ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
21.

Apeluje do Komisji Europejskiej i państw członkowskich o zwiększenie dostępu do inicjatyw wsparcia technicznego na rzecz ekologicznego planowania budżetu, z których korzystać można obecnie głównie na szczeblu krajowym. Wyraża w związku z tym gotowość do wprowadzenia – we współpracy z Komisją Europejską, OECD, I4CE i innymi właściwymi podmiotami – obowiązkowych szkoleń dla członków KR-u w zakresie ekologicznego planowania budżetu, jako pierwszego kroku w kierunku podnoszenia świadomości i przekazywania odpowiedniej wiedzy fachowej na temat stosowania tego podejścia do budżetu.
Chociaż konieczne jest zadbanie o to, aby zniechęcać do stosowania praktyk unikania opodatkowania, należy zapobiec negatywnym skutkom dla mniejszych przedsiębiorstw wielonarodowych na rynku wewnętrznym. W tym celu niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie wyłącznie do podmiotów z siedzibą w Unii, które wchodzą w skład grup przedsiębiorstw wielonarodowych lub dużych grup krajowych osiągających roczny próg skonsolidowanych przychodów w wysokości co najmniej 750 000 000 EUR. Próg ten byłby spójny z progiem obowiązujących międzynarodowych zasad podatkowych, takich jak zasady wymiany informacji o jednostkach wchodzących w skład grupy podmiotów. Podmioty objęte zakresem niniejszej dyrektywy określa się mianem podmiotów kwalifikowanych. Niektóre podmioty należy wyłączyć z zakresu stosowania dyrektywy ze względu na ich szczególny cel i status. Wyłączone byłyby podmioty, które nie są nastawione na zysk i prowadzą działalność w interesie ogólnym i z tych powodów nie podlegają raczej opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym mają siedzibę. W celu ochrony tych szczególnych interesów należy wyłączyć z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy podmioty rządowe, organizacje międzynarodowe, organizacje nienastawione na zysk i fundusze emerytalne . Z zakresu dyrektywy należy również wyłączyć fundusze inwestycyjne i wehikuły inwestujące w nieruchomości, które znajdują się na szczycie łańcucha własności, ponieważ w przypadku tych tak zwanych podmiotów pośredniczących uzyskany dochód jest opodatkowywany na poziomie właścicieli.

Konieczne jest zadbanie o to, aby zniechęcać do stosowania praktyk unikania opodatkowania. Jednocześnie należy zapobiec negatywnym skutkom dla mniejszych przedsiębiorstw wielonarodowych na rynku wewnętrznym. W tym celu niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie wyłącznie do podmiotów z siedzibą w Unii, które wchodzą w skład grup przedsiębiorstw wielonarodowych lub dużych grup krajowych osiągających roczny próg skonsolidowanych przychodów w wysokości co najmniej 750 000 000 EUR. Próg ten byłby spójny z progiem obowiązujących międzynarodowych zasad podatkowych, takich jak zasady wymiany informacji o jednostkach wchodzących w skład grupy podmiotów. Podmioty objęte zakresem niniejszej dyrektywy określa się mianem podmiotów kwalifikowanych. Niektóre podmioty należy wyłączyć z zakresu stosowania dyrektywy ze względu na ich szczególny cel i status. Wyłączone byłyby podmioty, które nie są nastawione na zysk i prowadzą działalność w interesie ogólnym i z tych powodów nie podlegają raczej opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym mają siedzibę. W celu ochrony tych szczególnych interesów należy wyłączyć z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy podmioty rządowe (w tym władze lokalne i regionalne oraz ich stowarzyszenia) , organizacje międzynarodowe, organizacje nienastawione na zysk oraz fundusze emerytalne .
7.

Z zadowoleniem przyjmuje pomyślną realizację programu SURE, finansowanego z obligacji emitowanych przez Komisję Europejską, i wzywa Komisję do podjęcia odpowiednich działań następczych wobec SURE w postaci białej księgi, w której, w oparciu o ocenę programu SURE, przedstawiono by warianty strategiczne dotyczące stałego europejskiego programu reasekuracji świadczeń dla osób bezrobotnych.
7.

Wzywa Komisję Europejską do ponownego przeanalizowania struktur Wspólnej Rady Partnerstwa, która nadzoruje wdrażanie i stosowanie umowy o handlu i współpracy, w celu rozwiązania problemu braku wymiaru terytorialnego poprzez zaangażowanie władz lokalnych i regionalnych w monitorowanie umowy o handlu i współpracy i w zarządzanie nią. Ustanowienie dialogów lokalnych (uzgodnienia techniczne) w celu zajęcia się tematami należącymi do kompetencji lokalnych (rybołówstwo, szkolenie, mobilność, współpraca terytorialna itp.) przyczyniłoby się do poprawy stosunków między UE a Zjednoczonym Królestwem na szczeblu makro.
14.

z zadowoleniem przyjmuje i — zgodnie ze stwierdzeniami, które zawarł już w swej rezolucji w sprawie odnowy strategii lizbońskiej — popiera znaczenie, jakie przywiązuje się w propozycjach rewizji strategii lizbońskiej do osiągnięcia założonych wyników. Uważa śródokresowy przegląd strategii za moment kluczowy — i to nie tylko dla strategicznego ukierunkowania polityki w danych dziedzinach, lecz również dla przyszłości sprawowania rządów na różnych szczeblach (multi-level governance), które jest niezbędne do tego, by Unia Europejska mogła stawić czoła pojawiającym się przed nią wyzwaniom. Jeżeli nie umożliwi się podmiotom regionalnym i lokalnym uczestniczenia w tworzeniu i realizacji programu politycznego, to kosztem tego będzie nieosiągnięcie celów założonych w strategii;
16.

podkreśla zasadniczą rolę przedsiębiorczości i innowacyjności. Wzywa do ograniczenia biurokracji, aby zachęcać do podejmowania inicjatyw gospodarczych, a także do prowadzenia kampanii informacyjnych, aby promować wizerunek przedsiębiorcy, walczyć z piętnem porażki i wzmacniać europejskiego ducha przedsiębiorczości;
5.4

Pozytywnie odnosi się do „Europejskiego Roku Równych Szans dla Wszystkich — 2007”, jak i do zamiaru Komisji Europejskiej, by dokonać przeglądu sytuacji społecznej w Unii Europejskiej ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień równości dostępu i możliwości, co mogłoby przyczynić się do przygotowania nowego porozumienia w sprawie wyzwań społecznych stojących przed Europą. Potwierdza potrzebę traktowania z należną uwagą kwestii walki z dyskryminacją ze względu na wiek, płeć, pochodzenie etniczne, niepełnosprawność, orientację seksualną, wyznanie czy przekonania;
4.

wzywa Państwa Członkowskie, by oparły się nawoływaniom do ograniczenia budżetu Unii; proponuje natomiast, by Państwa Członkowskie zapewniły UE budżet, który pozwoli jej skutecznie działać w tych dziedzinach, w których musi ona i może w korzystny i zauważalny sposób oddziaływać na warunki życia obywateli Europy oraz na ich miejsca życia i pracy. Komitet zwraca uwagę, że będzie to wymagało silnego przywództwa, nie ulegającego wątpliwości udowodnienia partnerskiej współpracy międzybranżowej i ciągłej publicznej debaty w najbliższych miesiącach w celu uzgodnienia głównych dziedzin, w których Unia zapewnia owo korzystne oddziaływanie;
21.2

wobec Komisji: wdrożyć protokół o współpracy podpisany w listopadzie 2005 r. (4), w szczególności w odniesieniu do bardziej aktywnej roli Komitetu na wczesnym etapie działań wspólnotowych oraz do pogłębienia synergii w dziedzinie komunikacji celem zbliżenia Europy do obywateli; powinno to doprowadzić do uzupełnienia protokołu o współpracy po przyjęciu przez Komisję białej księgi dotyczącej komunikacji. Poza tym KR będzie dążył do wprowadzenia w czasie swych sesji plenarnych „godziny pytań” kierowanych do Komisji Europejskiej, aby rozwijać dialog między obiema instytucjami na temat podstawowych zagadnień europejskich, a także by zapewnić większy wpływ europejskich samorządów lokalnych i regionalnych na europejski proces decyzyjny;
—

jednoznaczne wyjaśnienie w oświadczeniu Komisji do protokołu, że po powołaniu do życia EUWT na mocy rozporządzenia samorządy z państw trzecich, które wcielą rozporządzenie do swojego prawa krajowego, będą mogły uczestniczyć w takim EUWT;
12.

Podziela pogląd Komisji Europejskiej (1), że nowa „polityka spójności na lata 2007–2013 stworzyła podstawy do bardziej strategicznego podejścia do planowania inwestycyjnego, opartego na strategii lizbońskiej, oraz do głębszego udziału w jej realizacji w terenie poprzez większą decentralizację zarządzania i zwiększenie roli partnerów”. Ubolewa jednakże, że Komisja ogranicza się do „ścisłego współdziałania z państwami członkowskimi za pośrednictwem systemów i procesów ustanowionych w celu monitorowania, oceny i dostosowania programów do zmieniających się warunków i priorytetów”. Zachęca Komisję do należytego uznania kluczowej roli, którą regiony i miasta mogłyby odgrywać w tym kontekście.
14.

Wzywa do przeglądu Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EAGF) w celu zwiększenia skuteczności tego instrumentu. Można to osiągnąć poprzez elastyczniejsze progi stosowane w EAGF, dopuszczenie wykorzystywania tych środków w powiązaniu z innymi instrumentami finansowymi UE stosownymi w sytuacji masowych zwolnień i zwiększenie budżetu EAGF z 500 mln do 1 mld euro.
8.

Nawołuje Komisję Europejską do wystąpienia z wnioskiem w sprawie harmonizacji elementów informacji o produktach finansowych, jakie podają instytucje finansowe. We wniosku zobowiązano by te instytucje do przedstawiania poziomu ryzyka w łatwo zrozumiały sposób, uproszczono by umowy i postawiono jasne wymogi przejrzystości w stosunku do usług bankowych.
19.

Podkreśla swoje pełne poparcie polityczne dla Porozumienia między burmistrzami – zainicjowanego przez Komisję Europejską wspólnie z Komitetem Regionów – jako odpowiedzi miast na globalne ocieplenie, w którym to porozumieniu miasta formalnie zobowiązują się do redukcji swych emisji CO2 w stopniu wykraczającym poza unijne cele 20-20-20 oraz wzywa, by do porozumienia tego mogły przystąpić wszystkie odpowiednie władze szczebla niższego niż krajowy. Nakłania, by dalej rozwijać Porozumienie między burmistrzami oraz by udostępnić odpowiednie środki na wypracowanie specjalistycznej wiedzy i strategii dostosowanych do szczególnych potrzeb władz lokalnych i regionalnych.
20.

Wzywa przemysł motoryzacyjny do podjęcia dialogu z organizacjami pracowniczymi na szczeblu regionalnym lub lokalnym. Wzywa do przystępowania do rozmów z udziałem władz lokalnych i regionalnych przed podjęciem jakichkolwiek istotnych i nadzwyczajnych decyzji, jeżeli mogłyby one oddziaływać w znaczny i nieprzewidywalny sposób na strukturę społeczno-gospodarczą na danym terenie.
44.

W pełni popiera ambicje UE, by zajmować jednolite stanowisko i odgrywać wiodącą rolę w międzynarodowych negocjacjach na temat zmiany klimatu i tym samym osiągnąć wiążące międzynarodowo i wymierne cele w zakresie emisji gazów cieplarnianych. Popiera w tym kontekście Parlament Europejski, który w rezolucji z 25 listopada 2010 r. dotyczącej konferencji na temat zmiany klimatu w Cancún apeluje o to, by przyjąć cel zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych o 30 % do 2020 r. w stosunku do roku 1990, w trosce o przyszły zrównoważony wzrost gospodarczy Unii Europejskiej (2).
13.

Apeluje do Rady i Komisji Europejskiej, by zaangażowały KR w proces przygotowania się do UNFCCC COP16 w Cancun, tak by zapewnić pełne i stosowne uznanie roli władz lokalnych i regionalnych w łagodzeniu zmiany klimatu i dostosowaniu się do niej.
80.

Uważa, że lepsze uregulowania prawne i ograniczenie obciążeń administracyjnych przyczynią się do zwiększenia wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Jest zdecydowany przyczyniać się do poprawy otoczenia regulacyjnego oraz do uproszczenia wspólnotowego dorobku prawnego, jak również do wzmożenia konsultacji i wzmocnienia metod oceny skutków. Będzie w dalszym ciągu uważnie śledził prace Grupy Wysokiego Szczebla Niezależnych Partnerów ds. Obciążeń Administracyjnych, poświęcając szczególną uwagę potrzebom władz lokalnych i regionalnych oraz skutkom, z jakimi muszą sobie radzić w tym kontekście.
71.

Wniesie aktywny wkład w opracowanie przyszłego prawodawstwa dotyczącego WPR, nalegając na większe skoncentrowanie się na zatrudnieniu, ekologizację WPR, wzmocnienie wymiaru terytorialnego i potrzebę uregulowania sektora rolnictwa. Uważa ponadto, że ze względu na coraz bardziej naglącą konieczność, by WPR odnosiła się nie tylko do potrzeb żywieniowych, ale także pomagała w osiąganiu głównych celów Europy, polityka ta powinna zostać lepiej dopasowana do założeń strategii „Europa 2020”, by skoncentrować się na kwestiach zatrudnienia w dziedzinach związanych z rolnictwem, zwłaszcza na obszarach w niepewnej sytuacji, oraz by umożliwić rolnikom otrzymywanie dopłat za dostarczanie dóbr publicznych, takich jak lepsze podejście do bezpieczeństwa żywnościowego, zrównoważona gospodarka zasobami naturalnymi, ochrona różnorodności biologicznej, przeciwdziałanie zmianie klimatu czy ogólna rewitalizacja obszarów wiejskich.
2.

Wzywa europejskich i światowych przywódców do dalszego skupiania się na łagodzeniu zmiany klimatu i dostosowaniu się do jej skutków oraz do przeznaczania na te cele koniecznych środków, mimo kryzysu związanego z długiem publicznym. Podkreśla w tym kontekście, że jedynym sposobem na przezwyciężenie obecnych trudności mogą być inwestycje w infrastrukturę umożliwiające łagodzenie zmiany klimatu i dostosowanie się do jej skutków, a także bardziej powszechne przejście na ekologiczną gospodarkę.
4.

Zauważa, że wiele osób przemieszcza się do UE z powodów gospodarczych, politycznych lub społecznych. Dostrzega, że część z nich to osoby przesiedlone z powodu sytuacji kryzysowej w regionie, które mogą mieć uzasadnione podstawy do tego, by starać się o azyl czy ochronę międzynarodową. Przypomina, że prawo do azylu zostało zagwarantowane między innymi w Karcie praw podstawowych i że jego przyznawanie wynika ze zobowiązań UE i państw członkowskich na mocy prawa międzynarodowego.
11.

Zgłaszają gotowość do przeprowadzenia, w ścisłej współpracy z właściwymi organami krajowymi i europejskimi, przeglądu dziedzin należących do ich zakresu odpowiedzialności (np. odnoszących się do procedur przyznawania zezwoleń, planów reagowania w sytuacjach kryzysowych, itp.), oraz w przypadku, gdy będzie to potrzebne, do ich uaktualnienia w świetle wniosków wyciągniętych z katastrofy japońskiej i najnowszych wyników badań.
6.

Powtarza swe poparcie dla apelu Parlamentu Europejskiego do państw członkowskich, by rozważyły podpisanie paktu na rzecz inwestycji społecznych opartego na wzorze paktu euro plus. W ten sposób wyznaczono by cele dotyczące inwestycji społecznych, których powinny dokonać państwa członkowskie, aby zrealizować cele strategii „Europa 2020” dotyczące zatrudnienia, spraw społecznych i kształcenia.
5.

Z zadowoleniem przyjmuje determinację Komisji, by przy wprowadzaniu i wdrażaniu gwarancji dla młodzieży kierować się podejściem opartym na partnerstwie. Niemniej nalega, by tego rodzaju partnerstwa były rozwijane już na zupełnie początkowym etapie kształtowania danej polityki i by wszystkie zainteresowane strony były w to włączone, zwłaszcza zaś władze lokalne i regionalne. Do tej pory były one w dużej mierze wyłączone z procesu realizacji strategii „Europa 2020” i europejskiego semestru, co odbiło się bardzo niekorzystnie na legitymacji demokratycznej i na skuteczności przyjętych środków.
48.

W kwestii przepisów dotyczących zarządzania i kontroli, nie zgadza się ze sposobem traktowania podatku od wartości dodanej, gdyż ogranicza się jego kwalifikowalność jako kosztu operacyjnego do bardzo konkretnych przypadków, co w większości regionów uniemożliwiałoby zatwierdzenie go jako kosztu kwalifikującego się do finansowania. W praktyce oznacza to faktyczne ograniczenie stopy współfinansowania funduszy, które może wynosić aż 23 %.
42.

Oczekuje przeglądu unijnej polityki dotyczącej powietrza, by wzmocnić dyrektywę w sprawie krajowych pułapów emisji, tak by zmniejszyć stężenie tła. Popiera zaostrzenie norm dla pojazdów i wzywa do podjęcia kwestii emisji z transportu morskiego, ruchu lotniczego i rolnictwa, a jednocześnie do uproszczenia wskaźników i kryteriów pomiaru. Wzywa także do zintegrowania unijnej polityki jakości powietrza z innymi obszarami polityki, a zwłaszcza z polityką w dziedzinie transportu, mieszkalnictwa, energii, klimatu i polityką przemysłową.
10.

W nawiązaniu do opinii przyjętych przez Komitet Regionów od początku 2012 r., dotyczących różnych wniosków legislacyjnych Komisji, Komitet ponownie stwierdza, co następuje: a) w odniesieniu do poddziałów 1a i 1b i funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi: — popiera zwiększenie finansowania badań i innowacji; — wzywa do przywrócenia pierwotnie proponowanego budżetu dla instrumentu „Łącząc Europę” z przeznaczeniem na finansowanie sieci transeuropejskich; popiera utworzenie wspólnych ram strategicznych dla dwóch funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, EFRROW i EFMR; — ponownie wyraża swój jednoznaczny i zdecydowany sprzeciw wobec wszelkich form warunków makroekonomicznych; — wyraża zadowolenie, że została przyjęta propozycja ustanowienia nowej kategorii „regionów przejściowych” i że została uznana potrzeba uwzględniania szczególnej i wyjątkowej sytuacji regionów najbardziej oddalonych; — ponownie podkreśla konieczność utrzymania dla wszystkich regionów, które przestają być objęte celem konwergencji, siatki bezpieczeństwa w postaci dwóch trzecich obecnie przyznanych środków; — popiera utrzymanie poziomu środków dla najsłabiej rozwiniętych regionów i państw członkowskich oraz zmniejszenie różnic w średniej wysokości pomocy w przeliczeniu na mieszkańca, gdyż jest to priorytetowym celem polityki spójności; — ubolewa, że w projekcie konkluzji Rady Europejskiej proponuje się obcięcie środków na cel „europejska spójność terytorialna” o 26 %, jednak z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wniosek Komitetu Regionów w sprawie podniesienia poziomu współfinansowania do 85 % został przyjęty do wiadomości; — popiera ustanowienie współfinansowania na poziomie o 10 punktów procentowych wyższym w przypadku państw członkowskich doświadczających przejściowych trudności budżetowych; — popiera koncepcję, że niepodlegający zwrotowi podatek VAT będzie się kwalifikował do wkładu z funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi; — ponownie wyraża swoje zastrzeżenia odnośnie do proponowanej rezerwy na wykonanie; b) w odniesieniu do działu 2: — wyraża ubolewanie, że w projekcie konkluzji Rady Europejskiej proponuje się dobrowolne ograniczenie płatności bezpośrednich przez państwa członkowskie; — nalega, aby w następnym okresie bezpośrednie wsparcie było sprawiedliwiej rozdzielane między państwa członkowskie, w przypadku których płatności bezpośrednie za hektar są niższe od 90 % średniej UE; należy rozpocząć dynamiczny proces niwelowania różnic tych poziomów już na początku następnego okresu programowania, a średnia UE powinna zostać osiągnięta w połowie kolejnej perspektywy finansowej; — z zadowoleniem przyjmuje stopę 30 % dla środków na rzecz ekologizacji; — popiera możliwość przesunięć budżetowych z pierwszego do drugiego filara; — popiera włączenie regionów przejściowych do rozporządzenia w sprawie rozwoju obszarów wiejskich; — wyraża sprzeciw wobec utworzenia nowej rezerwy z myślą o kryzysie w sektorze rolnictwa i w szczególności wobec propozycji zwracania niewydanych środków w formie płatności bezpośrednich.
10.

Ponownie apeluje do Komisji, by we wszystkich swych wnioskach uwzględniła art. 9 TFUE w sprawie działań na rzecz wysokiego poziomu zatrudnienia, zapewniania odpowiedniej ochrony socjalnej i zwalczania wyłączenia społecznego. Dlatego też wzywa Komisję do przedstawienia wyważonych zaleceń w sprawie europejskiego semestru oraz do uwzględnienia tych zobowiązań traktatowych we wszystkich przepisach dotyczących kryzysu finansowego i gospodarczego.
13.

Podkreśla, że informowanie jest faktycznym zadaniem instytucji europejskich, gdyż szerzenie podstawowej wiedzy na temat struktur i polityk UE leży w ich własnym interesie. Wynika to wyraźnie z art. 49 ust. 6 rozporządzenia finansowego jako podstawy prawnej. Działalność centrów Europe Direct podlega więc także merytorycznym i administracyjnym ramom wyznaczonym przez Komisję. Decydującym czynnikiem powodzenia projektu Europe Direct jest fakt, iż podmioty kierujące centrami czują się zobowiązane do realizacji celu w zakresie kształcenia i informowania na temat kwestii europejskich oraz wydatnie się do niego przyczyniają. Z tego też względu dotychczasowa kwota pomocy powinna zostać zwiększona.
16.

Z zadowoleniem podchodzi do celu dotyczącego rozwijania „coraz ściślejszej koordynacji polityk gospodarczych” i po raz kolejny pragnie przypomnieć o zasadniczej roli, jaką władze regionalne i lokalne odgrywają w gospodarce europejskiej (2). Wzywa zatem umawiające się strony do: a) umieszczenia w nowym traktacie odniesienia wskazującego na uznanie kompetencji prawnych władz regionalnych i lokalnych w zakresie ważnych obszarów finansów publicznych i zarządzania gospodarczego – zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w traktatach UE; b) zadbania o to, by „plany emisji długu”, „programy partnerstwa gospodarczego” i „zobowiązania wynikające z paktu euro plus” zostały opracowane przez państwa członkowskie w bliskiej współpracy z władzami regionalnymi i lokalnymi, na podstawie rzetelnych ustaleń zgodnych z ideą wielopoziomowego sprawowania rządów (3); c) prowadzenia – w razie potrzeby – konsultacji z władzami regionalnymi i lokalnymi, poprzedzających szczyty państw strefy euro; d) dopilnowania, by Komitet Regionów uczestniczył, zgodnie z zapisami nowego traktatu, w przyszłych konsultacjach (dotyczących zarządzania gospodarczego) między Parlamentem Europejskim a parlamentami krajowymi, oraz podkreślenia, że parlamenty krajowe powinny konsultować się z właściwymi parlamentami regionalnymi i angażować je w miarę potrzeby w ten proces; e) objęcia zapisem dotyczącym poszanowania obowiązków parlamentów krajowych także parlamentów regionalnych dysponujących uprawnieniami ustawodawczymi; f) zapewnienia, że władze regionalne i lokalne będą miały możliwość wniesienia wkładu w wymianę sprawdzonych rozwiązań w zakresie głównych reform polityki gospodarczej oraz że stosowany będzie system standardów porównawczych; g) uwzględnienia faktu, że obowiązek nakazujący uwzględnienie w prawie krajowym wymogu dotyczącego tego, że budżety rządów centralnych muszą być zbilansowane lub mieć nadwyżkę („zasada zrównoważonego budżetu”), wywoła poważne konsekwencje budżetowe dla władz lokalnych i regionalnych; h) uświadomienia sobie, iż wprowadzenie takiej zasady bez równoczesnego przyjęcia porozumień w dziedzinie wielopoziomowego sprawowania rządów i partnerstwa wiąże się z niebezpieczeństwem rozpoczęcia nowego procesu centralizacji na poziomie krajowym, spowodowanej wymuszoną, „odgórną” koordynacją budżetu w państwach członkowskich.
32.

Oczekuje od Komisji Europejskiej, aby ta zaproponowała ambitny plan, którego celem będzie wprowadzenie w pełni zintegrowanego i konkurencyjnego wewnętrznego rynku energii. Apeluje do Komisji Europejskiej, by wspierała środki ułatwiające rozpowszechnianie się mikroprodukcji energii i jej włączenie do sieci dystrybucyjnych, a także zapewniła w tym procesie, by konsumenci na rynku detalicznym mogli w pełni korzystać z niedrogich źródeł energii i by inwestycje w zrównoważoną energię na szczeblu lokalnym i regionalnym były łatwiejsze dzięki zmodernizowanym zasadom dotyczącym pomocy państwa w dziedzinie energii. Na wniosek greckiej prezydencji Komitet przedstawi propozycje do strategii UE w sprawie powszechnego dostępu do energii po przystępnych cenach.
1.

Deklaruje pełne poparcie dla wspólnego stanowiska UE i wzywa wszystkie strony zaangażowane w negocjacje COP 19 do podjęcia niezbędnych kroków zmierzających do tego, by do 2015 r. zawrzeć, a do 2020 r. wdrożyć międzynarodowe prawnie wiążące porozumienie w sprawie zmian klimatu, którego celem byłoby ograniczenie globalnego ocieplenia do 2 °C.
—

Przyjmuje z zadowoleniem fakt, że Rada Europejska na posiedzeniu w dniach 27–28 czerwca 2013 r. uznała konieczność wzmocnienia wymiaru społecznego UGW. W tym kontekście ponownie wyraża swoje poparcie dla apelu Parlamentu Europejskiego do państw członkowskich o rozważenie podpisania paktu na rzecz inwestycji społecznych, w którym wytyczono by cele inwestycyjne dla inwestycji społecznych na poziomie krajowym, po to by zrealizować cele strategii „Europa 2020” w zakresie zatrudnienia, polityki społecznej i kształcenia.