P6_TA(2005)0051

Prawa Człowieka (Genewa, 14 marca — 22 kwietnia 2005 r.)

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie priorytetów i zaleceń UE na 61 sesję Komisji Praw Człowieka ONZ w Genewie ( 14 marca — 22 kwietnia 2005 r.)

Parlament Europejski,

- uwzględniając 61 sesję Komisji Praw Człowieka ONZ (KPCz ONZ), która odbędzie się w Genewie w dniach 14 marca — 22 kwietnia 2005 r.,

- uwzględniając Traktat UE i jego postanowienia dotyczące praw człowieka,

- uwzględniając art. I.3 ust. 3 i art. III.292 Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy,

- uwzględniając Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej,

- uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie roli Unii Europejskiej w propagowaniu praw człowieka i demokratyzacji w krajach trzecich (COM(2001)0252) oraz swoją rezolucję z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie tego komunikatu [1],

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie praw człowieka na świecie w roku 2003 oraz polityki Unii Europejskiej w zakresie praw człowieka [2],

- uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie KPCz ONZ w okresie od roku 1996,

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 stycznia 2004 r. w sprawie stosunków między UE a Narodami Zjednoczonymi [3],

- uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,

A. zważywszy, że jednym z głównych celów Unii Europejskiej musi być utrzymanie uniwersalności i niepodzielności, jak również współzależności i wzajemnego skorelowania wszystkich praw człowieka, w tym praw obywatelskich, politycznych, ekonomicznych, społecznych i kulturalnych oraz tak zwanych praw człowieka trzeciej generacji, jak prawo do rozwoju, do pokoju i prawo do zdrowego środowiska,

B. zważywszy, że poszanowanie praw człowieka jest sprawą zasadniczą dla osiągnięcia celu, jakim jest trwały rozwój, traktujący z szacunkiem zarówno istoty ludzkie, jak i środowisko,

C. zważywszy, że ochrona i propagowanie praw człowieka i praw podstawowych znajdują się wśród podstawowych zasad Unii,

D. zważywszy, że propagowanie i obrona praw człowieka oraz obrońców tych praw, demokracji i rządów prawa mają dla Unii Europejskiej pierwszorzędne znaczenie przy wszelkich kontaktach z krajami trzecimi, w szczególności we wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa oraz polityce rozwoju i współpracy,

E. zważywszy że określenie norm praw człowieka dla biznesu stanowią istotny krok w kierunku procesu ustanowienia wspólnej światowej podstawy dla zrozumienia odpowiedzialności, jaka spoczywa na przedsięwzięciach gospodarczych w odniesieniu do praw człowieka; oraz zważywszy iż podczas Światowego Szczytu ONZ w sprawie Zrównoważonego Rozwoju w Johannesburgu we wrześniu 2002 r. UE zobowiązała się do propagowania rozwinięcia międzyrządowych ram odpowiedzialności koncernów (corporate accountability),

F. zważywszy, że KPCz ONZ jest jednym z głównych organów ONZ promujących i chroniących prawa człowieka na świecie,

G. uwzględniając sprawozdanie Panelu Wysokiego Szczebla na temat Zagrożeń, Wyzwań i Zmian oraz jego zalecenia dla KPCz ONZ,

H. przyjmując z zadowoleniem inicjatywy Unii Europejskiej przedstawione na 60. sesji KPCz ONZ, a wśród nich osiem rezolucji poświęconych poszczególnym krajom i dwie rezolucje tematyczne, jak również liczne rezolucje, jakim UE udzieliła swojego poparcia, stając się jednym z najbardziej zaangażowanych uczestników KPCz ONZ,

I. przyjmując z zadowoleniem ponowne wprowadzenie rezolucji w sprawie Demokratycznej Republiki Kongo, Birmy, Burundi, Czadu, Liberii i Somalii; Kuby; Białorusi, Korei Północnej i Turkmenistanu oraz w kwestii łamania praw człowieka na okupowanych terytoriach arabskich, w tym w Palestynie, jak również oświadczeń Prezydium w sprawie Timoru Wschodniego, Haiti i Nepalu,

J. uwzględniając wnioski zawarte w Deklaracji Okrągłego Stołu ds. Koordynacji i Współpracy Międzynarodowej na rzecz Kolumbii, zatwierdzonej w Kartagenie w następstwie zaleceń uchwalonych w Londynie przy udziale między innymi Narodów Zjednoczonych,

K. popierając zalecenia Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka w sprawie Kolumbii,

L. zaniepokojony faktem nieprzyjęcia rezolucji dotyczących szeregu krajów i terytoriów, w odniesieniu do których Parlament Europejski wezwał Unię Europejską do zaproponowania lub poparcia rezolucji, a mianowicie: Czeczenii, Iranu, Pakistanu, Indii, Indonezji, Wybrzeża Kości Słoniowej, Algierii, Tunezji, Libii, Arabii Saudyjskiej, Republiki środkowoafrykańskiej,

M. zaniepokojony faktem, że proponowana przez UE rezolucja w sprawie Zimbabwe, jak również rezolucja w sprawie Chin, zostały odrzucone na 60 sesji Komisji Praw Człowieka,

N. zaniepokojony w szczególności wnioskiem o "niepodejmowanie działań" przyjętym z inicjatywy Republiki Konga w sprawie Zimbabwe, jak również wnioskiem w sprawie Chin, przyjętym z inicjatywy tych ostatnich,

O. przyjmując z zadowoleniem mianowanie sześciu nowych ekspertów w dziedzinie praw człowieka: dwóch zajmujących się konkretnymi zagadnieniami (specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. handlu ludźmi, zwłaszcza kobietami i dziećmi oraz niezależnego eksperta ds. praw człowieka i terroryzmu) oraz czterech zajmujących się poszczególnymi krajami (specjalnego sprawozdawcy ds. Białorusi, specjalnego sprawozdawcy ds. Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, niezależnego eksperta ds. Czadu oraz niezależnego eksperta ds. Sudanu),

P. przyjmując z zadowoleniem fakt, że na 60 sesji KPCz ONZ zdecydowanie potępiono karę śmierci, większą liczbą głosów niż w latach poprzednich, i potwierdzono, że państwo, które otrzymało wniosek o ekstradycję w związku z oskarżeniem o przestępstwo zagrożone karą śmierci, zobowiązane jest odmówić jego przyjęcia, jeśli nie ma pewności, że kara śmierci nie zostanie wykonana,

Q. podkreślając w związku z powyższym fakt, że celem UE jest przyjęcie przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucji ustanawiającej ogólnoświatowe moratorium na wykonywanie kary śmierci, jako pierwszy krok prowadzący do jej powszechnego zniesienia,

R. przypominając swoje oburzenie i poruszeniez powodu wszystkich ataków terrorystycznych, w szczególności ataków z 11 września 2001 r. i 11 marca 2004 r., oraz swoją solidarność z ofiarami i bólem i cierpieniem ich rodzin, przyjaciół i krewnych,

S. zważywszy, że współczesny terroryzm, a w szczególności światowy terroryzm wymierzony przeciwko demokracji i jej obrońcom, powodujący masowe ofiary wśród osób cywilnych w wyniku brutalnych, morderczych i tchórzliwych ataków, stanowi obecnie najgwałtowniejsze zagrożenie dla zasadniczych i podstawowych praw człowieka, wobec którego stoją nasze społeczeństwa,

T. potwierdzając, że w celu stawienia czoła temu straszliwemu współczesnemu zagrożeniu pierwszym obowiązkiem demokratycznych rządów jest stanowcza ochrona naszych obywateli, zdecydowana i uparta walka z terroryzmem oraz wykrywanie i likwidacja wszelkich sieci terrorystycznych,

U. zważywszy, że walka z terroryzmem nie powinna być wykorzystywana przez żaden rząd do prowadzenia działań sprzecznych z zagwarantowanymi prawem podstawowymi prawami człowieka i zasadami demokracji, lecz musi przyczyniać się do wzmocnienia rządów prawa i powyższych zasad podstawowych,

V. zważywszy, że nie ma usprawiedliwienia dla jakiejkolwiek formy terroryzmu, zwalczanie go wymaga stworzenia wszechstronnych strategii, mogących pomóc w zajęciu się przyczynami skrajnego ubóstwa, braku bezpieczeństwa, rozkładu państw i wzrostu fundamentalizmu, które mogą przyczyniać się do powstawania działalności terrorystycznej,

W. uwzględniając rezolucję 57/219 Zgromadzenia Narodowego ONZ z dnia 18 grudnia 2002 r., rezolucję 1456 Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 20 stycznia 2003 r. i rezolucję 2003/68 KPCz ONZ z dnia 25 kwietnia 2003 r., które potwierdzają, że Państwa muszą zapewnić zgodność wszystkich środków podejmowanych w celu zwalczania terroryzmu z ich zobowiązaniami wynikającymi z prawa międzynarodowego, w szczególności międzynarodowego prawa w zakresie praw człowieka, prawa dotyczącego uchodźców i międzynarodowego prawa humanitarnego,

X. przyjmując z zadowoleniem deklarację z Sana'a w sprawie demokracji, praw człowieka i roli Międzynarodowego Trybunału Karnego, przyjętą przez przedstawicieli państw arabskich i krajów Rogu Afryki,

Y. zważywszy na fakt, że dotyczący praw człowieka dialog prowadzony między UE a krajem trzecim nie powinien powstrzymywać UE przed złożeniem rezolucji w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w tym kraju ani udzieleniem poparcia inicjatywie kraju trzeciego, jak wyraźnie stwierdziła Rada w konkluzjach z dnia 20 października 2004 r. w sprawie Chin i Iranu, jak również w wytycznych do prowadzenia dialogu w zakresie praw człowieka,

Z. zważywszy, że stały, konstruktywny dialog międzyinstytucjonalny pomiędzy Parlamentem Europejskim, Komisją i Radą ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania konsekwencji i spójności działania Unii Europejskiej na 61 sesji KPCz ONZ,

AA. zaniepokojony działaniem komisji ONZ do spraw organizacji pozarządowych, w sytuacji, gdy w ostatnich latach niektórym organizacjom międzynarodowym promującym demokrację i prawa człowieka na świecie wytoczono procesy polityczne w krajach niedemokratycznych,

AB. zaniepokojony faktem, że KPCz ONZ zbyt często sprzeniewierza się celowi obrony praw i stara się raczej chronić swoich członków oskarżonych o nadużycia, jak to podkreślił organ wyznaczony przez Sekretarza Generalnego ONZ do zaprojektowania reformy tej instytucji,

Uwagi ogólne

1. potwierdza, że poszanowanie, propagowanie i zachowanie powszechności praw człowieka jest częścią etycznego i prawnego dorobku Unii Europejskiej, na której opiera się jedność i integralność Europy;

2. potwierdza potrzebę ściślejszej konsultacji, współpracy i koordynacji pomiędzy UE a ONZ, w szczególności Komisją Praw Człowieka;

3. wzywa UE do odgrywania wiodącej roli w KPCz ONZ;

Sytuacja w poszczególnych krajach i terytoriach

4. wzywa UE, by nie zapominając, że poniższa lista nie jest kompletna i że okoliczności w poszczególnych krajach znacznie się różnią, a sytuacja w niektórych krajach znacznie się poprawiła, zaproponowała lub poparła rezolucje w sprawie:

- wszystkich krajów, dla których wyznaczono ekspertów ds. praw człowieka z uprawnieniami krajowymi (Afganistan, Białoruś, Birma, Burundi, Kambodża, Czad, Kuba, Demokratyczna Republika Konga, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna, Haiti, Irak, Liberia, Somalia, Sudan) oraz kwestii łamania praw człowieka na okupowanych terytoriach arabskich, z uwzględnieniem Palestyny,

- wszystkich krajów, w odniesieniu do których UE potwierdziła na forum międzynarodowym swoje poważne zaniepokojenie sytuacją w zakresie praw człowieka (wymienionych w dorocznym raporcie Unii Europejskiej w sprawie praw człowieka przyjętym przez Radę) nie mające mandatu krajowego w KPCz ONZ. Są to: Zimbabwe, Chiny, Indie, Indonezja, Pakistan, Nepal, Wietnam; Federacja Rosyjska (Czeczenia), Turkmenistan, Uzbekistan, Algieria, Libia, Iran, Mauretania, Tunezja i Arabia Saudyjska,

- wszystkich krajów, w odniesieniu do których PE potwierdził swoje głębokie zaniepokojenie sytuacją w zakresie praw człowieka (Republika Środkowoafrykańska, Wybrzeże Kości Słoniowej, Kamerun, Erytrea, Togo),

- Chin, ostro potępiając w szczególności nadużycia w postaci zatrzymań na podstawie arbitralnych decyzji, represje w Tybecie, w Xinjiang, wobec ruchu Falun Gong, jak również represje wobec wszelkich form opozycji politycznej; żądając natychmiastowego i bezwarunkowego zwolnienia wszystkich więźniów politycznych i więźniów sumienia, poszanowania wolności opinii, sumienia i wyznania oraz przestrzegania praw kobiet i pracowników; żądając szybkiej ratyfikacji Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (ICCPR); potępiając zamierzone zniesienie nałożonego przez UE zakazu sprzedaży broni, potępiając zbyt częste i nieuzasadnione stosowanie kary śmierci; (skreślenie) żądając przyjęcia moratorium na jej wykonywanie, jak również jak najszybszej ratyfikacji drugiego protokołu do ICCPR, wzywając do kontynuowania chińsko-tybetańskiego dialogu między wysłannikami Jego Świątobliwości Dalaj Lamy a rządem chińskim dla ustanowienia rzeczywistej autonomii Tybetu w granicach Chin,

- Iranu, potępiając poważny wzrost liczby naruszeń praw człowieka, a mianowicie rosnącą liczbę doniesień o egzekucjach, w tym egzekucjach młodocianych sprawców, amputacjach kończyn i publicznych chłostach, ogólne zdławienie prasy i mediów i rozpowszechnione aresztowania — zwłaszcza kobiet i ludzi młodych — pod niejasnymi i nieznaczącymi zarzutami; żądając moratorium na wszystkie egzekucje; oczekując od władz irańskich wprowadzenia obiecanego ustawodawstwa zakazującego stosowania kary śmierci za przestępstwa popełnione przez osoby poniżej 18 roku życia; oraz wzywając KPCz ONZ do ponownego mianowania specjalnego przedstawiciela, który będzie monitorował sytuację w zakresie praw człowieka w Iranie, a rząd Iranu do przyznania swobodnego dostępu do kraju obserwatorom praw człowieka,

- Iraku, potępiając łamanie praw człowieka i prawa humanitarnego w szczególności, egzekucje cywilów, branie zakładników i ich barbarzyńskie egzekucje przeprowadzane przez ugrupowania terrorystyczne; regularne ataki na grupy mniejszościowe, takie jak np. Asyryjczycy; utrudnianie dostępu do opieki lekarskiej i tortury stosowane wobec społeczności cywilnych; potępiając decyzję tymczasowego rządu irackiego o przywróceniu kary śmierci; postulując jak najszybsze przeprowadzenie śledztwa przez władze irackie w sprawie zarzutów łamania praw człowieka i zbrodni wojennych popełnionych przez ostatnie trzy dekady oraz ukaranie winnych; podkreślając prawo każdego zatrzymanego do sprawiedliwego traktowania, zgodnego z prawem międzynarodowym; potwierdzając swoje potępienie dla stosowania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania więźniów; wzywając do dogłębnego, bezstronnego, jawnego i przejrzystego zbadania zarzutów tortur i maltretowania; postulując zastosowanie odpowiednich sankcji za pośrednictwem właściwych kanałów, wyrażając zadowolenie z przeprowadzonych w Iraku wyborów i podkreślając, że prawa człowieka i demokracja powinny być podstawowymi wartościami, na których musi opierać się przyszła konstytucja tego kraju,

- Czeczenii, potępiając przede wszystkim straszliwą masakrę w Biesłanie, ale także rosnącą liczbę zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości, popełnianych przez władze rosyjskie w stosunku do ludności cywilnej, w szczególności porwań i zaginięć oraz operacje nakierowane na konkretny cel, które nabrały charakteru systematycznego odwetu; potępiając sytuację kobiet, które szczególnie są celem powyższych działań odwetowych; ubolewając nad bezkarnością winnych tych zbrodni; potępiając systematyczne ataki armii rosyjskiej na prowadzących swoją działalność obrońców praw człowieka i stwarzane im trudności, utrudnianie i naruszanie wolności prasy, groźby wysuwane pod adresem osób wnoszących skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka; wzywając do natychmiastowego rozpoczęcia rokowań politycznych między stronami konfliktu, w celu znalezienia pokojowego rozwiązania,

- Turkmenistanu, potępiając tłumienie przemocą wszelkich form wolności prasy i przekonań politycznych,

- Zimbabwe, potępiając rządy Mugabe za nieustające, brutalne prześladowania zubożałej i przymierającej głodem ludności, regularne łamanie niezawisłości sądów, wolności prasy i swobód indywidualnych oraz za doprowadzenie do ruiny niegdyś prężnie działającej gospodarki; wzywa odpowiedzialne władze w Zimbabwe i w krajach sąsiadujących do wykorzystania swych uprawnień i wpływów dla zapewnienia, że nadchodzące wybory (przewidziane na 31 marca 2005) zostaną przeprowadzone zgodnie z międzynarodowymi zasadami i normami, w obecności obszernej międzynarodowej misji monitorującej; zwraca się do Rady Bezpieczeństwa ONZ o stanowczą interwencję w sprawie kryzysu w Zimbabwe, w przypadku, gdy obecne władze nie będą w dalszym ciągu przestrzegać zasad demokracji, praworządności i poszanowania praw człowieka w zbliżającym się okresie wyborów,

- Uzbekistanu, potępiając delegalizowanie w szczególności grup religijnych oraz poważne ingerencje w działalność partii politycznych,

- Afganistanu, uznając potrzebę wspierania nowego wybranego rządu; potępiając łamanie praw człowieka, branie zakładników, ich maltretowanie i egzekucje; oraz żądając zbadania zarzutów łamania praw człowieka i zbrodni wojennych popełnionych w ostatnim dziesięcioleciu i pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności,

- Sudanu, wzywając wszystkie strony konfliktu w Darfurze do natychmiastowego zaprzestania wszelkiej przemocy i ataków, powstrzymania się od przymusowego przemieszczania cywilów, do współpracy z międzynarodowymi działaniami na rzecz pomocy humanitarnej i monitoringu, zapewnienia przestrzegania przez ich członków międzynarodowego prawa humanitarnego, ułatwiania zapewnienia bezpieczeństwa personelu organizacji humanitarnych oraz pełnej współpracy przy dochodzeniach Komisji Dochodzeniowej ONZ dotyczących łamania międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka, umożliwiającej jej także potwierdzenie, czy miały miejsce akty ludobójstwa i identyfikacji sprawców takich czynów; wzywając Radę Bezpieczeństwa ONZ do poważnego rozważenia globalnego embargo na broń dla Sudanu i innych celowych sankcji wobec osób odpowiedzialnych za masowe naruszenia praw człowieka i inne zbrodnie w związku z niedawnymi naruszeniami rozejmu i zobowiązań procesu pokojowego oraz do zapewnienia, że takie sankcje nie spowodują jeszcze większych cierpień ludności Sudanu; z zadowoleniem przyjmując podpisanie w dniu 9 stycznia 2005 r. porozumienia pokojowego między rządem w Chartumie a Sudańskim Ruchem / Armią Wyzwolenia Ludowego oraz oczekując jego szybkiej i pełnej realizacji;

5. wzywa Radę do poparcia projektu powołania specjalnego sprawozdawcy w celu kontroli przestrzegania praw człowieka w Nepalu;

6. wzywa UE do wydania publicznego oświadczenia oznajmiającego rządowi chińskiemu o głębokim zaniepokojeniu Parlamentu Europejskiego powtarzającymi się przypadkami pogwałcenia praw człowieka;

7. wzywa, w związku z opinią doradczą Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie konsekwencji prawnych budowy muru na okupowanym terytorium palestyńskim i jej zatwierdzeniem przez Zgromadzenie Ogólne, do przyjęcia rezolucji wzywającej do zastosowania prawa międzynarodowego w celu zaprzestania naruszania przez Izrael jego zobowiązań międzynarodowych poprzez zawieszenie budowy muru na terenach położonych na Zachodnim Brzegu uznanej przez społeczność międzynarodową "Zielonej Linii" pomiędzy Izraelem i Terytorium Palestyńskim, jego rozebranie i unieważnienie wszelkich aktów ustawowych i przepisów wykonawczych dotyczących jego budowy, jak również do przestrzegania swoich zobowiązań przez państwa trzecie poprzez nieudzielanie poparcia budowie muru; wzywa Radę i Komisję do zintensyfikowania wysiłków w celu znalezienia sprawiedliwego i trwałego rozwiązania konfliktu na Bliskim Wschodzie poprzez negocjacje stałego i ostatecznego porozumienia pokojowego, jak postanowiono w mapie drogowej na rzecz pokoju (Roadmap for Peace), bez wstępnych warunków, opierając się na istnieniu dwóch demokratycznych i suwerennych państw — Izraela i Palestyny — wspólnie egzystujących w pokoju, ramię przy ramieniu, w obrębie bezpiecznych i obopólnie uznanych granic; ponownie potwierdza swoje zaangażowanie dla powołania do życia suwerennego państwa palestyńskiego w 2005 r.;

Kwestie tematyczne

8. wzywa Prezydencję do zaproponowania lub poparcia rezolucji w sprawie:

- praw obywatelskich i politycznych: ochrony praw człowieka w kontekście walki z terroryzmem; rasizmu; naruszania praw człowieka i podstawowych wolności w jakiejkolwiek części świata; tortur i okrutnego, nieludzkiego oraz poniżającego traktowania lub karania, wolności wypowiedzi, niezawisłości sądów, bezkarności i nietolerancji religijnej; praw dzieci, kładąc szczególny nacisk na pełną realizację Konwencji ONZ o Prawach Dziecka, a szczególnie dramatycznej sytuacji dzieci w konfliktach zbrojnych i przemocy wobec dzieci; praw kobiet i dziewcząt, potrzeby ochrony przed wykorzystywaniem gwałtu jako "narzędzia wojennego" w sytuacjach konfliktów; praw do zdrowia reprodukcyjnego; pracowników migrujących, mniejszości i osób wysiedlonych; ludności autochtonicznej; zaginięć i zbiorowych egzekucji; obrońców praw człowieka; wolności prasy i ochrony dziennikarzy, ochrony wysiedleńców; współczesnych form niewolnictwa (praca dzieci, handel ludźmi i handel organami ludzkimi), dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową, odpowiedzialności ponadnarodowych korporacji oraz związanych z nimi przedsięwzięć gospodarczych w związku z prawami człowieka,

- praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych: prawa do rozwoju; prawa do żywności; skrajnego ubóstwa, protokołu dodatkowego do Paktu Praw Ekonomicznych, Społecznych i Kulturalnych, przedsiębiorstw w kontekście praw człowieka; osób niepełnosprawnych, rasy, wieku i religii;

9. wzywa UE do dalszego wspierania grupy roboczej do spraw prawa do rozwoju w jej staraniach o wypracowanie jasnej metodologii wdrażania prawa do rozwoju;

10. zwraca się do Prezydencji i Rady o udzielenie pełnego poparcia misji specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. zwalczania handlu ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, jaka została mu powierzona przez Komisję Praw Człowieka w 2004 r.;

11. zgodnie z deklaracją ONZ z 1986 r. uznającą prawo do zrównoważonego rozwoju za niezbywalne prawo człowieka, przypomina o zobowiązaniu UE do promowania międzynarodowego ładu gospodarczego opartego na równości, suwerenności, wzajemnej zależności i wspólnych interesach; wzywa UE do skoncentrowania się podczas następnych negocjacji WTO zaplanowanych na grudzień 2005 r. w Hong Kongu na potrzebie rozwoju;

12. wzywa UE i jej Państwa Członkowskie do podjęcia wszystkich działań koniecznych do osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju, zwłaszcza potrzeby wykorzenienia ubóstwa, powszechnego głodu, nierówności płci, pogarszania się stanu środowiska naturalnego oraz braku edukacji, opieki zdrowotnej i czystej wody;

13. ponawia prośbę do Prezydencji o kontynuowanie wysiłków na rzecz wsparcia brazylijskiej inicjatywy w sprawie dyskryminacji na tle orientacji seksualnej i identyfikacji płciowej poprzez zabieganie o poparcie innych krajów w celu rozwiązania tego problemu;

14. wzywa Radę, Państwa Członkowskie i Komisję do intensyfikacji prac KPCz ONZ, jak również prac podkomisji ONZ do spraw promowania i ochrony praw człowieka, poświęconych kwestiom populacji autochtonicznych, w szczególności prac grupy roboczej do spraw ludności autochtonicznej;

15. wzywa Prezydencję, Radę i Państwa Członkowskie, aby udzieliły jednoznacznego poparcia dla projektu rezolucji podkomisji ONZ ds. do spraw promowania i ochrony praw człowieka (rezolucja podkomisji 2004/17) na 61 sesję Komisji Praw Człowieka, proponującą przeprowadzenie badania w sprawie dyskryminacji związanej z pracą i pochodzeniem, oraz opracowanie projektu zastawu reguł i wytycznych w celu wyeliminowania dyskryminacji opartej na podziale kastowym, jako szeroko zakrojona odpowiedź na masowe i systematyczne problemy z poszanowaniem praw człowieka, które dotyczą szacunkowo 260 milionów osób na całym świecie;

16. z zadowoleniem przyjmuje pracę międzysesyjnej otwartej grupy roboczej KPCz ONZ zajmującej się przygotowaniem projektu prawnie wiążącego instrumentu normatywnego w sprawie ochrony wszystkich osób przed przymusowymi zniknięciami, jak również popiera sporządzenie projektu konwencji w sprawie ochrony i pomocy ofiarom ataków terrorystycznych; wzywa KPCz ONZ do przyjęcia, jako kwestii priorytetowej, projektu konwencji o ochronie wszystkich osób przed przymusowymi zniknięciami; wzywa Radę i rządy wszystkich Państw Członkowskich do wspierania obydwu grup roboczych, w celu szybkiego przyjęcia konwencji przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych;

17. wzywa Radę i Komisję do poświęcenia należytej uwagi kwestii bezkarności w odniesieniu do naruszeń międzynarodowych praw człowieka, zbrodni wojennych i prawa humanitarnego;

18. zwraca się do specjalnego sprawozdawcy ds. wolności wypowiedzi o zajęcie się problemem dziennikarzy na obszarach objętych konfliktem oraz niebezpieczeństw i zagrożeń, na jakie są oni narażeni; wnioskuje, w związku z tym, by Komisja Praw Człowieka zobowiązała swoją podkomisję do uważnego przestudiowania tej problematyki i opracowania nowych standardów lub wytycznych mających na celu zapewnienie dziennikarzom wykonującym swój zawód na obszarach objętych konfliktem pełnego poszanowania ich praw i podstawowych swobód;

19. przypomina, że w roku 2005 przypada 10 rocznica Konferencji w sprawie Kobiet w Pekinie, co powinno stanowić ważną okazję dla dokonania postępu w kwestii praw kobiet na całym świecie;

20. wzywa UE do poparcia pełnego włączenia perspektywy kulturowej tożsamości płci do całego systemu Narodów Zjednoczonych;

21. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że od roku 1997, z inicjatywy Unii Europejskiej, KPCz ONZ przyjmuje rezolucję wzywającą do zniesienia kary śmierci bądź jej możliwie jak największego ograniczenia; wzywa do działań na rzecz odnowienia tej rezolucji podczas 61 sesji KPCz ONZ;

22. wzywa Państwa Członkowskie do ratyfikowania Konwencji ONZ o Pracownikach-Migrantach i do wspierania powszechnej ratyfikacji owej konwencji; wzywa, w związku z tym, Państwa Członkowskie do udzielenia silnego poparcia dla odnowienia mandatu specjalnego sprawozdawcy ds. praw człowieka migrantów;

23. wzywa Komisję, Radę, Prezydencję i Państwa Członkowskie do dołożenia wszelkich starań, by następne Zgromadzenie Ogólne NZ przyjęło rezolucję ustanawiającą światowe moratorium na wykonywanie kary śmierci jako pierwszy krok do zniesienia kary śmierci na świecie;

24. wyraża jednakże zaniepokojenie możliwością spowolnienia bądź nawet odwrócenia tendencji abolicjonistycznych i wzywa wszystkie państwa, które nie zniosły kary śmierci, do działania zgodnie z rezolucją 2004/L94 przyjętą na 60 sesji KPCz ONZ;

25. wzywa UE do zapewnienia, że rezolucja zbiorowa w sprawie tortur z całą mocą będzie potwierdzać, że żadne państwo nie może wyrzucić, odesłać i wydalić do innego państwa osoby, wobec której istnieją konkretne podstawy do przypuszczenia, że może ona być tam narażona na tortury i inne okrucieństwa oraz nieludzkie i upokarzające traktowanie;

26. wzywa Prezydencję do zaproponowania rezolucji wzywającej Stany Zjednoczone do natychmiastowego wyjaśnienia sytuacji więźniów w Guantánamo i w innych miejscach, z poszanowaniem międzynarodowych standardów praw człowieka i prawa humanitarnego i przypomina swoje stanowisko w sprawie dramatycznej sytuacji więźniów w Guantánamo, które kilkakrotnie wyrażał w swoich rezolucjach;

27. potwierdza, że poprzez swój rozwój i politykę handlową UE ma ważną rolę do odegrania w niszczeniu bazy wsparcia sieci i ruchów terrorystycznych dzięki koncentrowaniu się na zmniejszeniu ubóstwa, reformie rolnej, skutecznym zarządzaniu i walce z korupcją;

28. wzywa UE do udzielenia wsparcia dla utworzenia specjalnego mechanizmu monitoringu ONZ dotyczącego praw człowieka i walki z terroryzmem w celu kontroli skutków działań antyterrorystycznych, praw i procedur dotyczących praw człowieka oraz do przedstawiania zaleceń dla państw w odniesieniu do przestrzegania praw człowieka w walce z terroryzmem;

29. wzywa Prezydencję do podejmowania wysiłków na rzecz postępu w tworzeniu "Międzynarodowego Traktatu w sprawie eksportu broni" z uwzględnieniem rezolucji Parlamentu z dnia 17 listopada 2004 r. w sprawie piątego rocznego raportu Rady sporządzonego na podstawie Kodeksu Postępowania Unii Europejskiej w sprawie eksportu broni [4];

30. nadal szczerze popiera proces na rzecz stworzenia nowej Międzynarodowej Konwencji o Prawach Człowieka Osób Niepełnosprawnych; zachęca Radę i Komisję do odegrania wiodącej roli w celu sformułowania przy najbliższej okazji wszechstronnej konwencji, która zapewni równe i skuteczne korzystanie ze wszystkich praw człowieka przez osoby niepełnosprawne na całym świecie; wzywa Prezydencję UE do wzięcia pod uwagę rezolucji Parlamentu z dnia 3 września 2003 r. w sprawie konwencji ONZ [5], gdy będzie reprezentować UE w negocjacjach w nadzwyczajnym komitecie ONZ odpowiedzialnym za przygotowanie projektu konwencji ONZ; przypomina Radzie i Komisji o kontynuacji i nasileniu dialogu z przedstawicielami organizacji osób niepełnosprawnych;

Skuteczne działanie instrumentów i mechanizmów ochrony praw człowieka

31. wzywa Radę i Komisję do działania na rzecz powszechnej ratyfikacji wszystkich instrumentów ochrony praw człowieka;

32. z zadowoleniem przyjmuje starania Unii Europejskiej na rzecz powszechnej ratyfikacji Statutu Rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego i wzywa Unię do dalszych starań; wzywa w szczególności Stany Zjednoczone do ratyfikowania Statutu i zaniechania negocjacji uprzywilejowanego statutu dla swoich sił wojskowych, którym zostałby przyznany rodzaj "międzynarodowego immunitetu";

33. wzywa Komisję do zaplanowania w budżecie funduszy na cel propagowania i śledzenia procesu z Sana'a;

34. wzywa Prezydencję i Państwa Członkowskie do wymagania, aby warunkiem wstępnym członkostwa w KPCz ONZ było ratyfikowanie przez rządy podstawowych traktatów dotyczących praw człowieka, wypełnienie przez nie obowiązków w zakresie zdawania sprawozdań, wydanie otwartych zaproszeń dla ekspertów ONZ do spraw praw człowieka i podejmowanie starań zmierzających do spełnienia ich zaleceń;

35. wzywa Radę i Państwa Członkowskie do zapewnienia, że wszystkie zalecenia przedstawione w sprawozdaniu ekspertów, służące poprawie wspierania praw człowieka w obrębie Komisji Praw Człowieka, a także ochronie tejże Komisji, zostaną uwzględnione i rozpatrzone w procesie reform;

36. zwraca się szczególnie do nowych członków oraz przewodnictwa KPCz ONZ do wykorzystania kadencji w Komisji w celu wykazania swojego zaangażowania na rzecz praw człowieka poprzez podjęcie konkretnych kroków zmierzających do poprawy sytuacji w zakresie poszanowania praw człowieka w ich krajach;

37. wzywa Radę i Komisję do wsparcia ONZ w jej wysiłkach zmierzających do wysłania specjalnych sprawozdawców do spraw praw człowieka, według przydzielonych im zadań, do krajów, w których łamane są prawa człowieka, w szczególności do krajów związanych bliskimi kontaktami z UE;

38. wzywa Prezydencję i Państwa Członkowskie do zaproponowania lub poparcia rezolucji mającej na celu wzmocnienie specjalnych procedur KPCz ONZ, także poprzez przydział odpowiednich środków na wsparcie ich sprawnego działania;

39. wyraża ubolewanie z powodu obniżenia poziomu niektórych debat KPCz ONZ, które koncentrują się na wspieraniu krajów oskarżonych o łamanie praw człowieka, i zwraca się do Prezydencji i Państw Członkowskich o przedstawianie deklaracji zbiorowych bądź indywidualnych, jak również pytań i deklaracji w związku ze sprawozdaniami z procedur specjalnych;

40. wzywa Komisję, Radę i Państwa Członkowskie do uważnego monitorowania procedur i decyzji podejmowanych przez komisję ONZ do spraw organizacji pozarządowych w celu zapobiegania i niedopuszczenia do jakiegokolwiek naruszenia podstawowego prawa do swobody wypowiedzi tych organizacji w ramach KPCz ONZ;

41. wzywa Prezydencję Rady do zaproponowania lub poparcia rezolucji ustanawiającej skuteczny system kontroli i oceny stosowania przez rządy zaleceń KPCz ONZ oraz specjalnych procedur, celem zwiększenia odpowiedzialności państw;

42. zachęca UE, by w odpowiedzi na prośbę Wysokiej Komisarz ds. Praw Człowieka, zawartą w jej Dorocznym Apelu na rok 2005, zapewnić odpowiednie środki z przeznaczeniem na działania podejmowane przez Biuro Wysokiego Komisarza w służbie Komisji Praw Człowieka i jej podkomisji, a także dla wsparcia organów stworzonych na mocy traktatów oraz specjalnych procedur;

Przygotowanie 61 sesji KPCz ONZ i prace po jej zakończeniu

43. potwierdza potrzebę koordynacji, uzgodnień i dobrego przygotowania Unii Europejskiej przed, podczas i po 61 sesji KPCz ONZ, celem wniesienia swojego wkładu do jej prac w sposób skuteczny i efektywny;

44. zwraca się do Konferencji Przewodniczących o powołanie spośród posłów do Parlamentu Europejskiego delegacji ad hoc na 61 sesję KPCz ONZ;

45. wzywa Radę i Komisję do złożenia na posiedzeniu plenarnym Parlamentu pełnego sprawozdania z wyników prac KPCz ONZ nie później niż w maju 2005 r.; podkreśla, że sprawozdanie to powinno nie tylko omawiać szczegółowo kwestie, w sprawie których UE i jej Państwa Członkowskie zaproponowały lub poparły rezolucje, i działania podejmowane przez UE podczas sesji KPCz ONZ, ale również wskazywać, kiedy i dlaczego rezolucji nie zaproponowano;

***

46. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji do Rady, Komisji, rządów i parlamentów Państw Członkowskich, Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, Rady Europy oraz rządów państw, o których mowa w niniejszej rezolucji.

[1] Dz.U. C 131 E z 5.6.2003, str. 147.

[2] Teksty przyjęte, P5_TA(2004)0376.

[3] Teksty przyjęte, P5_TA(2004)0037.

[4] Teksty przyjęte, P6_TA(2004)0058.

[5] Dz.U. C 76 E z 25.3.2004, str. 231.

--------------------------------------------------