KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 2.7.2015 COM(2015) 316 final SPRAWOZDANIE KOMISJI SPRAWOZDANIE ROCZNE ZA ROK 2014

NA TEMAT STOSUNKÓW MIĘDZY KOMISJĄ EUROPEJSKĄ A PARLAMENTAMI NARODOWYMI



SPRAWOZDANIE ROCZNE ZA ROK 2014

NA TEMAT STOSUNKÓW MIĘDZY KOMISJĄ EUROPEJSKĄ A PARLAMENTAMI NARODOWYMI 1. Wprowadzenie Rok 2014 był rokiem zmiany instytucjonalnej; w maju wybrano nowy Parlament Europejski, prace rozpoczęła też nowa Komisja pod kierownictwem przewodniczącego Jean-Claude’a Junckera. Nowa Komisja zapowiedziała, że ma zamiar stworzyć nowe partnerstwo z parlamentami narodowymi, i podkreśliła, że komisarze będą częściej odwiedzać parlamenty narodowe, aby przedstawiać i omawiać inicjatywy Komisji. Zagadnienia instytucjonalne znalazły się również wśród kwestii podnoszonych w 2014 r., gdyż kilka izb parlamentarnych wezwało do wnikliwej debaty na temat przyszłej roli parlamentów narodowych w ramach międzyinstytucjonalnych. W okresie od stycznia do maja duński Folketing, House of Lords Zjednoczonego Królestwa i niderlandzki Tweede Kamer złożyły sprawozdania zawierające szczegółowe propozycje dotyczące wzmocnienia roli parlamentów narodowych w europejskim procesie decyzyjnym. Między parlamentami narodowymi toczą się dyskusje na te tematy. Tymczasem stosunki między Komisją a parlamentami narodowymi w dalszym ciągu, zgodnie z tradycją, rozwijały się dwutorowo: poprzez mechanizm kontroli zasady pomocniczości wprowadzony traktatem lizbońskim w celu oceny zgodności nowych wniosków ustawodawczych w obszarze kompetencji dzielonych UE i państw członkowskich z zasadą pomocniczości; oraz poprzez dialog polityczny zainicjowany przez Komisję w 2006 r. w celu usprawnienia wymiany informacji i opinii na temat kwestii związanych z polityką, jak również inicjatyw ustawodawczych i inicjatyw o charakterze nieustawodawczym. Niniejsze dziesiąte sprawozdanie roczne na temat stosunków między Komisją a parlamentami narodowymi koncentruje się na dialogu politycznym. Szczególne aspekty dotyczące mechanizmu kontroli zasady pomocniczości omówiono w sprawozdaniu rocznym za 2014 r. na temat pomocniczości i proporcjonalności, które jest publikowane równolegle z niniejszym sprawozdaniem i które należy tym samym uznać za jego uzupełnienie. 2. Pisemne opinie parlamentów narodowych a.Uwagi ogólne Po okresie stałego wzrostu liczby opinii otrzymywanych od parlamentów narodowych, który można było zaobserwować począwszy od nawiązania dialogu politycznego w 2006 r., w 2014 r. nastąpił zauważalny spadek liczby opinii (w tym uzasadnionych opinii, zob. załącznik 1). Liczba pisemnych opinii parlamentów narodowych zmniejszyła się w 2014 r. jednak głównie dlatego, że zmiana składu Komisji spowodowała mniejszą aktywność w zakresie nowych inicjatyw w ciągu roku. Można zauważyć następujące ogólne tendencje: liczba opinii przedłożonych w 2014 r. przez parlamenty narodowe zmalała o 19 % w porównaniu z 2013 r.; podobnie jak w poprzednich latach za większość dialogu politycznego (80 %) odpowiadało dziesięć najbardziej aktywnych izb; w swoim dialogu politycznym z Komisją parlamenty narodowe w dalszym ciągu koncentrowały się na dokumentach ustawodawczych, a tylko kilka z ich opinii dotyczyło dokumentów konsultacyjnych i innych dokumentów o charakterze nieustawodawczym. b.Udział i zakres

W 2014 r. Komisja otrzymała ogółem 506 opinii od parlamentów narodowych. Portugalska Assembleia da República ponownie była izbą, która w 2014 r. złożyła najwięcej opinii – jej 118 opinii stanowiło ponad 23 % całkowitej liczby otrzymanych opinii. Nastąpił jednak spadek liczby jej opinii w porównaniu z latami poprzednimi (192 w 2013 r. i 227 w 2012 r.). Pozostałymi parlamentami narodowymi lub izbami, które w 2014 r. przesłały dziesięć lub więcej opinii, były: włoskie Senato della Repubblica (63 opinie), hiszpańskie Congreso de los Diputados i Senado (45 opinii), czeski Senát (41 opinii), francuskie Assemblée nationale (35 opinii), rumuńska Camera Deputaților (30 opinii), niemiecki Bundesrat (24 opinie), House of Lords Zjednoczonego Królestwa (21 opinii), włoska Camera dei Deputati (15 opinii), House of Commons Zjednoczonego Królestwa (12 opinii), austriacki Bundesrat (10 opinii), niderlandzki Tweede Kamer (10 opinii) i szwedzki Riksdag (10 opinii). Podobnie jak w poprzednich latach dialog polityczny parlamentów narodowych z Komisją był skoncentrowany na wnioskach ustawodawczych, a tylko niewielka liczba opinii parlamentów narodowych przedstawionych w 2014 r. dotyczyła inicjatyw o charakterze nieustawodawczym. Pod tym względem w 2014 r. wszystkie 13 dokumentów Komisji, których dotyczyła największa liczba (tj. sześć lub więcej) opinii parlamentów narodowych, stanowiły wnioski ustawodawcze (zob. załącznik 2). Wydaje się, że ta tendencja nasiliła się na przestrzeni lat. Komisja zachęca parlamenty narodowe do angażowania się na etapie przygotowania aktów prawnych – poprzez udzielanie odpowiedzi na konsultacje publiczne albo przekazywanie uwag do dokumentów dotyczących polityki, takich jak zielone księgi. Jak dotąd jednak bardzo mało izb informowało o swoich poglądach przed przyjęciem wniosku ustawodawczego. c.Najważniejsze tematy dialogu politycznego Poniższe wnioski ustawodawcze należały do tych, których w 2014 r. dotyczyła największa liczba opinii parlamentów narodowych (w celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji zob. załącznik 2). Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy w sprawie odpadów, w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w sprawie składowania odpadów, w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów i w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (dyrektywa w sprawie recyklingu i innych celów związanych z odpadami) W dniu 2 lipca 2014 r. Komisja opublikowała wniosek jako część pakietu na rzecz stworzenia gospodarki o obiegu w większym stopniu zamkniętym, mając na celu zwiększenie konkurencyjności Europy oraz zmniejszenie zapotrzebowania na kosztowne zasoby, które są ograniczone. We wniosku tym proponuje się recykling 70 % odpadów komunalnych i 80 % odpadów opakowaniowych do 2030 r., a także zakaz zakopywania na składowiskach odpadów nadających się do recyklingu, który to zakaz obowiązywałby od 2025 r. We wniosku wyznaczono ambitne cele i dodano kluczowe przepisy dotyczące instrumentów potrzebnych do ich osiągnięcia i monitorowania. Komisja otrzymała 13 opinii dotyczących tego wniosku, w tym trzy uzasadnione opinie kwestionujące jego zgodność z zasadą pomocniczości. Argumenty na temat pomocniczości i odpowiedzi Komisji opisano w sprawozdaniu rocznym za 2014 r. na temat pomocniczości i proporcjonalności. Chociaż parlamenty narodowe w swoich opiniach na ogół popierały cel dotyczący efektywnego gospodarowania zasobami oraz przejście na gospodarkę o obiegu w większym stopniu zamkniętym, zgłoszono szereg zastrzeżeń w odniesieniu do tego wniosku. Zastrzeżenia te dotyczyły w szczególności wysokiego poziomu lub wiążącego charakteru celów (4 izby), terminu osiągnięcia tych celów przez państwa członkowskie (4 izby), nieuwzględnienia wyników już osiągniętych przez niektóre państwa członkowskie (2 izby), skutków gospodarczych wniosku dla państw członkowskich i przedsiębiorstw (2 izby), braku możliwości wyboru metod osiągnięcia celów środowiskowych (4 izby), liczby i treści przepisów uprawniających Komisję do przyjmowania aktów delegowanych (4 izby) oraz wykorzystywania danych statystycznych (2 izby). W dniu 16 grudnia 2014 r. Komisja przyjęła program prac na rok 2014, w ramach którego zaproponowała wycofanie lub zmianę 80 z 450 wniosków oczekujących na decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady. Komisja dała do zrozumienia, że zamierza wycofać wniosek dotyczący dyrektywy, lecz jednocześnie zapowiedziała, że do końca 2015 r. zastąpi go nowym, bardziej ambitnym wnioskiem na rzecz promowania gospodarki o obiegu zamkniętym. Komisja potwierdziła również swoje zaangażowanie w promowanie przejścia na zasobooszczędną gospodarkę o obiegu zamkniętym w UE, co miałoby ogromny pozytywny wpływ na zatrudnienie, wzrost gospodarczy, konkurencyjność i innowacyjność. Po konsultacjach z Parlamentem Europejskim i Radą Komisja potwierdziła wycofanie tych wniosków w dniu 25 lutego 2015 r.. Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych W dniu 25 marca 2014 r. Komisja opublikowała wniosek, którego celem jest zapewnienie spełnienia wymagań społeczeństwa w zakresie środowiska i jakości. Wnioskowi temu przyświecają trzy główne cele: utrzymanie zaufania konsumentów, utrzymanie zaufania producentów oraz ułatwienie rolnikom przechodzenia na produkcję ekologiczną. Komisja zaproponowała w szczególności: (i) wzmocnienie i ujednolicenie przepisów, zarówno w UE, jak i w odniesieniu do produktów przywożonych, poprzez wyeliminowanie wielu obecnie istniejących odstępstw, jeśli chodzi o produkcję i kontrole, (ii) wprowadzenie systemu kontroli opartego na analizie ryzyka, (iii) ułatwienie drobnym producentom rolnym zajęcia się rolnictwem ekologicznym poprzez zaoferowanie im możliwości włączenia się w system grupowej certyfikacji, (iv) lepsze zarządzanie międzynarodowym wymiarem handlu produktami ekologicznymi poprzez dodanie nowych przepisów dotyczących wywozu oraz (v) uproszczenie prawodawstwa w celu ograniczenia kosztów administracyjnych, nakładanych na rolników, a także zwiększenie przejrzystości. Komisja otrzymała 12 opinii dotyczących tego wniosku, w tym dwie uzasadnione opinie kwestionujące jego zgodność z zasadą pomocniczości. Argumenty na temat pomocniczości i odpowiedzi Komisji opisano w sprawozdaniu rocznym za 2014 r. na temat pomocniczości i proporcjonalności. W odniesieniu do innych kwestii większość parlamentów narodowych z zadowoleniem przyjęła cel wniosku dotyczący uproszczenia istniejącego prawodawstwa i zwiększenia zaufania konsumentów do produkcji ekologicznej. Obawy wyrażone w opiniach parlamentów narodowych dotyczyły głównie propozycji zniesienia istniejących odstępstw od europejskich zasad dotyczących produkcji ekologicznej (4 izby), propozycji ustanowienia zakazu funkcjonowania gospodarstw łączących produkcję ekologiczną i nieekologiczną (4 izby), liczby i treści przepisów uprawniających Komisję do przyjmowania aktów delegowanych (5 izb), propozycji przeniesienia przepisów dotyczących kontroli produkcji ekologicznej do ogólnego rozporządzenia w sprawie kontroli (3 izby) oraz wprowadzenia systemu kontroli opartego na analizie ryzyka (3 izby). W świetle długotrwałych negocjacji w Parlamencie Europejskim i Radzie Komisja zapowiedziała w grudniu 2014 r. w swoim programie prac, że zamierza wycofać wniosek dotyczący rozporządzenia i zastąpić go nową inicjatywą, jeżeli nie uda się wypracować porozumienia w ciągu sześciu miesięcy. Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej W 2014 r. wniosek dotyczący rozporządzenia ustanawiającego Prokuraturę Europejską nadal w znacznym stopniu przyciągał uwagę parlamentów narodowych. Celem tego wniosku jest zapewnienie, aby sprawy dotyczące podejrzenia nadużycia finansowego na szkodę budżetu UE były przedmiotem działań następczych w państwach członkowskich, tak aby sprawcy tego rodzaju przestępstw byli ścigani i stawiani przed sądem. W 2013 r. Komisja otrzymała 20 opinii, w tym 13 uzasadnionych opinii, które doprowadziły do uruchomienia po raz drugi procedury „żółtej kartki”. W listopadzie 2013 r. Komisja przyjęła komunikat, w którym zapowiedziała, że podtrzyma swój wniosek, gdyż uznała, że jest on zgodny z zasadą pomocniczości. Następnie Komisja przesłała indywidualne odpowiedzi wszystkim parlamentom lub izbom, które przedstawiły swoją opinię. W 2014 r. 10 parlamentów narodowych lub izb przekazało Komisji opinie w sprawie tego wniosku. W większości z tych opinii odniesiono się do odpowiedzi Komisji na opinie przedstawione w 2013 r. i wyrażono niezadowolenie z decyzji Komisji o podtrzymaniu wniosku przedstawionej w jej komunikacie z listopada 2013 r.. Parlamenty narodowe zakwestionowały w szczególności rozróżnienie argumentów dotyczących zasady pomocniczości i argumentów niezwiązanych bezpośrednio z zasadą pomocniczości, którego Komisja dokonała w komunikacie oraz w indywidualnych odpowiedziach na uzasadnione opinie parlamentów narodowych. Komisję skrytykowano również za udzielenie odpowiedzi na poszczególne uzasadnione opinie dopiero po podjęciu decyzji o podtrzymaniu wniosku. Niektóre parlamenty narodowe przedstawiły również istotne uwagi, które będą stanowiły wkład w negocjacje w sprawie wniosku w Parlamencie Europejskim i Radzie, w tym w zakresie zgodności z zasadą proporcjonalności.

d.Dialog polityczny i wynik prowadzonej polityki W 2014 r. przyjęto dwa z trzech wniosków ustawodawczych, które przyciągnęły najwięcej uwagi parlamentów narodowych w 2013 r. Były to: wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów (dyrektywa w sprawie wyrobów tytoniowych) wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej ramy planowania przestrzennego obszarów morskich oraz zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną. Dyrektywa w sprawie wyrobów tytoniowych Dyrektywa w sprawie wyrobów tytoniowych została przyjęta przez współprawodawców w dniu 3 kwietnia 2014 r.. W 2013 r. Komisja otrzymała 17 opinii na temat przedmiotowego wniosku, w tym siedem uzasadnionych opinii, w których parlamenty narodowe twierdziły, że niektóre części wniosku są niezgodne z zasadą pomocniczości. Ogólnie rzecz biorąc, parlamenty narodowe wyraziły zdecydowane poparcie dla ogólnego celu wniosku, jakim jest poprawa funkcjonowania rynku wewnętrznego przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia, w szczególności dla celu polegającego na zniechęcaniu dzieci i młodzieży do rozpoczęcia palenia. Zgłosiły jednak również szereg zastrzeżeń do konkretnych elementów wniosku. Większość zastrzeżeń dotyczyła liczby i treści przepisów uprawniających Komisję do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE (8 izb). Inne zastrzeżenia dotyczyły propozycji zakazu cienkich papierosów (typu „slim”) (4 izby), wyboru art. 114 TFUE jako podstawy prawnej wniosku (3 izby), wielkości ostrzeżeń zdrowotnych na opakowaniach (2 izby) oraz utrzymania zakazu wprowadzania do obrotu – z wyłączeniem Szwecji – tytoniu do stosowania doustnego (snusu) (2 izby). Wersja ostateczna dyrektywy różniła się od pierwotnego wniosku Komisji w kilku punktach. W odniesieniu do kwestii poruszonych przez parlamenty narodowe współprawodawcy zgodzili się na zmniejszenie liczby przepisów uprawniających Komisję do przyjmowania aktów delegowanych z 16 do 10, zmienili treść niektórych uprawnień i warunki ich stosowania oraz ograniczyli czas ich obowiązywania do pięciu lat. Ponadto w wersji ostatecznej dyrektywy nie uwzględniono propozycji Komisji dotyczącej zakazu sprzedaży cienkich papierosów i dodano do podstawy prawnej art. 53 ust. 1 i art. 62. Podtrzymano istniejący zakaz wprowadzania do obrotu tytoniu do stosowania doustnego (snusu). Jeżeli chodzi o mieszane ostrzeżenia zdrowotne, współprawodawcy postanowili, że powinny one zajmować 65 % zewnętrznego obszaru zarówno przedniej, jak i tylnej płaszczyzny opakowania jednostkowego i opakowania zbiorczego, czyli o 10 punktów procentowych mniej, niż pierwotnie proponowała Komisja. Dyrektywa w sprawie planowania przestrzennego obszarów morskich Dyrektywa w sprawie planowania przestrzennego obszarów morskich została przyjęta przez współprawodawców w dniu 23 lipca 2014 r.. W 2013 r. Komisja otrzymała 14 opinii dotyczących jej wniosku, w tym dziewięć uzasadnionych opinii kwestionujących jego zgodność z zasadą pomocniczości. Kilka izb parlamentów narodowych zakwestionowało wartość dodaną wniosku Komisji (6 izb) i stwierdziło, że wniosek ingeruje w kompetencje krajowe, regionalne i lokalne w zakresie planowania przestrzennego, które stanowią wyłączną kompetencję państw członkowskich (2 izby). Niektóre izby zakwestionowały także wybraną przez Komisję podstawę prawną wniosku (2 izby) lub wskazały potrzebę większego zaangażowania państw trzecich lub lepszego uwzględnienia przepisów międzynarodowych (4 izby), podczas gdy inne zakwestionowały przyznanie Komisji we wniosku uprawnień wykonawczych (2 izby) lub stwierdziły, że wniosek będzie stanowił duże obciążenie administracyjne dla państw członkowskich, w tym pod względem wymagań dotyczących sprawozdawczości (2 izby). Najważniejszą różnicą między pierwotnym wnioskiem Komisji a wersją ostateczną dyrektywy jest wyraźne wyłączenie lądu z zakresu geograficznego dyrektywy. Z zakresu stosowania dyrektywy wyłączone są zatem również wody przybrzeżne lub ich części objęte w danym państwie członkowskim planowaniem przestrzennym obszarów miejskich i wiejskich. Jeżeli chodzi o domniemane naruszenie suwerenności narodowej, dyrektywa stanowi, że nie narusza suwerennych praw i jurysdykcji państw członkowskich nad wodami morskimi wynikających z właściwego prawa międzynarodowego, w szczególności w odniesieniu do wyznaczania i wytyczania granic morskich. W wersji ostatecznej dyrektywy proponowane wymagania dotyczące sprawozdawczości zamieniono w obowiązek przesyłania Komisji kopii planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich. Ponadto w dyrektywie nie powierza się Komisji żadnych uprawnień wykonawczych. Podstawa prawna pozostała bez zmian. 3. Najważniejsze spotkania i konferencje Pomimo oznak stabilizacji europejskiej gospodarki europejska odpowiedź na kryzys oraz ożywienie gospodarek krajowych pozostawały w 2014 r. ważnym tematem debaty z parlamentami krajowymi i pomiędzy nimi, w szczególności w odniesieniu do wciąż aktualnej kwestii zapewnienia legitymacji demokratycznej i odpowiedzialności w zakresie definiowania europejskiej odpowiedzi na kryzys. COSAC Debaty między parlamentami narodowymi oraz z instytucjami UE w dalszym ciągu odbywały się na istniejących forach międzyparlamentarnych, w szczególności COSAC (Konferencja Komisji do Spraw Unijnych Parlamentów Unii Europejskiej).

W styczniu 2014 r. przewodniczący COSAC spotkali się w Atenach, gdzie powtarzającymi się tematami były rola parlamentów narodowych oraz legitymacja demokratyczna i odpowiedzialność. Holenderski Tweede Kamer i duński Folketing przedstawiły nowe pomysły i wnioski dotyczące roli i praw parlamentów narodowych. Będą one przedmiotem dalszej debaty na posiedzeniu plenarnym COSAC. Wynik wyborów europejskich w maju określił ramy 51. plenarnego posiedzenia COSAC w Atenach, które odbyło się w czerwcu 2014 r. Komisarz Andor przedstawił europejską strategię zatrudnienia, podkreślając potrzebę zreformowania rynku pracy oraz inwestowania w umiejętności, aby rozwiązać problem ich niedopasowania do potrzeb rynku pracy. Parlamenty omówiły również konkretne środki mające przeciwdziałać bezrobociu młodzieży i sprzyjać przedsiębiorczości osób młodych. Inne omawiane sprawy dotyczyły kryzysu na Ukrainie i aneksji Krymu przez Rosję. Na posiedzeniu przewodniczących COSAC w lipcu 2014 r. Sandro Gozi, włoski podsekretarz stanu do spraw europejskich, przedstawił najważniejsze priorytety prezydencji włoskiej, a wiceprzewodniczący Maroš Šefčovič wygłosił przemówienie na temat perspektyw dla UE po wyborach europejskich. Ponadto Graziano Delrio, włoski podsekretarz stanu, i komisarz Johannes Hahn wystąpili z prezentacjami dotyczącymi europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na lata 2014–2020. COSAC z zadowoleniem przyjęła również propozycję niderlandzkiego Tweede Kamer dotyczącą zwrócenia się do posłów do Parlamentu Europejskiego z prośbą, aby podczas zbliżających się przesłuchań kandydatów na komisarzy uwzględnili pytania o poglądy kandydatów na temat roli parlamentów narodowych. Na posiedzeniu plenarnym COSAC w listopadzie i grudniu 2014 r. pierwszy wiceprzewodniczący Frans Timmermans spotkał się z COSAC. Potwierdził zobowiązanie nowej Komisji do nawiązania nowego partnerstwa z parlamentami narodowymi we współpracy z Parlamentem Europejskim. Wyraził on również uznanie dla pracy parlamentów narodowych, które aktywnie zgłaszały wnioski dotyczące swojej roli. Potwierdził, że Komisja będzie aktywniejsza w swoich stosunkach z parlamentami narodowymi oraz że komisarze będą odbywali wizyty w parlamentach narodowych, aby wyjaśnić najważniejsze wnioski i inicjatywy, uwydatniając znaczenie zasady pomocniczości. Podkreślając, że Komisja jest zobowiązana do przestrzegania traktatu, pierwszy przewodniczący Frans Timmermans potwierdził jednocześnie, że jest ona skłonna zbadać propozycje parlamentów narodowych dotyczące prawodawstwa. W ramach COSAC omówiono również przegląd strategii „Europa 2020”, rolę UE w regionie Morza Śródziemnego oraz w Europie Wschodniej, a także kwestie demokratycznej kontroli nad agencjami europejskimi. Europejski Tydzień Parlamentarny oraz konferencje na podstawie art. 13 Debaty na temat zarządzania gospodarczego z udziałem parlamentów narodowych były kontynuowane w styczniu 2014 r. w ramach drugiego Europejskiego Tygodnia Parlamentarnego, współorganizowanego przez Parlament Europejski i grecki Vouli ton Ellinon. Duża liczba uczestników – ponad 150 posłów do parlamentów narodowych i wielu posłów do Parlamentu Europejskiego – odzwierciedla rosnące znaczenie tego wydarzenia. W 2014 r. jednym z centralnych punktów Europejskiego Tygodnia Parlamentarnego była Międzyparlamentarna Konferencja na temat Zarządzania Gospodarczego na podstawie art. 13 paktu fiskalnego. Konferencja ta obejmowała cztery debaty plenarne na temat zaburzeń równowagi makroekonomicznej, legitymacji demokratycznej programów dostosowań gospodarczych, wspierania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz wzmocnienia nadzoru budżetowego w unii gospodarczej i walutowej. W 2014 r. druga sesja konferencji międzyparlamentarnej na podstawie art. 13 paktu fiskalnego, która organizowana jest dwa razy w roku, odbyła się we wrześniu w Rzymie. Podczas debat poruszono cztery tematy ogólne, mianowicie: ponowne rozpoczęcie inwestycji i zmniejszenie nierówności, narzędzia zarządzania gospodarczego i finansowego w UE, zakończenie procesu tworzenia unii bankowej oraz finansowanie gospodarki realnej, koordynacja polityki podatkowej i gospodarka cyfrowa. Podczas konferencji debatowano również nad jej regulaminem wewnętrznym. Konferencje ds. WPZiB/WPBiO Innym ważnym forum wymiany informacji między parlamentami narodowymi a instytucjami UE jest Międzyparlamentarna Konferencja ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa oraz Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony (WPZiB/WPBiO). Czwarta sesja konferencji odbyła się w Atenach w kwietniu 2014 r., a jej gospodarzem był grecki Vouli ton Ellinon. Do omawianych tematów należały wyzwania dla bezpieczeństwa w południowym i wschodnim sąsiedztwie UE, w szczególności sytuacja na Ukrainie i morski wymiar wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony. Odbyły się debaty między wysoką przedstawiciel ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa/wiceprzewodniczącą Komisji, baronessą Catherine Ashton a wicepremierem i ministrem spraw zagranicznych Republiki Greckiej, Ewangelosem Wenizelosem, i ministrem obrony narodowej Republiki Greckiej, Dimitrisem Awramopulosem. Piąte posiedzenie Międzyparlamentarnej Konferencji ds. WPZiB/WPBiO odbyło się w listopadzie 2014 r. w Rzymie, a jego gospodarzem był włoski Senat. Kontynuowano na nim dyskusje na temat Partnerstwa Wschodniego, południowego sąsiedztwa oraz kwestii obrony. Odbyły się debaty plenarne z udziałem wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa/wiceprzewodniczącej, Federiki Mogherini, włoskiego ministra spraw zagranicznych, Paola Gentiloniego, oraz włoskiej minister obrony, Roberty Pinotti. W konferencji wzięło udział ponad 100 parlamentarzystów krajowych i 16 posłów do Parlamentu Europejskiego. Komisja była także reprezentowana na szczeblu politycznym podczas większości innych posiedzeń międzyparlamentarnych w 2014 r. 4. Szerszy kontekst W 2014 r. kilka parlamentów narodowych i Parlament Europejski zgłosiły nowe pomysły i wnioski dotyczące roli parlamentów narodowych w europejskim procesie decyzyjnym. Wnioski dotyczące przyszłej roli parlamentów narodowych Refleksje na temat roli parlamentów narodowych rozpoczęto na posiedzeniu przewodniczących COSAC w Atenach w dniach 26–27 stycznia 2014 r., gdzie duński Folketing przedstawił dokument pt. „Twenty-three recommendations to strengthen the role of national Parliaments in changing European governance” (Dwadzieścia trzy zalecenia dotyczące wzmocnienia roli parlamentów narodowych w zmieniającym się europejskim systemie rządów). Dokument ten obejmował szereg sugestii, w tym dotyczące następujących kwestii: (i) jak sprawić, żeby parlamenty narodowe odgrywały aktywniejszą rolę w europejskim procesie decyzyjnym, (ii) jak udoskonalić przygotowywane przez parlamenty narodowe analizy zgodności z zasadą pomocniczości, (iii) nowych demokratycznych ram europejskiego zarządzania gospodarczego oraz (iv) reformy współpracy międzyparlamentarnej w UE. W dniu 11 marca 2014 r. Komitet ds. Unii Europejskiej przy House of Lords Zjednoczonego Królestwa przyjął sprawozdanie pt. „The Role of National Parliaments in the European Union” (Rola parlamentów narodowych w Unii Europejskiej). Sprawozdanie to było wynikiem szeroko zakrojonego badania przeprowadzonego przez House of Lords, do którego materiały przedstawiło wiele kluczowych osób, w tym wiceprzewodniczący Maroš Šefčovič. Propozycje zawarte w sprawozdaniu odnoszą się do: (i) zaangażowania parlamentów narodowych na wczesnym etapie we wnioski dotyczące polityki, (ii) nawiązania bezpośredniego kontaktu z komisarzami i urzędnikami Komisji, (iii) wprowadzenia „zielonej karty”, (iv) wprowadzenia zmian w mechanizmie kontroli zasady pomocniczości, (v) współpracy międzyparlamentarnej oraz (vi) zarządzania gospodarczego i finansowego. W dniu 20 maja 2014 r. niderlandzki Tweede Kamer przyjął sprawozdanie pt. „Ahead in Europe – on the role of the Tweede Kamer and national parliaments in the European Union” (W czołówce Europy – o roli Tweede Kamer i parlamentów narodowych w Unii Europejskiej) zawierające zalecenia na temat tego, w jaki sposób parlamenty narodowe mogłyby ulepszyć swoje metody pracy i poprawić współpracę z innymi parlamentami, przy czym położono nacisk na przejrzystość i efektywność jako kluczowe czynniki legitymizacji. Sprawozdanie to zawiera zalecenia dla parlamentów narodowych w Europie, jak również wskazówki dotyczące funkcjonowania Tweede Kamer w odniesieniu do spraw europejskich. Choć sprawozdania duńskiego Folketing, House of Lords Zjednoczonego Królestwa i niderlandzkiego Tweede Kamer różnią się treścią, istnieją między nimi pewne podobieństwa. Wszystkie trzy izby twierdzą w szczególności, że parlamenty narodowe powinny odgrywać aktywniejszą rolę, a zwłaszcza że powinny one mieć możliwość proponowania Komisji, żeby przedstawiła nowe wnioski. We wszystkich trzech sprawozdaniach podkreśla się, że zwiększenie zaangażowania parlamentów narodowych na etapie przygotowania aktów prawnych jest niezbędne dla wywarcia wpływu na wnioski Komisji. W sprawozdaniach tych proponuje się także ulepszenie mechanizmu kontroli zasady pomocniczości w odniesieniu do koordynacji opinii parlamentów narodowych. House of Lords Zjednoczonego Królestwa i niderlandzki Tweede Kamer zaproponowały wprowadzenie istotnych zmian w mechanizmie kontroli zasady pomocniczości, mających na celu zwiększenie znaczenia uzasadnionych opinii parlamentów narodowych. Chociaż obie izby przyznają, że formalne zmiany mechanizmu wymagałyby zmiany traktatu, sugerują dokonanie tych zmian w postaci nieformalnej umowy lub zobowiązania Komisji wobec parlamentów narodowych.

Parlament Europejski uczestniczył również w debacie na temat roli parlamentów narodowych. W kwietniu, na krótko przed wyborami do Parlamentu Europejskiego, Komisja Spraw Konstytucyjnych Parlamentu Europejskiego przyjęła sprawozdanie Carla Casiniego (EPP/IT) na temat parlamentów narodowych. W sprawozdaniu tym zaleca się między innymi, aby parlamenty narodowe „poczyniły kroki, które mają na celu poprawę mechanizmów sterowania i monitorowania w celu zapewnienia większej spójności”. Wskazano w nim także, że mechanizm wczesnego ostrzegania stanowi jedno z narzędzi zapewniających efektywną współpracę między instytucjami europejskimi a instytucjami krajowymi, i z zadowoleniem przyjęto fakt, że mechanizm ten wykorzystuje się również jako kanał konsultacji i dialogu opartego na współpracy między poszczególnymi instytucjami wielopoziomowego systemu zarządzania UE. W dniu 30 czerwca 2014 r. 29 sygnatariuszy z izb parlamentów narodowych wystosowało pismo do nominowanego przewodniczącego Jean-Claude’a Junckera w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej. W piśmie tym wezwano nową Komisję do „powołania grupy roboczej, uwzględnienia parlamentarzystów krajowych i przedstawicieli instytucji UE, przeanalizowania roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej”. Komisja Jean-Claude’a Junckera skupia się na parlamentach narodowych Komisja Jean-Claude’a Junckera objęła urząd w dniu 1 listopada 2014 r. W pismach do członków Komisji przewodniczący Jean-Claude Juncker zapowiedział, że Komisja ma zamiar nawiązać nowe partnerstwo z parlamentami narodowymi oraz ogłosił szczególne zobowiązanie Komisji, zgodnie z którym członkowie Komisji będą odwiedzać parlamenty narodowe tak często, jak to możliwe, aby przedstawiać i omawiać ważne wnioski lub inicjatywy Komisji. Komisja z zainteresowaniem śledzi dyskusje na temat roli parlamentów narodowych w europejskim procesie decyzyjnym. 5. Kontakty dwustronne i wizyty Dialog polityczny między Komisją a parlamentami narodowymi kontynuowano również w formie spotkań i kontaktów na poziomie politycznym i administracyjnym w Brukseli oraz w poszczególnych państwach członkowskich. Spotkania dwustronne Komisji José Manuela Barroso z parlamentami narodowymi W 2014 r. wiceprzewodniczący Maroš Šefčovič odwiedził parlamenty narodowe pięć razy (grecki Vouli ton Ellinon, maltańską Kamra tad-Deputati, obie izby parlamentu Rumunii, słowacką Národná Rada oraz szwedzki Riksdag). Przyjął także delegacje z House of Lords Zjednoczonego Królestwa, irlandzkiego Houses of the Oireachtas i czeskiego Senát. Komisarz Connie Hedegaard spotkała się z francuskim Assemblée Nationale, włoskimi Camera dei Deputati i Senato della Repubblica, House of Commons Zjednoczonego Królestwa oraz czeskimi Poslanecká Snemovna i Senát w kontekście polityki dotyczącej zmiany klimatu na lata 2020–2030. Odwiedziła również duński Folketing, aby omówić aktualne tematy europejskie. Inną kluczową kwestią w 2014 r. były negocjacje Komisji ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie transatlantyckiego partnerstwa handlowo-inwestycyjnego (TTIP). W tym kontekście komisarz Karel De Gucht spotkał się z belgijskim Chambre des Représentants, niemieckim Bundesrat i House of Lords Zjednoczonego Królestwa. Ponadto szereg komisarzy odwiedziło parlamenty narodowe w 2014 r.: komisarze Joaquín Almunia i Algirdas Šemeta spotkali się z francuskim Sénat, komisarz Janusz Lewandowski spotkał się z hiszpańskimi Congreso de los Diputados i Senado, komisarze Dacian Cioloş, Jacek Dominik i Günther Oettinger spotkali się z niemieckim Bundestag, komisarz Kristalina Georgiewa spotkała się z hiszpańskimi Congreso de los Diputados i Senado, a komisarz Tonio Borg spotkał się z maltańską Kamra tad-Deputati. Spotkania dwustronne Komisji Jean-Claude’a Junckera z parlamentami narodowymi W listopadzie 2014 r. pierwszy wiceprzewodniczący Frans Timmermans spotkał się z Komisją ds. Unii Europejskiej parlamentu włoskiego, a w grudniu 2014 r. przyjął delegację Komitetu do Spraw Europejskich niemieckiego Bundestag. Inni członkowie nowej Komisji także odwiedzili parlamenty narodowe w 2014 r.: w listopadzie 2014 r. wiceprzewodnicząca Kristalina Georgiewa spotkała się z wiceprzewodniczącym niemieckiego Bundestag, a w grudniu wiceprzewodniczący Valdis Dombrovskis spotkał się z łotewską Saeima i z estońskim Riigikogu. W grudniu 2014 r. wiceprzewodniczący Andrus Ansip i komisarz Vytenis Andriukaitis spotkali się z przewodniczącymi komisji z łotewskiej Saeima, komisarz Johannes Hahn spotkał się z austriackim Bundesrat, wiceprzewodniczący Jyrki Katainen spotkał się z rumuńskim Senat, a komisarz Violeta Bulc spotkała się z francuskim Assemblée nationale. Spotkania urzędników Komisji z parlamentami narodowymi Podobnie jak w poprzednich latach urzędnicy Komisji z Sekretariatu Generalnego oraz z Dyrekcji Generalnych (DG) COMM, TAXUD, TRADE, ECFIN, ENER, MARKT, OLAF, JRC, JUST, SANCO, HOME, ELARG, ENTR, ENV, COMP, ESTAT, DEVCO, MARE i CNECT wzięli udział w różnych posiedzeniach komisji parlamentów narodowych. Ponadto urzędnicy Komisji (w szczególności z DG COMM, TAXUD, ECFIN, MARKT, DEVCO, HOME, MARE, ENER, OLAF, JUST i ENTR) uczestniczyli w spotkaniach ze stałymi przedstawicielami parlamentów narodowych w Brukseli w celu omówienia różnych aktualnych inicjatywy lub bieżących spraw. Ponadto urzędnicy odpowiedzialni za europejski semestr w ramach przedstawicielstw Komisji Europejskiej w państwach członkowskich mają stały kontakt z parlamentami narodowymi, np. w sprawie europejskiego semestru oraz w innych sprawach gospodarczych.