ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.1

W Sprawozdaniu Komisji stwierdza się, że wedle raportów wykonawczych odnoszących się zarówno do EUSBSR, jak i do EUSDR, strategie makroregionalne przyczyniły się do opracowania nowych projektów i przyśpieszyły realizację istniejących projektów transnarodowych. Przyczyniły się także do rozbudowy sieci i dały impuls do rozpoczęcia wspólnych inicjatyw w danym regionie. „Pionierskie” projekty mogą być doskonałą siłą sprawczą, a zarazem wzorem do naśladowania dla makroregionów.
2.4

Jak stwierdzono w komunikacie program Copernicus obejmuje sześć rodzajów usług: „usługi monitorowania dotyczące obszarów morskich, atmosfery, obszarów lądowych i zmian klimatu, jak również usługi dotyczące sytuacji kryzysowych i bezpieczeństwa. W ramach programu Copernicus wykorzystuje się dane z satelitów i czujników in situ, takich jak boje, balony lub czujniki powietrza, aby dostarczyć terminowo wiarygodne informacje o wartości dodanej oraz prognozy w celu wsparcia np. rolnictwa i rybołówstwa, użytkowania gruntów i gospodarki przestrzennej, walki przeciwko pożarom lasów, reagowania w przypadku katastrof, transportu morskiego lub monitorowania zanieczyszczenia powietrza. Pełny i swobodny dostęp do informacji i danych programu Copernicus powinien też ułatwić ich komercyjne zastosowanie (tzw. usługi pochodne) w wielu różnych sektorach, a co za tym idzie przyczyniać się do stabilności i wzrostu gospodarczego. Jest to jeden z programów, które mają być zrealizowane w ramach strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego i trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu. Z uwagi na jego korzyści dla wielu różnych obszarów polityki Unii został on włączony do inicjatywy w dziedzinie polityki przemysłowej w ramach strategii „Europa 2020” ”.
3.12

Komitet przyjmuje z zadowoleniem propozycje przedstawione przez Komisję w komunikacie „Perspektywy po roku 2015: w stronę wszechstronnego i zintegrowanego podejścia do finansowania eliminacji ubóstwa i do zrównoważonego rozwoju” (7) i apeluje, by do proponowanej dyskusji o zintegrowanym podejściu do finansowania włączyć sektor prywatny i zorganizowane społeczeństwo obywatelskie.
1.2

EKES przyjmuje do wiadomości wniosek Komisji w sprawie takiej zmiany rozporządzenia (WE) 1083/2006, która umożliwi Rumunii i Słowacji składanie wniosków o zwrot do końca 2014 r. zamiast do końca 2013 r. (w odniesieniu do zobowiązań zaciągniętych w 2011 r.) oraz do zakończenia programu zamiast do końca 2014 r. (w odniesieniu do zobowiązań zaciągniętych w 2012 r.). Zarazem środki przeznaczone na politykę spójności UE na okres programowania 2007–2013 ogółem nie zostaną zwiększone. W ten sposób można zmniejszyć ryzyko automatycznego umarzania zobowiązań budżetowych w latach 2011 i 2012.
4.5.2

Odnośnie do rosnącego stosowania modeli hybrydowych przez operatorów usług audiowizualnych, łączących naziemne nadawanie radiowo-telewizyjne z użyciem szerokiego pasma w dystrybucji treści, Komitet zaleca przeprowadzenie niezbędnych badań nad wpływem takich modeli biznesowych na łańcuch wartości w sektorze audiowizualnym, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii dotyczących dostępu do treści i platform przez obywateli, zarówno własnych operatorów, jak i producentów treści. EKES przypomina o konieczności zapewnienia infrastruktury, która zagwarantuje objęcie całego terytorium Europy szerokopasmowym dostępem do internetu, co jest decydującym czynnikiem w promowaniu równości w dostępie do treści cyfrowych dla obywateli.
3.4

Dotychczas siedem państw członkowskich otrzymało pomoc finansową i przyjęło program dostosowawczy. Są to Cypr, Węgry, Rumunia, Łotwa, Portugalia, Grecja i Irlandia. Zmiana w rozporządzeniu (WE) nr 1198/2006 przewiduje, że ze zwiększenia współfinansowania może skorzystać każde państwo członkowskie, które wniesie w przyszłości o program pomocy finansowej na mocy art. 76 ust. 3 lit. a), b) i c) i uzyska na niego zgodę.
1.2

Uważa, że przyjęcie dyrektywy to najwłaściwszy sposób, by zapewnić skuteczność tych środków, korzystnych zarówno dla konsumentów, jak i dla dostawców usług płatniczych. Przyczynią się one do osiągnięcia jednolitego rynku w dziedzinie usług finansowych i do usunięcia przeszkód w swobodnym przepływie osób, towarów, usług i kapitału. Niemniej wykonywanie tego prawa powinno podlegać przepisom Unii w zakresie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu i nie powinno sprzyjać unikaniu zobowiązań podatkowych. Ponadto Komitet jest zdania, że należy zwrócić jak największą uwagę na zasady pomocniczości i proporcjonalności.
1.3

EKES zgadza się co do potrzeby wprowadzenia zmian do rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych, zanim wejdzie ono w życie (1), by ułatwić przejście między dyrektywą 98/8/WE a wspomnianym rozporządzeniem. Do zagwarantowania prawidłowego działania systemu niezbędne są ramy spójne ze środkami przejściowymi, umożliwiające poszczególnym podmiotom i państwom członkowskim stopniowe wprowadzenie zmian.
3.3

Kilka państw członkowskich utworzyło organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz nadało im uprawnienia o zasięgu krajowym do oceny strategii bezpieczeństwa ruchu drogowego i do doradztwa dla właściwych władz w kwestii priorytetowych działań. Europejska agencja bezpieczeństwa ruchu drogowego o przejrzystych kompetencjach we wszystkich dziedzinach bezpieczeństwa ruchu drogowego (infrastruktura, pojazdy i użytkownicy dróg) w całej UE mogłaby przyczynić się do poprawy wdrażania zharmonizowanej unijnej strategii bezpieczeństwa ruchu drogowego. Takiej agencji można by powierzyć szczegółowe zadania dotyczące rozpoznania, określenia, ustalenia i promowania sprawdzonych rozwiązań, a także rozwój transgranicznej wymiany informacji i współpracy.
2.4

Część społeczeństwa nadal wyraża obawy dotyczące 132 reaktorów jądrowych eksploatowanych w Europie. Chociaż nastawienie różni się w zależności od państwa członkowskiego, to elektrownie jądrowe mogą pozostać źródłem niepokoju, który wzmagają w znacznym stopniu wydarzenia poza Europą. Wielu obywateli oczekuje zapewnienia w formie, którą mogą zrozumieć i której mogą zaufać, oraz zwraca się do UE, która ma bogate doświadczenia i dobrze znaną reputację, jeżeli chodzi o poprawę i konsolidację w kwestiach bezpieczeństwa publicznego. Wydarzenia w Fukushimie w pewnym sensie zasygnalizowały, że promowanie idei bezwzględnego bezpieczeństwa, co czyniono w Japonii w kontekście technologicznym i instytucjonalnym, nie może być kontynuowane. Wyzwaniem stojącym przed każdym podejściem legislacyjnym jest to, czy może ono stanowić podstawę relatywnego podejścia do bezpieczeństwa, które może podtrzymać zaufanie społeczne. Zaufanie takie będzie się opierało częściowo na sposobie postrzegania ryzyka, a częściowo na sile środków zapobiegawczych lub łagodzących. Nie istnieją do tej pory w pełni zharmonizowane normy bezpieczeństwa dla Europy, a społeczeństwa obawiają się tego, że normy bezpieczeństwa lub ich egzekwowanie w krajach ościennych są na niższym poziomie niż w ich własnym kraju. Zrozumiałe jest, że jedną odpowiedzią na taką różnorodność mógłby być właściwy organ na szczeblu unijnym.
1.3

By konsultacje były skuteczne, muszą być organizowane na poziomie lokalnym. Wdrażanie dyrektywy siedliskowej („Natura 2000”) i dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej unaoczniło konieczność stworzenia dynamiki terytorialnej. Mimo że ścierają się tu różnorodne interesy, niezbędne jest by użytkownicy obszarów morskich mówili tym samym językiem i dążyli do wspólnych, jasno określonych i realistycznych celów. Bardzo ważna jest zatem odpowiednia metodologia, która umożliwi pojawienie się dynamiki grupowej. Będzie to możliwe tylko, gdy punktem wyjścia będzie wspólnie stworzony obraz aktualnego stanu faktycznego, oparty na rzeczywistej sytuacji na danym obszarze i przewidywanym rozwoju prowadzonej tam działalności.
4.10

EKES zaleca zatem nawiązanie we wszystkich państwach członkowskich oraz między nimi europejskiego dialogu w sprawie energii, który miałby przejrzysty, wiarygodny, skoordynowany i wielopoziomowy charakter sprzyjający włączeniu społecznemu. Powinien on umożliwić przełożenie na życie codzienne zasadniczych kwestii związanych z transformacją energetyki, a także powiązanych z nimi zagadnień, takich jak CCS, ubóstwo energetyczne itp. Powinien wprowadzić dyskusje o przechodzeniu na gospodarkę niskoemisyjną do klas szkolnych, kawiarni i kuchni. Dialog powinien mieć taki kształt, by jego wyniki można było uwzględnić podczas opracowywania polityki i by zachęcał on do rozważań, w jakim stopniu można pogodzić czasami sprzeczne ze sobą cele dotyczące pewnej, zrównoważonej, bezpiecznej, konkurencyjnej energii po przystępnych cenach. Proces umożliwi lepszy jakościowo, bardziej zdecydowany wkład obywateli i organizacji w przyszłe formalne konsultacje w sprawie energii. Jako „uczciwy pośrednik” i czynnik wspomagający dialog skoncentruje się również na zbliżeniu do obywateli. W ten sposób może zachęcać w państwach członkowskich do dyskusji w sprawie energii i odgrywać zasadniczą rolę w komunikacji, przyczyniając się do stworzenia wspólnej wizji energetyki w całej Europie. W tym kontekście można dokonać porównawczej oceny CCS jako technologii sprzyjającej ograniczeniu udziału dwutlenku węgla w atmosferze i przedyskutować jej wady i zalety.
1.6

Sprawnie funkcjonująca europejska przestrzeń badawcza jest niezbędnym elementem Unii innowacji. Pomimo pełnego poparcia Rady Europejskiej, EKES ma wątpliwości, czy przestrzeń ta zostanie zrealizowana do końca 2014 r., ponieważ nie dostrzega wystarczających postępów w kluczowych dziedzinach: mobilności badaczy, efektywności krajowych systemów badań, optymalizacji wykorzystania infrastruktury badawczej, konkurencyjnego korzystania z krajowych funduszy badawczych, utworzenia rynku praw własności intelektualnej itd. Dlatego też EKES wzywa Komisję i państwa członkowskie do jak najszybszego zadbania o to, by stworzono wszystkie warunki do rozwoju europejskiej przestrzeni badawczej, zgodnie z sugestią Komisji zawartą w komunikacie (2).
2.1

Zachowanie i odbudowa różnorodności biologicznej ma podstawowe znaczenie dla dobrostanu człowieka, dobrobytu gospodarczego i warunków do życia ze względu na wartość różnorodności samej w sobie oraz ze względu na świadczone przez nią – w formie kapitału naturalnego – usługi o fundamentalnym znaczeniu. Dlatego w strategii ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r. (1) Komisja Europejska ustanowiła cel, by do roku 2020 powstrzymać w UE degradację funkcji ekosystemu i przywrócić je w możliwie największym stopniu. Wsparcie w ramach europejskiej strategii dotyczącej zielonej infrastruktury powinny otrzymać w szczególności infrastruktury zielone.
Komitet nawiązuje przy tym do swojej opinii (9), opracowanej na wniosek prezydencji irlandzkiej w Radzie Europejskiej, w której wyraża obawy z powodu wzrostu cen energii i skutków jakie przynosi on dla obywateli. Chcąc umożliwić konkurencyjność na rynku w tym zakresie, Komitet zaproponował w swoim dokumencie, aby jedynym środkiem wspierania rynku technologii energii odnawialnych było wprowadzenie odpowiedniej ceny emisji dwutlenku węgla za pomocą odpowiednich regulacji handlu emisjami, podatków lub podobnych rozwiązań. Spowoduje to wprawdzie wzrost cen energii pochodzącej z paliw kopalnych, a co za tym idzie elektryczności z elektrowni opalanych węglem, ropą lub gazem. Równocześnie jednak pozwoli to na rezygnację z rozmaitych, kosztownych i zakłócających rynek subwencji, jak również z przymusu stosowania energii odnawialnej. Przychody z przydziału praw do emisji nie powinny zatem w żadnym przypadku zostać włączone do wspólnego budżetu jako pozostałe przychody. Należy je zużytkować w procesie wynalezienia, opracowania i wdrożenia nowych skutecznych systemów energetycznych. Tak sformułowana propozycja Komisji odpowiada wyznaczonym kierunkom i w pełni zasługuje na poparcie.
1.6

Co się tyczy terminów, EKES wyraża zaniepokojenie faktem, iż w dyrektywie przewidziano aż 48 miesięcy na transpozycję. Okres ten jest zbyt długi i nie tylko stoi w sprzeczności z celem, jakim jest przejście do 2016 r. na elektroniczne zamówienia publiczne, lecz także nie uwzględnia rzeczywistości, aktualnych postępów technologicznych ani nawet woli podmiotów gospodarczych. Można się więc spodziewać pogłębienia przepaści w tej dziedzinie między poszczególnymi państwami członkowskimi w UE, które będą się rozwijać w różnym tempie. Mogłoby to nawet doprowadzić do nasilenia się przeszkód w dostępie do rynków, do czasu pełnego wdrożenia dyrektywy przez wszystkie państwa członkowskie. Nawet w krajach, które doświadczyły ciężkiego kryzysu gospodarczo-finansowego, jak Włochy i Portugalia, doszło do znaczących postępów w dziedzinie e-fakturowania, co dowodzi możliwości ukończenia tego ważnego projektu w krótszym terminie, Skrócenie terminów jest wykonalne i pożądane.
3.1.2

Powinno się zapewnić oraz monitorować z większą starannością „Spójność polityki na rzecz rozwoju”. Obowiązek spójności polityki na rzecz rozwoju powinien, zgodnie z art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zmienionym traktatem lizbońskim), leżeć u podstaw kształtowania i realizacji polityki we wszelkich regulacjach dotyczących instrumentów stosowanych w działaniach zewnętrznych. Dlatego też powinien się on stosować do wszystkich polityk, programów i działań. Spójność nowych inicjatyw UE należy poddawać ocenie w 100 % przypadków. Wszystkie programy (w tym także ich ocena i linie budżetowe) powinny odzwierciedlać międzynarodowe zobowiązania i obowiązki UE dotyczące praw człowieka i rozwoju (w tym także zasady ONZ dotyczące jednolitej wykładni podejścia do rozwoju kładącego nacisk na prawa człowieka) i powinny koncentrować się na grupach najbardziej zmarginalizowanych i najsłabszych. Istotne jest także monitorowanie tego, czy w procesie transformacji i integracji UE pozytywnym zjawiskom w jednym obszarze polityki nie towarzyszą negatywne zjawiska w innych obszarach.
2.3

Jednak 8 lutego za pośrednictwem nowych wieloletnich ram finansowych Rada zmniejszyła budżet na instrument „Łącząc Europę” do 1 mld EUR. Opracowany na tej nowej podstawie zmieniony wniosek w miarę możliwości uwzględnia najnowsze stanowiska zajęte w Radzie i właściwej komisji Parlamentu Europejskiego. Ma on na celu skoncentrowanie zaangażowania instrumentu „Łącząc Europę” na mniejszej liczbie projektów z zakresu infrastruktury usług cyfrowych, w oparciu o zestaw rygorystycznych kryteriów stosowanych do określenia priorytetów oraz przewiduje ograniczony wkład w projekty dotyczące łączy szerokopasmowych wnoszony za pośrednictwem instrumentów finansowych, w celu zwiększenia inwestycji prywatnych, jak również inwestycji ze źródeł publicznych innych niż instrument „Łącząc Europę”.
5.9

Art. 23 przyznaje bardzo szerokie uprawnienia do uzupełniania i modyfikowania w drodze aktów delegowanych postanowień zawartych w załącznikach I i II, w celu uwzględnienia szeregu elementów, takich jak wyniki badań naukowych, wiarygodne dane dostępne na pokładach statków, zasady międzynarodowe i standardy uznane na skalę światową „w celu określenia najdokładniejszych i efektywnych metod monitorowania emisji oraz zwiększenia stopnia dokładności wymaganych informacji”. EKES uważa, że te uprawnienia wykraczają daleko poza dostosowania do zmian technicznych i wydają się upoważniać do zmian, takich jak określanie metod monitorowania, które mają zasadnicze znaczenie dla wniosku. Dlatego EKES jest zdania, że uprawnienia o takim zakresie mogą być sprzeczne z art. 290 TFUE. Podobna wątpliwość pojawia się co do uprawnień, o których mowa w art. 15 ust. 3 w sprawie procedur weryfikacji.
3.6

Komitet przyjmuje do wiadomości, że wniosek dotyczący dyrektywy został uzupełniony zaleceniem zachęcającym państwa członkowskie do ustanowienia mechanizmów pozwu zbiorowego, aby zapewnić stronom rzeczywisty dostęp do wymiaru sprawiedliwości. EKES ubolewa, że we wniosku nie ma mowy o ustanowieniu procedury pozwu zbiorowego, który jest jedynym mechanizmem zapewniającym pełną skuteczność dochodzenia praw, i że kwestia ta została przeniesiona do zalecenia, które nie ma mocy wiążącej. Wobec tego EKES wnosi, by Komisja ustanowiła odpowiednie przepisy.
2.3

Należy podjąć działania na poziomie europejskim, ponieważ – jak wynika z analizy dokonanej przez Komisję – występują anomalie, niespójności i rozdrobnienie rynku długoterminowych instrumentów inwestycyjnych w całej Unii. W załączniku 2 do oceny skutków towarzyszącej projektowi rozporządzenia szczegółowo przedstawiono owe niespójności w systemach funduszy długoterminowych w Niemczech, Zjednoczonym Królestwie, Francji, Irlandii, Niderlandach, we Włoszech i w Luksemburgu. Zdaniem Komisji nie ma uzgodnionego zestawu norm transgranicznych definiujących długoterminowe aktywa i inwestycje, określających podmioty, do których mogłyby one być adresowane, i wskazujących zasady ich funkcjonowania.
4.7

Zdaniem Komitetu wniosek Komisji Europejskiej nie wystarcza do przywrócenia równych warunków konkurencji podmiotów gospodarczych UE wobec państw trzecich. Przywracanie równowagi konkurencji wyłącznie poprzez działania mające zapewnić poziom bezpieczeństwa i zrównoważony charakter produktów akwakultury w UE, a także komunikowanie go społeczeństwu, nie jest rzecz jasna satysfakcjonujące. Nie zwalnia również władz od tego, by wymagały od produktów importowanych tych samych gwarancji bezpieczeństwa w dziedzinie zdrowia co od produktów europejskich, włącznie z pełną identyfikowalnością „od pola do stołu”.
2.1.4

Komitet z zadowoleniem przyjął dostosowanie ram prawnych do nowych przepisów dotyczących zasad wprowadzania produktów na rynek wewnętrzny (1), popierając rozporządzenie WE nr 765/2008 (2) ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku – zwane rozporządzeniem NLF (New Legislative Framework) – jak i decyzję 768/2008/WE w sprawie wspólnych ram dotyczących wprowadzania produktów do obrotu – zwana decyzją NLF – zgodnie z treścią „pakietu towarowego”, na temat którego Komitet wydał pozytywną opinię (3).
Sprawozdanie w sprawie ubezpieczeń na wypadek klęsk żywiołowych w Unii (Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej, 2012 r.) pt. „Natural catastrophes: Risk relevance and insurance coverage in the EU” wskazuje na konieczność poprawy informacji statystycznych. Jednak dostępne informacje wskazują na to, że wskaźnik penetracji (objęcie ubezpieczeniem prywatnym bądź działania rządu ex ante lub ex post proporcjonalnie do PKB) jest generalnie niski. Na przykład w przypadku powodzi wskaźnik penetracji nie jest wysoki w większości państw członkowskich, oprócz przypadków, gdy ubezpieczenie na wypadek powodzi jest dołączone do innego rodzaju ubezpieczenia. Wskaźniki te są również niskie w odniesieniu do ryzyka burzy i suszy, choć ten ostatni przypadek wydaje się występować w umiarkowanym stopniu w państwach członkowskich.
1.3

Jednym z warunków skutecznego wdrożenia propozycji Komisji, zarówno tych dotyczących przewozów statkami regularnej linii żeglugowej, jak i tych odnoszących się do e-Manifestu, jest to, by systemy informatyczne państw członkowskich były w pełni interoperacyjne w odniesieniu do e-Manifestu. Komitet zwraca uwagę, że jak uczy doświadczenie, nie jest to z pewnością takie proste, nawet jeśli bazuje się na istniejących systemach.
3.2

Wzrasta fragmentacja rynku e-zamówień publicznych w związku z niezależnymi od siebie procesami wdrażania systemu w państwach członkowskich, w wyniku czego stosowane są różnorodne rozwiązania i platformy, które z powodu braku strategicznych wytycznych nie zostały zaprojektowane z myślą o interoperacyjności, czyli fundamentalnym warunku dla zapewnienia powszechnej dostępności. O ile na poziomie lokalnym wzrosła liczba oferentów uczestniczących w przetargach, co jest pozytywną oznaką polepszenia dostępu do rynku, to nie można tego samego powiedzieć o uczestnictwie w przetargach transgranicznych, do których dostęp jest utrudniony dla MŚP nie tylko z powodu kwestii technicznych, lecz również finansowych. Udział w przetargu transgranicznym mógłby być możliwy dla MŚP działających w konsorcjum i takie rozwiązanie może i powinno zostać przedstawione i wspierane na szczeblu krajowym.
3.2

Stały Komitet ds. Badań Naukowych i Statystyki (SCRS), który jest naukowym organem doradczym ICCAT, w swym sprawozdaniu wykonawczym z 2012 r. (1) stwierdza m.in.: 3.2.1 Od 1998 r. obowiązują limity połowowe dla obszaru zarządzania wschodnim Atlantykiem i Morzem Śródziemnym. W 2002 r. Komisja ustaliła całkowity dopuszczalny połów (TAC) tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i Morzu Śródziemnym na poziomie 32 000 ton w latach 2003–2006, 29 500 ton w 2007 r. i 28 500 ton w 2008 r. Następnie określiła TAC na 2009, 2010 i 2011 rok w wysokości – odpowiednio – 22 000, 19 950 i 18 500 ton. Niemniej obniżono TAC na 2010 r. do 13 500 ton i ustanowiono ramy przyszłych TAC (począwszy od 2011 r.), tak by były one wystarczające do odbudowy stada do biomasy odpowiadającej maksymalnemu podtrzymalnemu połowowi (RMS) w latach 2010–2022 z prawdopodobieństwem wynoszącym przynajmniej 60 %. TAC na 2011 i 2012 r. określono w wysokości 12 900 ton. 3.2.2 Zalecenie ICCAT 10-04 z 2010 r. doprowadziło do odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego, gdyż ograniczając całkowity dopuszczalny połów (TAC) na 2011 i 2012 r. do 12 900 ton, wpłynęło znacząco na zmniejszenie zdolności połowowej i na środki kontroli, czego skutkiem było znaczne obniżenie liczby statków rybackich i zapewnienie skutecznej kontroli ich połowów. 3.2.3 Chociaż trzeba ostrożnie podchodzić do szacunkowej ilości połowów obliczonej na podstawie pomiaru zdolności połowowej, SCRS uważa, że znacznie zmniejszono połowy we wschodnim Atlantyku i Morzu Śródziemnym w związku z realizacją planu odbudowy, a także monitorowaniem i kontrolą wykonania. 3.2.4 Ponadto większa ilość lub koncentracja małego tuńczyka błękitnopłetwego w północno-zachodniej części Morza Śródziemnego wykryta podczas kontroli lotniczej może również świadczyć o pozytywnych skutkach przepisów mających na celu wzrost minimalnej wielkości. Dzięki zaleceniu 06-05 udało się osiągnąć wyższy poziom „odłowu na rekruta” w porównaniu z początkiem lat 2000, a także większą rekrutację do biomasy stada tarłowego w związku z poprawą zdolności przetrwania ryb młodych. 3.2.5 Wdrożenie ostatnich przepisów i poprzednich zaleceń przełożyło się wyraźnie na obniżenie wskaźników połowu i śmiertelności połowowej. Wszystkie wskaźniki wydajności połowowej (CPUE) pokazywały w ostatnich latach tendencję rosnącą. Komitet odnotowuje, że utrzymanie połowów na poziomie obecnego TAC (12 900 ton) lub TAC z 2010 r. (13 500 ton) zgodnie z obecnym programem zarządzania umożliwi prawdopodobnie zwiększenie stada w tym okresie. Jest to również zgodne z dążeniem do osiągnięcia do 2022 r. śmiertelności i biomasy odpowiadającej maksymalnemu podtrzymalnemu połowowi z przynajmniej 60-procentowym prawdopodobieństwem.
2.1

5 kwietnia 2011 r. Komisja przyjęła ramy UE dla krajowych strategii integracji Romów na okres do 2020 r. (2), tworząc tym samym, po długim oczekiwaniu, możliwość prowadzenia zharmonizowanych działań, by ograniczyć skrajne ubóstwo i segregację będące udziałem Romów. W czerwcu 2011 r. Rada zatwierdziła ten dokument (3) i wezwała państwa członkowskie do przyjęcia do końca 2011 r. krajowych strategii integracji Romów.