ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(3) W ocenie tych procedur szczególnych z dnia 1 stycznia 2015 r. stwierdzono szereg możliwości wprowadzenia ulepszeń. Po pierwsze, należy ograniczyć obciążenia dla mikroprzedsiębiorstw mających siedzibę w państwie członkowskim i okazjonalnie świadczących takie usługi w innych państwach członkowskich związane z przestrzeganiem zobowiązań w zakresie VAT w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie siedziby. Należy zatem wprowadzić ogólnowspólnotowy próg, do którego dostawy te podlegałyby VAT w państwie członkowskim siedziby. Po drugie, bardzo uciążliwy jest obowiązek spełnienia wymogów w zakresie fakturowania i przechowywania zapisów we wszystkich państwach członkowskich, w których realizuje się dostawy. W związku z tym, aby maksymalnie ograniczyć obciążenia dla przedsiębiorstw, zasadami dotyczącymi fakturowania i przechowywania zapisów powinny być przepisy obowiązujące w państwie członkowskim identyfikacji dostawcy korzystającego z procedur szczególnych. Po trzecie, podatnicy niemający swojej siedziby we Wspólnocie, ale zarejestrowani do celów VAT w państwie członkowskim (na przykład dlatego, że prowadzą w tym państwie członkowskim okazjonalne transakcje opodatkowane podatkiem VAT) nie mogą korzystać ani z procedury szczególnej dla podatników niemających swojej siedziby na terytorium Wspólnoty, ani z procedury szczególnej dla podatników mających swoją siedzibę na terytorium Wspólnoty. W związku z tym proponuje się zezwolenie takim podatnikom na korzystanie z procedury szczególnej dla podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty.

(3) W ocenie tych procedur szczególnych z dnia 1 stycznia 2015 r. stwierdzono szereg możliwości wprowadzenia ulepszeń. Po pierwsze, należy ograniczyć obciążenia dla mikroprzedsiębiorstw mających siedzibę w państwie członkowskim i okazjonalnie świadczących takie usługi w innych państwach członkowskich związane z przestrzeganiem zobowiązań w zakresie VAT w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie siedziby. Należy zatem wprowadzić ogólnowspólnotowy próg, do którego dostawy te podlegałyby VAT w państwie członkowskim siedziby. Po drugie, bardzo uciążliwy jest obowiązek spełnienia wymogów w zakresie fakturowania we wszystkich państwach członkowskich, w których realizuje się dostawy. W związku z tym, aby maksymalnie ograniczyć obciążenia dla przedsiębiorstw, zasadami dotyczącymi fakturowania powinny być przepisy obowiązujące w państwie członkowskim identyfikacji dostawcy korzystającego z procedur szczególnych. Po trzecie, podatnicy niemający swojej siedziby we Wspólnocie, ale zarejestrowani do celów VAT w państwie członkowskim (na przykład dlatego, że prowadzą w tym państwie członkowskim okazjonalne transakcje opodatkowane podatkiem VAT) nie mogą korzystać ani z procedury szczególnej dla podatników niemających swojej siedziby na terytorium Wspólnoty, ani z procedury szczególnej dla podatników mających swoją siedzibę na terytorium Wspólnoty. W związku z tym proponuje się zezwolenie takim podatnikom na korzystanie z procedury szczególnej dla podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty.
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Oświadczenie Komisji w sprawie przejścia z obecnego systemu na nowy

Komisja przypomina, że celem nowej metodyki jest utrzymanie ciągłej ochrony przemysłu unijnego przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, szczególnie tymi, które wynikają ze znaczących zakłóceń na rynku. W tym względzie Komisja zadba o to, aby przemysł unijny nie napotykał żadnych dodatkowych obciążeń przy występowaniu o ochronę na podstawie instrumentu antydumpingowego, szczególnie przy składaniu ewentualnych wniosków o przegląd wygaśnięcia po wejściu w życie nowej metodyki.

Oświadczenie Komisji dotyczące art. 23 oraz współpracy z Parlamentem Europejskim i Radą

Za każdym razem, kiedy Komisja będzie zamierzała sporządzić lub zaktualizować sprawozdanie na podstawie art. 2 ust. 6a) lit. c) rozporządzenia podstawowego, poinformuje o tym Parlament Europejski i Radę. Kiedy Parlament Europejski lub Rada poinformują Komisję, że ich zdaniem warunki sporządzenia lub aktualizacji sprawozdania na podstawie art. 2 ust. 6a) lit. c) rozporządzenia podstawowego są spełnione, Komisja podejmie odpowiednie działania i poinformuje o nich odpowiednio Parlament Europejski i Radę.

Oświadczenie Komisji dotyczące sprawozdań na podstawie art. 2 ust. 6a) lit. c) rozporządzenia podstawowego

Komisja szybko skorzysta z możliwości sporządzenia sprawozdań dotyczących znaczących zakłóceń, przewidzianych w art. 2 ust. 6a) lit. c) rozporządzenia podstawowego, tak by zainteresowane strony dysponowały tymi sprawozdaniami, kiedy będą przygotowywać wnioski, do których art. 2 ust. 6a) rozporządzenia podstawowego może mieć zastosowanie. Udzieli zainteresowanym stronom wskazówek dotyczących sposobu korzystania z tych sprawozdań.
P8_TC1-COD(2016)0106

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 25 października 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/… ustanawiającego system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określającego warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen i rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/2226.)
Dodatek do nawozów to produkt nawozowy z oznakowaniem CE przeznaczony do dodawania do produktu dostarczającego roślinom składników pokarmowych w celu poprawy schematów uwalniania składników pokarmowych tego produktu .

Dodatek do nawozów to produkt nawozowy z oznakowaniem CE przeznaczony do dodawania do produktu i posiadający udowodniony wpływ na przetworzenie lub dostępność dla roślin różnych postaci mineralnych lub zmineralizowanych składników pokarmowych albo obu tych rodzajów składników, bądź przeznaczony do dodawania do gleby w celu poprawy wchłaniania składników pokarmowych przez rośliny lub w celu obniżenia utraty tychże składników .
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

OŚWIADCZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Parlament Europejski wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że w 2017 r. Komisja proponuje wdrożyć zalecenia Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) z 2008 r. Oznacza to, że od prawie 10 lat Unia nie przestrzega spoczywających na niej zobowiązań międzynarodowych.

Taki stan rzeczy można zaskarżyć w Trybunale Sprawiedliwości i zarzucić mu, że psuje opinię Unii jako lidera w dziedzinie zrównoważonego rozwoju na forach międzynarodowych, co więcej – skutkuje on również brakiem pewności prawnej dla operatorów statków, a ponadto prowadzi do uzasadnionej krytyki ze strony zainteresowanych podmiotów: instytucje mają przyjąć zalecenia ICCAT (a zwłaszcza zalecenie dotyczące włócznika śródziemnomorskiego – najbardziej znanego gatunku, w stosunku którego ICCAT przyjęła w ubiegłym roku wieloletni plan odbudowy), które są przestarzałe i nieaktualne.

Może to doprowadzić do paradoksalnej sytuacji przyjęcia przez Unię, w drodze niniejszego rozporządzenia, środków dotyczących włócznika, które zostały w międzyczasie zastąpione nowym planem naprawczym mającym już zastosowanie do operatorów od kwietnia 2017 r. Sytuacja ta jest nie do przyjęcia pod względem prawnym i – co najważniejsze – pod względem politycznym.

Jest ona tym bardziej nie do przyjęcia, że Komisja, po upływie prawie sześciu miesięcy od przyjęcia przez ICCAT zalecenia 16-05 dotyczącego włócznika śródziemnomorskiego, nie przyjęła żadnego wniosku w sprawie transpozycji tego zalecenia, choć uznaje się ogólnie, że stan stad włócznika jest krytyczny, zaś plan naprawy ma już zastosowanie do operatorów. Należy zauważyć, że transpozycja zalecenia nie jest skomplikowana, jako że odnośne przepisy zostały już przyjęte i konieczne są jedynie niewielkie zmiany tekstu.

Parlament Europejski wzywa Komisję do przekazania wszelkich przyszłych wniosków dotyczących transpozycji zaleceń regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem w ciągu maksymalnie sześciu miesięcy od daty ich przyjęcia.

W kwestii treści planu odbudowy:

Parlament Europejski z zadowoleniem przyjmuje zalecenie ICCAT 16-05 ustanawiające wieloletni plan odbudowy populacji włócznika śródziemnomorskiego.

Parlament Europejski uznaje wymiar społeczno-gospodarczy rybołówstwa przybrzeżnego na Morzu Śródziemnym i potrzebę stopniowego podejścia i elastyczności w zarządzaniu nim.

Podkreśla, że jeżeli plan odbudowy zasobów włócznika ma się powieść, działania muszą podjąć również sąsiadujące państwa trzecie, aby możliwe było skuteczne zarządzanie tym gatunkiem.

Ponadto zwraca uwagę, że należy dokonywać sprawiedliwego rozdziału kwot pomiędzy operatorów, ze zwróceniem uwagi na wartości produkcji i obrotu. Kwoty nielegalnie poławiane za pomocą pławnic nie powinny być uwzględniane w obliczeniach historycznych wielkości połowów oraz praw połowowych.
A.

mając na uwadze opinię konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, zgodnie z którą wspomniany wniosek ogranicza się do zwykłego ujednolicenia istniejących tekstów, bez zmiany co do istoty;
(6)

W celu uproszczenia gromadzenia danych statystycznych dotyczących stosowania procedur szczególnych należy upoważnić Komisję do automatycznego dostępu do ogólnych informacji związanych z procedurami szczególnymi przechowywanych w elektronicznych systemach państw członkowskich, z wyjątkiem danych dotyczących indywidualnych podatników. Należy zachęcać państwa członkowskie do zapewnienia innym odpowiednim organom krajowym dostępności takich ogólnych informacji, jeżeli nie są one jeszcze dostępne, do celów zwalczania oszustw związanych z VAT i prania pieniędzy.
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

OŚWIADCZENIE KOMISJI

Komisja przyjmuje do wiadomości brzmienie art. 9 uzgodnione przez Parlament Europejski i Radę.

Nie naruszając swojego prawa do inicjatywy na mocy Traktatu, Komisja pragnie w związku z tym potwierdzić, że zgodnie z art. 9 w swojej pierwszej ocenie niniejszego rozporządzenia, której należy dokonać w ciągu dwóch lat od wejścia w życie rozporządzenia, przeprowadzi dogłębną ocenę sposobu, w jaki rozporządzenie zostało wdrożone i przyczyniło się do skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Dokonując oceny, Komisja weźmie pod uwagę rosnące oczekiwania konsumentów, zwłaszcza tych, którzy nie mają dostępu do usług chronionych prawem autorskim.

W ramach oceny Komisja przeprowadzi również merytoryczną analizę wykonalności i potencjalnych kosztów i korzyści wynikających z wszelkich zmian zakresu stosowania rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do ewentualnego usunięcia z art. 4 ust. 1 lit. b) wyłączenia usług świadczonych drogą elektroniczną, których głównym elementem jest zapewnienie dostępu do utworów chronionych prawem autorskim lub innych przedmiotów objętych ochroną lub zapewnienie korzystania z takich utworów i przedmiotów, gdy handlowiec ma wymagane prawa w odniesieniu do stosownych terytoriów, z należytym uwzględnieniem prawdopodobnych skutków, jakie rozszerzenie zakresu rozporządzenia miałoby dla konsumentów i przedsiębiorstw oraz zainteresowanych sektorów w całej Unii Europejskiej. Komisja uważnie przeanalizuje także, czy w innych sektorach, w tym w sektorach nieobjętych dyrektywą 2006/123/WE, które są również wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia zgodnie z jego art. 1 ust. 3, takich jak usługi w dziedzinie transportu oraz usługi audiowizualne, należy wyeliminować wszelkie pozostałe nieuzasadnione ograniczenia ze względu na przynależność państwową, miejsce zamieszkania lub miejsce prowadzenia działalności.

Jeżeli w toku oceny Komisja dojdzie do wniosku, że zakres rozporządzenia powinien zostać zmieniony, dołączy do niej stosowny wniosek ustawodawczy.
(5)

Niektóre produkty służące do inwigilacji informatycznej pojawiły się jako nowa kategoria produktów podwójnego zastosowania , których wykorzystywanie bezpośrednio kolidowało z prawami człowieka, w tym prawem do prywatności, prawem do ochrony danych osobowych, wolności wypowiedzi, wolności zrzeszania się i wolności zgromadzeń, przez monitorowanie lub eksfiltrację danych bez otrzymania specjalnej, świadomej i jednoznacznej zgody właściciela danych lub przez uczynienie danego systemu niesprawnym bądź uszkodzenie go. W odpowiedzi na apele Parlamentu Europejskiego i dowody , że niektóre produkty służące do inwigilacji informatycznej są wykorzystywane przez osoby zamieszane w nadzorowanie lub popełnianie naruszeń międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka lub międzynarodowego prawa humanitarnego w krajach, w których stwierdzono takie naruszenia, lub osoby za to odpowiedzialne, należy kontrolować wywóz tych produktów. Kontrole powinny opierać się na jasno określonych kryteriach . Środki te nie powinny wykraczać poza to, co konieczne i proporcjonalne . Nie powinny one w szczególności uniemożliwiać wywozu technologii informacyjno-komunikacyjnej używanej do celów zgodnych z prawem, w tym do egzekwowania prawa i do badań nad bezpieczeństwem sieci i internetu do celów dozwolonych testów lub ochrony systemów bezpieczeństwa informacji . Komisja, w ścisłej konsultacji z państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami, powinna udostępnić wytyczne dla wspierania praktycznego stosowania tych kontroli po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia. Przez poważne naruszenia praw człowieka rozumie się sytuacje opisane w rozdziale 2 sekcja 2 pkt 2.6 przewodnika do wspólnego stanowiska Rady 2008/944/WPZiB (1a) zatwierdzonego przez Radę do Spraw Zagranicznych z dnia 20 lipca 2015 r.
Do celów lit. a) Komisja na podstawie przybliżonych wykazów gazów cieplarnianych przedłożonych przez państwa członkowskie lub – jeżeli dane państwo członkowskie nie przekazało do tego dnia swojego przybliżonego wykazu gazów cieplarnianych – w oparciu o własne oszacowania zestawia co roku przybliżony unijny wykaz gazów cieplarnianych. Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej każdego roku do dnia 30 września.

Do tych celów Komisja na podstawie przybliżonych wykazów gazów cieplarnianych przedłożonych przez państwa członkowskie lub – jeżeli dane państwo członkowskie nie przekazało do tego dnia swojego przybliżonego wykazu gazów cieplarnianych – w oparciu o własne oszacowania zestawia co roku przybliżony unijny wykaz gazów cieplarnianych. Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej każdego roku do dnia 30 września.
Energia elektryczna z paliw z biomasy produkowana w instalacjach o mocy w paliwie równej lub przekraczającej 20 MW jest uwzględniana do celów, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c), wyłącznie w sytuacji, gdy jest ona produkowana przy zastosowaniu technologii wysokosprawnej kogeneracji według definicji zawartej w art. 2 pkt 34 dyrektywy 2012/27/UE. Do celów ust. 1 lit. a) i b) niniejszy przepis ma zastosowanie tylko do instalacji uruchomionych po dniu [3 years from date of adoption of this Directive] r . Do celów ust. 1 lit. c) niniejszy przepis pozostaje bez uszczerbku dla wsparcia publicznego udzielanego w ramach programów zatwierdzonych do dnia [ 3 years after date of adoption of this Directive] r .

Energia elektryczna z paliw z biomasy produkowana w instalacjach o mocy w paliwie równej lub przekraczającej 20 MW jest uwzględniana do celów, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu, wyłącznie w sytuacji, gdy jest ona produkowana przy zastosowaniu technologii wysokosprawnej kogeneracji według definicji zawartej w art. 2 pkt 34 dyrektywy 2012/27/UE lub jeżeli jest produkowana w instalacjach stricte elektrycznych, których sprawność elektryczna netto wynosi co najmniej 40 % i które nie stosują paliw kopalnych . Do celów ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu niniejszy przepis ma zastosowanie tylko do instalacji uruchomionych po dniu [3 lata po dacie przyjęcia niniejszej dyrektywy] . Do celów ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu niniejszy przepis pozostaje bez uszczerbku dla wsparcia publicznego udzielanego w ramach programów zatwierdzonych do dnia [ rok po dacie przyjęcia niniejszej dyrektywy] .
(17) Niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać zarządzania środków tymczasowych przez organy państwa członkowskiego niemającego jurysdykcji do rozpoznania sprawy co do istoty – w przypadkach niecierpiących zwłoki – w tym środków zabezpieczających, w stosunku do osoby lub przedmiotów majątkowych dziecka znajdujących się w tym państwie członkowskim. Środki te powinny podlegać uznawaniu i wykonywaniu we wszystkich pozostałych państwach członkowskich, w tym w państwie członkowskim mającym jurysdykcję na podstawie niniejszego rozporządzenia, do czasu zastosowania przez właściwy organ tego państwa członkowskiego środków, które uzna za stosowne. Środki zarządzone przez sąd w jednym państwie członkowskim powinny jednak być zmieniane lub zastępowane wyłącznie środkami zarządzonymi również przez sąd w państwie członkowskim mającym jurysdykcję dla rozpoznania sprawy co do istoty. Organ, który ma jurysdykcję wyłącznie do zarządzenia tymczasowych środków, w tym środków zabezpieczających, powinien – w przypadku wniesienia do niego wniosku dotyczącego istoty sprawy – stwierdzić z urzędu brak swojej jurysdykcji. O ile wymaga tego ochrona dobra dziecka, organ ten powinien informować o zarządzonych środkach, bezpośrednio lub za pośrednictwem organu centralnego, organ państwa członkowskiego mającego na podstawie niniejszego rozporządzenia jurysdykcję do rozpoznania sprawy co do istoty. Niepoinformowanie organu innego państwa członkowskiego nie powinno jednak samo w sobie stanowić podstawy nieuznania danego środka.

(17) Niniejsze rozporządzenie nie powinno wyłączać zarządzania środków tymczasowych przez organy państwa członkowskiego niemającego jurysdykcji do rozpoznania sprawy co do istoty – w przypadkach niecierpiących zwłoki , np. w przypadkach przemocy domowej lub przemocy uwarunkowanej płcią – w tym środków zabezpieczających, w stosunku do osoby lub przedmiotów majątkowych dziecka znajdujących się w tym państwie członkowskim. Środki te powinny podlegać uznawaniu i wykonywaniu we wszystkich pozostałych państwach członkowskich, w tym w państwie członkowskim mającym jurysdykcję na podstawie niniejszego rozporządzenia, do czasu zastosowania przez właściwy organ tego państwa członkowskiego środków, które uzna za stosowne. Środki zarządzone przez sąd w jednym państwie członkowskim powinny jednak być zmieniane lub zastępowane wyłącznie środkami zarządzonymi również przez sąd w państwie członkowskim mającym jurysdykcję dla rozpoznania sprawy co do istoty. Organ, który ma jurysdykcję tylko do zarządzenia tymczasowych środków, w tym środków zabezpieczających, powinien – w przypadku wniesienia do niego wniosku dotyczącego istoty sprawy – stwierdzić z urzędu brak swojej jurysdykcji. O ile wymaga tego ochrona dobra dziecka, organ ten powinien informować o zarządzonych środkach, bezpośrednio lub za pośrednictwem organu centralnego i bez zbędnej zwłoki , organ państwa członkowskiego mającego na podstawie niniejszego rozporządzenia jurysdykcję do rozpoznania sprawy co do istoty. Niepoinformowanie organu innego państwa członkowskiego nie powinno jednak samo w sobie stanowić podstawy nieuznania danego środka.
Państwa członkowskie przedkładają Komisji wszelkie udokumentowane informacje świadczące o możliwych przypadkach nieprzestrzegania przez jakikolwiek statek rybacki środków ochrony i zarządzania SPRFMO w obszarze objętym konwencją SPRFMO w ciągu ostatnich dwóch lat co najmniej 120 dni przed terminem dorocznego posiedzenia. Komisja analizuje te informacje i w stosownych przypadkach przekazuje je do sekretariatu SPRFMO co najmniej 90 dni przed jego dorocznym posiedzeniem.

Państwa członkowskie przedkładają Komisji wszelkie udokumentowane informacje świadczące o możliwych przypadkach nieprzestrzegania przez jakikolwiek statek rybacki środków ochrony i zarządzania SPRFMO w obszarze objętym konwencją SPRFMO w ciągu ostatnich dwóch lat co najmniej 150 dni przed terminem dorocznego posiedzenia. Komisja analizuje te informacje i w stosownych przypadkach przekazuje je do sekretariatu SPRFMO co najmniej 120 dni przed jego dorocznym posiedzeniem.
C 254/27

Sprostowanie do Accord de coopération et d’assistance administrative mutuelle en matière douanière entre l’Union européenne et la Nouvelle-Zélande ***

Résolution législative du Parlement européen du 13 mars 2018 sur le projet de décision du Conseil relative à la conclusion, au nom de l’Union européenne, de l’accord de coopération et d’assistance administrative mutuelle en matière douanière entre l’Union européenne et la Nouvelle-Zélande (07712/2016 – C8-0237/2017 – 2016/0006(NLE))

( Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 162 z dnia 10 maja 2019 r. )

(2020/C 254/09)

Okładka i strona 128:

zamiast:

„Accord de coopération et d’assistance administrative mutuelle en matière douanière entre l’Union européenne et la Nouvelle-Zélande *** Résolution législative du Parlement européen du 13 mars 2018 sur le projet de décision du Conseil relative à la conclusion, au nom de l’Union européenne, de l’accord de coopération et d’assistance administrative mutuelle en matière douanière entre l’Union européenne et la Nouvelle-Zélande (07712/2016 – C8-0237/2017 – 2016/0006(NLE))”;

powinno być :
Artykuł 71a

Siedziba Agencji mieści się w Amsterdamie (Niderlandy).”.

Komisja i właściwe władze Niderlandów podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, że Agencja może przenieść się do tymczasowej siedziby nie później niż 1 stycznia 2019 r. i wprowadzić się do stałej siedziby najpóźniej do dnia 16 listopada 2019 r.

Komisja i właściwe organy Niderlandów składają Parlamentowi i Radzie pisemne sprawozdanie z postępów w dostosowywaniu tymczasowej siedziby oraz budowy stałej siedziby trzy miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie co trzy miesiące do czasu przeniesienia się przez Agencję do stałej siedziby.
Do celów niniejszej dyrektywy zakres przepisów dotyczących kontrolowanych przedsiębiorstw zagranicznych na mocy art. 59 dyrektywy 2016/xx/UE ogranicza się do stosunków między członkami grupy i podmiotami będącymi rezydentami do celów podatkowych w państwie trzecim lub między stałymi zakładami położonymi w państwie trzecim.

Do celów niniejszej dyrektywy zakres przepisów dotyczących kontrolowanych przedsiębiorstw zagranicznych na mocy art. 59 dyrektywy 2016/xx/UE ogranicza się do stosunków między członkami grupy i podmiotami będącymi rezydentami do celów podatkowych w państwie trzecim lub między stałymi zakładami, w tym stałymi zakładami cyfrowymi, umiejscowionymi w państwie trzecim.