7)Przewiduje się, że kurs polityki fiskalnej strefy euro, mierzony jako zmiana wydatków pierwotnych netto w stosunku do średniego wzrostu potencjalnego, będzie ekspansywny w 2022 r. i zasadniczo neutralny w 2023 r., pod warunkiem realizacji zaplanowanego wycofania środków związanych z energią. W 2023 r. polityka fiskalna powinna unikać wzmacniania skutków inflacyjnych wynikających z obecnych szoków podażowych, a szeroko zakrojony impuls fiskalny dla gospodarki nie jest uzasadniony, zarówno na szczeblu krajowym, jak i w całej strefie euro. Wyzwanie to jest szczególnie dotkliwe dla państw członkowskich doświadczających wysokiej inflacji bazowej, również w świetle poważnych trudności gospodarczych i społecznych spowodowanych spadkiem siły nabywczej pracowników, w szczególności osób nisko uposażonych. Ponadto polityka fiskalna powinna pozostać ostrożna i łączyć wyższe inwestycje z kontrolą wzrostu bieżących wydatków pierwotnych netto. W tym kontekście oczekiwany dalszy wzrost absorpcji RRF i inwestycji finansowanych ze środków krajowych we wszystkich państwach członkowskich jest spójny z potrzebą zwiększenia inwestycji publicznych na rzecz zielonej i cyfrowej transformacji oraz bezpieczeństwa energetycznego. Jednocześnie sprawność polityki fiskalnej ułatwiłaby reagowanie na dużą niepewność i poważne ryzyko pogorszenia perspektyw gospodarczych, nie osłabiając zachęt do transformacji energetycznej. Pandemia COVID-19 spowodowała rekordowo wysokie zadłużenie w strefie euro i oczekuje się, że dług publiczny pozostanie znacznie wyższy niż przed pandemią w większości państw członkowskich strefy euro. Chociaż zagrożenia dla stabilności w perspektywie krótkoterminowej znacznie się zmniejszyły, w kilku państwach członkowskich ryzyko średnio- i długoterminowe pozostaje wysokie, a wzrost stóp procentowych ostatecznie przyczyni się do zwiększenia poziomu zadłużenia.

3)Zapewnienie odpowiedniej reakcji politycznej na pogarszające się perspektywy gospodarcze i wysoką inflację wymaga odpowiednio skalibrowanej i spójnej polityki pieniężnej i fiskalnej. Normalizacja polityki pieniężnej musi uwzględniać wysoką i zróżnicowaną inflację, a jednocześnie przeciwdziałać ewentualnemu ryzyku nieuzasadnionej i nieuporządkowanej dynamiki rynku, która stanowi poważne zagrożenie dla transmisji polityki pieniężnej w całej strefie euro. W obecnej sytuacji szeroko zakrojona ekspansja fiskalna mająca na celu wspieranie popytu dodatkowo zwiększyłaby presję inflacyjną w czasie, gdy dług publiczny jest podwyższony w kilku państwach członkowskich strefy euro. Wymaga to odpowiedniego zróżnicowania polityk fiskalnych w poszczególnych państwach członkowskich w zależności od ich sytuacji gospodarczej i fiskalnej, zgodnie z zaleceniami Rady z lipca 2022 r. Wymaga to również, aby polityki fiskalne były przygotowane pod kątem dostosowania bieżących wydatków do zmieniającej się sytuacji. Jednocześnie potrzebne są ukierunkowane i tymczasowe środki polityki fiskalnej, by udzielić wsparcia osobom i przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji, również z myślą o utrzymaniu miejsc pracy i kapitału ludzkiego, przy jednoczesnym zachowaniu sygnałów cenowych i zapewnieniu zachęt do ograniczania zużycia energii. Kluczowe znaczenie ma w dalszym ciągu ścisła koordynacja działań politycznych między państwami członkowskimi. Polityka rynku pracy i polityka społeczna również odgrywają zasadniczą rolę w przeciwdziałaniu społecznym skutkom wysokiej inflacji. Wzrost średnich wynagrodzeń nie nadąża za inflacją w 2022 r. Dynamika płac będzie wymagała zachowania starannej równowagi, tak aby zapewnić ochronę siły nabywczej pracowników – ze szczególnym uwzględnieniem osób nisko uposażonych – przy jednoczesnym unikaniu ryzyka polegającego na zasilaniu inflacji przez płace i pogłębianiu pojawiających się różnic w konkurencyjności w strefie euro i na całym świecie. Aktywne zaangażowanie partnerów społecznych pomaga określić wyzwania, w tym konkretne wyzwania w ramach unii walutowej, poprawia rozwiązania polityczne i zapewnia szerszą odpowiedzialność za agendę polityki gospodarczej i społecznej. Polityka po stronie podaży również może przyczynić się do obniżenia inflacji poprzez przyspieszenie tworzenia alternatywnych źródeł energii, zwiększenie konkurencji, poprawę alokacji zasobów oraz wspieranie wzrostu wydajności. Zagrożenia dla stabilności finansowej również wymagają stałego monitorowania.

2)Pogorszenie warunków makroekonomicznych i duże różnice cen w poszczególnych państwach członkowskich stanowią wyzwanie dla konwergencji dochodów i cyklu koniunkturalnego w strefie euro. Chociaż pandemia COVID-19 doprowadziła do głębokich, w dużej mierze jednak przejściowych rozbieżności w wynikach makroekonomicznych, miała ona ograniczony i tymczasowy wpływ na synchronizację cyklu koniunkturalnego. Kryzys energetyczny pociąga za sobą nowe niejednorodne skutki makroekonomiczne w strefie euro. Ze względu na rozbieżności między poszczególnymi krajami dotyczące ich koszyków energetycznych oraz polityk mających na celu łagodzenie skutków wstrząsu energetycznego, w strefie euro pojawiły się duże różnice w zakresie inflacji ogólnej i bazowej. Wyższe ceny energii i presja na łańcuchy dostaw miały nierównomierny wpływ na produkcję i usługi w państwach członkowskich strefy euro i mogą prowadzić do spadku względnej konkurencyjności. Chociaż dostępne wskaźniki sugerują, że luki w zakresie konkurencyjności w strefie euro były jak dotąd ograniczone, rozbieżności w saldach obrotów bieżących w strefie euro pogłębiły się ostatnio, głównie ze względu na pogarszające się bilanse energetyczne.

1)Ożywienie gospodarcze w strefie euro po pandemii COVID-19 zostało przerwane przez szereg wstrząsów zewnętrznych. Dzięki, w szczególności, zdecydowanym działaniom w zakresie polityki gospodarczej, zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym, oraz zniesieniu środków powstrzymujących rozprzestrzenianie się koronawirusa strefa euro odnotowała w 2021 r. i 2022 r. solidny wzrost PKB wynoszący odpowiednio 5,3 % i 3,2 %. Rynek pracy również okazał się odporny, a stopa bezrobocia ma osiągnąć w 2022 r. rekordowo niski poziom 6,8 %. Wzrost światowych cen energii, zwiększona niepewność i zakłócenia w łańcuchu dostaw spowodowane rosyjską wojną napastniczą przeciwko Ukrainie doprowadziły jednak do wyraźnego spowolnienia aktywności gospodarczej w drugiej połowie 2022 r., a kryzys energetyczny poskutkował ponowną oceną i obniżeniem prognoz na 2023 r. Ogólnie rzecz biorąc, wzrost PKB w strefie euro ma się zmniejszyć do zaledwie 0,3 % w 2023 r., a następnie powrócić do poziomu 1,5 % w 2024 r. Rynek energii i inne rynki towarowe napędzają inflację, która z biegiem czasu objęła również inne kategorie cen i w 2022 r. osiągnęła poziom 8,5 %. Obecnie oczekuje się, że inflacja pozostanie na wysokim poziomie w nadchodzących miesiącach i w 2023 r. utrzyma się na poziomie 6,1 %, a następnie zmniejszy się w 2024 r. Oczekuje się, że rynki pracy pozostaną stabilne, ponieważ popyt na pracę pozostaje wysoki. W związku z tym, że duża część przedsiębiorstw nadal zgłasza niedobory pracowników, w przyszłym roku bezrobocie ma wzrosnąć jedynie umiarkowanie, a następnie ponownie zmniejszy się w 2024 r. Jednocześnie oczekuje się, że wzrost płacy nominalnej zwiększy się w 2023 r., ale utrzyma się poniżej poziomu inflacji, co doprowadzi do spadku siły nabywczej gospodarstw domowych. W tym kontekście nadwyżka obrotów bieżących strefy euro zmniejszyła się wraz z silnie pogarszającym się bilansem energetycznym i – w przyszłości – nominalna deprecjacja euro w stosunku do dolara amerykańskiego i niektórych innych walut od drugiej połowy 2021 r. prawdopodobnie tylko w niewielkim stopniu zwiększy konkurencyjność ze względu na wysokie koszty energii.

8)Aby zareagować na wzrost cen energii, państwa członkowskie strefy euro wprowadziły środki, których wartość szacuje się na 1¼ % PKB w 2022 r. i do 1 % w 2023 r., przy czym spodziewany spadek jest uzależniony od kierunku zmian cen energii i realizacji zaplanowanego wycofania powiązanych środków. Podjęte dotychczas działania mają na celu głównie złagodzenie wzrostu cen, a jedynie 20 % z nich to ukierunkowane środki dotyczące dochodów. Istnieje potrzeba ograniczenia kosztów fiskalnych takich środków wsparcia, przy jednoczesnym uwzględnieniu ich efektu dystrybucyjnego w poszczególnych przedziałach dochodów, wpływu na zapotrzebowanie na energię, ewentualnych zakłóceń na jednolitym rynku i negatywnych skutków ubocznych w poszczególnych państwach. W tym celu ważne jest uzgodnienie wspólnego podejścia. Pomocny może tu być dwupoziomowy model ustalania cen energii, w ramach którego konsumenci podatni na zagrożenia korzystają z cen regulowanych do pewnego poziomu zużycia. Poza tymczasowymi środkami dotyczącymi energii inwestycje publiczne mogą przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego i zielonej transformacji. Od czasu światowego kryzysu finansowego strefa euro cierpi z powodu niskiego poziomu inwestycji, zarówno prywatnych, jak i publicznych. Działania polityczne podjęte w odpowiedzi na kryzys związany z COVID-19, przy wyjątkowym wsparciu w ramach NextGenerationEU, pomogły utrzymać poziom inwestycji publicznych, co miało pozytywny wpływ na wzrost potencjalny, zwłaszcza w państwach członkowskich o najwyższym poziomie długu publicznego. Dalsze inwestycje publiczne, w szczególności w ramach realizacji planów odbudowy i zwiększania odporności, programów polityki spójności oraz krajowych planów w dziedzinie energii i klimatu, które mają zostać zaktualizowane przez państwa członkowskie do czerwca 2023 r., mają krytyczne znaczenie dla zrównoważonego i spójnego wzrostu gospodarczego oraz dla osiągnięcia zielonej i cyfrowej transformacji.

9)9 listopada 2022 r. Komisja opublikowała komunikat w sprawie kierunków reform ram zarządzania gospodarczego UE na rzecz poprawy skuteczności nadzoru gospodarczego i koordynacji polityki w Unii. Celem komunikatu jest określenie prostszej i zintegrowanej struktury nadzoru makrofiskalnego w celu zapewnienia długookresowej stabilności długu i wspierania zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu. Kluczowymi elementami tego wniosku są: uproszczenie ram, zwiększenie poczucia odpowiedzialności na szczeblu krajowym oraz bardziej rygorystyczne egzekwowanie reguł. W komunikacie zaproponowano, by trajektorie fiskalne były oparte na średnioterminowych planach fiskalno-strukturalnych proponowanych przez państwa członkowskie w ramach przejrzystych i wspólnych ram UE. W planach tych zawarte byłyby zobowiązania fiskalne, zobowiązania w zakresie reform i inwestycji wspierające stabilność długu i zrównoważony wzrost gospodarczy oraz odzwierciedlające priorytety unijne i krajowe. Zobowiązania do wdrożenia reform i inwestycji, które byłyby przyjmowane przez Radę, umożliwiłyby wydłużenie okresu korekty fiskalnej. Utrzymując określone w Traktacie wartości referencyjne (3 % PKB w przypadku deficytu i 60 % PKB w przypadku długu), ramy bazowałyby w większym stopniu na nadzorze opartym na ryzyku, który byłby skoncentrowany na stabilności długu. W odniesieniu do procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej w komunikacie zaproponowano bardziej prospektywne ramy umożliwiające identyfikowanie na wczesnym etapie pojawiających się zagrożeń. Ocena dotycząca występowania zakłóceń równowagi będzie dalej opierać się na trzech następujących kryteriach: powadze sytuacji, rozwoju sytuacji oraz na reakcji politycznej. Kryteriom rozwoju sytuacji i reakcji politycznej danego państwa członkowskiego zostanie jednak przypisane większe znaczenie w ramach oceny.

10)Rynek pracy w strefie euro wykazał się niezwykłą odpornością dzięki wsparciu politycznemu podczas kryzysu związanego z COVID-19. W pierwszym kwartale 2022 r. łączna liczba przepracowanych godzin przekroczyła poziomy sprzed pandemii, a zatrudnienie nadal rosło w pierwszej połowie 2022 r. do rekordowo wysokich poziomów w drugim kwartale 2022 r., co spowodowało spadek stopy bezrobocia do 6,8 %, czyli najniższego poziomu od czasu wprowadzenia euro. Wciąż istnieje jednak pole do poprawy sytuacji w odniesieniu do integracji na rynku pracy kobiet, młodzieży, osób niepełnosprawnych i grup szczególnie wrażliwych. W przyszłości spodziewane spowolnienie aktywności gospodarczej będzie miało negatywny wpływ na perspektywy zatrudnienia, a stopa bezrobocia nieznacznie wzrośnie w 2023 i 2024 r. Niewiele jest dowodów na to, że kryzys związany z COVID-19 doprowadził do strukturalnego pogorszenia się problemów związanych z kojarzeniem ofert pracy z poszukującymi zatrudnienia. Istnieją jednak znaczne różnice między poszczególnymi państwami członkowskimi i sektorami dotyczące rynku pracy. Od 2019 r. najwięcej nowych miejsc pracy odnotowano w sektorze technologii informacyjnych i usług świadczonych w ramach wolnych zawodów, natomiast w branżach: transportowej, związanej z zakwaterowaniem i usług gastronomicznych odnotowano spadek liczby miejsc pracy. Zmiany demograficzne prawdopodobnie również odegrają rolę w zaostrzeniu sytuacji rynków pracy w strefie euro. Odpowiednie i skuteczne inwestycje w wysokiej jakości kształcenie i szkolenie w każdym wieku będą miały ogromne znaczenie dla złagodzenia obecnego i przyszłego niedoboru wykwalifikowanej kadry. Wzrost płac nieznacznie zwiększył się w 2022 r., co doprowadziło do łącznego wzrostu jednostkowych kosztów pracy. Utrzymuje się on jednak ogólnie na umiarkowanym poziomie i prognozuje się, że pozostanie znacznie poniżej poziomu inflacji. Przewiduje się, że realne wynagrodzenie pracowników zmniejszy się w 2022 r. o 2,8 % i o kolejne 0,9 % w 2023 r., po czym w 2024 r. lekko wzrośnie. Ugruntowane oczekiwania inflacyjne odgrywają kluczową rolę w ograniczaniu ryzyka, że szybki wzrost roszczeń płacowych jeszcze bardziej przyspieszy inflację.

11)Reformy strukturalne, w tym reformy przeprowadzane w ramach Europejskiego Zielonego Ładu lub wspierane przez RRF i plan REPowerEU, mają decydujące znaczenie dla wzmocnienia jednolitego rynku i odporności gospodarek strefy euro. Dalsza poprawa otoczenia działalności gospodarczej, w tym poprzez ograniczenie barier dla inwestycji i realokację kapitału, modernizację administracji publicznej, usunięcie restrykcyjnych ram regulacyjnych oraz przyspieszenie wydawania zezwoleń, może zwiększyć wydajność i wzrost gospodarczy. Reformy, wraz z inwestycjami, mają zasadnicze znaczenie dla zielonej i cyfrowej transformacji, w szczególności dla poprawy efektywności energetycznej, wspierania dekarbonizacji, zwiększenia dostaw i wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych oraz czystych technologii energetycznych, a także wspierania podnoszenia i zmiany kwalifikacji. Szybki i stały wzrost cen energii sprawił, że modele biznesowe sektorów energochłonnych oraz małych i średnich przedsiębiorstw znalazły się pod presją, co ma wpływ na zatrudnienie i kapitał ludzki. Skuteczne zasady postępowania w przypadku stwierdzenia niewypłacalności mogą wspierać transformację i ułatwiać realokację zasobów. Zasady postępowania w przypadku stwierdzenia niewypłacalności nadal znacznie różnią się między sobą w strefie euro, a zwiększenie ich skuteczności i harmonizacji przyczyniłoby się do dostosowania gospodarczego i wsparłoby jednolity rynek kapitałowy.

12)Do tej pory w 2022 r. sektor bankowy wykazał się ogólną odpornością. Chociaż sektor bankowy strefy euro jako całość jest dobrze wyposażony w kapitał i odnotowuje od 2021 r. poprawę rentowności, gwałtowne pogorszenie perspektyw makroekonomicznych wraz z rosnącymi stopami procentowymi może przełożyć się na słabszą jakość aktywów. Przy utrudnionym dostępie do kredytów terminowe monitorowanie ryzyka, proaktywna współpraca z dłużnikami oraz aktywne zarządzanie kredytami zagrożonymi mają istotne znaczenie dla utrzymania zdolności banków do finansowania gospodarki. Odporność instytucji kredytowych może być zagrożona przez czynniki strukturalne, w tym nadwyżkę zdolności produkcyjnych i konkurencję ze strony nowych dostawców usług finansowych. Na rynkach finansowych mogą również pojawić się inne rodzaje ryzyka. W szczególności wyższe premie z tytułu ryzyka i zaostrzenie warunków płynności mogą prowadzić do spadku cen aktywów. Ze względu na wezwania do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego może to powodować dalszą presję wykraczającą poza zaburzenie płynności, którego doświadczają już niektóre przedsiębiorstwa energetyczne. Sposób, w jaki rynki nieruchomości mieszkalnych i komercyjnych reagują na wzrost stóp procentowych, również wymaga ścisłego monitorowania, ponieważ rosnące stopy oprocentowania kredytów hipotecznych i pogarszająca się zdolność kredytowa mogą wywierać presję na spadek cen nieruchomości mieszkalnych i prowadzić do zagrożeń cyklicznych. Ponadto większej uwagi wymaga zwiększone ryzyko w cyberprzestrzeni, a niedawno uzgodniony akt w sprawie operacyjnej odporności cyfrowej wzmocni odporność przedsiębiorstw finansowych na ryzyko związane z technologiami informacyjno-komunikacyjnymi. We wrześniu 2022 r. Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego wydała ostrzeżenie, w którym zwróciła się do instytucji sektora prywatnego, uczestników rynku i odpowiednich organów o dalsze przygotowywanie się na scenariusze ryzyka zdarzeń skrajnych.

13)W czerwcu 2022 r. Eurogrupa uzgodniła, że prace nad przyszłością unii bankowej powinny koncentrować się na wzmocnieniu wspólnych ram zarządzania kryzysowego w sektorze bankowym i krajowego systemu gwarantowania depozytów, tak aby ramy te były dostosowane do wszystkich rodzajów banków. Eurogrupa zobowiązała się do dokonania przeglądu stanu unii bankowej i określenia w drodze konsensusu dalszych działań dotyczących pozostałych nierozstrzygniętych elementów w celu wzmocnienia i dokończenia budowy unii bankowej. Komisja zapowiedziała, że na początku 2023 r. zamierza przedstawić wniosek ustawodawczy w sprawie zarządzania kryzysowego i gwarantowania depozytów. Zmiany ram zarządzania kryzysowego i gwarantowania depozytów mogą przyczynić się do zwiększenia odporności sektora bankowego strefy euro. Komisja zapowiedziała również, że w pierwszej połowie 2023 r. przedstawi wniosek ustawodawczy, który ustanowi cyfrowe euro i ureguluje jego podstawowe aspekty. Będzie on również uwzględniał możliwość wprowadzenia cyfrowego euro przez EBC w 2026 r. Cyfrowe euro, które stanowiłoby uzupełnienie gotówki, mogłoby przynieść gospodarce strefy euro szereg korzyści. W szczególności wspierałoby cyfryzację gospodarki i innowacje w zakresie płatności detalicznych. Międzynarodowa rola euro nie uległa w ostatnich latach znaczącym zmianom, istnieje jednak pole do jej zwiększenia. Opracowanie cyfrowego euro mogłoby, również w kontekście obecnej sytuacji geopolitycznej, zwiększyć gospodarczą i finansową autonomię strefy euro i Unii oraz poprawić globalną stabilność finansową,

ZALECA:

państwom członkowskim należącym do strefy euro podjęcie, indywidualnie – w tym poprzez wdrażanie planów odbudowy i zwiększania odporności – i zbiorowo, w ramach Eurogrupy, następujących działań w latach 2023–2024:

1.Dalsze koordynowanie polityk fiskalnych w państwach członkowskich z myślą o szybkim przywróceniu inflacji do średniookresowego docelowego poziomu EBC wynoszącego 2 %. Powstrzymanie się od szerokiego wsparcia popytu zagregowanego w 2023 r., a jednocześnie ukierunkowanie środków polityki fiskalnej na ograniczenie wpływu wysokich cen energii na gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji. Uzgodnienie wspólnego podejścia, a w szczególności zastąpienie szeroko zakrojonych środków cenowych racjonalnym pod względem kosztów dwupoziomowym modelem ustalania cen energii obejmującym zachęty do oszczędzania energii. Określenie odpowiednio zróżnicowanych średniookresowych strategii fiskalnych w celu zapewnienia długookresowej zdolności do obsługi długu i zrównoważonego zwiększenia potencjału wzrostu gospodarczego poprzez stopniową konsolidację służącą osiągnięciu ostrożnych średniookresowych sytuacji fiskalnych, a także poprzez inwestycje i reformy.

2.Utrzymanie wysokiego poziomu inwestycji publicznych niezbędnych do zwiększenia odporności gospodarczej i społecznej oraz wsparcia zielonej i cyfrowej transformacji, w tym w celu zwiększenia efektywności energetycznej i przejścia na energię ze źródeł odnawialnych. Wdrożenie programów polityki spójności i planów odbudowy i zwiększania odporności, zapewnienie terminowej realizacji reform i inwestycji oraz zadbanie, aby aktualizacje planów były ukierunkowane i nie ograniczały ogólnych ambicji. Podjęcie dalszych kroków, w tym za pośrednictwem planu REPowerEU, w celu przyspieszenia przejścia na czystą energię i zwiększenia niezależności energetycznej Unii.

3.Wspieranie – zgodnie z praktykami krajowymi i z poszanowaniem roli partnerów społecznych – dynamiki płac, która łagodzi spadek siły nabywczej pracowników, w szczególności pracowników o niskich dochodach, przy jednoczesnym odzwierciedleniu średniookresowej zmiany w zakresie wydajności i ograniczeniu efektu drugiej rundy w odniesieniu do inflacji. Opracowanie i dostosowanie, w razie potrzeby, systemów wsparcia społecznego, aby pomóc gospodarstwom domowym znajdującym się w trudnej sytuacji w radzeniu sobie ze wstrząsem energetycznym oraz z zieloną i cyfrową transformacją, z uwzględnieniem zwiększonego zagrożenia ubóstwem. Dalsze udoskonalanie aktywnej polityki rynku pracy i podjęcie działań w celu rozwiązania problemu niedoboru wykwalifikowanej kadry. Zapewnienie skutecznego zaangażowania partnerów społecznych w kształtowanie polityki i wzmocnienie dialogu społecznego.

4.Zapewnienie, aby wsparcie dla firm, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw, które znajdują się pod presją finansową z powodu kryzysu energetycznego, było racjonalne pod względem kosztów, tymczasowe i ukierunkowane na rentowne przedsiębiorstwa. W ramach udzielanego wsparcia należy utrzymać zachęty na rzecz efektywności energetycznej oraz zachować równe warunki działania i integralność jednolitego rynku, w tym za pośrednictwem tymczasowych kryzysowych ram pomocy państwa. Zwiększenie efektywności ram prawnych dotyczących niewypłacalności w drodze zapewnienia, aby umożliwiały one skuteczne i terminowe prowadzenie postępowań w zakresie upadłości i restrukturyzacji przedsiębiorstw. Przyczynianie się do pogłębiania unii rynków kapitałowych.

5.Zachowanie stabilności makrofinansowej, utrzymanie kanałów kredytowych dla gospodarki i dalsze wspieranie integracji finansowej. Monitorowanie ryzyka związanego w szczególności z napięciami w sektorze energetycznym, rosnącymi stopami procentowymi, aktywami zagrożonymi oraz rozwojem sytuacji na rynkach nieruchomości. Dalsze aktywne angażowanie się w przygotowania do wprowadzenia cyfrowego euro.

Dalsze działania na rzecz pogłębienia unii gospodarczej i walutowej powinny uwzględniać wnioski wyciągnięte z opracowania i wdrożenia kompleksowej reakcji Unii w zakresie polityki gospodarczej na kryzys związany z COVID-19, w tym RRF i przeglądu zarządzania gospodarczego. Postępy w pogłębianiu unii gospodarczej i walutowej powinny być kontynuowane z pełnym poszanowaniem jednolitego rynku Unii oraz w sposób otwarty i przejrzysty wobec państw członkowskich spoza strefy euro.

Sporządzono w Strasburgu dnia r.