Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do procedur szczególnych dotyczących podatników niemających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, którzy świadczą usługi telekomunikacyjne, usługi nadawcze lub usługi elektroniczne na rzecz osób niebędących podatnikami /* KOM/2012/02 wersja ostateczna - 2012/0001 (NLE) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Podstawa i cele wniosku Artykuł 397 dyrektywy Rady 2006/112/WE[1] (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) przewiduje, że „stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada przyjmuje środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy”. Na tej podstawie Rada przyjęła rozporządzenie Rady (UE) nr 282/2011[2], którym ustanowiono wiążące zasady stosowania niektórych przepisów dyrektywy VAT, a także ­– między innymi – nadano pewność prawną niewiążącym wytycznym uzgadnianym od 1977 r. przez Komitet ds. VAT. Dużą część rozporządzenia nr 282/2011 stanowią przepisy dotyczące przyjęcia dyrektywy 2008/8/WE[3]. Artykuł 5 wspomnianej dyrektywy zawiera zmiany prawne w zakresie procedur szczególnych dotyczących świadczenia usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych lub usług elektronicznych przez usługodawców niemających siedziby w państwie członkowskim opodatkowania na rzecz osób niebędących podatnikami. Rozporządzenie 282/2011 nie przewiduje obecnie żadnych środków wykonawczych dotyczących tych przepisów, które mają wejść w życie z początkiem 2015 r. Konieczne jest zatem dostosowanie tego rozporządzenia w celu ustanowienia wiążących zasad stosowania odnośnych przepisów dyrektywy VAT. Środki te powinny zostać przyjęte przez Radę w możliwie najkrótszym terminie, a w każdym razie do połowy 2012 r., aby umożliwić Komisji i państwom członkowskim uzgodnienie funkcjonalnych i technicznych specyfikacji systemów informatycznych, które należy stworzyć na potrzeby wdrożenia tych procedur szczególnych. Proponowane środki dotyczą wyłącznie tych aspektów (definicji, zakresu procedur, obowiązków sprawozdawczych, identyfikacji, wyłączeń, deklaracji VAT, waluty, płatności, ewidencji), w przypadku których konieczne jest osiągnięcie wspólnego stanowiska przed przystąpieniem do projektowania systemów informatycznych. Inne środki, zwłaszcza środki służące ustaleniu miejsca, w którym znajduje się usługobiorca, zostaną zaproponowane przez Komisję na dalszym etapie. Konieczna jest zmiana wyłącznie rozdziału XI sekcja 2 rozporządzenia nr 282/2011. Kontekst ogólny W dniu 1 stycznia 2015 r. wejdzie w życie szereg istotnych zmian dyrektywy VAT – mających na celu uwzględnienie zmian zasad regulujących miejsce świadczenia usług – w zakresie procedur szczególnych mających zastosowanie do podatników niemających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, którzy świadczą usługi telekomunikacyjne, usługi nadawcze lub usługi elektroniczne na rzecz osób niebędących podatnikami (tzw. „mini system punków kompleksowej obsługi”). W ramach tego mini systemu punktów kompleksowej obsługi usługodawca korzystać będzie z portalu internetowego w państwie członkowskim, w którym jest zidentyfikowany na potrzeby rozliczenia podatku VAT należnego w innych państwach członkowskich z tytułu świadczenia tych usług na rzecz usługobiorców prywatnych. Podobna procedura funkcjonuje już w odniesieniu do przedsiębiorstw spoza UE świadczących usługi elektroniczne. W wyniku planowanych zmian procedurą dla przedsiębiorstw spoza UE, która obecnie ma wyłącznie zastosowanie do świadczenia usług elektronicznych, objęte zostaną usługi telekomunikacyjne i nadawcze. Jednocześnie wprowadzona zostanie druga procedura szczególna mająca zastosowanie do unijnych przedsiębiorstw, która obejmie te same rodzaje usług. Wymienione zmiany prawne przyczynią się do znacznego poszerzenia zakresu dotychczasowego mini systemu punktów kompleksowej obsługi, dzięki czemu znacznie większa grupa podatników będzie miała możliwość skorzystania z jednej z procedur szczególnych. Planowane rozwiązania stanowią wyzwanie zarówno dla administracji podatkowych, jaki i dla przedsiębiorstw, jako że rodzą konieczność stworzenia praktyk administracyjnych i systemów informatycznych, które będą należycie spełniać przyszłe wymogi prawne. W celu zagwarantowania pewności prawa konieczne jest określenie jednoznacznych i wiążących zasad stosowania przepisów dyrektywy VAT dotyczących procedur szczególnych dotyczących podatników niemających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, którzy świadczą usługi telekomunikacyjne, usługi nadawcze lub usługi elektroniczne na rzecz osób niebędących podatnikami, które to przepisy wejdą w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. Dotychczasowe przepisy rozporządzenia nr 282/2011 dotyczące mini systemu punktów kompleksowej obsługi stracą moc po dniu 31 grudnia 2014 r. Rozdział XI sekcja 2 rozporządzenia nr 282/2011 należy zatem zastąpić nowym spójnym pakietem środków wykonawczych obejmujących swym zakresem obie procedury szczególne dotyczące przedsiębiorstw z UE i spoza UE, które będą stosowane od dnia 1 stycznia 2015 r. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Konsultacje z zainteresowanymi stronami W celu określenia obszarów, w których środki wykonawcze będą konieczne, aby zapewnić jednolite stosowanie przepisów dyrektywy VAT, odbyto szerokie konsultacje z państwami członkowskimi podczas seminarium FISCALIS oraz posiedzenia grupy roboczej nr 1. Miała również miejsce wymiana poglądów z przedsiębiorcami w ramach grupy ekspertów ds. VAT skupiającej przedstawicieli kręgów biznesu. Gromadzenie i wykorzystanie zewnętrznej wiedzy specjalistycznej Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. Ocena skutków Przedmiotowe środki mają czysto techniczny charakter i określają jedynie sposób stosowania przepisów przyjętych przez Radę. Nie zaistniała więc potrzeba przeprowadzenia oceny skutków. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Zasada pomocniczości Zasada pomocniczości ma zastosowanie, o ile niniejszy wniosek nie wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Cele wniosku nie mogą być osiągnięte w sposób zadowalający przez państwa członkowskie. Mimo że państwa członkowskie są uprawnione do transponowania unijnego prawa, istotne znaczenie ma skoordynowanie transpozycji do ustawodawstwa krajowego niniejszych przepisów wraz z wprowadzanymi w nich zmianami, w celu uniknięcia sytuacji, w której zróżnicowane stosowanie przepisów przyjętych przez poszczególne państwa członkowskie mogłyby powodować utrudnienia w skutecznym funkcjonowaniu mini systemu punktów kompleksowej obsługi. Z uwagi na wyżej zasygnalizowane powody wyłącznie działanie na poziomie UE może zapewnić równe traktowanie wszystkich przedsiębiorców i obywateli w Unii Europejskiej. W związku z powyższym niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości. Zasada proporcjonalności Zmiana rozporządzenia Rady (UE) nr 282/2011 jest konieczna w celu dostosowania tego rozporządzenia do stosownych przepisów dyrektywy VAT, które wejdą w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. Nowe przepisy dotyczą dyrektywy 2008/8/WE zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do miejsca świadczenia usług. Środki te są konieczne dla wykonania dyrektywy VAT. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą proporcjonalności. 2012/0001 (NLE) Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do procedur szczególnych dotyczących podatników niemających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, którzy świadczą usługi telekomunikacyjne, usługi nadawcze lub usługi elektroniczne na rzecz osób niebędących podatnikami RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[4], w szczególności jej art. 397, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa 2006/112/WE, zmieniona dyrektywą 2008/8/WE[5], stanowi, że od dnia 1 stycznia 2015 r. wszystkie usługi telekomunikacyjne, usługi nadawcze oraz usługi elektroniczne mają być opodatkowane w państwie członkowskim, w którym usługobiorca ma siedzibę, stałe miejsce zamieszkana lub zwykłe miejsce pobytu (zwanym dalej „państwem członkowskim konsumpcji”), bez względu na miejsce, w którym znajduje się siedziba działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika świadczącego te usługi. (2) W celu ułatwienia wypełniania obowiązków podatkowych w przypadku świadczenia takich usług na rzecz osób niebędących podatnikami wprowadzono procedurę szczególną dotyczącą podatników posiadających siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Wspólnoty, lecz nie w państwie członkowskim, w którym świadczone są wspomniane usługi (zwaną dalej „procedurą unijną”). Podobnie należy poszerzyć zakres obecnie obowiązującej procedury szczególnej dotyczącej podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty na wszystkie wyżej wymienione usługi (zwanej dalej „procedurą nieunijną”). Zmiana ta powinna umożliwić podatnikom niemającym siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wyznaczenie państwa członkowskiego identyfikacji jako punktu kompleksowej obsługi elektronicznej na potrzeby identyfikacji i składania deklaracji do celów podatku od wartości dodanej (VAT). (3) Podatnik posiadający stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w więcej niż jednym państwie członkowskim powinien mieć możliwość, na podstawie procedury unijnej, wyznaczenia dowolnego spośród państw członkowskich, w których posiada takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jako państwa członkowskiego identyfikacji, chyba że posiada on siedzibę działalności gospodarczej na terenie Wspólnoty. W takim przypadku należy zadbać o to, by państwem członkowskim identyfikacji było państwo, w którym podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej. (4) W celu uniknięcia niewspółmiernych obciążeń dla podatników stosujących procedurę unijną należy sprecyzować, że w przypadku gdy podatnik wskazał dane państwo członkowskie jako swoje państwo członkowskie identyfikacji, podatnik ten przestaje być związany decyzją w tym względzie z chwilą, gdy przestanie mieć stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim. (5) Usługi telekomunikacyjne, nadawcze i elektroniczne świadczone w państwach członkowskich, w których podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, nie są objęte żadną z procedur szczególnych. Należy wyraźnie określić, że świadczenie takich usług wykazuje się bezpośrednio w tym państwie członkowskim. (6) Ponieważ obie procedury szczególne są nieobowiązkowe, podatnik niemający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej może w każdej chwili podjąć decyzję o zaprzestaniu stosowania danej procedury. Należy określić moment, od którego taka decyzja staje się skuteczna. (7) Należy wyraźnie określić, że państwa członkowskie muszą zezwolić podatnikowi na stosowanie procedury unijnej, w przypadku gdy usługobiorca ma siedzibę albo stałe miejsce zamieszkania, lub zwykłe miejsce pobytu w dowolnym państwie członkowskim innym niż państwa członkowskie, w których podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. (8) W celu zapewnienia aktualności danych rejestracyjnych zawartych w swojej bazie danych państwo członkowskie identyfikacji opiera się na informacjach otrzymanych od podatnika. W celu zapewnienia bezzwłocznej aktualizacji baz danych konieczne jest określenie terminu, w którym podatnik powinien przekazywać wszelkie istotne informacje dotyczące rozpoczęcia, zaprzestania lub zmiany działalności objętej procedurą szczególną. (9) Zanim podatnicy niemający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej będą mogli skorzystać z którejkolwiek z procedur szczególnych, należy im nadać numer identyfikacyjny VAT. W celu zapobiegnięcia retrospektywnemu stosowaniu procedury przez podatników już zidentyfikowanych do celów VAT należy sprecyzować moment, od którego procedury szczególne powinny być stosowane. (10) W celu uniknięcia sporów kompetencyjnych między państwami członkowskimi należy określić, które państwo członkowskie może wyłączyć możliwość stosowania przez podatnika procedury szczególnej, kiedy to państwo członkowskie może podjąć taką decyzją oraz od którego momentu decyzja ta powinna obowiązywać. (11) Należy sprecyzować przypadki, w których można uznać, że podatnik niemający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej stosujący jedną z procedur szczególnych zaprzestał swojej działalności objętej tą procedurą. Należy również określić, co stanowi systematyczne nieprzestrzeganie zasad przez podatnika niemającego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. (12) W celu upowszechnienia przestrzegania przepisów oraz uniknięcia nadmiernych obciążeń dla organów podatkowych podatnik, którego wykluczono z jednej z procedur szczególnych z powodu systematycznego nieprzestrzegania zasad, powinien podlegać zakazowi stosowania którejkolwiek z tych procedur przez określony czas. (13) W przypadku wykluczenia podatnika z jednej z procedur szczególnych, należy wyraźnie określić, że podatnik ten ma obowiązek uregulować zobowiązania podatkowe wobec organów podatkowych danego państwa członkowskiego konsumpcji, w tym dokonać korekty deklaracji VAT uprzednio złożonych w ramach tej procedury szczególnej oraz dokonać zapłaty podatku VAT wynikającego z tych deklaracji. (14) Aby ułatwić państwom członkowskim konsumpcji sprawowanie kontroli, każdy okres rozliczeniowy należy traktować osobno, natomiast korekty należy wprowadzać wyłącznie w deklaracji VAT dotyczącej danego okresu. Należy również sprecyzować, że możliwe są wielokrotne kolejne korekty tej samej deklaracji VAT. (15) Ze względów kontrolnych należy wprowadzić wymóg składania przez podatnika niemającego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej deklaracji VAT w państwie członkowskim identyfikacji, także w przypadku gdy w danym okresie rozliczeniowym nie świadczył on żadnych usług. Jeżeli chodzi o treść deklaracji, należy sprecyzować, że w deklaracji wykazuje się dokładną kwotę podatku VAT bez zaokrągleń w górę lub w dół. (16) W odniesieniu do korekty deklaracji VAT należy określić termin, w którym państwo członkowskie identyfikacji musiałoby skorygować deklarację na wniosek podatnika niemającego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Państwa członkowskie konsumpcji powinny w każdym razie mieć prawo do przyjmowania stosownych informacji bezpośrednio od podatnika lub występowania o te informacje bezpośrednio do podatnika, a także do przetwarzania wyliczeń podatku VAT. (17) W przypadku gdy państwo członkowskie identyfikacji nie przyjęło euro jako wspólnej waluty, podatnik niemający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej powinien być związany decyzją tego państwa członkowskiego określającą walutę, w której sporządzane powinny być deklaracje VAT w ramach procedury szczególnej. (18) W celu skuteczniejszej alokacji płatności należy zadbać o to, by kwoty podatku VAT zapłaconego w ramach procedury szczególnej odnosiły się do złożonej deklaracji VAT. Wszelkie późniejsze zmiany kwot zapłaconych powinny być dokonywane tylko w odniesieniu do tej deklaracji i nie mogą być przypisywane do innej deklaracji lub korygowane w kolejnej deklaracji. (19) W przypadku nieuiszczenia, niedopłaty lub nadpłaty podatku przez podatnika niemającego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz w odniesieniu do odsetek, kar oraz innych opłat dodatkowych, ważne jest, aby określić obowiązki, odpowiednio, państwa członkowskiego identyfikacji oraz państwa członkowskiego konsumpcji, tak aby ułatwić pobór podatku VAT oraz zadbać o to, by z tytułu usług świadczonych na podstawie procedur szczególnych uiszczana była właściwa kwota tego podatku. (20) Ewidencja prowadzona przez podatników niemających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej musi być wystarczająco szczegółowa. Należy określić minimalne wymogi w zakresie szczegółowości tej ewidencji. (21) W celu ułatwienia wdrożenia procedur szczególnych oraz umożliwienia objęcia tymi procedurami usług świadczonych od dnia 1 stycznia 2015 r. podatnikom niemającym siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy umożliwić zgłaszanie swoich danych rejestracyjnych w państwie członkowskim wyznaczonym przez nich jako państwo członkowskie identyfikacji już począwszy od dnia 1 października 2014 r. (22) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 282/2011, PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 W rozporządzeniu (UE) nr 282/2011 rozdział XI sekcja 2 otrzymuje brzmienie: „SEKCJA 2 Procedury szczególne dotyczące podatników niemających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, którzy świadczą usługi telekomunikacyjne, usługi nadawcze lub usługi elektroniczne na rzecz osób niebędących podatnikami (Art. 358–369k dyrektywy 2006/112/WE) Podsekcja 1 Definicje Artykuł 57a Do celów niniejszej sekcji stosuje się następujące definicje: 1) „procedura nieunijna” oznacza procedurę szczególną dla usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych lub usług elektronicznych świadczonych przez podatników niemających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty, ustanowioną w tytule XII rozdział 6 sekcja 2 dyrektywy 2006/112/WE; 2) „procedura unijna” oznacza procedurę szczególną dla usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych lub usług elektronicznych świadczonych przez podatników mających siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty, lecz nie w państwie członkowskim konsumpcji, ustanowioną w tytule XII rozdział 6 sekcja 3 dyrektywy 2006/112/WE; 3) „procedury szczególne” oznaczają „procedurę nieunijną” oraz „procedurę unijną”; 4) „podatnik” oznacza podatnika niemającego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Wspólnoty, zgodnie z definicją w art. 358a ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, lub podatnika niemającego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim konsumpcji, zgodnie z definicją w art. 369a ust. 1 tej dyrektywy. Podsekcja 2 Stosowanie procedur szczególnych Artykuł 57b Podatnik posiadający więcej niż jedno stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Wspólnoty może wskazać dowolne państwo członkowskie, w którym posiada takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jako państwo członkowskie identyfikacji zgodnie z art. 369a akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE. Jeżeli jednak podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej na terenie Wspólnoty, jako państwo członkowskie identyfikacji wyznacza się państwo członkowskie, w którym posiada on siedzibę działalności gospodarczej. Artykuł 57c W przypadku gdy podatnik stosujący procedurę unijną przestanie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, które wskazał zgodnie z art. 369a akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE jako państwo członkowskie identyfikacji, przestaje on być związany decyzją o stosowaniu tej procedury. Podsekcja 3 Zakres procedur szczególnych Artykuł 57d Procedura unijna nie ma zastosowania do usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych lub usług elektronicznych świadczonych w państwie członkowskim, w którym podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Świadczenie tych usług wykazuje się natomiast właściwym organom podatkowym tego państwa członkowskiego w deklaracji VAT, zgodnie z art. 250 dyrektywy 2006/112/WE. Artykuł 57e Nie naruszając przepisów art. 57d, państwa członkowskie zezwalają podatnikom na stosowanie procedury unijnej, w przypadku gdy usługobiorca posiada siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w dowolnym państwie członkowskim. Podsekcja 4 Obowiązki sprawozdawcze Artykuł 57f Podatnik przekazuje państwu członkowskiemu identyfikacji informacje wymagane na podstawie art. 360, 361 i 369c dyrektywy 2006/112/WE, a także informuje to państwo o wszelkich zmianach już przekazanych informacji, w terminie 30 dni od uzyskania tych informacji. Podsekcja 5 Identyfikacja Artykuł 57g W przypadku gdy podatnik zgłosi państwu członkowskiemu identyfikacji rozpoczęcie prowadzenia działalności objętej jedną z procedur szczególnych, procedurę tę stosuje się od pierwszego dnia kolejnego kwartału kalendarzowego. Jeżeli jednak działalność podejmowana jest po raz pierwszy, a świadczenie usług ma miejsce przed pierwszym dniem kolejnego kwartału kalendarzowego, procedurę stosuje się od daty tego pierwszego świadczenia, pod warunkiem że świadczenie miało miejsce w trakcie kwartału kalendarzowego, w którym dokonano zgłoszenia. Artykuł 57h Państwa członkowskie zezwalają podatnikowi stosującemu jedną z procedur szczególnych, na jego wniosek, na zaprzestanie stosowania tej procedury. Podatnik powiadamia państwo członkowskie identyfikacji o swojej decyzji przynajmniej na 10 dni przed końcem kwartału kalendarzowego, od którego zamierza zaprzestać stosowania tej procedury. Rezygnacja ze stosowania procedury jest skuteczna od pierwszego dnia kolejnego kwartału kalendarzowego. W przypadku gdy podatnik podejmie decyzję o zaprzestaniu stosowania jednej z procedur szczególnych, zostaje on wyłączony z możliwości stosowania tej procedury w każdym państwie członkowskim na okres minimum jednego roku kalendarzowego od daty zaprzestania jej stosowania. Podsekcja 6 Wyłączenie Artykuł 58 W przypadku gdy podatnik stosujący jedną z procedur szczególnych spełnia przynajmniej jedno z kryteriów wyłączenia określonych w art. 363 lub 369e dyrektywy 2006/112/WE, państwo członkowskie identyfikacji wyłącza tego podatnika z tej procedury szczególnej. Prawo wyłączenia podatnika z możliwości stosowania procedur szczególnych przysługuje wyłącznie państwu członkowskiemu identyfikacji. Państwo członkowskie może oprzeć swoją decyzję o wyłączeniu na wszelkich dostępnych informacjach, w tym informacjach udostępnionych przez każde inne państwo członkowskie. Wyłączenie staje się skuteczne od pierwszego dnia kolejnego kwartału kalendarzowego. Artykuł 58a Jeżeli podatnik stosujący jedną z procedur szczególnych nie będzie świadczył w żadnym państwie członkowskim konsumpcji usług objętych tą procedurą przez okres ośmiu kolejnych kwartałów kalendarzowych, przyjmuje się, że zaprzestał on prowadzenia swojej działalności podlegającej opodatkowaniu w rozumieniu art. 363 lit. b) lub art. 369e lit. b) dyrektywy 2006/112/WE. Artykuł 58b W przypadku wyłączenia podatnika z jednej z procedur szczególnych z powodu systematycznego nieprzestrzegania zasad dotyczących tej procedury, podatnik ten pozbawiony zostaje możliwości stosowania którejkolwiek z tych procedur w każdym państwie członkowskim do końca drugiego roku kalendarzowego następującego po roku kalendarzowym, w którym dokonano wyłączenia tego podatnika. Uznaje się, że podatnik systematycznie nie przestrzega zasad dotyczących jednej z procedur szczególnych, w rozumieniu art. 363 lit. d) lub art. 369e lit. d) dyrektywy 2006/112/WE, przynajmniej w następujących przypadkach: a) w przypadku niezłożenia przez podatnika deklaracji VAT za okres trzech kolejnych kwartałów kalendarzowych; b) w przypadku nieuiszczenia przez podatnika jakiejkolwiek kwoty podatku VAT należnego za okres trzech kolejnych kwartałów kalendarzowych. Artykuł 58c W przypadku wyłączenia podatnika z jednej z procedur szczególnych, podatnik te reguluje wszystkie zobowiązania z tytułu podatku VAT dotyczące świadczenia usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych lub usług elektronicznych bezpośrednio wobec organów podatkowych danego państwa członkowskiego konsumpcji, w tym dokonuje wszelkich wymaganych korekt deklaracji VAT złożonych przed dokonaniem wyłączenia lub dokonuje zapłaty podatku VAT. Podsekcja 7 Deklaracja VAT Artykuł 59 Każdy okres rozliczeniowy w rozumieniu art. 364 lub art. 369f dyrektywy 2006/112/WE stanowi odrębny okres rozliczeniowy. W przypadku rejestracji podatnika na potrzeby jednej z procedur szczególnych w trakcie okresu rozliczeniowego na podstawie art. 57g akapit drugi niniejszego rozporządzenia, podatnik ten składa deklarację VAT obejmującą cały ten okres rozliczeniowy. Artykuł 59a Jeżeli w okresie rozliczeniowym nie są świadczone żadne usługi na podstawie procedury szczególnej, podatnik składa deklarację VAT, w której wykazuje, że w danym okresie nie dokonano świadczenia żadnych usług (zerowa deklaracja VAT). Artykuł 60 Kwoty wykazane w deklaracjach VAT sporządzonych w ramach procedur szczególnych nie podlegają zaokrągleniu w górę ani w dół do pełnej jednostki monetarnej. Podatnik wykazuje i uiszcza dokładną kwotę podatku VAT. Artykuł 61 Po złożeniu, zgodnie z art. 364 lub 369f dyrektywy 2006/112/WE, deklaracji VAT wszelkie późniejsze zmiany wykazanych w niej wartości mogą być dokonywane wyłącznie poprzez dokonanie korekt tej deklaracji, a nie poprzez skorygowanie kolejnej deklaracji. Dopuszcza się kilka kolejnych korekt tej samej deklaracji. Dopuszcza się korekty deklaracji w ramach procedur szczególnych maksymalnie przez okres pięciu lat od daty złożenia pierwotnej deklaracji. Powyższy przepis pozostaje bez uszczerbku dla prawa każdego państwa członkowskiego konsumpcji do przyjmowania od podatnika lub żądania złożenia przez podatnika takiej korekty. Podsekcja 8 Waluta Artykuł 61a Jeżeli państwo członkowskie identyfikacji, które nie przyjęło euro jako wspólnej waluty, określi wymóg sporządzania deklaracji VAT w walucie krajowej, wymóg ten ma zastosowanie do wszystkich podatników. Podsekcja 9 płatności Artykuł 62 Kwoty podatku VAT zapłacone zgodnie z art. 367 lub 369i dyrektywy 2006/112/WE muszą odnosić się do deklaracji VAT składanych zgodnie z art. 364 lub 369f tej dyrektywy. Wszelkie późniejsze korekty zapłaconych kwot mogą być dokonywane tylko w odniesieniu do tej deklaracji i nie mogą być przypisane do innej deklaracji ani skorygowane w kolejnej deklaracji. Każda płatność musi zawierać odniesienie do numeru referencyjnego tej konkretnej deklaracji. Artykuł 63 Państwo członkowskie identyfikacji, które otrzymało płatność na kwotę wyższą niż kwota wynikająca z deklaracji VAT złożonej na podstawie art. 364 lub 369f dyrektywy 2006/112/WE, zwraca nadpłaconą kwotę bezpośrednio zainteresowanemu podatnikowi. W przypadku gdy państwo członkowskie identyfikacji otrzymało kwotę wynikającą z deklaracji VAT, którą następnie uznano za niepoprawną, i państwo to rozdzieliło już tę kwotę między państwa członkowskie konsumpcji, te państwa członkowskie zwracają ewentualną nadpłatę bezpośrednio podatnikowi. W takim przypadku te państwa członkowskie informują państwo członkowskie identyfikacji o wysokości zwróconych kwot. Artykuł 63a Podatnik dokonuje wszelkich płatności bezpośrednio na rzecz państwa członkowskiego identyfikacji. Jeżeli dokonana płatność nie odpowiada kwocie wynikającej z deklaracji VAT złożonej na podstawie art. 364 lub 369f dyrektywy 2006/112/WE, państwo członkowskie identyfikacji przypomina podatnikowi drogą elektroniczną o wszelkich zaległych kwotach podatku VAT w terminie 10 dni od końca okresu, o którym mowa w art. 367 lub 369i dyrektywy 2006/112/WE. Wszelkie kolejne monity i działania podejmowane w celu poboru podatku VAT pozostają w gestii danego państwa członkowskiego konsumpcji. Artykuł 63b W przypadku niekompletnej lub niepoprawnej deklaracji VAT lub deklaracji VAT złożonej po terminie, czy też w przypadku zwłoki w zapłacie podatku VAT, wszelkie należne odsetki, kary lub wszelkie inne opłaty podlegają uiszczeniu bezpośrednio na rzecz państwa członkowskiego konsumpcji. Podsekcja 10 Ewidencja Artykuł 63c 1. Ewidencja prowadzona przez podatnika zawiera następujące informacje, które uznaje się za wystarczająco szczegółowe w rozumieniu art. 369 i 369k dyrektywy 2006/112/WE: a) oznaczenie państwa członkowskiego konsumpcji, w którym świadczona jest usługa; b) rodzaj świadczonej usługi; c) datę świadczenia usługi; d) podstawę opodatkowania; e) wszelkie dalsze kwoty podwyższające lub obniżające podstawę opodatkowania; f) zastosowaną stawkę VAT; g) kwotę podatku VAT podlegającą wpłacie; h) datę i kwotę otrzymanych płatności; i) wszelkie płatności zaliczkowe otrzymane przed świadczeniem usługi; j) jeżeli wystawiono fakturę, informacje zawarte na fakturze; k) nazwisko usługobiorcy, jeżeli jest znane podatnikowi; l) miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę albo stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, jeżeli jest znane podatnikowi. 2. Informacje, o których mowa w ust.1, podlegają ewidencjonowaniu przez podatnika w taki sposób, aby możliwe było ich udostępnienie bez zwłoki oraz dla każdej pojedynczej świadczonej usługi.” Artykuł 2 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2015 r. Państwa członkowskie zezwalają jednak podatnikom niemającym siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na przekazywanie informacji wymaganych na podstawie art. 360 lub 369c dyrektywy 2006/112/WE, zmienionej dyrektywą 2008/8/WE, na potrzeby rejestracji do celów procedur szczególnych dotyczących podatników niemających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, którzy świadczą usługi telekomunikacyjne, usługi nadawcze lub usług elektroniczne na rzecz osób niebędących podatnikami, od dnia 1 października 2014 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Rady Przewodniczący [1] Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1). [2] Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz.U. L 77 z 23.3.2011, s. 1). [3] Dyrektywa Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (Dz.U. L 44, 20.2.2008, s. 11). [4] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1. [5] Dz.U. L 44 z 20.2.2008, s. 11.