki jak zagrożenia dla stabilności finansowej ich rynków finansowych, oraz na podmioty mające siedzibę w tych państwach członkowskich. (39)Jednolita Rada, wyznaczone organy, właściwe organy, w tym EBC, oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny w razie konieczności przyjąć protokół ustaleń określający ogólne warunki wzajemnej współpracy przy wykonywaniu ich odnośnych zadań na mocy prawa Unii. Protokół ten należy poddawać regularnemu przeglądowi. (40)Właściwe podmioty, władze i organy włączone w stosowanie niniejszego rozporządzenia powinny współpracować ze sobą zgodnie z obowiązkiem lojalnej współpracy przewidzianej w traktatach. (41)Jednolita Rada, wyznaczone organy i właściwe organy nieuczestniczących państw członkowskich powinny przyjąć protokoły ustaleń określające ogólne warunki ich wzajemnej współpracy w ramach wykonywania zadań na mocy dyrektywy 2014/49/UE. Protokoły ustaleń mogą, między innymi, wyjaśniać konsultacje dotyczące decyzji Jednolitej Rady mających wpływ na oddziały zlokalizowane w nieuczestniczących państwach członkowskich, w przypadku gdy instytucja kredytowa ma siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim. Protokoły należy poddawać regularnemu przeglądowi. (42)Procedura związana z przyjmowaniem decyzji Jednolitej Rady nie narusza zasady delegacji uprawnień agencjom, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. (43)Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z prawami, wolnościami i zasadami uznanymi w Karcie, w szczególności w zakresie prawa własności, ochrony danych osobowych, wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz prawa do obrony, oraz powinno być wykonywane zgodnie z tymi prawami i zasadami. (44)Z uwagi na to, że cele niniejszego rozporządzenia, mianowicie ustanowienie wydajniejszych i skuteczniejszych ram gwarantowania depozytów oraz zapewnienie spójnego stosowania przepisów dotyczących gwarantowania depozytów, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza działania konieczne do osiągnięcia wspomnianych celów. (45)Komisja powinna dokonać przeglądu stosowania niniejszego rozporządzenia w celu oceny jego wpływu na rynek wewnętrzny i stwierdzenia, czy konieczne są jakiekolwiek zmiany lub dalsze usprawnienia służące zwiększeniu skuteczności i wydajności EDIS. (46)Aby zapewnić skuteczne funkcjonowanie EDIS od dnia […], przepisy dotyczące płacenia składek na rzecz funduszu gwarantowania depozytów, ustanowienia wszystkich właściwych procedur oraz wszelkich innych aspektów operacyjnych i instytucjonalnych powinny mieć zastosowanie od dnia XX. (47)Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 należy zmienić w celu włączenia oraz odpowiedniego uwzględnienia ustanowienia EDIS,



PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 Zmiany do rozporządzenia (UE) nr 806/2014 W rozporządzeniu (UE) nr 806/2014 wprowadza się następujące zmiany: 1.tytuł otrzymuje brzmienie: „ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz europejski system gwarantowania depozytów oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010”; 2.art. 1 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 1

Przedmiot 1.Niniejsze rozporządzenie ustanawia jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotów, o których mowa w art. 2, mających siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich, o których mowa w art. 4. Te jednolite zasady i jednolita procedura stosowane są przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji ustanowioną w art. 42 („Jednolita Rada”) wraz z Radą i Komisją oraz krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustanowionego niniejszym rozporządzeniem. Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest wspierany jednolitym funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Wykorzystanie jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest uzależnione od wejścia w życie umowy między uczestniczącymi państwami członkowskimi („Umowa”) o przekazywaniu do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji środków finansowych pobranych na szczeblu krajowym oraz o stopniowym łączeniu poszczególnych środków finansowych pobieranych na szczeblu krajowym i przydzielanych do krajowych pul funduszu. 2.Oprócz tego niniejsze rozporządzenie ustanawia europejski system gwarantowania depozytów („EDIS”) w trzech kolejnych etapach, które obejmują: –system reasekuracji, który – w pewnym stopniu – zapewnia finansowanie oraz pokrywa część strat uczestniczących systemów gwarantowania depozytów zgodnie z art. 41a; –system koasekuracji, który – w stopniowo zwiększającym się stopniu – zapewnia finansowanie oraz pokrywa straty uczestniczących systemów gwarantowania depozytów zgodnie z art. 41c;