KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 29.8.2022 COM(2022) 427 final SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie sytuacji unijnego rynku bananów i unijnych producentów bananów po wygaśnięciu mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów, w tym w sprawie wstępnej oceny funkcjonowania Programu szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI) w zakresie ochrony produkcji bananów w Unii

























1.Wprowadzenie Banany stanowią jedną z najważniejszych upraw w regionach najbardziej oddalonych Unii Europejskiej (UE). Wśród państw członkowskich UE do największych producentów bananów należą Hiszpania (Wyspy Kanaryjskie), Francja (Martynika i Gwadelupa) oraz Portugalia (Madera i Azory), które odpowiadały za odpowiednio 64 %, 32 % i 3 % całkowitej produkcji UE w 2021 r. Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) wspiera sektor bananów łączną kwotą 278,8 mln EUR rocznie za pośrednictwem Programu szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI). Ponadto sektor ten może korzystać z programów rozwoju obszarów wiejskich w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Obywatele Unii należą do głównych konsumentów bananów – ze względu na tak duży popyt UE jest największym światowym importerem tych owoców. W 2021 r. około 11 % całkowitej podaży pochodziło z produkcji wewnętrznej, natomiast pozostała część stanowiła przywóz z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) (około 15 %) oraz państw Ameryki Łacińskiej (około 74 %). Ramy regulacyjne dla przywozu bananów do UE poddano w ciągu minionych 30 lat wielu zmianom. W ostatnim czasie przywóz bananów z państw Ameryki Łacińskiej podlegał mechanizmowi stabilizacyjnemu dotyczącemu bananów, który obowiązywał do 31 grudnia 2019 r. Mechanizm ten został wprowadzony w ramach umowy o wolnym handlu między UE a Kolumbią i Peru (do której w 2017 r. dołączył Ekwador), a także w ramach układu o stowarzyszeniu UE–Ameryka Środkowa obejmującego Kostarykę, Salwador, Gwatemalę, Honduras, Nikaraguę oraz Panamę jako środek wspomagający stopniowe wprowadzanie preferencji taryfowych. Komisja składała regularne sprawozdania ze stosowania oraz wdrażania powyższej umowy i układu, z uwzględnieniem mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów. Oprócz wspomnianych zobowiązań sprawozdawczych zgodnie z oświadczeniem Komisji załączonym do przepisów mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów „po wygaśnięciu mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów w dniu 31 grudnia 2019 r. Komisja dokona oceny sytuacji na unijnym rynku bananów i sytuacji unijnych producentów bananów. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wyniki tej oceny i dołączy do nich wstępną ocenę funkcjonowania Programu szczególnych opcji na rzecz regionów oddalonych i wyspiarskich (POSEI) w zakresie ochrony produkcji bananów w Unii”. Niniejszy dokument stanowi realizację tego zobowiązania. 2.Światowy rynek bananów Według Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa banany należą do najczęściej produkowanych i spożywanych owoców na świecie, są także wśród nich najczęstszym przedmiotem wymiany handlowej. Banany pełnią ważną rolę pod względem bezpieczeństwa żywnościowego oraz rynku pracy w wielu najsłabiej rozwiniętych państwach dotkniętych niedoborem żywności, gdzie stanowią podstawowy produkt żywnościowy gospodarstw domowych, a także uprawę komercyjną. Banany produkuje się głównie w Azji, państwach Ameryki Łacińskiej oraz Afryce. Do największych producentów należą Indie oraz Chiny, ale większość produkcji w tych dwóch państwach trafia na rynek krajowy. Światowy handel bananami rozwinął się w sposób bezprecedensowy w wyniku znacznego wzrostu całkowitego popytu na przywóz, a także znacznego wzrostu podaży w największych państwach wywozu, w szczególności w Ekwadorze i na Filipinach. Do największych importerów bananów w 2020 r. należały UE (5,2 mln ton), Stany Zjednoczone (4,2 mln ton), Chiny (1,8 mln ton), Rosja (1,5 mln ton), Japonia (1,1 mln ton) oraz Zjednoczone Królestwo (1 mln ton). Rynek bananów ma zatem wymiar światowy, a na konkurencyjność w tym sektorze może wpływać szereg czynników na poziomie międzynarodowym i krajowym. 3.Unijny rynek bananów 3.1.Wielkość przywozu i całkowita podaż Od 2012 r. całkowita podaż w UE obejmująca przywóz i produkcję wewnętrzną zwiększyła się o 37 % i w 2021 r. osiągnęła 5,8 mln ton. W tym roku produkcja 0,64 mln ton w UE stanowiła około 11 % całkowitej podaży, podczas gdy przywóz pochodził głównie z państw Ameryki Łacińskiej (4,3 mln ton, tj. 74 % podaży), a w dalszej kolejności z państw AKP (0,85 mln ton, tj. 15 %). Produkcja UE utrzymuje się od 2012 r. na raczej stabilnym poziomie, oscylując w przedziale 0,6–0,7 mln ton, choć z istotnymi wahaniami na poziomie regionalnym. Martynika i Gwadelupa ucierpiały w wyniku niebezpiecznych zjawisk atmosferycznych i występowania agrofagów, a produkcja w tych państwach nie powróciła w pełni do normy od czasu znacznego spadku w 2017 r. W regionach Hiszpanii i Portugalii pomimo rocznych wahań produkcja utrzymywała się na stabilnym poziomie lub nieznacznie wzrosła. Większość bananów z UE jest spożywana poza regionem produkcji. W 2021 r. z około 638 000 wyprodukowanych ton tylko 62 000 tonzostało wprowadzonych do obrotu w tym miejscu. Miejscem przeznaczenia zdecydowanej większości bananów wprowadzonych do obrotu poza regionem produkcji są odpowiednie państwa kontynentalne. W latach 2012–2021 wzrost popytu w UE został zatem zaspokojony przede wszystkim poprzez zwiększenie przywozu bananów. W rzeczywistości pod względem wielkości udział w unijnym rynku bananów spadł z 15 % do 11 %, a udział bananów AKP wzrósł z 13 % do 15 % i bananów z państw Ameryki Łacińskiej z 72 % do 74 %. Zmiana ta nie była liniowa: na przykład udział bananów pochodzących z Ameryki Łacińskiej wynosił 75 % w 2020 r., a w 2021 r. zmniejszył się w wyniku mniejszego przywozu z Panamy i Gwatemali. Od 2012 r. trzej najwięksi eksporterzy z Ameryki Łacińskiej do UE – Ekwador, Kolumbia i Kostaryka– z odpowiednio 1,60, 1,16 i 1,02 mln ton wywozu w 2021 r. – utrzymują stosunkowo stabilny łączny udział w rynku na poziomie 65 %. Wśród nich państwem o najwyższym tempie wzrostu jest Kostaryka, w przypadku której odnotowano wzrost wywozu do UE o 56 % w ciągu 10 lat. Trzema największymi eksporterami z państw AKP do UE są Wybrzeże Kości Słoniowej, Dominikana i Kamerun z odpowiednio 0,32, 0,26 i 0,17 mln ton wywozu w 2021 r. Stanowi to ok. 13 % udziału w rynku w porównaniu z 9 % w 2012 r. Wzrost udziału w rynku trzech największych eksporterów z państw AKP wynika głównie z wywozu z Dominikany (wielkość wywozu wzrosła niemal trzykrotnie) i Wybrzeża Kości Słoniowej (wielkość wywozu wzrosła dwukrotnie). Wywóz z Kamerunu oscylował przez cały okres do końca 2021 r. nieznacznie powyżej poziomów z 2012 r. 3.2.Wielkości przywozu do państw członkowskich Banany AKP są przywożone tylko do kilku państw członkowskich, a w 2021 r. trzy państwa będące największymi importerami odpowiadały za 84 % łącznego przywozu z państw AKP. Francja, która tradycyjnie jest głównym importerem z państw AKP, nadal pozostaje pierwszym punktem wprowadzenia przede wszystkim z Wybrzeża Kości Słoniowej. Belgia jest drugim pod względem wielkości importerem, przywożąc głównie z Kamerunu i Wybrzeża Kości Słoniowej. Niderlandy, które w 2012 r. przywoziły raczej niewielkie ilości z państw AKP, stały się głównym importerem, dokonując przywozu niemal wyłącznie z Dominikany. Banany z państw Ameryki Łacińskiej trafiają natomiast na rynek UE za pośrednictwem większej liczby państw członkowskich. Przywozy są mniej skoncentrowane, a trzy państwa członkowskie będące największymi importerami odpowiadają za 55 % łącznego przywozu w 2021 r. Na szczycie listy są Niderlandy, które znacząco zwiększyły w tym okresie przywóz, głównie z Kostaryki, Ekwadoru i Panamy. Za nimi plasują się Włochy, które niemal liniowo zwiększyły w tym okresie przywóz z Ekwadoru, Kolumbii i Kostaryki. Belgia zajmuje trzecie miejsce i jest jednym z nielicznych państw członkowskich, które w 2021 r. przywoziły znacznie mniej niż w 2012 r. Znaczący wzrost można zauważyć w przypadku Polski, która przywozi coraz większe ilości bezpośrednio, zamiast zaopatrywać się w sąsiednich państwach członkowskich (np. w Niemczech, które w konsekwencji od 2015 r. wykazują tendencję spadkową). 3.3.Ceny i wartość rynkowa

Ceny bananów kształtowały się w tym okresie zgodnie z inną tendencją w następujących trzech grupach: ·Ceny bananów uprawianych w UE są najwyższe głównie dzięki cenom premium Hiszpanii i Portugalii oscylującym w ostatnich 4 latach w przedziale od 0,9 EUR/kg do 1,2 EUR/kg. Ceny bananów produkcji francuskiej były znacznie niższe i wahały się w granicach od 0,5 EUR/kg do 0,6 EUR/kg; ·ceny AKP plasują się pomiędzy cenami w UE a cenami w Ameryce Łacińskiej i wzrosły w tym okresie, chociaż w mniejszym stopniu niż ceny bananów hiszpańskich i z pewnymi różnicami pomiędzy krajami zaopatrzenia. Ceny wzrosły średnio z 0,66 EUR/kg w 2012 r. do 0,75 EUR/kg w 2021 r., osiągając w międzyczasie wyższe wartości szczytowe; ·ceny w Ameryce Łacińskiej utrzymywały się na wyraźnie niższym poziomie, wykazując ogólną tendencją spadkową i osiągając minimalny poziom 0,57 EUR/kg w 2021 r. Ogólną średnią cenę przywożonych bananów (łącznie z AKP i Ameryki Łacińskiej) szacuje się na 0,6 EUR/kg w 2021 r., co stanowi najniższą wartość w ciągu ostatnich 10 lat i około 7 % niższą niż w 2020 r., głównie ze względu na przywóz po niższych cenach z Ameryki Łacińskiej. W 2021 r. odnotowano również spadek unijnych cen bananów w stosunku do rekordowych poziomów, jakie ceny te osiągnęły w 2020 r. Szacuje się, że w 2021 r. unijny rynek bananów osiągnął wartość 3,6 mld EUR, co oznacza wzrost o 35 % w stosunku do 2012 r. (2,7 mld EUR). Spadek w stosunku do wartości szczytowej osiągniętej w 2020 r. (szacowanej na 4 mld EUR) można przypisać głównie zarówno mniejszej wielkości przywozu, jak i niższym cenom w Ameryce Łacińskiej w 2021 r. Udział w rynku w ujęciu wartościowym pokazuje inny obraz niż ten przedstawiony w sekcji 3.1 w ujęciu ilościowym. Podczas gdy udział bananów AKP w rynku znacznie wzrósł z 14 % do 18 %, udział bananów z UE pozostał prawie stabilny na poziomie około 15 % i 16 % przez większość lat, a udział bananów z Ameryki Łacińskiej spadł do 68 % (z 70 %). Wynika to przede wszystkim z opisanej powyżej różnej dynamiki cen w tych trzech źródłach pochodzenia. 4.Dostęp do rynku w UE i mechanizm stabilizacyjny dotyczący bananów 4.1.Historia dostępu do rynku bananów w UE Produkcja i przywóz bananów zawsze były problematyczną kwestią zarówno w UE, jak i poza nią. Produkcja bananów jest szczególnie istotnym sektorem zatrudnienia w niektórych obszarach UE (zob. rozdział 5), ale jest również uważana za ważne źródło dochodu dla państw AKP. Tym samym banany są również najważniejszymi owocami produkowanymi w Ameryce Łacińskiej, a ich produkcja zapewnia zatrudnienie setkom tysięcy rolników i powiązanych przedsiębiorstw. Handel bananami dał początek jednemu z najdłużej trwających sporów w dwudziestowiecznym systemie handlu wielostronnego. Spór ten, który sięga 1992 r., był rozstrzygany w ramach Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) i dotyczył przede wszystkim szczególnych stosunków handlowych, jakie UE utrzymywała z byłymi koloniami swoich państw członkowskich w zakresie przywozu bananów. Stosunki te uznano za niezgodne z GATT. Spory trwały nadal, gdy GATT przekształcił się w WTO w 1995 r., co z kolei spowodowało poważne spory sądowe. W 2001 r. uzgodniono ostatecznie szereg zmian w unijnym systemie dotyczącym sektora bananów, które miały na celu zrównoważenie różnych interesów, mianowicie dzięki 1) opracowaniu systemu preferencji taryfowych zgodnych z WTO, 2) zapewnieniu odpowiedniej ochrony krajowej produkcji bananów oraz 3) zagwarantowaniu zróżnicowanych dostaw bananów na stale powiększający się rynek bananów po przystępnych cenach dla konsumentów w UE. W związku z tym 1 stycznia 2006 r. wprowadzono system przywozu tariff-only, wraz ze zmianą systemu wsparcia dla unijnych producentów bananów (zob. sekcja 5.1). W latach 2002–2006 przywóz bananów do UE odbywał się w ramach pozwoleń na przywóz wydawanych na podstawie dotychczasowego handlu. Od 2006 r. zniesiono główne kontyngenty taryfowe dla dostawców objętych klauzulą najwyższego uprzywilejowania (KNU) i zastosowano nową stawkę celną w wysokości 176 EUR/tonę. Kontyngent taryfowy przysługujący państwom AKP został utrzymany do czasu zawarcia nowych umów o partnerstwie gospodarczym (UPG). W ramach tych umów partnerzy UPG nie płacą żadnych taryf ani ceł od żadnych ze swoich przywozów do UE. Ten zmieniony unijny system dotyczący sektora bananów doprowadził jednak ponownie do sporów w ramach WTO, które zakończyły się zawarciem w grudniu 2009 r. kompleksowego porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami między krajami będącymi producentami bananów w Ameryce Łacińskiej, USA i UE. W ramach tego porozumienia taryfa KNU na banany miała stopniowo spadać ze 176 EUR/t, tak aby w 2017 r. wynieść 114 EUR/t. Równolegle w 2012 r. zakończono negocjacje kompleksowych umów handlowych z Ameryką Środkową oraz z państwami Wspólnoty Andyjskiej, a w 2013 r. zaczęto tymczasowo stosować postanowienia handlowe zawarte w tych umowach (z wyjątkiem Ekwadoru w 2017 r.). W umowach przewidziano stopniowe obniżanie taryfy na banany, tak aby w 2020 r. wyniosła ona 75 EUR/t, oraz zawarto w nich dwustronną klauzulę ochronną i mechanizm stabilizacyjny w celu zagwarantowania płynnego przejścia (zob. sekcja 4.2). Ustanawiając ten system obejmujący traktowanie taryfowe i środki towarzyszące (zamiast pełnej liberalizacji), w obu umowach uwzględniono kwestie wrażliwe dla UE, zwłaszcza interesy jej regionów najbardziej oddalonych oraz wrażliwość jej sektora bananów, jak również podobne interesy producentów z państw AKP. Dzięki wszystkim powyższym zmianom obecny unijny system przywozu bananów nie tylko osiągnął właściwą równowagę między jego różnymi celami, ale także stał się stabilny i szeroko akceptowany przez wszystkich partnerów handlowych UE. 4.2.Mechanizm stabilizacyjny dotyczący bananów Jak wspomniano, mechanizm stabilizacyjny dotyczący bananów został wprowadzony na mocy umów z państwami Ameryki Środkowej i Wspólnoty Andyjskiej i zapewnił dodatkową stabilność podczas przejścia do stopniowego obniżania taryf, które zaczęły obowiązywać w 2013 r. W ramach mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów przewidziano stopniowy roczny wzrost wielkości progowych właściwych dla każdego państwa oraz malejące preferencyjne stawki celne wspólne dla wszystkich państw z możliwością ich czasowego zawieszenia. Tymczasowe zawieszenie nie było automatyczne, lecz uzależnione od wyników oceny ewentualnych zakłóceń na rynku w UE. Podczas obowiązywania mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów nigdy nie zastosowano czasowego zawieszenia preferencyjnych stawek celnych. Wielkości progowe były regularnie osiągane jedynie przez „mniejsze” państwa wywozu (Peru, Gwatemala i Nikaragua), co miało niewielki wpływ na rynek UE. Komisja systematycznie przeprowadzała analizę sytuacji i nigdy nie znalazła dowodów na istnienie ryzyka zakłóceń, w związku z czym stwierdziła, że tymczasowe zawieszenie preferencyjnych stawek celnych nie jest konieczne. Rozporządzenia wdrażające mechanizm stabilizacyjny dotyczący bananów określały szereg zobowiązań dotyczących zwiększonej i terminowej przejrzystości, które zostały podjęte przez Komisję. Obejmowały one m.in. obowiązek składania Radzie i Parlamentowi Europejskiemu rocznych sprawozdań ze stosowania umów i rozporządzeń oraz bazę danych dotyczących nadzoru przywozu umożliwiającą cotygodniowe monitorowanie przywozu bananów. Od 2017 r. wprowadzono również system wczesnego ostrzegania, za pomocą którego Komisja informuje Radę i PE, gdy wielkość przywozu osiągnie 80 % poziomów wielkości progowych. W ramach tych wszystkich zobowiązań przewidziano ścisłe monitorowanie rynku bananów w UE. Ponadto przeprowadzono dodatkową ocenę sytuacji unijnych producentów bananów do 1 stycznia 2019 r., aby zdecydować o konieczności opracowania wniosku o przedłużenie ważności mechanizmu. W ocenie tej stwierdzono, że sytuacja ta nie uległa pogorszeniu.

W związku z tym mechanizm stabilizacyjny dotyczący bananów wygasł 31 grudnia 2019 r., a preferencyjne stawki celne bananów przywożonych z państw objętych wspomnianymi wyżej umowami osiągnęły ostateczny poziom w wysokości 75 EUR/t bez żadnych innych warunków. W związku ze szczególną klauzulą przeglądową zawartą w tych umowach przeprowadzono dyskusje, w wyniku których stwierdzono, że po 2020 r. nie można przewidzieć dalszego spadku stawek poniżej 75 EUR/t. 5.Wsparcie finansowe UE dla sektora bananów 5.1.Historia wsparcia UE i POSEI Banany są jedną z najważniejszych upraw w regionach najbardziej oddalonych w UE, stanowiącą prawie 100 % całkowitej produkcji UE. Wspólna organizacja rynków bananów ustanowiła w 1993 r. wspólny system przywozu obejmujący kontyngenty taryfowe, jak również program pomocy wyrównawczej dla producentów UE. Po kilku kolejnych reformach wspólnej organizacji rynków bananów program pomocy został włączony do POSEI, który uznaje się za program najlepiej dostosowany do wspierania produkcji bananów w UE. W związku z tym w 2007 r. środki budżetowe przydzielone POSEI zostały zwiększone o łączną kwotę 278,8 mln EUR. W ramach programu POSEI przewidziano szczególne środki na rzecz rolnictwa w regionach najbardziej oddalonych. Całkowity roczny przydział środków w ramach tego programu wynosi 653 mln EUR dla trzech państw członkowskich (Francja, Hiszpania i Portugalia). W regionach najbardziej oddalonych programy POSEI zastępują środki należące do pierwszego filara WPR. POSEI zapewnia zatem rolnikom, w tym producentom bananów, wsparcie dochodów podobne do tego, jakie otrzymują rolnicy w całej Europie, ale dostosowane do szczególnych warunków i potrzeb regionów najbardziej oddalonych. Konkretnie na sektor bananów Hiszpania przeznacza roczny budżet w wysokości 141,1 mln EUR dla Wysp Kanaryjskich, Francja 129,1 mln EUR dla Martyniki i Gwadelupy, a Portugalia 8,6 mln EUR dla Madery i Azorów. W 2020 r. budżet ten stanowił 43 % całkowitej alokacji POSEI. Państwa członkowskie utrzymują ten sam poziom wsparcia finansowego dla sektora bananów od 2007 r. Jedynym wyjątkiem był 2012 r., kiedy to budżet POSEI został zwiększony o jednorazową płatność w wysokości 40 mln EUR, aby pomóc europejskim producentom bananów w dostosowaniu się do zmieniających się warunków dostępu do rynku UE. W wieloletnich ramach finansowych na lata 2023–2027 utrzymano całkowity poziom finansowania POSEI pomimo ogólnych cięć w budżecie wspólnej polityki rolnej (WPR), uznając w ten sposób szczególną rolę programu we wspieraniu rolnictwa w regionach najbardziej oddalonych. W rozporządzeniu podstawowym w sprawie POSEI nie określono żadnego szczególnego przydziału dla produkcji bananów. Państwa członkowskie decydują, na podstawie priorytetów określonych w programach poszczególnych regionów najbardziej oddalonych, o rodzajach mających zastosowanie środków, ich alokacjach finansowych i warunkach kwalifikowalności. Wspólnym warunkiem kwalifikowalności jest członkostwo w uznanej organizacji producentów. 5.2.Sektor bananów i program POSEI w Hiszpanii Na Wyspach Kanaryjskich, gdzie stopa bezrobocia w 2020 r. wyniosła 22,6 % (trzy razy więcej niż średnia UE), produkcja bananów odgrywa ważną rolę w stabilizacji dochodów i zatrudnienia na obszarach wiejskich. Całkowity budżet POSEI dla sektora bananów stanowi ponad połowę całkowitego budżetu POSEI. Jakość produkcji jest głównym elementem całego programu POSEI. Dotyczy to w szczególności sektora bananów, ponieważ do POSEI kwalifikuje się tylko produkcja objęta ChOG „Plátano de Canarias”. Banany z Wysp Kanaryjskich sprzedawane są głównie na rynku hiszpańskim, który charakteryzuje się dużą lojalnością konsumentów. „Plátano de Canarias” wyraźnie sprzyja cenie premium na tym rynku. W 2021 r. na wyspie La Palma doszło do erupcji wulkanu Cumbre Vieja, w wyniku czego ok. 210 ha upraw bananów zostało pokryte lawą. W ramach WPR zapewniono pewne możliwości wsparcia dla poszkodowanych rolników w ramach programu POSEI i programu rozwoju obszarów wiejskich. Zgodnie z wnioskami zawartymi w sprawozdaniu podsumowującym przygotowanym przez Ecorys istnieją dowody na to, że POSEI w znacznym stopniu przyczynił się do rozwoju sektora bananów. 5.3.Sektor bananów i program POSEI we Francji Na Gwadelupie i Martynice, gdzie stopa bezrobocia wynosi odpowiednio około 17 % i 12,4 %, sektor bananów również odgrywa kluczową rolę w stabilizacji dochodów i zatrudnienia na obszarach wiejskich. W sektorze tym zatrudnionych jest odpowiednio 56 % i 77 % pracowników w Gwadelupie i Martynice. We Francji budżet POSEI przydzielony na sektor bananów stanowił około 46 % całkowitego budżetu POSEI. W ostatnich latach produkcja sprzedana znacznie się zmniejszyła, głównie z powodu następujących czynników: zjawiska klimatyczne, takie jak cyklony (Matthew we wrześniu 2016 r. i Maria we wrześniu 2017 r.) i epizody suszy (2019 r.), a także problemy w zakresie zdrowia roślin. Ponadto nadal krytycznym problemem na Antylach jest czarna sigatoka (cerkosporioza). Ta bardzo zaraźliwa choroba, która pojawiła się w latach 2010–2012 i występuje obecnie w obu regionach Antyli, może być odpowiedzialna za potencjalną utratę nawet 25 % produkcji. Przy znacznym ograniczeniu dostępnych środków ochrony roślin, walka z tą chorobą stała się bardziej pracochłonna i kosztowna. W celu zwalczania cerkosporiozy sektor koncentruje się na odmianach odpornych, które jednak mogą nie być dostępne przed 2024 r.