ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5.8

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny ostrożnie zaleca, aby wykazać się pragmatyzmem w odniesieniu do kwestii „ucieczki emisji”. Szeroko stosowany już, darmowy rozdział uprawnień powinien nadal być wspierany w zgodności ze strategicznymi decyzjami Unii. Stosowanie środków dostosowawczych na granicach nie spotka się z aprobatą WTO, jeśli Unia będzie nadal wspierać darmowy rozdział uprawnień do emisji, bo tylko w wypadku, gdy uprawnienia są w całości wystawiane na sprzedaż aukcyjną, system ETC może być traktowany równoznacznie z podatkiem (i w związku z tym może być dostosowany na granicach). Najkorzystniej byłoby wymagać takich dostosowań o charakterze tymczasowym w odniesieniu do kilku pozycji taryfowych na podstawie dowiedzionego ryzyka „ucieczki emisji” w momencie, gdy skończy się możliwość darmowego przyznawania uprawnień. Jedynie dokładnie ukierunkowane i uzasadnione środki dostosowawcze, mające na celu wyłącznie – i jest to główny dorobek Kopenhagi – utrzymanie wzrostu temperatury poniżej granicy 2 °C, mogłyby zostać podtrzymane przed Organem Rozstrzygania Sporów WTO.
2.11

Komisja opublikowała także w 2010 r. przewodnik dotyczący programu „Uczenie się przez całe życie” (7), którego siódmy cel szczegółowy dotyczy promowania nauki języków i różnorodności językowej. Program ten obejmuje cztery programy sektorowe: COMENIUS dotyczący edukacji szkolnej, ERASMUS dotyczący szkolnictwa wyższego, LEONARDO DA VINCI dotyczący szkolenia i kształcenia zawodowego oraz GRUNDTVIG dotyczący edukacji dorosłych, z szeregiem elementów międzysektorowych, wśród których drugie kluczowe działanie dotyczy języków. Program jest otwarty nie tylko dla państw członkowskich UE, ale także dla państw EOG, Turcji, krajów i terytoriów zamorskich, Republiki Chorwacji i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w ramach działań związanych z etapem środków przygotowawczych, a także dla państw trzecich objętych europejską polityką sąsiedztwa lub którym przypisuje się szczególny priorytet w kontekście rozwoju strategicznej polityki dialogu w zakresie kształcenia i szkolenia lub wielojęzyczności. Komitet przywiązuje dużą wagę do zintegrowanych europejskich ram odniesienia na rzecz zapewniania jakości w kształceniu i szkoleniu zawodowym przez całe życie i wzywa organizacje społeczeństwa obywatelskiego do zaglądania do dostępnej pierwszej części przewodnika. Z zainteresowaniem oczekuje jego drugiej części, aby dowiedzieć się, jak dużo miejsca i środków finansowych przeznaczono na wielojęzyczność. Zalecenie 2: Komitet po raz kolejny zwraca uwagę Komisji na to, że pomimo pewnych usprawnień w porównaniu z wcześniejszymi programami, wprowadzenie wizji globalnej ułatwiłoby zrozumienie przewodnika dotyczącego dostępu do programów i procedur. Są one nadal skomplikowane i nie sprzyjają udziałowi podmiotów, które dysponują najmniejszymi zasobami na przygotowania proceduralne, a które, niezależnie od ich wielkości i zdolności administracyjnych, mogą być interesujące dla docelowych beneficjentów pod względem doświadczenia czy innowacji. Niektóre publiczne instytucje edukacyjne także krytykują ograniczenia w zakresie procedur czy organizacji, słabo dostosowanych do niedostatecznych zasobów administracyjnych, z którymi mają do czynienia, oraz niewystarczającą wysokość kwot, które mogą być w ramach programów przeznaczone na kształcenie młodych tłumaczy ustnych (mobilność, zanurzenie w języku) czy ich nauczycieli.
2.5

W tym kontekście Neelie Kroes, nowa komisarz ds. agendy cyfrowej, zainicjowała debatę i publiczne konsultacje, aby „ustalić, czy musimy uaktualnić przepisy, aby zapewnić wszystkim obywatelom UE dostęp do niezbędnych usług telekomunikacyjnych, w tym do szybkiego Internetu. Musimy zadbać o to, by nikt nie został wykluczony ze społeczeństwa informacyjnego”. Ponadto w wydanym niedawno komunikacie „Europa 2020” potwierdza się cel dotyczący osiągnięcia trwałych korzyści ekonomicznych i społecznych z jednolitego rynku cyfrowego płynących z szybkiego i bardzo szybkiego internetu i aplikacji interoperacyjnych, co oznacza szerokopasmowy dostęp do internetu dla wszystkich do roku 2013.
6.2

Prawo powszechnego dostępu do usług świadczonych w interesie ogólnym nie ogranicza się więc do usług dostarczanych przez sektory sieciowe, lecz obejmuje wszystko to, co jest niezbędne do godnego życia, utrzymywania więzi społecznych i zagwarantowania praw podstawowych.
4.2

Nadal istnieją luki w realizacji dotyczące likwidacji ubóstwa, bezpieczeństwa żywnościowego, nierówności dochodowych, zachowania różnorodności biologicznej, przeciwdziałania zmianie klimatu, zmniejszania presji na ekosystemy i rybołówstwo, dostępu do czystej wody i infrastruktury sanitarnej, a także pełnego udziału kobiet we wdrażaniu celów ustalonych na forum międzynarodowym, co odzwierciedla cząstkowe podejście do osiągania celów rozwoju zrównoważonego. Od czasu konferencji UNCED nie wprowadzono żadnych większych zmian we wzorcach konsumpcji i produkcji, mimo że dla globalnego rozwoju zrównoważonego niezbędne są zasadnicze zmiany.
6.2

Od przyjęcia w 1999 r. traktatu amsterdamskiego zwalczanie dyskryminacji osób niepełnosprawnych należy do zagadnień ważnych dla UE. Obecnie toczą się dyskusje na temat dyrektywy dotyczącej zwalczania dyskryminacji. EKES opracował opinię w tej sprawie (6). Rok 2010 ogłoszono Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym. Szczególnie w kontekście sytuacji społecznej panującej w krajach regionu Morza Śródziemnego trzeba to wykorzystać jako okazję do zacieśnienia współpracy z tymi państwami. Społeczeństwo obywatelskie i rządy krajów partnerskich regionu Morza Śródziemnego można bardziej zaangażować w działania podejmowane w ramach europejskich lat tematycznych.
2.2.2

Rozporządzenie 1223/2009 dotyczy tylko produktów kosmetycznych, a nie produktów leczniczych, wyrobów medycznych lub produktów biobójczych. Do celów tego rozporządzenia „produkt kosmetyczny” oznacza każdą substancję lub mieszaninę przeznaczoną do kontaktu z zewnętrznymi częściami ciała ludzkiego lub z zębami oraz błonami śluzowymi jamy ustnej, którego wyłącznym lub głównym celem jest utrzymywanie ich w czystości, perfumowanie, zmiana ich wyglądu, ochrona, utrzymywanie w dobrej kondycji lub korygowanie zapachu ciała. Substancja lub mieszanina przeznaczona do spożycia, wdychania, wstrzykiwania lub wszczepiania do ciała ludzkiego nie jest uznawana za produkt kosmetyczny. Do produktów kosmetycznych należą np. środki do pielęgnacji włosów (szampony, odżywki itp.), skóry (emulsje do ciała, kremy do twarzy, produkty przeznaczone do paznokci itp.), środki higieny osobistej (produkty do kąpieli i pod prysznic, pasty do zębów, dezodoranty i antyperspiranty itp.), kosmetyki kolorowe (farby do włosów, produkty do makijażu itp.), środki zapachowe (perfumy, wody toaletowe itp.).
3.1

Gospodarka i dobrobyt w Europie potrzebują nowych elementów wzrostu. Potrzebny jest wzrost wydajności we wszystkich sektorach. Osiągnięcie tego celu w sposób zrównoważony może wesprzeć innowacyjność i doprowadzić do tworzenia większej liczby lepszych miejsc pracy. Trwała poprawa wydajności oraz jakości życia zawodowego opierają się na połączeniu takich czynników jak technologie, umiejętności pracowników, zaangażowanie oraz chęć pracowników i kadry zarządzającej, by odkrywać nowe produkty, usługi oraz metody pracy. Większa zdolność innowacyjna danej organizacji uruchamia korzystny mechanizm poprawy wydajności, co z kolei umożliwia ponowne zainwestowanie środków w podniesienie innowacyjności tej organizacji (4).
EKES wzywa do jasnego określenia ogólnoeuropejskich standardów bezpieczeństwa w internecie. W kontekście zachęcania dostawców usług internetowych do dobrowolnego opracowania kodeksów postępowania oraz wytycznych w zakresie blokowania dostępu do takich stron internetowych (46), EKES podkreśla, że priorytetem musi być usunięcie treści u źródła, a dopiero gdy okaże się to niemożliwe (poza UE), zablokowanie dostępu do takich stron. Na terenie UE powinno stać się to wymogiem prawnym jeżeli przemysł, dostawcy usług internetowych, podmioty gospodarcze i finansowe, takie jak firmy wydające karty kredytowe, rzeczywiście poważnie podchodzą do swojego zobowiązania zwalczania wykorzystywania seksualnego dzieci. EKES zachęca serwisy społecznościowe do zaakceptowania zasad zawartych w dokumencie „Safer Social Networking principles for the EU”(2009) (47).
4.4

Tymczasem nie zoptymizowano jeszcze integracji intermodalnej. Pociągi dowożą pasażerów do samego centrum ośrodków miejskich, a osoby dojeżdżające do pracy muszą jeszcze dostać się do miejsca przeznaczenia, gdyż firmy często znajdują się na obrzeżach miast. Metro, wydzielone sieci lekkiej kolei i linii tramwajowych mogą się nadal rozwijać, zostać lepiej zintegrowane i udoskonalone, by skrócić czas całej podróży od miejsca wyjazdu do miejsca przeznaczenia. To także wymaga znacznych inwestycji.
7.7

By opracować programy, których priorytetem byłaby realizacja potencjału kobiet, w tym interaktywnym procesie powinny uczestniczyć przede wszystkim obszary lokalne w znaczeniu geograficznym, administracyjnym i socjologicznym. Za decyzje i ich realizację powinny również odpowiadać bezpośrednio organizacje partnerów społecznych i społeczeństwa obywatelskiego. By tego dokonać, organizacje te będą musiały dowieść swej zdolności do praktycznego i skutecznego reprezentowania potrzeb kobiet, a także ich uwzględnienia na wszystkich szczeblach organizacji, z troską również o budowanie potencjału kobiet.
2.12

Niepokojące jest to, że cel polegający na łączeniu i wspólnym korzystaniu z rozmaitych rozwiązań, tzn. doprowadzenie do powstania europejskiego systemu współzależności, nie znalazł odzwierciedlenia we wspólnej strategii. Mimo odczuwalnych powszechnie zmian kontekstu międzynarodowego naciski zewnętrzne nie są najwyraźniej wystarczająco mocne, by zacząć upowszechniać wypracowywanie wspólnych rozwiązań. W zadziwiający sposób mamy do czynienia z tendencją odwrotną – państwa europejskie nadal chcą pozostać zależne od Stanów Zjednoczonych w obszarze zakupów sprzętu obronnego, zamiast kupować go w Europie.
3.2.5

Nowe technologie (14). Innowacje technologiczne to kamień węgielny, na którym opiera się rozwój bardziej konkurencyjnego rynku, zarówno z punktu widzenia innowacyjnego rozwoju technik produkcyjnych w sektorze rolno-spożywczym, jak i w projektach logistycznych niezbędnych do optymalizacji wydajności procesów komunikacyjnych we wdrażaniu inteligentnych sieci produkcji, dystrybucji i konsumpcji (takich jak organizacje w dużym stopniu zarządzane samorządnie, zdolne do elastycznego rozwoju i nabywania umiejętności podejmowania działań prowadzących do realizacji celów). Wykorzystanie ich zdolności do „wirusowego” rozprzestrzeniania się, interoperacyjności i wzajemnego połączenia w otoczeniu cyfrowym pozwoli zastąpić pośredników, których rola jest często nieokreślona. Dlatego nowe technologie powinny być narzędziami, umożliwiającymi zorganizowanie procesu prowadzącego do większej skuteczności zbiorowej, wprowadzając jednocześnie innowacje do łańcuchów żywności i wykorzystując ich zdolność do zmian.
1.1

Organizacja Narodów Zjednoczonych zwołała Konferencję w sprawie Zrównoważonego Rozwoju w Rio de Janeiro, w Brazylii, w dniach 20–22 czerwca 2012 r. Podczas drugiego posiedzenia komitetu przygotowawczego w związku z tą konferencją poproszono wszystkie państwa członkowskie, właściwe instytucje Organizacji Narodów Zjednoczonych i istotne zaangażowane strony o przedstawienie Sekretariatowi do dnia 1 listopada 2011 r. wkładu i uwag do uwzględnienia we wspólnie redagowanym tekście, który ma służyć za podstawę do przygotowania pierwszego projektu dokumentu końcowego, który ma zostać przedstawiony w styczniu 2012 r.
4.3

Jest to szczególnie widoczne w sektorze bankowym. W UE nie zbankrutował jeszcze żaden bank spółdzielczy. Dane Europejskiego Stowarzyszenia Banków Spółdzielczych pokazują, że banki te mają ok. 20-procentowy udział w rynku depozytów. Finansują ok. 29 % MŚP w Europie. Ich udział w rynku w ostatnich latach stale rośnie. W Zjednoczonym Królestwie banki spółdzielcze czterokrotnie zwiększyły swój udział w rynku z 1,2 % w 2009 r. do 5 % w 2010 r. We Włoszech w ostatnich pięciu latach w systemie BCC (Banche di credito cooperativo) depozyty wzrosły o 49 %, pożyczki o 60 %, a zatrudnienie o 17 % (podczas gdy w pozostałej części włoskiego sektora bankowego zatrudnienie zmalało o 5 %). W Cyprze, zgodnie z danymi urzędu ds. nadzoru nad spółdzielniami i wspierania ich rozwoju, w 2011 r. spółdzielcze instytucje kredytowe zwiększyły swój udział w rynku (z 35 do 38 % w przypadku depozytów, i z 27 do 29 % w przypadku pożyczek), co potwierdza, że Cypryjczycy uważają tego rodzaju instytucje za bezpieczną przystań w czasach kryzysu.
2.1.2

Znaczna część podróżnych, którzy ucierpieli z powodu jakości usług kolejowych, zwraca uwagę i narzeka na to, że zakłócenia spowodowane są licznymi czynnikami, połączenia są nieprzewidywalne i niemożliwe do sprawdzenia w czasie rzeczywistym oraz brak jest informacji w razie zakłóceń. Osoby te mają wrażenie, że w poszczególnych państwach członkowskich sytuacja stale się pogarsza. Zgodnie z rozporządzeniem 1371/2007/WE usługi kolejowe dają prawo do rekompensaty, jednak operatorzy nie ułatwiają podróżnym dostępu do tego prawa.
1.1.1

Dokument końcowy tegorocznej Konferencji w sprawie Zrównoważonego Rozwoju w Rio de Janeiro (Rio+20) „Przyszłość, jakiej chcemy” nie do końca spełnia oczekiwania Komitetu. Przede wszystkim zbyt mało uwagi poświęcono pilnej potrzebie zajęcia się problemami naszej planety. Niemniej dokument zawiera też liczne elementy, które można by rozbudować również na płaszczyźnie UE. Na szczególną uwagę zasługuje globalne porozumienie dotyczące zielonej gospodarki jako ważnego instrumentu zrównoważonego rozwoju, w tym uwzględnienie wymiaru społecznego, a także porozumienie co do procesu, który powinien doprowadzić do realizacji międzynarodowych celów w zakresie zrównoważonego rozwoju w ścisłym powiązaniu z milenijnymi celami rozwoju.
3.1.1

Przerwy w stosunkach pracy, częste restrukturyzacje, wymagana dostępność o każdej porze, silna presja czasowa, przeciążenie, coraz większe wymogi w zakresie elastyczności i mobilności nie pozostają bez wpływu na zdrowie psychiczne (15). „Disability Statistics” z Niderlandów wskazują, że w 2010 r. problemy ze zdrowiem psychicznym były głównym powodem długookresowych zwolnień lekarskich (ok. 55 dni). W Zjednoczonym Królestwie szacunki HSE (16) mówią, że w okresie 2009–2010 stracono 9,8 mln dni roboczych w następstwie stresu w pracy, zaś każda osoba cierpiąca z powodu stresu związanego z pracą korzystała średnio z 22,6 dni zwolnienia chorobowego. W latach 2010–2011 stracono 10,8 mln dni roboczych (17). Niemożność pogodzenia życia zawodowego z życiem rodzinnym, opieką nad członkami rodziny oraz czasem przeznaczonym na kulturę, sport i odprężenie psychiczne, prowadzi do dalszych zagrożeń. Niektóre państwa członkowskie wprowadziły możliwość wzięcia wolnych dni na opiekę nad członkami rodziny oraz prawo ubiegania się o specjalny urlop na ten cel. Przedsiębiorstwa często mają także do czynienia z problemami, które powstały w kontekście pracy zawodowej. Władze publiczne powinny intensywniej wspierać stosowane w przedsiębiorstwach sprawdzone modele zapobiegania chorobom, integracji, odpowiednich rozwiązań w zakresie pracy w niepełnym wymiarze godzin, świadczenia pomocy w miejscu pracy oraz stałego szkolenia kierownictwa i pracowników. Innowacyjna kultura przedsiębiorstwa może także poprawić jakość pracy i produktu. Proaktywne zarządzanie ryzykiem stresu w oparciu o wykrywanie, eliminowanie i ograniczanie czynników stresogennych powinno stanowić element konsekwentnej strategii profilaktyki, zgodnie z postanowieniami traktatu, dyrektywy ramowej nr 89/391/EWG w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz umowy ramowej w sprawie stresu w miejscu pracy zawartej między europejskimi partnerami społecznymi w 2004 r. Niepewność dotycząca pracy i egzystencji oraz ogromna presja strukturalna na rynku pracy to dodatkowe niebezpieczeństwa. Prześciganie się w osiągnięciu jak najlepszych wyników pracy oraz zaniżanie standardów w zakresie warunków pracy muszą mieć swoje wyraźne granice. Często ktoś, któremu nie powiodło się na rynku pracy, jest jeszcze za to niesłusznie obwiniany. W opozycji do wymogów pracodawcy w zakresie niezbędnej i rozsądnej elastyczności pracownika stoją wymogi pracownika dotyczące elastyczności uwzględniającej jego potrzeby dotyczące spraw rodzinnych, związanych z opieką i sytuacją osobistą (zrozumienie ze strony pracodawcy i podejście koncentrujące się na jednostce). Ponadto ludzie z zaburzeniami psychicznymi są bardziej narażeni na utratę pracy bądź na to, iż staną się niezdolni do pracy. Ważną rolę odgrywają przy tym uprzedzenia społeczne. Powoduje to utratę pracowników, ogólnych zasobów oraz wartości.
2.1

Rolnictwo społeczne rozwija się od końca XX wieku na obszarach wiejskich praktycznie całej Europy jako nowy, sensowny z ekonomicznego punktu widzenia rodzaj działalności i gromadzi się coraz więcej doświadczeń w tej dziedzinie. Wszystkie te działania określa się mianem „rolnictwa społecznego”; inne terminy na ich określenie to: „farming for health”, „care farming”, „green care” czy też „green therapies” (rolnictwo dla zdrowia, rolnictwo opiekuńcze, zielona opieka, zielone terapie). Terminy te odnoszą się do różnych praktyk i działań w dziedzinie opieki, reintegracji społecznej, szkolenia oraz rehabilitacji społecznej i zawodowej osób w trudnym położeniu oraz szkolenia osób o szczególnych potrzebach. Działania te, umożliwiając osobom w trudnej sytuacji ponowne wejście w kontakt z działalnością produkcyjną i naturą, przyczyniają się do lepszego samopoczucia tych osób, poprawiają ich stan zdrowia i włączenie społeczne, ułatwiają uczenie się, podnoszą samoocenę i tym samym sprzyjają uczestnictwu w życiu społecznym. Tak rozumiane rolnictwo społeczne to zatem innowacyjne podejście łączące dwie koncepcje: rolnictwo wielofunkcyjne i usługi społeczne/opiekę zdrowotną na poziomie lokalnym. Z jednej strony jest ono ściśle powiązane z wielofunkcyjnym charakterem rolnictwa i w pełni wpisuje się w ideę rozwoju obszarów wiejskich, gdyż daje rolnikom możliwość dywersyfikacji dochodów. Z drugiej strony jest korzystne dla całego społeczeństwa, ponieważ oferuje usługi socjalne i ulepsza usługi obecnie dostępne dla mieszkańców obszarów wiejskich z wykorzystaniem szeroko rozumianych zasobów rolnych i wiejskich.
1.5

Mimo że chodzi tylko o dokument roboczy służb Komisji (SWD), został on wydany w odpowiednim czasie, ponieważ w kilku państwach członkowskich i regionach programowanie funduszy strukturalnych na lata 2014–2020 już się rozpoczęło. Komisja powinna go aktywnie rozpowszechniać, aby mógł zostać wykorzystany przez odpowiednich partnerów. EKES wzywa członków do aktywnego angażowania swoich organizacji we współpracę dotyczącą projektów i programów w ramach polityki spójności UE, w oparciu o kodeks postępowania.
5.12

EKES z zadowoleniem przyjmuje wszystkie działania proponowane przez Komisję Europejską i Eurostat na rzecz ulepszenia i intensyfikacji procesu zbierania danych i szczegółowych statystyk oraz wskaźników dotyczących niepełnosprawności, by opracować bardziej skuteczne strategie i lepiej monitorować ich wdrażanie. Komitet oczekuje publikacji danych zgromadzonych w ramach modułu ad hoc w sprawie niepełnosprawności podczas badania aktywności ekonomicznej ludności za rok 2011 oraz zachęca Komisję, Eurostat, Agencję Praw Podstawowych i państwa członkowskie do systematycznego uwzględniania kwestii niepełnosprawności we wszystkich najważniejszych ankietach, a także do przygotowania specjalnych badań i wskaźników, które umożliwią oszacowanie interakcji między osobami niepełnosprawnymi oraz barier, na jakie napotykają w codziennym życiu, jak też wpływu instrumentów politycznych opracowanych w celu eliminowania tych barier.
4.1

Organizacje konsumentów są kluczowymi sojusznikami w odbudowie zaufania konsumentów i tworzeniu wewnętrznego rynku. W związku z tym EKES apeluje do Komisji, by podjęła inicjatywę na rzecz ustanowienia wspólnych praw minimalnych dla organizacji konsumenckich, zwłaszcza prawa do konsultacji i wysłuchania za pośrednictwem ich przedstawicieli, określenia drogą prawną i/lub administracyjną praw i interesów konsumentów, poprzez wcześniejsze konsultacje w sprawie środków mających wpływ na ich prawnie chronione prawa i interesy, czy to na szczeblu krajowym, czy unijnym, oraz prawa do udziału w regulacji usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
2.3

W Europie mieszka obecnie 85 milionów osób powyżej 65. roku życia, zaś do 2060 r. liczba ta wzrośnie do 151 milionów. Ważne jest, by nie tylko skupić się na wieku chronologicznym, lecz by uwzględnić i budować zdolność do uczestnictwa bez względu na wiek oraz uznać fakt, że nawet jeśli osoby starsze (zdefiniowane na potrzeby niniejszej opinii jako osoby w wieku powyżej 65 lat) doświadczają ograniczeń zdrowotnych, niekoniecznie uniemożliwia im to zaangażowanie się.
1.2

Gdyby normy prowadzące do samoregulacji lub współregulacji zostały przyjęte, powinny być one ustanawiane na czas określony, a ich wdrażanie regularnie poddawane ocenie. W przypadku niestosowania się do takich norm należałoby przyjąć normy wiążące.
3.6

Zasady i propozycje tematyczne wymienione we wspólnych ramach strategicznych stwarzają szanse na „więcej Europy” i na „lepszą Europę”. Jednak nie wystarczy to, by szanse te wykorzystać. W celu szczegółowej realizacji niektóre kraje powinny zmienić podejście do refleksji nad programowaniem.
3.1.4

Dane dotyczące liczby nowych przedsiębiorców w danym roku również sugerują, iż migranci są zwykle bardziej przedsiębiorczy niż ludność lokalna. W latach 1998–2008 średnia roczna liczba nowych przedsiębiorców migrantów zwiększyła się dwukrotnie w Niemczech (do ponad 100 000 rocznie), w Wielkiej Brytanii (do prawie 90 000 rocznie). W Hiszpanii średnia roczna liczba tych przedsiębiorstw wzrosła sześciokrotnie (do ponad 75 000 rocznie), a we Włoszech ośmiokrotnie (do 46 000). Z kolei w tym samym okresie wzrost odnotowany we Francji był niewielki (do 35 000) (8).
6.4

Działalność dużych grup bankowych wykazała słabości i ograniczenia wzrostu wykraczającego poza możliwości prawidłowego zarządzania. Grupy te będą miały tendencję do zmniejszania skali działalności, by stawać się silniejszymi, przy czym wahania zysków będą mniej wyraźne, bardziej przewidywalne, nie będzie wygórowanych premii. Skoncentrują się one na swojej działalności podstawowej, takiej jak przyjmowanie depozytów i udzielanie kredytów, ograniczając inne usługi, a zarazem osłabią ekspansję na poziomie międzynarodowym i skupią działalność na rynkach cechujących się większym wzrostem, co zmniejszy ich rentowność.
3.2

MOP definiuje ekologiczne miejsca pracy jako stanowiska zmniejszające wpływ przedsiębiorstw i sektorów gospodarki na środowisko, aż do osiągnięcia poziomów zrównoważonych. Przyczyniają się one także do zmniejszenia zużycia energii, surowców i wody, dekarbonizacji gospodarki i zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych. Pojęcie „ekologicznych miejsc pracy” jest stosunkowo dynamiczne, ponieważ podział na „ekologiczne” i „nieekologiczne” miejsca pracy zależy od procesów innowacji technologicznych. Dlatego pojęcie to odnosi się nie tylko do niektórych sektorów wschodzących, lecz również do wszystkich miejsc pracy utworzonych w wyniku ekologizacji procesów produkcji i produktów we wszystkich sektorach.
6.3

EKES zwraca uwagę Komisji, że odmówienie regionalnej pomocy państwa dużym przedsiębiorstwom na obszarach określonych w art. 107 ust. 3 lit. c) może spowodować groźny brak równowagi środków publicznych na obszarach określonych w art. 107 ust. 3 lit. a) w pewnych krajach, które mają nie tylko szczególnie wysoki poziom maksymalnej pomocy, lecz również dysponują znacznymi środkami wspólnotowymi i o wiele niższymi kosztami pracy, co nieuchronnie prowadzi do zakłócenia konkurencji.
3.1.2

Elementarny dostęp wifi powinien być prawem podstawowym każdego obywatela europejskiego. EKES uważa (7), że zorganizowanie darmowego publicznego dostępu do internetu w newralgicznych punktach miast i dostęp do otwartych danych 2.0 oraz do otwartego oprogramowania oferowałyby możliwość komunikacji i szukania pracy.