Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych /* COM/2013/0106 final - 2013/0063 (COD) */





SPIS TREŚCI UZASADNIENIE........................................................................................................................ 4 1........... KONTEKST WNIOSKU............................................................................................. 4 2........... WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW 10 3........... ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU............................................................................. 11 4........... WPŁYW NA BUDŻET............................................................................................... 12 5........... INFORMACJE DODATKOWE................................................................................. 12 ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych....................................................................... 13 ROZDZIAŁ I PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE............................................................... 24 ROZDZIAŁ II PRZYWÓZ PRZETWORZONYCH PRODUKTÓW ROLNYCH.................... 25 SEKCJA I Przepisy ogólne dotyczące przywozu......................................................................... 25 Podsekcja I należności celne przywozowe za przetworzone produkty rolne.................................. 25 Podsekcja II Przywóz albuminy jaja i albuminy mleka.................................................................. 27 SEKCJA II Handel preferencyjny............................................................................................... 29 Podsekcja I Obniżanie należności celnych przywozowych............................................................ 29 Podsekcja II Kontyngenty taryfowe............................................................................................ 32 SEKCJA III Środki ochronne..................................................................................................... 34 SEKCJA IV Uszlachetnianie czynne............................................................................................ 35 ROZDZIAŁ III WYWÓZ.......................................................................................................... 37 SEKCJA I Refundacje wywozowe............................................................................................. 37 Sekcja II Świadectwa refundacji................................................................................................. 41 Sekcja III Inne środki w odniesieniu do wywozu......................................................................... 44 ROZDZIAŁ IV ŚRODKI OBOWIĄZUJĄCE ZARÓWNO W ODNIESIENIU DO PRZYWOZU, JAK I DO WYWOZU................................................................................................................................ 44 ROZDZIAŁ V PRZEKAZANIE UPRAWNIEŃ I PROCEDURA KOMITETOWA................. 47 ROZDZIAŁ VI PRZEPISY KOŃCOWE.................................................................................. 49 ZAŁĄCZNIK I.......................................................................................................................... 50 ZAŁĄCZNIK II......................................................................................................................... 60 ZAŁĄCZNIK III....................................................................................................................... 77 ZAŁĄCZNIK IV....................................................................................................................... 79 ZAŁĄCZNIK V........................................................................................................................ 81 ZAŁĄCZNIK VI....................................................................................................................... 83 UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU (1) Podstawa i cele wniosku A. Rozporządzenie (UE) Rady i Parlamentu, którego dotyczy wniosek, zastępujące zasady handlu mające zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych / towarów nieobjętych załącznikiem I, obecnie objęte rozporządzeniem Rady (WE) nr 1216/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającym zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych[1], ma na celu: · dostosowanie do prawnego wymogu rozróżnienia między uprawnieniami przekazanymi i wykonawczymi Komisji, wprowadzonymi na mocy art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE); · dostosowanie do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/… [COM(2010)799 final] ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych[2]. Niniejsze rozporządzenie jest proponowanym rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rolnych po dostosowaniu do wymogów prawnych traktatu lizbońskiego dotyczących uprawnień przekazanych i wykonawczych Komisji; · dostosowanie do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/… [COM(2011)626 final] ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych[3]. Niniejsze rozporządzenie stanowi proponowaną jednolitą wspólną organizację rynków produktów rolnych po dostosowaniu do komunikatu „Wspólna polityka rolna (WPR) - w stronę 2020 r.” i do wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020; · dostosowanie do rozporządzenia Rady [COM(2011) 629 final] określającego środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych; · aktualizację załączników do obecnego rozporządzenia (WE) nr 1216/2009 oraz włączenie załączników I i II do rozporządzenia wykonawczego (WE) nr 578/2010 do aktu podstawowego, z uwzględnieniem faktu, że wniosek dotyczący rozporządzenia (UE) nr …/… [COM(2011)626 final] nie przewiduje załącznika zastępującego załącznik XX do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007; · dostosowanie wspólnego systemu handlu albuminą jaja i albuminą mleka, ustanowionego obecnie rozporządzeniem Rady (WE) nr 614/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminami jaj i mleka[4], do traktatu lizbońskiego i zawartego w nim rozróżnienia między uprawnieniami przekazanymi a wykonawczymi. W celu racjonalizacji, harmonizacji i uproszczenia proponuje się włączenie wspólnego systemu handlu albuminą jaja i albuminą mleka – przetworzonymi produktami rolnymi, które nie są objęte załącznikiem I do Traktatu ani nie wchodzą w zakres jednolitej wspólnej organizacji rynków produktów rolnych – do systemu handlu mającego zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych, ustanowionego faktycznie w rozporządzeniu (WE) nr 1216/2009; · uproszczenie i aktualizację obecnego tekstu prawnego, który mimo ujednolicenia w 2009 r. obowiązuje bez większych zmian od 1993 r., poprawienie jego czytelności i zrozumiałości oraz określenie bardziej przejrzystej i solidnej podstawy prawnej dla przepisów wykonawczych. W celu zapewnienia jasności i uproszczenia usunięto przepisy pokrywające się z innymi tekstami prawnymi, takimi jak rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny[5], rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[6] i rozporządzenie (WE) nr 1234/87 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku)[7]. · stworzenie solidnych ram prawnych do zarządzania obniżonymi należnościami celnymi przywozowymi i kontyngentami przywozowymi przewidzianymi w umowach o wolnym handlu oraz do zarządzania systemem refundacji wywozowych, a także dostosowanie tekstu do stosowanych obecnie w umowach o wolnym handlu praktyk i refundacji wywozowych. B. Dostosowanie jednolitej wspólnej organizacji rynku do traktatu lizbońskiego dotyczy następującej kwestii: · wspólna organizacja rynków produktów rolnych i system handlu przetworzonymi produktami rolnymi zawierają podobne przepisy dotyczące systemu przywozu lub wywozu odpowiednio produktów rolnych i przetworzonych produktów rolnych (np. obniżone należności celne przywozowe, dodatkowe należności przywozowe, kontyngenty przywozowe, refundacje wywozowe, pozwolenia na wywóz / świadectwa refundacji itp.). Powierzają one także uprawnienia wykonawcze Komisji w zakresie podobnych kompetencji. Z tego względu oba rozporządzenia powinny zostać dostosowane do traktatu lizbońskiego w podobny sposób. C. Dostosowanie do wariantów przyjętych dla jednolitej wspólnej organizacji rynków produktów rolnych po 2013 r. w porównaniu z obecnymi tekstami prawnymi (rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 i rozporządzenie (WE) nr 1216/2009) dotyczy następującej kwestii: · załącznik XX do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 i załącznik XVII do rozporządzenia nr …/… COM (2010) 799 final] zawierają wykaz przetworzonych towarów, które kwalifikują się do przyznania refundacji wywozowych przy wywozie niektórych produktów rolnych wykorzystywanych do ich produkcji. W rozporządzeniu (UE) nr …/… [COM(2011)626 final] art. 133 ust. 1 lit. b) przewiduje się, że refundacje wywozowe przyznaje się za niektóre produkty rolne wywożone w formie produktów przetworzonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1216/2009. Dlatego też niniejszy wniosek ustanawia w załączniku II wykaz towarów nieobjętych załącznikiem I, które kwalifikują się do refundacji wywozowych. D. W celu utrzymania istniejącego stanu rzeczy wniosek zawiera następujące załączniki: (1) załącznik I obejmuje wykaz przetworzonych produktów rolnych i zastępuje obecny załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1216/2009; (2) załącznik II obejmuje wykaz towarów nieobjętych załącznikiem I i zastępuje obecny załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 578/2010 z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów ustalania wysokości kwot takich refundacji[8], zastępuje on także obecny załącznik XX do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007; (3) załącznik III obejmuje wykaz produktów podstawowych wykorzystywanych do produkcji towarów nieobjętych załącznikiem I i zastępuje obecny załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 578/2010; (4) załącznik IV obejmuje wykaz przetworzonych produktów rolnych, na które nałożone mogą być dodatkowe należności przywozowe, i zastępuje obecny załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1216/2009; (5) załącznik V obejmuje wykaz produktów rolnych wykorzystywanych do produkcji przetworzonych produktów rolnych i zastępuje obecny załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1216/2009. E. Należy zatem uchylić rozporządzenia (WE) nr 1216/2009 i (WE) nr 614/2009. (2) Kontekst ogólny A. Przekazane uprawnienia i uprawnienia wykonawcze W art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dokonano wyraźnego rozróżnienia między uprawnieniami przekazywanymi Komisji w celu przyjmowania aktów o charakterze nieustawodawczym a uprawnieniami powierzanymi Komisji w celu przyjmowania aktów wykonawczych. · Na podstawie art. 290 TFEU prawodawca może przekazywać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym, które uzupełniają lub zmieniają niektóre, inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego. Akty prawne przyjęte przez Komisję na mocy tego artykułu są według terminologii stosowanej w Traktacie aktami „delegowanymi” (art. 290 ust. 3). · W art. 291 TFUE wymaga się od państw członkowskich przyjęcia wszelkich środków prawa krajowego niezbędnych do wprowadzenia w życie prawnie wiążących aktów Unii. Jeżeli potrzebne są jednolite warunki wykonywania tych aktów, powierza się w nich Komisji uprawnienia wykonawcze. Akty prawne przyjęte przez Komisję na mocy tego artykułu są według terminologii stosowanej w Traktacie aktami „wykonawczymi” (art. 291 ust. 4). Proponowane dostosowanie do nowych wymogów wynikających z przepisów art. 290 i 291 TFUE oparto na starannym podziale dotychczasowych uprawnień Komisji wynikających z rozporządzeń (WE) nr 1216/2009 i 614/2009 na „przekazane” lub „wykonawcze” na podstawie środków wykonawczych przyjętych przez Komisję w ramach obecnych uprawnień. Na tej podstawie przygotowano projekt wniosku. Projekt ten nadaje prawodawcy uprawnienia do określania zasadniczych zasad handlu mających zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych / towarów nieobjętych załącznikiem I. Ogólne dotyczące ich wytyczne oraz ogólne zasady leżące u ich podstaw określa prawodawca. Prawodawca ustala na przykład ogólne zasady obniżania elementu rolnego należności celnych przywozowych, zarządzania kontyngentami przywozowymi lub przyznawania refundacji wywozowych. Podobnie prawodawca ustala zasadę ustanawiania systemu świadectw refundacji, podstawowe elementy zasad ustalania stawek refundacji wywozowych i wymiany informacji. Na podstawie art. 290 TFUE prawodawca nadaje Komisji uprawnienia do uzupełniania lub zmieniania niektórych, innych niż istotne, elementów aktu ustawodawczego. Akt delegowany Komisji może zatem określać dodatkowe elementy niezbędne, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie zasad handlu ustanowionych przez prawodawcę. Na przykład Komisja przyjmuje akty delegowane, aby określać prawa (do otrzymania refundacji za wywóz towarów nieobjętych załącznikiem I) i obowiązki (wystąpienia z wnioskiem o refundacje za wywóz towarów nieobjętych załącznikiem I) wynikające z wydania świadectwa refundacji oraz, w zależności od sytuacji gospodarczej, aby określić przypadki, w których do wydania świadectw refundacji nie jest wymagana gwarancja. Komisja otrzyma także uprawnienia do dostosowania załączników do rozporządzenia, którego dotyczy wniosek, do międzynarodowych umów zawartych lub stosowanych tymczasowo zgodnie z art. 218 TFUE. Prawodawca deleguje również Komisji uprawnienia do przyjmowania stosownych zasad w celu zapewnienia wykonania preferencyjnych zasad handlu Unii oraz jej zobowiązań międzynarodowych, a także by uniknąć zakłóceń w handlu. Na podstawie art. 291 TFUE państwa członkowskie odpowiadają za wykonanie systemu ustanowionego przez prawodawcę. Konieczne jest jednak zapewnienie jednolitego wykonania systemu w państwach członkowskich. Na podstawie art. 291 ust. 2 TFUE prawodawca nadaje zatem Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do jednolitych warunków wykonania zasad handlu oraz ogólnych ram systemu środków i procedur, które wdrażają państwa członkowskie. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[9]. Do przyjmowania aktów wykonawczych do niniejszego rozporządzenia należy stosować procedurę sprawdzającą, zważywszy, że akty te odnoszą się do WPR w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 182/2011. Aby zapewnić skuteczność i sprawne funkcjonowanie zasad handlu, Komisji przekazać należy także uprawnienia do wykonywania pewnych zadań administracyjnych lub z zakresu zarządzania dotyczących: ustalania reprezentatywnych cen i wielkości progowych do celów stosowania należności celnych przywozowych i ustalania dodatkowych należności przywozowych, ograniczania, odrzucania lub zawieszania wydawania pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka, zapewnienie nieprzekraczania dostępnych ilości kontyngentów taryfowych i ponownego przydzielenia niewykorzystanych ilości kontyngentów taryfowych, zarządzania procesem, tak by zapewnić nieprzekraczanie ilości dostępnych w ramach procedury uszlachetniania czynnego bez uprzedniej analizy warunków ekonomicznych oraz technicznych środków dostosowania systemu świadectw refundacji mających na celu utrzymanie wydatków w dostępnych ramach budżetowych. B. Uprawnienia Rady na mocy art. 43 ust. 3 TFUE Artykuł 43 ust. 3 TFUE stanowi, że „Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje środki dotyczące ustalania cen, potrąceń, pomocy i ograniczeń ilościowych”. Przepis ten wprowadza wyjątek od art. 43 ust. 2 TFUE, który wymaga stanowienia zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą przy „ustanawianiu wspólnej organizacji rynków rolnych, jak również innych przepisów niezbędnych dla osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej”. Stanowi on również wyjątek od art. 207 ust. 2 TFUE, który także wymaga stanowienia zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą przy przyjmowaniu środków określających ramy realizacji wspólnej polityki handlowej. Jako wyjątek art. 43 ust. 3 TFUE należy zatem interpretować w sposób zawężający, aby zapewnić prawodawcy możliwość wykonywania jego uprawnień na mocy art. 43 ust. 2 i art. 207 ust. 2 TFUE. Obejmuje to regulowanie przez prawodawcę podstawowych elementów wspólnej polityki rolnej oraz wspólnej polityki handlowej oraz podejmowanie decyzji politycznych, które kształtują ich strukturę, a także określają ich instrumenty i skutki. W tym kontekście szczególną procedurę określoną w art. 43 ust. 3 TFUE należy stosować jedynie w przypadkach gdy kwestia, o której mowa w przedmiotowym przepisie, nie wchodzi w zakres najważniejszych decyzji politycznych zastrzeżonych dla prawodawcy na mocy art. 43 ust. 2 i art. 207 ust. 2 TFUE. W przypadkach gdy dana kwestia jest nierozerwalnie związana z politycznym wymiarem decyzji, które mają być podejmowane przez prawodawcę, nie należy stosować art. 43 ust. 3 TFUE. W związku z tym wniosek oparty jest na następujących zasadach: – O parametrach strukturalnych i podstawowych elementach wspólnej polityki rolnej i wspólnej polityki handlowej decydować może jedynie prawodawca. Na przykład system refundacji wywozowych za towary nieobjęte załącznikiem I ustanowiony rozporządzeniem 1216/2009 i wszystkie jego elementy (świadectwa refundacji, rezerwa dla drobnych eksporterów), jako elementy nierozerwalnie związane z określaniem zawartości systemu ustanowionego przez prawodawcę oraz jego granic, powinny pozostać w gestii prawodawcy. – Środki dotyczące ustalania cen, potrąceń, pomocy i ograniczeń ilościowych, o których mowa w art. 43 ust. 3, a które nie są objęte zakresem stosowania art. 43 ust. 2 TFUE, wprowadza Rada. Na przykład ogólne zasady ustalania stawek refundacji wywozowych powinny na mocy art. 43 ust. 3 być określane przez Radę. W tym kontekście proponuje się, aby środki dotyczące ustalania stawek refundacji, o których mowa w art. 43 ust. 3, a które nie są objęte zakresem stosowania art. 43 ust. 2 TFUE, wprowadzała Rada. Artykuł 43 ust. 3 TFUE stanowi niezależną podstawę do przyjmowania przez Radę aktów prawnych. Do ustalania stawek refundacji zastosowanie ma art. 43 ust. 3 TFUE, a dla zachowania jasności Komisja przyjęła osobny wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie ustalania refundacji, które wyraźnie odwołuje się do tego przepisu. Komisja przedłożyła Radzie przedmiotowy wniosek (COM(2011)629 final[10]), który jest powiązany z wnioskiem wymaganym w kontekście dostosowania rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku (WE) nr 1234/2007 do traktatu lizbońskiego. C. Wspólna polityka rolna po 2013 r. Wniosek dotyczący rozporządzenia (UE) Rady i Parlamentu nr …/… [COM(2011)626 final] ma na celu dostosowanie jednolitej wspólnej organizacji rynku do wspólnej polityki rolnej po 2013 r. i do wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020. Jest on obecnie przedmiotem długich i wyczerpujących dyskusji na szczeblu Rady i Parlamentu. Objęte wnioskiem rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady opiera się na starannej analizie proponowanej nowej wspólnej organizacji rynku po 2013 r. i niezbędnych dostosowaniach obecnych porozumień prawnych dotyczących zasad handlu przetworzonymi produktami rolnymi / towarami nieobjętymi załącznikiem I w celu utrzymania istniejącego stanu rzeczy. W konsekwencji wykaz towarów nieobjętych załącznikiem I, które kwalifikują się do refundacji wywozowych, (załącznik XX do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, załącznik XVII do COM(2010)799 final) przenosi się z rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku do rozporządzenia ustanawiającego zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych. (3) Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Wniosek jest zgodny ze wspólną polityką rolną i wspólną polityką handlową. Wniosek jest zgodny z wnioskiem mającym na celu dostosowanie rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku (WE) do traktatu lizbońskiego (COM(2010)799 final). Wniosek jest zgodny ze wspólną polityką rolną (WPR) po 2013 r. oraz w szczególności z wnioskiem mającym na celu dostosowanie rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku (WE) nr …/… [COM(2010)799 final] do WPR po 2013 r. (COM(2011)626 final). W celu zachowania spójności i uniknięcia luki prawnej niniejszy wniosek należy dostosować do wyniku dyskusji w Radzie i Parlamencie na temat wniosków (COM(2010)799 final) i (COM(2011)626 final). Niniejszy wniosek jest zgodny z przepisami prawa celnego Unii, a w szczególności z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny oraz z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Te dwa ostatnie rozporządzenia także zostaną dostosowane do traktatu lizbońskiego. Dlatego też, po przyjęciu ich ostatecznego tekstu, niezbędne może się stać odpowiednie dostosowanie niniejszego wniosku. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW (1) Konsultacje z zainteresowanymi stronami Państwa członkowskie zostały poinformowane i zaangażowane za pośrednictwem grupy ekspertów. (2) Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej Nie zaistniała potrzeba konsultacji z zainteresowanymi stronami ani skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych, ponieważ dostosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009 do traktatu lizbońskiego jest sprawą międzyinstytucjonalną, która dotyczy wszystkich rozporządzeń Rady. To samo odnosi się do dostosowania do WPR po 2013 r. oraz do nowych wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020, które jest czysto technicznym następstwem przyjęcia nowego rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku (WE) nr …/… [COM(2011) 626 final]. (3) Ocena skutków Nie ma potrzeby sporządzania oceny skutków, ponieważ wniosek mający na celu dostosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009 do traktatu lizbońskiego jest kwestią międzyinstytucjonalną dotyczącą wszystkich rozporządzeń Rady, a dostosowanie do nowego rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku jest skutkiem nowej WPR po 2013 r. i nowych wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU (1) Krótki opis proponowanych działań 1. Określenie, które z uprawnień Komisji w ramach rozporządzenia (WE) nr 1216/2009 są przekazane, a które wykonawcze, oraz ustanowienie odpowiedniej procedury przyjęcia stosownych aktów przy równoległym dostosowaniu do traktatu lizbońskiego jednolitej wspólnej organizacji rynku (COM(2010)799 final). 2. Dostosowanie rozporządzenia (WE) nr 1216/2009 do nowego rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku [COM(2011) 626 final] w kontekście WPR po 2013 r. i nowych wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020. 3. Włączenie wspólnego systemu handlu albuminą jaja i albuminą mleka (rozporządzenie (WE) nr 614/2009) do systemu handlu przetworzonymi produktami rolnymi (rozporządzenie (WE) nr 1216/2009). (2) Podstawa prawna Artykuły 43 ust. 2 i art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. (3) Zasada pomocniczości Wspólna polityka handlowa podlega wyłącznej kompetencji Unii – dlatego wyłącznie Unia, a nie poszczególne państwa członkowskie, może przyjmować przepisy w sprawach handlu. Polityka rolna jest obszarem kompetencji dzielonych między UE a państwami członkowskimi. Oznacza to, że dopóki Unia nie wprowadzi przepisów dotyczących danego obszaru, państwa członkowskie zachowują swoje uprawnienia. Niniejszy wniosek jest ograniczony do dostosowania rozporządzeń (WE) nr 1216/2009 i (WE) nr 614/2009 do nowych wymogów wprowadzonych traktatem lizbońskim oraz do nowej wspólnej polityki rolnej po 2013 r., nie wpływa on zatem na obowiązujące podejście Unii. (4) Zasada proporcjonalności Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, która wymaga, by każda decyzja lub środek oparte były na sprawiedliwej ocenie i zrównoważeniu interesów, a także na rozsądnym doborze środkow. (5) Wybór instrumentów Proponowany instrument: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady. Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: bezpośrednie stosowanie wynika z charakteru WPR i wspólnej polityki handlowej oraz wymogów w zakresie zarządzania nimi – jest niezbędne w przypadku prawodawstwa w zakresie WPR i handlu. 4. WPŁYW NA BUDŻET Niniejszy środek nie powoduje konieczności ponoszenia dodatkowych wydatków przez Unię. 5. INFORMACJE DODATKOWE Wniosek zwiększy zrozumiałość i dostępność tekstu prawnego ustanawiającego zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych. Skonsoliduje on podstawę prawną rozporządzeń wykonawczych i dostosuje tekst do istniejących przepisów Komisji na przykład poprzez dodanie przepisu zezwalającego na otwarcie kontyngentów przywozowych i określającego sposób zarządzania nimi. Usunie on ponadto niespójności z obecnego tekstu prawnego, takie jak w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009, który odwołuje się do rozporządzenia wykonawczego Komisji (WE) nr 1460/96[11], chociaż podstawą prawną rozporządzenia wykonawczego (WE) nr 1460/96 jest rozporządzenie Rady (WE) nr 1216/2009. 2013/0063 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 i art. 207 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[12], stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą[13], a także mając na uwadze, co następuje: (1) Należy dostosować rozporządzenie Rady (WE) nr 1216/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych[14] oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 614/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminami jaj i mleka[15] w wyniku wejścia w życie traktatu lizbońskiego, w szczególności w odniesieniu do wprowadzenia nim rozróżnienia między uprawnieniami Komisji do przyjmowania aktów delegowanych i uprawnieniami do przyjmowania aktów wykonawczych. Aby zwiększyć jasność i przejrzystość obowiązujących przepisów, potrzebne są dalsze dostosowania. (2) Do tej pory głównym instrumentem wspólnej polityki rolnej przewidzianym w Traktacie było rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku)[16]. (3) W ramach reformy wspólnej polityki rolnej rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 ma zostać zastąpione, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r., rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final][17]. Rozporządzenia (WE) nr 1216/2009 i (WE) nr 614/2009 powinny zostać dostosowane w celu uwzględnienia tego rozporządzenia i w celu zachowania spójności zasad handlu z państwami trzecimi w odniesieniu do produktów rolnych z jednej strony i w odniesieniu do towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych z drugiej strony. (4) Niektóre produkty rolne wykorzystuje się do produkcji zarówno przetworzonych produktów rolnych, jak i towarów niewymienionych w załączniku I do Traktatu. Konieczne jest wprowadzenie środków w ramach wspólnej polityki rolnej i w ramach wspólnej polityki handlowej, aby wziąć pod uwagę wpływ handlu tymi produktami i towarami na osiągnięcie celów art. 39 Traktatu oraz oddziaływanie środków przyjętych celem wykonania art. 43 Traktatu na pozycję gospodarczą tych produktów i towarów, zważywszy na różnicę pomiędzy kosztami związanymi z zaopatrywaniem się w produkty rolne w Unii i na rynku światowym. (5) W Unii istnieje rozróżnienie pomiędzy produktami rolnymi wymienionymi w załączniku I do Traktatu a przetworzonymi produktami rolnymi, niewymienionymi w tym załączniku, mające na celu uwzględnienie różnej sytuacji rolnictwa oraz przemysłu rolno-spożywczego w Unii. W niektórych państwach trzecich, z którymi Unia zawiera umowy, może nie być takiego rozróżnienia. Dlatego też należy przewidzieć rozszerzenie ogólnych zasad mających zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych niewymienionych w załączniku I do Traktatu na niektóre produkty rolne wymienione w tym załączniku, gdy umowa międzynarodowa przewiduje zaliczanie niektórych przetworzonych produktów rolnych niewymienionych w załączniku I do Traktatu do niektórych produktów rolnych wymienionych w tym załączniku. (6) W celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niekorzystnemu wpływowi, jaki przywóz niektórych przetworzonych produktów rolnych mógłby mieć na rynek unijny i na efektywność wspólnej polityki rolnej, powinna istnieć możliwość objęcia przywozu takich produktów dodatkowymi należnościami celnymi, jeśli spełnione zostały określone warunki. (7) Albumina jaja i albumina mleka są przetworzonymi produktami rolnymi, które nie zostały ujęte w załączniku I do Traktatu. Ze względu na harmonizację i uproszczenie wspólny system handlu albuminą jaja i albuminą mleka określony w rozporządzeniu (WE) nr 614/2009 należy włączyć do zasad handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych. Biorąc pod uwagę fakt, że w dużej mierze jaja zastąpić można albuminą jaja i, w pewnym stopniu, albuminą mleka, zasady handlu albuminą jaja i albuminą mleka powinny odpowiadać zasadom handlu ustalonym w odniesieniu do jaj. (8) Konieczne jest określenie głównych zasad mających zastosowanie do zasad handlu przetworzonymi produktami rolnymi i towarami nieobjętymi załącznikiem I pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych. Konieczne jest również zapewnienie ustalania obniżonych należności celnych przywozowych i kontyngentów taryfowych oraz przyznawania refundacji wywozowych zgodnie z tymi głównymi zasadami. Te zasady i przepisy powinny uwzględniać ograniczenia dotyczące należności celnych przywozowych i subsydiów wywozowych wynikające ze zobowiązań przyjętych przez Unię na mocy umów w ramach WTO i umów dwustronnych. (9) Ze względu na bliskie powiązania między rynkiem albuminy jaja i albuminy mleka a rynkiem jaj powinno być możliwe wymaganie przedstawienia pozwolenia na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka oraz zawieszenia procedury uszlachetniania czynnego albuminy jaja i albuminy mleka, jeśli na rynku tych produktów lub na rynku jaj w Unii występują zakłócenia lub mogą one wystąpić z powodu procedury uszlachetniania czynnego albuminy jaja i albuminy mleka. Należy umożliwić objęcie wydawania pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka oraz dopuszczenia do swobodnego obrotu takich produktów objętych pozwoleniem wymogami dotyczącymi miejsca wytworzenia i pochodzenia produktu. (10) Aby uwzględnić zmiany w handlu i rozwój sytuacji na rynku, potrzeby rynków albuminy jaja i albuminy mleka lub rynku jaj oraz monitorowanie przywozu albuminy jaja i albuminy mleka, Komisja jest zgodnie z art. 290 Traktatu uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych w zakresie uzależnienia przywozu albuminy jaja i albuminy mleka w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu od przedstawienia pozwolenia na przywóz, określania praw i obowiązków związanych z tym pozwoleniem i jego skutków prawnych, ustalania poziomu tolerancji w odniesieniu do obowiązku przywozu, ustanawiania przepisów dotyczących wskazywania miejsca wytworzenia i pochodzenia w przypadkach, gdy jest to obowiązkowe, określenia, że wydawanie pozwoleń na przywóz i dopuszczenie do swobodnego obrotu podlega obowiązkowi przedstawienia dokumentu wydanego przez państwo trzecie lub właściwą jednostkę, potwierdzającego między innymi pochodzenie, autentyczność i cechy jakościowe produktów, ustanawiania przepisów dotyczących przekazywania pozwoleń na przywóz, ustanawiania przepisów koniecznych dla wiarygodności i skuteczności systemu pozwoleń na przywóz i ustalających szczególną wzajemną pomoc administracyjną państw członkowskich, tam gdzie jest to konieczne w celu zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom lub w przypadku ich wystąpienia, określania przypadków, kiedy przedstawienie pozwolenia na przywóz nie jest wymagane, i przypadków, kiedy złożenie zabezpieczenia nie jest wymagane, oraz ustanawiania przepisów dotyczących stosowania horyzontalnych przepisów dotyczących pozwoleń na przywóz produktów rolnych i zasad horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka. (11) Niektóre przetworzone produkty rolne niewymienione w załączniku I do Traktatu uzyskuje się przy użyciu produktów rolnych, które są przedmiotem wspólnej polityki rolnej. Stawki celne stosowane do przywozu tych przetworzonych produktów rolnych powinny równoważyć różnicę między cenami produktów rolnych wykorzystywanych do ich produkcji na rynku światowym i ich cenami na rynku Unii, przy jednoczesnym zapewnieniu konkurencyjności danego sektora przemysłu przetwórczego. (12) Zgodnie z niektórymi umowami preferencyjnymi obniżanie należności celnych przywozowych za przetworzone produkty rolne, które prowadzić może do stopniowego znoszenia tych należności, przyznawane jest na elementy rolne należności celnych przywozowych w ramach polityki handlowej Unii. Obniżki te powinny być ustalane poprzez odniesienie do elementów rolnych stosowanych w handlu niepreferencyjnym. (13) Element rolny należności celnej przywozowej powinien równoważyć różnicę między cenami produktów rolnych wykorzystywanych do produkcji określonych przetworzonych produktów rolnych na rynku światowym i ich cenami na rynku unijnym. Konieczne jest zatem utrzymanie ścisłego powiązania pomiędzy obliczaniem elementu rolnego należności celnej przywozowej mającej zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych a tej mającej zastosowanie do produktów rolnych przywożonych w niezmienionym stanie. (14) W celu wdrożenia umów międzynarodowych przewidujących obniżenie lub stopniowe znoszenie należności celnych przywozowych za przetworzone produkty rolne na podstawie konkretnych produktów rolnych wykorzystanych albo uznanych za wykorzystane do produkcji przetworzonych produktów rolnych, Komisji powinny zostać przekazane uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w zakresie ustanowienia wykazu szczególnych produktów rolnych uznanych za wykorzystane, określania równoważnych ilości i zasad przeliczania ilości innych produktów rolnych niż uznanych za wykorzystane na równoważne ilości tych szczególnych produktów rolnych, określania elementów niezbędnych do obliczania zredukowanego elementu rolnego oraz obniżonych ceł dodatkowych, a także ustalania metod tego obliczania oraz określenia odpowiednich wymagań dotyczących dokumentów i nieznacznych kwot, dla których zredukowane elementy rolne i obniżone dodatkowe cła za cukier i mąkę ustala się na zero. (15) Koncesje taryfowe na przywóz mogą być przyznawane w odniesieniu do nieograniczonych ilości danych towarów lub w odniesieniu do ograniczonych ilości produktów objętych kontyngentem taryfowym. W przypadku gdy, zgodnie z niektórymi umowami preferencyjnymi, przyznaje się koncesje w ramach kontyngentów taryfowych, kontyngenty powinny być otwierane i zarządzane przez Komisję. Z przyczyn praktycznych ważne jest, aby zarządzanie nierolną częścią należności celnych przywozowych za towary, w odniesieniu do których uzgodniono preferencje taryfowe, podlegało tym samym zasadom, co zarządzanie elementem rolnym. (16) Ze względu na bliskie powiązania między rynkiem albuminy jaja i albuminy mleka a rynkiem jaj kontyngenty taryfowe dotyczące albuminy jaja i albuminy mleka powinny być otwierane i zarządzane w ten sam sposób, co kontyngenty taryfowe dotyczące jaj na mocy rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final]. W razie potrzeby metody zarządzania powinny uwzględniać zapotrzebowanie rynku unijnego i konieczność zachowania jego równowagi, a także opierać się na metodach stosowanych w przeszłości, z uwzględnieniem praw wynikających z umów w ramach WTO. (17) W celu zapewnienia podmiotom gospodarczym równego dostępu do rynku i równego traktowania, uwzględnienia wymagań związanych z zapotrzebowaniem na rynku unijnym oraz zachowania równowagi na tym rynku, uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu powinny zostać przekazane Komisji w odniesieniu do określania warunków, które muszą zostać spełnione, aby złożyć wniosek w ramach kontyngentu taryfowego, i przepisów odnoszących się do przekazywania praw objętych kontyngentem taryfowym, określania, że udział w kontyngencie taryfowym podlega obowiązkowi okazania pozwolenia na przywóz i złożenia zabezpieczenia, oraz ustanawiania przepisów dotyczących dokumentacji, wymogów lub ograniczeń mających zastosowanie do kontyngentów taryfowych. (18) Istnieje ryzyko, że zapotrzebowanie przemysłu przetwórczego na surowce rolne nie będzie mogło w warunkach konkurencji zostać całkowicie zaspokojone przez surowce z Unii. W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny[18] zezwolono na obejmowanie takich towarów procedurą uszlachetniania czynnego pod warunkiem spełnienia warunków ekonomicznych określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[19]. W wyraźnie określonych okolicznościach należy rozważyć warunki ekonomiczne, które muszą być spełnione, aby objąć określone ilości produktów rolnych procedurą uszlachetniania czynnego. Ilości te powinny zostać określone na podstawie bilansu dostaw. System świadectw uszlachetniania czynnego wydawanych przez państwa członkowskie powinien zapewniać sprawiedliwy dostęp do dostępnych ilości, równe traktowanie podmiotów gospodarczych i przejrzystość. (19) W celu zapewnienia prawidłowego i skutecznego zarządzania procedurą uszlachetniania czynnego, z uwzględnieniem sytuacji na unijnym rynku danych produktów oraz potrzeb i praktyk przemysłu przetwórczego, Komisji powinny zostać przekazane uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w zakresie ustanowienia wykazu szczególnych produktów rolnych, na które można wydawać świadectwa uszlachetniania czynnego, określania warunków i wymogów w zakresie kwalifikowalności, które podmioty gospodarcze muszą spełnić, aby złożyć wniosek o wydanie świadectwa uszlachetniania czynnego, praw wynikających ze świadectw uszlachetniania czynnego i ich skutków prawnych, przepisów dotyczących przekazywania tych praw między podmiotami gospodarczymi, przepisów dotyczących dokumentacji i ustanawiania przepisów koniecznych dla wiarygodności i skuteczności systemu świadectw uszlachetniania czynnego. (20) W granicach określonych w zobowiązaniach UE w ramach WTO ustanowić należy zasady dotyczące przyznawania refundacji wywozowych za niektóre produkty rolne wykorzystywane przy produkcji towarów niewymienionych w załączniku I do Traktatu, aby uniknąć karania producentów tych towarów z powodu cen, które są zobowiązani stosować w odniesieniu do swoich dostaw w następstwie wspólnej polityki rolnej. Refundacje te powinny pokrywać jedynie różnicę pomiędzy ceną produktu rolnego na rynku unijnym i na rynku światowym. Ustalenia te powinny zatem zostać ustanowione jako część zasad handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych. (21) Wykaz towarów nieobjętych załącznikiem I kwalifikujących się do refundacji powinien być ustalony z uwzględnieniem wpływu różnicy między cenami produktów rolnych wykorzystywanych do ich produkcji na rynku unijnym i na rynku światowym oraz potrzeby zrównoważenia tej różnicy w całości albo w części, aby ułatwić wywóz produktów rolnych wykorzystywanych w danych towarach nieobjętych załącznikiem I. (22) Należy zapewnić nieprzyznawanie refundacji wywozowych za przywożone towary nieobjęte załącznikiem I dopuszczone do swobodnego obrotu, które są przedmiotem powrotnego wywozu, są wywożone po przetworzeniu lub stanowią składnik innych towarów nieobjętych załącznikiem I. W odniesieniu do przywożonych zbóż, ryżu, mleka i przetworów mlecznych lub jaj dopuszczonych do swobodnego obrotu należy zapewnić nieprzyznawanie refundacji, jeśli towary są wywożone po przetworzeniu lub wchodzą w skład towarów nieobjętych załącznikiem I. (23) Stawki refundacji wywozowych za produkty rolne wywożone w formie towarów nieobjętych załącznikiem I powinny być ustalane według tych samych zasad i na tych samych warunkach, a także zgodnie z tą samą procedurą, co stawki refundacji wywozowych za produkty rolne wywożone w niezmienionym stanie; zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final] oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr …/… [COM (2011) 629 final]. (24) Biorąc pod uwagę z jednej strony ścisłe związki między towarami nieobjętymi załącznikiem I i produktami rolnymi, które są wykorzystywanych do produkcji tych towarów nieobjętych załącznikiem I, a z drugiej strony różnice między tymi towarami i produktami, konieczne jest zapewnienie stosowania horyzontalnych zasad i warunków dotyczących refundacji wywozowych i pozwoleń na wywóz, określonych w rozporządzeniu (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final] i przyjętych na jego podstawie, do towarów nieobjętych załącznikiem I. Należy również przewidzieć stosowanie przepisów horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń, kontroli, weryfikacji i kar określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/… [COM (2011) 628 final][20] i przyjętych zgodnie z nim, do towarów nieobjętych załącznikiem I. (25) W celu uwzględnienia specyficznych procesów produkcyjnych i wymogów handlowych towarów niewymienionych w załączniku I zawierających niektóre produkty rolne należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do ustanawiania zasad dotyczących definicji i cech charakterystycznych towarów nieobjętych załącznikiem I, które mają być wywiezione, i produktów rolnych wykorzystywanych do ich produkcji, zasad dotyczących obliczania refundacji wywozowych za niektóre produkty rolne wywożone po przetworzeniu na towary nieobjęte załącznikiem I, zasad dotyczących dowodu dotyczącego składu wywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I, zasad dotyczących uproszczonego dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia w przypadku refundacji zróżnicowanych, zasad dotyczących wymogu sporządzenia deklaracji stosowania niektórych przywożonych produktów rolnych, zasad dotyczących zaliczania innych produktów rolnych do produktów podstawowych i do określenia ilości referencyjnej każdego z produktów podstawowych, zasad dotyczących składania wniosków o świadectwa i wydawania świadectw w odniesieniu do wywozu niektórych towarów nieobjętych załącznikiem I do niektórych miejsc przeznaczenia, jeżeli jest to przewidziane w umowie międzynarodowej zawartej przez Unię zgodnie z art. 218 Traktatu, oraz zasad dotyczących stosowania przepisów horyzontalnych dotyczących refundacji wywozowych za produkty rolne oraz zabezpieczeń, kontroli, weryfikacji i kar do towarów nieobjętych załącznikiem I. (26) Przestrzeganie limitów wywozu wynikających z umów międzynarodowych zawartych przez Unię zgodnie z art. 218 Traktatu należy zapewnić poprzez wydawanie świadectw refundacji na okresy referencyjne określone w umowach z uwzględnieniem corocznej kwoty przewidzianej w odniesieniu do drobnych eksporterów. (27) Refundacje wywozowe powinny być przyznawane do wysokości całkowitej kwoty dostępnej w zależności od konkretnej sytuacji handlu towarami nieobjętymi załącznikiem I. System świadectw refundacji powinien ułatwić skuteczne zarządzanie kwotami refundacji. (28) Należy przewidzieć ważność na terenie całej Unii świadectw refundacji wydanych przez państwa członkowskie i uzależnić ich wydanie od złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że podmiot wystąpi z wnioskiem o refundację. Należy określić zasady dotyczące refundacji według systemu wcześniejszego ustalania przyznawanych w zakresie wszystkich stosowanych stawek refundacji oraz składania i zwrotu zabezpieczeń. (29) W celu monitorowania wydatków na refundacje wywozowe i wdrażanie systemu świadectw refundacji należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do określania praw i obowiązków wynikających ze świadectw refundacji, określania zasad dotyczących ich przekazywania, wskazywania przypadków, gdy przedstawienie świadectwa refundacji lub złożenie zabezpieczenia nie jest wymagane, określania poziomu tolerancji w przypadku nieprzestrzegania obowiązku złożenia wniosku o refundacje i zasad dotyczących stosowania zasad horyzontalnych dotyczących pozwoleń na wywóz oraz zabezpieczeń świadectw refundacji. (30) Uwzględniając wpływ zamierzonych środków odnoszących się do refundacji wywozowych, należy wziąć pod uwagę ogólnie przedsiębiorstwa przetwarzające produkty rolne, a w szczególności sytuację małych i średnich przedsiębiorstw. Z uwagi na specyficzne potrzeby drobnych eksporterów należy przydzielić im ogólną kwotę na każdy rok budżetowy i zwolnić ich z wymogu przedkładania świadectw refundacji na podstawie przepisów dotyczących refundacji wywozowych. (31) Jeśli na podstawie rozporządzenia (UE) nr …/… [COM(2011) 626 final] zostaną przyjęte środki w odniesieniu do wywozu produktu rolnego, a wywóz towarów nieobjętych załącznikiem I z wysoką zawartością tego produktu może przeszkodzić osiągnięciu celu tych środków, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do określenia środków równoważnych, które należy wprowadzić w odniesieniu do wywozu tych towarów nieobjętych załącznikiem I. (32) Zgodnie z niektórymi umowami preferencyjnymi Unia może ograniczyć należności celne przywozowe i kwoty przypadające do zapłaty w odniesieniu do wywozu w celu zrównoważenia, w całości albo w części, różnic w cenach produktów rolnych wykorzystywanych do produkcji przetworzonych produktów rolnych lub towarów nieobjętych załącznikiem I. W odniesieniu do tych przetworzonych produktów rolnych i towarów nieobjętych załącznikiem I należy określić, że kwoty te są ustalane wspólnie jako część całkowitego cła oraz mają na celu zrównoważenie różnic między cenami produktów rolnych, które należy wziąć pod uwagę na rynku danego państwa lub regionu, a cenami na rynku unijnym. (33) Ponieważ skład przetworzonych produktów rolnych i towarów nieobjętych załącznikiem I może być istotny dla prawidłowego stosowania zasad handlu określonych w niniejszym rozporządzeniu, możliwe powinno być ustalenie ich składu przy wykorzystaniu analiz jakościowych i ilościowych. (34) W celu wdrożenia umów międzynarodowych zawartych przez Unię i zapewnienia przejrzystości i spójności ze zmianami do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[21] należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do zmiany niektórych elementów tego rozporządzenia i jego załączników w wyżej wspomnianych celach. (35) Należy wprowadzić przepis dotyczący dostarczania przez państwa członkowskie Komisji i sobie nawzajem informacji niezbędnych do realizacji zasad handlu przetworzonymi produktami rolnymi i towarami nieobjętymi załącznikiem I. (36) W celu zapewnienia należytej wymiany informacji między państwami członkowskimi a Komisją należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do określania charakteru i rodzaju informacji, które mają być przekazywane, metod komunikacji, zasad dotyczących prawa dostępu do informacji i systemów informacyjnych oraz warunków i sposobów publikacji tych informacji. (37) W celu uniknięcia zbędnych obciążeń administracyjnych dla podmiotów i organów krajowych należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do ustalania progu, poniżej którego mają nie być pobierane ani przyznawane kwoty z tytułu należności celnych przywozowych, dodatkowych należności przywozowych, obniżonych należności celnych przywozowych, refundacji wywozowych oraz kwot, jakie mają być pobierane lub przypadających do zapłaty przy kompensowaniu wspólnie ustanowionej ceny. (38) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do przywozu i procedury uszlachetniania czynnego należy przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie środków określających przetworzone produkty rolne, do których, w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania wystąpieniu na rynku Unii niekorzystnych skutków, stosowane powinny być dodatkowe należności przywozowe, środków do celów stosowania tych dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do terminów udowodnienia ceny importowej, składania dokumentacji dowodowej, złożenia zabezpieczenia i określenia dodatkowych należności przywozowych, środków ustalających reprezentatywne ceny i wielkości progowe do celów stosowania dodatkowych należności przywozowych oraz środków określających poziom tych należności na podstawie różnicy między cenami referencyjnymi a cenami progowymi lub między cenami przywozowymi CIF a cenami progowymi zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii, środków dotyczących składania wniosków o przyznanie pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka, dotyczących wydawania i stosowania tych pozwoleń na przywóz, dotyczących ich okresu ważności, dotyczących kwoty zabezpieczenia, jakie należy złożyć w odniesieniu do tych pozwoleń, dotyczących dowodu spełnienia wymogów stosowania tych pozwoleń, dotyczących wydawania zastępczych pozwoleń na przywóz lub duplikatów pozwoleń na przywóz i dotyczących traktowania pozwoleń na przywóz przez państwa członkowskie, dotyczących wymiany informacji potrzebnych do zarządzania systemem pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka oraz stosowania zasad horyzontalnych dotyczących pozwoleń na przywóz i zasad horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka, środków ograniczających ilości, na jakie mogą być wydawane pozwolenia na przywóz, odrzucających ilości objęte wnioskiem i zawieszających przyjmowanie wniosków w celu zarządzania rynkiem, środków dotyczących ustalania należności celnych przywozowych za przetworzone produkty rolne w ramach wykonywania preferencyjnych zasad handlu, środków określających ilości produktów rolnych uznane za wykorzystane do produkcji przetworzonych produktów rolnych w celu obniżenia lub stopniowego znoszenia należności celnych przywozowych stosowanych w handlu preferencyjnym oraz środków niezbędnych do uniknięcia przesunięcia handlu, środków określających roczne kontyngenty taryfowe na przywóz przetworzonych produktów rolnych i niektórych produktów rolnych zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii, środków dotyczących zarządzania tymi kontyngentami taryfowymi, środków dotyczących stosowania przepisów szczególnych określonych w umowach międzynarodowych w odniesieniu do, między innymi, złożenia dokumentów wydanych przez kraj wywozu i dotyczących przeznaczenia i wykorzystania produktu, środków określających okres ważności pozwoleń na przywóz, kwotę zabezpieczenia, które należy złożyć, zasady stosowania tych pozwoleń na przywóz, szczególne zasady dotyczące w szczególności procedur składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz i udzielania zezwoleń w ramach kontyngentu taryfowego, środków gwarantujących nieprzekraczanie ilości dostępnych w ramach kontyngentów taryfowych, środków dotyczących ponownego przydzielenia niewykorzystanej ilości kontyngentu taryfowego, środków dotyczących przyjmowania środków ochronnych przeciwko przywozowi do Unii zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE) nr 260/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu[22] i (WE) nr 625/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych krajów trzecich[23] lub środków ochronnych przewidzianych w umowach międzynarodowych, środków dotyczących ilości produktów rolnych, na które mogą być wydawane świadectwa uszlachetniania czynnego, środków dotyczących realizacji systemu świadectw uszlachetniania czynnego w odniesieniu do dokumentów i procedur składania wniosków oraz wydawania świadectw uszlachetniania czynnego, środków dotyczących zarządzania świadectwami uszlachetniania czynnego przez państwa członkowskie oraz procedur pomocy administracyjnej miedzy państwami członkowskimi, środków ograniczających ilości, na które mogą być wydawane świadectwa uszlachetniania czynnego, odrzucających ilości objęte wnioskiem w odniesieniu do tych świadectw, zawieszających przyjmowanie wniosków o świadectwa uszlachetniania czynnego, jeśli dotyczą one dużych ilości, oraz środków zawieszających stosowanie procedury przetwarzania lub uszlachetniania czynnego albuminy jaja i albuminy mleka. (39) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wywozu i niektórych przepisów ogólnych należy przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do środków dotyczących stosowania stawek refundacji, dotyczących metody obliczania refundacji wywozowych, dotyczących zaliczania niektórych produktów do produktów podstawowych oraz określenia ilości referencyjnej produktów podstawowych, zarządzania świadectwami wywozu niektórych towarów nieobjętych załącznikiem I do niektórych miejsc przeznaczenia, jeżeli jest to przewidziane w umowie międzynarodowej zawartej przez Unię zgodnie z art. 218 Traktatu, oraz dotyczących traktowania zaginięć produktów i strat ilościowych w trakcie procesu produkcji i traktowania produktów ubocznych, środków określających procedury zgłaszania i udowadniania składu wywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I niezbędnych do wdrożenia systemu refundacji wywozowych, środków dotyczących stosowania zasad horyzontalnych w odniesieniu do refundacji wywozowych, zabezpieczeń, kontroli, weryfikacji i kar do refundacji wywozowych za towary nieobjęte załącznikiem I, środków dotyczących wdrażania systemu świadectw refundacji wywozowych w odniesieniu do dokumentów i procedur składania wniosków i wydawania świadectw refundacji, kwoty zabezpieczenia, które należy złożyć, oraz dowodów spełnienia zobowiązań wynikających ze świadectwa refundacji, środków dotyczących zarządzania świadectwami refundacji wywozowych przez państwa członkowskie i procedur dotyczących pomocy administracyjnej między państwami członkowskimi w odniesieniu do świadectw refundacji, środków dotyczących ustalania łącznej kwoty przydzielonej drobnym eksporterom i progu zwolnienia z obowiązku przedstawiania świadectw refundacji, środków dotyczących stosowania zasad horyzontalnych do pozwoleń na wywóz oraz zabezpieczeń świadectw refundacji, środków ograniczających kwoty, na które mogą być wydawane świadectwa refundacji, odrzucających ilości objęte wnioskiem w odniesieniu do tych świadectw oraz zawieszających przyjmowanie wniosków o wydanie świadectw refundacji, jeśli dotyczą one dużych ilości, niezbędnych zasad, procedur i technicznych kryteriów stosowania innych środków w odniesieniu do eksportu, środków dotyczących ustalania i publikowania należności celnych przywozowych i kwot przypadających do zapłaty przy wywozie w przypadku bezpośredniego wyrównywania w handlu preferencyjnym, środków zapewniających faktyczne wywożenie w ramach preferencyjnej umowy handlowej przetworzonych produktów rolnych deklarowanych na wywóz w ramach preferencyjnej umowy handlowej, środków dotyczących metod analizy jakościowej i ilościowej przetworzonych produktów rolnych i towarów nieobjętych załącznikiem I, przepisów technicznych niezbędnych do identyfikacji przetworzonych produktów rolnych i towarów nieobjętych załącznikiem I oraz procedur do celów klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej przetworzonych produktów rolnych i towarów nieobjętych załącznikiem I, środków niezbędnych do wykonania zobowiązań Komisji i państw członkowskich w odniesieniu do wymiany informacji oraz środków mających na celu udostępnianie informacji i dokumentów. (40) Wspomniane uprawnienia wykonawcze, z wyjątkiem uprawnień w odniesieniu do środków dotyczących ustalania reprezentatywnych cen i wielkości progowych do celów stosowania dodatkowych należności przywozowych i poziomu tych należności zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii, środków ograniczających ilości, na które mogą być wydawane pozwolenia na przywóz, świadectwa uszlachetniania czynnego oraz świadectwa refundacji, odrzucających ilości objęte wnioskiem w odniesieniu do tych pozwoleń i świadectw oraz zawieszające przyjmowanie wniosków o wydanie tych pozwoleń i świadectw, środków gwarantujących nieprzekraczanie ilości dostępnych w ramach kontyngentów taryfowych i środków ponownego przydzielania niewykorzystanych ilości kontyngentów taryfowych powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[24]. (41) W celu przyjmowania aktów wykonawczych do niniejszego rozporządzenia należy stosować procedurę sprawdzającą, zważywszy, że akty te odnoszą się do wspólnej polityki rolnej w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 182/2011. (42) Komisja powinna przyjąć akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, gdy we właściwie uzasadnionych przypadkach związanych ze środkami ochronnymi w odniesieniu do przywozu przetworzonych produktów rolnych do Unii lub do zakłóceń, lub też potencjalnych zakłóceń na rynku unijnym wymagających zawieszenia stosowania procedury przetwarzania lub uszlachetniania czynnego albuminy jaja i albuminy mleka, wymaga tego szczególnie pilna potrzeba. (43) Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych przed przyjęciem aktów delegowanych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (44) Zgodnie z zasadą proporcjonalności osiągnięcie podstawowego celu niniejszego rozporządzenia wymaga określenia zasad handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, zgodnie z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej. (45) Należy zatem uchylić rozporządzenia (WE) nr 1216/2009 oraz (WE) nr 614/2009. (46) W celu zapewnienia spójności ze wspólną polityką rolną niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie od tej samej daty, co rozporządzenie (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final w sprawie reformy WPR], PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: ROZDZIAŁ I PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE Artykuł 1 Przedmiot i zakres Niniejsze rozporządzenie określa zasady handlu mające zastosowanie do przywozu przetworzonych produktów rolnych oraz wywozu towarów nieobjętych załącznikiem I i produktów rolnych wchodzących w skład tych towarów nieobjętych załącznikiem I. Niniejsze rozporządzenie stosuje się także do przywozu produktów rolnych, gdy umowa międzynarodowa zawarta lub tymczasowo stosowana zgodnie z art. 218 Traktatu przewiduje możliwość zaliczania tych produktów do przetworzonych produktów rolnych podlegających handlowi preferencyjnemu. Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: a) „produkty rolne” oznaczają produkty wymienione w art. 1 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final]; b) „przetworzone produkty rolne” oznaczają produkty wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia; c) „towary nieobjęte załącznikiem I” oznaczają te produkty niewymienione w załączniku I do Traktatu, które są wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia; d) „produkty podstawowe” oznaczają produkty rolne wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia; e) „element rolny” oznacza część należności celnej przywozowej mającej zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych, odpowiadającą należnościom celnym przywozowym mającym zastosowanie do produktów rolnych; f) „dodatkowe cła za cukier i mąkę” oznaczają dodatkowe cło za cukier (AD S/Z) oraz dodatkowe cło za mąkę (AD F/M), o których mowa w części pierwszej, sekcja I, pkt B.6 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, i określone w części trzeciej, sekcja I, załącznik 1, tabela 2 załącznika I do tego rozporządzenia; g) „stawka celna ad valorem” oznacza część należności celnej przywozowej wyrażoną jako odsetek wartości celnej; h) „albumina jaja” oznacza produkty objęte kodami CN 3502 11 90 i 3502 19 90; i) „albumina mleka” oznacza produkty objęte kodami CN 3502 20 91 i 3502 20 99. ROZDZIAŁ II PRZYWÓZ PRZETWORZONYCH PRODUKTÓW ROLNYCH SEKCJA I Przepisy ogólne dotyczące przywozu Podsekcja I należności celne przywozowe za przetworzone produkty rolne Artykuł 3 Elementy należności celnych przywozowych 1. W odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych wymienionych w tabeli 1 załącznika I należności celne przywozowe ustalone we wspólnej taryfie celnej składają się z elementu rolnego, który nie stanowi części stawki celnej ad valorem, oraz elementu nierolnego, który jest stawką celną ad valorem. 2. W odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych wymienionych w tabeli 2 załącznika I należności celne przywozowe ustalone we wspólnej taryfie celnej składają się ze stawki celnej ad valorem oraz elementu rolnego, który stanowi część stawki celnej ad valorem. Artykuł 4 Maksymalna stawka celna 1. W przypadku gdy należy zastosować maksymalną stawkę celną, metoda obliczania tej maksymalnej stawki celnej jest ustalona we wspólnej taryfie celnej na mocy art. 31 Traktatu. 2. Jeśli, przypadku przetworzonych produktów rolnych wymienionych w tabeli 1 załącznika I, maksymalna stawka celna obejmuje dodatkowe cło za cukier i mąkę, metoda obliczania tego dodatkowego cła jest ustalona we wspólnej taryfie celnej na mocy art. 31 Traktatu. Artykuł 5 Dodatkowe należności przywozowe mające na celu zapobieganie lub przeciwdziałanie wystąpieniu na rynku Unii niekorzystnych skutków 1. Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – określić przetworzone produkty rolne wymienione w załączniku IV, do których, jeśli przy przywozie podlegają stawce celnej ustanowionej we wspólnej taryfie celnej, stosuje się dodatkowe należności celne w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania wystąpieniu na rynku Unii niekorzystnych skutków, które mogłyby wyniknąć z tego przywozu, w przypadku gdy: a) przywóz dokonywany jest po cenie niższej od poziomu zgłoszonego WTO przez Unię („cena progowa”); lub b) wielkość przywozu w dowolnym roku przekracza pewien poziom („wielkość progowa”). Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. 2. Nie nakłada się dodatkowych należności przywozowych zgodnie z ust. 1, jeżeli przywóz prawdopodobnie nie zakłóci funkcjonowania rynku Unii lub jeżeli skutki takiego nałożenia byłyby nieproporcjonalne do zakładanego celu. 3. Do celów ust. 1 lit. a) ceny importowe określa się na podstawie cen importowych CIF danej przesyłki. Ceny importowe CIF są porównywane z cenami reprezentatywnymi dla danego produktu na rynku światowym lub na unijnym rynku przywozowym tego produktu. Ceny reprezentatywne są ustalane w regularnych odstępach czasu na podstawie danych zebranych w ramach nadzoru wspólnotowego ustanowionego na podstawie art. 20 ust. 5 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92. 4. Wielkość progowa jest oparta na równych szansach dostępu do rynku, zdefiniowanych jako procentowy udział w konsumpcji krajowej w trzech poprzednich latach. 5. Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć środki niezbędne do stosowania niniejszego artykułu w odniesieniu do terminów udowodnienia ceny importowej, złożenia dokumentacji dowodowej i złożenia zabezpieczenia. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. 6. Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć środki mające na celu: a) ustalanie reprezentatywnych cen i wielkości progowych do celów stosowania dodatkowych należności przywozowych; b) ustalanie poziomu dodatkowych należności przywozowych zgodnie z zasadami określonymi w umowach międzynarodowych zawartych lub tymczasowo stosowanych zgodnie z art. 218 Traktatu oraz przepisami przyjętymi na podstawie art. 13 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. 7. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ceny progowe, o których mowa w ust. 1 lit. a). Podsekcja II Przywóz albuminy jaja i albuminy mleka Artykuł 6 Pozwolenia na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka 1. Przywóz w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu albuminy jaja i albuminy mleka może podlegać przedstawieniu pozwolenia na przywóz, jeśli to konieczne w celu zarządzania odnośnymi rynkami, a w szczególności w celu monitorowania handlu tymi produktami. 2. Państwa członkowskie wydają pozwolenia na przywóz, o których mowa w ust. 1, każdemu wnioskodawcy ubiegającemu się o wydanie pozwolenia na przywóz i prowadzącemu działalność na terytorium Unii, niezależnie od tego, gdzie znajduje się jego miejsce prowadzenia działalności, i bez uszczerbku dla środków podjętych zgodnie z art. 14. 3. Pozwolenia na przywóz, o których mowa w ust. 1, są ważne na terenie całej Unii. 4. Wydawanie pozwoleń na przywóz i dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów objętych pozwoleniem może podlegać wymogom dotyczącym miejsca wytworzenia i pochodzenia produktu, o których mowa w ust. 1, i przedstawienia dokumentu wydanego przez państwo trzecie lub właściwą jednostkę, potwierdzającego między innymi pochodzenie, autentyczność i cechy jakościowe produktów. Artykuł 7 Zabezpieczenie w odniesieniu do pozwoleń na przywóz 1. Pozwolenia na przywóz, o których mowa w art. 6, są wystawiane pod warunkiem złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że podmiot gospodarczy dokona przywozu produktów w okresie ważności pozwolenia na przywóz. 2. Zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości lub w części, jeżeli produkty nie zostaną przywiezione w okresie ważności pozwolenia na przywóz. 3. Zabezpieczenie nie ulega jednak przepadkowi, jeśli niedokonanie przywozu produktów w tym terminie spowodowane było działaniem siły wyższej lub jeżeli ilości, które nie zostały przywiezione w tym okresie, są na poziomie tolerancji. Artykuł 8 Przekazane uprawnienia Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 40 w celu: a) poddania przywozu albuminy jaja i albuminy mleka w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na przywóz; b) określenia praw i obowiązków wynikających z pozwolenia na przywóz oraz jego skutków prawnych; c) ustalenia poziomu tolerancji, o którym mowa w art. 7 ust. 2 akapit drugi, z uwzględnieniem potrzeby monitorowania handlu tymi produktami; d) określenia zasad dotyczących wskazywania miejsca wytworzenia i pochodzenia, w przypadkach gdy wskazanie takie jest obowiązkowe; e) określenia, by wydanie pozwolenia na przywóz i dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów objętych pozwoleniem podlegało wymogowi przedstawienia dokumentu wydanego przez państwo trzecie lub właściwą jednostkę, potwierdzającego między innymi pochodzenie, autentyczność i cechy jakościowe produktów; f) ustanowienia zasad dotyczących przekazywania pozwoleń na przywóz oraz określenia ograniczeń dotyczących ich przekazywania; g) ustanowienia zasad koniecznych dla wiarygodności i skuteczności systemu pozwoleń na przywóz oraz określenia szczególnej wzajemnej pomocy administracyjnej państw członkowskich, tam gdzie jest to konieczne w celu zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom lub w przypadku ich wystąpienia; h) określenia przypadków, w których przedstawienie pozwolenia na przywóz nie jest wymagane; i) określenia przypadków, w których złożenie zabezpieczenia nie jest wymagane na mocy art. 7; j) określenia zasad dotyczących stosowania zasad horyzontalnych dotyczących pozwoleń na przywóz produktów rolnych przyjętych zgodnie z art. 118 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final] do pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka; k) określenia zasad dotyczących stosowania zasad horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń, przyjętych na podstawie art. 67 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 628 final] do pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka. Artykuł 9 Uprawnienia wykonawcze 1. Komisja przyjmuje – w drodze aktów wykonawczych – niezbędne środki dotyczące: a) składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz, wydawania tych pozwoleń i ich wykorzystywania; b) okresów ważności pozwoleń na przywóz i wysokości zabezpieczenia, które należy złożyć; c) dowodu, że spełnione zostały wymogi dotyczące wykorzystywania pozwoleń na przywóz; d) wydawania zastępczych pozwoleń na przywóz lub duplikatów pozwoleń na przywóz; e) traktowania pozwoleń na przywóz przez państwa członkowskie; f) wymiany informacji potrzebnych do zarządzania systemem; g) stosowania przepisów horyzontalnych dotyczących pozwoleń na przywóz produktów rolnych przyjętych zgodnie z art. 119 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final] do pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka; h) stosowania przepisów horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń, przyjętych zgodnie z art. 67 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 628 final] do pozwoleń na przywóz albuminy jaja i albuminy mleka; Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. 2. W przypadkach gdy ilości objęte wnioskiem są znaczne, Komisja może w celu zarządzania rynkiem – w drodze aktów wykonawczych – ograniczyć ilości, na jakie mogą być wydawane pozwolenia na przywóz, odrzucić ilości objęte wnioskiem o wydanie pozwolenia na przywóz oraz zawiesić składanie wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz. SEKCJA II Handel preferencyjny Podsekcja I Obniżanie należności celnych przywozowych Artykuł 10 Obniżanie i stopniowe znoszenie elementów rolnych, stawek celnych ad valorem i dodatkowych ceł 1. Jeżeli umowa międzynarodowa zawarta lub tymczasowo stosowana zgodnie z art. 218 Traktatu przewiduje obniżenie lub kolejne obniżenia prowadzące do stopniowego zniesienia należności celnych przywozowych za przetworzone produkty rolne podlegające handlowi preferencyjnemu, takiemu obniżeniu lub stopniowemu znoszeniu podlegają: a) element rolny; b) dodatkowe cła za cukier i mąkę; c) stawka cła ad valorem. 2. Jeżeli umowa międzynarodowa zawarta lub tymczasowo stosowana zgodnie z art. 218 Traktatu przewiduje obniżenie lub stopniowe znoszenie elementów rolnych w odniesieniu do produktów wymienionych w tabeli 2 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, cło, składające się z elementu rolnego, który jest częścią stawki cła ad valorem, zastępuje się elementem rolnym nie ad valorem. Artykuł 11 Ilości rzeczywiście wykorzystane lub uznane za wykorzystane 1. Obniżenie lub stopniowe znoszenie elementów rolnych lub ceł dodatkowych za cukier i mąkę zgodnie z art. 10 ust. 1 ustalane jest w oparciu o: a) ilości produktów rolnych wymienionych w załączniku V, które zostały faktycznie wykorzystane lub są uznane za wykorzystane do produkcji przetworzonych produktów rolnych; b) należności celne mające zastosowanie do produktów rolnych, o których mowa w lit. a), które stosuje się do obliczenia zredukowanego elementu rolnego oraz dodatkowych ceł za cukier i mąkę w przypadku niektórych preferencyjnych zasad handlu. 2. Produkty rolne uznane za wykorzystane do produkcji przetworzonego produktu rolnego wybierane są spośród tych wykorzystanych do produkcji określonego przetworzonego produktu rolnego na podstawie ich znaczenia w handlu międzynarodowym i reprezentatywnego charakteru ich poziomów cen dla wszystkich innych produktów rolnych wykorzystanych do produkcji tego przetworzonego produktu rolnego. 3. Ilości produktów rolnych wymienionych w załączniku V i rzeczywiście wykorzystanych przelicza się na równoważne ilości szczególnych produktów rolnych uznanych za wykorzystane. Artykuł 12 Przekazane uprawnienia Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 40 w celu: a) opracowania wykazu tych produktów rolnych wymienionych w załączniku V, które należy uznać za wykorzystane do produkcji określonych przetworzonych produktów rolnych na podstawie kryteriów wyboru określonych w art. 11 ust. 2; b) ustalenia równoważnych ilości i zasad przeliczenia przewidzianego w art. 11 ust. 3; c) określenia elementów niezbędnych do obliczania zredukowanego elementu rolnego oraz obniżonych ceł dodatkowych, a także ustalenia metod tego obliczania; d) ustanowienia wymogów dotyczących dokumentów; e) określenia nieznacznych kwot, dla których zredukowane elementy rolne i dodatkowe cła za cukier i mąkę ustala się na zero. Artykuł 13 Uprawnienia wykonawcze 1. Komisja, w stosownych przypadkach, w drodze aktów wykonawczych, przyjmuje środki mające na celu wdrożenie międzynarodowych umów zawartych lub tymczasowo stosowanych zgodnie z art. 218 Traktatu w odniesieniu do ustalania należności celnych przywozowych za przetworzone produkty rolne podlegających obniżeniu zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. 2. Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć konieczne środki określające: a) stałe ilości produktów rolnych, o których mowa w art. 12 lit. a), uznanych za wykorzystane do produkcji przetworzonych produktów rolnych, o których mowa w art. 12 lit. a); b) ilości produktów rolnych, o których mowa w art. 12 lit. a), uznanych za wykorzystane do produkcji przetworzonych produktów rolnych, dla każdego możliwego składu tych przetworzonych produktów rolnych, dla których stałych ilości szczególnych produktów rolnych nie można ustalić zgodnie z lit. a). Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. Podsekcja II Kontyngenty taryfowe Artykuł 14 Otwieranie kontyngentów taryfowych i zarządzanie nimi 1. Kontyngenty taryfowe na przywóz produktów rolnych i przetworzonych produktów rolnych, o których mowa w art. 1 akapit drugi, ustanowione w umowach zawartych lub tymczasowo stosowanych zgodnie z art. 218 Traktatu, są otwierane i zarządzane przez Komisję. 2. Kontyngentami taryfowymi, o których mowa w ust. 1, zarządza się w sposób, który pozwala uniknąć wszelkiej dyskryminacji między podmiotami gospodarczymi i w należytym stopniu uwzględnia wymagania w zakresie zaopatrzenia rynku Unii oraz konieczność utrzymania równowagi tego rynku. 3. Kontyngentami taryfowymi, o których mowa w ust. 1, zarządza się, stosując jedną z następujących metod: a) metody przydziału opartej na kolejności chronologicznej składania wniosków (zasada „kto pierwszy ten lepszy”); b) innej odpowiedniej metody przydziału. 4. W drodze odstępstwa od ust. 3, w przypadku gdy kontyngent taryfowy, który ma być zarządzany zgodnie z ust. 1, dotyczy albuminy jaja lub albuminy mleka, kontyngent taryfowy jest zarządzany przez zastosowanie jednej z następujących metod lub ich kombinacji: a) metody przydziału kontyngentów proporcjonalnie do ilości objętych wnioskami („metoda równoczesnego badania”); b) metody przydziału na podstawie tradycyjnego modelu handlu („metoda tradycyjnych lub nowych importerów”); c) metody przydziału opartej na kolejności chronologicznej składania wniosków (zasada „kto pierwszy ten lepszy”). Artykuł 15 Przekazane uprawnienia Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 40 określających: a) warunki i wymogi w zakresie kwalifikowalności, które podmiot gospodarczy musi spełnić, aby złożyć wniosek w ramach kontyngentu taryfowego określonego w umowie międzynarodowej, o której mowa w art. 14 ust. 1; b) przepisy dotyczące przekazywania praw między podmiotami gospodarczymi i, w stosownych przypadkach, ograniczeń takiego przekazywania w ramach zarządzania kontyngentem taryfowym określonym w umowie międzynarodowej, o której mowa w art. 14 ust. 1; c) przepisy uzależniające uczestnictwo w kontyngencie taryfowym określonym w umowie międzynarodowej, o której mowa w art. 14 ust. 1, od przedstawienia pozwolenia na przywóz oraz złożenia zabezpieczenia; d) niezbędne przepisy dotyczące dokumentacji dowodowej, wymogów lub ograniczeń mających zastosowanie do kontyngentu taryfowego określonego w umowie międzynarodowej, o której mowa w art. 14 ust. 1. Artykuł 16 Uprawnienia wykonawcze 1. Komisja przyjmuje – w drodze aktów wykonawczych – niezbędne środki określające: a) roczne kontyngenty taryfowe; b) sposób zarządzania, który ma być stosowany do rocznych kontyngentów taryfowych; c) procedury dotyczące stosowania przepisów szczególnych określonych w umowie międzynarodowej, w szczególności w odniesieniu do: (i) przedstawiania dokumentów wydanych przez państwo wywozu; (ii) wykorzystania i miejsca przeznaczenia produktów; d) okres ważności pozwoleń na przywóz, które należy przedstawić zgodnie z artykułem 15 lit. c); e) kwoty zabezpieczenia, które ma zostać złożone zgodnie z art. 15 lit. c); f) zasady korzystania z pozwoleń na przywóz, które mają być przedstawiane zgodnie z art. 15 lit. c), i szczególne przepisy dotyczące zwłaszcza procedur, w ramach których składa się wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz i udziela zezwoleń w ramach kontyngentu taryfowego; Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. 2. Komisja – w drodze aktów wykonawczych – przyjmuje środki mające na celu: a) zapewnienie nieprzekraczania ilości dostępnych w ramach kontyngentu taryfowego, w szczególności poprzez zastosowanie współczynnika przydziału do każdego wniosku, kiedy dostępne ilości zostaną osiągnięte, odrzucenie wniosków oczekujących na rozpatrzenie i, w razie potrzeby, zawieszenie przyjmowania wniosków; b) ponownego przydziału niewykorzystanych ilości kontyngentu taryfowego. SEKCJA III Środki ochronne Artykuł 17 Środki ochronne 1. Komisja, z zastrzeżeniem ust. 3 niniejszego artykułu, przyjmuje w drodze aktów wykonawczych środki ochronne wobec przywozu przetworzonych produktów rolnych do Unii zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 260/2009 oraz (WE) nr 625/2009. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. 2. O ile nie postanowiono inaczej na podstawie innego aktu Parlamentu Europejskiego i Rady lub innego aktu Rady, Komisja wprowadza, zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu i w drodze aktów wykonawczych, środki ochronne wobec przywozu przetworzonych produktów rolnych do Unii przewidziane w umowach międzynarodowych zawartych lub tymczasowo stosowanych zgodnie z art. 218 Traktatu. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. 3. Komisja może przyjąć środki, o których mowa w ust. 1 i 2, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy. Gdy Komisja otrzyma wniosek państwa członkowskiego, podejmuje decyzję w jego sprawie w terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku. 4. W przypadku szczególnie pilnej potrzeby Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie dotyczące środków ochronnych przewidzianych w ust. 1 i 2 zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 42 ust. 3. 5. Unijne środki ochronne przyjęte na podstawie ust. 3 i 4 są wycofywane lub zmieniane przez Komisję w drodze aktów wykonawczych zgodnie z art. 42 ust. 2. W pilnych przypadkach Komisja podejmuje decyzję, działając na podstawie art. 42 ust. 3. SEKCJA IV Uszlachetnianie czynne Artykuł 18 Uszlachetnianie czynne produktów rolnych bez badania warunków ekonomicznych 1. Gdy towary nieobjęte załącznikiem I otrzymywane są z produktów rolnych w ramach uszlachetniania czynnego, warunki ekonomiczne określone w art. 117 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 uznaje się za spełnione po przedstawieniu świadectwa uszlachetniania czynnego dotyczącego tych produktów rolnych. 2. Świadectwa uszlachetniania czynnego wydawane są dla produktów rolnych wykorzystanych do produkcji towarów nieobjętych załącznikiem I w granicach ilości określonych przez Komisję. Ilości te określa się na podstawie równoważenia obowiązkowych limitów budżetowych na refundacje wywozowe za towary nieobjęte załącznikiem I i oczekiwanych potrzeb w zakresie wydatków na refundacje wywozowe w szczególności za towary nieobjęte załącznikiem I z uwzględnieniem: a) szacunkowej wielkości wywozu towarów nieobjętych załącznikiem I; b) w stosownych przypadkach, sytuacji na unijnym i światowym rynku odnośnych produktów podstawowych; c) czynników gospodarczych i regulacyjnych. Ilości te ocenia się w regularnych odstępach czasu, aby wziąć pod uwagę zmianę czynników gospodarczych i regulacyjnych. 3. Państwa członkowskie wydają świadectwa uszlachetniania czynnego, o których mowa w ust. 1, każdemu wnioskodawcy prowadzącemu działalność na terenie Unii, niezależnie od miejsca prowadzenia przez niego działalności. Świadectwa uszlachetniania czynnego obowiązują na terenie całej Unii. Artykuł 19 Przekazane uprawnienia Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 40 określających: a) wykaz tych produktów rolnych wymienionych w załączniku III i wykorzystywanych do produkcji towarów nieobjętych załącznikiem I, dla których można wydać świadectwa uszlachetniania czynnego; b) warunki i wymogi w zakresie kwalifikowalności, które podmiot musi spełnić, aby złożyć wniosek o wydanie świadectwa uszlachetniania czynnego; c) prawa wynikające ze świadectwa uszlachetniania czynnego i jego skutki prawne; d) przepisy dotyczące przekazywania praw wynikających z uszlachetniania czynnego między podmiotami oraz przepisy dotyczące dokumentacji dowodowej; e) przepisy konieczne dla wiarygodności i skuteczności systemu świadectw uszlachetniania czynnego. Artykuł 20 Uprawnienia wykonawcze 1. Komisja przyjmuje – w drodze aktów wykonawczych – niezbędne środki dotyczące: a) określenia zgodnie z art. 18 ust. 2 ilości produktów rolnych, dla których można wydać świadectwa uszlachetniania czynnego; b) formatu i treści wniosków o świadectwa uszlachetniania czynnego; c) formatu, treści i okresu ważności świadectw uszlachetniania czynnego; d) trybu składania wniosków i wydawania świadectw uszlachetniania czynnego; e) zarządzania świadectwami uszlachetniania czynnego przez państwa członkowskie; f) procedur dotyczących pomocy administracyjnej między państwami członkowskimi. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. 2. Gdy ilości objęte wnioskiem są znaczne, Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – ograniczyć ilości, na jakie mogą być wydawane świadectwa uszlachetniania czynnego, odrzucić ilości objęte wnioskiem o wydanie świadectw uszlachetniania czynnego i zawiesić przyjmowanie wniosków o wydanie świadectw uszlachetniania czynnego. Artykuł 21 Zawieszenie procedury uszlachetniania czynnego albuminy jaja i albuminy mleka 1. Jeżeli na rynku Unii występują zakłócenia lub możliwe jest ich wystąpienie spowodowane procedurą uszlachetniania czynnego, Komisja może w drodze aktów wykonawczych, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy zawiesić w całości lub w części stosowanie procedury uszlachetniania czynnego w odniesieniu do albuminy jaja i albuminy mleka. W przypadku wpłynięcia do Komisji wniosku od państwa członkowskiego podejmuje ona – w drodze aktów wykonawczych – decyzję w jego sprawie w terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. 2. W przypadku szczególnie pilnej potrzeby Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie dotyczące zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 42 ust. 3. ROZDZIAŁ III WYWÓZ SEKCJA I Refundacje wywozowe Artykuł 22 Kwalifikujące się towary i produkty 1. W przypadku wywozu towarów nieobjętych załącznikiem I produkty rolne wymienione w art. 133 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final], które zostały wykorzystane do produkcji tych towarów nieobjętych załącznikiem I, kwalifikują się do refundacji wywozowych, jak określono w załączniku II do niniejszego rozporządzenia. Zastosowanie ma art. 133 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final]. 2. Refundacji wywozowych, o których mowa w ust. 1, nie udziela się w odniesieniu do: a) przywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I, które uznaje się za znajdujące się w swobodnym obrocie, zgodnie z art. 29 Traktatu, a które zostają powrotnie wywiezione; b) przywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I, które uznaje się za znajdujące się w swobodnym obrocie zgodnie z art. 29 Traktatu i które są wywożone po przetworzeniu lub wchodzą w skład innych towarów nieobjętych załącznikiem I; c) przywożonego zboża, ryżu, mleka i przetworów mlecznych lub jaj, które uznaje się za znajdujące się w swobodnym obrocie zgodnie z art. 29 Traktatu i które są wywożone po przetworzeniu lub wchodzą w skład towarów nieobjętych załącznikiem I. Artykuł 23 Określanie refundacji wywozowych 1. Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 22, są określane na podstawie składu towarów wywożonych i stawek refundacji wywozowych ustalonych dla każdego produktu podstawowego, z którego składają się wywożone towary. 2. W celu określenia refundacji wywozowych produkty wymienione w art. 133 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final], które nie są wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, zalicza się do produktów podstawowych. Artykuł 24 Zasady horyzontalne 1. Zasady horyzontalne dotyczące refundacji wywozowych za produkty rolne, o których mowa w art. 136 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final] stosuje się do towarów nieobjętych załącznikiem I. 2. Zasady horyzontalne dotyczące zabezpieczeń, kontroli, weryfikacji i kar określone w art. 60, 61, 62 i 65, art. 67 ust. 1 i 2, art. 79–87, art. 105 ust. 2, art. 106 ust. 1 i 2 oraz art. 108 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 628 final] stosuje się do towarów nieobjętych załącznikiem I. Artykuł 25 Stawki refundacji wywozowych 1. Należy wprowadzić środki zgodnie z art. 135 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final] oraz art. 3 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 629 final] w celu ustalenia stawek refundacji wywozowych za produkty podstawowe. 2. W celu obliczenia refundacji wywozowych inne produkty rolne, które są wymienione w art. 133 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final], a nie są wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, i które zostały uzyskane z produktów podstawowych lub są zaliczane do produktów podstawowych zgodnie z art. 23 ust. 2, przelicza się na produkty podstawowe. Artykuł 26 Wywóz określonych towarów nieobjętych załącznikiem I do określonych miejsc przeznaczenia Gdy wymaga tego umowa międzynarodowa zawarta przez Unię zgodnie z art. 218 Traktatu, organy krajowe, na wniosek zainteresowanej strony, wydają świadectwo, które stwierdza, czy refundacje wywozowe zostały wypłacone w odniesieniu do określonych towarów nieobjętych załącznikiem I wywożonych do określonych miejsc przeznaczenia. Artykuł 27 Przekazane uprawnienia Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 40 określających: a) przepisy dotyczące definicji i cech charakterystycznych towarów nieobjętych załącznikiem I, które mają być wywiezione, i produktów rolnych wykorzystywanych do ich produkcji; b) przepisy dotyczące obliczania refundacji wywozowych za produkty rolne wymienione w art. 133 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final], wywożone po przetworzeniu na towary nieobjęte załącznikiem I; c) przepisy dotyczące udowodnienia składu wywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I; d) przepisy dotyczące uproszczonego udowodnienia przybycia do miejsca przeznaczenia w przypadku refundacji zróżnicowanej w zależności od miejsca przeznaczenia; e) przepisy wymagające deklaracji stosowania niektórych przywożonych produktów rolnych; f) przepisy dotyczące zaliczania produktów rolnych, które są wymienione w art. 133 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final], a które nie są wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, do produktów podstawowych oraz określania ilości referencyjnej każdego z produktów podstawowych; g) przepisy dotyczące składania wniosków o wydanie świadectwa i wydawania świadectw, o których mowa w art. 26; h) przepisy dotyczące stosowania zasad horyzontalnych dotyczących refundacji wywozowych za produkty rolne, przyjętych na podstawie art. 139 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final], do towarów nieobjętych załącznikiem I; i) przepisy dotyczące stosowania zasad horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń, kontroli, weryfikacji i kar przyjęte na podstawie art. 64 ust. 1, art. 66 ust. 1, art. 67 ust. 3 i art. 88 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 628 final], do towarów nieobjętych załącznikiem I. Artykuł 28 Uprawnienia wykonawcze Komisja przyjmuje – w drodze aktów wykonawczych – niezbędne środki dotyczące: a) stosowania stawek refundacji w przypadku, gdy cechy charakterystyczne składników produktów, o których mowa w lit. c), oraz towarów nieobjętych załącznikiem I należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu refundacji wywozowych; b) obliczania refundacji wywozowych za: (i) produkty podstawowe; (ii) produkty uzyskane w wyniku przetworzenia produktów podstawowych; (iii) produkty zaliczone do produktów, o których mowa w pkt (i) lub (ii); c) zaliczania produktów, o których mowa w lit. b) ppkt (ii) i (iii), które są wymienione w art. 133 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final], a które nie są wymienione w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, do produktów podstawowych; d) określenia ilości referencyjnej każdego z produktów podstawowych, które służą jako podstawa określenia refundacji wywozowych, na podstawie ilości produktu rzeczywiście wykorzystanej do produkcji wywożonych towarów lub na stałej podstawie, jak określono w załączniku II; e) zarządzania świadectwami, o których mowa w art. 26; f) traktowania zaginięć produktów i strat ilościowych w trakcie procesu produkcji i przetwarzania produktów ubocznych; g) procedur zgłaszania i udowadniania składu wywożonych towarów nieobjętych załącznikiem I, niezbędnych do wdrożenia systemu refundacji wywozowych; h) stosowania przepisów horyzontalnych dotyczących refundacji wywozowych za produkty rolne, przyjętych na podstawie art. 140 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final], do refundacji wywozowych za towary nieobjęte załącznikiem I; i) stosowania przepisów horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń, kontroli, weryfikacji i kar przyjętych na podstawie art. 64 ust. 2, art. 66 ust. 2, art. 67 ust. 4 i art. 88 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 628 final], do refundacji wywozowych za towary nieobjęte załącznikiem I. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. Sekcja II Świadectwa refundacji Artykuł 29 Świadectwa refundacji 1. Refundacje wywozowe za produkty rolne wchodzące w skład towarów nieobjętych załącznikiem I są przyznawane, jeżeli złożono wniosek o refundacje wywozowe i przedstawiono świadectwo refundacji, które było ważne w momencie wywozu. Drobni eksporterzy składający wnioski o niewielkie kwoty, które nie zagrażają przestrzeganiu ograniczeń budżetowych, są zwolnieni z obowiązku przedstawienia świadectwa refundacji. Zwolnienia te nie przekraczają łącznej kwoty przydzielonej drobnym eksporterom. 2. Państwa członkowskie wydają świadectwo refundacji każdemu wnioskodawcy prowadzącemu działalność na terytorium Unii, bez względu na miejsce prowadzenia działalności. Świadectwa refundacji obowiązują na terenie całej Unii. Artykuł 30 Obowiązujące stawki refundacji 1. Zgodnie z art. 23 ust. 1 refundacje wywozowe za towary nieobjęte załącznikiem I są obliczane i przyznawane na podstawie stawek refundacji dla produktów podstawowych wchodzących w skład tych towarów nieobjętych załącznikiem I. 2. Stawką refundacji, która ma być zastosowana, jest stawka mająca zastosowanie od dnia, w którym organy celne przyjęły zgłoszenie wywozowe dotyczące towarów niewymienionych w załączniku I, chyba że został złożony wniosek zgodnie z ust. 3 o wcześniejsze ustalenie stawki refundacji. 3. Wniosek o wcześniejsze ustalenie stawki refundacji może zostać złożony w momencie składania wniosku o świadectwo refundacji, w dniu przyznania świadectwa lub w dowolnym czasie po tym dniu, ale przed upływem okresu ważności świadectwa refundacji. 4. Stawka jest ustalana z góry w wysokości stawki obowiązującej w dniu złożenia wniosku o wcześniejsze ustalenie stawki refundacji. Wcześniejsze ustalenie stawek refundacji stosuje się od tego dnia do wszystkich stawek refundacji objętych świadectwem refundacji. 5. Refundacje wywozowe za towary nieobjęte załącznikiem I przyznawane są na podstawie: a) stawek refundacji dla produktów podstawowych wchodzących w skład tych towarów nieobjętych załącznikiem I, obowiązujących w dniu wywozu zgodnie z ust. 1, gdy stawki refundacji nie ustalono wcześniej; lub b) stawek refundacji dla produktów podstawowych wchodzących w skład tych towarów nieobjętych załącznikiem I ustalonych wcześniej zgodnie z ust. 4. Artykuł 31 Zabezpieczenie w odniesieniu do świadectw refundacji 1. Świadectwa refundacji są wydawane z zastrzeżeniem złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że podmiot gospodarczy złoży wniosek o refundacje wywozowe do organów krajowych w odniesieniu do wywozu towarów nieobjętych załącznikiem I dokonanego w okresie ważności świadectwa refundacji. 2. Zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości lub w części, jeżeli nie wystąpiono z wnioskiem o refundację wywozową lub wystąpiono o nią tylko częściowo w odniesieniu do wywozu dokonanego w okresie ważności świadectwa refundacji. Zabezpieczenie nie ulega jednak przepadkowi, jeśli niedokonanie wywozu lub dokonanie jedynie częściowego wywozu towarów, lub niezłożenie wniosku o refundację wywozową, lub złożenie jedynie częściowego wniosku spowodowane było działaniem siły wyższej, lub jeżeli ilości nieobjęte wnioskiem są na poziomie tolerancji. Artykuł 32 Przekazane uprawnienia Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 40, określających: a) prawa i obowiązki wynikające ze świadectwa refundacji, w tym prawo do gwarantowania refundacji wywozowych i obowiązek złożenia wniosku o refundacje wywozowe za produkty rolne wywożone po przetworzeniu na towary nieobjęte załącznikiem I; b) przepisy mające zastosowanie do przenoszenia świadectwa refundacji; c) przypadki, w których przedstawienie świadectwa refundacji nie jest wymagane na mocy art. 29 ust. 1, z uwzględnieniem odnośnych kwot oraz ogólnej kwoty, która może zostać przyznana drobnym eksporterom; d) przypadki, w których złożenie zabezpieczenia nie jest wymagane na mocy art. 31; e) poziom tolerancji, o którym mowa w art. 31 ust. 2 akapit drugi, z uwzględnieniem potrzeby przestrzegania ograniczeń budżetowych; f) przepisy dotyczące stosowania zasad horyzontalnych dotyczących pozwoleń na wywóz produktów rolnych, przyjętych na podstawie art. 118 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final], do świadectw refundacji; g) przepisy dotyczące stosowania zasad horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń, przyjętych na podstawie art. 67 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 628 final], do świadectw refundacji. Artykuł 33 Uprawnienia wykonawcze 1. Komisja przyjmuje – w drodze aktów wykonawczych – niezbędne środki dotyczące: a) formatu i treści wniosku o wydanie świadectwa refundacji; b) formatu, treści i okresu ważności świadectw refundacji; c) trybu składania wniosków i wydawania świadectw refundacji; d) kwoty zabezpieczenia, które należy złożyć; e) sposobu udowodnienia, że obowiązki wynikające ze świadectw refundacji zostały spełnione; f) zarządzania świadectwami refundacji przez państwa członkowskie; g) procedur dotyczących pomocy administracyjnej między państwami członkowskimi; h) ustalania łącznej kwoty przydzielonej drobnym eksporterom i progu indywidualnego zwolnienia z obowiązku przedstawiania świadectwa refundacji zgodnie z art. 29 ust. 1 akapit drugi; i) stosowania przepisów horyzontalnych dotyczących pozwoleń na wywóz produktów rolnych, przyjętych na podstawie art. 119 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 626 final], do świadectw refundacji; j) stosowania przepisów horyzontalnych dotyczących zabezpieczeń, przyjętych na podstawie art. 67 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr …/… [COM (2011) 628 final], do świadectw refundacji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. 2. Gdy kwoty objęte wnioskiem są znaczne, Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – ograniczyć kwoty, na jakie mogą być wydawane świadectwa refundacji, odrzucić kwoty objęte wnioskiem w odniesieniu do świadectw refundacji i zawiesić przyjmowanie wniosków o wydanie świadectw refundacji. Sekcja III Inne środki w odniesieniu do wywozu Artykuł 34 Inne środki w odniesieniu do wywozu 1. Jeśli na podstawie rozporządzenia (UE) nr …/… [COM(2011) 626 final] w odniesieniu do wywozu produktu rolnego wymienionego w załączniku III zostaną przyjęte środki w formie opłat, a wywóz towarów nieobjętych załącznikiem I z wysoką zawartością tego produktu może przeszkodzić osiągnięciu celu tych środków, Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 40 określających środki równoważne w odniesieniu do tych towarów nieobjętych załącznikiem I. Jeżeli w przypadkach, o których mowa w akapicie pierwszym, wymaga tego szczególnie pilna potrzeba, do aktów delegowanych przyjętych na podstawie niniejszego ustępu ma zastosowanie procedura określona w art. 41 niniejszego rozporządzenia. 2. Komisja – w drodze aktów wykonawczych – przyjmuje przepisy, procedury i kryteria techniczne konieczne do stosowania ust. 1. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 42 ust. 2. ROZDZIAŁ IV ŚRODKI OBOWIĄZUJĄCE ZARÓWNO W ODNIESIENIU DO PRZYWOZU, JAK I DO WYWOZU Artykuł 35 Bezpośrednie wyrównywanie w handlu preferencyjnym 1. Jeżeli przewiduje tak umowa międzynarodowa zawarta lub tymczasowo stosowana zgodnie z art. 218 Traktatu, cło obowiązujące na przywóz produktów rolnych może być zastąpione kwotą ustaloną na podstawie różnicy między cenami produktów rolnych w Unii a cenami w państwie lub regionie, którego dotyczy umowa, lub kwotą kompensującą w stosunku do wspólnie ustanowionej ceny dla danego państwa lub regionu. W takim przypadku kwoty przypadające do zapłaty przy wywozie do państwa lub regionu, którego dotyczy umowa, są ustalane wspólnie i na tej samej podstawie co element rolny należności przywozowych na warunkach określonych w umowie. 2. Komisja przyjmuje – w