ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5.1.2

„Występowanie incydentów w elektrowniach jądrowych, nawet w państwach członkowskich mających dobre wyniki pod względem bezpieczeństwa, potwierdza potrzebę regularnego przeprowadzania wnikliwych przeglądów bezpieczeństwa oraz oceny doświadczenia operacyjnego, a także uwypukla potrzebę ścisłej współpracy i wymiany informacji między operatorami, sprzedawcami, organami regulacyjnymi i instytucjami europejskimi, takimi jak europejskie repozytorium informacji na temat doświadczeń operacyjnych w zakresie elektrowni jądrowych, prowadzone przez Wspólne Centrum Badawcze Komisji (JRC)”. Wymiana informacji nie może odbywać się tylko między „operatorami, sprzedawcami, organami regulacyjnymi i instytucjami europejskimi” (COM(2012) 571 final). W proces ten muszą zostać włączeni obywatele UE – takie zaangażowanie jest jednym z filarów konwencji z Aarhus (informowanie, konsultacje/uczestnictwo, dostęp do wymiaru sprawiedliwości). Przykładowo we Francji istnieją trzy struktury, które pomagają obywatelom: Komitet Wysokiego Szczebla ds. Przejrzystości i Informowania w zakresie Ochrony Fizycznej Obiektów Jądrowych (HCTISN), lokalne komisje informacyjne (CLI) oraz Krajowe Stowarzyszenie Lokalnych Komisji Informacyjnych (ANCCLI) (ustawa z czerwca 2006 r.). Organy te włączono w realizowany we Francji proces „uzupełniających ocen bezpieczeństwa”. HCTISN wziął udział w opracowywaniu specyfikacji tych ocen i powołał grupę roboczą mającą za zadanie ustalić za pomocą organizowanych w terenie wysłuchań, jakie są warunki pracy personelu. Lokalne komisje informacyjne i ANCCLI wykonały analizy sprawozdań sporządzonych przez operatorów obiektów jądrowych; analizy te zostały wykorzystane jako wkład do sprawozdania francuskiego krajowego organu regulacyjnego. Co się tyczy wypadków, struktury te mają dostęp do pism sporządzanych w następstwie inspekcji i mogą otrzymywać odpowiedzi operatorów. Te możliwości istniejące we Francji pokazują zatem, że udział opinii publicznej w analizach wypadków umożliwia bardziej konstruktywny dialog z ludnością.
1.12

Chociaż badania kliniczne są najczęściej prowadzone w odniesieniu do produktów leczniczych, warto zwrócić uwagę również na to, że w niektórych przypadkach badania kliniczne – lub badania skuteczności klinicznej – można również wykonywać w odniesieniu do wyrobów medycznych i diagnostyki in vitro oraz że ostatnie wnioski Komisji dotyczące rozporządzenia w sprawie wyrobów medycznych (1) oraz w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro (2) zawierają wymagania dotyczące badań skuteczności klinicznej. Zwłaszcza w kontekście medycyny spersonalizowanej prawdopodobnie wzrośnie liczba wspólnych badań z użyciem farmaceutycznych i diagnostycznych wyrobów medycznych. Należy zatem zapewnić kompatybilność wymogów i procesów stosowania produktów leczniczych i wyrobów medycznych oraz, w możliwie jak największym stopniu, ograniczenie ich powielania.
1.4

Renacjonalizacja polityki na fali kryzysu i ewentualnych konfliktów interesów między państwami członkowskimi, a także działania protekcjonistyczne rządów stanowią potencjalne zagrożenie, ponieważ mogłyby mieć poważne skutki dla jednolitego rynku i polityki konkurencji. W obecnej sytuacji gospodarczej należy zwłaszcza zadbać o to, by rynek funkcjonował sprawnie i by otoczenie biznesu stwarzało warunki dla przywrócenia wzrostu gospodarczego. Polityka konkurencji powinna zostać skoordynowana i zintegrowana z innymi obszarami polityki, jak ma już to miejsce w przypadku polityki handlu zagranicznego i polityki rynku wewnętrznego, tak by stanowiły spójną całość służącą skutecznej obronie interesów europejskich konsumentów i producentów w ramach społecznej gospodarki rynkowej, dążącej do osiągnięcia rezultatów w dziedzinie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Polityka konkurencji, polityka handlowa, polityka przemysłowa i polityka jednolitego rynku powinny zapewnić równowagę między interesami konsumentów i przedsiębiorstw, gwarantując zawsze wszystkim stronom uczciwe warunki rynkowe.
3.2

Zgodnie z art. 34 obowiązujący plan powinien był zostać poddany przeglądowi „nie później niż w trzecim roku stosowania”. Obecny przegląd jest zatem spóźniony. Po wywołujących dezorientację wypowiedziach komisarza z końca 2012 r. Komisja deklaruje teraz, że jej celem jest zaproponowanie wieloletniego planu dotyczącego szeregu gatunków, który zastąpi plan w zakresie zasobów dorsza. Niewątpliwie wymaga to czasu, zwłaszcza że nie są jeszcze dostępne dane naukowe będące podstawą do opracowania tego planu. Jednakże wśród państw członkowskich prowadzących działalność połowową panuje solidna zgoda co do tego, że dalsze automatyczne ograniczenia nakładu są nie do przyjęcia.
3.1.2

Terminy i częstotliwość badania. Pojazdy kategorii M to pojazdy przynajmniej czterokołowe, przeznaczone do transportu osób, które dzielą się na trzy klasy zgodnie z liczbą miejsc i ich maksymalnym ciężarem: M1 to pojazdy o 9 miejscach, M2 >9 miejsc e < 5 t; M3 > 9 miejsc e > 5 t. Pojazdy kategorii N to pojazdy przynajmniej czterokołowe do transportu towarów. Rozróżnia się wśród nich również trzy klasy w oparciu o ciężar: N1 < 3,5 t; N2 < 12 t; N3 > 12 t. Kategoria O odnosi się do pojazdów z przyczepami, a kategoria T – do ciągników kołowych. I tak w odniesieniu do samochodów osobowych (kategorii M1) pierwsze okresowe badanie przydatności do ruchu drogowego zostanie przeprowadzone po 4 latach od rejestracji pojazdu, drugie – po 2 kolejnych, a następne będą przeprowadzane co roku. Te samochody i lekkie pojazdy użytkowe (N1), które w chwili pierwszego badania miały przebieg wysokości ponad 160 tys. km, powinny podlegać kontroli rocznej (4-1-1 zamiast 4-2-1). Będzie to dotyczyć również motocykli. Nie zmienia to faktu, że te państwa członkowskie, które już przewidują coroczną kontrolę, mogą przeprowadzać częstsze badania. Państwom członkowskim pozostawia się wreszcie decyzję w sprawie częstotliwości badań pojazdów o znaczeniu historycznym, w tym motocykli, które nie podlegają niemniej przepisom nowego rozporządzenia. W wypadku pojazdów M2, M3, N2, N3, O3, O4 i T5 pierwsze badanie należy przeprowadzić natomiast rok po rejestracji. To samo dotyczy pojazdów M1 zarejestrowanych jako taksówki lub ambulanse.
2.3

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) wyraził już zainteresowanie partnerstwem europejskim. Niemniej przypominał również wiele środków i procedur o charakterze ogólnym, wprowadzonych w przeszłości. Zwrócił uwagę na potrzebę uwzględnienia tych doświadczeń w nawiązaniu do podejmowanych inicjatyw. Jego zdaniem wszystkie prace wykonane do tej pory przez Komisję i inne zainteresowane strony winny zostać uwzględnione, zoptymalizowane i wykorzystane do opracowywania nowych inicjatyw. W związku z tym Komitet opowiedział się za harmonizacją proponowanych nowych środków i instrumentów, tak by były one zgodne z już zainicjowanymi procesami, co pomoże uniknąć dodatkowych komplikacji i powielania oraz zapewni niezbędną ciągłość, pewność prawa i stałość (6). Apelował ponadto o respektowanie zasad dobrowolności, zmiennej geometrii, przejrzystości i jasnego, przystępnego zarządzania podczas wdrażania europejskich partnerstw innowacyjnych (7).
2.2

W sprawozdaniu grupy wysokiego szczebla określono główne przeszkody, z jakimi boryka się Europa, by przekształcić swoje koncepcje w produkty nadające się do wprowadzenia na rynek, czyli by przekroczyć tzw. „Dolinę Śmierci”. Aby to zrobić, Komisja proponuje strategię, której podstawę stanowią trzy filary: — filar badań technologicznych oparty na urządzeniach technologicznych wspieranych przez organizacje badawczo-technologiczne; — filar związany z opracowaniem produktu na podstawie linii pilotażowych i działań demonstracyjnych wspieranych przez konsorcja przemysłowe; — filar konkurencyjnej produkcji oparty na konkurencyjnych w skali światowej zakładach produkcyjnych wspieranych przez wiodące przedsiębiorstwa.
5.1.4

Czwarty filar dotyczy współpracy w dziedzinie energetyki (12), w odniesieniu do węglowodorów, gazu ziemnego, odnawialnych źródeł energii i do ich bezpiecznego przesyłu z krajów będących producentami do UE i gdzie indziej. Długoterminowy cel polegający na utworzeniu „wspólnoty energetycznej UE – południowe Śródziemnomorze” to zamysł bardzo śmiały, lecz niezbędny. W związku z tym konieczne jest opracowanie wielopoziomowej polityki energetycznej dla regionu Morza Śródziemnego mającej na celu: — eksploatację odkrytych właśnie złóż gazu ziemnego oraz wykorzystanie odnawialnych źródeł energii, takich jak energia słoneczna i wiatrowa; — poszukiwanie nowych złóż gazu ziemnego i ich eksploatację; — rozwój odnawialnych źródeł energii za pomocą inicjatyw regionalnych, takich jak np. śródziemnomorski plan słoneczny, Dii – Renewable energy bridging continents (Energia odnawialna łączy kontynenty) czy Medgrid; — włączenie krajów leżących na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego do rynku wewnętrznego energii.
4.6.4

Choć Komitet zgadza się z potencjalnymi korzyściami wynikającymi z ewentualnej synergii związanej z istnieniem jednej instytucji do spraw funduszy gwarancji depozytów oraz funduszy na cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, to takie rozwiązanie zdaje się być obecnie wyzwaniem dla niektórych państw członkowskich, gdy wiele systemów gwarancji depozytów jest niedofinansowanych. Komitet z zadowoleniem przyjmuje obrane przez Komisję podejście umożliwiające każdemu państwu członkowskiemu podjęcie decyzji, czy woli ono jeden, czy dwa mechanizmy finansowania (fundusze). Jednocześnie EKES zaleca ustanowienie w dyrektywie przepisów zapewniających to, że każdy fundusz gwarancji depozytów będzie mógł spełniać swoje główne zadanie polegające na zapewnieniu stałej ochrony depozytariuszy detalicznych.
1.2

Ze względu na to, że polityka spójności jest głównym źródłem wzrostu i narzędziem realizacji celów strategii „Europa 2020” dla krajów najdotkliwiej odczuwających skutki obecnego kryzysu, należy na nią przeznaczyć co najmniej tyle środków ile obecnie i rozdzielić je sprawiedliwie pomiędzy państwa członkowskie, tak by nie dopuścić do zmniejszenia finansowania dla słabiej rozwiniętych państw członkowskich.
4.5

Wniosek zawiera wreszcie przepisy minimalne, które pozostawiają państwom członkowskim szeroki margines swobody przy transpozycji, umożliwiając im lepsze zaspokajanie potrzeb autorów i twórców oraz skuteczniejszą promocję kultury i jej rozpowszechniania. EKES nie podziela zatem opinii niektórych zgromadzeń ustawodawczych, które oceniają, że wniosek dotyczący dyrektywy jest niezgodny z zasadą pomocniczości, jako nadmiernie normatywny i szczegółowy. Komitet zachęca ponadto Komisję do zastanowienia się nad tym, w jaki sposób zapewnić to, by twórcy mogli rzeczywiście skorzystać na obniżeniu kosztów dystrybucji w przypadku rozpowszechniania utworów muzycznych w internecie w sytuacji, gdy nadwyżkę dochodów przywłaszcza sobie jeden tylko uczestnik rynku, licząc na to, że w ten sposób zrekompensuje sobie spadek dochodów z dystrybucji poza internetem. Poprzez stosowanie nierównych umów i intensywnego lobbingu, zmierzającego do zapewnienia bardzo represyjnych przepisów dotyczących handlu elektronicznego, duże przedsiębiorstwa starają się bowiem utrzymać gospodarkę niedoboru w odniesieniu do internetu, który przecież pozwala na masowe rozpowszechnianie bez ograniczeń przy bardzo niskich kosztach.
c)

Jakie ewentualne zmiany w istniejących ramach regulacyjnych UE byłyby niezbędne dla właściwego rozwiązywania zagrożeń i kwestii przedstawionych powyżej? Odpowiedź b) i c): dziesięć zasad zaproponowanych przez Paula Tuckera, wiceprezesa Banku Anglii i członka FSB (konferencja w Brukseli 27 kwietnia 2012 r.): — Instrumenty inwestycyjne lub fundusze równoległego systemu bankowego finansowane lub prowadzone przez banki powinny zostać skonsolidowane w ich bilansie. — Wskaźnik wykorzystania środków, na którym opiera się wskaźnik pokrycia płynności przewidziany w pakiecie Bazylea III, powinien być wyższy w odniesieniu do zatwierdzonych linii kredytowych dla podmiotów finansowych niż dla podmiotów spoza sektora finansowego. Oznacza to, że banki powinny zachować więcej zbywalnych aktywów, by sprostać wspomnianej ekspozycji. — Organy nadzoru bankowego powinny ograniczyć stopień, w jakim banki mogą finansować swą działalność w perspektywie krótkoterminowej za pomocą funduszy pieniężnych USA i innych niestabilnych lub zmiennych źródeł, w tym funduszy walutowych CNAV (constant net asset value – stała wartość aktywów netto) mających siedzibę w innym miejscu. — Jeżeli są one rzeczywiście finansowane z długu krótkoterminowego, muszą podlegać uregulowaniom bankowym oraz kontroli warunków skrajnych dla sprawozdań finansowych. — Jedynie banki powinny mieć możliwość korzystania z pieniędzy swych klientów i nieobciążonych aktywów do finansowania znacznego zakresu swej działalności, w związku z czym konieczna jest jasna, główna zależność. Forma prawna powinna zostać dostosowana do istoty gospodarczej. — Jeżeli chodzi o podmioty pozabankowe, pieniądze klientów i nieobciążone aktywa muszą zostać oddzielone i nie powinny być wykorzystywane do finansowania znacznego zakresu ich działalności. Niemniej należy zezwolić na to, by podmioty te mogły udzielać pożyczek klientom z zabezpieczeniem w celu finansowania swego portfela papierów wartościowych (uzupełnienie zabezpieczenia kredytowego). — Konieczne jest zwiększenie przejrzystości rynków, być może – co byłoby idealnym rozwiązaniem – za pomocą repozytorium transakcji zapewniającego swobodny dostęp do zgromadzonych danych, tak by wszyscy mogli się dowiedzieć, co się dzieje na bardzo istotnych, lecz nieprzejrzystych rynkach finansowych (byłoby to przydatne nawet dla samych podmiotów rynkowych). — Przedsiębiorstwa i fundusze finansowe nie powinny mieć możliwości udzielania pożyczek z zabezpieczeniem papierów wartościowych, do których nie mają prawa lub których nie są w stanie utrzymać w całości. — Niezbędne jest uregulowanie metod wykorzystania zabezpieczeń gotówkowych przez podmioty pozabankowe. — Odpowiednie organy powinny mieć możliwość interwencji i wprowadzenia redukcji wartości lub minimalnego poziomu marż dla rynków finansowania gwarantowanego lub ich segmentów (działanie takie powinno zostać podjęte na szczeblu międzynarodowym i może łączyć się z redukcją wartości przez banki centralne).
2.4

Zgodnie z załącznikiem IV do COM(2011) 815 final, koordynacja podatkowa, która odnosi się głównie do operacji transgranicznych, może także przyczynić się do sprawniejszego funkcjonowania jednolitego rynku UE. Twierdzenie to opiera się na założeniu, że większość istniejących jeszcze barier dla jednolitego rynku wynika z braku koordynacji polityki podatkowej. Wprowadzenie mechanizmu szybkiego reagowania mogłoby częściowo wyeliminować te różnice, jakkolwiek EKES wskazuje, że stosowanie MSR mogłoby także prowadzić do znaczących strat w zakresie dochodów z podatków w niektórych państwach członkowskich.
4.12

Na koniec Komitet wzywa Komisję do opracowania, w oparciu o prace Zespołu ds. Polityki Spektrum Radiowego, aktu wykonawczego zgodnie z art. 291 TFUE, który przyczyni się do osiągnięcia celów w zakresie takich kwestii jak wspólna definicja pozwoleń na współdzielony dostęp do widma, a także ustalenie warunków zaleceń sprzyjających stosowaniu wspólnych kryteriów przyznawania tych pozwoleń w UE, co ułatwi ich wdrożenie we wszystkich państwach członkowskich.
1.3

Zdaniem EKES-u włączenie do rozdziału „Upoważnienia do połowów” artykułu poświęconego wycofywaniu tych upoważnień, zawartego obecnie w rozdziale na temat kontroli, zwiększyłoby spójność wniosku i pozwoliłoby uniknąć wszelkich ewentualnych nieporozumień co do roli wymienionych w tym artykule obserwatorów naukowych, których w żadnym razie nie należy postrzegać jako kontrolerów.
1.3

EKES pragnąłby jednakże wykorzystać to zalecenie w sprawie realizacji głównych kierunków polityki gospodarczej jako okazję do podkreślenia potrzeby zreformowania koncepcji polityki gospodarczej, zwłaszcza w związku z oczekiwanym w 2014 r. nowym wydaniem wytycznych. Komitet uważa, że stosowany obecnie zestaw środków polityki makroekonomicznej jest niewłaściwie wyważony, gdyż pomija znaczenie popytu i sprawiedliwego podziału dóbr. Widać, że niektóre wysiłki na rzecz reform prowadzą do stabilizacji rynków finansowych, co przy obecnym podejściu do polityki gospodarczej powinno umożliwić położenie większego nacisku na strategię na rzecz wzrostu i zatrudnienia. Jednakże nie udało się jeszcze w pełni odbudować skutecznego funkcjonowania sektora bankowego i rynków finansowych. Jednocześnie zaś polityka oszczędnościowa nie pozwala także na żaden wiarygodny program polityki ekspansywnej na rzecz ograniczenia zadłużenia państwa i bezrobocia. Wręcz przeciwnie, kryzys pogłębił się: zamiast wychodzenia z kryzysu, strefa euro ponownie znalazła się w recesji, co miało nie tylko daleko idące konsekwencje gospodarcze, ale także przede wszystkim konsekwencje społeczne. W długim okresie niedocenianie tych konsekwencji społecznych stwarza jeszcze większe zagrożenie dla wzrostu gospodarki europejskiej.
1.1

Zdaniem EKES-u uruchomienie wewnętrznego rynku energii stanowi okazję do wykorzystania różnych decyzji w sprawie energii podjętych w Europie i upewnienia się co do optymalnego funkcjonowania całości – poprzez powiązane ze sobą infrastruktury – na rzecz odbiorców przemysłowych i indywidualnych.
1.8

EKES wspiera prawo obywateli do dostępu do informacji i udziału w procesie OOŚ. Jednocześnie jednak domaga się, by zasady realizowania procesu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko były określone tak, by nie mogło dojść do wykorzystywania postanowień dyrektywy OOŚ w celach korupcyjnych i w celu nadmiernego wydłużania terminów. EKES pragnie, by w interesie wszystkich zainteresowanych stron skargi były rozpatrywane w rozsądnym terminie.
2.6

W ramach tego procesu Komisja i wszystkie pozostałe zainteresowane strony uznały, że bezwodnik octowy odgrywa zasadniczą rolę jako czynnik alkilujący w procesie syntezy wielu materiałów powlekanych, powłok, plastików, produktów farmaceutycznych (na przykład aspiryny) i innych produktów konsumpcyjnych. Zakłada się, że większą część łącznej produkcji ogólnoświatowej (obecnie około 1 mln ton rocznie) producenci wykorzystują na miejscu; mniej niż jedną trzecią całości sprzedaje się zewnętrznym użytkownikom końcowym. Szacuje się, że wolumen wymagany do zastosowań nielegalnych, głównie w Afganistanie, wynosi od 380 do 570 ton rocznie. To z kolei pozwala na wytworzenie około 380 ton afgańskiej heroiny, z której 70 ton dostarcza się użytkownikom narkotyków w Europie. Przy podawanej średniej cenie ulicznej w Europie wynoszącej 40 euro za gram przekłada się to na roczny nielegalny handel o wartości około 3 miliardów euro. W porównaniu z tym rynkowa wartość niezbędnego bezwodnika octowego jest znikoma – podobnie jak w porównaniu z wartością legalnej sprzedaży czy z kosztami utraconej reputacji osobistej lub firmowej z powodu takiego wykorzystania do celów sprzecznych z prawem. Wdrażany przez przemysł chemiczny ogólnoświatowy program odpowiedzialnego postępowania pomaga dopilnować, by legalne podmioty gospodarcze wchodzące po raz pierwszy na rynek zrozumiały te zagadnienia.
2.4

Zaproponowany przez Komisję Zatrudnienia znak społeczny ma być dobrowolny i bezpłatny. Jest on skierowany do wszystkich przedsiębiorstw w UE, ale w szczególności do MŚP (2) i mikroprzedsiębiorstw (3). Celem jest stworzenie Europy bardziej odpowiedzialnej społecznie poprzez zagwarantowanie wysokich standardów socjalnych we wszystkich przedsiębiorstwach w UE. Ponadto propozycja służy ujednoliceniu istniejących systemów oznakowania i wykorzystaniu skali ratingowej do określenia potencjalnych usprawnień. Pomysł polega na wykorzystaniu listy kryteriów społecznych do oceny wewnętrznej odpowiedzialności społecznej każdego przedsiębiorstwa poprzez przyznanie różnych poziomów znaku społecznego.
1.4

Jednocześnie w uzupełnieniu do ułatwień w korzystaniu z CC, czerpiąc inspirację z sukcesów, jakie w tej dziedzinie odnoszą Stany Zjednoczone, Komitet zaleca, by Komisja Europejska zaangażowała się we wspieranie europejskiej produkcji energii cyfrowej, tzn. w działania na rzecz tworzenia i wzmacniania europejskich dostawców infrastruktury CC (IaaS: (Infrastructure as a Service) oznacza udostępnianie infrastruktury CC). Cel ten można osiągnąć różnymi sposobami: — poprzez zachęty dla podmiotów europejskich do mobilizacji i inwestowania w projekty produkcyjne w zakresie energii cyfrowej; przedsiębiorstwa będące przedmiotem takich działań powinny być głównie operatorami telekomunikacyjnymi, producentami oprogramowania itp. — poprzez zwiększenie środków z funduszy strukturalnych lub propagowanie wykorzystania subwencji na wspieranie tworzenia centrów danych CC administrowanych i prowadzonych przez podmioty europejskie; za przykład dla finansowania CC może tutaj posłużyć europejskie finansowanie łączności szerokopasmowej; — poprzez uruchomienie projektów europejskich, w odniesieniu do których konsorcja europejskie mogłyby składać konkurencyjne oferty i tym samym rozwijać swoją działalność, usługi i produkty. Trzeba wykorzystać sprzyjające warunki (wysoki poziom ochrony danych w Europie, wątpliwości użytkowników w związku z odległością od dostawców, potrzeba silnych gwarancji bezpieczeństwa itp.), by umożliwić rozwój europejskich dostawców CC zarówno o charakterze lokalnym, krajowym (chmura krajowa), jak i transgranicznym (konsorcja obejmujące większą liczbę państw członkowskich).
3.6

Skuteczny rozwój badań naukowych i innowacji nie przebiega z równym powodzeniem we wszystkich państwach członkowskich. Komitet ponawia swój apel o to, aby w każdym państwie członkowskim w europejskiej przestrzeni badawczej, w którym nie ma obecnie wystarczająco dużo wysokiej jakości instytutów badawczych i „kuźni innowacji”, jak najszybciej naprawić tę sytuację za pomocą środków pochodzących z funduszy strukturalnych i z Funduszu Spójności oraz aby poprzez realizację skutecznej polityki wsparcia i polityki gospodarczej w dostatecznym stopniu umożliwić rozwój wielu znakomitych naukowców i innowacyjnej przedsiębiorczości. Tylko w ten sposób można urzeczywistnić pomocną koncepcję „łączenia doskonałości” (ang. teaming of excellence) (2). Komitet apeluje zatem do wszystkich państw członkowskich (i w stosownych przypadkach również do sektora prywatnego), by wreszcie zrealizowały cele strategii lizbońskiej, włączone teraz także do strategii „Europa 2020”, i przeznaczyły 3 % PNB na badania i rozwój.
2.10

By zapewnić warunki do podniesienia konkurencyjności europejskiego sektora bezpieczeństwa, EKES uważa, że europejski rynek wewnętrzny musi gwarantować: — wewnętrzny wymiar pełnej interoperacyjności jednolitego rynku ograniczający rozdrobnienie zarówno rynków krajowych, jak i inwestycji w badania i innowacje; — zewnętrzny wymiar dostępu do rynków międzynarodowych stanowiący odpowiedź na niewystarczającą ochronę międzynarodową praw własności przemysłowej i na ograniczenia dostępu do rynków zarówno komercyjnych, jak i do rynków zamówień publicznych, umożliwiający realizację również w tym sektorze bardziej agresywnej „zintegrowanej strategii polityki przemysłowej w jej wymiarze zewnętrznym, która zapewniłaby UE rolę przywódczą w handlu, a także jednolity kierunek w wielostronnych i dwustronnych umowach handlowych” (1); — równouprawnienie europejskich producentów, jeśli chodzi o wywóz sprzętu wojskowego do państw trzecich; na rynku wewnętrznym nie powinno dochodzić do dyskryminacji producentów z państw członkowskich, które nie mają dostępu do morza, zmuszonych do uzyskania zezwolenia na tranzyt ich towarów do portu morskiego w innym państwie członkowskim; — wymiar społeczny i etyczny zastosowań technologicznych w zakresie bezpieczeństwa od czasu ich zaprojektowania, by zagwarantować ich akceptację społeczną przy pełnej ochronie prywatności obywateli i ich praw podstawowych oraz ochronie poufnych danych; — taki charakter produkcji i usług, który nie ingeruje w prywatność, lecz umożliwia przyjęcie podejścia korzystnego dla wszystkich zarówno pod względem rozwoju zasobów ludzkich, jak i prognoz międzynarodowych, zachęcając duże przedsiębiorstwa, przedsiębiorstwa rozpoczynające działalność oraz MŚP do uzyskania odpowiedniej masy krytycznej niezbędnej do konkurencji, między innymi dzięki tworzeniu konsorcjów sieciowych i promowaniu okręgów.