ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
42.

zachęca Komisję i państwa członkowskie do propagowania środków ułatwiających naukę języków osobom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji, osobom należącym do mniejszości narodowych i migrantom w celu umożliwienia im nauki języka (języków) kraju lub regionu przyjmującego w celu osiągnięcia integracji społecznej i zwalczania wykluczenia społecznego; podkreśla, że dla migrantów niezbędne jest używanie ich języka głównego i wykorzystywanie przez to swojego potencjału językowego; apeluje w związku z tym do państw członkowskich o wspieranie zarówno używania przez migrantów języka głównego, jak i uczenia się przez nich języka (języków) kraju przyjmującego;
39.

nalega, by Komisja Europejska i państwa członkowskie dotrzymały zobowiązania do dostarczania do 2010 r. co najmniej 2 miliardy EUR rocznie w charakterze „pomocy na rzecz handlu”, której największa część musi być przeznaczana dla Afryki; wzywa do szybkiego określenia i dostarczenia części środków z pomocy na rzecz handlu; podkreśla, że te fundusze powinny być dodatkowymi środkami, a nie tylko środkami z EFR pod zmienioną nazwą;
M.

mając na uwadze, że akapit pierwszy art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności stanowi, że „[k]ażda osoba fizyczna i prawna ma prawo do poszanowania swego mienia” oraz że „[n]ikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez ustawę oraz zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego”; mając na uwadze, że w akapicie drugim tego artykułu stwierdza się, że „[p]owyższe postanowienia nie będą jednak w żaden sposób naruszać prawa państwa do stosowania takich ustaw, jakie uzna za konieczne do uregulowania sposobu korzystania z własności zgodnie z interesem powszechnym lub w celu zabezpieczenia uiszczania podatków bądź innych należności lub kar pieniężnych”; a także mając na uwadze, że w chwili ratyfikacji wspomnianego protokołu Hiszpania zgłosiła zastrzeżenie co do art. 1 w świetle art. 33 hiszpańskiej konstytucji, w którym stwierdza się, że: „uznaje się prawo do własności prywatnej i dziedziczenia. 2. Zakres tych praw określa ich funkcja społeczna, zgodnie z przepisami prawa. 3. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności lub swoich praw, chyba że w sprawie uznanej za leżącą w interesie publicznym lub w interesie społeczeństwa oraz w zamian za odpowiednie odszkodowanie przewidziane przepisami prawa.”,
11.

zwraca się do Komisji o zapewnienie jak najlepszego wykorzystania dostępnych funduszy europejskich na wsparcie zatrudnienia (Funduszu Spójności, Funduszy Strukturalnych, Funduszu Społecznego czy Funduszu dostosowania do Globalizacji) w kontekście zrównoważonego wdrażania wszystkich priorytetów lizbońskich, a także o ułatwianie, poprawianie i przyspieszanie dostępu do tych funduszy; uważa, że fundusze te powinny finansować systemy szkolenia i przekwalifikowywania pracowników na wczesnym etapie, a każdorazowo tam, gdzie trzeba zastosować ograniczenia czasu pracy;
20.

zachęca negocjujące strony, by w trwających negocjacjach przyjęły elastyczne, asymetryczne i pragmatyczne podejście, by uzyskać regionalną EPA zadowalającą obie strony, do nieustanawiania niewykonalnych terminów i do umożliwienia krajom SADC renegocjacji wszelkich postanowień dotyczących kwestii spornych, które chciałyby one zmienić lub usunąć;
36.

wzywa Komisję do promowania programów i kampanii (takich jak „Świat oczami kobiet”) zachęcających kobiety do zwiększonej aktywności społecznej, politycznej i kulturalnej, z uwzględnieniem roli kobiet w dialogu międzypokoleniowym oraz dla trwałości i dobrobytu społeczeństwa; zachęca zatem do lepszego informowania dziewczynek i kobiet o koncepcji obywatelstwa europejskiego i prawach, które się z nim wiążą, zwłaszcza w regionach odizolowanych pod względem społecznym i geograficznym; podkreśla, że takie kampanie informacyjne powinny mieć za cel większy udział kobiet w życiu politycznym i procesie decyzyjnym; podkreśla konieczność promowania działań mających na celu likwidację przepaści cyfrowej w kontekście płci, aby zapewnić kobietom na równych warunkach instrumenty służące uczestnictwu w dialogu o Europie; z zadowoleniem przyjmuje decyzje Komisji dotyczące wyboru projektów współfinansowanych przez jej przedstawicielstwa w ramach planu D, obejmujących wiele organizacji kobiecych i liczne projekty dotyczące kobiet; kładzie nacisk na konieczność promowania uczestnictwa obywatelek i obywateli w takich sprawach, jak przemoc oparta na płci czy handel ludźmi, w których zaangażowanie społeczeństwa jest niezbędne dla znalezienia rozwiązania tych problemów; uznaje zdolności kobiet do rozwiązywania problemów i konfliktów i nalega, aby Komisja częściej włączała kobiety do grup zadaniowych i roboczych, które zajmują się kwestiami związanymi z życiem rodzinnym, opieką nad dziećmi, edukacją itd.;
17.

przypomina przyjęcie w październiku 2007 roku strategii UE dotyczącej pomocy na rzecz wymiany handlowej, w ramach której podjęto zobowiązanie do zwiększenia zbiorowej pomocy UE dotyczącej handlu do 2 mld (2 000 000 000) EUR rocznie do roku 2010 (1 mld EUR od Wspólnoty, 1 mld EUR od państw członkowskich); nalega, aby region Wybrzeża Kości Słoniowej otrzymał odpowiednią i sprawiedliwą część tej pomocy; apeluje o szybkie określenie i dostarczenie przydziału środków pomocy na rzecz wymiany handlowej; podkreśla, że fundusze te powinny stanowić dodatkowe środki, a nie tylko inną formę finansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju, że powinny być zgodne z priorytetami Wybrzeża Kości Słoniowej, a ich udostępnianie powinno przebiegać terminowo, w sposób przewidywalny oraz w zgodzie z harmonogramami wykonawczymi krajowych i regionalnych planów rozwoju strategicznego; sprzeciwia się wszelkim formom uzależniania ratyfikacji umów o partnerstwie gospodarczym od przyznawania wsparcia na poziomie europejskim oraz zwraca się do Komisji o zagwarantowanie, że dostęp do funduszy z 10. edycji Europejskiego Funduszu Rozwoju będzie niezależny od wyników i tempa negocjacji;
23.

w świetle zobowiązań podjętych przez Radę we wrześniu 2007 r. odnośnie do Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS) i do dostępu do leków wzywa Komisję, by nie negocjowała w sprawie postanowień TRIPS+ z dziedziny farmakologii mających wpływ na zdrowie publiczne i dostęp do leków w pełnej umowie o partnerstwie gospodarczym, by nie starała się o przystąpienie do Układu o współpracy patentowej i Traktatu o prawie patentowym lub przyjęcie wynikających z nich zobowiązań, by zrezygnowała z włączenia do umowy przepisów dyrektywy 2004/48/WE w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej oraz by nie wprowadzała do pełnej umowy o partnerstwie gospodarczym przepisów takich, jak ochrona nieoryginalnych baz danych;
15.

wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do śledzenia postępów we włączaniu edukacji artystycznej do programów szkolnych; a w szczególności zachęca Komisję do promowania badań niezbędnych do dysponowania wiarygodnymi informacjami na temat wpływu tego nauczania na poziom kształcenia i kompetencje studentów w Unii Europejskiej;
38.

przypomina, że Rada Europejska jest zobowiązana traktatem lizbońskim do „uwzględniania wyborów do Parlamentu Europejskiego” oraz, przed mianowaniem kandydata, do przeprowadzenia „stosownych konsultacji”, które nie należą do formalnych kontaktów pomiędzy tymi dwiema instytucjami; przypomina również, że deklaracja 11 dołączona do Aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła Traktat z Lizbony (4), wzywa w tym kontekście do przeprowadzenia „konsultacji w ramach procedury uznanej za najbardziej odpowiednią” pomiędzy przedstawicielami Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej;
9.

wzywa państwa członkowskie do włączenia problematyki płci do decyzji w sprawie strategii politycznych i środków dotyczących niepełnosprawnych kobiet, mężczyzn, dziewcząt i chłopców oraz do ich wdrażania we wszystkich dziedzinach, w szczególności w odniesieniu do integracji w miejscu pracy, edukacji i przeciwdziałaniu dyskryminacji, a także do wprowadzenia przepisów prawnych chroniących prawa niepełnosprawnych kobiet i dziewcząt w przypadku wykorzystywania seksualnego oraz przemocy psychicznej i fizycznej w sferze publicznej i w domu oraz do wspierania terapii niepełnosprawnych kobiet i dziewcząt, które padły ofiarą takiej przemocy;
20.

w pełni popiera zwiększenie finansowania i liczby stypendiów naukowych i badawczych w UE dla studentów i naukowców z Bałkanów Zachodnich w ramach programu Erasmus Mundus, by zaznajomić osoby oraz instytucje państw Bałkanów Zachodnich z agendą UE i by rozwijać umiejętności edukacyjne; wzywa kraje korzystające z programu do podjęcia wszelkich niezbędnych działań, w tym kampanii reklamowych i informacyjnych, żeby umożliwić ich obywatelom wykorzystanie w pełni tych możliwości; wzywa te kraje do nasilenia przygotowawczych środków administracyjnych niezbędnych do osiągnięcia kryteriów przystąpienia do programu uczenia się przez całe życie;
18.

wzywa Radę, żeby poparła wymogi wobec BiH wymienione w niniejszej rezolucji i zaangażowała się we wspieranie ich wykonania; w tym kontekście uważa, że Rada powinna przyznać nowemu specjalnemu przedstawicielowi UE: a) mocny i wyraźnie określony mandat oraz niezbędne zasoby personelu, żeby ułatwić przeprowadzenie reform wskazanych w niniejszej rezolucji i wspierać dialog ze społeczeństwem obywatelskim w takich sprawach, m.in. za pośrednictwem nakierowanych kampanii publicznych i poprzez działania służące wsparciu dialogu międzykulturowego i międzywyznaniowego; b) środki pozwalające na użycie wszystkich instrumentów UE w celu wspierania rzeczywistych postępów w tym kraju, w tym uprawnienia do nakładania sankcji (np. zawieszenia pomocy finansowej UE); c) pełne i trwałe wsparcie polityczne oraz upoważnienie do prowadzenia ogólnej koordynacji podmiotów i instrumentów UE działających w BiH, gwarantując tym samym spójność i konsekwencję wszystkich działań UE oraz koordynację działań z odpowiednimi, międzynarodowymi podmiotami spoza UE, które działają w BiH; d) prawo do comiesięcznego informowania Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa o rozwoju sytuacji w BiH oraz do przedstawiania odpowiednich zaleceń w sprawie ukierunkowanych sankcji;
2.

wzywa Radę, Komisję i Parlament do zakończenia prac koniecznych do osiągnięcia prawdziwego porozumienia określającego standardowe formy udziału członków parlamentarnej Komisji Rybołówstwa w regionalnych organizacjach zarządzania rybołówstwem (RFMO) i w innych międzynarodowych organach, których posiedzenia obejmują dyskusje dotyczące tematów mających wpływ na wspólną politykę rybołówstwa (WPRyb), przy założeniu że udział ten nie powinien w żaden sposób negatywnie wpływać na ich obecny status obserwatorów na posiedzeniach, w odniesieniu do których poczyniono tego typu uzgodnienia;
F.

mając na uwadze, że obecną dyskusję o nanomateriałach cechuje znaczny brak wiedzy i informacji, co prowadzi do niezgody, począwszy od poziomu definicji: a) w odniesieniu do wielkości: przybliżone określenie wielkości („rzędu 100 nm lub mniej”) kontra szczegółowy rząd wielkości („od 1 do 100 nm”), b) w odniesieniu do różnych/nowych właściwości: różne/nowe właściwości wynikające z efektów związanych z wielkością, w tym liczbę cząstek, strukturę powierzchniową i aktywność powierzchniową, jako niezależne kryterium kontra posłużenie się takimi właściwościami jako dodatkowym kryterium definicji nanomateriałów, c) w odniesieniu do właściwości stwarzających problemy: zawężenie definicji nanomateriałów do niektórych właściwości (np. nierozpuszczalność lub trwałość) albo niewprowadzanie takich ograniczeń,
11.

podkreśla znaczenie odbudowania zaufania w sektorze finansowym, które odgrywa kluczową rolę dla ożywienia kredytowania realnej gospodarki i międzynarodowego przepływu kapitału; kładzie nacisk na konieczność pilnego zajęcia się kwestią osłabionych aktywów bankowych, które hamują kredytowanie; apeluje do rządów państw członkowskich oraz do właściwych organów skłonienie banków do pełnego i przejrzystego ujawnienia informacji o osłabionych aktywach w bilansie, uwzględniając komunikat Komisji w sprawie postępowania w zakresie tych aktywów we wspólnotowym sektorze bankowym (2), oraz o skoordynowane działanie przy jednoczesnym poszanowaniu zasad konkurencji; wzywa rządy G20 do ujawnienia informacji o tym, jak działają ich programy dotyczące aktywów o zaniżonej wartości i jakie przynoszą skutki; zaleca jak najściślejszą współpracę międzynarodową i odrzucenie finansowego i regulacyjnego protekcjonizmu;
17.

proponuje, żeby rozważono pomysł ustanowienia formy wspólnotowego środka tymczasowego, która uzupełniłaby środki sądów krajowych; uważa, że pomysł mógłby przybrać formę prostej, elastycznej procedury, której nadano by skuteczność w całej UE, dzięki czemu uniknięto by zwłoki i niepotrzebnych kosztów; jest zdania, że byłoby to skuteczne i uczciwe także w stosunku do osób trzecich;
24.

wzywa władze rumuńskie do przyjęcia środków mających na celu zachowanie i ochronę rumuńskiego dziedzictwa kulturowego i architektonicznego zgodnie z art. 151 Traktatu WE, do czego wezwało oświadczenie pisemne Parlamentu z dnia 11 października 2007 r. w sprawie konieczności podjęcia środków ochrony rzymsko-katolickiej katedry św. Józefa w Bukareszcie, w Rumunii - zabytku historycznego i architektonicznego w niebezpieczeństwie (10); w odniesieniu do problemów dotyczących zwrotu własności skonfiskowanej pod rządami reżimu komunistycznego zauważa, że zgodnie z art. 295 Traktatu WE kwestie własności należą do właściwości organów krajowych;
B.

mając na uwadze, że komisja przedmiotowo właściwa została w szczególności wezwana do podjęcia decyzji co do dopuszczalności wniosków o uchylenie immunitetu skierowanych przez osoby prywatne bezpośrednio do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że zgodnie z polskim prawem osoba prywatna ma prawo skierowania do polskiego parlamentu (Sejmu lub Senatu) bezpośredniego wniosku o uchylenie immunitetu posła lub senatora w przypadku przestępstw, które mogą być ścigane z oskarżenia prywatnego, oraz że odpowiednie przepisy polskiego prawa nie wydają się w jasny sposób uwzględniać wszelkich możliwych sytuacji w przypadku postępowań karnych w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego,
14.

przypomina, że we wspomnianych wyżej stanowiskach z dnia 6 września 2001 r. i 20 listopada 2008 r. Parlament zwrócił się do Rady, aby co dwa lata – w oparciu o sprawozdanie Komisji, po konsultacjach z Parlamentem oraz po wydaniu opinii przez Komitet Ekonomiczno-Społeczny – sprawdzała, czy ustanowiony instrument spełnia oczekiwania, w związku z którymi został utworzony; zwraca się do Rady i Komisjij z zapytaniem, czy sporządzano takie sprawozdania od przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 332/2002;
69.

wyraża ubolewanie, że Komisja nie była w stanie przedstawić szczegółowego sprawozdania z działań podjętych w związku z rezolucją Parlamentu z dnia 11 października 2007 r. w sprawie konsekwencji porozumienia pomiędzy Wspólnotą, państwami członkowskimi i firmą Philip Morris w sprawie intensyfikacji walki z nadużyciami i przemytem papierosów oraz postępów poczynionych w zakresie wdrażania zaleceń parlamentarnej komisji śledczej ds. wspólnotowego systemu tranzytowego (20) a w szczególności z ust. 49 niniejszej rezolucji, zawierającym wyraźne wezwanie Komisji do opublikowania takiego sprawozdania do końca 2008 r.; oczekuje, że Komisja przedstawi to sprawozdanie przed końcem procedury udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2007 r.;
52.

podkreśla znaczenie współpracy międzyregionalnej, transgranicznej i ponadnarodowej na rzecz rozwijania i wprowadzania ITS i wzywa KE do zbudowania ogólnodostępnego, we wszystkich językach UE, systemu wymiany dobrych praktyk, a państwa członkowskie wzywa do wymiany najlepszych praktyk między regionami w podwójnym celu osiągnięcia transferu wiedzy w sektorze ITS i uniknięcia rozproszenia wewnątrz systemu.
1.

wzywa premiera Iraku do zapewnienia, że władze irackie nie podejmą żadnych działań, które naruszałyby prawa człowieka osób przebywających w obozie Ashraf oraz do sprecyzowania zamiarów rządu wobec nich; wzywa władze Iraku do ochrony życia oraz fizycznej i moralnej integralności osób przebywających w obozie Ashraf, a także do traktowania ich zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z konwencji genewskich, zwłaszcza do powstrzymania się od ich przymusowego przesiedlenia, deportacji, wydalenia lub repatriacji z pogwałceniem zasady „non-refoulement”;
7.

przyznaje, że zgromadzenie wystarczających funduszy w ramach światowej umowy w sprawie klimatu będzie miało absolutnie kluczowe znaczenie dla zmniejszenia o połowę i ewentualnego powstrzymania wylesiania na świecie; w tym kontekście popiera wniosek Komisji w sprawie utworzenia ogólnoświatowego mechanizmu na rzecz zmniejszenia emisji dwutlenku węgla spowodowanych wylesianiem na mocy ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu, w oparciu o system stałego finansowania; wzywa państwa członkowskie do podjęcia działań na rzecz wywiązania się ze zobowiązania do powstrzymania wylesiania i degradacji lasów na świecie, polegających na przeznaczeniu znacznej części przychodów ze sprzedaży uprawnień w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji UE na ograniczenie emisji powodowanych wylesianiem w krajach rozwijających się oraz na skoncentrowaniu się podczas negocjacji na źródłach finansowania zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 28 stycznia 2009 r. zatytułowanym „W kierunku ogólnego porozumienia kopenhaskiego w sprawie zmian klimatu” (COM(2009)0039); wzywa państwa członkowskie do poparcia wniosku Komisji w celu przyjęcia propozycji Norwegii dotyczącej finansowania i polegającej na przeznaczeniu części przyszłych dochodów z handlu przyznanymi ilościami emisji na mechanizm na rzecz zmniejszenia emisji dwutlenku węgla spowodowanych wylesianiem;
15.

przyjmuje do wiadomości, że Komisja oświadczyła, iż transpozycja tak podstawowej dyrektywy, jak dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich (8), nie została z wielu praktycznych powodów prawidłowo dokonana w żadnym państwie członkowskim; odnotowuje, że Komisja otrzymała ponad 1 800 indywidualnych skarg w związku z tą dyrektywą, zarejestrowała z nich 115 jako skargi i wszczęła 5 postępowań w sprawie naruszenia z powodu niewłaściwego stosowania dyrektywy (9); przyznaje, że w kwestiach dotyczących dyrektywy 2004/38/WE Komisja wykazała wobec Parlamentu ducha konstruktywnej współpracy i otwartości; podziela podejście przedstawione przez Komisję, przewidujące stały i wyczerpujący przegląd dyrektywy, pomoc państwom członkowskim w zagwarantowaniu pełnego i właściwego stosowania w postaci opublikowania w pierwszej połowie 2009 r. wytycznych oraz wszczęcie postępowania o naruszenie wobec państw członkowskich, których ustawodawstwo jest niezgodne z dyrektywą; wyraża jednakże poważne obawy co do zdolności Komisji do pełnienia przez nią roli „strażnika Traktatu” oraz co do przyznanej Parlamentowi możliwości sprawdzania polityki rejestrowania skarg prowadzonej przez poszczególne służby Komisji;
7.

z zadowoleniem przyjmuje decyzję rosyjskiego Sądu Najwyższego z dnia 3 września 2009 r. w sprawie wznowienia śledztwa dotyczącego zabójstwa Anny Politkowskiej i połączenia śledztw w sprawie trzech mężczyzn uniewinnionych w pierwszym procesie ze sprawą domniemanego zabójcy Rustama Machmudowa i tych, którzy go finansowali; wzywa do jak najszybszego rozpoczęcia procesu, do prowadzenia rozprawy z udziałem ławy przysięgłych oraz do dopuszczenia wszystkich dziennikarzy i mediów do procesu;
3.

wzywa władze Kazachstanu do udostępnienia szczegółów sprawy Jewgienija Żowtisa oraz do przeprowadzenia uczciwego procesu sądowego w jego sprawie, uwzględniając prawo do wniesienia apelacji, zgodnie z obowiązującymi w Kazachstanie przepisami;
L.

mając na uwadze, że wydarzenia, jakie nastąpiły po wyborach, cechowało użycie siły oraz przytłaczająca kampania zastraszania i przemocy ze strony mołdawskiego rządu, co wzbudza wątpliwości co do rzeczywistego zaangażowania mołdawskich władz na rzecz demokratycznych wartości i praw człowieka oraz co do istnienia społecznego zaufania do tych władz,
9.

z zadowoleniem przyjąłby w tym kontekście innowacje na szczeblu parlamentów krajowych; na przykład przyznanie posłom do Parlamentu Europejskiego uprawnienia do uzyskania zaproszenia do wystąpienia raz w roku na posiedzeniu plenarnym parlamentu krajowego, do uczestnictwa w roli doradców w posiedzeniach komisji do spraw europejskich, do uczestnictwa w posiedzeniach wyspecjalizowanych komisji w trakcie rozpatrywania przez nie istotnych aktów prawnych Unii Europejskiej, lub do uczestnictwa w roli doradców w posiedzeniach poszczególnych grup politycznych;
56.

wzywa przewodniczącego Rady Europejskiej do przekazywania Parlamentowi pełnych informacji o przygotowaniach do zgromadzeń Rady Europejskiej, a także do składania sprawozdań z wyników tych zgromadzeń, o ile to możliwe w terminie dwóch dni roboczych (jeżeli są one niezbędne na specjalne posiedzenie Parlamentu);
I.

mając na uwadze, że w projekcie dyrektywy Komisji, zwłaszcza w odniesieniu do projektu etykiety efektywności energetycznej i klas efektywności energetycznej, wprowadzono kolejną zmianę polegającą na dodaniu nowych klas A (na przykład A-20 %, A-40 %, A-60 %), co może prowadzić do dalszej dezorientacji konsumentów, może utrudnić właściwe zrozumienie przez nich systemu etykiet efektywności energetycznej oraz osłabić ich zdolność do wyboru urządzeń o wyższej efektywności energetycznej,
8.

ubolewa jednak, że w traktacie z Lizbony utrzymano wymóg jednogłośnej decyzji Rady w sprawie przyjmowania WRF, co bardzo utrudnia procedurę decyzyjną i sprzyja negocjacjom w formie poszukiwania „najmniejszego wspólnego mianownika”; w konsekwencji zachęca Radę Europejską do skorzystania, gdy tylko będzie to możliwe, z klauzuli pozwalającej jej na przejście – w wyniku jednogłośnej decyzji – do stosowania większości kwalifikowanej przy przyjmowaniu WRF;
G.

mając na uwadze, że we wspomnianej wyżej ogólnej ocenie działań służących zwiększeniu w Europie świadomości publicznej w kwestii rozwoju oraz edukacji na rzecz rozwoju stwierdzono, że strategiczne wykorzystanie projektów celowych pozwoliło osiągnąć cele programu współfinansowania z udziałem europejskich organizacji pozarządowych działających w dziedzinie rozwoju, jak również że DEEEP stanowi ważny instrument koordynacji zacieśniającego się dialogu, wspierania wymiany najlepszych rozwiązań oraz tworzenia sieci i partnerstwa na poziomie UE między platformami krajowymi a UE, oraz że TRIALOG przyczynił się skutecznie do poprawy dialogu i zwiększania możliwości rozwojowych we współpracy z państwami członkowskimi i państwami pragnącymi przystąpić do UE,