ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.3

EKES jest zdania, że zwiększanie stopy zatrudnienia w UE należy zacząć, przed podjęciem wszelkich działań na rzecz mobilizowania starszych pracowników, od zrobienia wszystkiego, by doprowadzić do powszechnego zatrudnienia wśród ludzi młodych, ponieważ miałoby to znacznie bardziej długofalowe konsekwencje socjologiczne (niezależność, wymiar społeczny, stopa urodzeń, rodzina itp.) oraz ekonomiczne, w zakresie wzrostu, finansowania wydatków socjalnych, konsumpcji, oszczędności, inwestycji (budownictwo itp.). Komitet wzywa państwa członkowskie i instytucje europejskie do podjęcia kroków niezbędnych do zmniejszenia bezrobocia wśród młodzieży w Europie, głównie poprzez szybsze i skuteczniejsze wdrażanie Europejskiego Paktu na rzecz Młodzieży oraz krajowych programów reform poszczególnych państw członkowskich w ramach strategii lizbońskiej.
8.3

Co za tym idzie, analizując rynek, którego to dotyczy, nie można koncentrować się na konkretnym porcie, ale należy rozpatrywać cały rynek ładunków po to, aby zapobiegać przesunięciu ładunków od jednej firmy żeglugowej bliskiego zasięgu do drugiej, czy też do innego portu.
4.3

EKES bez zastrzeżeń popiera proponowane jednolite ramy regulacyjne w postaci bardziej przejrzystego zbioru przepisów, w których ujęte będą wspólne zasady i wymogi. W związku z rosnącym znaczeniem UE jest ponadto wskazane, by dążyć do zgodności z obowiązującymi standardami międzynarodowymi oraz by tak dalece, jak to możliwe, brać udział w kształtowaniu przyszłych przepisów OIE, także w połączeniu ze stosowaniem zasady przezorności. Komisja zwróciła uwagę, że WE powinna w dłuższej perspektywie dążyć do członkostwa w OIE, ponieważ przyczyniłoby się to do poprawy spójności ze standardami, wytycznymi i innymi postanowieniami przyjętymi przez OIE. Należy zakładać, że przepisy unijne staną się przykładem dla innych partnerów handlowych, co przyczyniłoby się do podniesienia poziomu ochrony zdrowia. Ponadto można w ten sposób uniknąć nieadekwatnych ograniczeń międzynarodowej konkurencji. Jednocześnie UE powinna wspierać w tej kwestii niektóre kraje rozwijające się i przekazywać zainteresowanym krajom trzecim jasny obraz nowych unijnych przepisów prawnych.
1.3

EKES zwraca się do Komisji o przeprowadzenie kontroli zapewniającej uchylenie odpowiednich przepisów na szczeblu krajowym, tak by nie stanowiły one nowych barier technicznych i nie zniweczyły oczekiwanych korzyści.
1.2

EKES uważa, że głównym celem edukacji nadal jest kształcenie obywateli wolnych, krytycznych, samodzielnych, zdolnych do przyczyniania się do rozwoju swojego społeczeństwa, posiadających umiejętności na poziomie niezbędnym do sprostania nowym wyzwaniom, a także świadomych, że są oni częścią dziedzictwa kulturowego i dzielą te same wartości oraz że zamieszkiwany przez nich świat nie kończy się na nich i musi być zachowany dla przyszłych pokoleń. Edukacja powinna także przyczyniać się do wzrostu niezależności jednostek.
1.9

Analizując kwestię możliwych synergii w odniesieniu do transeuropejskich sieci energetycznych na tle sytuacji w krajach nadbałtyckich będących nowymi członkami UE, EKES uważa, że w ramach podejścia zintegrowanego należy podjąć jeden z możliwych do szybkiej realizacji kroków i doprowadzić do zintegrowania systemów krajów nadbałtyckich z systemami UE poprzez most energetyczny. Realizując to przedsięwzięcie, nie można dopuścić jednak do stranded cost (4) w obszarze sieci przesyłowych w dalszej perspektywie (2020 r.).
5.10

Wszelkie definicje powinny zostać w pełni zawarte we wniosku, a nie tylko zaczerpnięte z GHS i nie powinny wymagać korzystania z innych dokumentów. Byłaby to dobra okazja do zdefiniowania po raz pierwszy słowa „chemical” (ang.) — zarówno jako rzeczownika („produkt chemiczny” czy „chemikalia”), jak i jako przymiotnika („chemiczny”). Jeśli jest ono tożsame ze zwrotem „substancja”, co przypuszczalnie ma miejsce, należy to jasno stwierdzić. Sprawiłoby to także, iż jaśniejszy stałby się zakres tej i innych dyrektyw oraz rozporządzeń o szerszym zastosowaniu niż tylko w odniesieniu do produktów ściśle określonego przemysłu „chemicznego”. Jasne stałoby się także, iż tłumaczenie angielskiego słowa „chemical” jako „substancja chemiczna” w językach, gdzie nie występuje ekwiwalent jednowyrazowy, nie sugeruje istnienia alternatywnych (i przypuszczalnie nietoksycznych?) „substancji niechemicznych”. Mogłoby to także, miejmy nadzieję, zmniejszyć wykorzystanie stosowanych w dobrej wierze, ale nic nieznaczących stwierdzeń, takich jak „większość artykułów zawiera chemikalia” (1) (co zawierają pozostałe?) czy „chemikalia są wykorzystywane w prawie każdym miejscu pracy” (2) (a co wykorzystuje się w pozostałych miejscach pracy?). Komitet rozumie oczywiście, że jakiekolwiek zastosowane definicje muszą być spójne w całym prawodawstwie. Jednakże Komitet nie sądzi, by którykolwiek akt prawny był bardziej „fundamentalny” niż inny (a jeśli tak jest, to omawiany wniosek wyraźnie ma takie cechy) i z pewnością nie akceptuje tego, by zainteresowane strony musiały przeczytać całość powiązanego prawodawstwa tylko po to, by ustalić co dane słowo oznacza, a czego nie oznacza. Jest to ważne, ponieważ tłumaczenie na różne języki powoduje powstanie różnic, których nie ma w oryginale — lub też zacieranie się kluczowych rozróżnień. Na przykład słowo „produkt” jest w omawianym kontekście używane jako słowo neutralne oznaczające wszelkie towary, które mogą być kupowane bądź wykorzystywane w miejscu pracy lub przez konsumenta. W żadnym wypadku nie ma być ono synonimem słowa „artykuł”, które ma specyficzne znaczenie w prawodawstwie UE i innych podmiotów. Jest to wystarczająco jasne w języku angielskim, ale może być mniej wyraźne w innych językach. Niezależnie od sytuacji rozróżnienie to musi zostać zachowane. Należy także wyodrębnić inne nieporozumienia językowe i kulturowe i ich unikać. Na przykład w Europie angielski zwrot „substance-free environment” („otoczenie wolne od substancji”) mógłby być zrozumiany jako określenie przestrzeni kosmicznej. W USA oznacza on szkołę, w której zabronione jest spożywanie alkoholu i palenie papierosów. W wielu kulturach prasa popularna zakłada, że osoba, którą przyłapano ze śladami „chemikaliów” (ang. chemicals) na rękach, jest terrorystą.
9.1

Azotan amonu jest białym ciałem stałym sprzedawanym w granulkach, produkowanym od ponad stu lat z amoniaku pochodzącego z gazu ziemnego. Światowa produkcja tej substancji wynosi ponad 20 mln ton. Ma on znaczenie jako nawóz azotowy oraz jako surowiec do produkcji materiałów wybuchowych. Ze względu na to drugie zastosowanie oraz bezpośrednią dostępność i niski koszt, substancja ta stała się przedmiotem zainteresowania terrorystów. Do produkcji materiałów wybuchowych potrzeba także innych składników, np. oleju napędowego, niemniej są one łatwo dostępne. Azotan amonu przez wiele lat był wykorzystywany przez terrorystów z IRA, zastosowano go także w głośnych zamachach w Oklahomie, Word Trade Centre i na Bali. Ostatnio został użyty w zamachach zorganizowanych przez grupy ekstremistów działających w Londynie i innych stolicach europejskich. Instrukcje do produkcji tego rodzaju urządzeń można bez trudu znaleźć w internecie. Już 2 kg mogą wyrządzić ogromne szkody. Wydaje się, że niektóre odpowiednio zdeterminowane osoby są w stanie bez trudu zdobyć azotan amonu w ilościach przekraczających 500 kg, w razie potrzeby poprzez wielokrotne zakupy mniejszych ilości w sklepach ogrodniczych i innych placówkach detalicznych. Wszelki nadzór jest tu oczywiście trudny do realizacji.
1.3

EKES zauważa również, że w obszarze ochrony konsumentów prawodawstwo odgrywa kluczową rolę. Z drugiej strony dotychczasowe przepisy są nieelastyczne, a uczciwy rynek mógłby mieć olbrzymie znaczenie dla konsumentów i dostawców. Kiedy rynek nie działa sprawnie, uregulowania prawne stają się niezbędne. EKES wzywa Komisję do zapewnienia faktycznego wdrażania i przestrzegania przepisów prawa tam, gdzie są one niezbędne. Nie powinno mieć to jednak żadnych negatywnych skutków dla ochrony konsumentów gwarantowanej przez państwa członkowskie. Jednym z instrumentów w tym wypadku jest lepsze nadzorowanie rynku; Komitet wzywa zatem Komisję do przeprowadzenia odpowiednich badań rynkowych na skalę makro i mikro. Przepisy prawne muszą być egzekwowane i poddawane stałej ocenie. Ponadto prawodawstwo musi być proste i zrozumiałe, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że większość podmiotów na rynku wewnętrznym to MŚP.
3.9.1

Intensyfikacja badań i rozwoju na wszystkich etapach łańcucha energetycznego to podstawa koniecznego postępu technologicznego zmierzającego do odkrywania nowych rozwiązań, zmniejszania kosztów i zwiększania efektywności we wszystkich dziedzinach związanych z energią: od eksploatacji surowców, przez przetwarzanie i magazynowanie energii, aż po wykorzystanie jej przez końcowych odbiorców — gospodarkę, transport, gospodarstwa domowe. Jak Komitet już kilkakrotnie zwracał uwagę, należy w tym celu znacznie zwiększyć środki na badania i rozwój. Powinny one także skorzystać na zmniejszeniu rozległego dotowania tych technologii, którym daleko jeszcze do samodzielnego utrzymania się na rynku.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 162/87

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych (wersja przeredagowana)

COM(2007) 858 wersja ostateczna — 2007/0292 (COD)

(2008/C 162/21)

Dnia 30 stycznia 2008 r. Rada Unii Europejskiej, działając na podstawie art. 95 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych (wersja przeredagowana)

Zważywszy na to, że Komitet uznaje, że treść wniosku jest w zupełności zadowalająca, oraz że wypowiedział się już na temat treści tego wniosku w swoich wcześniejszych opiniach, przyjętych odpowiednio w dniu 24 lutego 1971 r. (1) oraz w dniu 23 lutego 1995 r. (2) (CESE 196/1996), na 442. sesji plenarnej w dniach 13–14 lutego 2008 r. (posiedzenie z dnia 13 lutego 2008 r.) Komitet stosunkiem głosów 133 do 2 — 2 osoby wstrzymały się od głosu — postanowił wydać pozytywną opinię na temat proponowanego wniosku i odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumentach.

Bruksela, 13 lutego 2008 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Dimitris DIMITRIADIS

(1) Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych (Dz.U. C 36 z 19.4.1971, s. 14).

(2) Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 80/777/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wydobywania i wprowadzania do obrotu naturalnych wód mineralnych (Dz.U. C 110 z 2.5.1995, s. 55).
—

na rządach państw członkowskich, krajowych organach odpowiedzialnych za zapewnienie równego statusu kobiet i mężczyzn oraz partnerach społecznych we wszystkich państwach członkowskich ciąży obowiązek zagwarantowania, by wprowadzane systemy płac nie powodowały dyskryminacji płacowej ze względu na płeć; w tym kontekście cele w dziedzinie równego wynagrodzenia dla mężczyzn i kobiet powinny zostać wzmocnione zarówno na szczeblu krajowym jak i w przedsiębiorstwach przez wytyczne wspólnotowe, przy użyciu dokładnych wskaźników; w rezultacie należy wytyczyć cele z myślą o zmniejszeniu różnic w dostępie do kształcenia zawodowego i technicznego pomiędzy dziewczętami i chłopcami oraz zmniejszeniu różnic w wysokości uposażenia w chwili przyjęcia do pracy;
1.4

Na podstawie wcześniejszych doświadczeń Komitet zachęca do przeciwdziałania niepewności, która mogłaby pojawić się w wyniku uchylenia przepisów, poprzez zwiększenie przejrzystości i częstości informowania o jego skutkach. Wzywa także do zwrócenia uwagi na to, by nie dochodziło do pomieszania z zakresem dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych.
1.6.1

Istotny jest tu zakres dyrektywy. Komitet zgadza się, że dyrektywa ta powinna mieć zastosowanie do dodatkowych rodzajów umów, na podstawie których dostarcza się towary konsumentowi (np. wynajem samochodów) oraz do umów, na podstawie których świadczone są usługi polegające na udostępnieniu zasobów cyfrowych (np. pliki muzyczne dostępne przez Internet). Istotny jest tu także przypadek sprzedaży towarów używanych w drodze publicznych aukcji, gdzie konsument osobiście bierze udział w sprzedaży. Inne aspekty, takie jak definicja dostawy, przejście ryzyka, pojęcie i przedłużenie limitu czasowego dla zgodności towarów z umową, naprawy zmierzające do usunięcia powtarzających się wad, ciężar dowodu, a nawet niektóre środki odwoławcze powinny być uznawane za część „horyzontalnego” środka w ramach mieszanego podejścia do przeglądu dorobku wspólnotowego w dziedzinie praw konsumenta. Debata nad szczegółami tych zagadnień powinna mieć miejsce w momencie przedstawienia tego dokumentu do konsultacji i publicznej dyskusji.
5.4

Kolejny znaczący aspekt podkreślony w sprawozdaniu to dopłaty transportowe, które w Europie sięgają kwoty od 270 do 290 miliardów euro. Prawie połowa przeznaczona jest dla transportu drogowego będącego jednym z najmniej przyjaznych środowisku środków transportu. Branża transportowa przyczynia się do wielu problemów z zakresu ochrony środowiska, jak zmiany klimatyczne, emisje zanieczyszczeń do atmosfery i hałasu, a jednocześnie korzysta z wysokich dopłat. Sektor transportu drogowego otrzymuje rocznie dopłaty w wysokości 125 miliardów euro, z których większość w postaci dopłat do infrastruktury, jeżeli założy się, że opodatkowanie transportu drogowego nie stanowi dopłaty do finansowania infrastruktury. Lotnictwo, będące środkiem transportu o największym szczególnym wpływie na klimat, otrzymuje znaczące dopłaty w postaci preferencyjnych warunków opodatkowania, w szczególności zwolnienia z opodatkowania paliwa i podatku VAT, które wynoszą od 27 do 35 miliardów euro rocznie. Sektor kolejowy otrzymuje dopłaty w wysokości 73 miliardów euro rocznie i korzysta w największym stopniu z innych dopłat przewidzianych w budżecie. Jeżeli chodzi o transport wodny, to w sprawozdaniu stwierdza się, że dopłaty dla tego sektora wynoszą od 14 do 30 miliardów euro (niedostępne w języku polskim sprawozdanie Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska w sprawie dopłat transportowych w Europie Size, structure and distribution of transport subsidies in Europe).
2.2

Na Wyspach Kanaryjskich udało się stworzyć atrakcyjny i zróżnicowany sektor turystyki służący ponad dziesięciu milionom turystów rocznie. Na Maderze również udało się rozwinąć turystykę poprzez istotne zwiększenie jej możliwości przyjmowania turystów. Natomiast jeśli chodzi o Antyle i Reunion, to sektor turystyki odgrywa tam ważną rolę, lecz jest jeszcze niestabilny. Dzięki swemu wyjątkowemu środowisku naturalnemu oraz wspaniałemu klimatowi RNO udało się stworzyć turystykę wysokiej jakości. Doprowadziło to jednak do większej zależności ekonomicznej, co pociąga za sobą poważne ryzyko, gdyż popyt w sektorze turystyki jest bardzo zmienny i zależy od zjawisk klimatycznych, kursu euro, sytuacji sanitarnej, itd.
3.8

Można jeszcze wątpić, że kontrole tożsamości, przeszukiwanie bagażu lub pojazdów na drogowych przejściach granicznych, na lotniskach, w portach i rzadziej na dworcach autobusowych lub kolejowych faktycznie powstrzymują przemieszczanie się terrorystów, nawet jeżeli zabezpieczenia dokumentów tożsamości stanowią sporą przeszkodę dla fałszywych dowodów tożsamości; o ile środki te rzeczywiście do pewnego stopnia w sumie utrudniają przemieszczanie się przestępców, utrudniają one życie wszystkich obywateli i stopniowo prowadzą do nadzorowania przepływu osób, jeżeli weźmiemy jeszcze pod uwagę rozpowszechnienie systemów nadzoru wideo, prywatnych agentów ochrony, elektronicznych przepustek w budynkach publicznych i prywatnych oraz lokalizację telefonów komórkowych i inne środki lokalizacji osób w czasie rzeczywistym. Wszystkie te rozwiązania nie zapobiegają jednak samobójczym atakom bojowników. Tworzą natomiast atmosferę państwa policyjnego, jeżeli nie podejmiemy demokratycznych środków, aby wykazać, że użycie tych technologii nie wykracza poza to, co jest ściśle niezbędne do realizacji wyznaczonych celów. Rozwiązaniem mogłyby być krajowe organy kontrolujące instytucje nadzorcze oraz utworzenie europejskiej grupy dyskusyjnej w tej dziedzinie a także w dziedzinie akt domniemanych terrorystów.
4.2

Opracować systemy zarządzania środowiskiem dostosowane do potrzeb i łatwiej dostępne: uwzględnianie zagadnień dotyczących ochrony środowiska przy podejmowaniu decyzji strategicznych jako przesłanek wzrostu i innowacji pozwoli przedsiębiorstwom nie tylko przestrzegać istniejących przepisów, ale także wypróbować nowe, lepsze praktyki, uwzględniające zarówno swobodę inicjatywy jak i ograniczenia prawne, w celu zaspokojenia szczególnych potrzeb małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw. Należy w szczególności stworzyć bodźce na rzecz przyjęcia systemów ekozarządzania (typu EMAS lub ISO). Jeśli chodzi o europejski system ekozarządzania i audytu (EMAS) cel ten może zostać osiągnięty np. poprzez wprowadzenie do rozporządzenia korzystnych dla MŚP klauzul, wdrażanie dostosowane do struktury MŚP (5) i stopniowe ograniczenie obecnej liczby inspekcji i wniosków o informacje kierowanych do zarejestrowanych przedsiębiorstw. Chodzi tu o zachęcenie MŚP do przyjmowania wspomnianych systemów, gdyż jak dotąd tylko we Włoszech, w Niemczech i w Hiszpanii odnotowano znaczną liczbę przedsiębiorstw, które je wdrożyły. EKES ma nadzieję, że Komisja uwzględni powyższe sugestie, a także te zawarte w opinii EKES-u w sprawie roli społeczeństwa obywatelskiego wobec zmian klimatu z lipca 2006 r. (6), szczególnie w związku z obecnym przeglądem systemu EMAS. Ponadto EKES zachęca Komisję do poszukiwania elementów mogących uzupełnić obecne systemy ekozarządzania wśród nieformalnych i nieujętych w ramy prawne mechanizmów istniejących na szczeblu lokalnym. Tylko bezpośrednie zaangażowanie MŚP i stowarzyszeń MŚP na szczeblu lokalnym może bowiem przyczynić się do zmiany obecnej sytuacji.
3.1.3

EKES wielokrotnie stwierdzał, że UE to nie tylko Bruksela, dlatego też zawsze wspierał wymiar lokalny. Komitet z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji, aby ustanowić punkty kontaktowe EKES-u we wszystkich reprezentacjach WE. Jest to logiczne następstwo podpisania załącznika do protokołu w sprawie współpracy pomiędzy obiema instytucjami. Załącznik ten będzie stanowił podstawę stałego rozwoju współpracy międzyinstytucjonalnej. EKES liczy 344 członków, we wszystkich 27 państwach członkowskich UE. Członkowie ci działają w różnych organizacjach krajowych reprezentowanych w ramach trzech grup Komitetu. Posiadają oni wiedzę dotyczącą zagadnień krajowych i regionalnych, a ponadto perspektywę ogólnoeuropejską, wynikającą z ich pracy w Komitecie. Reprezentacje WE i biura informacyjne Parlamentu Europejskiego powinny korzystać z tych cennych zasobów. Interesującym pierwszym wyzwaniem byłoby podjęcie przez punkty kontaktowe we współpracy z członkami EKES-u inicjatyw mających na celu uczczenie w maju 2008 r. 50. rocznicy utworzenia EKES-u.
4.11

Mówiąc ogólniej, Komisja zauważa, że obniżone stawki są skuteczne tylko wtedy, gdy udział wydatków konsumpcyjnych na towary i usługi jest stały w czasie i znacznie zróżnicowany pomiędzy grupami o wysokich i niskich dochodach. Różnice te są wyraźniejsze w sektorze żywnościowym, odzieżowym i budowlanym: między poszczególnymi krajami istnieją tu duże różnice. Jednak często największe różnice — niesprawiedliwe ze społecznego punktu widzenia — istnieją wewnątrz poszczególnych państw członkowskich. EKES zwraca uwagę na fakt, że w różnych państwach członkowskich obniżona stawka stosowana jest dla całych kategorii, bez uwzględnienia, że w obrębie wielu z nich znajdują się towary przeznaczone dla ogółu konsumentów, ale także takie, które są zdecydowanie elitarne i których cena jest wielokrotnie wyższa. Otwarty pozostaje problem, w jaki sposób i według jakich kryteriów stosować różne stawki do towarów i usług tak samo nazywanych, lecz w rzeczywistości przeznaczonych — w zależności od ceny i jakości — dla różnych warstw społecznych. Innym problemem jest to, w jaki sposób przyjąć trwałe rozróżnienia, niepodatne na zmiany mody oraz zapewnić ich przestrzeganie bez wprowadzania kosztownych i złożonych kontroli. Pozostaje też do uregulowania zagadnienie oszustw, możliwych we wszystkich sektorach, ale szczególnie w dwóch dziedzinach, o których była już mowa: szczegółowe i drobiazgowe oznaczenia mogą je ułatwić, a ich kontrolowanie nie jest wcale łatwe. EKES zwraca uwagę na konieczność stosowania rozróżniających kryteriów w zależności od względów natury społecznej: innymi słowy, obniżone stawki powinny przyczyniać się do realizacji polityki społecznej polegającej na redystrybucji dochodów lub — gdy niemożliwe są rozwiązania alternatywne omówione w pkt 4.15 — do wsparcia istotnych programów społecznych. W każdym razie należy zapewnić ich przejrzystość dla obywateli i innych państw członkowskich.
1.2

Komitet uważa, że zasadniczym celem jest przekształcenie uniwersytetów europejskich w ośrodki przyciągające studentów z całego świata, co przyczyni się do wyeksponowania wysokiej jakości europejskiego szkolnictwa wyższego i badań. Komitet sądzi jednak, że program ten nie powinien doprowadzić do drenażu mózgów z krajów trzecich. Dlatego też wzywa Komisję do przeanalizowania, we współpracy z władzami i uniwersytetami z krajów trzecich, strategii motywujących studentów i nauczycieli do korzystania z możliwości oferowanych przez program Erasmus Mundus, a następnie do powrotu do swoich krajów pochodzenia w celu wniesienia wkładu w rozwój zrównoważony tych krajów. Komitet podkreśla, że do osiągnięcia tego celu niezbędne jest ustanowienie ścisłego związku między europejską polityką współpracy na rzecz rozwoju oraz programami takimi jak Erasmus Mundus.
—

Kontrola transpozycji przepisów nieobowiązkowych jest jednakowoż bardziej problematyczna. Przypomnijmy, że chodzi tu o założenie, zgodnie z którym — w rozumieniu art. 249 traktatu WE — dyrektywa ogranicza się do sformułowania celów ogólnych, pozostawiając państwom członkowskim wolny wybór w kwestii formy i środków zmierzających do ich osiągnięcia. Ocena tego, czy transpozycja jest kompletna i wierna, powinna zatem dotyczyć treści aktów krajowych, a nie tylko sposobu ich sformułowania. Trybunał zaleca tym samym, by przy kontroli aktów wdrażających kierowano się przede wszystkim podejściem pragmatycznym, traktując te akty indywidualnie, zależnie od celów dyrektywy i sektora, do którego się ona odnosi; dla Komisji jednak może to być mylące (8).
4.7

Komitet zaleca Komisji sprawdzenie, czy możliwe byłoby wzbogacenie planu działań na rzecz kształcenia dorosłych atrakcyjnym dorocznym europejskim festiwalem nauki oraz kampaniami informacyjnymi i motywującymi do uczenia się przez całe życie realizowanymi w prasie, radiu i telewizji. Ponadto wzywa Komisję, by uwzględniła potrzebę prowadzenia aktywnej pracy socjalnej, aby dotrzeć do osób mających utrudniony dostęp do kształcenia i zachęcić je do udziału w kształceniu dorosłych. Komitet uznaje taki osobisty kontakt z osobami w gorszej sytuacji społecznej za ważny element realizacji celu podniesienia poziomu wykształcenia, wzmocnienia umiejętności dostosowywania się do zmieniających się warunków oraz wspierania równego dostępu do uczenia się przez całe życie.
2.6

Wiele lotnisk, jak Gatwick, Paris Orly, Milan Linate i in., już teraz dramatycznie zbliża się do granicy przepustowości. Do roku 2010 w sytuacji takiej znajdzie się około 15 kolejnych lotnisk europejskich. Brytyjski urząd lotnictwa cywilnego jest jedną z organizacji, których zdaniem przydziały czasu powinny być sprzedawane liniom lotniczym w drodze licytacji, po czym mogłyby one handlować nimi na rynku wtórnym (przy zapewnieniu jego przejrzystości). Zachęcałoby to do lepszego wykorzystania ograniczonych zasobów.