2.

wzywa wiceprzewodniczącego Komisji / wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radę, delegatury UE, państwa członkowskie i Komisję, aby w ramach prac nad kompleksową strategią UE wobec Rosji i w odpowiedzi na erozję praworządności, podstawowych wolności i praw człowieka w Rosji skoncentrowały się na: a) wprowadzeniu nowej warunkowości w stosunkach UE-Rosja, mającej na celu położenie kresu wewnętrznym represjom w Rosji wobec działaczy politycznych i społeczeństwa obywatelskiego, obrońców praw człowieka i prawników, polityków opozycji, dziennikarzy, niezależnych mediów, związków zawodowych i organizacji pozarządowych, a także – jeżeli problem ten nie zostanie rozwiązany – na wprowadzeniu nowych sankcji UE, takich jak odcięcie rosyjskim oligarchom i urzędnikom odpowiedzialnym za łamanie praw człowieka dostępu do zakupów nieruchomości, wiz, produktów finansowych itp. w UE; b) podejmowaniu działań w stosunkach UE-Rosja i we wszelkich dialogach z Rosją w celu zajęcia się kwestią praw człowieka, aby dokładnie odzwierciedlić powagę naruszeń praw człowieka w Rosji, w szczególności w okresie od stycznia 2021 r.; dalszym okazywaniu solidarności i jedności działań, aby skoordynować swoje stanowiska w sprawie Rosji w celu ograniczenia negatywnych skutków niedawno przyjętych restrykcyjnych przepisów w Rosji, a także rozważeniu pomysłu podziału ciężaru sankcji gospodarczych wobec rosyjskiego reżimu między państwa członkowskie w duchu sprawiedliwości, wstrzymaniu realizacji projektów strategicznych, takich jak Nord Stream 2, oraz uzupełnieniu obecnego globalnego systemu sankcji UE w zakresie praw człowieka o podobny system zajmujący się korupcją; c) podejmowaniu skoordynowanych działań, aby powstrzymać i ograniczyć negatywny wpływ niedawno przyjętych restrykcyjnych przepisów w Rosji oraz priorytetowo potraktować strategiczną współpracę z działaczami na rzecz demokracji i praw człowieka w Rosji, w szczególności poprzez uwzględnianie problematyki praw człowieka, w tym równości płci, oraz konsultacji ze społeczeństwem obywatelskim, we wszystkich dialogach i obszarach współpracy UE-Rosja, w tym poprzez współpracę w zakresie cyfryzacji i zmiany klimatu, a także w ramach wszelkich programów współpracy edukacyjnej i kulturalnej, przy czym przy ocenie tej współpracy należy regularnie przeprowadzać oceny wpływu na prawa człowieka; d) dokonaniu oceny, które instytucje, organizacje i media mające bliskie powiązania z rządem rosyjskim powinny być monitorowane pod kątem ich działalności w UE; e) zwiększeniu wsparcia dla obrońców praw człowieka, niezależnych organizacji pozarządowych i mediów, społeczeństwa obywatelskiego oraz osób broniących swobód politycznych i obywatelskich w Rosji, np. poprzez bardziej zaangażowaną reakcję na wysokim szczeblu na kluczowe sprawy będące przedmiotem zaniepokojenia, w tym próby otrucia Władimira Kary-Murzy, poprzez pełne wykorzystanie wizyt ambasadorów i innych urzędników w regionach w celu podnoszenia kwestii dotyczących praw człowieka i spotykania się z obrońcami praw człowieka i społeczeństwem obywatelskim, a także poprzez strategiczne wykorzystywanie mediów społecznościowych, komentarzy i artykułów prasowych do wyrażenia wsparcia dla obrońców praw człowieka, w tym w Rosji i za pomocą niezależnych rosyjskich kanałów, jak również poprzez wspieranie niezależnych dziennikarzy w Rosji w razie zagrożenia za pomocą działań dyplomatycznych lub konsularnych, w tym elastycznej polityki wizowej; mając na uwadze, że Parlament podkreśla, iż współpraca ze społeczeństwem obywatelskim musi być filarem przyszłego nowego strategicznego podejścia UE wobec Rosji, i wzywa państwa członkowskie do rozważenia przyjęcia zagrożonych lub zakazanych organizacji pozarządowych z Rosji i umożliwienia im w razie potrzeby działania z terytorium UE, a także do zwiększenia wsparcia dla działań obrońców praw człowieka oraz, w stosownych przypadkach, ułatwienia wydawania im wiz nadzwyczajnych i zapewnienia im tymczasowego schronienia w państwach członkowskich UE; f) potrzebie kontynuowania współpracy społeczeństwa obywatelskiego z Rosją i w związku z tym na stawieniu czoła coraz większym przeszkodom stawianym przez władze rosyjskie na drodze do kontaktów międzyludzkich, współpracy społeczeństwa obywatelskiego i wsparcia dla rosyjskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego; g) potępieniu nowych form ukrytych represji mających na celu karanie pracowników, lekarzy szpitali, nauczycieli i pracowników służb socjalnych, zarówno w stolicy, jak i w innych miejscach, za udział w demonstracjach lub wspieranie przeciwników obecnego reżimu; h) potrzebie pilnego poruszenia przez UE i jej państwa członkowskie na forum Rady Europy kwestii niedawnego przyjęcia przez Federację Rosyjską autorytarnych aktów ustawodawczych w kontekście wypełniania przez nią międzynarodowych zobowiązań wobec Rady Europy; i) podejmowaniu skoordynowanych działań z międzynarodowymi partnerami o podobnych poglądach, w tym z państwami G-7, wzywających władze rosyjskie do zaprzestania represji wewnętrznych wobec działaczy na rzecz demokracji, działaczy społeczeństwa obywatelskiego i obrońców praw człowieka, co powinno obejmować również interwencje na wysokim szczeblu i interwencje publiczne, skoordynowane inicjatywy i stałą kontrolę na międzynarodowych i regionalnych forach zajmujących się prawami człowieka, takich jak Rada Europy, OBWE i Rada Praw Człowieka ONZ; j) przeprowadzaniu regularnych ocen wpływu na prawa człowieka w celu dopilnowania, by współpraca z władzami rosyjskimi nie podważała celów w zakresie praw człowieka i nie przyczyniała się bezpośrednio ani pośrednio do naruszeń praw człowieka; k) zachęcaniu unijnych miast, które prowadzą aktywne projekty partnerskie ze swoimi odpowiednikami w Rosji, do dokonania przeglądu i aktualizacji tych porozumień w celu uwzględnienia wymiaru praw człowieka oraz skoncentrowania współpracy głównie na społeczeństwie obywatelskim i kontaktach międzyludzkich; l) realizacji apelu Parlamentu do delegatury UE i krajowych przedstawicielstw dyplomatycznych w Rosji o uważne monitorowanie sytuacji i procesów sądowych więźniów politycznych na miejscu, a także o zaoferowanie im wszelkiego potrzebnego wsparcia oraz o wspólne działania na rzecz ich szybkiego uwolnienia; m) unikaniu legitymizowania urzędników odpowiedzialnych za łamanie praw człowieka i represje, na przykład poprzez zadbanie o to, by ambasadorowie i goście wysokiego szczebla unikali dyskrecjonalnych spotkań z urzędnikami zaangażowanymi w działania represyjne, na przykład z członkami Dumy Państwowej, którzy uczestniczyli w pracach nad ustawą o „obcych agentach”, takimi jak Andriej Klimow; odnośnym monitorowaniu dwustronnych forów, takich jak dialog z Trianon i dialog z Soczi; ocenie ich przerwania na przykładzie dialogu z Petersburgu, w ramach którego podjęto decyzję o zawieszeniu spotkań, dopóki część uczestników będzie dyskryminowana jako „niepożądane organizacje zagraniczne”;