ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
5.4.1

EKES wzywa do szczegółowego zbadania i — jeśli to konieczne — przeglądu przepisów dotyczących CFC. Są one ważne dla wszystkich spółek, lecz szczególnie dla tych działających w sektorze finansowym. Jak stwierdziła Komisja: „kluczowe jest to, aby podatnicy mieli możliwość wykazania […], że przeprowadzane transakcje służyły prawdziwym celom handlowym”. Dla przedsiębiorstw handlowych jest to wymóg czasami trudny do spełnienia, a dla spółek sektora finansowego może stać się kluczowym problemem. Przepisy mające zastosowanie do tego sektora, zarówno prawne, jak i dotyczące kontroli ostrożnościowej, służą bowiem za gwarancję dla spółek, które są właściwie nadzorowane. Równocześnie ich złożoność i różnorodność w zależności od kraju mogą prowadzić do łatwych do wykorzystania luk prawnych dla szeregu nielegalnych interesów. Mowa tutaj w szczególności ustanawianiu za pomocą wyszukanych technik spółek — czasami fikcyjnych lub nawet z pozoru „normalnych” — do celów spekulacji lub wręcz przestępczych, aby uniknąć podatków i kontroli ostrożnościowych. Ukierunkowane na cel przepisy podatkowe mogą bardziej przyczynić się do ujawniania tych działań niż kontrole ostrożnościowe.
3.1

Z analizy krajowych planów wynika, że pięć państw członkowskich wyznaczyło sobie cele ambitniejsze od celów dyrektywy; inne państwa twierdzą, że chcą osiągnąć jeszcze wyższe cele, ale nie podjęły oficjalnych zobowiązań. Spośród 17 ocenionych planów, 6 nie obejmuje całego okresu przewidzianego w dyrektywie, tzn. do końca 2016 r. Jeśli chodzi o wzorcową rolę, jaką powinien odegrać sektor publiczny, zasygnalizowano, że Irlandia założyła osiągnięcie do 2020 r. celu obniżenia zużycia energii o 33 % w sektorze publicznym, a Niemcy zobowiązały się do zmniejszenia o 30 % emisji CO2 w sektorze publicznym do 2012 r. Celem Wielkiej Brytanii jest doprowadzenie do tego, by do 2012 r. budynki administracji centralnej stały się neutralne pod względem emisji dwutlenku węgla.
6.2

Takie rozwiązania obejmowałyby zmianę przepisów dotyczących pakowania i oznaczania środków do usuwania farby opartych na DCM w celu zmniejszenia ryzyka wypadków oraz zwrócenia uwagi na rzeczywiste zagrożenia. Sprzedaż komukolwiek, kto nie zajmuje się stale usuwaniem farby na terenie zakładu lub poza nim — niezależnie od tego, czy taka osoba uważana jest za „profesjonalistę”, czy „konsumenta” — powinna być ograniczona do maksimum jednego litra na pojemnik i zakup. Pojemniki powinny mieć zamknięcia uniemożliwiające dostęp dzieciom, zgodnie z odpowiednimi obowiązującymi lub nowymi rozporządzeniami i dyrektywami Unii Europejskiej lub normami EN-ISO 8317:2004 i 862:2005. Użyteczne byłyby także wąskie szyjki w celu ograniczenia ryzyka rozlania, choć wynikająca z tego konieczność przelania przed nałożeniem przy użyciu pędzla ograniczałaby skuteczność tego rozwiązania. Producenci powinni aktywnie dążyć do opracowania i wdrożenia nowych i bezpieczniejszych metod dystrybucji, jeżeli chcą zachować zdolność utrzymania się tych produktów na rynku w dłuższej perspektywie. Sprzedaż hurtowa wszystkim innym użytkownikom do zastosowań „przemysłowych” lub do stałego stosowania przez „profesjonalistów” powinna być dopuszczona wyłącznie w ilościach wynoszących co najmniej 20 litrów. W takich okolicznościach producenci i dostawcy powinni być świadomi swojego obowiązku dochowania należytej staranności i zagwarantowania dostatecznych informacji i szkoleń mających na celu zapewnienie bezpiecznego postępowania z produktami i bezpiecznego ich usuwania w każdych warunkach stosowania.
1.1

Komitet przyjmuje z zadowoleniem inicjatywy Komisji zmierzające do zwiększenia wsparcia na rzecz tworzenia i rozwoju mikroprzedsiębiorstw, wzmocnienia i stymulowania przedsiębiorczości w celu rozwoju produkcji i zatrudnienia we Wspólnocie, co posłuży podniesieniu konkurencyjności, zwiększeniu spójności i doskonaleniu gospodarki opartej na wiedzy zgodnie z celami odnowionej strategii lizbońskiej.
4.4

Piratom bardzo niewiele czasu zajmuje ominięcie lub odtworzenie dowolnego systemu ochrony; do tego stopnia, że dostawcy treści nie ufają już systemom DRM i poszukują nowych komercyjnych modeli rozpowszechniania, takich jak zryczałtowany abonament, bezpłatne odsłuchiwanie utworu i odpłatne jego kopiowanie, wprowadzenie reklam itd. Należałoby raczej zaufać rynkowi niż — jak to ma miejsce we Francji — pośpiesznie i bezładnie stanowić prawo, w którym teksty kolejno po sobie następują i prowadzą do sprzecznych orzeczeń. Presja lobby „gigantów” (pięć wielkich światowych marek dominuje w dziedzinie muzyki i piosenki, sześć lub siedem — w dziedzinie audiowizualnej) była dotąd decydującym czynnikiem, który skłaniał niektóre kraje do porzucenia prawa do prywatnej kopii i do uznania wymiany plików między osobami prywatnymi za przestępstwo. Najnowszy francuski projekt ustawy wpadł w tę pułapkę przesadnych środków represyjnych.
2.7

Wiele z tych czynników i związanych z nimi zasad jest analizowanych w dokumencie roboczym służb Komisji „Regiony wspierają innowacje poprzez politykę spójności” (5) przygotowanym na nieformalne spotkanie ministrów na temat spójności terytorialnej i polityki regionalnej na Azorach (6). Były one już stosowane i do pewnego stopnia wdrażane w latach 2000-2006. Komisja ciągle jest zdania, że do zwiększenia „konkurencyjności nie są w stanie doprowadzić same państwa członkowskie czy same regiony: konieczna jest ścisła współpraca między wszystkimi odnośnymi władzami publicznymi, przedsiębiorcami, obywatelami i partnerstwami społecznymi, w ramach partnerstwa z Komisją Europejska i instytucjami europejskimi” (7). Ponadto pomyślna ocena wymaga nowoczesnych zdolności administracyjnych i instytucjonalnych.
3.6.1

Dotyczący MŚP projekt Rady Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASB) jest konsekwencją żądań podmiotów ustanawiających standardy, księgowych i innych zainteresowanych stron, by stworzyć alternatywę dla pełnej wersji MSSF. Choć początkowo IASB nie chciała się podjąć projektu, w końcu przekonała się, że gros zainteresowanych stron pragnęło, by to ona go zrealizowała, i że żadna inna struktura poza nią nie cieszyła się powszechnie wiarygodnością i autorytetem, by ustanowić wysokiej jakości, możliwe do wyegzekwowania standardy rachunkowości. Punktem wyjścia tego projektu były wszakże pełne MSSF, stworzone dla przedsiębiorstw notowanych na giełdzie.
2.2

Niemniej Komisja musi troszczyć się o skuteczność prawa wspólnotowego, w czego zakresie posiada prawo inicjatywy, aby wdrażać wpisane w TWE polityki, które należą do jej kompetencji; w tym celu może ona wnioskować w swoich inicjatywach legislacyjnych o to, by rządy przewidywały w prawie krajowym proporcjonalne, skuteczne i odstraszające sankcje, w tym natury karnej, w stosunku do osób fizycznych i prawnych, jeśli osoby te popełniają czyny zabronione przeciwko środowisku naturalnemu, umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa, bezpośrednio lub we współudziale, lub jeśli zachęcają do popełnienia takich czynów, uzasadniających zastosowanie wspomnianych sankcji karnych.
6.7

Istnieje ryzyko, że firmy międzynarodowe będą starać się przejąć kontrolę nad znaczną częścią produkcji pasz dla zwierząt, zmniejszając tym samym konkurencję. Jeśli tak by się stało, mogłoby to doprowadzić do znacznego zmniejszenia liczby zakładów produkujących paszę i doprowadzić do zwiększenia handlu wewnątrzwspólnotowego. Nie oznacza to, że rynek stałby się bardziej konkurencyjny.
2.1.1

Zgodnie z białą księgą z 2001 r. w sprawie europejskiej polityki transportowej, UE zmierza do zmniejszenia o połowę liczby ofiar śmiertelnych na drogach do 2010 r. W konkretnych liczbach oznacza to ograniczenie liczby śmiertelnych ofiar wypadków drogowych z 54 tys. w 27 państwach członkowskich w 2001 r. do 27 tys. w 2010 r.
1.4

EKES wyraża głębokie zaniepokojenie rozwojem równoległych „systemów krajowych”, opisanych w rozdziale VII wniosku, które nie wnoszą nowych pozytywnych elementów, ale stają się pretekstem do ingerowania w swobodny przepływ produktów na rynku wewnętrznym. Niebezpieczeństwo jest szczególnie znaczne w wypadku MŚP, gdyż — według tego, co Komisja podaje we wniosku — ponad 65 % przedsiębiorstw sektora żywności wprowadza swe produkty na rynki w innych państwach członkowskich. Z tego względu MŚP będą miały większe trudności z wysyłką swych produktów do innych państw członkowskich, co wpłynie na ponoszone przez nie koszty i na ich konkurencyjność. Tych negatywnych skutków można by uniknąć tylko w wypadku, gdyby „systemy krajowe” zawierały jedynie informacje dodatkowe, których umieszczanie nie byłoby obowiązkowe na etykietach i które byłyby dostępne innymi kanałami (internet, darmowe połączenia telefoniczne itp.).
5.1

W swoim komunikacie Komisja Europejska kilkakrotnie zwraca uwagę na to, że dla powodzenia planów decydujące znaczenie ma pokazanie na wczesnym etapie, że a) europejski system handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) będzie odgrywał istotną rolę oraz że b) istnieje możliwość odnoszenia realnych korzyści handlowych. Oczywiście EU ETS niesie ze sobą obietnicę stworzenia realnych korzyści handlowych dla podmiotów, które zareagują najwcześniej. Jednakże przyjdą one za późno, jeśli Komisja nie zapewni przed końcem 2009 r. podstawowego zestawu jasnych i ostatecznych zasad dla systemu EU ETS po 2012 r. Do końca 2009 r. przedsiębiorstwa muszą mieć solidną podstawę do podejmowania decyzji inwestycyjnych, aby rozpocząć etap projektowania i budowy na tyle wcześnie, by pierwsze zakłady stosujące CCS mogły rozpocząć działalność w 2015 r. Ta kwestia nie została dostatecznie zaakcentowana, szczególnie w świetle obecnego braku jasności co do systemu EU ETS oraz mało precyzyjnych żądań Komisji wobec przemysłu i rządów krajowych, które sprawiają, że kwestia finansowania pozostaje nierozstrzygnięta.
3.5.2

Większość różnych elementów internetu przyszłości już istnieje, ulega udoskonaleniu lub jest wprowadzana, tak by wkrótce mógł się on pojawić i stać się nowym modelem zmieniającym gruntownie miejsce i rolę wszechobecnych sieci w życiu obywateli i w dziedzinie wzrostu gospodarczego, na skalę, którą jest wciąż trudno sobie wyobrazić. Ten nowy rodzaj internetu będzie mógł doprowadzić do poważnych przemian społecznych i do niespotykanego wcześniej rozwoju przedsiębiorstw i krajów, które opanują wszystkie jego elementy, czyli w odpowiednim czasie dokonają potrzebnych inwestycji w badania, kształcenie, opracowywanie norm i nowe usługi. Może to doprowadzić do zmiany powiązań między siłami gospodarczymi i naukowymi w skali globalnej. Europa musi podjąć to wyzwanie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 100/154

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie: wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady (WE) zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do niektórych projektów generujących dochód

COM(2008) 558/2 – 2008/0186 AVC

2009/C 100/30

Dnia 8 października 2008 r. Rada, działając na podstawie art. 262 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady (WE) zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do niektórych projektów generujących dochód

Mając na względzie pilny charakter prac, na 448. sesji plenarnej w dniach 22–23 października 2008 r. (posiedzenie z dnia 23 października) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wyznaczył Georgiosa DASSISA na sprawozdawcę generalnego oraz 45 głosami – 1 osoba wstrzymała się od głosu – przyjął następującą opinię:

1. Wnioski i zalecenia:

1.1 EKES przyjmuje do wiadomości wniosek Komisji w sprawie zmiany art. 55 rozporządzenia nr 1083/2006 i wyraża zadowolenie z wynikającej stąd redukcji obciążeń administracyjnych.

1.2 EKES popiera przedstawiony wniosek.

2. Uzasadnienie

2.1 Art. 55 rozporządzenia nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności określa sposób zarządzania nimi oraz zasady ich udziału w projektach generujących dochód. W art. 55 ustalono również próg 200 000 EUR, powyżej którego postanowienia te powinny być stosowane.

2.2 Przepisy te wydają się nieprzystosowane do projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), które przeznaczone są do finansowania przede wszystkim działań niematerialnych. Co więcej, w przypadku małych operacji współfinansowanych przez EFRR lub Fundusz Spójności pociągają one za sobą nieproporcjonalne obciążenia administracyjne.

2.3 Ze względu na to, iż niemożliwe jest rozwiązanie kwestii obciążeń administracyjnych wynikających z art. 55 na drodze interpretacji przepisów oraz po przeprowadzeniu nieformalnych konsultacji z państwami członkowskimi, Komisja postanowiła wystąpić z wnioskiem o zmianę art. 55, tak aby jego postanowienia dotyczyły odtąd wyłącznie operacji współfinansowanych przez EFRR lub Europejski Fundusz Spójności, których całkowity koszt przekracza milion euro. Zdaniem Komisji ta techniczna zmiana w znaczny sposób uprości zarządzanie wspomnianymi projektami.
4.4

Z drugiej strony naszym zdaniem wydaje się właściwe, by nie powielać sprawozdań rachunkowych w przypadku spółek notowanych na giełdzie (12), ponieważ są one opracowywane nie tylko zgodnie z ustanowionymi przepisami, lecz także pod kontrolą uwzględniają wkład władz giełdowych. Wydaje się, że rozszerzenie tego postanowienia na inne spółki nienotowane na giełdzie w przypadku, gdy istnieje jednomyślna zgoda wszystkich udziałowców wszystkich zainteresowanych spółek, zniekształca cel przepisu. Oznacza to, że jeżeli dostępne są sprawozdania finansowe przedsiębiorstwa, sporządzone zgodnie z przepisami prawnymi, nie ma potrzeby ich powielania, lecz nie wynika to z art. 9 ust. ii) lit. b) trzeciej dyrektywy, w którym mowa jest o odstąpieniu od opracowania sprawozdania pod warunkiem jednomyślnej zgody akcjonariuszy.
4.4

Propozycja zawarta w art. 4 ust. 2 dotycząca zezwolenia – na zasadzie odstępstwa – na ubój rytualny jest niezgodna z ogólnym celem rozporządzenia, którym jest poprawa ochrony zwierząt podczas uboju. Innowacyjne rozwiązanie techniczne, jakim jest urządzenie służące do kontrolowania skuteczności oszołamiania (Stun Assurance Monitor), umożliwia osobom pragnącym dokonać rytualnego uboju poprzedzonego oszołomieniem prądem elektrycznym zgodnie z regułami halal dokładne kontrolowanie ładunku elektrycznego, jaki otrzymuje zwierzę. Gwarantuje ono, że przed ubojem zwierzę zostanie właściwie oszołomione, lecz pozostanie żywe. Urządzenie rejestruje każdy przypadek oszołomienia oraz napięcie, któremu poddawane jest zwierzę. Faktycznie może to przyczynić się do zwiększenia dobrostanu zwierząt. Ponadto do stosowania urządzenia Stun Assurance Monitor zachęciłoby wprowadzenie systemu oznakowania wskazującego metodę uboju. Istotne znaczenie miałoby aktywne wsparcie przez Komisję badań nad systemami, które przekonałyby grupy religijne do stosowania oszołomienia, co zapewniłoby ochronę dobrostanu zwierząt podczas uboju.
—

rozszerzenie dostępu do programów wspólnotowych poprzez uproszczenie formalności prawnych, finansowych i administracyjnych zniechęcających MŚP i poprzez ułatwienie grupowania projektów proponowanego przez organizacje pośredniczące. EKES ponownie zwraca się do Komisji o zainicjowanie rozmów z europejskimi organizacjami reprezentującymi przedsiębiorstwa w celu uproszczenia zasad dostępu do programów i określenia nowych warunków opracowywania i udziału w programach na poszczególnych szczeblach terytorialnych. Jeżeli chodzi o możliwość ubiegania się MŚP o finansowanie wspólnotowe, konieczne jest maksymalne uproszczenie procedur dostępu. W tym kontekście pierwszym krokiem mogłaby być koordynacja poszczególnych programów wspólnotowych (fundusze strukturalne, CIP, siódmy program ramowy w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego i in.) szczególnie z uwagi na to, że procedury w przypadku każdego z nich są różne. Także uproszczenie języka dokumentów informacyjnych umożliwiłoby większości MŚP łatwiejsze korzystanie z rozmaitych narzędzi rozwoju proponowanych w programach. Konieczna wydaje się wreszcie koordynacja uproszczenia procedur między instytucjami europejskimi i krajowymi: obciążenia administracyjne są w dalszym ciągu zbyt duże dla przedsiębiorstw, które zazwyczaj nie trudnią się ekspertyzą w dziedzinie administracji.
1.1

Komitet z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji, szczególnie ze względu na to, że położyła ona duży nacisk na bezpieczeństwo dostaw energii, co było bardzo potrzebne, i uważa, co następuje: — Ostatnie kryzysy w dostawach gazu znowu dobitnie pokazały, że konieczne jest wspólne podejście państw członkowskich do polityki energetycznej, zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne. — To, że trzeci pakiet w sprawie rynku energetycznego nie został jeszcze ustalony, stoi w sprzeczności ze wszystkimi trzema celami polityki energetycznej: bezpieczeństwem dostaw, konkurencyjnością i zrównoważonym rozwojem. — Komisja nie poświęciła problemom ropy naftowej i transportu takiej uwagi, na jaką zasługują. — Komisja pominęła w tym kontekście aspekty społeczne polityki energetycznej. — W komunikacie nie podkreśla się pilnego charakteru zagadnienia. — Istnieje pilna potrzeba opublikowania komunikatu na temat przezwyciężania barier napotykanych przez energetykę odnawialną w UE, w którym energia odnawialna analizowana by była jako część ogólnego systemu energetycznego. — Komisja koniecznie musi zrealizować swój zamiar przedstawienia agendy politycznej na rok 2030 i wizji na rok 2050, gdyż wielkie zmiany technologiczne i systemowe wymagają dużo czasu. — W aktualizacji przykładowego programu energetyki jądrowej odpowiednio uwzględnione zostały uwagi Komitetu w tej sprawie.
3.1

Celem omawianego wniosku jest umożliwienie Europejskiemu funduszowi dostosowania do globalizacji (EFG) zapewnienia skuteczniejszej pomocy osobom, które utraciły pracę w wyniku globalizacji, czasowe rozszerzenie zakresu jego stosowania na pracowników zwolnionych z powodu światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, jak również lepsze dostosowanie działań funduszu do przyświecającego mu celu solidarności. By zrealizować to zadanie, należy zmienić niektóre postanowienia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 ustanawiającego Europejski fundusz dostosowania do globalizacji.
1.17

Komitet przypomina, że, jego zdaniem, Komisja powinna zachęcić państwa członkowskie do sporządzenia spisu wszystkich istniejących sieci, które nie są obecnie używane, bądź są wykorzystywane jedynie w niewielkim stopniu, a które można by odnowić, by służyły one do transportu towarów. Postulat ten dotyczy zwłaszcza linii kolejowych, ale także tras transportu morskiego i wodnego śródlądowego. Działając w ten sposób można doprowadzić w miarę możliwości do ustanowienia szlaków, które w stosunku do transportu drogowego będą krótsze i łatwiejsze do pogodzenia z zasadami zrównoważonego rozwoju.
4.6

Zgodnie z wnioskiem Komisji, jeśli dany kierowca jest uznany za pozornie pracującego na własny rachunek musi on obowiązkowo przestrzegać przepisów dyrektywy w sprawie organizacji czasu pracy. Tymczasem wniosek Komisji nie odpowiada na żadne z następujących pytań: Jaki pracodawca powinien go zatrudnić, jeśli staje się on pracownikiem wykonującym czynności w trasie i musi w związku z tym posiadać umowę o pracę? Co ma zrobić w wypadku, gdy jest właścicielem pojazdu? Kto ma ponosić konsekwencje, jeśli dokonał on inwestycji, w tym inwestycji w infrastrukturę? Ponadto, co mają zrobić kraje, które już włączyły w zakres odpowiednich przepisów kierowców pracujących na własny rachunek?
3.3.9

Zebrane w ich trakcie materiały potwierdziły konieczność podjęcia środków na szczeblu wspólnotowym. Propozycje zawarte w zaleceniu Rady dotyczą głównie trzech dziedzin. Są to: — identyfikacja i kodyfikacja rzadkich chorób, a także stworzenie europejskiego systemu kodyfikacji i klasyfikacji rzadkich chorób, co przyczynia się do lepszego poznania każdej z nich. Komisja pracuje wspólnie z WHO nad nową wersją, gdyż w skali światowej różne typy rzadkich chorób najczęściej diagnozowane są w Unii Europejskiej; — określenie podstawowych zasad i wytycznych w tej dziedzinie z myślą o przygotowaniu krajowych planów działań; zachęcanie i wspieranie państw członkowskich przy opracowywaniu krajowych polityk zdrowotnych uwzględniających rzadkie choroby i mających zapewnić cierpiącym na nie osobom równy dostęp do profilaktyki, wykrywania, leczenia i rekonwalescencji, a także ogólnie lepszą dostępność tych usług; — zgodnie z zaleceniem Rady, na których oparto wniosek dotyczący zalecenia: — państwa członkowskie muszą opracować krajowe plany działania w odniesieniu do rzadkich chorób; — powinny one wprowadzić mechanizmy konieczne do zdefiniowania, kodyfikacji i klasyfikacji rzadkich chorób; — należy wspierać badania nad rzadkimi chorobami, także w ramach współpracy transgranicznej, oraz maksymalne wykorzystanie możliwości współpracy Unii Europejskiej w zakresie badań; — należy wyodrębnić krajowe i regionalne ośrodki specjalistyczne oraz zachęcać je do włączenia się w europejskie sieci referencyjne; — eksperci z państw członkowskich powinni opracować całościowe dane sprawozdawcze na temat rzadkich chorób; — należy wprowadzić środki mające zapewnić udział chorych i organizacji ich reprezentujących; — należy zacieśnić współpracę we wszystkich dziedzinach, gdzie działania na szczeblu wspólnotowym mogą stanowić wartość dodaną do wysiłków na rzecz wytyczenia ogólnych kierunków politycznych i wzajemne uznanie ich w skali Europy; mogłoby tu chodzić o specjalne środki w zakresie badań, centrów referencyjnych, dostępu do informacji, środków zachęcających do opracowania leków sierocych, akcji wykrywania tych chorób itd.; oto elementy minimalnej wspólnej strategii w zakresie rzadkich chorób (np. programy pilotażowe, badań i rozwoju, monitorowania wdrażania rozporządzenia (WE) nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych).