KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 24.9.2020 COM(2020) 593 final 2020/0265(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie rynków kryptoaktywów i zmieniające dyrektywę (UE) 2019/1937 (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SEC(2020) 306 final} - {SWD(2020) 380 final} - {SWD(2020) 381 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Niniejszy wniosek stanowi część pakietu dotyczącego finansów cyfrowych, czyli pakietu środków umożliwiających i wspierających wykorzystanie potencjału finansów cyfrowych w zakresie innowacyjności i konkurencji przy jednoczesnym ograniczeniu ryzyka. Jest on zgodny z priorytetami Komisji dotyczącymi rozwinięcia Europy na miarę ery cyfrowej i zbudowania gospodarki gotowej na przyszłość, która będzie przynosić korzyści obywatelom. Pakiet dotyczący finansów cyfrowych obejmuje nową strategię w zakresie finansów cyfrowych dla unijnego sektora finansowego, której celem jest zapewnienie, aby UE była przygotowana na rewolucję cyfrową i przewodziła jej wraz z innowacyjnymi przedsiębiorstwami europejskimi, zapewniając konsumentom i przedsiębiorstwom w Europie dostęp do korzyści wynikających z finansów cyfrowych. Oprócz niniejszego wniosku pakiet zawiera także wniosek w sprawie systemu pilotażowego na potrzeby infrastruktur rynkowych w oparciu o technologię rozproszonego rejestru (DLT), wniosek w sprawie operacyjnej odporności cyfrowej, a także wniosek w sprawie wyjaśnienia lub zmiany niektórych powiązanych przepisów w zakresie unijnych usług finansowych. Jednym z obszarów priorytetowych określonych w strategii jest zapewnienie, aby ramy regulacyjne w zakresie unijnych usług finansowych sprzyjały innowacjom i nie stwarzały przeszkód dla stosowania nowych technologii. Niniejszy wniosek, wraz z wnioskiem dotyczącym systemu pilotażowego DLT, stanowi pierwsze konkretne działanie w tym obszarze. Jednym z najważniejszych zastosowań technologii blockchain w sektorze finansowym są kryptoaktywa. Od czasu opublikowania przyjętego przez Komisję Planu działania w zakresie technologii finansowej w marcu 2018 r. Komisja badała możliwości i wyzwania związane z kryptoaktywami. W związku z gwałtownym wzrostem kapitalizacji rynkowej kryptoaktywów, jaki miał miejsce w 2017 r., w grudniu 2017 r. w piśmie skierowanym do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) i Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) wiceprzewodniczący wykonawczy Valdis Dombrovskis wezwał te urzędy, aby ponownie wydały ostrzeżenia dla inwestorów. W Planie działania w zakresie technologii finansowej 2018 r. Komisja zleciła EUNB i ESMA przeprowadzenie oceny stosowania i adekwatności obecnych ram regulujących usługi finansowe w UE w odniesieniu do kryptoaktywów. W opublikowanej w styczniu 2019 r. poradzie stwierdzono, że choć niektóre kryptoaktywa mogą być objęte przepisami UE, skuteczne stosowanie do nich tych przepisów nie zawsze jest proste. Ponadto w poradzie zwrócono uwagę, że obowiązujące przepisy UE mogą utrudniać korzystanie z DLT. Jednocześnie EUNB i ESMA podkreśliły, że – poza przepisami UE mającymi na celu przeciwdziałanie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu – większość kryptoaktywów nie wchodzi w zakres unijnych przepisów dotyczących usług finansowych i w związku z tym nie podlegają one przepisom dotyczącym między innymi ochrony konsumentów i inwestorów oraz integralności rynku, mimo że powodują one ryzyko w tym zakresie. Ponadto szereg państw członkowskich przyjęło ostatnio przepisy dotyczące kwestii związanych z kryptoaktywami, które prowadzą do fragmentacji rynku. Ostatnio pojawiła się stosunkowo nowa podgrupa kryptoaktywów – tak zwane stabilne kryptowaluty, które przyciągnęły uwagę zarówno społeczeństwa, jak i organów regulacyjnych na całym świecie. Choć rynek kryptoaktywów wciąż jest niewielki i nie stanowi obecnie zagrożenia dla stabilności finansowej, sytuacja ta może ulec zmianie wraz z pojawieniem się „globalnych stabilnych kryptowalut”, których szerszemu rozpowszechnieniu sprzyjają elementy mające na celu ustabilizowanie ich wartości oraz wykorzystanie efektów sieciowych wynikających z promowania tych aktywów przez przedsiębiorstwa. W związku z tymi wydarzeniami oraz w ramach szerszej agendy cyfrowej Komisji przewodnicząca Ursula von der Leyen podkreśliła potrzebę „wspólnego podejścia z państwami członkowskimi do kryptowalut w celu zapewnienia, abyśmy wiedzieli, w jaki sposób najlepiej można wykorzystać możliwości, jakie dają kryptowaluty, a także zaradzić nowym zagrożeniom, jakie mogą one stwarzać”. Mając świadomość ryzyka, z jakim mogą się wiązać kryptowaluty, w grudniu 2019 r. Komisja i Rada przyjęły również wspólne oświadczenie, w którym wyraziły „zobowiązanie do wprowadzenia ram, które pozwolą wykorzystać potencjalne możliwości, jakie mogą nieść ze sobą niektóre kryptoaktywa”. Od niedawna Parlament Europejski pracuje nad sprawozdaniem w sprawie finansów cyfrowych ukierunkowanym w szczególności na kryptoaktywa. W odpowiedzi na wszystkie te kwestie i w celu opracowania unijnych ram umożliwiających zarówno funkcjonowanie rynków kryptoaktywów, jak i tokenizację tradycyjnych aktywów finansowych oraz szersze wykorzystanie DLT w sektorze usług finansowych niniejszemu rozporządzeniu towarzyszyć będą inne wnioski ustawodawcze: w ramach wyjaśnienia Komisja proponuje również, aby obecna definicja „instrumentów finansowych” – w której określa się zakres dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID II) – obejmowała instrumenty finansowe oparte na DLT, a także przedstawia wniosek dotyczący systemu pilotażowego na potrzeby infrastruktur rynkowych w oparciu o DLT w odniesieniu do tych instrumentów. System pilotażowy umożliwi eksperymentowanie w bezpiecznym otoczeniu i dostarczy dowodów w zakresie możliwości wprowadzenia dalszych zmian. Niniejszy wniosek, który obejmuje kryptoaktywa nieobjęte obowiązującymi unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych, a także tokeny będące pieniądzem elektronicznym, ma cztery ogólne i powiązane cele. Pierwszy cel dotyczy pewności prawa. Aby rynek kryptoaktywów mógł się rozwijać w UE, konieczne jest zapewnienie solidnych ram prawnych jasno określających, w jaki sposób w świetle regulacji traktowane są wszystkie kryptoaktywa nieobjęte obowiązującymi przepisami dotyczącymi usług finansowych. Drugim celem jest wspieranie innowacyjności. Promowanie rozwoju kryptoaktywów i powszechniejszego wykorzystania DLT wymaga wprowadzenia bezpiecznych i proporcjonalnych ram wspierających innowacyjność i uczciwą konkurencję. Trzeci cel polega na zapewnieniu odpowiedniego poziomu ochrony konsumentów i inwestorów oraz integralności rynku, biorąc pod uwagę, że kryptoaktywa nieobjęte obowiązującymi przepisami dotyczącymi usług finansowych stwarzają w znacznym stopniu podobne ryzyko, co bardziej znane instrumenty finansowe. Czwartym celem jest zapewnienie stabilności finansowej. Kryptoaktywa stale ewoluują. Choć niektóre z nich mają dość ograniczony zakres i zastosowanie, inne, takie jak powstająca kategoria stabilnych kryptowalut, mają potencjał, by stać się powszechnie akceptowanymi instrumentami o charakterze systemowym. Niniejszy wniosek zawiera zabezpieczenia mające na celu przeciwdziałanie potencjalnym zagrożeniom dla stabilności finansowej i uporządkowanej polityki pieniężnej, jakie mogą się pojawić w związku ze stabilnymi kryptowalutami. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Niniejszy wniosek stanowi część szerszych ram w zakresie kryptoaktywów i technologii rozproszonego rejestru (DLT), ponieważ towarzyszą mu wnioski mające na celu zapewnienie, aby obowiązujące przepisy nie stwarzały przeszkód dla upowszechnienia się nowych technologii, a jednocześnie pozwalały osiągnąć istotne cele regulacyjne. Wniosek powstał w oparciu o wyniki szeroko zakrojonego i długotrwałego monitorowania rynku i w ramach prac w zakresie polityki na szczeblu międzynarodowym, na przykład w ramach forów, takich jak Rada Stabilności Finansowej, Grupa Specjalna ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy i G7. W ramach przyjętego w marcu 2018 r. Planu działania w zakresie technologii finansowej Komisja zleciła Europejskim Urzędom Nadzoru przygotowanie porady na temat stosowania i adekwatności obecnych ram regulujących usługi finansowe w UE w odniesieniu do kryptoaktywów. Wniosek opiera się na poradach otrzymanych od EUNB i ESMA. •Spójność z innymi politykami Unii Jak stwierdziła przewodnicząca Ursula von der Leyen w swoich wytycznych politycznych, a także jak określono w komunikacie zatytułowanym „Kształtowanie cyfrowej przyszłości Europy”, Europa musi wykorzystać wszystkie możliwości, jakie daje era cyfrowa, a także wzmocnić swoje zdolności przemysłowe i innowacyjne, w granicach bezpieczeństwa i norm etycznych. Ponadto w piśmie określającym zadania wiceprzewodniczącego wykonawczego Valdisa Dombrovskisa wezwano do przyjęcia wspólnego podejścia z państwami członkowskimi do kryptowalut w celu zapewnienia, aby Europa mogła jak najlepiej wykorzystać możliwości, jakie dają kryptowaluty, a także zaradzić nowym zagrożeniom, jakie mogą one stwarzać. Niniejszy wniosek jest ściśle powiązany z szerszą polityką Komisji w dziedzinie technologii blockchain, ponieważ kryptoaktywa, będące głównym zastosowaniem technologii blockchain, są nierozerwalnie związane z promowaniem technologii blockchain w całej Europie. Niniejszy wniosek jest elementem całościowego podejścia do technologii blockchain i DLT, którego celem jest zapewnienie Europie czołowej pozycji w obszarze innowacyjnych technologii blockchain i ich upowszechnienia. Prace nad opracowaniem polityki w tym obszarze obejmowały utworzenie Unijnego Obserwatorium i Forum ds. Łańcucha Bloków oraz europejskiego partnerstwa na rzecz blockchain, które zrzesza wszystkie państwa członkowskie na szczeblu politycznym, a także partnerstw publiczno-prywatnych przewidzianych w ramach Międzynarodowego Stowarzyszenia Zaufanych Aplikacji Blockchain. Niniejszy wniosek jest również zgodny z polityką Unii ukierunkowaną na utworzenie unii rynków kapitałowych. W szczególności stanowi on odpowiedź na sprawozdanie końcowe Forum Wysokiego Szczebla ds. Unii Rynków Kapitałowych, w którym podkreślono wciąż niedostatecznie wykorzystany potencjał kryptoaktywów i wezwano Komisję do zapewnienia pewności prawa i ustanowienia jasnych przepisów dotyczących korzystania z kryptoaktywów.Niniejszy wniosek jest zgodny ze strategią na rzecz MŚP przyjętą w dniu 10 marca 2020 r., w której także podkreśla się znaczenie DLT i kryptoaktywów jako innowacji, które mogą umożliwić MŚP bezpośrednie nawiązanie relacji z inwestorami. Wniosek jest również w pełni zgodny z zaleceniem zawartym w strategii UE w zakresie unii bezpieczeństwa dotyczącym rozwoju ram legislacyjnych w odniesieniu do kryptoaktywów, biorąc pod uwagę rosnący wpływ tych nowych technologii na sposób emisji, obiegu i udostępniania aktywów finansowych oraz dostępu do nich.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawą wniosku jest art. 114 TFUE, w którym przyznano instytucjom europejskim kompetencje do przyjmowania odpowiednich przepisów dotyczących zbliżania ustawodawstw państw członkowskich, które mają na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Wniosek ma na celu eliminację przeszkód na drodze do ustanowienia rynku wewnętrznego usług finansowych oraz poprawę jego funkcjonowania przez zapewnienie pełnej harmonizacji mających zastosowanie przepisów. Obecnie emitenci kryptoaktywów i dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów nie mogą czerpać w pełni korzyści płynących z rynku wewnętrznego zarówno ze względu na brak pewności prawa co do tego, w jaki sposób w świetle regulacji traktowane są kryptoaktywa, jak i braku specjalnego i spójnego systemu regulacji i nadzoru na szczeblu UE. Choć kilka państw członkowskich wdrożyło już dostosowane do swoich potrzeb systemy obejmujące niektórych dostawców usług w zakresie kryptoaktywów lub część ich działalności, w większości państw członkowskich dostawcy ci funkcjonują poza jakimkolwiek systemem regulacyjnym. Ponadto coraz większa liczba państw członkowskich rozważa wprowadzenie dostosowanych do swoich potrzeb ram krajowych opracowanych specjalnie na potrzeby kryptoaktywów i dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. Rozbieżne ramy, przepisy i interpretacje zarówno w odniesieniu do kryptoaktywów, jak i usług w zakresie kryptoaktywów w całej Unii ograniczają zdolność dostawców usług do zwiększenia skali swojej działalności na poziomie UE. Oznacza to, że dostawcy usług oferujący te z natury transgraniczne produkty i usługi są zmuszeni do zapoznania się z prawodawstwem szeregu państw członkowskich, uzyskania wielu krajowych zezwoleń lub dokonania wielu krajowych rejestracji oraz przestrzegania często rozbieżnych przepisów krajowych, niekiedy z dostosowaniem swojego modelu biznesowego w całej Unii. Dla dostawców usług działających w obszarze kryptoaktywów powoduje to wysokie koszty, komplikacje prawne i niepewność prawa, co ogranicza rozwój i zwiększanie skali działalności w zakresie kryptoaktywów w Unii. Ponadto brak systemów mających zastosowanie do dostawców usług w zakresie kryptoaktywów w wielu państwach członkowskich ogranicza dostępność finansowania, a czasem nawet szerszy dostęp do niezbędnych usług finansowych, takich jak usługi bankowe, ze względu na niepewność regulacyjną, jaka wiąże się z kryptoaktywami, a tym samym z dostawcami usług w zakresie kryptoaktywów. Rozbieżności te stwarzają również nierówne warunki działania dla dostawców usług w zakresie kryptoaktywów w zależności od ich lokalizacji, tworząc dodatkowe bariery dla sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Ostatecznie przyczynia się to do braku pewności prawa, co w połączeniu z brakiem wspólnych ram unijnych stwarza znaczne ryzyko dla konsumentów i inwestorów. Dzięki wprowadzeniu wspólnych ram unijnych możliwe będzie ustalenie jednolitych warunków działania przedsiębiorstw w UE, co pozwoli zniwelować różnice w ramach krajowych, które prowadzą do fragmentacji rynku, oraz zmniejszyć złożoność i koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa działające w tym obszarze. Jednocześnie zapewnią one przedsiębiorstwom pełny dostęp do rynku wewnętrznego i pewność prawa niezbędną do promowania innowacji na rynku kryptoaktywów. Ramy przyczynią się ponadto do zwiększenia integralności rynku, a także zapewnią odpowiedni poziom ochrony konsumentów i inwestorów oraz pozwolą im dobrze zrozumieć ich prawa, jednocześnie zapewniając stabilność finansową. •Pomocniczość Poszczególne państwa członkowskie przyjęły różne podejścia, co sprawia, że transgraniczne świadczenie usług w zakresie kryptoaktywów jest trudne. Rozpowszechnienie krajowych podejść stanowi także zagrożenie dla równych warunków działania na jednolitym rynku pod względem ochrony konsumentów i inwestorów, integralności rynku i konkurencji. Ponadto, choć w państwach członkowskich, które wprowadziły dostosowane do swoich potrzeb systemy dotyczące kryptoaktywów, pewne rodzaje ryzyka są ograniczone, konsumenci, inwestorzy i uczestnicy rynku w innych państwach członkowskich w dalszym ciągu nie są chronieni przed najważniejszymi zagrożeniami, jakie stwarzają kryptoaktywa (np. oszustwami, cyberatakami, manipulacjami na rynku). Działania na szczeblu unijnym, takie jak niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia, przyczyniłyby się do utworzenia środowiska, w którym mógłby rozwinąć się większy transgraniczny rynek dla kryptoaktywów i dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, co pozwoliłoby czerpać pełne korzyści z rynku wewnętrznego. Ramy unijne znacznie zmniejszyłyby złożoność, a także obciążenia finansowe i administracyjne dla wszystkich zainteresowanych stron, takich jak dostawcy usług, emitenci oraz konsumenci i inwestorzy. Wyraźne korzyści w zakresie ochrony konsumentów i inwestorów oraz stabilności finansowej mogłaby przynieść także harmonizacja wymogów operacyjnych dla dostawców usług, jak również wymogów dotyczących ujawniania informacji nakładanych na emitentów. •Proporcjonalność Zgodnie z zasadą proporcjonalności zakres i forma działania Unii nie powinny wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów określonych w Traktatach. Proponowane przepisy nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów wniosku. Obejmą one jedynie te aspekty, których państwa członkowskie nie mogą osiągnąć samodzielnie i w których obciążenia i koszty administracyjne są współmierne do celów szczególnych i ogólnych, które mają zostać osiągnięte. Rozporządzenie, którego dotyczy wniosek, z założenia zapewni proporcjonalność, dzięki wprowadzeniu w nim wyraźnego rozróżnienia między poszczególnymi rodzajami usług i działalności zgodnie z powiązanym ryzykiem, tak aby obowiązujące obciążenia administracyjne były współmierne do istniejącego ryzyka. W szczególności wymogi określone w tym rozporządzeniu są proporcjonalne do ograniczonego powiązanego ryzyka, biorąc pod uwagę dotychczasowy stosunkowo niewielki rozmiar rynku. Jednocześnie we wniosku przewidziano nałożenie bardziej rygorystycznych wymogów wobec stabilnych kryptowalut, w których przypadku istnieje większe prawdopodobieństwo szybkiego zwiększenia skali i które mogą wiązać się z wyższym ryzykiem dla inwestorów, kontrahentów i systemu finansowego. •Wybór instrumentu Art. 114 TFUE pozwala na przyjęcie aktów w postaci rozporządzenia lub dyrektywy. W przypadku niniejszego wniosku w celu określenia jednolitego zestawu przepisów mających natychmiastowe zastosowanie na całym jednolitym rynku wybrano rozporządzenie. W rozporządzeniu, którego dotyczy wniosek, ustanowiono zharmonizowane wymogi dla emitentów, którzy chcą oferować swoje kryptoaktywa w całej Unii, oraz dla dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, którzy chcą ubiegać się o zezwolenie na świadczenie swoich usług na jednolitym rynku. Tacy emitenci i dostawcy usług nie mogą być objęci szczególnymi przepisami krajowymi. W związku z tym rozporządzenie jest bardziej odpowiednim instrumentem niż dyrektywa. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa Nie dotyczy •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

W trakcie procesu przygotowywania niniejszego wniosku Komisja prowadziła konsultacje z zainteresowanymi stronami. W szczególności: (i)Komisja przeprowadziła poświęcone konkretnie tym kwestiom otwarte konsultacje publiczne (od 19 grudnia 2019 r. do 19 marca 2020 r.); (ii)Komisja przeprowadziła konsultacje publiczne w ramach wstępnej oceny skutków (od 19 grudnia 2019 r. do 16 stycznia 2020 r.); (iii)służby Komisji przeprowadziły konsultacje z ekspertami państw członkowskich w ramach Grupy Ekspertów ds. Bankowości, Płatności i Ubezpieczeń (w dniach 18 maja 2020 r. i 16 lipca 2020 r.); (iv)służby Komisji zorganizowały specjalne webinarium na temat unijnych ram dotyczących kryptoaktywów podczas serii wydarzeń w ramach kampanii informacyjnej na temat finansów cyfrowych w 2020 r. (w dniu 19 maja 2020 r.). Celem konsultacji publicznych było zebranie przez Komisję informacji na temat możliwości opracowania potencjalnych ram UE dotyczących kryptoaktywów. Konsultacje obejmowały zarówno pytania dotyczące kryptoaktywów nieobjętych obowiązującymi unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych, kryptoaktywów objętych obowiązującymi unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych (np. kwalifikujących się jako zbywalne papiery wartościowe lub pieniądz elektroniczny/e-pieniądz), szczegółowe pytania dotyczące tak zwanych stabilnych kryptowalut, jak również bardziej ogólne pytania na temat stosowania DLT w sektorze usług finansowych. Większość respondentów podkreśliła, że utworzenie dostosowanego do potrzeb poszczególnych państw systemu kryptoaktywów nieobjętych obecnie unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych, w tym nieregulowanych stabilnych kryptowalut, byłoby korzystne dla ustanowienia zrównoważonego ekosystemu kryptoaktywów w UE. Większość respondentów potwierdziła, że istnieje potrzeba zapewnienia pewności prawa i harmonizacji w odniesieniu do przepisów krajowych, a wiele zainteresowanych stron wyraziło poparcie wobec przedstawionych przykładowych wymogów, jakie można nałożyć na dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. Przedstawiciele państw członkowskich z Grupy Ekspertów ds. Bankowości, Płatności i Ubezpieczeń wyrazili ogólne poparcie dla wybranego podejścia polegającego na utworzeniu odpowiednich, dopasowanych do potrzeb poszczególnych państw ram dotyczących nieregulowanych kryptoaktywów. Podkreślili oni konieczność uniknięcia arbitrażu regulacyjnego, zapobiegania obchodzeniu przepisów przez emitentów kryptoaktywów oraz zapewnienia, aby wszystkie stosowne przepisy w ramach obowiązującego prawodawstwa dotyczącego płatności i pieniądza elektronicznego były również obecne w dostosowanym do potrzeb poszczególnych państw systemie tak zwanych stabilnych kryptowalut. Wspomniano też o konieczności zapewnienia prawa do wykupu w odniesieniu do stabilnych kryptowalut, natomiast jeśli chodzi o preferowane rozwiązania w zakresie nadzoru, opinie były różne. Podczas serii wydarzeń w ramach kampanii informacyjnej Komisja zorganizowała specjalne webinarium poświęcone kryptoaktywom. Uczestniczyło w nim szerokie grono zainteresowanych stron z branży i organów publicznych, które wniosły dodatkowy wkład tego sektora w zakresie interakcji z przepisami dotyczącymi usług finansowych. We wniosku wykorzystano i uwzględniono również informacje zwrotne otrzymane w trakcie spotkań z zainteresowanymi stronami i organami unijnymi. Zainteresowane strony, w tym dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów, w większości wyraziły ogólne poparcie, podkreślając raz jeszcze, że do dalszego rozwoju tego sektora niezbędne jest zapewnienie pewności prawa. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Przygotowując niniejszy wniosek, Komisja opierała się na dowodach jakościowych i ilościowych zebranych z uznanych źródeł, w tym na dwóch wskazanych sprawozdaniach EUNB i ESMA. Ich uzupełnieniem były publicznie dostępne sprawozdania organów nadzoru, międzynarodowych organów normalizacyjnych i czołowych instytutów badawczych, jak również wkład ilościowy i jakościowy określonych zainteresowanych stron z całego światowego sektora finansowego. •Ocena skutków Niniejszemu wnioskowi towarzyszy ocena skutków przedstawiona Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej w dniu 29 kwietnia 2020 r. i zatwierdzona w dniu 29 maja 2020 r. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej zaleciła wprowadzenie usprawnień w niektórych obszarach w celu: (i) umieszczenia tej inicjatywy w kontekście realizowanych obecnie działań regulacyjnych na szczeblu unijnym i międzynarodowym; (ii) zapewnienia większej jasności co do tego, w jaki sposób inicjatywa przyczyni się do ograniczenia ryzyka oszustw, hakowania i nadużyć na rynku, a także wyjaśnienia spójności z przyszłym przeglądem przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy; oraz (iii) lepszego wyjaśnienia obaw o stabilność finansową związanych ze stabilnymi kryptowalutami oraz doprecyzowania, w jaki sposób organy nadzorcze zapewnią ochronę inwestorów i konsumentów. Ocena skutków została odpowiednio zmieniona, z uwzględnieniem również bardziej szczegółowych uwag Rady ds. Kontroli Regulacyjnej. W pierwszej kolejności Komisja rozważyła dwa warianty strategiczne dotyczące opracowania ram kryptoaktywów w odniesieniu do kryptoaktywów nieobjętych obowiązującymi unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych (z wyjątkiem stabilnych kryptowalut, w odniesieniu do których rozważono inny zestaw wariantów – zob. poniżej): ·Wariant 1 – dobrowolny system nieregulowanych kryptoaktywów W ramach wariantu 1 emitenci i dostawcy usług, którzy dobrowolnie wybierają system unijny, mogliby skorzystać z paszportu dla kapitału wysokiego ryzyka w celu rozszerzenia swojej działalności poza granice. Dostawcy usług, którzy nie zdecydują się wybrać tego systemu, w dalszym ciągu byliby nieobjęci regulacjami lub będą podlegać krajowym systemom dopasowanym do potrzeb poszczególnych państw, bez możliwości skorzystania z paszportu dla kapitału wysokiego ryzyka. ·Wariant 2 – pełna harmonizacja W ramach wariantu 2 wszyscy emitenci (z wyjątkiem tych, którzy przeprowadzają małe emisje) oraz dostawcy usług podlegaliby prawu Unii i mogliby skorzystać z paszportu dla kapitału wysokiego ryzyka. Krajowe systemy dla kryptoaktywów dostosowane do potrzeb poszczególnych państw nie miałyby już zastosowania. Podczas gdy wariant 1 wiązałby się z mniejszymi obciążeniami dla małych emitentów i dostawców usług, którzy nie musieliby wybrać systemu unijnego, wariant 2 zapewniłby wyższy poziom pewności prawa, ochrony interesów, integralności rynku i stabilności finansowej, a także ograniczyłby fragmentację na całym jednolitym rynku. Pełna harmonizacja stanowi bardziej spójne podejście w porównaniu z systemem dobrowolnym. W związku z tym wybrano wariant 2.

Ponadto Komisja oceniła także szczególne warianty w odniesieniu do tak zwanych stabilnych kryptowalut, które również można uznać za kryptoaktywa nieobjęte obowiązującymi unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych: ·Wariant 1 – system regulacyjny dostosowany do potrzeb poszczególnych państw, mający na celu przeciwdziałanie zagrożeniom, jakie stwarzają stabilne kryptowaluty i globalne stabilne kryptowaluty Ponieważ wariant ten zakłada przyjęcie rygorystycznego podejścia opartego na analizie ryzyka i wykorzystanie zaleceń opracowywanych obecnie na przykład przez Radę Stabilności Finansowej, mógłby on przyczynić się do zaradzenia zagrożeniom dla stabilności finansowej, jakie stwarzają stabilne kryptowaluty, jednocześnie umożliwiając opracowanie różnych rodzajów modeli biznesowych w odniesieniu do stabilnych kryptowalut. Obejmowałyby one szczegółowe wymogi dotyczące ujawniania informacji w odniesieniu do emitentów stabilnych kryptowalut, a także wymogi nałożone na rezerwę zabezpieczającą stabilne kryptowaluty. ·Wariant 2 – uregulowanie stabilnych kryptowalut na podstawie dyrektywy w sprawie pieniądza elektronicznego Definicja stabilnych kryptowalut, których wartość jest zabezpieczona przez jedną walutę będącą prawnym środkiem płatniczym, jest bliska definicji pieniądza elektronicznego na podstawie dyrektywy w sprawie pieniądza elektronicznego. Celem wielu stabilnych kryptowalut jest utworzenie „środka płatniczego”, a niektóre stabilne kryptowaluty, które są zabezpieczone rezerwą aktywów, mogą stać się wiarygodnym środkiem wymiany i środkiem przechowywania wartości. W tym sensie stabilne kryptowaluty i e-pieniądz mogą zapewne mieć pewne wspólne cechy. Ten wariant oznaczałby jednak wymóg, aby emitenci stabilnych kryptowalut działali zgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami, które mogą nie być odpowiednie do zamierzonego celu. Choć dyrektywa w sprawie pieniądza elektronicznego, a także – co za tym idzie – dyrektywa w sprawie usług płatniczych mogłyby obejmować niektórych dostawców usług w zakresie stabilnych kryptowalut, możliwe, że nie przyczyniłyby się one do odpowiedniego przeciwdziałania najważniejszym zagrożeniom dla ochrony konsumentów, na przykład tym stwarzanym przez dostawców kont waluty wirtualnej. Ponadto w dyrektywie w sprawie pieniądza elektronicznego nie określono przepisów szczegółowych w odniesieniu do podmiotów systemowych, jakimi potencjalnie mogą stać się globalne stabilne kryptowaluty. ·Wariant 3 – środki mające na celu ograniczenie wykorzystania stabilnych kryptowalut w UE Wariant 3 polegałby na ograniczeniu emisji stabilnych kryptowalut i świadczenia usług związanych z tym rodzajem kryptoaktywów. Takie podejście mogłoby potencjalnie być uzasadnione, ponieważ zagrożenia, jakie stwarzają stabilne kryptowaluty, w szczególności zagrożenia, które mogą osiągnąć skalę globalną (w tym zagrożenia dla stabilności finansowej, polityki pieniężnej i suwerenności monetarnej), mogą przewyższać korzyści dla konsumentów unijnych związane z szybkimi, tanimi, wydajnymi środkami płatniczymi sprzyjającymi włączeniu społecznemu. Wariant 3 jednak nie tylko spowodowałby koszty w odniesieniu do stabilnych kryptowalut już będących w obiegu, ale również uniemożliwiłby czerpanie jakichkolwiek korzyści związanych z tym nowym rodzajem kryptoaktywów. Wariant 3 nie byłby zgodny z określonymi na szczeblu unijnym celami dotyczącymi promowania innowacji w sektorze finansowym. Co więcej, w wariancie 3 niektóre zagrożenia dla stabilności finansowej pozostałyby nieuwzględnione w przypadku powszechnego korzystania przez konsumentów unijnych ze stabilnych kryptowalut emitowanych w państwach trzecich. Komisja uznała, że aby zapobiec arbitrażowi regulacyjnemu między stabilnymi kryptowalutami, których nie można odróżnić od e-pieniądza, a traktowaniem pieniądza elektronicznego emitowanego w ramach rozproszonego rejestru, w odniesieniu do stabilnych kryptowalut należy wybrać wariant 1 w połączeniu z wariantem 2. Wraz z wariantem 2 (pełna harmonizacja, jak opisano powyżej) w odniesieniu do innych rodzajów kryptoaktywów nieobjętych obowiązującymi unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych stanowiłoby to kompleksowe i wszechstronne unijne ramy dotyczące stabilnych kryptowalut, które mogłyby ograniczyć zagrożenia wskazane przez Radę Stabilności Finansowej, w szczególności zagrożenia dla stabilności finansowej. Struktura stabilnych kryptowalut jest złożona, składa się na nią szereg współzależnych funkcji i podmiotów prawnych. Podejście regulacyjne w ramach wariantu 1 (w połączeniu z wariantem 2 w odniesieniu do dotychczas nieregulowanych kryptoaktywów) obejmowałoby poszczególne funkcje występujące zazwyczaj w strukturach stabilnych kryptowalut (organ zarządzający, zarządzanie aktywami, funkcje odpowiedzialne za płatności i interfejs klienta), a także uwzględniałoby te interakcje między jednostkami, które mogą potęgować zagrożenie dla stabilności finansowej. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie W niniejszym rozporządzeniu nakłada się na emitentów kryptoaktywów obowiązek publikowania dokumentu informacyjnego (zwanego dokumentem informacyjnym dotyczącym kryptoaktywów) oraz zobowiązuje się ich do spełniania wymogów dotyczących ujawniania informacji. Aby uniknąć powstania obciążenia administracyjnego, małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) będą zwolnione z obowiązku publikowania takiego dokumentu informacyjnego w przypadku gdy całkowita wartość emisji kryptoaktywów w okresie 12 miesięcy jest niższa niż 1 000 000 EUR. Emitenci stabilnych kryptowalut nie będą podlegali obowiązkowi uzyskania zezwolenia właściwego organu krajowego, jeżeli wartość pozostających w obrocie stabilnych kryptowalut wynosi mniej niż 5 000 000 EUR. Ponadto wymogi nałożone na dostawców usług w zakresie kryptoaktywów są proporcjonalne do zagrożenia, jakie usługi te stwarzają. •Prawa podstawowe UE przestrzega najwyższych standardów ochrony praw podstawowych i jest sygnatariuszem szeregu konwencji w dziedzinie praw człowieka. W tym kontekście wniosek nie powinien mieć bezpośredniego wpływu na ochronę tych praw, wymienionych w głównych konwencjach ONZ w zakresie praw człowieka, Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, stanowiącej integralną część Traktatów UE, oraz europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC). 4.WPŁYW NA BUDŻET Niniejszy wniosek ma wpływ na koszty i obciążenia administracyjne dla właściwych organów krajowych, EUNB i ESMA. Wielkość i rozkład tych kosztów będą zależały od dokładnych wymogów nałożonych na emitentów kryptoaktywów i dostawców usług w zakresie kryptoaktywów oraz od powiązanych zadań w zakresie nadzoru i monitorowania. Szacowane koszty nadzoru w przypadku każdego państwa członkowskiego (w tym koszty personelu, szkoleń, infrastruktury informatycznej i specjalnych narzędzi dochodzeniowych) mogą wynosić od 350 000 EUR do 500 000 EUR rocznie, przy czym szacowana wysokość kosztów jednorazowych wynosi 140 000 EUR. Zostałyby one jednak częściowo zrekompensowane przez opłaty nadzorcze, które właściwe organy krajowe nakładałyby na dostawców usług w zakresie kryptoaktywów i emitentów kryptoaktywów. Jeżeli chodzi o EUNB, z czasem realizacja zadań związanych z nadzorem emitentów znaczących tokenów powiązanych z aktywami lub znaczących tokenów będących pieniądzem elektronicznym będzie wymagać zatrudnienia łącznie 18 pracowników w pełnym wymiarze czasu pracy. EUNB ponosiłby także dodatkowe koszty związane z technologią informacyjną, z delegacjami służbowymi w celu przeprowadzania kontroli na miejscu oraz z tłumaczeniami. Wszystkie te koszty byłyby jednak w pełni pokryte przez opłaty nakładane na emitentów znaczących tokenów powiązanych z aktywami lub emitentów znaczących tokenów będących pieniądzem elektronicznym. W przypadku ESMA szacowane koszty ustanowienia rejestru wszystkich dostawców usług w zakresie kryptoaktywów oraz jego utrzymania na podstawie informacji otrzymywanych od właściwych organów krajowych i EUNB powinny być pokryte w ramach ich budżetu operacyjnego. Wpływ niniejszego wniosku na finanse i budżet wyjaśniono szczegółowo w ocenie skutków finansowych regulacji dołączonej do niniejszego wniosku. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrażania oraz uzgodnienia dotyczące monitorowania, oceny i sprawozdawczości

Zapewnienie sprawnego mechanizmu monitorowania i oceny ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia skuteczności podejmowanych działań regulacyjnych w osiąganiu odpowiednich celów. Komisja ustanowiła zatem program monitorowania wyników i skutków niniejszego rozporządzenia. Komisja będzie odpowiedzialna za monitorowanie skutków wybranych wariantów strategicznych na podstawie niewyczerpującego wykazu wskaźników określonych w ocenie skutków (s. 64–65). Komisja będzie również odpowiedzialna za ocenę skutków niniejszego rozporządzenia i otrzyma zadanie przygotowania sprawozdania dla Rady i Parlamentu (art. 122 wniosku). •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Niniejszy wniosek ma na celu zapewnienie pewności prawa w odniesieniu do kryptoaktywów nieobjętych obowiązującymi unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych oraz ustanowienie na szczeblu unijnym jednolitych przepisów dotyczących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów i emitentów kryptoaktywów. Rozporządzenie, którego dotyczy wniosek, zastąpi istniejące ramy krajowe mające zastosowanie do kryptoaktywów nieobjętych obowiązującymi unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych, a na jego mocy ustanowione zostaną szczegółowe przepisy dotyczące tak zwanych stabilnych kryptowalut, w tym takich, które stanowią pieniądz elektroniczny. Rozporządzenie, którego dotyczy wniosek, jest podzielone na dziewięć tytułów. W tytule I określono przedmiot, zakres i definicje. W art. 1 określono, że rozporządzenie ma zastosowanie do dostawców usług w zakresie kryptoaktywów i emitentów kryptoaktywów, oraz ustanowiono w nim jednolite wymogi dotyczące przejrzystości i ujawniania informacji w odniesieniu do emisji, działalności, organizacji i zarządzania dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, a także przepisy dotyczące ochrony konsumentów i środki zapobiegania nadużyciom na rynku. W art. 2 ograniczono zakres zastosowania rozporządzenia do kryptoaktywów, które nie kwalifikują się jako instrumenty finansowe, depozyty ani lokaty strukturyzowane na podstawie unijnych przepisów dotyczących usług finansowych. W art. 3 określono terminy i definicje stosowane do celów rozporządzenia, którego dotyczy wniosek, w tym terminy: „kryptoaktywa”, „emitent kryptoaktywów”, „token powiązany z aktywami” (często określany terminem „stabilna kryptowaluta”), „token będący pieniądzem elektronicznym” (często określany terminem „stabilna kryptowaluta”), dostawca usług w zakresie kryptoaktywów, „token użytkowy” i inne. W art. 3 zawarto również definicję poszczególnych usług w zakresie kryptoaktywów. Co istotne, Komisja może przyjąć akty delegowane w celu określenia niektórych elementów technicznych definicji, aby dostosować je do zmian sytuacji rynkowej i postępu technicznego. W tytule II uregulowano emisje kryptoaktywów innych niż tokeny powiązane z aktywami i tokeny będące pieniądzem elektronicznym oraz wprowadzanie ich do obrotu publicznego. Wskazano w nim, że emitent powinien być uprawniony do oferowania takich kryptoaktywów w obrocie publicznym w Unii lub do ubiegania się o dopuszczenie do obrotu na platformie obrotu takimi kryptoaktywami, jeżeli spełnia wymogi określone w art. 4, takie jak obowiązek, aby emitent był ustanowiony jako osoba prawna, lub obowiązek przygotowania dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów zgodnie z art. 5 (oraz załącznikiem I), a także zgłoszenia takiego dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów właściwym organom (art. 7) oraz jego opublikowania (art. 8). Po opublikowaniu dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów emitent kryptoaktywów może oferować swoje kryptoaktywa w UE lub ubiegać się o dopuszczenie takich kryptoaktywów do obrotu na platformie obrotu (art. 10). W art. 4 uwzględniono także niektóre zwolnienia z obowiązku publikowania dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów, w tym w odniesieniu do małych emisji kryptoaktywów (poniżej 1 mln EUR w okresie 12 miesięcy) i emisji skierowanych do inwestorów kwalifikowanych zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu w sprawie prospektu (rozporządzeniu UE 2017/1129). W art. 5 rozporządzenia, którego dotyczy wniosek, i załączniku I do tego rozporządzenia określono wymogi informacyjne w odniesieniu do dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów publikowanej w związku z ofertą publiczną kryptoaktywów lub dopuszczeniem ich do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami, a w art. 6 nałożono pewne wymogi związane z materiałami marketingowymi produkowanymi przez emitentów kryptoaktywów innych niż tokeny powiązane z aktywami lub tokeny będące pieniądzem elektronicznym. Dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów nie będzie podlegał procesowi wstępnego zatwierdzenia przez właściwe organy krajowe (art. 7). Będzie zgłaszana właściwym organom krajowym wraz z oceną, czy kryptoaktywa będące przedmiotem zainteresowania stanowią instrument finansowy w szczególności na podstawie dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych (dyrektywy 2014/65/UE). Po zgłoszeniu dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów właściwe organy będą uprawnione do zawieszenia lub zakazania danej emisji, żądania uwzględnienia w dokumencie informacyjnym dotyczącym kryptoaktywów dodatkowych informacji lub opublikowania informacji o niespełnianiu przez emitenta wymogów rozporządzenia (art. 7). W tytule II zawarto również przepisy szczegółowe dotyczące ofert kryptoaktywów ograniczonych w czasie (art. 9), zmian pierwotnej wersji dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów (art. 11), prawa do wycofania zgody przysługującego nabywcom kryptoaktywów (art. 12), obowiązków nałożonych na wszystkich emitentów kryptoaktywów (art. 13) oraz odpowiedzialności emitentów związanej z dokumentem informacyjnym dotyczącym kryptoaktywów (art. 14). W tytule III rozdział 1 opisano procedurę udzielania zezwoleń emitentom tokenów powiązanych z aktywami oraz zatwierdzania ich dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów przez właściwe organy krajowe (art. 16–19 oraz załącznik I i II). Aby uzyskać zezwolenie na działalność w Unii, emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni być ustanowieni jako osoba prawna z siedzibą w UE (art. 15). W art. 15 wskazano również, że oferta publiczna w Unii jakichkolwiek tokenów powiązanych z aktywami lub ich dopuszczenie do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami nie są możliwe, jeżeli emitent nie otrzymał zezwolenia w Unii i nie opublikował dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów zatwierdzonego przez swój właściwy organ. W art. 15 przewidziano też zwolnienia w odniesieniu do tokenów powiązanych z aktywami na małą skalę i tokenów powiązanych z aktywami wprowadzanych do obrotu, dystrybuowanych i będących w wyłącznym posiadaniu inwestorów kwalifikowanych. Cofnięcie zezwolenia zostało szczegółowo omówione w art. 20, a w art. 21 określono procedurę zmiany dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów. W tytule III rozdział 2 określono zobowiązania dla emitentów tokenów powiązanych z aktywami. Stwierdzono w nim, że emitenci powinni działać uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie (art. 23). W rozdziale tym ustanowiono przepisy dotyczące publikacji dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów i ewentualnych materiałów marketingowych (art. 24) oraz przedstawiono wymogi dotyczące tych materiałów (art. 25). Ponadto nałożono na emitentów obowiązek stałego przekazywania informacji (art. 26) i wymóg ustanowienia procedury rozpatrywania skarg (art. 27). Muszą oni także spełniać inne wymogi, takie jak wymogi w zakresie przepisów dotyczących konfliktu interesów (art. 28), powiadamiania właściwego organu o zmianach w ich organie zarządzającym (art. 29), w zakresie zasad zarządzania (art. 30), funduszy własnych (art. 31), przepisów dotyczących rezerw aktywów zabezpieczających tokeny powiązane z aktywami (art. 32) oraz wymogów w zakresie przechowywania aktywów rezerwowych (art. 33). W art. 34 wyjaśniono, że emitent może inwestować aktywa rezerwowe jedynie w aktywa bezpieczne, o niskim ryzyku. W art. 35 nałożono też na emitentów tokenów powiązanych z aktywami wymóg ujawniania informacji o prawach przypisanych do tokenów powiązanych z aktywami, w tym wszelkich bezpośrednich roszczeniach wobec emitenta lub wobec rezerwy aktywów. W przypadku gdy emitent tokenów powiązanych z aktywami nie oferuje wszystkim posiadaczom tokenów powiązanych z aktywami bezpośrednich praw do wykupu lub roszczeń wobec emitenta lub aktywów rezerwowych, w art. 35 przewidziano minimalne prawa przysługujące posiadaczom takich tokenów powiązanych z aktywami. W art. 36 uniemożliwiono emitentom tokenów powiązanych z aktywami i dostawcom usług w zakresie kryptoaktywów oferowanie odsetek posiadaczom tokenów powiązanych z aktywami. W tytule III rozdział 4 określono przepisy dotyczące nabywania udziałów emitentów tokenów powiązanych z aktywami, przy czym w art. 37 szczegółowo opisano proces oceny planowanego nabycia, a w art. 38 zawartość takiej oceny. W tytule III rozdział 5 art. 39 określono kryteria stosowane przez EUNB podczas ustalania, czy dany token powiązany z aktywami jest znaczącym tokenem. Kryteria te są następujące: wielkość bazy klientów promotorów tokenów powiązanych z aktywami, wartość tokenów powiązanych z aktywami lub ich kapitalizacji rynkowej, liczba i wartość transakcji, wielkość rezerwy aktywów, znaczenie działalności transgranicznej emitenta oraz wzajemne powiązania z systemem finansowym. Ponadto w art. 39 uprawniono Komisję do przyjmowania aktów delegowanych w celu dalszego określenia okoliczności, w których tokeny powiązane z aktywami będą uznane za znaczące tokeny, oraz progów, jakie powinien przekraczać taki token, aby zostać uznanym za znaczący. W art. 39 zawarto niektóre minimalne progi, jakie powinny być w każdym przypadku respektowane w aktach delegowanych. W art. 40 szczegółowo przedstawiono możliwość klasyfikowania tokenów powiązanych z aktywami jako znaczących w momencie gdy dany emitent ubiega się o zezwolenie z własnej inicjatywy. W art. 41 zawarto wykaz dodatkowych obowiązków mających zastosowanie do emitentów znaczących tokenów powiązanych z aktywami, takich jak wymogi w zakresie dodatkowych funduszy własnych, polityki zarządzania płynnością i interoperacyjności. W tytule III rozdział 6 art. 42 zobowiązano emitenta do wprowadzenia procedury umożliwiającej uporządkowaną likwidację jego działalności. W tytule IV rozdział 1 opisano procedurę udzielania zezwolenia emitentowi tokenów będących pieniądzem elektronicznym. W art. 43 przewidziano zakaz przeprowadzania w Unii oferty publicznej jakichkolwiek tokenów będących pieniądzem elektronicznym lub dopuszczania takich tokenów do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami, jeżeli emitent nie otrzymał zezwolenia jako instytucja kredytowa lub jako „instytucja pieniądza elektronicznego” w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2009/110/WE. W art. 43 stwierdzono także, że „tokeny będące pieniądzem elektronicznym” uznaje się za pieniądz elektroniczny do celów dyrektywy 2009/110/WE. W art. 44 przedstawiono, w jaki sposób należy zapewnić posiadaczom tokenów będących pieniądzem elektronicznym możliwość roszczeń wobec emitenta: tokeny będące pieniądzem elektronicznym należy emitować według wartości nominalnej i w chwili otrzymania środków pieniężnych, a na wniosek posiadacza tokenów będących pieniądzem elektronicznym emitenci muszą umożliwiać posiadaczowi ich wykup w każdym czasie według wartości nominalnej. W art. 45 uniemożliwiono emitentom tokenów będących pieniądzem elektronicznym i dostawcom usług w zakresie kryptoaktywów oferowanie odsetek posiadaczom tokenów będących pieniądzem elektronicznym. W art. 46 i załączniku III określono wymogi w odniesieniu do dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów publikowanego w związku z emisją tokenów będących pieniądzem elektronicznym, na przykład: wymóg zawarcia opisu emitenta, szczegółowego opisu projektu emitenta, wskazania, czy dokument dotyczy oferty publicznej tokenów będących pieniądzem elektronicznym czy dopuszczenia takich tokenów do obrotu na platformie obrotu, a także zawarcia informacji na temat ryzyka związanego z emitentem pieniądza elektronicznego, tokenami będącymi pieniądzem elektronicznym i wdrożeniem ewentualnego projektu. W art. 47 zawarto przepis odnoszący się do odpowiedzialności związanej z dokumentem informacyjnym dotyczącym kryptoaktywów w odniesieniu do tokenów będących pieniądzem elektronicznym. W art. 48 określono wymogi w zakresie ewentualnych materiałów marketingowych wyprodukowanych w związku z ofertą tokenów będących pieniądzem elektronicznym, a w art. 49 stwierdzono, że wszelkie środki finansowe otrzymane przez emitenta w zamian za tokeny będące pieniądzem elektronicznym należy inwestować w aktywa denominowane w tej samej walucie, co waluta powiązana z danymi tokenami będącymi pieniądzem elektronicznym. W tytule IV rozdział 2 art. 50 stwierdzono, że EUNB powinien klasyfikować tokeny będące pieniądzem elektronicznym jako znaczące tokeny na podstanie kryteriów określonych w art. 39. W art. 51 szczegółowo przedstawiono możliwość klasyfikowania tokenów będących pieniądzem elektronicznym znaczących w momencie gdy dany emitent ubiega się o zezwolenie z własnej inicjatywy. W art. 52 zawarto wykaz dodatkowych obowiązków mające zastosowanie do znaczących tokenów będących pieniądzem elektronicznym. Emitenci znaczących tokenów będących pieniądzem elektronicznym muszą stosować art. 33 dotyczący przechowywania aktywów rezerwowych oraz art. 34 dotyczący inwestowania tych aktywów zamiast art. 7 dyrektywy 2009/110/WE, art. 41 ust. 1, 2 i 3 dotyczące wynagrodzenia, interoperacyjności i zarządzania płynnością, art. 41 ust. 4 zamiast art. 5 dyrektywy 2009/110/WE, a także art. 42 dotyczący uporządkowanej likwidacji ich działalności. W tytule V określono przepisy dotyczące zezwoleń i warunków działalności dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. W rozdziale 1 określono przepisy dotyczące zezwoleń (art. 53), szczegółowo opisano treść wniosku o udzielenie zezwolenia (art. 54), proces oceny wniosku (art. 55) oraz przedstawiono prawo właściwych organów do wycofania zezwolenia (art. 56). W rozdziale tym powierzono również ESMA zadanie ustanowienia rejestru wszystkich dostawców usług w zakresie kryptoaktywów (art. 57), który będzie ponadto zawierał informacje na temat dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów przekazane przez właściwe organy. W odniesieniu do transgranicznego świadczenia usług w zakresie kryptoaktywów w art. 58 określono szczegółowe informacje dotyczące transgranicznej działalności związanej z kryptoaktywami, jakie właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego powinien przekazać właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego, oraz sposób ich przekazania. W rozdziale 2 nałożono na wszystkich dostawców usług w zakresie kryptoaktywów wymogi, takie jak obowiązek uczciwego, rzetelnego i profesjonalnego działania (art. 59), wymogi w zakresie zabezpieczenia ostrożnościowego (art. 60 i załącznik IV), wymogi organizacyjne (art. 61), przepisy dotyczące przechowywania kryptoaktywów i środków finansowych klientów (art. 63), obowiązek ustanowienia procedury rozpatrywania skarg (art. 64), przepisy dotyczące konfliktu interesów (art. 65) oraz przepisy dotyczące outsourcingu (art. 66). W tytule V rozdział 3 określono wymogi w odniesieniu do konkretnych usług, tj.: przechowywania kryptoaktywów (art. 67), platform obrotu kryptoaktywami (art. 68), wymiany kryptoaktywów na walutę fiat lub inne kryptoaktywa (art. 69), wykonania zleceń (art. 70), subemisji kryptoaktywów (art. 71), przyjmowania i przekazywania zleceń w imieniu osób trzecich (art. 72) oraz doradztwa w zakresie kryptoaktywów (art. 73). W rozdziale 4 wyszczególniono przepisy dotyczące nabywania akcji dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. W tytule VI wprowadzono zakazy i wymogi mające na celu zapobieganie nadużyciom na rynku z wykorzystaniem kryptoaktywów. W art. 76 określono zakres przepisów dotyczących nadużyć na rynku. W art. 77 przedstawiono definicje pojęcia „informacja wewnętrzna” i wskazano, że emitent, którego kryptoaktywa zostały dopuszczone do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami, powinien ujawniać informacje wewnętrzne. W tytule tym zawarto także przepisy zakazujące wykorzystywania informacji wewnętrznych (art. 78), bezprawnego ujawniania informacji wewnętrznych (art. 79) oraz manipulacji na rynku (art. 80). W tytule VII przedstawiono szczegółowe informacje na temat uprawnień właściwych organów krajowych, EUNB i ESMA. W tytule VII rozdział 1 nałożono na państwa członkowskie obowiązek wyznaczenia co najmniej jednego właściwego organu do celów niniejszego rozporządzenia, w tym jednego właściwego organu wyznaczonego jako pojedynczy punkt kontaktowy (art. 81). W rozdziale 1 określono też szczegółowe przepisy dotyczące uprawnień właściwych organów krajowych (art. 82), współpracy między właściwymi organami (art. 83), współpracy właściwych organów z EUNB i ESMA (art. 84) lub współpracy właściwych organów z innymi organami (art. 85). Przedstawiono w nim również szczegółowo obowiązki państw członkowskich w zakresie powiadamiania (art. 86), przepisy dotyczące tajemnicy zawodowej (art. 87), ochrony danych (art. 88) oraz środków ostrożności, jakie mogą podjąć właściwe organy krajowe przyjmujących państw członkowskich (art. 89). W art. 90 określono przepisy dotyczące współpracy z państwami trzecimi, a w art. 91 wyjaśniono proces rozpatrywania skarg przez właściwe organy. W tytule VII rozdział 2 opisano szczegółowo sankcje administracyjne i środki, jakie właściwe organy mogą nałożyć (art. 92), sposób wykonywania przez nie ich uprawnień nadzorczych i uprawnień do nakładania kar (art. 93), prawo do odwołania (art. 94), publikację decyzji (art. 95), zgłaszanie kar do EUNB i ESMA (art. 96) oraz zgłaszanie naruszeń i ochronę osób zgłaszających takie naruszenia (art. 97). W tytule VII rozdział 3 określono szczegółowe przepisy dotyczące uprawnień i kompetencji EUNB związanych z nadzorem nad emitentami znaczących tokenów powiązanych z aktywami oraz znaczących tokenów będących pieniądzem elektronicznym, w tym obowiązków nadzorczych (art. 98), a w art. 99 wymieniono przepisy dotyczące kolegiów organów nadzoru dla emitentów znaczących tokenów powiązanych z aktywami. W skład kolegium wchodzą między innymi właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego, w którym wydano zezwolenie na emisję tokenów powiązanych z aktywami, EUNB, ESMA, właściwe organy sprawujące nadzór nad najistotniejszymi platformami obrotu kryptoaktywami, powiernikami kryptoaktywów, instytucjami kredytowymi itp., które świadczą usługi związane ze znaczącymi tokenami powiązanymi z aktywami, oraz EBC. W przypadku gdy emitent znaczących tokenów powiązanych z aktywami ma siedzibę w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, lub w przypadku gdy waluta inna niż euro jest włączona do aktywów rezerwowych, krajowy bank centralny tego państwa członkowskiego jest częścią kolegium. Właściwe organy nienależące do kolegium mogą zwrócić się do kolegium o przekazanie im wszelkich informacji istotnych dla wykonywania ich obowiązków nadzorczych. W art. 99 opisano również, w jaki sposób EUNB, we współpracy z ESMA i Europejskim Systemem Banków Centralnych, musi opracowywać projekty norm regulacyjnych w celu określenia najistotniejszych platform obrotu i powierników oraz szczegółowo przedstawiono praktyczne ustalenia w odniesieniu do kolegium.

Na podstawie art. 100 powierzono kolegium uprawnienie do wydawania niewiążących opinii. Opinie te mogą dotyczyć wymogu posiadania przez emitenta wyższej kwoty funduszy własnych, zmiany dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów, planowanego cofnięcia zezwolenia, planowanego porozumienia o wymianie informacji z organem nadzoru państwa trzeciego itp. Właściwe organy lub EUNB powinny należycie uwzględniać opinie kolegium, a w przypadku gdy nie zgadzają się z taką opinią, w tym z ewentualnymi zaleceniami, powinny zawrzeć w swojej ostatecznej decyzji wyjaśnienia dotyczące wszelkich istotnych odstępstw od tych opinii lub zaleceń. W art. 101 określono przepisy dotyczące kolegiów organów nadzoru dla emitentów znaczących tokenów będących pieniądzem elektronicznym, które to kolegia funkcjonują w taki sam sposób jak kolegia dla emitentów tokenów powiązanych z aktywami (dodatkowymi uczestnikami są między innymi właściwe organy większości istotnych instytucji płatniczych świadczących usługi płatnicze związane ze znaczącymi tokenami będącymi pieniądzem elektronicznym), a w art. 102 określono uprawnienia takich kolegiów do wydawania niewiążących opinii. W rozdziale 4 wyszczególniono uprawnienia i kompetencje EUNB w odniesieniu do emitentów znaczących tokenów powiązanych z aktywami oraz emitentów znaczących tokenów będących pieniądzem elektronicznym. Zawarto w nim przepisy dotyczące następujących aspektów: prawnicza tajemnica zawodowa (art. 103), wniosek o informacje (art. 104), ogólne uprawnienia do prowadzenia dochodzeń (art. 105), kontrole na miejscu (art. 106), wymiana informacji (art. 107), porozumienie o wymianie informacji z państwami trzecimi (art. 108), ujawnianie informacji państwom trzecim (art. 109) oraz współpraca z innymi organami (art. 110). W art. 111 poruszono kwestię obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, a w art. 112 omówiono środki nadzorcze, jakimi dysponuje EUNB. W art. 113 szczegółowo omówiono sankcje administracyjne i inne środki, w szczególności grzywny, a w kolejnych artykułach uregulowano kwestie okresowych kar pieniężnych (art. 114), powiadamiania o grzywnach oraz charakteru i egzekucji grzywien (art. 115), a także odpowiednich przepisów proceduralnych dotyczących stosowania środków nadzorczych i nakładania grzywien (art. 116). W art. 117 i 118 określono wymogi dotyczące, odpowiednio, zapoznania się ze stanowiskiem osób objętych postępowaniem i nieograniczonego prawa Trybunału Sprawiedliwości do orzekania w sprawie decyzji EUNB. Zgodnie z art. 119 EUNB powinien mieć możliwość pobierania od emitentów znaczących tokenów powiązanych z aktywami i emitentów znaczących tokenów będących pieniądzem elektronicznym opłaty zgodnie z aktem delegowanym przyjętym na podstawie rozporządzenia, którego dotyczy wniosek. W art. 120 przyznano EUNB uprawnienia do przekazywania w stosownych przypadkach poszczególnych zadań nadzorczych właściwym organom w celu zapewnienia odpowiedniego nadzoru nad emitentem znaczącego tokena powiązanego z aktywami lub emitentem znaczącego tokena będącego pieniądzem elektronicznym. Tytuł VIII dotyczy wykonania przekazanych uprawnień w celu przyjęcia aktów delegowanych Komisji. Wniosek dotyczący rozporządzenia zawiera uprawnienia Komisji do przyjmowania aktów delegowanych określających pewne szczegółowe informacje, wymogi i ustalenia określone w rozporządzeniu (art. 121). Tytuł IX obejmuje przepisy przejściowe i przepisy końcowe, w tym zobowiązanie Komisji do opracowania sprawozdania zawierającego ocenę skutków rozporządzenia (art. 122). Środki przejściowe obejmujące zasadę praw nabytych w odniesieniu do kryptoaktywów emitowanych przed wejściem w życie rozporządzenia, którego dotyczy niniejszy wniosek, z wyjątkiem tokenów powiązanych z aktywami i tokenów będących pieniądzem elektronicznym, wymieniono w art. 123. Art. 124 zmieniono dyrektywę o ochronie sygnalistów (dyrektywę (UE) 2019/1937), dodając do niej niniejsze rozporządzenie, a w art. 125 wyszczególniono, że zmiana ta musi być transponowana do prawa krajowego w ciągu 12 miesięcy po wejściu w życie rozporządzenia, którego dotyczy niniejszy wniosek. Art. 126 wskazano, że rozporządzenie, którego dotyczy niniejszy wniosek, ma być stosowane po upływie 18 miesięcy od jego wejścia w życie, z wyjątkiem przepisów dotyczących tokenów będących pieniądzem elektronicznym i tokenów powiązanych z aktywami, które mają być stosowane od dnia wejścia w życie rozporządzenia, którego dotyczy niniejszy wniosek. 2020/0265 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie rynków kryptoaktywów i zmieniające dyrektywę (UE) 2019/1937 (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Komunikat Komisji w sprawie strategii w zakresie finansów cyfrowych ma na celu zapewnienie, aby unijne przepisy dotyczące usług finansowych były skrojone na miarę epoki cyfrowej, a także przyczynia się do utworzenia gospodarki gotowej na przyszłość, która będzie przynosić korzyści obywatelom, w tym poprzez umożliwienie korzystania z innowacyjnych technologii. Opracowywanie i promowanie wykorzystania przełomowych technologii w sektorze finansowym, w tym technologii blockchain i technologii rozproszonego rejestru (DLT), leży w stwierdzonym i potwierdzonym interesie politycznym Unii. (2)W sektorze finansowym jednym z najważniejszych zastosowań DLT są kryptoaktywa. Kryptoaktywa są cyfrowymi przedstawieniami wartości lub praw, które mają potencjał do tego, by zapewnić znaczne korzyści zarówno dla uczestników rynku, jak i konsumentów. Emisje kryptoaktywów usprawniają procesy pozyskiwania kapitału i zwiększają konkurencję, dzięki czemu mogą umożliwić tańsze, mniej obciążające i bardziej sprzyjające włączeniu finansowanie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP). Tokeny płatnicze wykorzystywane jako środek płatniczy mogą stwarzać możliwości, jeśli chodzi o realizowanie płatności w sposób tańszy, szybszy i wydajniejszy, w szczególności w wymiarze transgranicznym, poprzez ograniczenie liczby pośredników.

(3)Niektóre kryptoaktywa kwalifikują się jako instrumenty finansowe zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE. Większość kryptoaktywów nie jest jednak objęta unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych. Nie istnieją żadne przepisy dotyczące usług związanych z kryptoaktywami, w tym funkcjonowania platform obrotu kryptoaktywami, usługi wymiany kryptoaktywów na walutę fiat lub inne kryptoaktywa, czy też przechowywania kryptoaktywów. Brak takich przepisów naraża posiadaczy kryptoaktywów na ryzyko, w szczególności w obszarach nieobjętych przepisami dotyczącymi ochrony konsumentów. Brak takich przepisów może również powodować znaczne zagrożenie dla integralności rynku wtórnego kryptoaktywów, w tym zagrożenie manipulacji na rynku. Aby przeciwdziałać tym zagrożeniom, niektóre państwa członkowskie wprowadziły szczegółowe przepisy dotyczące wszystkich – lub części – kryptoaktywów, które nie są objęte unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych. Inne państwa członkowskie rozważają ustanowienie prawa w tym obszarze. (4)Brak ogólnych ram unijnych dotyczących kryptoaktywów może prowadzić do braku zaufania użytkowników do tych aktywów, co zahamuje rozwój rynku tych aktywów i może skutkować utratą możliwości w zakresie innowacyjnych usług cyfrowych, alternatywnych instrumentów płatniczych lub nowych źródeł finansowania dla przedsiębiorstw unijnych. Ponadto przedsiębiorstwa wykorzystujące kryptoaktywa nie będą miały pewności prawa co do tego, w jaki sposób ich kryptoaktywa będą traktowane w poszczególnych państwach członkowskich, co zaszkodzi ich działaniom na rzecz wykorzystania kryptoaktywów do celów opracowania innowacji cyfrowych. Brak ogólnych unijnych ram prawnych dotyczących kryptoaktywów może również prowadzić do fragmentacji regulacyjnej, która zakłóci konkurencję na jednolitym rynku, utrudni dostawcom usług w zakresie kryptoaktywów zwiększenie skali działalności w wymiarze transgranicznym i doprowadzi do arbitrażu regulacyjnego. Rynek kryptoaktywów nadal jest stosunkowo niewielki i nie stanowi jeszcze zagrożenia dla stabilności finansowej. Jest jednak prawdopodobne, że pewna podgrupa kryptoaktywów, które z założenia mają charakteryzować się stabilnością ceny wynikającą z powiązania ich wartości z konkretnym aktywem lub koszykiem aktywów, może zostać szeroko przyjęta przez konsumentów. Ich rozwój może wiązać się z kolejnymi wyzwaniami dla stabilności finansowej, transformacji polityki pieniężnej czy suwerenności monetarnej. (5)Niezbędne jest zatem określenie na szczeblu unijnym specjalnych zharmonizowanych ram, które zapewnią szczegółowe przepisy dotyczące kryptoaktywów i powiązanych działań i usług, a także pozwolą wyjaśnić mające zastosowanie ramy prawne. Takie zharmonizowane ramy powinny również obejmować usługi związane z kryptoaktywami, które nie są jeszcze objęte unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych. Takie ramy powinny służyć wspieraniu innowacji i uczciwej konkurencji, a jednocześnie zapewniać wysoki poziom ochrony konsumentów i integralności rynku kryptoaktywów. Jasne ramy powinny umożliwić dostawcom usług w zakresie kryptoaktywów zwiększenie skali ich działalności w wymiarze transgranicznym oraz ułatwić im dostęp do usług bankowych, aby mogli sprawniej prowadzić swoją działalność. Powinny one także zapewnić stabilność finansową i przeciwdziałać zagrożeniom dla polityki pieniężnej, jakie mogą stwarzać kryptoaktywa mające charakteryzować się stabilnością ceny poprzez odniesienie do waluty, aktywa lub koszyka aktywów. Zwiększając poziom ochrony konsumentów, integralności rynku i stabilności finansowej poprzez regulację ofert publicznych kryptoaktywów lub usług związanych z takimi kryptoaktywami, unijne ramy prawne dotyczące rynków kryptoaktywów nie powinny regulować technologii bazowej i powinny umożliwiać korzystanie z rozproszonych rejestrów zarówno bez zezwolenia, jak i na podstawie zezwolenia. (6)Unijne przepisy dotyczące usług finansowych nie powinny faworyzować jednej konkretnej technologii. Kryptoaktywa, które kwalifikują się jako „instrumenty finansowe” zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE, powinny zatem w dalszym ciągu być regulowane na podstawie ogólnych obowiązujących przepisów unijnych, w tym na podstawie dyrektywy 2014/65/UE, niezależnie od technologii wykorzystywanej do ich emisji lub do ich transferu. (7)Kryptoaktywa emitowane przez banki centralne działające w charakterze władz monetarnych lub przez inne organy publiczne nie powinny podlegać unijnym ramom dotyczącym kryptoaktywów, podobnie jak usługi związane z kryptoaktywami świadczone przez takie banki centralne lub inne organy publiczne. (8)Wszelkie przyjęte przepisy w obszarze kryptoaktywów powinny być szczegółowe, dostosowane do przyszłych wyzwań i powinny być w stanie dotrzymać kroku innowacjom i postępowi technicznemu. W związku z tym należy opracować możliwie szerokie definicje terminów „kryptoaktywa” i „technologia rozproszonego rejestru”, aby obejmowały one wszystkie rodzaje kryptoaktywów nieobjętych obecnie zakresem unijnych przepisów dotyczących usług finansowych. Przepisy te powinny także przyczyniać się do osiągnięcia celu, jakim jest przeciwdziałanie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Definicja „kryptoaktywów” powinna zatem odpowiadać definicji „wirtualnych aktywów” określonej w zaleceniach Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF). Z tego samego powodu ewentualny wykaz usług w zakresie kryptoaktywów powinien obejmować usługi w zakresie wirtualnych aktywów, które mogą budzić obawy związane z praniem pieniędzy i zostały określone jako takie przez FATF. (9)Należy odróżnić trzy podkategorie kryptoaktywów, które powinny podlegać bardziej szczegółowym wymogom. Na pierwszą podkategorię składają się kryptoaktywa, które mają zapewnić dostęp cyfrowy do danego towaru lub usługi, dostępne w technologii rozproszonego rejestru, akceptowane wyłącznie przez emitenta tych tokenów („tokeny użytkowe”). Takie „tokeny użytkowe” służą celom innym niż finansowe, związanym z funkcjonowaniem platformy cyfrowej i usług cyfrowych, i powinny być uznawane za szczególny rodzaj kryptoaktywów. Drugą podkategorią kryptoaktywów są „tokeny powiązane z aktywami”. Takie tokeny powiązane z aktywami mają utrzymywać stabilną wartość dzięki temu, że są powiązane z szeregiem walut będących prawnymi środkami płatniczymi, z co najmniej jednym towarem, z co najmniej jednym kryptoaktywem lub koszykiem takich aktywów. Zapewnienie stabilnej wartości takich tokenów powiązanych z aktywami sprawia, że często są wykorzystywane przez posiadaczy jako środek płatniczy w celu nabycia towarów i usług oraz jako środek przechowywania wartości. Trzecią podkategorią kryptoaktywów są kryptoaktywa, które przede wszystkim mają służyć jako środek płatniczy i których wartość ma być stabilna dzięki temu, że są one powiązane z tylko jedną walutą fiat. Takie kryptoaktywa pełnią funkcję bardzo podobną do tej, jaką pełni pieniądz elektroniczny zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 2 dyrektywy 2009/110/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Podobnie jak pieniądz elektroniczny takie kryptoaktywa są elektronicznym substytutem monet i banknotów, służącym dokonywaniu płatności. Takie kryptoaktywa definiuje się jako „tokeny będące pieniądzem elektronicznym” lub „tokeny będące e-pieniądzem”. (10)Mimo podobieństw pieniądz elektroniczny i kryptoaktywa, które są powiązane z jedną walutą fiat, różnią się od siebie w pewnych zasadniczych kwestiach. Posiadaczom pieniądza elektronicznego zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 2 dyrektywy 2009/110/WE zawsze przysługuje prawo do roszczenia wobec instytucji pieniądza elektronicznego oraz prawo umowne do wykupu ich pieniądza elektronicznego w każdym czasie w walucie fiat będącej prawnym środkiem płatniczym, według wartości nominalnej tej waluty. Z kolei posiadaczom niektórych kryptoaktywów, które są powiązane z jedną walutą fiat będącą prawnym środkiem płatniczym, nie przysługuje takie prawo do roszczenia wobec emitenta takich aktywów, a kryptoaktywa te mogą nie być objęte zakresem dyrektywy 2009/110/WE. W przypadku innych kryptoaktywów, które są powiązane z jedną walutą fiat, nie przysługuje prawo do roszczenia według wartości nominalnej waluty, z którą te aktywa są powiązane, lub okres wykupu jest ograniczony. Fakt, że posiadaczom takich kryptoaktywów nie przysługuje prawo do roszczenia wobec emitenta takich aktywów lub że takie roszczenie nie przysługuje według wartości nominalnej waluty, z którą te kryptoaktywa są powiązane, może podważyć zaufanie użytkowników wobec tych kryptoaktywów. Aby uniknąć obchodzenia przepisów określonych w dyrektywie 2009/110/WE, ewentualna definicja „tokenów będących pieniądzem elektronicznym” powinna być możliwie szeroka, aby obejmowała wszystkie rodzaje kryptoaktywów powiązanych z jedną walutą fiat będącą prawnym środkiem płatniczym. Aby uniknąć arbitrażu regulacyjnego, należy ustanowić rygorystyczne warunki w odniesieniu do emisji tokenów będących pieniądzem elektronicznym, w tym obowiązek, aby takie tokeny będące pieniądzem elektronicznym były emitowane albo przez instytucję kredytową zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013, albo przez instytucję pieniądza elektronicznego uprawnioną na podstawie dyrektywy 2009/110/WE. Z tego samego powodu emitenci takich tokenów będących pieniądzem elektronicznym powinni także zapewnić użytkownikom takich tokenów możliwość wykupu ich tokenów w każdym czasie w walucie powiązanej z tymi tokenami według wartości nominalnej. Ponieważ tokeny będące pieniądzem elektronicznym są też kryptoaktywami i mogą także nieść ze sobą nowe wyzwania dla ochrony konsumentów i integralności rynku, one także powinny podlegać przepisom określonym w niniejszym rozporządzeniu w celu sprostania takim wyzwaniom dla ochrony konsumentów i integralności rynku. (11)Biorąc pod uwagę poszczególne zagrożenia i możliwości, z jakimi wiążą się kryptoaktywa, niezbędne jest ustanowienie przepisów dotyczących emitentów kryptoaktywów, rozumianych jako jakakolwiek osoba prawna dokonująca oferty publicznej jakiegokolwiek rodzaju kryptoaktywów lub ubiegająca się o dopuszczenie takich kryptoaktywów do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami. (12)Należy koniecznie określić przepisy szczegółowe dotyczące podmiotów, które świadczą usługi związane z kryptoaktywami. Na pierwszą kategorię takich usług składają się: zapewnianie prowadzenia platformy obrotu kryptoaktywami, wymiana kryptoaktywów na walutę fiat będącą prawnym środkiem płatniczym lub na inne kryptoaktywa poprzez zawieranie transakcji na własny rachunek, a także usługa polegająca na przechowywaniu kryptoaktywów i zarządzaniu nimi lub sprawowanie kontroli nad środkami dostępu do takich aktywów w imieniu osób trzecich. Drugą kategorią takich usług jest subemisja kryptoaktywów, przyjmowanie lub przekazywanie zleceń związanych z kryptoaktywami, wykonywanie zleceń związanych z kryptoaktywami w imieniu osób trzecich. Każdą osobę, która profesjonalnie świadczy takie usługi w zakresie kryptoaktywów, należy uznawać za „dostawcę usług w zakresie kryptoaktywów”. (13)Aby zapewnić odpowiednie monitorowanie wszystkich ofert publicznych kryptoaktywów innych niż tokeny powiązane z aktywami lub tokeny będące pieniądzem elektronicznym w Unii lub wszystkich dopuszczeń takich kryptoaktywów do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami oraz nadzór nad takimi kryptoaktywami lub dopuszczeniami przez właściwy organ, każdy emitent kryptoaktywów powinien być osobą prawną. (14)W celu zapewnienia ochrony konsumentów należy informować potencjalnych nabywców kryptoaktywów na temat specyfiki i funkcji kryptoaktywów, które zamierzają nabyć, a także zagrożeń, jakie te kryptoaktywa ze sobą niosą. Dokonując oferty publicznej kryptoaktywów w Unii lub ubiegając się o dopuszczenie kryptoaktywów do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami, emitenci kryptoaktywów powinni przygotować, przekazać swojemu właściwemu organowi i opublikować dokument informacyjny („dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów”) zawierający obowiązkowe informacje, jakie należy ujawnić. Ten dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów powinien zawierać ogólne informacje na temat emitenta, projektu, jaki ma być realizowany z wykorzystaniem pozyskanego kapitału, oferty publicznej kryptoaktywów lub ich dopuszczenia do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami, praw i obowiązków związanych z kryptoaktywami, technologii bazowej wykorzystywanej do takich aktywów, a także powiązanego ryzyka. Aby zapewnić sprawiedliwe i niedyskryminujące traktowanie posiadaczy kryptoaktywów, informacje zawarte w dokumencie informacyjnym dotyczącego kryptoaktywów, a w stosownych przypadkach także we wszelkich materiałach marketingowych dotyczących oferty publicznej, powinny być rzetelne, jasne i niewprowadzające w błąd. (15)W celu zapewnienia proporcjonalnego podejścia wymogi opracowania i opublikowania dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów nie powinny mieć zastosowania do ofert kryptoaktywów innych niż tokeny powiązane z aktywami lub tokeny będące pieniądzem elektronicznym, które są oferowane nieodpłatnie, lub ofert kryptoaktywów, które są oferowane wyłącznie inwestorom kwalifikowanym zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 i których posiadaczami mogą być jedynie tacy inwestorzy kwalifikowani, lub takich, które w poszczególnych państwach członkowskich są oferowane niewielkiej liczbie osób, lub takich, które są unikalne i nie są zamienne z innymi kryptoaktywami. (16)Nie należy nakładać nadmiernych obciążeń administracyjnych na małe i średnie przedsiębiorstwa oraz przedsiębiorstwa typu start-up. Oferty publiczne kryptoaktywów w Unii, które nie przekraczają odpowiedniego progu zagregowanego w okresie 12 miesięcy, należy zatem zwolnić z obowiązku przygotowywania dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów. Do takich ofert publicznych, w których zachodzą relacje między przedsiębiorcami i konsumentami, w dalszym ciągu ma jednak zastosowanie horyzontalne prawodawstwo UE zapewniające ochronę konsumentów, takie jak dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE, dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady lub dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w tym wszelkie obowiązki w zakresie informowania przewidziane w tym prawodawstwie. (17)W przypadku gdy oferta publiczna dotyczy tokenów użytkowych w odniesieniu do usługi, która nie jest jeszcze realizowana, czas trwania oferty publicznej opisany w dokumencie informacyjnym dotyczącym kryptoaktywów nie powinien być dłuższy niż dwanaście miesięcy. Takie ograniczenie czasu trwania oferty publicznej pozostaje bez związku z momentem, w którym dany produkt lub dana usługa stają się faktycznie operacyjne i mogą być wykorzystane przez posiadacza tokena użytkowego po zakończeniu oferty publicznej. (18)Aby umożliwić nadzór, przed jakąkolwiek ofertą publiczną kryptoaktywów w Unii lub przed dopuszczeniem tych kryptoaktywów do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami emitenci kryptoaktywów powinni przekazać swój dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów, a w stosownych przypadkach także swoje materiały marketingowe właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym mają swoją siedzibę statutową lub swój oddział. Emitenci kryptoaktywów mający siedzibę w państwie trzecim powinni przekazać swój dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów, a w stosownych przypadkach także swoje materiały marketingowe właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym zamierzają oferować kryptoaktywa lub w którym ubiegają się o dopuszczenie kryptoaktywów do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami. (19)Należy unikać nadmiernych obciążeń administracyjnych. W związku z tym nie należy wymagać zatwierdzenia dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów przez właściwe organy przed jej opublikowaniem. Po jej opublikowaniu właściwe organy powinny jednak być uprawnione do żądania zawarcia dodatkowych informacji w dokumencie informacyjnym dotyczącym kryptoaktywów, a w stosownych przypadkach także w materiałach marketingowych. (20)Właściwe organy powinny mieć możliwość zawieszenia lub zakazania oferty publicznej kryptoaktywów lub dopuszczenia takich kryptoaktywów do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami w przypadku gdy dana oferta publiczna lub dane dopuszczenie do obrotu nie spełniają mających zastosowanie wymogów. Właściwe organy powinny też być uprawnione do publikowania ostrzeżenia przed emitentem, który nie spełnia tych wymogów, na jego stronie internetowej albo w formie komunikatu prasowego. (21)Dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów, a w stosownych przypadkach także materiały marketingowe, które zostały należycie zgłoszone właściwemu organowi, należy opublikować, po czym należy zezwolić emitentom kryptoaktywów oferowanie ich kryptoaktywów w całej Unii oraz ubieganie się o dopuszczenie takich kryptoaktywów do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami. (22)W celu zapewnienia dodatkowej ochrony konsumentów należy przyznać konsumentom, którzy nabywają kryptoaktywa inne niż tokeny powiązane z aktywami lub tokeny będące pieniądzem elektronicznym bezpośrednio od emitenta lub od dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów, dokonujących subemisji kryptoaktywów w imieniu emitenta, prawo do wycofania zgody przez określony czas po nabyciu tych kryptoaktywów. Aby zapewnić sprawną finalizację oferty publicznej kryptoaktywów, w której przypadku emitent ustalił ograniczenie czasowe, konsument nie powinien korzystać z prawa do wycofania zgody po zakończeniu okresu subskrypcji. Ponadto prawo do wycofania zgody nie powinno mieć zastosowania w przypadku dopuszczenia kryptoaktywów innych niż tokeny powiązane z aktywami lub tokeny będące pieniądzem elektronicznym do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami, ponieważ w takim przypadku cena takich kryptoaktywów zależeć będzie od wahań na rynku kryptoaktywów.

(23)Wszyscy emitenci kryptoaktywów innych niż tokeny powiązane z aktywami lub tokeny będące pieniądzem elektronicznym, również ci zwolnieni z obowiązku opublikowania dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów, powinni działać uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie, przekazywać posiadaczom kryptoaktywów rzetelne, jasne i prawdziwe informacje, identyfikować i ujawniać konflikty interesów, a także zapobiegać im i zarządzać nimi oraz wprowadzać skuteczne rozwiązania administracyjne w celu zapewnienia, aby ich systemy i protokoły bezpieczeństwa spełniały normy unijne. Aby wspomóc właściwe organy w realizacji ich zadań nadzorczych, Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA), w ścisłej współpracy z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego (EUNB), powinien być zobowiązany do opublikowania wytycznych dotyczących takich systemów i protokołów bezpieczeństwa w celu dalszego wyjaśnienia wspomnianych norm unijnych. (24)W celu zapewnienia dodatkowej ochrony posiadaczy kryptoaktywów do emitentów kryptoaktywów i ich organów zarządzających powinny mieć zastosowanie przepisy dotyczące odpowiedzialności cywilnej za informacje przekazywane do wiadomości publicznej w dokumencie informacyjnym dotyczącym kryptoaktywów. (25)Tokeny powiązane z aktywami mają utrzymać stabilną wartość dzięki powiązaniu z szeregiem walut fiat, z co najmniej jednym towarem, z co najmniej jednym kryptoaktywem lub koszykiem takich aktywów. W związku z tym mogą być szeroko wykorzystywane przez użytkowników do przenoszenia wartości lub jako środek płatniczy i tym samym mogą nieść ze sobą większe zagrożenia dla ochrony konsumentów i integralności rynku niż inne kryptoaktywa. Emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni zatem podlegać bardziej rygorystycznym wymogom niż emitenci innych kryptoaktywów. (26)Za tokeny powiązane z aktywami nie należy uznawać tak zwanych algorytmicznych stabilnych kryptowalut, które mają utrzymywać stabilną wartość dzięki wykorzystaniu protokołów umożliwiających zwiększenie lub zmniejszenie podaży takich kryptoaktywów w odpowiedzi na zmiany zapotrzebowania, pod warunkiem że nie mają one utrzymać stabilnej wartości dzięki powiązaniu z co najmniej jednym innym aktywem. (27)Aby zapewnić odpowiedni nadzór nad ofertami publicznymi tokenów powiązanych z aktywami oraz ich odpowiednie monitorowanie, emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni mieć swoją siedzibę statutową w Unii. (28)Oferty publiczne tokenów powiązanych z aktywami w Unii lub ubieganie się o dopuszczenie takich kryptoaktywów do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami powinno być możliwe jedynie w przypadku gdy właściwy organ udzielił odpowiedniego zezwolenia emitentowi takich kryptoaktywów i zatwierdził dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów opracowaną w odniesieniu do takich kryptoaktywów. Wymóg dotyczący zezwolenia nie powinien jednak mieć zastosowania w przypadku gdy tokeny powiązane z aktywami są oferowane jedynie inwestorom kwalifikowanym lub gdy oferta publiczna tokenów powiązanych z aktywami jest poniżej określonego progu. Instytucje kredytowe uprawnione na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE nie powinny potrzebować odrębnego zezwolenia na mocy niniejszego rozporządzenia, aby emitować tokeny powiązane z aktywami. W takich przypadkach w dalszym ciągu należy wymagać, aby emitent takich tokenów powiązanych z aktywami przygotował dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów w celu przekazania nabywcom informacji na temat specyfiki takich tokenów powiązanych z aktywami oraz zagrożeń, jakie ze sobą niosą, a także aby przed opublikowaniem dokumentu informacyjnego dotyczącego kryptoaktywów zgłaszał go swojemu odpowiedniemu właściwemu organowi. (29)Właściwy organ powinien odmówić udzielenia zezwolenia w przypadku gdy model biznesowy potencjalnego emitenta tokenów powiązanych z aktywami może stanowić poważne zagrożenie dla stabilności finansowej, transmisji polityki pieniężnej i suwerenności monetarnej. Przed udzieleniem zezwolenia lub podjęciem decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia właściwy organ powinien skonsultować się z EUNB i ESMA – a w przypadku gdy tokeny powiązane z aktywami są powiązane z walutami unijnymi – także z Europejskim Bankiem Centralnym (EBC) oraz krajowym bankiem centralnym emitującym takie waluty. EUNB, ESMA oraz – w stosownych przypadkach – EBC i krajowy bank centralny powinny przekazać właściwemu organowi niewiążącą opinię na temat wniosku potencjalnego emitenta. W przypadku udzielenia zezwolenia potencjalnemu emitentowi tokenów powiązanych z aktywami właściwy organ powinien także zatwierdzić dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów przygotowaną przez ten podmiot. Zezwolenie udzielone przez właściwy organ powinno być ważne w całej Unii i powinno umożliwiać emitentowi tokenów powiązanych z aktywami oferowanie takich kryptoaktywów na jednolitym rynku oraz ubieganie się o dopuszczenie do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami. W ten sam sposób również dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów powinien być ważny w całej Unii bez możliwości nakładania dodatkowych wymogów przez państwa członkowskie. (30)W celu zapewnienia ochrony konsumentów emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni zawsze przekazywać posiadaczom tokenów powiązanych z aktywami jasne, rzetelne i niewprowadzające w błąd informacje. Dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów przygotowana w odniesieniu do tokenów powiązanych z aktywami powinna zawierać informacje na temat mechanizmu stabilizacji, polityki inwestycyjnej dotyczącej aktywów rezerwowych, rozwiązań w zakresie przechowywania aktywów rezerwowych oraz praw przysługujących posiadaczom. W przypadku gdy emitenci tokenów powiązanych z aktywami nie oferują wszystkim posiadaczom takich tokenów powiązanych z aktywami bezpośredniego prawa do roszczenia lub prawa do wykupu aktywów rezerwowych, dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów przygotowany w odniesieniu do tokenów powiązanych z aktywami powinien zawierać jasne i jednoznaczne ostrzeżenie o tym fakcie. materiały marketingowe emitenta tokenów powiązanych z aktywami również powinny zawierać takie oświadczenie, jeżeli emitent nie oferuje wszystkim posiadaczom tokenów powiązanych z aktywami takich bezpośrednich praw. (31)Oprócz informacji zawartych w dokumencie informacyjnym dotyczącym kryptoaktywów emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni także przekazywać posiadaczom takich tokenów bieżące informacje. W szczególności co najmniej raz w miesiącu powinni publikować na swojej stronie internetowej informacje na temat liczby tokenów powiązanych z aktywami będących w obiegu oraz wartości i struktury aktywów rezerwowych. Emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni również ujawniać wszelkie wydarzenia, które mogą mieć znaczący wpływ na wartość tokenów powiązanych z aktywami lub na aktywa rezerwowe, niezależnie od tego, czy takie kryptoaktywa zostały dopuszczone do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami. (32)W celu zapewnienia ochrony konsumentów emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni zawsze działać uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie oraz w najlepszym interesie posiadaczy tokenów powiązanych z aktywami. Emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni też wprowadzić jasną procedurę rozpatrywania skarg zgłaszanych przez posiadaczy kryptoaktywów. (33)Emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni wprowadzić politykę służącą identyfikowaniu konfliktów interesów, jakie mogą pojawić się w ich relacjach z członkami ich organu zarządzającego, ich udziałowcami, klientami lub zewnętrznymi dostawcami usług, zarządzaniu takimi konfliktami i ewentualnie ujawnianiu takich konfliktów. (34)Emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni stosować solidne zasady zarządzania obejmujące jasną strukturę organizacyjną z dobrze określonymi, przejrzystymi i spójnymi obszarami odpowiedzialności oraz skuteczne procesy służące rozpoznawaniu ryzyka, na jakie są oni narażeni, zarządzaniu tym ryzykiem, monitorowaniu i zgłaszaniu tego ryzyka. Organ zarządzający takiego emitenta oraz jego udziałowcy powinni cieszyć się nieposzlakowaną opinią i dysponować odpowiednią wiedzą ekspercką, a także mieć odpowiednie kompetencje i reputację do tego, aby przeciwdziałać praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni wykorzystywać zasoby proporcjonalne do skali swojej działalności i powinni zawsze zapewniać ciągłość i regularność w wykonywaniu swojej działalności. W tym celu emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni ustanowić politykę ciągłości działania mającą na celu zapewnienie nieprzerwanej realizacji ich podstawowych działań w obszarze płatności w przypadku zakłóceń w ich systemach i procedurach. Emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni również wprowadzić skuteczny mechanizm kontroli wewnętrznej i oceny ryzyka, a także system gwarantujący integralność i poufność otrzymywanych informacji. (35)Emitenci tokenów powiązanych z aktywami zwykle znajdują się w centrum sieci podmiotów, które zapewniają emisje takich kryptoaktywów, ich przenoszenie i dystrybucję na rzecz posiadaczy. W związku z tym należy nałożyć na emitentów tokenów powiązanych z aktywami wymóg, aby uzgodnili z takimi podmiotami zewnętrznymi odpowiednie warunki umowne mające na celu zapewnienie mechanizmu stabilizacji i inwestowania aktywów rezerwowych zabezpieczających wartość tokenów, przechowywanie takich aktywów rezerwowych oraz, w stosownych przypadkach, dystrybucję publiczną tokenów powiązanych z aktywami, a także utrzymywali te warunki umowne. (36)W celu ograniczenia zagrożenia dla stabilności finansowej szerszego systemu finansowego emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni podlegać wymogom kapitałowym. Takie wymogi kapitałowe powinny być proporcjonalne do wielkości emisji tokenów powiązanych z aktywami, a w związku z tym należy je obliczyć jako wartość procentową rezerwy aktywów zabezpieczających wartość tokenów powiązanych z aktywami. Właściwe organy powinny jednak mieć możliwość zwiększenia lub zmniejszenia wymogu dotyczącego kwoty funduszy własnych wymaganych na podstawie między innymi ewaluacji mechanizmu oceny ryzyka emitenta, jakości i wahań wartości aktywów znajdujących się w rezerwie zabezpieczającej tokeny powiązane z aktywami lub zagregowanej wartości i liczby tokenów powiązanych z aktywami. (37)W celu ustabilizowania wartości oferowanych tokenów powiązanych z aktywami emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni każdorazowo ustanowić i utrzymywać rezerwę aktywów zabezpieczających te kryptoaktywa. Emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni zapewnić ostrożne zarządzanie takimi tokenami powiązanymi z aktywami, a w szczególności powinni zapewnić, aby tworzeniu i niszczeniu tokenów powiązanych z aktywami zawsze towarzyszyło odpowiadające zwiększenie lub zmniejszenie rezerwy aktywów oraz aby takie zwiększenie lub zmniejszenie było odpowiednio zarządzane w celu uniknięcia negatywnego wpływu na rynek aktywów rezerwowych. W związku z tym emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni ustanowić, utrzymywać i szczegółowo opisać polityki, które określają między innymi strukturę aktywów rezerwowych, kompleksową ocenę ryzyka związanego z aktywami rezerwowymi, procedurę tworzenia i niszczenia tokenów powiązanych z aktywami, procedurę nabywania i wykupu tokenów powiązanych z aktywami w zamian za aktywa rezerwowe oraz, w przypadku inwestowania aktywów rezerwowych, przyjętą przez emitenta politykę inwestycyjną. (38)Aby zapobiec ryzyku poniesienia strat, jakie niosą ze sobą tokeny powiązane z aktywami, oraz aby utrzymać wartość tych aktywów, emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni wprowadzić odpowiednią politykę dotyczącą przechowywania aktywów rezerwowych. Polityka ta powinna zapewnić, aby aktywa rezerwowe były każdorazowo całkowicie wydzielone od własnych aktywów emitenta, aby aktywa rezerwowe nie były obciążone ani oddane w zastaw jako zabezpieczenie oraz aby emitent tokenów powiązanych z aktywami miał szybki dostęp do tych aktywów rezerwowych. Aktywa rezerwowe, w zależności od ich rodzaju, powinna przechowywać albo instytucja kredytowa w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 575/2013, albo dostawca usług w zakresie kryptoaktywów, któremu udzielono zezwolenia. Instytucje kredytowe lub dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów, którzy przechowują aktywa rezerwowe zabezpieczające tokeny powiązane z aktywami, powinni ponosić odpowiedzialność za utratę takich aktywów rezerwowych przed emitentem lub posiadaczem tokenów powiązanych z aktywami, chyba że udowodnią, że taka utrata nastąpiła w wyniku wydarzeń zewnętrznych poza ich kontrolą. (39)W celu zapewnienia ochrony posiadaczy tokenów powiązanych z aktywami przed spadkiem wartości aktywów zabezpieczających wartość tokenów emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni inwestować aktywa rezerwowe w bezpieczne aktywa o niskim ryzyku, charakteryzujące się minimalnym ryzykiem rynkowym i kredytowym. Ponieważ tokeny powiązane z aktywami mogą być wykorzystywane jako środek płatniczy, to emitent tokenów powiązanych z aktywami powinien osiągać wszystkie zyski lub ponosić straty z inwestycji aktywów rezerwowych. (40)W przypadku niektórych tokenów powiązanych z aktywami wszystkim ich posiadaczom mogą przysługiwać prawa, takie jak prawo do wykupu lub do roszczenia wobec aktywów rezerwowych lub wobec emitenta, podczas gdy w przypadku innych tokenów powiązanych z aktywami takie prawa mogą nie przysługiwać wszystkim ich posiadaczom, a prawo do wykupu może być ograniczone do konkretnych posiadaczy. Wszelkie przepisy dotyczące tokenów powiązanych z aktywami powinny być na tyle elastyczne, aby obejmowały wszystkie te sytuacje. W związku z tym emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni poinformować posiadaczy tokenów powiązanych z aktywami o tym, czy przysługuje im prawo do bezpośredniego roszczenia wobec emitenta lub prawo do wykupu. W przypadku gdy emitenci tokenów powiązanych z aktywami przyznają wszystkim posiadaczom bezpośrednie prawa wobec emitenta lub aktywów rezerwowych, emitenci powinni dokładnie określić warunki, na jakich można skorzystać z tych praw. Jeżeli emitenci tokenów powiązanych z aktywami przyznają takie bezpośrednie prawa wobec emitenta lub aktywów rezerwowych jedynie określonej liczbie posiadaczy tokenów powiązanych z aktywami, emitenci powinni nadal przyznawać minimalne prawa wszystkim posiadaczom tokenów powiązanych z aktywami. Emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni zapewnić płynność tych tokenów poprzez uzgodnienie z dostawcami usług w zakresie kryptoaktywów, którzy odpowiadają za publikowanie w sposób przewidywalny wiążących notowań kupna i sprzedaży tokenów powiązanych z aktywami w walucie fiat, odpowiednich zasad dotyczących płynności oraz utrzymywanie tych zasad. W przypadku gdy wartość tokenów powiązanych z aktywami znacznie odbiega od wartości aktywów rezerwowych, posiadaczom tokenów powiązanych z aktywami powinno przysługiwać prawo do żądania wykupu ich tokenów powiązanych z aktywami w zamian za aktywa rezerwowe bezpośrednio od emitenta. Emitenci tokenów powiązanych z aktywami, którzy dobrowolnie zaprzestają realizacji swoich operacji lub których działalność zostaje poddana sprawnej likwidacji, powinni wprowadzić rozwiązania umowne w celu zapewnienia, aby zyski z aktywów rezerwowych zostały wypłacone posiadaczom tokenów powiązanych z aktywami. (41)W celu zapewnienia, aby tokeny powiązane z aktywami były wykorzystywane przede wszystkim jako środek wymiany, a nie jako środek przechowywania wartości, emitenci tokenów powiązanych z aktywami oraz wszyscy dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów nie powinni oferować odsetek użytkownikom tokenów powiązanych z aktywami przez okres, w którym użytkownicy ci są posiadaczami tych tokenów powiązanych z aktywami. Niektóre tokeny powiązane z aktywami i tokeny będące pieniądzem elektronicznym należy uznać za znaczące ze względu na potencjalnie dużą bazę klientów ich promotorów i udziałowców, ich potencjalnie wysoką kapitalizację rynkową, potencjalną wielkość rezerwy aktywów zabezpieczających wartość takich tokenów powiązanych z aktywami lub tokenów będących pieniądzem elektronicznym, potencjalnie dużą liczbę transakcji, potencjalne wzajemne powiązania z systemem finansowym lub potencjalne wykorzystywanie takich kryptoaktywów w wymiarze transgranicznym. Znaczące tokeny powiązane z aktywami lub znaczące tokeny będące pieniądzem elektronicznym, które mogą być wykorzystywane przez dużą liczbę posiadaczy i które mogą nieść ze sobą szczególne wyzwania pod względem stabilności finansowej, transmisji polityki pieniężnej lub suwerenności monetarnej, powinny podlegać bardziej rygorystycznym wymogom niż inne tokeny powiązane z aktywami lub tokeny będące pieniądzem elektronicznym. (42)Ze względu na ich dużą skalę znaczące tokeny powiązane z aktywami mogą stanowić większe zagrożenie dla stabilności finansowej niż inne kryptoaktywa i tokeny powiązane z aktywami, których emisje są bardziej ograniczone. Emitenci znaczących tokenów powiązanych z aktywami powinni zatem podlegać bardziej rygorystycznym wymogom niż emitenci innych kryptoaktywów lub tokenów powiązanych z aktywami, których emisje są bardziej ograniczone. W szczególności powinni oni podlegać wyższym wymogom kapitałowym, wymogom w zakresie interoperacyjności, a także powinni oni ustanowić politykę zarządzania płynnością.

(43)Emitenci tokenów powiązanych z aktywami powinni opracować plan uporządkowanej likwidacji w celu zapewnienia ochrony praw posiadaczy tokenów powiązanych z aktywami w przypadku gdy emitenci tokenów powiązanych z aktywami zaprzestaną realizacji swoich operacji lub zostaną poddani sprawnej likwidacji działalności na podstawie krajowych przepisów dotyczących niewypłacalności. (44)Emitenci tokenów będących pieniądzem elektronicznym powinni uzyskać zezwolenie albo jako instytucja kredytowa na podstawie dyrektywy 2013/36/UE, albo jako instytucja pieniądza elektronicznego na podstawie dyrektywy 2009/110/WE, a także powinni spełniać stosowne wymogi operacyjne określone w dyrektywie 2009/110/WE, o ile w niniejszym rozporządzeniu nie stwierdzono inaczej. Emitenci tokenów będących pieniądzem elektronicznym powinni przygotować dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów i przekazać go swojemu właściwemu organowi. W przypadku emisji tokenów będących pieniądzem elektronicznym poniżej określonego progu lub w przypadku gdy posiadaczami tokenów będących pieniądzem elektronicznym mogą być jedynie inwestorzy kwalifikowani, emitenci takich tokenów będących pieniądzem elektronicznym nie powinni podlegać wymogom dotyczącym zezwolenia. Emitenci powinni jednak każdorazowo przygotować dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów i przekazać go swojemu właściwemu organowi. (45)Posiadaczom tokenów będących pieniądzem elektronicznym należy zapewnić możliwość roszczeń wobec emitenta odpowiednich tokenów będących pieniądzem elektronicznym. Posiadaczom tokenów będących pieniądzem elektronicznym powinno zawsze przysługiwać prawo do wykupu w każdym czasie w walucie fiat powiązanej z danym tokenem będącym pieniądzem elektronicznym według wartości nominalnej. Emitenci tokenów będących pieniądzem elektronicznym powinni zawsze mieć możliwość nałożenia opłaty, w przypadku gdy posiadacze tokenów będących pieniądzem elektronicznym żądają wykupu swoich tokenów w walucie fiat. Taka opłata powinna być proporcjonalna do rzeczywistych kosztów ponoszonych przez emitenta tokenów będących pieniądzem elektronicznym elektronicznego. (46)Emitenci tokenów będących pieniądzem elektronicznym i wszyscy dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów nie powinni oferować odsetek posiadaczom tokenów będących pieniądzem elektronicznym przez okres, w którym są oni posiadaczami tych tokenów będących pieniądzem elektronicznym. (47)Dokument informacyjny dotyczący kryptoaktywów przygotowany przez emitenta tokenów będących pieniądzem elektronicznym powinien zawierać wszystkie istotne informacje na temat tego emitenta oraz oferty tokenów będących pieniądzem elektronicznym lub ich dopuszczenia do obrotu na platformie obrotu kryptoaktywami, które są niezbędne do umożliwienia potencjalnym nabywcom podjęcia świadomej decyzji o zakupie oraz zrozumienia ryzyka, z jakim wiąże się dana oferta tokenów będących pieniądzem elektronicznym. W dokumencie informacyjnym dotyczącym kryptoaktywów należy też wyraźnie wskazać, że posiadacze tokenów będących pieniądzem elektronicznym mają możliwość roszczenia w postaci przysługującego im prawa do wykupu ich tokenów będących pieniądzem elektronicznym w każdym czasie w walucie fiat według wartości nominalnej. (48)Aby uniknąć ryzyka walutowego, w przypadku gdy emitent tokenów będących pieniądzem elektronicznym inwestuje środki pieniężne otrzymane w zamian za tokeny będące pieniądzem elektronicznym, środki te należy inwestować w aktywa denominowane w tej samej walucie, co waluta powiązana z danymi tokenami będącymi pieniądzem elektronicznym. (49)Znaczące tokeny będące pieniądzem elektronicznym mogą stwarzać większe zagrożenie dla stabilności finansowej niż pozostałe tokeny będące pieniądzem elektronicznym i tradycyjny pieniądz elektroniczny. Emitenci takich znaczących tokenów będących pieniądzem elektronicznym powinni zatem podlegać dodatkowym wymogom. Emitenci tokenów będących pieniądzem elektronicznym powinni w szczególności podlegać wyższym wymogom kapitałowym niż inni emitenci tokenów będących pieniądzem elektronicznym, wymogom w zakresie interoperacyjności, a także powinni ustanowić politykę zarządzania płynnością. Emitenci tokenów będących pieniądzem elektronicznym powinni także spełniać niektóre wymogi mające zastosowanie do emitentów tokenów powiązanych z aktywami, takie jak wymogi w zakresie przechowywania aktywów rezerwowych, przepisy dotyczące inwestowania w odniesieniu do aktywów rezerwowych oraz obowiązek opracowania planu uporządkowanej likwidacji. (50)Usługi w zakresie kryptoaktywów powinny być świadczone wyłącznie przez osoby prawne posiadające siedzibę statutową w państwie członkowskim, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze dostawców usług w zakresie kryptoaktywów udzielone przez właściwy organ państwa członkowskiego, w którym znajduje się ich siedziba statutowa. (51)Niniejsze rozporządzenie nie powinno wpływać na możliwość korzystania przez osoby mające swoją siedzibę w Unii, z ich własnej inicjatywy, z usług w zakresie kryptoaktywów świadczonych przez przedsiębiorstwa z państw trzecich. W przypadku gdy przedsiębiorstwo z państwa trzeciego świadczy usługi w zakresie kryptoaktywów z inicjatywy osoby mającej siedzibę w Unii, usługi w zakresie kryptoaktywów nie powinny być uznawane za świadczone na terytorium Unii. W przypadku gdy przedsiębiorstwo z państwa trzeciego prowadzi akwizycję wśród klientów lub potencjalnych klientów w Unii lub promuje lub reklamuje usługi lub działalność w zakresie kryptoaktywów w Unii, działalność tego rodzaju nie powinna być uznawana za usługę w zakresie kryptoaktywów świadczoną z własnej inicjatywy klienta. W takim przypadku należy udzielić przedsiębiorstwu z państwa trzeciego zezwolenia na dz