[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 17.3.2011

KOM(2011) 135 wersja ostateczna

2006/0084 (COD)

Zmieniony wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i uchylające rozporządzenie (EURATOM) nr 1074/1999

SEK(2011) 343 wersja ostateczna

UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych („Urząd”) został utworzony w 1999 r. Podstawę prawną jego funkcjonowania stanowią przede wszystkim: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/1999[1] oraz rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 z dnia 25 maja 1999 r.[2], w których określa się szczegółowe zasady prowadzenia dochodzeń wewnętrznych i zewnętrznych przez Urząd, a także decyzja Komisji nr 1999/352/WE, EWWiS, Euratom z dnia 28 kwietnia 1999 r. ustanawiająca Urząd[3].

W 2006 r. Komisja wystąpiła z wnioskiem dotyczącym zmiany rozporządzenia 1073/1999[4]. Głównym celem wniosku legislacyjnego było osiągnięcie poprawy efektywności operacyjnej i usprawnienie zarządzania Urzędem poprzez:

- usprawnienie przepływu informacji pomiędzy Urzędem, instytucjami i organami europejskimi oraz państwami członkowskimi i informatorami.

- doprecyzowanie przepisów określających stosunki pomiędzy Komitetem Nadzoru, Urzędem oraz instytucjami i innymi organami, urzędami i agencjami, a także wprowadzenie „zorganizowanego dialogu” z udziałem Komitetu Nadzoru, Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji na temat najważniejszych kwestii dotyczących zarządzania;

- wzmocnienie praw proceduralnych osób objętych dochodzeniem (określenie gwarancji proceduralnych, których należy przestrzegać w toku dochodzeń wewnętrznych i zewnętrznych, oraz ustanowienie funkcji doradcy ds. weryfikacji).

Wniosek Komisji był przedmiotem dyskusji w Radzie i Parlamencie Europejskim . Dnia 20 listopada 2008 r. w pierwszym czytaniu w procedurze współdecyzji Parlament przyjął w jego sprawie rezolucję [5]. Zaproponował około stu poprawek do wniosku Komisji. Komisja wiele z nich przyjęła z zadowoleniem. Na wniosek prezydencji czeskiej w Radzie (trwającej od stycznia do czerwca 2009 r.), w lipcu 2010 r. Komisja przestawiła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Dokument analityczny na temat reformy Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych [6]. Przedstawiono w nim możliwe warianty dalszego przebiegu obecnej procedury ustawodawczej. W październiku 2010 r. Parlament Europejski z zadowoleniem przyjął dokument analityczny i zwrócił się do Komisji o ponowne zainicjowanie procedury ustawodawczej. W dniu 6 grudnia 2010 r. Rada przyjęła konkluzje w sprawie dokumentu analitycznego przedstawionego przez Komisję. Komitet Nadzoru OLAF wniósł wkład do dyskusji, przedstawiając opinie na temat dokumentu analitycznego oraz przestrzegania praw podstawowych i gwarancji proceduralnych w dochodzeniach prowadzonych przez Urząd[7].

Komisja przygotowała obecnie zmieniony wniosek, w którym uwzględnia przedstawione dotychczas stanowiska, i ma nadzieję na jak najszybsze przeprowadzenie obecnej reformy ustawodawczej.

2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

nd.

3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

3.1. Poprawa efektywności dochodzeń prowadzonych przez Urząd

W zmienionym wniosku zawarto dalsze przepisy dotyczące poprawy efektywności dochodzeń oraz wzmocnienia współpracy z państwami członkowskimi w celu skutecznego przyspieszenia przebiegu procedur dochodzeniowych.

W tym celu Komisja proponuje, aby Komitet Nadzoru przeanalizował czas trwania dochodzeń w oparciu o informacje przedstawione przez Urząd. W przypadkach, gdy dochodzenia nie można zakończyć po 12 miesiącach, Urząd powinien co 6 miesięcy informować Komitet Nadzoru o przyczynach uniemożliwiających zakończenie dochodzenia. W ten sposób czas trwania dochodzenia będzie można monitorować w sposób ciągły do czasu jego zamknięcia.

W zmienionym wniosku zawarto także dalsze propozycje poprawy efektywności pracy Urzędu poprzez usprawnienie jego współpracy i wymiany informacji z innymi instytucjami, urzędami, organami i agencjami UE oraz państwami członkowskimi na wszystkich etapach procesu dochodzenia.

Instytucje , organy , urzędy i agencje , których członka/członka personelu lub budżet obejmuje dochodzenie, powinny bez zbędnej zwłoki otrzymać od Urzędu stosowne informacje . Dzięki temu instytucje, organy, urzędy i agencje będą mogły podjąć zapobiegawcze środki administracyjne. Odpowiadają one za zapewnienie najlepszej ochrony interesów finansowych UE oraz zapobieganie utrzymywaniu się nieprawidłowości lub ewentualnemu powiększaniu się strat finansowych. W związku z tym przekazywanie im informacji jest bezwzględnie konieczne. W przypadkach wyjątkowych, w których nie można zapewnić poufności dochodzenia (np. gdy obejmuje ono najwyższy szczebel kierownictwa lub szczebel polityczny zainteresowanej instytucji, zainteresowanego organu lub urzędu lub zainteresowanej agencji), Urząd powinien wykorzystywać odpowiednie alternatywne kanały przekazywania informacji.

Jeżeli chodzi o dostęp Urzędu do informacji znajdujących się w posiadaniu instytucji , organów, urzędów i agencji , na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1073/1999 Urząd w dalszym ciągu posiada prawo do natychmiastowego i niezapowiedzianego dostępu do każdej informacji istotnej z punktu widzenia przedmiotu dochodzenia, znajdującej się w posiadaniu instytucji, urzędów, organów i agencji UE, bez naruszania wyłączeń na podstawie aktu stanowiącego podstawę prawną utworzenia Europolu[8].

W zmienionym wniosku potwierdza się i dalej rozwija zasadę de minimis , którą zaproponowano we wniosku z 2006 r., a także politykę zerowej tolerancji wobec nadużyć finansowych: przy wszczynaniu dochodzeń Urząd powinien uwzględniać priorytety polityki dochodzeniowej oraz konieczność efektywnego wykorzystania zasobów Urzędu. W przypadku dochodzeń wewnętrznych Urząd powinien rozważyć, czy najlepszym rozwiązaniem byłoby przeprowadzenie takiego dochodzenia przez zainteresowaną instytucję, zainteresowany urząd lub organ lub zainteresowaną agencję, czy też przez sam Urząd. Ponadto w przypadkach, gdy po przeprowadzeniu dochodzenia wewnętrznego Urząd uzna, że ze względu na charakter faktów lub skalę szkód finansowych, środki wewnętrzne umożliwiają podjęcie bardziej odpowiednich działań następczych, powinien przekazać sprawę do Biura Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych Komisji (IDOC) lub zainteresowanym instytucjom, organom, urzędom lub agencjom zamiast przekazywać ją właściwym krajowym organom sądowym. W związku z tym, w zmienionym wniosku zasada de minimis (sprawy, w których Urząd podejmuje decyzję o odstąpieniu od wszczęcia dochodzenia lub nieprzekazywaniu swoich ustaleń właściwym krajowym organom sądowym) została doprecyzowana. Stosując zasadę de minimis , Urząd powinien kierować się ścisłymi wytycznymi, jak zaproponowała Rada w swoich konkluzjach z dnia 6 grudnia 2010 r.

W celu intensyfikacji współpracy pomiędzy Urzędem a właściwymi organami państw członkowskich każde z państw członkowskich powinno wyznaczyć organ (jednostkę koordynującą zwalczanie nadużyć finansowych), który wspierałby Urząd w prowadzonej współpracy z właściwymi organami krajowymi. Nie oznacza to powołania nowego organu. Doświadczenie wskazuje, że ponieważ struktury istniejące w poszczególnych państwach członkowskich różnią się między sobą, Urząd ma często duże trudności z identyfikacją właściwego organu w danym państwie członkowskim.

Regularne monitorowanie jest szczególnie istotne w przypadku dochodzeń wewnętrznych, zapewnia bowiem możliwość podejmowania działań dyscyplinarnych lub innych środków przez IDOC lub jednostki pełniące równoważne funkcje w innych instytucjach, organach, urzędach lub agencjach. Proponuje się zatem, aby państwa członkowskie na wniosek Urzędu składały sprawozdanie z działań następczych podjętych w związku z informacjami przekazanymi im przez Urząd. Aby uniknąć zbędnych obciążeń administracyjnych dla państw członkowskich, w zmienionym wniosku przewiduje się, że na wniosek Urzędu będą one składać mu sprawozdania z podjętych działań oraz postępów osiągniętych po przekazaniu informacji przez Urząd.

Aby jeszcze bardziej stymulować współpracę między Urzędem a Europolem i Eurojustem , mając przy tym na uwadze ewentualne dalsze zmiany w zakresie ich zadań, a także wspierać współpracę z właściwymi organami państw trzecich oraz z organizacjami międzynarodowymi , proponuje się wprowadzić do rozporządzenia zapis, umożliwiający Urzędowi zawieranie z tymi podmiotami porozumień administracyjnych, aby ułatwić wymianę informacji. Urząd podpisał już tego rodzaju porozumienie o współpracy z Eurojustem. Zgodnie z decyzją Rady ustanawiającą Eurojust może on przyjąć niezbędne ustalenia praktyczne dotyczące współpracy z Komisją[9]. Urząd przyjął takie ustalenia z niektórymi państwami trzecimi. Jeżeli chodzi natomiast o Europol, od 2010 r. obowiązuje nowa decyzja ramowa, która stanowi, że Europol dokonuje uzgodnień roboczych z Urzędem. W związku z tym w odniesieniu do Urzędu należy ustanowić podobną regułę. Zgodnie z decyzją Rady z dnia 26 lipca 2010 r. określającą organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (2010/427/UE), w której w art. 3 ust. 4 przewiduje się współpracę między ESDZ i OLAF-em, wszystkie instytucje mają obowiązek zapewnić niezbędne wsparcie, aby umożliwić pracownikom OLAF-u wypełnianie ich zadań. Metody współpracy OLAF-u z organami państw trzecich powinny zostać określone w porozumieniach z ESDZ oraz właściwymi służbami Komisji.

Dyrektor Generalny Urzędu pozostaje w dalszym ciągu odpowiedzialny za wszczynanie i prowadzenie dochodzeń, lecz powinien być wspomagany przez organ wewnętrzny, którego opinii będzie zasięgał przy wszczynaniu dochodzenia, przed zamknięciem go oraz w każdym przypadku, w którym uzna to za konieczne. Gwoli doprecyzowania roli Dyrektora Generalnego Urzędu w wewnętrznych procedurach podejmowania decyzji, Dyrektor Generalny może także delegować na piśmie bezpośrednie prowadzenie dochodzeń na poszczególnych członków personelu Urzędu. Nie powinno być możliwości powoływania Dyrektora Generalnego na kolejną kadencję, co zapewni jego większą niezależność. Tytuł „Dyrektor Generalny”, który wprowadzono we wniosku z 2006 r., zostaje utrzymany. Jest to niezbędne, aby odzwierciedlić status OLAF-u jako Dyrekcji Generalnej Komisji oraz odróżnić Dyrektora Generalnego od członków zespołu wyższego szczebla kierowniczego, należących do grupy zaszeregowania obejmującej dyrektorów. Dla zapewnienia ciągłości oraz w świetle ostatnich doświadczeń, w zmienionym wniosku określono reguły zastępstwa.

Rozróżnienie na dochodzenia wewnętrzne i zewnętrzne powinno być ograniczone do ściśle niezbędnego zakresu. Ułatwiłoby to prowadzenie dochodzeń. Doświadczenie wskazuje, że dochodzenie może zostać wszczęte jako dochodzenie zewnętrzne, a następnie prowadzić do dochodzenia wewnętrznego lub też odwrotnie. Na mocy obecnych ram prawnych osoby objęte dochodzeniem wewnętrznym mają obowiązek współpracować z Urzędem zgodnie z regulaminem pracowniczym lub Protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej. Uprawnienia dochodzeniowe Urzędu są także bardziej szczegółowo określone w przypadku dochodzeń wewnętrznych. Prawa proceduralne i podstawowe osób objętych dochodzeniem muszą być w pełni przestrzegane, bez względu na to, czy prowadzi się dochodzenie wewnętrzne czy zewnętrzne.

3.2. Zarządzanie Urzędem: równowaga między niezależnością a rozliczalnością Urzędu

Wzmocnienie zarządzania połączone z ustanowieniem procedury weryfikacyjnej i przepisów dotyczących przepływu informacji między Urzędem a zainteresowanymi instytucjami, organami, urzędami lub agencjami pomoże w osiągnięciu właściwej równowagi między niezależnością i rozliczalnością Urzędu.

Komitet Nadzoru Urzędu będzie w dalszym ciągu dbał o to, by Urząd wykonywał swoje zadania w pełni niezależnie. Rola Komitetu Nadzoru zostaje ponadto jeszcze doprecyzowana. Komitet Nadzoru powinien mieć wyraźne uprawnienia do monitorowania wymiany informacji między Urzędem a instytucjami, organami, urzędami i agencjami oraz zmian dotyczących stosowania gwarancji proceduralnych. Powinien także monitorować w sposób ogólny i systemowy rozwój sytuacji w zakresie czasu trwania dochodzeń bez ingerowania w ich przebieg. Jeśli chodzi o powoływanie członków Komitetu Nadzoru, przewiduje się niejednoczesną wymianę jego składu celem zachowania ciągłości wiedzy fachowej w komitecie. W kwestii powołania Dyrektora Generalnego oraz wyznaczenia jego zastępcy lub zastępców powinny zostać przeprowadzone konsultacje z Komitetem Nadzoru, który powinien być także informowany o przekazywaniu informacji organom sądowym.

Zamiast formalnego zorganizowanego dialogu na temat funkcji dochodzeniowej Urzędu, prowadzonego z udziałem Komitetu Nadzoru oraz instytucji, proponuje się obecnie okresową wymianę opinii , aby umocnić zarządzanie Urzędem przy poszanowaniu jego niezależności operacyjnej. Rada w swoich konkluzjach z dnia 6 grudnia 2010 r. także podkreślała, że formalny zorganizowany dialog mógłby osłabić niezależność Urzędu. Podejście mniej formalne zasadniczo zgodne jest z pierwotnym zamiarem Komisji, którym było umocnienie zarządzania przy jednoczesnym zagwarantowaniu niezależności Urzędu przy prowadzeniu dochodzeń. Wprowadzona zostanie wymiana opinii pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją Europejską, z udziałem Urzędu i Komitetu Nadzoru. Wymiana opinii powinna przyczynić się do wymiany informacji i opinii między zainteresowanymi stronami, służąc poprawie efektywności pracy Urzędu. Wymiana opinii nie powinna mieć wpływu na prowadzenie dochodzeń i powinna dotyczyć strategicznych priorytetów polityki dochodzeniowej Urzędu, sprawozdań z działalności Komitetu Nadzoru oraz z działalności Dyrektora Generalnego Urzędu, stosunków między Urzędem i instytucjami, organami, urzędami i agencjami UE; stosunków pomiędzy Urzędem a właściwymi organami państw członkowskich oraz efektywności pracy Urzędu pod względem dochodzeniowym, a także pracy Komitetu Nadzoru. Zgodnie ze stanowiskami wyrażonymi przez instytucje wymiana opinii będzie elastyczna: będzie odbywać się okresowo lub na wniosek jednej z wymienionych wyżej instytucji, Urzędu lub Komitetu Nadzoru.

Jednym z głównych celów zmienionego wniosku jest także dalsze umocnienie praw proceduralnych osób objętych dochodzeniami Urzędu (Art. 7a). Stosowne jest zapewnienie większej klarowności i przejrzystości gwarancji proceduralnych oraz stosowanie ich do wszystkich dochodzeń prowadzonych przez Urząd, tak wewnętrznych, jak i zewnętrznych. Gwarancje te uwzględniają prawa podstawowe uznane w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W niniejszym wniosku przewiduje się wspólne prawa proceduralne zarówno w przypadku dochodzeń wewnętrznych, jak i zewnętrznych (prawo osoby objętej dochodzeniem do wyrażenia swojego stanowiska zanim zostaną wyciągnięte wnioski odnoszące się imiennie do tej osoby, prawo do otrzymania krótkiego opisu kwestii będących przedmiotem dochodzenia oraz do uzyskania możliwości ustosunkowania się do tych kwestii; prawo do obecności wybranej przez siebie osoby podczas przesłuchania, prawo do posługiwania się wybranym przez siebie językiem UE; zasada, że każda osoba objęta dochodzeniem ma prawo do nieobciążania samej siebie). Praktyczne stosowanie tych praw powinno znaleźć odzwierciedlenie w podręczniku procedur dochodzeniowych Urzędu (podręczniku OLAF-u) przyjętym przez Dyrektora Generalnego.

We wniosku z 2006 r. Komisja zaproponowała utworzenie funkcji doradcy ds. weryfikacji, któremu mogły by być przekazywane sprawy w celu zasięgnięcia jego niezależnej opinii w kwestii gwarancji proceduralnych. Aby uniknąć nakładania się zadań wypełnianych w ramach tej funkcji z zadaniami Komitetu Nadzoru oraz tworzenia dodatkowych formalnych struktur przy jednoczesnym zagwarantowaniu skuteczności, efektywności i niezależności przy rozpatrywaniu poszczególnych skarg, Komisja proponuje obecnie, aby Dyrektor Generalny ustanowił w Urzędzie procedurę weryfikacyjną . Osoba lub osoby, którym powierza się procedurę weryfikacyjną, powinny działać w pełni niezależnie. Dyrektor Generalny Urzędu złoży instytucjom sprawozdanie ze środków podjętych w związku z ustanawianiem procedury weryfikacyjnej.

Jeżeli chodzi o prawo podstawowe, jakim jest prawo do ochrony danych osobowych , uznane w art. 8 Karty oraz art. 16 TFUE, w zmienionym wniosku przewiduje się jego doprecyzowanie i wprowadzenie bardziej szczegółowych przepisów wdrażających zasady określone w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001[10], a w szczególności wymóg powołania przez Urząd inspektora ochrony danych.

Przekazując informacje do wiadomości publicznej, Urząd zobowiązany jest zachować poufność dochodzeń i przestrzegać zasady domniemania niewinności oraz zawsze postępować w sposób wyważony i bezstronny. Artykuł 8 obecnego rozporządzenia już zawiera zobowiązania dotyczące poufności i ochrony danych.

Po zasięgnięciu opinii Komitetu Nadzoru, osoby lub osób, którym powierzono procedurę weryfikacyjną, oraz inspektora ochrony danych Urzędu Dyrektor Generalny powinien przyjąć podręcznik procedur OLAF-u, o którym mowa powyżej. Podręcznik musi zawierać wskazówki dotyczące praktycznych aspektów dochodzeń administracyjnych prowadzonych przez Urząd.

Ponieważ kompetencje Euratomu zostaną objęte zakresem art. 325 TFUE, który stanowi nową podstawę prawną dla rozporządzenia 1073/1999 po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, należy uchylić rozporządzenie (Euratom) 1074/1999 .

4. WPŁYW NA BUDŻET

Ocena skutków finansowych regulacji dołączona do niniejszego wniosku wskazuje na brak jakiegokolwiek wpływu na budżet UE.

5. ELEMENTY FAKULTATYWNE

nd.

2006/0084 (COD)

Zmieniony wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i uchylające rozporządzenie (EURATOM) nr 1074/1999

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 325, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego[11],

uwzględniając opinię Europejskiego Inspektora Ochrony Danych[12],

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Ze względu na wagę środków zapobiegawczych dla ochrony interesów finansowych Unii oraz walki z nadużyciami finansowymi i korupcją, zachodzi konieczność doprecyzowania roli Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych („Urzędu”) przy prowadzeniu dochodzeń na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1073/1999[13]. Korzystając ze swojego doświadczenia operacyjnego, Urząd powinien także wnieść swój wkład w opracowanie i rozwój metod zapobiegania nadużyciom finansowym na szczeblu Unii oraz ich zwalczania, a także wspierać wspólne działania na rzecz zwalczania nadużyć finansowych podejmowane dobrowolnie przez państwa członkowskie.

2. W celu zwiększenia efektywności działalności dochodzeniowej Urzędu oraz w świetle ocen jego dotychczasowej działalności dokonanych przez instytucje Unii, szczególnie sprawozdania oceniającego Komisji z kwietnia 2003 r. i sprawozdania specjalnego Trybunału Obrachunkowego nr 1/2005[14] na temat zarządzania Urzędem, konieczne jest doprecyzowanie i udoskonalenie niektórych aspektów prowadzenia dochodzeń przez Urząd i niektórych środków, jakie może on podejmować, prowadząc dochodzenia. Urząd uzyskał uprawnienia do prowadzenia kontroli i inspekcji na miejscu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r.[15] w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Unii przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami w związku z dochodzeniami wewnętrznymi oraz w przypadku nadużyć finansowych związanych z zamówieniami finansowanymi ze środków Unii. Z tego względu Urząd powinien posiadać prawo dostępu do informacji będących w posiadaniu instytucji, organów, urzędów i agencji Unii w związku z dochodzeniami zewnętrznymi.

3. Należy doprecyzować tryby postępowania, jakie może przyjąć Urząd w dochodzeniach zewnętrznych w przypadku stwierdzenia braku pewności prawa w ramach obowiązującego systemu, i wzmocnić je jedynie w tych przypadkach, gdy tylko bardziej skuteczne działanie Urzędu może zapewnić rzetelność prowadzonych dochodzeń zewnętrznych.

4. Zadania dochodzeniowe Urzędu powinny być wykonywane bez uszczerbku dla funkcji kontrolnych i audytowych innych służb Komisji, szczególnie delegowanych urzędników zatwierdzających, określonych w prawodawstwie sektorowym.

5. Na Urząd należy nałożyć ściśle określone obowiązki w zakresie informowania instytucji, organów, urzędów i agencji Unii o dochodzeniach będących w toku, gdy ich przedmiot dotyczy bezpośrednio ich członka lub członka personelu lub gdy wymagane może być zastosowanie zapobiegawczych środków administracyjnych lub środków prawa karnego w celu ochrony interesów finansowych Unii.

6. Zważywszy na duże korzyści płynące z zacieśnienia współpracy między Urzędem, Europejskim Urzędem Policji (Europolem) i Eurojustem, Urząd powinien mieć możliwość zawierania porozumień administracyjnych z tymi dwoma agencjami. W celu zacieśnienia współpracy między Eurojustem, Urzędem oraz właściwymi organami państw członkowskich w odniesieniu do czynów, które mogłyby stanowić podstawę wszczęcia postępowania karnego, Urząd powinien informować Eurojust szczególnie o tych przypadkach, w których zachodzi podejrzenie, że prowadzona jest nielegalna działalność przynosząca szkodę interesom finansowym Unii i stanowiąca poważną formę przestępczości.

7. Efektywność operacyjna Urzędu zależy w dużym stopniu od współpracy z państwami członkowskimi. Istnieje potrzeba, aby państwa członkowskie wskazały swoje właściwe organy, które będą w stanie zapewnić Urzędowi niezbędne wsparcie przy wykonywaniu nałożonych na niego obowiązków. W tych państwach członkowskich, które nie powołały wyspecjalizowanych służb na szczeblu krajowym, odpowiedzialnych za koordynowanie ochrony interesów finansowych Unii oraz zwalczania nadużyć finansowych, powinien zostać wyznaczony organ (jednostka koordynująca zwalczanie nadużyć finansowych) w celu zapewnienia skutecznej współpracy i wymiany informacji z Urzędem.

8. Należy określić jasne zasady, które – potwierdzając pierwszeństwo Urzędu w prowadzeniu dochodzeń wewnętrznych w sprawach przynoszących szkodę interesom finansowym Unii – umożliwiają jednak instytucjom, organom, urzędom i agencjom Unii szybkie przeprowadzenie takich dochodzeń w sprawach, w których Urząd postanowił nie interweniować.

9. Aby Urząd mógł zwiększyć swoją efektywność, musi dysponować wiedzą na temat działań następczych podjętych w odniesieniu do wyników jego dochodzeń. W związku z tym na właściwe organy państw członkowskich oraz instytucje, organy, urzędy i agencje Unii należy nałożyć obowiązek przekazywania Urzędowi, na jego wniosek, sprawozdań z podjętych działań i osiągniętych postępów w następstwie przekazania informacji przez Urząd.

10. Z punktu widzenia pewności prawa konieczne jest sprecyzowanie gwarancji proceduralnych mających zastosowanie do dochodzeń prowadzonych przez Urząd. W przepisach doprecyzowujących gwarancje proceduralne należy uwzględnić administracyjny charakter dochodzeń prowadzonych przez Urząd.

11. Aby wzmocnić ochronę praw indywidualnych osób objętych dochodzeniem, wnioski odnoszące się imiennie do osoby objętej dochodzeniem nie powinny być wyciągane na końcowym etapie dochodzenia bez umożliwienia tej osobie ustosunkowania się do dotyczących jej faktów. Jeżeli członek, członek personelu lub osoba fizyczna uważa, że nie przestrzegano w jego/jej przypadku gwarancji proceduralnych, musi mieć prawo do wystąpienia z wnioskiem o opinię osoby lub osób, którym powierzono procedurę weryfikacyjną ustanowioną niniejszym rozporządzeniem.

12. W przypadku stwierdzenia, że fakty ujawnione w sprawozdaniu końcowym z dochodzenia wewnętrznego mogą dawać podstawy do wszczęcia postępowania karnego, informację taką należy przekazać krajowym organom sądowym zainteresowanego państwa członkowskiego, chyba że dostępne są środki wewnętrzne umożliwiające podjęcie bardziej odpowiednich działań następczych, zważywszy na charakter faktów oraz skalę skutków finansowych.

13. Poszanowanie praw podstawowych osób objętych dochodzeniem, w szczególności przy przekazywaniu informacji o dochodzeniach w toku, powinno być zawsze zagwarantowane. Przekazywanie informacji dotyczących dochodzeń prowadzonych przez Urząd Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu, dwustronnie lub w ramach wymiany opinii, powinno odbywać się w warunkach przestrzegania poufności dochodzeń, przynależnych praw osób objętych dochodzeniem i, w razie potrzeby, przepisów krajowych mających zastosowanie w postępowaniach sądowych. Informacje przekazane lub uzyskane w trakcie dochodzeń powinny być traktowane zgodnie z przepisami Unii w sprawie ochrony danych. Wymiana informacji powinna podlegać zasadom proporcjonalności i ograniczonego dostępu.

14. Dyrektor Generalny powinien zadbać o to, by przy podawaniu informacji do wiadomości publicznej przestrzegano przynależnych praw osób objętych dochodzeniem.

15. Ze względu na wielkość środków Unii przydzielanych sektorowi pomocy zewnętrznej, liczbę dochodzeń prowadzonych przez Urząd w tym sektorze, a także istniejącą międzynarodową współpracę na potrzeby dochodzeń, należy zapewnić Urzędowi możliwość występowania, w drodze porozumień administracyjnych, o praktyczne wsparcie właściwych organów państw trzecich oraz organizacji międzynarodowych w wypełnianiu powierzonych mu zadań.

16. Należy zrewidować kryteria i procedurę powoływania członków Komitetu Nadzoru oraz bardziej precyzyjnie określić zadania Komitetu Nadzoru, które wynikają z jego mandatu.

17. Aby umożliwić Komitetowi Nadzoru efektywne wypełnianie swoich zadań, Urząd powinien zagwarantować niezależne funkcjonowanie sekretariatu Komitetu Nadzoru.

18. Należy zapewnić okresową wymianę opinii pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją. Taka wymiana opinii powinna dotyczyć strategicznych priorytetów polityki dochodzeniowej oraz efektywności pracy Urzędu, jednakże bez naruszania w żaden sposób niezależności Urzędu w prowadzeniu dochodzeń.

19. Aby umocnić pełną niezależność Dyrektora Generalnego w kierowaniu Urzędem, powinien on być powoływany na kadencję trwającą siedem lat, bez możliwości powołania na kolejną kadencję.

20. Dotychczasowa praktyka operacyjna wskazuje, że przydatne byłoby umożliwienie Dyrektorowi Generalnemu Urzędu delegowania niektórych swoich zadań na członka lub członków personelu Urzędu. Dla zapewnienia ciągłości należy określić wyraźne reguły zastępstwa.

21. Dyrektor Generalny powinien być wspomagany przez organ wewnętrzny, którego opinii będzie zasięgał.

22. Dyrektor Generalny powinien mieć możliwość przyjęcia podręcznika procedur zawierającego wskazówki dotyczące praktycznych aspektów dochodzeń administracyjnych prowadzonych przez Urząd.

23. Istniejący przepis dotyczący kontroli sądowej należy skreślić, ponieważ jego treść jest zawarta w art. 90a regulaminu pracowniczego.

24. Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1073/1999.

25. Po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, który rozszerza zakres stosowania art. 325 TFUE na Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (EURATOM), przepisy regulujące dochodzenia prowadzone przez Urząd w odniesieniu do Unii powinny także mieć zastosowanie do Euratomu. Należy zatem uchylić rozporządzenie (Euratom) nr 1074/99 dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)[16].

26. Niniejsze rozporządzenie jest w pełni zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w przywołanym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.

27. Niniejsze rozporządzenie uwzględnia prawa podstawowe i jest zgodne z zasadami uznanymi przede wszystkim w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności w jej art. 41, 47 i 48.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

28. W rozporządzeniu (WE) nr 1073/1999 wprowadza się następujące zmiany:

29. Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:

„ Artykuł 1

Cele i zadania

1. W celu wzmocnienia walki z nadużyciami finansowymi, korupcją i wszelką inną nielegalną działalnością przynoszącą szkody interesom finansowym Unii Europejskiej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (zwanych dalej „Unią”, gdy wymaga tego kontekst) Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, utworzony decyzją Komisji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom (zwany dalej „Urzędem”), wykonuje uprawnienia dochodzeniowe przyznane Komisji:

a) przepisami i regulacjami Unii obowiązującymi w tych dziedzinach oraz

b) porozumieniami o współpracy i wzajemnej pomocy zawartymi przez Unię z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w tych dziedzinach.

2. Urząd wspiera państwa członkowskie w organizacji ścisłej i regularnej współpracy między ich właściwymi organami w celu koordynacji ich działań mających na celu ochronę interesów finansowych Unii przed nadużyciami finansowymi. Urząd przyczynia się do opracowywania i rozwijania metod zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności przynoszącej szkody interesom finansowym Unii oraz zwalczania tych zjawisk. Urząd propaguje i koordynuje, z państwami członkowskimi oraz w stosunkach między nimi, dzielenie się doświadczeniami operacyjnymi oraz najlepszymi praktykami proceduralnymi w dziedzinie ochrony interesów finansowych Unii, a także wspiera wspólne działania na rzecz zwalczania nadużyć finansowych podejmowane dobrowolnie przez państwa członkowskie.

3. W ramach instytucji, organów, urzędów i agencji ustanowionych Traktatami lub na ich podstawie (zwanych dalej „instytucjami, organami, urzędami i agencjami”) Urząd prowadzi dochodzenia administracyjne w celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji oraz wszelkiej innej nielegalnej działalności przynoszącej szkody interesom finansowym Unii. W tym celu bada istotne fakty związane z wypełnianiem obowiązków służbowych, mogące stanowić zaniedbanie obowiązków urzędników i innych pracowników Unii, które może dawać podstawę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub, w zależności od przypadku, postępowania karnego, bądź równoważne niedopełnienie obowiązków przez członków instytucji i organów, szefów urzędów i agencji lub członków personelu instytucji, organów, urzędów lub agencji nie podlegających Regulaminowi pracowniczemu urzędników i warunkom zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (dalej zwanych „członkami lub członkami personelu”).”.

30. Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:

„ Artykuł 2

Definicje

W rozumieniu niniejszego rozporządzenia:

- „dochodzenia administracyjne” (zwane dalej „dochodzeniami”) oznaczają wszelkie inspekcje, kontrole i inne środki podejmowane przez Urząd, zgodnie z art. 3 i art. 4, dla osiągnięcia celów określonych w art. 1 i – w stosownych przypadkach – stwierdzenia nieprawidłowego charakteru działalności objętej dochodzeniem. Dochodzenia takie nie mają wpływu na kompetencje państw członkowskich w zakresie wszczynania postępowań karnych;

- „osoba objęta dochodzeniem” oznacza osobę podejrzaną o dopuszczenie się nieprawidłowości lub nadużycia finansowego, która zostaje w związku z tym objęta dochodzeniem przez Urząd;

- „regulamin pracowniczy” oznacza Regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej[17].”.

- Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:

„ Artykuł 3

Dochodzenia zewnętrzne

1. Urząd wykonuje uprawnienia, przyznane Komisji rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96, do przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu w państwach członkowskich oraz – zgodnie z obowiązującymi umowami o współpracy – w państwach trzecich i w pomieszczeniach organizacji międzynarodowych.

W ramach swoich funkcji dochodzeniowych Urząd przeprowadza inspekcje i kontrole przewidziane w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95[18] i zasadach sektorowych, o których mowa w art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia, w państwach członkowskich, oraz – zgodnie z obowiązującymi umowami o współpracy – w państwach trzecich i w pomieszczeniach organizacji międzynarodowych.

2. Aby stwierdzić istnienie nadużycia finansowego, korupcji lub jakiejkolwiek innej nielegalnej działalności, o której mowa w art. 1, w związku z umową lub decyzją o przyznaniu dotacji lub też zamówieniem finansowanym ze środków Unii, Urząd może, zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96, prowadzić kontrole na miejscu i inspekcje u przedsiębiorców korzystających bezpośrednio lub pośrednio z takiego finansowania.

3. Podczas kontroli na miejscu i inspekcji pracownicy Urzędu postępują zgodnie z zasadami i praktyką, którym podlegają dochodzenia administracyjne w zainteresowanym państwie członkowskim, oraz gwarancjami proceduralnymi przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu.

Na wniosek Urzędu właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego udziela pracownikom Urzędu wsparcia niezbędnego do wykonania powierzonych im zadań, określonego w pisemnym upoważnieniu, o którym mowa w art. 6 ust. 2.

Zainteresowane państwo członkowskie ma obowiązek zapewnić pracownikom Urzędu dostęp do wszelkich informacji i dokumentów, które dotyczą przedmiotu dochodzenia, a które okażą się niezbędne do skutecznego i efektywnego przeprowadzenia kontroli na miejscu i inspekcji, na takich samych warunkach, na jakich dostęp ten przysługuje właściwym organom tego państwa członkowskiego i zgodnie z prawem krajowym.

4. Państwo członkowskie wyznacza służbę w celu ułatwienia odpowiedniej koordynacji między wszystkimi właściwymi organami na poziomie krajowym (zwaną dalej „jednostka koordynująca zwalczanie nadużyć finansowych”). Jednostka ta zapewnia skuteczną współpracę i wymianę informacji z Urzędem.

5. W trakcie prowadzenia dochodzenia zewnętrznego Urząd może uzyskać dostęp do wszelkich istotnych informacji, które dotyczą przedmiotu dochodzenia i są w posiadaniu instytucji, organów, urzędów lub agencji, gdy jest to niezbędne do stwierdzenia nadużycia finansowego, korupcji lub jakiejkolwiek innej nielegalnej działalności przynoszącej szkody interesom finansowym Unii. Zastosowanie w tym celu ma art. 4 ust. 2 i 4.

6. W przypadkach gdy Urząd przed rozpoczęciem dochodzenia zewnętrznego musi przetworzyć informacje wskazujące na możliwość istnienia nadużycia finansowego, korupcji lub jakiejkolwiek innej nielegalnej działalności, przynoszącej szkody interesom finansowym Unii, Urząd może poinformować o tym właściwą jednostkę koordynującą zwalczanie nadużyć finansowych oraz właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich, a także, w stosownych przypadkach, właściwe służby Komisji. Nie naruszając zasad sektorowych, o których mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95, właściwe organy zapewniają podjęcie odpowiednich działań, a w razie konieczności podejmują dochodzenie zgodnie z prawem krajowym, w którym to dochodzeniu może uczestniczyć Urząd. Zainteresowane państwa członkowskie informują Urząd o podjętych działaniach oraz o ustaleniach dokonanych na podstawie takich informacji.”.

31. W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a) ustęp 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Dochodzenia wewnętrzne prowadzi się na warunkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz w decyzjach przyjętych przez każdą instytucję, każdy organ lub urząd lub każdą agencję.”;

b) ustęp 2 tiret drugie otrzymuje brzmienie:

„Urząd może zażądać udzielenia ustnych i pisemnych informacji od członków lub członków personelu instytucji, organów, urzędów i agencji.”;

c) ustęp 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„3. Zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96 Urząd może przeprowadzać inspekcje na miejscu w obiektach należących do bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanych przedsiębiorców w celu uzyskania dostępu do informacji mających związek z przedmiotem dochodzenia wewnętrznego.”;

d) ustępy 4–6 otrzymują brzmienie:

„4. Instytucje, organy, urzędy i agencje informowane są w każdym przypadku, gdy Urząd prowadzi w ich pomieszczeniach dochodzenie, zapoznaje się z dokumentem lub żąda dostarczenia informacji będących w ich posiadaniu. Nie naruszając przepisów art. 8 i art. 9 niniejszego rozporządzenia, Urząd może w każdej chwili przekazać zainteresowanej instytucji, zainteresowanemu organowi lub urzędowi lub zainteresowanej agencji informacje uzyskane w trakcie dochodzeń wewnętrznych.

5. Instytucje, organy, urzędy i agencje wprowadzają odpowiednie procedury i podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia poufności dochodzeń.

6. Jeżeli w wyniku dochodzeń okaże się, że członek lub członek personelu może być objęty dochodzeniem wewnętrznym, o fakcie tym informowana jest jego instytucja, organ, urząd lub agencja.

W wyjątkowych przypadkach, gdy nie można zapewnić poufności dochodzenia, Urząd korzysta z odpowiednich alternatywnych kanałów przekazywania informacji.

7. W decyzji podejmowanej przez instytucję, organ, urząd lub agencję, jak przewidziano w ust. 1, określa się w szczególności spoczywający na członkach lub członkach personelu instytucji, organów, urzędów i agencji obowiązek lojalnej współpracy z Urzędem i dostarczania mu informacji.”.

32. Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:

„ Artykuł 5

Wszczęcie dochodzenia

1. Urząd może wszcząć dochodzenie, jeśli istnieją wystarczająco poważne podejrzenia, że doszło do nadużycia finansowego, korupcji lub innych nielegalnych działań szkodzących interesom finansowym Unii. Zawiadomienia anonimowe mogą również być uwzględniane. W decyzji o wszczęciu lub niewszczynaniu dochodzenia uwzględnia się priorytety polityki dochodzeniowej i roczny plan zarządzania Urzędu, określony zgodnie z art. 12 ust. 4. W decyzji tej bierze się również pod uwagę potrzebę efektywnego wykorzystania zasobów Urzędu i zachowania proporcjonalności, jeśli chodzi o stosowane środki.

W przypadku dochodzeń wewnętrznych szczególną uwagę zwraca się na instytucję, organ, urząd lub agencję, które mają najlepsze warunki do ich przeprowadzenia, zważywszy w szczególności na: charakter faktów, rzeczywiste lub potencjalne skutki finansowe sprawy oraz perspektywę ewentualnych sądowych działań następczych.

2. Decyzję o wszczęciu lub niewszczynaniu dochodzenia podejmuje Dyrektor Generalny.

Decyzję o wszczęciu dochodzenia zewnętrznego podejmuje Dyrektor Generalny, który działa z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego, jednej z instytucji, jednego z organów lub urzędów lub jednej z agencji Unii.

Decyzję o wszczęciu dochodzenia wewnętrznego podejmuje Dyrektor Generalny, który działa z własnej inicjatywy lub na wniosek instytucji, organu, urzędu lub agencji, w której lub w którym ma zostać przeprowadzone dochodzenie.

3. Tak długo, jak Urząd prowadzi dochodzenie wewnętrzne, zainteresowane instytucje, organy, urzędy i agencje nie mogą wszczynać dochodzeń równoległych dotyczących tych samych faktów.

4. W ciągu dwóch miesięcy od otrzymania przez Urząd wniosku, o którym mowa w ust. 2, podejmuje się decyzję o wszczęciu lub niewszczynaniu dochodzenia w danym momencie. O decyzji takiej powiadamia się bezzwłocznie państwo członkowskie, instytucję, organ, urząd lub agencję, które wystąpiły z wnioskiem. Decyzja o niewszczynaniu dochodzenia zawiera uzasadnienie.

Jeśli członek lub członek personelu instytucji, organu, urzędu lub agencji działający zgodnie z art. 22a regulaminu pracowniczego, dostarcza Urzędowi informacje dotyczące domniemanego nadużycia finansowego lub nieprawidłowości, Urząd informuje go, czy zdecydował wszcząć dochodzenie w sprawie danego stanu faktycznego, czy też nie.

5. W przypadku, gdy Urząd postanawia nie wszczynać dochodzenia wewnętrznego, bezzwłocznie przekazuje posiadane informacje zainteresowanej instytucji, zainteresowanemu organowi lub urzędowi lub zainteresowanej agencji, by te mogły podjąć dalsze właściwe działania zgodnie z obowiązującymi je przepisami. W stosownych przypadkach Urząd uzgadnia z zainteresowaną instytucją, zainteresowanym organem lub urzędem lub zainteresowana agencją środki, jakie należy zastosować w celu ochrony poufności źródła informacji, a w razie potrzeby prosi o powiadomienie o podjętych działaniach.”.

33. W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a) ustępy 1–4 otrzymują brzmienie:

„1. Dyrektor Generalny kieruje prowadzeniem dochodzeń. Może on na piśmie przyznać poszczególnych członkom personelu Urzędu uprawnienia do kierowania prowadzeniem dochodzeń. Dochodzenia prowadzone są pod jego kierownictwem przez wyznaczonych przez niego pracowników.

2. Pracownicy Urzędu przystępują do swoich zadań po przedstawieniu pisemnego upoważnienia, w którym określona jest ich tożsamość oraz ich uprawnienia. Upoważnienie wystawia Dyrektor Generalny, określając przedmiot i cel dochodzenia, a także podstawy prawne prowadzenia dochodzenia oraz wynikające z nich uprawnienia dochodzeniowe.

3. Państwa członkowskie dbają o to, aby ich właściwe organy, zgodnie z przepisami krajowymi, dostarczały pracownikom Urzędu niezbędnego wsparcia w wypełnianiu ich zadań. Instytucje, organy, urzędy i agencje dbają o to, aby ich członkowie i członkowie personelu udzielali pracownikom Urzędu niezbędnego wsparcia w wypełnianiu ich zadań.”;

b) ustęp 5 otrzymuje oznaczenie ustęp 4, a ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„5. Jeżeli z dochodzenia wynika, że wskazane może być podjęcie zapobiegawczych środków administracyjnych w celu ochrony interesów finansowych Unii, Urząd bez zbędnej zwłoki informuje zainteresowaną instytucję, zainteresowany organ lub urząd lub zainteresowaną agencję o toczącym się dochodzeniu. Przekazywane informacje obejmują następujące elementy:

a) tożsamość członka lub członka personelu objętego dochodzeniem oraz streszczenie odnośnego stanu faktycznego;

b) wszelkie informacje, które mogą pomóc instytucji, organowi, urzędowi lub agencji w podjęciu decyzji o ewentualnym zastosowaniu zapobiegawczych środków administracyjnych w celu ochrony interesów finansowych Unii;

c) informacje o wszelkich zalecanych specjalnych środkach służących zachowaniu poufności, szczególnie w sprawach wiążących się z zastosowaniem środków dochodzeniowych należących do zakresu kompetencji krajowych organów sądowych lub, w przypadku dochodzeń zewnętrznych, do zakresu kompetencji organów krajowych, zgodnie z prawem krajowym mającym zastosowanie do dochodzeń.

Zainteresowana instytucja, zainteresowany organ lub urząd lub zainteresowana agencja mogą w dowolnym momencie podjąć zapobiegawcze środki administracyjne i bezzwłocznie informują Urząd o podjęciu decyzji o zastosowaniu takich środków.

6. W przypadku stwierdzenia, że dochodzenia nie można zamknąć w ciągu 12 miesięcy od daty jego wszczęcia, Urząd co 6 miesięcy informuje Komitet Nadzoru o przyczynach takiego stanu rzeczy.”.

34. Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:

„ Artykuł 7

Obowiązek informowania Urzędu

„1. Instytucje, organy, urzędy i agencje przesyłają bezzwłocznie do Urzędu każdą informację dotyczącą możliwych przypadków nadużyć finansowych lub korupcji bądź każdej innej nielegalnej działalności przynoszącej szkody interesom finansowym Unii.

2. Instytucje, organy, urzędy i agencje oraz, w zakresie, w jakim pozwala na to prawo krajowe, państwa członkowskie przesyłają na wniosek Urzędu lub z własnej inicjatywy wszelkie będące w ich posiadaniu dokumenty lub informacje dotyczące prowadzonego przez Urząd dochodzenia.

3. Instytucje, organy, urzędy i agencje oraz, w zakresie, w jakim pozwala na to prawo krajowe, państwa członkowskie przesyłają ponadto do Urzędu wszelkie inne będące w ich posiadaniu i uznane za istotne dokumenty i informacje, dotyczące zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i każdej innej nielegalnej działalności przynoszącej szkody interesom finansowym Unii.

4. Urząd, zainteresowane instytucje, organy, urzędy lub agencje oraz jednostki koordynujące zwalczanie nadużyć finansowych mogą zawrzeć porozumienia administracyjne dotyczące przekazywania wszelkich informacji do Urzędu.”.

35. Dodaje się art. 7a i 7b w brzmieniu:

„ Artykuł 7a

Gwarancje proceduralne

„ 1. W trakcie dochodzenia Urząd poszukuje zarówno dowodów obciążających, jak i odciążających osobę objętą dochodzeniem. Dochodzenia prowadzi się w sposób obiektywny i bezstronny oraz zgodnie z zasadą domniemania niewinności oraz gwarancjami proceduralnymi określonymi w niniejszym artykule.

2. Wezwanie na przesłuchanie, czy to w charakterze świadka, czy osoby objętej dochodzeniem musi zostać wysłane z wyprzedzeniem dziesięciu dni roboczych; termin ten może ulec skróceniu za wyraźną zgodą wezwanego lub z należycie uzasadnionych przyczyn wynikających z pilności dochodzenia. W wezwaniu wymienia się prawa przysługujące osobie, która ma zostać przesłuchana. Urząd sporządza protokół przesłuchania, udostępniając go osobie przesłuchiwanej, aby mogła ona go zatwierdzić lub wprowadzić do niego dodatkowe uwagi. Osoba przesłuchiwana otrzymuje kopię protokołu przesłuchania. Powyższe zasady nie mają zastosowania do odbierania oświadczeń przy okazji inspekcji.

Jeśli w trakcie przesłuchania pojawią się informacje wskazujące na to, że może zaistnieć konieczność objęcia dochodzeniem osoby przesłuchiwanej, natychmiastowe zastosowanie mają zasady proceduralne przewidziane w ust. 3 i 4.

3. Z chwilą, gdy dochodzenie wykaże, że może ono objąć członka lub członka personelu instytucji, organu, urzędu lub agencji, taki członek lub członek personelu jest o tym fakcie informowany, o ile nie zakłóci to przebiegu dochodzenia.

4. Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 6 i art. 6 ust. 5, po zakończeniu dochodzenia nie można wyciągać wniosków odnoszących się imiennie do osoby objętej dochodzeniem bez umożliwienia jej ustosunkowania się do dotyczących jej faktów na piśmie lub w czasie przesłuchania prowadzonego przez wyznaczonych pracowników Urzędu i przekazania jej informacji wymaganych przepisami art. 11 i 12 rozporządzenia 45/2001. W sprawozdaniu końcowym z dochodzenia należy odnieść się do tych uwag. Osoba objęta dochodzeniem musi otrzymać streszczenie takich faktów w wezwaniu do przedstawienia uwag i przekazuje swoje uwagi w terminie wskazanym przez Urząd zgodnie z ust. 2. W trakcie przesłuchania osobie objętej dochodzeniem może towarzyszyć inna osoba przez nią wybrana. Wszystkie osoby objęte dochodzeniem mają prawo do posługiwania się wybranym przez siebie językiem urzędowym Unii; urzędnicy lub inni pracownicy Unii mogą zostać jednak poproszeni o posługiwanie się językiem urzędowym Unii, którym biegle władają. Osoba objęta dochodzeniem ma prawo do nieobciążania samej siebie.

W przypadkach, w których jest to konieczne dla zachowania poufności dochodzenia i które wiążą się z zastosowaniem środków dochodzeniowych będących w kompetencji krajowego organu sądowego, Dyrektor Generalny może zadecydować o odroczeniu obowiązku wezwania osoby objętej dochodzeniem do wyrażenia swojego stanowiska. W przypadku dochodzeń wewnętrznych Dyrektor Generalny podejmuje taką decyzję w porozumieniu z instytucją, organem, urzędem lub agencją, w której lub w którym zatrudniona jest dana osoba. Brak odpowiedzi ze strony instytucji, organu, urzędu lub agencji traktuje się jak wyrażenie zgody.

5. Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się nie naruszając:

a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

b) Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

c) Statutu posła do Parlamentu Europejskiego

d) regulaminu pracowniczego.

Artykuł 7b

Procedura weryfikacyjna

1. Dyrektor Generalny wprowadza w Urzędzie procedurę weryfikacyjną.

2. Wypełniając swoje obowiązki osoba lub osoby, którym powierzono procedurę weryfikacyjną, nie przyjmują od nikogo instrukcji.

Jeżeli osoba lub osoby, którym powierzono procedurę weryfikacyjną, są zdania, że środki podejmowane przez Dyrektora Generalnego naruszają ich niezależność, bezzwłocznie informują o tym Komitet Nadzoru.

Przed wszczęciem jakiegokolwiek postępowania dyscyplinarnego w stosunku do osoby lub osób, którym powierzono procedurę weryfikacyjną, zgodnie z przepisami regulaminu pracowniczego należy zasięgnąć opinii Komitetu Nadzoru.

3. Członek, członek personelu lub osoba fizyczna, które są objęte dochodzeniem, mogą zwrócić się do osoby lub osób, którym powierzono procedurę weryfikacyjną, o wydanie opinii na temat gwarancji proceduralnych przewidzianych w art. 6 ust. 4 i art. 7a. Wniosek można złożyć podczas dochodzenia lub nie później niż jeden miesiąc od dnia, w którym członek, członek personelu lub osoba fizyczna, które są objęte dochodzeniem, otrzymały informację o zamknięciu dochodzenia.

W terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania wniosku osoba lub osoby, którym powierzono procedurę weryfikacyjną, przekazują swoją opinię Dyrektorowi Generalnemu i przesyłają osobie objętej dochodzeniem odpowiedź z uzasadnieniem. Dyrektor Generalny podejmuje odpowiednie środki.

4. Złożenie wniosku na podstawie ust. 3 nie zawiesza dochodzenia.

5. Osoba lub osoby, którym powierzono procedurę weryfikacyjną, składają Komitetowi Nadzoru regularne sprawozdania ze swojej działalności; przedstawiają także Komitetowi Nadzoru oraz Komisji regularne sprawozdania statystyczne i analizy dotyczące kwestii związanych z gwarancjami proceduralnymi. Sprawozdania te nie mogą odnosić się do indywidualnych spraw będących przedmiotem dochodzenia.”.

36. Artykuł 8 ust. 2–4 otrzymują brzmienie:

„2. Informacje przekazane lub uzyskane w ramach dochodzeń wewnętrznych, w każdej formie, objęte są tajemnicą zawodową i korzystają z ochrony, jaką dają im przepisy mające zastosowanie w odniesieniu do instytucji Unii.

3. Zainteresowane instytucje, organy, urzędy i agencje zapewniają przestrzeganie poufności dochodzeń prowadzonych przez Urząd, w tym przynależnych praw osób objętych dochodzeniem, oraz, w przypadku wszczętego postępowania sądowego, wszystkich przepisów krajowych mających zastosowanie w takim postępowaniu.

4. Urząd przetwarza tylko takie dane osobowe, jakie są mu niezbędne do wypełnienia zadań na podstawie niniejszego rozporządzenia. Takie przetwarzanie danych osobowych odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 i obejmuje przekazywanie stosownych informacji osobom, których dotyczą dane, wymagane przepisami art. 11 i 12 tego rozporządzenia. Takie informacje nie mogą być przekazywane osobom innym niż te, których funkcje w instytucjach Unii lub w państwach członkowskich wymagają ich znajomości, ani być wykorzystywane do innych celów niż zwalczanie nadużyć finansowych, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności.

Urząd powołuje inspektora ochrony danych zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

5. Dyrektor Generalny dba o to, by informacje przeznaczone do wiadomości publicznej podawane były w sposób neutralny, bezstronny i w poszanowaniu zasad ustanowionych w niniejszym artykule oraz art. 7a.”.

37. W art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Po zakończeniu dochodzenia przez Urząd z upoważnienia Dyrektora Generalnego sporządza się sprawozdanie, w którym określa się podstawę prawną dochodzenia, podjęte kroki proceduralne, stwierdzone fakty z określeniem ich prawnej kwalifikacji, sposób, w jaki przestrzegano gwarancji proceduralnych zgodnie z art. 7a, ewentualny wpływ na interesy finansowe Unii oraz ewentualne wnioski z dochodzenia wraz z zaleceniami dotyczącymi działań następczych, jakie powinny zostać podjęte.”;

b) ustępy 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Sprawozdania sporządzone w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi przydatne dokumenty przesyła się właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich, zgodnie z zasadami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych, oraz Komisji. Na wniosek Urzędu właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich przekazują Urzędowi w odpowiednim czasie informacje o podjętym działaniu oraz postępach osiągniętych po przekazaniu przez Urząd swoich sprawozdań z dochodzeń.

4. Sprawozdania sporządzone w następstwie dochodzenia wewnętrznego i wszystkie związane z nimi przydatne dokumenty przesyłane są zainteresowanej instytucji, zainteresowanemu organowi lub urzędowi lub zainteresowanej agencji. Instytucja, organ, urząd lub agencja podejmują w związku z dochodzeniami wewnętrznymi takie działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, jakie uzasadnione są wynikami tych dochodzeń, i składają z nich sprawozdanie Urzędowi w terminie przewidzianym w zaleceniach zawartych w sprawozdaniu.

5. Jeżeli sprawozdanie sporządzone po przeprowadzeniu dochodzenia wewnętrznego wskazuje na istnienie faktów mogących dawać podstawy do wszczęcia postępowania karnego, informację taką należy przekazać krajowym organom sądowym zainteresowanego państwa członkowskiego, chyba że dostępne są środki wewnętrzne umożliwiające podjęcie bardziej odpowiednich działań następczych, zważywszy na charakter faktów lub skalę skutków finansowych.

6. Bez uszczerbku dla ust. 4 zdanie drugie, jeśli w wyniku dochodzenia nie zostanie znaleziony żaden dowód przeciwko członkowi lub członkowi personelu instytucji, organu, urzędu lub agencji bądź osobie fizycznej lub prawnej, dochodzenie dotyczące takiej osoby zostaje zamknięte przez Dyrektora Generalnego, który w terminie dziesięciu dni roboczych przekazuje odpowiednią informację osobie objętej dochodzeniem.

7. Informator, który przekazuje Urzędowi informacje dotyczące domniemanego nadużycia finansowego lub nieprawidłowości, może uzyskać od Urzędu informacje o zamknięciu dochodzenia oraz, w stosownych przypadkach, o przekazaniu sprawozdania końcowego do właściwych organów, jeżeli wystąpi z odpowiednim wnioskiem. Urząd może jednak odrzucić taki wniosek, jeśli uzna, że może on w efekcie zaszkodzić uzasadnionym interesom osoby objętej dochodzeniem, negatywnie wpłynąć na skuteczność dochodzenia i działań podejmowanych w jego następstwie albo naruszyć wymagania poufności.”.

38. Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:

„ Artykuł 10

Wymiana informacji miedzy Urzędem a organami państw członkowskich

1. Nie naruszając przepisów art. 8 i 9 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96, Urząd może w każdej chwili przekazać właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich informacje uzyskane w trakcie dochodzeń zewnętrznych w takim czasie, aby umożliwić im podjęcie odpowiednich działań.

2. Nie naruszając przepisów art. 8 i art. 9, Dyrektor Generalny w czasie trwania dochodzeń wewnętrznych przekazuje organom sądowym zainteresowanego państwa członkowskiego uzyskane przez Urząd informacje na temat faktów, które wymagają zastosowania środków dochodzeniowych będących w kompetencji krajowego organu sądowego.

Dyrektor Generalny wcześniej informuje jednak o takiej sytuacji zainteresowaną instytucję, zainteresowany organ lub urząd lub zainteresowaną agencję. Przekazywane informacje obejmują tożsamość osoby objętej dochodzeniem, streszczenie ustalonych faktów, wstępną ocenę prawną i szacowaną wartość ewentualnych skutków finansowych.

Zastosowanie mają przepisy art. 7a ust. 4.

3. O ile nie jest to niezgodne z prawem krajowym, właściwe organy, a w szczególności organy sądowe, zainteresowanego państwa członkowskiego bezzwłocznie informują Urząd o działaniach podjętych na podstawie informacji przekazanych im na podstawie niniejszego artykułu lub dokonują tego na żądanie Urzędu.

4. Urząd może dostarczyć dowody w postępowaniach przed sądami krajowymi zgodnie z prawem krajowym oraz regulaminem pracowniczym.”.

39. Wprowadza się art. 10a w brzmieniu:

„ Artykuł 10a

Współpraca Urzędu z Eurojustem, Europolem i organizacjami międzynarodowymi

1. Urząd współpracuje odpowiednio z Eurojustem, Europejskim Urzędem Policji (Europolem) i organizacjami międzynarodowymi w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych, korupcji oraz wszelkiej innej nielegalnej działalności szkodzącej interesom finansowym Unii.

Jeżeli może się to przyczynić do wsparcia i poprawy koordynacji i współpracy między krajowymi organami ścigania lub gdy Urząd przekazał właściwym organom w państwach członkowskich informacje, na podstawie których można podejrzewać występowanie nadużycia finansowego, korupcji lub jakiejkolwiek innej nielegalnej działalności, o której mowa w art. 1, stanowiących poważną formę przestępczości, przekazuje stosowne informacje do Eurojustu.

2. Urząd może zawrzeć porozumienia administracyjne z Eurojustem oraz Europolem niezbędne w celu ułatwienia tej współpracy. Tego rodzaju porozumienia robocze mogą dotyczyć wymiany informacji o charakterze operacyjnym, strategicznym lub technicznym, w tym danych osobowych i informacji niejawnych.

3. Urząd może także w razie potrzeby zawrzeć podobne porozumienia administracyjne z właściwymi służbami w państwach trzecich i organizacjami międzynarodowymi. Urząd koordynuje działania z działaniami zainteresowanych służb Komisji oraz Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.”.

40. W art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

a) ustępy 1–4 otrzymują brzmienie:

„1. Komitet Nadzoru umacnia niezależność Urzędu poprzez regularne monitorowanie prowadzonych działań dochodzeniowych.

W szczególności Komitet Nadzoru:

a) monitoruje sposób funkcjonowania wymiany informacji między Urzędem a instytucjami, urzędami, organami i agencjami;

(b) śledzi rozwój sytuacji w zakresie stosowania gwarancji proceduralnych i czasu trwania dochodzeń na podstawie informacji przekazywanych przez Dyrektora Generalnego oraz na podstawie opinii i analiz sporządzanych regularnie przez osobę lub osoby, którym powierzono procedurę weryfikacyjną.

Komitet Nadzoru kieruje opinie do Dyrektora Generalnego. Może je wydawać z własnej inicjatywy. Wydaje je także na wniosek Dyrektora Generalnego lub na wniosek instytucji, organu, urzędu lub agencji, nie ingerując przy tym jednak w przebieg prowadzonych dochodzeń.

Instytucje, organy, urzędy lub agencje otrzymują kopię takiej opinii.

Komitet Nadzoru może zwrócić się do Urzędu o dodatkowe informacje na temat dochodzeń w należycie uzasadnionych sytuacjach, nie ingerując przy tym jednak w przebieg prowadzonych dochodzeń.

2. Komitet Nadzoru jest złożony z pięciu niezależnych członków, posiadających doświadczenie w pracy na wysokich stanowiskach w organach sądowych lub dochodzeniowych lub też na porównywalnych stanowiskach związanych z zakresem działalności Urzędu. Są oni powoływani za wspólnym porozumieniem Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji na podstawie wstępnej listy kandydatów przedstawionej przez Komisję.

3. Kadencja członków komitetu trwa pięć lat, bez możliwości powołania ich na drugą kadencję. Co 30 miesięcy następuje częściowa wymiana składu. Na zmianę wymienia się trzech i dwóch członków.

4. Po upływie kadencji członkowie sprawują swoją funkcję do czasu, kiedy zostaną zastąpieni.”;

b) ustępy 6–8 otrzymują brzmienie:

„6. Komitet Nadzoru mianuje swojego przewodniczącego. Przyjmuje on swój regulamin, który przed przyjęciem przedstawia do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji. Posiedzenia Komitetu Nadzoru są zwoływane z inicjatywy jego przewodniczącego lub Dyrektora Generalnego. Komitet Nadzoru zbiera się co najmniej 10 razy w roku. Komitet Nadzoru podejmuje decyzje większością głosów swoich członków. Obsługę jego sekretariatu zapewnia Urząd.

7. Dyrektor Generalny każdego roku przekazuje Komitetowi Nadzoru roczny plan zarządzania. Dyrektor Generalny dba o to, by Komitet Nadzoru był okresowo informowany o działalności Urzędu, o tym, jak wykonuje on swoje zadania dochodzeniowe oraz o działaniach podejmowanych w następstwie dochodzeń.

Dyrektor Generalny okresowo informuje Komitet Nadzoru:

a) o sprawach, w których zainteresowana instytucja, zainteresowany organ lub urząd lub zainteresowana agencja bądź też właściwe organy państw członkowskich nie podjęły działań w odpowiedzi na zalecenia Urzędu;

b) o sprawach, w przypadku których przekazano informacje organom sądowym państw członkowskich, oraz sprawach, w przypadku których podjęto decyzje o nieprzekazywaniu informacji na temat dochodzeń wewnętrznych zainteresowanym krajowym organom sądowym zgodnie z art. 9 ust. 5;

c) o czasie trwania dochodzeń zgodnie z art. 6 ust. 6.

8. Komitet Nadzoru przyjmuje co najmniej jedno sprawozdanie ze swojej działalności w ciągu roku, dotyczące w szczególności oceny niezależności Urzędu, stosowania gwarancji proceduralnych i czasu trwania dochodzeń. Takie sprawozdania przekazywane są Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu.

Komitet może przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu sprawozdania dotyczące wyników dochodzeń prowadzonych przez Urząd i działań podejmowanych w ich następstwie.”.

41. Wprowadza się art. 11a w brzmieniu:

„ Artykuł 11a

Wymiana opinii z instytucjami

1. Parlament Europejski, Rada i Komisja spotykają się okresowo lub na wniosek jednej z tych instytucji, Urzędu lub Komitetu Nadzoru w celu wymiany opinii na szczeblu politycznym, aby omówić politykę dochodzeniową Urzędu. Dyrektor Generalny i przewodniczący Komitetu Nadzoru uczestniczą w wymianie opinii. Członkowie Europolu, Eurojustu oraz Trybunału Obrachunkowego mogą być zapraszani do udziału doraźnie na wniosek jednej z wyżej wymienionych instytucji, Urzędu lub Komitetu Nadzoru.

42. 2. Wymiana opinii dotyczy:

a) priorytetów strategicznych polityki dochodzeniowej Urzędu;

b) sprawozdań z działalności oraz opinii Komitetu Nadzoru przewidzianych w art. 11 ust. 1;

c) sprawozdań Dyrektora Generalnego na podstawie art. 12 ust. 3 akapit 2;

d) stosunków między Urzędem a instytucjami, organami, urzędami i agencjami;

e) stosunków między Urzędem a właściwymi organami państw członkowskich;

f) efektywności działań dochodzeniowych Urzędu i prac Komitetu Nadzoru.

3. Wymiana opinii odbywa się bez interwencji w przebieg dochodzeń.

4. Urząd podejmuje odpowiednie działanie, biorąc pod uwagę opinie wyrażone w ramach wymiany opinii oraz przekazuje informacje o podjętych działaniach w sprawozdaniach, o których mowa w art. 12 ust. 3 akapit drugi.”.

43. Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:

„ Artykuł 12

Dyrektor Generalny

1. Na czele Urzędu stoi Dyrektor Generalny. Dyrektora Generalnego powołuje Komisja zgodnie z procedurą określoną w ust. 2. Kadencja Dyrektora Generalnego trwa siedem lat, bez możliwości powołania na drugą kadencję.

2. W celu powołania nowego Dyrektora Generalnego Komisja publikuje zaproszenie do składania zgłoszeń w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej . Publikacja ma miejsce co najmniej sześć miesięcy przed upływem kadencji urzędującego Dyrektora Generalnego. Po przeprowadzeniu procedury wyboru Komisja sporządza listę kandydatów o odpowiednich kwalifikacjach, należycie zasięga opinii Parlamentu Europejskiego, Rady i Komitetu Nadzoru na podstawie tej listy oraz podejmuje decyzję.

3. Wypełniając swoje obowiązki w zakresie wszczynania i prowadzenia dochodzeń zewnętrznych i wewnętrznych lub sporządzania z nich sprawozdań, Dyrektor Generalny nie zwraca się o instrukcje do jakiegokolwiek rządu, jakiejkolwiek instytucji, jakiegokolwiek organu lub urzędu bądź jakiejkolwiek agencji, ani też nie przyjmuje od nich instrukcji. Jeżeli Dyrektor Generalny oceni, że środek przyjęty przez Komisję narusza jego niezależność, niezwłocznie informuje o tym Komitet Nadzoru, zwracając się o wydanie opinii i decyduje o ewentualnym wniesieniu sprawy przeciwko Komisji do Trybunału Sprawiedliwości.

Dyrektor Generalny regularnie składa sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji dotyczące ustaleń poczynionych w wyniku dochodzeń przeprowadzonych przez Urząd, podjętych działań i napotkanych trudności, z poszanowaniem poufności dochodzeń, przynależnych praw osób objętych dochodzeniem i, w zależności od przypadku, przepisów prawa krajowego mających zastosowanie w postępowaniu sądowym.

4. W kontekście rocznego planu zarządzania Dyrektor Generalny określa co roku priorytety polityki dochodzeniowej Urzędu.

5. Dyrektor Generalny może w drodze pisemnej decyzji, na określonych w niej warunkach i w określonym w niej zakresie, delegować wykonywanie niektórych swoich zadań określonych w art. 5 oraz art. 6 ust. 1 na członka lub członków personelu Urzędu.

6. Dyrektor Generalny jest wspierany przez organ wewnętrzny, którego opinii zasięga w sprawie wszczęcia dochodzenia, przed zamknięciem dochodzenia oraz zawsze wtedy, gdy uzna to za stosowne.

7. Po zasięgnięciu opinii Komitetu Nadzoru, inspektora ochrony danych Urzędu oraz osoby lub osób, którym powierzono procedurę weryfikacyjną zgodnie z art. 7b, Dyrektor Generalny przyjmuje podręcznik procedur. Podręcznik musi zawierać wskazówki dotyczące praktycznych aspektów prowadzenia dochodzeń administracyjnych przez Urząd.

8. Przed nałożeniem jakichkolwiek sankcji dyscyplinarnych w stosunku do Dyrektora Generalnego Komisja zasięga opinii Komitetu Nadzoru.

Sankcje dyscyplinarne w stosunku do Dyrektora Generalnego stanowią przedmiot uzasadnionej decyzji, która przekazywana jest do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Nadzoru.

9. Wszelkie odniesienia do „Dyrektora” Urzędu w regulaminie pracowniczym, rozporządzeniu finansowym[19] oraz wszelkich innych aktach prawnych należy odczytywać jako odniesienia do Dyrektora Generalnego.”.

44. Wprowadza się art. 12a w brzmieniu:

„ Artykuł 12a

Zastępca/zastępcy dyrektora

Zastosowanie mają przepisy Komisji dotyczące zastępstwa.

W drodze odstępstwa Dyrektor Generalny, po zasięgnięciu opinii Komitetu Nadzoru, może wyznaczyć jednego lub dwóch dyrektorów na swoich zastępców. Jeżeli żaden z tych zastępców nie jest dostępny, zastosowanie mają ponownie przepisy Komisji dotyczące zastępstwa.”.

45. Artykuł 13 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 13

Finansowanie

Środki przeznaczone dla Urzędu, których całkowitą kwotę zapisuje się w specjalnej pozycji w sekcji budżetu ogólnego Unii odnoszącej się do Komisji, określone są szczegółowo w załączniku do tejże sekcji.

Plan zatrudnienia Urzędu załącza się do planu zatrudnienia Komisji.”.

46. Artykuł 14 otrzymuje brzmienie:

„ Artykuł 14

Sprawozdanie z oceny

Nie później niż dnia [ data przyjęcia niniejszego rozporządzenia + 4 lata ] Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia wraz z opinią Komitetu Nadzoru. W sprawozdaniu tym wskazuje się, czy konieczna jest zmiana niniejszego rozporządzenia.”.

47. Skreśla się art. 15.

Artykuł 2

Rozporządzenie (Euratom) nr 1074/1999 traci moc.

Artykuł 3

1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

2. Artykuł 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) 1073/1999 zmieniony niniejszym rozporządzeniem ma zastosowanie do okresu kadencji członków Komitetu Nadzoru urzędujących w czasie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Niezwłocznie po wejściu niniejszego rozporządzenia w życie Przewodniczący Parlamentu Europejskiego wybiera losowo dwóch członków, którzy zakończą pełnienie swoich funkcji, na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) 1073/1999 zmienionego niniejszym rozporządzeniem, po upływie pierwszych 30 miesięcy ich kadencji.

3. Artykuł 12 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia (WE) 1073/1999 zmienione niniejszym rozporządzeniem ma zastosowanie do kadencji Dyrektora Generalnego urzędującego w czasie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

4. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

[…]

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI DLA WNIOSKÓW

[do zastosowania przy wszelkich wnioskach lub inicjatywach przedkładanych władzy prawodawczej

(art. 28 rozporządzenia finansowego oraz art. 22 przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia)]

1. STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

1.1. Tytuł wniosku/inicjatywy: zmieniony wniosek w sprawie zmiany rozporządzenia nr 1073/1999 dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i uchylającego rozporządzenie (EURATOM) nr 1074/1999

1.2. Dziedzina(-y) polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa: zwalczanie nadużyć finansowych

1.3. Charakter wniosku/inicjatywy: ustawodawcza

1.4. Cel/cele: poprawa ogólnej efektywności OLAF-u i zarządzania tym urzędem

1.5. Uzasadnienie wniosku/inicjatywy: Artykuł 325 TFUE, artykuł 106a Traktatu Euratom

1.6. Czas trwania działania i jego wpływu finansowego: nd.

1.7. Przewidywany(-e) tryb(-y) zarządzania: bezpośrednie zarządzanie scentralizowane przez Komisję

2. ŚRODKI ZARZĄDZANIA

2.1. Zasady nadzoru i sprawozdawczości: zob. art. 14 zmienionego wniosku.

2.2. System zarządzania i kontroli: nd.

2.3. Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom: w zakresie niniejszego rozporządzenia

3. SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY

3.1. Dział(y) wieloletnich ram finansowych i pozycja(-e) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ: 24.010600.03.01.00 Wydatki wynikające z mandatu członków Komitetu Nadzorczego

3.2. Szacunkowy wpływ na wydatki

3.2.1. Synteza szacunkowego wpływu na wydatki: brak wpływu

3.2.2. Szacunkowy wpływ na środki operacyjne: brak wpływu

3.2.3. Szacunkowy wpływ na środki administracyjne: brak wpływu

3.2.4. Zgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi: brak wpływu

3.2.5. Udział osób trzecich w finansowaniu: brak wpływu

3.3. Szacunkowy wpływ finansowy na dochody: brak wpływu

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI DLA WNIOSKÓW

STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

Tytuł wniosku/inicjatywy

zmieniony wniosek w sprawie zmiany rozporządzenia nr 1073/1999 dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i uchylającego rozporządzenie (EURATOM) nr 1074/1999

Dziedzina(-y) polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[20]

24.01. Wydatki administracyjne w obszarze działalności „Zwalczanie nadużyć finansowych”

24.02. Zwalczanie nadużyć finansowych

Charakter wniosku/inicjatywy

( Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania

( Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu pilotażowego/działania przygotowawczego[21]

( Wniosek/inicjatywa wiąże się z przedłużeniem bieżącego działania

( Wniosek/inicjatywa dotyczy działania, które zostało przekształcone pod kątem nowego działania

Cele

Wieloletni(e) cel(e) strategiczny(-e) Komisji wskazany(-e) we wniosku/inicjatywie

Zwalczanie nadużyć finansowych

Cel(e) szczegółowy(-e) i działanie(-a) ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa

Cel szczegółowy nr 7.1.a

Działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywa

24.01. Wydatki administracyjne w obszarze działalności „Zwalczanie nadużyć finansowych”

24.02. Zwalczanie nadużyć finansowych

Oczekiwany(-e) wynik(i) i wpływ

Należy wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie docelowej.

Usprawnienie współpracy OLAF-u z zainteresowanymi podmiotami na wszystkich poziomach: na poziomie UE – z instytucjami, organami, urzędami i agencjami UE, właściwymi organami państw członkowskich oraz organami państw trzecich i organizacji międzynarodowych.

Wskaźniki wyników i wpływu

Należy określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie realizacji wniosku/inicjatywy.

Zgodnie z art. 14.

Uzasadnienie wniosku/inicjatywy

Potrzeba(-y), która(-e) ma(-ją) zostać zaspokojona(-e) w perspektywie krótko- lub długoterminowej

Pełna rozliczalność OLAF-u na warunkach gwarantujących przestrzeganie gwarancji podstawowych, a także jego pełna niezależność.

Wartość dodana z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej

W artykule 325 TFUE przewiduje się wspólne działania Komisji i państw członkowskich na rzecz ochrony interesów finansowych Unii oraz zwalczania nadużyć finansowych. W artykule tym przypisuje się zatem Komisji szczególną odpowiedzialność za ochronę interesów finansowych Unii.

Główne wnioski wyciągnięte z podobnych działań

-

Spójność z ewentualnymi innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia

Niniejszy zmieniony wniosek jest zgodny ze stosownymi instrumentami ustawodawczymi Unii Europejskiej.

Czas trwania działania i jego wpływu finansowego

( Wniosek/inicjatywa o określonym czasie trwania

- ( Czas trwania wniosku/inicjatywy: od [DD/MM]RRRR r. do [DD/MM]RRRR r.

- ( Czas trwania wpływu finansowego: od RRRR r. do RRRR r.

( Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym czasie trwania

- Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od RRRR r. do RRRR r.,

- po którym następuje faza operacyjna.

Przewidywany(-e) tryb(y) zarządzania[22]

( Bezpośrednie zarządzanie scentralizowane przez Komisję

( Pośrednie zarządzanie scentralizowane poprzez przekazanie zadań wykonawczych:

- ( agencjom wykonawczym

- ( organom utworzonym przez Wspólnoty[23]

- ( krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek świadczenia usługi publicznej

- ( osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej, określonym we właściwym prawnym akcie podstawowym w rozumieniu art. 49 rozporządzenia finansowego

( Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi

( Zarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi

( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi ( należy wyszczególnić )

W przypadku wskazania więcej niż jednego trybu, należy podać dodatkowe informacje w części „Uwagi”.

Uwagi

[…]

[…]

ŚRODKI ZARZĄDZANIA

Zasady nadzoru i sprawozdawczości

Należy określić częstotliwość i warunki.

Komitet Nadzoru będzie monitorował działania dochodzeniowe OLAF-u zgodnie z art. 11.

Oprócz obowiązków, na które niniejszy zmieniony wniosek nie ma wpływu, osoby, którym powierzono procedurę weryfikacyjną, będą regularnie składać sprawozdania ze swoich działań Komitetowi Nadzoru (art. 7b).

System zarządzania i kontroli

Zidentyfikowane ryzyko

nd.

Przewidywane metody kontroli

nd.

Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom

Określić istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony

Wykonanie zgodne z rozporządzeniem finansowym.

[…]

SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY

Dział(y) wieloletnich ram finansowych i pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ

- Istniejące pozycje w budżecie

Według działów wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie

Dział wieloletnich ram finansowych | Pozycja w budżecie | Rodzaj środków | Wkład |

Numer [treść …...….] | ZRÓŻNICO-WANE /NIEZRÓ-ŻNICOWA-NE ([24]) | państw EFTA[25] | krajów kandydujących[26] | państw trzecich | w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego |

24.0106 | 24.010600.030100 Wydatki wynikające z mandatu członków Komitetu Nadzorczego | NIEZRÓ-ŻNICO-WANE | NIE | NIE | NIE | NIE |

- Nowe pozycje w budżecie, o których utworzenie się wnioskuje

Według działów wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie

Dział wieloletnich ram finansowych | Pozycja w budżecie | Rodzaj środków | Wkład |

Numer [treść …...….] | ZRÓŻNI-COWANE /NIEZRÓ-ŻNICOWA-NE | państw EFTA | krajów kandydujących | państw trzecich | w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego |

[…] | [XX.YY.YY.YY] […] | […] | TAK/ NIE | TAK/ NIE | TAK/ NIE | TAK/ NIE |

Szacunkowy wpływ na wydatki

Synteza szacunkowego wpływu na wydatki

w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Dział wieloletnich ram finansowych: | Numer | [treść …...….] |

w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

-

Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie

- ( Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich

- ( Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono poniżej:

Wartości szacunkowe należy wyrazić w pełnych kwotach (lub przynajmniej z dokładnością do jednego miejsca po przecinku)

Rok N | Rok N+1 | Rok N+2 | Rok N+3 | wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) |

( Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) |

XX 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji ) | 8 |

XX 01 01 02 (w delegaturach) |

XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) |

10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) |

( Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy)[34] |

XX 01 02 01 (AC, END, INT z globalnej koperty finansowej) |

XX 01 02 02 (AC, AL, END, INT i JED w delegaturach) |

10 01 05 02 (AC, END, INT - bezpośrednie badania naukowe) |

Inna pozycja w budżecie (określić) |

OGÓŁEM | 8 |

XX oznacza odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w budżecie

Potrzeby w zakresie zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w świetle istniejących ograniczeń budżetowych.

Opis zadań do wykonania:

Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony | Wsparcie administracyjne dla członków Komitetu Nadzoru |

Personel zewnętrzny |

Zgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi

- ( Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi.

- ( Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w wieloletnich ramach finansowych.

Należy wyjaśnić, na czym ma polegać przeprogramowanie, określając pozycje w budżecie, których ma ono dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.

[…]

- ( Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności lub zmiany wieloletnich ram finansowych[37]

Należy wyjaśnić, który wariant jest konieczny, określając pozycje w budżecie, których ma on dotyczyć, oraz podając odpowiednie kwoty.

[…]

Udział osób trzecich w finansowaniu

- (Wniosek/inicjatywa nie przewiduje współfinansowania ze strony osób trzecich

- Wniosek/inicjatywa przewiduje współfinansowanie szacowane zgodnie z poniższym:

Środki w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rok N | Rok N+1 | Rok N+2 | Rok N+3 | wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) | Ogółem |

Rok N | Rok N+1 | Rok N+2 | Rok N+3 | wprowadzić taką liczbę kolumn dla poszczególnych lat, jaka jest niezbędna, by odzwierciedlić cały okres wpływu (por. pkt 1.6) |

Artykuł …. | | | | | | | | | |W przypadku wpływu na dochody różne, należy wskazać pozycję(-e) wydatków w budżecie, którą(-e) ten wpływ obejmie.

[…]

Należy określić metodę obliczania wpływu na dochody.

[…][pic][pic][pic]

[1] Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.

[2] Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 8.

[3] Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 20.

[4] COM (2006)244

[5] Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), P6_TA-PROV(2008) 553. Sprawozdanie przygotowawcze – zob. A6-0394/2008.

[6] SEC (2010) 859

[7] Opinia nr 2/2010 z dnia 23 września 2010 r. oraz opinia nr 5/2010 z dnia 29 listopada 2010 r., opublikowane w Rocznym sprawozdaniu Komitetu Nadzoru OLAF (czerwiec 2009-grudzień 2010)http://ec.europa.eu/anti_fraud/reports/sup_comm/2009-2010/Activity-report-2009-2010_en.pdf

[8] Decyzja Rady 2009/371/WSiSW z 9 kwietnia 2009, Dz.U. L 121, s. 37.

[9] Decyzja Rady z dnia 28 lutego 2002 r., Dz.U. L 63 z 6.3.2002, s. 1 (art. 11 ust. 3)

[10] Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych, Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1-22.

[11] Dz.U. C […] z […], s. […].

[12] Dz.U. C […] z […], s. […].

[13] Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.

[14] Sprawozdanie specjalne nr 1/2005 (Dz.U. C 202 z 18.8.2005, s.1), zatwierdzone przez Radę w konkluzjach z dnia 8 listopada 2005 r.

[15] Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.

[16] Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 8.

[17] Dz. U. L 56 z 4.3.1968 r.

[18] Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1-4.

[19] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1-48;

[20] ABM: Activity-Based Management: zarządzanie kosztami działań; ABB: Activity-Based Budgeting: budżet zadaniowy.

[21] O którym mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b) rozporządzenia finansowego.

[22] Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html

[23] O których mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego.

[24] Środki zróżnicowane/ środki niezróżnicowane

[25] EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu

[26] Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach potencjalne kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich.

[27] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.

[28] Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.

[29] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.

[30] Realizacje odnoszą się do dostarczonych produktów i usług (np. liczba sfinansowanych wymian studentów, liczba kilometrów zbudowanych dróg itp.).

[31] Zgodnie z opisem w punkcie 1.4.2. „Cel(e) szczegółowy(-e)…”

[32] Rok N jest rokiem, w którym rozpoczyna się wprowadzanie w życie wniosku/inicjatywy.

[33] Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne pozycje „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.

[34] AC= pracownik kontraktowy; INT= pracownik tymczasowy; JED= młodszy oddelegowany ekspert AL= członek personelu miejscowego; END= oddelegowany ekspert krajowy;

[35] Poniżej pułapu na personel zewnętrzny ze środków operacyjnych (dawne pozycje „BA”)

[36] Przede wszystkim fundusze strukturalne, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejski Fundusz Rybacki.

[37] Zob. pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.

[38] W przypadku tradycyjnych zasobów własnych (opłaty celne, opłaty wyrównawcze od cukru) należy wskazać kwoty netto, tzn. kwoty brutto po odliczeniu 25 % na poczet kosztów poboru.