[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 14.11.2008

KOM(2008) 721 wersja ostateczna

2008/0216 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa {SEK(2008) 2760} {SEK(2008) 2761}

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

I. Kontekst wniosku

Kontekst ogólny

Głównym celem wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) jest ograniczenie i kontrola wielkości połowów poprzez ustanowienie całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i krajowych kwot oraz określenie norm technicznych i systemów zarządzania nakładem połowowym. Europejska polityka kontroli rybołówstwa znajduje się w centrum WPRyb, ponieważ to od jej skutecznego stosowania zależy wiarygodność tej ostatniej. Pomimo pewnych postępów system kontroli boryka się z zasadniczymi problemami stwierdzonymi zarówno przez Komisję Europejską[1] jak i Europejski Trybunał Obrachunkowy[2]. Obecny system kontroli jest nieskuteczny, kosztowny, złożony i nie pozwala uzyskać spodziewanych wyników. Dalsze powielanie błędów w polityce kontroli rybołówstwa będzie miało w przyszłości poważne konsekwencje dla zasobów rybnych, sektora gospodarki rybnej i regionów uzależnionych od rybołówstwa. W związku z tym Komisja proponuje zasadniczą reformę systemu kontroli WPRyb. Ta inicjatywa stanowi dla Komisji jeden z celów priorytetowych w dziedzinie rybołówstwa w 2008 r.

Podstawa i cele wniosku

Dzięki swojemu globalnemu i zintegrowanemu podejściu, skupiającym się na każdym z aspektów WPRyb, reforma polityki kontroli rybołówstwa powinna nie tylko poprawić możliwości w zakresie kontroli i zarządzanie zasobami rybnymi oraz stworzyć równe warunki konkurencji w UE, ale również wywrzeć pozytywny wpływ strukturalny na sektor gospodarki rybnej i rynek i w ten sposób zniwelować ekologiczne, gospodarcze i społeczne konsekwencje nieprzestrzegania przepisów. W szczególności celem wniosku jest:

Nowe, wspólne podejście do kontroli i inspekcji

Wprowadzenie ujednoliconych procedur inspekcji i wysokich standardów powinno zapewnić jednakowe wdrożenie polityki kontroli rybołówstwa na poziomie państwa członkowskiego, przy jednoczesnym poszanowaniu różnorodności i właściwości poszczególnych flot.

Kultura przestrzegania prawa

Celem jest zmiana zachowań wszystkich zainteresowanych stron uczestniczących w całym cyklu rybołówstwa (połowy, przetwórstwo, dystrybucja, wprowadzanie do obrotu), tak aby zgodność z polityką WPRyb i rozporządzeniami osiągnięto nie tylko przy pomocy monitorowania i kontroli, ale również dzięki ogólnej kulturze przestrzegania prawa powodującej, że każdy z elementów składowych sektora angażuje się w działania mające na celu osiągnięcie zgodności z przepisami i odbudowanie wiarygodności przepisów WPRyb.

Skuteczne stosowanie przepisów WPRyb

Celem jest rozszerzenie uprawnień Komisji w zakresie zarządzania oraz jej możliwości podejmowania interwencji odpowiedniej do poziomu nieprzestrzegania przepisów przez państwa członkowskie. Kompetencje Komisji i państw członkowskich zostaną jasno określone, tak aby unikać ich nakładania się i zapewnić prowadzenie przez Komisję jej podstawowej działalności polegającej na kontroli i weryfikacji wdrażania przepisów WPRyb przez państwa członkowskie. Obecny system podejmowania decyzji na poziomie mikrozarządzania zostanie stopniowo zastąpiony podejściem opartym na makrozarządzaniu.

Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Podstawowe przepisy polityki kontroli zostały ustanowione w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 (rozporządzenie w sprawie kontroli)[3] oraz w rozdziale V rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 (rozporządzenie podstawowe)[4]. Rozporządzenie w sprawie kontroli było 12 razy zmieniane. Złożoność spowodowana wielokrotnymi zmianami w rozporządzeniu w sprawie kontroli pogłębiła się przez fakt, że pewna liczba przepisów dotyczących kontroli jest zawarta w kilku innych oddzielnych rozporządzeniach.

Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii

Wniosek przyczyni się do osiągnięcia ogólnego celu WPRyb, jakim jest zrównoważona eksploatacja żywych zasobów wodnych. Ponadto dzięki skoncentrowaniu się na ochronie zasobów naturalnych wniosek wpisuje się w strategię dotyczącą trwałego rozwoju, przyjętą przez Radę Europejską w czerwcu 2006 r. Wniosek jest również zgodny z celami ustanowionymi na światowym szczycie w sprawie zrównoważonego rozwoju w 2002 r. w zakresie zarządzania rybołówstwem[5] oraz z zasadą dążenia do poprawy zarządzania zasobami oceanicznymi, wokół której koncentruje się aktualna debata na temat przyszłej wspólnotowej polityki morskiej. Ponadto cel ogólny reformy kontroli należy do jednego z czterech podstawowych obszarów określonych przez Komisję, w których istnieje możliwość poprawy stosowania prawa wspólnotowego[6].

Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków

Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów

Podczas opracowywania wniosku przeprowadzono liczne konsultacje z państwami członkowskimi (na poziomie ministrów i ekspertów) i z przedstawicielami sektora, organami doradczymi i wszystkimi innymi zainteresowanymi stronami. Ustanowienie zespołu kierującego, złożonego z przedstawicieli różnych służb Komisji (ISSG), mającego za zadanie analizę ogólnego podejścia i pracującego w grupach roboczych nad konkretnymi tematami, stanowiło istotny wkład w przygotowanie niniejszego wniosku.

1. Państwa członkowskie:

- Komisja opracowała nieoficjalny dokument określający główne aspekty proponowanej reformy. Został on omówiony podczas nieformalnego spotkania ministrów ds. rybołówstwa w dniu 18 lutego 2008 r. Wcześniej, w dniu 15 lutego 2008 r., odbyło się spotkanie z urzędnikami sektora rybołówstwa poszczególnych państw członkowskich. W celu przedstawienia celów reformy w dniu 1 lutego 2008 r. odbyło się spotkanie z ekspertami poszczególnych państw członkowskich ds. kontroli rybołówstwa.

- DG MARE powołała grupę roboczą złożoną z ekspertów państw członkowskich, której zadaniem było ujednolicenie procedur inspekcji i standardów kontroli.

- W Londynie, Madrycie i Kopenhadze odbyły się trzy spotkania ekspertów technicznych ds. elektronicznego systemu raportowania (ERS). Pozwoli to z kolei na lepsze wykorzystanie nowoczesnych technik w ramach nowego rozporządzenia dotyczącego kontroli.

- W powiązaniu z reformą podpisane zostały protokoły ustaleń z państwami członkowskimi (Grecją, Hiszpanią, Polską, Szwecją i Włochami). Oznaczają one zmianę w obowiązującym podejściu, ponieważ określają jasno punkty odniesienia służące ulepszeniu systemów kontroli rybołówstwa w zainteresowanych państwach członkowskich.

2. Organy doradcze zainteresowanych stron i opinia publiczna.

- W dniu 10 kwietnia 2008 r. zostało zorganizowane jednodniowe seminarium z udziałem przedstawicieli regionalnych komitetów doradczych (RAC) i Komitetem Doradczym ds. Rybołówstwa i Akwakultury (ACFA) w celu zapoznania się z ich opiniami w sprawie planowanej reformy polityki kontroli WPRyb.

- Służby DG MARE wzięły również udział w seminariach na temat identyfikowalności, która będzie integralną częścią reformy, w kontekście projektu dotyczącego identyfikowalności populacji ryb i projektu DTU Aqua. W dniu 17 czerwca 2008 r. DG MARE zorganizowała w Brukseli warsztaty na ten temat przy udziale Wspólnego Centrum Badawczego.

- Reforma została przedstawiona Grupie Roboczej Wysokiego Szczebla Niezależnych Partnerów ds. Obciążeń Administracyjnych na jej spotkaniu dnia 18 września 2008 r. Przewodniczący grupy stwierdził, że prezentacja przeprowadzona przez DG MARE spotkała się z wielkim uznaniem i pełnym poparciem dla proponowanej reformy, ze względu na planowane zmniejszenie obciążeń administracyjnych w sektorze.

- W okresie od lutego do maja 2008 r. przeprowadzono szerokie konsultacje publiczne, w oparciu o dokument roboczy służb Komisji opublikowany na jej stronie internetowej. Dokument do dyskusji opracowany przez DG MARE przedstawiał krótką analizę problematyki, skupioną wokół dziewięciu możliwych obszarów działania określonych we wspomnianym dokumencie nieoficjalnym.

Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia

Inicjatywa Komisji spotkała się z pozytywnym odzewem ze strony uczestników procesu konsultacji. W niemal wszystkich odpowiedziach podkreślano, że właściwe jest wzmocnienie działań Wspólnoty w tym zakresie. Otrzymano 25 wypowiedzi od szerokiego grona zainteresowanych stron. Wszystkie wypowiedzi zostały opublikowane na oficjalnej stronie internetowej Komisji, ze wskazaniem autorów i pochodzenia[7].

Inicjatywa Komisji i jej najważniejsze cele uzyskały szerokie poparcie uczestników konsultacji. Wszyscy jednomyślnie zgodzili się co do konieczności zreformowania systemu kontroli. Wielu uczestników konsultacji podkreśliło, że kultura przestrzegania prawa powinna być naczelnym celem reformy. Wszystkie zainteresowane strony poparły w szczególności wprowadzenie systemu jednolitych sankcji administracyjnych, uproszczenie i racjonalizację przepisów oraz wzmocnienie współpracy i pomocy. Organizacje pozarządowe i administracja publiczna udzieliły szczególnego poparcia reformie, która jest efektywnym narzędziem z punktu widzenia zrównoważonych ekologicznie połowów. Wszyscy zgodzili się co do konieczności opracowania nowego podejścia do inspekcji i kontroli na poziomie WE, stwarzającego równe warunki konkurencji i wspierającego zacieśnianie współpracy między Komisją, organami kontroli rybołówstwa w państwach członkowskich i podmiotami gospodarczymi działającymi w całym łańcuchu produkcji. Zgodzono się co do konieczności odegrania większej i bardziej konstruktywnej roli przez agencję kontroli w dziedzinie koordynacji i szkolenia. Organizacje pozarządowe opowiedziały się za udostępnieniem Komisji dodatkowych instrumentów szybkiej interwencji, podczas gdy sektor gospodarki rybnej wyraził obawy co do tego, kto miałby ponosić koszty środków skierowanych przeciwko państwom członkowskim i koszty zawieszenia pomocy wspólnotowej - sektor czy państwa członkowskie.

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

Dziedziny nauki i wiedzy specjalistycznej, których dotyczy wniosek

Służby Komisji skorzystały z pomocy ekspertów zewnętrznych, aby poprzeć niektóre argumenty zawarte w niniejszym wniosku. Od ekspertów oczekiwano zdefiniowania prawdopodobnych negatywnych i pozytywnych skutków proponowanych wariantów, włącznie z kompromisami możliwymi przy realizacji konkurujących ze sobą celów, tak aby podejmowanie decyzji odbywało się w drodze świadomego procesu.

Główne organizacje/eksperci, z którymi przeprowadzono konsultacje

Zawarto szczegółową umowę (w ramach umowy ramowej FISH/2006/09 – Badania w obszarze WPRyb i gospodarki morskiej – Część 4: Ocena skutków dotycząca WPRyb pomiędzy Komisją a zewnętrznym przedsiębiorstwem doradczym MRAG.

Streszczenie otrzymanych i wykorzystanych opinii

- Jakościowe i ilościowe analizy indykatywne wskazują, że nawet jeśli niektóre z proponowanych elementów pakietu są bardziej istotne od innych, pełne wdrożenie pakietu wraz z instrumentem raczej wiążącym niż dobrowolnym, takim jak na przykład kodeks odpowiedzialnego rybołówstwa FAO, będzie prawdopodobnie najbardziej skutecznym sposobem osiągania wysokiego poziomu zgodności z przepisami.

- Jeżeli proponowane środki zostaną wdrożone w drodze wiążącego rozporządzenia, które państwa członkowskie będą stosować razem z istniejącymi wieloletnimi planami odbudowy zasobów, to przyrost zysków netto w sektorze, będący wynikiem odbudowania zasobów i ich lepszej ochrony, może w ciągu 10 lat osiągnąć poziom 10 mld EUR. Takim zyskom gospodarczym będzie prawdopodobnie towarzyszyć wyraźny wzrost zatrudnienia wynoszący prawie 4000 nowych miejsc pracy we wszystkich podsektorach. Należy zwrócić uwagę, w jakim stopniu wzrost produkcji ryb przyczynia się do tworzenia nowych miejsc pracy w zainteresowanych sektorach i regionach.

- Wprowadzenie w życie nowego rozporządzenia stworzy takie korzyści pod warunkiem wzmocnienia działań kontrolnych na lądzie, których efektywność kosztowa jest wyższa niż działań kontrolnych na morzu, co spowoduje początkowo konieczność poczynienia inwestycji w procedury operacyjne zamiast w środki kontroli. Zyski netto zostaną jednak szybko wygenerowane, obniżając stopniowo koszty w okresie dwóch lub trzech lat po wdrożeniu, kiedy zostanie osiągnięta kultura przestrzegania prawa.

- W miarę jak środki kontroli staną się skuteczniejsze a efektywność wzrośnie, zyski z efektywności mogą zostać przeniesione na rzecz podmiotów gospodarczych, w formie zwiększonej opłacalności połowów i udziału pozostającego do dyspozycji załóg i innych podmiotów gospodarczych.

Sposoby udostępnienia opinii ekspertów

Wyniki badania będą dostępne na stronie internetowej DG MARE.

Ocena skutków

Komisja opracowała ocenę skutków wniosku, co zaowocowało sprawozdaniem, które będzie dostępne na stronie internetowej DG MARE. W sprawozdaniu rozpatrywane są następujące warianty:

- Wariant 1: utrzymanie dotychczasowej polityki. Kontynuacja dotychczasowej polityki i skoncentrowanie się na wdrożeniu i egzekwowaniu istniejących ram.

Wersja 1: Utrzymanie dotychczasowej polityki, kontynuacja istniejącej sytuacji

Podstawowym założeniem w tej wersji jest założenie, że obecna polityka kontroli jest wystarczająca, aby zapewnić przestrzeganie przepisów wspierające cele WPRyb, a kluczową kwestią jest niedostateczne wdrożenie istniejących wymogów prawnych przez państwa członkowskie. Należy położyć nacisk na lepsze wdrożenie już istniejącego prawodawstwa.

Wersja 2: Wdrożenie i egzekwowanie istniejących ram prawnych poprzez rozporządzenia wykonawcze

Wersja ta, będąca alternatywą kontynuacji obecnej sytuacji, mogłaby przewidzieć przyjęcie środków wykonawczych w celu dostarczenia pełnego zestawu przepisów technicznych, który byłyby podstawą dla kompleksowego systemu kontroli.

Takie utrzymanie status quo oznacza dodanie w sposób nieskoordynowany dodatkowych przepisów do istniejącej, skomplikowanej już obecnie, sieci regulacji, bez opracowywania nowego podejścia do kontroli i inspekcji. Brak możliwości działania ze strony Komisji będzie szedł w parze z utrzymywaniem łagodnego podejścia krajowych ustawodawstw wobec naruszania przepisów, z działaniami pokontrolnymi niezadowalającymi z powodów prawnych lub proceduralnych oraz z niepełną informacją na temat sankcji i poprzednich przypadków nieprzestrzegania przepisów.

- Wariant 2: Przekształcenie rozporządzenia w sprawie kontroli połączone z wprowadzeniem kodeksu postępowania

Podejście, w którym łączy się skonsolidowane ramy prawne z instrumentem sterującym, jakim jest kodeks postępowania, mogłoby w pewnym stopniu ułatwić udoskonalenie obecnego systemu kontroli. Niektóre łowiska może zostałyby odbudowane w wyniku jednostronnego działania wobec segmentu floty lub grupy segmentów floty, ale ogólnie takie podejście nie zmieniłoby treści obowiązujących przepisów, ani nie stworzyłoby dodatkowych nowych instrumentów prawnych, opierając się w nadmierny sposób na dobrowolnym wdrażaniu przez państwa członkowskie.

- Wariant 3: Instrument prawny w postaci nowego wiążącego rozporządzenia

Trzeci wariant przedstawiony na potrzeby oceny to realizacja pakietu reform poprzez nowy instrument prawny obowiązujący na poziomie UE. Wariant ten opiera się na stworzeniu równych warunków konkurencji w UE. Zapewniłoby to jednakowe stosowanie przepisów WPRyb w całej Unii Europejskiej oraz pozbawione dyskryminacji traktowanie wszystkich rybaków. Rozszerzenie kompetencji inspektorów Komisji utrudniłoby państwom członkowskim ukrywanie uchybień we wdrażaniu przepisów WPRyb.

- Wariant 4: Centralizacja polityki kontroli WPRyb na poziomie UE połączona ze zwiększeniem kompetencji Komisji i Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa (CFCA).

W tym wariancie w ramach Komisji i CFCA zostałyby połączone zasoby inspekcyjne państw członkowskich oraz opracowane ogólnie przyjęte standardy, z długoterminowym celem stworzenia swego rodzaju europejskiej straży przybrzeżnej. Jednak wariant ten należało odrzucić na wczesnym etapie, gdyż podział zadań pomiędzy Komisję a państwa członkowskie wykraczałby poza to, co jest określone w Traktacie. Z politycznego punktu widzenia jest niemożliwe, aby państwa członkowskie zechciały nagle scedować uprawnienia na organ ponadnarodowy. Ponadto taki wariant miałby również ogromny wpływ na budżet UE, na co Komisja nie mogłaby sobie pozwolić.

III. Aspekty prawne wniosku

Treść wniosku

Główna idea wniosku polega na tym, aby skuteczna polityka kontroli miała globalny i zintegrowany charakter oraz obejmowała wszystkie aspekty problemu „od łowiska do półmiska”.

Nowe, wspólne podejście do kontroli i inspekcji

Mimo że nie należy pomijać aspektu związanego z poziomem zgodności statków rybackich ze środkami technicznymi, większą uwagę powinno przykładać się do kompleksowego monitorowania połowów. W tym kontekście należy w szczególności osiągnąć następujące cele:

- Standaryzacja i koordynacja działań inspekcyjnych i procedur na każdym etapie łańcucha (na morzu, na lądzie, w czasie transportu i wprowadzenia do obrotu);

- ogólne standardy dla specjalnych środków kontroli mających zastosowanie do planów wieloletnich, morskich obszarów chronionych i odrzutów;

- wprowadzenie kompleksowego systemu identyfikowalności;

- pełne wykorzystanie nowoczesnych technologii i skutecznych systemów zatwierdzania danych w celu przeprowadzania systematycznych i kompleksowych kontroli krzyżowych wszystkich istotnych danych;

- programowanie strategiczne, ukierunkowanie taktyczne, strategia kontroli wyrywkowych; oraz

- wykorzystanie informacji pozwalające na zidentyfikowanie ryzyka i racjonalizację kontroli.

Kultura przestrzegania prawa

W tym kontekście należy skupić się na:

- uproszczeniu i racjonalizacji ram prawnych;

- wprowadzeniu ujednoliconych, odstraszających sankcji;

- wprowadzeniu systemu punktów karnych za popełnione naruszenie przepisów dla kapitanów, armatorów lub posiadaczy zależnych licencji połowowej;

- środkach wykonawczych i towarzyszących im sankcjach;

- lepszej współpracy pomiędzy państwami członkowskimi i z Komisją, w tym rozszerzeniu uprawnień Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa (CFCA);

- nowoczesnym podejściu do przekazywania danych i wymiany informacji, zarówno między państwami członkowskimi, jak i z Komisją lub CFCA, za pomocą bezpiecznych stron internetowych.

Skuteczne stosowanie przepisów WPRyb

W celu zapewnienia skutecznego stosowania przepisów WPRyb należy zwiększyć możliwości Komisji w zakresie podejmowania interwencji odpowiedniej do poziomu nieprzestrzegania przepisów przez państwa członkowskie. Jednocześnie możliwości zarządzania Komisji muszą zostać zwiększone. Wniosek zawiera następujące propozycje:

- ponowne określenie uprawnień inspektorów Komisji;

- plany działania państw członkowskich mające na celu lepszą realizację WPRyb, jeżeli wystąpi taka konieczność;

- przyznanie uprawnień Komisji w celu ponownego określenia przez nią wielkości połowów dokonywanych przez państwa członkowskie;

- zamykanie łowisk z inicjatywy Komisji;

- więcej elastyczności dla Komisji w decydowaniu o odliczeniu przełowionych ilości od kwot, w przypadku nieodpowiedniego zarządzania kwotami; oraz

- konsekwencje finansowe w przypadku nieprawidłowego zarządzania.

Podstawa prawna:

Artykuł 37 Traktatu WE.

Zasada pomocniczości

Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

Zasada proporcjonalności

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: Rozwiązanie obecnych problemów systemu kontroli WPRyb wymaga środków odpowiednich do skali problemu i dostosowanych do charakteru danej działalności. Zrównoważona eksploatacja żywych zasobów wodnych jest, z definicji, obszarem wymagającym regulacji na poziomie wspólnotowym, który nie może być zarządzany w drodze pojedynczych środków podejmowanych na poziomie krajowym. Proponując nowe ramy dla kontroli WPRyb Komisja odpowiada na żądania zainteresowanych stron i państw członkowskich dotyczące stworzenia równych warunków konkurencji na poziomie unijnym. Określenie jednolitych procedur inspekcji i kontroli jest z natury swojej kwestią, którą należy rozpatrywać na poziomie unijnym.

Wybór instrumentu

Proponowany instrument: rozporządzenie.

Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: wspólna polityka rybołówstwa leży wyłącznie w kompetencji Wspólnoty. Przepisy przyjmowane na szczeblu wspólnotowym powinny być jednolite i wiążące, aby uniknąć jednoczesnego obowiązywania różnych standardów w poszczególnych państwach członkowskich. Nadanie tym środkom formy rozporządzenia jest tym samym uzasadnione.

IV. Wpływ na budżet

Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty.

V. Informacje dodatkowe

Uproszczenie

Wniosek doprowadzi do uproszczenia odpowiednich przepisów oraz do jednoczesnego udoskonalenia systemu kontroli. Przez wiele lat do obecnej polityki kontroli WPRyb dodawano kolejne przepisy rozproszone w różnych rozporządzeniach, częściowo nakładających się na siebie. Jednym z celów niniejszego wniosku jest zwiększenie przejrzystości stosowanych przepisów kontroli. Niemniej kontrola pozostaje z całą pewnością zagadnieniem wysoce skomplikowanym, należy zatem znaleźć właściwą równowagę pomiędzy niezbędnymi obowiązkami, które trzeba zachować, a koniecznością jasnego określenia przepisów i zmniejszenia obciążeń administracyjnych, zarówno dla organów administracji, jak i sektora prywatnego.

W tym kontekście istnieją różne aspekty uproszczenia:

- System ustanawia jednolite ambitne ramy określające zasady rządzące wszystkimi aspektami kontroli, ale pozostawia rozporządzeniom wykonawczym ustalenie szczegółowych przepisów technicznych.

- System ustanawia jednolite ramy mające zastosowanie do wspólnotowych podmiotów gospodarczych i organów publicznych, poprzez standaryzację przepisów dotyczących inspekcji i kontroli (włącznie z wprowadzeniem ujednoliconych sankcji) i w ten sposób przyczynia się do stworzenia równych warunków konkurencji w UE.

Uchylenie obowiązującego prawodawstwa

Przyjęcie niniejszego wniosku doprowadzi do uchylenia obowiązującego prawodawstwa.

Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięcia

Wniosek zawiera klauzulę przeglądu.

2008/0216 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów,

po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Celem wspólnej polityki rybołówstwa, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa[8], jest zapewnienie takiej eksploatacji żywych zasobów wodnych, która gwarantuje zrównoważone warunki ekonomiczne, środowiskowe i społeczne.

(2) Z uwagi na fakt, że powodzenie wspólnej polityki rybołówstwa wymaga wprowadzenia skutecznego systemu kontroli, środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zmierzają do ustanowienia wspólnotowego systemu inspekcji, monitorowania, kontroli, nadzoru i egzekwowania, zgodnie z globalnym i zintegrowanym podejściem, pozwalającym na zagwarantowanie zgodności z wszystkimi przepisami wspólnej polityki rybołówstwa, w celu zapewnienia zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych dzięki uwzględnieniu wszystkich aspektów tej polityki.

(3) Doświadczenia zdobyte w wyniku stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa[9] pokazały, że obecny system kontroli jest już niewystarczający do zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa.

(4) W chwili obecnej przepisy są rozproszone w wielu powielających się i złożonych tekstach prawnych. Pewna część systemu kontroli jest nieodpowiednio wdrażana przez państwa członkowskie, co skutkuje niewystarczającymi i rozbieżnymi środkami przyjmowanymi w odpowiedzi na naruszanie przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, w wyniku czego niemożliwe jest stworzenie równych warunków konkurencji dla rybaków w całej Wspólnocie. Należy zatem skonsolidować, zracjonalizować i uprościć obecny system i wynikające z niego obowiązki, w szczególności poprzez zmniejszenie podwójnych uregulowań i obciążeń administracyjnych.

(5) Uwzględniając skalę wyniszczenia morskich zasobów wodnych, żywotny interes Wspólnoty Europejskiej wymaga przyjęcia środków niezbędnych do upowszechnienia wśród wszystkich podmiotów gospodarczych kultury przestrzegania przepisów WPRyb oraz poszanowania celów ustanowionych podczas światowego szczytu w sprawie zrównoważonego rozwoju w 2002 r., jak również strategii zrównoważonego rozwoju Rady Europejskiej. Aby osiągnąć powyższy cel, należy wzmocnić, ujednolicić i rozszerzyć przepisy dotyczące inspekcji, monitorowania, kontroli, nadzoru i egzekwowania środków ochrony i zarządzania zasobami, środki strukturalne oraz środki dotyczące wspólnej organizacji rynku. Ponadto należy ustalić minimalny poziom sankcji dla poszczególnych poważnych naruszeń przepisów, jak również system punktów karnych za nieprzestrzeganie przepisów.

(6) Należy jasno określić podział kompetencji pomiędzy państwami członkowskimi, Komisją i Wspólnotową Agencją Kontroli Rybołówstwa. Kontrola zgodności z przepisami wspólnej polityki rybołówstwa powinna w pierwszym rzędzie należeć do państw członkowskich. Ze swej strony Komisja musi zapewnić jednolite w całej Wspólnocie wdrażanie przepisów wspólnej polityki rybołówstwa przez państwa członkowskie. W tym celu obecny system mikrodecyzji należy stopniowo zastąpić podejściem opartym na makrozarządzaniu.

(7) Zarządzanie zasobami rybnymi na poziomie Wspólnoty opiera się w szczególności na całkowitych dopuszczalnych połowach (TAC), kwotach, systemach zarządzania nakładem połowowym i środkach technicznych. Należy podjąć odpowiednie kroki, aby zapewnić przyjęcie przez państwa członkowskie środków koniecznych do skutecznego wprowadzenia w życie wspomnianych środków zarządzania.

(8) Organy państw członkowskich powinny mieć możliwość monitorowania wyładunków w swoich portach. W tym celu statki rybackie powinny powiadamiać wcześniej wspomniane organy o zamiarze dokonania wyładunku w ich portach.

(9) Informacje zawarte w dziennikach połowowych statków rybackich należy sprawdzać podczas wyładunku. Należy zatem wymagać od osób uczestniczących w wyładunkach i wprowadzaniu ryb i produktów rybołówstwa do obrotu, aby deklarowały ilości wyładowane, przeładowane, oferowane do sprzedaży lub zakupione.

(10) W odniesieniu do małych statków rybackich, których długość nie przekracza 10 metrów, obowiązek prowadzenia przez nie dziennika połowowego lub wypełniania deklaracji stanowiłby obciążenie niewspółmierne do ich zdolności połowowej. W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu kontroli tego rodzaju statków rybackich państwa członkowskie muszą monitorować ich działalność wprowadzając w życie plan kontroli wyrywkowych.

(11) W celu zapewnienia zgodności ze wspólnotowymi środkami związanymi z handlem i ochroną, należy podjąć odpowiednie kroki, aby wszystkie produkty rybołówstwa przewożone we Wspólnocie posiadały obowiązkowo dokument przewozowy informujący o ich charakterze, pochodzeniu i masie.

(12) Państwa członkowskie powinny monitorować działalność swoich statków w granicach wód Wspólnoty i poza nimi. Aby ułatwić skuteczne monitorowanie, kapitanowie wspólnotowych statków rybackich muszą prowadzić dziennik połowowy oraz okazywać deklaracje wyładunkowe i przeładunkowe.

(13) Przeładunki na morzu nie podlegają właściwej kontroli państw bandery lub państw nadbrzeżnych, dlatego też stwarzają armatorom możliwość przewożenia nielegalnych połowów. W trosce o poprawę kontroli czynności przeładunkowe na wodach Wspólnoty powinny być dozwolone wyłącznie w wyznaczonych portach.

(14) W przypadkach gdy zarządzaniu TAC i kwotami towarzyszy system zarządzania nakładem połowowym, należy wprowadzić w życie środki zapewniające właściwe wdrożenie tego systemu.

(15) W celu ustanowienia kompleksowego systemu kontroli należy objąć nim cały łańcuch produkcji i wprowadzania do obrotu. Powinien on zawierać spójny system identyfikowalności zastępujący przepisy zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności[10] oraz dysponować wzmocnioną kontrolą organizacji producentów. Powinien również chronić interesy konsumentów, dostarczając im, na każdym etapie wprowadzania do obrotu, informacje o przeznaczeniu handlowym, metodzie produkcji i obszarze połowowym, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2065/2001 z dnia 22 października 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w zakresie informowania konsumentów o produktach rybołówstwa i akwakultury[11]. Powinien również zapewniać monitorowanie organizacji producentów zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2508/2000 z dnia 15 listopada 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do programów operacyjnych w sektorze rybołówstwa[12].

(16) Uwzględniając wymogi w zakresie zdolności połowowej wspólnotowej floty rybackiej określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, w rozporządzeniu Rady (WE) nr 639/2004 z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie zarządzania flotami rybackimi zarejestrowanymi w regionach peryferyjnych Wspólnoty[13], w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1438/2003 z dnia 12 sierpnia 2003 r. ustanawiającym przepisy wykonawcze do polityki dotyczącej floty wspólnotowej, określonej w rozdziale III rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002[14], oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2104/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r. dotyczącym szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 639/2004 w sprawie zarządzania flotami rybackimi zarejestrowanymi w regionach peryferyjnych[15], należy wprowadzić instrumenty kontroli zdolności połowowej floty obejmujące monitorowanie mocy silnika oraz stosowania narzędzi połowowych.

(17) W odniesieniu do planów wieloletnich, morskich obszarów chronionych i odrzutów należy stosować jasne, dopasowane do sytuacji szczególne środki kontroli w ramach specjalnego systemu. Należy jaśniej określić procedurę ogłaszania doraźnego zamykania łowisk i jego odwoływania.

(18) Należy wprowadzić nowe wspólne podejście do kontroli, obejmujące kompleksowe monitorowanie połowów, mające na celu zapewnienie równych warunków konkurencji w sektorze gospodarki rybnej, uwzględniających różnice występujące wśród różnych segmentów floty; w tym celu należy ustalić wspólne kryteria realizacji kontroli rybołówstwa, w szczególności jednolite i skoordynowane procedury inspekcji na morzu, na lądzie i w obrębie całego łańcucha rynkowego. W ramach nowego podejścia należy jasno określić odpowiednie kompetencje państw członkowskich, Komisji i Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa.

(19) Działania i metody kontroli muszą opierać się na zarządzaniu ryzykiem, stosującym w kompleksowy i systematyczny sposób procedury kontroli krzyżowych.

(20) W celu spójnego i skutecznego ścigania przypadków naruszenia przepisów należy stworzyć możliwość korzystania ze sprawozdań z inspekcji i nadzoru, sporządzanych przez inspektorów Komisji, inspektorów Wspólnoty i urzędników państw członkowskich, w ten sam sposób, w jaki korzysta się ze sprawozdań krajowych.

(21) Współpraca i koordynacja pomiędzy państwami członkowskimi, z Komisją i Wspólnotową Agencją Kontroli Rybołówstwa powinny zostać wzmocnione w celu wspierania przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności poprzez wymianę krajowych inspektorów oraz rozszerzanie roli i uprawnień inspektorów Komisji.

(22) Dane pochodzące z systemu monitorowania statków stanowią cenne źródło informacji dla opinii naukowych. Szczegółowe i sumaryczne dane muszą być zatem udostępniane użytkownikowi końcowemu określonemu w art. 2 lit. i) rozporządzenia Rady (WE) nr 199/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowych ram gromadzenia danych, zarządzania nimi i ich wykorzystywania w sektorze rybołówstwa oraz w sprawie wspierania doradztwa naukowego w zakresie wspólnej polityki rybołówstwa[16].

(23) Należy w pełni wykorzystywać nowoczesne techniki, ponieważ dają one możliwość skutecznego monitorowania i przeprowadzania szybko i tanio systematycznych i automatycznych kontroli krzyżowych oraz ułatwiają procedury administracyjne, zarówno organom krajowym jak i podmiotom gospodarczym, co pozwala w stosownym czasie przeprowadzać analizę ryzyka i ogólną ocenę wszystkich istotnych informacji dotyczących kontroli. System kontroli powinien zatem pozwalać państwom członkowskim na łączenie różnorodnych instrumentów kontroli w celu zapewnienia jak najbardziej skutecznych metod kontroli.

(24) Należy stworzyć zintegrowaną sieć nadzoru morskiego, łączącą nadzór, monitorowanie, systemy identyfikacji i wykrywania stosowane na potrzeby ochrony morza i bezpieczeństwa morskiego, ochrony środowiska morskiego, kontroli rybołówstwa, kontroli granicznej, ogólnego egzekwowania prawa i ułatwień w handlu. Sieć taka musi być zdolna do udostępniania w trybie ciągłym informacji dotyczących działalności w sektorze morskim w celu wspierania szybkiego procesu decyzyjnego. To z kolei pozwoliłoby organom publicznym prowadzącym działania nadzorcze świadczyć skuteczniejsze i bardziej ekonomiczne usługi. W tym celu dane pochodzące z systemów automatycznej identyfikacji, systemu monitorowania statków, o którym mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2244/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy dotyczące satelitarnych systemów monitorowania statków[17] oraz z systemu wykrywania statków, zebrane w ramach niniejszego rozporządzenia, powinny być przekazywane i wykorzystywane przez inne organy publiczne uczestniczące w działaniach nadzorczych wymienionych powyżej.

(25) Należy zniechęcać obywateli Wspólnoty do naruszania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa. Jako że działania podejmowane wskutek naruszania tych przepisów różnią się znacznie w zależności od państwa członkowskiego, powoduje to dyskryminację i nierówne warunki konkurencji dla rybaków, a biorąc pod uwagę fakt, że brak skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji w niektórych państwach członkowskich zmniejsza skuteczność kontroli, należy wprowadzić jednolity system sankcji administracyjnych w połączeniu z systemem punktów karnych, aby stworzyć środek rzeczywiście odstraszający.

(26) Utrzymywanie się dużej liczby poważnych naruszeń przepisów wspólnej polityki rybołówstwa na wodach terytorialnych Wspólnoty lub przez wspólnotowe podmioty gospodarcze jest w znacznym stopniu skutkiem zbyt łagodnych wymiarów kar pieniężnych przewidzianych na mocy ustawodawstw państw członkowskich dotyczących poważnych naruszeń tych przepisów. Złą sytuację pogarsza dodatkowo duża różnorodność wymiarów kar w poszczególnych państwach członkowskich, która zachęca podmioty prowadzące nielegalną działalność do połowów na wodach lub na terytoriach państw członkowskich, w których wymiary kar są najłagodniejsze. Właściwe jest zatem ujednolicenie minimalnego i maksymalnego poziomu kar pieniężnych ustalonych dla poważnego naruszenia przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, z uwzględnieniem wartości produktów rybołówstwa uzyskanych w wyniku popełnienia poważnego naruszenia, powtarzalności naruszenia i szkód wyrządzonych danym zasobom rybnym i środowisku morskiemu. Należy również ustalić natychmiastowe środki wykonawcze i środki uzupełniające.

(27) W celu osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa Komisja musi mieć możliwość podjęcia skutecznych środków naprawczych; dlatego należy rozszerzyć uprawnienia Komisji w zakresie zarządzania i jej możliwość podejmowania interwencji w sposób odpowiedni do poziomu zaistniałego naruszenia przepisów popełnionego przez państwo członkowskie. Komisja powinna posiadać uprawnienia do przeprowadzania inspekcji bez uprzedniej zapowiedzi oraz w sposób niezależny, tak aby sprawdzać działania kontrolne podejmowane przez właściwe organy państw członkowskich.

(28) Należy przewidzieć odpowiednie środki, które pozwolą zaradzić niemożności wypełniania przez niektóre państwa członkowskie obowiązków, jakie spoczywają na nich na mocy prawa wspólnotowego lub międzynarodowego jako na państwie bandery, państwie portu, państwie nadbrzeżnym lub państwie zbytu, oraz zapewnią podjęcie przez państwa członkowskie odpowiednich działań w celu zagwarantowania poszanowania przez statki rybackie lub obywateli przepisów WPRyb i kontroli; oznacza to, że w przypadkach nieprawidłowego wdrażania przepisów WPRyb przez państwa członkowskie, środki te przewidują możliwość zawieszenia lub zmniejszenia pomocy finansowej zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego[18] oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 861/2006 z dnia 22 maja 2006 r. ustanawiającym wspólnotowe środki finansowe na rzecz wdrażania wspólnej polityki rybołówstwa oraz w obszarze prawa morza[19].

(29) Należy przyznać Komisji uprawnienia do zamykania łowiska, jeżeli kwota danego państwa członkowskiego lub TAC zostały wyczerpane. Komisja musi również mieć prawo odliczenia kwot lub odmowy transferu kwot lub ich wymiany w celu zagwarantowania realizacji celów wspólnej polityki rybołówstwa przez państwa członkowskie.

(30) Komisja, lub wyznaczony przez nią organ, musi mieć możliwość bezpośredniego dostępu do danych dotyczących połowów należących do państw członkowskich, tak aby móc skontrolować, czy państwa te wypełniają swoje obowiązki, i interweniować w przypadku niespójności.

(31) Należy dostosować i poszerzyć kompetencje Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa, tak aby obejmowały one przeprowadzanie audytów, inspekcji krajowych systemów kontroli, organizację współpracy operacyjnej, pomoc państwom członkowskim oraz możliwość powołania jednostek kryzysowych, w przypadkach kiedy stwierdzono poważne zagrożenie dla wspólnej polityki rybołówstwa.

(32) Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na stosowanie krajowych przepisów dotyczących kontroli, które, wchodząc w zakres regulacji niniejszego rozporządzenia, wykraczają jednocześnie poza minimalny zakres jego przepisów, pod warunkiem jednak, że takie przepisy krajowe są zgodne z prawem Wspólnoty.

(33) Jako że rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008 r. ustanawiające wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania[20], narzuca państwom członkowskim obowiązek podejmowania odpowiednich środków w celu zapewnienia skuteczności zwalczania połowów NNN i działań pokrewnych oraz ponieważ rozporządzenie Rady (WE) nr …/2008 z dnia xx xx xx w sprawie upoważnień do prowadzenia działalności połowowej przez wspólnotowe statki rybackie poza wodami terytorialnymi Wspólnoty oraz wstępu statków krajów trzecich na wody terytorialne Wspólnoty[21] ustanawia przepisy w zakresie upoważnień dla wspólnotowych statków rybackich do prowadzenia działalności połowowej poza wodami terytorialnymi Wspólnoty oraz upoważnień dla statków krajów trzecich do wstępu na wody terytorialne Wspólnoty, niniejsze rozporządzenie powinno uzupełniać wspomniane rozporządzenia i zagwarantować brak dyskryminacji pomiędzy obywatelami Wspólnoty i obywatelami krajów trzecich.

(34) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[22]. Wszystkie środki przyjęte przez Komisję w celu wykonania niniejszego rozporządzenia będą zgodne z zasadą proporcjonalności.

(35) Niemniej decyzja w sprawie konieczności stosowania elektronicznych urządzeń do monitorowania i narzędzi do identyfikacji, takich jak analiza genetyczna czy inne techniki kontroli rybołówstwa, należy do Rady. Jako że takie techniki pociągają za sobą koszty dla krajowych organów kontroli i zainteresowanego sektora, właściwe jest, aby Rada zastrzegła sobie prawo dysponowania bezpośrednio uprawnieniami wykonawczymi w szczególnych przypadkach. W związku z tym, że to Rada podejmuje decyzję o wprowadzeniu planów wieloletnich, Rada powinna również ustalać w tym kontekście próg stosowany dla żywej wagi gatunków objętych takimi planami wieloletnimi, powyżej którego statek będzie musiał wyładować swoje połowy w wyznaczonym porcie. Jako że Rada przyjmuje rozporządzenie w sprawie rocznych TAC i kwot, Rada powinna również ustalać w tym kontekście poziom progowy przyłowu na potrzeby ogłaszania doraźnego zamykania łowisk.

(36) Należy zapewnić poufność danych zgromadzonych i wymienionych w ramach niniejszego rozporządzenia. Takie dane stanowią niekiedy dane osobowe w rozumieniu dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych oraz rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych. Jasne reguły przetwarzania danych osobowych są niezbędne w trosce o zachowanie pewności i przejrzystości prawnej oraz ze względu na ochronę praw podstawowych, w szczególności prawa do ochrony życia prywatnego osób fizycznych.

(37) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych ma za zadanie ochronę swobodnego przepływu danych osobowych na rynku wewnętrznym. Dyrektywa ta ma zastosowanie do działań związanych z przetwarzaniem danych osobowych podejmowanych przez państwa członkowskie w zastosowaniu niniejszego rozporządzenia.

(38) Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych zarządza przetwarzaniem danych osobowych przez Komisję w zastosowaniu niniejszego rozporządzenia.

(39) Zgodnie z zasadą proporcjonalności stworzenie kompleksowego i jednolitego systemu kontroli jest konieczne i właściwe dla realizacji podstawowego celu polegającego na zapewnieniu skutecznego wdrożenia wspólnej polityki rybołówstwa. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia założonych celów zgodnie z art. 5 akapit trzeci Traktatu.

(40) W celu dostosowania prawodawstwa wspólnotowego do niniejszego rozporządzenia należy zmienić następujące rozporządzenia:

- Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. ;

- rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa[23];

- rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. ustanawiające środki odnowienia zasobów dorsza[24];

- rozporządzenie Komisji (WE) nr 811/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające środki dla odnowy zasobów morszczuka północnego[25];

- rozporządzenie Rady (WE) nr 2166/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. ustanawiające środki służące odnowieniu zasobów morszczuka nowozelandzkiego i homarca w Morzu Kantabryjskim i u zachodnich wybrzeży Półwyspu Iberyjskiego i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/98 w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich[26];

- rozporządzenie Rady (WE) nr 2115/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. wprowadzające program odbudowy zasobów halibuta grenlandzkiego w ramach Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku[27];

- rozporządzenie Rady (WE) nr 388/2006 z dnia 23 lutego 2006 r. ustanawiające wieloletni plan zrównoważonej eksploatacji zasobów soli w Zatoce Biskajskiej[28];

- rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2007 z dnia 7 maja 2007 r. ustanawiające wieloletni plan zrównoważonej eksploatacji zasobów soli w zachodniej części kanału La Manche[29];

- rozporządzenie Rady (WE) nr 676/2007 z dnia 11 czerwca 2007 r. ustanawiające wieloletni plan zarządzania połowami gładzicy i soli w Morzu Północnym[30];

- rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/2007 z dnia 18 września 2007 r. ustanawiające wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów, zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 779/97[31];

- rozporządzenie Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzające dodatkowe, ustalane z roku na rok, warunki zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami[32].

(41) Z uwagi na fakt, że niniejsze rozporządzenie ustanowi nowy, kompleksowy system kontroli, należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiające ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych.

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

TYTUŁ I PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1 Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotowy system kontroli, monitorowania, nadzoru, inspekcji i egzekwowania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (system zwany danej „wspólnotowym systemem kontroli”).

Artykuł 2 Zakres stosowania

Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wszelkiej działalności prowadzonej na terytorium państw członkowskich lub wodach Wspólnoty, lub przez statki rybackie Wspólnoty, lub, bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery, przez obywateli państw członkowskich, która jest związana z:

a) ochroną, zarządzaniem i eksploatacją żywych zasobów wodnych,

b) akwakulturą,

c) przetwórstwem, przewozem i wprowadzaniem do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury.

Artykuł 3 Związek z przepisami międzynarodowymi i przepisami krajowymi

1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla szczególnych postanowień zawartych w umowach o rybołówstwie, zawartych między Wspólnotą a krajami trzecimi lub w stosowanych w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) lub w ramach podobnych porozumień, których Wspólnota jest stroną umawiającą się lub współpracującym podmiotem niebędącym stroną.

2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez naruszania krajowych środków kontroli, które wykraczają poza zakres jego minimalnych wymogów, pod warunkiem, że są zgodne z prawem Wspólnoty oraz wspólną polityką rybołówstwa. Na wniosek Komisji państwa członkowskie powiadamiają o tych środkach kontroli.

Artykuł 4 Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się definicje rozporządzenia (WE) nr 2371/2002. Stosuje się również następujące definicje:

(1) „Działalność połowowa” oznacza poszukiwanie ryb, wystawianie, zarzucanie i wybieranie narzędzia połowowego, wciąganie połowu na statek, przeładunek, zatrzymywanie na statku, przetwarzanie na statku, przenoszenie i umieszczanie w sadzach ryb i produktów rybołówstwa;

(2) „Przepisy wspólnej polityki rybołówstwa” oznaczają prawodawstwo wspólnotowe dotyczące ochrony i eksploatacji żywych zasobów wodnych oraz zarządzania nimi, akwakultury, przetwórstwa, przewozu i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury;

(3) „Działania objęte przepisami wspólnej polityki rybołówstwa” oznaczają ochronę i eksploatację żywych zasobów wodnych oraz zarządzanie nimi, akwakulturę, przetwórstwo, przewóz i wprowadzanie do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury;

(4) „Kontrola” oznacza monitorowanie, nadzór, inspekcję i egzekwowanie przepisów;

(5) „Inspekcja” oznacza każdą przeprowadzoną przez inspektorów kontrolę na miejscu dotyczącą zgodności z obowiązującymi przepisami wspólnej polityki rybołówstwa i wpisaną do sprawozdania z inspekcji;

(6) „Urzędnik” oznacza osobę upoważnioną przez organ krajowy, Komisję lub Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa do przeprowadzania inspekcji;

(7) „Licencja połowowa” oznacza urzędowy dokument nadający jego właścicielowi prawo, zgodnie z określeniem wynikającym z przepisów krajowych, do wykorzystania określonej zdolności połowowej w celu przemysłowej eksploatacji żywych zasobów wodnych. Zawiera ona minimalne wymogi dotyczące identyfikacji, charakterystyki technicznej i wyposażenia wspólnotowego statku rybackiego;

(8) „Upoważnienie do połowów” oznacza upoważnienie do połowów wydane wspólnotowemu statkowi rybackiemu w uzupełnieniu jego licencji połowowej, pozwalające mu na prowadzenie działalności połowowej na wodach Wspólnoty ogólnie lub na prowadzenie szczególnego rodzaju działalności połowowej w określonych okresach, na określonym obszarze lub w odniesieniu do określonego rodzaju połowów przy spełnieniu szczególnych warunków;

(9) „System automatycznej identyfikacji” oznacza niezależny, stały system rozpowszechniania informacji dotyczących bezpieczeństwa morskiego i ruchu statków, który pozwala statkom na elektroniczną wymianę informacji dotyczących identyfikacji, pozycji, kursu i prędkości z innymi statkami znajdującymi się w pobliżu lub organami na lądzie;

(10) „Morski obszar chroniony” oznacza obszar wydzielony prawnie lub na mocy środka zatwierdzonego na poziomie międzynarodowym lub innego efektywnego środka mającego na celu ochronę części lub całości wydzielonego środowiska;

(11) „Ośrodek monitorowania rybołówstwa” oznacza centrum operacyjne utworzone przez państwo członkowskie bandery, posiadające zdolności techniczne do zdalnego monitorowania statków rybackich, gromadzenia, przechowywania i kontrolowania, zatwierdzania i dokonywania kontroli krzyżowych danych otrzymywanych z różnych systemów łączności oraz ich udostępniania, w stosownych przypadkach, służbom inspekcyjnym państwa bandery lub państwa nadbrzeżnego;

(12) „Przeładunek” oznacza rozładowanie części lub całości produktów rybołówstwa lub akwakultury ze statku rybackiego na inny statek rybacki;

(13) „Ryzyko” oznacza prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia, które mogłoby stanowić naruszenie przepisów wspólnej polityki rybołówstwa ;

(14) „Zarządzanie ryzykiem” oznacza systematyczną identyfikację ryzyka oraz wdrażanie wszystkich środków niezbędnych do ograniczenia występowania takiego ryzyka. Obejmuje to działania takie jak gromadzenie danych i informacji, analizę i ocenę ryzyka, przygotowywanie i podejmowanie działań, a także regularne monitorowanie i przegląd procesu oraz jego wyników, w oparciu o międzynarodowe, wspólnotowe i krajowe źródła i strategie;

(15) „Podmiot gospodarczy” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która prowadzi lub posiada przedsiębiorstwo wykonujące wszelką działalność związaną z jakimkolwiek etapem produkcji, przetwarzania, wprowadzania do obrotu, dystrybucji i sieci sprzedaży detalicznej produktów rybołówstwa lub akwakultury;

(16) „Partia” oznacza ilość produktów rybołówstwa danego gatunku, którą poddaje się takiemu samemu procesowi przygotowania i która może pochodzić z tego samego łowiska, z tego samego statku lub z tej samej działalności w zakresie akwakultury;

(17) „Przetwórstwo” oznacza proces przygotowywania określonej postaci produktu. W jego skład wchodzi czyszczenie, filetowanie, chłodzenie, pakowanie, puszkowanie, mrożenie, wędzenie, solenie, gotowanie, marynowanie, suszenie lub przygotowywanie ryb do wprowadzenia do obrotu w jakikolwiek inny sposób;

(18) „Handel detaliczny” oznacza obróbkę lub przetwarzanie produktów pochodzących z żywych zasobów wodnych i ich przechowywanie w punkcie sprzedaży lub w punkcie dostaw dla konsumenta końcowego; określenie to obejmuje terminale dystrybucyjne, działalność cateringową, stołówki zakładowe, catering instytucjonalny, restauracje i podobne działania związane z usługami żywnościowymi, sklepy, centra dystrybucji dla supermarketów i hurtownie;

(19) „Agencja” oznacza Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa, o której mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r.;

(20) „Zintegrowana sieć nadzoru morskiego” oznacza sieć łączącą systemy nadzoru, monitorowania, identyfikacji i wykrywania, stosowane na potrzeby ochrony morza i bezpieczeństwa morskiego oraz ochrony środowiska morskiego, kontroli rybołówstwa, kontroli granicznej, ułatwień w handlu i ogólnego egzekwowania prawa;

(21) „Dane z systemu monitorowania statków” oznaczają dane dotyczące identyfikacji statków rybackich, pozycji geograficznej, daty, godziny, kursu i prędkości, przekazywane przez satelitarne urządzenia lokacyjne zainstalowane na statkach rybackich do ośrodka monitorowania rybołówstwa państwa bandery;

(22) „Dane z systemu wykrywania statków ” oznaczają dane pochodzące ze zobrazowań teledetekcyjnych zgromadzonych przez ośrodki monitorowania rybołówstwa, które dostarczają ogólnego obrazu statków obecnych w danym obszarze morskim;

(23) „Plany wieloletnie” oznaczają plany odbudowy, o których mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, plany zarządzania, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, jak również inne przepisy wspólnotowe przyjęte na mocy art. 37 Traktatu WE ustanawiające szczegółowe środki zarządzania dla poszczególnych stad ryb na okres kilkuletni;

(24) „Państwo nadbrzeżne” oznacza państwo, którego zwierzchnictwu lub jurysdykcji podlegają wody lub porty, w obrębie których prowadzona jest działalność.

TYTUŁ IIZASADY OGÓLNE

Artykuł 5 Zasady ogólne

1. Państwa członkowskie kontrolują działalność prowadzoną przez osoby fizyczne lub prawne w ramach wspólnej polityki rybołówstwa na ich terytorium oraz na wodach podlegających ich zwierzchnictwu lub jurysdykcji, w szczególności połowy, przeładunki, umieszczanie ryb w sadzach lub urządzeniach akwakultury, w tym urządzeniach do tuczenia, wyładunek, wywóz, przewóz, wprowadzanie do obrotu i przechowywanie produktów rybołówstwa.

2. Państwa członkowskie kontrolują również dostęp do wód i zasobów oraz działalność prowadzoną poza wodami wspólnotowymi przez wspólnotowe statki rybackie pływające pod ich banderą oraz, bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery, przez swoich obywateli.

3. Państwa członkowskie przyjmują odpowiednie środki, rozdzielają wystarczające zasoby finansowe, ludzkie i techniczne oraz tworzą struktury administracyjne i techniczne niezbędne do zapewnienia inspekcji, monitorowania, nadzoru i egzekwowania przepisów w odniesieniu do działalności prowadzonej w ramach wspólnej polityki rybołówstwa. Państwa członkowskie udostępniają swoim właściwym organom i urzędnikom wszelkie odpowiednie środki do wykonywania przez nich zadań.

4. Każde państwo członkowskie zapewnia, aby kontrola, inspekcja, monitorowanie, nadzór i egzekwowanie przepisów były przeprowadzane w sposób niedyskryminacyjny w odniesieniu do sektorów, statków lub osób wybranych do inspekcji, oraz na podstawie zarządzania ryzykiem.

5. W każdym państwie członkowskim jeden organ zajmuje się koordynacją działalności kontrolnej wszystkich krajowych organów kontroli. Organ ten jest również odpowiedzialny za koordynację gromadzenia i weryfikacji informacji dotyczących działalności połowowej oraz za składanie sprawozdań i współpracę z Komisją, innymi państwami członkowskimi i krajami trzecimi.

6. Płatności wkładów ze strony Europejskiego Funduszu Rybackiego zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1198/2006 oraz wspólnotowych wkładów finansowych na rzecz środków, o których mowa w art. 8 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 861/2006, dokonuje się z zastrzeżeniem wypełniania przez państwa członkowskie ich obowiązku w zakresie przestrzegania i egzekwowania przepisów dotyczących ochrony, kontroli, inspekcji i egzekwowania przepisów w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, związanych z finansowanymi środkami lub mających wpływ na ich skuteczność, oraz zapewnienia w tym celu funkcjonowania i utrzymania sprawnego systemu inspekcji, monitorowania, nadzoru i egzekwowania.

7. Zgodnie ze swoimi kompetencjami Komisja i państwa członkowskie zapewniają realizację celów niniejszego rozporządzenia w zakresie zarządzania i kontroli pomocy finansowej Wspólnoty.

TYTUŁ IIIOGÓLNE WARUNKI DOSTĘPU DO WÓD I ZASOBÓW

Artykuł 6 Licencja połowowa

1. Wspólnotowy statek rybacki może być wykorzystywany do przemysłowej eksploatacji żywych zasobów wodnych tylko pod warunkiem posiadania ważnej licencji połowowej.

2. W odniesieniu do wspólnotowych statków rybackich państwo członkowskie wydaje licencje połowowe i zarządza nimi. Państwo członkowskie zapewnia, aby informacje zawarte w licencji połowowej były dokładne i zgodne z informacjami zawartymi w rejestrze wspólnotowej floty rybackiej, o którym mowa w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.

3. Państwo członkowskie bandery zawiesza czasowo licencję połowową danego statku, który został czasowo unieruchomiony decyzją wydaną przez to państwo członkowskie, które zawiesiło jego upoważnienie do połowów zgodnie z art. 45 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1005/2008.

4. Państwo członkowskie bandery wycofuje na stałe licencję połowową statku, w stosunku do którego stosowany jest środek dostosowywania zdolności połowowej, o którym mowa w art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 lub którego upoważnienie do połowów zostało wycofane zgodnie z art. 45 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1005/2008.

Artykuł 7 Upoważnienie do połowów

1. Wspólnotowy statek rybacki działający na wodach Wspólnoty jest upoważniony do prowadzenia działalności połowowej tylko wtedy, gdy posiada ważne upoważnienie do połowów wydane przez właściwe organy swojego państwa członkowskiego bandery. Wspólnotowy statek rybacki działający na wodach Wspólnoty jest upoważniony do prowadzenia szczególnego rodzaju działalności połowowej tylko wtedy, gdy jest ona wskazana na jego ważnym upoważnieniu do połowów, jeżeli łowiska lub obszary połowowe są objęte:

a) systemem zarządzania nakładem połowowym;

b) planem wieloletnim;

c) morskim obszarem chronionym;

d) programem stopniowego zmniejszania odrzutów;

e) zwiadem rybackim;

f) działalnością połowową z użyciem dennych narzędzi połowowych w obszarach niepodlegających regionalnym organizacjom ds. zarządzania rybołówstwem;

g) innymi przypadkami określonymi w prawodawstwie wspólnotowym.

2. W przypadku gdy państwo członkowskie posiada szczególny system krajowy upoważnień do połowów, wysyła Komisji, na jej wezwanie, streszczenie informacji zawartych we wnioskach o przyznanie upoważnienia oraz związane z nimi całkowite dane liczbowe dotyczące nakładu połowowego.

3. W przypadku gdy państwo członkowskie bandery przyjęło przepisy krajowe w formie krajowego systemu upoważnień do połowów, w celu rozdzielenia posiadanych uprawnień do połowów pomiędzy poszczególne statki, przesyła Komisji, na jej wezwanie, informacje o statkach upoważnionych do prowadzenia działalności połowowej na danym łowisku.

4. Upoważnienia do połowów nie wydaje się, jeżeli dany statek nie posiada licencji połowowej przyznanej zgodnie z art. 6 lub jeżeli licencja ta została zawieszona lub wycofana. Upoważnienie do połowów staje się automatycznie nieważne, w przypadku gdy licencja połowowa wydana dla danego statku została wycofana na stałe. Zostaje ono zawieszone, jeśli licencja została czasowo zawieszona.

5. Format i procedury dotyczące wydawania licencji połowowych i upoważnień do połowów są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 111.

Artykuł 8 Oznakowanie narzędzi połowowych

1. Kapitan statku rybackiego przestrzega warunków i ograniczeń związanych z oznakowaniem i identyfikacją statków i ich narzędzi połowowych.

2. Szczegółowe przepisy dotyczące oznakowania i identyfikacji statków i narzędzi połowowych są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 111.

Artykuł 9 System monitorowania statków

1. Państwa członkowskie stosują satelitarny system monitorowania statków w celu skutecznego monitorowania działalności połowowej statków rybackich pływających pod ich banderą, bez względu na to, gdzie się one znajdują, i działalności połowowej wykonywanej na ich wodach. Państwa członkowskie zapewniają regularne monitorowanie dokładności tych danych i niezwłocznie reagują w przypadku, gdy okazuje się, iż dane są niedokładne.

2. Statek rybacki o długości całkowitej ponad 10 metrów ma zainstalowany na pokładzie w pełni działające urządzenie, pozwalające na jego automatyczne wykrywanie i identyfikację przez system monitorowania statków, dzięki przesyłaniu danych o pozycji w regularnych odstępach czasu. Umożliwia to również ośrodkowi monitorowania rybołówstwa państwa członkowskiego bandery identyfikację statku rybackiego. W odniesieniu do statków o długości całkowitej od ponad 10 metrów do 15 metrów niniejszy ustęp stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.

3. W przypadku gdy statek rybacki znajduje się na wodach innego państwa członkowskiego, państwo członkowskie bandery udostępnia dane z systemu monitorowania statków dotyczące tego statku, w drodze automatycznego przekazywania danych do ośrodka monitorowania rybołówstwa państw nadbrzeżnych. Dane z systemu monitorowania statków są również udostępniane na wezwanie państwa członkowskiego, w którego portach statek rybacki wyładuje prawdopodobnie swoje połowy lub na wodach którego statek rybacki będzie prawdopodobnie kontynuował swoją działalność połowową.

4. Jeżeli statek rybacki działa na wodach kraju trzeciego lub na pełnym morzu na obszarach, na których zasoby rybne są zarządzane przez organizację międzynarodową, oraz jeżeli umowa z tym krajem trzecim lub obowiązujące przepisy tej organizacji międzynarodowej tak stanowią, wspomniane dane są również udostępniane temu krajowi i tej organizacji międzynarodowej.

5. Państwa członkowskie udostępniają szczegółowe i sumaryczne dane użytkownikowi końcowemu określonemu w art. 2 lit. i) rozporządzenia Rady (WE) nr 199/2008[33] w celu wykorzystania ich w analizach naukowych zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 18 tego rozporządzenia.

6. Statki wspólnotowe o długości całkowitej do 15 metrów mogą być zwolnione z wymogu posiadania systemu monitorowania statków, jeżeli:

a) działają wyłącznie w obrębie wód terytorialnych państwa członkowskiego bandery lub

b) nie spędzają nigdy więcej niż 24 godziny na morzu, licząc od chwili wyjścia w morze do chwili powrotu do portu.

7. Statki rybackie kraju trzeciego działające na wodach Wspólnoty posiadają zainstalowane na pokładzie w pełni działające urządzenie, pozwalające na jego automatyczne wykrywanie i identyfikację przez system monitorowania statków, dzięki przesyłaniu danych o pozycji w regularnych odstępach czasu, w ten sam sposób, jak robią to kapitanowie wspólnotowych statków rybackich.

8. Państwa członkowskie tworzą i prowadzą ośrodki monitorowania rybołówstwa, które monitorują działalność połowową i nakłady połowowe. FMC danego państwa członkowskiego monitorują statki rybackie pływające pod jego banderą, bez względu na to, gdzie prowadzą one działania lub na port, w którym przebywają, jak również wspólnotowe statki rybackie pływające pod banderą innych państw członkowskich oraz statki rybackie krajów trzecich, wobec których stosowany jest VMS, prowadzące działalność na wodach podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji przedmiotowego państwa członkowskiego.

9. Każde państwo członkowskie bandery wyznacza właściwe organy odpowiedzialne za FMC i podejmuje właściwe środki dla zagwarantowania, że jego FMC dysponują odpowiednimi zasobami ludzkimi i wyposażone są w sprzęt i oprogramowanie komputerowe pozwalające na automatyczne przetwarzanie danych i ich elektroniczne przesyłanie. Państwa członkowskie zapewniają ustanowienie procedur zabezpieczania i odzyskiwania danych w przypadku awarii systemu. Państwa członkowskie mogą prowadzić wspólny ośrodek monitorowania rybołówstwa.

10. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostają przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 111.

Artykuł 10 System automatycznej identyfikacji

1. Statek rybacki o długości całkowitej ponad 15 metrów posiada i zapewnia funkcjonowanie systemu automatycznej identyfikacji, który odpowiada normom ustalonym przez Międzynarodową Organizację Morską zgodnie z rozdziałem V prawidło 19 sekcja 2.4.5 konwencji SOLAS z 1974 r. w jej zaktualizowanej wersji.

2. Państwa członkowskie wykorzystują dane z systemu automatycznej identyfikacji dla celów kontroli krzyżowych z innymi dostępnymi danymi zgodnie z art. 102 i 103. W tym celu państwa członkowskie gwarantują, aby dane z systemu automatycznej identyfikacji statków rybackich pływających pod ich banderą były dostępne dla krajowych organów kontroli rybołówstwa. Państwa członkowskie zapewniają regularne monitorowanie dokładności tych danych i niezwłocznie reagują w przypadku, gdy okazuje się, iż dane są niedokładne.

Artykuł 11 System wykrywania statków

1. Państwa członkowskie stosują system wykrywania statków pozwalający im na uzgodnienie pozycji pochodzących z zobrazowań teledetekcyjnych wysłanych na ziemię przez satelity lub inne równoważne systemy z danymi otrzymanymi z systemu monitorowania statków lub systemu automatycznej identyfikacji, aby ocenić obecność statków rybackich w danym obszarze. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich ośrodki monitorowania rybołówstwa posiadały możliwości techniczne w zakresie stosowania systemu wykrywania statków.

2. Komisja może zażądać, aby dane państwo członkowskie stosowało system wykrywania statków dla określonego łowiska i w określonym czasie.

Artykuł 12 Przekazywanie danych na potrzeby nadzoru

Dane z systemu monitorowania statków, systemu automatycznej identyfikacji oraz systemu wykrywania statków zebrane w ramach niniejszego rozporządzenia mogą być przekazywane agencjom Komisji i innym organom publicznym państwa członkowskiego uczestniczącym w działaniach nadzorczych do celów ochrony morza i bezpieczeństwa morskiego, kontroli granicznej, ochrony środowiska morskiego i ogólnego egzekwowania prawa.

Artykuł 13 Nowe techniki

1. Na mocy art. 37 Traktatu Rada może decydować o konieczności stosowania elektronicznych urządzeń do monitorowania i narzędzi identyfikacji, takich jak analiza genetyczna. W celu oceny techniki, która ma być stosowana, państwa członkowskie, we współpracy z Komisją lub wyznaczonym organem, przeprowadzą przed dniem 1 czerwca 2013 r. projekty pilotażowe w zakresie narzędzi do identyfikacji, takich jak analiza genetyczna.

2. Na mocy art. 37 Traktatu Rada decyduje o wprowadzeniu innych nowych technik kontroli rybołówstwa, w przypadku gdy pozwalają one w sposób ekonomiczny poprawić przestrzeganie przepisów wspólnej polityki rybołówstwa.

TYTUŁ IVMONITOROWANIE POŁOWÓW

Rozdział IMonitorowanie wykorzystania uprawnień do połowów

Sekcja 1 POSTANOWIENIA OGÓLNE

ARTYKUł 14 Dziennik połowowy

1. Bez uszczerbku dla przepisów szczegółowych, kapitanowie statków wspólnotowych o długości całkowitej ponad 10 metrów prowadzą dziennik połowowy wskazujący w szczególności wszystkie ilości powyżej 15 kg ekwiwalentu żywej wagi dla każdego gatunku poławianego i zatrzymanego na statku, datę i odpowiedni obszar geograficzny z odniesieniem do podobszaru i rejonu lub podrejonu, lub, tam gdzie ma to zastosowanie, statystyczny prostokąt, w którym stosuje się limity połowowe zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym, w odniesieniu do wspomnianych połowów oraz rodzaj stosowanego narzędzia połowowego. Odrzucone do morza ilości każdego gatunku są również wpisywane do dziennika połowowego. Kapitan odpowiada za dokładność danych wpisanych do dziennika połowowego.

2. Na łowiskach podlegających systemowi zarządzania nakładem połowowym kapitanowie wspólnotowych statków rybackich zapisują i podliczają w swoich dziennikach połowowych czas spędzony na danym obszarze w następujący sposób:

a) w odniesieniu do ciągnionych narzędzi połowowych:

(i) wejście do portu i wyjście z portu;

(ii) każde wejście na obszary morskie i wyjście z nich, w przypadku gdy mają zastosowanie szczegółowe przepisy w sprawie dostępu do wód i zasobów;

(iii) połowy zatrzymane na statku w podziale na gatunki w kg żywej wagi w chwili wyjścia z tego obszaru lub w chwili wejścia do portu znajdującego się na tym obszarze.

b) w odniesieniu do biernych narzędzi połowowych:

(i) wejście do portu i wyjście z portu;

(ii) każde wejście na obszary morskie i wyjście z nich, w przypadku gdy mają zastosowanie szczegółowe przepisy w sprawie dostępu do wód i zasobów;

(iii) datę i godzinę zarzucania lub ponownego wystawiania biernych narzędzi połowowych na danym obszarze;

(iv) datę i godzinę zakończenia działań połowowych prowadzonych przy użyciu biernych narzędzi połowowych;

(v) połowy zatrzymane na statku w podziale na gatunki w kg żywej wagi w chwili wyjścia z tego obszaru lub w chwili wejścia do portu znajdującego się na tym obszarze.

3. Dopuszczalny margines tolerancji w wartościach szacunkowych zapisanych w dzienniku połowowym, dotyczących wyrażonych w kg ilości ryb zatrzymanych na statku, wynosi 5 %.

4. W celu przeliczenia zatrzymanych lub przetworzonych ryb na żywą wagę ryb kapitanowie wspólnotowych statków rybackich stosują współczynnik przeliczeniowy ustalony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 111.

5. Kapitanowie statków rybackich krajów trzecich działających na wodach Wspólnoty zapisują informacje, o których mowa w niniejszym artykule, w ten sam sposób, co kapitanowie wspólnotowych statków rybackich.

6. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostają przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 111.

Artykuł 15 Zapis elektroniczny i przekazywanie danych z dziennika połowowego

1. Kapitanowie wspólnotowych rybackich statków o długości całkowitej ponad 10 metrów zapisują w formie elektronicznej informacje dotyczące połowów zarejestrowane w dzienniku połowowym i co najmniej raz dziennie przesyłają je drogą elektroniczną właściwemu organowi państwa członkowskiego bandery.

2. Ustęp 1 stosuje się do wspólnotowych statków rybackich o długości całkowitej od ponad 15 do 24 metrów – począwszy od dnia 1 lipca 2011 r., a do wspólnotowych statków rybackich o długości całkowitej od ponad 10 do 15 metrów – począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r. Statki wspólnotowe o długości całkowitej do 15 metrów mogą być zwolnione z wymogów ustępu 1, jeżeli:

a) działają wyłącznie w obrębie wód terytorialnych państwa członkowskiego bandery lub

b) nie spędzają nigdy więcej niż 24 godziny na morzu, licząc od chwili wyjścia w morze do chwili powrotu do portu.

Artykuł 16 Statki zwolnione z wymogów związanych z dziennikiem połowowym

1. Każde państwo członkowskie monitoruje, na zasadzie kontroli wyrywkowej, działalność połowową statków rybackich zwolnionych z wymogów wyszczególnionych w art. 14, w celu zapewnienia przestrzegania przez te statki przepisów wspólnej polityki rybołówstwa.

2. W tym celu państwo członkowskie opracowuje plan kontroli wyrywkowych opierający się na metodyce przyjętej przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 111, i przekazuje go Komisji co roku przed dniem 31 stycznia, wskazując metody zastosowane przy opracowywaniu tego planu. Plany kontroli wyrywkowej są, w miarę możliwości, stabilne w czasie i ujednolicone w obrębie regionu.

Artykuł 17 Uprzednie powiadomienie

1. Bez uszczerbku dla przepisów szczegółowych zawartych w planach wieloletnich kapitanowie wspólnotowych statków rybackich bądź ich przedstawiciele przekazują właściwym organom państwa członkowskiego, z którego portów pragną korzystać, najpóźniej na 4 godziny przed przewidywaną godziną wejścia do portu, chyba że właściwe organy udzieliły zezwolenia na wcześniejsze wejście do portu, następujące informacje:

a) identyfikację statku;

b) nazwę wyznaczonego portu przeznaczenia oraz cel przybycia, taki jak wyładunek, przeładunek, dostęp do usług;

c) upoważnienie do połowów lub, w stosownych przypadkach, upoważnienie do pomocy przy działaniach połowowych lub do przeładunku produktów rybołówstwa;

d) daty rejsu połowowego oraz obszary, na których dokonywano połowów;

e) przewidywaną datę i godzinę przybycia do portu;

f) dla każdego gatunku - ilości zatrzymane na statku, w tym działania połowowe o wyniku zerowym;

g) dla każdego gatunku - ilości, które będą podlegać wyładunkowi lub przeładunkowi.

2. Kapitan wspólnotowego statku rybackiego lub jego przedstawiciel, który w formie elektronicznej dokonuje zapisu informacji z dziennika połowowego zgodnie z art. 15, przekazuje uprzednio, drogą elektroniczną, powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, właściwemu organowi państwa członkowskiego bandery. Informacje z dziennika połowowego, o których mowa w art. 14 oraz uprzednie powiadomienie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą zostać wysłane w ramach jednego przekazu, pod warunkiem że przekaz ten zawiera wszystkie informacje wymagane dla dziennika połowowego i powiadomienia.

3. W przypadku gdy wspólnotowy statek rybacki zamierza wejść do portu w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie bandery, oraz gdy przesłał drogą elektroniczną uprzednie powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, właściwe organy państwa członkowskiego bandery niezwłocznie po otrzymaniu uprzedniego powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, przekazują je drogą elektroniczną właściwym organom nadbrzeżnego państwa członkowskiego.

4. Zgodnie z procedurą określoną w art. 111 Komisja może zwolnić niektóre kategorie statków rybackich z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, na czas określony z możliwością przedłużenia lub przewidzieć inny termin na powiadomienie z uwzględnieniem, między innymi, rodzaju produktów rybołówstwa oraz odległości pomiędzy łowiskami, miejscami wyładunku i portami, w których dane statki są zarejestrowane.

Artykuł 18 Przeładunek

Zabrania się przeładunków na morzu na wodach Wspólnoty. Są one dozwolone w portach państw członkowskich wyznaczonych do tego celu jedynie za zezwoleniem oraz przy spełnieniu warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 19 Deklaracja przeładunkowa

1. Kapitanowie lub ich przedstawiciele, zarówno statku przeładowującego jak i statku odbierającego, przedkładają deklarację przeładunkową, najwcześniej kiedy to możliwe i nie później niż 24 godziny po przeładunku,

a) swemu państwu członkowskiemu bandery oraz

b) jeżeli przeładunek ma miejsce w porcie innego państwa członkowskiego – właściwym organom odnośnego państwa członkowskiego portu.

2. Składanie deklaracji przeładunkowej odbywa się w miarę możliwości drogą elektroniczną. Jeżeli składanie odbywa się drogą elektroniczną, deklarację przeładunkową przedkłada się tylko państwu członkowskiemu bandery, nawet jeśli przeładunek ma miejsce w porcie innego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie bandery, niezwłocznie po otrzymaniu deklaracji przeładunkowych, przekazuje je do odnośnego państwa członkowskiego portu.

3. Deklaracje przeładunkowe wskazują ilości produktów rybołówstwa, w podziale na gatunki, które zostały przeładowane, datę i miejsce każdego połowu, nazwy zaangażowanych w przeładunek statków oraz porty przeładunku i przeznaczenia. Kapitanowie obydwu zaangażowanych w przeładunek statków ponoszą odpowiedzialność za prawidłowość takich deklaracji.

4. Zgodnie z procedurą określoną w art. 111 Komisja może zwolnić niektóre kategorie statków rybackich z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, na czas określony z możliwością przedłużenia lub przewidzieć inny termin na powiadomienie z uwzględnieniem, między innymi, rodzaju produktów rybołówstwa oraz odległości pomiędzy łowiskami, miejscami wyładunku i portami, w których dane statki są zarejestrowane.

5. Procedury i formularze dotyczące przeładunku są określane zgodnie z procedurą określoną w art. 111.

Artykuł 20 Zezwolenie na wyładunek i przeładunek

1. Wspólnotowe statki rybackie otrzymują zezwolenie na wyładunek lub przeładunek wyłącznie pod warunkiem, że informacje, o których mowa w art. 17, są wyczerpujące

2. Nie można rozpocząć wyładunku, zanim właściwe organy danego państwa członkowskiego nie wydadzą zezwolenia.

3. Udzielenie zezwolenia na rozpoczęcie wyładunku lub przeładunku w porcie jest uzależnione od weryfikacji przedstawionych informacji zgodnie z przepisami ust. 1 i, w stosownych przypadkach, od ukończenia inspekcji.

4. Udzielając zezwolenia na wyładunek właściwe organy przydzielają wyładunkowi niepowtarzalny numer wyładunkowy (ULN) i informują o nim kapitana statku. Jeżeli wyładunek ulega przerwaniu, przed ponownym rozpoczęciem wyładunku wymagane jest uzyskanie pozwolenia.

Artykuł 21 Deklaracja wyładunkowa

1. Kapitan ponosi odpowiedzialność za prawidłowość danych zawartych w deklaracji wyładunkowej, zawierającej dane określające, co najmniej, wyładowaną ilość każdego gatunku, o którym mowa w art. 14, oraz obszar i datę połowu tych gatunków.

2. Bez uszczerbku dla przepisów szczegółowych zawartych w planach wieloletnich, kapitanowie bądź przedstawiciele wspólnotowych statków rybackich o długości całkowitej ponad 10 metrów przekazują drogą elektroniczną właściwym organom państwa członkowskiego bandery dane zawarte w deklaracji wyładunkowej najpóźniej 2 godziny po zakończeniu wyładunku.

3. W przypadku gdy statek rybacki Wspólnoty dokonuje wyładunku połowu w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie bandery, właściwe organy państwa członkowskiego bandery niezwłocznie po otrzymaniu danych z deklaracji wyładunkowej przekazują je drogą elektroniczną właściwym organom państwa członkowskiego, w którym dokonano wyładunku połowu.

4. Ustęp 2 stosuje się do wspólnotowych statków rybackich o długości całkowitej od ponad 15 do 24 metrów – począwszy od dnia 1 lipca 2011 r., a do wspólnotowych statków rybackich o długości całkowitej od ponad 10 do 15 metrów – począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r. Statki wspólnotowe o długości całkowitej do 15 metrów mogą być zwolnione ze stosowania przepisów ust. 2, jeżeli:

a) działają wyłącznie w obrębie wód terytorialnych państwa członkowskiego bandery lub

b) nie spędzają nigdy więcej niż 24 godziny na morzu, licząc od chwili wyjścia w morze do chwili powrotu do portu.

5. W odniesieniu do statków zwolnionych z wymogu określonego w ust. 2 kapitan lub jego przedstawiciel wypełniają deklarację wyładunkową w czasie wyładunku oraz wysyłają ją tak szybko jak to możliwe i nie później niż 24 godziny po wyładunku właściwym organom państwa członkowskiego, w którym dokonano wyładunku.

6. Procedury i formularze dotyczące deklaracji wyładunkowych są określane zgodnie z procedurą określoną w art. 111.

Artykuł 22 Statki zwolnione z wymogów związanych z deklaracją wyładunkową

1. Każde państwo członkowskie monitoruje, na zasadzie kontroli wyrywkowej, działalność połowową statków rybackich zwolnionych z wymogów związanych z wyładunkiem wyszczególnionych w art. 21 ust. 1 i 2, w celu zapewnienia przestrzegania przez te statki przepisów wspólnej polityki rybołówstwa.

2. W tym celu państwo członkowskie opracowuje plan kontroli wyrywkowych opierający się na metodyce przyjętej przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 111, i przekazuje go Komisji co roku przed dniem 31 stycznia, wskazując metody stosowane przy opracowywaniu tego planu. Plany kontroli wyrywkowej są, w miarę możliwości, stabilne w czasie i ujednolicone w obrębie regionu.

Sekcja 2 EWIDENCJA DANYCH I ICH WYMIANA PRZEZ PAńSTWA CZłONKOWSKIE

ARTYKUł 23 Zapis połowów i nakładu połowowego

1. Każde państwo członkowskie prowadzi zapis istotnych danych dotyczących uprawnień do połowów, o których mowa w niniejszym rozdziale, wyrażonych zarówno w złowionych ilościach, jak i w nakładzie połowowym, oraz zachowuje oryginały tych danych przez okres trzech lat lub dłużej, zgodnie z przepisami krajowymi.

2. Przed dniem 15 każdego miesiąca każde państwo członkowskie przekazuje za pomocą przekazu komputerowego Komisji lub wyznaczonemu przez nią organowi wszystkie zaktualizowane dane, o których mowa w ust. 1, zapisane w poprzednim miesiącu.

3. Wszelkie połowy ryb należących do stada lub grupy stad objętych kwotą połowową dokonywane przez wspólnotowe statki rybackie wlicza się do kwoty połowowej przysługującej państwu członkowskiemu bandery w odniesieniu do danego stada lub grupy stad, niezależnie od miejsca wyładunku.

Artykuł 24 Wymiana danych

1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 23 państwo członkowskie wyładunku przedstawia drogą elektroniczną, na wniosek innego państwa członkowskiego, dane dotyczące wyładunków, sprzedaży, przeładunków lub przewozu produktów rybołówstwa dokonywanych w jego portach lub na wodach podlegających jego zwierzchnictwu lub jurysdykcji przez statki rybackie pływające pod banderą państwa członkowskiego występującego o udzielenie informacji.

2. Informacje te zawierają co najmniej nazwę i oznakę rybacką danego statku, ilości ryb, w podziale na stado lub grupę stad, poddane przez ten statek wyładunkowi, sprzedaży lub przeładunkowi, jak również datę i miejsce wyładunku, sprzedaży, przeładunku lub przewozu. Powyższe informacje przekazuje się w terminie czterech dni roboczych następujących po dacie wniosku danego państwa członkowskiego, chyba że zainteresowane państwa członkowskie ustalą inaczej.

3. Równocześnie z przekazaniem tych informacji państwu członkowskiemu, pod którego banderą pływa statek, państwo członkowskie, w którym nastąpił wyładunek, sprzedaż, przeładunek lub przewóz, przekazuje Komisji na jej wezwanie te informacje drogą elektroniczną.

Artykuł 25 Dane dotyczące wyczerpania uprawnień do połowów

1. Państwo członkowskie informuje niezwłocznie Komisję, jeżeli stwierdzi, że:

a) można uznać, że połowy stada lub grupy stad objętych kwotą połowową dokonane przez statki rybackie pływające pod jego banderą wyczerpały 80 % przydziału kwoty lub

b) można uznać, że osiągnięto 80 % poziomu maksymalnego nakładu połowowego wyznaczonego dla obszaru połowowego i obowiązującego dla części lub wszystkich statków pływających pod jego banderą.

2. W takim przypadku państwo członkowskie przedstawia Komisji, na jej wniosek, bardziej szczegółowe informacje i przekazuje je z większą częstotliwością niż stanowi to art. 23.

Sekcja 3 ZAMYKANIE łOWISK

ARTYKUł 26 Zamykanie łowisk przez państwa członkowskie

1. Każde państwo członkowskie ustala termin począwszy od którego:

a) można uznać, że połowy stada lub grupy stad objętych kwotą połowową dokonane przez statki rybackie pływające pod jego banderą wyczerpały te kwotę;

b) można uznać, że osiągnięto poziom maksymalnego nakładu połowowego wyznaczonego dla obszaru połowowego i obowiązującego dla części lub wszystkich statków pływających pod jego banderą.

2. Od terminu określonego w ust. 1 zainteresowane państwo członkowskie zabrania połowów tego stada lub grupy stad przez statki pływające pod jego banderą, jak również zatrzymywania na statku, przeładunku i wyładunku ryb złowionych po tej dacie, oraz podejmuje decyzje w sprawie terminu, do którego zezwala się na przeładunki lub wyładunki, a także w sprawie terminu ostatecznych deklaracji połowowych.

3. Decyzja, o której mowa w ust. 2, jest podawana do wiadomości przez zainteresowane państwo członkowskie i niezwłocznie przekazywana Komisji i innym państwom członkowskim. Jest ona publikowana w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej. Począwszy od dnia, w którym dane państwo członkowskie podało do wiadomości decyzję, państwa członkowskie gwarantują, aby na ich wodach lub na ich terytorium nie miało miejsca zatrzymywanie na statku, wyładunek, umieszczanie w sadzach ani przeładunek odnośnych ryb przez statki pływające pod banderą danego państwa członkowskiego.

4. Komisja udostępnia państwom członkowskim drogą elektroniczną powiadomienia otrzymane na mocy niniejszego artykułu.

Artykuł 27 Zamykanie łowisk przez Komisję

1. Jeśli Komisja ustali, że państwo członkowskie nie wypełniło obowiązku przekazania miesięcznych danych dotyczących uprawnień do połowów zgodnie z art. 23 ust. 2, może sama wyznaczyć termin, z upływem którego można uznać, że 80 % uprawnień do połowów danego państwa członkowskiego zostało wyczerpanych, oraz może wyznaczyć przewidywany termin, z upływem którego można uznać, że uprawnienia do połowów zostały wyczerpane.

2. Na podstawie informacji określonych w art. 26 lub z własnej inicjatywy, jeżeli Komisja ustali, że uprawnienia do połowów przysługujące Wspólnocie lub danemu państwu członkowskiego można uznać za wyczerpane, powiadamia o tym zainteresowane państwa członkowskie i zakazuje prowadzenia działalności połowowej w odniesieniu do odnośnego obszaru, narzędzia połowowego, stada lub grupy stad lub floty biorącej udział w tej konkretnej działalności połowowej.

Artykuł 28 Środki naprawcze

1. Jeżeli Komisja wstrzymała połowy z uwagi na rzekome wyczerpanie uprawnień do połowów przysługujących państwu członkowskiemu, grupie państw członkowskich lub Wspólnocie i okaże się, że państwo członkowskie w rzeczywistości nie wyczerpało swoich uprawnień do połowów, stosuje się poniższe ustępy.

2. Jeśli szkoda poniesiona przez państwo członkowskie, któremu zakazano dokonywania połowów zanim wyczerpane zostały jego uprawnienia do połowów, nie została naprawiona, podjęte zostaną działania w celu naprawy spowodowanej szkody we właściwy sposób, zgodnie z procedurą określoną w art. 111. Działania te mogą wiązać się z dokonywaniem odliczeń od uprawnień do połowów państwa członkowskiego, które dokonało przełowienia; ilości odliczone w ten sposób zostaną przydzielone odpowiednio państwom członkowskim, których działalność połowowa została wstrzymana przed wyczerpaniem ich uprawnień do połowów.

3. Odliczeń i wynikających z nich przydziałów odliczonych ilości dokonuje się po uwzględnieniu, jako kwestii priorytetowej, gatunków i obszarów, dla których ustalone zostały uprawnienia do połowów. Można ich dokonać w roku, w którym wystąpiła szkoda lub w roku następnym lub latach następnych.

4. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności ustalania danych ilości, przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 111.

Rozdział IIMonitorowanie zarządzania flotą

Sekcja 1 ZDOLNOść POłOWOWA

ARTYKUł 29 Zdolność połowowa

1. Państwa członkowskie są odpowiedzialne za przeprowadzanie niezbędnych kontroli w celu zagwarantowania, że całkowita zdolność połowowa odpowiadająca wydanym przez państwo członkowskie licencjom połowowym, wyrażona w GT i kW, nie jest nigdy wyższa niż maksymalne poziomy zdolności połowowych dla tego państwa członkowskiego ustalone zgodnie z:

a) art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002,

b) rozporządzeniem Rady (WE) nr 639/2004 z dnia 30 marca 2004 r.[34],

c) rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1438/2003 z dnia 12 sierpnia 2003 r.[35]; oraz

d) rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2104/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r[36].

2. Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 111, w szczególności w zakresie:

a) rejestracji statków rybackich;

b) weryfikacji mocy silników statków rybackich;

c) weryfikacji pojemności statków rybackich;

d) weryfikacji rodzaju, numeru i cech charakterystycznych narzędzia połowowego.

3. Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję, w ramach sprawozdania określonego w art. 110, o stosowanych metodach kontroli, wraz z nazwami i adresami organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie weryfikacji, o których mowa w ust. 2.

Sekcja 2: MOC SILNIKÓW

ARTYKUł 30 Monitorowanie mocy silników

1. Zezwala się na połowy wyłącznie statkom rybackim wyposażonym w silniki, których moc nie przekracza mocy określonej w certyfikacie silnika.

2. Zabrania się manipulowania silnikiem mającego na celu zwiększenie jego mocy ponad maksymalną moc dozwoloną w certyfikacie silnika.

3. Zabrania się stosowania nowych silników lub wymiany silników, jeśli nie zostały oficjalnie zatwierdzone przez zainteresowane państwo członkowskie.

4. Państwa członkowskie gwarantują, że certyfikowana moc silników nie jest przekraczana. Państwa członkowskie informują Komisję, w ramach sprawozdania określonego w art. 110, o środkach kontroli podjętych w celu zagwarantowania, że moc silników nie jest przekraczana.

Artykuł 31 Certyfikacja mocy silników

1. Nowe silniki, zastępowanie silników i silniki zmodyfikowane technicznie są zatwierdzane oficjalnie przez organy państw członkowskich, jako niezdolne do osiągania większej mocy niż moc określona w certyfikacie silnika. Takie zatwierdzenie jest wydawane wyłącznie, jeżeli silnik nie jest zdolny do osiągania większej mocy niż moc określona w certyfikacie silnika.

2. Organy państw członkowskich mogą powierzyć certyfikację mocy silników towarzystwom klasyfikującym, fabrykom silników lub innym podmiotom gospodarczym posiadającym odpowiednią wiedzę niezbędną do badania technicznego mocy silników. Takie towarzystwa klasyfikujące, fabryki silników napędowych lub inne podmioty gospodarcze certyfikują silniki jako niezdolne do zwiększenia mocy określonej oficjalnie wyłącznie, jeżeli nie istnieje żadna możliwość zwiększenia osiągów silnika ponad moc określoną w certyfikacie silnika.

Artykuł 32 Kontrole krzyżowe mocy silnika

1. Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole krzyżowe mające na celu weryfikację zgodności mocy silnika z informacjami dostępnymi administracji na temat charakterystyki technicznej statku. W szczególności sprawdzają informacje zawarte w:

a) zapisach z systemu monitorowania statków;

b) dzienniku połowowym;

c) Międzynarodowym certyfikacie o zapobieganiu zanieczyszczaniu powietrza przez silnik (EIAPP) wydanym zgodnie z załącznikiem VI do konwencji MARPOL 73/78;

d) świadectwach klasy statku wydanych przez zatwierdzoną organizację dokonującą inspekcji i przeglądów na statkach w rozumieniu dyrektywy 94/57/WE;

e) protokole z prób morskich;

f) rejestrze floty rybackiej Wspólnoty oraz

g) każdym innym dokumencie dostarczającym istotnych informacji o mocy statku lub innych związanych z nią danych technicznych.

2. W przypadku gdy istnieje wskazanie, że moc silnika statku rybackiego jest większa niż moc określona w jego licencji połowowej, państwo członkowskie przeprowadza bezpośrednią kontrolę mocy silnika.

Rozdział III Monitorowanie planów wieloletnich

Artykuł 33 Przeładunki w porcie

Wspólnotowe statki rybackie prowadzące działalność połowową na łowiskach objętych wieloletnimi planami nie przenoszą swoich połowów na żaden inny statek lub pojazd bez uprzedniego ich wyładunku w celu zważenia w ośrodku aukcyjnym lub innym organie zatwierdzonym przez państwa członkowskie.

Artykuł 34 Wyznaczone porty

1. Rada może ustalić, przy zatwierdzaniu planu wieloletniego, próg stosowany dla żywej wagi gatunków objętych takimi planami wieloletnimi, powyżej którego statek będzie musiał wyładować swoje połowy w wyznaczonym porcie.

2. Jeżeli ilość ryb większa od ilości, o której mowa w ust. 1, ma zostać wyładowana, kapitan statku gwarantuje, aby taki wyładunek odbywał się tylko w wyznaczonym porcie we Wspólnocie. Jeżeli plan wieloletni jest stosowany w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem, wyładunek może mieć miejsce w porcie umawiającej się strony tej organizacji.

3. Każde państwo członkowskie wyznacza porty, w których mają miejsce wyładunki, o których mowa w ust. 2.

4. Aby port mógł zostać określony jako port wyznaczony, należy spełnić następujące warunki:

a) ograniczony czas wyładunków,

b) ograniczone miejsca wyładunków,

c) objęcie pełną inspekcją w czasie wyładunków wszystkich miejsc wyładunków,

d) średnia wyładowana ilość w podziale na masę gatunków objętych planem wieloletnim musi stanowić co najmniej 5 % całkowitych ilości wyładowanych w porcie. Okres odniesienia do obliczania takiej średniej obejmuje trzy wcześniejsze lata.

Artykuł 35 Oddzielne sztauowanie gatunków objętych planem odbudowy

1. Zabrania się zatrzymywać na wspólnotowym statku rybackim, w jakimkolwiek pojemniku, jakąkolwiek ilość gatunków objętych planem wieloletnim pomieszaną z innymi produktami rybołówstwa.

2. Pojemniki z gatunkami objętymi planem wieloletnim są stosownie oznaczone znakiem zawierającym kod FAO dla gatunków objętych planem wieloletnim oraz są sztauowane w ładowni w taki sposób, aby były oddzielone od innych pojemników.

Artykuł 36 Krajowe programy kontroli

1. Państwa członkowskie określają krajowe programy kontroli stosowane do każdego planu wieloletniego.

2. Państwa członkowskie ustalają szczególne wartości odniesienia dla inspekcji zgodnie z załącznikiem I. Takie wartości odniesienia są poddawane okresowemu przeglądowi, po przeprowadzeniu analizy otrzymanych wyników. Wartości odniesienia dla inspekcji są stopniowo udoskonalane do czasu osiągnięcia docelowych wartości odniesienia określonych w załączniku I.

Rozdział IV Monitorowanie środków technicznych

Sekcja 1 STOSOWANIE NARZęDZI POłOWOWYCH

ARTYKUł 37 Narzędzia połowowe

1. Każde narzędzie połowowe stosowane w połowach jest zgodne z opisem technicznym ustanowionym w przepisach wspólnej polityki rybołówstwa dotyczących danego rodzaju połowów.

2. W połowach, dla których dopuszcza się posiadanie więcej niż dwóch rodzajów narzędzi połowowych na statku, narzędzie nieużywane jest zasztauowane w taki sposób, aby nie mogło być natychmiastowo użyte, z zastosowaniem następujących warunków:

a) sieci, obciążniki i podobne narzędzia są odłączone od desek trałowych oraz drutów i lin holowniczych i podciągowych;

b) sieci, które są umieszczone na pokładzie lub nad pokładem, są bezpiecznie przymocowane oraz

c) sznury haczykowe są zasztauowane na dolnym pokładzie.

Artykuł 38 Skład połowu

1. Jeśli połowy, zatrzymane na jakimkolwiek wspólnotowym statku rybackim, zostały dokonane za pomocą sieci o różnej minimalnej wielkości oczek podczas tego samego rejsu, skład gatunkowy ustala się dla każdej części połowu dokonanego w odmiennych warunkach. W tym celu wszelkie zmiany wcześniej stosowanej wielkości oczek sieci, a także skład połowu na pokładzie z chwilą dokonania tych zmian, wpisuje się do dziennika połowowego oraz deklaracji wyładunkowej.

3. W szczególnych przypadkach szczegółowe zasady dotyczące stosowanego na pokładzie planu sztauowania, w podpodziale na gatunki, w odniesieniu do przetworzonych produktów, zawierającego informacje dotyczące miejsca w ładowni, w którym składowane są te produkty, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustaloną w art. 111.

SEKCJA 2 MONITOROWANIE MORSKICH OBSZARÓW CHRONIONYCH

ARTYKUł 39 System monitorowania statków

1. W przypadku gdy został wyznaczony morski obszar chroniony, punkty ograniczające poligon geograficzny i odpowiadające mu odcinki loksodromy oraz pozycje statków są mierzone zgodnie z obowiązującą normą.

2. Działalność połowowa wspólnotowych statków rybackich na obszarach połowowych, w których wyznaczono morski obszar chroniony, jest monitorowana przez ośrodek monitorowania rybołówstwa państwa nadbrzeżnego, który posiada system wykrywania i rejestracji statków wchodzących na morski obszar chroniony, przepływających przez niego i wychodzących z niego.

3. Ośrodek monitorowania rybołówstwa państwa nadbrzeżnego dysponuje systemem ostrzegania, który może automatycznie wykrywać statki wchodzące do morskiego obszaru chronionego. System ostrzegania jest również zainstalowany na statku, dzięki czemu kapitan statku zostaje ostrzeżony o wejściu na morski obszar chroniony.

4. Państwa członkowskie ustanawiają system ostrzegania, jeżeli statek wchodzi w strefę bezpieczeństwa wokół obszarów, które mają być chronione.

5. W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2244/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. dane muszą być przekazywane z częstotliwością co najmniej 15 minutową, w przypadku gdy statek wchodzi do strefy bezpieczeństwa, a przekazywanie danych odbywa się w czasie rzeczywistym, kiedy statek wchodzi do morskiego obszaru chronionego.

Artykuł 40 Tranzyt przez morski obszar chroniony

1. Tranzyt przez morski obszar chroniony jest dozwolony dla wszystkich statków rybackich z zastrzeżeniem następujących warunków:

a) wszystkie narzędzia połowowe na statku są związane i zasztauowane podczas tranzytu; oraz

b) prędkość w czasie tranzytu jest nie mniejsza niż 6 węzłów.

2. Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich zamierzających przepływać tranzytem przez morski obszar chroniony wpisują następujące dane w formularzu sprawozdania z tranzytu przekazując go organom państwa członkowskiego bandery i nadbrzeżnego państwa członkowskiego:

a) nazwę statku, oznakę rybacką, radiowy sygnał rozpoznawczy oraz imię i nazwisko kapitana statku;

b) współrzędne pozycji geograficznej statku, którego dotyczy komunikat;

c) datę i godzinę każdego wejścia na morski obszar chroniony oraz

d) datę i godzinę każdego wyjścia z morskiego obszaru chronionego.

SEKCJA 3 MONITOROWANIE ZMNIEJSZENIA ILOśCI ODRZUTÓW

ARTYKUł 41 Rejestrowanie odrzutów

1. Kapitan statku rybackiego zapisuje wszystkie odrzuty przekraczające ilość 15 kg ekwiwalentu żywej wagi i niezwłocznie przekazuje tę informację, o ile to możliwe drogą elektroniczną, właściwym organom, którym podlega.

2. Państwa członkowskie ustanawiają specjalny plan monitorowania statków rybackich pływających pod ich banderą i posiadających upoważnienie do połowów w ramach planu stopniowego zmniejszania ilości odrzutów.

Artykuł 42 Kontrole dzienników połowowych

W przypadku statków wyposażonych w satelitarny system monitorowania statków państwa członkowskie systematycznie sprawdzają, czy informacje otrzymane przez centrum monitorowania rybołówstwa są zgodne z działalnością zapisaną w dzienniku połowowym, korzystając z danych VMS oraz, w razie potrzeby, danych uzyskanych od obserwatorów. Wyniki takich kontroli krzyżowych są zapisywane w formie danych komputerowych i przechowywane przez okres trzech lat.

Sekcja 4 DORAźNE ZAMYKANIE łOWISK

ARTYKUł 43 Przepisy ogólne

1. Gdy osiągnięty został progowy poziom przyłowu, dany obszar zostaje tymczasowo zamknięty dla połowów zgodnie z przepisami niniejszej sekcji. Taki doraźny okres zamknięcia ustala się na stały okres czasu nieprzekraczający 10 dni.

2. Progowy poziom przyłowu oblicza się jako procent żywej wagi każdego gatunku w stosunku do całkowitego połowu w danym zaciągu lub – jeżeli celem doraźnego zamknięcia jest ochrona młodych osobników określonego gatunku – jako procent liczby młodych osobników określonego gatunku w stosunku do całkowitej liczby osobników tego konkretnego gatunku w danym zaciągu.

Artykuł 44 Doraźne zamykanie przez państwa członkowskie

1. W przypadku wykrycia progowego poziomu przyłowu przez statek ochrony rybołówstwa nadbrzeżnego państwa członkowskiego lub państwa członkowskiego uczestniczącego we wspólnej operacji w ramach wspólnego planu rozmieszczenia, statek ochrony rybołówstwa informuje niezwłocznie właściwe organy nadbrzeżnego państwa członkowskiego.

2. Jeżeli ilość przyłowu przekracza progowy poziom przyłowu w jednym zaciągu, statek rybacki zmienia obszar połowowy o co najmniej pięć mil morskich od miejsca dokonania poprzedniego zaciągu zanim zacznie kontynuować połowy i niezwłocznie informuje o tym właściwe organy nadbrzeżnego państwa członkowskiego. Jeżeli co najmniej trzy statki rybackie musiały opuścić obszar połowowy wskutek przekroczenia progowego poziomu przyłowu, informacje otrzymane z tych statków są wykorzystywane przez nadbrzeżne państwo członkowskie do ustanowienia doraźnego zamknięcia.

3. Na podstawie informacji otrzymanych zgodnie z ust. 1 i 2 nadbrzeżne państwo członkowskie podejmuje decyzję o doraźnym zamknięciu przedmiotowego obszaru. Niezwłocznie informuje Komisję, wszystkie państwa członkowskie i kraj