ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
8.

Wzywa Komisję Europejską do zadbania o to, by Porozumienie Burmistrzów mogło kontynuować działalność również po roku 2020, i do zagwarantowania mu w związku z tym autonomicznego budżetu administracyjnego, współmiernego do rosnących ambicji politycznych tego projektu, by zapewnić mu długofalową perspektywę. Biorąc pod uwagę, że rok 2020 r. jest już nieodległy, i to, że ramy UE w zakresie klimatu i energii zostały wytyczone do roku 2030, należy wyznaczyć rok 2030 jako średnioterminową perspektywę i rok 2050 jako perspektywę dla celów długoterminowych, tak jak zostało to postanowione w przypadku strategii na rzecz przejścia na gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.
14.

Zaleca promowanie współpracy pomiędzy podmiotami gospodarki społecznej i kształcenia zawodowego we wszystkich dziedzinach oraz wspieranie tworzenia spółdzielni szkolnych i studenckich, by zwiększyć możliwości kariery młodych ludzi i przyczynić się w ten sposób do zwalczania bezrobocia osób młodych. W tym duchu Komitet popiera również włączenie spółdzielni szkolnych i studenckich do podmiotów gospodarki społecznej. Sugeruje, by Komisja Europejska i różne państwa członkowskie skoordynowały działania na rzecz włączenia spółdzielczości i gospodarki społecznej do edukacji dotyczącej przedsiębiorczości, jako element szkolnych programów nauczania publicznego w szkołach i na uniwersytetach.
27.

Byłoby pożądane, aby bezpośrednio wprowadzono wspólną jednolitą podstawę opodatkowania przedsiębiorstw. Jako że negocjacje w sprawie konsolidacji są skomplikowane i długotrwałe, Komitet popiera podejście Komisji dotyczące odroczenia konsolidacji stanowiącej element systemu CCCTB, jeżeli ma to umożliwić postęp w dyskusjach nad pozostałymi elementami wniosku, między innymi nad ustaleniem wspólnej podstawy opodatkowania. W związku z tym przyjmuje do wiadomości zapowiedź wycofania obecnego wniosku w sprawie CCCTB zawartą w programie prac Komisji na 2016 r. z 27 października br. Ma jednak wątpliwości, czy zamiar Komisji, by zastąpić ten wniosek „propozycjami stopniowego podejścia, począwszy od uzgodnienia obowiązkowej podstawy opodatkowania”, nie uprzedza wyników konsultacji publicznych zainicjowanych przez Komisję 8 października br., które mają trwać do 8 stycznia 2016 r.
Dostawcy usług powinni zapewnić, by ich abonenci byli właściwie poinformowani o warunkach korzystania z usług online w zakresie treści w innych państwach członkowskich niż państwo członkowskie zamieszkania abonenta. Niniejsze rozporządzenie umożliwia podmiotom praw zobowiązanie dostawców usług do użycia skutecznych środków, które mają na celu sprawdzenie, czy usługa online w zakresie treści jest świadczona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Należy jednak zapewnić, by wymagane środki były rozsądne i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów. Konieczne środki techniczne i organizacyjne mogą na przykład polegać na wyrywkowym sprawdzaniu adresu IP zamiast stałego monitorowania lokalizacji, przejrzystym informowaniu konsumentów o metodach weryfikacji i jej celach oraz na stosowaniu odpowiednich środków bezpieczeństwa. Ze względu na to, że do celów weryfikacji znaczenie ma nie tyle lokalizacja, co państwo członkowskie, w którym abonent uzyskuje dostęp do usługi, nie należy do tych celów gromadzić ani przetwarzać dokładnych danych na temat lokalizacji. Podobnie, nie należy wymagać identyfikacji abonenta, w przypadku gdy do celów dostarczenia danej usługi wystarczy jego uwierzytelnienie.

Dostawcy usług powinni zapewnić, by ich abonenci byli właściwie poinformowani o warunkach korzystania z usług online w zakresie treści w innych państwach członkowskich niż państwo członkowskie zamieszkania abonenta. Niniejsze rozporządzenie umożliwia podmiotom praw zobowiązanie dostawców usług do użycia skutecznych środków, które mają na celu sprawdzenie, czy usługa online w zakresie treści jest świadczona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Należy jednak zapewnić, by wymagane środki były rozsądne i nie wykraczały poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów. Konieczne środki techniczne i organizacyjne mogą na przykład polegać na wyrywkowym sprawdzaniu adresu IP zamiast stałego monitorowania lokalizacji, przejrzystym informowaniu konsumentów o metodach weryfikacji i jej celach oraz na stosowaniu odpowiednich środków bezpieczeństwa. Ze względu na to, że do celów weryfikacji znaczenie ma nie tyle lokalizacja, co państwo członkowskie, w którym abonent uzyskuje dostęp do usługi, nie należy do tych celów gromadzić ani przetwarzać dokładnych danych na temat lokalizacji , pod warunkiem że lokalizacja ta nie znajduje się poza granicami UE . Podobnie, nie należy wymagać identyfikacji abonenta, w przypadku gdy do celów dostarczenia danej usługi wystarczy jego uwierzytelnienie.
1.

Odnotowuje, że inwestycje w Europie spadły ogółem o 15 %, co jest bezpośrednim skutkiem kryzysu finansowego i gospodarczego, ale także, w wypadku inwestycji publicznych, ograniczeń narzuconych przez mechanizmy regulacji budżetowych na poziomie europejskim i krajowym. Ponadto całkowity poziom inwestycji w całej UE utrzymuje się poniżej poziomu sprzed kryzysu w wartościach nominalnych, co oznacza, że w 2015 r. był on o prawie 60 mld EUR niższy niż w 2008 r. (1) Uważa, że oprócz spadku inwestycji w wartościach absolutnych, Unia Europejska cierpi na deficyt konkurencyjności z powodu starzejącej się infrastruktury i niewystarczających inwestycji na rzecz przejścia do gospodarki cyfrowej i ekologicznej oraz innowacyjności.
38.

Przyznaje, że w ciągu ostatnich lat dialog na szczeblu międzynarodowym na temat zagadnień klimatycznych nabrał tempa i doprowadził do nowych umów międzynarodowych, takich jak ramy z Sendai dotyczące ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych w latach 2015–2030, program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do 2030 r. oraz porozumienie klimatyczne z Paryża. Dlatego zwraca się do Komisji o dalsze włączanie jej działań w te globalne ramy, o wzmacnianie odgrywanej przez nią roli modelu oraz przyczynianie się do tworzenia synergii między tymi różnymi ramami działania.
21.

Uważa, że komunikat Komisji zawiera elementy i kryteria oceny, ale nie dostarcza pełnego rozwiązania. W związku z tym w sposób nieunikniony doprowadzi do rozbieżnych interpretacji i do dalszego rozdrobnienia jednolitego rynku. Wzywa zatem Komisję do przedłożenia jasnych ram prawnych w tej dziedzinie, zapewniających przestrzeganie zasad uczciwej konkurencji. Wyraża w związku z tym ubolewanie, że strategią Komisji zdaje się być zezwolenie na to, by prawodawca europejski jedynie przejmował szereg elementów orzecznictwa (4), w szczególności w kwestii tego, co dokładnie obejmuje wyłączenie transportu z zakresu stosowania art. 2 dyrektywy 2006/123/WE w sprawie usług.
Jeśli chodzi o treści online, to od drugiej połowy lat 90. Unia Europejska powierza istotną rolę instrumentom niemającym charakteru prawnego (zob. zwłaszcza zalecenie Rady z dnia 24 września 1998 r. dotyczące ochrony małoletnich i poszanowania godności ludzkiej, jak również zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony małoletnich, godności ludzkiej oraz prawa do odpowiedzi w odniesieniu do konkurencyjności europejskiego przemysłu audiowizualnego oraz internetowych usług informacyjnych). Instrumenty te, zwłaszcza infolinie, systemy weryfikacji wieku, klasyfikacja treści oraz systemy kontroli rodzicielskiej, są równie skuteczne w regulowaniu treści publikowanych na platformach udostępniania plików wideo. Infolinie są ważnym i rozpowszechnionym środkiem ochrony małoletnich; mają za zadanie umożliwić złożenie skargi w sposób prosty i łatwo dostępny dla użytkownika i zadbać o to, by w przypadku naruszenia przepisów odpowiednie władze zostały poinformowane. Systemy weryfikacji wieku zapewniają odpowiedni poziom ochrony, zwłaszcza w przypadku gdy wiek użytkownika weryfikowany jest za pośrednictwem danych widniejących w dokumencie tożsamości dostępnym wyłącznie dorosłemu użytkownikowi, za pomocą wiarygodnego poświadczenia wieku przez osobę trzecią lub poprzez dane biometryczne. Klasyfikacja treści przez samych użytkowników (rodziców) lub przez jednostki certyfikujące na podstawie różnych kryteriów – występowania przemocy, seksu, gier hazardowych, wulgarnego języka itp. – pozwala klasyfikować treść znajdującą się na platformach udostępniania plików wideo na różne kategorie, co stanowi podstawę pozwalającą ograniczyć dostęp do tych treści. Systemy kontroli rodzicielskiej umożliwiają rodzicom ograniczenie dostępu swoich małoletnich dzieci do internetu dzięki wykazowi treści odpowiednich dla małoletnich lub filtrowaniu treści szkodliwych dla dzieci.
8.

Jest ponadto zdania, że dla opracowania zindywidualizowanych programów nauczania konieczne jest zapewnienie przez całe życie skutecznych, wysokiej jakości usług informacyjnych i usług poradnictwa zawodowego. Dzięki tym usługom zainteresowany otrzyma informacje na temat możliwości uczenia się, które będą dostosowane do jego potrzeb i pomogą mu w opanowaniu umiejętności niezbędnych do wejścia na rynek pracy. Mogą one obejmować także poradnictwo, wizyty studyjne i działania praktyczne, doradztwo w zakresie finansowania kształcenia i informacje na temat możliwości kształcenia, a także informacje dotyczące dostępu do różnych form szkolenia i podmiotów uczestniczących w procesie kształcenia.
17.

Uważa, że przyszła reforma WPR powinna zachęcić państwa członkowskie do opracowania i wdrożenia szerokiego zestawu narzędzi zarządzania ryzykiem, które wzajemnie by się uzupełniały i były przystępne cenowo dla rolników. Należy przy tym przyjąć segmentowe podejście do różnych rodzajów ryzyka, sklasyfikowanych według natężenia (1): (i) ryzyko normalne, które zasadniczo może zostać zaabsorbowane przez samych rolników, przezornie gromadzących oszczędności na taką ewentualność, oraz poprzez środki fiskalne; (ii) ryzyko średnie, które rolnicy mogą przenieść na rynki finansowe (poprzez transakcje terminowe, opcje, kontrakty będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym), na ubezpieczycieli (w odniesieniu do zarządzania ryzykiem związanym z plonami, obrotem i marżą brutto) i na fundusze wspólnego inwestowania (w odniesieniu do zarządzania ryzykiem związanym z zagrożeniami dla zdrowia i środowiska oraz stabilizacji dochodów gospodarstw); (iii) ryzyko katastrofalne, które zasadniczo przyjmują na siebie władze publiczne poprzez zabezpieczenia dotyczące cen i nadzwyczajne środki podejmowane w sytuacjach kryzysowych. Należy przy tym zadbać o to, by z uwagi na większą segmentację nie wzrosły koszty administracyjne.
5.

Wspiera też Komisję w jej dążeniu do zwalczania oszustw. Szeroka skala oszustw świadczy o niedociągnięciach obecnego systemu i co roku powoduje znaczne straty podatkowe w państwach członkowskich; szacuje się, że UE traci na tym rocznie 170 mld EUR. Ma to negatywny wpływ na budżety sektora publicznego, w tym władz lokalnych i regionalnych w niektórych państwach członkowskich, i zdolności tego sektora do świadczenia usług wysokiej jakości. Komitet nalega w tym względzie, by państwa członkowskie gromadziły i rozpowszechniały dane statystyczne dotyczące transgranicznych oszustw związanych z podatkiem VAT.
31.

Wzywa Komisję do wsparcia szerszego wykorzystania europejskich danych zgodnie z obowiązującymi przepisami ochrony danych i zwraca się do niej, by przedstawiła ogólną analizę tego, jak w sposób zdecentralizowany można dotrzeć do odpowiednich danych, tak by uzyskać do nich dostęp.
36.

Z zadowoleniem przyjmuje wyznaczenie w DG MOVE osoby odpowiedzialnej za kontakty w sprawach rowerowych. Jednakże podkreśla, że należy przekształcić to stanowisko w obsługujący całą Komisję punkt kontaktowy do spraw rowerowych i wyposażyć to stanowisko w zasoby kadrowe wielkości co najmniej jednego ekwiwalentu pełnego czasu pracy (EPC) oraz uzupełnić je o punkty kontaktowe do spraw rowerowych we wszystkich stosownych dyrekcjach generalnych KE, co umożliwiłoby sprawne konsultacje międzyresortowe i koordynację działań wewnątrz Komisji.
26.

Potwierdza swoje wcześniejsze stanowisko, że wysiłki Komisji powinny koncentrować się na dużych portach lotniczych i że środki wsparcia dla małych lotnisk obsługujących średnio nie więcej niż 300 tys. pasażerów rocznie należy wyłączyć z zakresu stosowania pomocy państwa, ponieważ nie mają one większego wpływu na wymianę między państwami członkowskimi, a lotniska te nie są strukturalnie zdolne do pokrycia kosztów kapitału i prowadzenia działalności (11) oraz ponieważ pomoc państwa jest przeznaczona na publiczne wsparcie mające na celu rozwój bezpiecznej i opłacalnej ekonomicznie infrastruktury lotniczej w regionach o słabych połączeniach (12). Takiemu postanowieniu powinno rzecz jasna towarzyszyć znaczne podniesienie progu wyłączenia w odniesieniu do pomocy dla portów lotniczych świadczących usługi w ogólnym interesie gospodarczym (obecnie wynoszącego 200 tys. pasażerów rocznie), tak by wynosił on tyle samo co próg obowiązujący już przed przyjęciem tzw. „pakietu Almunii” dotyczącego usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, czyli 1 mln pasażerów rocznie. Niemniej warunkiem takich działań jest to, że odpowiedniego poziomu połączeń nie da się uzyskać innymi środkami.
Mimo że dyrektywa 2014/49/UE przyczynia się do znacznego zwiększenia zdolności systemów krajowych do wypłaty odszkodowania deponentom, na poziomie unii bankowej należy stworzyć skuteczniejsze mechanizmy gwarantowania depozytów w celu zapewnienia wystarczających środków finansowych, tak aby wzmocnić zaufanie wszystkich deponentów i tym samym zagwarantować stabilność finansową. EDIS zwiększyłby odporność unii bankowej na przyszłe kryzysy poprzez bardziej zróżnicowany podział ryzyka oraz zapewniłby jednakową ochronę ubezpieczonych deponentów, co z kolei przyczyniłoby się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Mimo że dyrektywa 2014/49/UE przyczynia się do znacznego zwiększenia zdolności systemów krajowych do wypłaty odszkodowania deponentom, na poziomie unii bankowej należy ewentualnie stworzyć skuteczniejsze mechanizmy gwarantowania depozytów w celu zapewnienia wystarczających środków finansowych, tak aby wzmocnić zaufanie wszystkich deponentów i tym samym zagwarantować stabilność finansową. Sprawnie funkcjonujący EDIS zwiększyłby odporność unii bankowej na przyszłe kryzysy poprzez bardziej zróżnicowany podział ryzyka oraz zapewniłby jednakową ochronę ubezpieczonych deponentów, co z kolei przyczyniłoby się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Wymaga to jednak, aby we wszystkich państwach członkowskich w ramach transpozycji dyrektywy 2014/49/UE uzyskano takie same warunki, co będzie podlegało ocenie Komisji Europejskiej do dnia 31 grudnia 2016 r. w ramach sprawozdania. Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi lepszego stanowienia prawa, Komisja w tym samym terminie dokona oceny skutków przedłożonego wniosku, w której uwzględnione zostaną m.in. aspekty ochrony instytucjonalnej.
51.

UE musi dokonać przeglądu swego własnego prawodawstwa, aby ułatwiać inwestycje w energię ze źródeł odnawialnych. Dla przykładu: jeśli obecnie niższe opodatkowanie biopaliw traktowane jest jako pomoc publiczna, udzielana na zasadzie czasowo ograniczonego wyjątku, to prowadzi to do niepewności, jeśli chodzi o warunki dla inwestycji, oraz do nakładów administracyjnych zarówno po stronie producentów, jak i dostawców paliw odnawialnych. Ze względu na dużą skalę potrzebnego finansowania, regiony i miasta będą musiały przyciągać zarówno finansowanie publiczne, jak i prywatne. Wciąż mamy do czynienia z dużym niewykorzystanym potencjałem przedsiębiorczości w sektorach związanych z realizacją porozumienia paryskiego.
10.

Domaga się, by zagrożenia dla bezpieczeństwa zostały przeanalizowane w całej ich złożoności i oszacowane przy opracowywaniu przyczyn niestabilności; podkreśla, że w pierwszym rzędzie należy zająć się społeczno-ekonomicznymi przyczynami aktualnych wyzwań w odniesieniu do bezpieczeństwa i migracji. Z zadowoleniem przyjmuje zapewnienie UE, że razem z partnerami EPS będzie pracować nad realizacją celów zrównoważonego rozwoju ONZ. Domaga się skierowania dodatkowej uwagi na promowanie praw socjalnych, ponieważ zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny ma decydujące znaczenie dla stabilnego sąsiedztwa. Podkreśla, że tworzenie miejsc pracy jest punktem zwrotnym dla przyszłości większości krajów objętych europejską polityką sąsiedztwa; opowiada się za położeniem szczególnego nacisku na walkę z bezrobociem młodzieży oraz na wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw; podkreśla, że konieczne jest do tego podejście wielopoziomowe – od poziomu krajowego do regionalnego i lokalnego – oraz współpraca regionalna, subregionalna i transgraniczna; domaga się takiego ukształtowania programów współpracy sektorowej, aby mogły być one realizowane przez władze lokalne i regionalne.
20.

Nalega, by poczyniono wszelkie możliwe wysiłki w celu stworzenia silnych, ukierunkowanych partnerstw na szczeblu regionalnym, krajowym i europejskim w tej dziedzinie. Chodzi o to, by przyciągnąć znaczne inwestycje prywatne i wywrzeć przełomowy wpływ na konkurencyjność poprzez opracowywanie komercyjnych produktów i usług, a także o to, by doprowadzić do produktywnej wymiany doświadczeń, wiedzy i pomysłów między wspomnianymi partnerstwami w celu wykorzystania synergii i niepowielania wysiłków, a być może nawet utworzyć sieć partnerstw.
9.

Podkreśla znaczenie tego, by zmiany w strukturze usług, które są potrzebne w regionach o zmniejszającym się zaludnieniu, były przeprowadzane w taki sposób, by te osoby, które w nich pozostają – a są to często osoby starsze – miały dostęp do usług zgodnie ze swoimi podstawowymi prawami. Będzie to oznaczało opracowanie form świadczenia usług poprzez współpracę pionową i inicjatywy łączące różne poziomy, co zapewni na szczeblu lokalnym i regionalnym dostępność zasobów niezbędnych do przystosowania się do zmian demograficznych.
6.

Zauważa, że w UE następuje ciągłe obniżanie poziomów inwestycji, co prowadzi do powstania luki inwestycyjnej; jak szacuje Komisja, poziom inwestycji mógł spaść nawet o 370 mld EUR w porównaniu z poziomami historycznymi; popiera wysiłki Komisji, by przyczynić się do likwidacji tej luki również poprzez bliższą współpracę z sektorem prywatnym w celu lewarowania kapitału prywatnego, czyli w ramach planu inwestycyjnego dla Europy i Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS).
23.

Podziela wyrażony przez Komisję w planie działania w zakresie energii do 2050 r. pogląd, że obniżenie emisyjności sektora energetycznego oraz scenariusz zakładający wysoki udział źródeł odnawialnych w produkcji energii mogą na dłuższą metę nieść ze sobą mniejsze koszty niż dalsza realizacja obecnej polityki, a ponadto że w przyszłości ceny energii jądrowej oraz energii pochodzącej z paliw kopalnych będą prawdopodobnie nadal rosły, ceny energii ze źródeł odnawialnych zaś mogą spadać. W tym kontekście dostrzega też wysiłki państw członkowskich zmierzające do tego, aby przewidzieć odpowiednią rekompensatę nadmiernych obciążeń finansowych dla podlegającego konkurencji międzynarodowej przemysłu stalowego, które to obciążenia wynikają z rozwoju energii odnawialnych. Domaga się jednak, by na szczeblu europejskim zagwarantować, że owe krajowe mechanizmy odszkodowawcze, zwłaszcza w postaci dopłat, nie doprowadzą do zakłócenia konkurencji na wewnętrznym rynku UE.
31.

Uważa, że działanie 9 dotyczące walki z odpadami morskimi oraz „morzem plastiku” jest jedną z najbardziej istotnych inicjatyw omawianego wniosku. Jest to korzystne bezpośrednio dla turystyki oraz rybołówstwa. Jeżeli ludzkość będzie nadal w takim samym tempie jak obecnie zaśmiecać środowisko tworzywami sztucznymi, w 2050 r. w morzach będzie pływać więcej plastiku niż ryb. Zasadnicze znaczenie mogą mieć aktualne uprawnienia władz lokalnych i regionalnych w dziedzinie gospodarowania odpadami i zapobiegania ich powstawaniu. Władze lokalne i regionalne odgrywają ważną rolę ze względu na swoje możliwości odzysku energii przy spalaniu zebranych tworzyw sztucznych. Obecnie w UE nadal 28 % odpadów trafia na składowiska. Solidne ramy UE w zakresie ochrony środowiska mające zapobiegać powstawaniu odpadów, w tym ewentualny zakaz stosowania w Unii Europejskiej mikroplastików, wymagają właściwego egzekwowania na szczeblu lokalnym i regionalnym, ciągłych inwestycji w coraz czystsze technologie, w tym opracowywania dostosowanych do potrzeb lokalnych i regionalnych strategii zapobiegania powstawaniu odpadów morskich. Powinno to obejmować dalsze postępy na drodze do wspólnego systemu, nie tylko w odniesieniu do portowych urządzeń do odbioru odpadów, ale również do opłat za odbiór odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku, tak aby zniechęcić statki do zrzucania ich przed wejściem do portu. Choć europejskie władze lokalne i regionalne znajdują się wśród największych emitentów odpadów morskich i odpadów z tworzyw sztucznych, doświadczają one także skutków napływu odpadów spoza UE, co oznacza, że istotna jest współpraca międzynarodowa.
36.

Podkreśla, że fragmentacja i złożoność systemu VAT sprawiają, że MŚP zaangażowane w handel transgraniczny ponoszą istotne koszty przestrzegania przepisów, co wpływa zwłaszcza na regiony przygraniczne. Wzywa w związku z tym do dalszego uproszczenia zasad i procedur związanych z różnymi systemami VAT w handlu transgranicznym i do rozszerzenia zasady dotyczącej małego punktu kompleksowej obsługi, by stosowała się ona także do sprzedaży na odległość innych towarów i usług, a nie tylko usług telekomunikacyjnych, nadawczych i elektronicznych, jak ma to miejsce obecnie. Wnosi ponadto o ustanowienie wspólnego unijnego progu dotyczącego handlu transgranicznego, poniżej którego podatek VAT nie byłby stosowany.
29.

Apeluje, by w przyszłym programie ramowym przyjęto cel 10-procentowego udziału projektów, które w znaczący sposób przyczyniają się do rozwoju badań morskich. Dalszy etap wdrażania programu „Horyzont 2020” powinien pomóc w zbliżeniu się do tego celu.
28.

Komitet wzywa Komisję Europejską do wyraźnego uwzględniania w procesie kształtowania polityki kwestii wykonalności na poziomie lokalnym i regionalnym. Jest to zgodne z realizacją agendy miejskiej UE, w ramach której Komisja, państwa członkowskie i miasta oceniają wykonalność strategii politycznych i prawodawstwa UE na poziomie lokalnym. Jest to tym istotniejsze dla projektów innowacji społecznych, że są one często wspierane przez władze lokalne i regionalne przez cały proces innowacji (opracowanie, eksperymentowanie, rozpowszechnienie i ocena).