KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 27.4.2022 COM(2022) 658 final 2022/0132(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008, (WE) nr 810/2009 i (UE) 2017/2226, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95, (WE) nr 333/2002, (WE) nr 693/2003 i (WE) nr 694/2003 oraz konwencję wykonawczą do układu z Schengen w zakresie cyfryzacji procedury wizowej {SEC(2022) 202 final} - {SWD(2022) 658 final} - {SWD(2022) 659 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Wspólna polityka wizowa UE jest kluczowym elementem zapewniającym bezpieczeństwo i prawidłowe funkcjonowanie granic zewnętrznych strefy Schengen. Ułatwia legalny pobyt w państwach strefy Schengen lub tranzyt przez te państwa i przyczyniła się do harmonizacji praktyk państw członkowskich w zakresie wydawania wiz. Aby utrzymać wysoki poziom bezpieczeństwa wewnętrznego, zagwarantować swobodny przepływ osób w strefie Schengen oraz ułatwić obywatelom państw trzecich legalne podróżowanie do UE, a jednocześnie ograniczyć migrację nieuregulowaną, państwa członkowskie pracują obecnie nad poprawą zarządzania wspólnymi granicami zewnętrznymi. Od czasu wejścia w życie kodeksu wizowego w 2010 r. oraz uruchomienia wizowego systemu informacyjnego (VIS) w 2011 r. znacznie zmieniło się otoczenie, w którym funkcjonuje polityka wizowa. Z jednej strony w ostatnich latach nasiliły się wyzwania związane z migracją i bezpieczeństwem, a z drugiej strony znaczący rozwój technologiczny stwarza nowe możliwości usprawnienia procesu ubiegania się o wizę Schengen zarówno dla podróżnych, jak i dla konsulatów. Choć proces rozpatrywania wniosków wizowych odbywa się już częściowo cyfrowo, za pośrednictwem systemu VIS, w którym rejestruje się wnioski i decyzje, dwa ważne etapy tego procesu nadal są realizowane w formie papierowej: proces składania wniosków wizowych oraz naklejka wizowa. Te dwa etapy stanowią obciążenie dla wszystkich zainteresowanych stron: od centralnych krajowych organów publicznych, tj. ministerstw spraw wewnętrznych i zagranicznych, po konsulaty i osoby ubiegające się o wizę. Państwa członkowskie mają tego świadomość, dlatego niektóre z nich przeprowadziły częściową cyfryzację procesu składania wniosków, tak aby był on bardziej skuteczny i przyjazny dla użytkownika. Na szczeblu unijnym w 2017 r. estońska prezydencja Rady Unii Europejskiej rozpoczęła w działającej przy Radzie Grupie Roboczej ds. Wiz dyskusję na temat możliwości usprawnienia obecnego procesu wizowego za pomocą internetowego wniosku wizowego i wizy cyfrowej. Ten impuls polityczny, wraz z obecnymi i przyszłymi zmianami legislacyjnymi, tj. zmienionym kodeksem wizowym, zmienionymi przepisami dotyczącymi systemu VIS, przepisami dotyczącymi systemu wjazdu/wyjazdu (EES) oraz europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS), skłonił Komisję do wydania 14 marca 2018 r. komunikatu w sprawie dostosowania wspólnej polityki wizowej do nowych wyzwań oraz do rozpoczęcia procesu refleksji nad przejściem na wizy cyfrowe. W komunikacie Komisji z marca 2018 r. dotyczącym polityki wizowej przedstawiono pomysł wprowadzenia „elektronicznych wiz”. Zgodnie z zapowiedzią w tym komunikacie w 2019 r. przeprowadzono studium wykonalności dotyczące cyfryzacji procedur wizowych, a jego wyniki wykorzystano w kontekście oceny skutków towarzyszącej niniejszemu wnioskowi. Ponadto w latach 2020–2021 Agencja Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA), w ścisłej współpracy z Komisją i państwami członkowskimi, zrealizowała projekt polegający na opracowaniu prototypu platformy unijnej. Wnioski wyciągnięte przy okazji tworzenia tego prototypu zostaną wykorzystane przy opracowywaniu przyszłej unijnej platformy do składania wniosków. Podczas przeglądu Unijnego kodeksu wizowego w 2019 r. Parlament Europejski i Rada wyraźnie stwierdzili, że celem jest wypracowanie wspólnego rozwiązania umożliwiającego w przyszłości składanie wniosków o wydanie wizy Schengen przez internet, a tym samym pełne wykorzystanie najnowszych osiągnięć prawnych i technologicznych. W obliczu pandemii COVID-19, która doprowadziła do spowolnienia operacji wizowych Schengen na całym świecie, częściowo ze względu na trudności z przyjmowaniem osób ubiegających się o wizę w konsulatach i ośrodkach przyjmowania wniosków wizowych, państwa członkowskie wezwały Komisję do przyspieszenia prac nad cyfryzacją procedur wizowych. W zaproponowanym przez Komisję 23 września 2020 r. nowym pakcie o migracji i azylu wyznaczono cel, jakim jest pełna cyfryzacja procedury wizowej do 2025 r., a także wprowadzenie wizy cyfrowej i możliwość składania wniosków wizowych przez internet. Aby przekroczyć granice zewnętrzne UE, do posiadania ważnej wizy zobowiązani są obecnie obywatele 102 państw trzecich. Wizy są wydawane przez państwa członkowskie za pośrednictwem sieci konsulatów w państwach trzecich. Zgodnie z prognozami wykorzystanymi w ocenie skutków towarzyszącej niniejszemu wnioskowi oczekuje się, że liczba wiz krótkoterminowych nieznacznie wzrośnie do 2025 r., a następnie ustabilizuje się. Zmieniony kodeks wizowy umożliwił cyfrowe składanie i rozpatrywanie wniosków wizowych dzięki wprowadzeniu możliwości podpisywania elektronicznie formularzy wniosków przez osoby ubiegające się o wizę. Większość państw członkowskich dokonała jednak cyfryzacji jedynie części procesu ubiegania się o wizy krótkoterminowe i nadal w dużym stopniu stosuje procedury oparte na dokumentacji papierowej. W rezultacie stopień cyfryzacji oraz proces składania wniosków wizowych różnią się w poszczególnych państwach członkowskich. Obecne rozdrobnienie pod względem krajowych praktyk w zakresie zarządzania procesem składania wniosków ma negatywny wpływ na funkcjonowanie stosowanej polityki wizowej UE oraz postrzeganie Unii Europejskiej jako jednej jednostki geograficznej, a także sprawia, że proces składania wniosków wizowych jest uciążliwy dla osób ubiegających się o wizę. Co więcej, ponieważ obecne przepisy na szczeblu unijnym dotyczące wiz krótkoterminowych nie nakładają na państwa członkowskie żadnego obowiązku cyfryzacji, obecne procedury oparte na dokumentacji papierowej generują dla państw członkowskich wysokie koszty zarządzania związane z rozpatrywaniem wniosków w formie papierowej. Ponadto fizyczna naklejka wizowa jest łatwym celem fałszerzy i oszustów (np. może być fałszowana i podrabiana) i może zostać skradziona, co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa. Naklejkę wizową wprowadzono w 1995 r. i od tego czasu regularnie aktualizuje się ją w celu poprawy jej zabezpieczeń. Najnowszą innowacją jest wprowadzenie na naklejce wizowej podpisanego dwuwymiarowego kodu kreskowego; zmiana ta wejdzie w życie 1 maja 2022 r. Mimo to naklejka wizowa prawdopodobnie wciąż będzie podatna na podrobienie lub fałszowanie. Kolejnym zagrożeniem zidentyfikowanym w związku z obecną sytuacją jest ryzyko wystąpienia zjawiska polegającego na wykorzystywaniu mniej rygorystycznych procedur wizowych przez osoby ubiegające się o wizę. Niejednorodność w sposobie składania wniosku może stanowić zachętę dla osób ubiegających się o wizę do podjęcia decyzji o złożeniu wniosku w tym państwie członkowskim, w którym procedura składania wniosków została w większym stopniu poddana cyfryzacji, a więc jest inna niż w państwie członkowskim, które w przeciwnym razie byłoby właściwe do rozpatrzenia danego wniosku wizowego. Ponadto państwa trzecie, które bezpośrednio konkurują z UE w zakresie przyciągania odwiedzających z państw trzecich, takie jak Australia i Nowa Zelandia, wprowadziły już w pełni cyfrowe procesy dla wszystkich cudzoziemców podlegających obowiązkowi wizowemu. Inne państwa (np. Zjednoczone Królestwo, USA, Kanada, [Rosja,] Indie) przeprowadziły cyfryzację tego procesu, aby umożliwić obywatelom niektórych kluczowych państw trzecich objętych obowiązkiem wizowym szybkie i łatwe uzyskanie elektronicznego zezwolenia na wjazd zamiast wizy do określonych celów podróży. Procedury te są w znacznym stopniu porównywalne do europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS). W porównaniu z nimi procedura ubiegania się o wizę do celów wizyty w UE jest dość złożona i uciążliwa. W obliczu globalnej tendencji w zakresie cyfryzacji oraz oczekiwań podróżnych dotyczących coraz szybszych, bardziej nowoczesnych i prostszych procedur UE może pozostać w tyle, narażona na niekorzystne skutki gospodarcze, zwłaszcza dla przemysłu unijnego, ponieważ podróże międzynarodowe pozytywnie wpływają na PKB UE, w szczególności w branży turystycznej. W rezultacie koszty braku działania na szczeblu UE mogą z czasem wzrosnąć. Bez cyfryzacji państwa członkowskie nadal musiałyby mierzyć się z poważnymi obciążeniami administracyjnymi związanymi z zarządzaniem procesami wizowymi, osoby ubiegające się o wizę nadal podlegałyby kosztownym i czasochłonnym procedurom, a kwestia ryzyka związanego z bezpieczeństwem naklejki wizowej pozostałaby nierozwiązana. W odniesieniu do organów państw członkowskich zajmujących się wnioskami wizowymi i wydawaniem wiz stwierdzono następujące główne problemy: ·długotrwały proces i kumulujące się koszty zarządzania dokumentami w formie papierowej, ich przetwarzania i archiwizowania (a ostatecznie także niszczenia) dla konsulatów. Zależność państw członkowskich od usługodawców zewnętrznych w zakresie wypełniania ich obowiązków związanych z zarządzaniem wizami w kontekście wzrostu liczby wniosków wizowych oraz spoczywający na obywatelach państwa trzeciego obowiązek odwiedzenia konsulatu lub ośrodka przyjmowania wniosków wizowych za każdym razem, gdy muszą złożyć wniosek. Średnio 90 % wniosków o wizę krótkoterminową składa się za pośrednictwem usługodawców zewnętrznych. Wiąże się to również z zawieraniem umów na dużą skalę i kosztami monitorowania oraz dodatkowymi kosztami dla osób ubiegających się o wizę.

·Proces oparty na dokumentacji papierowej nie jest odporny na zagrożenia ani na ryzyko. Pandemia COVID-19 miała istotny wpływ na procedurę wizową, ponieważ systematycznie wymaga fizycznej obecności osoby ubiegającej się o wizę w konsulacie lub w siedzibie usługodawcy zewnętrznego na kluczowych etapach procedury ubiegania się o wizę Schengen. ·Fizyczna naklejka wizowa jest łatwym celem fałszerzy i oszustów (np. może być fałszowana i podrabiana) i musi być transportowana i bezpiecznie przechowywana. ·Zwiększone ryzyko wystąpienia zjawiska polegającego na wykorzystywaniu mniej rygorystycznych procedur wizowych przez osoby ubiegające się o wizę. Osoby ubiegające się o wizę mogą być skłonne do składania wniosków o wizę do państwa członkowskiego, które oferuje sprawny proces ubiegania się o wizę, a nie do państwa członkowskiego, które faktycznie chcą odwiedzić. Obecna procedura jest także skomplikowana i uciążliwa dla osób ubiegających się o wizę. ·Osoby ubiegające się o wizę muszą za każdym razem udawać się do najbliższego konsulatu lub ośrodka przyjmowania wniosków wizowych i zostawiać tam dokument podróży, co utrudnia ich identyfikację i podróże w trakcie procesu składania wniosku. ·Osoby często podróżujące muszą powtarzać tę samą długotrwałą procedurę w przypadku każdego wniosku, która to procedura może się różnić w zależności od państwa członkowskiego będącego celem podróży. ·Osoby ubiegające się o wizę ponoszą ponadto dodatkowe opłaty, gdy składają wniosek za pośrednictwem usługodawcy zewnętrznego. Główne przyczyny tych problemów to: prawne wymogi wydawania przez państwa członkowskie papierowej naklejki wizowej, stosowanie przez państwa członkowskie praktyk obejmujących osobisty kontakt i dokumenty w formie papierowej oraz niejednolity poziom cyfryzacji i rozdrobnienie pod względem procedur wizowych w różnych państwach członkowskich. W związku z tym cyfryzacja procedur wizowych umożliwia usprawnienie procesu składania wniosków wizowych, zmniejszenie kosztów i obciążeń dla zainteresowanych stron, a jednocześnie poprawę bezpieczeństwa strefy Schengen. Ponadto cyfryzacja procesu wizowego jest zgodna z niedawnymi zmianami legislacyjnymi dotyczącymi środowiska informatycznego w zakresie zarządzania granicami i jako taka przyczynia się do zwiększenia bezpieczeństwa strefy Schengen. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Cyfryzacja procedury składania wniosków wizowych i wdrożenie wizy cyfrowej są spójne z kilkoma ważnymi zmianami w dziedzinie polityki wizowej i granicznej: ·zmianą kodeksu wizowego w 2020 r., która ułatwiła osobom regularnie podróżującym ubieganie się o wizy o dłuższym okresie ważności i umożliwiła składanie elektronicznych wniosków wizowych (stosowanych przez kilka państw członkowskich) i podpisu elektronicznego (dotychczas niestosowanego przez państwa członkowskie); ·niedawno zmienionym rozporządzeniem w sprawie wizowego systemu informacyjnego (VIS); ·europejskim systemem informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS), który jest częścią inicjatywy na rzecz inteligentnych granic i ram interoperacyjności oraz wprowadza internetowe zezwolenie na wjazd dla obywateli państw trzecich, którzy nie potrzebują wizy. To zezwolenie na wjazd różni się od procedury wizowej, która wymaga przedłożenia danych biometrycznych i fizycznej obecności osób ubiegających się o wizę, aby ograniczyć wyższe ryzyko migracyjne i ryzyko dla bezpieczeństwa związane z państwami trzecimi objętymi obowiązkiem wizowym; ·systemem wjazdu/wyjazdu (EES), który będzie operacyjny w 2022 r. i będzie wymagał od każdego podróżnego odwiedzającego strefę Schengen w celu pobytu krótkoterminowego zarejestrowania wjazdu i wyjazdu na przejściach granicznych na granicach zewnętrznych, co umożliwi wykrycie osób przekraczających okres dozwolonego pobytu; ·niniejszy wniosek nie narusza przepisów dyrektywy 2004/38/WE. Wniosek ten nie zmienia w żaden sposób dyrektywy 2004/38/WE; ·niniejszy wniosek nie narusza przepisów części drugiej umowy o wystąpieniu. •Spójność z innymi politykami Unii Inicjatywa dotycząca cyfryzacji wiz została uwzględniona w programie prac Komisji na 2021 r., a także odniesiono się do niej w nowym pakcie o migracji i azylu, jak wspomniano powyżej. W komunikacie Komisji „Strategia na rzecz w pełni funkcjonującej i odpornej strefy Schengen” wskazano inicjatywę jako jedno z kluczowych działań zapowiadanych przez Komisję mających na celu poprawę zarządzania granicami zewnętrznymi. Inicjatywa ta jest również zgodna z ogólnym podejściem UE polegającym na zachęcaniu do modernizacji i cyfryzacji usług publicznych oraz z komunikatem Komisji „Cyfrowy kompas na 2030 r.: europejska droga w cyfrowej dekadzie”.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawę prawną inicjatywy ustawodawczej stanowi art. 77 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). W art. 77 ust. 2 lit. a) TFUE nadaje się Unii uprawnienie do przyjmowania środków dotyczących „wspólnej polityki w zakresie wiz i innych dokumentów uprawniających do krótkiego pobytu”. W art. 77 ust. 2 lit. b) TFUE nadaje się Unii uprawnienie do przyjmowania środków dotyczących „kontroli, którym podlegają osoby przekraczające granice zewnętrzne”. W art. 79 ust. 2 lit. a) nadaje się Unii uprawnienie do przyjmowania środków określających „warunki wjazdu i pobytu, jak również normy dotyczące procedur wydawania przez państwa członkowskie długoterminowych wiz i dokumentów pobytowych”. Ponieważ przedmiotowy instrument prawny ma na celu cyfryzację zarówno wiz krótkoterminowych, jak i długoterminowych (w przypadku tych ostatnich – tylko format wizy cyfrowej), potrzebna jest wspólna podstawa prawna obejmująca art. 77 ust. 2 i art. 79 ust. 2 TFUE. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Obecne rozbieżności między procesami składania wniosków wizowych w państwach członkowskich oraz różny stopień cyfryzacji pokazują, że państwa członkowskie nie mogą samodzielnie osiągnąć celu polegającego na zwiększeniu bezpieczeństwa procedur wizowych i dostosowaniu ich do ery cyfrowej. Dalsze usprawnianie tych wspólnych procedur wymaga działań na szczeblu UE, ponieważ większość określonych problemów ma związek z prawem Unii. Jest mało prawdopodobne, by wskazane powyżej problemy zniknęły w najbliższej przyszłości, a są one bezpośrednio związane z istniejącymi przepisami prawa Unii. Niniejsze rozporządzenie ma na celu usprawnienie i harmonizację procedur w kontekście wspólnej polityki wizowej. Ponadto inicjatywa ta ma na celu ujednolicenie wymogów dotyczących podróży, wjazdu i odpraw granicznych w strefie Schengen dzięki cyfryzacji i ramom interoperacyjności na granicach. Zatem zmiany odpowiednich części dorobku Schengen (przede wszystkim kodeksu wizowego i rozporządzenia w sprawie VIS oraz innych powiązanych aktów ustawodawczych) są możliwe wyłącznie na poziomie Unii. Ze względu na skalę, skutki i oddziaływanie przewidywanych działań te cele można skutecznie i systematycznie osiągnąć tylko na szczeblu UE. •Proporcjonalność Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu UE konieczne jest dostosowanie charakteru i intensywności danego działania do zidentyfikowanego problemu. Wszystkie kwestie poruszone w tej inicjatywie ustawodawczej wymagają, w taki czy inny sposób, podjęcia działań ustawodawczych na szczeblu UE, które umożliwią państwom członkowskim skuteczne zajęcie się tymi kwestiami. We wniosku przewidziano obowiązkowe zastąpienie papierowej naklejki wizowej wizą cyfrową i obowiązkową unijną platformę do składania wniosków wizowych, w której po uruchomieniu systemu będą musiały uczestniczyć wszystkie państwa członkowskie stosujące w pełni dorobek Schengen oraz państwa stowarzyszone w ramach Schengen. Państwa członkowskie będą miały możliwość skorzystania z nieobowiązkowego okresu przejściowego. Wniosek przyczynia się do usunięcia podstawowych przyczyn obecnych problemów. Pozwoliłby na zlikwidowanie rozdrobnionego procesu składania wniosków wizowych wymagającego dokumentów w formie papierowej, jak i zharmonizowanie obecnych zróżnicowanych poziomów cyfryzacji, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego stopnia bezpieczeństwa. Nie wykraczałoby to poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów opisanych w poprzednich częściach. •Wybór instrumentu Cele niniejszego wniosku można osiągnąć za pomocą aktu ustawodawczego, który zmieni istniejące procedury wizowe. Konieczne jest zatem rozporządzenie zmieniające rozporządzenie (WE) nr 767/2008, rozporządzenie (WE) nr 810/2009 oraz wynikające z tego zmiany innych rozporządzeń. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Konsultacje z zainteresowanymi stronami Wszystkie zainteresowane strony wyraziły szerokie poparcie dla tej inicjatywy, podkreślając oczekiwane korzyści i udogodnienia wynikające z nowoczesnego, przyjaznego dla użytkowników rozwiązania cyfrowego, które ma ułatwić procedury administracyjne. W trakcie konsultacji wszystkie państwa członkowskie wyraziły poparcie dla wprowadzenia wizy cyfrowej. Państwa członkowskie popierają również rozszerzenie tej cyfryzacji na wizy długoterminowe. Jeżeli chodzi o unijną internetową platformę do składania wniosków, szereg państw członkowskich opowiedziało się za korzystaniem z unijnej platformy do składania wniosków na zasadzie dobrowolności (wariant 3, opisany poniżej), natomiast inne poparły obowiązkowe korzystanie z platformy z zachowaniem okresu przejściowego (wariant 4, opisany poniżej). Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz krajowe organy ochrony danych podkreśliły potrzebę przestrzegania zasad ochrony danych – zasady celowości i zasady minimalizacji danych – podczas gromadzenia danych osobowych, znaczenie jasnego określenia, które organy mają dostęp do jakich danych, oraz potrzebę zapewnienia osobom z niepełnosprawnościami dostępu do cyfrowego procesu składania wniosków. Co się tyczy poszczególnych wariantów strategicznych, krajowe organy ochrony danych opowiedziały się za opracowaniem i stworzeniem unijnej platformy do składania wniosków wizowych, na zasadzie dobrowolności lub obowiązku (odpowiednio warianty 3 i 4, opisane poniżej).

Komisja przeprowadziła także konsultacje ze wszystkimi odpowiednimi zainteresowanymi stronami, w tym z Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Europolem, Europejskim Inspektorem Ochrony Danych (EIOD) oraz krajowymi organami ochrony danych, w sprawie całkowicie cyfrowej procedury składania wniosków wizowych, która zwolniłaby podróżnych z obowiązku odwiedzania konsulatów lub usługodawców zewnętrznych w celu złożenia swoich danych biometrycznych (zob. wariant 5 poniżej). Wariant ten spotkał się ze sprzeciwem większości zainteresowanych stron, w szczególności ze względu na zdalne gromadzenie danych biometrycznych. Ogólnie rzecz biorąc, EIOD wyjaśnił, że im wyższy stopień cyfryzacji wspomnianych wariantów, tym większe ryzyko dla ochrony danych. Komisja wzięła pod uwagę informacje zwrotne od agencji UE i organów krajowych, w tym obawy związane z gromadzeniem danych biometrycznych przez internet w ramach wariantu 5. Frontex podaje, że wprowadzenie wizy cyfrowej byłoby pożądane, ponieważ jeszcze bardziej utrudniłoby fałszowanie naklejek wizowych (koniec z wizą w postaci fizycznej). Ponadto zniknęłyby wysokie koszty operacyjne związane z naklejkami wizowymi. Przedstawiciele branży podróży i turystyki jednogłośnie poparli wariant 4. Podkreślili, że ułatwiłoby to procedurę składania wniosków przez osoby ubiegające się o wizę, a także miałoby pozytywny wpływ na podróże do UE oraz zwiększoną atrakcyjność UE jako celu podróży. Uwypuklili oni potrzebę możliwości sprawnego podróżowania w UE, odpowiadającego warunkom oferowanym w takich krajach jak Australia, w szczególności dla podróżnych z krajów azjatyckich objętych obowiązkiem wizowym. Choć wykazali również zainteresowanie wariantem 5, uznali, że może on stwarzać problemy w zakresie bezpieczeństwa. Organizacje przedsiębiorców, które wzięły udział w konsultacjach, podkreśliły także potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa danych oraz wprowadzenia okresu przejściowego, aby zapewnić płynne przejście z rozwiązań papierowych na cyfrowe, a także potrzebę wprowadzenia rozwiązań awaryjnych w przypadku problemów technicznych. Wyniki konsultacji publicznych przeprowadzonych od marca do czerwca 2021 r. również wskazują na bardzo duże poparcie dla procesu cyfryzacji, zarówno jeżeli chodzi o wizę cyfrową, jak i możliwość składania wniosków przez internet (515 odpowiedzi). Podobnie wprowadzenie internetowej platformy do składania wniosków, jak i wizy cyfrowej postrzega się jako bardzo pozytywne zmiany, które ułatwiłyby procedurę ubiegania się o wizę krótkoterminową i podróżowanie do UE posiadaczom wizy. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Komisja zleciła zewnętrznemu konsultantowi przeprowadzenie studium wykonalności i skutków wariantów cyfryzacji procesu rozpatrywania wniosków wizowych. Sprawozdanie opublikowano we wrześniu 2019 r. i jest dostępne w internecie. Ponadto zewnętrzny wykonawca pomógł Komisji w przeprowadzeniu badania obejmującego szczegółową ocenę kosztów i korzyści poszczególnych wariantów strategicznych, która stanowiła wsparcie w kontekście prac nad sprawozdaniem z oceny skutków. Zaproszenie do przeprowadzenia badania ogłoszono w grudniu 2020 r., po czym oceniono dwie merytoryczne oferty, a pod koniec stycznia 2021 r. podjęto decyzję o przyznaniu zlecenia Deloitte. •Ocena skutków Zgodnie z polityką lepszego stanowienia prawa Komisja przeprowadziła ocenę skutków. W ocenie skutków oceniono pięć wariantów strategicznych, różniących się poziomem interwencji UE w obecny proces wizowy: Wariant 1, uważany za scenariusz odniesienia: w ramach scenariusza odniesienia przewidziano brak działań ustawodawczych na szczeblu UE. Państwa członkowskie nadal opracowywałyby (lub nie) swoje narzędzia krajowe. Komisja wydawałaby niewiążące zalecenia dla państw członkowskich i wspierałaby je instrumentami „miękkiego prawa”. W wariancie 2 przewidziano pewne minimalne zmiany legislacyjne na poziomie europejskim, mające na celu usunięcie przeszkód prawnych, które ograniczają możliwości państw członkowskich w zakresie dalszej cyfryzacji procesu składania wniosków wizowych. Papierową naklejkę wizową zastąpiłaby obowiązkowa wiza cyfrowa, a w celu sprawdzania jej ważności wprowadzono by usługę internetową. W wariancie 3 przewidziano opracowanie i stworzenie unijnej platformy do składania wniosków wizowych, aczkolwiek tylko na zasadzie opcjonalnej („opt-in”). Państwa członkowskie mogłyby zdecydować się na uczestnictwo w unijnej platformie do składania wniosków wizowych na zasadzie dobrowolności lub rozwijanie, czy też dalsze korzystanie z własnych krajowych platform, a nawet nieopracowywanie żadnego rozwiązania umożliwiającego składanie wniosków drogą cyfrową. Posiadacze wizy mogliby sprawdzać ważność swojej wizy cyfrowej za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków wizowych w zależności od państwa członkowskiego, które wydało daną wizę. Wariant 4, podobnie jak wariant 3, również obejmuje opracowanie unijnej platformy do składania wniosków wizowych. Podczas gdy w wariancie 3 uczestnictwo państw członkowskich w unijnej platformie do składania wniosków wizowych byłoby dobrowolne, w wariancie 4 po okresie przejściowym unijna platforma stałaby się obowiązkowa dla każdego państwa członkowskiego. Posiadacze wizy mogliby sprawdzać ważność swojej wizy cyfrowej za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków wizowych. W wariancie 5 przewidziano pełną cyfryzację unijnej procedury ubiegania się o wizę na zasadzie obowiązku i bez okresu przejściowego. W odróżnieniu od wszystkich pozostałych wariantów osoba ubiegająca się o wizę mogłaby zarejestrować swoje dane biometryczne za pośrednictwem wniosku w formie cyfrowej, co wyeliminowałoby konieczność osobistej wizyty w konsulacie lub ośrodku przyjmowania wniosków wizowych, która nadal istniałaby w przypadku wszystkich pozostałych wariantów. Na podstawie ustaleń przedstawionych w sprawozdaniu z oceny skutków wariant 4 uznaje się za preferowany wariant, ponieważ w najlepszy sposób pozwoliłby on osiągnąć wszystkie cele inicjatywy. Wariant 4 pozwoliłby na uproszczenie i ujednolicenie procesu składania wniosków wizowych, prowadząc do zmniejszenia obciążenia administracyjnego państw członkowskich (szacowanego na 510,9 mln EUR w latach 2025–2029) i osób ubiegających się o wizę, a także przyczyniłby się do zwiększenia bezpieczeństwa procesu składania wniosków dotyczących wiz Schengen. Byłby to również dobry wariant w odniesieniu do innych kryteriów, takich jak ochrona danych i prawa podstawowe. W wariancie 4 zakłada się opracowanie obowiązkowej unijnej cyfrowej platformy do składania wniosków wizowych dotyczących wiz krótkoterminowych oraz wprowadzenie obowiązku korzystania z wizy cyfrowej. Przewiduje się okres przejściowy, aby umożliwić państwom członkowskim, które korzystają z własnych krajowych platform do składania wniosków wizowych lub je opracowują, stopniowe wycofanie rozwiązań krajowych i przystąpienie do unijnej platformy do składania wniosków wizowych, co pozwoli zminimalizować ewentualne utopione koszty inwestycji. W okresie przejściowym państwa członkowskie zaczęłyby stopniowo korzystać z unijnego wniosku wizowego. Ponadto w ramach unijnej platformy do składania wniosków wizowych wykorzystano by zdecentralizowane przechowywanie wniosków w systemach krajowych państw członkowskich. W związku z tym wszystkie państwa członkowskie, które już częściowo przeprowadziły cyfryzację swojego systemu składania wniosków (np. formularz elektroniczny), powinny być w stanie ponownie wykorzystać interfejs używany do przekazywania danych w formie elektronicznej do krajowego systemu wydawania wiz używanego do rozpatrywania wniosków. Także państwa członkowskie, które wprowadziły rozwiązanie polegające na cyfryzacji całego wniosku, mogą zachować swoje dotychczasowe rozwiązania w zakresie przechowywania danych w formie cyfrowej. Oprócz niższego ryzyka związanego z bezpieczeństwem lub ochroną danych zdecentralizowane przechowywanie danych pozwoliłoby zmniejszyć koszty utopione w przypadku państw członkowskich, które już zainwestowały w cyfryzację i stworzyły odpowiednie możliwości przechowywania danych. W ramach tego wariantu obywatele państw trzecich mogą ubiegać się o wizę krótkoterminową przez internet, za pośrednictwem platformy do składania wniosków. Osoby ubiegające się o wizę po raz pierwszy, osoby ponownie ubiegające się o wizę co pięć lat, osoby podróżujące z dziećmi (w celu ochrony interesu dziecka) oraz osoby, które będą podróżować na podstawie innego dokumentu podróży niż ten, który wykorzystano na potrzeby poprzednich wniosków wizowych, nadal będą jednak musiały stawić się w konsulacie lub ośrodku przyjmowania wniosków wizowych w celu pobrania danych biometrycznych oraz w celach identyfikacyjnych lub w razie potrzeby dostarczenia dodatkowych informacji. Z punktu widzenia bezpieczeństwa strefy Schengen cyfrowy proces składania wniosków wizowych, realizowany za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków wizowych i obejmujący wizę cyfrową, zwiększyłby bezpieczeństwo całego procesu, przyczyniłby się do bezpieczeństwa granic zewnętrznych strefy Schengen i zwiększyłby zaufanie między państwami członkowskimi. Pozwoliłoby to również na częściowo zautomatyzowane określanie państwa członkowskiego właściwego do rozpatrzenia wniosku wizowego na podstawie kryteriów kodeksu wizowego, co znacznie zmniejszyłoby ryzyko zjawiska polegającego na wykorzystywaniu mniej rygorystycznych procedur wizowych. W porównaniu z naklejką wizową wiza cyfrowa znacznie zmniejszyłaby ryzyko związane z bezpieczeństwem. Byłoby tak również w przypadku scenariusza awaryjnego, tzn. w sytuacji, gdy kontrole w wizowym systemie informacyjnym i innych systemach informacyjnych UE nie byłyby technicznie możliwe. Nie byłoby możliwości kradzieży niewypełnionych naklejek wizowych, co obecnie może mieć miejsce w konsulatach państw członkowskich. Wariant 4 umożliwi harmonizację formatów i jakości danych dokumentów uzupełniających przesyłanych na unijną platformę do składania wniosków, co zapewni dodatkowe zabezpieczenia w zakresie wykrywania sfałszowanych dokumentów.

•Sprawność regulacyjna i uproszczenie Zgodnie z programem sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) Komisji wszystkie inicjatywy mające na celu zmianę istniejących przepisów UE powinny przyczyniać się do uproszczenia i skuteczniejszego osiągnięcia określonych celów polityki (tzn. przez ograniczenie niepotrzebnych kosztów regulacyjnych). Inicjatywy tej nie objęto wprawdzie REFIT, ale – jak wykazała ocena skutków – pozwoli ona znacznie obniżyć ogólne koszty administracyjne ponoszone przez państwa członkowskie w związku z zarządzaniem wnioskami wizowymi. •Prawa podstawowe W tej inicjatywie ustawodawczej położono szczególny nacisk na potrzebę zapewnienia pełnego przestrzegania praw podstawowych zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Osoby o ograniczonej możliwości poruszania się ubiegające się wizę odnosiłyby coraz większe korzyści z rzadszej konieczności odwiedzania konsulatu lub ośrodka przyjmowania wniosków wizowych. Z drugiej strony osoby ubiegające się o wizę należące do niektórych kategorii nadal będą mogły składać wnioski w konsulacie lub ośrodku przyjmowania wniosków wizowych, jeżeli pomoc zapewniana za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków wizowych, usługodawców, rodziny lub przyjaciół nie będzie wystarczająca. Składanie wniosków przez internet prawdopodobnie ułatwi ubieganie się o wizę osobom z zaburzeniem widzenia. Cyfrowe platformy do składania wniosków wizowych, zarówno na poziomie unijnym, jak i krajowym, muszą być zgodne z dyrektywą w sprawie dostępności, zgodnie z którą państwa członkowskie zapewniają, aby „organy sektora publicznego podjęły środki niezbędne do zwiększenia dostępności swoich stron internetowych i aplikacji mobilnych poprzez uczynienie ich bardziej postrzegalnymi, funkcjonalnymi, zrozumiałymi i rzetelnymi”. Strony internetowe powinny zatem umożliwiać użytkownikom zmianę sposobu wyświetlania informacji (rozmiar czcionki, kolory itp.), a także oferować wsparcie audio (odczytywanie tekstu). Nie byłoby to możliwe, lub byłoby możliwe w mniejszym stopniu, w przypadku procesu składania wniosków w formie papierowej. Ponadto zagwarantowałoby to dużą dostępność dla osób niedowidzących lub niedosłyszących, ponieważ wszystkie państwa stosowałyby standardy i funkcje stanowiące element unijnej platformy do składania wniosków. Przepisy szczególne, które miałyby zastosowanie w indywidualnych przypadkach ze względów humanitarnych, dotyczyłyby także osób o niższym poziomie umiejętności korzystania z internetu, które potrzebowałyby pomocy technicznej. Niemniej jednak problemy z dostępnością cyfrową będą się z czasem stopniowo zmniejszać ze względu na globalny wzrost poziomu umiejętności korzystania z internetu. Jeżeli chodzi o prawa dziecka, obowiązujący system prawny, który gwarantuje dzieciom możliwość przejścia procesu na miejscu, pozostanie w mocy. W zmienionym rozporządzeniu w sprawie VIS uwzględniono już zmiany mające na celu przede wszystkim wzmocnienie walki z naruszaniem praw dziecka poprzez obniżenie wieku pobierania odcisków palców (z 12 do 6 lat), ale także wprowadzenie ścisłych zabezpieczeń danych biometrycznych dzieci, w szczególności przez ograniczenie okresu przechowywania danych: odciski palców i wizerunki twarzy dzieci poniżej 12 roku życia będą usuwane po wygaśnięciu wizy i przekroczeniu przez dziecko granic zewnętrznych. W przypadku osób ponownie ubiegających się o wizę i posiadających dzieci ponowne złożenie wniosku będzie wymagało przeprowadzenia kolejnej procedury na miejscu we wszystkich takich przypadkach. Rola usługodawców zewnętrznych w kontekście cyfryzacji będzie zależeć od tego, jakie zadania będą im zlecać państwa członkowskie w nowym kontekście cyfryzacji, jeżeli pozwolą na to ramy legislacyjne. Duża część zadań administracyjnych, które obecnie powierza się usługodawcom zewnętrznym, nie będzie już konieczna w przypadku procedur cyfrowych (np. wprowadzanie informacji z formularza wniosku w postaci fizycznej do postaci cyfrowej). W perspektywie krótkoterminowej rola usługodawców zewnętrznych w zapewnianiu ogólnej pomocy osobom ubiegającym się o wizę może wzrosnąć (np. pomoc osobom nieposiadającym umiejętności korzystania z internetu). Jednak w perspektywie długoterminowej ich rola w zakresie przyjmowania wniosków powinna się zmniejszyć, ponieważ osoby ponownie ubiegające się o wizę, których ważne dane biometryczne są już zarejestrowane, będą mogły złożyć wniosek w całości przez internet. Z punktu widzenia ochrony danych korzystanie z usług usługodawców zewnętrznych wiąże się faktycznie z dodatkowym udostępnieniem danych osobowych stronom trzecim. Nie stanowi to zagrożenia dla ochrony danych, o ile procesy i technologie stosowane przez usługodawców zewnętrznych są zgodne z zasadami ochrony danych i służą wzmocnieniu ochrony prywatności oraz o ile organy państw członkowskich odpowiednio monitorują każdego usługodawcę zewnętrznego. Jak zauważył EIOD, wpływ inicjatywy na ochronę danych wynika przede wszystkim z wprowadzenia platformy do składania wniosków wizowych (co ma wpływ na przetwarzanie danych osobowych przez usługodawców zewnętrznych oraz na bezpieczeństwo danych na platformie). W tym względzie analiza wariantów wykazała, że wariant 5 stwarza poważne ryzyko w zakresie ochrony danych ze względu na samodzielne wprowadzanie danych biometrycznych za pomocą środków cyfrowych. Wszystkie pozostałe warianty były stosunkowo równoważne pod względem ochrony danych. Jeżeli chodzi o wizy cyfrowe, obecnie informacje o wizach są zarówno przechowywane w wielkoskalowej bazie danych UE – VIS, jak i potwierdzane przez umieszczenie naklejki wizowej w paszporcie. Dlatego też dematerializacja naklejki wizowej i przekształcenie jej w wizę w formie wyłącznie cyfrowej nie zmienia faktu, że informacje wizowe są i nadal będą przechowywane w wielkoskalowej bazie danych UE. Rozporządzenie w sprawie VIS zawiera już wysokiej jakości zabezpieczenia w zakresie ochrony danych (przepisy dotyczące przechowywania danych, przepisy dotyczące dostępu, prawa dostępu, prawa do sprostowania, uzupełnienia, usunięcia danych osobowych oraz ograniczenia przetwarzania itp.). Ponadto w niedawno zmienionym rozporządzeniu w sprawie VIS jeszcze bardziej wzmocniono te zabezpieczenia w zakresie ochrony danych, dostosowując przepisy dotyczące ochrony danych do obowiązujących norm prawnych w zakresie ochrony danych. Te wzmocnione zabezpieczenia w zakresie ochrony danych będą nadal obowiązywać, ponieważ informacje zawarte w wizach cyfrowych będą nadal przechowywane w wizowym systemie informacyjnym. 4.WPŁYW NA BUDŻET • Unijna platforma do składania wniosków wizowych Jeżeli chodzi o wpływ na budżet instytucji Unii, zgodnie z szacunkami zawartymi w analizie prototypu wizy cyfrowej koszt utworzenia unijnej platformy do składania wniosków wizowych wyniesie od 33,8 mln EUR do 41,2 mln EUR (w tym koszty usługi zarządzanej i dostosowań niezbędnych dla VIS). Po utworzeniu tej usługi zarządzanej koszty eksploatacji i utrzymania wyniosą rocznie od 10,5 mln EUR do 12,8 mln EUR, w tym 10 osób zatrudnionych w eu-LISA. Jeżeli chodzi o skutki dla państw członkowskich, każde państwo członkowskie będzie musiało połączyć i zaktualizować swoje systemy krajowe, aby w ich ramach można było korzystać z usług nowej scentralizowanej unijnej platformy do składania wniosków wizowych. W ocenie skutków szacuje się, że koszt tego wyniesie od 270 000 EUR do 330 000 EUR na państwo członkowskie. Po połączeniu konieczne będzie przechowywanie otrzymanych wniosków w systemach krajowych, aby można było później te wnioski rozpatrzyć. W ocenie skutków oszacowano, że inwestycja w te elementy infrastruktury wyniesie około 2,5 mln EUR do 3 mln EUR (średnio) na państwo członkowskie. Koszt ten będzie w dużym stopniu zależał od liczby wniosków wizowych otrzymywanych rocznie przez dane państwo członkowskie. Po zaktualizowaniu systemów krajowych i połączeniu ich z usługą zarządzaną oraz zapewnieniu wystarczającej ilości miejsca na przechowywanie danych te nowe, ulepszone systemy krajowe będą musiały być utrzymywane, a szacunkowy koszt z tym związany wyniesie od 460 000 EUR do 570 000 EUR rocznie na państwo członkowskie. Koszt ten różni się także w zależności od liczby wniosków otrzymywanych przez dane państwo członkowskie. Należy podkreślić, że wszystkie wspomniane koszty, dzięki korzyściom skali, będą niższe niż koszty, które poniosłoby państwo członkowskie, gdyby miało stworzyć własną internetową platformę do składania wniosków wizowych. • Wiza cyfrowa Koszty związane z wizą cyfrową na szczeblu centralnym (usługa sprawdzania ważności wiz) uwzględniono w podanym powyżej koszcie unijnej platformy składania wniosków wizowych (funkcja platformy). Ponadto rejestry obecnie wydanych wiz są już przechowywane w formie cyfrowej w VIS. Dlatego cyfryzacja wiz nie pociągnie za sobą żadnych innych dodatkowych kosztów dla budżetu UE. Jak wynika z obliczeń zawartych w ocenie skutków towarzyszącej niniejszemu wnioskowi, wprowadzenie wizy cyfrowej spowodowałoby jedynie nieznaczne koszty dla państw członkowskich. W rzeczywistości narzędzia do generowania i weryfikacji podpisanego dwuwymiarowego kodu kreskowego będą już dostępne, aby zapewnić zgodność z decyzją wykonawczą Komisji wprowadzającą pieczęć cyfrową na jednolitym formularzu wizowym. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

Solidny mechanizm monitorowania i oceny będzie miał zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania, aby przewidywane korzystne skutki wdrożenia unijnej platformy do składania wniosków wizowych i wizy cyfrowej znalazły odzwierciedlenie w praktyce. W art. 57 kodeksu wizowego i art. 50 zmienionego rozporządzenia w sprawie VIS dotyczącego monitorowania i oceny przewidziano już obowiązki w zakresie monitorowania i oceny. W rozporządzeniu w sprawie VIS dodano specjalny artykuł poświęcony ocenie zmian wynikających z przyjęcia wniosku w sprawie cyfryzacji procedur wizowych. Wskaźniki pozwolą zmierzyć postępy w osiąganiu głównych celów, mianowicie dotyczących uproszczenia i ujednolicenia procesu składania wniosków wizowych dla państw członkowskich i obywateli państw trzecich; zmniejszenia ryzyka oszustw (dotyczących tożsamości), fałszerstw i ułatwienia procesu weryfikacji na granicy; oraz uczynienia z UE bardziej atrakcyjnego celu podróży dla podróżnych. Wdrażanie polityki wizowej jest również monitorowane lub oceniane za pomocą mechanizmu oceny Schengen zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1053/2013 bez uszczerbku dla roli Komisji jako strażnika Traktatów (art. 17 ust. 1 TUE). • Zmienna geometria Niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w dziedzinie granic zewnętrznych i wiz, ponieważ dotyczy przekraczania granic zewnętrznych i wydawania wiz krótkoterminowych. W związku z tym, że podstawą prawną niniejszego wniosku jest część trzecia tytuł V TFUE, zastosowanie ma system „zmiennej geometrii”, przewidziany w protokołach w sprawie stanowiska Danii i Irlandii oraz w protokole Schengen. Należy zatem rozważyć konsekwencje związane z poszczególnymi protokołami i umowami o uczestnictwie w dorobku prawnym Schengen w odniesieniu do Danii, Irlandii, Islandii i Norwegii; oraz Szwajcarii i Liechtensteinu. Podobnie należy rozważyć konsekwencje poszczególnych Aktów przystąpienia. Dokładną sytuację każdego z państw, których to dotyczy, opisano w motywach 40–47 niniejszego wniosku. • Szczegółowe objaśnienia przepisów wniosku W art. 1 wniosku modyfikuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 810/2009 (kodeks wizowy) w celu wdrożenia niniejszego wniosku poprzez wprowadzenie następujących istotnych modyfikacji wraz z szeregiem innych powiązanych zmian: ·w art. 1 i w całym tekście odzwierciedlono szczególny status osób ubiegających się o wizę, które są członkami rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa będących beneficjentami umowy o wystąpieniu w odniesieniu do państwa przyjmującego, na podstawie art. 14 ust. 3 umowy o wystąpieniu. ·Art. 5 zawiera zasadę umożliwiającą określanie, które państwo członkowskie jest właściwe do rozpatrzenia wniosku. ·W art. 9 wprowadzono obowiązek składania wniosków za pośrednictwem unijnej cyfrowej platformy do składania wniosków wizowych, utrzymując jednocześnie możliwość uwzględnienia określonych wyjątków, tj. wiz wydanych na granicy zewnętrznej, wiz wydanych dla szefów państw lub rządów oraz w indywidualnych przypadkach ze względów humanitarnych. ·Art. 10 zawiera ogólne przepisy dotyczące składania wniosku z wprowadzeniem określonych dostosowań służących zapewnieniu, aby przepisy te mogły mieć zastosowanie w kontekście cyfryzacji. ·W art. 12 określono, że w przypadku składania pierwszego wniosku należy przedstawić dokument podróży, natomiast gdy wniosek składany jest po raz kolejny wystarczy przesłać do unijnej platformy do składania wniosków zeskanowaną kopię dokumentu podróży. ·Zachowuje się zawarte w art. 13 przepisy dotyczące identyfikatorów biometrycznych, w których to przepisach wprowadza się jedynie ukierunkowane zmiany odzwierciedlające funkcje unijnej cyfrowej platformy do składania wniosków, w szczególności stosowanie portalu usługodawcy zewnętrznego w przypadku, gdy tacy usługodawcy pobierają dane biometryczne. ·Art. 18 zostaje zmodyfikowany w celu odzwierciedlenia automatycznej wstępnej kontroli właściwości i dopuszczalności przeprowadzanej przez unijną platformę do składania wniosków wizowych. ·W art. 19 wprowadza się zmiany w celu dostosowania przepisów dotyczących dopuszczalności do stosowania unijnej platformy do składania wniosków wizowych, w szczególności w celu uwzględnienia kontroli dopuszczalności przeprowadzanej przez unijną platformę do składania wniosków wizowych. ·Utrzymuje się przepisy określone w art. 24 dotyczące wydawania wiz wielokrotnego wjazdu. W wyniku dematerializacji wiz ważność wizy nie będzie już jednak ograniczona datą ważności paszportu. ·W art. 26a wskazano, że wizy będą wydawane w formacie cyfrowym w wizowym systemie informacyjnym.

W art. 2 wprowadza się unijną platformę do składania wniosków wizowych poprzez wprowadzenie szeregu zmian w rozporządzeniu (WE) nr 767/2008 (rozporządzenie w sprawie VIS). Wprowadza się następujące istotne modyfikacje wraz z szeregiem innych powiązanych zmian: ·w art. 2a wprowadza się unijną internetową platformę do składania wniosków wizowych jako nową funkcję wizowego systemu informacyjnego. ·Wprowadza się nowy rozdział Ia, w którym określa się funkcje unijnej platformy do składania wniosków wizowych: wykaz informacji, które należy podać w internetowym formularzu wniosku, na podstawie informacji obecnie wymaganych od osób ubiegających się o wizę (art. 7b); wykaz etapów składania wniosku przez osoby ubiegające się o wizę za pośrednictwem platformy, który to proces odzwierciedla model ETIAS i funkcjonujący już proces składania wniosków wizowych (art. 7c); wprowadzenie narzędzia do płatności i narzędzia do umawiania spotkań (art. 7d); ustanowienie portalu zapewniającego dostęp wyłącznie do odczytu do danych w VIS dla usługodawców zewnętrznych (art. 7e); wyjaśnienie sposobu powiadamiania o decyzjach, również na wzór modelu ETIAS (art. 7f). ·Art. 7b zawiera przepisy szczegółowe dotyczące korzystania z unijnej platformy do składania wniosków przez członków rodziny obywateli Unii lub innych obywateli państw trzecich, którym przysługuje prawo do swobodnego przemieszczania się na podstawie prawa Unii, lub obywateli Zjednoczonego Królestwa, którzy są beneficjentami umowy o wystąpieniu. W art. 3 zmienia się rozporządzenie Rady (WE) nr 1683/95 (rozporządzenie w sprawie naklejek wizowych) w celu wdrożenia wizy cyfrowej poprzez określenie, że państwa członkowskie w pełni wykonujące dorobek Schengen wydają wizy w formacie cyfrowym. W art. 4 zmienia się rozporządzenie Rady (WE) nr 333/2002 (jednolity wzór formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży, które nie są uznane przez państwo członkowskie sporządzające formularz). W związku z wprowadzeniem wiz cyfrowych, których nie umieszcza się na dokumencie podróży, nie obowiązuje już specjalny formularz, na którym umieszcza się wizy, wydawany przez władze państwa członkowskiego posiadaczowi dokumentu podróży, który nie jest uznawany przez to państwo członkowskie. W art. 5 przewiduje się ukierunkowane zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 694/2003 w sprawie jednolitych formularzy uproszczonego dokumentu tranzytowego (FTD) i uproszczonego kolejowego dokumentu tranzytowego (FRTD). Aby odzwierciedlić cyfryzację, wskazuje się, że takie dokumenty będą wydawane w formacie cyfrowym. W art. 6 zmienia się konwencję wykonawczą do układu z Schengen. Formularz dotyczący wiz krótkoterminowych określony w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1683/95 stosuje się również w przypadku wiz długoterminowych. W związku z tym wprowadza się zmiany do konwencji wykonawczej do układu z Schengen, aby umożliwić wydawanie wiz długoterminowych również w formacie cyfrowym. W art. 7 zmienia się rozporządzenie Rady (WE) nr 693/2003 (w sprawie uproszczonego dokumentu tranzytowego (FTD) i uproszczonego kolejowego dokumentu tranzytowego (FRTD)). W przypadku tych dokumentów procedura składania wniosków odbywa się formie papierowej. W celu uwzględnienia osiągnięć w zakresie cyfryzacji zmienia się rozporządzenie Rady (WE) nr 693/2003 i rozporządzenie Rady (WE) nr 694/2003, aby umożliwić wydawanie dokumentów w formacie cyfrowym, a także składanie wniosków drogą cyfrową. Art. 8 zawiera ukierunkowane techniczne zmiany rozporządzenia (UE) 2017/2226 (rozporządzenie ustanawiające system wjazdu/wyjazdu (EES)), które są konieczne ze względu na wprowadzenie wizy cyfrowej i zniesienie fizycznej naklejki wizowej; w szczególności dotyczy to przenoszenia danych z VIS do EES po potwierdzeniu ważnej wizy w nowym dokumencie podróży. Art. 9 zawiera standardowe przepisy dotyczące oceny unijnej platformy do składania wniosków. Art. 10 zawiera przepisy dotyczące uruchomienia unijnej platformy do składania wniosków wizowych i wiz cyfrowych. W artykule tym przewidziano również okres przejściowy dla państw członkowskich, które nie chcą korzystać z unijnej platformy do składania wniosków wizowych, oraz opisano warunki tego okresu przejściowego. Art. 11 zawiera standardowy przepis dotyczący wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego. 2022/0132 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008, (WE) nr 810/2009 i (UE) 2017/2226, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95, (WE) nr 333/2002, (WE) nr 693/2003 i (WE) nr 694/2003 oraz konwencję wykonawczą do układu z Schengen w zakresie cyfryzacji procedury wizowej PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 lit. a) i art. 79 ust. 2 lit. a), uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Wspólna polityka wizowa Unii jest integralną częścią procesu tworzenia obszaru bez granic wewnętrznych. Polityka wizowa powinna pozostać kluczowym elementem, który pomaga eliminować ryzyko związane z bezpieczeństwem oraz ryzyko migracji nieuregulowanej do Unii, jednocześnie wspomagającym turystykę i ułatwiającym prowadzenie działalności gospodarczej Wspólna polityka wizowa powinna przyczyniać się do wzrostu gospodarczego oraz być spójna z innymi politykami Unii w takich obszarach, jak stosunki zewnętrzne, handel, edukacja, kultura i turystyka. W marcu 2018 r. w komunikacie Komisji dotyczącym polityki wizowej zajęto się koncepcją „e-wiz” i ogłoszono studium wykonalności w zakresie cyfrowych procedur wizowych oraz zamiar dokonania oceny wariantów i promowania projektów pilotażowych w celu przygotowania podstaw z myślą o przyszłych wnioskach. Podczas przeglądu Unijnego kodeksu wizowego w 2019 r. Parlament Europejski i Rada wyraźnie stwierdziły, że celem jest wypracowanie wspólnego rozwiązania umożliwiającego w przyszłości składanie wniosków wizowych Schengen przez internet, a tym samym pełne wykorzystanie najnowszych osiągnięć prawnych i technologicznych. (2)Inicjatywa ta jest zgodna z ogólnym podejściem UE polegającym na zachęcaniu do modernizacji i cyfryzacji usług publicznych oraz z komunikatem Komisji „Cyfrowy kompas na 2030 r.: europejska droga w cyfrowej dekadzie”. Od czasu wejścia w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 w 2010 r. oraz uruchomienia wizowego systemu informacyjnego (VIS) w 2011 r. na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 wyzwania związane z migracją i bezpieczeństwem, jakie pojawiły się w ostatnich latach, znacznie zmieniły kontekst polityki wizowej. Ponadto znaczący rozwój technologiczny stwarza nowe możliwości usprawnienia i zwiększenia skuteczności procesu ubiegania się o wizę Schengen zarówno dla obywateli państw trzecich, jak i organów państw członkowskich. (3)W obliczu pandemii COVID-19, która doprowadziła do spowolnienia operacji wizowych Schengen na całym świecie, częściowo ze względu na trudności z przyjmowaniem osób ubiegających się o wizę w konsulatach i ośrodkach przyjmowania wniosków wizowych, państwa członkowskie wezwały Komisję do przyspieszenia prac nad cyfryzacją procedur wizowych. (4)W zaproponowanym przez Komisję 23 września 2020 r. nowym pakcie o migracji i azylu wyznaczono cel, jakim jest pełna cyfryzacja procedury wizowej do 2025 r., a także wiza cyfrowa i możliwość składania wniosków wizowych przez internet. (5)Choć proces rozpatrywania wniosków wizowych odbywa się już częściowo cyfrowo, za pośrednictwem VIS, w którym rejestruje się wnioski i decyzje, dwa ważne etapy tego procesu nadal są realizowane w formie papierowej: proces składania wniosków wizowych oraz wydawanie wiz osobom ubiegającym się o wizę w postaci naklejki wizowej. Stanowi to obciążenie dla wszystkich zainteresowanych stron, zwłaszcza dla organów państw członkowskich wydających wizy oraz dla osób ubiegających się o wizę. Państwa członkowskie są tego świadome, a niektóre z nich wdrożyły już rozwiązania cyfrowe, aby zapewnić osobom ubiegającym się o wizę nowoczesną i przyjazną dla użytkownika procedurę składania wniosków oraz poprawić skuteczność rozpatrywania wniosków wizowych. (6)Osoby ubiegające się o wizę powinny mieć możliwość zrobienia tego przez internet za pośrednictwem jednej unijnej platformy, niezależnie od państwa członkowskiego będącego celem podróży. Narzędzie to powinno służyć do automatycznego określania, które państwo członkowskie jest właściwe do rozpatrzenia wniosku, w szczególności w przypadku gdy osoba ubiegająca się o wizę zamierza odwiedzić kilka państw członkowskich. Państwa członkowskie będą musiały jedynie sprawdzić, czy narzędzie określiło właściwe państwo członkowskie. (7)W ramach unijnej internetowej platformy do składania wniosków należy zapewnić osobie ubiegającej się o wizę aktualne informacje na temat krótkoterminowych wiz Schengen oraz narzędzie z wytycznymi, za pomocą którego osoba ta może znaleźć wszystkie niezbędne informacje dotyczące wymogów i procedur, takie jak m.in.: czy wymagana jest wiza oraz jaki rodzaj wizy; wysokość opłaty wizowej; państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku; wymagane dokumenty uzupełniające; konieczność umówienia się na spotkanie w celu pobrania danych biometrycznych lub możliwość złożenia wniosku przez internet bez konieczności umawiania się na spotkanie. Unijna platforma do składania wniosków powinna także umożliwiać nawiązanie bezpiecznej łączności elektronicznej między osobą ubiegającą się o wizę a właściwym konsulatem lub organami centralnymi właściwego państwa członkowskiego za pośrednictwem środków elektronicznych, jeżeli wymagane są dodatkowe dokumenty lub wymagana jest rozmowa. (8)Osoby ubiegające się o wizę powinny mieć możliwość złożenia wniosku, podania danych wymaganych w formularzu wniosku, dostarczenia zeskanowanej kopii dokumentu podróży oraz dostarczenia dokumentów uzupełniających i podróżnego ubezpieczenia medycznego w formacie cyfrowym za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków Aby umożliwić osobom ubiegającym się o wizę zapisywanie informacji związanych z ich wnioskiem, internetowa platforma do składania wniosków powinna zapewniać możliwość tymczasowego przechowywania danych. Gdy osoba ubiegająca się o wizę złoży wniosek przez internet, a państwa członkowskie przeprowadzą odpowiednie kontrole, plik danych dotyczących wniosku wizowego zostanie przekazany do systemu krajowego właściwego państwa członkowskiego i będzie tam przechowywany. Konsulaty będą sprawdzać informacje przechowywane na poziomie krajowym i przesyłać do centralnego VIS tylko wymagane dane. (9)Osobiste stawiennictwo w konsulacie lub u usługodawcy zewnętrznego powinno być zasadniczo obowiązkowe tylko dla osób ubiegających się o wizę po raz pierwszy i osób, które uzyskały nowy dokument podróży wymagający weryfikacji, oraz w celu pobrania identyfikatorów biometrycznych. (10)Osoby ponownie ubiegające się o wizę powinny mieć możliwość złożenia wniosku w całości przez internet w ciągu 59 miesięcy od złożenia pierwszego pozytywnie rozpatrzonego wniosku, pod warunkiem że składają wniosek na podstawie tego samego dokumentu podróży. Po upływie tego okresu należy ponownie pobrać dane biometryczne, o czym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 810/2009, zgodnie z którym dane biometryczne należy pobierać zasadniczo co 59 miesięcy, licząc od daty pierwszego pobrania. (11)Przepisy szczegółowe mają zastosowanie do obywateli państw trzecich podlegających obowiązkowi wizowemu, będących członkami rodzin obywateli Unii, do których ma zastosowanie dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, lub obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią i jej państwami członkowskimi z jednej strony a państwem trzecim z drugiej strony, i którzy nie posiadają karty pobytowej zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE, lub obywateli Zjednoczonego Królestwa, którzy są beneficjentami Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (umowa o wystąpieniu) w odniesieniu do państwa przyjmującego i którzy nie posiadają dokumentu pobytu zgodnego z umową o wystąpieniu. (12)Art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w Traktatach i w środkach przyjętych w celu ich wykonania. Odnośne ograniczenia i warunki zawarte są w dyrektywie 2004/38/WE. Jak potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, członkowie rodzin, o których mowa w motywie 11, mają nie tylko prawo do wjazdu na terytorium danego państwa członkowskiego, lecz także prawo do otrzymania w tym celu wizy wjazdowej. Państwa członkowskie muszą udzielić takim osobom wszelkiej pomocy w uzyskaniu niezbędnych wiz, które muszą być wydawane nieodpłatnie, tak szybko jak to jest możliwe, oraz na podstawie procedury przyśpieszonej, a także z należytym uwzględnieniem gwarancji proceduralnych mających do nich zastosowanie. W związku z tym w szczególności tacy członkowie rodzin powinni być uprawnieni do złożenia wniosku wizowego, wniosku o potwierdzenie ważnej wizy w nowym dokumencie podróży lub wniosku o przedłużenie wizy bez korzystania z unijnej platformy do składania wniosków, ponieważ może to ułatwić im złożenie wniosku wizowego. W takim przypadku powinni oni mieć prawo wyboru między złożeniem wniosków osobiście w konsulacie lub u usługodawcy zewnętrznego. Ponadto w ramach unijnej internetowej platformy do składania wniosków wizowych należy w pełni uwzględnić prawa i ułatwienia zapewnione osobom korzystającym z dorobku prawnego UE w zakresie swobodnego przepływu. To samo dotyczy członków rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa będących beneficjentami umowy o wystąpieniu w odniesieniu do państwa przyjmującego, na podstawie art. 14 ust. 3 umowy o wystąpieniu. (13)Przepisy szczegółowe powinny być stosowane w indywidualnych przypadkach ze względów humanitarnych lub powinny mieć zastosowanie do przywódców państw lub rządów, członków rządów krajowych wraz z towarzyszącymi im małżonkami oraz członkami oficjalnej delegacji, gdy są oni zapraszani przez rządy państw członkowskich lub organizacje międzynarodowe w celach oficjalnych; monarchów i ważnych rangą członków rodziny królewskiej, gdy są oni zapraszani przez rządy państw członkowskich lub organizacje międzynarodowe w celach oficjalnych. (14)Przepisy szczegółowe, które powinny być stosowane w indywidualnych przypadkach ze względów humanitarnych, mogłyby obejmować kwestie dostępności cyfrowej. (15)Osoba trzecia upoważniona przez osobę ubiegającą się o wizę lub uprawniona na mocy prawa do reprezentowania tej osoby powinna mieć możliwość złożenia wniosku w jej imieniu, pod warunkiem że tożsamość tej osoby zostanie podana w formularzu wniosku. Osoby podróżujące powinny mieć możliwość upoważnienia komercyjnych podmiotów pośredniczących do utworzenia i przedłożenia wniosku w ich imieniu.

(16)Każda osoba ubiegająca się o wizę powinna złożyć wypełniony formularz wniosku za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków, w tym deklarację autentyczności, kompletności, prawidłowości i wiarygodności przedstawionych danych oraz deklarację zgodności z prawdą i wiarygodności złożonych oświadczeń. Każda osoba ubiegająca się o wizę powinna również oświadczyć, że zrozumiała warunki wjazdu, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399, oraz że zrozumiała, iż przy każdym wjeździe może zostać zobowiązana do przedstawienia stosownych dokumentów uzupełniających. Formularze wniosków dla małoletnich powinna złożyć i podpisać elektronicznie osoba sprawująca stałą lub tymczasową władzę rodzicielską bądź opiekun prawny. (17)Opłatę wizową należy uiszczać za pośrednictwem portalu zewnętrznego połączonego z internetową platformą do składania wniosków, a płatności byłyby przekazywane bezpośrednio do właściwego państwa członkowskiego. Dane wymagane do zabezpieczenia płatności elektronicznych nie powinny stanowić części danych przechowywanych w wizowym systemie informacyjnym. (18)Unijna platforma do składania wniosków będzie również zawierać narzędzie do umawiania spotkań, które państwo członkowskie może wykorzystać do zarządzania terminami spotkań w swoich konsulatach lub u usługodawców zewnętrznych. Chociaż stosowanie tego narzędzia powinno pozostać nieobowiązkowe, ponieważ może ono nie być odpowiednie we wszystkich miejscach i w odniesieniu do wszystkich konsulatów, państwa członkowskie powinny jednak wykorzystać lokalną współpracę schengeńską do omówienia kwestii stosowania zharmonizowanego podejścia dotyczącego stosowania narzędzia do umawiania spotkań w konkretnych państwach trzecich lub w konkretnych miejscach. (19)W ramach systemu osoby ubiegające się o wizę powinny otrzymywać powiadomienie o brakujących informacjach oraz powinny mieć możliwość poprawienia wniosku. Za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków osoba ubiegająca się o wizę powinna być informowana o dopuszczalności jej wniosku za pomocą automatycznej wstępnej kontroli dopuszczalności. W ramach kontroli wstępnej należy zapewnić, aby dostarczone informacje spełniały wymogi dopuszczalności w odniesieniu do wizy, której dotyczy wniosek. (20)W przypadku gdy właściwy konsulat lub organy centralne właściwego państwa członkowskiego uznają, że są odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku, powinny go przyjąć, a dane powinny zostać zaimportowane do systemu krajowego z miejsca tymczasowego przechowywania ustanowionego na mocy rozporządzenia w sprawie VIS oraz usunięte z miejsca tymczasowego przechowywania (z wyjątkiem danych kontaktowych). (21)Osoby ubiegające się o wizę należy powiadomić drogą elektroniczną o decyzji podjętej przez właściwe państwo członkowskie w sprawie ich wniosku, wskazując, czy wiza została wydana; czy odmówiono wydania wizy; potwierdzono wydanie nowego dokumentu podróży; przedłużono ważność wizy; unieważniono lub cofnięto wizę zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 810/2009 i (WE) nr 767/2008. (22)Aby ograniczyć ryzyko dla bezpieczeństwa związane z podrobionymi i skradzionymi naklejkami wizowymi, wizę należy wydać w formacie cyfrowym, a nie w formie naklejki wizowej umieszczanej na dokumencie podróży. (23)Aby zapewnić maksymalne bezpieczeństwo i zapobiec podrabianiu lub fałszowaniu dokumentów, powiadomienie o wizie cyfrowej powinno mieć formę dwuwymiarowego kodu kreskowego, podpisanego kryptograficznie przez Krajowe Centrum Certyfikacji (CSCA) państwa członkowskiego wydającego wizę. W przypadku gdy wizowy system informacyjny jest niedostępny lub poza zasięgiem, kontrole opierają się na dwuwymiarowym kodzie kreskowym wydanym przez centrum certyfikacji. (24)Jeżeli dokument podróży posiadacza wizy został utracony, skradziony lub stracił ważność, a wiza jest nadal ważna, posiadacz wizy może ubiegać się za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków o potwierdzenie wizy w nowym dokumencie podróży, pod warunkiem że nowy dokument podróży jest tego samego rodzaju co utracony, skradziony dokument podróży lub dokument podróży, który stracił ważność, i został wydany przez to samo państwo. Posiadacz wizy powinien stawić się osobiście w konsulacie lub u usługodawcy zewnętrznego, aby przedstawić nowy dokument podróży w celu zweryfikowania jego autentyczności. (25)Dane przechowywane na unijnej platformie do składania wniosków powinny być chronione za pomocą środków wykonawczych ukierunkowanych na zwiększenie ochrony prywatności. (26)Usługodawcy zewnętrzni powinni mieć dostęp do unijnej platformy do składania wniosków wyłącznie w celu pobierania i dokonywania przeglądu złożonych wniosków; weryfikacji tymczasowo przechowywanych danych (np. skan dokumentu podróży); gromadzenia i przesyłania identyfikatorów biometrycznych; przeprowadzania kontroli jakości przesłanych dokumentów uzupełniających; potwierdzenia, że wniosek rozpatrzono, a tym samym udostępniania go konsulatowi do celów dalszego rozpatrywania; usługodawcy zewnętrzni nie powinni mieć dostępu do danych przechowywanych w wizowym systemie informacyjnym. (27)Konieczne jest określenie daty uruchomienia, w tym systemu wiz cyfrowych i unijnej platformy do składania wniosków. Państwo członkowskie może zadecydować o niekorzystaniu z internetowej unijnej platformy do składania wniosków w okresie pięciu lat od daty uruchomienia. Państwo członkowskie może jednak zgłosić chęć przystąpienia do internetowej unijnej platformy do składania wniosków przed upływem okresu przejściowego. W okresie przejściowym, jeżeli państwo członkowskie rozpatrujące wnioski wizowe podejmie decyzję o niekorzystaniu z internetowej unijnej platformy do składania wniosków, posiadacze wiz nadal będą mogli weryfikować wizy cyfrowe, korzystając z usług internetowych unijnej platformy do składania wniosków. (28)Unijna platforma do składania wniosków powinna zawierać funkcję umożliwiającą osobom ubiegającym się o wizę weryfikację ich wiz cyfrowych. (29)Państwa członkowskie, które nie stosują w pełni dorobku Schengen, a zatem nie mają dostępu do wizowego systemu informacyjnego umożliwiającego wprowadzanie wniosków wizowych i przechowywanie wiz cyfrowych, powinny nadal wydawać wizy w formie jednolitego wzoru (naklejki). (30)Aby umożliwić stosowanie decyzji nr 565/2014/UE, Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia powinny mieć dostęp wyłącznie do odczytu do wiz cyfrowych przechowywanych w wizowym systemie informacyjnym. (31)Agencja Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) powinna być odpowiedzialna za rozwój techniczny unijnej platformy do składania wniosków i jej elementów oraz za zarządzanie operacyjne nimi w ramach VIS. (32)W ramach architektury systemu unijnej platformy do składania wniosków należy w możliwie największym stopniu ponownie wykorzystywać istniejące i przyszłe systemy stanowiące część nowych ram interoperacyjności, w szczególności europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) oraz system wjazdu/wyjazdu (EES), przy jednoczesnym poszanowaniu obecnych ograniczeń technologicznych i obecnych inwestycji dokonywanych przez państwa członkowskie w ich własne systemy krajowe. (33)Kontrola wiz cyfrowych na granicy powinna opierać się na istniejącej i przyszłej unijnej architekturze systemu zarządzania granicami oraz powinna polegać na sprawdzeniu informacji o posiadaczu wizy przechowywanych w wizowym systemie informacyjnym. Organy państw członkowskich powinny weryfikować te informacje za pomocą danych biometrycznych. (34)Formularz dotyczący wiz krótkoterminowych określony w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1683/95 stosuje się również w przypadku wiz długoterminowych. W związku z tym należy wprowadzić zmiany do konwencji wykonawczej do układu z Schengen, aby umożliwić wydawanie wiz długoterminowych również w formacie cyfrowym. (35)Ponieważ wprowadzenie wiz cyfrowych pozwoliłoby uniknąć konieczności umieszczania fizycznej naklejki wizowej, należy odpowiednio zmienić rozporządzenie Rady (WE) nr 333/2002 w sprawie jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży, które nie są uznane przez państwo członkowskie.

(36)Uproszczone dokumenty tranzytowe (FTD) i uproszczone kolejowe dokumenty tranzytowe (FRTD) stanowią dokumenty posiadające wagę wiz tranzytowych, upoważniających ich posiadaczy do wjazdu w celu przejazdu przez terytoria państw członkowskich zgodnie z postanowieniami dorobku Schengen dotyczącymi przekraczania granic zewnętrznych. Uproszczone dokumenty tranzytowe (FTD) i uproszczone kolejowe dokumenty tranzytowe (FRTD) wydawane są w ramach jednolitych wzorów, a procedura składania wniosku odbywa się formie papierowej. W celu uwzględnienia osiągnięć w zakresie cyfryzacji należy zmienić rozporządzenie Rady (WE) nr 693/2003 i rozporządzenie Rady (WE) nr 694/2003, aby umożliwić wydawanie dokumentów w formacie cyfrowym, a także składanie wniosków drogą cyfrową. (37)W celu zapewnienia, aby w formularzu wniosku i formularzach odmowy uwzględniono sytuacje, w których osoba ubiegająca się o wizę złożyła wniosek za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków lub nie, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu wprowadzenia zmian w wykazie informacji, które powinna zawierać unijna platforma do składania wniosków, oraz w celu zmiany odpowiednich standardowych formularzy i wzorów. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te powinny otrzymywać wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji powinni systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. (38)Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie ustanowienie europejskiej internetowej platformy do składania wniosków wizowych oraz wprowadzenie wiz cyfrowych, opierają się na innych inicjatywach ukierunkowanych – z jednej strony – na usprawnienie i harmonizację procedur w kontekście wspólnej polityki wizowej, a z drugiej strony – na dostosowanie wymogów dotyczących podróży, warunków wjazdu na terytorium i odprawy granicznej w strefie Schengen do nowej epoki cyfrowej, zmiany w powiązanych przepisach są możliwe jedynie na szczeblu unijnym i stanowią część dorobku Schengen. Unia może zatem przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. (39)Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania dyrektywy 2004/38/WE i części drugiej umowy o wystąpieniu. (40)Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Wprowadzenie unijnej platformy do składania wniosków i wiz cyfrowych będzie w pełni zgodne z prawem do ochrony danych osobowych, prawem do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawami dziecka oraz z zasadami ochrony osób wymagających szczególnego traktowania. Wszystkie zabezpieczenia praw podstawowych zawarte w rozporządzeniu w sprawie wizowego systemu informacyjnego będą nadal w pełni stosowane w kontekście przyszłej unijnej platformy do składania wniosków wizowych i wiz cyfrowych, w szczególności w odniesieniu do prawa dziecka. W ramach platformy konieczne będzie uwzględnienie wymogów określonych w dyrektywie w sprawie dostępności w celu zapewnienia łatwego dostępu osobom z niepełnosprawnościami. (41)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania – w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego rozporządzenia – podejmuje decyzję, czy dokona jego transpozycji do swego prawa krajowego. (42)Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jego przyjęciu i nie jest nim związana ani go nie stosuje. (43)W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji Rady 1999/437/WE. (44)W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE. (45)W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE. (46)Niniejsze rozporządzenie jest aktem stanowiącym rozwinięcie dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związanym w rozumieniu, odpowiednio, art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r., art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r. i art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r. (47)Zgodnie z art. 42 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię [XX] r., PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 810/2009 W rozporządzeniu (WE) nr 810/2009 wprowadza się następujące zmiany: 1)w art. 1 ust. 2 dodaje się lit. c) w brzmieniu: „c) praw pobytu, z których w państwie przyjmującym korzystają obywatele państw trzecich będący członkami rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa, którzy są beneficjentami Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej* (»umowa o wystąpieniu«). __________ * Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. L 29 z 31.1.2020, s. 7).”; 2)w art. 2 dodaje się pkt 10a i 10b w brzmieniu:

„10a. »formularz wniosku« oznacza jednolity formularz przedstawiony w załączniku I, dostępny w internecie za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków lub w formie papierowej; 10b. »wiza cyfrowa« oznacza wizy wydawane w formacie cyfrowym jako wpis w wizowym systemie informacyjnym;”; 3)art. 3 ust. 5 lit. d) otrzymuje brzmienie: „d) członkowie rodziny obywatela Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), oraz członkowie rodziny obywateli Zjednoczonego Królestwa, którzy są beneficjentami umowy o wystąpieniu i o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c);”; 4)art. 5 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie: „b) jeżeli wizyta obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe lub w okresie dwóch miesięcy ma się odbyć kilka odrębnych wizyt – państwo członkowskie, którego terytorium stanowi główne miejsce docelowe wizyty lub wizyt pod względem długości pobytu, liczonej w dniach;”; 5)w art. 8 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: „4a. Dwustronne ustalenia dotyczące reprezentacji państw udostępnia się w unijnej platformie do składania wniosków, o której mowa w rozdziale Ia rozporządzenia (WE) nr 767/2008.”; 6)w art. 9 wprowadza się następujące zmiany: a)dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu: „1a. Osoby ubiegające się o wizę składają wniosek za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków, o której mowa w rozdziale Ia rozporządzenia (WE) nr 767/2008. 1b. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1a następujące kategorie osób mogą złożyć wniosek bez korzystania z unijnej platformy do składania wniosków: a)obywatele państw trzecich w indywidualnych przypadkach ze względów humanitarnych; b)przywódcy państw lub rządów, członkowie rządów krajowych wraz z towarzyszącymi im małżonkami oraz członkowie oficjalnej delegacji, gdy są oni zapraszani przez rządy państw członkowskich lub organizacje międzynarodowe w celach oficjalnych; monarchowie i ważni rangą członkowie rodziny królewskiej, gdy są oni zapraszani przez rządy państw członkowskich lub organizacje międzynarodowe w celach oficjalnych; c)obywatele państw trzecich, którym wydano wizę na granicy zewnętrznej zgodnie z rozdziałem VI.”; b)w ust. 4 dodaje się lit. d) w brzmieniu: „d) przez inną osobę, jeśli jest on składany za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków.”; 7)w art. 10 wprowadza się następujące zmiany: a)ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Osoby ubiegające się o wizę składają wniosek osobiście, jeżeli jest to wymagane zgodnie z art. 13, by umożliwić pobranie odcisków palców i wizerunku twarzy. Osoby ubiegające się o wizę stawiają się ponadto osobiście w celu weryfikacji dokumentu podróży zgodnie z art. 12.”;

b)dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu: „1a. Państwo członkowskie może w uzasadnionych i indywidualnych przypadkach wymagać, by osoba ubiegająca się o wizę przedłożyła dokument podróży lub dostarczyła dokumenty uzupełniające. Jest to możliwe w wyjątkowych przypadkach oraz w przypadkach, gdy w danym miejscu bardzo rozpowszechnione jest zjawisko posługiwania się dokumentami uzyskanymi w sposób oszukańczy. 1b. W ramach lokalnej współpracy schengeńskiej konsulaty oceniają wdrażanie warunków określonych w ust. 1a, w celu uwzględnienia uwarunkowań lokalnych.”; c)ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Składając wniosek, osoba ubiegająca się o wizę: a)przedstawia dane, o których mowa w art. 11; b)przedstawia dowód posiadania dokumentu podróży zgodnie z art. 12; c)wyraża zgodę na pobranie na miejscu jej wizerunku twarzy zgodnie z art. 13 lub, w przypadku zwolnień, o których mowa w art. 13 ust. 7a, składa fotografię zgodnie ze standardami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1683/95; d)w przypadkach gdy ma to zastosowanie, umożliwia pobranie jej odcisków palców zgodnie z art. 13; e)uiszcza opłatę wizową, o której mowa w art. 16; f)dostarcza dokumenty uzupełniające, o których mowa w art. 14; g)w przypadkach gdy ma to zastosowanie, dostarcza dowód posiadania odpowiedniego, ważnego podróżnego ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w art. 15.”; 8)w art. 11 wprowadza się następujące zmiany: a)ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Formularz wniosku składa się za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków. W przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1b, osoby ubiegające się o wizę mogą złożyć wypełniony odręcznie lub elektronicznie formularz wniosku przedstawiony w załączniku I. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 51a w celu aktualizacji formularza wniosku przedstawionego w załączniku I lub złożonego za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków. Formularz wniosku musi być podpisany. Można tego dokonać za pomocą podpisu elektronicznego. Osoby wpisane do dokumentu podróży osoby ubiegającej się o wizę składają oddzielne formularze wniosku. Małoletni składają formularz wniosku podpisany przez osobę sprawującą stałą lub tymczasową władzę rodzicielską bądź przez opiekuna prawnego.”; b)uchyla się ust. 1b, c)dodaje się ust. 1c w brzmieniu: „1c. Każda osoba ubiegająca się o wizę składa wypełniony formularz wniosku zawierający deklarację autentyczności, kompletności, prawidłowości i wiarygodności przedstawionych danych oraz deklarację zgodności z prawdą i wiarygodności złożonych oświadczeń. Każda osoba ubiegająca się o wizę oświadcza ponadto, że zrozumiała warunki wjazdu, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (UE) 2016/399, oraz że zrozumiała, iż przy każdym wjeździe może zostać zobowiązana do przedstawienia stosownych dokumentów uzupełniających.”;

9)art. 12 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 12

Dokument podróży 1.Osoba ubiegająca się o wizę przedstawia dowód posiadania ważnego dokumentu podróży, który spełnia następujące kryteria: a)jest ważny jeszcze co najmniej trzy miesiące po planowanej dacie opuszczenia terytorium państw członkowskich lub, w przypadku kilku wizyt, po planowanej dacie ostatniego opuszczenia terytorium państw członkowskich. Niemniej w uzasadnionych pilnych przypadkach kryterium to może zostać pominięte; b)został wydany w ciągu ostatnich dziesięciu lat. 2.Osoba ubiegająca się o wizę zobowiązana jest do osobistego przedstawienia dokumentu podróży tylko w przypadku składania wniosku po raz pierwszy lub gdy konieczne jest przedstawienie danych biometrycznych osoby ubiegającej się o wizę. Akapit pierwszy nie narusza stosowania przepisów art. 10 ust. 1a. 3.Dokumenty podróży sprawdzane są przy użyciu odpowiedniej technologii. 4.W przypadku gdy wniosek składany jest za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków, konsulat lub usługodawca zewnętrzny weryfikuje zgodność dokumentu podróży, który zostaje przedstawiony osobiście zgodnie z ust. 2, z zeskanowaną kopią przesłaną przez osobę ubiegającą się o wizę. Jeżeli weryfikacji dokonuje usługodawca zewnętrzny, używa on portalu usługodawcy zewnętrznego, o którym mowa w art. 7e rozporządzenia (WE) nr 767/2008. 5.W przypadku gdy jakość zeskanowanej kopii, o której mowa w ust. 4, jest niesatysfakcjonująca lub gdy istnieją wątpliwości, zwłaszcza jeżeli chodzi o autentyczność, właściwy konsulat lub usługodawca zewnętrzny wykonuje nową zeskanowaną kopię i umieszcza ją w unijnej platformie do składania wniosków.”; 10)w art. 13 dodaje się ust. 7c w brzmieniu: „7c. Jeżeli pobrania identyfikatorów biometrycznych dokonuje usługodawca zewnętrzny zgodnie z art. 43, używa on w tym celu portalu usługodawcy zewnętrznego, o którym mowa w art. 7e rozporządzenia (WE) nr 767/2008.”; 11)w art. 14 wprowadza się następujące zmiany: a)w ust. 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie: „Składając wniosek o wizę jednolitą, osoba ubiegająca się o wizę przedstawia dowody na to, że posiada:”; b)w ust. 2 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie: „Składając wniosek o wizę lotniskową, osoba ubiegająca się o wizę przedstawia dowody na to, że posiada:”; 12)art. 15 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie: „Ponadto osoby takie oświadczają w ramach formularza wniosku, że są świadome konieczności posiadania podróżnego ubezpieczenia medycznego podczas kolejnych pobytów.”;

13)art. 16 ust. 7 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie: „W przypadku wniosków składanych za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków opłatę wizową pobiera się w euro; z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 3, opłata nie podlega zwrotowi. W przypadku wniosku, który nie jest składany za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków, jeżeli opłatę wizową pobiera się w walucie innej niż euro, wysokość tak pobieranej opłaty jest określana i regularnie weryfikowana według referencyjnego kursu euro ogłaszanego przez Europejski Bank Centralny. Pobierana opłata może być zaokrąglana w górę, a w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej zapewnia się, by pobierane opłaty były zbliżone.”; 14)w art. 18 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: „3. W przypadku wniosków składanych za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków, po otrzymaniu powiadomienia z unijnej platformy do składania wniosków o automatycznej wstępnej kontroli właściwości i dopuszczalności zgodnie z art. 7c ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 konsulat lub organy centralne państw członkowskich powiadomione przez system weryfikują, czy są właściwe do zbadania i podjęcia decyzji w tej sprawie. 4. W przypadkach, o których mowa w ust. 3, jeżeli państwo członkowskie uzna, że nie jest właściwe, niezwłocznie powiadamia o tym fakcie osobę ubiegającą się o wizę przy użyciu usługi bezpiecznego konta na unijnej platformie do składania wniosków, wskazując przy tym, które państwo członkowskie jest właściwe. Osoba ubiegająca się o wizę może wycofać wniosek. Jeżeli wniosek zostanie wycofany, dane zostają usunięte z miejsca tymczasowego przechowywania zgodnie z art. 7c rozporządzenia (WE) nr 767/2008.”; 15)w art. 19 wprowadza się następujące zmiany: a)dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. W przypadku wniosków składanych za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków, po otrzymaniu powiadomienia z unijnej platformy ds. wniosków o automatycznej wstępnej kontroli dopuszczalności zgodnie z art. 7c ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 ze wskazaniem, że wniosek jest dopuszczalny, konsulat lub organy centralne państw członkowskich powiadomione przez system niezwłocznie przeprowadzają kontrole, o których mowa w ust. 1.”; b)dodaje się ust. 2b w brzmieniu: „2b. W przypadku wniosków złożonych za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków, jeżeli właściwy konsulat lub organy centralne właściwego państwa członkowskiego stwierdzą, że warunki, o których mowa w ust. 1, zostały spełnione, wniosek uznaje się za dopuszczalny, a właściwy konsulat lub organy centralne właściwego państwa członkowskiego przyjmują ten wniosek.”; c)dodaje się ust. 4a w brzmieniu: „4a. W przypadku wniosków złożonych za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków właściwy konsulat lub organy centralne właściwego państwa członkowskiego mogą przyjąć wniosek, który nie został złożony w okresie, o którym mowa w art. 9 ust. 1, w szczególności w uzasadnionych pilnych przypadkach określonych w art. 9 ust. 3.”; 16)uchyla się art. 20; 17)w art. 21 wprowadza się następujące zmiany: a)w ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie: „a) czy dostarczony lub przedstawiony dokument podróży nie jest fałszywy, podrobiony lub przerobiony;”; b)w ust. 6 lit. a) otrzymuje brzmienie: „a) czy dostarczony lub przedstawiony dokument podróży nie jest fałszywy, podrobiony lub przerobiony;”;

18)w art. 24 wprowadza się następujące zmiany: a)w ust. 1 akapit trzeci odniesienie do „art. 12 lit. a)” zastępuje się odniesieniem do „art. 12 ust. 1 lit. a)”; b)w ust. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie: „O ile osoba ubiegająca się o wizę spełnia warunki wjazdu określone w art. 6 ust. 1 lit. a), c), d) i e) rozporządzenia (UE) 2016/399, wizy wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności wydaje się na następujące okresy ważności:”; c)dodaje się ust. 2aa w brzmieniu: „2aa. Ważność wiz wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności nie może być ograniczona ważnością dokumentu podróży.”; 19)w art. 25 dodaje się ust. 6 w brzmieniu: „6. Wydawanie wiz w formacie cyfrowym nie wpływa na właściwość państw członkowskich w zakresie uznawania dokumentów podróży. Dotyczy to również tych dokumentów podróży, które nie są uznawane przez co najmniej jedno państwo członkowskie, ale nie przez wszystkie.”; 20)dodaje się art. 26a w brzmieniu: „Artykuł 26 a

Wizy cyfrowe Wizy są wydawane w formacie cyfrowym jako wpis w VIS i obejmują niepowtarzalny numer wizy.”;”; 21)w art. 32 wprowadza się następujące zmiany: a)ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. W przypadku wniosków złożonych za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków informacje o decyzjach w sprawie odmowy i powody odmowy są przekazywane osobie ubiegającej się o wizę za pośrednictwem bezpiecznych środków elektronicznych zgodnie z art. 7f ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 767/2008. Powiadomienie będzie zawierać te same informacje, które określono w załączniku VI, w języku państwa członkowskiego, które podjęło ostateczną decyzję w sprawie wniosku, oraz w innym języku urzędowym Unii. Do standardowego powiadomienia państwa członkowskie mogą dołączyć dodatkowe dokumenty zawierające uzasadnienie odmowy. W odniesieniu do wniosków, które nie zostały złożone za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków, w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1b, decyzja w sprawie odmowy oraz powody odmowy są przekazywane osobie ubiegającej się o wizę na standardowym formularzu określonym w załączniku VI w języku państwa członkowskiego, które podjęło ostateczną decyzję w sprawie wniosku, oraz w innym języku urzędowym Unii. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 51a w celu zmiany formularza odmowy, jak określono w załączniku VI lub jako powiadomienie, o którym mowa w rozdziale Ia rozporządzenia (WE) nr 767/2008.”; b)w ust. 3 zdanie trzecie otrzymuje brzmienie: „Państwa członkowskie udzielają osobom ubiegającym się o wizę informacji dotyczących trybu postępowania w przypadku odwołania, jak określono w załączniku VI lub w powiadomieniu o odmowie wysłanym za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków.”; 22)dodaje się art. 32a w brzmieniu:

„Artykuł 32a

Potwierdzenie ważnej wizy zawarte w nowym dokumencie podróży 1.Posiadacze wizy, których dokument podróży został utracony, skradziony lub stracił ważność, a których wiza jest nadal ważna, mogą ubiegać się o potwierdzenie wizy w powiązaniu z nowym dokumentem podróży. 2.Posiadacze wizy, o których mowa w ust. 1, składają wniosek o potwierdzenie wizy w nowym dokumencie podróży za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków, o której mowa w rozdziale Ia rozporządzenia (WE) nr 767/2008. Osoby te podają następujące dane osobowe: a)imię i nazwisko, datę urodzenia, obywatelstwo; b)numer wizy; c)datę utracenia, kradzieży lub upływu terminu ważności dokumentu podróży; d)datę wydania nowego dokumentu podróży; e)skan strony personalizacyjnej; f)dowód utracenia lub kradzieży dokumentu podróży lub upływu terminu jego ważności. 3.Posiadacz wizy uiszcza opłatę za potwierdzenie wydania wizy w wysokości 30 EUR. 4.Posiadacz wizy ma obowiązek stawić się osobiście w celu okazania nowego dokumentu podróży, aby potwierdzić, że dokument ten odpowiada zeskanowanej kopii przesłanej za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków oraz że posiadacz dokumentu podróży jest osobą, której wydano wizę. 5.Nowy dokument podróży musi spełniać warunki określone w art. 12. 6.Jeżeli właściwy konsulat lub organy centralne właściwego państwa członkowskiego ustalą, że ważną wizę można potwierdzić w nowym dokumencie podróży, wprowadzają te dane do pliku danych dotyczących wniosku wizowego w VIS zgodnie z art. 12a rozporządzenia (WE) nr 767/2008. 7.Informację o tym, że wiza została potwierdzona w nowym dokumencie podróży, przedstawia się osobie ubiegającej się o wizę za pośrednictwem bezpiecznych środków elektronicznych zgodnie z art. 7f rozporządzenia (WE) nr 767/2008. 8.Jeżeli właściwy konsulat lub organy centralne właściwego państwa członkowskiego nie mogą ustalić, czy ważną wizę można potwierdzić w nowym dokumencie podróży, w szczególności ze względu na wątpliwości co do tożsamości posiadacza wizy, są one zobowiązane do: a)odmowy potwierdzenia; b)cofnięcia ważnej wizy zgodnie z art. 34. 9.Procedura dotycząca potwierdzenia ważnej wizy w nowym dokumencie podróży nie wyklucza możliwości złożenia przez posiadacza wizy nowego wniosku wizowego.”; 23)w art. 33 wprowadza się następujące zmiany: a)ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Posiadacze wizy mogą ubiegać się o przedłużenie jej ważności przez internet za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków. Muszą oni podać dane osobowe, numer wizy i dokumentu podróży, przesłać dokumenty uzupełniające potwierdzające wystąpienie siły wyższej, przyczyn humanitarnych lub poważnych przyczyn osobistych, które uniemożliwiają im opuszczenie terytorium państw członkowskich; muszą też wnieść opłatę w wysokości 30 EUR wyłącznie w przypadku ważnych powodów osobistych, o których mowa w ust. 2.”; b)dodaje się ust. 8 w brzmieniu: „8. W przypadku przedłużenia ważności wizy za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków zgodnie z ust. 1–7 niniejszego artykułu, o przedłużeniu powiadamia się osobę ubiegającą się o wizę za pośrednictwem bezpiecznych środków elektronicznych zgodnie z art. 7f rozporządzenia (WE) nr 767/2008.”; 24)w art. 34 wprowadza się następujące zmiany: a)ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie: „5. W przypadku unieważnienia lub cofnięcia wizy niewydanej w formacie cyfrowym opatruje się ją stemplem „UNIEWAŻNIONO” lub „COFNIĘTO”, a optycznie zmienny element naklejki wizowej, element zabezpieczający zwany „efektem obrazu ukrytego” oraz napis „wiza” unieważnia się przekreśleniem. 6. Decyzję w sprawie unieważnienia lub cofnięcia wizy oraz powody takiej decyzji wydaje się w formacie cyfrowym przez wprowadzenie danych do wizowego systemu informacyjnego zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i przekazuje się osobie ubiegającej się o wizę za pośrednictwem bezpiecznych środków elektronicznych zgodnie z art. 7f rozporządzenia (WE) nr 767/2008 lub za pomocą standardowego formularza określonego w załączniku VI w przypadku wniosków, których nie złożono za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków. Powiadomienie to zawiera informacje określone w załączniku VI.”; b)w ust. 7 zdanie trzecie otrzymuje brzmienie: „Państwa członkowskie udzielają osobom ubiegającym się o wizę informacji dotyczących trybu postępowania w przypadku odwołania, jak określono w załączniku VI lub w powiadomieniu wysłanym za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków”; 25)w art. 37 wprowadza się następujące zmiany: a)ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. W przypadku państw członkowskich, które nie wydają wiz w formacie cyfrowym, przechowywanie naklejek wizowych i posługiwanie się nimi jest zgodne z odpowiednimi zasadami bezpieczeństwa w celu uniknięcia oszustw lub utraty naklejek wizowych. Każdy konsulat prowadzi ewidencję zapasów naklejek wizowych i odnotowuje sposób wykorzystania każdej naklejki wizowej. Wszelkie istotne przypadki utraty niewypełnionych naklejek wizowych są zgłaszane Komisji.”; b)w ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: „Konsulaty lub organy centralne przechowują wnioski w swoich archiwach w formie elektronicznej. ”; 26)w art. 38 wprowadza się następujące zmiany: a)ust. 1a otrzymuje brzmienie: „Państwa członkowskie zapewniają, aby cała procedura wizowa przeprowadzana w konsulatach, w tym składanie i rozpatrywanie wniosków i praktyczna współpraca z usługodawcami zewnętrznymi, była monitorowana przez członków personelu pochodzących z państw członkowskich w celu zapewnienia integralności wszystkich etapów procedury.”; b)dodaje się ust. 3c w brzmieniu: „3c. Organy centralne państw członkowskich zapewniają swoim pracownikom odpowiednie szkolenia w zakresie unijnej platformy do składania wniosków.”; 27)uchyla się art. 42 rozporządzenia;

28)w art. 43 wprowadza się następujące zmiany: a)ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Analiza wniosków, rozmowy – w odpowiednich przypadkach – oraz podejmowanie decyzji w sprawie wniosków dokonywane są wyłącznie przez konsulat.”; b)w ust. 5 dodaje się akapit drugi w brzmieniu: „Na zasadzie odstępstwa usługodawcy zewnętrzni mogą uzyskać dostęp do unijnej platformy do składania wniosków za pośrednictwem portalu usługodawcy zewnętrznego, o którym mowa w art. 7e rozporządzenia (WE) nr 767/2008, w celu: a)weryfikacji danych przesłanych przez osobę ubiegającą się o wizę; b)przesyłania identyfikatorów biometrycznych; c)przesyłania dokumentów uzupełniających; d)korzystania z narzędzia do umawiania spotkań w celu wskazania dostępnych terminów.”; c)w ust. 6 wprowadza się następujące zmiany: 1)lit. c) otrzymuje brzmienie: „c) przyjmowanie danych (łącznie z pobieraniem identyfikatorów biometrycznych oraz, w wyjątkowych przypadkach, dokumentów uzupełniających i dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli tożsamości) i przekazywanie ich konsulatowi lub – w stosownych przypadkach – organom centralnym oraz przesyłanie ich do unijnej platformy do składania wniosków;”; 2)dodaje się lit. ca) w brzmieniu: „ca) weryfikowanie zgodności dokumentu podróży z kopią przesłaną przez osobę ubiegającą się o wizę;”; 29)w art. 44 dodaje się ustęp 1a w brzmieniu: „1a. Ustęp 1 nie ma zastosowania do dostępu, jaki usługodawcy zewnętrzni mogą mieć do unijnej platformy do składania wniosków za pośrednictwem portalu usługodawcy zewnętrznego, o którym mowa w art. 7e rozporządzenia (WE) nr 767/2008.”; 30)w art. 47 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „3. W ramach unijnej platformy do składania wniosków udostępnia się ogółowi społeczeństwa wszystkie istotne informacje związane ze składaniem wniosków wizowych za pośrednictwem unijnej platformy do składania wniosków, a zwłaszcza informacje, o których mowa w art. 7a rozporządzenia (WE) nr 767/2008.”; 31)w art. 51a ust. 2, 3 i 6 odesłanie do „art. 16 ust. 9” zastępuje się odesłaniem do „art. 11 ust. 1, art. 16 ust. 9 i art. 32 ust. 2”; 32)art. 53 ust. 1 lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f) w przypadku państw członkowskich, które nie wydają wiz w formacie cyfrowym, dodatkowe wpisy krajowe w sekcji »uwagi« na naklejce wizowej, o których mowa w art. 27 ust. 2;”; 33)uchyla się załącznik III. Artykuł 2

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 767/2008 W rozporządzeniu (WE) nr 767/2008 wprowadza się następujące zmiany: 1)w art. 2a wprowadza się następujące zmiany: a)w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany: 1)dodaje się literę w brzmieniu: „fa) unijna platforma do składania wniosków;”; 2)dodaje się akapit w brzmieniu: „W ramach unijnej platformy do składania wniosków udostępnia się i ponownie wykorzystuje się – w stopniu możliwe najwyższym z technicznego punktu widzenia – elementy sprzętu i oprogramowania usługi sieciowej EES i strony internetowej ETIAS oraz aplikacji na urządzenia mobilne.”; b)dodaje się ust. 6 w brzmieniu: „6. Unijna platforma do składania wniosków składa się z następujących komponentów: a)ogólnodostępnej strony internetowej i aplikacji na urządzenia mobilne; b)miejsca tymczasowego przechowywania; c)usługi bezpiecznego konta; d)narzędzia weryfikacji dla osób ubiegających się o wizę; e)usługi sieciowej dla posiadaczy wizy; f)funkcji poczty elektronicznej; g)narzędzia do płatności; h)narzędzia do umawiania spotkań;

i)portalu usługodawcy zewnętrznego; j)modułu konfiguracyjnego dla eu-LISA, organów centralnych i konsulatów; k)oprogramowania do generowania i odczytywania zaszyfrowanych dwuwymiarowych kodów kreskowych; l)bezpiecznej usługi sieciowej umożliwiającej komunikację między komponentami unijnej platformy do składania wniosków; m)funkcji punktu informacyjnego, którą ma zarządzać eu-LISA; n)kopii bazy danych wizowego systemu informacyjnego wyłącznie do odczytu.”; 2)art. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2. »wiza cyfrowa« oznacza wizę w formacie cyfrowym, o której mowa w art. 26a rozporządzenia (WE) nr 810/2009;” 3)dodaje się rozdział Ia w brzmieniu: „ROZDZIAŁ Ia

UNIJNA INTERNETOWA PLATFORMA DO SKŁADANIA WNIOSKÓW WIZOWYCH Artykuł 7a

Ogólne informacje publiczne dotyczące unijnej platformy do składania wniosków 1.W ramach unijnej internetowej platformy do składania wniosków wizowych (»unijna platforma do składania wniosków«) dostarcza się opinii publicznej ogólnych informacji, o których mowa w art. 47 rozporządzenia (WE) nr 810/2009. Komisja i państwa członkowskie odpowiadają za przekazywanie informacji zgodnie z ich odpowiednimi zakresami obowiązków określonych w ust. 2–4 niniejszego artykułu. 2.Z chwilą otrzymania następujących informacji od Komisji lub państw członkowskich eu-LISA odpowiada za publikowanie i aktualizowanie na unijnej platformie do składania wniosków ogólnych informacji publicznych dotyczących następujących kwestii: a)obowiązków wizowych, w tym list wizowych, umów o zwolnieniu z obowiązku wizowego; w tym w odniesieniu do paszportów dyplomatycznych i służbowych oraz do przypadków ewentualnego zawieszenia ruchu bezwizowego, na podstawie art. 3, 4, 5, 7 i 8 rozporządzenia (UE)