[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 12.4.2011

KOM(2011) 201 wersja ostateczna

2011/0083 (NLE)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

nakładające ostateczne cło antysubsydyjne na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej

UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej. |

Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |

Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Obowiązujące tymczasowe środki antydumpingowe zostały wprowadzone w odniesieniu do tej samej grupy produktów rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1042/2010 (Dz.U. L 299 z 16.12.2010, s.7). Równoległy wniosek w sprawie wprowadzenia ostatecznych środków antydumpingowych. |

Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |

2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCEN SKUTKÓW

Konsultacje z zainteresowanymi stronami |

Strony zainteresowane postępowaniem miały już możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |

Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |

Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. W rozporządzeniu podstawowym nie przewidziano ogólnej oceny skutków, ale zawarto wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. |

3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Krótki opis proponowanych działań W dniu 17 kwietnia 2010 r. Komisja wszczęła postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. W toku dochodzenia stwierdzono, że objęty nim produkt był subsydiowany, co spowodowało szkodę dla przemysłu unijnego. Dochodzenie wykazało również, że wprowadzenie środków antysubsydyjnych nie jest sprzeczne z interesem Unii. Występuje się zatem do Rady o przyjęcie załączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia w celu nałożenia ostatecznych środków antysubsydyjnych na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. |

Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”) |

Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |

Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: |

Formę działania opisano w wyżej wspomnianym rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. |

Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Unii, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |

Wybór instrumentów |

Proponowany instrument: rozporządzenie. |

Inne instrumenty byłyby niewłaściwe, ponieważ w rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości. |

4. WPŁYW NA BUDŻET

Wniosek nie ma wpływu na budżet UE. |

2011/0083 (NLE)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

nakładające ostateczne cło antysubsydyjne na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 15,

uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. PROCEDURA

2. Wszczęcie postępowania

3. Dnia 17 kwietnia 2010 r. Komisja Europejska powiadomiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”) o wszczęciu postępowania antysubsydyjnego dotyczącego przywozu do Unii cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”).

4. Postępowanie antysubsydyjne zostało wszczęte w wyniku skargi złożonej w dniu 4 marca 2010 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Cienkiego Papieru (CEPIFINE) („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących znaczącą część, w tym przypadku ponad 25 %, łącznej unijnej produkcji cienkiego papieru powleczonego. Wspomniana skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na subsydiowanie wymienionego produktu i wynikającą z niego istotną szkodę, które uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.

5. Przed wszczęciem postępowania i zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja powiadomiła rząd ChRL o otrzymaniu odpowiednio udokumentowanej skargi zawierającej zarzut, że subsydiowany przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z ChRL powoduje istotną szkodę dla przemysłu unijnego. Rząd ChRL został zaproszony do udziału w konsultacjach w celu wyjaśnienia sytuacji w związku z informacjami zawartymi w skardze i osiągnięcia wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Rząd ChRL przyjął to zaproszenie, po czym przeprowadzono konsultacje. W trakcie konsultacji nie osiągnięto wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Uwzględniono jednak należycie wyjaśnienia rządu ChRL dotyczące zarzutów zawartych w skardze w odniesieniu do nieuznania programów za stanowiące podstawę środków wyrównawczych. Po zakończeniu konsultacji rząd ChRL przedstawił swoje uwagi.

6. Postępowanie antydumpingowe

7. Dnia 18 lutego 2010 r. Komisja Europejska w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3] poinformowała o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Unii cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z ChRL.

8. Dnia 17 listopada 2010 r. rozporządzeniem (UE) nr 1042/2010[4] Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z ChRL.

9. Analizy szkody przeprowadzone w ramach niniejszego dochodzenia antysubsydyjnego i w ramach równoległego dochodzenia antydumpingowego są identyczne, ponieważ definicje przemysłu unijnego, reprezentatywnych producentów unijnych i okresu objętego dochodzeniem są takie same dla obu dochodzeń. Dlatego też uwagi na temat aspektów szkody przedłożone w ramach jednego z postępowań były uwzględniane w ramach obydwu.

10. Strony zainteresowane postępowaniem

11. Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących w ChRL i stowarzyszenie producentów (stowarzyszenie producentów papieru), przedstawicieli państwa, którego dotyczy postępowanie, znanych importerów oraz znanych użytkowników. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie uwag na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

12. Ze względu na znaczną liczbę producentów eksportujących, producentów unijnych i importerów niepowiązanych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrole wyrywkowe zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego. Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności dokonania kontroli wyrywkowej oraz – w razie stwierdzenia takiej konieczności – umożliwić dobór prób, zwrócono się do wszystkich producentów eksportujących i ich znanego stowarzyszenia producentów papieru, wszystkich producentów unijnych i importerów niepowiązanych o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie, zgodnie z wyszczególnieniem zawartym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, podstawowych informacji na temat ich działalności mającej związek z produktem objętym postępowaniem (określonych w sekcji 2.1) w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. Skonsultowano się również z władzami ChRL.

13. Jak wyjaśniono w motywie 51, dwie chińskie grupy producentów eksportujących dostarczyły wymagane informacje i wyraziły zgodę na włączenie do próby. W związku z powyższym podjęto decyzję, że kontrola wyrywkowa w przypadku producentów eksportujących w ChRL nie jest konieczna.

14. Jak wyjaśniono w motywie 53, podjęto decyzję, że kontrola wyrywkowa w przypadku producentów unijnych nie jest konieczna.

15. Jak wyjaśniono w motywie 54, podjęto decyzję, że kontrola wyrywkowa w przypadku importerów niepowiązanych nie jest konieczna.

16. Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich znanych zainteresowanych stron i do wszystkich pozostałych stron, które złożyły o to wniosek w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mianowicie do skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących w ChRL i stowarzyszenia producentów, przedstawicieli państwa, którego dotyczy postępowanie, znanych importerów i znanych użytkowników.

17. Odpowiedzi na kwestionariusze i inne uwagi otrzymano od dwóch grup chińskich producentów eksportujących, skarżącego stowarzyszenia (Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Cienkiego Papieru (CEPIFINE)), czterech skarżących producentów unijnych i jednego dodatkowego producenta unijnego, 13 niepowiązanych importerów i przedsiębiorstw handlowych, 5 użytkowników oraz jednego stowarzyszenia drukarzy.

18. Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do stwierdzenia subsydiowania, wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następującego organu państwowego oraz następujących przedsiębiorstw:

19. rząd Chińskiej Republiki Ludowej

20. chińskie Ministerstwo Handlu, Pekin, Chiny

21. stowarzyszenie unijne i producenci unijni:

22. CEPIFINE, Bruksela, Belgia,

23. Sappi Fine Paper Europe, Bruksela, Belgia,

24. LECTA Group (CARTIERE DEL GARDA SpA, Riva del Garda, Włochy, CONDAT SAS, Le Plessis Robinson, Francja i TORRASPAPEL, S.A., Barcelona, Hiszpania), Barcelona, Hiszpania,

25. Burgo Group spa, Altavilla Vicentina, Włochy i przedsiębiorstwa powiązane z tym przedsiębiorstwem Burgo Distribuzione srl, Mediolan, Włochy i Ebix sa, Barcelona, Hiszpania,

26. Papierfabriek Scheufelen GmbH, Lenningen, Niemcy.

27. producenci eksportujący w ChRL:

28. Sinar Mas Paper (Chiny) Investment Co Ltd, spółka holdingowa Asia Pulp & Paper Group („APP”)

29. Gold East Paper (Jiangsu) Co., Ltd, miasto Zhenjiang, prowincja Jiangsu, ChRL

30. Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co., Ltd, miasto Suzhou, prowincja Jiangsu, ChRL

31. Ningbo Zhonghua Paper Co., Ltd, miasto Ningbo, prowincja Zhejiang, ChRL

32. Ningbo Asia Pulp & Paper Co., Ltd, miasto Ningbo, prowincja Zhejiang, ChRL

33. Chenming Paper Group („Chenming”)

34. Shangdong Chenming Paper Holdings Limited, miasto Shouguang, prowincja Szantung, ChRL

35. Shouguang Chenming Art Paper Co., Ltd, miasto Shouguang, prowincja Szantung, ChRL

36. importerzy unijni

37. Cartaria Subalpina, Turyn, Włochy

38. Paperlinx, Northampton, Zjednoczone Królestwo.

39. Okres objęty dochodzeniem i okres badany

40. Dochodzenie dotyczące subsydiowania i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do końca OD („okres badany”).

41. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

42. Produkt objęty postępowaniem

43. Produktem objętym postępowaniem jest cienki papier powleczony, tj. papier lub tektura powleczone jednostronnie lub obustronnie (z wyłączeniem papieru siarczanowego i tektury siarczanowej) w arkuszach lub w zwojach o gramaturze 70 g/m2 lub większej, ale nieprzekraczającej 400 g/m2, i jasności większej niż 84 (mierzonej zgodnie z ISO 2470-1) pochodzący z ChRL („produkt objęty dochodzeniem”) obecnie objęty kodami CN ex 4810 13 20, ex 4810 13 80, ex 4810 14 20, ex 4810 14 80, ex 4810 19 10, ex 4810 19 90, ex 4810 22 10, ex 4810 22 90, ex 4810 29 30, ex 4810 29 80, ex 4810 99 10, ex 4810 99 30 i ex 4810 99 90.

44. Cienki papier powleczony jest to papier i tektura wysokiej jakości zwykle stosowane do drukowania materiałów do czytania, takich jak czasopisma, katalogi, sprawozdania roczne, roczniki. Produkt objęty postępowaniem obejmuje zarówno arkusze, jak i zwoje nadające się do stosowania w arkuszowych maszynach drukarskich („maszyny typu cut star”). Zwoje nadające się do stosowania w arkuszowych prasach drukarskich („zwoje przeznaczone do cięcia”) zaprojektowano w taki sposób, aby przed drukowaniem można je było kroić na części, dlatego też uważa się, że mogą one zastępować arkusze i bezpośrednio z nimi konkurują.

45. Produkt objęty postępowaniem nie obejmuje zwojów nadających się do stosowania w prasach zwojowych. Zwoje nadające się do stosowania w prasach zwojowych definiuje się jako zwoje, które zgodnie z testem standardowym ISO 3783:2006 dotyczącym określenia odporności na skubanie – metodą wyższej prędkości z zastosowaniem testera IGT (model elektryczny) – dają wynik mniejszy niż 30 N/m przy pomiarze w kierunku poprzecznym w stosunku do papieru (CD) oraz wynik mniejszy niż 50 N/m przy pomiarze zgodnie z kierunkiem pracy maszyny (MD). Ponadto w przeciwieństwie do zwojów stosowanych w maszynach arkuszowych zwoje stosowane w prasach zwojowych są zazwyczaj bezpośrednio podawane w maszynach drukarskich i nie są uprzednio cięte.

46. Jedna ze stron twierdziła, że zakres produktów objętych dochodzeniem został określony zbyt wąsko i że należało uwzględnić również zwoje cienkiego papieru powleczonego nadające się do stosowania w druku zwojowym. Twierdzono, że zwoje przeznaczone do pras zwojowych i zwoje objęte zakresem niniejszego dochodzenia (arkusze i zwoje przeznaczone do cięcia) mają takie same podstawowe cechy techniczne i fizyczne i nie można ich od siebie odróżnić. Ponadto twierdzono, że oba produkty stosuje się w druku wysokiej jakości, dlatego też można je do pewnego stopnia stosować zamiennie.

47. Wbrew powyższemu stwierdzeniu w dochodzeniu potwierdzono jednak, że w rzeczywistości między papierem stosowanym w druku zwojowym a papierem stosowanym w druku arkuszowym istnieją różnice w cechach technicznych i fizycznych, takich jak wilgotność i sztywność. Dochodzenie potwierdziło również, że cechy techniczne wymienione w motywie 18 są właściwe jedynie dla zwojów nadających się do stosowania w prasach zwojowych. Z powodu tych różnic papieru stosowanego w druku zwojowym i papieru stosowanego w druku arkuszowym nie można stosować w tych samych rodzajach maszyn drukarskich, a zatem nie można ich stosować zamiennie. Należy zauważyć, że wszystkie strony zgodziły się, że oba rodzaje papieru są różne, jeśli chodzi o odporność na rozdarcie i odporność na rozciąganie.

48. Ponadto strona, o której mowa, twierdziła, że klienci postrzegają cienki papier powleczony w formie arkuszy, zwojów przeznaczonych do cięcia i zwojów do pras zwojowych jako jeden rynek, tak więc kanały dystrybucji są te same. Różne techniczne cechy charakterystyczne są jedynie widoczne w niewielkich różnicach cenowych między tymi grupami produktów.

49. Dochodzenie wykazało jednak, że tych dwóch rodzajów zwojów nie można stosować zamiennie również z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ zwoje stosowane w druku zwojowym stosuje się w druku masowym i zasadniczo są one wytwarzane na zamówienie oraz wymagają natychmiastowej dostawy, dlatego też produkty te nie są przechowywane przez pośredników, lecz dostarcza się je bezpośrednio do użytkowników ostatecznych, tj. sprzedaje się je również przez inny kanał dystrybucyjny niż zwoje stosowane w druku arkuszowym. Różne procesy produkcji oraz różne korzyści skali w procesie drukarskim widoczne są w znacznych różnicach cenowych.

50. Należy także zaznaczyć, że w okresie badanym z ChRL nie przywożono zwojów stosowanych w prasach zwojowych. Można także uznać, że przywóz tych produktów w przyszłości jest mało prawdopodobny, ponieważ zaopatrywanie się w nie w odległych źródłach nie jest opłacalne z przyczyn wymienionych w poprzednim motywie.

51. Na tej podstawie powyższe stwierdzenia zostały odrzucone.

52. Ta sama strona twierdziła, że odporność na skubanie nie jest odpowiednią techniczną cechą charakterystyczną dla odróżnienia tych produktów, jako że test określający tę odporność miałby ogólny charakter, zaś na wyniki testu może dodatkowo wpłynąć zawartość wilgoci w testowanym papierze. Strona ta twierdziła ponadto, że z niektórych innych testów przeprowadzonych w jej własnym laboratorium, dotyczących określenia odporności na skubanie w przypadku zwojów do pras zwojowych produkowanych przez producentów unijnych, wynika, że produkty te nie byłyby objęte obecną definicją produktu, co świadczyłoby o tym, że stosowanie kryterium „odporności na skubanie” w celu rozróżnienia cienkiego papieru powleczonego stosowanego w druku zwojowym i cienkiego papieru powleczonego stosowanego w druku arkuszowym jest nieodpowiednie. W oparciu o te dowody strona ta twierdziła, że zwoje do pras zwojowych wyłączono w sposób arbitralny.

53. Nie przedłożono żadnych dowodów na potwierdzenie tego, że zawartość wilgoci w papierze może spowodować zawodność wyników testów standardowych ISO 3783:2006.

54. Wyniki testu przedstawione przez producenta eksportującego obejmowały podsumowanie wyników testu przeprowadzonego w jego własnym laboratorium. Zasadnicze znaczenie ma fakt, że wyników nie udostępniono pozostałym zainteresowanym stronom, w szczególności przemysłowi unijnemu, w celu kontroli i przedstawienia uwag oraz to, że producent eksportujący nie przedstawił ich niepoufnego streszczenia mimo wielokrotnych upomnień.

55. Po ujawnieniu ustaleń producent eksportujący nie przedłożył dalszych szczegółowych informacji, które mogłyby pomóc w ocenie wiarygodności testu. Ponieważ nie dostarczono niepoufnej wersji testu, przedsiębiorstwa, których zwoje do pras zwojowych miały zostać przetestowane, nie mogły ustosunkować się do wniosków z testu. Komisja nie mogła zatem sprawdzić w sposób obiektywny, czy przedłożone wyniki testu są wiarygodne i poprawne oraz czy mogą zostać uwzględnione w ramach dochodzenia. W oparciu o dostępne fakty, którymi dysponowała Komisja, obiektywność i wiarygodność testu uznano za niedostateczne, ponieważ informacji otrzymanych jako poufne nie można było zweryfikować w żadnych wiarygodnych źródłach.

56. Po ujawnieniu ustaleń ten sam producent eksportujący przedstawił wyniki kolejnego testu, przeprowadzonego w jego imieniu przez zewnętrzne laboratorium badawcze, i ponownie stwierdził, że w sposób arbitralny wyłączono z zakresu dochodzenia cienki papier powleczony stosowany w druku zwojowym. Zgodnie ze sprawozdaniami z testu odporność na skubanie określono dla 25 próbek zwojów stosowanych w druku zwojowym dostarczonych przez producenta eksportującego do laboratorium i zidentyfikowanych jako próbki papieru wyprodukowanego przez producentów unijnych. Według wspomniamego sprawozdania żadna z próbek papieru nie spełniła kryteriów określonych w motywie 18.

57. Ocena sprawozdania z testu ujawniła przede wszystkim, że sprawozdanie z testu laboratorium zewnętrznego dotyczy w głównej mierze produktów, dla których wyniki te są nieistotne, ponieważ zdecydowana większość zbadanych próbek w rzeczywistości nie była zwojami do pras zwojowych; po drugie, sprawozdanie z testu dotyczyło produktów, których nie zidentyfikowano w wystarczającym stopniu, ponieważ w oparciu o sprawozdanie z testu nie można było ustalić, czy badany papier był przeznaczony do druku arkuszowego, czy do druku zwojowego, ponieważ marka papieru wymieniona w sprawozdaniu z badania była dostępna w obu formatach. Ponadto sprawozdanie z badania nie gwarantowało pewności, że wymienione próbki zwojów były tymi, które rzeczywiście zbadano.

58. W odpowiedzi na sprawozdanie z testu zewnętrznego laboratorium badawczego skarżący przedstawił wyniki testu przeprowadzonego przez jednego z producentów unijnych na tych samych próbkach zwojów do pras zwojowych, które miały zostać zbadane przez laboratorium zewnętrzne. Wyniki tego testu były inne. Skarżący przypisał rozbieżności możliwym różnicom w warunkach testu, a co za tym idzie możliwej niezgodności z normą ISO 3783:2006, tj. normą, według której należy mierzyć odporność na skubanie, o której mowa w motywie 16 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego.

59. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń producent eksportujący zakwestionował obiektywność Komisji w odrzuceniu wyników testu przeprowadzonego przez zewnętrzne laboratorium. Twierdził on, że test był testem „na ślepo”, wykonanym przez niezależnego eksperta i zgodnie z odpowiednią normą ISO. Dostarczył on pisemne oświadczenie swojego menadżera, wyjaśniające pochodzenie próbek użytych w teście, aby potwierdzić niezależność, prawidłowość i reprezentatywność testu.

60. Po pierwsze, obiektywny charakter sprawozdania z badań zewnętrznego laboratorium nie został nigdy zakwestionowany przez Komisję, i w tym względzie nie jest istotne, czy test został wykonany „na ślepo”. Z drugiej strony, pojawiły się wątpliwości co do pewności selekcji i pochodzenia próbek poddanych testowi, a nie dotyczące samego testu. Argumenty przedstawione przez producenta eksportującego nie rozwiały tych wątpliwości, jako że nie były kompleksowe i były niejasne pod wieloma względami, na przykład twierdzono, że włączenie produktów innych niż zwoje do pras zwojowych było spowodowane błędami administracyjnymi, lub obarczano winą dostawców za dostarczenie próbek, które mogłyby być złe.

61. Ponieważ nie było jasności ani co do źródła, ani co do próbek produktów, które miały zostać przetestowane, a wyniki testów przeprowadzonych przez różne strony były sprzeczne, uznano, że w przedłożonym sprawozdaniu z testu laboratorium zewnętrznego działającego w imieniu chińskiego producenta eksportującego nie wykazano ostatecznie, że test odporności na skubanie nie był odpowiedni do rozróżnienia pomiędzy cienkim papierem powleczonym nadającym się do stosowania w druku zwojowym a cienkim papierem powleczonym stosowanym w druku arkuszowym. W związku z powyższym w sprawozdaniu z testu nie wykazano, że cienki papier powleczony stosowany w druku zwojowym został arbitralnie wyłączony z zakresu dochodzenia.

62. W odniesieniu do tego, czy odporność na skubanie jest istotnym kryterium pozwalającym na odróżnienie zwojów nadających się do stosowania w druku zwojowym, należy przypomnieć, że w definicji produktu rozróżnienie pomiędzy dwiema grupami produktów oparto między innymi na zastosowaniu końcowym produktu, tj. tym, czy produkt jest stosowany w druku zwojowym, czy w druku arkuszowym, jak określono w wymogach pras, w których jest on stosowany, co odzwierciedla między innymi jego odporność na skubanie. Ponadto należy zauważyć, że odporność na skubanie jest tylko jedną z cech odróżniających cienki papier powleczony nadający się do stosowania w druku zwojowym od cienkego papieru powleczonego stosowanego w druku arkuszowym; w motywach 18 i 20 określono dodatkowe kryteria, które nie zostały zakwestionowane przez producenta eksportującego, którego dotyczy postępowanie. Jedna ze stron twierdziła, że wilgotność, określona w motywie 20, nie jest istotną cechą charakterystyczną rozróżniającą produkty. Podczas dochodzenia inne strony miały jednak w tej kwestii inne zdanie. W każdym razie uznano, że sztywność i odporność na skubanie były najbardziej istotnymi czynnikami.

63. W swojej odpowiedzi skarżący przyznał, że mogą istnieć zwoje, które nie spełniają do końca wszystkich kryteriów dotyczących odporności na skubanie określonych w motywie 18, ale mogą być stosowane w druku zwojowym. Podtrzymał jednak swoje stanowisko, zgodnie z którym odporność na skubanie jest jedynym testem, który pozwala uzyskać pewność co do tego, że zwój rzeczywiście nadaje się do stosowania w druku zwojowym; innymi słowy, jeśli zwój spełnia kryteria odporności na skubanie zawarte w motywie 18, jest z pewnością zwojem do pras zwojowych.

64. Na poparcie powyższych twierdzeń dotyczących odporności na skubanie producent eksportujący nawiązał do argumentów wysuniętych przez jednego ze skarżących producentów unijnych w ramach dochodzenia antydumpingowego i dochodzenia antysubsydyjnego w USA, w których producent unijny miał przyznać, że zwojów do pras zwojowych nie można wyróżnić na podstawie testu odporności na skubanie ani za pomocą żadnego innego pomiaru.

65. Skarżący zakwestionował wspomniane oświadczenia producenta eksportującego, utrzymując, że, wbrew wyżej wspomnianym twierdzeniom, z postępowań w USA wynika, że istnieje wyraźna granica pozwalająca na odróżnienie zwojów do pras zwojowych od cienkiego papieru powleczonego.

66. Po pierwsze, należy zaznaczyć, że oświadczenia, do których nawiązał producent eksportujący, przedstawiono w ramach dochodzeń prowadzonych w innych jurysdykcjach i przez inne strony niż te uczestniczące w obecnym postępowaniu, dlatego nie są one istotne. Po drugie, we wspomnianych dochodzeniach władze USA stwierdziły, że istnieje jasne rozróżnienie pomiędzy cienkim papierem powleczonym stosowanym w druku arkuszowym a zwojami nadającymi się do stosowania w druku zwojowym. Zwoje przeznaczone do cięcia potraktowano jako półprodukt, a zwojów nadających się do stosowania w druku zwojowym nie uznano za produkt objęty postępowaniem. Określając zakres produktu, władze USA nie zdefiniowały wyraźnie zwojów do pras zwojowych. Z tego względu kryterium odporności na skubanie nie było istotne dla określenia zakresu produktu we wspomnianych dochodzeniach.

67. W oparciu o powyższe uwagi potwierdzono, że cecha techniczna, jaką jest „odporność na skubanie”, jest wiarygodną cechą pozwalającą na opisywanie cienkiego papieru powleczonego nadającego się do stosowania w druku zwojowym.

68. Z przedłożonych uwag wynikło jednak także, że istnieją zwoje stosowane w druku zwojowym, które mogą być stosowane w druku tego rodzaju, mimo że nie spełniają do końca wszystkich kryteriów dotyczących odporności na skubanie. Z tego powodu uznano za konieczne dalsze uszczególnienie definicji zwojów nadających się do stosowania w druku zwojowym.

69. Aby zapewnić dodatkowe kryterium pozwalające odróżnić zwoje do pras zwojowych, które nie spełniają do końca wszystkich kryteriów odporności na skubanie, skarżący zaproponował, aby zwój, który nie przechodzi w pełni testu odporności na skubanie, ale posiada średnicę rdzenia mniejszą niż 80 mm, uznawano za zwój do pras zwojowych.

70. Rząd ChRL i producent eksportujący twierdzili, że dodanie wielkości średnicy rdzenia jako nowego elementu do definicji produktu stanowi zmianę definicji zwojów do pras zwojowych i w związku z tym produktu objętego postępowaniem. Twierdzili oni również, że wielkość średnicy rdzenia nie jest odpowiednim kryterium, jako że istnieją zwoje do pras zwojowych o średnicy rdzenia większej niż 80 mm oraz zwoje przeznaczone do cięcia o średnicy rdzenia mniejszej niż 80 mm.

71. Komisja podjęła starania o dalsze uszczegółowienie definicji zwojów nadających się do stosowania w druku zwojowym oraz o dalsze jej wyjaśnienie, aby różnica między produktem objętym postępowaniem i innymi produktami była jeszcze bardziej wyraźna, również dlatego, aby zmniejszyć możliwość obejścia środków. Dowody dotyczące odpowiedniości kryterium wielkości rdzenia, jako alternatywnego kryterium w definicji, potwierdziły jednak, że zastosowanie tego kryterium doprowadziłoby do możliwego wyłączenia produktu objętego postępowaniem, tj. zwojów przeznaczonych do cięcia o średnicy rdzenia mniejszej niż 80 mm. W związku z tym kryterium to, przedstawione do celów definicji zwojów nadających się do stosowania w druku zwojowym, zostało odrzucone.

72. Powyższe nie wpływa na wiarygodność metody, na podstawie której z zakresu dochodzenia wyłączono zwoje nadające się do stosowania w druku zwojowym, jak twierdziła grupa chińskich producentów eksportujących.

73. Podczas dochodzenia niektóre strony twierdziły również, że wielowarstwowy papier i wielowarstwową tekturę (określone w następnym motywie) należy wyłączyć z zakresu dochodzenia. Twierdziły one, że wielowarstwowy papier i wielowarstwowa tektura mają inne cechy fizyczne, takie jak wiele warstw, większą sztywność i mniejszą gęstość, i że ostateczne zastosowanie tych produktów jest różne, ponieważ zazwyczaj stosuje się je w kartonach i opakowaniach. Strony te twierdziły ponadto że jedno- i wielowarstwowe tekturę i papier można łatwo odróżnić dzięki ich wyglądowi fizycznemu.

74. Papier wielowarstwowy i tektura wielowarstwowa, jak określono w notach wyjaśniających do systemu zharmonizowanego do podpozycji 4805, są produktami otrzymanymi w wyniku sprasowania dwóch lub więcej warstw wilgotnej pulpy, z których przynajmniej jedna przedstawia inne cechy niż pozostałe. Różnice te mogą wynikać z właściwości zastosowanej pulpy (np. odpady z recyklingu), metody produkcji (np. mechanicznej lub chemicznej) lub, jeśli pulpa ma te same właściwości i została wyprodukowana tą samą metodą, stopnia przetworzenia (np. niebielona, bielona lub barwiona).

75. Dochodzenie wykazało, że papier wielowarstwowy i tektura wielowarstwowa rzeczywiście mają inne cechy fizyczne i techniczne, a dokładniej składają się z kilku warstw pulpy nadających im większą sztywność. Papier wielowarstwowy i tekturę wielowarstwową wytwarza się przy zastosowaniu innej metody produkcji wymagającej innej maszyny niż maszyna stosowana do produkcji cienkiego papieru powleczonego, ponieważ w procesie produkcji kilka warstw pulpy scala się warstwami w jeden produkt. Ponadto papier wielowarstwowy i tektura wielowarstwowa mają inne zastosowania (przede wszystkim jako opakowania) w porównaniu z cienkim papierem powleczonym, który stosuje się w wysokiej jakości druku materiałów promocyjnych, czasopism itp. Papier wielowarstwowy i tekturę wielowarstwową, jak zdefiniowano w motywie 47, uznaje się zatem za produkt nieobjęty postępowaniem. W związku z tym wymienione kody CN obejmujące przywóz papieru wielowarstwowego i tektury wielowarstwowej wyłącza się z zakresu dochodzenia.]

76. Ponadto jeden chiński producent stwierdził, że tzw. tekturę należy wyłączyć z zakresu dochodzenia, ponieważ nie obejmuje jej definicja cienkiego papieru (powleczonego lub niepowleczonego) ze względu na domniemane różnice w wadze, grubości i sztywności. Ustalono, że pojęcie „tektura” zasadniczo stosuje się w przypadku papieru z dużą zawartością substancji, które nadają mu zasadniczo większy ciężar, tzn. „tekturę” powszechnie określa się jako papier o podstawowej gramaturze przekraczającej 224 g/m2. Dochodzenie wykazało jednak, że różnica w gramaturze nie ma znacznego wpływu na pozostałe cechy fizyczne i techniczne oraz na zastosowanie końcowe, które odróżniałyby tekturę od produktu objętego postępowaniem. Zauważono również, że – jak wskazano w motywie 16 – każdy cienki papier powleczony o gramaturze 70 g/m2 lub większej, ale nieprzekraczającej 400 g/m2, wyraźnie włączono do definicji produktu objętego postępowaniem. Tekturę uznaje się zatem za produkt objęty postępowaniem.]

77. Produkt podobny

78. Stwierdzono, że produkt objęty postępowaniem, produkt produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w ChRL, a także produkt produkowany i sprzedawany w Unii przez producentów unijnych mają te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz te same podstawowe zastosowania. Produkty te uznaje się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

79. KONTROLA WYRYWKOWA

80. Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących w ChRL

81. Tylko dwie grupy producentów w ChRL zgłosiły się i odpowiedziały na wniosek o dane do kontroli wyrywkowej zawarty w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Jedna grupa (Chenming) reprezentuje dwóch powiązanych producentów eksportujących, natomiast druga grupa (APP) reprezentuje czterech powiązanych producentów eksportujących. Współpracujący producenci eksportujący reprezentują całkowity wywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL do Unii. W związku z tym Komisja podjęła decyzję, że w przypadku producentów eksportujących w ChRL kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.

82. Ustalono, że dwóch z czterech powiązanych producentów eksportujących z grupy APP produkuje jedynie tekturę wielowarstwową wymienioną w motywie 47. W tym względzie przypomina się, że stwierdzono, iż tekturę wielowarstwową należy wyłączyć z zakresu produktów objętych obecnym dochodzeniem. Przypomina się również, że tektura wielowarstwowa została wyłączona z zakresu produktów w prowadzonym równolegle postępowaniu antydumpingowym. Uznaje się zatem, że obecne postępowanie nie dotyczy dwóch powiązanych producentów eksportujących, którzy zgodnie z ustaleniami produkują jedynie tekturę wielowarstwową. W związku z tym przedstawione poniżej ustalenia nie opierają się na dostarczonych przez nich informacjach i danych.

83. Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

84. Ze względu na potencjalnie dużą liczbę producentów unijnych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego. Po analizie przedłożonych informacji i w związku z tym, że jedynie czterech producentów unijnych zgłosiło się w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, podjęto jednak decyzję, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna. Czterech wspomnianych wyżej producentów uznano za reprezentatywnych (obejmujących 61 % całkowitej produkcji) dla przemysłu unijnego, jak określono w motywie 372. Informacje dostarczone przez te cztery przedsiębiorstwa zostały zweryfikowane na miejscu i wykorzystano je dla celów wskaźników mikroekonomicznych, jak wyjaśniono w motywie 386.

85. Kontrola wyrywkowa importerów niepowiązanych

86. Ze względu na potencjalnie dużą liczbę importerów w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrolę wyrywkową importerów zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego. Po analizie przedłożonych informacji i w związku z niewielką liczbą importerów, którzy zgłosili chęć współpracy, podjęto jednak decyzję, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.]

87. SUBSYDIOWANIE

88. Uwagi wstępne

89. Przypomina się, że zarówno rząd ChRL, jak i czterej chińscy producenci eksportujący przedstawili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i zgodzili się na przeprowadzenie wizyt na miejscu w celu zweryfikowania udzielonych odpowiedzi.

90. Po przedstawieniu przez rząd ChRL odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisja przesłała stronie chińskiej trzy pisma w sprawie uzupełnienia braków oraz pismo poprzedzające wizytę weryfikacyjną. Komisja zapewniła rządowi ChRL wystarczająco długi czas na przygotowanie i przedstawienie uwag w każdym przypadku, w którym było to wymagane i uzasadnione. Terminy wyznaczone rządowi ChRL uległy faktycznie znacznemu przedłużeniu, tj. o dwa tygodnie przedłużono termin na udzielenie przez rząd ChRL odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, co skutkowało łącznym terminem 49 dni na przedstawienie odpowiedzi na zawarte w kwestionariuszu pytania, oraz o trzy tygodnie przedłużono termin na przedłożenie odpowiedzi na pierwsze pismo w sprawie uzupełnienia braków, co skutkowało łącznym terminem 40 dni.

91. Zanim przeprowadzono wizytę weryfikacyjną na miejscu, rząd ChRL zwrócił się do Komisji o przedstawienie dalszych informacji na piśmie, w szczególności wykazu wszystkich pytań, które miały zostać zadane podczas weryfikacji, oraz wykazu departamentów rządowych, które miały zostać objęte zakresem wizyty weryfikacyjnej na miejscu. Argumentowano, że w przypadku ich niedostarczenia Komisja nie wywiązałaby się ze swoich obowiązków jako organu prowadzącego dochodzenie ustanowionych w Porozumieniu w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, a w szczególności obowiązków określonych w pkt 8 załącznika VI. Rząd ChRL stwierdził również, że w przypadku braku takich informacji nie byłby w stanie udzielić gwarancji co do wyniku weryfikacji.

92. Komisja, szanując opinię rządu ChRL, nie wyraziła zgody na jego wniosek. W tym kontekście należy zauważyć, że Komisja spełniła wszystkie odpowiednie warunki określone w pkt 8 załącznika VI do Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz w art. 26 rozporządzenia podstawowego. Rządowi ChRL przesłano szczegółowe pismo poprzedzające wizytę weryfikacyjną, w którym potwierdzono plan wizyty (wskazując dni oraz grupy programów, które miały być omawiane każdego dnia w ramach weryfikacji) oraz poproszono o obecność przedstawicieli organów odpowiedzialnych za odpowiednie programy i urzędników biorących udział w przygotowaniu uwag rządu ChRL. Przed przeprowadzeniem wizyt weryfikacyjnych na miejscu Komisja wyjaśniła również, że tylko rząd ChRL dysponuje wiedzą na temat organów odpowiedzialnych za programy objęte zakresem dochodzenia i na temat urzędników, którzy powinni wziąć udział w weryfikacji i udzielić odpowiedzi na pytania. Jeżeli chodzi o wykaz konkretnych pytań, przed przeprowadzeniem wizyt weryfikacyjnych na miejscu oraz w ich trakcie Komisja wyjaśniła, że przedstawienie tego rodzaju wykazu nie jest wymagane w ramach WTO ani w przepisach UE i że dochodzenie to ma na celu zweryfikowanie udzielonych przez rząd ChRL odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz odpowiednich uwag uzupełniających; w związku z tym proces weryfikacji będzie przeprowadzany zgodnie ze strukturą tych dokumentów. Komisja będzie również dążyła do otrzymania dalszych informacji i uzyskania wyjaśnień niezbędnych do dalszego prowadzenia postępowania, ale treść konkretnych pytań odnoszących się do tej kwestii będzie zależeć od odpowiedzi rządu ChRL udzielonych w odniesieniu do wstępnej weryfikacji jego odpowiedzi. Przed przeprowadzeniem wizyty weryfikacyjnej na miejscu wyraźnie poinformowano rząd ChRL, że odmowa dostarczenia niezbędnych informacji lub udzielenia organowi prowadzącemu dochodzenie pomocy przy weryfikacji informacji i danych uznanych za niezbędne dla celów postępowania może mieć poważne negatywne skutki dla procesu dochodzenia. Rządowi ChRL przypomniano również o konsekwencjach przewidzianych w przepisach art. 28 rozporządzenia podstawowego.

93. W trakcie wizyty weryfikacyjnej na miejscu w chińskim Ministerstwie Handlu w Pekinie Komisja podjęła starania mające na celu zweryfikowanie informacji przedstawionych w oparciu o dokumenty uzupełniające, które zostały wykorzystane do przygotowania odpowiedzi rządu ChRL, zgodnie z przepisami art. 11 oraz 26 rozporządzenia podstawowego. W ten sposób Komisja doszła do wstępnego wniosku, że brak informacji i dokumentów uzupełniających uniemożliwia przeprowadzenie właściwej weryfikacji odpowiedzi udzielonych na pytania zawarte w kwestionariuszu. Ponadto niektórych informacji nie przedstawiono w ogóle, mimo że wyraźnie wnioskowano o ich przedstawienie; nie udzielono również odpowiedzi na niektóre pytania. Rząd ChRL został poinformowany o konsekwencjach odmowy współpracy przewidzianych w art. 28 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego.

94. Rząd ChRL argumentował, że organ prowadzący dochodzenie powinien określić konieczność przedstawienia informacji w rozsądny sposób, który nie stanowiłby nadużywania uprawnień. Argumentowano również, że nawet jeżeli informacje nie zostaną uznane za zadowalające pod każdym względem, nie należy ich nie uwzględniać. W oparciu o przedstawione powyżej argumenty rząd ChRL stwierdził, że prowadził współpracę w miarę swoich możliwości i że udzielone przez niego odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu są kompletne. Argumentowano również, że wizyta weryfikacyjna na miejscu była źle zaplanowana, ponieważ w piśmie poprzedzającym wizytę weryfikacyjną nie przedstawiono informacji umożliwiających prawidłowe zrozumienie, co miała obejmować weryfikacja, a Komisja nie przeprowadziła specjalnej wizyty na miejscu w każdej jednostce rządowej. Twierdzono również, że Komisja nałożyła na rząd ChRL nieuzasadnione obciążenie i żądała przedstawienia nieistotnych i niepotrzebnych informacji.

95. Jeżeli chodzi o kwestię rozplanowania wizyt weryfikacyjnych na miejscu, przypomina się, że rząd ChRL wyraził zgodę co do terminu, harmonogramu oraz miejsca przeprowadzania wizyty. Dyskusje dotyczące terminu przeprowadzenia wizyty na miejscu odbyły się w sierpniu 2010 r. Komisja początkowo proponowała, aby wizytę weryfikacyjną na miejscu przeprowadzono w pierwszym tygodniu października 2010 r., a następnie dwukrotnie zmieniała swoją propozycję, uwzględniając złożone przez stronę chińską wnioski, najpierw przenosząc termin wizyty na drugi tydzień października 2010 r. i ostatecznie na trzeci tydzień października 2010 r. Nie ma zatem podstaw do skarg dotyczących wyznaczenia terminu wizyt na miejscu, ponieważ Komisja dołożyła wszelkich starań, aby uwzględnić wszelkie uzasadnione wnioski Chin. Jeżeli chodzi o wymagane informacje, należy zauważyć, że rząd ChRL nigdy nie zgłaszał zastrzeżeń w odniesieniu do formatu kwestionariusza ani sposobu zwracania się o przedstawienie informacji. Chińskie Ministerstwo Handlu w imieniu rządu ChRL przedstawiło odpowiedź na pytania zawarte w kwestionariuszu i późniejsze uwagi. Komisja zwróciła się o dostarczenie informacji uznanych za niezbędne dla celów dokonania reprezentatywnych ustaleń i pozostała konsekwentna w swoich żądaniach, zwracając się o dostarczenie tych samych danych i informacji w czasie prowadzenia dochodzenia oraz o wyjaśnienie przez rząd ChRL przedłożonych informacji i ich znaczenia dla programów objętych dochodzeniem.

96. Poszczególne programy

97. Na podstawie informacji zawartych w skardze oraz w odpowiedziach udzielonych na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisji dochodzeniem objęto poniższe programy, które wiązały się z domniemanym przyznawaniem subsydiów przez organ rządowy:

(I) Preferencyjne systemy kredytowe dla sektora produkcji papieru powleczonego

(II) Programy w zakresie podatku dochodowego

- Preferencyjna polityka podatkowa dotycząca przedsiębiorstw uznanych za przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowaną lub nową technologię

- Preferencyjna polityka podatkowa dotycząca badań i rozwoju

- Zwolnienie z opodatkowania dywidend wypłacanych między kwalifikowanymi przedsiębiorstwami będącymi rezydentami

(III) Programy w zakresie podatków pośrednich i przywozowych taryf celnych

- Zwolnienie z VAT oraz zwolnienie celne w odniesieniu do przywożonego wyposażenia

- Obniżki VAT od wyposażenia wyprodukowanego w kraju

- Zwolnienia z podatku na utrzymanie miasta i prace budowlane oraz dopłat na edukację dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym;

(IV) Programy dotacji

- Nagrody dla słynnych marek

- Specjalne fundusze służące promowaniu zagranicznych projektów inwestycyjnych

- Wsparcie dla podmiotów w ramach postępowań antydumpingowych

- Dotacja na renowację technologiczną Shouguang

- Fundusz ochrony prawa własności intelektualnej parku przemysłowego Suzhou Industrial Park,

- Dotacje funduszu rozwoju przemysłu wykorzystującego zaawansowane technologie

- Nagroda za utrzymywanie wzrostu od Suzhou Industrial Park

- Specjalny fundusz na rzecz oczyszczania zanieczyszczonej wody jeziora Taihu w prowincji Jiangsu,

- Specjalne fundusze na rzecz oszczędności energii Suzhou Industrial Park,

- Specjalny fundusz na rzecz redukcji całkowitych emisji głównych zanieczyszczeń na szczeblu gminy miejskiej miasta Suzhou,

- Dotacje na oszczędzanie wody oraz redukcję emisji,

- Nagroda z tytułu ochrony środowiska od biura ds. ochrony środowiska miasta Suzhou,

- Nagroda z tytułu oszczędności energii w mieście Shouguang.

(V) Dostarczanie towarów i świadczenie usług przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia

- Przyznawanie prawa do użytkowania gruntów

- Dostarczanie chemikaliów wykorzystywanych do produkcji papieru

- Dostarczanie energii elektrycznej

- Preferencyjne systemy kredytowe dla sektora produkcji papieru powleczonego

a) Wprowadzenie

98. Domniemuje się, że chińscy producenci produktu objętego postępowaniem czerpią korzyści z pożyczek uprzywilejowanych udzielanych im przez banki realizujące politykę rządu oraz banki komercyjne będące własnością państwa zgodnie z założeniami polityki rządu ChRL polegającej na udzielaniu pomocy finansowej w celu promowania i wspierania wzrostu i rozwoju przemysłu papierniczego w Chinach. Jak wynika z planów pięcioletnich oraz strategii przemysłowej, system bankowy stosował wobec przemysłu papierniczego preferencyjne inicjatywy finansowe.

b) Wykorzystanie dostępnych faktów

99. W oparciu o informacje przedstawione w skardze Komisja zamierzała zbadać sprawę pożyczek bankowych dla sektora produkcji papieru powleczonego. W tym względzie uznano, że należy zwrócić się do rządu ChRL, aby w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz w późniejszych uwagach przedstawił szczegółowe informacje i dane dotyczące szeregu rządowych planów i projektów sprzyjających rozwojowi sektora papierniczego w Chinach i wspierających ten rozwój. Przedmiotowe plany i projekty obejmują:

100. dziesiąty plan pięcioletni – chińska gospodarka obywatelska oraz rozwój społeczny („dziesiąty plan pięcioletni”)

101. „dziesiąty plan pięcioletni” w odniesieniu do przemysłu papierniczego („plan dotyczący produkcji papieru”)

102. dziesiąty plan pięcioletni oraz specjalny plan na 2010 r. dotyczący utworzenia krajowego projektu integracyjnego w odniesieniu do sektora leśnictwa i sektora produkcji papieru („projekt integracyjny”)

103. decyzja Rady Państwowej nr 40 w sprawie promulgacji i wdrożenia „tymczasowych przepisów w zakresie promowania dostosowania struktury przemysłowej” („decyzja nr 40”)

104. katalog zawierający informacje dotyczące ponownego dostosowania struktury przemysłowej („katalog”)

105. wytyczne dotyczące jedenastego planu pięcioletniego na rzecz krajowego rozwoju gospodarczego i społecznego (2006–2010) („jedenasty plan pięcioletni”)

106. okólnik Rady Państwowej w sprawie realizacji głównych celów w ramach jedenastego planu pięcioletniego oraz podziału zadań („okólnik wykonawczy do jedenastego planu pięcioletniego”)

107. polityka na rzecz rozwoju przemysłu papierniczego z 2007 r. („plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r.”)

108. plan rozwoju Guangdong

109. jedenasty plan pięcioletni dotyczący miasta Zhanjiang

110. jedenasty plan pięcioletni dotyczący gminy miejskiej Jining

111. Rząd ChRL przedstawił tylko część informacji, o które zwrócono się w związku z planami. Tylko dwa spośród planów, o które się zwrócono, zostały przedstawione w całości, tj. w chińskiej wersji językowej wraz z angielskim tłumaczeniem (decyzja nr 40 oraz katalog zawierający informacje dotyczące ponownego dostosowania struktury przemysłowej). W odniesieniu do trzech planów regionalnych, o których przedstawienie Komisja pierwotnie się zwróciła, władze chińskie stwierdziły, że nie są one istotne, ponieważ współpracujący producenci eksportujący nie mają swoich zakładów w tych regionach. W związku z tym nie zostały one przedstawione. Komisja zaakceptowała ten fakt, ale zwróciła się o przedstawienie planów rozwoju dotyczących obszarów (regionów, prowincji, gmin miejskich), w których współpracujący producenci eksportujący mają swoje siedziby. Rząd ChRL przedstawił kopie jedenastego planu pięcioletniego dotyczącego prowincji Jiangsu oraz jedenastego planu pięcioletniego dotyczącego prowincji Szantung w języku chińskim, nie dostarczając jednak żadnego tłumaczenia, nawet tłumaczenia spisu treści. W odniesieniu do dwóch planów, które nie zostały przedstawione, rząd ChRL stwierdził, że dotyczą one lat 2000–2005 i w związku z tym są nieaktualne. Komisja zaakceptowała to wyjaśnienie. Pozostałe plany zostały przedstawione wyłącznie w języku chińskim (projekt integracyjny, jedenasty plan pięcioletni, okólnik wykonawczy do jedenastego planu pięcioletniego, plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r.) wraz ze spisami treści przetłumaczonymi na język angielski. Rząd ChRL stwierdził, że żądania Komisji były zbyt uciążliwe oraz że dysponował jedynie ograniczonymi zasobami i w związku z tym nie był w stanie przetłumaczyć tekstów.

112. W odniesieniu do powyższych faktów należy zauważyć, że Komisja zwróciła się o przedstawienie informacji uznanych za niezbędne dla celów prowadzonego dochodzenia, ponieważ wspomniane dokumenty zostały wskazane w skardze. Ponadto Komisja wielokrotnie podkreślała konieczność przedstawienia wymaganych dokumentów w angielskiej wersji językowej. W przypadku tego rodzaju istotnych dokumentów jest to niezbędne z uwagi na fakt, że w oparciu o sam spis treści ustalenie, która część dokumentu jest istotna dla celów dochodzenia, nie było możliwe. Ponadto plany przedstawione w języku chińskim nie były obszerne i wydaje się, że kopie odpowiednich dokumentów w języku angielskim można uzyskać albo z niezależnych źródeł (firm prawnych specjalizujących się w prawie chińskim), albo ze źródeł związanych z dochodzeniami antysubsydyjnymi prowadzonymi w Chinach przez Stany Zjednoczone Ameryki („USA”).

113. W rezultacie Komisja miała możliwość zweryfikowania tylko następujących dokumentów: decyzji nr 40, katalogu oraz planu dotyczącego produkcji papieru z 2007 r., którego wersja w języku angielskim została dołączona do skargi i który został udostępniony również przez producenta eksportującego.

114. W celu zbadania zakresu interwencji rządu na chińskim rynku finansowym oraz uzyskania niezbędnego przeglądu sektora finansowego w ChRL Komisja zwróciła się o przedstawienie informacji dotyczących odsetka własności państwa w instytucjach finansowych oraz danych dotyczących kwot/oprocentowania pożyczek udzielonych przez banki będące własnością państwa. Rząd ChRL stwierdził, że nie posiada żadnych danych dotyczących posiadania udziałów w bankach, mimo że art. 61 ustawy nr 13 o bankach komercyjnych [2003] stanowi, że bank przekazuje tego rodzaju dane „bankowemu organowi regulacyjnemu Rady Państwowej oraz Ludowemu Bankowi Chin”. Jeżeli chodzi o kwoty/oprocentowanie pożyczek udzielanych przez banki będące własnością państwa, rząd ChRL potwierdził, że chociaż odpowiednie dane są przechowywane, nie może ich przedstawić. Komisja w jeszcze większym stopniu ułatwiła rządowi ChRL pracę, ograniczając wymagane informacje na temat odsetka instytucji będących własnością rządu wyłącznie do tych instytucji finansowych, co do których ustalono, że udzielały pożyczek współpracującym producentom eksportującym. Rząd ChRL nie przedstawił jednak odpowiednich danych nawet w odniesieniu do tego ograniczonego segmentu instytucji finansowych prowadzących działalność w Chinach.

115. W celu zbadania polityki kredytowej stosowanej przez chińskie banki (np. stosowanych metod ustalania oprocentowania pożyczek, przeprowadzania oceny kredytowej itp.) zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat polityki realizowanej przez odpowiednie organy państwowe, a mianowicie Ludowy Bank Chin („LBCh”) oraz Komisję Regulacyjną ds. Banków. Rząd ChRL nie przedstawił żadnych odpowiednich informacji dotyczących polityki kredytowej. Nie przedstawiono żadnego dokumentu, rozporządzenia lub wytycznych skierowanych do systemu bankowego przez LBCh, które umożliwiałyby uzasadnienie roli LBCh w procesie ustalania stóp procentowych i jego powiązań z systemem bankowym. Ponadto, mimo wyraźnego wniosku, nie przedstawiono żadnego uzasadnienia w odniesieniu do kwestii stosowania przepisów ustawy nr 13 o bankach komercyjnych [2003], a w szczególności artykułów 34, 38 i 39 ustanawiających podstawowe zasady w zakresie udzielania pożyczek i prowadzenia innego rodzaju działalności przez banki komercyjne.

116. W celu zbadania polityki kredytowej stosowanej przez chińskie banki, które w OD udzielały pożyczek współpracującym producentom eksportującym, Komisja zwróciła się do rządu ChRL o zorganizowanie spotkań z określonymi bankami, które udzieliły pożyczek współpracującym producentom eksportującym, w celu zweryfikowania informacji dotyczących preferencyjnych pożyczek udzielanych producentom cienkiego papieru powleczonego w Chinach. Rząd ChRL stwierdził, że nie był w stanie skłonić banków będących własnością państwa do zorganizowania takich spotkań. Nie zgromadzono w związku z tym żadnych dowodów od chińskich banków dotyczących tego czy, a jeżeli tak, to w jaki sposób, oceniają ryzyko kredytowe przy udzielaniu pożyczek.

117. Rząd ChRL został poinformowany o konsekwencjach odmowy współpracy zgodnie z art. 28 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego. Brak współpracy spowodował, że oprócz uwzględnienia odpowiednich dokumentów rządu ChRL złożonych przez inne strony konieczne było wykorzystanie informacji ze źródeł wtórnych, w tym skargi i publicznie dostępnych informacji uzyskanych z Internetu. Rząd ChRL kwestionował wykorzystanie dostępnych faktów, ale nie dostarczył żadnych nowych dowodów.

118. Współpracujący producenci eksportujący zostali również poproszeni o zorganizowane spotkań z określonymi bankami, które udzieliły im pożyczek w OD, w celu zweryfikowania informacji dotyczących preferencyjnych pożyczek udzielanych producentom cienkiego papieru powleczonego w Chinach. Nigdy nie odbyło się jednak żadne tego rodzaju spotkanie. Współpracujący producenci eksportujący przekazywali Komisji wielokrotne wnioski o takie spotkania, ale właściwe banki odmawiały współpracy przy dochodzeniu. Współpracujący producenci eksportujący zostali poinformowani o konsekwencjach odmowy współpracy zgodnie z art. 28 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego. W świetle powyższego braku współpracy uznano za niezbędne oparcie wszelkich ustaleń w odniesieniu do pożyczek udzielonych współpracującym producentom eksportującym przez banki na dostępnym stanie faktycznym. Współpracujący producenci eksportujący kwestionowali wykorzystanie dostępnych faktów, ale nie dostarczyli żadnych nowych dowodów.

119. Jeden chiński producent eksportujący został poproszony o dostarczenie określonych informacji dotyczących określonej umowy o restrukturyzacji długu z trzema chińskimi bankami. Wspomniany wyżej producent eksportujący odmówił dostarczenia niezbędnych informacji. W konsekwencji niemożliwe było zweryfikowanie właściwej umowy ogólnej i odpowiednich pożyczek w ramach umowy oraz wszystkich szczegółowych elementów, takich jak okres trwania pożyczek, harmonogramy spłaty lub odsetki. Współpracujący producent eksportujący został poinformowany o konsekwencjach odmowy współpracy zgodnie z art. 28 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego. W świetle tego braku współpracy uznano za niezbędne oparcie wszelkich ustaleń w odniesieniu do właściwych pożyczek udzielonych współpracującemu producentowi eksportującemu przez banki na dostępnym stanie faktycznym. Współpracujący producent eksportujący kwestionował wykorzystanie dostępnych faktów, ale nie dostarczył żadnych nowych dowodów.

c) Ustalenia wynikające z dochodzenia

(i) Interwencja rządu w bankowym systemie finansowym w zakresie preferencyjnych pożyczek udzielanych przemysłowi papierniczemu

- Rola planów rządowych

120. W ramach dochodzenia ustalono istnienie szczególnych planów polityki w odniesieniu do przemysłu papierniczego. W planach stwierdza się, że organy państwowe ściśle monitorują wyniki przemysłu papierniczego i wdrażają specjalne strategie (np. dekrety wykonawcze), aby osiągnąć cele zawarte w planach polityki. Ponadto w ramach dochodzenia ustalono również, że w szczególnych planach polityki przewidziano preferencyjne pożyczki dla przemysłu papierniczego.

121. Analiza decyzji nr 40 i szczegółowej części finansowej planu dotyczącego produkcji papieru z 2007 r. faktycznie wyraźnie wskazuje, że chiński państwowy system planowania zachęca banki do udzielania pożyczek przemysłowi papierniczemu.

122. W odniesieniu do decyzji nr 40 zauważa się, że akt ten jest decyzją administracyjną Rady Państwowej, tj. najwyższego organu administracyjnego w ChRL, a więc jest prawnie wiążący dla innych organów publicznych i podmiotów gospodarczych. W decyzji klasyfikuje się sektory przemysłowe w podziale na „projekty promowane, ograniczane i likwidowane”. Akt ten stanowi wytyczne w zakresie polityki przemysłowej, które wraz z katalogiem wskazują, że rząd ChRL prowadzi politykę promowania i wspierania grup przedsiębiorstw lub sektorów, takich jak sektor papierniczy, zaklasyfikowanych w katalogu jako „sektor promowany”. W odniesieniu do liczby sektorów wymienionych jako „promowane” zauważa się, że jest ich łącznie 26 i stanowią one jedynie część chińskiej gospodarki. Ponadto tylko niektóre rodzaje działalności w obrębie tych 26 sektorów otrzymały status „promowanych”. Decyzja nr 40 stanowi również w art. 17, że „promowane projekty inwestycyjne” są objęte szczególnymi przywilejami i zachętami (wsparcie finansowe, zwolnienie z ceł przywozowych, zwolnienie z VAT, zwolnienie z podatku). Z drugiej strony w odniesieniu do „projektów ograniczanych i likwidowanych” decyzja nr 40 uprawnia organy państwowe do bezpośredniej interwencji w celu regulacji rynku. W szczególności w art. 18 i 19 zobowiązuje się właściwy organ do nakazania instytucjom finansowym zaprzestania udzielania pożyczek; organy te nakazują również organowi administracji państwowej ds. cen podwyższenie ceny energii elektrycznej i nakazanie zakładom energetycznym, aby zaprzestały dostarczania energii takim „ograniczanym i likwidowanym projektom”. Z powyższego ustalenia jasno wynika, że decyzja nr 40 zawiera przepisy wiążące dla wszystkich instytucji gospodarczych w formie wytycznych dotyczących propagowania i wspierania promowanych sektorów, do których należy sektor papierniczy.

123. Jeśli chodzi o plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r., zauważa się, że określono w nim szczegółowe warunki, kierunki i cele dla sektora papierniczego. Opisano sytuację sektora papierniczego w Chinach (np. liczbę przedsiębiorstw, produkcję, zużycie i wywóz, dane statystyczne na temat rodzaju stosowanych surowców). Określono strategie i cele dla sektora papierniczego w odniesieniu do kształtu sektora, wykorzystania surowców, wykorzystania technologii i sprzętu, struktury produktów i struktury organizacyjnej producentów sektora papierniczego. W dokumencie ustanowiono również sektorowe „kryteria wejścia”, ponieważ określono w nim konkretne wymogi w zakresie stosunku aktywów do pasywów dla sektora papierniczego, ustalono szczególne ratingi kredytowe dla tego sektora i konkretne cele pod względem korzyści skali, wskaźników udziału w rynku, zużycia energii i wody, jakie powinny osiągnąć lub zrealizować przedsiębiorstwa. Wymaga się w nim od przedsiębiorstw opracowania planów rozwoju w oparciu o plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. Nakazuje się również lokalnym prowincjom i regionom uczestnictwo we wdrażaniu planu, a jeden cały rozdział jest poświęcony „Inwestycjom i finansom” w przemyśle papierniczym. W tym względzie warto zauważyć, że w planie wyraźnie stwierdzono, iż instytucje finansowe nie powinny udzielać pożyczek na żaden projekt, który nie jest zgodny z jego postanowieniami. Ogólnie rzecz ujmując, z lektury tekstu i zastosowanych sformułowań jasno wynika, że plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. jest szczególnym państwowym instrumentem mającym na celu regulację przemysłu papierniczego w Chinach i może zostać uznany wyłącznie za obowiązkowe narzędzie polityki przemysłowej, które musi być w określony sposób wdrożone przez właściwe zainteresowane strony w Chinach (organy państwowe, instytucje finansowe i producentów).

124. Rząd ChRL argumentował, że plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. należy uznać za plan o charakterze wytycznych bez mocy wiążącej. Stwierdzono również, że w tym samym kontekście żaden z rządowych planów i projektów nie jest prawnie wiążący, w związku z tym nie można przyznać jakiegokolwiek wkładu finansowego lub korzyści finansowej w ramach takich planów i projektów. Zwykła lektura tekstu planu dotyczącego produkcji papieru z 2007 r. i jego wspomnianych powyżej szczegółowych przepisów wskazuje jednak, że tekstu nie można uznać za niewiążące wytyczne. W tym względzie należy zauważyć, że plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. stanowi między innymi: „Polityka rozwoju przemysłowego jest formułowana w celu udoskonalenia reformy socjalistycznej gospodarki rynkowej oraz powiązanych przepisów ustawowych i wykonawczych, aby ustanowić sprawiedliwy porządek rynkowy i klimat sprzyjający rozwojowi, usunąć przeszkody w rozwoju przemysłu papierniczego oraz kierować zdrowym rozwojem tego sektora”. W odniesieniu do pozostałych planów i projektów wymienionych w motywie 64 zauważa się, że co najmniej jeden odnosi się do okólnika wykonawczego do jedenastego planu pięcioletniego. Trudno zrozumieć, w jaki sposób rzekomo niewiążący prawnie dokument (plan rządowy) może mieć prawnie wiążący akt wykonawczy (w tym przypadku okólnik Rady Państwowej).

125. Ponadto art. 34 ustawy nr 13 o bankach komercyjnych [2003] stanowi, że banki „prowadzą działalność kredytową zgodnie z zapotrzebowaniem krajowej gospodarki i rozwojem społecznym oraz zgodnie z wytycznymi państwowej polityki przemysłowej”. W tym konkretnym przypadku odnośna państwowa polityka przemysłowa to plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. Tym samym jedynym logicznym wnioskiem jest uznanie, że pożyczki otrzymane przez producentów cienkiego papieru powleczonego od banków komercyjnych będących własnością państwa są realizowane zgodnie z wytycznymi rządu.

126. Dochodzeniem objęto również rolę Krajowej Komisji Rozwoju i Reform („NDRC”). Rząd ChRL poinformował, że NDRC jest agencją Rady Państwowej koordynującą politykę makroekonomiczną i zarządzającą inwestycjami rządowymi. Ten organ państwowy wydał oprócz innych planów również plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. Nie przedstawiono dostępnych informacji – mimo wyraźnego wniosku w tej sprawie – dotyczących ram prawnych, w których została powołana i funkcjonuje NDRC, np. jej statutu. Jedynym wyjaśnieniem przedstawionym przez rząd ChRL było stwierdzenie, że Rada Państwowa, najwyższy rządowy organ administracyjny, wydaje polecenia, do których NDRC musi się zastosować i że w każdym razie informacja ta jest nieistotna dla dochodzenia. Nie można przyjąć tego argumentu. Uznaje się, że statut organu, który wydaje rządowe plany, jest istotny dla dochodzenia, biorąc pod uwagę fakt, że w niniejszym postępowaniu przedmiotem dochodzenia są rządowe plany i projekty. Komisja zapytała również o powody, dla których NDRC gromadzi regularnie szczegółowe informacje od przedsiębiorstw. Rząd ChRL wyjaśnił, że informacje mogłyby być gromadzone za pośrednictwem stowarzyszeń przemysłowych i innych publicznych źródeł. Istnienie systematycznego mechanizmu gromadzenia danych dotyczących przedsiębiorstw do wykorzystania w planach i projektach rządowych pokazuje jednak, że te plany i projekty należy uznać za istotny element państwowej polityki przemysłowej.

127. Z powyższego wynika, że wszelkie decyzje podejmowane przez instytucje finansowe w odniesieniu do sektora papierniczego musiałyby uwzględniać potrzebę osiągnięcia celów odnośnych planów polityki. Przedsiębiorstwa określane w tych specjalnych planach polityki jako „sektory promowane” są rzeczywiście uznawane za przedsiębiorstwa o wysokim ratingu kredytowym, co ma bezpośrednie konsekwencje przy ocenie zdolności kredytowej w chińskim systemie finansowym. Ponadto z analizy szczegółowej części finansowej planu dotyczącego produkcji papieru z 2007 r. oraz pisma dotyczącego ratingu kredytowego, które zostało udostępnione przez jednego współpracującego producenta eksportującego, jasno wynika, że w chińskim państwowym systemie planowania nakazuje się bankom udzielanie pożyczek przemysłowi papierniczemu, a przedsiębiorstwa uznaje się za podmioty o wysokim ratingu kredytowym, ponieważ kwalifikują się do określonych planów polityki. Należy zauważyć, że w konkretnym ratingu kredytowym uzyskanym w trakcie dochodzenia bezpośrednio powiązano pozytywne perspektywy przedsiębiorstwa z istnieniem planów polityki w zakresie sektora papierniczego i realizacją ich celów. Istnieją również dowody na to, że organy państwowe monitorują wyniki przedsiębiorstw, ponieważ corocznie analizują ich zezwolenia na prowadzenie działalności i zatrzymują w ten sposób dane statystyczne dotyczące finansów i wydajności. Ponadto istnieją także dowody pochodzące z informacji przedstawionych przez współpracujących producentów eksportujących wskazujące na to, że zgodnie z przepisami art. 9 rozporządzenia w sprawie rejestracji banków i konsultacji z nimi LBCh monitoruje sytuację pożyczkową przedsiębiorstw w ramach corocznej analizy pożyczek, jakie każdego roku zaciągają przedsiębiorstwa.

128. Wszystkie powyższe fakty wskazują na związek pomiędzy szczegółowymi planami polityki a finansowaniem sektora papierniczego.

- Interwencja rządu w sektorze bankowym

129. W odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących w ramach dochodzenia ustalono, że dwaj z nich w większości przypadków automatycznie otrzymywali najniższe z możliwych stóp procentowych w ramach limitów określonych przez LBCh, podczas gdy dwaj inni współpracujący producenci eksportujący skorzystali z istotnej zmiany harmonogramów swoich pożyczek, która miała miejsce w 2008 r. Chińskie banki będące własnością państwa nabywały wszystkie pożyczki należne bankom zagranicznym, a pożyczki ze zmienionymi harmonogramami spłaty nie przewidywały wysokiej premii z tytułu ryzyka wobec referencyjnej stopy procentowej LBCh.

130. Ponadto w ramach dochodzenia ustalono, że cechą charakterystyczną chińskiego rynku finansowego jest interwencja rządu, ponieważ większość najważniejszych banków należy do państwa. Władze chińskie jedynie w bardzo ograniczonym zakresie dostarczyły informacje dotyczące posiadania udziałów w bankach/własności banków w Chinach. W celu uzyskania reprezentatywnych ustaleń Komisja zebrała jednak dostępne informacje, których zarys przedstawiono poniżej. Analizując kwestię tego, czy bankom nadano władzę rządową lub wykonują one taką władzę w jego imieniu, Komisja zgromadziła informacje dotyczące nie tylko tego, czy banki są własnością rządu, lecz także innych aspektów, takich jak obecność przedstawicieli rządu w zarządzie, kontrola rządu nad działalnoscią, realizowanie polityki i interesów rządu oraz to, czy banki założono na podstawie statutu.

131. Na podstawie dostępnych informacji stwierdza się, że w Chinach banki będące własnością państwa mają największy udział w rynku i są głównymi podmiotami na chińskim rynku finansowym; badanie Deutsche Bank z 2006 r. dotyczące chińskiego sektora bankowego wskazuje, że udział banków będących własnością państwa może obejmować ponad 2/3 chińskiego rynku. Z tego samego względu w przeglądzie polityki handlowej WTO w odniesieniu do Chin zauważono, że „wysoki poziom własności państwa jest kolejną charakterystyczną cechą sektora finansowego w Chinach”[5]. Należy zauważyć, że cztery duże banki będące własnością państwa [Chiński Bank Rolny (Agricultural Bank), Bank Chiński (Bank of China), Chiński Bank Budownictwa (Construction Bank) i Chiński Bank Przemysłowo-Handlowy (Industrial and Commercial Bank)] wydają się reprezentować ponad połowę chińskiego sektora bankowego. Państwo posiada ponad 50 proc. udziałów w bankach realizujących politykę rządu i innych bankach będących własnością państwa. Komisja zwróciła się także o informacje dotyczące struktury kontroli ze strony rządu w wyżej wspomnianych chińskich bankach oraz realizowania polityki i interesów rządu w odniesieniu do przemysłu papierniczego (zarząd i zgromadzenie udziałowców, protokoły zebrań udziałowców/zarządu, narodowość udziałowców/członków zarządu, polityka kredytowa oraz ocena ryzyka w odniesieniu do pożyczek udzielonych współpracującym producentom eksportującym). Rząd ChRL ani banki nie przedłożyły jednak takich informacji. Wielokrotnie powoływały się tylko na informacje zawarte w przedłożonych przez siebie sprawozdaniach rocznych banków. Informacje zawarte w sprawozdaniach rocznych banków nie zawierały jednak (i nie mogą zawierać) informacji o wystarczającym stopniu uszczegółowienia. W związku z powyższym Komisja musiała skorzystać z dostępnych informacji. W oparciu o dostępne dane Komisja stwierdziła, że wyżej wspomniane banki są kontrolowane przez rząd i sprawują władzę w jego imieniu, ponieważ ich działania można przypisać państwu. Odnośne dane wykorzystane w celu dokonania powyższych ustaleń uzyskano z informacji przedstawionych przez rząd ChRL, rocznych sprawozdań chińskich banków, które zostały przedłożone przez rząd ChRL lub są publicznie dostępne, informacji pochodzących z badania Deutsche Bank z 2006 r. na temat sektora bankowego Chin, informacji przedstawionych przez współpracujących producentów eksportujących oraz informacji zawartych w skardze. Jeśli chodzi o banki zagraniczne, niezależne źródła szacują, że stanowią one mniejszość w chińskim sektorze bankowym, odgrywając nieistotną rolę w polityce kredytowej, przy czym z odpowiednich informacji wynika, że udział tych banków na chińskim rynku może wynosić zaledwie 1 %[6]. Odnośne publicznie dostępne informacje potwierdzają również, że chińskie banki, w szczególności duże banki komercyjne, nadal polegają na udziałowcach będących własnością państwa i na rządzie przy pozyskiwaniu kapitału, gdy w wyniku ekspansji akcji kredytowej brakuje adekwatności kapitałowej[7]. Jeżeli chodzi o banki, które udzielają pożyczek współpracującym producentom eksportującym, ogromną większość z nich stanowią banki będące własnością państwa. W oparciu o dostępne informacje stwierdzono faktycznie, że co najmniej 13 z 19 zgłoszonych banków to banki będące własnością państwa, w tym dwa banki realizujące politykę rządową [Eksportowo-Importowy Bank Chiński (Export-Import Bank of China), Chiński Bank Rozwoju (China Development Bank)], i główne banki komercyjne w Chinach, takie jak Chiński Bank Rolny, Bank Chiński, Chiński Bank Budownictwa i Chiński Bank Przemysłowo-Handlowy. Także w odniesieniu do pozostałych banków będących własnością państwa Komisja zwróciła się o informacje, o których mowa powyżej, dotyczące kontroli ze strony rządu oraz realizowania polityki i interesów rządu w odniesieniu do przemysłu papierniczego. Również w tym przypadku nie przedłożono takich szczegółowych informacji, a jedynie wielokrotnie powoływano się na informacje zawarte w odpowiednich sprawozdaniach rocznych banków, z których większość była dostępna wyłącznie w języku chińskim, bez tłumaczenia na angielski. Informacje zawarte w sprawozdaniach rocznych banków nie mogą jednak zawierać informacji o wystarczającym stopniu uszczegółowienia. Jak wyjaśniono poniżej, w odniesieniu do banków, które realizują politykę rządu, w toku dochodzenia ustalono, że nie istnieją jasne przepisy prawa regulujące ich rolę i związki z rządem. Należy jednak także zauważyć, że z oświadczeń przedłożonych przez rząd ChRL podczas wizyty weryfikacyjnej na miejscu wynika, że banki realizujące politykę rządu wspierają realizację polityki rządu Chin i nie prowadzą działalności nastawionej na zysk. Wszystkie powyższe aspekty potwierdzają, że wyżej wspomniane banki są kontrolowane przez rząd i sprawują władzę w jego imieniu, ponieważ ich działania można przypisać państwu.

132. Komisja starała się również przeanalizować różnicę pomiędzy bankami realizującymi politykę rządu (według dostępnych informacji są to Eksportowo-Importowy Bank Chiński, Chiński Bank Rozwoju i Chiński Bank Rolny) a bankami komercyjnymi będącymi własnością państwa. Komisja zwróciła się o wyjaśnienia dotyczące tych dwóch różnych rodzajów instytucji finansowych. Rząd ChRL przedstawił informację, że banki realizujące politykę rządu nie są objęte żadnymi sporządzonymi na piśmie przepisami regulującymi ich sektor, ponieważ chińskie władze są w trakcie opracowywania ustawy o bankach realizujących politykę rządu. Stwierdzono również, że jednego banku realizującego politykę rządową (mianowicie Chińskiego Banku Rozwoju) nie należy uważać za taki rodzaj banku, ponieważ stał się on spółką akcyjną i znajduje się w okresie przejściowym. W odniesieniu do powyższego należy zauważyć, że przedłożone informacje potwierdzają, że banki realizujące politykę rządu są traktowane inaczej. Mimo że brak jakichkolwiek przepisów regulujących sektor banków, które realizują politykę rządu, i sposób działania tych banków na chińskim rynku, z okólników LBCh przedstawionych poniżej, w których banki te są wyraźnie wymienione, wynika, że mają szczególny status w porównaniu z pozostałymi bankami. Jeśli chodzi o status Chińskiego Banku Rozwoju, zauważa się, że państwo chińskie (za pośrednictwem chińskiego ministerstwa finansów) posiada ponad 50 % udziałów w banku, w związku z czym przekształcenie go w spółkę akcyjną nie ma żadnego wpływu na kontrolę ze strony rządu.

133. Innym czynnikiem zakłócającym chiński rynek finansowy jest rola, jaką odgrywa LBCh w wyznaczaniu określonych ograniczeń sposobu ustalania stóp procentowych i ich zmiany. W rzeczywistości w ramach dochodzenia ustalono, że w LBCh istnieją określone zasady regulujące sposób zmiany stóp procentowych w Chinach. Zgodnie z dostępnymi informacjami zasady te są określone w okólniku LBCh nr 251 w sprawie dostosowywania stopy procentowej depozytów i pożyczek Yinfa z 2004 r. Od instytucji finansowych wymaga się oferowania oprocentowania pożyczek w ramach określonego zakresu referencyjnej stopy procentowej pożyczek LBCh. W przypadku pożyczek banków komercyjnych i pożyczek banków realizujących politykę rządu zarządzanych na zasadach komercyjnych nie ma górnego limitu, jedynie dolny limit. W przypadku miejskich spółdzielni kredytowych i wiejskich spółdzielni kredytowych istnieje zarówno limit górny, jak i dolny. W przypadku pożyczek preferencyjnych i pożyczek, w odniesieniu do których Rada Państwowa dysponuje szczegółowymi regulacjami, stopy procentowe nie podlegają wzrostowi. Komisja starała się uzyskać od rządu ChRL wyjaśnienia w zakresie definicji i sformułowań zawartych we wspomnianym okólniku oraz poprzedzających go przepisach (okólnik LBCh nr 250 w sprawie rozszerzenia przedziału dla zmiennej stopy procentowej pożyczek instytucji finansowych – YinFa [2003]). Rząd ChRL wyjaśnił, że okólniki te stanowiły część reformy mającej na celu urynkowienie stóp procentowych w Chinach, ale nie przedstawił dalszych wyjaśnień. Zwrócono się również do rządu ChRL o podanie szczegółowych wyjaśnień odnośnie do pożyczek preferencyjnych i innych pożyczek określonych przez Radę Państwową. Rząd ChRL stwierdził, że sformułowanie odpowiedniego chińskiego aktu prawnego dotyczy hipotetycznego istnienia innych pożyczek przewidzianych przez Radę Państwową. Rząd ChRL nie dostarczył żadnych innych wyjaśnień lub odpowiedniej dokumentacji, aby wyjaśnić, dlaczego w chińskim ustawodawstwie zdefiniowano pożyczki preferencyjne. Jeśli chodzi o drugi rodzaj pożyczek, nawet gdyby przyjąć argument rządu ChRL, nadal nie jest jasne, dlaczego ustawodawca uznał za konieczne zapewnienie możliwości określenia przez Radę Państwową innych pożyczek. Komisja zwróciła się również o wyjaśnienia dotyczące istnienia pożyczek służących realizacji polityki rządu, zarządzanych na zasadach komercyjnych, o których mowa we wspomnianym okólniku. W tej kwestii rząd ChRL nie przedstawił żadnych wyjaśnień ani dowodów. Do rządu ChRL zwrócono się również o przedstawienie wszelkich aktualizacji lub nowych przepisów wydanych w związku z wspomnianym okólnikiem w zakresie polityki kredytowej banków komercyjnych i banków realizujących politykę rządu, ale informacje takie nie zostały dostarczone.

134. Zauważa się również, że rząd ChRL nie dostarczył żadnych innych danych ani statystyk na temat struktury chińskiego systemu bankowego.

135. W związku z powyższym (zob. motywy 74–88) i uwzględniając brak współpracy ze strony Chin (i w świetle rozważań przedstawionych w motywie 90), Komisja stwierdza, że rynek finansowy w Chinach jest zakłócany w wyniku interwencji rządu, a stopy procentowe stosowane przez banki niekontrolowane przez rząd i inne instytucje finansowe są prawdopodobnie dostosowywane do stóp rządowych. Stopy procentowe stosowane przez banki niekontrolowane przez rząd i inne instytucje finansowe nie mogą zatem zostać uznane za odpowiednie rynkowe poziomy referencyjne przy ustalaniu, czy pożyczki rządowe przynoszą korzyść.

(ii) Wkład finansowy

136. Ponadto, uwzględniając wszystkie dowody, stwierdza się, że zdecydowana większość pożyczek udzielanych dwóm współpracującym producentom jest im przyznawana przez banki będące własnością państwa lub realizujące politykę rządu, które uznaje się za organy publiczne z uwagi na ich bliskie związki z rządem. Państwo posiada w nich ponad 50 % udziałów i w związku z tym są kontrolowane przez rząd. Istnieją również dowody potwierdzające, że banki te sprawują władzę w imieniu rządu, ponieważ – jak wyjaśniono w motywie 65 – ma miejsce wyraźna interwencja ze strony państwa (tj. LBCh) w sposób podejmowania przez banki komercyjne decyzji w zakresie stóp procentowych przy pożyczkach udzielanych chińskim przedsiębiorstwom, przy czym w niektórych przypadkach – jak wyjaśniono w motywie 83 – przedsiębiorstwa niemal automatycznie otrzymywały najniższe możliwe oprocentowanie w granicach określonych przez państwo. W tych okolicznościach praktyki w zakresie kredytowania tych podmiotów można przypisać bezpośrednio rządowi. Fakt, że banki sprawują władzę w imieniu rządu, potwierdza także sposób, w jaki plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r., decyzja 40 i art. 34 ustawy o bankach komercyjnych odnoszą się do realizacji polityki przemysłowej rządu (zob. motywy 74 do 81). Istnieją także obszerne dowody pośrednie, poparte obiektywnymi analizami i sprawozdaniami, z których wynika, że stopień interwencji rządu w chiński system finansowy pozostaje znaczny (zob. motyw 312). Wreszcie, Chiny nie dostarczyły informacji, które pozwoliłyby lepiej zrozumieć związki między bankami będącymi własnością państwa a rządem (zob. motywy 68–70 i 84–86). W przypadku pożyczek udzielonych przez banki realizujące politykę rządową lub inne banki będące własnością państwa Komisja stwierdza zatem, że wnoszony jest wkład finansowy na rzecz producentów cienkiego papieru powleczonego w formie bezpośredniego przekazania przez rząd środków finansowych w rozumieniu art. 3 ust. 1) lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego.

(iii) Korzyść

137. Zgodnie z art. 3 pkt 2) i art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego korzyść istnieje w zakresie, w jakim pożyczki rządowe są przyznawane na bardziej korzystnych warunkach niż warunki, jakie odbiorca mógłby w rzeczywistości uzyskać na rynku. Ponieważ ustalono, że pożyczki sektora prywatnego w Chinach nie opierają się na odpowiednim wskaźniku rynkowym, taki wskaźnik uzyskano, wykorzystując metodę opisaną w motywach 96–102.

(iv) Szczególność

138. Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego. Zaznacza się, iż art. 28 ust. 6 stanowi, że „jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje częściowo, uniemożliwiając ujawnienie istotnych informacji, wynik może być dla strony mniej korzystny, niż gdyby współpracowała”. Fakty wzięte pod uwagę obejmują następujące elementy:

139. dowód szczególności przedstawiony przez skarżącego;

140. ustalenia (zob. motywy 77 i 78), zgodnie z którymi subsydia szczególne są kierowane do sektora papierniczego za pośrednictwem szczególnego planu sektorowego, tj. planu dotyczącego produkcji papieru;

141. Dowód (zob. motyw 76), że przemysł papierniczy jest „przemysłem promowanym” (decyzja nr 40).

142. przepisy art. 34 ustawy o bankach komercyjnych [2003] (zob. motyw 79) stanowiące, że banki komercyjne prowadzą działalność pożyczkową zgodnie z zapotrzebowaniem krajowej gospodarki i rozwojem społecznym oraz z duchem państwowej polityki przemysłowej, tj. w tym konkretnym przypadku zgodnie z planem dotyczącym produkcji papieru;

143. ustalenia (zob. motyw 81), zgodnie z którymi w chińskim państwowym systemie planowania nakazuje się bankom udzielania pożyczek sektorowi papierniczemu, a przedsiębiorstwa uznaje się za podmioty o wysokim ratingu kredytowym, ponieważ kwalifikują się do określonych planów polityki.

144. W świetle powyższego oraz przy braku jakiejkolwiek współpracy ze strony rządu ChRL dostępne dowody wskazują, że subsydia przyznawane przedsiębiorstwom z sektora papierniczego nie są powszechnie dostępne i tym samym są szczególne w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W świetle odmowy współpracy ze strony rządu ChRL nie ma podstaw, by sądzić, iż kwalifikowalność do subsydium jest oparta na obiektywnych kryteriach lub warunkach zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.

d) Wniosek

145. Uwzględniając powyższe ustalenia, należy uznać, że finansowanie sektora papierniczego stanowi subsydium.

146. W świetle istnienia wkładu finansowego, korzyści dla producentów eksportujących oraz szczególności przedmiotowe subsydium uznaje się za stanowiące podstawę środków wyrównawczych.

e) Obliczenie kwoty subsydium

147. Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Zgodnie z art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego za korzyść przyznaną odbiorcom uznaje się różnicę między kwotą, jaką przedsiębiorstwo płaci od pożyczki rządowej, oraz kwotą, jaką firma zapłaciłaby za porównywalną pożyczkę komercyjną, jaką mogłaby faktycznie uzyskać na rynku.

148. Jak wyjaśniono powyżej, ponieważ pożyczki udzielane przez chińskie banki odzwierciedlają istotną interwencję rządu w sektorze bankowym i nie odzwierciedlają oprocentowania, jakie można uzyskać na funkcjonującym rynku, odpowiedni wskaźnik rynkowy został skonstruowany przy użyciu metody opisanej poniżej. Ponadto, w związku z odmową współpracy ze strony rządu ChRL Komisja oparła się również na dostępnym stanie faktycznym w celu ustalenia odpowiedniej referencyjnej stopy procentowej.

149. Przy konstruowaniu odpowiedniego poziomu referencyjnego za właściwe uważa się zastosowanie chińskich stóp procentowych dostosowanych w taki sposób, by odzwierciedlały normalne ryzyko rynkowe. W sytuacji, w której obecne warunki finansowe eksporterów określono jako warunki rynku zakłócanego i w której brakuje wiarygodnych informacji od chińskich banków na temat pomiaru ryzyka i ustalania ratingów kredytowych, za konieczne uznano nieuwzględnianie zdolności kredytowej chińskich eksporterów jako wartości nominalnej, lecz zastosowanie marży w celu odzwierciedlenia potencjalnego wpływu chińskiego zakłóconego rynku na ich sytuację finansową.

150. W odniesieniu do powyższych ustaleń, jak przedstawiono w motywach 68–72, zwrócono się zarówno do rządu ChRL, jak i do współpracujących producentów eksportujących o dostarczenie informacji na temat polityki kredytowej chińskich banków i sposobu przyznawania pożyczek producentom eksportującym. Mimo wielokrotnych wniosków w tej sprawie strony nie dostarczyły takich informacji. W związku z powyższym w świetle wspomnianego braku współpracy i wszystkich dostępnych faktów oraz zgodnie z przepisami art. 28 ust. 6 rozporządzenia podstawowego należy uznać, że wszystkie przedsiębiorstwa w Chinach uzyskałby jedynie najwyższy stopień obligacji o „niskim ratingu kredytowym” (BB w Bloomberg), i zastosować odpowiednią premię oczekiwaną przy obligacjach emitowanych przez przedsiębiorstwa z takim ratingiem do standardowego oprocentowania kredytów Ludowego Banku Chin. W odniesieniu do pożyczek uzyskiwanych w walucie obcej Komisja stosuje odpowiednią premię oczekiwaną przy obligacjach emitowanych przez przedsiębiorstwa z takim ratingiem do standardowego oprocentowania kredytów Ludowego Banku Chin, jak wspomniano w odpowiednich chińskich umowach pożyczki (stopa LIBOR). Biorąc jednak pod uwagę całkowitą odmowę współpracy ze strony rządu ChRL w zakresie dostarczania lub udostępniania informacji na temat banków będących własnością państwa, w świetle wszystkich dostępnych faktów, zgodnie z art. 28 ust. 6 rozporządzenia podstawowego uznaje się za właściwe zastosowanie ratingu kredytowego BB (niski rating kredytowy, spekulacyjny).

151. Korzyść dla producentów eksportujących została obliczona poprzez uwzględnienie różnicy stóp procentowych, wyrażonej jako wartość procentowa, pomnożonej przez pozostałą do spłaty kwotę pożyczki, tj. odsetki niezapłacone w OD. Wartość ta została następnie przydzielona do łącznej kwoty obrotów współpracujących producentów eksportujących.

152. Jak wyjaśniono w motywie 73, jeden z producentów eksportujących odmówił dostarczenia istotnej umowy o restrukturyzację długu. W rezultacie niemożliwe było zweryfikowanie podstawowych informacji zgłoszonych w związku z pożyczkami wchodzącymi w zakres tej umowy, takich jak stopa procentowa, okres spłacania kredytu, harmonogram spłat itp. Producent eksportujący nie był również w stanie wykazać, że spłacał kwoty główne pożyczek wchodzących w zakres tej umowy. Z tego względu w kalkulacji korzyści przedmiotowe pożyczki uznano za dotację i przydzielono do OD, dodając je do odsetek niezapłaconych w OD, zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi w motywie 100.

153. Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD wynosi 5,37% dla spółek APP i 1,26% dla spółek Chenming.

154. Programy w zakresie podatku dochodowego

- Preferencyjna polityka podatkowa dla przedsiębiorstw uznanych za przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowaną oraz nową technologię

155. Program ten umożliwia przedsiębiorstwom, które z powodzeniem wnioskowały o certyfikat przedsiębiorstwa wykorzystującego zaawansowaną lub nową technologię, skorzystanie z obniżonej stawki podatku dochodowego w wysokości 15 % w porównaniu z normalną stawką 25 %.

a) Podstawa prawna

156. Podstawą dla preferencyjnego traktowania podatkowego w ramach tego programu jest art. 28 ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw (nr 63, ogłoszonej w dniu 16 marca 2007 r.), w powiązaniu ze środkami administracyjnymi służącymi zidentyfikowaniu przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowaną lub nową technologię. Obwieszczenie Państwowego Urzędu Podatkowego w sprawie zagadnień dotyczących podatku dochodowego od przedsiębiorstw dla przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowaną i nową technologię (Guo Shui Han [2008] nr 985) również odnosi się do tego programu i przedstawiono w nim dalsze szczegóły w zakresie jego wdrożenia.

b) Kwalifikowalność

157. Art. 10 środków administracyjnych służących zidentyfikowaniu przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowaną i nową technologię zawiera wykaz kryteriów kwalifikowalności przedsiębiorstw do korzystania z tego programu. Jeśli przedsiębiorstwo spełnia wszystkie warunki określone w art. 10, musi złożyć wniosek do właściwych organów zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 tej samej ustawy.

c) Zastosowanie w praktyce

158. Każde przedsiębiorstwo, które ma zamiar wnioskować o udział w tym programie, musi złożyć wniosek on-line do lokalnego Biura Nauki i Technologii, które przeprowadzi wstępną ocenę. Następnie lokalne Biuro Nauki i Technologii przygotuje rekomendację do Wydziału ds. Nauki i Technologii w danej prowincji. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji o wydaniu certyfikatu przedsiębiorstwa wykorzystującego zaawansowaną i nową technologię wydział może także podjąć decyzję o przeprowadzeniu dochodzenia bezpośrednio na terenie przedsiębiorstwa wnioskodawcy.

d) Ustalenia wynikające z dochodzenia

159. Z programu tego skorzystało trzech współpracujących producentów eksportujących, którzy uzyskiwali korzyści w OD. Wprawdzie rząd ChRL nie przedstawił jakichkolwiek przepisów administracyjnych, jednak producenci eksportujący przekazali dostępne akty prawne. Nawet w oparciu o te akty prawne trudno jest jednak określić kształt procedury wnioskowania, która pozostaje mało precyzyjna i nieprzejrzysta.

e) Wniosek

160. Uwzględniając powyższe ustalenia, program uznaje się za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci utraconych dochodów publicznych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.

161. Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.

162. Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczono dostęp do tego programu wyłącznie do określonych przedsiębiorstw i sektorów klasyfikowanych jako promowane, takich jak przedsiębiorstwa należące do sektora produkcji papieru powleczonego. W rozdziale 4 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw ChRL (nr 63, ogłoszonej w dniu 16 marca 2007 r.) poświęconym „zachęcie podatkowej”, art. 25 stanowi, że „państwo zapewnia przedsiębiorstwom zachęty podatkowe dla kluczowych sektorów i projektów wspieranych i promowanych przez państwo”. W rozumieniu Komisji Rada Państwowa w decyzji nr 40 (art. 14) i w katalogu restrukturyzacji przemysłowej przedstawia zasady i klasyfikacje pozwalające na uznanie przedsiębiorstwa za promowane. Ponadto brak obiektywnych kryteriów dla ustalenia kwalifikowalności i brak rozstrzygającego dowodu dla uznania, że uprawnienie jest automatyczne zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Chociaż niektóre przepisy administracyjne zostały faktycznie zgromadzone podczas wizyty u producentów eksportujących, odmowa współpracy ze strony rządu ChRL nie pozwala na ocenę istnienia takich obiektywnych kryteriów.

163. Uwzględniając powyższe ustalenia, przedmiotowe subsydium uznaje się za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.

f) Obliczenie kwoty subsydium

164. Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Za korzyść dla odbiorców uznano łączną wartość podatku należnego według podstawowej stawki podatkowej, po odjęciu kwoty, która została zapłacona przy obniżonej preferencyjnej stawce podatkowej. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracujących producentów eksportujących ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.

165. Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi 1,22% dla grupy APP i 0,58% dla grupy Chenming.

- Preferencyjna polityka podatkowa dla badań i rozwoju (B+R)

166. Przedmiotowy program zapewnia korzyść wszystkim przedsiębiorstwom, które są uznawane za prowadzące projekty B+R. Taka kwalifikacja zezwala na pomniejszenie podatku dochodowego od przedsiębiorstw o 50 % faktycznych wydatków na zatwierdzone projekty.

a) Podstawa prawna

167. Podstawą dla preferencyjnego traktowania podatkowego w ramach programu jest art. 30 ust. 1 ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw (nr 63 ogłoszonej w dniu 16 marca 2007 r.), art. 95 rozporządzenia w sprawie wdrożenia ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, dekret nr 512 Rady Państwowej ChRL ogłoszony w dniu 6 grudnia 2007 r. oraz wytyczne dla kluczowych obszarów (obwieszczenie nr 6 z 2007 r.).

b) Kwalifikowalność

168. Przedmiotowy program zapewnia korzyść przedsiębiorstwom, które zostaną uznane za prowadzące projekty B+R. Do programu kwalifikują się tylko projekty B+R przedsiębiorstw z branż wykorzystujących zaawansowaną i nową technologię, które otrzymują podstawowe wsparcie od państwa, oraz projekty wymienione w wytycznych dla kluczowych obszarów uprzemysłowienia z wykorzystaniem zaawansowanej technologii w ramach bieżącego priorytetu w zakresie rozwoju, ogłoszonych przez NDRC.

c) Zastosowanie w praktyce

169. Każde przedsiębiorstwo, które ma zamiar wnioskować o udział w programie, musi złożyć szczegółowe informacje o projektach B+R do lokalnego Biura Nauki i Technologii. Po rozpatrzeniu wniosku biuro podatkowe wyda pismo o zatwierdzeniu. Wartość podlegająca opodatkowaniu podatkiem dochodowym od przedsiębiorstw jest pomniejszana o 50 % faktycznych wydatków na zatwierdzone projekty.

d) Ustalenia wynikające z dochodzenia

170. Z programu tego skorzystali współpracujący producenci eksportujący, którzy uzyskiwali korzyści w OD. Wprawdzie rząd ChRL nie przedstawił jakichkolwiek przepisów administracyjnych, jednak producenci eksportujący przekazali dostępne akty prawne. Nawet w oparciu o te akty prawne trudno jest jednak określić kształt procedury wnioskowania, która pozostaje mało precyzyjna i nieprzejrzysta.

e) Wniosek

171. Uwzględniając powyższe ustalenia, program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci utraconych dochodów publicznych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.

172. Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.

173. Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczono dostęp do tego programu wyłącznie do określonych przedsiębiorstw i sektorów klasyfikowanych jako promowane, takich jak przedsiębiorstwa należące do sektora produkcji papieru powleczonego. Ponadto brak obiektywnych kryteriów kwalifikowalności oraz brak ostatecznego dowodu dla stwierdzenia, że uprawnienie jest automatyczne zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Chociaż niektóre przepisy administracyjne zostały faktycznie zgromadzone podczas wizyty u producentów eksportujących, odmowa współpracy ze strony rządu ChRL nie pozwala na ocenę istnienia takich obiektywnych kryteriów.

174. Uwzględniając powyższe ustalenia, przedmiotowe subsydium uznaje się za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.

f) Obliczenie kwoty subsydium

175. Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Za korzyść dla odbiorców uznano łączną wartość podatku należnego według podstawowej stawki podatkowej, po odjęciu kwoty, która została zapłacona przy uwzględnieniu dodatkowego 50 % odliczenia faktycznych wydatków na B+R dla zatwierdzonych projektów. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracujących producentów eksportujących ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.

176. Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi 0,02% dla grupy APP i 0,05% dla grupy Chenming.

- Zwolnienie z opodatkowania dywidend wypłacanych między kwalifikowanymi przedsiębiorstwami będącymi rezydentami

177. Program dotyczy przedsiębiorstw będących rezydentami w Chinach, które są udziałowcami w innych przedsiębiorstwach będących rezydentami Chin. Pierwsze z nich są uprawnione do zwolnienia z podatku od dochodów z określonych dywidend wypłacanych przez te drugie przedsiębiorstwa.

a) Podstawa prawna

178. Podstawą dla preferencyjnego traktowania podatkowego w ramach programu jest art. 26 ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw oraz dalsze wyjaśnienia z art. 83 rozporządzenia w sprawie wdrożenia ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, dekret nr 512 Rady Państwowej ChRL ogłoszony w dniu 6 grudnia 2007 r.

b) Kwalifikowalność

179. Przedmiotowy program zapewnia korzyść wszystkim przedsiębiorstwom będącym rezydentami, które są udziałowcami innych przedsiębiorstw będących rezydentami w Chinach.

c) Zastosowanie w praktyce

180. Przedsiębiorstwa mogą korzystać z tego programu bezpośrednio poprzez deklarację podatkową.

d) Ustalenia wynikające z dochodzenia

181. W deklaracji podatkowej współpracujących producentów eksportujących znajduje się kwota zwolniona z podatku dochodowego. Kwota ta jest określana jako dywidendy, premie i inne dochody z inwestycji kapitałowych kwalifikujących się rezydentów i przedsiębiorstw zgodnie z warunkami zawartymi w załączniku 5 do deklaracji podatkowej (coroczna deklaracja preferencji podatkowych). Od tych kwot właściwe przedsiębiorstwa nie płaciły podatku dochodowego.

e) Wniosek

182. Uwzględniając powyższe ustalenia, program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci utraconych dochodów publicznych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.

183. Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.

184. Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczono dostęp do tego programu wyłącznie do przedsiębiorstw będących rezydentami w Chinach uzyskujących dochody z tytułu dywidend od