[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 17.1.2006

KOM(2006) 17 wersja ostateczna

2003/0282 (COD)

OPINIA KOMISJI na mocy art. 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE, w sprawie poprawek Parlamentu Europejskiego do wspólnego stanowiska Rady w odniesieniu do wniosku w sprawie

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGOI RADY w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów uchylającej dyrektywę 91/157/EWG

ZMIENIAJĄCA WNIOSEK KOMISJI na mocy art. 250 ust. 2 Traktatu WE

2003/0282 (COD)

OPINIA KOMISJI na mocy art. 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE, w sprawie poprawek Parlamentu Europejskiego do wspólnego stanowiska Rady w odniesieniu do wniosku w sprawie

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGOI RADY w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów uchylającej dyrektywę 91/157/EWG

1. Wprowadzenie

Artykuł 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE stanowi, że Komisja wydaje opinię w sprawie poprawek zaproponowanych przez Parlament Europejski w drugim czytaniu. Komisja przedstawia poniżej swoją opinię w sprawie 23 poprawek zaproponowanych przez Parlament.

2. Informacje ogólne

Wniosek Komisji (COM(2003) 723 wersja ostateczna) został przekazany Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w dniu 24 listopada 2003 r. zgodnie z procedurą współdecyzji, o której mowa w art. 175 ust. 1 Traktatu WE. Wniosek powstał w oparciu o art. 95 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Traktatu WE.

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał opinię w dniu 28 kwietnia 2004 r.

Komitet Regionów wydał opinię w dniu 22 kwietnia 2004 r.

Parlament Europejski wydał opinię w pierwszym czytaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r.

W nawiązaniu do opinii Parlamentu Europejskiego i na mocy art. 251 ust. 2 Traktatu WE Rada oficjalnie przyjęła wspólne stanowisko dnia 18 lipca 2005 r. Komunikat Komisji w sprawie wspólnego stanowiska (COM(2005)378 wersja ostateczna) został przyjęty w dniu 23 sierpnia 2005 r. a Parlament Europejski przyjął stanowisko podczas drugiego czytania w dniu 13 grudnia 2005 r.

3. Cel wniosku

Celem wniosku Komisji jest uniknięcie ostatecznego usuwania zużytych baterii poprzez wymóg stworzenia systemu zamkniętego obiegu dla wszystkich baterii wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie. Głównymi elementami proponowanego systemu zamkniętego obiegu są i) wartość docelowa w zakresie zbierania przenośnych baterii (160 gram), ii) dodatkowa wartość docelowa w zakresie zbierania przenośnych baterii kadmowych (co wymagałoby monitorowania strumienia odpadów), iii) zakaz składowania/spalania baterii przemysłowych i akumulatorów samochodowych oraz iv) minimalne wymagania dotyczące recyklingu wszystkich zebranych baterii. Ponadto wniosek ustanawia minimalne przepisy dotyczące funkcjonowania krajowych systemów zbierania i recyklingu, w celu wzmocnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz zagwarantowania jednakowych warunków wszystkim podmiotom związanym z cyklem życia baterii i akumulatorów. W tym celu wniosek wprowadza zasadę odpowiedzialności producenta za gospodarowanie odpadami w stosunku do wszystkich baterii wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie. W chwili przyjęcia proponowana dyrektywa uchyli i zastąpi obecnie obowiązujące prawodawstwo Wspólnoty dotyczące baterii (dyrektywę 91/157/EWG ze zmianami oraz dyrektywę 93/86/EWG).

W pierwszym czytaniu Parlament Europejski dawał pierwszeństwo i) ograniczonemu wykorzystywaniu kadmu i ołowiu w bateriach przed proponowanym systemem zamkniętego obiegu, oraz preferował ii) wyższe wartości docelowe w zakresie zbierania (50% i 60%). Komisja nie przyjęła tych poprawek, ponieważ rozszerzona ocena wpływu (ExIA) pokazała, że proponowany system zamkniętego obiegu zapewniłby równorzędny poziom ochrony środowiska przy niższych kosztach. W odniesieniu do wartości docelowych w zakresie zbierania Komisja zgodziła się przyjąć wartości docelowe ustalone w oparciu o wysokość sprzedaży, a nie o ciężar. Jednakże, ponieważ rozszerzona ocena wpływu wykazała, że docelowa wartość 160 gram (lub 40 %) byłaby najbardziej efektywna pod względem kosztów, Komisja nie wyraziła zgody na jej zwiększenie.

We wspólnym stanowisku Rada dawała pierwszeństwo i) ograniczonemu wykorzystywaniu kadmu i ołowiu w bateriach przed proponowanym systemem zamkniętego obiegu, oraz preferowała ii) niższe wartości docelowe w zakresie zbierania (25% i 45%). Komisja zgodziła się, że nowe informacje udostępnione w ocenie wpływu przygotowanej przez Radę wykazały, że proponowany system zamkniętego obiegu może wiązać się ze znacznymi organizacyjnymi i administracyjnymi kosztami, stając się w ten sposób rozwiązaniem relatywnie droższym. Z tego względu Komisja poparła propozycję ograniczenia wykorzystywania kadmu, wyrażoną we wspólnym stanowisku. Komisja przyjęła z zadowoleniem zwiększenie długoterminowej wartości docelowej w zakresie zbierania (45 %), lecz zasugerowała, że termin przewidziany dla osiągnięcia pośredniej wartości docelowej (25 %) powinien być bardziej ambitny, zgodnie z wnioskiem Komisji w jego formie początkowej.

4. Opinia Komisji w sprawie poprawek Parlamentu Europejskiego

W dniu 13 grudnia 2005 r. Parlament Europejski przyjął 23 z 59 zgłoszonych poprawek. Z 23 przyjętych poprawek, Komisja może przyjąć 12 poprawek w całości i 1 poprawkę w części. Komisja odrzuciła 10 z przyjętych poprawek.

4.1. Poprawki przyjęte przez Komisję

4.1.1. Poprawki przyjęte w całości

Poprawka 3 proponuje nowy motyw odwołujący się do rezolucji Rady z 1988 r. w sprawie kadmu. Jest to pożyteczne uściślenie, zgodne z art. 4 proponowanej dyrektywy.

Poprawka 9 odrzuca możliwość ustalenia zasady de minimis poprzez procedurę komitologii oraz w motywie 17 gwarantuje, że wszyscy producenci zostaną zarejestrowani. Komisja może zaakceptować odrzucenie możliwości przyjęcia zasady de minimis poprzez komitologię, ponieważ taka zasada mogłaby doprowadzić do pojawienia się na rynku, tzw. free riders czyli „pasażerów na gapę”, korzystających z danego dobra bez ponoszenia związanych z tym kosztów, co mogłoby podważyć wiarygodność każdego krajowego systemu zbierania. Wymóg rejestracji producentów zgodny jest z art. 14 proponowanej dyrektywy i w związku z tym także jest przyjęty przez Komisję.

Poprawka 12 dodaje do definicji baterii przenośnych również ogniwa okrągłe płaskie i zestawy baterii. Komisja przyjmuje to pożyteczne uściślenie.

Poprawka 15 zastępuje w definicji wskaźnika zbierania wyrażenie „sprzedawane odbiorcom końcowym” wyrażeniem „wprowadzone do obrotu”. Komisja uznaje, że jest to pożyteczne uściślenie, dzięki któremu proces monitorowania przez Państwa Członkowskie powinien przebiegać łatwiej.

Poprawka 17 wprowadza dla Państw Członkowskich obowiązek promowania badań nad zwiększeniem korzystnych dla środowiska właściwości baterii. Poprawka ta jest zgodna z początkową wersją wniosku Komisji i z tego powodu może być przyjęta.

Poprawka 19 zobowiązuje Państwa Członkowskie do zastosowania środków koniecznych dla osiągnięcia maksymalnego zbierania i zapobieżenia wyrzucaniu. Poprawka ta ponownie wprowadza poprawkę 27 z pierwszego czytania Parlamentu Europejskiego, która została przyjęta przez Komisję.

Komisja przyjmuje również poprawkę 25 , która przenosi definicję wskaźnika zbierania do art. 3, z uwagi na fakt, że dzięki temu otrzymuje on jaśniejsze brzmienie. Ponadto, Komisja uznaje wymóg rozpoczęcia przez Państwa Członkowskie obliczania wskaźnika zbierania 4 lata po wejściu w życie proponowanej dyrektywy za pożyteczne uściślenie, ponieważ pozwoli to Państwom Członkowskim i Komisji zebrać doświadczenia z zakresu metod obliczania wartości docelowej zbierania na 2 lata przed tym, nim stanie się ona prawnie wiążąca.

Poprawka 29 wyjaśnia, że „najlepsze dostępne techniki” z art. 10 proponowanej dyrektywy odnoszą się do ochrony ludzkiego zdrowia i środowiska, oraz że systemy omówione w tym artykule powinny być zgodne z prawodawstwem Wspólnoty. Komisja przyjmuje tę poprawkę, ponieważ zawiera ona potrzebne uściślenia.

Komisja przyjmuje poprawkę 31 , która ponownie wprowadza art. 17 z początkowej wersji wniosku Komisji.

Skreślenie terminu „szeroko” z art. 12 ust. 2 proponowanej dyrektywy, o którym mowa w poprawce 32 jest także zgodne z wnioskiem Komisji w jego wersji początkowej i również może zostać przyjęte.

Zgodnie z poprawką 9, Komisja przyjmuje również poprawkę 36 , która odrzuca możliwość ustalenia zasady de minimis poprzez procedurę komitologii.

Komisja przyjmuje poprawkę 38 , która nakłada obowiązek umieszczania informacji o pojemności baterii na opakowaniu. Poprawka ta jest zgodna z komunikatem w sprawie zintegrowanej polityki produktu (IPP) (zob. rozdział 5.3 „Dostarczanie konsumentom informacji dla dokonania wyboru”). Jest to również zgodne z art. 5 wniosku Komisji w jego początkowej wersji.

4.1.2. Poprawki przyjęte w części

Poprawka 41 zastępuje słowo „cel” słowem „efektywność”, wyjaśnia, że Państwa Członkowskie powinny dążyć do lepszej efektywności recyklingu, domaga się systemu zamkniętego obiegu dla poddanej recyklingowi zawartości metali ciężkich, zwiększa docelową efektywność recyklingu bezpiecznych baterii z 50 % do 55 % i gwarantuje, że efektywność może podlegać zmianom w oparciu o procedurę komitologii. Poprawka ta może zostać przyjęta w części. Odniesienie do systemu zamkniętego obiegu nie może zostać przyjęte, ponieważ Komisja uznała, iż może on okazać się niemożliwy do realizacji z uwagi na problemy związane z jego wdrożeniem oraz na koszty. Inne części tej poprawki zostały przyjęte przez Komisję. Odniesienie do „efektywności” i efektywność recyklingu baterii bezpiecznych o wartości docelowej 55 % są zgodne z wnioskiem Komisji w jego wersji początkowej, która powstała w oparciu o rozszerzoną ocenę wpływu Komisji. Odniesienie do dostosowań technicznych w oparciu o procedurę komitologii zgodne jest z art. 10 ust. 5 lit. b) proponowanej dyrektywy.

4.2. Poprawki odrzucone przez Komisję

Poprawka 11 , która zmienia przedmiot proponowanej dyrektywy na określanie celów z zakresu ochrony środowiska nie może zostać przyjęta, ponieważ jest to niezgodne z międzyinstytucjonalnymi wytycznymi z zakresu redagowania dokumentów.

Poprawka 14 wyjaśnia znaczenie terminu „odzyskiwanie energii” z art. 3 ust. 8 proponowanej dyrektywy. Poprawka ta zostaje odrzucona przez Komisję. W centrum zainteresowania proponowanej dyrektywy znajduje się recykling jako forma przetworzenia baterii, nie zaś odzyskiwanie energii. Ponadto, termin „odzyskiwanie energii” może zostać zweryfikowany w ramach tematycznej strategii w sprawie zapobiegania powstawaniu odpadów i ich recyklingu.

Poprawka 18 wprowadza wymóg, zgodnie z którym konsument może łatwo wyjąć baterie, razem z wykazem zwolnień od tego wymogu w poprawce 40 . Te poprawki zostają odrzucone. Z punktu widzenia ochrony środowiska wymóg ten powiela wymóg zbierania baterii stanowiących część urządzeń zawarty w dyrektywie w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE). Z technicznego punktu widzenia może to utrudnić techniczny rozwój urządzeń wymagających przylutowania baterii we wnętrzu.

Poprawka 20 odrzuca odniesienie do gęstości zaludnienia przy ustalaniu krajowych systemów zbierania baterii przenośnych. Ponadto wyjaśnia ona, że punkty zbierania nie potrzebują zezwolenia na mocy dyrektywy 75/442/EWG lub 91/689/EWG. Odrzucenie odniesienia do gęstości zaludnienia zostało odrzucone przez Komisję w pierwszym czytaniu Parlamentu Europejskiego. Wyjaśnienie, że punkty zbierania nie potrzebują zezwolenia na mocy dyrektywy 75/442/EWG jest niepotrzebne, ponieważ problem ten jest już omówiony w art. 7 ust. 2 proponowanej dyrektywy.

Poprawka 23 wprowadza dla dystrybutorów obowiązek przyjmowania z powrotem przenośnych baterii. Nie została ona przyjęta przez Komisję, ponieważ obowiązek ten jest już objęty art. 7 ust. 2 lit. b) proponowanej dyrektywy, który pozostawia w gestii Państw Członkowskich określenie roli dystrybutorów w zakresie zbierania baterii przenośnych , zgodnie z zasadą pomocniczości.

Poprawka 24 odrzuca możliwość przyjęcia przez Państwa Członkowskie systemów depozytowych i wprowadza szczególne warunki przyjęcia instrumentów ekonomicznych. Komisja nie przyjęła tej poprawki, ponieważ wprowadzenie instrumentów ekonomicznych powinno pozostawać w gestii Państw Członkowskich. Warunki wprowadzania krajowych instrumentów ekonomicznych są już uregulowane przez prawo pierwotne WE.

Komisja nie przyjmuje poprawki 33 , która nakłada na producentów odpowiedzialność finansową za kampanie informacyjne dla opinii publicznej. Komisja uważa, że ten problem, omówiony już w art. 17 ust. 2 proponowanej dyrektywy, powinien pozostawać w gestii Państw Członkowskich, zgodnie z zasadą pomocniczości.

Poprawka 34 , która reguluje odpowiedzialność finansową producentów za odpady „historyczne” nie została przyjęta przez Komisję, która woli pozostawić tę kwestię w gestii Państw Członkowskich, zgodnie z zasadą pomocniczości.

Poprawka 37 zobowiązuje dystrybutorów do informowania odbiorców końcowych o możliwości pozbywania się zużytych baterii przenośnych w ich punktach sprzedaży. Komisja nie przyjmuje tej poprawki, ponieważ na mocy art. 17 ust. 2 proponowanej dyrektywy problem ten powinien pozostawać w gestii Państw Członkowskich, zgodnie z zasadą pomocniczości.

5. VI. Wniosek

Zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE Komisja wprowadza wymienione wyżej zmiany do swojego wniosku.