ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
P7_TA(2013)0485

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego i cel „Europejska współpraca terytorialna” ***I

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” (COM(2011)0611 – C7-0326/2011 – 2011/0273(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

(2016/C 436/40)

Parlament Europejski,

zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

(1) Dz.U. C 191 z 29.6.2012, s. 49.

(2) Dz.U. C 277 z 13.9.2012, s. 96.

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące stosowania art. 6 rozporządzenia w sprawie EFRR, art. 15 rozporządzenia w sprawie współpracy terytorialnej i art. 4 rozporządzenia w sprawie Funduszu Spójności

Parlament Europejski i Rada przyjmują do wiadomości zapewnienie złożone prawodawcom UE przez Komisję, że wspólne wskaźniki produktu odnoszące się do rozporządzenia w sprawie EFRR, rozporządzenia w sprawie EWT oraz rozporządzenia w sprawie Funduszu Spójności, które mają zostać włączone do załączników do każdego z tych rozporządzeń, będą wynikiem długiego procesu przygotowawczego obejmującego ocenę przez ekspertów Komisji i państw członkowskich oraz że oczekuje się, iż co do zasady wskaźniki te pozostaną stabilne.
(2a)

Podczas wyboru środków mających na celu zapewnienie skutecznego wykonywania praw Unii należy uwzględniać ich zdolność do skłonienia państw trzecich do przestrzegania zasad handlu międzynarodowego, a także ich zdolność do zapewnienia pomocy unijnym podmiotom gospodarczym i państwom członkowskim najbardziej dotkniętym wprowadzonymi przez państwa trzecie środkami ograniczającymi handel. Środki podejmowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie powinny ograniczać dostępu Unii do surowców niezbędnych dla kluczowych branż przemysłu europejskiego.
Proporcjonalnie do kategorii ryzyka i rodzaju wyrobu producenci wyrobów ustanawiają i aktualizują systematyczne procedury w celu gromadzenia i analizy doświadczeń uzyskanych ze swoich wyrobów wprowadzonych do obrotu lub do używania i w celu podjęcia wszelkich koniecznych działań naprawczych, zwane dalej „planem nadzoru po wprowadzeniu do obrotu”. Plan nadzoru po wprowadzeniu do obrotu określa proces gromadzenia, rejestrowania i wyjaśniania skarg oraz zgłoszeń, które pochodzą od pracowników służby zdrowia, pacjentów lub użytkowników i które dotyczą podejrzewanych incydentów odnoszących się do wyrobu, a także proces prowadzenia ewidencji produktów niezgodnych z odpowiednimi wymogami oraz przypadków wycofania produktu z używania lub z obrotu oraz, jeśli uznane to zostanie za odpowiednie ze względu na charakter wyrobu, proces kontroli wyrywkowych wyrobów znajdujących się w obrocie. W skład planu nadzoru po wprowadzeniu do obrotu wchodzi plan działań następczych po wprowadzeniu do obrotu zgodnie z załącznikiem XII część B. W przypadku uznania, że działania następcze po wprowadzeniu do obrotu nie są konieczne, należycie uzasadnia się to i dokumentuje w planie nadzoru po wprowadzeniu do obrotu.

Proporcjonalnie do kategorii ryzyka i rodzaju wyrobu producenci wyrobów ustanawiają i aktualizują systematyczne procedury w celu gromadzenia i analizy doświadczeń uzyskanych ze swoich wyrobów wprowadzonych do obrotu lub do używania i w celu podjęcia wszelkich koniecznych działań naprawczych, zwane dalej „planem nadzoru po wprowadzeniu do obrotu”. Plan nadzoru po wprowadzeniu do obrotu określa proces gromadzenia, rejestrowania , przekazywania do elektronicznego systemu dotyczącego obserwacji, o którym mowa w art. 60, i wyjaśniania skarg oraz zgłoszeń, które pochodzą od pracowników służby zdrowia, pacjentów lub użytkowników i które dotyczą podejrzewanych incydentów odnoszących się do wyrobu, a także proces prowadzenia ewidencji produktów niezgodnych z odpowiednimi wymogami oraz przypadków wycofania produktu z używania lub z obrotu oraz, jeśli uznane to zostanie za odpowiednie ze względu na charakter wyrobu, proces kontroli wyrywkowych wyrobów znajdujących się w obrocie. W skład planu nadzoru po wprowadzeniu do obrotu wchodzi plan działań następczych po wprowadzeniu do obrotu zgodnie z załącznikiem XII część B. W przypadku uznania, że działania następcze po wprowadzeniu do obrotu nie są konieczne, należycie uzasadnia się to i dokumentuje w planie nadzoru po wprowadzeniu do obrotu oraz podlega to zatwierdzeniu przez właściwy organ .
1. Jeśli państwo członkowskie ustali po przeprowadzeniu oceny na podstawie art. 69, że dany wyrób, choć wprowadzony do obrotu lub używania zgodnie z przepisami, stanowi zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa pacjentów, użytkowników lub innych osób, lub dla innych aspektów ochrony zdrowia publicznego, państwo to żąda od odpowiedniego podmiotu gospodarczego, by ten wprowadził wszystkie odpowiednie środki tymczasowe w celu, proporcjonalnie do rodzaju zagrożenia, dopilnowania, by dany wyrób nie stanowił już zagrożenia po wprowadzeniu go do obrotu lub do używania, wycofania tego wyrobu z obrotu lub wycofania go z używania w rozsądnym terminie.

1. Jeśli państwo członkowskie ustali po przeprowadzeniu oceny na podstawie art. 69, że dany wyrób, choć wprowadzony do obrotu lub używania zgodnie z przepisami, stanowi zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa pacjentów, użytkowników lub innych osób, lub dla innych aspektów ochrony zdrowia publicznego, państwo to natychmiast żąda od odpowiedniego podmiotu gospodarczego, by ten wprowadził wszystkie odpowiednie środki tymczasowe w celu, proporcjonalnie do rodzaju zagrożenia, dopilnowania, by dany wyrób nie stanowił już zagrożenia po wprowadzeniu go do obrotu lub do używania, wycofania tego wyrobu z obrotu lub wycofania go z używania w rozsądnym terminie.
P7_TA(2013)0486

Fundusz Spójności ***I

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1084/2006 (COM(2011)0612 – C7-0325/2011 – 2011/0274(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

(2016/C 436/41)

Parlament Europejski,

zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

(1) Dz.U. C 191 z 29.6.2012, s. 38.

(2) Dz.U. C 225 z 27.7.2012, s. 143.

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące stosowania art. 6 rozporządzenia w sprawie EFRR, art. 15 rozporządzenia w sprawie współpracy terytorialnej i art. 4 rozporządzenia w sprawie Funduszu Spójności

Parlament Europejski i Rada przyjmują do wiadomości zapewnienie złożone prawodawcom UE przez Komisję, że wspólne wskaźniki produktu odnoszące się do rozporządzenia w sprawie EFRR, rozporządzenia w sprawie EWT oraz rozporządzenia w sprawie Funduszu Spójności, które mają zostać włączone do załączników do każdego z tych rozporządzeń, będą wynikiem długiego procesu przygotowawczego obejmującego ocenę przez ekspertów Komisji i państw członkowskich oraz że oczekuje się, iż co do zasady wskaźniki te pozostaną stabilne.
W celu stworzenia warunków bezpieczeństwa koniecznych do wyeliminowania zagrożeń zdrowia i życia ludzkiego oraz dla zapewnienia, by materiały jądrowe nie były przejmowane do innych celów niż planowane, współpracę kieruje się przede wszystkim do organów nadzoru instalacji jądrowych (i organizacji zapewniających im wsparcie techniczne) . Celem jest zadbanie o ich kompetencje techniczne i niezależność oraz wzmocnienie ram regulacyjnych, zwłaszcza w zakresie udzielania licencji, w tym przeglądu i działań następujących po skutecznych i kompleksowych ocenach ryzyka i bezpieczeństwa („testach warunków skrajnych”).

W ramach niniejszego instrumentu współpracę kieruje się przede wszystkim do organów nadzoru instalacji jądrowych (i organizacji zapewniających im wsparcie techniczne) celem zadbania o ich kompetencje techniczne i niezależność oraz wzmocnienie ram regulacyjnych, zwłaszcza w zakresie udzielania licencji, w tym przeglądu i działań następujących po skutecznych i kompleksowych ocenach ryzyka i bezpieczeństwa („testach warunków skrajnych”). Powinno to stworzyć warunki bezpieczeństwa konieczne do wyeliminowania zagrożeń życia i zdrowia ludzkiego oraz do zapewnienia, by materiały jądrowe nie były przekazywane do zastosowania w innych celach niż te, do których są one przewidziane.
(7a)

Parlament Europejski i Rada powinny zgodzić się co do tego, że należy unikać wszelkiego odraczania lub przenoszenia niezrealizowanych środków na płatności dotyczących projektu ITER; ponadto powinny one zobowiązać się do współpracy na rzecz unikania takiej sytuacji.
C 436/61

P7_TA(2013)0462

Program „Europa dla obywateli” ***

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie rozporządzenia Rady ustanawiającego program „Europa dla obywateli” na lata 2014–2020 (12557/2013 – C7-0307/2013 – 2011/0436(APP))

(Specjalna procedura ustawodawcza – zgoda)

(2016/C 436/17)

Parlament Europejski,

przyjmuje oświadczenie załączone do niniejszej rezolucji;

zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.

ZAŁĄCZNIK

Oświadczenie Parlamentu Europejskiego

Parlament Europejski potwierdza swoje przekonanie, że przedmiotowe rozporządzenie dąży do realizacji celów związanych z kulturą i historią zgodnie z art. 167 TFUE. W związku z tym należało tu zastosować podwójną podstawę prawną, wiążąca się ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Jedynym powodem, dla którego Parlament Europejski zrezygnował ze swojego stanowiska dotyczącego podwójnej podstawy prawnej, a co za tym idzie z wniosku o zastosowanie procedury współdecyzji, i przyjął procedurę zgody – zgodnie z wnioskiem Komisji na podstawie art. 352 TFUE – była chęć uniknięcia całkowitego proceduralnego impasu i w konsekwencji opóźnienia wejścia w życie programu. Parlament Europejski zwraca uwagę na swoją determinację w niedopuszczeniu do powtórzenia się takiej sytuacji.
3. Środki finansowe przydzielone na programy Kozłoduj, Ignalina i Bohunice mogą również służyć do pokrycia kosztów związanych z czynnościami przygotowawczymi, monitorowania, kontroli, audytu i oceny koniecznymi do zarządzania programem i osiągnięcia jego celów; w szczególności badań, spotkań ekspertów, działań informacyjnych i komunikacyjnych, w tym komunikacji instytucjonalnej dotyczącej priorytetów politycznych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim są one związane z ogólnymi celami niniejszego rozporządzenia , kosztów związanych z sieciami informatycznymi służącymi do przetwarzania i wymiany informacji, wraz z wszelkimi innymi kosztami związanymi z pomocą techniczną i administracyjną poniesionymi przez Komisję w ramach zarządzania programem.

3. Środki finansowe przydzielone na programy Kozłoduj, Ignalina i Bohunice mogą również służyć do pokrycia kosztów związanych z czynnościami przygotowawczymi, monitorowania, kontroli, audytu i oceny koniecznymi do zarządzania programem i osiągnięcia jego celów; w szczególności badań, spotkań ekspertów, szkoleń, działań informacyjnych i komunikacyjnych, w tym komunikacji instytucjonalnej dotyczącej priorytetów politycznych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim są one związane z ogólnymi celami niniejszego rozporządzenia . Można również pokryć koszty związane z sieciami informatycznymi służącymi do przetwarzania i wymiany informacji, wraz z wszelkimi innymi kosztami związanymi z pomocą techniczną i administracyjną poniesionymi przez Komisję w ramach zarządzania programem.
P7_TA(2013)0509

Program działania dla ceł ***I

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program działań w dziedzinie ceł w Unii Europejskiej na okres 2014–2020 (Cła 2020) i uchylającego decyzję nr 624/2007/WE (COM(2012)0464 – C7-0241/2012 – 2011/0341A(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

(2016/C 436/63)

Parlament Europejski,

zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

OŚWIADCZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Skuteczne, sprawne, nowoczesne i zharmonizowane podejście do kontroli celnych na granicach zewnętrznych Unii są niezbędne, by:

— chronić interesy finansowe Unii i jej państw członkowskich;

— zwalczać nielegalny handel, przy jednoczesnym ułatwianiu legalnej działalności gospodarczej;

— zapewnić bezpieczeństwo i ochronę Unii i jej mieszkańców, a także ochronę środowiska;

— chronić prawa własności intelektualnej; oraz

— zapewnić zgodność ze wspólną polityką handlową.

Aby organy celne mogły przeprowadzać takie kontrole, muszą mieć dostęp do odpowiednich narzędzi, takich jak sprzęt i technologia do wykrywania. Fakt, że takie narzędzia są potrzebne, zilustrowano między innymi w sporządzonym przez Europol w 2011 roku sprawozdaniu dotyczącym oceny zagrożenia przestępczością zorganizowaną, w którym to sprawozdaniu stwierdzono, że gospodarczym skutkiem przemytu papierosów jest strata dla budżetów państw członkowskich i Unii wynosząca, jak się szacuje, około 10 miliardów EUR rocznie.

Obecnie nie wykorzystuje się w pełnym zakresie szeregu instrumentów objętych wieloletnimi ramami finansowymi, umożliwiających współfinansowanie nabywania takich narzędzi. Aby osiągnąć wydajne przydzielanie zasobów finansowych, Parlament Europejski zwraca się do Komisji o to, by, nie później niż w połowie 2018 roku, przedstawiła sprawozdanie dotyczące zapewniania zasobów finansowych niezbędnych do nabywania odpowiednich narzędzi służących do kontroli celnych w dziedzinie, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) TFUE, w tym możliwości przydzielania tych zasobów za pośrednictwem jednego funduszu.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 468/237

P7_TA(2013)0538

Wspólna organizacja rynków produktów rybołówstwa i akwakultury ***II

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 10 grudnia 2013 r. dotyczące stanowiska Rady przyjętego w pierwszym czytaniu w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 (12005/2/2013 – C7-0376/2013 – 2011/0194(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

(2016/C 468/47)

Parlament Europejski,

— uwzględniając stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu (12005/2/2013 – C7-0376/2013),

— uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 28 marca 2012 r. (1),

— uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 4 maja 2012 r. (2),

— uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu (3) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi i Radzie (COM(2011)0416),

— uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

— uwzględniając art.72 Regulaminu,

— uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Rybołówstwa (A7-0413/2013),

1. zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu;

2. zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu i Rady załączone do niniejszej rezolucji;

3. stwierdza, że akt prawny zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady;

4. zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania aktu wraz z przewodniczącym Rady, zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

5. zobowiązuje sekretarza generalnego do podpisania aktu po stwierdzeniu należytego zakończenia wszystkich procedur oraz do zlecenia, w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady, publikacji aktu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

6. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 183.

(2) Dz.U. C 225 z 27.7.2012, s. 20.

(3) Teksty przyjęte dnia 12.9.2012, P7_TA(2012)0333.
P7_TA(2013)0484

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego i cel „Inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” ***I

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i celu „Inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” oraz w sprawie uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 (COM(2011)0614 – C7-0328/2011 – 2011/0275(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

(2016/C 436/39)

Parlament Europejski,

przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeżeli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

(1) Dz.U. C 191 z 29.6.2012, s. 44.

(2) Dz.U. C 225 z 27.7.2012, s. 114.

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie stosowania art. 6 rozporządzenia w sprawie EFRR, art. 15 rozporządzenia w sprawie EWT oraz art. 4 rozporządzenia w sprawie Funduszu Spójności

Parlament Europejski i Rada przyjmują do wiadomości zapewnienie złożone prawodawcom UE przez Komisję, że wspólne wskaźniki produktu odnoszące się do rozporządzenia w sprawie EFRR, rozporządzenia w sprawie EWT oraz rozporządzenia w sprawie Funduszu Spójności, które mają zostać włączone do załączników do każdego z tych rozporządzeń, będą wynikiem długiego procesu przygotowawczego obejmującego ocenę przez ekspertów Komisji i państw członkowskich oraz że oczekuje się, iż co do zasady wskaźniki te pozostaną stabilne.

Oświadczenie Komisji

Komisja zgadza się z wyrażonym przez Parlament Europejski celem polegającym na uproszczeniu procedur pomocy państwa dotyczących pomocy operacyjnej udzielanej przedsiębiorstwom mającym siedzibę w regionach najbardziej oddalonych, związanych z rekompensowaniem dodatkowych kosztów ponoszonych w tych regionach w wyniku ich szczególnej sytuacji ekonomiczno-społecznej.

Według wniosku dotyczącego przyszłego ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych (GBER), opublikowanego niedawno przez służby Komisji (1), pomoc operacyjna, której celem jest rekompensowanie niektórych dodatkowych kosztów ponoszonych przez beneficjentów mających siedzibę w tych regionach (2), byłaby uznawana za zgodną z zasadami rynku wewnętrznego na warunkach określonych w tym rozporządzeniu, a zatem byłaby zwolniona z obowiązku zgłaszania na mocy art. 108 ust. 3 TFUE. Komisja uważa, że stworzy to solidną podstawę do osiągnięcia postulowanego uproszczenia oraz w pełni uwzględni wszystkie uwagi zgłoszone przez państwa członkowskie w procesie konsultacji toczących się z myślą o przyjęciu rozporządzenia w 2014 r.

(1) http://ec.europa.eu/competition/consultations/2013_gber/index_en.html

(2) Koszty transportu towarów produkowanych w regionach najbardziej oddalonych, dodatkowe koszty produkcji i koszty operacyjne inne niż koszty transportu.
(19) Potrzebę nowego podejścia do kontroli i zarządzania ryzykiem w finansowaniu badań naukowych przez Unię uznała Rada Europejska, wzywając dnia 4 lutego 2011 r. do ustalenia nowej równowagi między zaufaniem a kontrolą oraz między ponoszeniem ryzyka a unikaniem go. W swojej rezolucji z dnia 11 listopada 2010 r. w sprawie uproszczenia w realizacji programów ramowych w zakresie badań naukowych Parlament Europejski wezwał do pragmatycznego przejścia do administracyjnego i finansowego uproszczenia oraz stwierdził, że zarządzanie unijnym finansowaniem badań naukowych powinno w większym stopniu opierać się na zaufaniu do uczestników i odznaczać się większą tolerancją ryzyka.

(19) Potrzebę nowego podejścia do kontroli i zarządzania ryzykiem w finansowaniu badań naukowych przez Unię uznała Rada Europejska, wzywając dnia 4 lutego 2011 r. do ustalenia nowej równowagi między zaufaniem a kontrolą oraz między ponoszeniem ryzyka a unikaniem go. Parlament Europejski wzywał do radykalnego uproszczenia unijnego finansowania badań i innowacji oraz wielokrotnie nawoływał do wprowadzenia zmian skutkujących znacznie większymi uproszczeniami administracyjnymi i finansowymi. W swojej rezolucji z dnia 11 listopada 2010 r. (1) w sprawie uproszczenia w realizacji programów ramowych w zakresie badań naukowych Parlament Europejski wezwał do pragmatycznego przejścia do administracyjnego i finansowego uproszczenia oraz stwierdził, że zarządzanie unijnym finansowaniem badań naukowych powinno w większym stopniu opierać się na zaufaniu do uczestników i odznaczać się większą tolerancją ryzyka. W swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 2011 r. pt. „Inwestowanie w przyszłość: nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej (2) Parlament Europejski wezwał ponadto do administracyjnego i finansowego uproszczenia unijnego systemu finansowania badań naukowych i innowacji, podkreślając, że każdemu zwiększeniu środków powinno towarzyszyć radykalne uproszczenie procedur finansowania. Program Euratom powinien również w należyty sposób uwzględniać takie obawy i zalecenia społeczności naukowej jak te wyrażone w sprawozdaniu końcowym grupy ekspertów „Ocena śródokresowa siódmego programu ramowego” z dnia 12 listopada 2010 r., a także w zielonej księdze Komisji z dnia 9 lutego 2011 r. pt. „Jak zmienić wyzwania w możliwości: wspólne ramy strategiczne dla finansowania unijnego na rzecz badań naukowych i innowacji”.
2.

wzywa Komisję, aby przedstawiła Parlamentowi protokół i wnioski z posiedzeń wspólnego komitetu, o którym mowa w art. 10 umowy, a także wieloletni program sektorowy przewidziany w art. 3 protokołu oraz odnośne oceny roczne; wzywa Komisję do ułatwienia udziału przedstawicieli Parlamentu, w charakterze obserwatorów, w posiedzeniach wspólnego komitetu; wzywa Komisję do przedłożenia Parlamentowi i Radzie, w ciągu ostatniego roku stosowania protokołu oraz przed rozpoczęciem negocjacji w sprawie jego odnowienia, pełnego sprawozdania z oceny jego realizacji, bez zbędnego ograniczania dostępu do tego dokumentu;
3.

zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeżeli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;
2.

Międzyinstytucjonalny panel ds. Galileo („GIP”) zbierze się po to, by ułatwić poszczególnym instytucjom realizację ich własnych zadań. W tym celu zostanie powołany GIP, by z bliska nadzorować: a) postępy w realizacji europejskich programów GNSS, w szczególności w zakresie udzielania zamówień i zawierania umów, zwłaszcza w odniesieniu do ESA; b) międzynarodowe porozumienia z państwami trzecimi bez uszczerbku dla postanowień art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; c) przygotowanie rynków nawigacji satelitarnej; d) skuteczność uzgodnień dotyczących zarządzania; oraz e) roczny przegląd programu prac.
2.

Na tej podstawie Komisja przedstawiła w czerwcu 2011 roku zestaw wniosków służących zreformowaniu systemu zasobów własnych Unii. Na posiedzeniu 7–8 lutego Rada Europejska uzgodniła, że ustaleniami dotyczącymi zasobów własnych powinny kierować ogólne cele prostoty, przejrzystości i sprawiedliwości. Ponadto Rada Europejska zaapelowała do Rady o kontynuowanie prac nad wnioskiem Komisji w sprawie nowego rodzaju zasobów własnych opartego na podatku od wartości dodanej (VAT). Wezwała również państwa członkowskie biorące udział we wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych, by zbadały, czy podatek ten mógłby stać się podstawą nowego rodzaju zasobów własnych w budżecie UE.