ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skutki gospodarcze. Dzięki wspólnym ocenom klinicznym (REA) oszczędności kosztów dla instytucji ds. HTA z czasem mogą wynieść do 2 670 000 EUR rocznie. Oczekuje się również, że wysokiej jakości wspólna ocena względnej efektywności przyczyni się do lepszej alokacji zasobów oraz większej efektywności w podejmowaniu decyzji związanych z inwestycjami w obszarze ochrony zdrowia. Korzyści te na obecnym etapie trudno jednak określić w liczbach. Najważniejsze skutki gospodarcze dla branży związane są z oczekiwanymi korzyściami w zakresie przewidywalności, prowadzącymi do osiągnięć w obszarze innowacji oraz większej konkurencyjności. Skutki społeczne. Dzięki dostępowi do wysokiej jakości aktualnych wspólnych ocen względnej efektywności krajowe organy decyzyjne będą mogły korzystać z lepszej bazy dowodowej, a systemy opieki zdrowotnej będą bardziej stabilne, co w efekcie doprowadzi do poprawy jakości zdrowia publicznego. Wspólne oceny względnej efektywności przyczynią się do większego zaangażowania pacjentów oraz do poprawy przejrzystości. Możliwe będzie przyspieszenie czasu przeprowadzania ocen, co ograniczy opóźnienia w dostępie do innowacyjnych produktów leczniczych. Koszty. Łączne koszty preferowanego wariantu oszacowano na około 16 mln EUR, z czego 7 mln stanowią koszty bieżące, a resztę stanowią koszty rezultatów wspólnych prac.
Wariant 1: utrzymanie status quo, przy uwzględnieniu zmian dotyczących handlu elektronicznego (scenariusz odniesienia) Wariant 2: rozszerzenie zwolnienia dla MŚP na dostawy z innych państw członkowskich, a także ujednolicenie i uproszczenie obowiązków związanych z podatkiem VAT Wariant 3: wariant 2 plus działania mające na celu ograniczenie negatywnego wpływu przejścia od zwolnienia do opodatkowania Wariant 4: wariant 3 plus obowiązkowe wspólne traktowanie osób prowadzących handel okazjonalny Preferowanym wariantem jest wariant 3.
W 1967 r., kiedy został ustanowiony wspólny system podatku VAT, przyjęto zobowiązanie do ustanowienia docelowego systemu podatku VAT w oparciu o zasadę opodatkowania w państwie członkowskim pochodzenia. Kiedy w 1993 r. stworzono jednolity rynek, zachowano cel dotyczący wprowadzenia systemu VAT opartego o tę zasadę. Weszły wówczas w życie uregulowania przejściowe dotyczące VAT wraz z obecnie obowiązującymi przepisami dotyczących stawek VAT. We wniosku w sprawie docelowego systemu zrezygnowano jednak z tego celu i przewidziano wprowadzenie docelowego systemu VAT opartego na zasadzie opodatkowania w państwie członkowskim przeznaczenia. Obecnie obowiązujące przepisy są jednak nadal zgodne z systemem opartym na miejscu pochodzenia i nadmiernie restrykcyjne jak na potrzeby systemu VAT opartego na miejscu przeznaczenia. Ponadto przepisy szczególne zezwalające niektórym państwom członkowskim na stosowanie odstępstw od tych ograniczeń przestaną obowiązywać wraz z wejściem w życie docelowego systemu VAT.

Rozważono dwa warianty strategiczne, oba wymagające zmiany dyrektywy VAT oraz ustalenia stałego minimalnego progu 15 % dla stawki podstawowej VAT. Wariant 1 ma na celu przyznanie obowiązujących odstępstw wszystkim państwom członkowskim przez włączenie krajowych przepisów do dyrektywy VAT, co może jednak być trudne do osiągnięcia. Preferowany wariant 2 rozwiązuje problem odstępstw w drodze zniesienia ograniczeń, które wywołały potrzebę przyjmowania takich odstępstw, a mianowicie minimalnego progu 5 % dla obniżonych stawek podatku VAT oraz wykazu towarów i usług, do których można stosować obniżone stawki podatku VAT (załącznik III). Wykaz ten miałby zostać zastąpiony wykazem negatywnym towarów i usług, do których musi być stosowana stawka podstawowa.
Preferowanym wariantem jest wariant 3: plan wieloletni na poziomie UE, ponieważ pozwala on uzyskać najlepsze wyniki w zakresie osiągania wszystkich celów środowiskowych i społeczno-ekonomicznych. W porównaniu z wariantami 1 i 2 jest on również spójniejszy ze zreformowaną WPRyb, prostszy (jedne ramy regulacyjne), stabilniejszy (dotyczy długoterminowej perspektywy) i bardziej przejrzysty (za pomocą rozporządzenia Rady trzy zaangażowane państwa członkowskie wspólnie doprowadziłyby śmiertelność połowową do zrównoważonych poziomów).

Wszystkie zainteresowane strony, z którymi przeprowadzono konsultacje, zgodziły się co do tego, że obecne ramy zarządzania (wariant 1 lub punkt odniesienia) nie byłyby wystarczające, aby osiągnąć cele WPRyb. W wyniku konsultacji stwierdzono również, że większość zainteresowanych stron nie zgadza się na zastosowanie rozwiązania alternatywnego polegającego na zmianie obecnych ram zarządzania (wariant 2), ponieważ opisane wcześniej problemy występowałyby nadal. Z drugiej strony znaczna większość zainteresowanych stron (tj. Regionalny Komitet Doradczy ds. Morza Śródziemnego, administracje publiczne, organizacje pozarządowe i społeczność naukowa) uznaje unijny plan wieloletni (wariant 3) za najlepsze możliwe rozwiązanie długoterminowe. Ich zdaniem wybór tego podejścia jest uzasadniony wielogatunkowym charakterem połowów, faktem, że zaangażowane są różne państwa członkowskie, oraz interakcjami między różnymi narzędziami połowowymi i rodzajami połowów.
Instrumentami branymi pod uwagę do celów tej inicjatywy są zalecenie Rady, dyrektywa oraz większe uwzględnienie kwestii ochrony socjalnej w kontekście istniejących instrumentów, mianowicie europejskiego semestru i społecznej OMK. Preferowanym instrumentem jest zalecenie Rady, uznane obecnie za najskuteczniejszy i najbardziej proporcjonalny instrument. Kluczową wartością dodaną zalecenia na obecnym etapie jest stworzenie dynamiki wspierającej i uzupełniającej krajowe debaty i reformy oraz kierowanie działaniami państw członkowskich na rzecz pozytywnej konwergencji społeczno-gospodarczej. Ze względu na zmienny charakter problemu, reformy trwające w niektórych państwach członkowskich oraz ograniczenia statystyczne zalecenie Rady jest bardziej odpowiednim podejściem niż dyrektywa. Mimo iż dyrektywa mogłaby być skuteczniejsza w osiąganiu celów niniejszej inicjatywy ze ściśle ekonomicznego punktu widzenia, z konsultacji wynika, że nie uzyskałaby ona poparcia wszystkich państw członkowskich, co uczyniłoby ją ogólnie mniej skutecznym instrumentem. Zgodnie ze scenariuszem odniesienia (pakiet A) ocenie poddano dwa alternatywne pakiety środków, z których każdy łączy środki odpowiadające trzem specyficznym celom inicjatywy. Celem pakietu B jest i) rozszerzenie formalnego dostępu na osoby zatrudnione w niestandardowych formach w sposób obowiązkowy oraz dobrowolnego dostępu na osoby samozatrudnione, ii) dostosowanie progów czasowych systemów ochrony socjalnej oraz zapewnienie zachowania, możliwości przenoszenia i sumowania uprawnień w przypadku zmiany pracy lub statusu zatrudnienia, iii) zapewnienie wymienionym grupom dostępu do informacji ogólnych i zindywidualizowanych dotyczących uprawnień do ochrony socjalnej i obowiązków z tym związanych. Celem pakietu C jest i) rozszerzenie formalnego dostępu na osoby zatrudnione w niestandardowych formach oraz na osoby samozatrudnione w sposób obowiązkowy, ii) dostosowanie progów czasowych systemów ochrony socjalnej oraz wprowadzenie kont osobistych, łączących uprawnienia do ochrony socjalnej z osobami, a nie z umowami o pracę, iii) zapewnienie wymienionym grupom dostępu do informacji ogólnych i zindywidualizowanych dotyczących uprawnień do ochrony socjalnej i obowiązków z tym związanych. Wariant preferowany (pakiet B) pozostawia większą elastyczność w dostosowaniu wyborów formalnego dostępu do osób samozatrudnionych, uwzględniając szczególne cechy charakterystyczne i różnorodność tej grupy. Ponadto nie ma wyraźnego porozumienia wśród zainteresowanych stron, a zwłaszcza wśród przedstawicieli osób samozatrudnionych, co do formalnego dostępu dla osób samozatrudnionych. Pakiet B jest zatem dobrym kompromisem wobec różnych opinii wyrażonych w trakcie procesu konsultacji oraz celów politycznych UE ustanowionych w niniejszej inicjatywie.
- Wspólna opłata wizowa wynosząca 80 EUR zapewni dodatkowy dochód dla państw członkowskich w wysokości 205 mln EUR (+26 %), a zatem więcej zasobów finansowych na rozpatrywanie wniosków wizowych, personel i szkolenia – szybsze procedury i większe bezpieczeństwo w strefie Schengen.

- Wprowadzenie ogólnego i krajowego kaskadowego systemu wydawania wiz wielokrotnego wjazdu pozwoli na wydawanie wyższej liczby tych wiz, co zapewni osobom często podróżującym większą elastyczność podróżowania; rozwiązanie to przyczyni się do obniżenia kosztów ponoszonych przez osoby ubiegające się o wizę i konsulaty ze względu na mniejszą liczbę procedur wizowych oraz do zwiększenia liczby podróży do Unii Europejskiej, co przyniesie z kolei pozytywne skutki dla unijnej branży turystycznej (konkurencyjność i zatrudnienie).

- Bodźce zniechęcające w polityce wizowej (z zastosowaniem podejścia ukierunkowanego) powinny przyczynić się do zwiększenia liczby migrantów o nieuregulowanym statusie powracających do państw trzecich, które były wcześniej niechętne współpracy, obniżenia kosztów ponoszonych przez państwa członkowskie z tytułu zakwaterowania, żywności i niższych wydatków administracyjnych, oraz, bardziej ogólnie, do zwiększonego poziomu bezpieczeństwa, zwiększonej akceptacji unijnej polityki migracyjnej i pojawienia się środka zniechęcającego przyszłych potencjalnych migrantów o nieuregulowanym statusie.
Swobodny przepływ pracowników i usług jest kluczowym atutem UE. Wymaga on jednak jasnych, sprawiedliwych i skutecznie egzekwowanych zasad w zakresie transgranicznej mobilności pracowników i koordynacji zabezpieczenia społecznego. UE przyjęła liczne akty prawne regulujące swobodny przepływ pracowników, delegowanie pracowników w kontekście świadczenia usług, a także zasady dotyczące koordynacji zabezpieczenia społecznego. Komisja Junckera przedstawiła kilka wniosków zmierzających do udoskonalenia tych ram regulacyjnych, w szczególności w kontekście rewizji dyrektywy o delegowaniu pracowników oraz rozporządzenia w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w tym przepisów szczególnych dotyczących delegowania pracowników w międzynarodowym transporcie drogowym. Utrzymują się jednak problemy w zakresie przestrzegania oraz skutecznego egzekwowania przepisów UE, co zagraża zaufaniu i sprawiedliwości rynku wewnętrznego. Wyróżnić można w szczególności dwa problemy: po pierwsze, niewystarczające informacje oraz nieodpowiednie wsparcie i doradztwo dla obywateli i przedsiębiorstw w sytuacjach transgranicznych; po drugie, niewystarczająca współpraca między organami krajowymi w zakresie egzekwowania prawa. Celem przedmiotowego wniosku jest rozwiązanie konkretnych problemów, które przedstawiają się następująco: -nieodpowiednie wsparcie i doradztwo dla obywateli i przedsiębiorstw w sytuacjach transgranicznych, w tym niepełne lub niewystarczające informacje na temat ich praw i obowiązków; -niewystarczający dostęp do informacji i ich wymiana między organami krajowymi odpowiedzialnymi za poszczególne dziedziny mobilności pracowników i koordynację zabezpieczenia społecznego; -niewystarczające zdolności organów krajowych do zorganizowania transgranicznej współpracy z innymi organami; -brak lub niewystarczająca skuteczność mechanizmów wspólnych transgranicznych działań w zakresie egzekwowania prawa; -brak mechanizmu mediacji transgranicznej między państwami członkowskimi we wszystkich dziedzinach mobilności pracowników i koordynacji zabezpieczenia społecznego; -niewystarczające struktury współpracy na szczeblu UE w tej dziedzinie. Mobilność pracowników w UE podczas kryzysu wzrosła. Do 2017 r. 17 mln osób mieszkało lub pracowało w innym państwie członkowskim niż państwo ich obywatelstwa. Liczba ta jest prawie dwukrotnie wyższa niż dziesięć lat temu. Liczba pracowników delegowanych wzrosła od 2010 r. o 68 % – do 2,3 mln w 2016 r. Codziennie do pracy w innym państwie członkowskim dojeżdża 1,4 mln obywateli UE. W takiej sytuacji potrzebna jest skuteczna współpraca między organami krajowymi oraz uzgodnione działania administracyjne w celu zarządzania rynkiem pracy nabierającym coraz silniejszego charakteru europejskiego.
Problemem poruszonym w niniejszej inicjatywie jest brak pewności prawa co do tego, które prawo krajowe reguluje skutki rozporządzające przelewu wierzytelności z elementem transgranicznym oraz transakcji w obrocie papierami wartościowymi. W związku z tym w sytuacji transgranicznej potencjalnie właściwych może być kilka systemów prawa krajowego. Uczestnicy rynku powinni mieć jasność co do tego, których przepisów są zobowiązani przestrzegać, aby zapewnić sobie nabycie tytułu prawnego do wierzytelności lub papieru wartościowego. Jak dotąd nie ustanowiono unijnych przepisów kolizyjnych w zakresie skutków rozporządzających przelewu wierzytelności, a przepisy kolizyjne państw członkowskich są niespójne oraz niejasne. Jeżeli chodzi o papiery wartościowe, przepisy kolizyjne dotyczące skutków rozporządzających transakcji w obrocie papierami wartościowymi są obecnie ustanowione w dyrektywie w sprawie zabezpieczeń finansowych, dyrektywie o ostateczności rozrachunku oraz dyrektywie w sprawie likwidacji. Przepisy te są podobne w takim znaczeniu, że wszystkie wskazują prawo właściwe w oparciu o miejsce, w którym prowadzony jest właściwy rejestr lub rachunek papierów wartościowych. Różnią się one jednak pod względem szczegółów, nie mają identycznego brzmienia, a ich sposób wdrażania jest różny w całej UE. Brak pewności prawa, z jakim mamy obecnie do czynienia, przyczynia się do powstawania ryzyka prawnego w transakcjach transgranicznych. Jeżeli uczestnicy rynku nie są świadomi istnienia ryzyka lub ignorują je, mogą ponieść trudne do przewidzenia straty finansowe; jeżeli postanowią ograniczyć ryzyko, zwracając się o specjalistyczną poradę prawną, poniosą wyższe koszty transakcji; jeżeli zdecydują się unikać ryzyka prawnego, mogą utracić szanse biznesowe, co może doprowadzić do ograniczenia integracji rynków. Przelew wierzytelności jest mechanizmem prawnym wykorzystywanym przez przedsiębiorstwa w celu uzyskania dostępu do finansowania. Wierzytelności są przenoszone ramach faktoringu i sekurytyzacji oraz kolateralizacji w celu otrzymania kredytu. W 2015 r. światowy rynek faktoringu był szacowany na kwotę 1,557 mld EUR; około 25 % wszystkich transakcji na rynku finansowym finansowanych przez Eurosystem jest zabezpieczonych należnościami kredytowymi, których kwota wynosi w przybliżeniu 520 mld EUR; przy czym w 2016 r. w UE wolumen rynkowy emisji sekurytyzacyjnych wynosił 237,6 mld EUR. W 2015 r. zawarto około 440 bln transakcji transgranicznych w obrocie papierami wartościowymi. Do grupy zainteresowanych stron bezpośrednio dotkniętych ryzykiem prawnym w ramach transakcji transgranicznych w obrocie wierzytelnościami i papierami wartościowymi należą instytucje finansowe (takie jak banki prowadzące działalność w zakresie udzielania pożyczek, faktoringu, kolateralizacji oraz sekurytyzacji), instytucje pośrednictwa finansowego, które prowadzą obrót papierami wartościowymi i wierzytelnościami, inwestorzy detaliczni (fundusze, inwestorzy detaliczni) oraz kredytobiorcy (klienci detaliczni oraz przedsiębiorstwa, w tym MŚP).
Warianty strategiczne, które rozważono, mają na celu usunięcie nadmiernej złożoności i braku pewności prawa co do istniejących przepisów regulujących transgraniczną dystrybucję funduszy, zwiększenie przejrzystości tych przepisów oraz zapewnienie ochrony inwestorów. Ze względu na techniczny i szczegółowy charakter przedmiotowych ram regulacyjnych, w odniesieniu do każdego źródła problemu opracowano konkretne warianty strategiczne. Rozważono zarówno warianty legislacyjne, jak i nielegislacyjne. W odniesieniu do niektórych źródeł problemu preferowanym wariantem było zwiększenie przejrzystości na poziomie krajowym lub europejskim, podczas gdy w odniesieniu do innych za najlepsze rozwiązanie uznano większą harmonizację. Wybrano następujące warianty: ·Jeżeli chodzi o brak przejrzystości wymogów krajowych, na poziomie krajowym i unijnym zwiększono przejrzystość krajowych wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu oraz opłat urzędowych. ·Co do zróżnicowanych krajowych wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu, ustanowiono ujednoliconą definicję czynności poprzedzających wprowadzanie do obrotu oraz doprecyzowano proces weryfikacji informacji reklamowych. ·W odniesieniu do zróżnicowanych opłat urzędowych wprowadzono nadrzędne zasady w celu zapewnienia większej spójności w sposobie ustalania opłat urzędowych. ·Jeżeli chodzi o wymogi administracyjne, wybór rozwiązań na potrzeby wspierania lokalnych inwestorów (obecność na miejscu lub elektronicznie) pozostawiono zarządzającym, ale wprowadzono zabezpieczenia dla inwestorów. ·W odniesieniu do wymagań dotyczących powiadomień, w większym stopniu ujednolicono procedury i wymogi dotyczące uaktualniania powiadomień oraz wycofywania powiadomienia o korzystaniu z paszportu umożliwiającego wprowadzanie do obrotu.
Jako preferowany wariant wybrano minimalną harmonizację w oparciu o systemy krajowe. Wariant 2 pozwala osiągnąć większość celów przedmiotowej inicjatywy przy rozsądnych kosztach. Ponadto zapewnia on odpowiednią równowagę między elastycznością konieczną do uwzględnienia specyfiki państw członkowskich a jednolitością, jaka jest konieczna do zapewnienia spójności na poziomie UE. Wariant ten powinien pozwolić najskuteczniej zrealizować stawiane cele, a jednocześnie ograniczyć zakłócenia i koszty przejścia do nowego systemu. Spośród rozważanych opcji należy on także do najambitniejszych wariantów z regulacyjnego punktu widzenia, a jednocześnie nakreśla kierunek działań, który ma największe poparcie wśród zainteresowanych stron.

Wdrożenie tego wariantu przyczyni się do rozwoju rynków obligacji zabezpieczonych tam, gdzie taki rynek nie istnieje lub jest słabo rozwinięty, przyczyniając się do zwiększenia emisji takich obligacji o 50–75 % w porównaniu do poziomu odniesienia wynoszącego 342 mld EUR. Pozwoliłoby to również na obniżenie kosztów finansowania dla emitentów. Na poziomie zagregowanym uzyskano by oszczędności w zakresie kosztów finansowania rzędu 50–75 % w porównaniu do poziomu odniesienia w wysokości 2,2–2,7 mld EUR rocznie. Przyczyniłoby się to do dywersyfikacji bazy inwestorów (60 % inwestorów innych niż banki), ułatwienia inwestycji transgranicznych i przyciągnięcia inwestorów z państw trzecich (16,5 % inwestycji pochodzących z państw trzecich oznaczających dodatkowe 80 mld EUR rocznie spoza UE). Ogólnie rzecz biorąc, wdrożenie preferowanego wariantu przyczyni się do osiągnięcia oszczędności w zakresie kosztów finansowania zewnętrznego dla gospodarki realnej rzędu 50–75 % w porównaniu do poziomu odniesienia w wysokości 1,5–1,9 mld EUR rocznie. Preferowany wariant pozwoli uwzględnić kwestie ostrożnościowe, również w odniesieniu do innowacji rynkowych, oraz zapewni korzyści dla systemu ostrożnościowego płynące z dostosowania cech konstrukcyjnych produktu do wymogów warunkujących uzyskanie preferencyjnego traktowania ostrożnościowego na poziomie UE. Wreszcie wariant ten przyczyni się także do wzmocnienia ochrony inwestorów i obniżenia kosztów przeprowadzenia analizy sytuacji finansowej emitenta przez inwestorów.
Finansowanie społecznościowe to usługa finansowa oparta na technologii, która może przyczynić się do wspierania projektów biznesowych potrzebujących finansowania oraz pomóc inwestorom w dywersyfikacji ich portfela. Finansowanie społecznościowe w coraz większym stopniu staje się ważnym elementem drabiny finansowania dla przedsiębiorstw typu start-up i młodych przedsiębiorstw. Często jest głównym narzędziem finansowania dla przedsiębiorstw na wczesnym etapie rozwoju, którymi fundusze venture capital lub nawet fundusze private equity są zainteresowane tylko częściowo. Finansowanie społecznościowe stanowi alternatywę dla niezabezpieczonych kredytów bankowych, takich jak kredyty w rachunku bieżącym lub kredyty na karcie kredytowej, które obecnie stanowią główne źródła finansowania zewnętrznego dla MŚP. Finansowanie społecznościowe uzupełnia finansowanie bankowe i korporacyjne, a tym samym dywersyfikuje źródła finansowania w gospodarce. Daje nowe możliwości zwłaszcza młodym, innowacyjnym przedsiębiorstwom, które nie posiadają znacznego zabezpieczenia, dużych środków trwałych ani historii finansowej. Pomimo tej ważnej roli unijne rynki finansowania społecznościowego w odniesieniu do finansowania przedsiębiorstw są generalnie słabo rozwinięte w porównaniu z innymi dużymi gospodarkami i – co najważniejsze – nie są w stanie prawidłowo funkcjonować w wymiarze transgranicznym. Ostatnie badania i dowody zebrane w drodze ukierunkowanych konsultacji potwierdziły, że ze względu na rozdrobnione i sprzeczne systemy regulacyjne platformy finansowania społecznościowego nie są w stanie zwiększyć skali działania i swobodnie świadczyć swoich usług na poziomie ogólnoeuropejskim. Podobnie inwestorzy powstrzymują się od angażowania w działalność transgraniczną z powodu braku zaufania do tych platform i ich rozdrobnionych ram prawnych mających zastosowanie do świadczenia usług.
Na czym polega problem i dlaczego jest to problem na szczeblu UE?

Podmioty w łańcuchu dostaw żywności mają różną siłę przetargową; słabsze strony (np. rolnicy) padają ofiarą nieuczciwych praktyk handlowych. Krajowe systemy dotyczące nieuczciwych praktyk handlowych różnią się, przy czym koordynacja między państwami członkowskimi w tym względzie ma ograniczony zakres. Taka sytuacja sprawia, że w niektórych państw członkowskich podmioty są niedostatecznie chronione, co przekłada się na różne warunki gospodarcze w państwach członkowskich, stwarzając niepewność w odniesieniu do handlu transgranicznego.

Co należy osiągnąć?
Doprowadzi to w konsekwencji do podniesienia jakości życia pracowników i ich rodzin oraz ograniczenia kosztów bezpośrednich i pośrednich indywidualnej opieki zdrowotnej. Systemy zabezpieczenia społecznego odniosą korzyść w postaci obniżenia kosztów związanych z leczeniem oraz zmniejszenia wydatków na powiązaną z nowotworem bierność zawodową lub wcześniejszą emeryturę i odszkodowania z tytułu choroby zawodowej. Pracodawcy odniosą prawdopodobne korzyści dzięki ograniczeniu dni nieobecności w pracy i zwiększeniu wydajności. Ponadto określenie unijnych OEL zwiększy przejrzystość dla pracodawców i organów wykonawczych.

W odniesieniu do niektórych czynników rakotwórczych zachowany wariant będzie skutkował kosztami operacyjnymi dla przedsiębiorstw, które będą musiały wdrożyć dodatkowe środki ochronne i środki zapobiegawcze. Będzie to dotyczyło w szczególności formaldehydu oraz kadmu i jego związków nieorganicznych, w odniesieniu do których szacuje się, że łączne koszty wprowadzenia zachowanego wariantu, jakie będzie musiał ponieść przemysł w okresie 60 lat, wyniosą 1,72 mld EUR w przypadku formaldehydu i 447 mln EUR w przypadku kadmu.