[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 23.2.2010

KOM(2010)67 wersja ostateczna

2007/0286 (COD)

KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO na mocy art. 294 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczący

stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (przekształcenie)

2007/0286 (COD)

KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO na mocy art. 294 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczący

stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (przekształcenie)

PRZEBIEG PROCEDURY

Data przekazania wniosku PE i Radzie (dokument COM(2007)844 wersja ostateczna – 2007/0286 COD): | 21 grudnia 2007 r. |

Data wydania opinii przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny: | 14 stycznia 2009 r. |

Data wydania opinii przez Komitet Regionów: | 9 października 2008 r. |

Data wydania opinii przez Parlament Europejski, pierwsze czytanie: | 10 marca 2009 r. |

Data przyjęcia stanowiska Rady w pierwszym czytaniu: | 15 lutego 2010 r. |

PRZEDMIOT WNIOSKU KOMISJI

Przedmiotem wniosku jest poprawa efektywności i skuteczności obecnego prawodawstwa dotyczącego zapobiegania emisjom przemysłowym i ich kontroli poprzez osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony środowiska, zmniejszenie zbędnych obciążeń administracyjnych i minimalizację zakłócenia konkurencji w UE.

UWAGI DOTYCZĄCE STANOWISKA RADY W PIERWSZYM CZYTANIU

Uwagi ogólne

Parlament Europejski wydał opinię w pierwszym czytaniu w dniu 10 marca 2009 r. Komisja zaakceptowała w całości, w części lub zasadniczo 47 z 85 poprawek przyjętych przez Parlament Europejski w pierwszym czytaniu. 32 spośród tych 47 poprawek uwzględniono – przynajmniej częściowo – w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu.

Komisja zaakceptowała w całości, w części lub zasadniczo poprawki wyjaśniające kontekst wniosku i zgodne z jego ogólnym celem. Obejmują one zmiany mające na celu usprawnienie informowania społeczeństwa zgodnie z podejściem przyjętym we wniosku Komisji zmierzającym do zwiększenia przejrzystości w zakresie wydawania pozwoleń oraz egzekwowania i przestrzegania przepisów.

Komisja odrzuciła poprawki zmieniające charakter wniosku, takie jak poprawki zawężające zakres przepisów określających minimalne wymogi dla dużych obiektów energetycznego spalania. Komisja odrzuciła również poprawki stwarzające niepewność prawną, prowadzące do trudności we wdrażaniu lub niezgodne z podstawowymi elementami wniosku.

Uwagi szczegółowe

Poprawki Parlamentu zaakceptowane przez Komisję i włączone w całości, w części lub zasadniczo do stanowiska Rady w pierwszym czytaniu

Trzydzieści dwie poprawki ( 7, 12, 13, 14, 16, 18, 19, 21, 27, 34, 35, 36, 37, 40, 44, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 59, 64, 65, 66, 68, 71, 72, 73, 75 i 79 ) zostały w różnym stopniu włączone do stanowiska Rady w pierwszym czytaniu.

W poprawce 7 dodano przydatne odniesienie do konwencji z Aarhus. Poprawka 12 jest zasadniczo możliwa do zaakceptowania, ponieważ zawiera wyjaśnienie znaczenia pojęcia „poziomy emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami”. Poprawka 13 została włączona, ponieważ stanowi wyjaśnienie definicji pojęcia „zainteresowana społeczność”. Poprawka 14 jest możliwa do zaakceptowania w części w zakresie, w którym wyjaśnia definicję pojęcia „nowa technika”. Poprawka 16 dotyczy uwzględnienia definicji pojęcia „kontrola środowiskowa”. W poprawkach 18 i 19 wyjaśniono przepisy dotyczące udzielania pozwoleń obejmujących kilka instalacji bądź kilku operatorów. Poprawka 21 jest zasadniczo możliwa do zaakceptowania, ponieważ wyjaśniono w niej przepisy dotyczące naruszenia warunków pozwolenia. Poprawki 27 i 55 są możliwe do zaakceptowania w części, natomiast zasadniczo są możliwe do zaakceptowania w zakresie, w którym wyjaśniono w nich organizację wymiany informacji dotyczących najlepszych dostępnych technik (BAT). W poprawkach 34 i 35 uproszczono przepisy dotyczące stosowania ogólnych wiążących zasad. W poprawce 36 wprowadzono udoskonalenia w zakresie informowania społeczeństwa o zmianach dotyczących najlepszych dostępnych technik. W poprawce 37 wyjaśniono przepisy dotyczące ponownego rozpatrywania warunków pozwolenia. Poprawka 40 jest możliwa do zaakceptowania w części w zakresie, w którym stwarza odniesienie do innych odpowiednich przepisów prawodawstwa wspólnotowego. Poprawka 44 jest możliwa do zaakceptowania w części w odniesieniu do zasady ustalania minimalnej częstotliwości kontroli, ale odrzuca się proponowaną częstotliwość. W poprawkach 49 i 50 zapewniono zgodność ze zobowiązaniami w ramach konwencji z Aarhus. W poprawkach 51, 52, 53 i 54 wyjaśniono, jakie informacje są podawane do wiadomości publicznej. Poprawka 59 dotyczy udostępniania Komisji przez państwa członkowskie informacji dotyczących określania dopuszczalnych wielkości emisji. Poprawka 64 jest zasadniczo możliwa do zaakceptowania w zakresie, w którym wyjaśnia się w niej wielkości dotyczące odlewni metali nieżelaznych. W poprawce 65 uwzględniono przydatne odniesienie do współspalania w określonym zakresie (załącznik I). Poprawki 66 i 68 są możliwe do przyjęcia co do zasady w zakresie, w którym dają większą jasność prawa dotyczącą zakresu wniosku w odniesieniu do pewnych działań dotyczących gospodarki odpadami. Poprawki 71, 72, 73 i 75 są możliwe do zaakceptowania w części i zasadniczo w zakresie, w którym zwiększają zgodność odstępstw przyznanych obiektom energetycznego spalania o ograniczonym okresie działania lub wykorzystywanym na wypadek awarii, a jednocześnie nie zmniejszają wymogów obecnego prawodawstwa. Poprawka 79 jest możliwa do zaakceptowania w części, ponieważ ponownie wprowadza przepisy dotyczące monitorowania dioksyn znajdujące się w obecnym prawodawstwie.

Poprawki Parlamentu odrzucone przez Komisję, ale włączone w całości, w części lub zasadniczo do stanowiska Rady w pierwszym czytaniu

Dwanaście poprawek ( 15, 22, 23, 29, 31, 32, 33, 41, 47, 93 (taka sama poprawka jak poprawka 115 ), 97 i 117 ) zostało odrzuconych przez Komisję, ale włączonych w całości, w części lub zasadniczo do stanowiska Rady w pierwszym czytaniu.

Komisja odrzuciła poprawkę 15 , ponieważ nie powodowała ona zwiększenia jasności wniosku. Poprawka ta została częściowo uwzględniona w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu w odniesieniu do definicji pojęcia „sprawozdania bazowego” i takie uwzględnienie można traktować jako wyjaśnienie tej definicji.

Komisja odrzuciła poprawki 22, 23, 29 i 41 dotyczące ochrony gleby, ponieważ były one niezgodne z wnioskiem Komisji lub nie powodowały zwiększenia jasności tekstu. Poprawki te zostały w części i zasadniczo uwzględnione w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu w zakresie, w którym wyjaśniają środki ochrony gleby przewidziane we wniosku, a zatem są możliwe do zaakceptowania. Komisja odrzuciła poprawkę 33 dotyczącą monitorowania gleby i wód gruntowych, ponieważ zapewnia ona niższy poziom ochrony środowiska, została jednak w całości uwzględniona w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu.

Komisja odrzuciła poprawkę 31 dotyczącą dopuszczalnych wielkości emisji ze względu na jej niezgodność z jedną z podstawowych zasad wniosku Komisji i znaczne obniżenie poziomu ochrony środowiska. Poprawka została włączona w części i zasadniczo odnośnie do wymogów zapewnienia nieprzekroczenia poziomów emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami, tak aby poprawka była możliwa do zaakceptowania. Komisja odrzuciła poprawkę 32 , ponieważ proponowane zmiany były niezgodne z pozostałą częścią tekstu wniosku. Zasadniczo została ona jednak uwzględniona w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu odnośnie do informowania społeczeństwa o odstępstwach od poziomów emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami, a co za tym idzie - jest możliwa do zaakceptowania.

Stanowisko Rady w pierwszym czytaniu uwzględnia usunięcie wymogów udziału społeczeństwa w przyjmowaniu ogólnych wiążących zasad zgodnie z poprawką 47 . Komisja odrzuciła poprawkę 93 (taką samą jak poprawka 115 ) dotyczącą uwzględnienia intensywnej hodowli drobiu, ponieważ spowodowałaby ona obniżenie poziomu ochrony środowiska określonego we wniosku, poprawka została jednak uwzględniona w całości w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu. Komisja odrzuciła poprawkę 117 dotyczącą produkcji wyrobów z ceramiki, ponieważ spowodowałaby ona zawężenie zakresu prawodawstwa w porównaniu ze status quo , poprawka ta została jednak uwzględniona w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu w sposób możliwy do zaakceptowania dla Komisji. Komisja odrzuciła poprawkę 97 dotyczącą podwyższenia dopuszczalnych wielkości emisji NOx dla niektórych dużych obiektów energetycznego spalania, ponieważ spowodowałoby to pogorszenie wartości wniosku w zakresie ochrony środowiska, ale poprawka ta została zasadniczo uwzględniona w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu w sposób możliwy do zaakceptowania.

Poprawki Parlamentu zaakceptowane przez Komisję w całości, w części lub zasadniczo, ale niewłączone do stanowiska Rady w pierwszym czytaniu

Piętnaście poprawek ( 1, 5, 6, 8, 20, 42, 43, 46, 48, 56, 58, 60, 61, 62 i 69 ) Komisja zaakceptowała w całości, w części lub zasadniczo, ale poprawki te nie zostały włączone do stanowiska Rady w pierwszym czytaniu. Poprawki te dotyczą brzmienia motywów, zgłaszania danych dotyczących zgodności, powiadamiania właściwego organu po zakończeniu działalności, sprawozdań z kontroli, definicji pojęcia „zainteresowana społeczność”, nowej techniki, monitoringu, informowania opinii publicznej, poprawek do załączników, ustalenia nowych dodatkowych wymogów minimalnych w ramach procedury komitetu regulacyjnego oraz ustalania wskazówek dotyczących intensywnej hodowli drobiu.

Poprawki Parlamentu odrzucone przez Komisję i Radę i niewłączone do stanowiska Rady w pierwszym czytaniu

Obydwie instytucje odrzuciły 26 poprawek (2, 3, 4, 9, 10, 11, 17, 24, 25, 26, 28, 30, 38, 39, 45, 57, 63, 67, 70, 76, 77, 78, 80, 114, 129 i 133) .

Obydwie instytucje odrzuciły poprawki 2, 3, 4, 9, 10 i 11 , ponieważ były niezgodne z celem motywów. Obydwie instytucje odrzuciły poprawkę 17 dotycząca definicji „ogólnych wiążących zasad”, ponieważ definicja ta nie zawiera wyjaśnienia ani nie daje wartości dodanej. Poprawki 24, 25 i 26 dotyczące treści wniosków o pozwolenia, poprawka 28 dotycząca warunków pozwolenia w zakresie ochrony gleby, poprawka 30 dotycząca określenia najlepszych dostępnych technik, oraz poprawki 38 i 39 dotyczące ponownego rozpatrzenia pozwolenia zostały odrzucone przez obydwie instytucje, ponieważ poprawki te są zbędne i stwarzałyby niepewność prawną w procesie wdrażania. Poprawka 114 dotycząca rozrzucania obornika jest niezgodna ze stanowiskiem Rady w pierwszym czytaniu i jako taka została odrzucona przez obydwie instytucje. Poprawka 45 dotycząca kontroli nierutynowych jest niejasna i spowodowałaby trudności w zakresie jej wdrożenia, została zatem odrzucona przez obydwie instytucje. Obydwie instytucje odrzuciły poprawkę 57 , ponieważ spowodowałaby ograniczenie zakresu stosowania przepisów dotyczących rozbudowy obiektów energetycznego spalania. Odnośnie do zakresu rozdziału II wniosku (załącznik I), poprawki 63, 67, 70 i 129 zostały odrzucone przez obydwie instytucje, ponieważ są niezgodne ze stanowiskiem Rady w pierwszym czytaniu. Obydwie instytucje odrzuciły poprawkę 133 , ponieważ wyłączyłaby ona niektóre obiekty energetycznego spalania z zakresu obecnego prawodawstwa. Obydwie instytucje odrzuciły poprawkę 76 , ponieważ rozszerzałaby ona zakres monitorowania emisji CO na obiekty energetycznego spalania, dla których nie określa się dopuszczalnych wielkości emisji. Obydwie instytucje odrzuciły poprawkę 77 , ponieważ spowodowałaby ona zmianę systemu kontroli zgodności dla obiektów energetycznego spalania. Poprawki 78 i 80 dotyczące odstępstw w zakresie monitorowania emisji ze spalarni odpadów zostały odrzucone przez obydwie instytucje, ponieważ są niezgodne z wnioskiem Komisji i ze stanowiskiem Rady w pierwszym czytaniu.

Zmiany wprowadzone do wniosku przez Radę

Rada zaproponowała następujące główne zmiany we wniosku Komisji:

Wymiana informacji na temat najlepszych dostępnych technik (BAT). W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu podtrzymano zasadę i treść wymiany informacji określone we wniosku Komisji, ale dodano przepisy dotyczące roli forum, jednocześnie dostarczając więcej szczegółów na temat procesu opracowywania i treści dokumentów referencyjnych BAT. Komisja zgadza się na włączenie tych dodatkowych przepisów, które są zgodne z obecnym procesem opracowywania dokumentów referencyjnych BAT. Komisja przyjmuje jednak z ubolewaniem fakt, że stanowisko Rady w pierwszym czytaniu przewiduje przyjmowanie niewiążących wskazówek odnośnie do art. 13 ust. 3 lit. c) i d) w ramach procedury komitetu regulacyjnego, ponieważ na mocy Traktatu Komisja posiada do tego własne autonomiczne prawo. Przepisy stanowiska Rady w pierwszym czytaniu nie mają wpływu na to prawo (zob. deklaracja w załączniku do niniejszego komunikatu).

Procedura przyjmowania wniosków dotyczących BAT. Stanowisko Rady w pierwszym czytaniu przewiduje na mocy art. 13 ust. 5 przyjmowanie w ramach procedury regulacyjnej (art. 291 TFUE) wniosków dotyczących BAT (części dokumentów referencyjnych BAT określających w szczególności wielkości emisji związane z BAT). W porozumieniu politycznym Rady zaproponowano jednak procedurę regulacyjną połączoną z kontrolą. Komisja nie podziela stanowiska Rady, że art. 291 TFUE jest najwłaściwszą podstawą prawną do przyjęcia środków przewidzianych w art. 13 ust. 5. Środki te mają zastosowanie ogólne i mają za zadanie uzupełnić akt prawny o pewne nowe elementy inne niż istotne. W związku z tym ich przyjęcie powinno podlegać procedurze przewidzianej dla aktów delegowanych (art. 290 TFUE) (zob. deklaracja w załączniku do niniejszego komunikatu).

Komisja odnotowuje również, że zmiany wprowadzone przez Radę będą nakładały na Komisję dodatkowe zadania, co spowoduje zwiększenie liczby pracowników oddelegowanych przez Komisję do zadań związanych z procedurą opracowywania i przyjmowania dokumentów referencyjnych BAT.

Dopuszczalne wielkości emisji w odniesieniu do wielkości emisji związanych z BAT. W art. 15 ust. 3 stanowiska Rady w pierwszym czytaniu zapewniono właściwym organom większą elastyczność w zakresie określania dopuszczalnych wielkości emisji przy jednoczesnym zagwarantowaniu sytuacji, w której emisje nie przekroczą poziomów związanych z BAT określonych we wnioskach dotyczących BAT. Komisja przyjmuje te zmiany z ubolewaniem, ale może zaakceptować to podejście, ponieważ zostały wprowadzone niezbędne zabezpieczenia w formie wymogów w zakresie monitorowania i sprawozdawczości w celu zapewnienia zgodności z oczekiwanymi celami dotyczącymi ochrony środowiska. Odstępstwo od stosowania art. 15 ust. 3 w szczególnych przypadkach na podstawie pewnych kryteriów zostało utrzymane, ale Komisja z żalem przyjmuje fakt, że możliwość określenia tych kryteriów w ramach procedury komitetu regulacyjnego została zastąpiona określeniem wytycznych. Jednakże w celu osiągnięcia porozumienia Komisja akceptuje to podejście.

Ocena uprawnień, które mają zostać przyznane Komisji w odniesieniu do art. 41 (przepisy dotyczące obiektów energetycznego spalania) i art. 48 ust. 5 (monitorowanie pewnych emisji ze spalarni odpadów). Komisja nie podziela poglądu Rady, że art. 291 TFUE jest najwłaściwszą podstawą prawną do przyjęcia środków przewidzianych w art. 41 i art. 48 ust. 5. Środki te mają zastosowanie ogólne i mają za zadanie uzupełnić akt prawny o pewne nowe elementy inne niż istotne. W związku z tym ich przyjęcie powinno podlegać procedurze przewidzianej dla aktów delegowanych (art. 290 TFUE) (zob. deklaracja w załączniku do niniejszego komunikatu).

Ponowne rozpatrywanie pozwoleń. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu utrzymano przedstawiony we wniosku obowiązek ponownego rozpatrywania przez właściwe organy i, w razie potrzeby, aktualizacji warunków pozwolenia po opublikowaniu decyzji w sprawie wniosków dotyczących BAT. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu wydłużono jednak ten okres z czterech do pięciu lat po takiej publikacji. Komisja z przykrością przyjmuje tę zmianę, ale akceptuje ją, ponieważ takie przedłużenie jest ograniczone, a rzeczywista częstotliwość ponownego rozpatrywania wniosków pozostanie bez zmian.

Ochrona gleby. Stanowisko Rady w pierwszym czytaniu zawiera dodatkowe wymogi w zakresie zapobiegania skażeniu gleby i wód gruntowych, które to wymogi należy uwzględnić w warunkach pozwolenia. Podejście polegające na określeniu minimalnych częstotliwości monitorowania gleby i wód gruntowych zostało zachowane, jednak właściwe organy mogą ustalić monitorowanie z mniejszą częstotliwością bazując na regularnych ocenach ryzyka skażenia. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu utrzymano przepisy dotyczące opracowywania sprawozdań bazowych i wymogów w momencie zakończenia działalności przy jednoczesnym zapewnieniu pewnej dozy elastyczności w zakresie wdrożenia tych przepisów. Chociaż Komisja preferuje swój pierwotny wniosek, zmiany uważa się za możliwe do zaakceptowania, ponieważ nie naruszają one podstawowych zasad wniosku.

Kontrole. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu utrzymano podejście zastosowane we wniosku z następującymi najważniejszymi zmianami. Określenia częstotliwości wizyt w terenie dotyczących instalacji należy dokonać w oparciu o systematyczną ocenę zagrożeń dla środowiska naturalnego (we wniosku ocena zagrożeń była wymagana jedynie w przypadku odstępstwa od obowiązku przeprowadzenia dorocznej wizyty w terenie). Częstotliwość ta nie może być większa niż jeden rok lub trzy lata w przypadku instalacji stwarzających odpowiednio największe i najmniejsze zagrożenie. Komisja uznaje taki wymóg za przydatny, ponieważ zapewnia on zabezpieczenia w zakresie wyznaczania częstotliwości wizyt w terenie. Mimo że Komisja ubolewa nad usunięciem zasady stosowania procedury komitetu regulacyjnego do celów określania kryteriów w zakresie oceny zagrożeń, uznaje kryteria określone w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu za odpowiednie.

Data uruchomienia nowych dużych obiektów energetycznego spalania. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu przesunięto termin stosowania norm dla nowych dużych obiektów energetycznego spalania z 2016 r. na termin dwa lata po wejściu w życie tej dyrektywy. Komisja zgadza się na ten termin, ponieważ nowe normy zostały od 2006 r. uznane za BAT dla nowych obiektów, a takie obiekty mogą pod względem technicznym i ekonomicznym osiągać te nowe wielkości.

Tymczasowe odstępstwa dotyczące działających dużych obiektów energetycznego spalania. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu wprowadza się następujące tymczasowe odstępstwa:

- Chociaż 1 stycznia 2016 r. pozostaje datą wejścia w życie zmienionych dopuszczalnych wielkości emisji, państwa członkowskie mogą do 2020 r. wdrożyć przejściowy plan krajowy, pod warunkiem że emisje z obiektów ogółem ujęte w planie nie przekraczają rocznych limitów zmniejszających się prostoliniowo w latach 2016-2019. Począwszy od 2019 r. limit pozostaje taki sam aż do końca 2020 r.

- Ewentualne zwolnienie z wymogu osiągnięcia zgodności ze zmienionymi dopuszczalnymi wielkościami emisji dla następujących rodzajów obiektów: do końca 2023 r. dla obiektów o ograniczonej żywotności (nieprzekraczającej 20 000 godzin funkcjonowania); do końca 2019 r. dla instalacji wchodzących w skład małych wydzielonych układów; do końca 2023 r. dla ciepłowni lokalnych spełniających określone szczególne warunki.

Chociaż Komisja preferowałaby, by odstępstwa te nie zostały uwzględnione, to akceptuje wprowadzone przepisy w celu osiągnięcia porozumienia, ponieważ odstępstwa takie mają charakter przejściowy i zachowana jest integralność wniosku w zakresie ochrony środowiska, a jednocześnie stanowią dla państw członkowskich ułatwienie w zakresie jak najszybszego dostosowania dużych obiektów spalania energetycznego do BAT.

Wymogi szczególne dotyczące pewnych dużych obiektów energetycznego spalania. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu określono różne dopuszczalne wielkości emisji dla obiektów o ograniczonym okresie działania (nieprzekraczającym 1 500 godzin rocznie) i wprowadzono minimalne stopnie odsiarczania dla instalacji, które nie są w stanie osiągnąć dopuszczalnych wielkości emisji SO2 nawet przy zastosowaniu BAT, ze względu na specjalny charakter wykorzystywanych miejscowych paliw stałych. Komisja uznaje, iż takie przepisy są przydatne i uzasadnione dla celów rozwiązania podniesionych kwestii technicznych przy jednoczesnym zachowaniu integralności środowiskowej wniosku.

Zasady łączenia dotyczące obiektów energetycznego spalania. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu wprowadzono próg de minimis w wysokości 15 MW dla stosowania zasad łączenia. W konsekwencji niewielkie pojedyncze jednostki zostaną wyłączone z określenia całkowitej mocy obiektów energetycznego spalania składających się z kilku jednostek odprowadzających gazy odlotowe przez wspólny komin. Komisja przyjmuje z ubolewaniem fakt, że Rada osłabia w ten sposób stosowanie zasad łączenia, ale akceptuje próg de minimis na poziomie 15 MW, ponieważ będzie on dotyczyć niewielkich obiektów o ograniczonym wpływie na środowisko.

Klauzula przeglądu dotycząca pewnych instalacji energetycznego spalania. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu wprowadzono klauzulę umożliwiającą Komisji przegląd potrzeb w zakresie zmian i ustalania dopuszczalnych wartości w odniesieniu do pewnych szczególnych obiektów energetycznego spalania, które nie podlegają minimalnym normom lub w przypadku których nie była możliwa zmiana minimalnych wymogów określonych w obecnym prawodawstwie ze względu na brak aktualnych informacji dotyczących BAT, a w razie potrzeby przedstawienie wniosku legislacyjnego do końca 2013 r. Komisja popiera taką klauzulę przeglądu, ponieważ wynik zmiany odpowiednich dokumentów referencyjnych BAT można uwzględnić jako część procesu przeglądu.

Zakres. Komisja zaproponowała we wniosku rozszerzenie zakresu obecnego prawodawstwa odnośnie do pewnych działań. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu nie uwzględniono zawartego we wniosku rozszerzenia dotyczącego spalania paliw w obiektach o całkowitej mocy cieplnej 20-50 MW oraz intensywnej hodowli. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu zmodyfikowano ponadto określony we wniosku zakres odnoszący się do działań dotyczących gospodarki odpadami i produkcji wyrobów z ceramiki. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu zniesiono również określony we wniosku wymóg dotyczący rozrzucania obornika w oparciu o BAT. Chociaż Komisja preferuje swój pierwotny wniosek odnośnie do rozszerzenia zakresu oraz znajdujące się we wniosku przepisy dotyczące stosowania obornika, zmiany są możliwe do zaakceptowania przy uwzględnieniu wprowadzenia klauzuli przeglądu dla tych konkretnych kwestii.

Handel uprawnieniami do emisji NOx i SO2. W stanowisku Rady w pierwszym czytaniu wprowadzono motyw dotyczący rozpoznania możliwości w zakresie instrumentów rynkowych takich jak handel uprawnieniami do emisji NOx i SO2. Jest to odzwierciedleniem prowadzonej przez Komisję oceny bez przesądzania o jej wyniku.

Wykonanie przekazania i sprzeciw wobec aktów delegowanych (art. 76 i 78). Zgodnie z komunikatem w sprawie wprowadzenia w życie art. 290 TFUE[1] i na podstawie analizy określonych środków przewidzianych w stanowisku Rady, a także uwzględniając prawo odwołania przewidziane w dokumencie Prezydencji, Komisja opowiada się za przekazaniem uprawnień na czas nieokreślony, ale akceptuje podejście Rady (okres 5 lat z dorozumianym przedłużeniem). Komisja wyraża ponadto ubolewanie, że w stanowisku Rady w pierwszym czytaniu wprowadzono termin trzech miesięcy dla wyrażenia przez Radę i Parlament Europejski sprzeciwu wobec delegowanego aktu. Komisja opowiada się za terminem wynoszącym dwa miesiące, który można by przedłużyć o jeden miesiąc na wniosek Parlamentu Europejskiego lub Rady. Sprzyjałoby to zwiększeniu skuteczności procedur bez szkody dla zasady przewidującej łączny termin wynoszący trzy miesiące.

Konsultacje z ekspertami w ramach prac przygotowawczych do przyjęcia aktów delegowanych (motyw 39).

Komisja nie popiera motywu dotyczącego konsultacji z ekspertami na etapie przygotowania aktów delegowanych. Komisja stoi na stanowisku, że grupy ekspertów nie mogą odgrywać formalnej roli instytucjonalnej. Przepisów dotyczących udziału ekspertów w przygotowaniu aktów delegowanych nie można zatem uwzględnić w aktach podstawowych. W tym zakresie Komisja odnosi się do komunikatu z dnia 9 grudnia 2009 r.

4. PODSUMOWANIE

Zmiany wprowadzone przez Radę są możliwe do zaakceptowania, ponieważ są zgodne z wnioskiem Komisji i stanowi on ich podstawę, z wyjątkiem pewnych ocen wykonanych przez Radę dotyczących przekazania uprawnień przewidzianego w art. 290 i 291 (TFUE). Z tego powodu Komisja wnosi sprzeciw wobec stanowiska Rady w pierwszym czytaniu przyjętego jednogłośnie w dniu 15 lutego 2010 r.

ZAŁĄCZNIK I

Oświadczenie Komisji dotyczące tabel korelacji

Komisja przypomina swoje stanowisko dotyczące stworzenia przez państwa członkowskie tabel korelacji pokazujących związek środków transpozycji przyjętych przez państwa członkowskie z dyrektywą, co leży w interesie obywateli, lepszego stanowienia prawa i przejrzystości oraz ma na celu ułatwienie badania zgodności przepisów krajowych z przepisami wspólnotowymi.

W tym przypadku Komisja nie sprzeciwia się porozumieniu w Radzie w perspektywie pomyślnego zakończenia procedury międzyinstytucjonalnej w tej kwestii i w kontekście trwających horyzontalnych rozmów na ten temat między instytucjami.

Oświadczenie Komisji dotyczące art. 13 ust. 3 lit. c) i d)

Komisja stoi na stanowisku, że przyjęcie przez nią niewiążących wskazówek nie powinno podlegać procedurze komitetowej, ponieważ na mocy Traktatu Komisja ma do tego własne autonomiczne prawo.

Komisja uważa zatem, że przepisy art. 13 ust. 3 lit. c) i d) dotyczące przyjmowania wskazówek w ramach procedury regulacyjnej nie mają wpływu na to prawo.

Oświadczenie Komisji na temat oceny uprawnień, które mają zostać przyznane Komisji w odniesieniu do art. 13 ust. 5, art. 41 i art. 48 ust. 5

Komisja nie podziela poglądu Rady, że art. 291 TFUE jest najwłaściwszą podstawą prawną do przyjęcia środków przewidzianych w art. 13 ust. 5, art. 41 i art. 48 ust. 5. Środki te mają zastosowanie ogólne i mają za zadanie uzupełnić akt podstawowy o pewne nowe elementy inne niż istotne. W związku z tym ich przyjęcie powinno podlegać procedurze przewidzianej dla aktów delegowanych (art. 290 TFUE).

[1] COM(2009)673 wersja ostateczna