PL    PL PL 
 
PL 1   PL  KOMISJA WSPÓLNOT  EUROPEJSKICH 
Bruksela, dnia 20.10.2009 
SEK(2009) 1390 wersja ostateczna 
  
DOKUMENT ROBOCZY S ŁUŻB KOMISJI 
Dokument uzupe łniający 
 
KOMUNIKAT KOMISJI 
 
Unijne ramy transgranicznego zarz ądzania kryzysowego w sektorze bankowym 
 
STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW  
{KOM(2009) 561 wersja ostateczna} 
{SEK(2009) 1389} {SEK(2009) 1407} 
 
PL 2   PL 1. N A CZYM POLEGA PROBLEM , KTO JEST NIM NAJBARDZIEJ DOTKNI ĘTY I DLACZEGO 
KONIECZNA JEST INTERWENCJA PUBLICZNA ? 
Trwający kryzys finansowy stanowi dla organów publicznych powa żną próbę w kategoriach 
zarządzania sytuacjami kryzysowymi zarówno w skali krajowej, jak i transgranicznej. 
Integracja rynków finansowych w UE jest ju ż posunięta tak daleko, że skutki problemów 
występujących w jednym pa ństwie członkowskim, odczuwane przez instytucje kredytowe, nie 
zawsze mog ą zostać ograniczone i wyizolowane, a wstrz ąsy wewnętrzne mog ą się z łatwością 
przenosić na przedsi ębiorstwa i rynki w innych pa ństwach cz łonkowskich.  
Podczas gdy dzia łalność banków transgranicznych zosta ła w wysokim stopniu zintegrowana 
(w wyniku czego powsta ły głębokie wzajemne powi ązania między obszarami dzia łalności i 
usługami wewn ętrznymi, których nie mo żna skutecznie rozdzieli ć wzdłuż granic 
geograficznych pa ństw członkowskich), zarz ądzanie sytuacjami kryz ysowymi w sektorze 
bankowym nadal pozostaje w gestii poszczegól nych krajów. W konsekwencji, w przypadku 
upadłości banku transgranicznego, organy nadzor u finansowego i inne organy prowadz ące 
działania naprawcze koncentruj ą się wyłącznie na dzia łalności prowadzonej na terytorium 
podlegającym ich odpowiednim kompetencjom. Mo że to komplikowa ć współpracę 
transgraniczn ą i prowadzi ć do nieskutecznych b ądź też konkuruj ących ze sob ą koncepcji 
działań naprawczych, a tak że odbiegaj ących od optimum wyników na szczeblu ca łej UE. 
Jedną z najważniejszych kwestii w zakresie dzia łań mających na celu utrzymanie stabilno ści 
finansowej jest zdolno ść organów publicznych do podj ęcia działań jeszcze przed 
wystąpieniem sytuacji kryzysow ej w sektorze bankowym ( wczesna interwencja1) lub do 
właściwego zarz ądzania tak ą sytuacją (procedury naprawcze2). Interwencja organów 
publicznych mo że być nieodzowna dla utrzymania stabilno ści całego systemu finansowego, 
ochrony depozytów obywateli i przedsi ębiorstw oraz utrzymania ci ągłości systemów 
płatności i pozosta łych podstawowych us ług finansowych. 
Szereg europejskich organów nadzoru dysponuje wprawdzie narz ędziami umo żliwiającymi 
interwencj ę w sytuacji kryzysu bank owego, instrumenty te s ą jednak ró żne w poszczególnych 
państwach cz łonkowskich, a czasami brak ich w ogóle. Wyst ępujące braki i ró żnice, 
obejmujące także różnice prawne mi ędzy państwami cz łonkowskimi, a ewentualnie równie ż 
brak podstaw prawnych lub instytucj onalnych w niektórych krajach, mog ą potencjalnie 
skomplikowa ć bądź nawet uniemo żliwić skuteczne transgraniczne dzia łania w sytuacji 
kryzysu bankowego. Je żeli różne organy interweniuj ą w różnym czasie, d ążą do osiągnięcia 
różniących się celów i stosuj ą odmienne narz ędzia i środki, obwarowane ró żnymi warunkami 
                                                 
1 Wczesna interwencja: inicjowane za wczasu przez organy nadzoru bankowego dzia łania zaradcze (np. 
pozyskanie dodatkowego kapita łu wśród inwestorów prywatnych, zmiana profilu dzia łalności, zbycie 
aktywów), które s łużą zlikwidowaniu nieprawid łowości w sytuacji banków, a tym samym pomagaj ą im 
przywróci ć normalny bieg dzia łalności oraz unikn ąć konieczno ści sięgnięcia po procedury naprawcze. 
2 Procedury naprawcze: reorganizacja banków znajduj ących się w trudnej sytuacji (w ramach 
postępowania administracyjnego lub s ądowego), której celem jest utrzymanie stabilno ści finansowej, 
ciągłości świadczenia us ług bankowych oraz rewitalizacja ba nku. Oprócz tradyc yjnych technik 
reorganizacji w ramach procedur naprawczych stosowane s ą również szczególne narz ędzia (np. banki 
pomostowe, wymuszone po łączenia, wspomagane przej ęcia, częściowe zbycie akty wów). Procesem 
tym zarz ądza organ prowadz ący procedury naprawcze, przy czym w zale żności od przyj ętych 
rozwiązań krajowych mo że to być bank centralny, organ nadzoru finansowego, system gwarantowania 
depozytów, ministerstwo finansów lub organ specjalny. 
 
PL 3   PL uzależniającymi ich zastosowanie od postr zegania danego problemu przez w łaściwy organ, 
należy się liczyć z tym, że rezultaty takiego dzia łania nie b ędą optymalne. 
Na szczeblu UE nie istniej ą żadne przepisy prawne reguluj ące procedury naprawcze w 
stosunku do banków. Oprócz wprowadzenia minimalnych uprawnie ń dla organów nadzoru, 
które maj ą służyć przywróceniu prawid łowej sytuacji banku3, w połączeniu z niektórymi 
najnowszymi zmianami dyrektywy w sprawie wymogów kapita łowych (przepisy dotycz ące 
powiadamiania innych organów w sytuacjach nadzwyczajnych, koordynacja dzia łań 
nadzorczych i wymiana informacji w sytuacjach nadzwyczajnych) i ustanowieniem przepisów dotyczących likwidacji i reorganizacji instytucji kredytowych posiadaj ących oddzia ły w 
innych pa ństwach cz łonkowskich, nie istniej ą żadne unijne ramy okre ślające w jaki sposób i 
na jakich warunkach organy publiczne powinny post ępować w przypadku kryzysu banku 
transgranicznego. Zarz ądzanie sytuacjami kryzys owymi jest niemal w ca łości regulowane 
przepisami krajowymi.  
Rozbieżne koncepcje i narz ędzia, a tak że sprzeczne interesy poszczególnych organów 
publicznych, mog ą prowadzi ć do braku skuteczno ści w zapobieganiu sytuacjom kryzysowym 
i ich rozwi ązywaniu oraz do nienajlepszych wyników na poziomie unijnym. To z kolei mo że 
oznaczać wyższe koszty dla europejskich obywateli i podatników, gdy ż ratowanie wa żnych 
pod wzgl ędem systemowym banków transgranicznych mo że być nadzwyczaj kosztowne w 
porównaniu z uruchomieniem we w łaściwym momencie skutecznego post ępowania 
naprawczego
4. Według najnowszych szacunków MFW5, do roku 2010 dokonywane w 
wyniku kryzysu odpisy z tytu łu utraty warto ści aktywów si ęgną 4,1 bln USD w skali 
światowej, przy czym oko ło dwie trzecie ty ch strat poniesie światowy sektor bankowy, a w 
jego obrębie połowa tej sumy (czyli 1,4 bln USD, co  odpowiada 9 % unijne go PKB) przypada 
na banki europejskie. 
Ze względu na daleko si ęgające skutki dla sektora finansowego i ca łej gospodarki, kryzys 
dużego międzynarodowego banku dotknie najró żniejsze grupy zainteresowanych stron w 
całej UE, do których nale żą: 
• instytucje finansowe znajduj ące się w trudnej sytuacji, w tym ich akcjonariusze oraz 
pracownicy; 
• niedoświadczające trudno ści instytucje finansowe, których dzia łalność jest uzale żniona od 
ogólnej stabilno ści finansowej; 
• podmioty korzystaj ące z usług finansowych, w tym deponenc i, inwestorzy, emeryci, 
przedsiębiorstwa niefinansowe, ma łe i średnie przedsi ębiorstwa; 
• organy publiczne, w tym organy nadzoru, banki  centralne i ministerstwa finansów; 
• podatnicy. 
                                                 
3 W art. 136 dyrektywy w sprawie wymogów kapita łowych (dyrektywa 2006/48/WE).  
4 Skuteczne transgraniczne zarz ądzanie sytuacj ą kryzysow ą powinno prowadzi ć do rezultatu 
najkorzystniejszego na szczeblu UE, przy uwzgl ędnieniu interesów zainteresowanych stron we 
wszystkich pa ństwach cz łonkowskich, a tym samym zminimalizowaniu łącznych kosztów dla ogó łu. 
5 MFW, „Responding to the Financial Crisis and M easuring Systemic Risk (Global Financial Stability 
Report)”, kwiecie ń 2009 r. 
 
PL 4   PL Komunikat „Unijne ramy transgranicznego zarz ądzania kryzysowego w sektorze bankowym”, 
któremu towarzyszy niniejsza ocena skutków, zawiera przegl ąd problemów oraz obszarów 
poddawanych analizie w zwi ązku z kwestiami wczesnej in terwencji oraz procedur 
naprawczych wobec banków. Przedstawiono w nim cele polityczne i ogólne podej ście, ale na 
tym etapie nie zawiera on propozycji szczegó łowych rozwi ązań. Co za tym idzie, w niniejszej 
ocenie skutków skoncentrowano si ę zasadniczo na definicji problemu oraz potrzebie podj ęcia 
w tym obszarze dzia łań na szczeblu UE, jak równie ż na celach takich dzia łań. W obliczu 
konsultacyjnego charakteru komunika tu warianty strategiczne s ą omawiane jedynie bardzo 
ogólnie. Wszelkie ewentualne wnioski dotycz ące polityki, które wy łonią się w wyniku tych 
konsultacji, zostan ą we właściwym momencie poddane dodat kowej i bardziej szczegó łowej 
ocenie skutków.  
2. C ZY DZIA ŁANIA NA SZCZEBLU UE SĄ UZASADNIONE W ŚWIETLE ZASADY 
POMOCNICZO ŚCI?  
W świetle znacznego stopnia integracji sekt ora bankowego w UE, w przedmiotowym 
obszarze konieczne s ą działania na szczeblu unijnym. Systemy s łużące radzeniu sobie z 
kryzysami bankowymi maj ą w dalszym ci ągu charakter krajowy i s ą nieprzystosowane do 
rozwiązywania problemów maj ących charakter transgraniczny. W takich okoliczno ściach 
koordynacja mo że być utrudniona, a cele, do osi ągnięcia których d ążą poszczególne organy, 
mogą się różnić. W konsekwencji ramy prawne nie stanowi ą gwarancji, że krytyczne 
problemy wyst ępujące w obrębie transgranicznej grupy bankowej zostan ą szybko, skutecznie 
i sprawiedliwie rozwi ązane na podstawie solidnych i stabilnych ustale ń dotyczących 
współpracy. 
Wsparcie nowych ram poprzez wprowadzenie zach ęt niezbędnych dla pobudzenia wspó łpracy 
transgranicznej stanowi zadan ie, które najskuteczniej mo żna zrealizowa ć na szczeblu 
wspólnotowym (w szczególno ści w odniesieniu do rozwi ązania problemu ró żnic między 
krajowymi ramami w zakresie post ępowania naprawczego i post ępowania w przypadku 
stwierdzenia niewyp łacalności, jak równie ż w przypadku podzia łu obciążeń). 
3. C ELE 
Z perspektywy UE ogólne cele dzia łań podejmowanych na szczeblu unijnym mog łyby 
obejmowa ć:  
• utrzymanie stabilno ści finansowej oraz zaufania do banków, zapobiegni ęcie 
rozprzestrzenianiu si ę problemów (efektowi domina); 
• zminimalizowanie strat dla ogó łu społeczeństwa, a w szczególno ści dla podatników; 
• wzmocnienie wewn ętrznego rynku us ług bankowych. 
W kontek ście wczesnej interwenc ji cele szczególne mog łyby obejmowa ć: 
• opracowanie narz ędzi oraz okre ślenie warunków progowych s łużących do wczesnego 
wykrywania problemów w bankach i umo żliwiających wczesn ą interwencj ę; 
• zapewnienie w sytuacjach kryzysowych sprawnej wspó łpracy między krajowymi organami 
nadzoru finansowego odpowiedzialn ymi za banki transgraniczne. 
 
PL 5   PL Jeśli chodzi o procedury naprawcze, cele szczególne mog łyby obejmowa ć: 
• opracowanie narz ędzi oraz okre ślenie warunków progowych zapewniaj ących sprawn ą 
reorganizacj ę i likwidacj ę banków transgranicznych; 
• ulepszenie wspó łpracy krajowych organów prowadz ących procedury naprawcze celem 
osiągnięcia najkorzystniejszych rozwi ązań na szczeblu UE; 
• zagwarantowanie wszystkim zai nteresowanym stronom pewno ści i przewidywalno ści w 
odniesieniu do procedur napraw czych w sektorze bankowym; 
• zapewnienie ci ągłości świadczenia podstawowych us ług bankowych w trakcie 
prowadzenia post ępowania naprawczego. 
4. W ARIANTY STRATEGICZNE  
Na potrzeby niniejszej oceny skutków ana liza wariantów strategicznych ogranicza si ę do 
ogólnej oceny wprowadzenia nowych ram prawnych oraz istniej ących w tym zakresie 
alternatyw. Uwzgl ędniono równie ż kilka obszarów, które mog ą być rozpatrywane w 
kontekście nowych ram, jednak bez preferowania okre ślonych środków b ądź ich 
proponowania. Wykaz wariantów strategicz nych ma charakter otwarty, tak wi ęc jeżeli w 
wyniku konsultacji z zaintere sowanymi stronami pojawi ą się inne mo żliwości, mogą one 
zostać ocenione na pó źniejszym etapie, kiedy Komisj a przedstawi konkretne wnioski 
legislacyjne.  
Ogólne uwagi na temat konieczno ści stworzenia nowych ram post ępowania naprawczego 
wobec banków 
Punkt wyj ścia komunikatu stanowi stwierdzenie konieczno ści stworzenia unijnych ram 
postępowania naprawczego wobec banków. Powinny one zaradzi ć brakom, których znaczna 
liczba zosta ła stwierdzona w trakcie defini owania problemu, i powinny zosta ć 
zaprojektowane tak, by umo żliwić osiągnięcie wspólnie uzgodnionych celów w zakresie 
sposobu post ępowania z bankami znajduj ącymi się w trudnej sytuacji. Wariant ten jest 
porównywany z dwoma wariantami alternatywny mi. Pierwszym jest scenariusz podstawowy, 
zgodnie z którym wspó łpraca transgraniczna w zakresie post ępowania naprawczego wobec 
banków by łaby uzale żniona od opartych na zasadzie dobrowolno ści uzgodnie ń określonych w 
protokole ustale ń z 2008 r., w po łączeniu z nowowprowadzonymi przepisami dyrektywy w 
sprawie wymogów kapita łowych dotycz ącymi utworzenia kolegiów nadzoru nad 
transgranicznymi grupa mi bankowymi, a tak że nowych obowi ązków w zakresie 
powiadamiania i wymiany informacji oraz  wspólnego podejmowania decyzji. Drug ą 
alternatyw ą byłoby ograniczenie wielko ści istniejących transgranicznych grup bankowych, 
tak by sprawniej upora ć się z sytuacjami kryzysowymi przy pomocy istniej ących przepisów 
krajowych. Wady i zalety tego wariantu s ą oceniane ze szczególnym uwzgl ędnieniem faktu, 
iż jego realizacja wymaga łaby zmiany Traktatu i prowadzi łaby do wzrostu kosztów us ług 
bankowych. 
Wczesna interwencja 
Rozważa się warianty dotycz ące trzech du żych obszarów polit yki: opcje dotycz ące 
uwzględnienia ró żnic między warunkami podejmowania dzia łań przez organy nadzoru; opcje 
 
PL 6   PL dotyczące uwzgl ędnienia ró żnic między dostępnymi narz ędziami; oraz opcje dotycz ące 
uwzględnienia rozbie żności między kompetencjami krajowymi a globalnym charakterem 
działalności bankowej. 
W odniesieniu do progów warunkuj ących podj ęcie działań przez organy nadzoru , rozważane 
są dwie alternatywy w stosunku do scenar iusza podstawowego. Jedna z nich polega łaby na 
harmonizacji minimalnego zbioru wska źników wczesnego ostrzegania oraz opracowaniu ram 
wspólnych ocen jako środków na tyle u łatwiających wspó łpracę, że możliwe stanie si ę 
wspólne reagowanie, przy jedno czesnym utrzymaniu wystarczaj ącego zakresu elastyczno ści i 
uznaniowo ści. Druga alternatywa obejmowa łaby opracowanie szeregu sztywnych progów, 
których przekroczenie automatycznie wywo łuje podjęcie działań przez organy nadzoru – tak 
by stworzy ć jasne, pozbawione elementów uznaniowo ści ramy, w których nast ępowałyby 
skoordynowane dzia łania organów nadzoru.  
W odniesieniu do ró żnic między narz ędziami wczesnej interwencji , obok scenariusza 
podstawowego rozwa żane są dwa mo żliwe warianty. Jeden polega łby na uzupe łnieniu 
narzędzi wymienionych w art. 136 dyrek tywy w sprawie wymogów kapita łowych 
dodatkowymi narz ędziami, które w chwili obecnej nie s ą dostępne organom we wszystkich 
państwach cz łonkowskich – nale żą do nich uprawnienia do zobowi ązania instytucji do 
przedstawienia planu przywrócenia prawid łowej sytuacji finansowej, planu ewentualnej 
likwidacji jako środka ostro żności na wypadek mo żliwej upad łości grupy bankowej lub 
zwiększone uprawnienia przys ługujące wobec kierownictwa  banku. Drugi wariant 
alternatywny obejmowa łby uzgodnienie wspólnego zbioru w pe łni zharmonizowanych 
narzędzi wczesnej interwencji.  Wariant ten posiada t ę zaletę, iż podejście takie 
wyeliminowa łoby różnice między poszczególnymi organami; wad ą jest natomiast, i ż jego 
wdrożenie mog łoby się okazać niezwykle trudne w obliczu zasadniczych ró żnic między 
systemami nadzoru, a tak że systemami prawnymi. 
W odniesieniu do rozbie żności między kompetencjami krajowymi a globalnym charakterem 
działalności bankowej , scenariusz podstawowy oznacza łby oparcie si ę na protokole ustale ń z 
2008 r., aczkolwiek planowane zmiany strukt ury nadzoru bankowego w Europie przewiduj ą 
bardziej aktywn ą rolę mającego wkrótce powsta ć Europejskiego Organu Nadzoru 
Bankowego. Alternatyw ą byłoby oparcie si ę na najnowszych zmianach, ale jednocze śnie 
opracowanie przepisów, które wymaga łyby od organów nadzoru podejmowania wspólnych 
decyzji na podstawie ws pólnej oceny i wspólnego pl anu przywrócenia prawid łowej sytuacji 
finansowej, przedstawianego przez spó łkę dominującą w imieniu ca łej grupy bankowej.  
Procedury naprawcze  
Rozważane są warianty w odniesieniu do rozwi ązania problemów stwierdzonych w 
następujących pięciu dużych obszarach polityki: narz ędzia post ępowania naprawczego i 
warunki ich uruchamiania, rozbie żności między kompetencjami krajowymi a globalnym 
charakterem dzia łalności bankowej, trudno ści szerszej natury (prawo spó łek, prawo 
upadłościowe), finansowanie transgranicz nych procedur naprawczych oraz ci ągłość 
świadczenia us ług bankowych. 
W odniesieniu do narz ędzi stosowanych w ramach proce dur naprawczych i warunków ich 
uruchamiania , rozważa się opracowanie minimalnego zbioru narz ędzi (takich jak uprawnienia 
do zorganizowania przej ęcia przez podmiot z sektora prywatnego, uprawnienia do 
przeniesienia aktywów i pasywów do banku pomostowego lub banku zachowuj ącego dobre 
aktywa, wzgl ędnie banku likwiduj ącego złe aktywa, wspomagana sprzeda ż części 
 
PL 7   PL prowadzonej dzia łalności nabywcy z sektora prywat nego, nacjonalizacja), pomy ślanego w 
celu umo żliwienia szybkiej i skutecznej interwencji organów prowadz ących procedury 
naprawcze. Narz ędzia takie mog łyby albo uzupe łniać istniejące narzędzia krajowe (co by łoby 
prostszym rozwi ązaniem, ale oznacza łoby utrzymanie ró żnic między instrumentami 
dostępnymi w poszczególnych krajach) albo te ż można by opracowa ć zbiór wspólnych 
narzędzi dla wszystkich organów krajowych, z których korzystano by na tych samych 
zasadach (co poci ągałoby za sob ą konieczno ść dokonania znacznych zmian w krajowych 
przepisach dotycz ących post ępowania naprawczego). 
W odniesieniu do rozbie żności między kompetencjami krajowymi a globalnym charakterem 
działalności bankowej , rozważa się opracowanie uzgodnie ń dotyczących wspó łpracy między 
organami prowadz ącymi procedury naprawcze (na podstawie zbioru prawnie wi ążących 
zobowiązań), jak równie ż między organami wymiaru sprawiedliwo ści (sądami i syndykami). 
Mogłoby to prowadzi ć do stworzenia ram s łużących koordynacji wspó łpracy i wymiany 
informacji (w oparciu o nowe przepisy unijne) lub – co stanowi łoby ambitniejsze rozwi ązanie 
– bardziej ukierunkowanej koordynacji post ępowań krajowych dotycz ących poszczególnych 
jednostek wchodz ących w sk ład grupy przez wiod ącego kuratora lub likwidatora. Rozwa ża 
się również możliwość (oraz zwi ązane z tym wyzwania) powier zenia organowi unijnemu (np. 
nowemu Europejskiemu Organow i Nadzoru Bankowego) zada ń związanych ze stosowaniem 
procedur naprawczych w odniesieniu do tr ansgranicznej instytucji finansowej. 
W odniesieniu do wariantów dotycz ących trudno ści szerszej natury  rozważa się kwestię, czy 
konieczna jest zmiana prawa spó łek, tak by umo żliwić organom prowadz ącym procedury 
naprawcze ograniczenie okre ślonych praw akcjonariu szy (ale z zastrze żeniem odpowiednich 
mechanizmów odszkodowawczych i odwo ławczych), oraz czy nale żałoby też dokonać 
zmiany prawa upad łościowego, tak by na podstawie szczególnej procedury umo żliwić 
przeprowadzenie post ępowania naprawczego wobec banku znajduj ącego się w trudnej 
sytuacji, wzgl ędnie wobec ca łej grupy bankowej. Rozwa ża się również, czy w odniesieniu do 
transgranicznych grup bankowych niezb ędne jest odr ębne post ępowanie w przypadku 
stwierdzenia niewyp łacalności, które zast ępowałoby regulacje krajowe i umo żliwiało 
zintegrowan ą reorganizacj ę lub likwidacj ę tego rodzaju grupy. Równie ż ta koncepcja 
pociągałaby za sob ą istotne wyzwania. 
W odniesieniu do finansowania transg ranicznych procedur naprawczych  rozważa się szereg 
możliwych, niewykluczaj ących się wzajemnie wariantów, w tym wspieranie rozwi ązań w 
zakresie finansowania przez sektor pr ywatny poprzez zmiany w prawie spó łek i prawie 
upadłościowym, wprowadzenie ram u łatwiających wewn ątrzgrupowe transfery aktywów po 
wszczęciu postępowania w przypadku stwierdzenia niewyp łacalności, zbadanie mo żliwości 
wykorzystania systemów gwarantowani a depozytów w zakresie szerszym ni ż ich tradycyjna 
funkcja pokrywania zaistnia łych strat, a tak że opracowanie publicznych systemów 
finansowania poprzez uzgodnienie jasnych mechanizmów podzia łu obciążeń. 
Wreszcie, w odniesieniu do wspierania ci ągłości świadczenia us ług bankowych , rozważa się 
ewentualne środki wspieraj ące stosowanie okre ślonych narz ędzi postępowania naprawczego. 
Obejmują one: zmiany prawa spó łek i prawa upad łościowego celem zapewnienia ci ągłości 
świadczenia us ług w sytuacji podzia łu banku (w wyniku skorzy stania z procedur 
naprawczych obejmuj ących takie rozwi ązania jak bank pomostowy lub cz ęściowe zbycie 
aktywów); krótkoterminowe ograniczenie pr aw do wypowiedzenia umów, tak by umo żliwić 
organowi prowadz ącemu procedury naprawcze przeniesienie cz ęści działalności do innej 
jednostki (takiej jak bank pom ostowy) oraz skoordynowane og łoszenie moratorium wobec 
całej grupy bankowej. 
 
PL 8   PL Niniejsza ocena skutków uzupe łnia komunikat Komisji, który ma charakter konsultacyjny i 
otwarty w odniesieniu do mo żliwych wariantów dzia łania wartych dalszej uwagi. Pog łębiona 
ocena skutków b ędzie niezb ędna, jeżeli Komisja postanowi przed łożyć wnioski w sprawie 
konkretnych środków.