upoważniająca do podjęcia rokowań w imieniu Unii Europejskiej na trzydziestym pierwszym posiedzeniu umawiających się stron w sprawie zmian do Umowy o współpracy w zakresie przeciwdziałania zanieczyszczeniu Morza Północnego olejami i innymi substancjami szkodliwymi („umowa z Bonn”) w odniesieniu do przystąpienia do umowy Królestwa Hiszpanii i w odniesieniu do rozszerzenia zakresu stosowania umowy

Celem tej zmiany jest poprawa współpracy i koordynacji między umawiającymi się stronami w zakresie zwalczania nielegalnych emisji do powietrza spowodowanych przez żeglugę w celu ograniczenia negatywnych skutków spalania paliw żeglugowych o wysokiej zawartości siarki lub azotu dla zdrowia człowieka, różnorodności biologicznej i całego środowiska morskiego. Umawiające się strony przewidują osiągnięcie powyższego poprzez zmianę różnych postanowień umowy z Bonn (jej art. 1, 5, 6 i 15, jak również tytułu umowy i jej preambuły), tak aby rozszerzyć jej zakres stosowania na zanieczyszczenie powietrza przez statki zgodnie z załącznikiem VI do konwencji MARPOL.

Podczas trzydziestego pierwszego posiedzenia (w dniach 8–10 października 2019 r.) umawiające się strony umowy z Bonn mają przyjąć decyzję na mocy art. 16 umowy dotyczącą rozszerzenia zakresu umowy, tak aby obejmowała ona również nadzór nad zanieczyszczeniem powietrza przez statki w odniesieniu do wymogów załącznika VI do konwencji MARPOL.

Zgodnie z art. 20 umowy umawiające się strony mogą jednomyślnie zaprosić do przestąpienia do umowy każde inne państwo nadbrzeżne północno-wschodniej strefy atlantyckiej (art. 20 ust. 1 umowy z Bonn). Art. 2 umowy i załącznik do niej należy zmienić stosownie do potrzeb. Po jednomyślnym przyjęciu przez umawiające się strony zmiany do art. 2 i załącznika do umowy wejdą w życie z dniem wejścia w życie umowy z Bonn dla państwa przystępującego (tj. Hiszpanii), co nastąpi pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu zdeponowania instrumentu przystąpienia przez takie państwo (art. 20 ust. 2 umowy z Bonn).

Zgodnie z art. 16 umowy każda umawiająca się strona może przedłożyć propozycję w zakresie zmiany umowy lub załącznika do niej do rozpatrzenia i przegłosowania w trakcie posiedzenia umawiających się stron. Po jednomyślnym przyjęciu ad referendum proponowanej zmiany przez umawiające się strony na posiedzeniu umawiających się stron (art. 16 ust. 1 umowy z Bonn) przewidywana zmiana zostanie przekazana umawiającym się stronom do zatwierdzenia zgodnie z wewnętrzną procedurą każdej umawiającej się strony. Zmiana wchodzi w życie po tym, jak depozytariusz otrzyma notyfikacje o zatwierdzeniu od wszystkich umawiających się stron.

Celem umowy jest promowanie czynnej współpracy i wzajemnej pomocy między państwami nadbrzeżnymi i Unią Europejską w zwalczaniu zanieczyszczenia Morza Północnego olejami i innymi substancjami szkodliwymi w celu ochrony środowiska morskiego i interesów państw nadbrzeżnych. W tym celu umowa przewiduje, że umawiające się strony prowadzą nadzór w charakterze pomocy w wykrywaniu i zwalczaniu zanieczyszczeń oraz w zapobieganiu naruszeniom przepisów dotyczących zwalczania zanieczyszczeń. Morze Północne dzieli się na różne strefy, w których odpowiedzialność za nadzór i ocenę zdarzeń spoczywa na umawiających się stronach. Umawiające się strony mają obowiązek poinformować każdą inną zainteresowaną umawiającą się stronę, że dowiedziały się o obecności olejów lub innych substancji szkodliwych, które mogą stwarzać poważne zagrożenie dla wybrzeża lub związanych z nim interesów którejkolwiek z umawiających się stron. Umawiające się strony mogą wymagać pomocy w radzeniu sobie z zanieczyszczeniami na morzu lub na swoich wybrzeżach, w którym to przypadku umawiające się strony wezwane do pomocy są zobowiązane do dołożenia wszelkich starań, aby zapewnić pomoc w ramach swoich kompetencji.

–w celu ułatwienia rozszerzenia zakresu stosowania umowy, aby poprawić współpracę w zakresie nadzoru w odniesieniu do wymogów załącznika VI do konwencji MARPOL („zmiana MARPOL”); oraz

Umawiające się strony przewidują również zmiany do umowy zgodnie z jej art. 20, na mocy których Królestwo Hiszpanii ma zostać zaproszone do przystąpienia do umowy. Przewidywana zmiana dotyczy art. 2 umowy, określając atlantycką granicę strefy Morza Północnego, która ma znaczenie dla celów umowy i załącznika do niej, a jednocześnie zmieniając granice różnych stref nadzoru do celów art. 6 umowy.

Konkretniej rzecz ujmując, należy ustalić nową definicję zmienionego obszaru objętego umową. Francja zgodziła się na wprowadzenie nowej strefy odpowiedzialności Francji, która przylega bezpośrednio do strefy mieszczącej się w zakresie wspólnej odpowiedzialności Francji i Zjednoczonego Królestwa. Obejmuje obszar między strefą mieszczącą się w zakresie wspólnej odpowiedzialności Francji i Zjednoczonego Królestwa a nową strefą odpowiedzialności Hiszpanii w celu zlikwidowania wszelkich luk między starą granicą wynikającą z umowy z Bonn a nową strefą odpowiedzialności Hiszpanii.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Proponowana zmiana dotycząca monitorowania emisji ze statków przyczyni się do zapobiegania zanieczyszczeniu na morzu pełnym i w ten sposób będzie również wspierać działania UE w dziedzinie klimatu i zobowiązania UE w ramach porozumienia paryskiego.

Proponowane zmiany są w pełni spójne z szerszym celem budowania „Europy, która chroni”, jaki przyświecał wysiłkom Komisji przez ostatnie lata i będzie ją inspirował w przyszłości. Wniosek ten opiera się na pozytywnych wynikach osiągniętych dotychczas dzięki istniejącym ramom i ma na celu zwiększenie efektywnego wykorzystania zasobów w celu wzmocnienia koordynacji i współpracy umawiających się stron umowy z Bonn.

•Spójność z innymi politykami Unii

Zalecenie to jest spójne z innymi obszarami polityki Unii.

W szczególności przyczynia się do realizacji dwóch z dziesięciu priorytetów politycznych określonych przez Komisję na okres 2015–2019, a mianowicie osiągnięcia „Obszaru sprawiedliwości i praw podstawowych opartego na wzajemnym zaufaniu” oraz „Stabilnej unii energetycznej opartej na przyszłościowej polityce w dziedzinie klimatu”.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

2.1.Podstawa prawna

2.1.1.Zasady

Zawarcie umowy międzynarodowej w imieniu Unii wymaga zaangażowania zarówno Rady, jak i Parlamentu Europejskiego (art. 218 ust. 3–6 TFUE). Zmiany w umowach międzynarodowych mogą mieć różny stopień, od czysto technicznych dostosowań do zmian merytorycznych wymagających znacznych dostosowań struktury umowy. Charakterystyka zmiany może mieć wpływ na wewnętrzną procedurę unijną, którą należy zastosować w celu zatwierdzenia przedmiotowej zmiany.

Podczas gdy w przypadku zmian czysto technicznych lub zmian, które mogą zostać przyjęte w drodze „aktów wykonawczych”, można zastosować procedurę uproszczoną (tj. określonych w art. 218 ust. 7 i 9 TFUE), w przypadku zmian merytorycznych, co do zasady, należy stosować tę samą procedurę co w przypadku zawarcia umowy międzynarodowej.

Zmianę zakresu umowy międzynarodowej należy co do zasady traktować jako zmianę merytoryczną, co za tym idzie wymagającą w celu jej zawarcia zastosowania procedury, tj. art. 218 ust. 3–6 TFUE.

W celu wszczęcia procedury Rada, na podstawie zalecenia Komisji, przyjmuje decyzję upoważniającą negocjatora Unii (w zależności od przedmiotu może to być Komisja lub wysoki przedstawiciel) do rozpoczęcia negocjacji w celu zatwierdzenia zmian. Przewidziano to w art. 218 ust. 3 i 4 TFUE.

Art. 218 ust. 3 i 4 TFUE stanowi, co następuje:

„3. Komisja lub, jeżeli przewidywana umowa dotyczy wyłącznie lub głównie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, wysoki przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, przedstawia swoje zalecenia Radzie, która przyjmuje decyzję upoważniającą do podjęcia rokowań oraz, w zależności od przedmiotu przewidywanej umowy, mianującą negocjatora lub przewodniczącego zespołu negocjatorów Unii.

4. Rada może kierować wytyczne do negocjatora Unii oraz wyznaczyć specjalny komitet, w konsultacji z którym należy prowadzić rokowania”.

2.1.2.Zastosowanie w niniejszym przypadku

W przypadku umowy z Bonn na posiedzeniu w dniach 8–10 października 2019 r. umawiające się strony mają podjąć decyzję w sprawie dwóch zmian, jednej dotyczącej rozszerzenia zakresu geograficznego (zmiana dotycząca Hiszpanii) oraz drugiej zmiany dotyczącej rozszerzenia zakresu przedmiotowego umowy (zmiana MARPOL). Są to zmiany merytoryczne, które mają zostać zatwierdzone zgodnie z tą samą procedurą, która byłaby wymagana do zawarcia umowy z Bonn.