KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 8.5.2015 COM(2015) 206 final KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW Sprawozdanie w sprawie wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2014 r.



1. Wprowadzenie Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2014 r. były pierwszymi od wejścia w życie Traktatu z Lizbony i zasadniczo różniły się od poprzednich. Po raz pierwszy wynik wyborów miał bezpośredni wpływ na powołanie przewodniczącego Komisji. Europejskie stronnictwa polityczne po raz pierwszy mianowały kandydatów na przewodniczącego Komisji. Kandydat, któremu udało się uzyskać większość w nowym Parlamencie Europejskim, został przewodniczącym Komisji. Rada Europejska mianowała kandydata partii, której przysługuje najwięcej miejsc w Parlamencie Europejskim. Kandydat ten został następnie wybrany na przewodniczącego Komisji przez Parlament Europejski. Niniejsze sprawozdanie zawiera przegląd wyborów w 2014 r., w tym środków podjętych w celu wzmocnienia ich przejrzystości, demokratycznego przebiegu oraz wymiaru europejskiego. Oceniono w nim poziom wiedzy obywateli o wyborach i związanych z nimi prawach, działania podjęte w tym zakresie przez państwa członkowskie i instytucje UE oraz frekwencję. Przeanalizowano również realizację praw wyborczych obywateli Unii. Sprawozdanie opiera się na niedawnym badaniu Eurobarometru i na innych badaniach, na informacjach przekazanych przez państwa członkowskie w odpowiedzi na kwestionariusze Komisji oraz na zatwierdzonym przez Komisję badaniu, w którym zgromadzono i przeanalizowano dane jakościowe i ilościowe, w tym przez rozmowy z europejskimi partiami politycznymi, organami krajowymi, mediami i innymi zainteresowanymi stronami. Wybory w 2014 r. ograniczyły stały spadek frekwencji obserwowany od pierwszych bezpośrednich wyborów europejskich w 1979 r. Stworzyły podstawy dla przyszłych wyborów europejskich i ustanowiły wyraźny związek między wynikami wyborów do Parlamentu Europejskiego i wyborem przewodniczącego Komisji. Ustanowiono ważny precedens dla wyborów w 2019 r. oraz późniejszych. Stworzono również europejskie forum debaty politycznej. 2. Przejrzysta procedura wyborów 2.1. Bezpośredni związek między głosowaniem obywateli i wyborem przewodniczącego Komisji. Traktat z Lizbony ustanowił nowy porządek konstytucyjny Unii Europejskiej. Na jego mocy Parlament Europejski ma prawo wyboru zaproponowanego przez Radę Europejską kandydata na stanowisko przewodniczącego Komisji, uwzględniając wyniki wyborów europejskich. W świetle nowej sytuacji dnia 12 marca 2013 r. Komisja wydała zalecenie dotyczące usprawnienia demokratycznego i skutecznego przeprowadzania wyborów do Parlamentu Europejskiego. Wzywało ono europejskie partie polityczne do mianowania kandydatów na stanowisko przewodniczącego Komisji w oparciu o Traktat z Lizbony, który wzmocnił rolę Parlamentu wobec Komisji. Zalecenie ma na celu uwidocznienie związku między głosami obywateli Unii oddanymi na przyszłych posłów do Parlamentu Europejskiego i kandydatem ich partii na stanowisko przewodniczącego Komisji. Ponadto Komisja zachęciła krajowe partie polityczne do wykorzystywania przekazów politycznych w mediach, aby promować swoich głównych kandydatów i ich programy. Parlament przyjął również w tym celu rezolucje w sprawie wyborów w 2014 r. Pięć europejskich partii politycznych przedstawiło kandydatów na stanowisko przewodniczącego Komisji: Europejska Partia Ludowa (PPE) mianowała Jeana-Claude'a Junckera; Partia Europejskich Socjalistów (PES) mianowała Martina Schulza; Partia Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy (ALDE) mianowała Guy Verhofstadta; Europejska Partia Zielonych mianowała José Bové and Franziskę Keller; Partia Lewicy Europejskiej mianowała Alexisa Tsiprasa. Powyższe partie prowadziły ogólnoeuropejskie kampanie wyborcze i organizowały wydarzenia publiczne w celu przekazywania informacji na temat swoich kandydatów i ich programów politycznych dla Europy. Kandydaci odwiedzili 246 miast w państwach członkowskich. W poniższej tabeli przedstawiono odwiedzone państwa członkowskie: Oprócz działań lokalnych główni kandydaci wzięli udział w dziesięciu debatach telewizyjnych w różnych państwach członkowskich i w różnych językach, dzieląc się swoją wizją przyszłości Europy i opiniami dotyczącymi tematów takich jak miejsca pracy i wzrost gospodarczy, które są szczególnie istotne dla głosujących.

Debaty cieszyły się szerokim zainteresowaniem mediów w całej UE — zwłaszcza ostatnia debata głównych kandydatów, która miała miejsce 15 maja i była transmitowana na żywo w 28 państwach. Pokazywano ją za pośrednictwem co najmniej 152 środków przekazu (w tym 55 stacji telewizyjnych i 88 stron internetowych). Debata była źródłem wielu komentarzy w mediach społecznościowych. 15% ankietowanych w sondażu powyborczym obejmującym 15 państw UE powiedziało, że oglądali co najmniej jedną z debat telewizyjnych. 2.2. Lepiej widoczny związek między krajowymi i europejskimi partiami politycznymi Europejskie partie polityczne są w najlepszej pozycji, aby przyczyniać się do kształtowania europejskiej świadomości politycznej i wyrażania woli obywateli Unii. W związku z tym Komisja wydała dwa zalecenia, aby uwidocznić związki między stronnictwami politycznymi na szczeblu unijnym i krajowym,które zostały zasadniczo dobrze przyjęte przez państwa członkowskie i europejskie partie polityczne: (i) W swoim systemie wyborczym państwa członkowskie powinny zachęcać do informowania o powiązaniach między krajowymi i europejskimi partiami politycznymi oraz ułatwiać przekazywanie informacji na ten temat, w tym zezwalając na umieszczanie tego rodzaju informacji na kartach do głosowania; oraz (ii) partie krajowe powinny podawać do wiadomości publicznej swoje powiązania z partiami europejskimi przed wyborami oraz wyraźnie zaznaczać te powiązania we wszystkich materiałach wykorzystywanych w kampanii wyborczej, komunikatach i politycznym przekazie w mediach. W odniesieniu do pierwszego zalecenia (i) 16 państw członkowskich poinformowało, że podjęły działania mające na celu informowanie partii krajowych o zaleceniu, zgodnie z którym powinny podawać do wiadomości publicznej swoje powiązania z europejskimi partiami politycznymi. Polegały one głównie na przekazywaniu zalecenia Komisji partiom politycznym przez organy krajowe. W niektórych przypadkach podjęto intensywniejsze działania. W Grecji organy krajowe zorganizowały spotkanie w parlamencie narodowym, żeby poinformować partie o zaleceniu. We Włoszech i w Finlandii opublikowano wytyczne informujące partie krajowe o zaleceniu i zachęcające do jego przestrzegania. Dziewięć państw członkowskich umożliwiło partiom krajowym wskazanie swojego powiązania z partiami europejskimi na kartach do głosowania, wprowadzając przepisy (jeżeli nie zostały one już wcześniej wprowadzone) umożliwiające umieszczenie nazwy lub logo partii europejskiej na karcie do głosowania. Sześć państw członkowskich poinformowało, że nie podjęły takich działań, ponieważ uważały, że udzielanie informacji wyborcom należy do partii politycznych, albo dlatego, że działania organów krajowych stanowiłyby ingerencję zakazaną przez ich prawo wyborcze. W odniesieniu do drugiego zalecenia (ii) partie krajowe podjęły różne działania mające na celu informowanie o swoim powiązaniu z europejskimi partiami politycznymi. Ogólny obraz wyłaniający się z badania obejmującego próbkę ponad 500 partii krajowych powiązanych z partiami europejskimi jest następujący: Większość partii krajowych uwzględnionych w próbce informowało o swoim powiązaniu wyłącznie w sposób ograniczony, tj. głównie w drukowanych materiałach wyborczych. Oznaczało to, że powiązanie było bardziej widoczne dla lepiej poinformowanych obywateli niż dla ogółu społeczeństwa; Badanie wykazało, że jedynie niewielka liczba partii podjęła kompleksowe działania, informując o powiązaniu z partiami europejskimi zarówno w materiałach pisemnych, takich jak programy, plakaty, strony internetowe i media społecznościowe, jak i w przemówieniach, debatach telewizyjnych i podczas wydarzeń promocyjnych; Badanie wykazało również, że kilka partii nie poinformowało o swoim powiązaniu z żadną europejską partia polityczną, ponieważ nie zdecydowały jeszcze, czy będą się z się jakąś partią wiązać, lub zdecydowały się nie informować o takim powiązaniu. Zalecenie umieszczania informacji o powiązaniu z partiami europejskimi na kartach do głosowania było przestrzegane bardzo rzadko, nawet w państwach członkowskich, gdzie istniała taka możliwość. 3. Większy nacisk na sprawy UE Zarówno Komisja, jak i Parlament podjęły działania przed kampanią wyborczą i w trakcie kampanii, aby zwiększyć poziom wiedzy obywateli o tym, jak wybory wpłyną na ich życie. Dołożono starań, aby podkreślić istotność spraw UE, które w innym wypadku mogłyby zostać przyćmione przez tematy krajowe i lokalne podczas debat w państwach członkowskich. Odsetek obywateli Unii, którzy powiedzieli, że posiadali wszystkie potrzebne informacje, aby oddać głos, lekko wzrósł w porównaniu z rokiem 2009 (57 % w 2014 r., 53 % w 2009 r.). 3.1. Dialog z obywatelami W latach 2013–2014 członkowie Komisji wspólnie z lokalnymi lub krajowymi politykami oraz posłami do Parlamentu Europejskiego zorganizowali 51 debat publicznych z obywatelami w całej Europie na temat ich oczekiwań dotyczących przyszłości Europy i tego, co jest potrzebne, aby wzmocnić struktury demokratyczne Unii. Dialog z obywatelami uwidocznił europejski wymiar problemów lokalnych oraz lokalny wymiar europejskich spraw politycznych, jak również sposób, w jaki wybory europejskie wpływają na codzienne życie obywateli. 87 % uczestników debat stwierdziło, że zagłosują w wyborach europejskich. 3.2. Finansowanie przez Komisję

Komisja wykorzystała posiadane narzędzia finansowania, aby wesprzeć społeczeństwo obywatelskie i programy partnerstwa miast mające na celu promowanie demokratycznego uczestnictwa obywateli Unii. W ramach programów „Europa dla Obywateli” i „Prawa podstawowe i obywatelstwo” sfinansowano kilka projektów mających na celu zwiększenie świadomości i wzmocnienie pozycji obywateli w zakresie ich uczestnictwa w życiu demokratycznym UE 3.3. Kampania informacyjna Parlamentu Europejskiego Dnia 11 września 2013 r. Parlament Europejski rozpoczął kampanię informacyjną pt.: „Działaj. Reaguj. Wpływaj”. Jednym z jej głównych celów było rozpoczęcie debaty skoncentrowanej na kwestiach o znaczeniu dla całej UE, takich jak gospodarka, miejsca pracy, jakość życia i rola UE na świecie. Kampania odbiła się szerokim echem w mediach. Stronę internetową Parlamentu poświęconą wyborom odwiedzono 7,1 mln razy od grudnia 2013 r. do maja 2014 r. Opublikowano również film o wyborach europejskich w 34 językach, który został wyświetlony ponad 7 400 razy na 173 kanałach telewizyjnych. W internecie wyświetlono go 11 mln razy. Przez Facebooka udało się dotrzeć do około jednego na pięciu europejskich wyborców. Wiadomość „Głosuję” udostępniono na Facebooku ponad 2,7 mln razy, a wyświetlono prawie 90 mln razy. Ponadto Parlament zorganizował konferencje ReACT w Paryżu, Warszawie, Rzymie, Madrycie i we Frankfurcie z uczestnictwem obywateli, specjalistów i polityków europejskich. Podczas tych wydarzeń obywatele Unii mogli wymieniać poglądy dotyczące głównych kwestii poruszanych w kampanii. 3.4. Wspólny dzień wyborów Aby wzmocnić poczucie zaangażowania głosujących we wspólne europejskie przedsięwzięcie, Komisja zachęciła państwa członkowskie do uzgodnienia wspólnego dnia wyborów europejskich z jednakową godziną zamknięcia lokali wyborczych. Pod tym względem wybory w 2014 r. nie różniły się od poprzednich. W 21 państwach członkowskich wybory odbyły się 25 maja, a w siedmiu między 22 a 24 maja. Wszystkie państwa członkowskie ogłosiły wyniki wyborów o mniej więcej tej samej godzinie, wieczorem 25 maja, kiedy zakończyło się głosowanie w całej Europie. 4. Udział w wyborach 4.1. Frekwencja wyborcza Od pierwszych wyborów bezpośrednich w 1979 r. frekwencja w wyborach europejskich stale spadała — od 61,99 % w 1979 r. do 42,97 % w 2009 r. Poziom uczestnictwa w wyborach w roku 2014 r. był jednak tylko marginalnie niższy niż w roku 2009 — spadł o 0,36 % (do 42,61 %). Pomiędzy rokiem 2004 i 2009 frekwencja spadła o 2,5 %, a pomiędzy rokiem 1999 i 2004 — o 4 %. Tendencja spadkowa została zatem znacznie ograniczona. Dla porównania frekwencja wyborcza w wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych wyniosła 57,1 % w 2008 r. i 54,9 % w 2012 r. W poniższej tabeli przedstawiono ogólną frekwencję w kolejnych wyborach europejskich: Odnotowano znaczące różnice we frekwencji w 28 państwach członkowskich. Wyniosła ona nawet 89,64 % w Belgii, 59,97 % w Grecji (w obu państwach głosowanie jest obowiązkowe) i 57,22 % we Włoszech, ale była znacznie niższa w innych państwach, takich jak Republika Czeska (18,20 %) i Słowacja (13,05 %). W poniższej tabeli przedstawiono frekwencję w wyborach europejskich w 2009 r. i w 2014 r. w całej UE i w państwach członkowskich: Frekwencja była wyższa wśród mężczyzn niż wśród kobiet (odpowiednio 45 % i 41 %). Różnica zwiększyła się nieznacznie w porównaniu z 2009 r. (44 % do 42 %). Osoby młode stanowiły największą grupę niegłosujących: tylko 27,8 % osób w wieku 18–24 lat zagłosowało. Dla porównania w grupie wiekowej55+zagłosowało 51,3 % osób. W poniższej tabeli porównano odsetek młodych osób (w wieku 18–24 lat), które oddały głos w każdym państwie członkowskim:

Sprawozdanie oceniające projekt Erasmus wykazało silną zależność pomiędzy doświadczeniem studiowania za granicą i głosowaniem w wyborach europejskich w 2014 r.: istniało większe prawdopodobieństwo, że absolwenci Erasmusa zagłosują — 81 % respondentów zadeklarowało, że wzięli udział w wyborach. Respondenci sondażu powyborczego Parlamentu powiedzieli, że głównym powodem wzięcia udziału w wyborach było to, że zawsze głosują (41 %), spełnienie obowiązku obywatelskiego (41 %) lub wsparcie bliskiej im partii politycznej (22 %). Powoływano się też na trzy następujące czynniki: „Popieram UE”’ (14 %), „Czuję się Europejczykiem/Europejką” (13 %) oraz „Głosując w wyborach europejskich, mogę coś zmienić” (12 %). 5 % respondentów odpowiedziało, że głosowali, żeby wpłynąć na wybór przewodniczącego Komisji. Wśród powodów niewzięcia udziału w wyborach najczęstszymi odpowiedziami były: „ogólny brak zaufania do polityki” (23 %), „nie interesuję się polityką” (19 %) oraz „mój głos nie ma znaczenia” (14 %). 7 % respondentów odpowiedziało, że mało wiedzą o UE, Parlamencie Europejskim lub wyborach do Parlamentu Europejskiego. Odsetek osób, które powołały się na oba powody niewzięcia udziału w wyborach, tj. poczucie, że głosowanie niczego nie zmienia, i brak wiedzy o UE lub wyborach europejskich, spadł w porównaniu z poprzednimi wyborami. Ponadto liczba obywateli, którzy nie głosowali ze względu na brak debaty publicznej lub kampanii wyborczej, zmniejszyła się o połowę. Ostateczna decyzja dotycząca wzięcia udziału w wyborach zależy zwykle od wielu różnych czynników. Niektóre z nich są osobiste i niezwiązane z jakością prowadzonej kampanii lub postrzeganiem wyborów europejskich. W państwach, w których wybory europejskie miały miejsce w tym samym czasie, co wybory krajowe lub ogólnopaństwowe (Belgia, Litwa, Grecja, Niemcy, Irlandia, Włochy, Malta i Zjednoczone Królestwo), frekwencja była wyższa niż w innych miejscach, ale w debacie politycznej dominowały tematy krajowe. Na Litwie wybory europejskie odbyły się tego samego dnia, co wybory prezydenckie. Frekwencja wzrosła do 47 % z jedynie 21 % w 2009 r. 4.2. Uczestnictwo obywateli Unii mieszkających w innym państwie członkowskim niż państwo pochodzenia Obywatele Unii, którzy mieszkają w innym państwie członkowskim niż państwo pochodzenia (mobilni obywatele Unii), mają prawo głosowania i kandydowania w wyborach europejskich w państwie przyjmującym na tych samych warunkach, co obywatele tego państwa. Dyrektywa 93/109/WEnadaje skuteczność temu prawu, zapisanemu w art. 22 TFUE oraz w art. 39 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Stosunkowo niska liczba mobilnych obywateli Unii skorzystała z prawa do głosowania w państwie członkowskim, w którym mieszkają. Na wskaźnik udziału w wyborach może mieć wpływ fakt, że obywatele muszą wybrać, czy będą głosować w państwie pochodzenia, czy w państwie członkowskim, do którego się przeprowadzili (tj. na różne listy kandydatów). Przeprowadzone w 2012 r. badanie Eurobarometru wykazało, że respondenci są podzieleni, jeżeli chodzi o kandydatów i listy, na które chcą głosować w wyborach europejskich. Około 48 % pytanych odpowiedziało, że mieszkając w państwie członkowskim, którego nie są obywatelami, woleliby oddać w nim swój głos, natomiast 42 % wolałoby skorzystać z prawa do głosowania w kraju pochodzenia. W poniższej tabeli przedstawiono odsetek cudzoziemców (będących mobilnymi obywatelami Unii) zarejestrowanych do głosowania w wyborach europejskich w 2009 r. i 2014 r. w całej UE i w państwach członkowskich: Liczba mobilnych obywateli Unii, którzy kandydowali w państwie członkowskim, w którym mieszkają, była nadal niska, ale ponad dwukrotnie wzrosła (81 osób w 2009 r., 170 osób w 2014 r.). Można to przypisać nowym uproszczonym procedurom wprowadzonym przez dyrektywę 2013/1/UE, dzięki którym kandydaci nie muszą już przedstawiać dowodu, że nie zostali pozbawieni praw wyborczych w państwie członkowskim pochodzenia. Muszą jedynie złożyć taką deklarację, którą następnie sprawdzają organy przyjmującego państwa członkowskiego. 4.3. Wiedza i zaangażowanie obywateli Unii Państwa członkowskie na różne sposoby podeszły do kampanii informacyjnych: niektóre prowadziły kampanie ogólne, skierowane do całego elektoratu, podczas gdy inne zwróciły się również bezpośrednio do obywateli Unii z innych państw członkowskich mieszkających na ich terytorium. Wzrost uczestnictwa w wyborach głosujących cudzoziemców z UE – przykłady najlepszej praktyki W Belgii, Danii, Finlandii, Szwecji, na Łotwie i Litwie do obywateli Unii w wieku uprawniającym do głosowania i będących cudzoziemcami wysłano indywidualne listy w kilku językach UE wyjaśniające, jak skorzystać z prawa do głosowania, wraz z formularzem rejestracyjnym W Grecji na stronie jednego z ministerstw utworzono specjalną aplikację, za pośrednictwem której obywatele Unii będący cudzoziemcami mogli znaleźć swoje dane na specjalnych listach wyborców oraz dowiedzieć się, w którym lokalu wyborczym mogą oddać głos. Organizacje społeczeństwa obywatelskiego były aktywnie zaangażowane w wysiłki na rzecz mobilizacji wyborców. Informowały na przykład obywateli o znaczeniu uczestnictwa w wyborach europejskich oraz o związanych z uczestnictwem korzyściach, tworzyły dostępne dla wyborców narzędzia internetowe pomagające wybrać kandydata odpowiadającego ich preferencjom lub pracowały na rzecz lepszej polityki integracyjnej, aby umożliwić uczestnictwo w wyborach osobom niepełnosprawnym. Przykłady projektów organizacji pozarządowych finansowanych w ramach programu Europa dla Obywateli Umożliwianie obywatelom Unii refleksji, dyskusji i wymiany opinii na temat kwestii europejskich, w tym z kandydatami, oraz podjęcie świadomej decyzji w wyborach: JoiEU: Joint Citizen Action for a Stronger, Citizen-friendly Union – wspólne działania obywateli na rzecz silniejszej Unii bliższej obywatelom (European Citizen Action service – ECAS). Transeuropa Caravans 2014: zaangażowanie obywateli transnarodowych w wybory do Parlamentu Europejskiego (European Alternatives) Encouraging Young Europeans to Vote Out the EU Democratic Deficit (zachęcanie młodych Europejczyków, aby swoimi głosami zwalczyli deficyt demokracji w UE, International Management Institute). Zwracając się bezpośrednio do mobilnych obywateli Unii, kilka organizacji pozarządowych przeprowadziło kampanie mobilizujące i zwiększające znajomość ich praw wyborczych. Inne projekty skoncentrowano na zachęcaniu kobiet w całej UE do głosowania i kandydowania w wyborach europejskich. Przykłady projektów organizacji pozarządowych finansowanych w ramach programu dotyczącego praw podstawowych i obywatelstwa Kampanie zachęcające mobilnych obywateli Unii do uczestnictwa w wyborach: Do podjętych działań należały: praca ze stowarzyszeniami, projekty informacyjne, opracowywanie narzędzi szkoleniowych oraz wsparcie w zakresie dopełniania formalności wyborczych. „Operation Vote” (Cooperazione per lo Sviluppo dei paesi – COSPE);

„Dostęp do praw i dialog obywatelski dla WSZYSTKICH” (Pour la Solidarité); „Teraz wszyscy obywatele” (Uniwersytet Chieti-Pescara). Politycy i wyborcy mogli się ze sobą bezpośrednio porozumiewać dzięki zwiększonej aktywności w mediach społecznościowych dotyczącej wyborów, głównych kandydatów i ich programów. W analizie kampanii cyfrowych #EP2014 i #EU14 odnotowano około trzech milionów wpisów na Twitterze dotyczących wyborów. Ponad milion opublikowano w samym tygodniu wyborów. Większe wykorzystanie mediów społecznościowych dało kandydatom dodatkowy sposób kontaktowania się z wyborcami, a wyborcom więcej możliwości aktywnego zaangażowania się w debatę wykraczających poza oddanie głosu. 5. Wykonywanie praw wyborczych przez obywateli Unii i przestrzeganie wspólnych zasad 5.1 Gwarancja praw wyborczych obywateli Unii mieszkających w państwie członkowskim innym niż państwo pochodzenia Prawo głosowania i kandydowania mobilnych obywateli Unii w państwie członkowskim zamieszkania Komisja przeprowadziła przed wyborami kompleksowe działania, aby zapewnić prawidłową i pełną transpozycję do prawa krajowego i zastosowanie dyrektywy 93/109/WE. Działania miały na celu eliminację możliwych przeszkód uniemożliwiających wykonanie przez obywateli Unii prawa głosowania oraz, przede wszystkim, zapewnienie, aby prawo krajowe nie nakładało żadnych dodatkowych obowiązków na obywateli Unii z innych państw członkowskich. Do maja 2014 r. rozwiązano wszystkie problemy dotyczące transpozycji określone przez Komisję przed wyborami, a w przypadku, gdy było to konieczne, zmieniono przepisy krajowe. Od tego czasu Komisja prowadzi dialog z organami Zjednoczonego Królestwa na temat kwestii zgłoszonych przez obywateli Unii mieszkających w Zjednoczonym Królestwie, którzy chcieli się zarejestrować, aby oddać głos w tym państwie. Dnia 14 listopada 2014 r. Izba Gmin opublikowała sprawozdanie, które uwzględniło pozycję Komisji Wyborczej Zjednoczonego Królestwa dotyczącą konkretnych przeszkód związanych z uczestnictwem w wyborach stojących przed obywatelami Unii. W sprawozdaniu zalecono uproszczenie systemu i przeprowadzenie kampanii informującej obywateli Unii o stosownych warunkach rejestracji oraz ustaleniach. Niemal wszystkie problemy związane z późną transpozycją dyrektywy 2013/1/UE dotyczącej wykonywania prawa kandydowania przez mobilnych obywateli Unii zostały rozwiązane przed wyborami. Komisja prowadzi dialogi dwustronne z niektórymi państwami członkowskimi dotyczące przypadków niepoprawnej lub niekompletnej transpozycji dyrektywy. Prawo do zakładania partii politycznych i wstępowania do nich Przeprowadzono dialog z 11 państwami członkowskimi, które nie pozwalały obywatelom Unii będącymi cudzoziemcami zakładać partii politycznych i wstępować do nich, co umożliwiłoby im uczestniczenie w wyborach na tych samych warunkach, co obywatele państwa członkowskiego, w którym mieszkają. W pięciu przypadkach znaleziono rozwiązanie: w dwóch zmieniono prawo krajowe, a w trzech wyjaśniono sytuację. Trzy państwa członkowskie zapowiedziały zmiany prawodawstwa. Komisja podjęła działania w trzech pozostałych przypadkach. 5.2. Zapewnienie przestrzegania wspólnych zasad wyborów do Parlamentu Europejskiego Organizując wybory europejskie, państwa członkowskie muszą przestrzegać pewnych wspólnych zasad zapisanych w prawie UE: Wybory do Parlamentu Europejskiego mają być wolne, tajne, bezpośrednie i powszechne Aby zabezpieczyć podstawowy element zasady wolnych wyborów, prawo UE zakazuje publikacji wyników w państwach członkowskich, dopóki we wszystkich z nich głosowanie nie zostanie zakończone. Ma to zapobiec wpływowi wyników w innych państwach członkowskich na osoby, które jeszcze nie oddały głosu. Komisja podniosła tę kwestię w kontaktach z państwami członkowskimi przed wyborami, aby zapewnić zgodność z tą zasadą w całej UE. Każdy może oddać głos tylko raz w tych samych wyborach (i) Przypadek mobilnych obywateli Unii Aby zapobiec glosowaniu mobilnych obywateli Unii zarówno w państwie członkowskim zamieszkania, jak i w państwie członkowskim pochodzenia, nazwiska osób, które rejestrują się do głosowania w państwie zamieszkania, są skreślane z list wyborców w państwie pochodzenia. Dyrektywa 93/109/WE ustanawia w tym celu mechanizm wymiany danych głosujących obywateli UE. Aby rozwiązać problemy związane z działaniem mechanizmu, zwłaszcza z dużym obciążeniem administracji krajowych, Komisja zaleciła przyjęcie środków, w tym ustanowienie pojedynczego organu kontaktowego w każdym państwie członkowskim, który informuje o danych osobowych głosujących obywateli Unii, jak również stosowanie wspólnych narzędzi informatycznych do przesyłania danych.