W przypadku gdy ofiary przebywające w państwie, w którym zostały wykorzystane, zostają sprowadzone do swojego państwa pochodzenia lub wracają do niego dobrowolnie, konieczna jest terminowa współpraca między odpowiednimi podmiotami w celu zapewnienia ukierunkowanych środków w zakresie pomocy, wsparcia i integracji zarówno w miejscu wyjazdu, jak i przyjazdu. Realizację tych procesów mających na celu zapewnienie ofiarom dostępu do ich praw w sprawach transgranicznych mogą ułatwiać ponadnarodowe mechanizmy ukierunkowanej pomocy, takie jak platformy współpracy transgranicznej dla odpowiednich organów publicznych i społeczeństwa obywatelskiego uczestniczących w działaniach następczych w zakresie identyfikacji ofiar handlu ludźmi, udzielaniu im pomocy i zapewnianiu ich ochrony.

Na poziomie politycznym i operacyjnym podstawowe znaczenie ma zapewnienie współpracy transgranicznej, regionalnej i międzynarodowej, m.in. poprzez rozwój i udostępnianie wiedzy oraz informowanie, a także poprzez interoperacyjność systemów informacyjnych. Dzięki takim praktykom organy ścigania i organy wymiaru sprawiedliwości są lepiej przygotowane do utrudniania działań przestępcom oraz do udzielania wsparcia ofiarom. O ile siatki przestępcze działają ponad granicami na terenie państw pochodzenia, tranzytu i przeznaczenia, prowadzenie dochodzeń oraz ściganie przestępstw podlega kompetencjom państw członkowskich w granicach ich jurysdykcji. Trudno jest prowadzić dochodzenia w sprawach transgranicznych dotyczących handlu ludźmi, gdyż tego typu sprawy wymagają zasobów, koordynacji i dobrej komunikacji między odpowiednimi organami. Aby móc walczyć z cyfrowym trybem funkcjonowania handlarzy ludźmi, organy ścigania potrzebują także zdolności, narzędzi i zorganizowanej współpracy. Ścisłą współpracę i koordynację między organami krajowymi ułatwiają agencje UE, takie jak Europol i Eurojust, w celu realizacji skutecznych działań operacyjnych umożliwiających postawienie przestępców przed sądem oraz identyfikację i ochronę ofiar.

Monitorowanie wdrażania dyrektywy w państwach członkowskich, prowadzone przez Komisję m.in. w formie publikowanych co dwa lata sprawozdań z postępów oraz rozmaitych sprawozdań zainteresowanych stron, wskazuje na to, że ten dziesięcioletni instrument może nie spełniać już swojego celu. Pomimo podjętych inicjatyw prewencyjnych nie udało się ograniczyć popytu na usługi świadczone przez wykorzystywane ofiary. Bezkarność sprawców w UE utrzymuje się, a liczba postępowań karnych i wyroków skazujących w odniesieniu do handlarzy ludźmi pozostaje niska. W normach minimalnych ustanowionych dla ofiar ich rzeczywiste potrzeby nie zawsze są w wystarczającym stopniu uwzględnione. Należy zatem przeprowadzić ocenę wdrożenia dyrektywy i w razie potrzeby na podstawie wyników tej oceny przedstawić wniosek dotyczący zmiany dyrektywy tak, aby spełniała ona swój cel.

Jednym z najpotężniejszych dostępnych narzędzi jest prawodawstwo, gdyż umożliwia ono zdefiniowanie tego przestępstwa, określanie kar i wspólnych celów na potrzeby ścigania przestępców oraz ochronę ofiar. Dyrektywa w sprawie zwalczania handlu ludźmi stanowi podstawę unijnych działań służących zwalczaniu handlu ludźmi. Komisja Europejska monitoruje i wspiera transpozycję i wdrażanie tej dyrektywy w związanych nią państwach członkowskich. W sprawozdaniu z transpozycji z 2016 r. Komisja stwierdziła, że chociaż państwa członkowskie dołożyły znacznych starań w celu transpozycji dyrektywy, nadal można osiągnąć poprawę, jeżeli chodzi o środki zapobiegawcze, środki w zakresie pomocy ofiarom – w tym dzieciom – oraz ich wsparcia i ochrony. W 2019 r. Komisja zwróciła się do państw członkowskich o przedstawienie dalszych informacji w związku z ustaleniami przedstawionymi w sprawozdaniu Komisji z 2016 r. Równolegle Komisja wspiera państwa członkowskie w skutecznym wdrażaniu dyrektywy. W tym kontekście Komisja opracowała bazę wiedzy, zapewniła wytyczne i sfinansowała specjalne działania, m.in. na rzecz inicjatyw współpracy transgranicznej. Wdrożeniu dyrektywy służą również prace Komisji w ramach unijnej sieci krajowych sprawozdawców i równoważnych struktur oraz unijnej platformy społeczeństwa obywatelskiego przeciwko handlowi ludźmi. Prawidłowa i całkowita transpozycja oraz pełne wdrożenie dyrektywy pozostaną priorytetem Komisji, gdyż ma to zapewnić, aby handlarze ludźmi nie wykorzystywali faktu obowiązywania różnych podejść w Europie, a ofiary otrzymywały taką samą ochronę w UE niezależnie od tego, gdzie przebywają. Komisja będzie nadal wspierała państwa członkowskie w ich działaniach na rzecz wdrożenia dyrektywy i będzie korzystać z uprawnień powierzonych jej na mocy Traktatów, w tym – w stosownych przypadkach – w zakresie wszczynania postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

Handel ludźmi to złożony proceder przestępczy. Handlarze ludźmi dla zysku wykorzystują trudną sytuację swoich ofiar. Po stronie popytu – w wyniku wykorzystywania ofiar przedsiębiorstwa, pracodawcy, użytkownicy i konsumenci zyskują korzyści w postaci usług, pracy i produktów. Na wszystkich etapach łańcucha handlu ludźmi ofiarom wyrządzana jest dotkliwa krótko- i długotrwała krzywda, przez co takie osoby wymagają niezwłocznego udzielenia pomocy, wsparcia i ochrony, a także muszą mieć perspektywy ponownej reintegracji, aby móc wieść lepsze życie.

W niniejszej strategii określa się kluczowe priorytety w celu skuteczniejszego zwalczania handlu ludźmi. Proponuje się w niej konkretne działania prowadzone z pełnym poszanowaniem praw podstawowych, mające na celu: wykrywanie przypadków handlu ludźmi i eliminowanie ich na wczesnym etapie, utrudnianie przestępczego procederu poprzez dążenie do tego, aby – odwrotnie niż obecnie – stał się on ryzykowny i nieopłacalny, a także ochronę ofiar i udzielanie im pomocy w odbudowaniu ich życia.

Pomimo poczynionych postępów handel ludźmi pozostaje poważnym zagrożeniem w Unii Europejskiej, a ryzyko stania się ofiarę tego procederu dotyczy tysięcy osób rocznie, szczególnie kobiet i dzieci. Handlarze ludźmi wykorzystują istniejące nierówności społeczne oraz trudną sytuację społeczno-ekonomiczną swoich ofiar, przy czym sytuacja ta uległa pogorszeniu za sprawą pandemii COVID-19, w wyniku czego sprawcom łatwiej jest znaleźć ofiary. Pandemia utrudniła również ofiarom uzyskanie dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz pomocy i wsparcia, a także ograniczyła skuteczność przeciwdziałania temu przestępstwu przez organy wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. Ponadto handlarze ludźmi przyjęli nowy model biznesowy polegający na werbowaniu i wykorzystywaniu ofiar przez internet, na które to działania trudniej jest reagować organom ścigania i wymiarowi sprawiedliwości.

Mimo to handel ludźmi występuje na całym świecie. Dochodzi do niego w każdym kraju i w każdym regionie. Mamy z nim do czynienia w dalszym ciągu również w Unii Europejskiej. Z najnowszych dostępnych danych wynika, że w latach 2017–2018 było ponad 14 000 ofiar zarejestrowanych w Unii Europejskiej. Rzeczywista liczba jest prawdopodobnie znacznie wyższa, ponieważ wiele ofiar pozostaje nieujawnionych . Niemal połowa ofiar handlu ludźmi w Unii Europejskiej to obywatele Unii, z których znaczna liczba pada ofiarą procederu w ich własnym państwie członkowskim. Większość ofiar w UE to kobiety i dziewczęta, sprzedawane do celów wykorzystywania seksualnego. Niemal co czwarta ofiara handlu ludźmi w UE jest dzieckiem. Większość handlarzy ludźmi w UE to obywatele Unii, a niemal trzy czwarte sprawców to mężczyźni. Proceder ten jest bardzo zyskowny dla przestępców, a jednocześnie przynosi ogromne koszty w wymiarze ludzkim, społecznym i ekonomicznym. Szacuje się, że w UE koszt ekonomiczny sięga nawet 2,7 mld EUR rocznie.

Handel ludźmi to proceder, który niszczy życie ludzi, odbierając im godność, wolność i prawa podstawowe. Przybiera on często formę przestępstw z użyciem przemocy, popełnianych przez zorganizowane siatki przestępcze. We współczesnym społeczeństwie taka sytuacja nie powinna mieć miejsca.

W celu lepszego uwzględnienia tych transgranicznych i ponadnarodowych wyzwań Komisja zapewni finansowanie i koordynację zestawu działań służących dalszej politycznemu i operacyjnemu usprawnieniu zwalczania handlu ludźmi. Działania te będą miały na celu: zwiększenie wymiany najlepszych praktyk, w tym w zakresie współpracy transgranicznej między organami ścigania i organami wymiaru sprawiedliwości; ułatwienie świadczenia usług doradczych przez osoby zawodowo zajmujące się problematyką handlu ludźmi na potrzeby ściślejszej współpracy i koordynacji międzyagencyjnej na szczeblu krajowym i ponadnarodowym; jeszcze skuteczniejsze wspieranie ofiar i wskazywanie im dróg dalszej pomocy w Europie i innych regionach oraz promowanie zwiększania świadomości oraz prowadzenia badań naukowych i analiz danych poprzez wspieranie współpracy między odpowiednimi organami krajowymi, takimi jak instytuty gromadzące dane i centra monitorowania. Ten zestaw działań oznacza w praktyce utworzenie bazy wiedzy ogólnej i eksperckiej na potrzeby państw członkowskich i innych zainteresowanych stron.

Dzięki zapewnieniu odpowiedniego finansowania ułatwiono prowadzenie wspólnych dochodzeń i postępowań przez organy krajowe, zwiększono zdolność organów ścigania i innych organów oraz utworzono szerokie sojusze zainteresowanych stron w kwestii międzyagencyjnego i międzydyscyplinarnego podejścia do zwalczania przestępczości. Takie finansowanie umożliwiło również zapewnienie wsparcia ofiarom oraz ich integrację w Europie i w krajach partnerskich.

Na realizację priorytetów określonych w niniejszej strategii zostaną przeznaczone odpowiednie środki finansowe w celu osiągnięcia realnego wpływu i zapewnienia odpowiedniego reagowania na różne formy wykorzystywania. Oprócz działań, którymi Komisja zarządza bezpośrednio, zaleci ona państwom członkowskim priorytetowe traktowanie działań w zakresie zwalczania handlu ludźmi w ich krajowych programach realizowanych w ramach Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu na rzecz Zarządzania Granicami i Wiz, zgodnie z priorytetami określonymi w niniejszej strategii, biorąc pod uwagę uwarunkowania i potrzeby krajowe. Do realizacji priorytetów określonych w niniejszej strategii przyczyni się również finansowanie badań w dziedzinie bezpieczeństwa w ramach programu „Horyzont Europa”. W celu wsparcia realizacji niniejszej strategii przez państwa członkowskie można także skorzystać z Instrumentu Wsparcia Technicznego.

Aby uporać się z sytuacją panującą w państwach pochodzenia i państwach tranzytu do Europy i innych regionów, zostanie uruchomione tematyczne i geograficzne finansowanie unijne w oparciu o priorytety określone w niniejszej strategii, ze szczególnym uwzględnieniem (i) aspektu płci, (ii) koordynacji darczyńców, (iii) zaangażowania lokalnych podmiotów, (iv) wsparcia na rzecz organizacji społeczeństwa obywatelskiego i lokalnych podmiotów i aktywistów, (v) szczególnych potrzeb dzieci migrujących w zakresie ich ochrony.

Kluczowe działania: Komisja: -będzie nadal wspierać państwa członkowskie we wdrażaniu dyrektywy w sprawie zwalczania handlu ludźmi, w tym za pomocą specjalnego finansowania, w szczególności w odniesieniu do aspektów płci i aspektów dotyczących dzieci; -zapewni skuteczne wdrożenie dyrektywy w sprawie zwalczania handlu ludźmi, nadając mu priorytetowe znaczenie i korzystając z uprawnień powierzonych jej na mocy Traktatów, w tym – w stosownych przypadkach – w zakresie wszczynania postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego; -rozpocznie badanie mające na celu ocenę dyrektywy w sprawie zwalczania handlu ludźmi i w oparciu o wyniki tej oceny rozważy zmianę dyrektywy; -zapewni odpowiednie finansowanie na potrzeby zwalczania handlu ludźmi na terytorium UE i poza UE.

3.Ograniczenie popytu, który sprzyja handlowi ludźmi

W ostatecznym rozrachunku działalność zorganizowanych grup przestępczych opiera się na podstawowej zasadzie ekonomicznej, zgodnie z którą działalność tych grup jest napędzana wysokim popytem . Popyt sprzyja wszelkim formom wykorzystywania osób znajdujących się w trudnej sytuacji, co handlarze ludźmi wykorzystują szczególnie w sektorach i środowiskach wysokiego ryzyka. To z kolei przynosi ogromne zyski zorganizowanym grupom przestępczym oraz osobom, które odnoszą korzyści i czerpią zyski z wykorzystywania ofiar handlu ludźmi dla ich ciał, korzystania ze świadczonych przez nie usług i wykonywanej pracy. W skali światowej roczne zyski z handlu ludźmi w 2015 r. szacowano na 29,4 mld EUR. Szacuje się, że w UE w ciągu jednego roku dochody z handlu ludźmi w celu wykorzystywania seksualnego – które jest głównym celem handlu ludźmi – wynoszą około 14 mld EUR. Kwota ta nie obejmuje dochodów z handlu ludźmi w celu wyzysku pracowników ani do celów innych form wykorzystywania. Skuteczne ograniczenie popytu jest zatem konieczne do pozbawienia handlarzy ludźmi korzyści majątkowej oraz tym samym do zapewnienia, aby przestępstwo to się nie opłacało.

Ograniczanie popytu jako element działań zapobiegawczych uwzględniono w dyrektywie w sprawie zwalczania handlu ludźmi, w której zachęca się państwa członkowskie do rozważenia kryminalizacji świadomego korzystania z usług, do których świadczenia zmusza się ofiary handlu ludźmi. Ostateczną decyzję pozostawia się jednak państwom członkowskim. W rezultacie sytuacja prawna w UE jest zróżnicowana, a pracodawcy i użytkownicy ponoszą różne konsekwencje zatrudniania ofiar handlu ludźmi lub wykorzystywania ich ciał, pracy i usług. Wzrost liczby ofiar świadczy o pogarszaniu się sytuacji i wymaga bardziej zdecydowanej i zharmonizowanej reakcji w celu ograniczenia popytu na korzystanie z nielegalnych usług, do których świadczenia zmusza się ofiary handlu ludźmi. Mając na uwadze powagę i szeroki zasięg tego przestępstwa w UE oraz zróżnicowaną sytuację prawną, która zmniejsza skuteczność działań służących ograniczeniu popytu, należy szczegółowo przeanalizować kwestię kryminalizacji świadomego korzystania z usług i produktów stanowiących efekt wyzysku ofiar. W ramach oceny dyrektywy w sprawie zwalczania handlu ludźmi Komisja przeprowadzi zatem ocenę możliwości ustanowienia unijnych norm minimalnych dotyczących kryminalizacji korzystania z wymuszonych usług ofiar handlu ludźmi.

Ważnym narzędziem w zakresie wykrywania handlu ludźmi i zapobiegania mu są kampanie uświadamiające w zakresie ryzyka związanego z tym przestępstwem. Stanowią one sposób na uświadomienie ogółowi społeczeństwa, pracodawcom i użytkownikom usług świadczonych przez ofiary istnienia problemu handlu ludźmi. Tego typu kampanie najlepiej prowadzić we współpracy z odpowiednimi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego. Dlatego też we współpracy z państwami członkowskimi i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego Komisja zorganizuje kampanię informacyjną ukierunkowaną na sektory i środowiska wysokiego ryzyka, w tym w kontekście problemu wykorzystywania seksualnego.

Problem wyzysku pracowników dotyczy 15 % wszystkich ofiar handlu ludźmi w Unii Europejskiej, przy czym coraz więcej ofiar pozostaje niewykrytych. Aby zmniejszyć te liczby, wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych musi bardziej zdecydowanie reagować na handel ludźmi w celu wyzysku pracowników. W tym kontekście organy krajowe należy zachęcać do intensyfikacji działań podejmowanych wspólnie z inspektorami pracy lub partnerami społecznymi i agencjami UE, w szczególności z Europolem, oraz z Europejskim Urzędem ds. Pracy w ramach jego kompetencji w celu prowadzenia skoordynowanych i wspólnych inspekcji w sektorach wysokiego ryzyka celem identyfikacji ofiar i osób je wyzyskujących. Ściślejsza współpraca między odpowiednimi organami państw członkowskich i innymi podmiotami za pośrednictwem europejskiej platformy na rzecz usprawnienia współpracy w zakresie przeciwdziałania pracy nierejestrowanej, dostępnej wkrótce w ramach Europejskiego Urzędu ds. Pracy, przyczyni się do zgromadzenia wiedzy eksperckiej i przykładów możliwych do powielania praktyk, między innymi do celów identyfikacji ofiar handlu ludźmi w celu wyzysku pracowników. W celu wsparcia działań służących zwiększeniu wykrywalności ofiar handlu ludźmi i częstszemu zgłaszaniu przypadków tego przestępstwa władzom należy promować inicjatywy publiczno-prywatne z udziałem przedsiębiorstw działających w sektorach i środowiskach wysokiego ryzyka, w tym poprzez angażowanie podmiotów na szczeblu regionalnym i lokalnym.

Pracodawcy również mogą przyczynić się do zmniejszenia popytu na usługi świadczone przez wykorzystywane ofiary handlu ludźmi. Jednym z głównych czynników napędzających przemyt ludzi do UE oraz handel ludźmi w obrębie UE jest poszukiwanie zatrudnienia w Unii bez wymaganego statusu prawnego. W dyrektywie w sprawie kar wobec pracodawców zakazano zatrudniania nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich, w tym ofiar handlu ludźmi. Ustanowiono w niej minimalne normy w odniesieniu do kar i innych środków, jakie mają być stosowane w państwach członkowskich wobec pracodawców, którzy naruszają przepisy tej dyrektywy. W tym roku Komisja oceni możliwość zwiększenia skuteczności dyrektywy i konieczność podjęcia dalszych działań.

Zdarza się, że przedsiębiorstwa w niektórych sektorach – takich jak sektor hotelarsko-gastronomiczny, przemysł odzieżowy, rybołówstwo, rolnictwo i budownictwo – korzystają z pracy osób znajdujących się w trudnej sytuacji. Takie przedsiębiorstwa odgrywają zatem istotną rolę i powinny stosować środki zapobiegające naruszaniu praw człowieka. Do takich środków należy ograniczanie popytu poprzez zapewnienie, aby polityka przedsiębiorstwa obejmowała cele w zakresie zwalczania handlu ludźmi, które można osiągnąć dzięki odpowiedzialnemu zarządzaniu globalnymi łańcuchami dostaw produktów oraz prowadzeniu analiz działalności przedsiębiorstwa pod kątem należytej staranności w zakresie przestrzegania praw człowieka (human rights due diligence). Planowana inicjatywa ustawodawcza Komisji w sprawie zrównoważonego ładu korporacyjnego, w której Komisja przewiduje obowiązek prowadzenia takich analiz przez przedsiębiorstwa, stanowi jedną z kluczowych inicjatyw promujących poszanowanie praw człowieka. Istotną rolę w zapewnieniu, aby zamówienia publiczne odbywały się na zasadach sprzyjających przejrzystości i dochowaniu należytej staranności w ramach łańcuchów dostaw, odgrywają również instytucje publiczne. Niedługo zostanie opublikowany podręcznik Komisji dotyczący społecznie odpowiedzialnych zamówień publicznych, który będzie zawierał wskazówki dotyczące sposobu osiągnięcia tych celów. W tym kontekście Rada wezwała państwa członkowskie do skutecznego wdrożenia Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka oraz celów zrównoważonego rozwoju, aby wyeliminować proceder pracy dzieci i pracy przymusowej oraz handlu ludźmi w globalnych łańcuchach dostaw.

W ramach nowej unijnej polityki handlowej Komisja będzie promować zrównoważone i odpowiedzialne łańcuchy wartości oparte na obowiązkowych analizach pod kątem należytej staranności, w tym skuteczne mechanizmy działania i egzekwowania w celu zapewnienia, aby w łańcuchach wartości unijnych przedsiębiorstw nie było miejsca dla pracy przymusowej. UE będzie również działać na rzecz wzmożenia wysiłków dla zapewnienia, by w łańcuchach dostaw unijnych przedsiębiorstw nie korzystano z pracy dzieci. Komisja przedstawi wytyczne mające pomóc unijnym przedsiębiorstwom we wprowadzeniu odpowiednich środków, w zależności od ryzyka, zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi i zasadami należytej staranności.

Kluczowe działania: Komisja: -przeanalizuje możliwość zmiany przepisów dyrektywy w sprawie zwalczania handlu ludźmi dotyczących kryminalizacji korzystania z wymuszonych usług ofiar handlu ludźmi; -oceni, w jaki sposób można zwiększyć skuteczność dyrektywy w sprawie kar wobec pracodawców, w tym w zakresie ochrony ofiar handlu ludźmi; -przedstawi wniosek ustawodawczy dotyczący zrównoważonego ładu korporacyjnego w celu wspierania zrównoważonej i odpowiedzialnej filozofii zarządzania przedsiębiorstwem w perspektywie długoterminowej; -przedstawi wytyczne dotyczące analiz pod kątem należytej staranności w związku z pracą przymusową zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi i zasadami należytej staranności; -zorganizuje kampanię prewencyjną – którą przeprowadzi wspólnie z państwami członkowskimi i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego – ukierunkowaną na sektory i środowiska wysokiego ryzyka. Komisja zwraca się do państw członkowskich, aby: -w dalszym ciągu koncentrowały się na reakcjach wymiaru sprawiedliwości i ich inicjatywach zapobiegawczych w odniesieniu do wszelkich form wykorzystywania, w tym handlu ludźmi do celów wykorzystywania seksualnego; -w pełni wykorzystały wsparcie odpowiednich agencji UE (takich jak Europol, Eurojust, CEPOL i Frontex) oraz usprawniły budowanie zdolności swoich podmiotów operacyjnych, w tym w celu identyfikacji potencjalnych ofiar handlu ludźmi; -poprawiły zdolności inspekcji pracy lub partnerów społecznych i ułatwiły współpracę wieloagencyjną pod kątem identyfikacji ofiar handlu ludźmi do celów wyzysku pracowników oraz z myślą o postawieniu sprawców przed sądem; -współpracowały z agencjami UE, w szczególności z Europolem, oraz z Europejskim Urzędem ds. Pracy w ramach jego kompetencji, aby zwalczać zjawisko wyzysku pracowników; -rozwijały kolejne inicjatywy publiczno-prywatne z przedsiębiorstwami w sektorach i środowiskach wysokiego ryzyka; -promowały inicjatywy dotyczące należytej staranności w globalnym łańcuchu dostaw produktów.

4.Udaremnienie działalności przestępczej w celu powstrzymania wykorzystywania ofiar

Grupy zajmujące się handlem ludźmi są dobrze zorganizowanymi i profesjonalnymi siatkami przestępczymi, działającymi także na skalę międzynarodową. Zajmują się specjalistycznymi zadaniami, w tym rekrutacją, transportem, dostarczaniem klientów, pilnowaniem ofiar lub zapewnianiem im zakwaterowania i żywności. Na potrzeby rekrutacji i wykorzystywania ofiar stosuje się przemoc, groźby, manipulację i podstęp. Grupy te są często zaangażowane w przemyt migrantów, pranie pieniędzy, korupcję, przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów oraz inne poważne przestępstwa, które wspierają ich główną działalność. „Mikrosiatki” działają głównie w obszarze wykorzystywania seksualnego, gdzie stręczycielstwo prowadzi się w grupach do pięciu osób lub indywidualnie.