[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 7.2.2007

SEK(2007) 140 wersja ostateczna

Zalecenie

OPINIA RADY

zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji Malty na lata 2006-2009

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

Informacje ogólne

Pakt na rzecz stabilności i wzrostu, który wszedł w życie dnia 1 lipca 1998 r., opiera się na dążeniu do zapewnienia solidnych finansów państwa jako środka służącego umocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy. Przeprowadzona w 2005 r. reforma Paktu potwierdziła jego przydatność w zakresie utrzymywania dyscypliny budżetowej, a jednocześnie miała na celu wzmocnienie jego skuteczności i podstaw gospodarczych oraz ochronę stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej.

Stanowiące część Paktu na rzecz stabilności i wzrostu rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[1] stanowi, że państwa członkowskie muszą przedstawiać Radzie i Komisji programy stabilności lub konwergencji oraz ich coroczne zaktualizowane wersje (państwa członkowskie, które przyjęły jednolitą walutę przedstawiają (zaktualizowane) programy stabilności, a te, które jej jeszcze nie przyjęły, przedstawiają (zaktualizowane) programy konwergencji). Pierwszy program konwergencji Malty przedstawiono w maju 2004 r. Zgodnie z rozporządzeniem Rada zaopiniowała go dnia 5 lipca 2004 r. na podstawie zalecenia Komisji i po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego. Zgodnie z tą samą procedurą zaktualizowane programy stabilności i konwergencji są oceniane przez Komisję i badane przez wyżej wymieniony Komitet, przy czym istnieje również możliwość zbadania programów przez Radę.

Podstawy oceny zaktualizowanego programu

Komisja zbadała przedstawioną w dniu 7 grudnia 2006 r. najnowszą, zaktualizowaną wersję programu konwergencji Malty i przyjęła zalecenie dotyczące opinii Rady w sprawie przedmiotowego programu (główne aspekty podlegające ocenie przedstawiono w ramce).

W celu określenia kontekstu, w którym dokonywana jest ocena strategii budżetowej przedstawionej w zaktualizowanej wersji programu konwergencji, poniżej przedstawiono podsumowanie:

1. wyników gospodarczych i budżetowych w okresie ostatnich dziesięciu lat;

2. sytuacji kraju w odniesieniu do części naprawczej Paktu na rzecz stabilności i wzrostu (procedury nadmiernego deficytu);

3. najnowszej oceny sytuacji kraju w odniesieniu do części prewencyjnej Paktu na rzecz stabilności i wzrostu (podsumowanie opinii Rady dotyczącej poprzedniej aktualizacji programu konwergencji);

4. dokonanej przez Komisję oceny krajowego programu reform przedstawionego w październiku 2006 r.

Najnowsze wyniki gospodarcze i budżetowe

Po okresie intensywnego wzrostu gospodarczego w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych, w latach 2001-2005 tempo wzrostu maltańskiej gospodarki znacznie spadło[2]. Choć do takiego wyniku przyczynił się również niekorzystny rozwój koniunktury, to strukturalna słabość gospodarki krajowej – pogłębiona poprzez koncentrację w sektorze wytwórczym – stopniowo doprowadziła do spadku konkurencyjności Malty w handlu zagranicznym. Spowodowało to spadek eksportu i wzrost deficytu handlu zagranicznego, który w 2005 r. wyniósł około 11 % PKB. Być może szacowany wzrost całkowitej wydajności czynników produkcji uwzględnia aspekt jakości czynników produkcji, ale ich niska całkowita wydajność odnotowywana w ostatnich latach prawdopodobnie również przyczyniła się do osłabienia wzrostu gospodarczego Malty. W ubiegłych latach na Malcie odnotowywano deficyt sektora jednostek rządowych i samorządowych. Choć w wyniku różnych działań udało się zmniejszyć wskaźnik deficytu do PKB w okresie po 1998 r., to przeprowadzane korekty nie zawsze miały charakter trwały. Przez znaczną część tego okresu korekty udawało się realizować dzięki wzrostowi przychodów, jednak ostatnio korekty polegały na kontroli wydatków, co powinno umożliwić trwalszą konsolidację. Mimo że w ostatnich latach udało się ograniczyć ogólne wydatki, niektóre z nich, np. związane ze służbą zdrowia i opieką społeczną, nadal wykazywały tendencję wzrostową w latach 1998-2004.

Procedura nadmiernego deficytu w stosunku do Malty

W dniu 5 lipca 2004 r. Rada zgodnie z art. 104 ust. 6 przyjęła decyzję stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu na Malcie. Jednocześnie Rada wydała zalecenie zgodnie z art. 104 ust. 7, stwierdzając konieczność korekty nadmiernego deficytu do roku 2006. Zalecono Malcie zwłaszcza szybkie wprowadzenie środków, szczególnie o charakterze strukturalnym, w celu racjonalizacji i ograniczenia wydatków. Rada zaleciła także Malcie, aby w 2005 r. zatrzymano wzrost wskaźnika zadłużenia, a w kolejnych latach obniżono go.

Ocena zawarta w opinii Rady dotyczącej poprzedniego programu

W dniu 14 marca 2006 r. Rada przyjęła opinię na temat poprzedniej aktualizacji programu konwergencji, obejmującej lata 2005-2008. Rada uznała, że „zasadniczo program jest zgodny z korektą nadmiernego deficytu przewidzianą na koniec 2006”. Rada wezwała Maltę do „rygorystycznego wdrożenia środków zawartych w budżecie na rok 2006 oraz zagwarantowania korekty nadmiernego deficytu w tym roku w zgodzie ze zaktualizowanym programem konwergencji oraz zapewnienia, że konsolidacja budżetowa zmierzająca w kierunku zdefiniowanego w programie celu średniookresowego zostanie utrzymana po korekcie nadmiernego deficytu”, do „zapewnienia, począwszy od 2006 r., zadowalającego tempa zmniejszania wskaźnika zadłużenia w celu osiągnięcia przewidzianej w traktacie wartości odniesienia, wynoszącej 60 % PKB” oraz „poprawienia długookresowej stabilności finansów publicznych poprzez osiągnięcie dalszego postępu w opracowywaniu i realizacji systemu emerytalnego”.

Dokonana przez Komisję ocena krajowego programu reform z października 2006 r.

Sprawozdanie z realizacji krajowego programu reform Malty zostało przedstawione w dniu 15 października 2006 r. w kontekście zaktualizowanej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia. W przedstawionym przez Maltę krajowym programie reform za najważniejsze kwestie uznano stabilność finansów publicznych, konkurencyjność, środowisko, zatrudnienie oraz edukację i szkolenie. Z dokonanej przez Komisję oceny programu (przyjętej w ramach przedstawionego w grudniu 2006 r. rocznego sprawozdania Komisji z postępów w realizacji strategii lizbońskiej[3]) wynika, że Malta z powodzeniem realizuje krajowy program reform. Realizacja założeń programu przebiega pomyślnie w dziedzinie stabilności finansów, którą władze uznają za warunek większego wzrostu i większej liczby miejsc pracy oraz przyjęcia wspólnej waluty. Tempo realizacji działań w obszarach mikroekonomii i zatrudnienia jest wolniejsze.

W kontekście wskazanych mocnych i słabych punktów zalecono Malcie podjęcie działań mających na celu: umocnienie konkurencji oraz ograniczenie i przekierowanie pomocy państwa, przyciągnięcie większej liczby osób na rynek pracy, rozwiązanie problemu nielegalnej pracy oraz zmianę systemu podatkowego i systemu świadczeń.

Główne aspekty podlegające ocenie Zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1 (w przypadku programów stabilności) i art. 9 ust. 1 (w przypadku programów konwergencji) rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97, ocena obejmuje następujące kwestie: czy założenia ekonomiczne, na których opiera się program, są realistyczne; czy przedstawiony przez dane państwo członkowskie średniookresowy cel budżetowy oraz prowadząca do niego ścieżka dostosowania są odpowiednie; czy podejmowane i/lub proponowane działania mające na celu przestrzeganie ścieżki dostosowania wystarczą, by osiągnąć średniookresowy cel budżetowy w trakcie cyklu; w ramach oceny ścieżki dostosowania prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego: czy podejmowane działania korygujące są intensyfikowane w okresach dobrej koniunktury, podczas gdy w okresach dekoniunktury mogą być ograniczane, oraz – w przypadku strefy euro oraz państw członkowskich należących do systemu ERM II – czy dane państwo realizuje coroczną poprawę salda dostosowanego cyklicznie bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych o referencyjną wartość 0,5 % PKB, pozwalającą na osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego; w ramach definiowania ścieżki dostosowania prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego (w przypadku państw członkowskich, które jeszcze go nie osiągnęły) lub pozwolenia na czasowe odejście od niego (w przypadku państw, które tego dokonały): realizację kluczowych reform strukturalnych, przynoszących bezpośrednie oszczędności w perspektywie długoterminowej (między innymi poprzez zwiększanie dynamiki potencjalnego wzrostu), a tym samym mających konkretny wpływ na długoterminową stabilność finansów publicznych (pod warunkiem zachowania odpowiedniego marginesu bezpieczeństwa odnośnie do referencyjnej wartości 3 % PKB oraz spodziewanego powrotu sytuacji budżetowej do celu średniookresowego w okresie objętym programem), ze szczególnym uwzględnieniem reform systemu emerytalnego wprowadzających strukturę wielofilarową, obejmującą obowiązkowy filar kapitałowy; czy prowadzona przez dane państwo członkowskie polityka gospodarcza jest zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej. Wiarygodność założeń makroekonomicznych programu ocenia się w odniesieniu do prognozy służb Komisji z jesieni 2006 r., z zastosowaniem między innymi powszechnie przyjętej metodyki szacowania produktu potencjalnego i sald dostosowywanych cyklicznie. Zgodność z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej ocenia się w odniesieniu do ogólnych wytycznych polityki gospodarczej w dziedzinie finansów publicznych, zawartych w zintegrowanych wytycznych na lata 2005-2008. W ramach oceny zbadano również: zmiany wskaźnika zadłużenia oraz długoterminową perspektywę stabilności finansów publicznych, którym zgodnie ze sprawozdaniem Rady z dnia 20 marca 2005 r. w sprawie „Poprawy wdrażania Paktu na rzecz stabilności i wzrostu” należy poświęcić „należytą uwagę w procesie nadzoru nad sytuacją budżetu”; podejście do oceny długoterminowej stabilności przedstawiono w komunikacie Komisji z dnia 12 października 2006 r.[4]; stopień integracji z krajowym programem reform, przedstawianym przez państwa członkowskie w kontekście strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia; w skierowanym do Rady Europejskiej piśmie przewodnim z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie ogólnych wytycznych polityki gospodarczej na lata 2005-2008 Rada ECOFIN stwierdziła, że krajowe programy reform powinny być zgodne z programami stabilności i konwergencji; zgodność z kodeksem postępowania[5], w którym między innymi określono jednolitą strukturę i jednolite tabele danych dla programów konwergencji i stabilności. |

- Zalecenie

OPINIA RADY

zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie zaktualizowanego programu konwergencji Malty na lata 2006-2009

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[6], w szczególności jego art. 9 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

5. W dniu 27 lutego 2007 r. Rada zbadała zaktualizowany program konwergencji Malty na lata 2006-2009.

6. Scenariusz makroekonomiczny, na którym opiera się program, przewiduje wzrost realnego PKB na poziomie około 3 % przez okres objęty programem. Z dostępnych obecnie informacji wynika, że scenariusz ten jest oparty na optymistycznych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego w 2007 r. oraz bardzo optymistycznych założeniach na lata kolejne, zwłaszcza z uwagi na optymistyczne założenia dotyczące średniookresowego rozwoju handlu zagranicznego. Jeżeli rozwój eksportu netto w perspektywie średnioterminowej będzie mniej korzystny niż założono w programie, wówczas może dojść do wzrostu odnotowywanej już w ubiegłych latach nierównowagi bilansu płatniczego.

7. W odniesieniu do 2006 r. w prognozie służb Komisji z jesieni 2006 r. deficyt sektora general government oszacowano na 2,9 % PKB, podczas gdy w poprzedniej zaktualizowanej wersji programu konwergencji zakładano, że osiągnie on 2,7 % PKB. Zakładany w najnowszej aktualizacji wynik za 2006 r. (2,6 % PKB) jest niższy niż szacowano w prognozie służb Komisji z jesieni 2006 r. i wydaje się wiarygodny w świetle niedawnych informacji na temat wzrostu PKB i danych na temat finansów publicznych w ujęciu kasowym.

8. Strategia budżetowa przedstawiona w zaktualizowanej wersji programu zakłada zmniejszenie deficytu poniżej wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB w 2006 r. oraz kontynuowanie konsolidacji fiskalnej w kolejnych latach. W aktualizacji zakłada się stopniową redukcję deficytu sektora general government, która pozwoli na zasadnicze zrównoważenie budżetu do 2009 r. Przy zakładanym spadku obciążenia odsetkami nadwyżka pierwotna ma do 2009 r. osiągnąć 3,25 % PKB. Korekta zakłada obniżenie wskaźnika wydatków pierwotnych o prawie 5,75 punktu procentowego PKB, które z nawiązką skompensuje spadek wskaźnika dochodów o prawie 3,75 punktu procentowego PKB. Mimo sukcesów w zakresie ograniczania całości wydatków, w ubiegłych latach rosły wydatki na opiekę zdrowotną. Jednorazowe środki zmniejszające deficyt mają być stosowane rzadziej niż w ostatnich latach. Program zasadniczo potwierdza nominalną korektę budżetową określoną w poprzedniej aktualizacji, przy czym zakłada znacznie bardziej korzystny scenariusz makroekonomiczny.

9. Przewiduje się poprawę deficytu strukturalnego (tj. deficytu dostosowywanego cyklicznie bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych), obliczanego zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką, od wartości równej 3 % PKB w 2006 r. do 0,5 % PKB na koniec okresu objętego programem. Podobnie jak w poprzedniej aktualizacji programu konwergencji, przedstawionym w programie średniookresowym celem budżetowym jest zrównoważenie budżetu w kategoriach strukturalnych, przy czym nie zakłada się osiągnięcia tego celu w okresie objętym programem. Ponieważ cel ten jest bardziej ambitny niż minimalna pośrednia wartość odniesienia (szacowana jako deficyt wynoszący około 1,75 % PKB), jego osiągnięcie powinno stworzyć margines bezpieczeństwa chroniący przed ryzykiem pojawienia się nadmiernego deficytu. Wyznaczony cel średniookresowy mieści się w zakresie określonym dla strefy euro i dla państw członkowskich grupy ERM II w Pakcie na rzecz stabilności i wzrostu oraz w kodeksie postępowania, a także odpowiednio uwzględnia wskaźnik zadłużenia i średni wzrost produktu potencjalnego w perspektywie długoterminowej.

10. Ryzyko związane z przedstawionymi w programie prognozami budżetowym wydaje się być zasadniczo zrównoważone na rok 2007, ale wyniki budżetowe po tym okresie mogą okazać się gorsze od zakładanych w programie. Wiąże się to z optymistycznymi założeniami dotyczącymi wzrostu PKB w 2007 r. oraz bardzo optymistycznym scenariuszem makroekonomicznym na lata 2008-9, na którym oparto szacunki zawarte w zaktualizowanej wersji programu (choć prognozy podatkowe na te lata wydają się ostrożne). Brak również szczegółowych informacji na temat strategii korekty budżetowej po roku 2007, co zwiększa ryzyko związane z planowaną konsolidacją fiskalną.

11. W świetle powyższej oceny ryzyka nakreślony w programie kurs polityki budżetowej wydaje się zgodny z zaleconą przez Radę korektą nadmiernego deficytu do 2006 r. Dodatkowo wydaje się, że zapewnia on wystarczający margines bezpieczeństwa chroniący przed naruszeniem progu deficytu wynoszącego 3 % PKB przy normalnych wahaniach makroekonomicznych począwszy od roku 2008. W latach następujących po korekcie nadmiernego deficytu zakładane w programie tempo działań dostosowawczych zmierzających do osiągnięcia celu średniookresowego jest zasadniczo zgodne z Paktem na rzecz stabilności i wzrostu, który stanowi, że dla strefy euro i dla państw członkowskich grupy ERM II roczna poprawa salda strukturalnego, rozumiana jako pośrednia wartość odniesienia, powinna wynieść 0,5 % PKB, przy czym dostosowanie powinno być większe w okresach dobrej koniunktury gospodarczej, natomiast w okresach gorszej koniunktury może być mniejsze.

12. Szacuje się, że w 2006 r. wskaźnik długu publicznego brutto osiągnął 68,25 % PKB, czyli przekroczył przewidzianą w Traktacie wartość referencyjną, która wynosi 60 %. Program przewiduje obniżenie wskaźnika zadłużenia o 8,75 punktu procentowego PKB w okresie objętym programem. Zmiany wskaźnika zadłużenia mogą kształtować się mniej korzystnie niż przewidziano w programie, zważywszy na wspomniane wyżej zagrożenia dotyczące osiągnięcia celów budżetowych. W kontekście niniejszej oceny ryzyka wydaje się, że wskaźnik zadłużenia wystarczająco obniży się do wartości referencyjnej w okresie objętym programem.

13. Celem przyjętej ostatnio na Malcie reformy systemu emerytalnego jest zarówno podwyższenie efektywnego wieku emerytalnego, jak i wzrost emerytur. Z wartości podanych w programie wynika, że wydatki emerytalne wzrosną i tym samym dojdzie do zwiększenia wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa do poziomu zbliżonego do średniej wartości w UE. Choć tempo wzrostu wydatków na opiekę zdrowotną będzie nieco mniejsze niż w przeszłości, według prognoz wyniesie ono około 1,75 punktu procentowego PKB w perspektywie długoterminowej, przy założeniu, że bieżące tendencje utrzymają się. Obecna sytuacja budżetowa nie zapewni stałej redukcji zadłużenia do poziomu poniżej określonej w Traktacie wartości referencyjnej. Dlatego zakładana w programie poprawa sytuacji budżetowej przyczyniłaby się do ograniczenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych. Generalnie wydaje się, że zagrożenia dla stabilności finansów publicznych Malty kształtują się na średnim poziomie.

14. Program konwergencji nie zawiera jakościowej oceny ogólnego wpływu przedstawionego w październiku 2006 r. sprawozdania z realizacji krajowego programu reform w ramach średniookresowej strategii budżetowej. Podano w nim jednak systematyczne informacje o bezpośrednich kosztach lub oszczędnościach budżetowych wynikających z najważniejszych reform przewidzianych w krajowym programie, a w przedstawionych prognozach budżetowych bezpośrednio uwzględniono skutki działań nakreślonych w krajowym programie reform dla finansów publicznych. Przedstawione w programie konwergencji środki w dziedzinie finansów publicznych wydają się zgodne z działaniami przewidzianymi w krajowym programie reform. W obu programach zapowiedziano realizację reformy systemu emerytalnego, a program konwergencji zawiera szczegóły reformy podatkowej, którą zapowiedziano w krajowym programie reform.

15. Strategia budżetowa określona w programie jest zasadniczo zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej zawartymi w zintegrowanych wytycznych na lata 2005-2008.

16. Co do wymagań odnośnie do danych, określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie zanotowano brak pewnych danych obowiązkowych i opcjonalnych[7].

W świetle powyższej oceny program jest zgodny z korektą nadmiernego deficytu do 2006 r. i w kontekście korzystnych perspektyw wzrostu gospodarczego przewiduje stosowne postępy w realizacji celu średniookresowego w późniejszym okresie. Wydaje się, że prognozowany w programie wskaźnik zadłużenia będzie obniżać się w zadowalającym tempie i zbliży się do wartości referencyjnej wynoszącej 60 % PKB. Jednak osiągnięcie celów budżetowych po roku 2007 obarczone jest ryzykiem. Istotne jest utrzymanie dobrej sytuacji budżetowej, zabezpieczającej przed skutkami ewentualnego spadku zakładanego intensywnego wzrostu, zwłaszcza w świetle niedawnego wzrostu nierównowagi bilansu płatniczego. W świetle powyższej oceny wzywa się Maltę do:

(i) osiągania odpowiednich postępów w realizacji celu średniookresowego oraz zapewnienia odpowiedniej redukcji wskaźnika zadłużenia do PKB przy jednoczesnym określeniu długoterminowej strategii budżetowej, zwłaszcza w zakresie wydatków;

(ii) poprawy długoterminowej stabilności finansów publicznych poprzez osiągnięcie celu średniookresowego oraz dalsze postępy w opracowywaniu i realizacji reformy systemu opieki zdrowotnej, w związku z poziomem zadłużenia oraz z przewidywanym wzrostem wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa.

Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych

2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 |

Realny PKB (zmiana w %) | PK grudzień 2006 | 2,2 | 2,9 | 3,0 | 3,1 | 3,1 |

KOM listopad 2006 | 2,2 | 2,3 | 2,1 | 2,2 | n.d. |

PK styczeń 2006 | 0,9 | 1,1 | 1,2 | 2,0 | n.d. |

Inflacja HICP (%) | PK grudzień 2006 | 2,5 | 3,1 | 2,2 | 2,1 | 2,0 |

KOM listopad 2006 | 2,5 | 3,0 | 2,6 | 2,4 | n.d. |

PK styczeń 20066 | 2,8 | 3,1 | 2,5 | 1,9 | n.d. |

Luka produktowa (% potencjalnego PKB) | PK grudzień 20061 | -2,8 | -2,1 | -1,3 | -0,3 | 0,9 |

KOM listopad 20065 | -2,1 | -1,4 | -1,1 | -0,5 | n.d. |

PK styczeń 20061 | -2,9 | -3,7 | -4,2 | -4,4 | n.d. |

Saldo sektora general government (% PKB) | PK grudzień 2006 | -3,2 | -2,6 | -2,3 | -0,9 | 0,1 |

KOM listopad 2006 | -3,2 | -2,9 | -2,7 | -2,9 | n.d. |

PK styczeń 2006 | -3,9 | -2,7 | -2,3 | -1,2 | n.d. |

Saldo pierwotne (% PKB) | PK grudzień 2006 | 0,8 | 1,1 | 1,1 | 2,5 | 3,2 |

KOM listopad 2006 | 0,8 | 0,9 | 0,7 | 0,6 | n.d. |

PK styczeń 2006 | 0,3 | 1,4 | 1,5 | 2,4 | n.d. |

Saldo dostosowane cyklicznie (% PKB) | PK grudzień 20061 | -2,2 | -1,8 | -1,8 | -0,8 | -0,2 |

KOM listopad 2006 | -2,4 | -2,3 | -2,3 | -2,7 | n.d. |

PK styczeń 20061 | -2,8 | -1,3 | -0,7 | 0,4 | n.d. |

Saldo strukturalne2 (% PKB) | PK grudzień 20063 | -3,8 | -2,9 | -2,0 | -1,0 | -0,4 |

KOM listopad 20064 | -4,0 | -3,5 | -2,5 | -2,7 | n.d. |

PK styczeń 2006 | -3,8 | -2,3 | -1,4 | 0,3 | n.d. |

Dług publiczny brutto (% PKB) | PK grudzień 2006 | 74,2 | 68,3 | 66,7 | 63,2 | 59,4 |

KOM listopad 2006 | 74,2 | 69,6 | 69,0 | 68,6 | n.d. |

PK styczeń 2006 | 76,7 | 70,8 | 68,9 | 67,3 | n.d. |

Uwagi: 1 Obliczenia służb Komisji na podstawie danych zawartych w programie. 2 Saldo dostosowywane cyklicznie (jak w poprzednich wierszach) bez środków jednorazowych i innych środków tymczasowych. 3 Środki jednorazowe i inne środki tymczasowe pochodzące z programu (1,6 % PKB w 2005 r.; 1,1 % PKB w 2006 r.; 0,2 % PKB w 2007 r.; 0,2 % PKB w 2008 r. oraz 0,2 % PKB w 2009 r. – wszystkie te środki obniżają deficyt). 4 Środki jednorazowe i inne środki tymczasowe pochodzące z prognozy służb Komisji z jesieni 2006 r. (1,6 % PKB w 2005 r.; 1,1 % PKB w 2006 r.; 0,2 % PKB w 2007 r. oraz 0 % PKB w 2008 r. – wszystkie te środki obniżają deficyt). 5 W oparciu o przewidywany potencjalny wzrost w wysokości odpowiednio 2,2 %, 1,7 %, 1,7 % i 1,6 % w latach 2005-2008. 6 Wielkości przedstawione w PK ze stycznia 2006 r. odpowiadają wskaźnikowi cen detalicznych. Źródło: Program konwergencji (PK), prognozy gospodarcze służb Komisji z jesieni 2006 r. (KOM), obliczenia służb Komisji. |

[1] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1055/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 1). Wszystkie dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na stronie internetowej:

[2] Dnia 7 grudnia 2006 r. władze Malty przekazały Eurostatowi zaktualizowane dane dotyczące PKB za okres od 1995 r., które wykazały – w stosunku do wielkości opublikowanych we wrześniu 2006 r. – korektę w dół nominalnego PKB w okresie 1996-2003 r. o około 1 %. W odniesieniu do lat 2004 i 2005 wysokość nominalnego PKB skorygowano w górę o odpowiednio 0,4 % i 0,9 %, zaś w odniesieniu do pierwszego półrocza 2006 r. korekta wyniosła 1,1 %. Korekty te wprowadzono w ramach regularnego procesu oceny zgodności z procedurami obliczeń statystycznych Eurostatu. Komisja skorzystała z najnowszych danych podczas oceny zaktualizowanej wersji programu.

[3] Komunikat Komisji na wiosenny szczyt Rady Europejskiej „Realizacja odnowionej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – rok wyników” z 12.12.2006, KOM(2006) 816.

[4] Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „Długoterminowa stabilność finansów publicznych w UE” z 12.10.2006, KOM(2006) 574, oraz Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. Gospodarczych i Finansowych (2006), „The long-term sustainability of public finances in the European Union”, European Economy nr 4/2006.

[5] „Szczegółowe zasady wdrażania Paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz wytyczne dotyczące formy i treści programów stabilności i konwergencji”, zatwierdzone przez Radę ECOFIN dnia 11 października 2005 r.

[6] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1055/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 1). Dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na stronie internetowej:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[7] Brakuje w nim danych dotyczących sald sektorowych, zwłaszcza prognoz dotyczących udzielania/zaciągania kredytów wobec reszty świata na lata 2006-2009 oraz stopy zatrudnienia i wydajności pracy wyrażonej w liczbie przepracowanych godzin.