KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 24.7.2020 COM(2020) 283 final 2020/0156(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do dostosowań ram sekurytyzacji w celu wsparcia odbudowy gospodarczej w odpowiedzi na pandemię COVID-19









(Tekst mający znaczenie dla EOG) {SWD(2020) 120}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013, określane jako rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych (zwane dalej „CRR”) ustanawia – wraz z dyrektywą 2013/36/UE, określaną jako dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych (zwaną dalej „CRD”) – ostrożnościowe ramy regulacyjne dla instytucji kredytowych działających w Unii. CRR i CRD przyjęto w następstwie kryzysu finansowego, który miał miejsce w latach 2008–2009, aby zwiększyć odporność instytucji działających w sektorze finansowym UE, w dużej mierze w oparciu o światowe standardy uzgodnione z międzynarodowymi partnerami UE, w szczególności z Bazylejskim Komitetem Nadzoru Bankowego. CRR następnie zmieniono kilkakrotnie w celu wyeliminowania pozostałych niedociągnięć w ostrożnościowych ramach regulacyjnych oraz w celu wdrożenia niektórych, nieuwzględnionych jeszcze wówczas elementów globalnej reformy usług finansowych niezbędnych, aby zapewnić odporność instytucji. W drodze jednej serii zmian, które zawarto w rozporządzeniu (UE) 2017/2401, wdrożono zmienione ramy sekurytyzacji przyjęte przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego w grudniu 2014 r. („zmienione regulacje bazylejskie”). Celem zmienionych regulacji bazylejskich było ograniczenie złożoności mających wówczas zastosowanie wymogów dotyczących kapitału regulacyjnego, lepsze odzwierciedlenie zagrożeń dla pozycji sekurytyzacyjnych oraz umożliwienie instytucjom określenia wymogów kapitałowych w drodze własnych obliczeń i na podstawie informacji dostępnych dla instytucji, zmniejszając w ten sposób zależność od zewnętrznych ratingów. W celu dalszego wspierania rozwoju wysokiej jakości rynku sekurytyzacji w UE w oparciu o właściwe praktyki w rozporządzeniu (UE) 2017/2401 zawarto również zmiany służące zapewnieniu traktowania regulacyjnego w większym stopniu uwzględniającego ryzyko w odniesieniu do prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji (STS) zgodnie ze standardami dotyczącymi alternatywnego traktowania kapitału w odniesieniu do „prostych, przejrzystych i porównywalnych” sekurytyzacji, opublikowanymi przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego w lipcu 2016 r. Kryteria kwalifikowalności w odniesieniu do sekurytyzacji STS zostały określone w rozporządzeniu (UE) 2017/2402, w którym przewidziano również zestaw wspólnych wymogów dotyczących zatrzymania ryzyka, należytej staranności i ujawniania informacji, odnoszących się do wszystkich sektorów usług finansowych. Poważny wstrząs gospodarczy spowodowany pandemią COVID-19 oraz nadzwyczajne środki powstrzymujące rozprzestrzenianie się koronawirusa wywierają daleko idący wpływ na gospodarkę. Przedsiębiorstwa muszą radzić sobie z zakłóceniami w łańcuchach dostaw, tymczasowymi zamknięciami zakładów i ograniczonym popytem, podczas gdy gospodarstwa domowe borykają się z problemem bezrobocia i spadkiem dochodów. Władze publiczne na szczeblach Unii i państw członkowskich podjęły zdecydowane działania w celu zapewnienia gospodarstwom domowym i wypłacalnym przedsiębiorstwom wsparcia, które ma im pomóc w przetrwaniu tego znacznego, lecz tymczasowego spowolnienia działalności gospodarczej i okresu niedoborów płynności, które spowolnienie to spowoduje. Dzięki reformom podjętym w następstwie kryzysu finansowego z 2008 r. instytucje mają dziś odpowiednio wysokie poziomy kapitału i są znacznie bardziej odporne niż w 2008 r. Umożliwia im to odegranie kluczowej roli w opanowaniu skutków wstrząsu gospodarczego będącego wynikiem pandemii COVID-19. Niemniej jednak niepewność co do tempa ożywienia aktywności gospodarczej będzie nieuchronnie wywierać wpływ na sektor bankowy, w tym na oczekiwany wzrost wolumenu kredytów zagrożonych w związku z głęboką recesją spowodowaną kryzysem wywołanym pandemią COVID-19. Sekurytyzacja może odegrać istotną rolę w zwiększaniu zdolności instytucji w zakresie wspierania odbudowy gospodarki, dając im skuteczne narzędzie dywersyfikacji finansowania i ryzyka. W kontekście odbudowy gospodarczej po pandemii COVID-19 niezbędne jest zatem podkreślenie tej roli, a także udzielenie pomocy instytucjom, aby były one w stanie skierować wystarczający kapitał do gospodarki realnej. Jak wynika przede wszystkim z prac, które w ostatnim czasie przeprowadził EUNB, rezultat ten można osiągnąć dzięki trzem ukierunkowanym zmianom mającym na celu zwiększenie ogólnej wrażliwości na ryzyko unijnych ram sekurytyzacji, co sprawiłoby, że korzystanie z narzędzia sekurytyzacji byłoby bardziej opłacalne dla instytucji w ramach ostrożnościowych odpowiednich do ochrony stabilności finansowej UE. Po pierwsze, należy przewidzieć traktowanie w sposób w większym stopniu uwzględniający ryzyko w odniesieniu do sekurytyzacji bilansowej STS zgodnie z zaleceniem EUNB przedstawionym w „Sprawozdaniu dotyczącym ram STS w odniesieniu do sekurytyzacji syntetycznej”. W oparciu o obszerną analizę zmian i tendencji na rynku bilansowych sekurytyzacji syntetycznych w UE, w tym danych dotyczących historycznych wyników w zakresie niewykonania zobowiązań i strat w przypadku transakcji syntetycznych, w sprawozdaniu zaleca się ustanowienie międzysektorowych unijnych ram sekurytyzacji bilansowej STS ograniczonych do bilansowej sekurytyzacji syntetycznej i opartych na wspólnym zestawie kryteriów kwalifikowalności. Zaleca się w nim również ukierunkowane i zróżnicowane podejście ostrożnościowe do ekspozycji sekurytyzacji bilansowej STS, biorąc pod uwagę w szczególności mniejsze ryzyko agencyjne i ryzyko modelowania w porównaniu z ekspozycjami bilansowych sekurytyzacji syntetycznych niebędących sekurytyzacjami STS. Uznaje się również powszechnie, że dostosowanie podejścia ostrożnościowego jest niezbędnym krokiem służącym dalszemu zachęcaniu instytucji do ponoszenia kosztów związanych ze spełnieniem kryteriów STS podczas strukturyzowania transakcji sekurytyzacyjnych. Po drugie, należy usunąć istniejące ograniczenia regulacyjne sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych ujęte w obecnych ramach. Jak podkreślono w opinii EUNB 2019/13 w sprawie traktowania regulacyjnego sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych, obecne ramy nie uwzględniają charakterystycznych cech sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych, co prowadzi do powstawania nadmiernych wymogów kapitałowych dla tej kategorii ekspozycji, w szczególności w ramach metody sekurytyzacji opartej na ratingach wewnętrznych (SEC-IRBA) oraz standardowej metody sekurytyzacji (SEC-SA). Nadmiernie zachowawczy charakter ram wynika z faktu, że opracowano je z uwzględnieniem wyłącznie czynników wpływających na poziom ryzyka charakterystycznych dla kredytów niezagrożonych. Proponuje się zatem zmianę sposobu traktowania sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych poprzez określenie prostego i wystarczająco zachowawczego podejścia opartego na wadze ryzyka równej 100 %, mającej zastosowanie do transzy uprzywilejowanej tradycyjnych sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych, oraz na zastosowaniu dolnego limitu wagi ryzyka na poziomie 100 % w odniesieniu do wag ryzyka wszelkich innych transz, które pozostają objęte ogólnymi ramami obliczania ekspozycji ważonych ryzykiem. Proponowany sposób traktowania jest zgodny z głównymi elementami podejścia, które jest obecnie przygotowywane przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego. Po trzecie, proponuje się zmianę art. 249 ust. 3, w którym wprowadzono dodatkowe kryterium kwalifikowalności do celów uznania ochrony kredytowej nierzeczywistej w przypadku instytucji stosujących standardową metodę obliczania wymogów kapitałowych dla ekspozycji sekurytyzacyjnych. W artykule tym nałożono w szczególności wymóg minimalnego ratingu kredytowego dla prawie wszystkich rodzajów dostawców ochrony kredytowej nierzeczywistej, w tym dla instytucji rządowych na szczeblu centralnym. Okazuje się, że przepis ten jest niespójny nie tylko z ogólnymi zasadami ograniczenia ryzyka kredytowego określonymi w CRR, z celami tego rozporządzenia, ale również z nowymi normami międzynarodowymi ustanowionymi w zmienionych ramach pakietu Bazylea III, w których nałożono wymóg minimalnego ratingu kredytowego wyłącznie na ograniczoną grupę dostawców ochrony w przypadku ekspozycji sekurytyzacyjnych. Zmiana ta poprawi skuteczność krajowych systemów gwarancji publicznych wspierających strategie instytucji w zakresie sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych w następstwie pandemii COVID-19. Proponowane zmiany, wraz z proponowaną zmianą rozporządzenia (UE) 2017/2402, umożliwią instytucjom utrzymanie wysokiego poziomu kredytowania gospodarki w nadchodzących miesiącach, a tym samym w istotny sposób przyczynią się do złagodzenia skutków wstrząsu wywołanego przez kryzys związany z COVID-19. W tym znaczeniu i w porównaniu z obecnymi ramami regulacyjnymi zmiany te wzmocnią rolę sekurytyzacji jako narzędzia dostępnego dla instytucji, dzięki któremu będą one mogły utrzymać, a być może nawet zwiększyć swoją zdolność udzielania pożyczek w dwojaki sposób: ·poprzez ułatwienie korzystania z tej techniki w celu odciążenia ekspozycji nieobsługiwanych, których wzrostu można oczekiwać w następstwie kryzysu. Dzięki temu instytucje będą w stanie lepiej rozłożyć ryzyko na inne podmioty finansowe i ostatecznie zmniejszyć regulacyjne ograniczenia kapitałowe wynikające ze skutków dużej liczby ekspozycji nieobsługiwanych, przy jednoczesnym utrzymaniu wysokich standardów ostrożnościowych; oraz ·poprzez wdrożenie traktowania w sposób w większym stopniu uwzględniający ryzyko w odniesieniu do transzy uprzywilejowanej posiadanej przez jednostkę inicjującą w przypadku sekurytyzacji bilansowej STS. Jak zauważyło wiele zainteresowanych stron, opracowanie kryteriów kwalifikowalności STS nie będzie samo w sobie wystarczające do osiągnięcia celu, jakim jest opłacalność ekonomiczna wynikająca ze spełnienia tych kryteriów, jeżeli wprowadzeniu nowych kryteriów nie będzie towarzyszyło podejście ostrożnościowe uwzględniające w większym stopniu ryzyko w dziedzinie wymogów kapitałowych, lepiej odzwierciedlające ich charakterystyczne cechy. W niniejszym wniosku przedstawiono traktowanie w sposób w większym stopniu uwzględniający ryzyko w odniesieniu do sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych oraz transzy uprzywilejowanej sekurytyzacji bilansowej STS, natomiast kryteria kwalifikowalności dla tego ostatniego typu sekurytyzacji, wraz z innymi przepisami międzysektorowymi, są zawarte w rozporządzeniu (UE) 2017/2402. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Wniosek wprowadza zmiany w obowiązującym prawodawstwie. Zmiany te są w pełni zgodne z obowiązującymi przepisami w dziedzinie wymogów ostrożnościowych dla instytucji i nadzoru nad nimi, w tym z opinią EUNB w sprawie traktowania regulacyjnego ekspozycji nieobsługiwanych, sprawozdaniem EUNB w sprawie ram STS dla sekurytyzacji syntetycznej, wnioskiem Komisji w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) 2017/2402 przyjętym w tym samym czasie co niniejszy wniosek, oraz sprawozdaniem końcowym Forum Wysokiego Szczebla w sprawie unii rynków kapitałowych – Nowa wizja rynków kapitałowych Europy.

•Spójność z innymi politykami Unii Niniejszy wniosek jest częścią szerszej odpowiedzi Komisji na pandemię COVID-19. Ma on zasadnicze znaczenie dla zapewnienia skuteczności środków uchwalonych przez państwa członkowskie, Komisję i Europejski Bank Centralny. Jest on w pełni spójny z komunikatem Komisji w sprawie gospodarczych aspektów kryzysu wywołanego przez koronawirusa wydanym w dniu 13 marca 2020 r., a także z komunikatem w sprawie pakietu środków gospodarczych stanowiących odpowiedź na COVID-19 pt. „Wykorzystanie każdego dostępnego euro” ogłoszonym w dniu 2 kwietnia 2020 r., komunikatem „Decydujący moment dla Europy: naprawa i przygotowanie na następną generację”, komunikatem wyjaśniającym w sprawie stosowania standardów rachunkowości i ram ostrożnościowych w celu ułatwiania udzielania kredytów przez banki UE wydanym w dniu 28 kwietnia 2020 r. oraz rozporządzeniem (UE) 2020/873. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawą prawną wniosku jest art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi również podstawę prawną zmienianego aktu ustawodawczego. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Cele planowanych zmian, a mianowicie maksymalizacja zdolności instytucji do udzielania kredytów i pokrywania strat związanych z pandemią COVID-19, przy jednoczesnym zapewnieniu ich stałej odporności, mogą być skuteczniej zrealizowane na poziomie Unii, a nie w drodze różnych inicjatyw krajowych, ponieważ zmiany te stanowią korektę istniejących przepisów unijnych w odpowiedzi na pandemię COVID-19. Problemy i przyczyny leżące u ich podstaw są takie same we wszystkich państwach członkowskich. W przypadku braku działania ze strony Unii istniejące ramy regulacyjne byłyby mniej skuteczne we wspieraniu różnych środków wprowadzanych przez organy publiczne zarówno na poziomie unijnym, jak i krajowym oraz nie byłyby w stanie zapewnić równie sprawnej reakcji na wyjątkowe wyzwania rynkowe. Zdolność państw członkowskich do wprowadzania środków krajowych jest ograniczona, ponieważ w CRR uregulowano już przedmiotowe kwestie, a zmiany na szczeblu krajowym stałyby w sprzeczności z obecnie obowiązującymi przepisami unijnego prawa. Gdyby Unia przestała regulować te aspekty, rynek wewnętrzny usług bankowych zacząłby podlegać różnym zbiorom przepisów, co doprowadziłoby do fragmentacji i zmniejszenia skuteczności niedawno przyjętego jednolitego zbioru przepisów w tej dziedzinie. •Proporcjonalność Planowane działanie Unii jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest maksymalizacja zdolności instytucji do udzielania kredytów i pokrywania strat związanych z pandemią COVID-19, przy jednoczesnym utrzymaniu spójności ram ostrożnościowych. Proponowane zmiany ograniczają się jedynie do wybranych przepisów zawartych w unijnych ramach ostrożnościowych dla instytucji, których przedmiotem są wyłącznie środki mające na celu zapewnienie wyjścia z kryzysu wywołanego przez pandemię COVID-19. Ponadto proponowane zmiany ograniczają się do tych kwestii, których nie można uwzględnić w ramach istniejącego marginesu swobody, jaki przewidują obecnie obowiązujące przepisy. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa Do niniejszego wniosku nie dołączono oddzielnej oceny skutków. Ze względu na pilny charakter środków, które należy zastosować w celu wsparcia ożywienia gospodarczego po kryzysie na rynkach finansowych i w gospodarce realnej w wyniku pandemii COVID-19, ocenę skutków zastąpiono oceną kosztów i korzyści zawartą w dokumencie roboczym służb Komisji uzupełniającym pakiet na rzecz odbudowy rynków kapitałowych. Jest ona również w dużej mierze oparta na pracach przygotowawczych prowadzonych przez EUNB. Ponadto wpływ środków, które są zmieniane na podstawie niniejszego wniosku, przeanalizowano w ramach ocen skutków przeprowadzonych w kontekście rozporządzenia (UE) 2017/2401. Wniosek ma przede wszystkim na celu dostrojenie kalibracji wymogów kapitałowych w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzacji bilansowej STS i sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych. Proponowane zmiany miałyby ograniczony wpływ na obciążenia administracyjne instytucji oraz na koszty dostosowania ich operacji wewnętrznych, przy czym oczekuje się, że koszty zostaną zrównoważone przez uzyskane korzyści w postaci dostępności kapitału. Proponowane zmiany dotyczą przepisów, które umożliwiają instytucjom stosowanie korzystniejszego traktowania, ale nie nakładają na nie obowiązku stosowania takiego traktowania. •Prawa podstawowe Wniosek prawdopodobnie nie będzie miał bezpośredniego wpływu na prawa przewidziane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. 4.WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu na budżet instytucji Unii. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE a)Szczegółowe objaśnienia przepisów szczegółowych wniosku

1)Usunięcie przeszkód regulacyjnych dla sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych Obecne ramy regulacyjne UE w zakresie sekurytyzacji mają na celu uwzględnienie najbardziej powszechnych cech typowych transakcji sekurytyzacyjnych, tj. sekurytyzacji zabezpieczonych pulami kredytów niezagrożonych. Mówiąc dokładniej, w przypadku obecnych ram sekurytyzacji jako główny czynnik regulacyjny wykorzystuje się ryzyko kredytowe sekurytyzowanych ekspozycji, korygując jednocześnie czynniki „nieneutralności” w celu uwzględnienia ryzyka agencji i modeli, które są typowe dla sekurytyzacji. Zastosowanie tych ram do sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych prowadzi do uzyskania wymogów kapitałowych, które okazują się nieproporcjonalne, w szczególności w przypadku tak zwanych „podejść ilościowych” (tj. metody sekurytyzacji opartej na ratingach wewnętrznych oraz standardowej metody sekurytyzacji). Wynika to z faktu, że kalibracja tych podejść nie jest spójna z czynnikami wpływającymi na poziom ryzyka, które są charakterystyczne dla ekspozycji nieobsługiwanych. Metoda sekurytyzacji oparta na ratingach wewnętrznych i standardowa metoda sekurytyzacji opierają się na ilościowych informacjach o ryzyku kredytowym, które wynikają z wartości księgowej brutto ekspozycji wchodzących w skład puli, i w rezultacie dają zbyt wysokie wagi ryzyka w porównaniu z wagami ryzyka stosowanymi w ramach metody sekurytyzacji opartej na zewnętrznych ratingach. Wpływ ten jest szczególnie wyraźny w przypadku transz uprzywilejowanych sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych, które podlegają proporcjonalnie większym wagom ryzyka niż inne transze w wyniku stosowania metody sekurytyzacji opartej na ratingach wewnętrznych i standardowej metody sekurytyzacji. W nowym art. 269a rozporządzenia, którego dotyczy wniosek, wprowadzono by nowe ramy prawne dla sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych: ·transza uprzywilejowana tradycyjnej sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych podlegałaby zryczałtowanego ważenia ryzykiem wynoszącego 100 %, pod warunkiem że niepodlegający odliczeniu rabat cenowy przy zakupie wynosi co najmniej 50 % wartości księgowej brutto ekspozycji; oraz ·wszystkie pozostałe transze sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych podlegałyby ogólnym ramom z dwoma szczególnymi korektami: ·do wagi ryzyka miałby zastosowanie dolny pułap wynoszący 100 %; oraz ·zakazane byłoby stosowanie tzw. parametrów podstawowej metody IRB w przypadku ekspozycji sekurytyzacyjnych kwalifikujących się do korzystania z metody sekurytyzacji opartej na ratingach wewnętrznych zgodnie z art. 254 CRR. Ponadto, zgodnie z zaleceniem zawartym w opinii EUNB z 2019 r., należałoby wyjaśnić, że w przypadku gdy instytucje stosują pułap określony w art. 268 CRR w odniesieniu do pozycji posiadanych przez nie w ramach sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych, oczekiwane straty, o których mowa w ust. 1 wspomnianego artykułu, powinny być obliczane w ujęciu netto, pomniejszonym o niepodlegający odliczeniu rabat cenowy przy zakupie i wszelkie dodatkowe szczególne korekty ryzyka kredytowego. Aby kwalifikować się do szczególnego traktowania przedstawionego powyżej, w nowym artykule zastosowano by definicję terminu „sekurytyzacja ekspozycji nieobsługiwanych” zawartą w rozporządzeniu (UE) 2017/2402, tj. sekurytyzacja, w przypadku której co najmniej 90 % ekspozycji w puli bazowej nie jest obsługiwana w rozumieniu art. 47a CRR. 2)Preferencyjne traktowanie transz uprzywilejowanych sekurytyzacji bilansowej STS Sekurytyzacja bilansowa STS pozwala instytucjom na przenoszenie ryzyka kredytowego poprzez rzeczywistą lub nierzeczywistą ochronę kredytową zakupioną lub udzieloną przez innych inwestorów, zwalniając zdolność do udzielania nowych kredytów dla gospodarki realnej i zapewniając bardziej efektywny podział ryzyka między podmiotami finansowymi. Obecne ramy sekurytyzacji określone w rozporządzeniu (UE) 2017/2402 nie obejmują żadnych form bilansowej sekurytyzacji syntetycznej w systemie STS. Wynika to głównie z niedostępności systematycznych danych i braku wystarczających technicznych prac przygotowawczych w momencie przyjęcia tego rozporządzenia. Rozporządzenie w sprawie STS wymaga jednak od EUNB sporządzenia sprawozdania na temat wykonalności ram STS dla bilansowych sekurytyzacji syntetycznych. W sprawozdaniu EUNB, opublikowanym w dniu 6 maja 2020 r., przewidziano niezbędne dane i analizy techniczne uzasadniające ustanowienie tych ram. Nowe kryteria STS dla sekurytyzacji bilansowej STS, zgodnie z zaleceniem zawartym w sprawozdaniu EUNB, są zgodne ze strukturą istniejących kryteriów STS dla tradycyjnego programu sekurytyzacji komercyjnej niezabezpieczonego aktywami, które zostały wprowadzone w nowych unijnych ramach sekurytyzacji w 2017 r., tj. obejmują wymogi dotyczące prostoty, przejrzystości i standaryzacji, które w stosownych przypadkach są dostosowane do specyfiki bilansowej sekurytyzacji syntetycznej . Ponadto kryteria obejmują szereg wymogów dotyczących wyłącznie bilansowej sekurytyzacji syntetycznej, takich jak wymogi ograniczające ryzyko kredytowe kontrahenta nieodłącznie związane z tymi syntetycznymi strukturami, w tym wymogi dotyczące kwalifikujących się do ochrony umów, kontrahentów i zabezpieczeń, wymogi odnoszące się do różnych cech strukturalnych transakcji sekurytyzacyjnych oraz wymogi zapewniające ukierunkowanie ram wyłącznie na bilansową sekurytyzację STS. W art. 270 CRR zezwala się na szczególne traktowanie jedynie tych podzbiorów bilansowych sekurytyzacji syntetycznych, które spełniają następujące kryteria: a)70 % sekurytyzowanych ekspozycji musi stanowić ekspozycje wobec MŚP; b)sekurytyzacja musi spełniać tradycyjne kryteria STS mające zastosowanie do bilansowej sekurytyzacji syntetycznej; c)ryzyko kredytowe nie zatrzymane przez jednostkę inicjującą należy przenieść za pośrednictwem gwarancji lub kontrgwarancji spełniającej szereg warunków. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w sprawozdaniu EUNB proponuje się również wprowadzenie ukierunkowanego i ograniczonego pod względem zakresu preferencyjnego traktowania ekspozycji sekurytyzacyjnych typu STS stanowiących pozycję bilansową, koncentrującego się na transzy uprzywilejowanej. Zostałoby to osiągnięte poprzez rozszerzenie traktowania przewidzianego obecnie w art. 270 CRR na szerszy zakres aktywów bazowych. 3)Uznanie ograniczenia ryzyka kredytowego w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych

Zgodnie z art. 249 ust. 1 i 2 CRR instytucja może uznać ochronę kredytową rzeczywistą lub nierzeczywistą w odniesieniu do danej pozycji sekurytyzacyjnej w taki sam sposób i na takich samych warunkach, jak przewidziano w ogólnych ramach ograniczania ryzyka kredytowego mających zastosowanie do ekspozycji niesekurytyzowanych. W ust. 3 tego artykułu wprowadzono jednak wyjątek od tego ogólnego traktowania. W szczególności dla instytucji stosujących metodę standardową wprowadzono dodatkowe kryterium kwalifikowalności do uznania ochrony kredytowej nierzeczywistej. Wspomnianym dodatkowym kryterium kwalifikowalności jest wymóg minimalnego ratingu kredytowego dla prawie wszystkich rodzajów dostawców ochrony kredytowej nierzeczywistej, w tym dla instytucji rządowych na szczeblu centralnym. Przepis ten wydaje się niespójny z ogólnymi zasadami ograniczenia ryzyka kredytowego określonymi w CRR oraz z celami tego rozporządzenia. Rzeczywiście nie jest jasne, dlaczego na przykład gwarancja udzielona przez instytucję lub rząd centralny, która spełnia kryteria kwalifikowalności w przypadku dostawców ochrony zawarte w ogólnych zasadach ograniczania ryzyka kredytowego, ale która nie spełnia minimalnego kryterium ratingu kredytowego określonego w art. 249 ust. 3 CRR, nie może być uznana za kwalifikowane ograniczenie ryzyka kredytowego w ramach sekurytyzacji, ale może być uznana za kwalifikowane ograniczenie ryzyka kredytowego, jeżeli jest przewidziana dla ekspozycji niesekurytyzacyjnej. W tym względzie w zmienionych ramach pakietu Bazylea III uzgodnionych w grudniu 2017 r. narzucany jest minimalny rating kredytowy wyłącznie dla ograniczonej grupy dostawców ochrony w przypadku ekspozycji sekurytyzacyjnych. W szczególności w zmienionych ramach pakietu Bazylea III wymóg ten ma zastosowanie wyłącznie do podmiotów, które nie są podmiotami państwowymi, podmiotami sektora publicznego, instytucjami lub innymi instytucjami finansowymi regulowanymi ostrożnościowo. W świetle tych elementów oraz biorąc pod uwagę znaczenie, jakie mogą mieć publiczne programy gwarancji dla wsparcia sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych w fazie odbudowy, proponuje się zmianę art. 249 ust. 3 CRR oraz dostosowanie zasad ograniczania ryzyka kredytowego mających zastosowanie do ekspozycji sekurytyzacyjnych do ogólnych ram prawnych zgodnie z tym, co zostało uzgodnione na poziomie międzynarodowym przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego. 2020/0156 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do dostosowań ram sekurytyzacji w celu wsparcia odbudowy gospodarczej w odpowiedzi na pandemię COVID-19

(Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Pandemia COVID-19 ma poważny wpływ na obywateli, przedsiębiorstwa, systemy opieki zdrowotnej i gospodarki państw członkowskich. W swoim komunikacie do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 27 marca 2020 r. pt. „Decydujący moment dla Europy: naprawa i przygotowanie na następną generację” Komisja podkreśliła, że w nadchodzących miesiącach utrzymanie płynności i dostęp do finansowania nadal będzie wyzwaniem. W związku z tym kluczowe znaczenie ma wspieranie procesu odbudowy po poważnym wstrząsie gospodarczym spowodowanym pandemią COVID-19 poprzez wprowadzenie ukierunkowanych zmian w istniejących przepisach finansowych. Ten pakiet środków przyjmuje się pod nazwą „pakiet na rzecz odbudowy rynków kapitałowych”. (2)Instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne („instytucje”) będą odgrywać kluczową rolę w procesie reanimacji gospodarki. Jednocześnie pogarszająca się sytuacja gospodarcza może wywrzeć na nie wpływ. Właściwe organy udzieliły instytucjom tymczasowej pomocy w zakresie kapitału i płynności oraz pod względem operacyjnym, tak by zapewnić, by mimo coraz trudniejszej sytuacji mogły one w dalszym ciągu pełnić przypisaną im rolę w finansowaniu gospodarki realnej. (3)Sekurytyzacje są ważnym elementem dobrze funkcjonujących rynków finansowych, ponieważ przyczyniają się do dywersyfikacji źródeł finansowania instytucji i uwalniania kapitału regulacyjnego, który może zostać przesunięty w celu wsparcia dalszej akcji kredytowej. Ponadto sekurytyzacje zapewniają instytucjom i innym uczestnikom rynku dodatkowe możliwości inwestycyjne, umożliwiając w ten sposób dywersyfikację portfela oraz ułatwiając przepływ finansowania do przedsiębiorstw i osób fizycznych zarówno w państwach członkowskich, jak i w wymiarze transgranicznym w całej Unii. (4)Ważne jest wzmocnienie zdolności instytucji do zapewnienia niezbędnego przepływu środków finansowych do gospodarki realnej po wybuchu pandemii COVID-19, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiednich zabezpieczeń ostrożnościowych w celu zachowania stabilności finansowej. Ukierunkowane zmiany rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do ram sekurytyzacji powinny przyczynić się do osiągnięcia tych celów i wzmocnić spójność i komplementarność tych ram z rozmaitymi środkami przyjmowanymi na szczeblu unijnym i krajowym w celu walki z pandemią COVID-19.

(5)Ostatnie elementy ram pakietu Bazylea III opublikowane w dniu 7 grudnia 2017 r. nakładają w przypadku ekspozycji sekurytyzacyjnych minimalny wymóg w zakresie ratingu kredytowego jedynie na ograniczoną grupę dostawców ochrony, mianowicie na podmioty niebędące podmiotami państwowymi, podmiotami sektora publicznego, instytucjami ani innymi instytucjami finansowymi regulowanymi ostrożnościowo. Należy zatem zmienić art. 249 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w celu dostosowania go do ram pakietu Bazylea III, aby wzmocnić skuteczność krajowych publicznych programów gwarancji wspierających strategie instytucji w zakresie sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych w następstwie pandemii COVID-19. (6)Obecne ramy ostrożnościowe Unii w zakresie sekurytyzacji opracowano na podstawie najbardziej powszechnych cech typowych transakcji sekurytyzacyjnych, tj. kredytów niezagrożonych. W swojej opinii w sprawie regulacyjnego traktowania sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych z dnia 23 października 2019 r. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) wskazał, że obecne ramy ostrożnościowe dotyczące sekurytyzacji określone w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, stosowane w odniesieniu do sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych, prowadzą do nieproporcjonalnych wymogów kapitałowych, ponieważ metoda sekurytyzacji oparta na ratingach wewnętrznych i standardowa metoda sekurytyzacji nie są spójne ze szczególnymi czynnikami ryzyka ekspozycji nieobsługiwanych. Należy zatem wprowadzić szczególny sposób traktowania sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych. (7)Jak zauważył EUNB w swoim sprawozdaniu w sprawie ram STS dla sekurytyzacji syntetycznej z dnia 6 maja 2020 r., konieczne jest wprowadzenie specjalnych ram dla prostej, przejrzystej i standardowej sekurytyzacji bilansowej (STS). Ze względu na niższe ryzyko agencyjne i ryzyko modelowania sekurytyzacji bilansowej STS w porównaniu z bilansową sekurytyzacją syntetyczną niekwalifikującą się jako STS, należy wprowadzić kalibrację uwzględniającą ryzyko dopasowania w przypadku sekurytyzacji bilansowych STS, zgodnie z zaleceniami EUNB przedstawionymi w jego sprawozdaniu. Większe wykorzystanie sekurytyzacji bilansowej STS wspierane przez bardziej wrażliwe na ryzyko traktowanie transzy uprzywilejowanej takiej sekurytyzacji uwolni kapitał regulacyjny i ostatecznie jeszcze bardziej zwiększy zdolność udzielania pożyczek przez instytucje w sposób ostrożnościowy. (8)W celu uwzględnienia zmian w międzynarodowych standardach dotyczących ekspozycji wobec sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE. (9)Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie maksymalizacja zdolności instytucji do udzielania kredytów oraz pokrywania strat związanych z pandemią COVID-19, przy jednoczesnym dalszym zapewnieniu stałej odporności tych instytucji, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. (10)Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 575/2013. PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 W rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 wprowadza się następujące zmiany: 1)art. 249 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie: „Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 uznanym dostawcom ochrony kredytowej nierzeczywistej wymienionym w art. 201 ust. 1 lit. g) uznana ECAI nadaje ocenę kredytową, którą jest stopień jakości kredytowej 3 lub wyższy.”; 2)dodaje się art. 269a w brzmieniu: „Artykuł 269a Traktowanie sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych 1.Wagę ryzyka dla pozycji dotyczącej sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych oblicza się zgodnie z art. 254, z zastrzeżeniem dolnego progu wynoszącego 100 %. 2.Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 instytucje przypisują wagę ryzyka 100 % uprzywilejowanej pozycji sekurytyzacyjnej w tradycyjnej sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych pod warunkiem, że ekspozycje w puli stanowiącej zabezpieczenie sekurytyzacji zostały przeniesione do jednostki SSPE z bezzwrotnym rabatem cenowym w wysokości co najmniej 50 % wartości nominalnej ekspozycji. 3.Instytucje, które zgodnie z rozdziałem 3 niniejszego tytułu nie mają zezwolenia na stosowanie własnych oszacowań LGD i współczynników konwersji w odniesieniu do ekspozycji z puli, nie mają zezwolenia na stosowanie metody sekurytyzacji opartej na ratingach wewnętrznych do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla pozycji w ramach sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych. 4.Do celów art. 268 ust. 1 oczekiwane straty związane z pozycjami w sekurytyzacji ekspozycji nieobsługiwanych są uwzględniane po odliczeniu bezzwrotnego rabatu cenowego, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, oraz, w stosownych przypadkach, wszelkich dodatkowych szczególnych korekt z tytułu ryzyka kredytowego.