ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wykonywania uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych powierzonych Komisji na podstawie art. 26 dyrektywy 2012/18/UE w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi

1. WPROWADZENIE

Celem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi, zmieniającej, a następnie uchylającej dyrektywę Rady 96/82/WE (dyrektywa Seveso III) jest zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia awarii przemysłowych i ograniczenie ich skutków, a tym samym zwiększenie ochrony obywateli, społeczności i środowiska.

W art. 25 dyrektywy upoważniono Komisję do przyjmowania aktów delegowanych w celu dostosowywania do postępu technicznego załączników II–VI. Załączniki te zawierają informacje, które należy uwzględnić w raporcie o bezpieczeństwie, polityce zapobiegania poważnym awariom i planach operacyjno-ratowniczych zakładów objętych dyrektywą Seveso, a także informacje, które należy podać do wiadomości publicznej, oraz kryteria, których spełnienie zobowiązuje państwa członkowskie do powiadomienia Komisji o poważnej awarii.

2. PODSTAWA PRAWNA

Niniejsze sprawozdanie jest wymagane na podstawie art. 26 ust. 2 dyrektywy 2012/18/UE. Na podstawie tego przepisu powierzono Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych na okres pięciu lat od dnia 13 sierpnia 2012 r., a Komisję zobowiązano do sporządzenia sprawozdania dotyczącego przekazanych uprawnień najpóźniej 9 miesięcy przed zakończeniem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień ulega automatycznemu przedłużeniu na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu zgodnie z zasadami określonymi w art. 26. Ostatnie sprawozdanie sporządzono w 2017 r.; niniejsze sprawozdanie obejmuje zatem lata 2017–2021.

3. WYKONYWANIE PRZEKAZANYCH UPRAWNIEŃ

Wykonywanie przekazanych uprawnień uznano za niezbędne w celu dostosowywania do postępu technicznego kilku przepisów dyrektywy Seveso III.

W latach 2017–2021 Komisja nie skorzystała z przekazanych jej uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych, ponieważ nie odnotowano wyraźnego postępu technicznego wymagającego dostosowania odpowiednich załączników, w których określono informacje, które mają być uwzględnione/ujęte w raportach o bezpieczeństwie, polityce zapobiegania poważnym awariom i planach operacyjno-ratowniczych, a także informacje, które mają być podawane do wiadomości publicznej, oraz kryteria, których spełnienie zobowiązuje państwa członkowskie do powiadomienia Komisji o poważnej awarii.

4. WNIOSKI

Komisja nie skorzystała w ciągu ostatnich pięciu lat z uprawnień powierzonych jej na podstawie dyrektywy 2012/18/UE. Komisja zwraca się do Parlamentu Europejskiego i Rady o przyjęcie do wiadomości niniejszego sprawozdania.
SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wykonywania uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych przyznanych Komisji na podstawie rozporządzenia (UE) 2017/852 w sprawie rtęci

1. WPROWADZENIE

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/852 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie rtęci oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1102/2008 („rozporządzenie w sprawie rtęci”) ustanawia środki dotyczące stosowania rtęci, związków rtęci i mieszanin rtęci, ich składowania i handlu nimi; produkcji, stosowania i handlu produktami z dodatkiem rtęci; stopniowego zaprzestania stosowania procesów wytwarzania, w których wykorzystuje się rtęć lub związki rtęci oraz gospodarowania odpadami rtęciowymi. W ten sposób rozporządzenie w sprawie rtęci, wraz z innymi instrumentami prawa Unii, wdraża Konwencję z Minamaty w sprawie rtęci.

Art. 13 ust. 2 i art. 20 rozporządzenia w sprawie rtęci upoważniają Komisję do przyjmowania aktów delegowanych (i) w celu przedłużenia okresu, w którym państwa członkowskie mogą czasowo składować na składowiskach rtęć w postaci płynnej do czasu ostatecznego unieszkodliwienia oraz (ii) zmiany załączników I–IV do rozporządzenia w celu dostosowania ich do odpowiednich decyzji przyjętych przez konferencję stron Konwencji z Minamaty w sprawie rtęci („Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci”).

2. PODSTAWY PRAWNE

Niniejsze sprawozdanie jest wymagane na podstawie art. 21 ust. 2 rozporządzenia w sprawie rtęci.

Zgodnie z tym przepisem uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych powierza się Komisji od dnia 13 czerwca 2017 r. na okres pięciu lat, który jest automatycznie przedłużany na taki sam okres, chyba że Parlament Europejski lub Rada odwoła to uprawnienie zgodnie z art. 21 ust. 3 rozporządzenia w sprawie rtęci. Zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia w sprawie rtęci Komisja jest zobowiązana do przygotowania sprawozdania dotyczącego przekazania uprawnień najpóźniej dziewięć miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. W związku z tym Komisja jest zobowiązana do wydania pierwszego sprawozdania obejmującego pięcioletni okres od dnia 13 czerwca 2017 r. do dnia 12 czerwca 2022 r. najpóźniej w dniu 13 września 2021 r.

Ponieważ przekazanie uprawnień nie zostało odwołane na mocy art. 21 ust. 3 rozporządzenia w sprawie rtęci, niniejsze sprawozdanie obejmuje pierwszy pięcioletni okres zgodnie z art. 21 ust. 2 tego rozporządzenia.

3. WYKONYWANIE PRZEKAZANYCH UPRAWNIEŃ

Wykonywanie uprawnień uznano za niezbędne do uzupełnienia lub dostosowania niektórych przepisów przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie rtęci.
f) przesunięcia środków na rozwój obszarów wiejskich (EFRROW) wymienione w uwagach a)–d) powyżej obejmują: 4 mln EUR przenoszone co roku przez cały okres 2014–2020 z sektora bawełny (Grecja) na podstawie art. 66 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013; 296,3 mln EUR przeznaczone do dobrowolnej korekty przesuniętej za rok budżetowy 2014 (UK) na podstawie art. 10b i art. 10c ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009; 51,6 mln EUR za niewykorzystane kwoty przenoszone co roku za lata budżetowe 2014 i 2015 (SE i DE) na podstawie art. 136 i 136b rozporządzenia (WE) nr 73/2009 oraz 4 313,9 mln EUR na ograniczanie płatności i elastyczność między filarami na podstawie art. 7 ust. 2 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Pozwolenia wydawane na podstawie rozporządzenia (UE) 2019/125

W art. 11 ust. 1 i art. 16 ust. 1 rozporządzenia ustanowiono wymóg uzyskania pozwolenia na wywóz() towarów wymienionych odpowiednio w załączniku III i IV.

Załącznik III zawiera wykaz niektórych towarów, które mogłyby być użyte w celu stosowania tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Towary wymienione w załączniku III podzielone są na następujące kategorie: towary zaprojektowane do krępowania ludzi; broń i urządzenia zaprojektowane do celów tłumienia zamieszek lub samoobrony; oraz broń i sprzęt rozprowadzające obezwładniające lub drażniące substancje chemiczne przeznaczone do tłumienia zamieszek lub samoobrony i określone substancje powiązane.

Załącznik IV zawiera wykaz niektórych substancji chemicznych, które mogą być użyte do przeprowadzania egzekucji poprzez podanie śmiertelnego zastrzyku.

Poza przypadkami zastosowania generalnego unijnego pozwolenia na wywóz, o którym mowa w załączniku V, w odniesieniu do wywozu towarów wymienionych w załączniku IV należy uzyskać pozwolenie na wywóz od właściwych organów w odpowiednim państwie członkowskim, wymienionych w załączniku I do rozporządzenia.

Wywozu do miejsc przeznaczenia wymienionych w generalnym unijnym pozwoleniu na wywóz można z reguły dokonać bez uzyskania od państwa członkowskiego pozwolenia indywidualnego lub globalnego. Do tej pory państwa nienależące do UE umieszczano w załączniku V, pod warunkiem ratyfikacji przez nie odpowiedniej umowy międzynarodowej zobowiązującej do zniesienia kary śmierci w odniesieniu do wszystkich przestępstw. W przypadku państw, które nie są członkami Rady Europy, oznacza to konieczność uprzedniej ratyfikacji Drugiego protokołu fakultatywnego do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych bez zastrzeżeń.

Jeżeli istnieją jednak uzasadnione wątpliwości co do zdolności eksportera do spełniania warunków tego pozwolenia lub przestrzegania przepisów w zakresie kontroli wywozu, właściwy organ może zakazać temu eksporterowi korzystania z generalnego unijnego pozwolenia na wywóz.

Art. 20 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2019/125 stanowi, że pozwolenie na wywóz udzielane przez państwo członkowskie może być pozwoleniem indywidualnym (pozwolenie udzielane na wywóz na rzecz jednego użytkownika końcowego lub odbiorcy w państwie nienależącym do UE) lub globalnym (pozwolenie udzielane na wywóz na rzecz co najmniej jednego określonego użytkownika końcowego lub dystrybutora w co najmniej jednym określonym państwie nienależącym do UE)().

W art. 3, 4 i 5 rozporządzenia zakazano odpowiednio wywozu, przywozu i tranzytu towarów wymienionych w załączniku II. Właściwe organy mogą udzielić odstępstwa od tego zakazu, ale wyłącznie pod warunkiem wykazania, że dane towary będą użyte jedynie w celu ich publicznego wystawienia w muzeum (w państwie nienależącym do UE albo, zgodnie z art. 4, w państwie członkowskim) ze względu na ich znaczenie historyczne.
SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

Roczne sprawozdanie monitorujące z wdrażania programu wspierania reform strukturalnych za 2019 r.

WPROWADZENIE

Od 2017 r. Komisja Europejska zarządza programem wspierania reform strukturalnych. Program wspierania reform strukturalnych, dysponujący budżetem w wysokości 222,8 mln EUR, wspiera państwa członkowskie w opracowywaniu i wdrażaniu reform instytucjonalnych, administracyjnych i pobudzających wzrost gospodarczy.

Reformy strukturalne są, ze względu na swój charakter, procesami złożonymi, a ich projektowanie i wdrażanie wymaga wysoko specjalistycznej wiedzy i umiejętności na każdym etapie. Ponadto niektóre państwa członkowskie nie są w stanie sprostać wyzwaniom administracyjnym, gospodarczym i społecznym wynikającym z reform strukturalnych.

Celem programu wspierania reform strukturalnych jest pomoc państwom członkowskim w sprostaniu tym wyzwaniom i wzmocnienie ich zdolności do przygotowania i wdrożenia reform pobudzających wzrost gospodarczy. Przyczynia się to do wzmocnienia instytucji publicznych i administracji oraz poprawy procesów zarządzania, a także wydajności i odporności gospodarki i całego społeczeństwa. Program zmierza do udoskonalenia spójności oraz poprawy konkurencyjności, wydajności, zrównoważonego wzrostu gospodarczego, tworzenia miejsc pracy i inwestycji.

Niniejsze sprawozdanie zawiera przegląd środków wspieranych w ramach cyklu programu wspierania reform strukturalnych na 2019 r. Opisano w nim proces wyboru i realizacji projektów oraz przedstawiono wyniki osiągnięte do tej pory w projektach zrealizowanych w ramach programu wspierania reform strukturalnych w latach 2017, 2018 i 2019.

REALIZACJA PROGRAMU WSPIERANIA REFORM STRUKTURALNYCH W 2019 R.

Rok 2019 był trzecim rokiem realizacji działań w ramach programu wspierania reform strukturalnych. Podobnie jak w pierwszych dwóch latach okazało się, że nadal istnieje duże zapotrzebowanie na program – 27 państw członkowskich złożyło 580 wniosków o wsparcie, a łączna kwota szacowana jest na dwuipółkrotnie wyższą, niż wynosi dostępny budżet programu wspierania reform strukturalnych na 2019 r.

Komisja oceniła wnioski państw członkowskich na podstawie zasad i kryteriów ustanowionych w rozporządzeniu w sprawie programu wspierania reform strukturalnych i wybrała 263 wnioski z 26 państw członkowskich.

Rozkład wybranych wniosków w podziale na główne obszary polityki przedstawia się następująco:

·27 % w dziedzinie rynku pracy, edukacji, zdrowia i polityki społecznej;

·23 % na wzrost gospodarczy i otoczenie biznesowe (w tym klimat i środowisko);

·18 % w dziedzinach związanych z zarządzaniem i administracją publiczną;

·17 % w dziedzinach związanych z usługami finansowymi i dostępem do finansowania oraz

·15 % w dziedzinie administracji skarbowej i zarządzania finansami publicznymi.

Największa część środków wsparcia ma na celu:

·cyfryzację administracji publicznej (12 %);

·intensyfikację programów kształcenia i szkolenia (8 %);
·do 2022 r. dokona przeglądu dyrektywy w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów i oceni dyrektywę w sprawie osadów ściekowych; ·dokona poprawy i harmonizacji uwzględniania jakości gleby i różnorodności biologicznej gleby w unijnych ocenach ryzyka w odniesieniu do chemikaliów, dodatków do żywności i pasz, pestycydów, nawozów itp. Będzie to czynić w ramach inicjatywy „jedna substancja – jedna ocena” i we współpracy z Europejską Agencją Chemikaliów (ECHA), Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), Europejską Agencją Środowiska, Wspólnym Centrum Badawczym i państwami członkowskimi; ·w ramach rozporządzenia w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) ograniczy celowe stosowanie mikrodrobin plastiku oraz opracuje do 2022 r. środki dotyczące niezamierzonego uwalniania mikrodrobin plastiku. Po rozpoczęciu procesu wprowadzania ograniczeń przez niektóre państwa członkowskie Komisja w ramach rozporządzenia REACH przygotuje przepis ograniczający wszystkie inne niż niezbędne zastosowania substancji per- i polifluoroalkilowych (PFAS), zapobiegając ich emisjom do środowiska, w tym gleby, a także opracuje do 2022 r. ramy polityki w zakresie tworzyw sztucznych pochodzenia biologicznego oraz biodegradowalnych i kompostowalnych tworzyw sztucznych; ·do lipca 2024 r. przyjmie kryteria biodegradowalności dla niektórych polimerów, takich jak substancje otoczkujące i rolnicze folie ściółkowe, działając w tym zakresie zgodnie z rozporządzeniem w sprawie produktów nawozowych UE. Limity zanieczyszczeń dla produktów nawozowych UE zostaną poddane przeglądowi do lipca 2026 r. w ramach ogólnego przeglądu tego rozporządzenia.
w sprawie wykonania przekazanych Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2016/797/UE

W dyrektywie (UE) 2016/797 określono treść i niektóre ogólne cele technicznych specyfikacji interoperacyjności. W decyzji delegowanej określono spójny zbiór szczegółowych celów, które należy włączyć do technicznych specyfikacji interoperacyjności w celu poprawy interoperacyjności, jednocześnie umożliwiając ułatwianie, doskonalenie i rozwój usług w zakresie transportu kolejowego na terenie Unii oraz w relacjach z państwami trzecimi, a także przyczynienie się do urzeczywistnienia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego i stopniowego tworzenia rynku wewnętrznego.

Komisja skorzystała z powierzonych jej uprawnień w celu przyjęcia decyzji delegowanej Komisji (UE) 2017/1474 z dnia 8 czerwca 2017 r. uzupełniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/797 w odniesieniu do szczegółowych celów dotyczących opracowania, przyjęcia i przeglądu technicznych specyfikacji interoperacyjności

·wszelkich innych niezbędnych elementów, jakie należy wziąć pod uwagę w celu zapewnienia interoperacyjności zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 w ramach systemu kolei Unii, takich jak dostosowanie TSI do europejskich i międzynarodowych norm lub specyfikacji

·procedur właściwych dla kolei służących weryfikacji WE podsystemów

Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 50 aktów delegowanych dotyczących:

Zakres uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych

Zgodnie z art. 50 ust. 2 dyrektywy 2016/797/UE Komisja powinna sporządzić sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat, to znaczy przed dniem 15 września 2020 r. Komisja w pełni przyznaje, że przekazanie sprawozdania nastąpiło z opóźnieniem i ubolewa nad tym faktem.

W art. 5 ust. 1 i art. 50 dyrektywy (UE) 2016/797 powierzono Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych. Przedmiotowe uprawnienia przyznano Komisji na okres 5 lat, począwszy od dnia 15 czerwca 2016 r. i powinny one zostać automatycznie przedłużone na okres o takiej samej długości.

·TSI „Bezpieczeństwo w tunelach kolejowych”

·TSI „Aplikacje telematyczne dla przewozów pasażerskich”

·TSI „Aplikacje telematyczne dla przewozów towarowych”

4. Podsumowanie

Niniejsze sprawozdanie stanowi wypełnienie obowiązku sprawozdawczego Komisji określonego w art. 50 ust. 2 dyrektywy 2016/797/UE.

Komisja zwraca się do Rady oraz do Parlamentu Europejskiego o przyjęcie do wiadomości niniejszego sprawozdania.
PROJEKT BUDŻETU KORYGUJĄCEGO Nr 3 DO BUDŻETU OGÓLNEGO NA 2022 R.

Uwzględniając:

–Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,

–decyzję Rady (UE, Euratom) 2020/2053 z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej, która weszła w życie 1 czerwca 2021 r.,

–rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (...), w szczególności jego art. 44,

–budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2022, przyjęty dnia 24 listopada 2021 r.,

–budżet korygujący nr°1/2022, przyjęty dnia 5 kwietnia 2022 r.,

–projekt budżetu korygującego nr°2/2022, przyjęty dnia 13 kwietnia 2022 r.,

Komisja Europejska przedkłada niniejszym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie projekt budżetu korygującego nr 3 do budżetu na 2022 r.

ZMIANY W ZESTAWIENIU DOCHODÓW I WYDATKÓW WEDŁUG SEKCJI

Zmiany w ogólnym zestawieniu dochodów i w sekcji III dostępne są na stronie EUR-Lexu ( https://eur-lex.europa.eu/budget/www/index-pl.htm ).

UZASADNIENIE

1.Wprowadzenie

Inwazja Federacji Rosyjskiej na Ukrainę dokonana 24 lutego 2022 r. doprowadziła do masowego napływu wysiedleńców (w tym wielu dzieci) z Ukrainy do Unii, którzy wymagają pilnego wsparcia. Powoduje to znaczne obciążenie państw członkowskich, które muszą pilnie podejmować działania w zakresie migracji i zarządzania granicami oraz sprostać związanym z tym potrzebom finansowym.

Aby zapewnić natychmiastowe wsparcie osobom przybywającym do Unii i okazać konkretną solidarność z państwami członkowskimi, których zaistniała sytuacja najbardziej dotyczy, Komisja proponuje dofinansowanie z budżetu UE kosztów pierwszego przyjęcia i rejestracji osób uciekających z Ukrainy łączną kwotą 400 mln EUR w ramach Funduszu Azylu, Migracji i Integracji (FAMI) oraz Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej .

W ramach tej ogólnej kwoty projekt budżetu korygującego (PBK) nr 3 na 2022 r. obejmuje następujące elementy:

·zasilenie FAMI kwotą 99,8 mln EUR w postaci środków na zobowiązania i kwotą 76 mln EUR w postaci środków na płatności,

·zasilenie Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej kwotą 100 mln EUR w postaci środków na płatności.
PROJEKT BUDŻETU KORYGUJĄCEGO Nr 2 DO BUDŻETU OGÓLNEGO NA 2022 R.

Uwzględniając:

–Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,

–decyzję Rady (UE, Euratom) 2020/2053 z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej, która weszła w życie dnia 1 czerwca 2021 r.,

–rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (...), w szczególności jego art. 44,

–budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2022, przyjęty 24 listopada 2021 r.,

–budżet korygujący nr°1/2022, przyjęty 5 kwietnia 2022 r.,

Komisja Europejska przedkłada niniejszym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie projekt budżetu korygującego nr 2 do budżetu na 2022 r.

ZMIANY W ZESTAWIENIU DOCHODÓW I WYDATKÓW WEDŁUG SEKCJI

Zmiany w ogólnym zestawieniu dochodów i w sekcji III dostępne są na stronie EUR-Lexu ( https://eur-lex.europa.eu/budget/www/index-pl.htm ).

UZASADNIENIE

Projekt budżetu korygującego (PBK) nr 2/2022 służy zapisaniu w budżecie na 2022 r. nadwyżki wynikającej z wykonania budżetu na 2021 r. Jak przewidziano w art. 18 ust. 3 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Unii („rozporządzenie finansowe”), jest to wyłączny przedmiot niniejszego PBK i przedstawia się go w ciągu 15 dni po przedłożeniu wstępnych sprawozdań finansowych pod koniec marca 2022 r.

1.Budżet na 2021 r. wykonano z nadwyżką w wysokości 3,2 mld EUR, którą w związku z tym zapisuje się w budżecie na 2022 r. jako dochód.

(w EUR)

Analiza wyniku za 2021 r. Nadwyżka po stronie dochodów 2 574 755 747 Nadwyżka po stronie wydatków 652 303 060 Nadwyżka ogółem 3 227 058 807

2.Zapisanie w budżecie nadwyżki odpowiednio pomniejszy łączny wkład państw członkowskich w finansowanie budżetu na 2022 r. Na wkłady państw członkowskich będzie miała również wpływ zaktualizowana prognoza zasobów własnych, która będzie dostępna po posiedzeniu Komitetu Doradczego ds. Zasobów Własnych w maju 2022 r. i zostanie uwzględniona w kolejnym PBK zgodnie z art. 44 ust. 1 lit. b) rozporządzenia finansowego.

3.W poniższej tabeli przedstawiono analizę wyniku za 2021 r. pod względem wykonania dochodów:

(w EUR)
Pozwolenia wydawane na podstawie rozporządzenia (UE) 2019/125

W art. 11 ust. 1 i art. 16 ust. 1 rozporządzenia ustanowiono wymóg uzyskania pozwolenia na wywóz towarów wymienionych odpowiednio w załączniku III i IV.

Załącznik III zawiera wykaz niektórych towarów, które mogłyby być użyte w celu stosowania tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Towary wymienione w załączniku III podzielone są na następujące kategorie: towary zaprojektowane do krępowania ludzi; broń i urządzenia zaprojektowane do celów tłumienia zamieszek lub samoobrony; oraz broń i sprzęt rozprowadzające obezwładniające lub drażniące substancje chemiczne przeznaczone do tłumienia zamieszek lub samoobrony i określone substancje powiązane.

Załącznik IV zawiera wykaz niektórych substancji chemicznych, które mogą być użyte do przeprowadzania egzekucji poprzez podanie śmiertelnego zastrzyku.

Poza przypadkami zastosowania generalnego unijnego pozwolenia na wywóz, o którym mowa w załączniku V, w odniesieniu do wywozu towarów wymienionych w załączniku IV należy uzyskać pozwolenie na wywóz od właściwych organów w odpowiednim państwie członkowskim, wymienionych w załączniku I do rozporządzenia.

Wywozu do miejsc przeznaczenia wymienionych w generalnym unijnym pozwoleniu na wywóz można z reguły dokonać bez uzyskania od państwa członkowskiego pozwolenia indywidualnego lub globalnego. Do tej pory państwa nienależące do UE umieszczano w załączniku V, pod warunkiem ratyfikacji przez nie odpowiedniej umowy międzynarodowej zobowiązującej do zniesienia kary śmierci w odniesieniu do wszystkich przestępstw. W przypadku państw, które nie są członkami Rady Europy, oznacza to konieczność uprzedniej ratyfikacji Drugiego protokołu fakultatywnego do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych bez zastrzeżeń.

Jeżeli istnieją jednak uzasadnione wątpliwości co do zdolności eksportera do spełniania warunków tego pozwolenia lub przestrzegania przepisów w zakresie kontroli wywozu, właściwy organ może zakazać temu eksporterowi korzystania z generalnego unijnego pozwolenia na wywóz.

Art. 20 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że pozwolenie na wywóz udzielane przez państwo członkowskie może być pozwoleniem indywidualnym (pozwolenie udzielane na wywóz na rzecz jednego użytkownika końcowego lub odbiorcy w państwie nienależącym do UE) lub globalnym (pozwolenie udzielane na wywóz na rzecz co najmniej jednego określonego użytkownika końcowego lub dystrybutora w co najmniej jednym określonym państwie nienależącym do UE).

W art. 3, 4 i 5 rozporządzenia zakazano odpowiednio wywozu, przywozu i tranzytu towarów wymienionych w załączniku II. Właściwe organy mogą udzielić odstępstwa od tego zakazu, ale wyłącznie pod warunkiem wykazania, że dane towary będą użyte jedynie w celu ich publicznego wystawienia w muzeum (w państwie nienależącym do UE albo, zgodnie z art. 4, w państwie członkowskim) ze względu na ich znaczenie historyczne.