SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

Jakość benzyny i oleju napędowego stosowanych w transporcie drogowym w Unii Europejskiej

(rok sprawozdawczy 2018)

1. Wprowadzenie

Zgodnie z art. 7a dyrektywy 98/70/WE odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie jakości paliw”) i art. 5 dyrektywy Rady (UE) 2015/652 ustanawiającej metody obliczania i wymogi w zakresie sprawozdawczości zgodnie z dyrektywą 98/70/WE państwa członkowskie mają obowiązek składać co roku sprawozdanie na temat intensywności emisji gazów cieplarnianych paliw i energii dostarczanych na ich terytoriach. Ten obowiązek sprawozdawczy miał zastosowanie po raz pierwszy w odniesieniu do roku sprawozdawczego 2017 w związku ze stosowaniem i transpozycją dyrektywy Rady (UE) 2015/652. Niniejsze sprawozdanie roczne obejmuje dane przedstawione przez państwa członkowskie za 2018 r.

Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 98/70/WE państwa członkowskie mają obowiązek składać sprawozdanie zawierające krajowe dane dotyczące jakości paliw za poprzedni rok kalendarzowy.

Niniejsze sprawozdanie roczne zawiera zestawienie informacji przedstawionych przez państwa członkowskie w związku z wyżej wspomnianymi wymogami w zakresie sprawozdawczości. Opracowano je na podstawie danych za rok 2018 przekazanych Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) przez państwa członkowskie.

2. Ilości i intensywność emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia poszczególnych rodzajów paliwa i energii

Art. 7a dyrektywy w sprawie jakości paliw, w związku z dyrektywą Rady (UE) 2015/652, określa wymogi w zakresie sprawozdawczości, zgodnie z którymi należy podać następujące informacje:

·całkowitą ilość każdego rodzaju paliwa lub energii dostarczanych na potrzeby transportu drogowego i maszyn jezdnych nieporuszających się po drogach (w tym statków żeglugi śródlądowej, gdy nie znajdują się na morzu), ciągników rolniczych i leśnych oraz rekreacyjnych jednostek pływających, gdy nie znajdują się na morzu;

·emisję gazów cieplarnianych w całym cyklu życia w przeliczeniu na jednostkę energii, w tym tymczasowe średnie wartości szacowanych emisji z biopaliw wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów;

·surowiec i ścieżkę produkcji biopaliwa stosowane w przypadku poszczególnych biopaliw dostarczanych na terytoria państw członkowskich.

W dyrektywie w sprawie jakości paliw zobowiązuje się państwa członkowskie do nałożenia na dostawców wymogu zmniejszenia do dnia 31 grudnia 2020 r. intensywności emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia paliw transportowych, tj. emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia w przeliczeniu na jednostkę energii uzyskanej z paliw i energii dostarczonej, o co najmniej o 6 % w stosunku do podstawowej normy dla paliw w 2010 r. wynoszącej 94,1 gCO2eq/MJ. W ocenie osiągnięcia celu redukcji emisji o co najmniej 6 % nie uwzględnia się emisji gazów cieplarnianych wynikających z pośredniej zmiany użytkowania gruntów.

W 2018 r. wszystkie 28 państw członkowskich (oraz Norwegia i Islandia) dostarczyło dane dotyczące zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w odpowiednim formacie.

2.1Emisje gazów cieplarnianych i odległość od poziomu docelowego na rok 2020

Z przedstawionych danych wynika, że w 2018 r. średnia intensywność emisji gazów cieplarnianych paliw i energii dostarczanych w 28 państwach członkowskich, które złożyły sprawozdanie, była na poziomie 90,6 gCO2eq/MJ, czyli 3,7 % poniżej poziomu bazowego w 2010 r., wynoszącego 94,1 gCO2eq/MJ. Oznacza to, że w 2018 r. ograniczenie emisji wyniosło 51 Mt ekwiwalentu dwutlenku węgla (CO2eq). W latach 2017–2018 postępy osiągnięte przez dostawców paliw były ograniczone – odnotowano poprawę o 0,3 punktu procentowego w stosunku do zgłoszonej średniej intensywności emisji gazów cieplarnianych paliw.

Przekazane dane za 2018 r. potwierdzają, że wynik unijnych dostawców paliw w 28 państwach członkowskich, które złożyły sprawozdanie, jest niższy niż wynik pozwalający na osiągnięcie celu redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych paliw transportowych o 6 % do 2020 r. w stosunku do roku 2010 (zob. Wykres 1). Należy zauważyć, że w 2018 r. nie zgłoszono żadnej redukcji emisji w segmencie wydobywczym. Oczekuje się, że redukcja tego typu emisji przyczyni się do osiągnięcia celu redukcji emisji do 2020 r.

Ponadto między poszczególnymi państwami członkowskimi występują duże różnice w poczynionych postępach. W 23 państwach członkowskich redukcje w 2018 r. są nadal poniżej poziomu 4 % orientacyjnego celu pośredniego, przy czym należy pamiętać, że państwa członkowskie mogły wymagać, by dostawcy paliw spełniali go już w 2017 r. Szwecja i Finlandia są jedynymi państwami członkowskimi, które przekroczyły już cel redukcji emisji na 2020 r. wynoszący 6 % (dalsze informacje można znaleźć w sprawozdaniu technicznym EEA nr 2/2020 dotyczącym intensywności emisji gazów cieplarnianych paliw transportowych w UE w 2018 r.). Dlatego prawie wszystkie państwa członkowskie muszą podjąć szybkie działania, aby osiągnąć cel na 2020 r.

Wykres 1: Redukcja intensywności emisji gazów cieplarnianych paliw osiągnięta przez unijnych dostawców paliw w państwach członkowskich w latach 2010–2018 (Źródło: EOG)