[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 10.11.2005

COM(2005) 554 końcowy

SPRAWOZDANIE KOMISJI

z prac komitetów w roku 2004{SEC(2005) 1420}

1. UWAGI OGÓLNE DOTYCZĄCE SYSTEMU KOMITOLOGII

Niniejsze sprawozdanie obejmuje działania komitetów komitologii w roku 2004. Zawiera ono wprowadzenie, horyzontalny przegląd działalności komitetów oraz załącznik ze szczegółowymi danymi statystycznymi dotyczącymi poszczególnych komitetów komitologii, zorganizowanymi według różnych działów Komisji.[1] Załącznik zawiera również uwagi tekstowe na temat zmian dotyczących liczby komitetów oraz na temat nadzwyczajnych spotkań związanych z konkretnymi projektami aktów prawnych, takich jak negatywne opinie, rezolucje PE wynikające z wykonywania przypisanego mu prawa kontroli (patrz także punkt 1.2 poniżej) oraz odesłania do Rady (patrz także punkt 1.3 poniżej).

1.1 Komitety komitologii i ich kontekst instytucjonalny

a) Rola komitetów komitologii w strukturze instytucjonalnej

Celem komitetów komitologii jest wspieranie Komisji w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych przyznanych przez ustawodawcę tj. Radę i Parlament Europejski. Komitety komitologii posiadają trzy istotne cechy wspólne.

Po pierwsze, są one tworzone przez władzę ustawodawczą (Radę i Parlament Europejski) zgodnie z procedurami „prawnymi” obowiązującymi w momencie przyjęcia aktu podstawowego, na mocy którego są one powoływane, a którym od czasu Traktatu z Maastricht jest procedura współdecydowania. Stąd podstawa prawna komitetów komitologii jest zapisana w tak zwanym „akcie podstawowym”.

Po drugie, ich struktura oraz metody działania są w pewnych aspektach znormalizowane. Przedstawiciel Komisji przewodniczy każdemu komitetowi, składającemu się z przedstawicieli Państw Członkowskich, i są to jedyni „członkowie” komitetów. Komitety podejmują działania w ramach procedur określonych w akcie podstawowym, zgodnie z decyzją Rady w sprawie komitologii, tj. decyzją 1999/468/WE.[2]

Po trzecie, komitety wydają opinie na temat projektów środków wykonawczych przedłożonych im przez Komisję zgodnie z aktem podstawowym oraz interweniują w ramach procedury doradczej, procedury zarządzania lub procedury regulacyjnej przewidzianej dla danej sytuacji.

Na mocy art. 2 decyzji Rady 1999/468/WE, procedura zarządzania powinna być zastrzeżona dla środków zarządzania, jak te odnoszące się do stosowania wspólnej polityki rolnej i polityki rybołówstwa lub do wdrożenia programów angażujących znaczne zasoby budżetowe (art. 2 lit. a)). Procedura regulacyjna przeznaczona jest dla środków o ogólnym zasięgu, mających na celu stosowanie zasadniczych przepisów aktu podstawowego, w tym środków dotyczących ochrony zdrowia lub bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin oraz uaktualniania „technicznych” składowych aktu podstawowego (art. 2 lit. b)). Procedurę doradczą stosuje się wszędzie tam, gdzie jest ona uznana za najwłaściwszą.

W ramach procedury zarządzania (art. 4 ust. 2 decyzji Rady 1999/468/WE) oraz procedury regulacyjnej (art. 5 ust. 2 decyzji Rady 1999/468/WE) do wydania opinii (czy to pozytywnej czy negatywnej) wymagana jest kwalifikowana większość głosów członków komitetu, określona w art. 205 ust. 2 Traktatu.[3] Od momentu wejścia w życie ostatniej zmiany Traktatu WE z dnia 1 listopada 2004,[4] stosuje się nowy system określony w art. 205 ust. 2. W celu osiągnięcia kwalifikowanej większości, system zakłada „podwójną większość”, tj. a) przynajmniej 232 z całkowitej liczby 321 głosów, oraz b) większość wśród (25) Państw Członkowskich.

Jeżeli chodzi o dodatkowe kryteria określone w art. 205 ust. 4, umożliwiającym każdemu członkowi Rady wnioskowanie o weryfikację czy w głosowaniu Państw Członkowskich za danym aktem reprezentowane jest 62 % ludności UE, Komisja oświadcza, że przepis ten nie stosuje się w kontekście procedur komitologii, jako że w decyzji Rady 1999/468/WE poczyniono odniesienie jedynie do art. 205 ust. 2.

Istnieją inne komitety i grupy ekspertów ustanowione przez samą Komisję, których celem jest pomoc Komisji w wykonywaniu jej prawa do podejmowania inicjatyw lub realizacji z Państwami Członkowskimi zadań związanych z kontrolą, koordynacją lub współpracą. Te organy doradcze (których jest kilkaset) nie są przedmiotem niniejszego sprawozdania i należy je odróżnić od komitetów komitologii.

b) Komitologia i przejrzystość: rejestr i repozytorium dokumentów komitologii

Ważnymi elementami w zakresie przejrzystości są art. 7 decyzji 1999/468/WE oraz oświadczenia Rady i Komisji odnoszące się do tego przepisu (zwłaszcza oświadczenia nr 4 i 5), które wprowadzają środki mające na celu poprawę przejrzystości działania komitetów komitologii.

Art. 7 ust. 5 decyzji 1999/468/WE stanowi, że Komisja ma opublikować rejestr zawierający odniesienia do wszystkich dokumentów przesłanych do Parlamentu Europejskiego zgodnie z procedurą komitologii . Rejestr ten jest stosowany od grudnia 2003 r.[5]

Zgodnie ze swoim oświadczeniem (nr 5) w sprawie decyzji Rady 1999/468/WE, Komisja do rejestru dodała repozytorium , jako dodatkowy środek zapewnienia przejrzystości , umożliwiający ogólnodostępny bezpośredni dostęp do wielu dokumentów przekazanych Parlamentowi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów instytucji UE[6], które weszło w życie dnia 3 grudnia 2001 r. Zadaniem rejestru jest wskazanie na istnienie dokumentu, natomiast repozytorium zawiera dany dokument w formacie umożliwiającym jego pobranie.

Zwykły obowiązkowy przekaz dokumentów określa zawartość rejestru i repozytorium. Są tam:

- porządki obrad, skrócone sprawozdania oraz wyniki głosowań dotyczące wszystkich posiedzeń komitetów,

- projekty środków wykonawczych „przedłożone komitetom do realizacji aktów przyjętych na mocy procedury określonej w art. 251 Traktatu” (procedura współdecydowanie; patrz art. 7 ust. 3 decyzji Rady 1999/468/WE).

Poza zwykłym przekazem opisanym powyżej, rejestr i repozytorium zawierają dokumenty przesłane przez działy Komisji do Parlamentu Europejskiego w wyniku konkretnego wniosku Parlamentu lub w ramach specjalnych ustaleń:

- Projekty środków szczegółowych, które pomimo że nie podlegają procedurze współdecydowania mają szczególne znaczenie dla Parlamentu Europejskiego, są przesyłane dla celów informacyjnych na wniosek odpowiedzialnej za daną dziedzinę komisji parlamentarnej, w oparciu o zaangażowanie Komisji w dwustronne Porozumienie z Parlamentem Europejskim w sprawie procedur wdrażania decyzji Rady 1999/468/WE z czerwca 1999 r. ustanawiające procedury dotyczące wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji (patrz punkt nr 2 Porozumienia). [7]

- Protokoły z posiedzeń komitetów, o które może zwracać się Parlament Europejski.[8]

- Inne towarzyszące dokumenty, takie jak dokumenty robocze, materiały nie będące dokumentami lub materiały informacyjne, które pochodzą z działów Komisji, Państw Członkowskich i / lub stron trzecich, są obecnie przesyłane przez dane działy w trybie nieobowiązkowym.[9]

Wszystkie dokumenty są przesyłane w trybie zdecentralizowanym przez działy Komisji odpowiedzialne za zarządzanie komitetami komitologii, a następnie przekazywane centralnie przez Sekretariat Generalny Komisji do punktu centralnego w Parlamencie Europejskim, skąd są on rozsyłane do różnych komisji parlamentarnych. Odniesienia do dokumentów mogą nie występować, jeżeli dokumenty te uznane są za „sensytywne” w rozumieniu art. 9 rozporządzenie (WE) nr 1049/2001.

Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 o przejrzystości ustanawia, na mocy art. 4 ust. 3, ochronę procesu podejmowania decyzji przez instytucje UE, której częścią są procedury komitologii. Komisja natomiast zdecydowała, jak zamierza skorzystać z tej ochrony prawnej – projekty środków wykonawczych powinny być w normalnym trybie ogólnodostępne po głosowaniu w ramach komitetu[10] . Tylko w przypadku wyjątków określonych w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (tj. kwestiach bezpieczeństwa i interesu handlowego), należy wstrzymać bezpośredni dostęp do czasu ostatecznego przyjęcia danych aktów przez Kolegium. Po ostatecznym przyjęciu, akty te są dostępne poprzez upowszechnione bazy danych i rejestry Komisji (protokoły z posiedzeń Komisji, patrz Rejestr dokumentów Komisji).

1.2 Prawo kontroli przysługujące Parlamentowi Europejskiemu

Komisja ma obowiązek informowania Parlamentu Europejskiego na temat prac komitetów oraz przekazywania mu wszelkich projektów środków wykonawczych, zgodnie z aktem podstawowym przyjętym na mocy art. 251 Traktatu (akty prawne przyjęte zgodnie z procedurą współdecydowania), by umożliwić Parlamentowi Europejskiemu wykonywanie przysługującego mu prawa kontroli przyznanego mu w art. 8 decyzji 1999/468/WE.

W lutym 2000 r. Parlament Europejski i Komisja zawarły Porozumienie w sprawie procedur wdrażania decyzji Rady 1999/468/WE mające głównie na celu uregulowanie procedur wykonania obowiązków spoczywających na Komisji.[11]

Za wyjątkiem nagłych przypadków porozumienie zakłada okres jednego miesiąca od otrzymania „ostatecznej wersji” projektu środka wykonawczego[12] w ramach aktu prawnego, przyjętego w drodze procedury współdecydowania, celem umożliwienia Parlamentowi Europejskiemu, tam gdzie to stosowne, przyjęcia rezolucji (na sesji plenarnej) na mocy art. 8 decyzji Rady 1999/468/WE, jeżeli uznaje on, że projekt środka wykonawczego przekracza uprawnienia wykonawcze ustanowione w akcie podstawowym.[13]

W praktyce, działy Komisji przesyłają projekt środka wykonawczego do rejestru w tym samym czasie, gdy wysyłają go do Państw Członkowskich przygotowujących się do posiedzenia komitetu. Jeżeli głosownie ma się odbyć w ramach procedury pisemnej (bez zwoływania posiedzenia komitetu), zgodnie z Wewnętrznym Regulaminem Komitetu, stosuje się te same zasady. Po odbyciu głosowania, dział Komisji, od połowy 2004 r., dostaje zalecenia, aby wypełnić arkusz głosowania, który przedstawia całościowy wynik głosowania dotyczącego konkretnego projektu środka wykonawczego. Dany dział wskazuje również czy projekt środka wykonawczego uległ zmianie w wyniku analizowania go przez komitet czy też nie.

Jeżeli do projektu środka wykonawczego wprowadzono zmiany, zostanie on po raz drugi przesłany, wraz z arkuszem głosowania, do rejestru oraz do Parlamentu Europejskiego. W ten sposób, Parlament oraz społeczeństwo, które na tym etapie procedury komitologii uzyskują w zwyczajnym trybie bezpośredni dostęp do projektu środka, otrzymują wyraźną informację o „ostatecznej wersji” projektu środka wykonawczego. Jeżeli do projektu środka wykonawczego nie wprowadzono żadnych zmian, jedynie arkusz głosowania zostaje przesłany i przekazany do Parlamentu Europejskiego. Wtedy, pierwotnie przesłana wersja projektu środka wykonawczego zostaje uznana jako wersja ostateczna projektu.

Warto zwrócić uwagę, że w roku 2004, podobnie jak w roku 2003, nie odnotowano żadnych przypadków, gdy Parlament Europejski widziałby potrzebę przyjęcia rezolucji w oparciu o art. 8 decyzji Rady 1999/468/WE.

Parlament Europejski, bez formalnego uciekania się do tego przepisu, przyjął rezolucję[14] dotyczącą jednego projektu rozporządzenia Komisji[15] w zakresie żywienia zwierząt, a celem tej rezolucji było zwrócenie się do Komisji o zrewidowanie przez nią zakresu proponowanego środka, który w opinii Parlamentu wykraczał poza uprawnienia przyznane Komisji mocą prawa. Projekt zmieniono zgodnie z zaleceniami Parlamentu, zanim został on przedłożony Komitetowi pod głosowanie, a następnie został przyjęty przez Komisję[16].

1.3 Odesłania do Rady

W roku 2004 odnotowano 17 przypadków odesłań do Rady. Zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE projekty aktów prawnych muszą zostać odesłane do Rady, jeżeli Komisji nie uda się uzyskać niezbędnej większości dla opinii potwierdzającej dany projekt aktu prawnego w ramach procedury regulacyjnej lub ma do czynienia z nieprzychylną większością kwalifikowaną w ramach procedury zarządzania. Wszystkie 17 odesłań zanotowanych w 2004 r. wystąpiły w trzech obszarach polityki: Środowisko (12), Zdrowie i ochrona konsumentów (4) oraz Podatki i unia celna. Pomimo że powyższa liczba całkowita stanowi jedynie około 0,5 % całkowitej liczby środków wykonawczych przyjętych przez Komisję w ramach procedur zarządzania i regulacyjnej, to w ujęciu bezwzględnym jest to najwyższa liczba od momenty rozpoczęcia regularnej sprawozdawczości w 2000 r. (przy wysokiej koncentracji przypadków w obszarze Środowisko). Mimo że pracę komitetów charakteryzuje na ogół daleko posunięty konsensus, możliwe że zwiększona liczba delegacji w komitetach (25 Państw Członkowskich od momentu rozszerzenia) czasami powoduje, że trudniej jest obecnie osiągnąć niezbędną kwalifikowanej większość celem wystawienia pozytywnej opinii (przynajmniej w jednym obszarze polityki). Innym powodem mógłby być wrażliwy charakter środków wykonawczych w dziedzinie środowiska naturalnego (dotyczących na przykład produktów modyfikowanych genetycznie).

1.4 Dalszy rozwój wydarzeń

Rada wciąż analizuje wniosek Komisji dotyczący zrewidowanej procedury regulacyjnej[17] w odniesieniu do środków wykonawczych mających ogólny zakres lub dostosowujących niektóre inne aspekty aktów podstawowych przyjętych w ramach procedury współdecydowania (art. 251 Traktatu).

Nowa proponowana procedura zapewnia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ten sam zakres uprawnień w kwestii nadzoru nad wykonywaniem przez Komisję jej uprawnień wykonawczych. W dniu 2 września 2003 r. Parlament Europejski udzielił szerokiego poparcia wnioskowi Komisji[18], zgłaszając niewielką liczbę poprawek o charakterze technicznym. W dniu 22 kwietnia 2004 r. Komisja wydała zmieniony wniosek[19] uwzględniający większość poprawek Parlamentu oraz w większym stopniu wyjaśniający nową procedurę. Uprawnienia wykonawcze Komisji ulegają reorganizacji na podstawie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy .[20] Konstytucja wprowadza instrument rozporządzeń „delegowanych”, przyjmowanych przez Komisję i stanowiących uzupełnianie lub zmianę niektórych „nieistotnych” elementów prawa europejskiego będącego w gestii Parlamentu i Rady, które mogą odwołać to upoważnienie lub wyrażać sprzeciw wobec konkretnego projektu rozporządzenia; wspomniane rozporządzenia należy odróżnić od zwykłych aktów wykonawczych, które przyjmuje Komisja pod kontrolą Państw Członkowskich.[21] Deklaracja szefów państw lub rządów na posiedzeniu Rady Europejskiej z czerwca 2005 r. w sprawie procesu ratyfikacji Konstytucji przewiduje okres refleksji do połowy 2006 r.

Wprowadzenie dziesięciu nowych Państw Członkowskich do prac komitetów komitologii, w wyniku rozszerzenia Unii Europejskiej 1 maja 2004 r., zostało przeprowadzone bez znacznych problemów. Do momentu przystąpienia, państwa te posiadały status aktywnych obserwatorów , który nadano im decyzją Komisji z dnia 25 lutego 2003 r.[22] (a który stosowano od dnia podpisania Traktatu o Przystąpieniu dnia 16 kwietnia 2003 r.).[23] W ramach tych ustaleń, przedstawiciele państw przystępujących zostali zaproszeni do udziału w większości komitetów komitologii; mieli możliwość wyrażenia swoich poglądów w kwestiach omawianych w czasie posiedzeń, bez prawa udziału w głosowaniach dotyczących projektów środków wykonawczych. Od momentu przystąpienia, nie ma żadnej różnicy między prawami i obowiązkami „starych” i „nowych” Państw Członkowskich.

W grudniu 2004 r., zakończono negocjacje akcesyjne z Bułgarią i Rumunią, a w dniu 25 kwietnia 2005 r. podpisano Traktat o Przystąpieniu. Przyjmując podobne podejście, do tego opisanego powyżej w odniesieniu do dziesięciu nowych Państw Członkowskich w okresie poprzedzającym przystąpienie, Bułgarii i Rumuni przyznano status aktywnego obserwatora od 26 kwietnia 2005 r. i państwa te mogą uczestniczyć w posiedzeniach komitetów.[24]

W przypadku Turcji i Chorwacji – pozostałych krajów kandydujących, ich udział w dalszym ciągu był organizowany na podstawie „Komunikatu Komisji do Rady w sprawie udziału krajów kandydujących w programach, agencjach i komitetach wspólnotowych”[25] oraz „Komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu w sprawie przygotowania do udziału krajów zachodniobałkańskich w programach i agencjach wspólnotowych”.[26]

2. HORYZONTALNY PRZEGLĄD DZIAŁALNOŚCI

2.1 Liczba komitetów i rodzaje procedur

Ważne jest, aby odróżniać komitety komitologii z jednej strony i inne jednostki, w szczególności „grupy ekspertów”, tworzone przez samą Komisję, z drugiej strony. Te drugie zajmują się przygotowywaniem i realizacją polityk, podczas gdy komitety komitologii są zaangażowane w kwestie wykonania aktów prawnych. Niniejsze sprawozdanie koncentruje się wyłącznie na komitetach komitologii. Liczba komitetów komitologii została ustalona w podziale na sektory działalności ( Tabela I) na dzień 31 grudnia 2004 r. Liczby dotyczące poprzedniego roku (stan na 31 grudnia 2003 r.) podane są dla celów porównawczych.

TABELA I – Całkowita liczba komitetów

Obszar polityki | 2003 | 2004 |

Przedsiębiorstwa (ENTR) | 33 | 30 |

Zatrudnienie i sprawy społeczne (EMPL) | 8 | 6 |

Rolnictwo (AGRI) | 30 | 30 |

Transport/Energia/Sieci transeuropejskie (TREN) | 45 | 40 |

Środowisko (ENV) | 35 | 35 |

Badania (RTD) | 2 | 3 |

Społeczeństwo informacyjne (INFSO) | 13 | 10 |

Rybołówstwo (FISH) | 3 | 3 |

Rynek wewnętrzny (MARKT) | 12 | 11 |

Polityka regionalna (REGIO) | 2 | 2 |

Podatki i unia celna (TAXUD) | 9 | 10 |

Edukacja i kultura (EAC) | 7 | 9 |

Zdrowie i ochrona konsumentów (SANCO) | 13 | 13 |

Sprawiedliwość i sprawy wewnętrzne (JAI) | 7 | 10 |

Stosunki zewnętrzne (RELEX) | 3 | 3 |

Handel (TRADE) | 13 | 11 |

Rozszerzenie (ELARG) | 2 | 2 |

Europe Aid (AIDCO)( | 8 | 9 |

Pomoc humanitarna (ECHO) | 1 | 1 |

Statystyki (ESTAT) | 7 | 7 |

Budżet (BUDG) | 2 | 2 |

Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) | 1 | 1 |

OGÓŁEM | 256 | 248 |

Dane wskazują na względne znaczenie komitologii w działalności odnoszącej się do poszczególnych obszarów polityki. Transport/Energia (40), Środowisko (35), Rolnictwo (30) i Przedsiębiorstwa (30) w dalszym ciągu posiadają największą liczbę komitetów. Obejmując 136 z całkowitej liczby 248 komitetów, komitety zajmujące się powyższymi obszarami polityki stanowią ponad połowę wszystkich komitetów. Wysiłki Komisji zmierzające do zminimalizowania wzrostu liczby komitetów przyniosły wyniki. Komisja zredukowała nawet liczbę istniejących komitetów na koniec 2004 r. w porównaniu z rokiem 2003. Pomimo że ustawodawca ustanowił nowe komitety w niektórych obszarach polityki charakteryzujących się wzrostem działalności (na przykład w obszarach Sprawiedliwości i spraw wewnętrznych oraz Edukacji i kultury), w innych sektorach ich liczba uległa zmniejszeniu na skutek reorganizacji ram prawnych (patrz w szczególności Transport i energia). Szczegółowe informacje o tworzeniu, likwidowaniu i łączeniu komitetów zamieszczono w przypisach do tabel dotyczących każdego obszaru polityki, znajdujących się w załączniku.

Komitety komitologii można sklasyfikować według rodzaju procedury , w ramach której działają (procedura doradcza, procedura zarządzania, procedura regulacyjna i procedura ochronna – patrz Tabela II ). Rok 2004 był pierwszym rokiem, gdy „rozporządzenia dostosowujące” miały pełne zastosowanie,[27] tak więc rożne warianty związane z procedurami komitologii z roku 1987 (IIa and IIb, IIIa and IIIb) nie mają już zastosowania. Jako że niektóre komitety stosują wiele procedur (od procedury doradczej po procedurę regulacyjną, i dodatkowo procedurę ochronną) zostały one wyszczególnione z grupy komitetów działających zgodnie z jedną tylko procedurą.

TABELA II – Liczba komitetów w podziale na procedury (2004)

Rodzaj procedury | Komitety działające w ramach kilku procedur |

Doradcza | Zarządzania | Regulacyjna | Ochronna |

ENTR | 6 | 5 | 16 | - | 3 |

EMPL | 1 | - | 2 | - | 3 |

AGRI | - | 24 | 4 | - | 3 |

TREN | 7 | 2 | 24 | - | 7 |

ENV | 3 | 5 | 23 | - | 4 |

RTD | - | 2 | - | - | 1 |

INFSO | - | 3 | 3 | - | 4 |

FISH | - | 1 | - | - | 2 |

MARKT | 2 | 2 | 7 | - | - |

REGIO | - | 1 | - | - | 1 |

TAXUD | 1 | 4 | 3 | - | 2 |

EAC | 1 | - | - | - | 8 |

SANCO | 2 | - | 6 | - | 5 |

JAI | 4 | - | 1 | - | 5 |

RELEX | 1 | 1 | - | - | 1 |

TRADE | 2 | 3 | 1 | 2 | 3 |

ELARG | - | 1 | - | 1 | - |

AIDCO | - | 7 | 2 | - | - |

ECHO | - | - | - | - | 1 |

ESTAT | - | 4 | 1 | - | 2 |

BUDG | 1 | - | 1 | - | - |

OLAF | - | - | 1 | - | - |

OGÓŁEM | 31 | 64 | 95 | 3 | 55 |

Dane wskazują, że około 40 % komitetów (95 z 248) pracuje wyłącznie w ramach procedury regulacyjnej, a następna znacznie mniejsza grupa komitetów - wyłącznie w ramach procedury zarządzania (64). Podział na obszary polityki pokazuje, że wykorzystanie trzech omawianych rodzajów procedur jest różne dla różnych obszarów. Jednakże w niektórych obszarach polityki można zauważyć wyraźną dominację jednej z procedur: na przykład, sektory Transport/Energia i Środowisko pracują z dużą liczbą komitetów działających w ramach procedury regulacyjnej, podczas gdy Rolnictwo pracuje z dużą liczbą komitetów działających w ramachprocedury zarządzania.

2.2 Liczba posiedzeń

Liczba komitetów nie jest jedynym wskaźnikiem aktywności na poziomie komitologii. Liczba posiedzeń odbytych w roku 2004 odzwierciedla w sposób ogólny intensywność prac na poziomie obszarów i w poszczególnych komitetach ( Tabela III) .

TABELA III – Liczba posiedzeń

2003 | 2004 | 2003 | 2004 |

ENTR | 59 | 54 | EAC | 23 | 28 |

EMPL | 17 | 10 | SANCO | 101 | 111 |

AGRI | 322 | 344 | JAI | 21 | 26 |

TREN | 44 | 51 | RELEX | 5 | 5 |

ENV | 54 | 64 | TRADE | 32 | 21 |

RTD | 50 | 58 | ELARG | 8 | 6 |

INFSO | 31 | 31 | AIDCO | 35 | 38 |

FISH | 25 | 22 | ECHO | 10 | 11 |

MARKT | 38 | 40 | ESTAT | 17 | 15 |

REGIO | 12 | 11 | BUDG | 6 | 6 |

TAXUD | 113 | 108 | OLAF | 1 | 2 |

Podobnie jak w roku 2003, liderem jest Rolnictwo (z 344 posiedzeniami), jako że zarządzanie różnymi rynkami rolnymi wymaga częstych spotkań. Kolejne miejsca zajmują Zdrowie i ochrona konsumentów (z 111 posiedzeniami), Podatki i unia celna (z 108 posiedzeniami) oraz grupa innych sektorów, takich jak Przedsiębiorstwa, Badania i Środowisko, w których liczba posiedzeń waha się pomiędzy 54 a 64.

2.3 Liczba opinii i środków wykonawczych

Podobnie jak poprzednie sprawozdania, niniejsze sprawozdanie dostarcza ogólne dane dotyczące formalnych opinii wydanych przez komitety[28] oraz związanych z nimi środków wykonawczych (= aktów prawnych, decyzji administracyjnych i finansowych) przyjętych przez Komisję. Te dane opisują konkretnie „wydajność” komitetów ( Tabela IV) . Całkowita liczba opinii wydanych przez komitety w roku 2004 wyniosła 2 777 (w porównaniu do 2 981 w 2003 r.); liczba przyjętych przez Komisję środków wykonawczych wyniosła 2 625 (w porównaniu do 2 768 w 2003 r.).

TABELA IV – Liczba opinii i środków wykonawczych (2004)

Opinie | Środki wykonawcze | Opinie | Środki wykonawcze |

ENTR | 89 | 59 | EAC | 128 | 115 |

EMPL | 6 | 0 | SANCO | 370 | 352 |

AGRI | 1 279 | 1 279 | JAI | 53 | 31 |

TREN | 38 | 36 | RELEX | 2 | 2 |

ENV | 42 | 40 | TRADE | 45 | 44 |

RTD | 185 | 185 | ELARG | 90 | 89 |

INFSO | 35 | 34 | AIDCO | 183 | 182 |

FISH | 29 | 26 | ECHO | 52 | 52 |

MARKT | 13 | 12 | ESTAT | 51 | 12 |

REGIO | 29 | 26 | BUDG | 2 | 2 |

TAXUD | 55 | 47 | OLAF | 1 | 0 |

Duża liczba środków wykonawczych przyjętych w niektórych obszarach polityki – Rolnictwo (1 279), Zdrowie i ochrona konsumentów (352), Badania (185), EuropAid (182) oraz Edukacja i kultura (115) – odzwierciedla po raz kolejny intensywność pracy nałożonej na Komisję w tych dziedzinach poprzez procedury komitologii.[29]

[1] Załącznik jest przedstawiony jako oddzielny dokument roboczy służb Komisji.

[2] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

[3] W przypadku opinii w ramach procedury doradczej, wystarczy zwykła większość, określona w Traktacie.

[4] Zmieniony Aktem Przystąpienia dziesięciu nowych Państw Członkowskich, Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 33.

[5] Patrz adres internetowy: http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/regcomito/registre.cfm?CL=en. Rejestr zawiera dokumenty począwszy od początku 2003 r.

[6] Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.

[7] Dz.U. L 256/19 z 10.10.2000.

[8] Patrz punkt nr 2 Porozumienia.

[9] Obecne praktyki mogą być kontynuowane po uruchomieniu rejestru; w gestii każdego działu pozostaje decyzja jakie dokumenty towarzyszące mają zostać wysłane do Parlamentu Europejskiego. Jednakże, obecne Instrukcje operacyjne dotyczące przesyłania dokumentów do rejestru i repozytorium stosują się do takich dokumentów w takim samym zakresie, jak dla przekazów obowiązkowych.

[10] Głosowanie komitetu może się odbyć w czasie zwyczajnego posiedzenia komitetu lub w drodze procedury pisemnej, zgodnie z Wewnętrznym Regulaminem komitetu.

[11] Dz.U. L 256 z 10.10.2000, str. 19. Porozumienie zastępuje pewne wcześniejsze porozumienia: porozumienie Plumb/Delors z 1988 r., porozumienie Samland/Williamson z 1996 r. oraz „modus vivendi” z 1994 r.

[12] Projekty są przesyłane po raz pierwszy przed posiedzeniem komitetu oraz, jeżeli zostaną one znacznie zmienione w trakcie posiedzenia, po raz kolejny po nim.

[13] Ten akt podstawowy musi zostać przyjęty w ramach procedury współdecydowania (art. 251 Traktatu) pomiędzy Radą a Parlamentem Europejskim.

[14] Rezolucja nr 43/2004 przyjęta 28.10.2004 (Dz.U. C174E z 14.7.2005, str. 63).

[15] Projekt rozporządzenia Komisji zmieniającego załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych postaci pasażowalnych encefalopatii gąbczastych, przedłożony Stałemu Komitetowi ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt dnia 12 października 20004 r.

[16] Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1292/2005 zmieniające załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie żywienia zwierząt (Dz.U. L 205 z 6.8.2005, str.3).

[17] Wniosek dotyczący decyzji Rady zmieniającej decyzję 1999/468/WE ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (COM (2002) 719 wersja ostateczna, przyjęty 11.12.2002).

[18] Rezolucja przyjęta dnia 2 września 2003 r. (P5-TA(2003)0352), w oparciu o sprawozdanie R. Corbetta.

[19] COM (2004) 324 wersja ostateczna z 22.4.2004 r.

[20] Projekt Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, przedłożony na posiedzeniu Rady Europejskiej w Salonikach w dniu 20.6.2003 r., art. I-35 oraz I-36.

[21] Skonsolidowana wersja projektu Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy została opublikowana w Dzienniku Urzędowym, C 310 z 16.12.2004, str. 1-465.

[22] Dokument Komisji C(2003)341.

[23] W KIERUNKU ROZSZERZONEJ UNII, Dokument strategiczny i Sprawozdanie Komisji Europejskiej na temat postępów poczynionych przez każdy kraj kandydujący na rzecz przystąpienia (9.10.2002), COM(2002) 700 wersja ostateczna, patrz pkt 3.3 (str. 25).

[24] Decyzja Komisji z 23 marca 2005 r. - C(2005)874 (art. 7).

[25] COM (1999) 710 wersja ostateczna, przyjęty dnia 20.12.1999.

[26] COM (2003) 748 wersja ostateczna, przyjęty dnia 03.12.2003.

( Dane dla AIDCO nie obejmują komitetu ds. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), który nie podlega procedurom komitologii.

[27] Rozporządzenie Rady (WE) nr 806/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 1) oraz nr 807/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 36) z dnia 14 kwietnia 2003 r. dostosowujące do decyzji 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów wspomagających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach Rady przyjętych zgodnie z procedurą konsultacji (większość kwalifikowana/jednomyślność), rozporządzenie Rady (WE) nr 1105/2003 (Dz.U. L 158 z 27.6.2003, str. 3) z dnia 26 maja 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (procedura zgody) oraz rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1) z dnia 29 września 2003 r. dostosowujące do decyzji Rady 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów, które wspomagają Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach podlegających procedurze określonej w art. 251 Traktatu WE (współdecydowanie).

[28] W tym opinie pozytywne i negatywne, wydane w następstwie formalnego głosowania w przypadku procedur regulacyjnej, zarządzania i doradczej.

[29] Należy jednakże zauważyć, że sama liczba przyjętych aktów prawnych nie wskazuje, jako taka, politycznego, gospodarczego lub finansowego znaczenia podejmowanych decyzji.