KOMISJA EUROPEJSKA Strasburg, dnia 12.12.2017 COM(2017) 794 final 2017/0352(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ustanowienia ram interoperacyjności pomiędzy systemami informacyjnymi UE (współpraca policyjna i sądowa, azyl i migracja) {SWD(2017) 473}

{SWD(2017) 474}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Kontekst wniosku W ciągu ostatnich trzech lat UE doświadcza coraz częstszych przypadków nielegalnego przekraczania swojej granicy, a także ewoluujących i wciąż aktualnych zagrożeń dla bezpieczeństwa wewnętrznego, czego dowodem jest seria ataków terrorystycznych. Zgodnie z oczekiwaniami obywateli UE kontrole osób na granicach zewnętrznych i kontrole w ramach strefy Schengen powinny być skuteczne, umożliwiać efektywne zarządzanie migracją oraz przyczyniać się do bezpieczeństwa wewnętrznego. Wyzwania te doprowadziły do zwrócenia szczególnej uwagi na pilną potrzebę połączenia i kompleksowego wzmocnienia unijnych narzędzi informacyjnych służących zarządzaniu granicami i migracją oraz bezpieczeństwu. Zarządzanie informacjami w UE może i musi stać się skuteczniejsze i wydajniejsze, przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych, w szczególności prawa do ochrony danych osobowych, aby lepiej chronić granice zewnętrzne UE, poprawić zarządzanie migracją i zwiększyć bezpieczeństwo wewnętrzne z korzyścią dla wszystkich obywateli. Już obecnie na szczeblu UE funkcjonuje szereg systemów informacyjnych, a kolejne takie systemy są opracowywane, aby dostarczać funkcjonariuszom straży granicznej i organów ścigania oraz urzędnikom imigracyjnym odpowiednich informacji o osobach. Aby to wsparcie było skuteczne, informacje dostarczane za pośrednictwem systemów informacyjnych UE muszą być pełne, dokładne i rzetelne. W unijnej strukturze zarządzania informacją istnieją jednak niedoskonałości strukturalne. Władze krajowe muszą posługiwać się skomplikowanym układem systemów informacyjnych zarządzanych w różny sposób. Ponadto struktura zarządzania danymi dotyczącymi granic i bezpieczeństwa jest fragmentaryczna, gdyż informacje przechowywane są oddzielnie w niepowiązanych systemach. Sprawia to, że pewne dane pozostają nieuwzględnione. W rezultacie poszczególne systemy informacyjne na szczeblu UE nie są obecnie interoperacyjne, tzn. zdolne do wymiany danych i dzielenia się informacjami, tak aby władze i właściwi urzędnicy dysponowali informacjami, których potrzebują, w czasie i miejscu, w których ich potrzebują. Interoperacyjność systemów informacyjnych na szczeblu UE może znacznie przyczynić się do eliminacji obecnych niedociągnięć, które sprawiają, że osoby fizyczne, w tym osoby potencjalnie zaangażowane w działalność terrorystyczną, mogą być rejestrowane w różnych, niepowiązanych ze sobą bazach danych pod różnymi pseudonimami. W kwietniu 2016 r. Komisja przedstawiła komunikat pt. „Sprawniejsze i bardziej inteligentne systemy informacyjne do celów zarządzania granicami i zapewnienia bezpieczeństwa”, w którym wskazano kilka strukturalnych niedociągnięć związanych z systemami informacyjnymi. Celem komunikatu z kwietnia 2016 r. było rozpoczęcie dyskusji na temat tego, jak dzięki systemom informacyjnym w Unii Europejskiej można jeszcze bardziej poprawić zarządzanie granicami i migracją oraz bezpieczeństwo wewnętrzne. Ze swojej strony Rada w podobny sposób wskazała na pilną potrzebę działań w tym zakresie. W czerwcu 2016 r. poparła ona plan działania na rzecz intensyfikacji wymiany informacji i udoskonalenia zarządzania nimi, w tym na rzecz rozwiązań interoperacyjnych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Celem tego planu działania było wsparcie dochodzeń międzynarodowych i szybkie zapewnienie grupom zawodowym pierwszego kontaktu — takim jak funkcjonariusze policji i straży granicznej, prokuratorzy, urzędnicy imigracyjni i inni — kompleksowych, aktualnych i rzetelnych informacji umożliwiających efektywne działania i współpracę. Parlament Europejski także wezwał do działań w tym obszarze. W swojej rezolucji z lipca 2016 r. w sprawie programu prac Komisji na 2017 r. Parlament Europejski wezwał ją do przedstawienia „wniosków dotyczących poprawy i dalszego rozwoju istniejących systemów informacyjnych, zmniejszania luk informacyjnych oraz dążenia do osiągnięcia interoperacyjności, a także wniosków dotyczących obowiązkowej wymiany informacji na szczeblu UE, wraz z niezbędnymi gwarancjami ochrony danych”. W orędziu o stanie Unii wygłoszonym przez przewodniczącego Jeana-Claude’a Junckera we wrześniu 2016 r. oraz w konkluzjach Rady Europejskiej z grudnia 2016 r. podkreślono, jak istotna jest likwidacja niedociągnięć w zarządzaniu danymi oraz poprawa interoperacyjności istniejących systemów informacyjnych. W czerwcu 2016 r. w ramach działań następczych w związku z komunikatem z kwietnia 2016 r. Komisja powołała grupę ekspertów wysokiego szczebla ds. systemów informacyjnych i interoperacyjności w celu sprostania wyzwaniom prawnym, technicznym i operacyjnym związanym z poprawą interoperacyjności między centralnymi systemami informacyjnymi UE służącymi ochronie granic i zapewnianiu bezpieczeństwa, w tym w zakresie ich niezbędności, wykonalności technicznej, proporcjonalności i konsekwencji dla ochrony danych osobowych. Sprawozdanie końcowe wspomnianej grupy ekspertów wysokiego szczebla opublikowano w maju 2017 r.. Określono w nim serię zaleceń mających na celu wzmocnienie i rozwój unijnych systemów informacyjnych i ich interoperacyjności. W pracach grupy ekspertów aktywnie uczestniczyli Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Europejski Inspektor Ochrony Danych i Koordynator UE ds. Zwalczania Terroryzmu. Wszyscy oni wyrazili swoje poparcie, przyznając jednocześnie, że w dalszych pracach należy uwzględnić szersze kwestie związane z ochroną praw podstawowych i danych osobowych. Przedstawiciele Sekretariatu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych Parlamentu Europejskiego oraz Sekretariatu Generalnego Rady uczestniczyli w posiedzeniach grupy w charakterze obserwatorów. Grupa ekspertów stwierdziła, że prace nad praktycznymi rozwiązaniami służącymi zapewnieniu interoperacyjności systemów informacyjnych są konieczne i wykonalne pod względem technicznym, a rozwiązania te zasadniczo mogą zarówno przynieść korzyści operacyjne, jak i zostać ustanowione zgodnie z wymogami ochrony danych. W siódmym sprawozdaniu z postępu prac nad stworzeniem rzeczywistej i skutecznej unii bezpieczeństwa, zgodnie ze sprawozdaniem i zaleceniami grupy ekspertów, Komisja określiła nowe podejście do zarządzania danymi dotyczącymi ochrony granic, bezpieczeństwa i zarządzania migracją zakładające pełną interoperacyjność wszystkich scentralizowanych systemów informacyjnych UE w dziedzinie bezpieczeństwa oraz zarządzania granicami i przepływami migracyjnymi, przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych. Komisja ogłosiła zamiar podejmowania dalszych działań na rzecz stworzenia europejskiego portalu wyszukiwania, który umożliwiałby jednoczesne przeglądanie wszystkich stosownych systemów unijnych w dziedzinach bezpieczeństwa oraz zarządzania granicami i migracją, ewentualnie dzięki uproszczonym przepisom regulującym dostęp organów ścigania, a także opracowania z myślą o tych systemach wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych (obejmującego ewentualnie wyszukiwania na zasadzie „wynik/brak wyniku”) i wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację. Ogłosiła ona zamiar przedstawienia, w możliwie najkrótszym terminie, wniosku ustawodawczego w sprawie interoperacyjności. W konkluzjach Rady Europejskiej z czerwca 2017 r. ponownie podkreślono potrzebę działania. Zgodnie z konkluzjami Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z czerwca 2017 r. Rada Europejska zachęciła Komisję do jak najszybszego sporządzenia projektu aktu ustawodawczego wprowadzającego w życie zalecenia grupy ekspertów wysokiego szczebla. Inicjatywa ta stanowi także odpowiedź na apel Rady o ustanowienie kompleksowych ram regulujących dostęp organów ścigania do różnych baz danych w obszarach sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w celu większego uproszczenia tego dostępu oraz zapewnienia spójności, skuteczności i reakcji na potrzeby operacyjne. W kontekście swojego programu prac na 2018 r. Komisja ogłosiła, że do końca 2017 r. przedstawi wniosek w sprawie interoperacyjności systemów informacyjnych, aby wzmocnić działania na rzecz uczynienia społeczeństwa Unii Europejskiej bezpieczniejszym, przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych. •Cele wniosku Zasadnicze cele niniejszej inicjatywy wynikają z określonych w Traktach celów, jakimi jest poprawa zarządzania granicami zewnętrznymi strefy Schengen i wniesienie wkładu w bezpieczeństwo wewnętrzne Unii Europejskiej. Ich podstawą są także strategiczne decyzje Komisji i odpowiednie konkluzje Rady (Europejskiej). Cele te opisano bardziej szczegółowo w Europejskim programie w zakresie migracji i wydanych w jego następstwie komunikatach, w tym w komunikacie dotyczącym utrzymania i wzmocnienia strefy Schengen i w sprawie Europejskiej agendy bezpieczeństwa oraz w sprawozdaniach Komisji z prac i postępów w zakresie utorowania drogi ku rzeczywistej i skutecznej unii bezpieczeństwa. Cele niniejszego wniosku, oparte w szczególności na komunikacie z kwietnia 2016 r. i ustaleniach grupy ekspertów wysokiego szczebla, są nieodłącznie związane z wymienionymi powyżej aktami. Szczegółowe cele niniejszego wniosku są następujące: 1)zapewnienie, aby użytkownicy końcowi — a zwłaszcza funkcjonariusze straży granicznej i organów ścigania, urzędnicy imigracyjni i organy wymiaru sprawiedliwości — dysponowali szybkim, sprawnym, systematycznym i kontrolowanym dostępem do informacji, których potrzebują do wykonywania swoich zadań; 2)dostarczenie rozwiązania pozwalającego wykrywać różne tożsamości powiązane z tymi samymi danymi biometrycznymi, co służyłoby podwójnemu celowi poprawnej identyfikacji osób podróżujących w dobrej wierze oraz zwalczania oszustw dotyczących tożsamości; 3)ułatwienie kontroli tożsamości obywateli państw trzecich na terytorium państw członkowskich przez organy policji; oraz 4)ułatwienie i usprawnienie dostępu organów ścigania do systemów informacyjnych niezwiązanych ze ściganiem przestępstw na szczeblu UE, w razie potrzeby, w celach zapobiegania poważnym przestępstwom i terroryzmowi, prowadzenia w ich sprawie dochodzeń, ich wykrywania lub ścigania. Obok głównych celów operacyjnych niniejszy wniosek przyczyni się także do:

·ułatwienia technicznego i operacyjnego wdrożenia przez państwa członkowskie istniejących i przyszłych nowych systemów informacyjnych; ·wzmocnienia i usprawnienia warunków bezpieczeństwa danych i ochrony danych regulujących poszczególne systemy; oraz ·poprawy i harmonizacji wymogów dotyczących jakości danych w poszczególnych systemach. Ponadto wniosek obejmuje przepisy dotyczące ustanowienia uniwersalnego formatu wiadomości (UMF) jako standardu UE w zakresie rozwijania systemów informacyjnych w dziedzinach sprawiedliwości i spraw wewnętrznych oraz zarządzania nim, a także przewiduje ustanowienie centralnego repozytorium sprawozdawczo-statystycznego. •Zakres wniosku Wraz z bliźniaczym wnioskiem przedstawionym tego samego dnia niniejszy wniosek w sprawie interoperacyjności skupia się na systemach informacyjnych UE stworzonych z myślą o zapewnianiu bezpieczeństwa i kontroli granic i migracji, wykorzystywanych na szczeblu centralnym, spośród których trzy już istnieją, jeden jest bliski opracowania, natomiast dwa pozostałe znajdują się na etapie wniosków będących przedmiotem dyskusji między współustawodawcami. Każdy z tych systemów ma własne cele, zadania, podstawy prawne, zasady, grupy użytkowników i kontekst instytucjonalny. Trzy istniejące scentralizowane systemy informacyjne to jak dotąd: ·System Informacyjny Schengen (SIS), o szerokim spektrum wpisów dotyczących osób (odmowy wjazdu lub pobytu, europejski nakaz aresztowania, osoby zaginione, pomoc w prowadzeniu postępowań sądowych, kontrole niejawne i kontrole szczególne) oraz przedmiotów (w tym zagubionych, skradzionych lub unieważnionych dokumentów tożsamości lub podróży); ·system Eurodac zawierający dane daktyloskopijne osób ubiegających się o azyl oraz obywateli państw trzecich, którzy nielegalnie przekroczyli granicę zewnętrzną lub nielegalnie przebywają w państwie członkowskim; oraz ·wizowy system informacyjny (VIS) zawierający dane dotyczące wiz krótkoterminowych. Oprócz tych istniejących systemów w latach 2016–2017 Komisja wystąpiła o utworzenie trzech nowych scentralizowanych systemów informacyjnych UE: ·system wjazdu/wyjazdu (EES), dla którego właśnie uzgodniono podstawę prawną, który zastąpi obecny system ręcznego umieszczania odcisków pieczęci w paszportach i będzie elektronicznie rejestrować nazwisko, rodzaj dokumentu podróży, dane biometryczne oraz datę i miejsce wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich odwiedzających strefę Schengen w celu krótkiego pobytu; ·proponowany europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS), który po przyjęciu będzie stanowić w znacznej mierze automatyczny system służący gromadzeniu i weryfikacji informacji dostarczanych przez obywateli państw trzecich zwolnionych z obowiązku wizowego przed odbyciem przez nich podróży do strefy Schengen; oraz ·proponowany europejski system przekazywania informacji z rejestrów karnych o obywatelach państw trzecich (system ECRIS-TCN), który ma stanowić elektroniczny system wymiany informacji dotyczących wcześniejszych wyroków skazujących wydanych przeciwko obywatelom państw trzecich przez sądy karne w UE. Wspomnianych sześć systemów wzajemnie się uzupełnia oraz, z wyjątkiem Systemu Informacyjnego Schengen, skupia się wyłącznie na obywatelach państw trzecich. Systemy te wspomagają władze krajowe w zarządzaniu granicami, migracją, rozpatrywaniu wniosków wizowych i o azyl oraz w zwalczaniu przestępczości i terroryzmu. To ostatnie odnosi się przede wszystkim do SIS, który obecnie stanowi najszerzej wykorzystywany instrument dzielenia się informacjami przez organy ścigania. Oprócz tych systemów informacyjnych, zarządzanych centralnie na szczeblu UE, zakres niniejszego wniosku obejmuje także bazę Interpolu zawierającą dane skradzionych lub utraconych dokumentów podróży (baza danych SLTD), która zgodnie z przepisami kodeksu granicznego Schengen jest systematycznie przeglądana na granicach zewnętrznych UE, a także bazę danych TDAWN Interpolu. Obejmuje on także dane Europolu, jeśli są one istotne z punktu widzenia funkcjonowania proponowanego systemu ETIAS oraz pomocy państwom członkowskim w przeglądaniu danych dotyczących poważnych przestępstw i terroryzmu. Krajowe systemy informacyjne i zdecentralizowane unijne systemy informacyjne pozostają poza zakresem niniejszej inicjatywy. W razie wykazania takiej potrzeby systemy zdecentralizowane, takie jak te działające na mocy ram z Prüm, dyrektywy w sprawie danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) i dyrektywy w sprawie danych pasażera przekazywanych przed podróżą, mogą w przyszłości zostać powiązane z jednym lub większą liczbą komponentów będących przedmiotem niniejszego wniosku. Aby zapewnić poszanowanie rozróżnienia między kwestiami, z jednej strony, stanowiącymi rozwinięcie dorobku Schengen w zakresie granic i przepisów wizowych oraz, z drugiej strony, pozostałymi systemami związanymi z dorobkiem Schengen w zakresie współpracy policyjnej lub niezwiązanymi z dorobkiem Schengen, niniejszy wniosek dotyczy dostępu do Systemu Informacyjnego Schengen regulowanego obecnie decyzją Rady 2007/533/WSiSW, a także Eurodac oraz [system ECRIS-TCN].

•Elementy techniczne konieczne do osiągnięcia interoperacyjności Aby osiągnąć cele niniejszego wniosku, należy ustanowić cztery elementy interoperacyjności: ·europejski portal wyszukiwania ·wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych ·wspólne repozytorium tożsamości ·moduł wykrywający multiplikację tożsamości Każdy z tych komponentów opisano szczegółowo w towarzyszącym niniejszemu wnioskowi dokumencie roboczym służb Komisji w sprawie oceny skutków. Te cztery elementy wspólnie prowadzą do następującego rozwiązania w zakresie interoperacyjności: Cele i funkcjonowanie tych czterech komponentów można podsumować następująco: 1) Europejski portal wyszukiwania to komponent, który umożliwiłby jednoczesne przeglądanie różnych systemów (centralnego systemu informacyjnego Schengen (C.SIS), Eurodac, VIS, przyszłego EES, proponowanych systemów ETIAS i ECRIS-TCN, a także odpowiednich systemów Interpolu i danych Europolu) za pomocą danych dotyczących tożsamości (zarówno biograficznych, jak i biometrycznych). Zapewniłoby to użytkownikom systemów informacyjnych UE szybki, sprawny, efektywny, systematyczny i kontrolowany dostęp do wszystkich informacji koniecznych do wykonywania ich zadań. Wprowadzenie zapytania w europejskim portalu wyszukiwania niezwłocznie, w ciągu kilku sekund, doprowadziłoby do uzyskania informacji pochodzących z różnych systemów, do których użytkownik zgodnie z prawem ma dostęp. W zależności od celu zapytania i przysługujących praw dostępu europejski portal wyszukiwania byłby wyposażony w szczegółowe konfiguracje. Europejski portal wyszukiwania nie przetwarza nowych danych ani nie gromadzi żadnych danych; stanowiłby „pojedyncze okno” lub „pośrednika komunikatów” służącego przeglądaniu różnych systemów centralnych i sprawnemu pozyskiwaniu wymaganych informacji, przy pełnym poszanowaniu wymogów związanych z kontrolą dostępu i ochroną danych obowiązujących w systemach podstawowych. Europejski portal wyszukiwania ułatwiałby poprawne i dozwolone korzystanie z każdego z istniejących systemów informacyjnych, a także uczyniłby przeglądanie i korzystanie z tych systemów łatwiejszymi i tańszymi dla państw członkowskich, zgodnie z instrumentami prawnymi regulującymi te systemy. 2) Wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych umożliwiłby konsultację i porównywanie danych biometrycznych (odcisków palców i wizerunków twarzy) z różnych systemów centralnych (zwłaszcza SIS, Eurodac, VIS, przyszłego EES i proponowanego systemu ECRIS-TCN). Proponowany system ETIAS nie będzie zawierać danych biometrycznych, nie będzie zatem powiązany ze wspólnym serwisem kojarzenia danych biometrycznych. Podczas gdy obecnie każdy istniejący system centralny (SIS, Eurodac, VIS) dysponuje specjalną, zastrzeżoną wyszukiwarką danych biometrycznych, wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych zapewniłby wspólną platformę jednoczesnego przeglądania i porównywania danych. Wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych przyniósłby znaczne korzyści w zakresie bezpieczeństwa, kosztów, obsługi technicznej i eksploatacji, ponieważ opierałby się wyłącznie na jednym elemencie technologicznym, nie zaś na pięciu różnych. Dane biometryczne (odciski palców i wizerunki twarzy) są przechowywane wyłącznie w systemach podstawowych. Wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych stwarzałby i zatrzymywał matematyczną reprezentację próbek biometrycznych (wzorzec), usuwałby jednak rzeczywiste dane, które w ten sposób byłyby zapisywane raz i przechowywane w jednej lokalizacji. Wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych stanowiłby zasadniczy czynnik napędowy pomagający wykrywać powiązania między różnymi zestawami danych i różnymi tożsamościami przyjmowanymi przez tę samą osobę i zarejestrowanymi w różnych systemach centralnych. Bez wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych żaden z pozostałych trzech komponentów nie będzie mógł funkcjonować. 3) Wspólne repozytorium tożsamości stanowiłoby wspólny komponent służący gromadzeniu danych biograficznych i biometrycznych dotyczących tożsamości obywateli państw trzecich zarejestrowanych w systemach Eurodac, VIS, przyszłym EES oraz w proponowanych systemach ETIAS i ECRIS-TCN. Każdy z tych pięciu systemów centralnych rejestruje lub będzie rejestrować dane biograficzne konkretnych osób z określonych przyczyn. To się nie zmieni. Odpowiednie dane dotyczące tożsamości byłyby przechowywane we wspólnym repozytorium tożsamości, nadal jednak „należałyby” do odpowiednich systemów podstawowych, w których zostały zarejestrowane. Wspólne repozytorium tożsamości nie będzie zawierało danych zgromadzonych w SIS. Złożona architektura techniczna SIS zawierająca kopie krajowe, częściowe kopie krajowe i ewentualne krajowe systemy kojarzenia danych biometrycznych sprawiłaby, że wspólne repozytorium tożsamości stałoby się nadmiernie skomplikowane w stopniu niewykonalnym z technicznego i finansowego punktu widzenia.

Zasadniczym celem repozytorium jest ułatwienie identyfikacji biograficznej obywateli państw trzecich. Przyspieszyłoby to operacje, poprawiło ich wydajność i zapewniło korzyści skali. Ustanowienie wspólnego repozytorium tożsamości jest konieczne, aby umożliwić skuteczne kontrole tożsamości obywateli państw trzecich, także na terytorium państw członkowskich. Ponadto dodanie do repozytorium funkcji „wynik/brak wyniku” umożliwiłoby sprawdzenie obecności (lub braku) danych w dowolnym z systemów objętych repozytorium za pomocą prostego powiadomienia o wyniku lub jego braku. W ten sposób wspólne repozytorium tożsamości pomogłoby też usprawnić dostęp organów ścigania do systemów informacyjnych niezwiązanych ze ściganiem przestępstw przy jednoczesnym utrzymaniu wysokiej jakości zabezpieczeń ochrony danych (zob. część poświęconą dwuetapowemu podejściu do dostępu organów ścigania poniżej). Spośród pięciu systemów, które miałyby zostać objęte wspólnym repozytorium tożsamości, przyszły EES oraz proponowane ETIAS i ECRIS-TCN to nowe systemy, które wciąż wymagają opracowania. Obecnie system Eurodac nie obejmuje danych biograficznych; takie rozszerzenie zostanie opracowane po przyjęciu nowej podstawy prawnej dla tego systemu. Obecnie system VIS zawiera dane biograficzne, jednak konieczne interakcje między VIS a przyszłym EES będą wymagały modernizacji aktualnego systemu VIS. Stworzenie wspólnego repozytorium tożsamości nastąpiłoby zatem we właściwym momencie. Nie będzie to w żaden sposób prowadzić do powielania istniejących danych. Od strony technicznej wspólne repozytorium tożsamości zostanie opracowane na bazie platformy EES/ETIAS. 4) Moduł wykrywający multiplikację tożsamości służyłby sprawdzaniu, czy konsultowane dane dotyczące tożsamości są obecne w więcej niż jednym z podłączonych do niego systemów. Moduł obejmuje systemy gromadzące dane dotyczące tożsamości we wspólnym repozytorium tożsamości (Eurodac, VIS, przyszły EES oraz proponowane systemy ETIAS i ECRIS-TCN) oraz SIS. Pozwoliłby on wykrywać multiplikację tożsamości powiązaną z tym samym zestawem danych biometrycznych, co służyłoby podwójnemu celowi poprawnej identyfikacji osób podróżujących w dobrej wierze oraz zwalczania oszustw dotyczących tożsamości. Moduł wykrywający multiplikację tożsamości umożliwiłby ustalenie, czy różne nazwiska rzeczywiście należą do tej samej osoby. Jest to innowacja niezbędna do skutecznego rozwiązania problemu posługiwania się fałszywymi tożsamościami, który stanowi poważne naruszenie bezpieczeństwa. Moduł pokazywałby tylko te wpisy biograficzne dotyczące tożsamości, do których istnieją powiązania w różnych systemach centralnych. Takie powiązania byłyby wykrywane za pomocą wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych na podstawie danych biometrycznych i wymagałyby potwierdzenia lub odrzucenia przez organ, który zarejestrował te dane w systemie informacyjnym, który doprowadził do utworzenia danego powiązania. Aby pomóc uprawnionym użytkownikom modułu wykrywającego multiplikację tożsamości w realizacji tego zadania, system musiałby oznaczać zidentyfikowane powiązania za pomocą jednej z czterech kategorii: ·powiązanie żółte — możliwość istnienia różniących się tożsamości biograficznych należących do tej samej osoby; ·powiązanie białe — potwierdzenie, że różne tożsamości biograficzne należą do tej samej osoby podróżującej w dobrej wierze; ·powiązanie zielone — potwierdzenie, że różne osoby podróżującej w dobrej wierze mają tę samą tożsamość biograficzną; ·powiązanie czerwone — podejrzenie, że ta sama osoba bezprawnie korzysta z różnych tożsamości biograficznych. Niniejszy wniosek opisuje procedury, które miałyby zostać wprowadzone w odniesieniu do powyższych kategorii. Tożsamość osób podróżujących w dobrej wierze, których sprawa dotyczy, należy jednoznacznie ustalić tak szybko, jak to tylko możliwe, zmieniając powiązanie żółte w potwierdzone powiązanie białe lub zielone, aby zapewnić uniknięcie niepotrzebnych niedogodności. Jeśli z kolei analiza doprowadzi do potwierdzenia łącza czerwonego bądź zmiany powiązania żółtego w czerwone, należy podjąć odpowiednie działania. • Dwuetapowe podejście do dostępu organów ścigania do wspólnego repozytorium tożsamości Ściganie przestępstw określono jedynie jako drugorzędny lub pomocniczy cel systemów Eurodac, VIS, przyszłego EES i proponowanego systemu ETIAS. W rezultacie możliwość dostępu do danych przechowywanych w tych systemach na potrzeby ścigania przestępstw jest ograniczona. Organy ścigania mogą bezpośrednio przeglądać te systemy informacyjne niezwiązane ze ściganiem przestępstw jedynie w celach zapobiegania terroryzmowi i innym poważnym przestępstwom, prowadzenia w ich sprawie dochodzeń, ich wykrywania lub ścigania. Ponadto poszczególne systemy podlegają różnym warunkom dostępu i zabezpieczeniom, a niektóre z obecnie obowiązujących przepisów mogłyby spowalniać poparte przepisami korzystanie przez te organy z powyższych systemów. Ogólniej rzecz biorąc, zasada wcześniejszego wyszukiwania ogranicza możliwość przeglądania tych systemów przez organy państw członkowskich w uzasadnionych celach ścigania przestępstw, może zatem prowadzić do straconych szans na wykrycie potrzebnych informacji. W komunikacie z kwietnia 2016 r. Komisja przyznała, że należy zoptymalizować funkcjonowanie istniejących narzędzi ścigania przestępstw przy jednoczesnym poszanowaniu wymogów w zakresie ochrony danych. Konieczność tę potwierdziły i podkreśliły państwa członkowskie i odpowiednie agencje w ramach grupy ekspertów wysokiego szczebla. W powyższym kontekście, poprzez utworzenie wspólnego repozytorium tożsamości wyposażonego w tzw. funkcję „wynik/brak wyniku”, niniejszy wniosek wprowadza możliwość zapewnienia dostępu do systemów EES, VIS, ETIAS i Eurodac za pomocą dwuetapowego podejścia do przeglądania danych. To dwuetapowe podejście nie wpływa na fakt, że ściganie przestępstw stanowi wyłącznie pomocniczy cel tych systemów, musi zatem podlegać rygorystycznym zasadom dostępu. Na pierwszym etapie funkcjonariusz organu ścigania dokonywałby zapytania dotyczącego poszukiwanej osoby przy wykorzystaniu danych dotyczących jej tożsamości, danych jej dokumentu podróży lub danych biometrycznych, aby sprawdzić, czy jej dane są przechowywane we wspólnym repozytorium tożsamości. Jeśli takie dane byłyby obecne, funkcjonariusz otrzymałby odpowiedź wskazującą, które systemy informacyjne UE zawierają dane dotyczące tej osoby („wynik/brak wyniku”). Funkcjonariusz nie miałby rzeczywistego dostępu do danych w żadnym z systemów podstawowych. Na drugim etapie funkcjonariusz mógłby indywidualnie zwrócić się o dostęp do każdego systemu wskazanego jako zawierający dane, aby uzyskać pełne akta osobowe osoby będącej przedmiotem zapytania zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurami ustanowionymi dla każdego systemu. Dostęp w ramach etapu drugiego wymagałby uprzedniej autoryzacji, którą przyznawałby właściwy organ, oraz w dalszym ciągu — posiadania ID użytkownika i zalogowania się do systemu. To nowe podejście stanowiłoby też wartość dodaną dla organów ścigania ze względu na istnienie możliwych powiązań w module wykrywającym multiplikację tożsamości. Moduł wspomagałby wspólne repozytorium tożsamości w identyfikacji istniejących powiązań, co zapewniłoby jeszcze dokładniejsze poszukiwania. Moduł wykrywający multiplikację tożsamości mógłby wskazywać, czy dana osoba jest znana pod różnymi tożsamościami w różnych systemach informacyjnych. Dwuetapowe podejście do przeglądania danych jest szczególnie przydatne w przypadkach, w których osoba podejrzana, sprawca lub domniemana ofiara przestępstwa terrorystycznego pozostają nieznani. W istocie w tych przypadkach wspólne repozytorium tożsamości umożliwiłoby identyfikację systemu informacyjnego, w którym zidentyfikowano tę osobę, za pomocą tylko jednego wyszukiwania. W ten sposób obowiązujące obecnie warunki uprzednich wyszukiwań w krajowych bazach danych i wcześniejszego wyszukiwania w systemach automatycznej identyfikacji daktyloskopijnej innych państw członkowskich na mocy decyzji 2008/615/WSiSW („kontrole zgodne z kryteriami z Prüm”) stałyby się zbędne. Nowe dwuetapowe podejście do przeglądania danych weszłoby w życie dopiero po uruchomieniu w pełni elementów interoperacyjności, które są konieczne.

•Dodatkowe elementy niniejszego wniosku wspierające elementy interoperacyjności 1) Obok powyższych komponentów niniejszy projekt rozporządzenia obejmuje też wniosek o ustanowienie centralnego repozytorium sprawozdawczo-statystycznego. Repozytorium to jest konieczne do tworzenia i przekazywania sprawozdań zawierających (anonimowe) dane statystyczne w celach związanych ze strategiami politycznymi, jak również w celach operacyjnych i związanych z jakością danych. Obecna praktyka gromadzenia danych statystycznych wyłącznie w pojedynczych systemach informacyjnych jest szkodliwa dla bezpieczeństwa danych i wydajności, nie umożliwia też korelacji danych zgromadzonych w różnych systemach. Centralne repozytorium sprawozdawczo-statystyczne zapewniłoby specjalne, oddzielne repozytorium anonimowych statystyk pobranych z systemów SIS, VIS, Eurodac, przyszłego EES, proponowanych systemów ETIAS i ECRIS-TCN, wspólnego repozytorium tożsamości, moduł wykrywający multiplikację tożsamości i wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych. Repozytorium zapewniłoby państwom członkowskim, Komisji (w tym Eurostatowi) i agencjom unijnym możliwość bezpiecznego przekazywania sprawozdań (regulowanego odpowiednimi instrumentami prawnymi). Opracowanie jednego repozytorium centralnego zamiast odrębnych repozytoriów dla każdego systemu prowadziłoby do obniżenia kosztów i wysiłków koniecznych do jego ustanowienia, funkcjonowania i obsługi technicznej. Zapewniłoby także wyższy poziom bezpieczeństwa danych, ponieważ dane byłyby przechowywane i podlegały kontroli dostępu w ramach jednego repozytorium. 2) Projekt rozporządzenia obejmuje także ustanowienie uniwersalnego formatu wiadomości (UMF) jako standardu wykorzystywanego na szczeblu UE, aby zarządzać interakcjami między różnymi systemami w sposób interoperacyjny, w tym systemami opracowanymi i zarządzanymi przez eu-LISA. Do korzystania z tego standardu zachęca się także Europol i Interpol. Standard UMF wprowadza wspólny i jednolity język techniczny służący opisywaniu i łączeniu elementów danych, zwłaszcza elementów związanych z osobami i dokumentami (podróży). Korzystanie z UMF przy opracowywaniu nowych systemów informacyjnych gwarantuje łatwiejszą integrację i interoperacyjność z innymi systemami, zwłaszcza w przypadku państw członkowskich, które muszą zbudować nowe interfejsy, aby komunikować się z tymi nowymi systemami. W związku z tym obowiązkowe korzystanie ze standardu UMF przy opracowywaniu nowych systemów można uznać za konieczny warunek wstępny dla wprowadzenia elementów interoperacyjności zaproponowanych w niniejszym rozporządzeniu. Aby zapewnić pełne wdrożenie standardu UMF w całej UE, zaproponowano odpowiednią strukturę zarządzania. Komisja odpowiada za ustanawianie i opracowywanie standardu UMF w ramach procedury sprawdzającej wraz z państwami członkowskimi. W proces ten będą także zaangażowane agencje unijne i organy międzynarodowe państw stowarzyszonych w ramach Schengen uczestniczące w projektach UMF (takie jak eu-LISA, Europol i Interpol). Proponowana struktura zarządzania ma zasadnicze znaczenie dla UMF, aby umożliwić rozszerzanie i rozbudowę tego standardu przy jednoczesnym zagwarantowaniu maksymalnej użyteczności i stosowalności. 3) Niniejszy projekt rozporządzenia wprowadza ponadto koncepcje zautomatyzowanych mechanizmów kontroli jakości danych i wspólnych wskaźników jakości oraz zaznacza, że państwa członkowskie muszą zapewnić najwyższy poziom jakości danych przy przekazywaniu danych do tych systemów i korzystaniu z nich. Konsekwencją nie najwyższej jakości danych może być nie tylko brak możliwości identyfikacji poszukiwanych osób, lecz także naruszanie praw podstawowych niewinnych ludzi. Aby pokonać problemy wynikające z wprowadzania danych przez operatorów-ludzi, można zastosować automatyczne zasady walidacji, aby zapobiegać błędom operatorów. Celem jest automatyczna identyfikacja wprowadzonych danych wyglądających na niespójne lub nieprawidłowe, tak aby państwo członkowskie, z którego te dane pochodzą, mogło je sprawdzić i podjąć wszelkie konieczne środki naprawcze. Działania te będą uzupełniać regularne sprawozdania z jakości danych sporządzane przez eu-LISA. •Konsekwencje dla innych instrumentów prawnych Wraz z bliźniaczym wnioskiem niniejszy projekt rozporządzenia wprowadza innowacje, które będą wymagały zmian w następujących instrumentach prawnych: ·rozporządzenie (UE) 2016/399 (kodeks graniczny Schengen) ·rozporządzenie (UE) 2017/2226 (rozporządzenie w sprawie EES) ·rozporządzenie (WE) nr 767/2008 (rozporządzenie w sprawie VIS) ·decyzja Rady 2004/512/WE (decyzja w sprawie VIS) ·decyzja Rady 2008/633/WSiSW (decyzja w sprawie dostępu organów ścigania do VIS) ·[rozporządzenie w sprawie ETIAS] ·[rozporządzenie w sprawie Eurodac] ·[rozporządzenia w sprawie SIS] ·[rozporządzenie w sprawie ECRIS-TCN, w tym odpowiednie przepisy rozporządzenia (UE) 2016/1624 (rozporządzenie w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej)] · [rozporządzenie w sprawie eu-LISA]

Niniejszy wniosek i jego bliźniaczy wniosek obejmują szczegółowe przepisy dotyczące koniecznych zmian w instrumentach prawnych, które obecnie stanowią stabilne teksty przyjęte przez współustawodawców: w kodeksie granicznym Schengen, rozporządzeniu w sprawie EES, rozporządzeniu w sprawie VIS, decyzji Rady 2008/633/WSiSW i decyzji Rady 2004/512/WE. Pozostałe wymienione instrumenty (rozporządzenia w sprawie systemów ETIAS, Eurodac, SIS i ECRIS/TCN oraz eu-LISA) znajdują się obecnie na etapie negocjacji w Parlamencie Europejskim i Radzie. W przypadku tych instrumentów na obecnym etapie nie jest zatem możliwe określenie koniecznych zmian. Komisja przedstawi takie poprawki dla każdego z tych instrumentów w ciągu dwóch tygodni od osiągnięcia porozumienia politycznego w sprawie odpowiednich projektów rozporządzeń. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Niniejszy wniosek stanowi część szerszego procesu zapoczątkowanego w kwietniu 2016 r. przez komunikat pt. „Sprawniejsze i bardziej inteligentne systemy informacyjne do celów zarządzania granicami i zapewnienia bezpieczeństwa” oraz przez następujące po nim prace grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. systemów informacyjnych i interoperacyjności. Zmierza on do osiągnięcia następujących trzech celów: a) wzmocnienia i maksymalizacji korzyści wynikających z istniejących systemów informacyjnych; b) eliminacji luk informacyjnych przez ustanawianie nowych systemów informacyjnych; c) wzmocnienia interoperacyjności między tymi systemami. W związku z pierwszym celem Komisja przyjęła w grudniu 2016 r. wnioski w sprawie dalszego wzmocnienia istniejącego Systemu Informacyjnego Schengen (SIS). Jeśli chodzi o system Eurodac, w następstwie wniosku Komisji z maja 2016 r. przyspieszono negocjacje w sprawie zmienionej podstawy prawnej. Wniosek w sprawie nowej podstawy prawnej wizowego systemu informacyjnego (VIS) także jest w przygotowaniu i zostanie przedłożony w drugim kwartale 2018 r. Jeśli chodzi o drugi cel, negocjacje w sprawie wniosku Komisji z kwietnia 2016 r. na rzecz ustanowienia systemu wjazdu/wyjazdu (EES) zakończono już w lipcu 2017 r., gdy współustawodawcy osiągnęli porozumienie polityczne, potwierdzone przez Parlament Europejski w październiku 2017 r. i przyjęte formalnie przez Radę w listopadzie 2017 r. Odpowiednia podstawa prawna wejdzie w życie w grudniu 2017 r. Negocjacje dotyczące wniosku z listopada 2016 r. w sprawie ustanowienia europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) rozpoczęły się i zgodnie z oczekiwaniami mają się zakończyć w nadchodzących miesiącach. W czerwcu 2017 r. Komisja wystąpiła z wnioskiem w sprawie podstawy prawnej w celu eliminacji innej luki informacyjnej: europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych o obywatelach państw trzecich (system ECRIS-TCN). Ponownie współustawodawcy wskazali, że zamierzają szybko przyjąć tę podstawę prawną. Niniejszy wniosek służy także realizacji trzeciego celu wskazanego w komunikacie z kwietnia 2016 r. •Spójność z innymi politykami Unii w obszarze wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych Niniejszy wniosek wraz z jego bliźniaczym wnioskiem służy realizacji Europejskiego programu w zakresie migracji i wydanych w jego następstwie komunikatów, w tym komunikatu dotyczącego utrzymania i wzmocnienia strefy Schengen, Europejskiej agendy bezpieczeństwa i sprawozdań Komisji z prac i postępów w zakresie utorowania drogi ku rzeczywistej i skutecznej unii bezpieczeństwa, oraz jest z nimi zgodny. Jest on spójny z pozostałymi politykami Unii, a zwłaszcza z następującymi: ·Bezpieczeństwo wewnętrzne: jak podkreślono w Europejskiej agendzie bezpieczeństwa, wspólne wysokie standardy zarządzania granicami to podstawa zapobiegania przestępczości transgranicznej i terroryzmowi. Niniejszy wniosek przyczynia się do osiągnięcia wysokiego poziomu bezpieczeństwa wewnętrznego poprzez zapewnienie władzom szybkiego, sprawnego, systematycznego i kontrolowanego dostępu do wymaganych przez nie informacji. ·Azyl: wniosek obejmuje system Eurodac jako jeden z unijnych systemów centralnych, które mają zostać objęte interoperacyjnością. ·Zarządzanie granicami zewnętrznymi i bezpieczeństwo: wniosek wzmacnia systemy SIS i VIS, które przyczyniają się do skutecznej kontroli unijnych granic zewnętrznych, a także wspomagają przyszły system EES oraz proponowane systemy ETIAS i ECRIS-TCN. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Główną podstawę prawną wniosku stanowią następujące artykuły Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: art. 16 ust. 2, art. 74, art. 78 ust. 2 lit. e), art. 79 ust. 2 lit. c), art. 82 ust. 1 lit. d), art. 85 ust. 1, art. 87 ust. 2 lit. a) oraz art. 88 ust. 2. Zgodnie z art. 16 ust. 2 Unia jest uprawniona do przyjmowania środków na rzecz ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii oraz przez państwa członkowskie w wykonywaniu działań wchodzących w zakres zastosowania prawa Unii, a także zasad dotyczących swobodnego przepływu takich danych. Zgodnie z art. 74 Rada może przyjmować środki w celu zapewnienia współpracy administracyjnej między właściwymi służbami państw członkowskich w dziedzinach wymiaru sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa. Zgodnie z art. 78 Unia jest uprawniona do przyjmowania środków dotyczących wspólnego europejskiego systemu azylowego. Zgodnie z art. 79 ust. 2 lit. c) Unia jest uprawniona do przyjmowania środków w dziedzinie nielegalnej imigracji i nielegalnego pobytu. Zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. d) oraz art. 87 ust. 2 lit. a) Unia ma prawo do przyjmowania środków na rzecz wzmacniania współpracy policyjnej i sądowej dotyczących gromadzenia, przechowywania, przetwarzania, analizowania i wymiany istotnych informacji. Zgodnie z art. 85 ust. 1 oraz art. 88 ust. 2 Unia ma prawo do określania odpowiednio zadań Eurojustu i Europolu.

•Pomocniczość Swoboda przemieszczania się w ramach UE wymaga, aby granice zewnętrzne Unii były skutecznie zarządzane w celu zapewniania bezpieczeństwa. Państwa członkowskie uzgodniły zatem, że wspólnie stawią czoła tym wyzwaniom, przede wszystkim poprzez przekazywanie informacji za pośrednictwem scentralizowanych unijnych systemów informacyjnych w dziedzinach wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Potwierdzają to liczne konkluzje przyjęte zarówno przez Radę Europejską, jak i Radę, zwłaszcza od 2015 r. Brak kontroli granic wewnętrznych wymaga racjonalnego zarządzania granicami zewnętrznymi strefy Schengen, w ramach której każde państwo członkowskie lub państwo stowarzyszone w ramach Schengen ma obowiązek kontrolować granicę zewnętrzną w imieniu pozostałych państw strefy Schengen. W rezultacie żadne państwo członkowskie nie może samo rozwiązać problemu nielegalnej migracji i przestępczości transgranicznej. Obywatele państw trzecich, którzy przekraczają granicę strefy bez wewnętrznych kontroli granicznych, mogą swobodnie w ramach niej podróżować. W strefie bez granic wewnętrznych zwalczanie nielegalnej imigracji i przestępczości międzynarodowej oraz terroryzmu, w tym przez wykrywanie oszustw dotyczących tożsamości, należy prowadzić wspólnie i może być z powodzeniem realizowane jedynie na szczeblu UE. Podstawowe wspólne systemy informacyjne na szczeblu UE już zostały wprowadzone lub są w trakcie wprowadzania. Zwiększenie interoperacyjności między tymi systemami informacyjnymi nieodłącznie wiąże się z działaniami na szczeblu UE. Zasadniczym elementem wniosku jest poprawa wydajności scentralizowanych systemów zarządzanych przez eu-LISA oraz ich wykorzystywanie. Ze względu na skalę, skutki i oddziaływanie przewidywanych działań te podstawowe cele można skutecznie i systematycznie osiągnąć tylko na szczeblu UE. •Proporcjonalność Jak szczegółowo wyjaśniono w ocenie skutków towarzyszącej proponowanemu rozporządzeniu, decyzje polityczne zawarte w niniejszym wniosku należy uznać za proporcjonalne. Nie wykraczają one poza to, co jest konieczne do osiągnięcia uzgodnionych celów. Europejski portal wyszukiwania stanowi narzędzie konieczne do wzmocnienia zgodnego z prawem użytkowania istniejących i przyszłych systemów informacyjnych UE. Oddziaływanie portalu w zakresie przetwarzania danych jest bardzo ograniczone. Nie gromadzi on żadnych danych z wyjątkiem informacji o różnych profilach użytkowników portalu oraz o tym, do jakich systemów danych i informacji mają oni dostęp, a także śledzi sposób, w jaki z nich korzystają, za pomocą zapisów w rejestrze. Rola europejskiego portalu wyszukiwania jako pośrednika komunikatów oraz czynnika umożliwiającego i ułatwiającego korzystanie z systemów jest proporcjonalna, konieczna i ograniczona, jeśli chodzi o wyszukiwania i prawa dostępu na mocy mandatów określonych w podstawach prawnych dotyczących systemów informacyjnych oraz we wniosku dotyczącym rozporządzenia w sprawie interoperacyjności. Wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych jest konieczny dla funkcjonowania europejskiego portalu wyszukiwania, wspólnego repozytorium tożsamości i modułu wykrywającego multiplikację tożsamości, a także ułatwia korzystanie z istniejących i przyszłych odpowiednich systemów informacyjnych UE oraz ich obsługę techniczną. Jego funkcje umożliwiają dokonywanie wyszukiwań danych biometrycznych z różnych źródeł w wydajny, sprawny i systematyczny sposób. Dane biometryczne są przechowywane i zatrzymywane w systemach podstawowych. Wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych stwarza wzorce, nie będzie jednak zawierał rzeczywistych wizerunków. Dane będą zatem zapisywane tylko raz i przechowywane w jednej lokalizacji. Wspólne repozytorium tożsamości jest konieczne do osiągnięcia celu poprawnej identyfikacji obywatela państwa trzeciego, np. podczas kontroli tożsamości w strefie Schengen. Wspiera ono także funkcjonowanie modułu wykrywającego multiplikację tożsamości, stanowi zatem komponent konieczny do osiągnięcia podwójnego celu ułatwienia kontroli tożsamości osób podróżujących w dobrej wierze i zwalczania oszustw dotyczących tożsamości. Dostęp do repozytorium w tym celu ogranicza się do tych użytkowników, którzy potrzebują tych informacji do wykonywania swoich zadań (co wymaga, aby kontrole te stały się nowym pomocniczym celem systemów Eurodac, VIS, przyszłego systemu EES oraz proponowanych systemów ETIAS i ECRIS-TCN). Przetwarzanie danych ściśle ogranicza się do tego, co jest potrzebne do osiągnięcia tego celu, należy też ustanowić odpowiednie zabezpieczenia, aby zapewnić poszanowanie praw dostępu oraz ograniczenie do minimum danych przechowywanych we wspólnym repozytorium tożsamości. Aby zapewnić minimalizację danych i unikanie nieuzasadnionego ich powielania, w repozytorium znajdują się dane biograficzne z każdego z systemów podstawowych — przechowywane, dodawane, modyfikowane i usuwane zgodnie z odpowiednią podstawą prawną — ale bez ich kopiowania. Warunki zatrzymywania danych są w pełni spójne z przepisami w tym zakresie obowiązującymi wobec podstawowych systemów informacyjnych zawierających dane dotyczące tożsamości. Moduł wykrywający multiplikację tożsamości jest konieczny, aby zapewnić rozwiązanie służące do wykrywania multiplikacji tożsamości, w podwójnym celu, jakim jest ułatwienie kontroli tożsamości osób podróżujących w dobrej wierze i zwalczanie oszustw dotyczących tożsamości. Będzie on zawierał powiązania między osobami obecnymi w więcej niż jednym centralnym systemie informacyjnym, w zakresie ściśle ograniczonym do danych potrzebnych do weryfikacji, czy dana osoba jest zgodnie lub niezgodnie z prawem zarejestrowana pod różnymi tożsamościami biograficznymi w różnych systemach, a także do wyjaśnienia sytuacji, w których dwie osoby o takich samych danych biograficznych mogą nie być tą samą osobą. Przetwarzanie danych za pomocą modułu wykrywającego multiplikację tożsamości i wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych w celu powiązania akt osobowych w poszczególnych systemach ogranicza się do absolutnego minimum. Moduł będzie zawierać zabezpieczenia przed potencjalną dyskryminacją lub nieprzychylnymi decyzjami w sprawie osób posługujących się różnymi tożsamościami w sposób zgodny z prawem. •Wybór instrumentu Wniosek dotyczy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady. Akt prawny będący przedmiotem wniosku dotyczy bezpośrednio działania centralnych systemów informacyjnych UE związanych z ochroną granic i bezpieczeństwem, z których każdy został lub zostanie utworzony na mocy rozporządzeń. Podobnie na mocy niniejszego rozporządzenia ustanowiona zostaje agencja eu-LISA, która będzie odpowiadać za projektowanie i rozwój tych komponentów, a w przyszłości także za zarządzanie nimi. Rozporządzenie stanowi zatem właściwy instrument w tym celu. 3.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Konsultacje publiczne W ramach przygotowań do sporządzenia niniejszego wniosku Komisja przeprowadziła w lipcu 2017 r. konsultacje publiczne, aby zebrać opinie zainteresowanych stron na temat interoperacyjności. W ramach tych konsultacji uzyskano 18 odpowiedzi od różnego rodzaju zainteresowanych stron, w tym od rządów państw członkowskich, organizacji sektora prywatnego i innych, np. NGO i ośrodków analitycznych, oraz od obywateli prywatnych. Ogólnie rzecz biorąc, opowiedziano się w nich zasadniczo za podstawowymi zasadami zawartymi w niniejszym wniosku w sprawie interoperacyjności. Znaczna większość respondentów zgodziła się, że w ramach konsultacji poprawnie zidentyfikowano problemy, a cele, do których osiągnięcia dąży pakiet dotyczący interoperacyjności, są właściwe. W szczególności respondenci uznali, że opcje przedstawione w dokumencie konsultacyjnym: ·pomogłyby pracownikom w terenie w uzyskaniu dostępu do potrzebnych im informacji; ·prowadziłyby do uniknięcia powielania danych, ograniczenia zjawiska pokrywania się danych i zwróciły uwagę na niespójności w danych; ·umożliwiłyby rzetelniejszą identyfikację osób, w tym osób o więcej niż jednej tożsamości, oraz ograniczyły oszustwa dotyczące tożsamości. Wyraźna większość respondentów poparła każdą z proponowanych opcji i uznała je za konieczne do osiągnięcia celów tej inicjatywy, podkreślając w swoich odpowiedziach potrzebę solidnych i jasnych środków ochrony danych, zwłaszcza w związku z dostępem do informacji przechowywanych w systemach i zatrzymywaniem danych, oraz potrzebę, aby dane w systemach były aktualne i wysokiej jakości, a także zapotrzebowanie na środki, które to umożliwią. Wszystkie zgłoszone uwagi wzięto pod uwagę przy sporządzaniu niniejszego wniosku.

•Badanie Eurobarometru W czerwcu 2017 r. przeprowadzono specjalne badanie Eurobarometru, które wykazało szerokie poparcie społeczeństwa dla unijnej strategii w dziedzinie udostępniania informacji na szczeblu UE w celu zwalczania przestępczości i terroryzmu: niemal wszyscy respondenci (92 %) zgodzili się, że władze krajowe powinny udostępniać informacje władzom innych państw członkowskich, aby wspomagać walkę z przestępczością i terroryzmem. Zdecydowana większość respondentów (69 %) wyraziła opinię, że policja i inne krajowe organy ścigania powinny udostępniać informacje pozostałym państwom UE w sposób systematyczny. We wszystkich państwach członkowskich większość respondentów uznała, że informacje należy udostępniać we wszystkich przypadkach. •Prace grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. systemów informacyjnych i interoperacyjności Jak już wskazano we wstępie, niniejszy wniosek opiera się na zaleceniach grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. systemów informacyjnych i interoperacyjności. Grupę tę powołano w czerwcu 2016 r. w celu sprostania wyzwaniom prawnym, technicznym i operacyjnym związanym z dostępnymi możliwościami służącymi osiągnięciu interoperacyjności między centralnymi systemami UE służącymi ochronie granic i bezpieczeństwa. Grupa przyjęła szeroką i kompleksową perspektywę w odniesieniu do struktury zarządzania danymi na potrzeby zarządzania granicami i ścigania przestępstw, także z uwzględnieniem odpowiednich funkcji, obowiązków i systemów przeznaczonych dla organów celnych. Grupa składa się z ekspertów z państw członkowskich, państw stowarzyszonych w ramach Schengen oraz ekspertów z agencji unijnych, eu-LISA, Europolu, Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu, Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz Agencji Praw Podstawowych UE. W pracach grupy jako pełnoprawni członkowie uczestniczyli również Koordynator UE ds. Zwalczania Terroryzmu oraz Europejski Inspektor Ochrony Danych. Ponadto w posiedzeniach grupy uczestniczyli w charakterze obserwatorów przedstawiciele Sekretariatu Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (LIBE) Parlamentu Europejskiego oraz Sekretariatu Generalnego Rady. Sprawozdanie końcowe grupy ekspertów wysokiego szczebla opublikowano w maju 2017 r.. Podkreślono w nim potrzebę działania w celu eliminacji niedoskonałości strukturalnych wskazanych w komunikacie z kwietnia 2016 r. Określono serię zaleceń mających na celu wzmocnienie i rozwój unijnych systemów informacyjnych i interoperacyjności. Grupa ta stwierdziła, że prace nad europejskim portalem wyszukiwania, wspólnym serwisem kojarzenia danych biometrycznych i wspólnym repozytorium tożsamości, jako rozwiązaniami służącymi zapewnieniu interoperacyjności, są konieczne i wykonalne pod względem technicznym oraz zasadniczo mogą zarówno przynieść korzyści operacyjne, jak i zostać ustanowione zgodnie z wymogami ochrony danych. Grupa zaleciła także rozważenie jako dodatkowej możliwości wprowadzenia dwuetapowego podejścia do dostępu organów ścigania opartego na funkcji „wynik/brak wyniku”. Projekt rozporządzenia stanowi także odpowiedź na zalecenia grupy ekspertów wysokiego szczebla w sprawie jakości danych, uniwersalnego formatu wiadomości (UMF) oraz ustanowienia „hurtowni danych” (przedstawionej tu jako centralne repozytorium sprawozdawczo-statystyczne). Czwarty element interoperacyjności zaproponowany w niniejszym rozporządzeniu (moduł wykrywający multiplikację tożsamości) nie został wskazany przez grupę ekspertów wysokiego szczebla, lecz stanowi wynik dodatkowej analizy technicznej i oceny proporcjonalności przeprowadzonych przez Komisję. •Badania techniczne W ramach przygotowań do sporządzenia niniejszego wniosku zlecono trzy badania. Na zlecenie Komisji firma Unisys sporządziła sprawozdanie ze studium wykonalności europejskiego portalu wyszukiwania. Agencja eu-LISA zleciła firmie Gartner (we współpracy z firmą Unisys) sporządzenie sprawozdania technicznego mającego ułatwić opracowywanie wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych. Firma PWC sporządziła na zlecenie Komisji sprawozdanie techniczne dotyczące wspólnego repozytorium tożsamości. •Ocena skutków Niniejszy wniosek jest poparty oceną skutków przedstawioną w towarzyszącym dokumencie roboczym służb Komisji SWD(2017) XXX. W dniu 6 grudnia 2017 r. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej dokonała przeglądu projektu oceny skutków na posiedzeniu i w dniu 8 grudnia przedstawiła swoją opinię (pozytywną z zastrzeżeniami), podając, że ocena skutków powinna zostać skorygowana w sposób uwzględniający zalecenia Rady w konkretnych sprawach. Te ostatnie wiązały się przede wszystkim z dodatkowymi środkami w ramach preferowanej opcji służącymi usprawnieniu istniejących praw dostępu użytkowników końcowych do danych zawartych w systemach informacyjnych UE oraz zawierały przykłady odpowiednich zabezpieczeń związanych z ochroną danych i praw podstawowych. Druga istotna uwaga dotyczyła objaśnienia włączenia Systemu Informacyjnego Schengen w ramach opcji 2, w tym jego efektywności i kosztów, aby ułatwić porównywanie tej opcji z preferowaną opcją 3. Komisja zaktualizowała swoją ocenę skutków w odpowiedzi na te główne uwagi oraz aby uwzględnić szereg innych uwag wymienionej wyżej rady. W ocenie skutków oceniono, czy i w jaki sposób każdy ze zidentyfikowanych celów można osiągnąć za pomocą jednego lub większej liczby komponentów technicznych zidentyfikowanych przez grupę ekspertów wysokiego szczebla i w późniejszej analizie. Tam gdzie to było konieczne przeanalizowano też warianty potrzebne do spełnienia tych celów, z poszanowaniem ram ochrony danych. Wnioski z oceny skutków były następujące: ·aby osiągnąć cel, jakim jest zapewnienie uprawnionym użytkownikom szybkiego, sprawnego, systematycznego i kontrolowanego dostępu do odpowiednich systemów informacyjnych, należy utworzyć europejski portal wyszukiwania, oparty na wspólnym serwisie kojarzenia danych biometrycznych uwzględniający wszystkie bazy danych; ·aby osiągnąć cel, jakim jest ułatwienie kontroli tożsamości obywateli państw trzecich na terytorium państw członkowskich przez właściwie uprawnionych urzędników, należy utworzyć wspólne repozytorium tożsamości, zawierające minimalny zestaw danych umożliwiających identyfikację i opierające się na tym samym wspólnym serwisie kojarzenia danych biometrycznych; ·aby osiągnąć cel, jakim jest wykrywanie multiplikacji tożsamości powiązanych z tym samym zestawem danych biometrycznych, służący zarówno ułatwieniu kontroli tożsamości osób podróżujących w dobrej wierze, jak i zwalczaniu oszustw dotyczących tożsamości, należy utworzyć moduł wykrywający multiplikację tożsamości, zawierający powiązania między różnymi tożsamościami zarejestrowanymi w różnych systemach; ·aby osiągnąć cel, jakim jest ułatwienie i usprawnienie dostępu organów ścigania do systemów informacyjnych niezwiązanych ze ściganiem przestępstw w celach zapobiegania poważnym przestępstwom i terroryzmowi, prowadzenia w ich sprawach dochodzeń, wykrywania ich i ścigania, do wspólnego repozytorium tożsamości należy wprowadzić funkcję „wynik/brak wyniku”. Ponieważ wszystkie cele muszą zostać spełnione, pełnym rozwiązaniem jest połączenie europejskiego portalu wyszukiwania, wspólnego repozytorium tożsamości (z oznaczeniem „wynik/brak wyniku”) i modułu wykrywającego multiplikację tożsamości, z których wszystkie opierałyby się na wspólnym serwisie kojarzenia danych biometrycznych.

Najważniejsze pozytywne oddziaływanie polegałoby na poprawie zarządzania granicami i zwiększeniu bezpieczeństwa wewnętrznego w Unii Europejskiej. Nowe elementy usprawnią i przyspieszą dostęp organów krajowych do wymaganych informacji oraz identyfikację obywateli państw trzecich. Umożliwią one władzom wykrywanie wzajemnych powiązań między już istniejącymi, wymaganymi informacjami o osobach podczas odpraw granicznych, rozpatrywania wniosków o wizy lub azyl oraz w pracy policji. Umożliwi to dostęp do informacji mogących pomagać w podejmowaniu rzetelnych decyzji, czy to w przypadku dochodzeń w sprawie poważnych przestępstw i przestępstw terrorystycznych, czy decyzji w dziedzinie migracji i azylu. Choć wnioski te nie dotyczą bezpośrednio obywateli UE (proponowane środki skupiają się głównie na obywatelach państw trzecich, których dane są zarejestrowane w którymś ze scentralizowanych systemów informacyjnych UE), to oczekuje się, że zwiększą one zaufanie społeczeństwa dzięki zapewnieniu, że ich konstrukcja i stosowanie poprawią bezpieczeństwo obywateli Unii. Bezpośrednie skutki finansowe i gospodarcze wniosku będą się ograniczać do zaprojektowania, opracowania i funkcjonowania nowych urządzeń. Koszty te zostaną pokryte z budżetu UE i przez organy państw członkowskich korzystające z systemów. Oddziaływanie powyższych środków na turystykę będzie pozytywne, ponieważ poprawią one zarówno bezpieczeństwo w Unii Europejskiej, jak i przyniosą korzyści w postaci przyspieszenia kontroli granicznych. Podobnie oczekuje się, że ich oddziaływanie na lotniska, porty morskie i przewoźników będzie pozytywne, szczególnie ze względu na przyspieszenie kontroli podczas odpraw granicznych. •Prawa podstawowe W ocenie skutków przeanalizowano szczególnie oddziaływanie proponowanych środków na prawa podstawowe, a zwłaszcza na ochronę danych. Zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, której instytucje i państwa członkowskie UE mają obowiązek przestrzegać podczas wdrażania prawa Unii (art. 51 ust. 1 Karty), możliwości oferowane przez interoperacyjność jako środek zwiększania bezpieczeństwa i ochrony granic zewnętrznych należy zrównoważyć z obowiązkiem zapewnienia, aby ingerencje w prawa podstawowe mogące wynikać z nowego środowiska interoperacyjności zostały ograniczone do tego, co jest ściśle konieczne, aby rzeczywiście odpowiadały celom interesu ogólnego, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności (art. 52 ust. 1 karty). Proponowane rozwiązania w zakresie interoperacyjności stanowią elementy uzupełniające już istniejące systemy. Jako takie nie zmienią równowagi już zapewnionej przez każdy z istniejących systemów centralnych, jeśli chodzi o ich pozytywne oddziaływanie na przestrzeganie praw podstawowych. Interoperacyjność ma jednak potencjał wywierania dodatkowego, pośredniego wpływu na przestrzeganie szeregu praw podstawowych. W istocie poprawna identyfikacja osoby wywiera pozytywny wpływ na przestrzeganie prawa do poszanowania życia prywatnego, a zwłaszcza prawa do tożsamości (art. 7 karty), oraz może przyczynić się do uniknięcia pomyłek co do tożsamości danej osoby. Z drugiej strony przeprowadzanie kontroli tożsamości na podstawie danych biometrycznych może być postrzegane jako ingerencja w przysługujące każdej osobie prawo do godności (zwłaszcza jeśli kontrole te są postrzegane jako upokarzające) (art. 1). W badaniu przeprowadzonym przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej respondentów wyraźnie zapytano, czy uważają, że przekazywanie własnych danych biometrycznych w kontekście kontroli granicznej może być upokarzające. Większość respondentów udzieliła negatywnej odpowiedzi na to pytanie. Proponowane elementy interoperacyjności stwarzają szansę na przyjęcie ukierunkowanych środków zapobiegawczych w celu zwiększenia bezpieczeństwa. Jako takie mogą przyczynić się do ochrony prawa do życia (art. 2 karty), co nakłada także na władze pozytywny obowiązek podjęcia operacyjnych środków zapobiegawczych, aby chronić osobę, której życie jest zagrożone, jeśli wiedzą lub powinny wiedzieć o istnieniu bezpośredniego zagrożenia, a także aby stać na straży zakazu niewolnictwa i pracy przymusowej (art. 5). Dzięki rzetelnej, dostępniejszej i łatwiejszej identyfikacji interoperacyjność może przyczynić się do odnajdywania zaginionych dzieci lub dzieci, które padły ofiarą handlu ludźmi, a także ułatwić szybkie i ukierunkowane reagowanie. Niezawodna, bardziej przystępna i łatwiejsza identyfikacja mogłaby także przyczynić się do skutecznego egzekwowania prawa do azylu (art. 18 karty) i zakazu odsyłania (art. 19 karty). W istocie interoperacyjność może zapobiec sytuacjom, w którym osoby ubiegające się o azyl są bezprawnie aresztowane, zatrzymywane lub poddawane niezgodnemu z prawem wydaleniu. Ponadto dzięki interoperacyjności identyfikacja oszustw dotyczących tożsamości także stanie się łatwiejsza. Zmniejszy się także potrzeba udostępniania danych i informacji dotyczących osób ubiegających się o azyl państwom trzecim (zwłaszcza państwu pochodzenia) w celu ustalenia tożsamości danej osoby i uzyskania dokumentów podróży, co potencjalnie może narazić tę osobę na niebezpieczeństwo. •Ochrona danych osobowych Z uwagi na wykorzystywane dane osobowe, interoperacyjność będzie wywierać szczególny wpływ na prawo do ochrony danych osobowych. Prawo to zostało ustanowione na mocy art. 8 karty i art. 16 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 8 europejskiej konwencji praw człowieka. Jak podkreślił Trybunał Sprawiedliwości UE, prawo do ochrony danych osobowych nie jest prawem absolutnym, lecz powinno być rozpatrywane w kontekście funkcji, jaką pełni w społeczeństwie. Ochrona danych jest ściśle powiązana z poszanowaniem życia prywatnego i rodzinnego chronionego przez art. 7 karty. Zgodnie z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych swobodny przepływ danych wewnątrz UE nie może być ograniczany względami ochrony danych. Należy jednak przestrzegać szeregu zasad w tym zakresie. W istocie aby wszelkie ograniczenie dotyczące wykonywania praw podstawowych chronionych na mocy Karty było zgodne z prawem, musi ono być zgodne z następującymi kryteriami, określonymi w art. 52 ust. 1: ·być przewidziane ustawą; ·szanować istotę tych praw; ·rzeczywiście odpowiadać celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób; ·być konieczne; oraz ·być proporcjonalne.

Niniejszy wniosek spełnia wszystkie powyższe zasady dotyczące ochrony danych, jak szczegółowo określono w ocenie skutków towarzyszącej wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia. Wniosek opiera się na uwzględnianiu ochrony danych w fazie projektowania oraz na domyślnej ochronie danych. Obejmuje wszystkie odpowiednie przepisy ograniczające przetwarzanie danych do tego, co konieczne do osiągnięcia konkretnego celu, oraz przyznaje dostęp do danych tylko podmiotom, które muszą je znać. Okresy zatrzymywania danych (w stosownych przypadkach) są odpowiednie i ograniczone. Dostęp do danych jest zarezerwowany wyłącznie dla odpowiednio uprawnionego personelu organów państw członkowskich w konkretnych celach określonych dla każdego systemu informacyjnego i jest ograniczony do zakresu, w jakim dane te są konieczne do wykonywania zadań zgodnie z tymi celami. 4.WPŁYW NA BUDŻET Wpływ na budżet zawarto w załączonym sprawozdaniu finansowym. Obejmuje ono pozostający okres obecnych wieloletnich ram finansowych (do 2020 r.) i siedem lat kolejnego okresu (2021–2027). Proponowany budżet na lata od 2021 r. podano jedynie w celach orientacyjnych i nie przesądza on o kształcie kolejnych wieloletnich ram finansowych. Wdrożenie wniosku będzie wymagało przydzielenia środków budżetowych na następujące cele: 1)opracowanie i integracja przez eu-LISA czterech elementów interoperacyjności i centralnego repozytorium sprawozdawczo-statystycznego oraz ich dalsza obsługa techniczna i eksploatacja; 2)migracja danych do wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych i wspólnego repozytorium tożsamości. W przypadku wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych wzorce biometryczne odpowiednich danych z trzech systemów obecnie wykorzystujących dane biometryczne (SIS, VIS i Eurodac) będzie należało odtworzyć w tym serwisie. W przypadku wspólnego repozytorium tożsamości elementy danych osobowych należy przenieść z VIS do repozytorium, a także zatwierdzić ewentualne powiązania wykryte między tożsamościami zawartymi w SIS, VIS i Eurodac. Szczególnie ten ostatni proces będzie się wiązał z dużym nakładem zasobów; 3)dokonana przez eu-LISA aktualizacja jednolitego interfejsu krajowego, już przewidziana w rozporządzeniu w sprawie EES, stanie się ogólnie stosowanym komponentem umożliwiającym wymianę komunikatów między państwami członkowskimi a systemem(-ami) centralnym(-i); 4)integracja systemów krajowych państw członkowskich z jednolitym interfejsem krajowym będzie służyć przekazywaniu komunikatów wymienianych z centralnym repozytorium tożsamości / modułem wykrywającym multiplikację tożsamości za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania 5)szkolenia z korzystania z elementów interoperacyjności dla użytkowników końcowych, w tym za pośrednictwem Agencji Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (CEPOL). Elementy interoperacyjności są tworzone i utrzymywane jako program. Podczas gdy europejski portal wyszukiwania i moduł wykrywający multiplikację tożsamości stanowią całkiem nowe elementy, podobnie jak centralne repozytorium sprawozdawczo-statystyczne, wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych i wspólne repozytorium tożsamości stanowią wspólne elementy łączące istniejące dane przechowywane (lub które będą przechowywane) w istniejących lub nowych systemach, dla których istnieją preliminarze budżetowe. Europejski portal wyszukiwania wdroży istniejące, znane interfejsy w celu korzystania z SIS, VIS i Eurodac, w przyszłości zostanie także rozszerzony o nowe systemy. Portal będzie wykorzystywany przez państwa członkowskie i agencje za pomocą interfejsu opartego na uniwersalnym formacie wiadomości (UMF). Nowy interfejs będzie wymagał prac rozwojowych, adaptacji, integracji i badań, których dokonają państwa członkowskie, eu-LISA, Europol oraz Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej. Europejski portal wyszukiwania będzie korzystał z koncepcji jednolitego interfejsu krajowego wprowadzonego z myślą o EES, co ułatwi działania związane z integracją. Portal będzie wiązał się z dodatkowymi kosztami po stronie Europolu w związku z udostępnieniem interfejsu QUEST do korzystania w celach związanych z danymi o podstawowym poziomie ochrony. Podstawy wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych zostaną de facto ustanowione wraz ze stworzeniem nowego systemu EES, gdyż zdecydowanie będzie się ono wiązało z największą ilością nowych danych biometrycznych. Wymagany budżet został zarezerwowany w ramach instrumentu prawnego EES. Dodanie do wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych dalszych danych biometrycznych z serwisów VIS, SIS i Eurodac stanowi dodatkowy koszt, związany głównie z migracją istniejących danych. Koszty szacuje się na 10 mln EUR dla wszystkich trzech systemów. Dodawanie danych biometrycznych z proponowanego systemu ECRIS-TCN stanowi ograniczony dodatkowy koszt, który może zostać pokryty ze środków zarezerwowanych w ramach proponowanego instrumentu prawnego ECRIS-TCN, aby ustanowić system automatycznej identyfikacji daktyloskopijnej ECRIS-TCN. Wspólne repozytorium tożsamości zostanie ustanowione wraz z utworzeniem przyszłego EES i dodatkowo rozszerzone podczas opracowywania proponowanego systemu ETIAS. Silniki baz danych i wyszukiwarki dla tych danych przewidziano w budżecie zarezerwowanym w instrumentach prawnych dotyczących przyszłego systemu EES i proponowanego systemu ETIAS. Dodawanie nowych danych biograficznych zarówno z systemu Eurodac, jak i proponowanego systemu ECRIS-TCN, stanowi mniejszy dodatkowy koszt już zarezerwowany w ramach instrumentów prawnych systemu Eurodac i proponowanego systemu ECRIS-TCN. Całkowity budżet wymagany w ciągu dziewięciu lat (2019–2027) wynosi 424,7 mln EUR i obejmuje następujące pozycje: 1)budżet wynoszący 225 mln EUR dla eu-LISA, który obejmuje całkowite koszty opracowania programu służącego dostarczeniu pięciu elementów interoperacyjności (68,3 mln EUR), koszty obsługi technicznej od czasu dostarczenia elementów do 2027 r. (56,1 mln EUR), specjalne środki wynoszące 25 mln EUR przeznaczone na migrację danych z istniejących systemów do wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych oraz dodatkowe koszty aktualizacji jednolitego interfejsu krajowego, sieci, szkoleń i posiedzeń. Specjalny budżet wynoszący 18,7 mln EUR obejmuje koszty modernizacji i funkcjonowania systemu ECRIS-TCN w trybie wysokiej dostępności od 2022 r. 2)Budżet wynoszący 136,3 mln EUR obejmuje środki dla państw członkowskich na pokrycie kosztów zmian w ich systemach krajowych, aby mogły one korzystać z elementów interoperacyjności i jednolitego interfejsu krajowego dostarczonego przez eu-LISA, oraz środki na szkolenia licznej grupy użytkowników końcowych; 3)budżet wynoszący 48,9 mln EUR będzie przeznaczony na aktualizację systemów informatycznych Europolu, aby przygotować je do obsługi zwiększonej ilości komunikatów oraz podnieść poziom ich wydajności. Elementy interoperacyjności będą wykorzystywane przez system ETIAS w celu przeglądania danych Europolu. 4)budżet wynoszący 4,8 mln EUR będzie przeznaczony dla Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej na przyjęcie zespołu specjalistów, którzy w ciągu jednego roku będą zatwierdzać powiązania między poszczególnymi tożsamościami w razie uruchomienia się ostrzeżeń w module wykrywającym multiplikację tożsamości;

5)budżet wynoszący 2,0 mln EUR będzie przeznaczony dla Agencji Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (CEPOL) na pokrycie kosztów przygotowań i przeprowadzenia szkoleń dla pracowników operacyjnych; 6)zapewnienie kwoty w wysokości 7,7 mln EUR dla Dyrekcji Generalnej ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych na pokrycie nieznacznego wzrostu kosztów personelu i kosztów powiązanych w okresie opracowywania poszczególnych komponentów, ponieważ Komisja będzie musiała realizować w tym okresie dodatkowe zadania i odpowiadać za prace komitetu pracującego nad uniwersalnym formatem wiadomości. Instrumentem finansowym, w którym uwzględniono budżet przeznaczony na realizację inicjatywy w sprawie interoperacyjności, jest rozporządzenie w sprawie Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i wsparcia w zakresie granic. Jego art. 5 lit. b) stanowi, że kwota 791 mln EUR ma zostać przeznaczona na program, którego celem jest opracowanie systemów informatycznych, w oparciu o istniejące lub nowe systemy informatyczne, wspierające zarządzanie przepływami migracyjnymi przez granice zewnętrzne, z zastrzeżeniem przyjęcia odpowiednich aktów ustawodawczych Unii i na warunkach określonych w art. 15 ust. 5. W ramach kwoty 791 mln EUR, 480,2 mln EUR jest zarezerwowane na opracowywanie systemu EES, 210 mln EUR — na system ETIAS, a 67,9 mln EUR — na przegląd SIS. Pozostała kwota (32,9 mln EUR) będzie poddana realokacji za pomocą mechanizmów Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego ds. Granic i Wiz. Niniejszy wniosek wymaga kwoty 32,1 mln EUR w ramach obecnych WRF (2019/20), mieści się zatem w granicach dostępnego budżetu. 5.INFORMACJE DODATKOWE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Agencja eu-LISA odpowiada za zarządzanie operacyjne wielkoskalowymi systemami informatycznymi w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. W związku z tym już teraz ma za zadanie eksploatację istniejących systemów oraz wprowadzanie w nich udoskonaleń technicznych i operacyjnych oraz opracowywanie przewidywanych przyszłych systemów. Na mocy niniejszego wniosku dotyczącego rozporządzenia agencja ta będzie projektować fizyczną architekturę elementów interoperacyjności, rozwijać je i wdrażać, a ostatecznie obsługiwać je. Poszczególne elementy będą wdrażane stopniowo, w powiązaniu z opracowywaniem systemów podstawowych. Komisja zapewni wprowadzenie systemów służących monitorowaniu rozwoju i funkcjonowania czterech komponentów (europejski portal wyszukiwania, wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych, wspólne repozytorium tożsamości, moduł wykrywający multiplikację tożsamości) i centralnego repozytorium sprawozdawczo-statystycznego oraz będzie dokonywać ich oceny w stosunku do głównych celów politycznych. Cztery lata po wprowadzeniu i rozpoczęciu działania tych funkcji, a następnie co cztery lata, eu-LISA powinna przedkładać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie dotyczące technicznego funkcjonowania elementów interoperacyjności. Dodatkowo pięć lat po wprowadzeniu tych funkcji i rozpoczęciu przez nie działania oraz co cztery lata od tego momentu Komisja dokonuje ogólnej oceny tych komponentów, w tym ich bezpośredniego lub pośredniego oddziaływania oraz konsekwencji ich stosowania w praktyce dla praw podstawowych. Ocenia wówczas osiągnięte rezultaty pod kątem przyjętych uprzednio celów i analizuje, czy przesłanki dla wprowadzenia tych komponentów pozostają aktualne, a także wszelkie konsekwencje dla przyszłych opcji. Komisja powinna przekazywać sprawozdania z oceny Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Rozdział I opisuje ogólne przepisy niniejszego rozporządzenia. Wyjaśnia: zasady leżące u podstaw niniejszego rozporządzenia; ustanowione w nim elementy; cele, jakim ma służyć interoperacyjność; zakres rozporządzenia; definicje terminów stosowanych w rozporządzeniu; oraz zasadę niedyskryminacji odnoszącą się do przetwarzania danych na mocy niniejszego rozporządzenia. Rozdział II określa przepisy dotyczące europejskiego portalu wyszukiwania. Rozdział ten dotyczy ustanowienia portalu i jego architektury technicznej, którą ma opracować eu-LISA. Określa cel europejskiego portalu wyszukiwania i wskazuje, kto i w jaki sposób może z niego korzystać zgodnie z istniejącymi prawami dostępu do każdego z systemów centralnych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami eu-LISA ma obowiązek tworzenia profili użytkowników dla każdej kategorii użytkownika. Rozdział ten określa, w jaki sposób europejski portal wyszukiwania będzie przeglądać systemy centralne, a także przedstawia treść i format odpowiedzi udzielanych użytkownikom. Rozdział II stanowi także, że eu-LISA będzie prowadzić rejestry dotyczące wszystkich operacji przetwarzania, i przedstawia procedurę awaryjną w sytuacji, w której portal nie będzie mógł uzyskać dostępu do jednego z systemów centralnych lub większej ich liczby. Rozdział III określa przepisy dotyczące wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych. Rozdział ten dotyczy ustanowienia serwisu i jego architektury technicznej, którą ma opracować eu-LISA. Określa jego cel i to, jakie dane będą w nim przechowywane. Wyjaśnia stosunek między wspólnym serwisem kojarzenia danych biometrycznych a pozostałymi komponentami. Rozdział III stanowi też, że serwis ten nie będzie przechowywał danych, jeśli zostaną one usunięte z odpowiedniego systemu centralnego, oraz że eu-LISA będzie prowadzić rejestry dotyczące wszystkich operacji przetwarzania. Rozdział IV określa przepisy dotyczące wspólnego repozytorium tożsamości. Rozdział ten dotyczy ustanowienia repozytorium i jego architektury technicznej, którą ma opracować eu-LISA. Określa jego cel i wyjaśnia, jakie dane i w jaki sposób będą w nim przechowywane, obejmuje też przepisy dotyczące zapewniania jakości przechowywanych danych. Rozdział ten stanowi, że wspólne repozytorium tożsamości będzie tworzyć akta osobowe na podstawie danych przechowywanych w systemach centralnych, a poszczególne akta będą aktualizowane zgodnie ze zmianami wprowadzanymi w odpowiednich systemach centralnych. Rozdział IV określa także, jak repozytorium będzie działać w stosunku do modułu wykrywającego multiplikację tożsamości. W rozdziale tym podano, kto może mieć dostęp do wspólnego repozytorium tożsamości i w jaki sposób może uzyskać dostęp do danych zgodnie z przysługującymi mu prawami dostępu, zawiera także bardziej szczegółowe przepisy zależne od tego, czy celem dostępu jest identyfikacja osoby, czy uzyskanie dostępu do systemów EES, VIS, ETIAS i Eurodac za pośrednictwem repozytorium na potrzeby ścigania przestępstw na pierwszym etapie podejścia dwuetapowego. Rozdział IV stanowi też, że eu-LISA będzie prowadzić rejestry dotyczące wszystkich operacji przetwarzania związanych ze wspólnym repozytorium tożsamości. Rozdział V zawiera przepisy dotyczące modułu wykrywającego multiplikację tożsamości. Rozdział ten dotyczy ustanowienia modułu i jego architektury technicznej, którą ma opracować eu-LISA. Wyjaśnia jego cel i reguluje korzystanie z niego zgodnie z prawami dostępu do każdego z systemów centralnych. Rozdział V określa, kiedy i jak moduł będzie dokonywać wyszukiwania w celu wykrycia multiplikacji tożsamości należących do jednej osoby oraz jak jego wyniki będą dostarczane i przetwarzane, w tym w razie konieczności w drodze weryfikacji ręcznej. Rozdział V określa klasyfikację rodzajów powiązań, które mogą wyniknąć z wyszukiwania w zależności od tego, czy jego rezultat wykaże istnienie jednej tożsamości, multiplikacji tożsamości lub wspólnych danych dotyczących tożsamości. Rozdział ten stanowi, że moduł wykrywający multiplikację tożsamości będzie gromadzić dane powiązane przechowywane w systemach centralnych, podczas gdy same dane pozostaną w jednym lub większej liczbie tych systemów centralnych. Rozdział V stanowi też, że eu-LISA będzie prowadzić rejestry dotyczące wszystkich operacji przetwarzania związanych z modułem wykrywającym multiplikację tożsamości. Rozdział VI określa środki mające na celu wspomaganie interoperacyjności. Wskazuje sposoby udoskonalania jakości danych poprzez ustanowienie uniwersalnego formatu wiadomości jako wspólnego standardu wymiany informacji wspierającego interoperacyjność oraz przewiduje stworzenie centralnego repozytorium sprawozdawczo-statystycznego. Rozdział VII dotyczy ochrony danych osobowych. Rozdział ten zawiera przepisy zapewniające, aby dane przetwarzane na mocy niniejszego rozporządzenia były przetwarzane zgodnie z prawem i właściwie, w sposób określony w rozporządzeniu nr 45/2001. Wyjaśnia, czym będzie podmiot przetwarzający dane dla każdego ze środków interoperacyjności zaproponowanych w niniejszym rozporządzeniu, określa środki wymagane od eu-LISA i władz państw członkowskich w celu zapewnienia bezpieczeństwa przetwarzania danych, poufności danych, odpowiedniego reagowania na incydenty związane z ich bezpieczeństwem oraz odpowiedniego monitorowania zgodności tych środków z niniejszym rozporządzeniem. Rozdział ten zawiera też przepisy dotyczące praw osób, których dane dotyczą, w tym prawa do informacji o tym, że dane ich dotyczące są przechowywane i przetwarzane na mocy niniejszego rozporządzenia, oraz prawa do dostępu do danych osobowych przechowywanych i przetwarzanych na mocy niniejszego rozporządzenia, ich korekty i usuwania. Rozdział ten precyzuje ponadto zasadę, że dane przetwarzane na mocy niniejszego rozporządzenia nie mogą być przekazywane ani udostępniane do państwa trzeciego, organizacji międzynarodowej lub strony trzeciej, z wyjątkiem, w określonych celach, Interpolu, oraz danych otrzymywanych od Europolu za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania, w którym to przypadku obowiązują przepisy rozporządzenia 2016/794 w sprawie późniejszego przetwarzania danych. Na koniec rozdział ten określa przepisy związane z nadzorem i kontrolami w odniesieniu do ochrony danych. Rozdział VIII określa obowiązki eu-LISA, państw członkowskich, Europolu i jednostki centralnej ETIAS przed wejściem w życie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu i po ich wejściu w życie. Rozdział IX określa następujące szczegóły: wymogi dotyczące statystyk i sprawozdawczości związane z danymi przetwarzanymi na mocy niniejszego rozporządzenia; środki przejściowe, które będą konieczne; ustalenia dotyczące kosztów wynikających z niniejszego rozporządzenia; wymagania dotyczące powiadomień; proces rozpoczęcia działania środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu; zasady zarządzania obejmujące utworzenie komitetu i grupy doradczej, obowiązki eu-LISA dotyczące szkoleń oraz praktyczny podręcznik wspierający wdrażanie elementów interoperacyjności i zarządzanie nimi; procedury związane z monitorowaniem i oceną środków zaproponowanych w niniejszym rozporządzeniu; oraz przepis w sprawie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. 2017/0352 (COD)

Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ustanowienia ram interoperacyjności pomiędzy systemami informacyjnymi UE (współpraca policyjna i sądowa, azyl i migracja) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16 ust. 2, art. 74, art. 78 ust. 2 lit. e), art. 79 ust. 2 lit. c), art. 82 ust. 1 lit. d), art. 85 ust. 1, art. 87 ust. 2 lit. a) oraz art. 88 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, po zasięgnięciu opinii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Komitetu Regionów, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)W swoim komunikacie z dnia 6 kwietnia 2016 r. zatytułowanym „Sprawniejsze i bardziej inteligentne systemy informacyjne do celów zarządzania granicami i zapewnienia bezpieczeństwa” Komisja podkreśliła potrzebę poprawy struktury zarządzania danymi Unii na potrzeby zarządzania granicami i zapewnienia bezpieczeństwa. Komunikat ten zainicjował proces zmierzający do osiągnięcia interoperacyjności między unijnymi systemami informacyjnymi w dziedzinach bezpieczeństwa oraz zarządzania granicami i migracją, aby wyeliminować niedoskonałości strukturalne związane z tymi systemami, które utrudniają pracę władz krajowych, oraz aby zapewnić straży granicznej, organom celnym, funkcjonariuszom policji i organom sądowym dostęp do koniecznych informacji. (2)W swoim „Planie działania na rzecz intensyfikacji wymiany informacji i udoskonalenia zarządzania nimi, w tym na rzecz rozwiązań interoperacyjnych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych” z dnia 6 czerwca 2016 r. Rada wskazała liczne wyzwania natury prawnej, technicznej i operacyjnej związane z osiągnięciem interoperacyjności systemów informacyjnych UE oraz wezwała do wprowadzenia w życie rozwiązań w tym zakresie. (3)W swojej rezolucji z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie strategicznych priorytetów programu prac Komisji na 2017 r. Parlament Europejski wezwał ją do przedstawienia wniosków dotyczących poprawy i dalszego rozwoju istniejących systemów informacyjnych UE, zmniejszania luk informacyjnych oraz dążenia do osiągnięcia interoperacyjności, a także wniosków dotyczących obowiązkowej wymiany informacji na szczeblu UE, wraz z niezbędnymi gwarancjami ochrony danych. (4)W dniu 15 grudnia 2016 r. Rada Europejska zaapelowała o dalsze efekty prac nad interoperacyjnością unijnych systemów informacyjnych i baz danych. (5)W swoim sprawozdaniu końcowym z dnia 11 maja 2017 r. grupa ekspertów wysokiego szczebla ds. systemów informacyjnych i interoperacyjności stwierdziła, że prace w kierunku praktycznych rozwiązań służących zapewnieniu interoperacyjności systemów informacyjnych są konieczne i wykonalne pod względem technicznym, zaś rozwiązania te mogą zasadniczo zarówno przynieść korzyści operacyjne, jak i zostać ustanowione zgodnie z wymogami ochrony danych. (6)W swoim komunikacie z dnia 16 maja 2017 r. zatytułowanym „Siódme sprawozdanie z postępu prac nad stworzeniem rzeczywistej i skutecznej unii bezpieczeństwa” Komisja określiła, zgodnie ze swoim komunikatem z dnia 6 kwietnia 2016 r. oraz z wnioskami i zaleceniami grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. systemów informacyjnych i interoperacyjności, nowe podejście do zarządzania danymi dotyczącymi ochrony granic, bezpieczeństwa i migracji zakładające pełną interoperacyjność wszystkich systemów informacyjnych UE w dziedzinie bezpieczeństwa, zarządzania granicami i zarządzania przepływami migracyjnymi, przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych. (7)W swoich konkluzjach z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie dalszych prac nad usprawnieniem wymiany informacji i zapewnieniem interoperacyjności unijnych systemów informacyjnych Rada zachęciła Komisję do dążenia do realizacji rozwiązań w zakresie interoperacyjności zaproponowanych przez grupę ekspertów wysokiego szczebla. (8)W dniu 23 czerwca 2017 r. Rada Europejska podkreśliła potrzebę poprawy interoperacyjności pomiędzy bazami danych i zachęciła Komisję do jak najszybszego sporządzenia projektu przepisów opartego na propozycjach grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. systemów informatycznych i interoperacyjności.

(9)Należy ustanowić interoperacyjność między systemami informacyjnymi UE — a mianowicie systemem wjazdu/wyjazdu (EES), wizowym systemem informacyjnym (VIS), [europejskim systemem informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS)], systemem Eurodac, Systemem Informacyjnym Schengen (SIS) oraz [europejskim systemem przekazywania informacji z rejestrów karnych o obywatelach państw trzecich (systemem ECRIS-TCN)], aby poprawić zarządzanie granicami zewnętrznymi, przyczynić się do zapobiegania nielegalnej migracji i jej zwalczania oraz wnieść wkład w zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa w ramach unijnej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w tym w utrzymanie bezpieczeństwa publicznego i polityki publicznej, oraz aby chronić bezpieczeństwo na terytoriach państw członkowskich, tak aby te unijne systemy informacyjne i zawarte w nich dane mogły się wzajemnie uzupełniać. W tym celu jako elementy interoperacyjności należy ustanowić europejski portal wyszukiwania, wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych, wspólne repozytorium tożsamości i moduł wykrywający multiplikację tożsamości. (10)Interoperacyjność między unijnymi systemami informacyjnymi powinna umożliwiać tym systemom wzajemne uzupełnianie i ułatwić w ten sposób poprawną identyfikację osób, przyczynić się do zwalczania oszustw dotyczących tożsamości, poprawić i zharmonizować wymagania dotyczące jakości danych w odpowiednich unijnych systemach informacyjnych, ułatwić wdrożenie istniejących i przyszłych unijnych systemów informacyjnych przez państwa członkowskie od strony technicznej i operacyjnej, wzmocnić i uprościć gwarancje bezpieczeństwa danych i ochrony danych regulujące odpowiednie systemy informacyjne UE, usprawnić dostęp organów ścigania do systemów EES, VIS, [ETIAS] i Eurodac oraz wspierać realizację celów systemów EES, VIS, [ETIAS], Eurodac, SIS i [ECRIS-TCN]. (11)elementy interoperacyjności powinny obejmować systemy EES, VIS, [ETIAS], Eurodac, SIS i [system ECRIS-TCN]. Powinny one obejmować dane Europolu w zakresie umożliwiającym ich przeglądanie jednocześnie z systemami informacyjnymi UE. (12)Elementy interoperacyjności powinny dotyczyć osób, których dane osobowe mogą być przetwarzane w systemach informacyjnych UE i przez Europol, a mianowicie obywateli państw trzecich, których dane osobowe są przetwarzane w systemach informacyjnych UE i przez Europol, oraz obywateli Unii, których dane osobowe są przetwarzane w SIS i przez Europol. (13)Należy ustanowić europejski portal wyszukiwania, aby technicznie wspomagać władze państw członkowskich i organy UE w uzyskiwaniu szybkiego, sprawnego, wydajnego, systematycznego i kontrolowanego dostępu do systemów informacyjnych UE, danych Europolu i baz danych Interpolu koniecznych do pełnienia przez nie swoich funkcji, zgodnie z własnymi prawami dostępu, a także aby wspierać realizację celów systemów EES, VIS, [ETIAS], Eurodac, SIS, [ECRIS-TCN] i danych Europolu. Poprzez umożliwienie jednoczesnego, równoległego przeszukiwania wszystkich istotnych systemów informacyjnych, a także danych Europolu i baz danych Interpolu, europejski portal wyszukiwania powinien działać jako pojedynczy punkt kontaktowy lub „pośrednik komunikatów” oraz służyć sprawnemu przeszukiwaniu różnych systemów centralnych i uzyskiwaniu koniecznych informacji, przy pełnym poszanowaniu zasad kontroli dostępu i wymogów dotyczących ochrony danych regulujących systemy podstawowe. (14)Użytkownicy europejskiego portalu wyszukiwania, którzy mają prawo dostępu do danych Europolu na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 powinni mieć możliwość równoczesnego przeglądania danych Europolu oraz systemów informacyjnych UE, do których mają dostęp. Wszelkie dalsze przetwarzanie danych osobowych następujące po wprowadzeniu takiego zapytania powinno odbywać się zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/794, w tym ograniczeniami dostępu lub wykorzystania nałożonymi przez podmiot przekazujący dane. (15)Europejski portal wyszukiwania powinien zostać opracowany i skonfigurowany tak, aby uniemożliwiał wykorzystywanie podczas wyszukiwania pól danych niezwiązanych z osobami lub dokumentami podróży lub które nie są obecne w systemach informacyjnych UE, danych Europolu lub bazie danych Interpolu. (16)Aby umożliwić szybkie i systematyczne wykorzystywanie wszystkich systemów informacyjnych UE, należy korzystać z europejskiego portalu wyszukiwania w celu konsultowania wspólnego repozytorium tożsamości oraz systemów EES, VIS, [ETIAS], Eurodac i [ECRIS-TCN]. Należy jednak pozostawić krajowe połączenia z różnymi systemami informacyjnymi UE, aby zapewnić techniczną opcję awaryjną. Organy Unii powinny też korzystać z europejskiego portalu wyszukiwania, aby przeszukiwać system centralny Systemu Informacyjnego Schengen (C.SIS) zgodnie z posiadanymi prawami dostępu w celu pełnienia swoich funkcji. Europejski portal wyszukiwania powinien stanowić dodatkowy środek konsultacji C.SIS, danych Europolu i systemów Interpolu, uzupełniając istniejące dedykowane interfejsy. (17)Dane biometryczne, takie jak odciski palców i wizerunki twarzy, są unikalne, a zatem znacznie bardziej niezawodne w identyfikacji osób niż dane alfanumeryczne. Wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych powinien stanowić narzędzie techniczne służące wzmacnianiu i ułatwianiu prac odpowiednich unijnych systemów informacyjnych i pozostałych elementów interoperacyjności. Głównym celem wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych powinno być ułatwienie identyfikacji osób, które mogą być zarejestrowane w różnych bazach danych, poprzez skojarzenie ich danych biometrycznych w różnych systemach oraz poprzez poleganie na jednym, unikalnym komponencie technologicznym zamiast pięciu różnych w każdym z systemów podstawowych. Wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych powinien przyczynić się do poprawy bezpieczeństwa oraz przynieść korzyści finansowe i związane z obsługą techniczną i funkcjonowaniem, ponieważ polega tylko na jednym, unikalnym komponencie technologicznym, nie zaś na pięciu różnych w każdym z systemów podstawowych. Wszystkie zautomatyzowane systemy identyfikacji daktyloskopijnej, w tym te obecnie wykorzystywane na potrzeby systemów Eurodac, VIS i SIS, korzystają ze wzorców biometrycznych składających się z danych uzyskanych w wyniku ekstrakcji cech z rzeczywistych próbek biometrycznych. Wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych powinien przegrupować i gromadzić wszystkie te wzorce biometryczne w jednej lokalizacji, ułatwiając porównania międzysystemowe i umożliwiając korzyści skali w zakresie rozwoju i utrzymywania unijnych systemów centralnych. (18)Dane biometryczne stanowią wrażliwe dane osobowe. Niniejsze rozporządzenie ma za zadanie określić podstawy i zabezpieczenia związane z przetwarzaniem takich danych w celu jednostkowej identyfikacji osób. (19)Systemy ustanowione na mocy rozporządzenia (UE) 2017/2226 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia (WE) nr 767/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady, [rozporządzenia w sprawie systemu ETIAS] na rzecz zarządzania granicami Unii, system ustanowiony na mocy [rozporządzenia w sprawie Eurodac] na rzecz identyfikacji osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i zwalczania nielegalnej migracji oraz system ustanowiony na mocy [rozporządzenia w sprawie systemu ECRIS-TCN], aby były skuteczne, muszą polegać na poprawnej identyfikacji obywateli państw trzecich, których dane osobowe są w nich przechowywane. (20)Wspólne repozytorium tożsamości powinno zatem ułatwiać i wspomagać poprawną identyfikację osób zarejestrowanych w systemach EES, VIS, [ETIAS], Eurodac i [ECRIS-TCN]. (21)Dane osobowe przechowywane w tych systemach informacyjnych UE mogą dotyczyć tych samych osób, zidentyfikowanych jednak za pomocą różnych lub niekompletnych tożsamości. Państwa członkowskie dysponują skutecznymi sposobami identyfikacji swoich obywateli lub zarejestrowanych stałych rezydentów na swoim terytorium, w przypadku obywateli państw trzecich jest jednak inaczej. Interoperacyjność między systemami informacyjnymi UE powinna przyczyniać się do poprawnej identyfikacji obywateli państw trzecich. Wspólne repozytorium tożsamości powinno przechowywać dane osobowe dotyczące obywateli państw trzecich obecne w systemach i konieczne do ich dokładniejszej identyfikacji, powinno zatem obejmować ich tożsamość, dokument podróży i dane biometryczne, bez względu na system, z którego zostały pierwotnie pobrane. W repozytorium przechowywane są jedynie dane osobowe ściśle konieczne do przeprowadzenia dokładnej kontroli tożsamości. Zarejestrowane w nim dane osobowe powinny być przechowywane nie dłużej niż jest to absolutnie konieczne na potrzeby systemów podstawowych i automatycznie usuwane wraz z usunięciem tych danych z systemów podstawowych, zgodnie z logicznym rozdzieleniem danych. (22)Nowa operacja przetwarzania danych polegająca na przechowywaniu takich danych we wspólnym repozytorium tożsamości zamiast w każdym z odrębnych systemów jest konieczna do zwiększenia dokładności identyfikacji poprzez automatyczne porównywanie i kojarzenie takich danych. Fakt, że dane potwierdzające tożsamość i dane biometryczne obywateli państw trzecich są przechowywane w repozytorium, nie powinien w żaden sposób negatywnie wpływać na przetwarzanie danych na potrzeby rozporządzeń w sprawie systemów EES, VIS, ETIAS, Eurodac czy ECRIS-TCN, ponieważ repozytorium będzie stanowić nowy wspólny komponent tych systemów podstawowych. (23)W związku z tym stworzenie w nim akt osobowych dla każdej osoby zarejestrowanej w systemach EES, VIS, ETIAS, Eurodac lub ECRIS-TCN jest konieczne do osiągnięcia celu poprawnej identyfikacji obywateli państw trzecich w granicach strefy Schengen oraz wspierania modułu wykrywającego multiplikację tożsamości, w podwójnym celu ułatwienia kontroli tożsamości osób podróżujących w dobrej wierze i zwalczania oszustw dotyczących tożsamości. Te akta osobowe powinny gromadzić w jednej lokalizacji wszystkie możliwe tożsamości powiązane z daną osobą i udostępniać je właściwie uprawnionym użytkownikom końcowym. (24)Wspólne repozytorium tożsamości powinno zatem wspierać funkcjonowanie modułu wykrywającego multiplikację tożsamości oraz ułatwiać i usprawniać dostęp organów ścigania do tych systemów informacyjnych UE, które nie zostały ustanowione wyłącznie w celach zapobiegania poważnym przestępstwom, prowadzenia w ich sprawie dochodzeń, ich wykrywania i ścigania. (25)Repozytorium powinno stanowić wspólny zbiór danych potwierdzających tożsamość i danych biometrycznych obywateli państw trzecich zarejestrowanych w systemach EES, VIS, [ETIAS], Eurodac i [ECRIS-TCN], służąc jako wspólny komponent łączący powyższe systemy przechowujące te dane i umożliwiający ich konsultację. (26)Wszystkie wpisy we wspólnym repozytorium tożsamości powinny być logicznie oddzielone poprzez automatyczne oznakowanie każdego wpisu ze wskazaniem systemu podstawowego, do którego on należy. Oznaczenia te powinny być wykorzystywane w ramach kontroli dostępu do repozytorium, aby umożliwić lub uniemożliwić dostęp do niego. (27)W celu zapewnienia poprawnej identyfikacji danej osoby właściwe organy państw członkowskich odpowiedzialne za zapobieganie nielegalnej migracji i jej zwalczanie oraz właściwe organy państw członkowskich w rozumieniu art. 3 ust. 7 dyrektywy 2016/680 powinny być uprawnione do przeszukiwania wspólnego repozytorium tożsamości za pomocą danych biometrycznych tej osoby pobranych podczas kontroli tożsamości. (28)Jeśli nie można użyć danych biometrycznych danej osoby lub jeśli zapytanie przy użyciu tych danych zakończy się niepowodzeniem, wyszukiwanie należy przeprowadzić za pomocą danych dotyczących tożsamości tej osoby w połączeniu z danymi z dokumentu podróży. Jeśli wynik zapytania wskaże, że dane tej osoby są przechowywane we wspólnym repozytorium tożsamości, organy państwa członkowskiego powinny mieć możliwość wglądu do danych dotyczących tożsamości tej osoby przechowywanych w repozytorium, bez wskazania w jakikolwiek sposób, do którego systemu informacyjnego UE dane te należą.

(29)Państwa członkowskie powinny przyjąć krajowe środki ustawodawcze wyznaczające właściwe organy odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli tożsamości za pomocą wspólnego repozytorium tożsamości oraz określające procedury, warunki i kryteria, jakim podlegają takie kontrole, zgodnie z zasadą proporcjonalności. W szczególności krajowe środki ustawodawcze powinny określać uprawnienia do pobierania danych biometrycznych podczas kontroli tożsamości danej osoby przez przedstawicieli tych organów. (30)Rozporządzenie powinno także wprowadzić nową możliwość usprawnienia dostępu do danych wykraczających poza dane dotyczące tożsamości zawarte w systemach EES, VIS, [ETIAS] lub Eurodac przez organy ścigania wyznaczone przez państwa członkowskie i Europol. Dane, w tym dane inne niż te dotyczące tożsamości zawarte w powyższych systemach, mogą być konieczne do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania, prowadzenia w ich sprawie dochodzeń i ścigania sprawców w konkretnych sprawach. (31)Pełen dostęp do wymaganych danych zawartych w systemach informacyjnych UE koniecznych do zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia w ich sprawie dochodzeń, wykraczających poza odpowiednie dane dotyczące tożsamości zawarte we wspólnym repozytorium tożsamości, uzyskanych w wyniku użycia danych biometrycznych określonej osoby pobranych podczas kontroli tożsamości, powinien nadal podlegać przepisom odpowiednich aktów prawnych. Wyznaczone organy ścigania i Europol nie wiedzą z góry, który system informacyjny UE zawiera dane osób będących przedmiotem zapytania. Prowadzi to do opóźnień i osłabia efektywność wykonywania przez nie swoich zadań. Użytkownik końcowy uprawniony przez wyznaczony organ powinien móc zatem widzieć, w którym z systemów informacyjnych UE zarejestrowano dane odpowiadające zapytaniu. Dany system zostałby zatem odpowiednio oznaczony w wyniku automatycznej weryfikacji obecności trafienia w danym systemie (tzw. funkcja „wynik/brak wyniku”). (32)Rejestry tych wyszukiwań we wspólnym repozytorium tożsamości powinny podawać cel wyszukiwania. Jeśli wyszukiwania dokonano w ramach dwuetapowego podejścia do przeglądania danych, rejestry powinny zawierać odniesienie do akt krajowych związanych z danym dochodzeniem lub sprawą, wskazując w ten sposób, że danego zapytania dokonano w celach zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia w ich sprawie dochodzeń. (33)Dokonanie przez organy wyznaczone przez państwo członkowskie i Europol wyszukiwania we wspólnym repozytorium tożsamości w celu uzyskania odpowiedzi typu „wynik/brak wyniku” wskazującej, czy dane zostały zarejestrowane w systemach EES, VIS, [ETIAS] lub Eurodac, wymaga automatycznego przetwarzania danych osobowych. Trafienie nie będzie wiązało się z ujawnianiem danych osobowych osoby, której dotyczy wyszukiwanie, innych niż wskazanie, że pewne jej dane znajdują się w jednym z systemów. Uprawniony użytkownik nie ma prawa podejmować żadnej nieprzychylnej decyzji w stosunku do osoby, której dotyczy wyszukiwanie, jedynie na podstawie samego wystąpienia trafienia. Dostęp użytkownika do trafienia stanowiłby zatem jedynie bardzo ograniczoną ingerencję w prawo do ochrony danych osobowych osoby, której dotyczy wyszukiwanie, przy czym konieczne będzie umożliwienie