ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5.3

Komitet sprzeciwia się jednak propozycji Komisji, by włączyć w zakres działań integracyjnych obywateli państwa członkowskiego mających migracyjne korzenie, których „co najmniej jeden z rodziców jest obywatelem państwa trzeciego”, gdyż może to prowadzić do dyskryminacji z uwagi na fakt, iż obywatele państw członkowskich nie mogą być objęci programami ani testami integracji wykorzystywanymi jako warunek zamieszkania i swobodnego przemieszczania się; stałoby to w sprzeczności z zasadą równego traktowania gwarantowaną przez status obywatela Unii.
2.11

Zgodnie ze zintegrowanymi wytycznymi dotyczącymi strategii „Europa 2020” (przyjętymi przez Radę w dniu 22 kwietnia 2010 r.), UE i państwa członkowskie powinny zatem przeprowadzić reformy ukierunkowane na „inteligentny wzrost” oparty na wiedzy i innowacji, koncentrując się przy tym na potrzebach i zachowaniach konsumentów, by: — wesprzeć skoordynowane reformy strukturalne, które przyczyniają się do wzrostu i zatrudnienia oraz podnoszą konkurencyjność Unii w światowej gospodarce; — zagwarantować funkcjonowanie rynków zatrudnienia za pomocą inwestycji ukierunkowanych na skuteczne przekształcenia, rozwój odpowiednich umiejętności, podniesienie jakości miejsc pracy oraz zwalczanie długotrwałego bezrobocia strukturalnego i braku aktywności; — poprawić warunki dla rozwoju przedsiębiorczości oraz wesprzeć tworzenie nowych przedsiębiorstw i miejsc pracy, zwłaszcza w zielonej i srebrnej gospodarce; — podnieść jakość nauczania poprzez zagwarantowanie powszechnego dostępu do kształcenia i wzmocnienie powiązań między kształceniem, środowiskiem akademickim i rynkiem pracy; — propagować proaktywne modele wymiany sprawdzonych rozwiązań, dzięki którym możliwe byłoby antycypowanie restrukturyzacji przedsiębiorstw, niezbędnych do przeprowadzenia na zmieniającym się rynku pracy; — udoskonalić ramy prawne w celu promowania innowacji oraz przekazywania wiedzy w całej UE; — zachęcić do rozwoju przedsiębiorczości oraz przyczynić się do przekształcenia twórczych pomysłów w produkty, usługi i procesy umożliwiające tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy; — sprzyjać spójności terytorialnej, gospodarczej i społecznej; — lepiej radzić sobie z wyzwaniami stojącymi przed społeczeństwem europejskim i mieszkańcami całego świata.
1.9

Komitet przyjmuje z zadowoleniem pragnienie UE, by wyjść poza porozumienia z Kopenhagi, Cancún i Durbanu, oraz propozycję, by przyjąć cel redukcji wynoszący 30 %, jeśli spełnione zostaną określone warunki, jednocześnie jednak apeluje, by odpowiednio uwzględniać sytuację gospodarczą w UE. Unia musi ponadto naciskać na pozostałe strony konwencji UNFCCC, by podjęły podobne działania, gdyż w przeciwnym razie może dojść do przeniesienia emisji gazów cieplarnianych do obszarów ekologicznie jeszcze bardziej wrażliwych niż UE.
1.9

Zdaniem EKES-u propozycja dotycząca odpowiedzialności solidarnej w sytuacji podwykonawstwa jest kluczowym elementem wniosku dotyczącego dyrektywy. Przewiduje ona ochronę pracowników w sektorze, w którym podwykonawstwo występuje najczęściej, przy jednoczesnym uwzględnieniu potrzeb pracodawców co do pewności w odniesieniu do ich zobowiązań. EKES podkreśla jednak, że wniosek musi zapewniać poszanowanie systemów odpowiedzialności solidarnej obowiązujących w państwach członkowskich. Komitet zdecydowanie zaleca państwom członkowskim, które nie mają takiego systemu, jego wprowadzenie w porozumieniu z partnerami społecznymi. EKES zachęca Komisję, by wspólnie z partnerami społecznymi przedstawiła precyzyjniejszą definicję należytej staranności, tak jak zrobiono to już w niektórych państwach członkowskich. EKES przyjmuje, że – nie podważając dialogu społecznego na szczeblu krajowym – pojęcie należytej staranności oznacza, iż przedsiębiorstwa dokonujące odpowiednich kontroli podwykonawców nie powinny być pociągane do odpowiedzialności.
3.3

Punkty 1, 2, 4, 5a, 5b, 5c, 5d, 17 i 18 załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 43/2009, obowiązującego do 31 grudnia 2012 r., nie znajdują odzwierciedlenia we wniosku. Komisja wyjaśniła, że punkty 5a, c i d nie będą potrzebne od 1 stycznia 2012 r.; punkty 1 i 2 zostały pominięte i nie zostaną ponownie włączone na wniosek Danii; punkty 17 i 18 zostały ujęte we wniosku odpowiednio w punktach 6 i 3.
4.1.2

Co się tyczy zaangażowania dzieci w opracowywanie wysokiej jakości nowych treści internetowych, Komitet ocenia pozytywnie wszelkie działania promujące kreatywność ludzi młodych, mając świadomość, że niektórym z nich zawdzięczamy największe innowacje ostatnich lat, od Google i Facebooka po aplikacje Apple. Komitet wyraża niemniej zaniepokojenie mniej lub bardziej widoczną w różnych punktach strategii tendencją Komisji do przyjmowania w przeważającej mierze komercyjnego podejścia do wspieranych działań i, tym samym, wręcz do usuwania ochrony na drugi plan.
3.9

Wiele osób ma wątpliwości co do prywatności i bezpieczeństwa w trakcie przeprowadzania transakcji za pomocą usług cyfrowych. Wątpliwości te są wyolbrzymiane, gdy obywatele nie rozumieją technologii stosowanych przy świadczeniu tych usług, co wywołuje niepotrzebny strach i opór. Organy publiczne i państwa członkowskie powinny czynić większe starania w celu wyjaśnienia, w jaki sposób chroni się prywatność i bezpieczeństwo podczas korzystania ze zgłoszonych technologii identyfikacji elektronicznej i podpisów elektronicznych. W tym kontekście EKES zauważa, że zaproponowany system w zakresie usług zaufania został opracowany tak, aby nie doszło do niepotrzebnego ujawnienia czy niepotrzebnej wymiany danych oraz aby uniknąć centralizacji informacji.
3.4

Jednak Komisja w planie działania słusznie stara się stworzyć swojego rodzaju definicję tego pojęcia. Według niej „ekoinnowacje to innowacje w dowolnej postaci, których wynikiem lub celem jest znaczący i widoczny postęp w kierunku osiągnięcia zrównoważonego rozwoju poprzez zmniejszenie negatywnego wpływu na środowisko, zwiększenie odporności na obciążenia środowiskowe lub osiągnięcie efektywniejszego i bardziej odpowiedzialnego korzystania z zasobów naturalnych”. Nie jest jednak jasne, co znaczy „znaczący i widoczny” postęp w zakresie redukcji obciążeń środowiskowych. Dlatego EKES zaleca Komisji, by w przyszłym planie realizacji dokładniej opisała poszczególne główne dziedziny oraz zadbała o to, by środki finansowe UE na ekoinnowacje zostały przeznaczone na projekty, które najskuteczniej przyczyniają się do osiągnięcia celów każdego sektora w zakresie ochrony środowiska.
4.5

EKES pragnie zwrócić uwagę na fakt, że przewidziane we wniosku Komisji wymogi dotyczące przejrzystości, zwłaszcza w zakresie audytu zewnętrznego, są surowsze w przypadku FE w stosunku do wielkości wymaganych aktywów niż wymogi obowiązujące krajowe fundacje w całej UE. Może to w przyszłości zniechęcać do korzystania z formy FE. Obowiązek audytu powinien mieć zastosowanie wyłącznie powyżej pewnego progu (np. 150 tys. EUR) i/lub przy przeciętnym zatrudnieniu sięgającym co najmniej 50 osób. W wypadku FE dysponujących aktywami nieprzekraczającymi zaproponowanego progu 150 tys. EUR, zamiast kontroli przez biegłego rewidenta wystarczyłoby badanie przez niezależnego rzeczoznawcę. Zgodnie z obecną praktyką audytów zewnętrznych nie wymaga się w 8 państwach członkowskich, natomiast w krajach, w których są one wymagane, progi wynoszą od 15 tys. EUR (Estonia) do ponad 2,5 mln EUR (Polska), przy zatrudnieniu przekraczającym 50 osób (3). Proporcjonalne podejście do kwestii audytu nie zwalnia FE z obowiązku przestrzegania innych przepisów dotyczących przejrzystości i odpowiedzialności przewidzianych w rozporządzeniu, zwłaszcza w zakresie publikacji regularnych (rocznych) sprawozdań.
4.1

EKES jest jednak zdania, że Komisja może skuteczniej osiągnąć założone cele poprzez: — utworzenie i egzekwowanie mechanizmów legislacyjnych z myślą o skutecznym wyeliminowaniu dyskryminacji podatkowej obywateli UE; nie powinny one być postrzegane jako naruszenie suwerenności państwa w kwestiach podatkowych, ale jako podstawowa zasada umożliwiająca korzystanie z praw wynikających z obywatelstwa UE, takich jak prawo do posiadania majątku w innych krajach; — zaproponowanie i wdrożenie praktycznych mechanizmów, które zapewniłyby w rozsądnym terminie skuteczną interakcję między krajowymi systemami podatkowymi; samo tylko wydanie zaleceń, które wdrażałyby poszczególne państwa członkowskie, w praktyce może nie wystarczyć; uznaje się przy tym, iż należałoby – jak proponuje Komisja – zachęcać poszczególne państwa członkowskie do niezwłocznego skuteczniejszego i elastycznego zastosowania mechanizmów ulg podatkowych w przypadkach wielokrotnego opodatkowania, Komisja zaś w okresie najbliższych trzech lat monitorowałaby rozwój wypadków w tej dziedzinie, by mogła ewentualnie przyjąć w tej kwestii bardziej zdecydowaną postawę i gdyby zachodziła taka konieczność, wydać odpowiednią dyrektywę; — w dłuższym okresie oraz w szerszej perspektywie wykraczającej poza kwestie opodatkowania transgranicznego, rozszerzenie zakresu interwencji Komisji w dziedzinie podatku od spadków, tak by zareagować na potencjalne zakłócenia, do których mogą doprowadzić różnice w obliczaniu podstawy opodatkowania spadku w różnych krajowych systemach podatkowych, w sposób gwarantujący poszanowanie suwerenności podatkowej państw członkowskich, zwłaszcza w odniesieniu do ustalania stawek podatkowych, przy tym jednak uwzględniający wspólne zasady dotyczące metod ustalania podstawy opodatkowania spadku we wszystkich państwach członkowskich UE, które najlepiej byłoby oprzeć na sprawiedliwych zasadach wyceny aktywów netto i które zabezpieczałyby kontynuację działalności przedsiębiorstwa; — przeanalizowanie zakresu występowania i skutków zjawiska wielokrotnego nieopodatkowania dzięki wykorzystaniu skomplikowanych instrumentów finansowych, w której to kwestii EKES spodziewa się dalszych konsultacji i inicjatyw ze strony Komisji; — aktywne promowanie skuteczniejszych, bardziej efektywnych i przyjaznych dla obywateli systemów podatkowych, zapewniających szybką i adekwatną reakcję – zwłaszcza w przebiegu procedur związanych z podatkiem od spadku, które często są długotrwałe i skomplikowane – oraz stanowiących możliwie najmniejsze obciążenie dla podatników; — przeanalizowanie zakresu negatywnego oddziaływania na obywateli UE transgranicznego opodatkowania spadków w skali ogólnoświatowej, skutków istniejącej sytuacji oraz możliwych rozwiązań; — zbadanie możliwości wprowadzenia prostszej metody opodatkowania spadków, zgodnie z którą opodatkowanie następowałoby jednokrotnie, w jednym miejscu ustalanym na podstawie położenia aktywów.
1.6

EKES sugeruje Komisji Europejskiej, by zbadała możliwość wykorzystania tych środków do zwiększenia możliwości demontażu i ustanowienia systemu recyklingu statków w Europie. UE dysponuje wystarczającym potencjałem w zakresie dokowania, który już wcale lub prawie wcale nie jest wykorzystywany do budowy i naprawy statków, a mógłby służyć do demontażu i recyklingu statków. Byłoby to zgodne z ambicją Unii Europejskiej, by ewoluować ku zrównoważonemu społeczeństwu stosującemu recykling, społeczeństwu, w którym odpady stają się przede wszystkim surowcem dzięki przemyślanemu i złożonemu systemowi recyklingu. Może to prowadzić do uzyskania wysokich zysków ekonomicznych z wartościowych materiałów, które mogą zaspokoić znaczną część zapotrzebowania na surowce, i do powstania nowych miejsc pracy. Z uwagi na stale wzrastające ceny surowców i wysokie bezrobocie w szeregu państw europejskich może to być bardzo korzystne dla Europy jako całości. Ponadto system recyklingu statków wycofanych z eksploatacji stworzyłoby okazję do rozwoju dla regionów nadmorskich, do kształcenia młodzieży w zakresie nowych zawodów oraz do zatrudnienia bezrobotnych.
1.4

EKES docenia zamiar Komisji, by przewidzieć w rozporządzeniu ocenę ex post. Jednocześnie wzywa do skrócenia z czterech do dwóch lat okresu, w którym należy dokonać przeglądu.
5.2

Unia Europejska i jej państwa członkowskie często wspominają o przydatności procesu partycypacyjnego i zaangażowaniu zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego. Partnerzy społeczni i szersza opinia publiczna ma w istocie do dyspozycji szereg różnych procesów i systemów; trzeba wyraźnie stwierdzić, dlaczego jest to takie ważne i co można potencjalnie zyskać na prawidłowo funkcjonującym systemie zapewniającym większe uczestnictwo. Proaktywne kontakty z partnerami społecznymi i zorganizowanym społeczeństwem obywatelskim mogą przynieść: — większy zakres propagowania informacji w całej Unii Europejskiej oraz znaczny efekt fali; — większą odpowiedzialność za strategie, dzięki poczuciu, że zostały one stworzone wspólnie przez wszystkich zainteresowanych; — system wczesnego ostrzegania – często dzięki swojej obecności w terenie, organizacje społeczeństwa obywatelskiego i partnerzy społeczni mogą zapewnić system wczesnego ostrzegania na temat tworzenia się mikrotrendów, zanim będą one widoczne na szczeblu krajowym czy europejskim; — zdolność do testowania pomysłów i opracowywania rozwiązań – nie jest zaskoczeniem, że ci, którzy są najbliżej konkretnych sytuacji są często w stanie testować propozycje przed ich pełnym wprowadzeniem i często znajdują bardzo pragmatyczne i skuteczne rozwiązania; — lepsze wdrażanie – w wielu przypadkach to właśnie partnerzy społeczni i organizacje społeczeństwa obywatelskiego będą odpowiadać za faktyczne wdrażanie propozycji w terenie.
1.3

EKES popiera uwzględnienie prawa do pracy oraz sprawiedliwych i korzystnych warunków pracy, w tym do tworzenia związków zawodowych i przyłączania się do nich, co wiąże się z propagowaniem podstawowych norm pracy oraz społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw (2). Co się tyczy ostatniego zagadnienia, należy wyraźnie nawiązać do wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka (3). EKES popiera również popularyzację prawa do swobody przedsiębiorczości.
3.1

Komitet podziela zatem analizę Komisji, że prognozy dotyczące wzrostu zatrudnienia zależą w dużym stopniu od zdolności UE do generowania wzrostu gospodarczego poprzez odpowiednią politykę makroekonomiczną i przemysłową oraz politykę innowacji oraz od uzupełnienia tego polityką dotyczącą zatrudnienia nastawioną na osiągnięcie odnowy gospodarczej sprzyjającej zatrudnieniu. Komitet obawia się, że w przypadku nieprzerwanej kontynuacji polityki oszczędnościowej w UE wielu pozytywnych propozycji zawartych w pakiecie dotyczącym zatrudnienia nie będzie można zrealizować. EKES wyraża ponadto obawę, że wyłącznie przy pomocy zaproponowanych środków nie będzie można osiągnąć celów wytyczonych w strategii UE na rzecz zatrudnienia. Już w lutym 2012 r. Komitet wzywał do uzgodnienia społecznego paktu na rzecz inwestycji, co miałoby prowadzić do przezwyciężenia kryzysu i inwestycji w przyszłość (6). W tym kontekście Komitet z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja przypomina za pomocą pakietu na rzecz zatrudnienia, iż zgodnie z art. 3 Traktatu UE jest zobowiązania do realizacji celów dotyczących pełnego zatrudnienia i spójności społecznej.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 11/84

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program działania dla podatków w Unii Europejskiej na okres 2014–2020 (Fiscalis 2020) i uchylającego decyzję nr 1482/2007/WE

COM(2012) 465 final – 2011/0341/b (COD)

2013/C 11/18

Parlament Europejski, w dniu 11 września 2012 r. oraz Rada, w dniu 18 października 2012 r., postanowiły, zgodnie z art. 114 i 304 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

zmienionego wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program działania dla podatków w Unii Europejskiej na okres 2014–2020 (Fiscalis 2020) i uchylającego decyzję nr 1482/2007/WE

COM(2012) 465 final – 2011/0341/b (COD).

Zważywszy na to, że Komitet już się wypowiedział na temat treści wspomnianego wniosku w swojej opinii przyjętej w dniu 22 lutego 2012 r. (1), na 484. sesji plenarnej w dniach 14–15 listopada 2012 r. (posiedzenie z dnia 14 listopada) Komitet stosunkiem głosów 147 do 1 – 12 osób wstrzymało się od głosu – postanowił nie sporządzać nowej opinii w tej sprawie, lecz odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumencie.

Bruksela, 14 listopada 2012 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Staffan NILSSON

(1) Opinia EKES-u w sprawie programu działania na okres 2014–2020 (FISCUS), Dz.U. C 143 z 22.5.2012, s. 48.
2.3

Ze względu na niski poziom rozwoju społeczno-gospodarczego tych krajów (z jednym wyjątkiem, jakim jest Islandia) i na fakt, że muszą one być przygotowane do podjęcia globalnych wyzwań oraz dostosowania się do wysiłków UE służących stawieniu czoła tym wyzwaniom, jest rzeczą oczywistą, że zachodzi potrzeba znacznych inwestycji ukierunkowanych na wyniki, aby przybliżyć te kraje do standardów UE. Projekt rozporządzenia w sprawie instrumentu IPA II oferuje tym państwom wsparcie techniczne i finansowe, gdyż same nie są one w stanie kontynuować wszystkich nieodzownych starań związanych z przystąpieniem do UE ani ponieść wszystkich niezbędnych kosztów spełnienia kryteriów członkostwa w Unii.
2.1

W dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ustalono zasady dotyczące czasu i miejsca dostawy towarów i świadczenia usług, podstawy opodatkowania, wymagalności podatku od wartości dodanej (VAT) oraz prawa do odliczenia podatku. Zasady te jednak nie są już wystarczające, by zapewnić spójne podejście we wszystkich aspektach opodatkowania bonów. W rezultacie pojawiają się tak duże nierówności na rynku, że ma to negatywny wpływ na sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
3.12

EKES zdecydowanie zaleca Komisji monitorowanie skuteczności sankcji, które państwa członkowskie powinny wprowadzić. W ustawodawstwie krajowym istnieją niejednorodne interpretacje wagi naruszeń lub przestępstw popełnionych w branży finansowej. Są one związane z różnicami w kulturze gospodarczej i prawnej poszczególnych państw. Chociaż w dziedzinie administracyjnej i karnej nie można wydawać przepisów europejskich obejmujących sankcje, Komisja powinna zobowiązać się do jak największego ujednolicenia nie tylko przepisów, lecz również systemu sankcji. Istnieje realne ryzyko, że od dumpingu regulacyjnego przejdziemy do dumpingu sankcyjnego. Te same przepisy, lecz bardzo różniące się od siebie sankcje, mogłyby skłaniać do podejmowania działalności tam, gdzie ryzyko jest mniejsze. Koordynacja i wspólne wytyczne są zatem niezbędne dla nadania przepisom skuteczności. Komitet zaleca ponadto uwzględnienie różnych rodzajów sankcji, które w niektórych krajach mają charakter administracyjny, a w niektórych – prawny.
3.5

Komisja przedstawiła obszerną listę przyszłych inicjatyw na rzecz realizacji celów programu. Jednak najważniejsze jest, by inicjatywy te były dobrej jakości i nadawały się do zastosowania, tak by gwarantowały efektywność niezbędną do zapewnienia prawdziwie wysokiego poziomu ochrony konsumenta. Tylko po przyjęciu środków w ramach programu i wdrożeniu ich przez państwa członkowskie oraz inne zainteresowane strony będą one mogły przynieść efekty dla konsumentów.
4.2.1

Punkty 16 i 17 komunikatu dotyczą polityki konkurencji prowadzonej przez kraje trzecie. Komisja uznała, że UE dysponuje bardziej przejrzystymi ramami, pozwalając jednocześnie na osiągnięcie porównywalnego poziomu pomocy. To stwierdzenie opiera się na analizie porównawczej dokonanej przez WTO w 2006 r. EKES wzywa Komisję, by skłoniła WTO do przeprowadzenia nowszych badań, gdyż w świetle kryzysu wiele państw członkowskich należących do WTO, ale niebędących członkami UE, udzieliło ogromnych dotacji, szczególnie w sektorze przemysłu wytwórczego. Przyszła polityka konkurencji po 2013 r. powinna opierać się na aktualnym i precyzyjnym obrazie sytuacji, np. w odniesieniu do USA, Chin, Indii i Brazylii (w tym dotyczącej pomocy udzielanej przez jednostki federalne), w kontekście zaostrzonej przez światowy kryzys konkurencji gospodarczej.
3.6

EKES podkreśla fundamentalny wkład, który mogą wnieść e-zamówienia w obszar przejrzystości procesów zaopatrywania sektora publicznego i zwalczania oszustw. Instrumenty elektroniczne pozwalają monitorować i oceniać procesy wewnętrzne, a także sposoby ich wdrażania przez dostawców. Tego rodzaju informacje są istotne z perspektywy zapewnienia maksymalnej przejrzystości („e-przejrzystość”) sektora publicznego i mogą stanowić ważny bodziec zachęcający do stosowania narzędzi e-zamówień – głównie przez MŚP. Sprawdzone rozwiązania w tej dziedzinie można znaleźć np. w Portugalii (8) i na Litwie, gdzie wprowadzono obowiązek korzystania z systemów e-ogłoszeń, e-dostępu i elektronicznego składania ofert. Rozwiązanie to okazało się na tyle skuteczne, że doprowadziło do obniżki cen (od 14 do 55 %) nabywanych towarów i usług, wzrostu liczby dostawców uczestniczących w przetargach (od 20 do 90 %) i skrócenia procesu zakupowego (z 46 do 11 dni).
2.3

Najnowszym filarem są płatności mobilne. EPC, we współpracy z innymi operatorami, podjęła skoordynowane działania w tym zakresie, przygotowując dokumenty techniczne w sprawie wytycznych dotyczących interoperacyjności oraz wydając kilka białych ksiąg. Płatności mobilne znajdują się wciąż we wczesnym stadium rozwoju, ale oczekiwania co do ich przyszłego statusu są niezmiernie wysokie. Chociaż płatności realizowane przy pomocy kart płatniczych, płatności elektroniczne oraz płatności mobilne różnią się stopniem rozwoju, skalą i modelami biznesowymi, instytucje europejskie i podmioty rynkowe są zgodne co do tego, że potrzebne są dalsze postępy w dziedzinie integracji, przejrzystości oraz konkurencyjności. Występuje ryzyko, iż szkody, jakie można zaobserwować w zakresie istniejących modeli biznesowych, mogą być powielane w rozwijającym się środowisku płatności mobilnych.
4.19

Woda, jej wykorzystywanie, zarządzanie nią i jej przyszłość to sprawy, które pasjonują, interesują i niepokoją – zależnie od punktu widzenia. W związku z tym EKES przypomina o konieczności poważnego traktowania zarówno obowiązku przeprowadzania konsultacji w ramach zintegrowanego zarządzania dorzeczami, jak i obowiązku zasięgania opinii organizacji społeczeństwa obywatelskiego, jeśli chodzi o udział obywateli w podejmowaniu decyzji, które ich dotyczą, w sprawach dotyczących środowiska, oraz w dostępie do wymiaru sprawiedliwości, zgodnie z postanowieniami konwencji z Aarhus. Domaga się, by Komisja sporządziła sprawozdanie oceniające sytuację w tych dwóch kwestiach, tak by UE mogła wykorzystać, adekwatnie do potrzeb, odpowiednie dane w zakresie badań nad innowacjami oraz w kontekście udziału społeczeństwa obywatelskiego w partnerstwie.