(1) W 1967 r., gdy Rada przyjęła na podstawie dyrektyw Rady 62/227/EWG (1) i 67/228/EWG (2) wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT), podjęto zobowiązanie do ustanowienia docelowego systemu VAT dotyczącego opodatkowania wymiany handlowej między państwami członkowskimi funkcjonującego w podobny sposób, jakby miało to miejsce w jednym państwie członkowskim. Ponieważ nie było odpowiednich warunków politycznych i technicznych do wprowadzenia takiego systemu, po zniesieniu z końcem 1992 r. granic fiskalnych między państwami członkowskimi przyjęto przepisy przejściowe dotyczące VAT. Obowiązująca dyrektywa Rady 2006/112/WE (3) przewiduje, że te przepisy przejściowe należy zastąpić przepisami docelowymi opartymi, co do zasady, na opodatkowaniu dostaw towarów i świadczenia usług w państwie członkowskim pochodzenia.

(1) W 1967 r., gdy Rada przyjęła na podstawie dyrektyw Rady 67/227/EWG (1) i 67/228/EWG (2) wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT), podjęto zobowiązanie do ustanowienia docelowego systemu VAT dotyczącego opodatkowania wymiany handlowej między państwami członkowskimi funkcjonującego w podobny sposób, jakby miało to miejsce w jednym państwie członkowskim. Ponieważ nie było odpowiednich warunków politycznych i technicznych do wprowadzenia takiego systemu, po zniesieniu z końcem 1992 r. granic fiskalnych między państwami członkowskimi przyjęto przepisy przejściowe dotyczące VAT. Obowiązująca dyrektywa Rady 2006/112/WE (3) przewiduje, że te przepisy przejściowe należy zastąpić przepisami docelowymi opartymi, co do zasady, na opodatkowaniu dostaw towarów i świadczenia usług w państwie członkowskim pochodzenia. Te przepisy przejściowe obowiązują już jednak od dziesięcioleci, w wyniku czego powstał skomplikowany tymczasowy system VAT podatny na wewnątrzunijne transgraniczne oszustwa związane z VAT. Te przepisy przejściowe mają szereg wad, które powodują, że system VAT ani nie jest w pełni efektywny, ani nie spełnia wymogów prawdziwie jednolitego rynku. Słabość tymczasowego systemu VAT stała się widoczna już po kilku latach od jego wprowadzenia. Od tego czasu podjęto szereg działań o charakterze ustawodawczym (poprawa współpracy administracyjnej, krótsze terminy przekazywania informacji podsumowujących, sektorowy mechanizm odwrotnego obciążenia) i nieustawodawczym. Niedawno przeprowadzone badania na temat luki w podatku VAT wykazały jednak, że kwoty niepobranego VAT są nadal ogromne. Jest to pierwszy wniosek ustawodawczy od wprowadzenia w 1992 r. obecnie obowiązujących przepisów dotyczących VAT, a jego celem jest wyeliminowanie przyczyny oszustw transgranicznych. W komunikacie z 28 października 2015 r. pt. „Usprawnianie jednolitego rynku: więcej możliwości dla obywateli i przedsiębiorstw” Komisja uznała złożoność obecnych przepisów o VAT za jedną z głównych przeszkód dla urzeczywistnienia jednolitego rynku. W tym samym czasie luka w podatku VAT, definiowana jako różnica kwoty rzeczywistych wpływów z VAT i teoretycznie należnej kwoty tych wpływów, wzrastała, osiągając w 2015 r. 151,5 mld EUR w UE-28. Świadczy to o potrzebie pilnej i kompleksowej reformy systemu VAT z myślą o wprowadzeniu docelowego systemu VAT, aby ułatwić i uprościć transgraniczny handel wewnątrzunijny i w większym stopniu uodpornić ten system na oszustwa.