Poprawa dostępu online do cyfrowych produktów i usług jest jednym z trzech filarów strategii jednolitego rynku cyfrowego, który jest z kolei jednym z dziesięciu priorytetów Komisji Junckera. W strategii jednolitego rynku cyfrowego Komisja zobowiązała się do wprowadzenia w pierwszej połowie 2016 r. środków poprawiających przejrzystość cenową i wzmacniających nadzór regulacyjny nad transgranicznym doręczaniem paczek.

Wreszcie, niektórzy detaliści internetowi obciążają swoich klientów wyższymi kosztami dostawy niż te, które sami ponoszą. Marże są wyższe w przypadku wysyłki do innych krajów bądź do obszarów oddalonych lub peryferyjnych w tym samym kraju, np. na wyspy. Jednak nie wszyscy operatorzy świadczący usługi doręczania paczek żądają wyższych opłat za dostawę na bardziej oddalone obszary: większość operatorów świadczących usługę powszechną stosuje jednolitą stawkę na terytorium całego kraju.

Po trzecie, wciąż brakuje informacji o rynku doręczania paczek, w tym o dostępnych usługach, operatorach i cenach. Wiele przedsiębiorstw i osób fizycznych zna tylko niektórych spośród operatorów, z których usług mogłyby skorzystać, i często domyślnie korzysta z operatora świadczącego usługę powszechną. Utrudnia to nowym podmiotom zdobycie udziału w rynku i zmniejsza presję konkurencyjną na istniejących operatorów, co ogranicza z kolei zachęty do poprawy jakości usług i prowadzi do wyższych cen. Aby rozwiązać problem deficytu informacji, przy wykorzystaniu środków z programu COSME Komisja wspiera powstanie platformy informacyjnej o usługach doręczania paczek. Dzięki niej detaliści internetowi będą mieli więcej informacji o alternatywnych rozwiązaniach w zakresie doręczania paczek i będą mogli dokonywać lepszych wyborów. W perspektywie średniookresowej platforma ta ma również służyć mniejszym podmiotom do konsolidowania przesyłek, dzięki czemu będą mogły kwalifikować się do uzyskania obniżek cen. Na mocy niniejszego rozporządzenia powstanie specjalna strona internetowa Komisji, która będzie zawierać link do tej platformy.

Po drugie, nieskuteczny i niespójny nadzór regulacyjny lub jego brak stwarza przeszkody dla funkcjonowania jednolitego rynku. Różnice między krajowymi ramami prawnymi i sposobami wykonania przez państwa członkowskie dyrektywy 97/67/WE doprowadziły do tego, że wiele krajowych organów regulacyjnych ma ograniczone kompetencje do monitorowania rynku transgranicznego doręczania paczek. Brakuje im zatem informacji niezbędnych do stwierdzenia ewentualnych przypadków nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku lub wykrycia problemów regulacyjnych. Fragmentacja otoczenia regulacyjnego w sektorze pocztowym również przysparza trudności operatorom świadczącym transgraniczne usługi doręczania paczek.

Istnieje wiele powodów wysokich cen transgranicznego doręczania paczek. Po pierwsze, rynek transgranicznych dostaw paczek charakteryzuje się stosunkowo wysokimi barierami wejścia na rynek (np. kosztami utopionymi). Mogą one ograniczać konkurencyjne wejście na rynek na dużym obszarze geograficznym, gdyż operatorzy ponoszą wysokie koszty stałe tworzenia dużych sieci dostaw (oraz regularnego lub stałego świadczenia usług). Jeżeli rynek jest już konkurencyjny, to konkurują między sobą głównie przedsiębiorstwa wysyłające duże ilości towarów, takie jak większe sklepy internetowe, które są w stanie negocjować ceny z operatorami świadczącymi usługi doręczenia paczek na zasadzie indywidualnych zniżek. Mniejsi detaliści i konsumenci indywidualni (którzy często nie wysyłają wystarczających ilości przesyłek, by móc indywidualnie negocjować rabaty) płacą wyższe publiczne ceny za transgraniczne doręczanie paczek i są obsługiwani przez mniejszą liczbę operatorów, zwłaszcza na obszarach oddalonych, w przypadku których zdarza się, że jedynie operator świadczący usługę powszechną doręcza przesyłki bez dodatkowych opłat.

Konsumenci i małe przedsiębiorstwa twierdzą, że problemy z doręczaniem przesyłek, w szczególności wysokie ceny, uniemożliwiają im zwiększenie sprzedaży lub zakupów w innych państwach członkowskich. Z badań wynika, że publiczne transgraniczne ceny pobierane przez operatorów świadczących usługę powszechną są często od trzech do pięciu razy wyższe niż równoważne ceny krajowe i że różnic tych nie można wytłumaczyć kosztami pracy oraz innymi kosztami w kraju przeznaczenia. Ceny w pozornie podobnych do siebie państwach członkowskich za nadanie przesyłek na porównywalnych odcinkach czasami różnią się znacząco, choć nie ma żadnego oczywistego czynnika kosztowego, który by to uzasadniał.

W komunikacie Komisji z 2012 r. w sprawie handlu elektronicznego stwierdzono, że poprawa fizycznej dostawy towarów zamawianych w internecie jest jednym z najważniejszych czynników rozwoju handlu elektronicznego. W związku z tym w 2013 r. przyjęto plan działania dotyczący przesyłek, w którym określono działania służące osiągnięciu trzech szerszych celów. Są nimi: (i) większa przejrzystość i więcej informacji dla wszystkich podmiotów na wszystkich etapach łańcucha wartości w handlu elektronicznym; (ii) większa dostępność, lepsza jakość i większa przystępność rozwiązań w zakresie dostawy oraz (iii) ulepszenie procesu obsługi reklamacji oraz mechanizmów rozstrzygania sporów dla konsumentów. Nastąpiła pewna poprawa w odniesieniu do (i) jakości usług, m.in. dzięki inicjatywie w zakresie interoperacyjności, podjętej przez operatorów świadczących usługę powszechną oraz czwartemu wnioskowi o normalizację do CEN/TC331, oraz (ii) w obszarze udzielania informacji konsumentom za sprawą powstania europejskich znaków zaufania dotyczących zakupów internetowych. Konieczne są jednak uzupełniające środki w zakresie przejrzystości cen i wzmocnienie nadzoru regulacyjnego, biorąc pod uwagę fakt, że ceny niektórych usług transgranicznych są nadal wysokie, a nie wszystkie krajowe organy regulacyjne mają możliwość gromadzenia danych niezbędnych do monitorowania zmian na rynkach przesyłek z powodu zróżnicowania ich kompetencji i różnych definicji usług doręczania paczek. W momencie wprowadzenia obecnych europejskich ram regulacyjnych w zakresie usług pocztowych, tj. dyrektywy 97/67/WE, nacisk położono głównie na przesyłki listowe, natomiast większość usług doręczenia paczek pozostawała poza zakresem usługi powszechnej. Tymczasem z tytułu listów pochodzi obecnie mniej niż połowa dochodów europejskiego sektora pocztowego.

Istnieje wiele powodów, dla których nie dochodzi do zakupów w innych państwach członkowskich lub sprzedaży do innych państw. W komunikacie Komisji pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” przedstawiono szereg środków mających poprawić dostęp konsumentów i przedsiębiorstw do towarów i usług oferowanych w internecie w całej Europie. Do środków tych zalicza się: likwidację nieuzasadnionej dyskryminacji geograficznej i innych form dyskryminacji ze względu na miejsce zamieszkania lub obywatelstwo; dalsze ujednolicenie prawa umów konsumenckich dotyczących sprzedaży towarów i dostarczania treści cyfrowych przez internet i w inny sposób na odległość oraz przegląd rozporządzenia w sprawie współpracy w zakresie ochrony konsumentów.

Unijni konsumenci i detaliści internetowi nie czerpią pełnych korzyści z jednolitego rynku. W 2014 r. tylko 15 % konsumentów zrobiło zakupy przez internet w innym państwie UE, mimo że z takiej formy zakupów w swoim kraju skorzystało 44 % obywateli. Ponad trzy czwarte (84 %) sprzedaży online w 2014 r. pochodziło z kraju, w którym mieści się siedziba przedsiębiorstwa sprzedającego. Według szacunków podanych w badaniu Parlamentu Europejskiego w pełni funkcjonujący jednolity rynek cyfrowy mógłby wnieść do europejskiego PKB ok. 415 mld EUR. Korzyści z transgranicznego handlu elektronicznego szacuje się na 0,27 % PKB. Transgraniczny handel elektroniczny przynosi również bezpośrednie korzyści obywatelom i przedsiębiorstwom, zapewniając im dostęp do szerszej gamy towarów i usług i niższe ceny z uwagi na większą konkurencję cenową.

Przeanalizowano pięć grup wariantów. Odrzucono dodatkowe środki mające doprowadzić do konsolidacji przesyłek od małych detalistów, ponieważ taka możliwość ma powstać w ramach platformy informacyjnej wspieranej ze środków programu COSME. Regulację cen odrzucono z kolei jako rozwiązanie, które mogłoby zakłócać konkurencję w złożonym otoczeniu rynkowym, szczególnie ze względu na brak wiedzy o regulacjach i rynku w tym sektorze. Ponadto istnieją znaczne różnice między sektorami telekomunikacji i doręczania paczek, na przykład co do struktury kosztów, potwierdzone we wspólnym sprawozdaniu ERGP i BEREC. Utrzymanie scenariusza odniesienia również zostało odrzucone, ponieważ dotychczasowe działania nie doprowadziły do zwiększenia przystępności usług transgranicznej dostawy paczek ani do wzmocnienia nadzoru regulacyjnego nad tym sektorem.

FTI Consulting znalazł dowody na to, że operatorzy świadczący usługę powszechną posiadają władzę rynkową na rynku transgranicznego doręczania paczek sporadycznie nadawanych przez małe podmioty. Copenhagen Economics wykazał, że ceny transgranicznych dostaw są często od trzech do pięciu razy wyższe niż ich krajowe odpowiedniki. Badanie Uniwersytetu St Louis wykazało, że podawane do publicznej wiadomości przez operatorów świadczących usługę powszechną ceny paczek transgranicznych (dla obywateli i małych przedsiębiorstw) są prawie pięciokrotnie wyższe niż ich krajowe odpowiedniki, przy czym nie wydaje się, by koszty pracy bądź inne koszty w kraju przeznaczenia miały statystyczny wpływ na to transgraniczne zróżnicowanie cen.

Podczas warsztatów zorganizowanych po 18 miesiącach od opublikowania planu działania dotyczącego przesyłek z 2013 r. detaliści internetowi wyjaśnili, że chociaż ich zdaniem oferta usług doręczania paczek jest lepsza niż dotychczas, wciąż jeszcze pozostaje wiele problemów do rozwiązania. Wśród najistotniejszych kwestii wymieniono wysokie opłaty za transgraniczne dostawy i zwroty, a także niską interoperacyjność i fakt, że korzystanie z usług różnych operatorów świadczących usługi doręczania paczek lub zmiana operatora są utrudnione. Na posiedzeniu Komitetu ds. dyrektywy pocztowej w czerwcu 2015 r. przedstawiono różnice w podejściu krajowych organów regulacyjnych do rynku doręczania paczek. Na poprzednich posiedzeniach Komitetu omawiano kwestie dotyczące rynku transgranicznego doręczania paczek w związku z przyjęciem zielonej księgi z 2012 r.

W swojej rezolucji „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym” Parlament Europejski podkreślił, że dostęp do dobrej jakości efektywnych usług doręczania paczek w przystępnych cenach jest zasadniczym warunkiem wstępnym intensywnego rozwoju transgranicznego handlu elektronicznego. Parlament poparł również działania zmierzające do poprawy przejrzystości cenowej i nadzoru regulacyjnego, ukierunkowane na sprawne działanie transgranicznych rynków doręczania paczek.

3.2.Pomocniczość

Obecne ramy regulacyjne (dyrektywa 97/67/WE) nie zostały wdrożone w sposób, który zapewniłby przystępność usług dostawy paczek w Unii Europejskiej poza zakresem powszechnej usługi pocztowej. Transgraniczne doręczanie paczek ze swej natury obejmuje usługi w więcej niż jednym państwie członkowskim, a zatem nie może być nadzorowane przez krajowe organy regulacyjne, które działają niezależnie od siebie, nie posiadając informacji o kosztach doręczania paczek w innych państwach członkowskich, np. o opłatach końcowych pobieranych przez operatora w państwie członkowskim przeznaczenia od operatora w państwie członkowskim nadania. W celu wyeliminowania przyczyn leżących u podstaw tego problemu konieczne jest podjęcie działań na poziomie Unii. Krajowe organy regulacyjne będą odpowiedzialne za ustalenie, czy usługi transgraniczne są przystępne w świetle warunków rynkowych w danym państwie członkowskim.

Ponadto rozbieżności w przepisach krajowych dotyczących nadzoru regulacyjnego nad operatorami świadczącymi usługi doręczania paczek, mimo że same w sobie nie są niezgodne z dyrektywą 97/67/WE, powodują brak pewności prawa i przeszkody na drodze do jednolitego rynku usług pocztowych. Aby ustanowić minimalne wymogi dotyczące nadzoru regulacyjnego nad wszystkimi operatorami pocztowymi w całej Unii i w związku z tym uniknąć fragmentacji regulacyjnej, konieczne są działania na szczeblu Unii. Zasada pomocniczości jest zachowana, ponieważ interwencja UE jest niezbędna, by usunąć pewne bariery na rynku wewnętrznym.

3.3.Proporcjonalność

Działanie Unii zaproponowane w niniejszym rozporządzeniu ogranicza się do tego, co jest konieczne do osiągnięcia wyznaczonych celów. Samoregulacja operatorów świadczących usługi doręczania przesyłek nie doprowadziła do zmiany nadzoru regulacyjnego, przejrzystości stawek opłat ani do wymiernych postępów w zwiększaniu przystępności transgranicznych usług doręczania paczek dla małych podmiotów nadających paczki.

Środki poprawiające przejrzystość stawek opłat są proporcjonalne, ponieważ mają ograniczony charakter i dotyczą przede wszystkim tych segmentów rynku, w których według danych możliwość wyboru jest ograniczona. Ta cecha transgranicznych rynków doręczania paczek, wraz z charakterystyką strukturalną tych rynków (takimi jak wysokie koszty utopione i korzyści skali) powoduje wysokie ceny transgranicznych usług doręczania paczek dla podmiotów nadających niewielkie ilości paczek. Indywidualne ceny negocjowane na zasadach komercyjnych głównie przez dużych detalistów internetowych (a także oferowane przez operatorów innych niż operatorzy świadczący usługi powszechne) pozostają poza zakresem środka dotyczącego przejrzystości cen, jednak kontynuowane będą kontrole konkurencji ex post obejmujące wszystkich operatorów i wszystkie segmenty rynku. W poszczególnych państwach członkowskich różni się zakres paczek podlegających obowiązkowi świadczenia usługi powszechnej, z którym wiąże się wymóg, by taryfy były przystępne, zorientowane na koszty, przejrzyste i niedyskryminacyjne. W wyniku tego zróżnicowania usługi te nie mogą być bezpośrednio porównywane w obrębie Unii, a egzekwowanie dyrektywy 97/67/WE nie przynosi zamierzonych rezultatów.

Małe przedsiębiorstwa i mikroprzedsiębiorstwa (operatorzy zatrudniający mniej niż 50 pracowników) prowadzące działalność wyłącznie w jednym państwie członkowskim będą zwolnione z obowiązku stosowania tego środka, aby zminimalizować obciążenie administracyjne najmniejszych przedsiębiorstw, które nie prowadzą działalności transgranicznej. Podmiotom objętym zakresem przedmiotowego środka niniejsze rozporządzenie przyniesie poprawę pewności co do obowiązków prawnych, a także pozwoli uniknąć fragmentacji w Unii.

3.4.Wybór instrumentu

Komisja proponuje przyjęcie rozporządzenia, ponieważ gwarantuje ono usunięcie barier na jednolitym rynku poprzez uzupełnienie obowiązujących ram regulacyjnych dotyczących usług pocztowych. Rozporządzenie wprowadza konkretne, bezpośrednio stosowane obowiązki krajowych organów regulacyjnych i operatorów usług doręczania paczek; ustanawia również na szczeblu europejskim mechanizm służący wprowadzeniu przejrzystości stawek opłat za transgraniczne usługi doręczania paczek i oceny ich przystępności. Ponadto forma rozporządzenia umożliwia szybkie działania i minimalizuje obciążenia administracyjne państw członkowskich związane z transpozycją, a jednocześnie zapobiega dalszej fragmentacji regulacyjnej, która mogłaby wynikać z innych aktów prawnych (takich jak dyrektywa).

3.5.Struktura wniosku oraz główne prawa i obowiązki

Przedmiot i zakres stosowania oraz definicje (art. 1 2)

Art. 1 i 2 zawierają przepisy ogólne dotyczące przedmiotu i zakresu stosowania, w tym odpowiednie definicje. Uzupełniają one w odniesieniu do paczek definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 97/67/WE i są w pełni zgodne z definicjami określonymi w dyrektywie. Jak określono w stosownych przepisach przyjętych przez UPU, termin „opłaty końcowe” jest używany w znaczeniu obejmującym zarówno koszty końcowe (mające zastosowanie do przesyłek listowych), jak i końcowe udziały lądowe (mające zastosowanie do paczek). Zgodnie z praktyką operatorów świadczących usługi doręczania paczek i państw członkowskich w tej dziedzinie zakresem niniejszego rozporządzenia objęto paczki o masie nieprzekraczającej 31,5 kg. W związku z tym niniejsze rozporządzenie nie będzie miało zastosowania do logistyki, nie będzie też stosowane do samego przemieszczania przesyłek, o ile nie odbywa się ono w związku z przyjmowaniem, sortowaniem lub doręczaniem. Zgodnie z odpowiednimi przepisami dyrektywy 97/67/WE, w szczególności art. 2 ust. 1 i 1a, nie jest wymagane, by wszystkie działania określone w art. 2 ust. 2 lit. a i b były podejmowane łącznie.

Przekazywanie informacji (art. 3)

Artykuł ten precyzyjnie wskazuje, że obowiązek przekazywania informacji krajowym organom regulacyjnym ma zastosowanie do wszystkich operatorów świadczących usługi doręczania paczek, zatrudniających powyżej 50 pracowników, oraz tych, którzy prowadzą działalność w więcej niż jednym państwie członkowskim. Przepis ten zobowiązuje krajowe organy regulacyjne do monitorowania rynku i zbierania ograniczonego zestawu danych statystycznych. Dotyczyłoby to tylko większych operatorów oraz tych, którzy prowadzą działalność w więcej niż jednym państwie członkowskim i w związku z tym świadczą usługi transgraniczne, tak aby krajowe organy regulacyjne zyskały podstawowe dane na temat paczek w handlu elektronicznym. Art. 3 obliguje wszystkich operatorów świadczących usługi doręczania paczek, zatrudniających powyżej 50 pracowników, do corocznego przekazywania ograniczonego zestawu informacji. Ma to ujednolicić i doprecyzować w oparciu o istniejące najlepsze praktyki obecnie rozproszone kompetencje regulacyjne. Uspójnienie obowiązków leży również w interesie ogólnoeuropejskich operatorów świadczących usługi doręczania paczek, którzy obecnie muszą przedkładać różne informacje w poszczególnych państwach członkowskich. W art. 3 określono podstawowe wymogi informacyjne, natomiast formularz do tych celów zostanie wprowadzony w drodze aktu wykonawczego. ERGP powinna zapewnić doradztwo techniczne w tej dziedzinie, natomiast Komisja opracuje sam formularz.

Przejrzystość stawek opłat i opłat końcowych (art. 4 i załącznik)

Art. 4 ust. 1 zobowiązuje wyłącznie operatorów świadczących usługę powszechną do corocznego przekazywania (najpóźniej do 31 stycznia) krajowemu organowi regulacyjnemu publicznego cennika opłat za określone usługi wymienione w załączniku, obowiązującego w dniu 1 stycznia każdego roku kalendarzowego. W załączniku określono 15 rodzajów przesyłek pocztowych doręczanych przez operatorów świadczących usługę powszechną, które są najistotniejsze z punktu widzenia klientów indywidualnych i małych przedsiębiorstw oraz są przez nich najczęściej używane. Inni operatorzy świadczący usługi doręczania paczek nie są objęci zakresem tego ukierunkowanego przepisu, gdyż co do zasady skupiają się oni na innych segmentach rynku (tj. usługach dla przedsiębiorstw i większych sklepów internetowych). Chociaż nie wszystkie przesyłki wymienione w załączniku lit. a) – o) są doręczane przez wszystkich operatorów świadczących usługę powszechną, wykaz zawiera najistotniejsze przesyłki inne niż ekspresowe, które są używane w krajowym i transgranicznym handlu elektronicznym oraz są co do zasady dostępne dla wszystkich obywateli Unii niezależnie od miejsca ich przebywania. Dzięki regularnemu przekazywaniu krajowym organom regulacyjnym informacji o stawkach opłat powstanie zbiór niebudzących wątpliwości danych, które posłużą do: a) publikacji na przeznaczonej do tego celu stronie internetowej Komisji oraz b) przeprowadzenia oceny przystępności stawek opłat na podstawie art. 5.

Ten obowiązek ogranicza się do publicznych cenników opłat, w związku z czym nie dotyczy zniżkowych lub indywidualnie wynegocjowanych stawek opłat (które są podyktowane względami komercyjnymi). Komisja będzie publikować te cenniki do dnia 30 kwietnia każdego roku kalendarzowego na specjalnie do tego przeznaczonej stronie internetowej w należącym do Komisji portalu EUROPA. Strona ta ma charakter niekomercyjny i zasadniczo nie planuje się zamieszczania na niej danych od innych operatorów, w tym operatorów doręczających przesyłki ekspresowe. Jednakże operatorzy inni niż świadczący usługę powszechną mogą również dobrowolnie zamieścić cenniki swoich usług doręczania paczek na stronie internetowej, o ile te usługi są porównywalne i obejmują doręczenie do domu lub lokalu adresata oraz jeśli spełnione są inne kryteria (zob. również motyw 14).

Ponadto zgodnie z art. 4 ust. 3 i 4 operatorzy świadczący usługę powszechną powinni corocznie przedkładać właściwym krajowym organom regulacyjnym, a te z kolei przekazywać Komisji, informacje o wysokości opłat końcowych (tzn. opłat ponoszonych przez operatora świadczącego usługę powszechną w państwie nadania na rzecz operatora świadczącego usługę powszechną w państwie przeznaczenia z tytułu kosztów przemieszczania, sortowania i doręczania przesyłek transgranicznych w państwie członkowskim przeznaczenia). Ze względu na to, że dane te są szczególnie chronionymi informacjami handlowymi, nie będą one publikowane i będą tylko stanowić wkład w ogólne stawki opłat. Jest jednak istotne, aby krajowe organy regulacyjne i Komisja miały dostęp do opłat końcowych i wiedzę na ich temat, ponieważ informacje te są niezbędne do oceny przystępności na podstawie art. 5. Przekazywanie zarówno cenników, jak i stawek opłat końcowych stanowi bardzo niewielkie obciążenie administracyjne dla operatorów świadczących usługę powszechną.

Ocena przystępności stawek opłat (art. 5)

Art. 5 ust. 1 zobowiązuje krajowe organy regulacyjne do tego, by na podstawie obiektywnych kryteriów oceniały przystępność otrzymanych na podstawie art. 4 ust. 1 stawek opłat stosowanych przez operatorów świadczących usługę powszechną. Najbardziej powszechne i najistotniejsze elementy tej oceny wymieniono w niewyczerpującym wykazie w lit. a) – c). Obejmują one wspólne kryteria, takie jak stawki opłat krajowych stosowanych przez operatorów świadczących usługę powszechną, miejsce pochodzenia i przeznaczenia oraz wysokość opłat końcowych. Można je uzupełnić innymi kryteriami o szczególnym znaczeniu dla uzasadnienia tych stawek opłat, takimi jak szczególne koszty transportu lub obsługi lub dwustronne obroty między operatorami świadczącymi usługi doręczenia paczek. Jeżeli krajowy organ regulacyjny stwierdzi, że stawki opłat za transgraniczne doręczanie paczek nie są przystępne, zwróci się do danego operatora świadczącego usługi doręczania paczek o dodatkowe informacje lub uzasadnienie. Ustalone terminy są operacyjne i mają zapobiegać opóźnieniom w przekazywaniu informacji lub uzasadnienia (ust. 1, 3 i 4). Zgodnie z art. 5 ust. 4 ocenę wraz z uzasadnieniem w stosownych przypadkach przekazuje się nie tylko Komisji, ale także innym krajowym organom regulacyjnym. Ponadto ocenę należy przekazać również właściwym organom odpowiedzialnym za egzekwowanie prawa konkurencji, które także są zobowiązane do zachowania poufności. Dzięki tej zwiększonej przejrzystości powinna wystąpić duża presja na zmianę stawek opłat, które są znacznie wyższe i które można uznać za nieprzystępne lub nawet zaporowe. Art. 5 ust. 4 powinien zapewnić przejrzystość w skali całej Unii, przewiduje bowiem publikowanie przez Komisję na tej samej specjalnej stronie internetowej nieopatrzonej klauzulą poufności wersji ocen i uzasadnień, które będą jej przekazywać właściwe krajowe organy regulacyjne. Pozwoli to wszystkim zainteresowanym stronom, włącznie z organami odpowiedzialnym za egzekwowanie prawa ochrony konsumenta, regularnie uzyskiwać informacje na ten temat.