KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 28.11.2016 COM(2016) 856 final 2016/0365(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do kontrahentów centralnych oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, (UE) nr 648/2012 i (UE) 2015/2365 (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SWD(2016) 368 final}

{SWD(2016) 369 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU 1.1.Przyczyny i cele wniosku Kontrahent centralny (CCP) pośredniczy pomiędzy uczestnikami na rynkach finansowych, pełniąc rolę nabywcy dla każdego sprzedawcy oraz sprzedawcy dla każdego nabywcy w odniesieniu do określonego pakietu umów. CCP zajmują się transakcjami finansowymi obejmującymi różne klasy aktywów, takie jak akcje, instrumenty pochodne i umowy repo. Kontrahenci świadczą zwykle usługi na rzecz swoich członków rozliczających (zazwyczaj banków), którzy są związani bezpośrednią umową z CCP, oraz na rzecz klientów członków rozliczających (np. funduszy emerytalnych). Koncentracja transakcji i otrzymanych pozycji w CCP pozwala na kompensowanie tych pozycji, a tym samym na znaczące zmniejszenie ekspozycji całkowitych CCP oraz jego członków rozliczających i ich klientów. W zamian za przyjęcie i kompensowanie ich pozycji kontrahent centralny pobiera zabezpieczenie (w postaci „depozytu zabezpieczającego” i składek na fundusze na wypadek niewykonania zobowiązania) od członków rozliczających i ich klientów na pokrycie swoich zobowiązań, na wypadek gdyby jeden z uczestników nie wywiązał się ze swoich zobowiązań względem CCP. Tym samym CCP zarządzają ryzykiem nieodłącznie związanym z rynkami finansowymi (np. ryzykiem kontrahenta, ryzykiem płynności i ryzykiem rynkowym), a w rezultacie poprawiają ogólną stabilność i odporność rynków finansowych. W trakcie tego procesu CCP stają się krytycznymi punktami w systemie finansowym, łącząc wiele podmiotów finansowych i koncentrując znaczne ilości ich ekspozycji na różne rodzaje ryzyka. Skuteczne zarządzanie ryzykiem CCP i sprawny nadzór mają zatem podstawowe znaczenie dla zapewnienia odpowiedniego pokrycia takich ekspozycji. Skala i znaczenie CCP w Europie i poza nią najprawdopodobniej wzrosną w wyniku realizacji zobowiązania podjętego na forum G20 dotyczącego rozliczania standardowych instrumentów pochodnych będących przedmiotem transakcji poza rynkiem regulowanym (OTC) za pośrednictwem kontrahentów centralnych. Obowiązek ten jest realizowany w UE na mocy rozporządzenia w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji („EMIR”). W rozporządzeniu tym określono również kompleksowe wymogi ostrożnościowe wobec CCP oraz wymogi dotyczące operacji prowadzonych przez CCP i nadzoru nad CCP. Chociaż CCP w UE podlegają zatem rygorystycznym normom ze względu na ich kluczową rolę w gospodarce oraz zwiększone ryzyko, jakie na siebie przyjmują, w UE nie istnieją żadne zharmonizowane przepisy regulujące mało prawdopodobne sytuacje, w których normy te zostałyby przekroczone oraz w których CCP stanęliby w obliczu poważnych trudności finansowych – wykraczających poza trudności przewidziane w EMIR – lub wręcz upadłości. Co do zasady przedsiębiorstwa będące na progu upadłości powinny podlegać postępowaniu upadłościowemu. Miniony kryzys wyraźnie pokazał jednak, że upadłość ważnej instytucji finansowej, która jest w dużym stopniu powiązana z innymi podmiotami na rynkach finansowych, może spowodować bardzo poważne problemy dla pozostałych uczestników systemu finansowego i negatywnie wpłynąć na perspektywy wzrostu w skali szeroko rozumianej gospodarki. Wynika to z faktu, że niewypłacalność takiej instytucji może gwałtownie ograniczyć świadczenie przez tę instytucję funkcji krytycznych na rzecz gospodarki, wywołując panikę na rynku i efekt domina ze względu na niepewność kontrahentów i inwestorów co do ich aktywów i zobowiązań w przedłużających się postępowaniach sądowych. W obliczu takiego zagrożenia dla stabilności finansowej, wywołanego np. brakiem zaufania na rynku, oraz biorąc pod uwagę ogólny interes publiczny, rządy są często zmuszone ratować instytucje finansowe będące na progu upadłości za pomocą środków publicznych, aby zapobiec wystąpieniu sytuacji opisanej powyżej. Naprawa oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja stanowią środki, których celem jest ochrona stabilności finansowej, zapewnienie ciągłości funkcji krytycznych, a także ochrona podatników w przypadku trudnej sytuacji finansowej lub upadłości instytucji, która zmaga się z trudnościami finansowymi, jeżeli postępowanie upadłościowe byłoby niewystarczające do osiągnięcia tych celów. W związku z tym wspomniane środki mają w założeniu chronić istotne funkcje krytyczne bez narażania podatników na straty w celu zachowania zdolności systemu finansowego do finansowania wzrostu gospodarczego oraz w celu uniknięcia społeczno-gospodarczych kosztów krachu finansowego. Środki naprawcze i środki w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odgrywają najistotniejszą rolę, gdy instytucja finansowa ma znaczenie „systemowe”, ponieważ wówczas ze względu np. na wielkość, znaczenie rynkowe oraz powiązania takiej instytucji jej trudna sytuacja finansowa lub niekontrolowana upadłość mogłyby zagrozić normalnemu funkcjonowaniu systemu finansowego, co z kolei mogłoby negatywnie wpłynąć na gospodarkę realną. Mimo że CCP są już dobrze uregulowane, posiadają solidne zasoby na mocy EMIR umożliwiające im radzenie sobie z trudną sytuacją finansową i nie doświadczyły w przeszłości żadnych trudności finansowych ani nie ogłosiły upadłości w dużej liczbie, rządy, organy i inni uczestnicy rynku powszechnie dostrzegają wyzwania stwarzane przez ich rosnące znaczenie dla przetwarzania rosnącej liczby nowych rodzajów ryzyka. Biorąc pod uwagę centralną rolę i coraz większe znaczenie CCP na rynkach finansowych, wszystkie CCP w UE uznaje się zatem za mające znaczenie systemowe. Środkami naprawczymi są środki, które instytucja finansowa podejmuje samodzielnie w celu przywrócenia swojej długoterminowej rentowności. Podstawowym celem polityki dotyczącej CCP jest zapewnienie odpowiednich warunków pozwalających na pomyślne wdrożenie środków naprawczych, ponieważ upadłość CCP uznaje się za potencjalnie wysoce zakłócającą szeroko pojęty system finansowy. Organy działające w interesie publicznym powinny jednak również posiadać uprawnienia do rozwiązania CCP, jeżeli wspomniane środki zawiodą lub mogłyby zaszkodzić stabilności finansowej. Środki w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stanowią kroki nadzwyczajne, które organy byłyby w stanie podjąć, aby dokonać szybkiej restrukturyzacji CCP i zabezpieczyć ciągłość ich funkcji, które mają kluczowe znaczenie dla gospodarki, ograniczając tym samym szkody dla systemu finansowego i szerzej rozumianej gospodarki, a jednocześnie doprowadzając do wszczęcia postępowania upadłościowego w odniesieniu do pozostałych części CCP, zapewniając wydajność rynku. W trakcie tego procesu kosztami i stratami obciąża się w miarę możliwości właścicieli i wierzycieli CCP, a nie podatnika, zgodnie ze sposobem, w jaki zostaliby potraktowani w przypadku ogłoszenia upadłości CCP, oraz przy pełnym poszanowaniu Karty praw podstawowych, stosownego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz europejskiej konwencji praw człowieka. Celem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie jest zapobieżenie upadłości nieefektywnych instytucji; służy ona raczej utrzymaniu funkcji krytycznych instytucji, przy jednoczesnym umożliwieniu likwidacji pozostałych części w sposób uporządkowany. Analiza dotycząca konieczności zareagowania na możliwą naprawę oraz restrukturyzację i uporządkowaną likwidację przedsiębiorstw finansowych innych niż banki i CCP nie jest prowadzona w takim samym tempie. Wynika to przede wszystkim z wniosków wyciągniętych podczas kryzysu finansowego, które nie wykazały równie pilnej potrzeby wprowadzenia takich środków. Tego rodzaju środki mogą być jednak niezbędne w przyszłości, biorąc pod uwagę ewolucję ryzyka gospodarczego i finansowego w odnośnych sektorach. Ponadto szczegółowe i szerszej zakrojone prace międzynarodowe nad zakładami ubezpieczeń na szczeblu G20 także znajdują się na stosunkowo wczesnym etapie opracowywania zaleceń i tylko kilka jurysdykcji wprowadziło w praktyce reformę regulacyjną w tym obszarze. Do tej pory w UE trzy państwa członkowskie wprowadziły przepisy dotyczące naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakładów ubezpieczeń lub są w trakcie ich wprowadzania. EIOPA zaangażowała się w gruntowny, porównawczy i szeroko zakrojony przegląd krajowych praktyk w zakresie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmian w tym obszarze i najprawdopodobniej przedstawi sprawozdanie na ten temat w pierwszej połowie 2017 r. Na podstawie tego sprawozdania Komisja, w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim, Radą i wszystkich zainteresowanymi stronami, rozważy odpowiedni sposób postępowania. 1.2.Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Kompleksowe unijne ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostały już przyjęte w odniesieniu do banków i firm inwestycyjnych. Ramy zaproponowane dla CCP nie powielają tego systemu ani wymogów określonych w EMIR, stanowią natomiast ich uzupełnienie. Określają one przepisy porównywalne z przepisami ramowymi mającymi zastosowanie do banków i firm inwestycyjnych, aby ułatwić kontrolowaną naprawę oraz restrukturyzację i uporządkowaną likwidację, oraz dostosowują te przepisy do szczególnych cech modeli biznesowych CCP i ponoszonego przez nie ryzyka, między innymi poprzez określenie sposobu podziału strat w ramach scenariuszy, gdy istniejące, wniesione z góry zasoby CCP wymagane na mocy EMIR zostaną wyczerpane. W szerszym ujęciu, na szczeblu międzynarodowym, przywódcy grupy G-20 zatwierdzili podejście opracowane przez Radę Stabilności Finansowej, której celem jest zniwelowanie potencjalnego ryzyka dla systemu finansowego, jakie spowodowałaby upadłość dowolnej instytucji finansowej (banku, infrastruktury rynku finansowego, zakładu ubezpieczeń itd.) o globalnym znaczeniu systemowym, poprzez wprowadzenie kompleksowych i odpowiednich instrumentów naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto Komitet ds. Systemów Płatności i Rozrachunku (CPMI) i Międzynarodowa Organizacja Komisji Papierów Wartościowych (IOSCO) opracowały wytyczne dotyczące planów naprawy infrastruktur rynku finansowego, w tym CCP, natomiast Rada Stabilności Finansowej wydała dalsze wytyczne dotyczące stosowania swoich „Kluczowych atrybutów skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” (ang. Key Attributes of Effective Resolution Regimes) w odniesieniu do infrastruktur rynku finansowego, takich jak CCP, oraz ubezpieczycieli. W połowie 2016 r. wspomniane organizacje przeprowadziły dalsze konsultacje dotyczące kluczowych części tych wytycznych, w tym takich kwestii jak moment, w którym organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny rozpocząć restrukturyzację i uporządkowaną likwidację CCP z powodu zagrożenia dla jego rentowności i stabilności finansowej, a także uprawnienia i narzędzia, jakich organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien użyć w tym momencie, aby jak najlepiej zapewnić ciągłość funkcji krytycznych, zminimalizować efekt domina i dokonać alokacji kosztów i strat w jak najefektywniejszy sposób. Ponadto w grudniu 2013 r. Parlament Europejski przyjął z własnej inicjatywy sprawozdanie, w którym wzywa Komisję do zaproponowania odpowiednich środków unijnych w celu zapewnienia możliwości złagodzenia skutków potencjalnej upadłości kluczowych instytucji finansowych, przede wszystkim CCP. 1.3.Spójność z innymi obszarami polityki Unii Przedstawienie wniosku w sprawie utworzenia europejskich ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do CCP zasygnalizowano w programie prac Komisji na 2015 r., zaś w kwietniu 2015 r. opublikowano plan działania w zakresie inicjatywy. Aby uwzględnić dalsze dopracowanie odpowiednich wytycznych międzynarodowych wspomnianych w poprzedniej sekcji, inicjatywę przeniesiono i włączono do programu prac na 2016 r. Inicjatywa wpisuje się w działania Komisji na rzecz wyeliminowania zagrożeń dla sprawnego funkcjonowania systemu finansowego i zagrożeń dla podatników oraz na rzecz zapewnienia, aby rynki finansowe mogły nadał ogrywać swoją rolę w przyczynianiu się do zrównoważonego, długotrwałego wzrostu celem dalszego pogłębienia rynku wewnętrznego w interesie konsumentów i przedsiębiorstw. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ 2.1.Podstawa prawna

Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) umożliwiający przyjęcie środków służących zbliżeniu przepisów krajowych, których celem jest ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Wniosek harmonizuje przepisy krajowe dotyczące naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP w stopniu koniecznym do zapewnienia, aby podlegały takim samym instrumentom i procedurom pozwalającymi podjąć skuteczne działania w przypadku trudnej sytuacji finansowej lub upadłości. Obecnie, mimo że CCP, którzy uzyskali zezwolenie, są w stanie prowadzić działalność i świadczyć usługi w całej UE, otoczenie regulacyjne umożliwiające zarządzanie potencjalnymi kryzysami wykraczającymi poza wymogi określone w EMIR jest rozdrobnione. Niektóre państwa członkowskie nałożyły na CCP wymogi dotyczące przygotowywania planów awaryjnych na wypadek trudnej sytuacji finansowej lub objęcia CCP szerzej zakrojonymi systemami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla sektora finansowego, które opracowano przede wszystkim dla banków. Żadne państwo członkowskie nie opracowało jeszcze pełnego krajowego systemu naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, który byłby w pełni zgodny z zasadami Rady Stabilności Finansowej zatwierdzonymi przez grupę G-20, m.in. jeżeli chodzi o potrzebę zapewnienia skutecznej koordynacji i nadzoru nad transgranicznymi efektami domina. Bez ram unijnych istnieje małe prawdopodobieństwo, że państwa członkowskie stworzą kompleksowe i kompatybilne systemy. Rozbieżne podejścia, za pomocą których CCP i organy ograniczałyby lub niwelowały trudności finansowe lub ryzyko związane z upadłością CCP, nie byłyby spójnie zaplanowane i mogłyby być niespójnie stosowane. Mogłoby to prowadzić do zakłócenia funkcji krytycznych zapewnianych członkom rozliczającym i klientom w wymiarze transgranicznym oraz do szerzej zakrojonej niestabilności finansowej. Konieczne jest zatem podjęcie działań na szczeblu UE w celu odpowiedniego wyposażenia organów państw członkowskich w instrumenty i uprawnienia, które byłyby egzekwowane w szybki, spójny i jednakowy sposób w całej Unii. Działania na szczeblu UE są także uzasadnione w odniesieniu do CCP, którzy mają mniej bezpośrednich połączeń transgranicznych, ale w przypadku których ujednolicenie ograniczyłoby możliwe problemy związane z brakiem równych warunków działania i konkurencji wynikające z potencjalnych i faktycznych działań podejmowanych na szczeblu krajowym w związku z upadłością CCP. Na przykład systemy krajowe o różnych stopniach potencjalnej interwencji państwa z wykorzystaniem środków publicznych doprowadziłyby do powstania nierównych warunków działania na korzyść CCP zlokalizowanych w tych państwach członkowskich, w których otrzymanie wsparcia jest bardziej prawdopodobne. Doświadczenia związane z upadłościami banków w różnych państwach członkowskich pokazują, jak problemy systemowych instytucji finansowych mogą podzielić jednolity rynek na krajowe strefy ekonomiczne. Postrzeganie i faworyzowanie przez rynek podmiotów zlokalizowanych w jurysdykcjach o względnie silniejszym dorozumianym wsparciu ze strony państwa mogą powodować zakłócenia konkurencji i arbitralnie wpływać na koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa, w zależności od ich położenia geograficznego i postrzeganej gotowości państwa członkowskiego do prewencyjnego wyodrębnienia aktywów, płynności lub kapitału w celu zminimalizowania ekspozycji transgranicznych lub konieczności podjęcia takich działań przez państwo członkowskie. Chociaż ryzyko wystąpienia tego rodzaju rozdrobnienia jednolitego rynku w przypadku CCP jest mniej bezpośrednie, różne sposoby postrzegania i niepewność co do zdolności państw członkowskich do przejęcia kontroli nad CCP, którego upadłość ogłoszono, oraz przeprowadzenia jego skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą podważyć zaufanie uczestników rynku do funkcjonowania jednolitego rynku i tym samym jego integralność. Niepewność związana z tym, w jaki sposób można zarządzać upadłością kluczowych infrastruktur rynkowych w przypadku braku wspólnych przepisów unijnych, jest bowiem wskazywana jako jeden z powodów opóźnienia tempa integracji na europejskich rynkach kapitałowych. Ujednolicenie wymogów mających zastosowanie do CCP poprawiłoby równe warunki działania podmiotów gospodarczych i przyczyniłoby się do zwiększenia integracji rynku wewnętrznego. Poprzez zapewnienie, aby wszystkie odpowiednie organy państwa członkowskiego dysponowały takimi samymi minimalnymi instrumentami służącymi zagwarantowaniu kontrolowanej naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP oraz poprzez ułatwienie współpracy między organami w celu złagodzenia wszelkich transgranicznych efektów domina przy podejmowaniu działań w związku z ich trudną sytuacją finansową lub upadłością, ujednolicone ramy zwiększyłyby również stabilność finansową na rynku wewnętrznym i zapobiegłyby wynikom, które zmuszałyby państwa członkowskie do samodzielnego działania, w sposób nieskoordynowany, wobec podmiotów mających siedzibę w ich jurysdykcji. Właściwą podstawę prawną stanowi zatem art. 114 TFUE. 2.2.Zasada pomocniczości Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w dziedzinach, które nie należą do jej wyłącznej kompetencji, Unia podejmuje działania tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele zamierzonego działania nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, zarówno na poziomie centralnym, jak i regionalnym oraz lokalnym, i jeśli ze względu na rozmiary lub skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii. Rynki finansowe UE są otwarte i zintegrowane. CCP są w stanie prowadzić działalność transgraniczną w obrębie rynków i linii produkcyjnych, które obsługują. W procesie tym łączą one wiele podmiotów finansowych, kontrahentów i klientów ponad granicami na całym jednolitym rynku. Ze względu na tę zaawansowaną i wielowarstwową transgraniczną integrację sektora finansowego potrzebne są unijne ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które odzwierciedlają poziom integracji przedsiębiorstwa. Obecne instrumenty zarządzania CCP borykającymi się z kryzysem ograniczają się do wewnętrznych uzgodnień CCP lub, w przypadku gdy zostały opracowane, mają wymiar krajowy. Oznacza to, że istnieją potencjalnie rozbieżne podejścia, za pomocą których CCP i organy łagodzą lub rozwiązują problemy CCP zmagających się z trudną sytuacją finansową lub będących na progu upadłości, co w efekcie mogłoby doprowadzić do zakłócenia funkcji krytycznych gospodarki, rozdrobnienia rynku wewnętrznego i szerszej zakrojonej niestabilności finansowej. Istnieje prawdopodobieństwo, że upadłość CCP prowadzącego działalność wykraczającą poza granice kraju, co ma miejsce w większości przypadków, wpłynie, w różnym stopniu, na stabilność rynków finansowych w państwach członkowskich, w których ten CCP prowadzi działalność. Jedynie działania prowadzone na szczeblu UE mogą zapewnić, aby wobec CCP i ich członków rozliczających (którzy mogą mieć siedziby w innych państwach członkowskich niż CCP) były podejmowane odpowiednie i skuteczne interwencje w celu złagodzenia lub zaradzenia sytuacji kryzysowej w sposób skoordynowany i spójny. W związku z powyższym, aby zapewnić osiągnięcie tych celów na szczeblu Unii i państw członkowskich, Unia powinna opracować niezbędne ramy prawne. 2.3.Zasada proporcjonalności Zgodnie z zasadą proporcjonalności zakres i forma działania Unii nie powinny wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów określonych w Traktatach. Co do zasady CCP, którego upadłość ogłoszono, powinien podlegać procedurom upadłościowym, jak każde inne przedsiębiorstwo. CCP są jednak centralnymi infrastrukturami finansowymi, które są silnie ze sobą wzajemnie powiązane, i centralizują ryzyko w imieniu niezliczonych podmiotów finansowych. W rezultacie pozbawienie tych podmiotów usług krytycznych świadczonych przez CCP może mieć poważne konsekwencje dla stabilności finansowej i szeroko rozumianej gospodarki. Aby ograniczyć te skutki, uzasadnione jest wymaganie odpowiednich planów awaryjnych na potrzeby kontrolowanej naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przyznanie organom uprawnień w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu dokonania, w razie potrzeby, szybkiej restrukturyzacji ich działalności. Z uwagi na to, że nie można z całą pewnością i z wyprzedzeniem ocenić znaczenia systemowego upadłości CCP, zaproponowane ramy powinny mieć zasadniczo zastosowanie do wszystkich CCP, niezależnie od ich wielkości i złożoności. Większość CCP mających siedzibę w UE świadczy usługi na rzecz członków rozliczających i klientów w UE i poza nią, dlatego też ich trudna sytuacja finansowa lub upadłość mogą wywierać skutki odczuwalne na szczeblu światowym. Plany naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy zatem dostosować do konkretnego profilu ryzyka każdego CCP. Podejmowanie przez organ jakichkolwiek działań nadzwyczajnych w celu utrzymania stabilności finansowej i ochrony podatników zawsze będzie musiało być również w pełni uzasadnione i proporcjonalne, nie może wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów, oraz musi być zgodne z Kartą praw podstawowych, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeżeli chodzi o wszelkie ograniczenia praw własności, które mogą być wynikiem wykonywania uprawnień. Ponadto działania byłyby prowadzone w taki sposób, aby zapewnić nie gorsze traktowanie zaangażowanych zainteresowanych stron niż w sytuacji, gdyby nie przeprowadzono restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, lecz prowadzono by dalsze możliwe działania wobec CCP zgodnie z zasadami operacyjnymi CCP dotyczącymi podziału strat, lub gdyby CCP ogłosił niewypłacalność. 2.4.Wybór instrumentu Art. 114 TFUE pozwala na przyjęcie aktów zarówno w postaci rozporządzeń, jak i dyrektyw. W niniejszym dokumencie opowiedziano się za przyjęciem rozporządzenia z następujących powodów. Po pierwsze, rozporządzenie będzie najlepszym uzupełnieniem i rozwinięciem podejścia ustanowionego na mocy EMIR, w którym zawarto wymogi dotyczące CCP w dziedzinie regulacji ostrożnościowej. Nowe wymogi w odniesieniu do CCP dotyczące utworzenia kompleksowych uzgodnień dotyczących naprawy opierają się na celach i przepisach określonych w EMIR, aby zapewnić odporność CCP. Utworzenie takich mechanizmów w ramach innej formy prawnej (mianowicie dyrektywy) byłoby niespójne i wymagałoby od państw członkowskich przyjęcia przepisów w określonej części dziedziny, która zasadniczo jest regulowana bezpośrednio obowiązującym prawem Unii. Przepisy przewidujące posiadanie przez organy ukierunkowanych uprawnień i instrumentów do przeprowadzania, w razie potrzeby, skutecznej i kontrolowanej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu utrzymania stabilności finansowej, w przypadku gdy przestają być spełnione wymogi określone w EMIR i uzgodnieniach dotyczących naprawy, nie odnoszą się już do zwiększania odporności CCP przy założeniu kontynuowania działalności, ale zapewniają zabezpieczenie rentowności ich funkcji krytycznych w taki sposób, jak gdyby funkcje te (w tym samym podmiocie prawnym lub w innej formie) nadal spełniały wymogi i cele określone w EMIR. W związku z tym przepisy regulujące sposób osiągnięcia tych celów należy ustanowić w tej samej formie prawnej co EMIR. Po drugie, rozporządzenie jest najlepszym narzędziem do przedstawienia wspólnego podejścia i jednolitego zbioru przepisów dla organów oraz pozwoliłoby uniknąć rozbieżności między przepisami krajowymi i potencjalnych niejasności prawnych, które mogą z niej wynikać, zwłaszcza w kontekstach transgranicznych opisanych powyżej. Rozporządzenie, w stosownych przypadkach, wzmocniłoby również współpracę międzynarodową oraz ułatwiło prowadzenie interesów z UE i w UE, ponieważ system unijny byłby jednolity. Ponadto, biorąc pod uwagę fakt, że upadłość CCP mającego siedzibę w UE mogłaby wpłynąć na system finansowy wszystkich państw członkowskich UE, takie jednolite ramy zmniejszyłyby wszelkie szkodliwe niepewności związane z warunkami, w jakich odpowiednie organy rozwiązałyby problem upadłości CCP w poszczególnych państwach członkowskich oraz przyczyniłyby się do uspokojenia sytuacji na rynkach, na których panują warunki skrajne. Po trzecie, ze względu na modele biznesowe CCP prawdopodobieństwo ich upadłości zasadniczo uznaje się za znacznie niższe niż w przypadku banków. W odróżnieniu od banków o różnej wielkości i różnych profilach ryzyka, do których upadłości może dojść w ramach różnych scenariuszy i która może przyjąć różne rozmiary i w rezultacie może wymagać zastosowania szerszego wachlarza instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (oraz odstępstw), w przypadku CCP istnieje większe prawdopodobieństwo, że upadłość nastąpi z powodów znanych od samego początku (niewykonanie zobowiązania przez członków rozliczających lub poważny błąd operacyjny), którymi można zarządzać przy pomocy konkretniejszego zestawu instrumentów. W związku z powyższym wspomniana bardziej ograniczona możliwość zastosowania oraz potrzeba przygotowania się na tak liczne warianty sprawiają, że cele można lepiej osiągnąć za pośrednictwem rozporządzenia, chociaż konieczne jest zapewnienie pewnej elastyczności, aby umożliwić organom reagowanie na okoliczności typowe dla danej sprawy. Ponadto w porównaniu z unijnymi bankami unijni CCP mający siedzibę w UE stanowią znacznie mniejszą liczbę podmiotów i struktur korporacyjnych CCP, a sposób, w jaki świadczą usługi w wymiarze transgranicznym, różni się od sposobów wykorzystywanych przez transgraniczne grupy bankowe. W tym ostatnim przypadku jednostki zależne i oddziały często są tworzone w różnych jurysdykcjach, aby obsługiwać klientów, nabywać aktywa, pozyskiwać fundusze itd., co uzasadnia większą wrażliwość na lokalne przepisy w zakresie wdrażania decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku CCP usługi świadczone są w sposób mniej rozproszony, centralnie z jednej jurysdykcji do pozostałych, bez pośrednictwa jednostek zależnych lub oddziałów. Sprzyja to przyjęciu rozporządzenia w celu zapewnienia jednolitego stosowania decyzji w poszczególnych jurysdykcjach. 3.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW 3.1.Konsultacje z zainteresowanymi stronami W okresie między 5 października a 28 grudnia 2012 r. przeprowadzono konsultacje publiczne dotyczące możliwych ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji niebędących bankami. Podczas konsultacji zadano pytania dotyczące potrzeby opracowania uzgodnień dotyczących naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji głównie w odniesieniu do CCP, centralnych depozytów papierów wartościowych i zakładów ubezpieczeń. Otrzymano 67 odpowiedzi.

Ogólnie rzecz biorąc, w ramach konsultacji wykazywano, że priorytetem powinno być opracowanie unijnych ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do CCP. Uznano, że wypełnienie przyjętego na forum grupy G-20 wymogu dotyczącego centralnego rozliczania zestandaryzowanych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, jest silnym argumentem przemawiającym za podjęciem działań. Respondenci zasadniczo zgodzili się, że podobnie jak dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, która jest istotna dla banków, tak ramy dotyczące CCP powinny zapewniać ciągłość ich funkcji krytycznych, ograniczać do minimum ekspozycję podatników na straty oraz zwiększać pewność prawa dla ich członków rozliczających i klientów. Niemal wszystkie zainteresowane strony zgodziły się, że ciągłość kluczowych działalności CCP powinna być priorytetem, aby zagwarantować stabilność finansową. Wiele zainteresowanych stron uznało, że choć ważne jest zapewnienie wiarygodnych i solidnych uzgodnień dotyczących naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do CCP, nie powinny one nakładać nadmiernych obciążeń na członków lub uczestników w celu pokrycia potencjalnie znacznych zobowiązań wynikających z niewywiązania się z zobowiązań przez głównego członka rozliczającego lub, w nawet mniejszym stopniu, z błędów, jakie CCP popełnił podczas wewnętrznego zarządzania ryzykiem. Zainteresowane strony zasadniczo zauważyły, że wymagało to dostosowania instrumentów przewidzianych w dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków do specyfiki modeli biznesowych CCP. 3.2.Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Oprócz konsultacji z zainteresowanymi stronami Komisja uczestniczyła w dyskusjach i wymianie poglądów na temat sprawozdania CPMI/IOSCO zawierającego wytyczne dotyczące naprawy infrastruktur rynku finansowego. Komisja uczestniczyła także w prowadzonych przez Radę Stabilności Finansowej pracach związanych z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją innych instytucji finansowych niebędących bankami, w tym w niedawnych dyskusjach dotyczących udoskonalenia części tych wytycznych, aby pomóc organom w planowaniu skutecznych strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Przy opracowywaniu sprawozdań zawierających wytyczne dotyczące (odpowiednio) naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CPMI/IOSCO i Rada Stabilności Finansowej zwróciły się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag dotyczących opracowanego przez nie projektu wytycznych, a następnie opublikowały otrzymane odpowiedzi. Ogólnie rzecz biorąc, wspomniane międzynarodowe konsultacje poświęcone infrastrukturom rynku finansowego potwierdzają opinie wyrażone podczas własnych konsultacji Komisji oraz dostarczają przydatnych dodatkowych informacji zwrotnych na temat względnych zalet niektórych zaproponowanych wariantów strategicznych i instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Służby Komisji zorganizowały również cztery posiedzenia z udziałem ekspertów z państw członkowskich w celu omówienia prac międzynarodowych prowadzonych przez Radę Stabilności Finansowej i CPMI-IOSCO, najbardziej spornych wyborów politycznych oraz zakresu i charakteru wniosku. Eksperci z państw członkowskich zasadniczo zaaprobowali kierunek polityki zaproponowany przez Komisję, który bazuje na wytycznych międzynarodowych oraz EMIR i dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków w stosownych przypadkach. 3.3.Ocena skutków Komisja przeprowadziła ocenę skutków istotnych wariantów strategicznych. Warianty strategiczne oceniono pod względem głównych celów takich jak zapewnienie stabilności finansowej i zaufania do CCP, ograniczenie do minimum strat ponoszonych przez ogół społeczeństwa, a w szczególności podatników, oraz umocnienie jednolitego rynku usług świadczonych przez CCP, przy utrzymaniu równych warunków działania. W dniu 6 maja 2015 r. Rada ds. Oceny Skutków zatwierdziła ocenę skutków. Rada opracowała szereg zaleceń dotyczących ulepszeń. Mając na uwadze te zalecenia, wprowadzono dalsze poprawki do oceny skutków. W szczególności przedstawiono dalsze dowody uzasadniające potrzebę podjęcia działań na szczeblu UE oraz przeprowadzenia identyfikacji i oceny wariantów. Ocenione warianty i wyciągnięte wnioski sprawdzono również pod kątem najnowszych wytycznych opracowanych podczas trwających prac na szczeblu międzynarodowym, które Komisja ściśle monitorowała. Wniosek ustawodawczy jest w pełni zgodny z ostatnio prowadzonymi przez Radę Stabilności Finansowej i grupę G-20 dyskusjami dotyczącymi polityki oraz z najnowszym kierunkiem polityki. Jeżeli chodzi o potrzebę podjęcia działań na szczeblu UE, w ocenie skutków stwierdzono, że takie działania są konieczne ze względu na transgraniczny charakter działalności CCP, która łączy wiele podmiotów finansowych, kontrahentów i klientów na całym jednolitym rynku. Narzędzia, jakimi obecnie dysponują organy państw członkowskich, są niewystarczające, aby rozwiązać problemy CCP zmagających się z poważnymi trudnościami, które mogą zagrozić ich rentowności. Rozbieżne podejścia stosowane w poszczególnych państwach członkowskich w celu złagodzenia lub rozwiązania potencjalnie poważnych problemów CCP mogłyby ostatecznie doprowadzić do zakłócenia funkcji krytycznych gospodarki i do niestabilności finansowej w szerszym wymiarze. Prowadzenie działań na szczeblu UE jest konieczne, aby odpowiednio wyposażyć organy państw członkowskich w instrumenty i uprawnienia, które byłyby wykonalne w całej Unii, aby ułatwić im przeprowadzenie postępowania upadłościowego w odniesieniu do CCP zlokalizowanych w obrębie ich jurysdykcji oraz aby zapewnić efektywną komunikację między wszystkimi odpowiednimi organami, czy to w jednym, czy w kilku państwach członkowskich. Odpowiednie planowanie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno pomóc zapewnić, aby kosztami nie obarczano podatników, lecz raczej uczestników rynku powiązanych z CCP (wierzycieli, członków rozliczających, ich klientów) w sposób proporcjonalny i niedyskryminujący. Jeżeli chodzi o pytanie dotyczące sposobu zapewnienia, aby restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja CCP przebiegały sprawnie i prawidłowo, w ramach oceny skutków zbadano warianty dotyczące możliwych przesłanek co do właściwego momentu rozpoczęcia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz warianty dotyczące instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz uprawnień, w jakie należy wyposażyć organy. W ramach oceny skutków stwierdzono, że konkretne przesłanki do przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, takie jak naruszenie określonych wymogów, zapewniłyby przejrzystość ram na potrzeby restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez wyjaśnienie ex ante wszystkim zainteresowanym stronom, kiedy możliwa interwencja publiczna może zostać wywołana. Konkretne przesłanki nie byłyby jednak odpowiednie, ponieważ trudno byłoby określić pojedyncze lub złożone wskaźniki, na podstawie których można by jednoznacznie przewidzieć przyszłe zdarzenia zagrażające stabilności finansowej. Konkretne przesłanki mogą również pozostawić podmiotom zbyt duże pole manewru w zakresie „operowania systemem” tj. podejmowania środków obchodzących przesłanki, co podważyłby ważność takiej przesłanki; ponadto CCP mogą znaleźć się na progu upadłości i nie spełniać przewidzianych warunków, dlatego restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja nie byłyby dostępne jako wariant umożliwiający przeprowadzenie kontrolowanej restrukturyzacji lub likwidacji. Bardziej elastyczne przesłanki, na podstawie których organy podejmują decyzję w sprawie przystąpienia do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, pozwalają uniknąć tych problemów i uprawniają organy do podjęcia szybkiego i zdecydowanego działania w celu przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP o znaczeniu systemowym, który znajduje się na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością, zanim stanie się on niewypłacalny. W ocenie skutków uznano, że bardziej elastyczne przesłanki są preferowanym wariantem; podkreślono jednak, że istotne jest zapewnienie, aby organy korzystały z instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wyłącznie wtedy, gdy CCP jest bliski ogłoszenia upadłości i żadne inne środki nie są w stanie przywrócić jego rentowności ani zapewnić ogólnej stabilności finansowej, a co najważniejsze, aby w interesie publicznym leżało objęcie CCP restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, a nie przeprowadzenie standardowej likwidacji lub postępowania upadłościowego. Jeżeli chodzi o instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz uprawnienia w tym zakresie, w ocenie skutków stwierdzono, że organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy wyposażyć w zharmonizowany, ale nie wyczerpujący i nie normatywny zestaw instrumentów do przeprowadzania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który zapewni organom niezbędną swobodę w zakresie uwzględniania okoliczności potencjalnego kryzysu. Możliwe sposoby przeprowadzenia potencjalnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dowolnego podmiotu zgodnie z różnymi scenariuszami zostałyby określone w niewiążących planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Alternatywny wariant polegający na wyposażeniu organów w kompleksowy i wyczerpujący zestaw instrumentów oraz określenia kolejności, w jakiej należy korzystać z poszczególnych instrumentów, został odrzucony, ponieważ mógłby zagrozić skuteczności restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez ograniczenie zdolności organów do reagowania w sposób elastyczny na określone okoliczności zmieniającej się sytuacji kryzysowej. Za mało prawdopodobne uznano opracowanie idealnie dopasowanych instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz hierarchii ich stosowania tak, aby można było uwzględnić wszystkie możliwe scenariusze warunków skrajnych, ponieważ groziłoby to tym, że przewidziane środki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie byłyby odpowiednie do rozwiązania konkretnych problemów. W odniesieniu do konkretnych instrumentów w ocenie skutków stwierdzono, że udostępnienie na szerszą skalę instrumentów utworzonych w wytycznych międzynarodowych zarówno w przypadku naprawy, jak i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zminimalizowałoby wszelkie koszty ponoszone przez podatników i byłoby najlepszym sposobem na osiągnięcie dyscypliny rynkowej ex ante. Instrumenty umożliwiłyby również podział strat pomiędzy wszystkie zainteresowane strony CCP w sposób gwarantujący uczestnikom rynku pewność z wyprzedzeniem oraz w sposób jak najbardziej sprawiedliwy. Poszczególne warianty mogą w różny sposób wpływać na uczestników rynku, jednak kluczowym celem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest zapewnienie, aby ich sytuacja nie była gorsza od sytuacji, w jakiej znaleźliby się, gdyby nie przeprowadzono restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, a oni podlegaliby dalszym możliwym działaniom zgodnie z zasadami operacyjnymi CCP dotyczącymi podziału strat, lub gdyby CCP ogłosił niewypłacalność. Uznano, że niektóre inne narzędzia, takie jak żądanie, aby CCP i członkowie rozliczający gromadzili dodatkowe wniesione z góry środki na pokrycie strat i uzupełnienie zasobów, nie poprawią skutecznie dyscypliny rynkowej lub że są one nieproporcjonalnie kosztowne w świetle niewielkiego prawdopodobieństwa ich wykorzystania. Ogólnie rzecz biorąc, uznano zatem, że preferowane warianty przyczynią się do utrzymania stabilności finansowej i zaufania do szerzej rozumianego systemu finansowego, bez nakładania nieuzasadnionych lub nadmiernych kosztów, które mogłyby znacząco wpłynąć na wzrost gospodarczy w szerszym wymiarze. 3.4.Prawa podstawowe Podobnie jak wcześniej przyjęta dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, ramy dotyczące CCP są w pełni zgodne z Kartą praw podstawowych. Podczas gdy działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może wiązać się z wprowadzeniem zmian do aktywów i praw właścicieli CCP i uczestników rozliczających, zgodnie z art. 52 Karty zezwala się na ograniczenie pewnych praw i wolności. Zgodnie z wymogami Karty takie ograniczenia w korzystaniu z tych praw i wolności są przewidziane rozporządzeniem, szanują istotę tych praw i wolności oraz są stosowane tylko wtedy, gdy jest to rzeczywiście niezbędne do osiągnięcia celów interesu ogólnego uznawanego przez Unię. Trybunał Sprawiedliwości uznał ochronę stabilności finansowej za interes ogólny, co uzasadnia ograniczenia praw podstawowych i wolności na mocy Traktatu, o ile są one proporcjonalne i odpowiednie do osiągnięcia założonych celów. Zaangażowane strony mogą również odwołać się od określonych elementów decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mają na nie wpływ, oraz mają prawo do odszkodowania w przypadku, gdy ich sytuacja będzie gorsza od sytuacji, w jakiej znaleźliby się, gdyby nie przeprowadzono restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, a oni podlegaliby dalszym możliwym działaniom zgodnie z zasadami operacyjnymi CCP dotyczącymi podziału strat, lub gdyby CCP ogłosił niewypłacalność. 3.5.WPŁYW NA BUDŻET Powyższe warianty strategiczne nie będą miały wpływu na budżet Unii. W niniejszym wniosku od ESMA wymaga się: (i) opracowania pięciu standardów technicznych i dwóch wytycznych oraz (ii) uczestnictwa w kolegiach ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (wraz z EUNB) podejmowania decyzji w przypadku braku zgody oraz wypełniania obowiązków wiążącej mediacji. Standardy techniczne mają zostać przedstawione 12 miesięcy po wejściu w życie rozporządzenia. Zadania zaproponowane ESMA nie będą wymagały tworzenia dodatkowych stanowisk i mogą być realizowane przy użyciu istniejących zasobów, w większości przypadków w oparciu o wyniki prac wykonanych przez EUNB w kontekście wdrażania dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. Zadania przydzielone ESMA będą także przygotowywane przez nowo powołany komitet ESMA ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w którym, na zaproszenie ze strony ESMA, rolę obserwatorów będą odgrywały odpowiednie właściwe organy EUNB, co maksymalizuje wykorzystanie istniejących zasobów.

4.ELEMENTY FAKULTATYWNE 4.1.Plany wdrażania oraz uzgodnienia dotyczące monitorowania, oceny i sprawozdawczości Po wejściu rozporządzenia w życie przygotowanie i opracowanie proporcjonalnych planów naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także środków wdrażanych przez CCP i organy na podstawie tych planów jest trwałym średnioterminowym wskaźnikiem na potrzeby podjęcia działań następczych. W przypadku zmagania się z trudnościami finansowymi przez CCP innymi wskaźnikami wymagającymi monitorowania będzie to, czy, kiedy i w jaki sposób CCP uruchomią swoje plany naprawy oraz czy, kiedy i w jaki sposób organy nadzoru podejmą działania zgodnie z uprawnieniami do prowadzenia wczesnej interwencji wynikającymi z tych ram. Ponadto w przypadku upadłości CCP i spełnienia warunków restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wskaźnikami wymagającymi monitorowania będą: termin interwencji organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wykorzystane instrumenty oraz sposób podziału ewentualnych strat pomiędzy prywatne zainteresowane strony. Po trzech latach można przeprowadzić analizę funkcjonowania poszczególnych przepisów oraz bardziej ogólny przegląd. W tym kontekście można, w razie potrzeby, usprawnić ramy monitorowania i oceny w oparciu o konkretne doświadczenia związane z systemem. 4.2.Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku 4.2.1.Zakres i cele Ze względu na funkcję i centralną rolę odgrywaną na rynkach finansowych zakres obejmuje wszystkich CCP mających siedzibę w UE. W związku z powyższym wszyscy CCP, niezależnie od ich wielkości, wzajemnych powiązań lub innych cech charakterystycznych, mogliby korzystać z odpowiednich uprawnień i instrumentów przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia. Proporcjonalność zostałaby mimo wszystko zapewniona, ponieważ plany naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają być dostosowane do poszczególnych CCP i mają należycie uwzględniać ich znaczenie systemowe. Korzystanie przez organy z uprawnień w zakresie prowadzenia wczesnej interwencji oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być także we wszystkich przypadkach proporcjonalne i uzasadnione. Po pierwsze, cele obejmują dążenie do kontrolowanej naprawy CCP w ramach różnych scenariuszy trudnej sytuacji finansowej poprzez wdrażanie skutecznych i kompleksowych planów naprawy zatwierdzonych przez CCP i jego członków rozliczających. Po drugie, gdyby takie scenariusze były niewystarczające, a warunki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji miały być spełnione, organy powinny podjąć szybkie działania w celu ochrony stabilności finansowej, zapewnienia ciągłości funkcji krytycznych CCP oraz jak największej ochrony podatników. W przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji działania podejmowane przez organ powinny być obliczone na to, aby właściciele, wierzyciele i kontrahenci CCP ponosili straty zgodnie z hierarchią zaspokajania roszczeń podczas postępowania upadłościowego oraz aby osoby pełniące obowiązki zarządcze były zastępowane i pociągane do odpowiedzialności za wszelkie wykroczenia zgodnie z prawem krajowym. Ze względu na strukturę prawną i korporacyjną CCP ich skuteczna naprawa oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja niekoniecznie musi obejmować szersze grupy, do których CCP mogą należeć. Jeżeli jednak osiągnięcie powyższych celów jest sprawą pilną, jednostkom dominującym CCP można powierzyć szczególne uprawnienia. Zalicza się do nich np. umożliwienie organom decydowania o objęciu jednostek dominujących planami naprawy w poszczególnych przypadkach. 4.2.2.Ustanowienie organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz kolegiów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP ustanawia się i wyposaża w zharmonizowany zestaw uprawnień do podejmowania wszelkich stosownych działań przygotowawczych oraz działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji opisanych poniżej. Organami takimi mogą być banki centralne, właściwe ministerstwa, właściwe organy (tj. organy nadzoru) CCP lub inne organy administracji publicznej. Jeżeli uprawnienia przyznaje się istniejącemu organowi, należy zapewnić odpowiednią niezależność operacyjną w odniesieniu do funkcji w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku gdy wiele organów posiada takie uprawnienia, należy dokonać wyraźnego podziału zadań. Wyznaczony organ lub wyznaczone organy będą realizowały ustawowe zadania, których celem jest zapewnienie kontrolowanej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, o ile warunki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostały spełnione, w sposób chroniący stabilność finansową i podatników. Nie jest wykluczone, że organ może mieć podobne obowiązki w stosunku do innych instytucji finansowych. W przypadku gdy wymaga tego prawo krajowe państwa członkowskiego, sądy mogą uczestniczyć w podejmowaniu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, pod warunkiem że cała procedura odbywa się bez zwłoki. Biorąc pod uwagę rolę i precedens ustanowiony rozporządzeniem w sprawie infrastruktury rynku europejskiego w odniesieniu do kolegiów i ich zadań oraz z uwagi na możliwy wpływ, jaki działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą mieć na członków rozliczających i inne zainteresowane strony, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP są zobowiązane do ustanowienia kolegiów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla każdego CCP i przewodniczenia tym kolegiom. W dużej mierze odzwierciedlają one skład kolegiów przewidzianych w EMIR. Oprócz organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP członkami kolegium powinny być zatem właściwe organy członków rozliczających, CCP, centralne depozyty papierów wartościowych i systemy obrotu obecne w kolegium EMIR oraz odpowiednie banki centralne i ESMA. Ponadto innymi członkami powinny być organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji członków rozliczających, których właściwe organy są członkami, o ile są to różne organy, odpowiedni właściwy organ dowolnej jednostki dominującej, wobec której stosowane będą plany naprawy oraz wszelkie odpowiednie ministerstwa, które odgrywają szczególną rolę w restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, a także EUNB. Istniejące kolegia utworzone na mocy EMIR oraz nowo powstałe kolegia ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny wspólnie podejmować określone zadania przydzielone im na mocy niniejszego rozporządzenia, jak opisano poniżej. 4.2.3.Przygotowania – plany naprawy CCP są zobowiązani do przygotowania planów naprawy w celu przezwyciężenia wszelkich trudności finansowych, które przekroczyłyby ich zasoby w zakresie zarządzania skutkami niewykonania zobowiązania oraz inne wymogi określone w EMIR. Powinno to obejmować scenariusze dotyczące niewykonania zobowiązania przez członków rozliczających (tj. zdarzenia niewykonania zobowiązania) oraz materializację innych zagrożeń i strat (tj. inne zdarzenia (niezwiązane z niewykonaniem zobowiązania). Przepisy nie określają dokładnych okoliczności, w których należy zrealizować plany, jednak CCP są zobowiązani do opracowania odpowiednich wskaźników informujących uczestników rozliczających i organy o wystąpieniu sytuacji wymagającej zastosowania takiego planu. Plany nie powinny opierać się na nadzwyczajnym publicznym wsparciu finansowym, ale powinny określać możliwe sposoby uzyskania dostępu do instrumentów banku centralnego na ogólnych warunkach. Zgodnie z wytycznymi CPMI-IOSCO plany powinny być kompleksowe, skuteczne, przejrzyste i wymierne dla podmiotów, które mogą odczuć skutki ich stosowania, powinny ustanawiać odpowiednie zachęty oraz minimalizować negatywne skutki dla wszystkich zainteresowanych stron i szeroko pojętego systemu finansowego. Zgodnie z tymi zasadami CCP mogą określić odpowiedni zakres wariantów i instrumentów naprawy. Dotyczy to narzędzi umożliwiających ponowne dopasowanie portfela CCP poprzez zerwanie umów, tj. zerwanie umów i określenie zysków i strat, ustanowienie dobrowolnych porozumień takich jak aukcje z pozostałymi członkami rozliczającym, w ramach których można dobrowolnie zajmować pozycje lub organizować dodatkowe zasoby poprzez zobowiązanie członków rozliczających do zapewnienia dodatkowych zasobów podlegających kapitalizacji („wezwania do wniesienia środków pieniężnych”) oraz redukcję płatności należnych od uczestników rozliczających w związku z zyskiem ekonomicznym uzyskanym w ramach kontraktu na instrumenty pochodne („redukcja wartości zmiennego depozytu zabezpieczającego”). W niniejszym rozporządzeniu nie określono, jakie szczególne warianty należy uwzględnić w planach naprawy, ani nie wykluczono żadnych innych wariantów. W rozporządzeniu wymaga się jednak, aby w planach zostały ustanowione mechanizmy uzgodnione przez CCP i ich członków rozliczających, a ich celem było wzmocnienie efektywności CCP i członków we wszystkich przypadkach, poprzez nałożenie na członków rozliczających obowiązku działania zgodnie z wcześniej uzgodnionymi zasadami operacyjnymi w przypadku rozpoczęcia realizacji planów, niezależnie od jurysdykcji, której dotyczyły, lub zobowiązanie ich do takiego działania. Członkowie rozliczający są zobowiązani do pełnego informowania swoich klientów o sposobie przeniesienia na nich wszelkich strat lub kosztów związanych z wprowadzeniem instrumentów naprawy przez CCP. Organ właściwy dla CCP dokonuje przeglądu planów naprawy. Ze względu na ewentualny wpływ planu na członków rozliczających i inne zainteresowane strony kolegium ustanowione na mocy EMIR powinno uczestniczyć w tym procesie. Na przykład ocena adekwatności planu powinna podlegać wspólnej decyzji kolegium. Jeżeli nie można podjąć wspólnej decyzji, Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) może przeprowadzić wiążące mediacje zgodnie ze swoim mandatem (art. 19 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010). 4.2.4.Przygotowania – plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są zobowiązane do przygotowania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, w których przedstawią sposób przeprowadzenia ich restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz utrzymania funkcji krytycznych w przypadku upadłości. Podobnie jak w przypadku planów naprawy, powinny one obejmować zarówno zdarzenia niewykonania zobowiązania, jak i inne scenariusze zdarzeń (niezwiązane z niewykonaniem zobowiązania) oraz nie powinny zakładać żadnego nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego oprócz dostępu do instrumentów banku centralnego na ogólnych warunkach. W planach należy określić uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz instrumenty stosowane przez organy w przypadku spełnienia przez CCP warunków restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, proporcjonalnie do i z pełnym uwzględnieniem modelu biznesowego, udziału w rynku i znaczenia systemowego CCP zarówno w jurysdykcji, w której posiada siedzibę, jak i w innych państwach członkowskich i państwach trzecich. Plan nie jest wiążący, jednak każde odstępstwo od niego podczas restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być należycie uzasadnione przez organ. W ramach planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny także ocenić ogólną możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP oraz usunąć wszelkie przeszkody w przeprowadzeniu restrukturyzacji. W rezultacie organy powinny móc wymagać od CCP np. zmiany określonych praktyk biznesowych lub struktur operacyjnych lub prawnych, zmiany umów wewnątrzgrupowych, które mogą utrudniać restrukturyzację i uporządkowaną likwidację, lub zwiększenia w poszczególnych przypadkach wniesionych z góry zasobów na pokrycie strat. Podobnie jak w przypadku planów naprawy możliwy wpływ działań na członków rozliczających i zainteresowane strony oznacza, że kolegia ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny uczestniczyć w opracowywaniu planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz uzgadnianiu wszelkich środków mających na celu zwiększenie możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Na przykład kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być zobowiązane do podjęcia wspólnej decyzji w obu przypadkach, w przeciwnym razie ESMA może przeprowadzić wiążące mediacje. 4.2.5.Wczesna interwencja

Właściwym organom przyznaje się specjalne uprawnienia do interweniowania w działalność CCP, gdy zagrożona jest ich rentowność, lecz nie znajdują się jeszcze na progu upadłości lub gdy ich działania mogą być szkodliwe dla ogólnej stabilności finansowej. Uprawnienia te będą uzupełnieniem uprawnień przyznanych na mocy EMIR, stanowiąc szczególne warianty nadzorcze w tych okolicznościach. Właściwe organy mogą w szczególności wymagać od CCP podjęcia konkretnych działań w ramach planu naprawy lub powstrzymania się od podejmowania takich działań. 4.2.6.Przesłanki do przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Restrukturyzację i uporządkowaną likwidację CCP należy przeprowadzić, gdy instytucja ta znajduje się na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością, gdy żaden inny podmiot z sektora prywatnego nie może zapobiec upadłości oraz gdy upadłość CCP zagroziłaby interesowi publicznemu i stabilności finansowej. Ponadto zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania „Kluczowych atrybutów skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” opracowanymi przez Radę Stabilności Finansowej restrukturyzację i uporządkowaną likwidację CCP można przeprowadzić nawet wtedy, gdy nie wszystkie z wymienionych warunków zostały spełnione, w przypadku gdy zastosowanie dodatkowych środków naprawczych przez CCP mogłoby zapobiec jego upadłości, ale zagroziłoby stabilności finansowej w trakcie procesu. Z wyjątkiem bardzo szczególnych okoliczności należy również uznać, że CCP znajduje się na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością, jeżeli CCP wymaga nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oceni, czy wszystkie warunki zostały spełnione. Ocena pierwszego warunku (stwierdzenie, czy CCP znajduje się na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością) powinna jednak stanowić główną odpowiedzialność właściwego organu. Powszechnie uznaje się, iż istnieje większe prawdopodobieństwo, że właściwe organy będą posiadały szczegółową wiedzę na temat dobrej kondycji finansowej CCP, aż do momentu ogłoszenia upadłości. Jeżeli dostępne są wszystkie niezbędne dane i informacje, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji także może przeprowadzić taką ocenę. 4.2.7.Instrumenty i uprawnienia w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Jako że w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z wyprzedzeniem zostaną określone działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji plan należy przeprowadzić w sposób niepodważający funkcjonowania pozostałej części szerszej grupy, do której może należeć CCP. Wszelkie aktywne zobowiązania umowne dotyczące wsparcia finansowego dla CCP, takie jak gwarancje jednostki dominującej, powinny być możliwe do wykonania przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie ze sposobem rozpatrzenia ich podczas standardowego postępowania upadłościowego. Restrukturyzację i uporządkowaną likwidację należy przeprowadzić za pomocą kilku narzędzi, które można stosować oddzielnie lub razem: (i) sprzedaż wszystkich funkcji CCP lub funkcji krytycznych rentownemu konkurentowi, (ii) utworzenie publicznego CCP pomostowego oraz (iii) podział strat i pozycji między członków rozliczających. W rozporządzeniu nie określono, które instrumenty i uprawnienia należy stosować w przypadku różnych scenariuszy, pozostawiając wybór organowi, w zależności od okoliczności, ale w miarę możliwości zgodnie z planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zatwierdzonym przez kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Różne warianty podziału strat i pozycji zapewnią organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji środki do ponownego dostosowania portfela CCP, powstrzymania dalszych strat oraz uzyskania dodatkowych zasobów na dokapitalizowanie CCP. W zależności od wariantów wybranych przez CCP i zatwierdzonych przez kolegium EMIR jako część planów naprawy instrumenty podziału strat i pozycji dostępne dla CCP w ramach planu naprawy mogą pokrywać się z instrumentami dostępnymi dla organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podczas restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Na przykład restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja może przybrać formę kolejnych aukcji pozycji dłużnika będącego w zwłoce wśród pozostałych członków rozliczających, częściowego lub pełnego odrzucenia umów, dalszej redukcji wartości aktywnych zmiennych depozytów zabezpieczających, wykonania aktywnych wezwań do wniesienia środków pieniężnych określonych w planach naprawy lub wezwania do wniesienia środków pieniężnych zarezerwowanego specjalnie dla organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w wewnętrznych zasadach (operacyjnych) CCP oraz umorzenia instrumentów kapitałowych i dłużnych wyemitowanych przez CCP lub innych niezabezpieczonych zobowiązań oraz konwersji wszelkich instrumentów dłużnych lub innych niezabezpieczonych zobowiązań na akcje. Ponadto w rozporządzeniu nie wykluczono możliwości skorzystania przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z innych wariantów zgodnie z zasadami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym pełnego poszanowania hierarchii roszczeń w celu uniknięcia publicznych interwencji i pokus nadużycia itd. pomimo zabezpieczenia gwarantującego, że żaden wierzyciel nie powinien być pozostawiony w sytuacji gorszej niż niewypłacalność. Jako takie organy mogą wnioskować o dalsze zasoby prywatne w ramach CCP (np. przy użyciu funduszy na wypadek niewykonania zobowiązania z tytułu niedotkniętych linii produktowych) albo od osób trzecich (np. wezwanie członków rozliczających do dobrowolnego zaakceptowania dalszych podziałów pozycji). Jeżeli warianty te są niedostępne lub wyraźnie niewystarczające do zapewnienia stabilności finansowej, udział rządu w postaci wsparcia kapitałowego lub tymczasowej własności publicznej można uznać za rozwiązanie ostateczne. Tego rodzaju działania podejmowane przez rząd muszą być jednak zgodne z obowiązującymi zasadami pomocy państwami, w tym restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją działalności CCP, oraz umożliwić odzyskanie z czasem od CCP wykorzystanych funduszy. Osobno, tymczasowa pomoc na utrzymanie płynności finansowej ze strony banku centralnego może, nie będąc instrumentem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ułatwić proces restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Tego rodzaju wsparcie podlegałoby scenariuszom określonym w planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w ramach których można by przewidzieć, że CCP objęci restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją uzyskają dostęp do płynności banku centralnego i ostateczne prawo decydowania przysługujące samym bankom centralnym. 4.2.8.Przepisy pomocnicze dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji W celu zapewnienia, aby decyzje dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmowano zgodnie z kluczowymi zasadami odnoszącymi się do praw własności, odpowiednimi zabezpieczeniami, prawem spółek i krajowymi przepisami konstytucyjnymi, niniejsze rozporządzenie zawiera niezbędne przepisy i kroki, których organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą musiały przestrzegać przed i po podjęciu decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Na przykład obejmuje to zapewnienie szczegółowej wyceny bilansu CCP, gwarancji dla zaangażowanych zainteresowanych stron, że otrzymają odszkodowanie, w przypadku gdy znajdą się w sytuacji gorszej od tej, w jakiej znaleźliby się, gdyby nie przeprowadzono restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, a oni podlegaliby dalszym możliwym działaniom zgodnie z zasadami wewnętrznymi CCP dotyczącymi podziału strat, lub gdyby CCP ogłosił niewypłacalność, a także obejmuje czynności procesowe, za pomocą których organy powinny powiadomić CCP i inne zaangażowane organy o decyzjach dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Aby ułatwić restrukturyzację i uporządkowaną likwidację oraz realizację celu jakim jest zapewnienie stabilności finansowej, ramy obejmują także tymczasowe moratorium na niektóre obowiązki CCP i utrzymują zwykłe prawa kontrahentów w zakresie zamknięcia i likwidacji CCP wynikające wyłącznie z wykonania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do CCP. Oprócz powyższych czynności zapewnia się odpowiednią ochronę płatności wobec innych infrastruktur rynku finansowego oraz ochronę zabezpieczenia i uzgodnień dotyczących kompensowania zgodnie z uzgodnieniami zawartymi w dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. 4.2.9.Państwa trzecie Trudna sytuacja finansowa lub upadłość CCP mogą spowodować efekt domina na rynkach międzynarodowych, w szczególności, jeżeli członkowie rozliczający CCP mają siedzibę w jurysdykcjach innych niż te, w których siedzibę ma CCP. W „Kluczowych atrybutach” opracowanych przez Radę Stabilności Finansowej określono, że organy z różnych jurysdykcji powinny współpracować ze sobą w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu uznania i wykonania wzajemnych działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do danych podmiotów, aktywów lub zobowiązań zlokalizowanych na ich terytorium. W celu poprawy wykonalności działania danego organu UE w odniesieniu do członków rozliczających mających siedzibę w państwach trzecich CCP będą zobowiązani do zapewnienia, aby działania realizowane w ramach ich planów naprawy były wiążące w innych jurysdykcjach. Oznacza to zapewnienie, aby warianty naprawy stanowiły zobowiązania umowne zgodnie z prawem państwa, w którym CCP ma swoją siedzibę lub wykazanie w sposób zadowalający właściwe organy i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, że przepisy określone w planie są wykonalne np. na mocy prawa państwa trzeciego. Pomoże to organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w egzekwowaniu wszelkich zaległych zobowiązań w ramach tych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organy powinny również angażować się we współpracę z organem państwa trzeciego w celu uznania i wykonania jego decyzji w odniesieniu do wszelkich istotnych aktywów lub umów regulowanych prawem tego państwa. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zawrzeć ustalenia dotyczące współpracy z organami państw trzecich, w których określiłyby szczegóły współpracy. W odniesieniu do danego CCP może istnieć kilka państw członkowskich lub państw trzecich, w których siedzibę mają członkowie rozliczający lub których prawu podlegają odnośne aktywa lub umowy. ESMA powinien zatem wydać wytyczne dotyczące odpowiednich treści tych ustaleń z danymi państwami trzecimi w celu ustanowienia wspólnego stosowania warunków w tych przypadkach. Aby ułatwić wykonywanie działań organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państwa trzeciego w odniesieniu do odnośnych członków rozliczających, umów lub innych aktywów lub zobowiązań zlokalizowanych w UE, odpowiednie organy krajowe powinny być odpowiedzialne za ich uznawanie i realizowanie lub przekazywanie odmowy do przeprowadzenia takich działań w określonych okolicznościach. Uznanie powinno mieć miejsce, o ile środki nie mają negatywnego wpływu na stabilność finansową państwa członkowskiego, wierzyciele CCP są traktowani w taki sam sposób jak inni wierzyciele, niezależnie od lokalizacji, a uznanie nie spowodowałoby istotnych skutków fiskalnych dla tego państwa członkowskiego. 4.2.10.Zmiany w dyrektywach dotyczących prawa spółek, dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, EMIR i rozporządzeniu w sprawie ustanowienia ESMA oraz utworzenie komitetu ESMA ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Unijne dyrektywy dotyczące prawa spółek zawierają przepisy w zakresie ochrony akcjonariuszy i wierzycieli. Niektóre z tych przepisów mogą utrudniać organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmowanie szybkich działań. Wspomniane przepisy zostały już zmienione w odniesieniu do banków dyrektywą 2014/59/UE, a zgodnie z wnioskiem Komisji zmieniającym dyrektywę 2014/59/UE (COM(2016) 852), proponuje się, aby zakres zastosowania tych zmian został rozszerzony w przepisach krajowych na CCP.

Zgodnie z wnioskiem Komisji zmieniającym dyrektywę 2014/59/UE (COM(2016) 852) CCP posiadający licencje na prowadzenie działalności bankowej zgodnie z dyrektywą w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków zostaną, do czasu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wyłączeni z zakresu stosowania tej dyrektywy i będą podlegać wyłącznie ustaleniom i wymogom określonym w niniejszym rozporządzeniu. Ponadto, aby zapewnić organom możliwość nakładania kar w przypadku niezastosowania się do przepisów rozporządzenia, którego dotyczy wniosek, we wniosku Komisji zmieniającym dyrektywę 2014/59/UE (COM(2016) 852) przewidziano rozszerzenie zakresu stosowania jej tytułu VIII również na CCP. Tego rodzaju rozszerzenie zapewnia spójne uprawnienia do nakładania sankcji w zakresie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych. EMIR zostaje zmieniony w celu wprowadzenia możliwości tymczasowego zawieszenia obowiązku rozliczania w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, gdy jest to konieczne w celu zachowania stabilności finansowej i zaufania do rynku, w szczególności aby uniknąć efektu domina oraz aby nie doprowadzić do sytuacji, w której kontrahenci i inwestorzy mają wysokie i niepewne ekspozycje na ryzyko wobec CCP. Rola komisji CCP ds. ryzyka również zostaje wzmocniona w celu zachęcenia CCP do rozważnego zarządzania ryzykiem. W celu zapewnienia, aby organy odpowiedzialne za restrukturyzację i uporządkowaną likwidację mogły wnieść wkład w prace prowadzone przez ESMA na podstawie niniejszego rozporządzenia, należy im umożliwić towarzyszenie właściwemu organowi, któremu nie przysługuje prawo głosu, podczas posiedzeń Rady Organów Nadzoru ESMA. Do celów przygotowania przez ESMA decyzji na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz zapewnienia pełnego wkładu członków EUNB w ten proces wymaga się od ESMA utworzenia komitetu, do udziału w którym w charakterze obserwatorów należy zaprosić niektóre właściwe organy zgodnie z rozporządzeniem nr 1093/2010. 2016/0365 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do kontrahentów centralnych oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, (UE) nr 648/2012 i (UE) 2015/2365 (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Rynki finansowe mają decydujące znaczenie dla funkcjonowania nowoczesnych gospodarek. Im większy stopień ich integracji, tym efektywniejsza alokacja źródeł zasobów gospodarczych i tym lepsze wyniki gospodarcze. W celu usprawnienia funkcjonowania jednolitego rynku usług finansowych istotne jest jednak wprowadzenie procedur zapewniających, aby w przypadku gdy instytucja finansowa lub infrastruktura rynku finansowego prowadzącą działalność na tym rynku znajdzie się w trudnej sytuacji finansowej lub na progu upadłości, zdarzenie takie nie destabilizowało całego rynku finansowego ani nie hamowało wzrostu szeroko rozumianej gospodarki. (2)Kontrahenci centralni (CCP) są kluczowymi elementami rynków finansowych pośredniczącymi pomiędzy uczestnikami, aby pełnić rolę nabywcy dla każdego sprzedawcy oraz sprzedawcy dla każdego nabywcy, a także odgrywają kluczową rolę w przetwarzaniu transakcji finansowych i zarządzaniu ekspozycjami z tytułu różnych rodzajów ryzyka związanych z takimi transakcjami. CCP centralizują obsługę transakcji i pozycji kontrahentów oraz wywiązują się z zobowiązań wynikających z transakcji, a także otrzymują odpowiednie zabezpieczenie od swoich członków w postaci depozytu zabezpieczającego i składek na fundusze na wypadek niewykonania zobowiązania. (3)Integracja unijnych rynków finansowych oznacza, że CCP ewoluują od zaspokajania głównie potrzeb krajowych i obsługi rynków krajowych do pełnienia roli węzłów krytycznych na unijnych rynkach finansowych w szerszym kontekście. Obecnie CCP, którzy uzyskali zezwolenie na prowadzenie działalności w Unii, rozliczają kilka klas produktów, począwszy od pochodnych instrumentów finansowych i towarowych instrumentów pochodnych notowanych na giełdzie i będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym po instrumenty rynku kasowego, obligacje i inne produkty takie jak umowy repo. CCP świadczą swoje usługi w wymiarze transgranicznym na rzecz szerokiej grupy instytucji finansowych i innych w całej Unii. Chociaż niektórzy CCP, którzy uzyskali zezwolenie na prowadzenie działalności w Unii, nadal skupiają się na rynkach krajowych, wszystkie są podmiotami o znaczeniu systemowym przynajmniej na własnych rynkach krajowych.

(4)Ponieważ znaczna część ryzyka finansowego związanego z unijnym systemem finansowym jest przetwarzana przez CCP i skoncentrowana w CCP w imieniu członków rozliczających i ich klientów, istotne znaczenie ma skuteczna regulacja i solidny nadzór nad CCP. W obowiązującym od sierpnia 2012 r. rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 nakłada się na CCP wymóg przestrzegania wysokich norm ostrożnościowych, organizacyjnych i dotyczących prowadzenia działalności. Właściwe organy mają za zadanie sprawować pełny nadzór nad działalnością CCP, współpracując w ramach kolegiów, które grupują odpowiednie organy stosownie do przypisanych im konkretnych zadań. Zgodnie z zobowiązaniami podjętymi przez przywódców grupy G-20 od czasu kryzysu finansowego w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012 wymaga się również, aby zestandaryzowane instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym były centralnie rozliczane przez CCP. W związku z tym, że obowiązek centralnego rozliczania instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym wchodzi w życie, wielkość i zakres działalności prowadzonej przez CCP mogą się zwiększyć, co z kolei może przynieść dodatkowe wyzwania w odniesieniu do strategii zarządzania ryzykiem CCP. (5)Rozporządzenie (UE) nr 648/2012 przyczyniło się do zwiększenia odporności CCP i większych rynków finansowych na szereg ryzyk przetwarzanych przez CCP i koncentrowanych w CCP. Żaden system zasad i praktyk nie jest jednak w stanie zapobiec sytuacji, w której istniejące zasoby nie są odpowiednie do zarządzania ryzykiem ponoszonym przez CCP, uwzględniając co najmniej jeden przypadek niewykonania zobowiązania przez członków rozliczających. W obliczu scenariusza zakładającego poważne trudności finansowe lub zbliżającą się upadłość instytucje finansowe powinny co do zasady nadal podlegać standardowemu postępowaniu upadłościowemu. Jak pokazał kryzys finansowy, w szczególności w okresie przedłużającej się niestabilności i niepewności gospodarczej, tego rodzaju postępowanie może zakłócać funkcje o podstawowym znaczeniu dla gospodarki, zagrażając tym samym stabilności finansowej. Standardowe procedury upadłościowe stosowane w odniesieniu do przedsiębiorstw nie zawsze mogą zapewnić wystarczająco szybką interwencję lub nadać odpowiedni priorytet zachowaniu ciągłości krytycznych funkcji instytucji finansowych w celu zachowania stabilności finansowej. Aby zapobiec takim negatywnym skutkom standardowego postępowania upadłościowego, konieczne jest utworzenie specjalnych ram w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do CCP. (6)Kryzys ujawnił również brak odpowiednich narzędzi do utrzymania funkcji krytycznych pełnionych przez instytucje finansowe będące na progu upadłości. Ponadto uwydatnił brak ram umożliwiających współpracę i koordynację między organami, w szczególności tymi zlokalizowanymi w różnych państwach członkowskich lub jurysdykcjach, na rzecz zapewnienia podjęcia szybkich i zdecydowanych działań. Wobec braku takich instrumentów oraz ram współpracy i koordynacji państwa członkowskie były zmuszone ratować instytucje finansowe za pomocą pieniędzy podatników, aby powstrzymać efekt domina i zmniejszyć panikę. Mimo że CCP nie byli bezpośrednimi odbiorcami nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego w czasie kryzysu, byli oni pośrednimi beneficjentami działań pomocowych podjętych w odniesieniu do banków i zostali objęci ochroną przed skutkami, jakie odczuliby w przypadku niewywiązania się przez banki ze swoich zobowiązań. Konieczne jest zatem utworzenie ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do CCP, aby ograniczyć korzystanie z pieniędzy podatników w przypadku ich niekontrolowanej upadłości. (7)Celem wiarygodnych ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest zapewnienie, w jak najszerszym zakresie, aby CCP określiły środki wyjścia z trudnej sytuacji finansowej, utrzymania funkcji krytycznych CCP, który znajduje się na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością, przy jednoczesnej likwidacji pozostałej działalności w ramach standardowego postępowania upadłościowego, a także zachowania stabilności finansowej przy ograniczeniu kosztów związanych z upadłością CCP, które ponoszą podatnicy. Ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dodatkowo zwiększają gotowość CCP i organów do łagodzenia napięć finansowych i zapewniania organom pełniejszego wglądu w przygotowania CCP na wypadek wystąpienia scenariuszy warunków skrajnych. Ramy zapewniają również organom uprawnienia do przygotowania się na potencjalną restrukturyzację i uporządkowaną likwidację CCP oraz zajęcia się pogarszającą się sytuacją CCP w sposób skoordynowany, przyczyniając się tym samym do sprawnego funkcjonowania rynków finansowych. (8)Obecnie w Unii nie istnieją żadne zharmonizowane przepisy dotyczące naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP. Niektóre państwa członkowskie uchwaliły już zmiany w przepisach wymagające od CCP opracowania planów naprawy oraz wprowadzające mechanizmy służące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP znajdujących się na progu upadłości. Ponadto istnieją znaczne różnice materialne i proceduralne między państwami członkowskimi, jeżeli chodzi o przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne regulujące kwestię niewypłacalności CCP. Brak wspólnych warunków, uprawnień i procedur dotyczących naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP stanowi potencjalną przeszkodę w skutecznym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego oraz utrudnia współpracę między organami krajowymi prowadzącymi postępowanie upadłościowe wobec CCP oraz stosującymi odpowiednie mechanizmy podziału strat pomiędzy członków CCP zarówno w Unii, jak i na całym świecie. Jest tak szczególnie w sytuacji, gdy różne podejścia sprawiają, że organy krajowe nie dysponują takim samym stopniem kontroli lub takimi samymi możliwościami przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP. Tego rodzaju różnice w systemach naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą różnie wpływać na CCP i ich członków w poszczególnych państwach członkowskich, powodując potencjalne zakłócenia konkurencji na rynku wewnętrznym. Brak wspólnych przepisów i instrumentów regulujących postępowanie w przypadku trudnej sytuacji finansowej lub upadłości CCP może wpłynąć na wybory dokonywane przez uczestników w odniesieniu do rozliczania oraz na wybór miejsca prowadzenia działalności przez CCP, uniemożliwiając tym samym CCP pełne korzystanie z ich podstawowych wolności na jednolitym rynku. Może to z kolei zniechęcić uczestników do korzystania z usług CCP poza granicami kraju na rynku wewnętrznym oraz utrudnić dalszą integrację na rynkach kapitałowych w Europie. Konieczne jest zatem wprowadzenie wspólnych przepisów dotyczących naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji we wszystkich państwach członkowskich w celu zapewnienia, aby zdolność finansowa państw członkowskich i ich organów w zakresie zarządzania upadłością nie ograniczała CCP w korzystaniu ze swobód rynku wewnętrznego. (9)Przegląd ram regulacyjnych mających zastosowanie do banków i innych instytucji finansowych, który został przeprowadzony w następstwie kryzysu, a w szczególności wzmocnienie buforów kapitałowych i płynności banków, lepsze instrumenty polityki makroostrożnościowej i kompleksowe przepisy dotyczące naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, zmniejszyły prawdopodobieństwo wystąpienia w przyszłości kryzysów i zwiększyły odporność wszystkich instytucji finansowych i infrastruktur rynkowych, w tym CCP, na napięcia gospodarcze, czy to spowodowane zaburzeniami systemowymi, czy zdarzeniami charakterystycznymi dla poszczególnych instytucji. Od dnia 1 stycznia 2015 r. system naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do banków jest stosowany we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE. (10)Opierając się na podejściu zakładającym naprawę oraz restrukturyzację i uporządkowaną likwidację banków, organy państw członkowskich powinny być przygotowane i powinny posiadać odpowiednie instrumenty naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby radzić sobie z sytuacjami upadłości poszczególnych CCP. Z uwagi jednak na ich różne funkcje i modele biznesowe ryzyko nieodłącznie związane z bankami i CCP jest różne. Potrzebne są zatem konkretne narzędzia i uprawnienia w przypadku scenariuszy zakładających upadłość CCP spowodowaną zarówno upadłością członków rozliczających CCP, jak i zdarzeniami niezwiązanymi z niewykonaniem zobowiązania. (11)Zastosowanie rozporządzenia jest konieczne, aby uzupełnić i wykorzystać jako podstawę podejście ustanowione rozporządzeniem (UE) nr 648/2012, w którym przewidziano jednolite wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do CCP. Ustanowienie wymogów w zakresie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w dyrektywie mogłoby spowodować niespójności w wyniku przyjęcia potencjalnie różnych przepisów krajowych w odniesieniu do dziedziny, która zasadniczo jest regulowana prawem Unii mającym bezpośrednie zastosowanie i w coraz większym stopniu charakteryzuje się transgranicznym świadczeniem usług CCP. Właściwe jest zatem przyjęcie także jednolitych i mających bezpośrednie zastosowanie przepisów dotyczących naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP. (12)Aby zapewnić spójność z istniejącymi przepisami Unii w dziedzinie usług finansowych oraz jak najwyższy stopień stabilności finansowej w całej Unii, system naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien mieć zastosowanie do wszystkich CCP podlegających wymogom ostrożnościowym określonym w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012, niezależnie od tego, czy mają oni licencję na prowadzenie działalności bankowej. Niewypłacalność CCP powiązanego z grupą może w bardzo krótkim czasie wpłynąć na wypłacalność całej grupy i spowodować zwiększenie niestabilności finansowej. Chociaż nie jest konieczne objęcie pełnym systemem grup, do których może należeć CCP, niektóre przepisy powinny mieć zastosowanie również do jednostek dominujących, w przypadku gdy zastosowanie tych przepisów na tym poziomie sprzyjałoby efektywniejszej naprawie oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organy powinny zatem dysponować ukierunkowanymi środkami działania w odniesieniu do jednostek dominujących, tak aby zapewnić skuteczną naprawę oraz restrukturyzację i uporządkowaną likwidację CCP oraz aby ograniczyć prawdopodobieństwo wystąpienia efektu domina w odniesieniu do innych podmiotów powiązanych. (13)Aby zapewnić skuteczne i efektywne podjęcie działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zgodność tych działań z celami w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, państwa członkowskie powinny wyznaczyć organy administracji publicznej lub organy, którym powierzono uprawnienia w zakresie administracji publicznej, do wykonywania funkcji i zadań związanych z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. Państwa członkowskie powinny również dopilnować, by tym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przydzielono odpowiednie zasoby. W przypadku gdy państwo członkowskie wyznacza organ odpowiedzialny za nadzór ostrożnościowy nad CCP jako organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, należy wprowadzić odpowiednie rozwiązania strukturalne, aby rozdzielić zadania w zakresie nadzoru od zadań restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu uniknięcia wszelkich konfliktów interesów oraz ryzyka zwłoki we wprowadzaniu uregulowań. (14)Ze względu na potencjalne skutki upadłości CCP i późniejszych działań dla systemu finansowego i gospodarki odnośnego państwa członkowskiego oraz ewentualną konieczność wykorzystania środków publicznych w celu zaradzenia sytuacji kryzysowej ministerstwa finansów lub inne właściwe ministerstwa państw członkowskich powinny już na wczesnym etapie być ściśle zaangażowane w proces naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. (15)Ponieważ CCP często świadczą usługi na skalę unijną prowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymaga współpracy między właściwymi organami oraz organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach kolegiów organów nadzoru oraz kolegiów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zwłaszcza na etapach przygotowywania naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Obejmuje to ocenę planów naprawy opracowanych przez CCP, przygotowanie i utrzymanie planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz usuwanie wszelkich przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. (16)W przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP należy zachować równowagę między, z jednej strony, potrzebą stosowania procedur uwzględniających pilny charakter sytuacji i umożliwiających znalezienie skutecznych, sprawiedliwych i terminowych rozwiązań oraz, z drugiej strony, koniecznością ochrony stabilności finansowej we wszystkich państwach członkowskich, w których CCP świadczy usługi. Organy, których obszary kompetencji odczułyby skutki upadłości CCP, powinny podzielić się swoimi opiniami podczas posiedzeń kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby osiągnąć te cele. Aby zapewnić regularną wymianę opinii i koordynację z właściwymi organami państw trzecich, organy te należy, w razie potrzeby, zaprosić do udziału w posiedzeniach kolegiów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w charakterze obserwatorów. Organy powinny zawsze brać pod uwagę wpływ swoich decyzji na stabilność finansową w państwach członkowskich, w których działalność CCP ma zasadnicze lub istotne znaczenie dla lokalnych rynków finansowych, z uwzględnieniem tych państw, w których zlokalizowani są członkowie rozliczający oraz w których znajdują się powiązane systemy obrotu i infrastruktury rynku finansowego. (17)Aby przygotować decyzje ESMA dotyczące przypisanych jej zadań oraz aby zapewnić kompleksowe zaangażowanie EUNB i jego członków w przygotowywanie tych decyzji, ESMA powinien utworzyć wewnętrzny komitet ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zaprosić odpowiednie właściwe organy EUNB do udziału w jego posiedzeniach w charakterze obserwatorów. (18)Aby zapobiec ewentualnej upadłości CCP w sposób skuteczny i proporcjonalny, organy powinny uwzględnić szereg czynników podczas wykonywania swoich uprawnień w zakresie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, takich jak charakter działalności CCP, struktura akcjonariatu, forma prawna, profil ryzyka, wielkość, status prawny oraz wzajemne powiązania z systemem finansowym. Organy powinny także rozważyć, czy upadłość i późniejsza likwidacja w ramach standardowego postępowania upadłościowego miałyby znaczący negatywny wpływ na rynki finansowe, inne instytucje finansowe lub szeroko rozumianą gospodarkę. (19)W celu skutecznego postępowania z CCP będącymi na progu upadłości organy powinny posiadać uprawnienia do stosowania wobec CCP środków przygotowawczych. Należy ustanowić minimalną normę w odniesieniu do treści i informacji, które należy zawrzeć w planach naprawy, w celu zapewnienia, aby wszystkie CCP w Unii dysponowały dostatecznie szczegółowymi planami naprawy na wypadek znalezienia się w trudnej sytuacji finansowej. Plany te powinny opierać się na realistycznych założeniach obowiązujących w ramach szeregu wiarygodnych, pesymistycznych scenariuszy rozwoju sytuacji obejmujących pogorszenia sytuacji w związku z niewykonaniem zobowiązania lub zdarzeniem niezwiązanym z niewykonaniem zobowiązania. Plan naprawy powinien stanowić część zasad operacyjnych CCP, które zostały umownie uzgodnione z członkami rozliczającymi. Wspomniane zasady operacyjne powinny także zawierać przepisy zapewniające wykonalność środków naprawczych określonych w planie we wszystkich scenariuszach. Plany naprawy nie powinny zakładać dostępu do nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego ani narażenia podatników na ryzyko poniesienia strat. (20)CCP powinny przygotowywać i regularnie aktualizować swoje plany naprawy. Wymóg sporządzenia planu naprawy powinien być stosowany proporcjonalnie, z uwzględnieniem systemowego znaczenia danego CCP i jego powiązań z systemem finansowym. Faza naprawcza w tym kontekście powinna rozpocząć się, gdy nastąpi znaczące pogorszenie sytuacji finansowej CCP lub gdy istnieje ryzyko naruszenia obowiązujących go wymogów ostrożnościowych określonych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012. Należy to określić w odniesieniu do ram dotyczących wskaźników jakościowych lub ilościowych zawartych w planie naprawy. (21)CCP powinien przedłożyć swój plan naprawy właściwym organom i kolegium organów nadzoru powołanym zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 648/2012 w celu poddania go kompleksowej ocenie przeprowadzonej na podstawie wspólnej decyzji kolegium. W ramach oceny należy sprawdzić, czy plan jest kompleksowy oraz czy umożliwia przywrócenie rentowności CCP w rozsądnym terminie, nawet w okresach bardzo trudnej sytuacji finansowej. (22)W planach naprawy należy wyczerpująco opisać działania, jakie CCP podjąłby w odniesieniu do wszelkich niewykonanych zobowiązań, niepokrytych strat, spadku płynności lub niedoboru kapitału, a także należy opisać działania mające na celu uzupełnienie wszelkich uszczuplonych zasobów finansowych wniesionych z góry oraz uzgodnienia dotyczące płynności w celu przywrócenia rentowności CCP i jego ciągłej zdolności do spełniania wymogów dotyczących udzielenia zezwolenia. (23)CCP powinni zapewnić, aby ich plany były niedyskryminujące i wyważone pod względem skutków i generowanych zachęt. Nie powinni oni działać na niekorzyść członków rozliczających ani klientów w sposób nieproporcjonalny. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 648/2012, CCP powinni zapewnić ograniczoną ekspozycję swoich członków rozliczających wobec CCP. CCP powinni zapewnić prowadzenie konsultacji w sprawie planu naprawy ze wszystkimi odpowiednimi zainteresowanymi stronami poprzez ich udział w posiedzeniach komisji CCP ds. ryzyka oraz poprzez zaangażowanie ich w opracowywanie planu naprawy.

(24)Aby zagwarantować, że CCP jest w stanie, w stosownych przypadkach, stosować warianty naprawy w odniesieniu do umów lub aktywów regulowanych przepisami państwa trzeciego lub w odniesieniu do podmiotów mających siedzibę w państwach trzecich, zasady operacyjne CCP powinny obejmować przepisy umowne wprowadzone w tym celu. (25)Jeżeli CCP nie przedstawi odpowiedniego planu naprawy, właściwe organy powinny być uprawnione do zażądania od CCP przedsięwzięcia środków niezbędnych do usunięcia istotnych niedociągnięć planu w celu wzmocnienia działalności CCP i zapewnienia, aby CCP w stanie odbudować swój kapitał lub dostosować swój portfel w razie upadłości. Wspomniane uprawnienie powinno umożliwić właściwym organom podejmowanie działań zapobiegawczych w zakresie, w jakim jest to konieczne, aby wyeliminować wszelkie niedociągnięcia i tym samym osiągnąć cele stabilności finansowej. (26)Planowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest zasadniczym elementem ich skutecznego przeprowadzenia. Plany powinny być opracowywane przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP i wspólnie zatwierdzane przez odpowiednie organy kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organy powinny dysponować wszystkimi informacjami niezbędnymi do określenia funkcji krytycznych i zapewnienia ich ciągłości. Treść planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinna być jednak dostosowana do systemowego znaczenia CCP oraz powinna opierać się m.in. na informacjach dostarczonych przez CCP. (27)Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, na podstawie oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinny posiadać uprawnienia pozwalające zażądać wprowadzenia zmian w strukturze i organizacji CCP bezpośrednio lub pośrednio za pośrednictwem właściwego organu, podjęcia niezbędnych i proporcjonalnych środków w celu ograniczenia lub usunięcia istotnych przeszkód w stosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także zapewnienia możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec odnośnych podmiotów. (28)Plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stanowią obszary, w których nad względami codziennej praktyki nadzorczej przeważa konieczność przyspieszenia oraz zapewnienia sprawnej realizacji działań restrukturyzacyjnych w celu ochrony funkcji krytycznych CCP i zabezpieczenia stabilności finansowej. W przypadku braku zgody między poszczególnymi członkami kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji co do decyzji, które mają zostać podjęte w odniesieniu do planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP oraz decyzji w sprawie usunięcia wszelkich przeszkód w realizacji tego planu, ESMA powinien pełnić funkcję mediatora zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. Tego rodzaju wiążąca mediacja prowadzona przez ESMA powinna jednak zostać przygotowana do rozpatrzenia przez komitet wewnętrzny ESMA, biorąc pod uwagę kompetencje członków ESMA do zapewnienia stabilności finansowej oraz do nadzorowania członków rozliczających w kilku państwach członkowskich. Zgodnie z rozporządzeniem ustanawiającym EUNB niektóre właściwe organy należy zaprosić do udziału w posiedzeniach komitetu wewnętrznego ESMA w roli obserwatorów, z uwagi na fakt, że organy takie wykonują podobne zadania na podstawie dyrektywy 2014/59/UE. Tego rodzaju wiążąca mediacja nie powinna uniemożliwiać stosowania w innych przypadkach mediacji niewiążącej zgodnie z art. 31 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. (29)Jeżeli wskazane jest osiągnięcie celu, jakim jest kontrolowana naprawa oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja, właściwe organy i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny określić konkretne środki w odniesieniu do jednostki dominującej. W zależności od struktury grupy, do której należy CCP, konieczne może być określenie w planie naprawy CCP warunków, po spełnieniu których jednostka dominująca lub inny podmiot powiązany przyzna CCP należącemu do tej samej grupy ewentualne wsparcie finansowe, gwarancje lub inne formy wsparcia operacyjnego. Przejrzystość takich uzgodnień ograniczyłaby ryzyko dla płynności i wypłacalności podmiotu powiązanego, który zapewnia wsparcie CCP znajdującemu się w trudnej sytuacji finansowej. Wszelkie zmiany takich uzgodnień należy uznać za istotną zmianę celów przeglądu planu naprawy. (30)Ze względu na poufny charakter informacji zawartych w planach naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji plany te powinny podlegać odpowiednim przepisom o poufności. (31)Właściwe organy powinny przekazywać plany naprawy i wszelkie zmiany tych planów odpowiednim organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które z kolei powinny przekazywać plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i wszelkie zmiany tych planów właściwym organom, tak aby każdy odpowiedni organ stale posiadał wszystkie odpowiednie informacje. (32)W celu utrzymania stabilności finansowej istotne jest, by właściwe organy były w stanie zaradzić pogorszeniu sytuacji finansowej i gospodarczej CCP, zanim ten znajdzie się w sytuacji, w której organy nie będą miały innej alternatywy niż przeprowadzić jego restrukturyzację i uporządkowaną likwidację lub zalecić mu zmianę polityki, gdy prowadzone działania mogą okazać się szkodliwe dla ogólnej stabilności finansowej. W związku z powyższym właściwym organom należy przyznać uprawnienia do podjęcia wczesnej interwencji w celu uniknięcia lub zminimalizowania niekorzystnych skutków dla stabilności finansowej, które mogłyby wynikać z wdrożenia przez CCP pewnych środków. Uprawnienia do podjęcia wczesnej interwencji należy przyznać właściwym organom oprócz ich uprawnień przewidzianych w przepisach krajowych państw członkowskich lub określonych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do okoliczności innych niż uznawane za wczesną interwencję. (33)Na etapie naprawy oraz wczesnej interwencji akcjonariusze powinni zachować swoje pełne prawa. Nie powinni zachować takich praw, kiedy CCP zostanie objęte restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. (34)Ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny przewidywać uruchomienie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odpowiednim terminie, zanim CCP stanie się niewypłacalny. CCP należy uznać za podmiot będący na progu upadłości lub zagrożony upadłością, jeżeli narusza lub prawdopodobnie w bliskiej przyszłości naruszy wymogi, których spełnienie jest konieczne dla zachowania zezwolenia, jeżeli mimo naprawy nie udało się przywrócić rentowności, jeżeli aktywa CCP są lub prawdopodobnie w bliskiej przyszłości będą niższe od jego zobowiązań, jeżeli CCP jest lub prawdopodobnie w bliskiej przyszłości będzie niezdolny do spłaty swoich długów w terminie ich wymagalności lub jeżeli CCP potrzebuje nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego. Fakt, iż CCP nie spełnia wszystkich wymogów dotyczących udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności, nie powinien jednak sam w sobie uzasadniać uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. (35)Zapewnienie awaryjnego wsparcia płynnościowego przez bank centralny – gdy taki instrument jest dostępny – nie powinno samo w sobie stanowić okoliczności wskazującej, że CCP jest lub w najbliższej przyszłości będzie niezdolne do spłaty swoich zobowiązań w terminie ich wymagalności. W celu utrzymania stabilności finansowej, w szczególności w przypadku systemowego niedoboru płynności, gwarancje państwowe dotyczące instrumentów wsparcia płynności udostępnianych przez banki centralne lub gwarancje państwowe dotyczące nowo wyemitowanych zobowiązań w celu zaradzenia poważnym zakłóceniom w gospodarce państwa członkowskiego nie powinny prowadzić do uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli spełnionych jest szereg warunków. (36)Jeżeli CCP spełnia warunki dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP powinien dysponować ujednoliconym zestawem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz uprawnień. Ich wykorzystanie powinno podlegać wspólnym warunkom, celom i ogólnym zasadom. Wykorzystanie tych dodatkowych instrumentów i uprawnień przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być jednak zgodne z zasadami i celami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Wykorzystanie tych instrumentów lub uprawnień nie powinno w szczególności rzutować na możliwości skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grup transgranicznych. (37)Główne cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem obejmować zapewnienie ciągłości funkcji krytycznych, aby uniknąć negatywnych skutków dla stabilności finansowej, oraz ochronę środków publicznych poprzez ograniczenie do minimum zależności od nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego dla CCP będących na progu upadłości. (38)Funkcje krytyczne CCP będącego na progu upadłości powinny być kontynuowane, należy je jednak przeformułować, uwzględniając w stosownych przypadkach zmiany w zarządzaniu, za