ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 181/200

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do informacji kierowanych do ogółu społeczeństwa dotyczących produktów leczniczych stosowanych u ludzi wydawanych na receptę lekarską

COM(2012) 49 final – 2008/0255 (COD)

2012/C 181/36

Rada, w dniu 27 lutego 2012 r., oraz Parlament Europejski, w dniu 13 marca 2012 r., postanowiły, zgodnie z art. 114 i art. 168 ust. 4 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

zmienionego wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do informacji kierowanych do ogółu społeczeństwa dotyczących produktów leczniczych stosowanych u ludzi wydawanych na receptę lekarską

COM(2012) 49 final – 2008/0255 (COD).

Zważywszy na to, że Komitet już się wypowiedział na temat treści wspomnianego wniosku w swojej opinii CESE 1025/2009, przyjętej w dniu 10 czerwca 2009 r. (1), na 479. sesji plenarnej w dniach 28–29 marca 2012 r. (posiedzenie z dnia 28 marca) Komitet stosunkiem głosów 156 do 1 – 9 osób wstrzymało się od głosu – postanowił nie sporządzać nowej opinii w tej sprawie, lecz odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumencie.

Bruksela, 28 marca 2012 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Staffan NILSSON

(1) Dz.U. C 306 z 16.12.2009, s. 33.
4.3

Choć uważa się, że istniejący system najlepszych praktyk (model z Morza Północnego), a także rola, jaką odgrywają organizacje, takie jak Forum Organów Odpowiedzialnych za Morskie Instalacje Wydobywcze na Morzu Północnym (ang. North Sea Offshore Authorities Forum), Oil Spill Prevention and Response Advisory Group, Offshore Oil Pollution Liability Association Ltd., Międzynarodowe Forum Regulatorów (ang. International Regulators Forum) czy The Operators Co-operative Emergency Services, stanowią wyraźny dowód na praktyczne zastosowania zasady pomocniczości, poprzez działania państw członkowskich, jak również że preferowane przez Komisję podejście polegające na „wyrównywaniu w górę” można by osiągnąć także w drodze dyrektywy, ze względu na bezpośredniość i pewność stosowania EKES uznaje zasadnicze zalety rozporządzenia i popiera dokonany przez Komisję wybór tej formy aktu prawnego. Komitet oczekuje, iż rozporządzenie przyczyni się do usunięcia obecnych niespójności między państwami członkowskimi oraz do przejęcia i odzwierciedlenia najlepszych elementów, zasad i norm przewidzianych w modelu z Morza Północnego.
3.1

W celu przyspieszenia inwestycji w transeuropejskie sieci transportowe, energetyczne i telekomunikacyjne oraz z myślą o pozyskaniu koniecznego finansowania z sektora publicznego i prywatnego, Komisja przedstawiła następujące propozycje na lata 2014–2020: — założenie, że potrzeby inwestycyjne dotyczące sieci wzajemnych połączeń w Europie wyniosą ok. 1 bln euro i zostaną rozdzielone w następujący sposób: Energetyka Sieć elektryczna 140 mld EUR Sieć gazowa 70 mld EUR CO2 2,5 mld EUR Ropa naftowa p.m. Transport (drogowy, kolejowy, morski, wodny transport śródlądowy i powietrzny) 500 mld EUR w tym 250 mld EUR na sieć centralną; podział finansowania na poszczególne rodzaje transportu będzie dokonywany stopniowo wraz z zatwierdzaniem projektów szybkie sieci telekomunikacji 270 mld EUR — zarezerwowanie na projekty inwestycyjne w dziedzinie wzajemnych połączeń sieci paneuropejskich kwoty 50 mld EUR – 40 mld z budżetu Unii, a 10 mld ze środków Funduszu Spójności na infrastrukturę transportową. Środki te zostaną podzielone w następujący sposób: Energetyka 9,1 mld EUR Transport 31,7 mld EUR Telekomunikacja/usługi cyfrowe 9,2 mld EUR — współfinansowanie projektów wzajemnych połączeń transeuropejskich wspólnego interesu wybranych przez Komisję Europejską (na wniosek państw członkowskich), w wysokości od 20 do 75% kosztów kwalifikowalnych, a nawet – w wyjątkowych przypadkach – do 80 lub 100% kosztów; — zwiększenie zdolności pozyskiwania środków z sektora prywatnego przez wprowadzenie obligacji projektowych UE na projekty infrastrukturalne w celu obniżenia ryzyka dla inwestorów niezależnych. W ten sposób budżet UE zostanie wykorzystany, by dostarczyć Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu kapitału na pokrycie części ryzyka podejmowanego przez EBI przy współfinansowaniu projektów kwalifikowalnych. Budżet UE dostarczałby w ten sposób pewnej gwarancji finansowania przez EBI właściwych projektów, jednak to EBI musiałby ponosić pozostałe ryzyko; Podczas fazy pilotażowej (2012–2013) obejmującej od 5 do 10 projektów fundusze przekazane przez UE do EBI w maksymalnej wysokości 230 mln EUR, pochodzące w całości z niewykorzystanych środków z funkcjonujących programów inwestycyjnych, powinny zgodnie z przewidywaniami Komisji zachęcić innych inwestorów do przekazania kwoty w wysokości nawet do 4,6 mld EUR; — zwiększenie możliwości współdziałania między programami w sektorze energetycznym, transportowym i technologii informacyjno-komunikacyjnych w trosce, z jednej strony, o spójność strategii i stosowanie przez Komisję przy wyborze projektów jasnych i harmonijnych kryteriów, a z drugiej strony z myślą o nadzorze i kontroli tak, aby finansowanie ze strony UE było dobrze ukierunkowane i skuteczne; — uproszczenie obowiązujących reguł, zwłaszcza harmonizacja wskaźników w odniesieniu do celów strategii „Europa 2020”, skrócenie terminów wydawania zezwoleń, scentralizowane zarządzanie w odniesieniu do tych trzech sektorów, ewentualne utworzenie agencji wykonawczej, kryteriów przyznawania środków oraz wspólnych rocznych programów prac, utworzenie komisji koordynującej mechanizm, a wreszcie przyznanie Komisji uprawnień w zakresie przyjmowania aktów delegowanych.
2.5

Zbadano wpływ różnych wariantów i dokonano następujących wyborów: 2.5.1 W celu umożliwienia większej elastyczności odnośnie do częstotliwości i terminów publikowania okresowych informacji finansowych, zwłaszcza dla MŚP, zniesiono wymóg przedstawiania sprawozdań kwartalnych dla wszystkich spółek giełdowych. Mimo że celem jest uproszczenie otoczenia dla MŚP, rozwiązanie powinno polegać na nierozróżnianiu adresatów danego środka, by nie wprowadzać podwójnych norm, które mogłyby zmylić inwestorów. Oczekuje się, że zniesienie wymogu przedstawiania sprawozdań kwartalnych doprowadzi do zmniejszenia kosztów oraz skoncentrowania się na bardziej długofalowych wynikach. Ochrona inwestorów nie została zakwestionowana, gdyż w mocy pozostają przepisy dyrektywy w sprawie prospektu emisyjnego i dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku. Zagwarantowano udostępnianie rynkom informacji o wydarzeniach i faktach, które potencjalnie mogą wpłynąć na cenę papierów wartościowych. 2.5.2 Aby uprościć część opisową sprawozdań finansowych MŚP, zdecydowano się na zastosowanie wariantów do wszystkich podmiotów i zwrócono się do EUNGiPW o stworzenie niewiążących wzorów dla tych elementów. Ma to nie tylko zmniejszyć koszty, lecz także zapewnić inwestorom pewien poziom porównywalności informacji oraz zwiększyć transgraniczną widoczność MŚP. 2.5.3 Odnośnie do wyeliminowania luk w wymogach zawiadamiania o znaczących pakietach praw głosu, zaproponowano rozszerzenie systemu na wszystkie instrumenty o skutkach podobnych do posiadania akcji i praw do nabywania akcji. 2.5.4 Aby znieść rozbieżności w odniesieniu do wymogów zawiadamiania o znaczących pakietach, wybrano konsolidację pakietów akcji z pakietami instrumentów finansowych dających dostęp do akcji (włączając w to instrumenty pochodne rozliczane w gotówce).
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 143/146

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do informacji kierowanych do ogółu społeczeństwa dotyczących produktów leczniczych stosowanych u ludzi, wydawanych na receptę lekarską, oraz w odniesieniu do nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii

COM(2011) 632 final – 2008/0255 (COD)

2012/C 143/30

Dnia 28 listopada 2011 r. Rada, działając na podstawie art. 114 i art. 168 ust. 4 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

zmienionego wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do informacji kierowanych do ogółu społeczeństwa dotyczących produktów leczniczych stosowanych u ludzi, wydawanych na receptę lekarską, oraz w odniesieniu do nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii

COM(2011) 632 final – 2008/0255 (COD).

Zważywszy na fakt, że Komitet wypowiedział się już na temat treści powyższego wniosku w swej opinii CESE 1025/2009, przyjętej 10 czerwca 2009 r. (1), na 478. sesji plenarnej w dniach 22–23 lutego 2012 r. (posiedzenie z 22 lutego 2012 r.) Komitet 119 głosami – 6 osób wstrzymało się od głosu – postanowił nie sporządzać nowej opinii w tej sprawie, lecz odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumencie.

Bruksela, 22 lutego 2012 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Staffan NILSSON

(1) Dz.U. C 306 z 16.12.2009, s. 33.
2.2

Wniosek dotyczący rozporządzenia (COM(2011) 706 final) to ważny krok naprzód w zapoczątkowanym wiele lat temu procesie racjonalizacji i koordynacji działań państw członkowskich, podejmowanych w celu ochrony własnych i unijnych interesów finansowych. W roku 2010 opłaty celne i powiązane z nimi opłaty stanowiły 12,3 % budżetu UE. W najbliższych wieloletnich ramach finansowych na lata 2014–2020, przyjętych przez Komisję w czerwcu 2011 r., proponuje się m.in. nową generację programów „Cła” i „Fiscalis”. Na przestrzeni lat rozwój obu projektów następował w obrębie dwóch niezależnych (choć równoległych do siebie) ścieżek: ostatnie z nich to „Cła 2013” i „Fiscalis 2013”. Obecnie połączono je w jeden program (FISCUS), co stanowi poważną innowację w strategii Komisji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 143/147

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w odniesieniu do informacji kierowanych do ogółu społeczeństwa dotyczących produktów leczniczych wydawanych na receptę lekarską oraz w odniesieniu do nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii

COM(2011) 633 final – 2008/0256 (COD)

2012/C 143/31

Dnia 28 listopada 2011 r. Rada, działając na podstawie art. 114 i art. 168 ust. 4 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

zmienionego wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w odniesieniu do informacji kierowanych do ogółu społeczeństwa dotyczących produktów leczniczych wydawanych na receptę lekarską oraz w odniesieniu do nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii

COM(2011) 633 final – 2008/0256 (COD).

Zważywszy na fakt, że Komitet wypowiedział się już na temat treści powyższego wniosku w swej opinii CESE 1022/2009, przyjętej 10 czerwca 2009 r. (1), na 478. sesji plenarnej w dniach 22–23 lutego 2012 r. (posiedzenie z 22 lutego 2012 r.) Komitet 135 głosami – 7 osób wstrzymało się od głosu – postanowił nie sporządzać nowej opinii w tej sprawie, lecz odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumencie.

Bruksela, 22 lutego 2012 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Staffan NILSSON

(1) Dz.U. C 306 z 16.12.2009, s. 18.
1.12

EKES ponownie podkreśla swoje przekonanie, iż bezwzględnie konieczne jest włączenie zapisów o dostępie do internetu do przepisów dotyczących usługi powszechnej (4). Uważa, że jest to jeden z priorytetów z punktu widzenia konkurencyjności i włączenia społecznego w UE. W oczekiwaniu na realizację tego celu każdemu obywatelowi należy zagwarantować publiczny lub prywatny dostęp do sieci szerokopasmowej w przystępnej cenie.
3.7

Drugim celem programu jest „zwiększanie dostępu do specjalistycznej wiedzy medycznej i informacji dotyczących szczególnych chorób, także ponad granicami państw, oraz wypracowanie wspólnych rozwiązań i wytycznych na rzecz poprawy jakości opieki zdrowotnej i bezpieczeństwa pacjentów, tak by zwiększyć dostęp do lepszej i bezpieczniejszej opieki zdrowotnej dla obywateli UE”. Często odwiedzane strony internetowe dotyczące kwestii zdrowotnych, adresowane do ogółu społeczeństwa, rozpowszechniają informacje medyczne i przyczyniają się do edukacji zdrowotnej. W przypadku niegroźnych problemów zdrowotnych informacje przez nie przekazane mogą pomóc uniknąć wizyty u lekarza. Informując o dobroczynnym wpływie na zdrowie medycyny tradycyjnej lub niekonwencjonalnej, fito- i homeoterapii, leczenia uzdrowiskowego, masaży itp., pomagają one zachować dobry stan zdrowia. Zachęcanie do lepszego poznania siebie, swych potrzeb psychologicznych i fizjologicznych służy utrzymaniu dobrego stanu zdrowia ludności, a także ograniczeniu nadmiernego korzystania zarówno z opieki zdrowotnej, jak i leków. Konieczna jest organizacja tej wymiany informacji, a także sporządzenie europejskich ram w celu zagwarantowania dokładności informacji przekazywanych społeczeństwu (akredytacja), tak by uniknąć mnożenia się podmiotów dążących wyłącznie do zysku poprzez wykorzystywanie łatwowierności chorych.
2.6

Z uwagi na często transgraniczny charakter operacji transportowych, przewoźnik może być zobowiązany do przestrzegania wspomnianych procedur w zakresie sprawozdawczości i wydawania zezwoleń we wszystkich odnośnych państwach członkowskich. Ponadto państwa członkowskie wdrożyły wspomniane procedury w zróżnicowanych systemach, co jeszcze komplikuje same operacje transportowe oraz procedury wydawania zezwoleń.
2.2

Pierwszą dyrektywę w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych (90/435/EWG) przyjęto w 1990 r. Kluczową kwestią było to, że aby móc skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania, spółka dominująca musiała posiadać przynajmniej 25 % udziałów w spółce zależnej. Pod koniec 2003 r. Rada przyjęła dyrektywę zmieniającą (2003/123/WE). Przewidziano w niej stopniowe obniżanie minimalnego progu posiadanych udziałów kwalifikującego do uzyskania zwolnienia, tak by do stycznia 2009 r. osiągnął poziom 10 %. W dyrektywie zmieniającej zaktualizowano także wykaz spółek nią objętych.
4.7

EKES nadal ma zastrzeżenia co do właścicieli czy dyrektorów MŚP. Z tytułu bycia właścicielami bądź dyrektorami MŚP, które zatrudniają pracowników, są oni pracodawcami, i w związku z tym nie kwalifikują się do wsparcia, gdyż EFG został utworzony z myślą o pracownikach, którzy stracili pracę. Pomoc zaangażowanym przedsiębiorstwom może łatwo doprowadzić do zakłócenia konkurencji z innymi MŚP. Wnioski o wsparcie z EFG dla tej grupy kolidowałyby z polityką Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw wobec MŚP, prowadzącej szeroki wachlarz programów w zakresie edukacji, szkoleń i innowacji. Dlatego też EKES jest zdania, że właściciele czy dyrektorzy MŚP jako tacy nie kwalifikują się do wsparcia z funduszu. Jednakże pracownicy tych MŚP mogą być objęci wsparciem z funduszu, jeśli stracą prac w wyniku nieoczekiwanych skutków globalizacji i jeśli spełniają pozostałe warunki EFG.
4.5

Należy wzmocnić wymóg dotyczący dostępności alternatywnych czystych paliw, gdyż będzie on niezbędny do połączenia wytycznych TEN-T ze strategią w zakresie transportu alternatywnego oraz paliw alternatywnych (w tym energii elektrycznej, biopaliw, paliw syntetycznych, metanu, gazu płynnego), którą Komisja Europejska przygotowuje, by umożliwić w UE wprowadzenie do ruchu w sieci bazowej ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów. W tym kontekście EKES jest zdania, że rozszerzenie odpowiedniej infrastruktury uzupełniania paliw alternatywnych jest niezbędne do tego, aby znacznie przyspieszyć upowszechnienie się na rynku UE ekologicznie czystych pojazdów.
3.16

Na arenie międzynarodowej niektóre bardzo duże przedsiębiorstwa (szczególnie w sektorze infrastruktury, budownictwa, wody, artykułów rolno-spożywczych, energii itp.) (8) dostarczają rządom otrzymującym pomoc wstępne badania wykonalności, które są wykorzystywane, aby przekonać przyszłych darczyńców i opierają się na zobowiązaniach państw-beneficjentów do przestrzegania praw podstawowych i ich faktycznego wdrożenia, zachęcając do wielkich projektów. Jednakże dochodziło do przypadków lokowania uzyskanych funduszy pomocowych na rynkach finansowych przez przedstawicieli rządów lokalnych lub krajowych korzystających z pomocy, co nie zawsze przyczyniało się do realizacji projektów, na które były one pierwotnie przeznaczone i do przekierowywania ich do europejskich centrów finansowych, na „bezpieczne” konta prywatne.
1.4

EKES apeluje, by finansowanie programu objęte zostało wieloletnimi ramami finansowymi na lata 2014–2020 i by zarządzanie nim było zorganizowane w sposób uwzględniający obecne możliwości UE i zapobiegający zarówno rozproszeniu podmiotów zarządzających, jak i tworzeniu nowych podmiotów niezdolnych do udziału w zarządzaniu programem opracowanym w ostatnim dziesięcioleciu. Postulat ten przedstawiono już we wcześniejszej opinii (2).
3.12

W związku z tym Komitet zaleca, by przeprowadzono analizę polityki azylowej także przez pryzmat pełnego „cyklu” azylowego, dodatkowo do już istniejącej struktury horyzontalnej; w ramach tego cyklu śledzono by losy osób zagrożonych, od momentu wkroczenia na terytorium Unii, poprzez procedury ubiegania się o azyl i działania na rzecz integracji, oraz z uwzględnieniem średnio-i długoterminowej perspektywy integracji lub, w stosownym przypadku, powrotu do kraju ojczystego. W kontekście opracowywania polityki, fakt śledzenia całego „cyklu” azylowego i skupienie się na osobie znajdującej się w sytuacji krytycznej pozwala istotnie przyczynić się do określenia niespójności i czynników hamujących postęp.
1.2

Kierując swoje uwagi do Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego, Komitet zaleca doprowadzenie do zawarcia zrównoważonej umowy o wolnym handlu i zadbanie o to, by we wszystkich etapach tego procesu uczestniczyły organizacje społeczeństwa obywatelskiego. Aby doprowadzić do zawarcia DCFTA, należy powiązać działania Komisji z działaniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Komitet zaleca: — weryfikowanie odpowiedniego poziomu udziału mołdawskich organizacji za pomocą dostępu do obecnie przeprowadzanych konsultacji publicznych (1) i wysłuchań publicznych oraz przewidzianych rozmów z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego w ramach oceny wpływu dotyczącej zrównoważonego rozwoju; — zorganizowanie konferencji z parlamentem mołdawskim, EKES-em i mołdawskim społeczeństwem obywatelskim na temat wyników oceny wpływu oraz dalsze okresowe informowanie społeczeństwa obywatelskiego o treści negocjacji; — zajęcie się kwestią wykrywania skutków społecznych i środowiskowych, zwłaszcza przyjmując za punkt wyjścia uwagi zamieszczone w sprawozdaniu z realizacji celów milenijnych (2), by doprecyzować rozdział przyszłej umowy dotyczący zrównoważonego rozwoju; — przeprowadzenie badania nad warunkami włączenia gospodarki Naddniestrza do procesu prowadzącego do otwarcia rynku; — zwiększenie wysiłku na rzecz przeszkolenia decydentów społeczno-zawodowych i mediów w zakresie skutecznego stosowania wspólnotowego dorobku prawnego dotyczącego handlu; — uwzględnienie zapotrzebowania na wsparcie techniczne w dostosowywaniu się do norm wspólnotowego dorobku prawnego, zwłaszcza w obszarze działalności rolno-spożywczej; — przewidzenie odpowiednich środków towarzyszących wraz z procedurą dostosowania, by umożliwić uzyskanie wszelkich możliwych korzyści z rzeczywistego włączenia do gospodarki europejskiej i wykazać szczególną czujność w kwestiach bezpieczeństwa granic zewnętrznych, włączając do tych działań partnerów-beneficjentów umów tego typu; — przewidzenie możliwości ustanowienia wspólnego komitetu monitorującego wdrażanie umowy handlowej i udzielania wsparcia, z pomocą Komitetu, dla zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w monitorowanie przyszłego DCFTA dzięki wykorzystaniu środków finansowych na strukturyzację mołdawskiego społeczeństwa obywatelskiego; — zadbanie o zaangażowanie się mołdawskich partnerów społecznych w forum Partnerstwa Wschodniego i umieszczenie warunków społecznych umowy w harmonogramie prac piątej grupy roboczej Partnerstwa Wschodniego ds. dialogu społecznego; — stworzenie warunków sprzyjających kontaktom z naddniestrzańskim społeczeństwem obywatelskim, ze wsparciem OBWE, tak by doprowadzić do zaangażowania się tego społeczeństwa w politykę na rzecz zbliżenia do UE.
5.8

Państwa bandery zachęcają armatorów do ustanawiania środków zapewniających zgodność. W art. 2 Konwencji określenie „marynarz” oznacza „każdą osobę zatrudnioną, zaangażowaną do pracy lub pracującą w jakimkolwiek charakterze na statku, do którego ma zastosowanie umowa”. W tak szerokim ujęciu za marynarzy można uznać personel statku czarterującego, np. geologów lub nurków na pokładzie statków branży eksploatacji przybrzeżnej bądź pracowników niezatrudnionych bezpośrednio przez armatorów, czy też strażników na pokładzie statków, zatrudnionych na mocy postanowień umownych w celu odstraszania piratów. MOP uznała, że może dojść do sytuacji, w których członek będzie mieć wątpliwości co do uznania niektórych kategorii osób pracujących przez pewien okres na pokładzie statku za marynarzy w rozumieniu Konwencji i przedstawiła odpowiednie wyjaśnienie w Rezolucji VII z 94. sesji (ds. morza) Międzynarodowej Konferencji Pracy. W każdym przypadku, a także zgodnie z art. 2 ust. 3, w razie wątpliwości czy należy uznać daną kategorię osób za marynarzy w rozumieniu Konwencji, kwestię tę określa właściwy organ w każdym państwie członkowskim po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi organizacjami armatorów i marynarzy. Zdaniem EKES-u państwa członkowskie powinny uwzględniać rezolucje MOP i powiązane z nimi wytyczne podczas wdrażania i egzekwowania postanowień Konwencji, a zasadę tę należy zdecydowanie utrzymać.
Plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim jest opracowany także po to, by zapewnić stabilność w odniesieniu do uprawnień do połowu, na podstawie których firmy zajmujące się połowami przemysłowymi mogą z pewną dozą pewności rozwijać działalność połowową. EKES obawia się, że jeśli Komisja uzyska uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących zmiany docelowego poziomu śmiertelności połowowej, na podstawie którego określa się kwoty połowowe, mogłoby to doprowadzić w perspektywie krótkoterminowej do nagłej zmiany kwot połowowych, co przyniosłoby katastrofalne skutki dla przemysłu rybnego.
EKES z zadowoleniem przyjmuje tę inicjatywę regulacyjną. Dzięki rozporządzeniu CDPW Komisja zakończy prace nad trzema filarami nowych ram regulacyjnych dotyczących infrastruktury finansowej w UE: CDPW, EMIR i MiFID/MiFIR. Te trzy instrumenty łącznie obejmują rynek w bardzo szerokim zakresie. Komisja musi zadbać o to, by były one do siebie właściwie dopasowane i by ich zakresy stosowania nie pokrywały się, gdyż mogłoby to doprowadzić do różnych interpretacji nowych przepisów. Sprawą nieodzowną jest również to, by te różne inicjatywy legislacyjne miały spójną treść w odniesieniu do kluczowych obszarów.
4.20

EKES wnosi o ponowne przeanalizowanie liczby określonych w załączniku projektów dotyczących poszczególnych działań oraz poziomu ich finansowania, tak aby uwzględnić uwagi poczynione powyżej w niniejszej opinii z myślą o tym, by ułatwić dostęp do projektów organizacjom o ograniczonym lub średnim zasięgu. Można by także utworzyć przynajmniej jedną odrębną kategorię obejmującą projekty na niewielką skalę dzięki zadbaniu o to, by z myślą o nich ułatwić dostęp do dotacji operacyjnych, przedłużyć maksymalny okres trwania, którego muszą przestrzegać itd.