Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie o kontrolach urzędowych] i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 /* COM/2014/0180 final - 2014/0100 (COD) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU 1.1. Podstawa i cele wniosku W ostatniej dekadzie rynek żywności ekologicznej charakteryzował dynamiczny wzrost napędzany znacznym zwiększeniem popytu. Globalny rynek takiej żywności zwiększył się czterokrotnie od 1999 r. Obszary przeznaczone pod rolnictwo ekologiczne w Unii Europejskiej (Unii) zwiększyły się natomiast dwukrotnie. Każdego roku 500 000 ha przekształcanych jest pod uprawę żywności ekologicznej. Jednak ani wewnętrzna podaż, ani ramy legislacyjne nie dotrzymują kroku tej ekspansji rynku. Reguły produkcji nie uwzględniają dostatecznie zmieniających się obaw i oczekiwań konsumentów i obywateli, reguły znakowania są skomplikowane, ustalono również niedociągnięcia w systemie kontroli i reżimie handlowym. Przepisy są skomplikowane i narzucają znaczne obciążenia administracyjne, które zniechęcają drobnych producentów rolnych do przystąpienia do unijnego systemu rolnictwa ekologicznego. Niektóre z wyjątków, które były potrzebne dla zapewnienia rozwoju sektora, nie wydają się mieć dłużej uzasadnienia. Niniejszy wniosek ma udoskonalić przepisy dotyczące rolnictwa ekologicznego w następujących celach: (1) usunięcie przeszkód na drodze do trwałego rozwoju produkcji ekologicznej w Unii; (2) zagwarantowanie uczciwej konkurencji dla rolników i podmiotów oraz umożliwienie sprawniejszego funkcjonowania rynku wewnętrznego; (3) podtrzymanie lub pogłębienie zaufania konsumentów do produktów ekologicznych. 1.2. Kontekst ogólny Przyjmując rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych[1], Rada określiła szereg kwestii, w przedmiocie których Komisja została zobowiązana do przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania, po analizie doświadczeń uzyskanych w toku stosowania rozporządzenia (WE) nr 834/2007. Rada przyjęła konkluzje na temat sprawozdania Komisji[2] podczas posiedzenia poświęconego kwestiom rolnictwa i rybołówstwa w dn. 13-14 maja 2013 r.[3] i wezwała państwa członkowskie i Komisję do rozwoju sektora rolnictwa ekologicznego w ambitnej skali poprzez dokonanie przeglądu obowiązujących ram prawnych, w celu poprawy ich użyteczności, zapewniając równocześnie okres stabilizacji i pewności, jak również zmierzając do dalszego sprecyzowania i uproszczenia przepisów, a także zaradzenia nadal nierozwiązanym problemom, wymagającym dalszych wysiłków. Przegląd prawodawstwa w zakresie produkcji ekologicznej stanowi element programu sprawności i wydajności regulacyjnej Komisji[4]. Przegląd ten daje okazję do dostosowania uprawnień wykonawczych Komisji ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 do rozróżnienia między uprawnieniami delegowanymi a wykonawczymi Komisji wprowadzonego w art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). 1.3. Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Pierwszy unijny akt legislacyjny w sprawie produkcji ekologicznej przyjęty został w 1991 r. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 zawierało definicję prawną produkcji ekologicznej ustanawiając reguły produkcji, określało wymogi w zakresie kontroli i znakowania, jak również przepisy dotyczące przywozu produktów ekologicznych. Stanowiło to podstawę ochrony konsumentów i producentów żywności ekologicznej przed fałszywymi i wprowadzającymi w błąd oznaczeniami produktów. Przepisy te zostały zmienione wraz z przyjęciem w czerwcu 2007 r. rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, w którym w szczególności: – zawarto bardziej szczegółową definicję produkcji ekologicznej, opisując jej cele i zasady; – poprawiono harmonizację przepisów dotyczących produkcji ekologicznej w Unii, kończąc obowiązywanie krajowych przepisów dotyczących produktów pochodzenia zwierzęcego; – wprowadzono możliwość zastosowania (ściśle ograniczonych i obowiązujących przez krótki czas) wyjątków od przepisów na odpowiedzialność państw członkowskich; – powiązano system kontroli produkcji ekologicznej z urzędowym systemem kontroli żywności i pasz przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004[5] oraz wprowadzono obowiązek akredytacji prywatnych jednostek kontrolnych; – zrestrukturyzowano system przywozu: obok uznania państw trzecich do celów stwierdzenia równoważności, Unia Europejska uznaje organy kontrolne działające w państwach trzecich do celów stwierdzenia równoważności lub zgodności. Poprzedni system polegający na przyznawaniu przez państwa członkowskie indywidualnych zezwoleń na każdą sprowadzaną partię produktów został usunięty z podstawowego rozporządzenia i jest stopniowo wycofywany. 1.4. Spójność z pozostałymi obszarami polityki Niniejsza inicjatywa służy realizacji celów komunikatu w sprawie inteligentnych regulacji w Unii Europejskiej. Jednym z celów przeglądu jest ograniczenie obciążeń legislacyjnych. Wpisuje się to w ogólne ramy strategii „Europa 2020”, szczególnie jeśli chodzi o priorytet dotyczący trwałego wzrostu oraz promowanie zasobooszczędnej, bardziej ekologicznej i konkurencyjnej gospodarki. Jest to również spójne z reformą wspólnej polityki rolnej (WPR) kształtującej ogólne ramy rozwoju rolnictwa w Unii w latach 2014-2020[6]. Nowe przepisy zmierzają to uzyskania trwałej konkurencyjności, aby zbudować ekonomicznie rentowny sektorowi produkcji żywności oraz w sposób zrównoważony zarządzać naturalnymi zasobami rolnymi Unii – a produkcja ekologiczna została uznana za jeden z kluczowych elementów tego modelu. Wniosek uwzględnia nową wspólną politykę rybołówstwa w zakresie dotyczącym akwakultury, która odgrywa kluczową rolę w zagwarantowaniu trwałego, długoterminowego bezpieczeństwa żywnościowego, jak również wzrostu i zatrudnienia, równocześnie zmniejszając presję na naturalne zasoby ryb, w kontekście wzrastającego globalnego popytu na żywność pochodzącą ze środowiska wodnego. Jest on również spójny z wnioskiem Komisji dotyczącym nowego rozporządzenia Rady i Parlamentu w sprawie kontroli urzędowych[7], służącego konsolidacji zintegrowanego podejścia we wszystkich obszarach związanych z łańcuchem żywnościowym, poprzez racjonalizację i uproszczenie ogólnych ram legislacyjnych, realizując równocześnie cel lepszego stanowienia prawa. W szczególności uzgodniono lub sprecyzowano definicje (stosownie do przypadku), zaproponowano również niezbędne szczegółowe przepisy dotyczące kontroli, które mają być włączone w jednolite ramy legislacyjne w zakresie kontroli urzędowych. Wreszcie, system produkcji ekologicznej stanowi element unijnych systemów jakości produkcji rolnej, wraz z oznaczeniami geograficznymi, gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami oraz produktami pochodzącymi z regionów najbardziej oddalonych i obszarów górskich, co podkreślono w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie polityki jakości produktów rolnych, jak również zaznaczono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych[8]. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW 2.1. Konsultacje Obecna sytuacja została wnikliwie przeanalizowana na podstawie informacji zgromadzonych podczas serii wysłuchań zainteresowanych podmiotów, na które Komisja zaprosiła ponad 70 ekspertów i przedstawicieli środowiska akademickiego, by kompleksowo omówić obecne i przyszłe wyzwania stojące przed sektorem rolnictwa ekologicznego. Na początku 2013 r. Komisja rozpoczęła konsultacje on-line. W odpowiedzi na kwestionariusz przesłano 45 000 odpowiedzi, nadesłano również 1 400 spontanicznych wypowiedzi. Większość (96 %) odpowiedzi przesłali obywatele Unii Europejskiej, a pozostałe 4 % zainteresowane podmioty. Poza tym zainteresowane podmioty z sektora zostały poinformowane o przeglądzie i skonsultowane w tej sprawie podczas szeregu posiedzeń Grupy Doradczej ds. Rolnictwa Ekologicznego. Państwa członkowskie, jako właściwe organy odpowiedzialne za wdrażanie przepisów, były stale informowane i konsultowane w sprawie technicznych aspektów przeglądu. 2.2. Najważniejsze wyniki konsultacji Respondenci, którzy wzięli udział w konsultacjach społecznych, koncentrowali się głównie na kwestiach środowiska i jakości. Pragnęliby oni poprawy europejskich reguł produkcji ekologicznej oraz jednolitych przepisów w tym zakresie dla rolników i innych podmiotów w całej Unii. Dlatego też większość z nich opowiada się za zaprzestaniem stosowania wyjątków od obowiązujących reguł. Wyrażano również duże oczekiwania w odniesieniu do pozostałości produktów oraz substancji, na których używanie nie zezwala się w produkcji ekologicznej. Logo Unii Europejskiej dla produktów ekologicznych uznawane było za równoważne z logo używanymi na szczeblu krajowym, jeżeli chodzi o uznawanie produktów ekologicznych. Większość obywateli i zainteresowanych podmiotów wierzy w skuteczność systemów kontroli produkcji ekologicznej, równocześnie widząc pole do ich poprawy, zwłaszcza poprzez wprowadzenie certyfikacji elektronicznej. Opowiadają się oni również za grupową certyfikacją drobnych producentów rolnych. W sektorze produkcji ekologicznej panuje powszechna zgoda co do konieczności poprawy przepisów dotyczących tej produkcji. Ogólnie podzielana jest również opinia, że produkcja ekologiczna powinna pozostać wierna swym zasadom i celom oraz co do tego, że należy zaprzestać stosowania wyjątków od obowiązujących reguł. 2.3. Ocena skutków Ocena skutków polegała na porównaniu trzech alternatywnych wariantów strategicznych: – Poprawione status quo, dzięki udoskonaleniom i skuteczniejszemu egzekwowaniu obowiązujących przepisów. – Wariant rynkowy, mający zapewnić warunki pozwalające dynamicznie reagować na dalszą ewolucję rynku dzięki bardziej elastycznym przepisom. Reguły produkcji obejmowałyby wyjątki obowiązujące przez długi okres czasu. – Wariant powrotu do zasad mający doprowadzić do ponownego skoncentrowania produkcji ekologicznej na jej fundamentalnych zasadach, które zostałyby w większym stopniu odzwierciedlone w regułach produkcji. Zaprzestano by stosowania wyjątków. Trzy powyższe warianty polityczne zostały ocenione pod kątem potencjału w zakresie realizacji celów WPR do 2020 r., szczególnych celów polityki oraz celów operacyjnych przeglądu, jak również pod kątem skuteczności i efektywności. Wariant powrotu do zasad wypada najlepiej na tle wszystkich ocenianych kryteriów, po nim jest wariant rynkowy, a na końcu wariant poprawionego status quo. Oczekiwane rezultaty wariantu powrotu do zasad są następujące: – pozytywny wizerunek rynkowy dzięki zwiększonemu zaufaniu konsumentów, co powinno umożliwić uzyskiwanie wyższych cen za produkty ekologiczne oraz przyciągnąć do sektora nowe podmioty; – zaprzestanie stosowania wyjątków powinno przyczynić się do tworzenia ekologicznych materiałów, zwłaszcza nasion; – jaśniejsze i prostsze reguły produkcji uczynią sektor bardziej atrakcyjnym; – konkurencja będzie uczciwsza dzięki większej harmonizacji, prostszym i jaśniejszym przepisom oraz odejściu od stwierdzania równoważności na rzecz stwierdzania zgodności pozwalającej na uznanie organów kontrolnych w państwach trzecich; – zwiększenie zaufania konsumentów dzięki ulepszonemu systemowi kontroli oraz zharmonizowanym regułom produkcji uwzględniającym kwestie będące aktualnie przedmiotem troski społeczeństwa (systemy zarządzania środowiskiem dla przetwórców i handlowców, dobrostan zwierząt); – podejście oparte na ocenie ryzyka ma zwiększyć skuteczność i efektywność kontroli oraz przyczynić się, wraz z bardziej wiarygodnym systemem przywozu, do zapobiegania oszustwom. – Podkreślone zostaną korzyści środowiskowe związane z produkcją ekologiczną dzięki zaprzestaniu stosowania wyjątków od reguł. – Poprawiony zostanie dobrostan zwierząt poprzez likwidację wyjątków. Ocena skutków pozwoliła ustalić, że preferowanym wariantem jest wariant powrotu do zasad łącznie z wprowadzeniem udoskonaleń przedstawionych w wariancie poprawionego status quo, jak również niektórymi podwariantami. Szczególną uwagę zwrócono na kwestię uproszczenia całego procesu. Wariant preferowany: – doprecyzuje przepisy dotyczące zakresu, reguł produkcji, znakowania i mechanizmów kontrolnych; – usunie nieskuteczne przepisy; – ograniczy możliwość podejmowania na szczeblu państw członkowskich decyzji o stosowaniu wyjątków od reguł; – uprości system przywozu; – uprości wymogi dla drobnych producentów rolnych, w szczególności dzięki wprowadzeniu certyfikacji grupowej. Jeżeli chodzi o koszty administracyjne, obecny wniosek doprowadzi do likwidacji 37 ze 135 obowiązujących wymogów informacyjnych nałożonych na podmioty prowadzące produkcję ekologiczną i administrację. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU 3.1. Krótki opis proponowanych działań Produkcja ekologiczna musi w dalszym ciągu przebiegać w myśl zestawu zasad odzwierciedlających oczekiwania konsumentów. Konkretne reguły produkcji zostały zebrane w załączniku do rozporządzenia będącego przedmiotem wniosku, co powinno rozstrzygnąć kwestię czytelności. Reguły produkcji zostały poprawione i zharmonizowane przez likwidację wyjątków, co nie dotyczy sytuacji, w których niezbędne są tymczasowe środki umożliwiające kontynuację lub ponowne rozpoczęcie produkcji ekologicznej w przypadku wystąpienia katastrofy. Gospodarstwa prowadzące produkcję ekologiczną muszą być w całości zarządzane zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do produkcji ekologicznej, a okresu konwersji nie można już zasadniczo uznawać z mocą wsteczną. Produkty rolne stanowiące składnik ekologicznie przetworzonych produktów muszą być uzyskiwane wyłącznie w sposób ekologiczny. Z wyjątkiem mikroprzedsiębiorstw, podmioty prowadzące produkcję ekologiczną inne niż rolnicy lub podmioty uprawiające wodorosty lub hodujące zwierzęta akwakultury zobowiązane są do stworzenia systemu służącemu zwiększaniu ich efektywności środowiskowej. System kontroli został wzmocniony poprzez włączenie wszystkich przepisów dotyczących kontroli do jednego tekstu legislacyjnego w ramach wniosku Komisji dotyczącego kontroli urzędowych oraz innych czynności urzędowych w obszarze żywności i pasz. W związku z tym podmioty, właściwe organy, organy kontrolne i jednostki certyfikujące nie będą już musieli opierać się przepisach dotyczących kontroli zawartych w dwóch różnych tekstach legislacyjnych. Możliwości kontroli zostały rozszerzone dzięki sprecyzowaniu, uproszczeniu i harmonizacji reguł produkcji oraz usunięciu szeregu możliwych wyjątków od tych reguł. Wniosek zmierza do zniesienia możliwości wyłączenia niektórych kategorii detalistów przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007, która doprowadziła do odmiennych interpretacji i praktyk w poszczególnych państwach członkowskich oraz utrudniła zarządzanie, nadzór i kontrolę. Podejście do kontroli urzędowych oparte na ocenie ryzyka jest wzmocnione przez zniesienie wymogu obligatoryjnej corocznej weryfikacji zgodności wszystkich podmiotów przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007. Umożliwi do dostosowanie częstotliwości kontroli poprzez akty delegowane przyjmowane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XX/XXX (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych), tak by podmioty o niskim profilu ryzyka mogły być fizycznie kontrolowane rzadziej niż raz do roku lub podlegały ograniczonym corocznym fizycznym kontrolom, natomiast wzmocniona została kontrola podmiotów o wyższym profilu ryzyka. Presja kontrolna zostanie tym samym bardziej sprawiedliwie rozłożona na poszczególne podmioty – te z nich, które dowiodły w przeszłości, że przestrzegają reguł, będą podlegać mniejszym obciążeniom, a właściwe organy, organy kontrolne i jednostki certyfikujące będą mogły skuteczniej i efektywniej wykorzystywać swoje zasoby. Wprowadzono szczególne przepisy celem zwiększenia przejrzystości w zakresie opłat, które mogą być pobierane za kontrolę, jak również poprawiono przepisy dotyczące publikowania informacji o podmiotach, wraz z informacjami o statusie ich certyfikacji. Wprowadzono system certyfikacji grupowej dla drobnych producentów rolnych w Unii celem ograniczenia kosztów kontroli i certyfikacji i powiązanych obciążeń administracyjnych, wzmacniając lokalne sieci, przyczyniając się do wzmocnienia rynków zbytu oraz gwarantując równe szanse w stosunku do podmiotów z państw trzecich. Wprowadzono przepisy szczegółowe celem poprawy identyfikowalności i zapobiegania oszustwom: podmioty nie mogą być kontrolowane przez różne organy kontrolne lub jednostki certyfikujące w zakresie tych samych grup produktów na różnych etapach łańcucha ekologicznego. Wprowadzono również szczegółowe przepisy na rzecz harmonizacji działań, które należy podjąć w wypadku wykrycia niedozwolonych produktów czy substancji. W tym kontekście należy zaznaczyć, że może dojść do przypadków, w których rolnicy nie będą mogli wprowadzać swoich produktów do obrotu jako ekologicznych ze względu na niezamierzone występowanie w nich niedozwolonych produktów lub substancji. Komisja może zezwolić państwom członkowskim na przyznanie płatności krajowych mających wyrównać związane z tym szkody. Poza tym państwa członkowskie mogą skorzystać w celu całkowitego lub częściowego wyrównania tych szkód z instrumentów wspólnej polityki rolnej. Wreszcie, wniosek określa działania, jakie podjąć należy w całej Unii w przypadku tych samych, szeroko ujętych kategorii naruszeń, by zapewnić równe traktowanie podmiotów, właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz podtrzymanie zaufanie ze strony konsumentów, nie przesądzając zarazem jakie konkretne sankcje zostaną ustalone przez państwa członkowskie, ponieważ kwestia ta leży w ich kompetencji. Reżim handlowy został dostosowany, tak by w większym stopniu zrównać szanse podmiotów prowadzących produkcję ekologiczną z Unii Europejskiej i z państw trzecich, jak również w większym stopniu zagwarantować zaufanie konsumentów. Utrzymano możliwość zawierania umów o równoważności z państwami trzecimi, natomiast system jednostronnej równoważności zostanie stopniowo wycofany. Uznawanie organów kontrolnych ma być stopniowo przenoszone w ramy systemu zgodności. 3.2. Podstawa prawna Artykuł 42 akapit pierwszy i art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. 3.3. Zasady pomocniczości i zasada proporcjonalności Wniosek prowadzi do zmiany systemu jakości ustanowionego obecnie w ramach WPR. Wytwarzanie produktów rolnych i pasz oraz obrót nimi na rynku Unii Europejskiej oraz kwestia zagwarantowania odpowiedniego funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów ekologicznych należą do kompetencji, które Unia dzieli z państwami członkowskimi. Jako część szeroko pojętej WPR ogólnounijny system produkcji ekologicznej dużo bardziej skutecznie zapewnia harmonijny rozwój jednolitego rynku niż 28 indywidualnych systemów. Poza tym umożliwia on prowadzenie silniejszej i bardziej spójnej polityki wobec partnerów handlowych, w szczególności zwiększając siłę negocjacyjną Unii. Wniosek prowadzi do dalszej harmonizacji w następujących obszarach: – Ograniczono oferowane obecnie państwom członkowskim możliwości zezwalania na odstępstwa, które prowadzą do nieuczciwej konkurencji między podmiotami, grożą utratą zaufania ze strony konsumentów, jak również komplikują przepisy i prowadzenie handlu (trudności z zapewnieniem zgodności). – Fakt, że w poszczególnych państwach członkowskich reakcja na naruszenia unijnego prawodawstwa w zakresie produkcji ekologicznej może być zróżnicowana, stanowi problem będący źródłem nieuczciwej konkurencji i nieskutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego. 3.4. Wybór instrumentów Proponowanym instrumentem jest rozporządzenie, ponieważ dowiedziono, że obowiązujące przepisy stanowią odpowiednie ramy dla państw członkowskich – żaden inny rodzaj środków nie byłby odpowiedni. Dyrektywa ustanowiłaby bardziej elastyczne przepisy, co mogłoby prowadzić do nieuczciwej konkurencji między podmiotami oraz niepewności i zawodu po stronie konsumentów. Rozporządzenie przewiduje spójne podejście dla państw członkowskich oraz ogranicza obciążenia administracyjne, ponieważ podmioty muszą przestrzegać jednego zestawu reguł. Uznano, że instrumenty „miękkiego” prawa, takiej jak wytyczne, nie mogą zaradzić różnicom w zakresie wykładni i wdrażania przepisów. Wzięto tutaj również pod uwagę kontekst międzynarodowy. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek przewiduje przydział funduszy na środki pomocy technicznej. Bliższe informacje na temat wpływu na budżet można znaleźć w ocenie skutków finansowych regulacji. 5. ELEMENTY FAKULTATYWNE: UPROSZCZENIE Wniosek przewiduje uproszczenie i wyjaśnienie przepisów oraz wypełnia szereg luk w prawodawstwie. Doprowadzi on m.in. do zniesienia 37 ze 135 obowiązków w przepisach dotyczących rolnictwa ekologicznego. Wniosek doprowadzi też do znaczącego ograniczenia obciążenia administracyjnego. Akty delegowane przewidziane we wniosku opracowywane będą według tych samych zasad. Jeżeli chodzi o reguły produkcji, wniosek wprowadza znaczące uproszczenia dla podmiotów i administracji krajowej, ograniczając możliwość zezwalania na wyjątki na szczeblu państw członkowskich. Usunięto szereg nieskutecznych przepisów, zwłaszcza poprzez wzmocnienie aspektów podejścia kontrolnego opartych na ocenie ryzyka. Jeżeli chodzi o przywóz, producenci, organy kontrolne i Komisja będą mogły łatwiej radzić sobie z systemem zgodności stosowanym do organów kontrolnych. Grupowa certyfikacja oznacza duże uproszczenie dla drobnych producentów, wprowadzając bardziej proporcjonalne wymogi w zakresie kontroli i ewidencjonowania. Wniosek ma uczynić przepisy lepiej dostosowanymi do potrzeb adresatów. W szczególności podczas gdy ogólne reguły produkcji pozostają w tekście rozporządzenia, szczegółowe reguły produkcji ekologicznej zawarte są w załączniku do rozporządzenia. 6. UZGODNIENIE W 2010 r. Komisja przyjęła wniosek COM (2010)759 dotyczący uzgodnienia rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z traktatem lizbońskim. Szczegółowe trójstronne dyskusje w 2011 i 2012 r. zakończyły się w praktyce impasem w kwestii tego wniosku. Niniejszy wniosek zawiera niezbędne elementy z wniosku dotyczącego uzgodnienia, w tym architekturę przepisów prawnych w akcie podstawowym, aktach delegowanych i aktach wykonawczych. Dlatego wniosek COM (2010) 759 zostanie wycofany jako nieaktualny. 2014/0100 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie o kontrolach urzędowych] i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 akapit pierwszy i art. 43 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[9], uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Regionów[10], stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Produkcja ekologiczna jest ogólnym systemem zarządzania gospodarstwem i produkcji żywności, łączącym najkorzystniejsze dla środowiska i klimatu praktyki, wysoki stopień różnorodności biologicznej, ochronę zasobów naturalnych oraz stosowanie wysokich standardów dotyczących dobrostanu zwierząt i norm produkcji, odpowiadających zapotrzebowaniu rosnącej liczby konsumentów na wyroby wytwarzane przy użyciu naturalnych substancji i procesów. Produkcja ekologiczna pełni zatem podwójną funkcję społeczną: z jednej strony kształtuje konkretny rynek w odpowiedzi na zapotrzebowanie konsumentów na produkty ekologiczne, a z drugiej strony dostarcza powszechnie dostępnych dóbr, przyczyniając się do ochrony środowiska i dobrostanu zwierząt, jak również rozwoju obszarów wiejskich. (2) Poszanowanie wysokich norm w zakresie zdrowia, środowiska i dobrostanu zwierząt w ramach wytwarzania produktów ekologicznych decyduje o wysokiej jakości tych produktów. Jak podkreślono w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie polityki jakości produktów rolnych[11], produkcja ekologiczna stanowi element unijnych systemów jakości produkcji rolnej, wraz z oznaczeniami geograficznymi, gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami i produktami pochodzącymi z regionów najbardziej oddalonych, odpowiednio zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012[12] oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013[13]. W tym ujęciu produkcja ekologiczna realizuje te same cele w ramach wspólnej polityki rolnej („WPR”), które stanowią nieodłączny element wszystkich unijnych systemów jakości produkcji rolnej. (3) Bardziej konkretnie, cele polityki w obszarze produkcji ekologicznej wpisane są w cele WPR dzięki zagwarantowaniu, by rolnicy otrzymywali odpowiednią zapłatę za poszanowanie reguł produkcji ekologicznej. Poza tym rosnące zapotrzebowanie na produkty ekologiczne tworzy warunki do dalszego rozwoju i ekspansji rynku na te produkty, zwiększając tym samym zyski rolników zajmujących się produkcją ekologiczną. (4) Należy także dodać, że produkcja ekologiczna to system, który przyczynia się do włączenia wymogów ochrony środowiska w ramy WPR oraz przyczynia się do zrównoważonej produkcji rolnej. Dlatego też w ramach WPR wprowadzono środki finansowego wspierania produkcji rolnej, ostatnio zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013[14]. Środki te zostały w szczególności wzmocnione w toku ostatniej reformy ram prawnych polityki rozwoju obszarów wiejskich wprowadzonej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013[15]. (5) Produkcja ekologiczna przyczynia się również do osiągnięcia celów unijnej polityki ochrony środowiska, w szczególności tych zawartych w strategii ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r.[16], komunikacie w sprawie zielonej infrastruktury[17], strategii tematycznej w dziedzinie ochrony gleby[18] oraz w przepisach dotyczących ochrony środowiska, takich jak dyrektywy ptasia[19] i siedliskowa[20], dyrektywa w sprawie azotanów[21], ramowa dyrektywa wodna[22], dyrektywa w sprawie krajowych poziomów emisji[23] oraz dyrektywa w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów[24]. (6) Ze względu na cele unijnej polityki w zakresie produkcji ekologicznej, ramy prawne ustanowione dla realizacji tej polityki powinny służyć zagwarantowaniu uczciwej konkurencji i właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów ekologicznych, jak również podtrzymaniu i uzasadnieniu zaufania konsumentów do produktów oznaczonych jako ekologiczne. Ponadto ramy prawne powinny zmierzać do stworzenia takich warunków, w których unijna polityka kształtowana będzie zgodnie z tendencjami rynkowymi i tendencjami w dziedzinie produkcji. (7) Priorytety polityczne strategii „Europa 2020” określono w komunikacie Komisji zatytułowanym „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu[25] ˗ obejmują one cele zakładające osiągnięcie konkurencyjnej gospodarki opartej na wiedzy i innowacji oraz wspieranie gospodarki o wysokim poziomie zatrudnienia, zapewniającej spójność społeczną i terytorialną, jak również przyczynianie się do procesu przechodzenia na zasobooszczędną i niskoemisyjną gospodarkę. Polityka produkcji ekologicznej powinna zatem zapewnić podmiotom właściwe instrumenty pozwalające na skuteczniejsze identyfikowanie i promowanie ich wyrobów, chroniąc ich jednocześnie przed nieuczciwymi praktykami. (8) Ze względu na dynamiczne przemiany w sektorze produkcji ekologicznej, w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007[26] wskazano na potrzebę przyszłego przeglądu unijnych przepisów w obszarze produkcji ekologicznej, przy uwzględnieniu doświadczeń uzyskanych przy stosowaniu tych przepisów. Rezultaty przeglądu dokonanego przez Komisję wskazują, że unijne ramy prawne w obszarze produkcji ekologicznej powinny zostać poprawione, by ustanowić przepisy odpowiadające wysokim oczekiwaniom konsumentów oraz zagwarantować dostateczną jasność dla adresatów tych przepisów. Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 834/2007 i zastąpić je nowym rozporządzeniem. (9) Doświadczenia zdobyte do tej pory w toku stosowania rozporządzenia (WE) nr 834/2007 wskazują na potrzebę sprecyzowania, do jakich produktów rozporządzenie ma zastosowanie. Jego zakres powinien w pierwszym rzędzie obejmować produkty rolne (w tym produkty akwakultury) wyszczególnione w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktatu”). Powinno ono ponadto obejmować przetworzone produkty rolne przeznaczone na żywność lub paszę, ponieważ wprowadzanie takich produktów na rynek jako produktów ekologicznych tworzy duże możliwości zbytu produktów rolnych oraz zwraca uwagę konsumentów na ekologiczny charakter produktów rolnych, z których zostały one wytworzone. Niniejsze rozporządzenie powinno też obejmować niektóre inne produkty powiązane z produktami rolnymi w podobny sposób, co przetworzone produkty rolne, bądź to ze względu na to, że te inne produkty oznaczają duże możliwości zbytu produktów rolnych, bądź też dlatego, że stanowią integralny element procesu produkcji. Wreszcie, zakresem rozporządzenia należy objąć także sól morską, ponieważ jest ona wytwarzana z zastosowaniem naturalnych metod produkcji, a produkcja ta przyczynia się do rozwoju obszarów wiejskich, tym samym przyczyniając się do realizacji celów niniejszego rozporządzenia. W imię większej jasności, te inne produkty, niewyszczególnione w załączniku I do Traktatu, powinny zostać wyszczególnione w załączniku do niniejszego rozporządzenia. (10) W celu uzupełnienia lub zmiany pewnych elementów niniejszego rozporządzenia innych niż istotne należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu. Szczególnie ważne jest, aby w czasie swoich prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i właściwe przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (11) Aby uwzględnić nowe metody lub materiały produkcyjne albo zobowiązania międzynarodowe, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących zmiany wykazu innych produktów należących do zakresu niniejszego rozporządzenia. Do zamieszczenia w wykazie kwalifikować powinny się jedynie produkty blisko powiązane z produktami rolnymi. (12) Ze względu na lokalnych charakter operacji zbiorowego żywienia, środki podjęte przez państwa członkowskie oraz prywatne programy w tym obszarze uznawane są za odpowiednie do zagwarantowania funkcjonowania jednolitego rynku. Dlatego też żywność przygotowywana przez zakłady żywienia zbiorowego w ich pomieszczeniach nie powinna być przedmiotem niniejszego rozporządzenia. Podobnie produkty myślistwa i rybołówstwa dzikich zwierząt nie powinny wchodzić w zakres niniejszego rozporządzenia, ponieważ w ich przypadku nie da się pełni kontrolować procesów produkcyjnych. (13) Z projektów badawczych wynika, że zaufanie konsumentów ma zasadnicze znaczenie na rynku żywności ekologicznej. W dłuższej perspektywie czasowej mało wiarygodne normy mogą podważyć publiczne zaufanie i doprowadzić do załamania rynku. Dlatego też fundamentem trwałego rozwoju produkcji ekologicznej w Unii powinny być należyte reguły produkcji zharmonizowane na szczeblu UE. Poza tym te reguły produkcji powinny odpowiadać oczekiwaniom podmiotów i konsumentów, jeżeli chodzi o jakość produktów ekologicznych oraz zgodność z zasadami i przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu. (14) Niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać bez uszczerbku dla powiązanych przepisów, takich jak przepisy w obszarze bezpieczeństwa łańcucha żywnościowego, zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin, materiałów rozmnożeniowych roślin, znakowania i środowiska. Bardziej konkretnie, jeżeli chodzi o dopuszczanie produktów i substancji, które mogą być wykorzystywane do wytwarzania produktów ekologicznych, istotne jest podkreślenie, że takie produkty i substancje muszą zostać najpierw dopuszczone na szczeblu Unii. Dlatego też niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać bez uszczerbku dla innych unijnych przepisów dotyczących dopuszczania i wprowadzania na rynek tych produktów i substancji. (15) Ogólne reguły produkcji w niniejszym rozporządzeniu powinny zasadniczo obejmować zakaz wykorzystywania promieniowania jonizującego oraz organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO), jak również produktów wytworzonych przez lub z GMO. Ponieważ konsumenci w coraz większym stopniu przejmują się skutkami przetwarzania i transportu żywności dla środowiska, podmioty inne niż rolnicy oraz podmioty uprawiający wodorosty lub hodujący zwierzęta akwakultury powinny być zobowiązane do zarządzania swoją efektywnością środowiskową zgodnie ze zharmonizowanym systemem. W celu maksymalnego ograniczenia regulacyjnych obciążeń spoczywających na mikroprzedsiębiorstwach (zdefiniowanych w zaleceniu 2003/361/WE[27]) zaangażowanych w produkcję ekologiczną, należy zwolnić je z tego wymogu. Aby zagwarantować prawidłowe stosowanie ogólnych reguł produkcji, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących ustanowienia kryteriów, którym odpowiadać powinny systemy zarządzania środowiskiem. (16) Uznaje się, że w gospodarstwach rolnych obejmujących jednostki, które nie są zarządzane zgodnie z regułami produkcji ekologicznej, zachodzi wyższe ryzyko nieprzestrzegania reguł produkcji ekologicznej. Dlatego też, po odpowiednim okresie konwersji, wszystkie gospodarstwa rolne w Unii, które zamierzają stać się gospodarstwami ekologicznymi, powinny być w całości zarządzane zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do produkcji ekologicznej. Ekologiczne gospodarstwa rolne powinien obowiązywać ten sam okres konwersji we wszystkich państwach członkowskich, niezależnie od uprzedniego uczestnictwa tych gospodarstw w środkach rolno-środowiskowych wspieranych z funduszy unijnych. Żaden okres konwersji nie jest jednak niezbędny w przypadku gruntów ugorowanych. Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jak również dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy uzupełniające ogólne przepisy dotyczące konwersji lub uzupełniające i zmieniające szczegółowe przepisy dotyczące konwersji. (17) Należy ustanowić szczegółowe reguły produkcji dotyczące roślin, zwierząt gospodarskich i wytwarzania akwakultury, w tym reguły dotyczące zbiorów dziko rosnących roślin i wodorostów, jak również dotyczące wytwarzania przetworzonej żywności i pasz, a także wina i drożdży, w celu zagwarantowania harmonizacji oraz realizacji celów i zasad produkcji ekologicznej. (18) Podstawą ekologicznej produkcji roślinna jest odżywianie roślin poprzez ekosystem gleby, nie należy zatem zezwalać na produkcję hydroponiczną. Poza tym ekologiczna produkcja roślinna powinna wiązać się z wykorzystaniem takich technik produkcji, które zapobiegają przyczynianiu się do zanieczyszczenia środowiska lub minimalizują to zjawisko. (19) Jeżeli chodzi o zarządzanie glebą i nawożenie, należy ustanowić warunki wykorzystania technik uprawy dozwolonych w ekologicznej produkcji roślinnej oraz wykorzystania nawozów i polepszaczy. (20) Należy znacząco ograniczyć stosowanie pestycydów. Pierwszeństwo należy przyznać zastosowaniu środków zapobiegających wszelkim szkodom spowodowanym przez szkodniki i chwasty przy pomocy technik niezwiązanych z wykorzystaniem środków ochrony roślin, takich jak płodozmian. Należy monitorować występowanie szkodników i chwastów, by móc decydować, czy interwencja jest zasadna z punktu widzenia ekonomicznego i ekologicznego. Należy zezwolić na wykorzystanie niektórych produktów ochrony roślin, jeżeli wyżej wymienione techniki nie zapewniają odpowiedniej ochrony i wyłącznie gdy dane produkty ochrony roślin zostały dopuszczone zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009[28] oraz zostały uznane za zgodne z celami i zasadami produkcji ekologicznej, z rygorystycznym określeniem warunków ich stosowania, a tym samym są dopuszczone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. (21) Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem oraz dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji roślinnej, w odniesieniu do technik uprawy, zarządzania glebą i nawożenia, zdrowia roślin i zarządzania szkodnikami i chwastami, zarządzania produkcją grzybów i innymi szczególnymi roślinami oraz systemami produkcji roślin, miejsca pochodzenia wytwarzanego materiału rozmnożeniowego roślin, jak również zbioru dziko rosnących roślin. (22) Ponieważ produkcja zwierząt gospodarskich jest naturalnie związana z gospodarowaniem gruntami rolnymi, a obornik wykorzystywany jest do nawożenia wspomagającego produkcję roślin, należy zakazać produkcji zwierzęcej bez wykorzystania gruntów. Przy doborze ras należy uwzględnić ich zdolności dostosowania się do miejscowych warunków, żywotność i odporność na choroby, należy także propagować jak największą różnorodność biologiczną. (23) Środowisko hodowli ekologicznych zwierząt gospodarskich, w odpowiednich przypadkach będące środowiskiem wodnym, powinno zaspokajać behawioralne potrzeby zwierząt. Należy ustanowić szczegółowe warunki utrzymywania i praktyki gospodarskie dotyczące niektórych zwierząt, w tym pszczół. Te warunki i praktyki powinny gwarantować wysoki poziom dobrostanu zwierząt, który w niektórych aspektach powinien wykraczać poza unijne normy dobrostanu zwierząt mające zastosowanie do produkcji zwierzęcej w ogólności. W większości przypadków zwierzętom gospodarskim należy zapewnić stały dostęp do pastwisk na otwartej przestrzeni, przy czym tereny te należy zasadniczo objąć odpowiednim systemem rotacji. (24) Aby zapobiec zanieczyszczeniu składnikami odżywczymi zasobów naturalnych, takich jak gleba i woda, należy określić górną granicę użycia obornika na hektar oraz obsady zwierząt na hektar. Granica ta powinna odnosić się do zawartości azotu w oborniku. (25) Należy zabronić okaleczeń prowadzących do stresu, krzywdy, choroby lub cierpienia zwierząt. (26) Zwierzęta gospodarskie należy żywić materiałami paszowymi wytworzonymi zgodnie z regułami produkcji ekologicznej – najlepiej pochodzącymi z własnego gospodarstwa – uwzględniając przy tym potrzeby fizjologiczne zwierząt. Ponadto, aby zapewnić spełnienie minimalnych wymagań żywieniowych przewidzianych dla zwierząt gospodarskich, należy zapewnić możliwość podawania, na ściśle określonych warunkach, niektórych składników mineralnych, pierwiastków śladowych i witamin. (27) Zarządzanie zdrowiem zwierząt powinno być nakierowane głównie na zapobieganie chorobom. Ponadto należy wykonywać określone czynności w zakresie czyszczenia i dezynfekcji. Nie należy zezwalać na profilaktyczne stosowanie syntetycznych alopatycznych produktów leczniczych w produkcji ekologicznej, za wyjątkiem przypadków choroby lub urazu zwierzęcia wymagających niezwłocznego leczenia, przy czym nawet wtedy należy ograniczyć je do niezbędnego minimum, niezbędnego do powrotu zwierzęcia do dobrej kondycji. W takich przypadkach, w celu zagwarantowania konsumentom integralności produkcji ekologicznej, należy zapewnić możliwość przyjęcia środków ograniczających, takich jak podwojenie urzędowego okresu karencji po zastosowaniu takich produktów leczniczych, zgodnie z właściwymi przepisami Unii. W odniesieniu do hodowli pszczół, należy ustanowić szczegółowe reguły profilaktyki chorób i leczenia weterynaryjnego. (28) Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność oraz zgodność z niniejszym rozporządzeniem i dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji zwierzęcej w odniesieniu do pochodzenia zwierząt, pomieszczeń inwentarskich ˗ w tym minimalne powierzchnie wewnętrzne i zewnętrzne ˗ jak również maksymalnej liczby zwierząt na hektar, praktyk gospodarskich, reprodukcji, pasz i żywienia, a także również profilaktyki chorób i leczenia weterynaryjnego. (29) Niniejsze rozporządzenie uwzględnia cele nowej wspólnej polityki rybołówstwa w zakresie dotyczącym akwakultury, która odgrywa kluczową rolę w zagwarantowaniu trwałego, długoterminowego bezpieczeństwa żywnościowego, jak również wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, równocześnie zmniejszając presję na naturalne zasoby ryb, w kontekście wzrastającego globalnego popytu na żywność pochodzącą ze środowiska wodnego. Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z 2013 r. w sprawie strategicznych wytycznych dotyczących zrównoważonego rozwoju akwakultury w UE[29] uwydatnia główne wezwania stojące przed unijną akwakulturą oraz potencjał rozwoju tego sektora. Akwakultura została w nim określona jako szczególnie obiecujący sektor, podkreślono tam również przewagę konkurencyjną, jaką zapewnia certyfikacja ekologiczna. (30) Akwakultura ekologiczna jest względnie nowym działem produkcji ekologicznej w porównaniu z rolnictwem ekologicznym, w przypadku którego zebrano już dużo doświadczeń na poziomie gospodarstw. Biorąc pod uwagę rosnące zainteresowanie konsumentów produktami ekologicznej akwakultury, oczekuje się, że coraz więcej jednostek produkcji w sektorze akwakultury będzie przechodzić na produkcję ekologiczną. Dzięki temu zwiększa się zasób doświadczeń i wiedzy technicznej oraz przyśpieszony zostaje rozwój, a akwakultura ekologiczna jest udoskonalana, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w regułach produkcji. (31) Aby zagwarantować powszechne zrozumienie, zapobiec dwuznacznościom i zapewnić jednolite stosowanie reguł dotyczących produkcji zwierząt i uprawy wodorostów w ramach akwakultury ekologicznej, tym regułom produkcji towarzyszyć powinny określone definicje odnoszące się do akwakultury. (32) Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność oraz zgodność z niniejszym rozporządzeniem i dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji wodorostów, w odniesieniu do określania właściwego środowiska wodnego i planu zrównoważonego zarządzania, zbioru dzikich wodorostów, uprawy wodorostów oraz środków przeciwporostowych i czyszczenia sprzętu i pomieszczeń produkcyjnych, jak również dotyczących ustanowienia przepisów uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji zwierząt akwakultury w odniesieniu do określania właściwego środowiska wodnego i planu zrównoważonego zarządzania, pochodzenia zwierząt akwakultury, praktyk gospodarskich w zakresie akwakultury, w tym zamkniętych systemów wodnych, systemów produkcji i maksymalnej obsady, reprodukcji, zarządzania zwierzętami akwakultury, paszy i żywienia oraz profilaktyki chorób i leczenia weterynaryjnego. (33) Podmioty produkujące żywność lub paszę ekologiczną powinny stosować odpowiednie procedury opierające się na systematycznej identyfikacji krytycznych etapów przetwarzania w celu zapewnienia, tak aby przetworzone produkty były zgodne z regułami produkcji ekologicznej. Ekologiczne produkty przetworzone powinny być produkowane przy użyciu takich metod przetwarzania, które gwarantują przestrzeganie reguł produkcji ekologicznej i utrzymanie zasadniczych cech produktu na wszystkich etapach produkcji ekologicznej. (34) Należy ustanowić przepisy dotyczące składu ekologicznej żywności przetworzonej. W szczególności żywność ta powinna być wytwarzana głównie z ekologicznych produktów rolnych, z ograniczoną możliwością wykorzystania niektórych nieekologicznych produktów rolnych określonych w niniejszym rozporządzeniu. Poza tym należy do stosowania przy produkcji ekologicznej żywności przetworzonej dopuścić jedynie niektóre substancje, dozwolone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. (35) Żywność przetworzona powinna być oznaczona jako ekologiczna, wyłącznie gdy wszystkie lub niemal wszystkie składniki pochodzenia rolniczego są ekologiczne. Należy jednak ustanowić szczególne przepisy dotyczące znakowania żywności przetworzonej zawierającej produkty rolne, których nie można otrzymać ekologicznie, np. produkty myślistwa i rybołówstwa. Ponadto w celu informowania konsumentów, zapewnienia przejrzystości rynku i zachęcania do stosowania składników pochodzących z rolnictwa ekologicznego, należy pod pewnymi warunkami umożliwić odniesienie do produkcji ekologicznej w wykazie składników. (36) Należy ustanowić przepisy dotyczące składu ekologicznej paszy przetworzonej oraz zastosowania niektórych substancji i technik w produkcji tej paszy. (37) Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność oraz zgodność z niniejszym rozporządzeniem i dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji przetworzonej żywności i pasz w odniesieniu do procedur, które należy stosować, środków zapobiegawczych, jakie należy podjąć, składu przetworzonej żywności lub pasz, czyszczenia, wprowadzenia do obrotu przetworzonych produktów, w tym ich znakowania i identyfikacji, oddzielenia produktów ekologicznych, składników pochodzenia rolniczego oraz materiałów paszowych z produktów nieekologicznych, składników pochodzenia rolniczego i materiałów paszowych, wykazu nieekologicznych składników pochodzenia rolniczego, które można wyjątkowo stosować w produkcji ekologicznych produktów przetworzonych, obliczania udziału procentowego składników pochodzenia rolniczego oraz technik wykorzystywanych w przetwarzaniu żywności lub pasz. (38) Wino ekologiczne powinno być wytwarzane wyłącznie z ekologicznych surowców i należy dopuścić dodawanie do niego jedynie niektórych substancji dozwolonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Należy zakazać niektórych praktyk, procesów i zabiegów enologicznych przy produkcji wina ekologicznego. Na inne praktyki, procesy i zabiegi należy zezwolić na ściśle określonych warunkach. (39) Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jak również dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji wina w odniesieniu do praktyk i ograniczeń enologicznych. (40) Pierwotnie drożdże nie były uznawane za składnik pochodzenia rolniczego na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007 i dlatego nie były uwzględniane przy ustalaniu składników pochodzenia rolniczego produktów ekologicznych. Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 889/2008[30] wprowadzono jednak obowiązek zaliczania drożdży i produktów drożdżowych do składników pochodzenia rolniczego do celów produkcji ekologicznej od dnia 31 grudnia 2013 r., dając tym samym sektorowi wystarczającą ilość czasu na dostosowanie się do tego przepisu. W związku z tym do produkcji ekologicznych drożdży należy wykorzystywać wyłącznie ekologicznie uzyskane składniki a jedynie niektóre substancje powinny zostać dopuszczone do wykorzystania przy ich produkcji, wytwarzaniu i przygotowywaniu. Poza tym drożdże ekologiczne nie powinny występować w ekologicznej żywności ani paszy wraz z drożdżami nieekologicznymi. (41) Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jak również dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji drożdży w odniesieniu do ich przetwarzania i składników wykorzystywanych do ich produkcji. (42) Aby uwzględnić ewentualną przyszłą potrzebę ustanowienia szczegółowych reguł produkcji dla produktów, których produkcja nie należy do żadnej kategorii szczegółowych reguł produkcji, ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, jak również w celu zagwarantowania jakości, identyfikowalności i zgodności z niniejszym rozporządzeniem, a następnie dostosowania do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do ustanowienia szczegółowych reguł produkcji takich produktów, w tym do ich zmieniania i uzupełniania. (43) Rozporządzeniem (WE) nr 834/2007 wprowadzono różne wyjątki od reguł produkcji ekologicznej. Doświadczenia uzyskane przy stosowaniu tych przepisów pokazały, że takie wyjątki mają negatywny wpływ na produkcję ekologiczną. W szczególności ustalono, że samo istnienie takich wyjątków hamuje wytwarzanie produktów w formie ekologicznej oraz że nie jest zagwarantowany wysoki poziom dobrostanu zwierząt wiążący się z produkcją ekologiczną. Poza tym zarządzanie wyjątkami i ich kontrolowanie pociągają za sobą znaczne obciążenia administracyjne, zarówno dla administracji krajowej, jak i podmiotów. Wreszcie, istnienie wyjątków doprowadziło do stworzenia warunków umożliwiających zakłócenie konkurencji oraz spowodowało ryzyko podważenia zaufania konsumentów. W związku z tym należy dalej ograniczyć możliwość zezwalania na wyjątki od reguł produkcji ekologicznej i ograniczyć je do przypadków wystąpienia katastrof. (44) Aby umożliwić kontynuowanie lub wznowienie produkcji ekologicznej w przypadku wystąpienia katastrofalnych okoliczności, należy przekazać Komisji uprawnienia do ustanowienia kryteriów kwalifikowania określonych sytuacji jako katastrofalnych okoliczności, jak również ustanowienia szczegółowych przepisów postępowania w takich przypadkach a także niezbędnych wymogów w zakresie monitorowania i sprawozdawczości. (45) Pod pewnymi warunkami warunkach produkty ekologiczne i nieekologiczne można gromadzić i transportować jednocześnie. Należy określić szczegółowe przepisy w celu zapewnienia odpowiedniego oddzielenia produktów ekologicznych od nieekologicznych w trakcie obchodzenia się z nimi oraz w celu uniknięcia mieszania się produktów. (46) Aby zagwarantować integralność produkcji ekologicznej oraz dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących ustanowienia przepisów zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące gromadzenia, transportu i przechowywania produktów ekologicznych. (47) Należy ograniczyć do minimum wykorzystywanie w produkcji ekologicznej takich produktów i substancji jak: środki ochrony roślin, nawozy, polepszacze gleby, składniki odżywcze, składniki paszy dla zwierząt, dodatki do pasz lub żywności, substancje pomocnicze w przetwórstwie oraz produkty do czyszczenia i dezynfekcji – ich użycie powinno być możliwe na szczególnych warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. To samo podejście należy przyjąć odnośnie do wykorzystywania w produkcji ekologicznej żywności przetworzonej produktów i substancji takich jak dodatki do żywności oraz substancje pomocnicze w przetwórstwie. Dlatego też należy ustanowić przepisy określające wszelkie możliwe przypadki zastosowania takich produktów i substancji w produkcji ekologicznej w ogólności oraz w produkcji ekologicznej żywności przetworzonej w szczególności, z zastrzeżeniem zasad ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu i określonych kryteriów. (48) Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do produkcji ekologicznej w ogólności oraz produkcji ekologicznej żywności przetworzonej w szczególności, jak również dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do ustanowienia dodatkowych kryteriów zezwalania na wykorzystywanie w produkcji ekologicznej w ogólności oraz produkcji ekologicznej żywności przetworzonej w szczególności, określonych produktów i substancji, jak również wycofywania tych produktów i substancji, a także innych wymogów dotyczących wykorzystywania takich dopuszczonych produktów i substancji. (49) W braku szczególnych przepisów unijnych w sprawie środków, jakie należy podjąć w przypadku występowania w produktach ekologicznych niedozwolonych substancji lub produktów, w Unii wypracowano i stosowano różne podejścia w tym zakresie. Sytuacja ta prowadzi do niepewności po stronie podmiotów oraz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących. Może ona również prowadzić do nierównego traktowania podmiotów w Unii oraz wpływać na zaufanie konsumentów do produktów ekologicznych. Należy zatem ustanowić jasne i jednolite przepisy zakazujące wprowadzania do obrotu tych produktów ekologicznych, w których zwartość niedozwolonych produktów lub substancji przekracza określone poziomy. Poziomy te powinny zostać ustanowione z uwzględnieniem w szczególności dyrektywy Komisji 2006/125/WE[31] w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci. (50) Aby zagwarantować skuteczność, wydajność i przejrzystość produkcji ekologicznej i systemu znakowania, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących szczególnych kryteriów i warunków ustanowienia i stosowania poziomów zawartości niedozwolonych produktów i substancji, których przekroczenie w produktach powoduje, że nie można danych produktów wprowadzać do obrotu jako ekologiczne, jak również dotyczących ustanowienia tych poziomów i ich dostosowywania w świetle postępu technicznego. (51) Produkcja ekologiczna opiera się na ogólnej zasadzie ograniczania zastosowania zewnętrznych składników. Rolnicy mają obowiązek podejmowania środków mających zapobiec ryzyku zanieczyszczenia niedozwolonymi produktami lub substancjami. Mimo takich środków może dojść do przypadków, w których rolnicy nie będą mogli wprowadzać swoich produktów do obrotu jako ekologicznych ze względu na niezamierzone występowanie w nich niedozwolonych produktów lub substancji. Należy zatem zapewnić możliwość wydania przez Komisję państwom członkowskim, na mocy art. 42 Traktatu, upoważnienia do przyznawania płatności krajowych mających wyrównać związane z tym szkody. Państwa członkowskie mogą także skorzystać, w celu całkowitego lub częściowego wyrównania tych szkód, z instrumentów wspólnej polityki rolnej. (52) Znakowanie produktów rolnych i środków spożywczych powinno podlegać ogólnym przepisom ustanowionym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011[32], a w szczególności przepisom służącym zapobieganiu znakowaniu mogącemu dezorientować konsumentów lub wprowadzać ich w błąd. Poza tym w niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić szczególne przepisy dotyczące znakowania produktów ekologicznych. Powinny one chronić zarówno interesy podmiotów związane z wprowadzaniem do obrotu odpowiednio oznaczonych produktów oraz funkcjonowaniem w warunkach uczciwej konkurencji, jak również interesy konsumentów, umożliwiając im podejmowanie świadomych wyborów. (53) W związku z tym terminy używane do oznaczania produktów ekologicznych powinny podlegać ochronie, tak aby nie mogły być używane do oznaczania produktów nieekologicznych w obrębie Unii, niezależnie od wykorzystanego języka. Ochronie powinny podlegać także zwyczajowe terminy pochodne od tych określeń i ich wersje skrócone, bez względu na to, czy są one używane osobno czy łącznie. (54) Aby sytuacja na rynku unijnym była jasna dla konsumentów, należy wprowadzić obowiązek umieszczania logo Unii Europejskiej na wszelkich ekologicznych produktach żywnościowych wytworzonych w obrębie Unii. Ponadto należy umożliwić dobrowolne umieszczanie tego logo w przypadku niepakowanych produktów ekologicznych wytworzonych w Unii lub wszelkich produktów ekologicznych sprowadzonych z państw trzecich. W niniejszym rozporządzeniu należy określić model logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej. (55) Jednakże by uniknąć wprowadzania konsumentów w błąd co do ekologicznego charakteru całego produktu, właściwe jest ograniczenie wykorzystania tego logo do produktów, które zawierają wyłącznie, lub prawie wyłącznie, składniki ekologiczne. Dlatego też nie należy zezwalać na stosowanie tego logo do oznaczania produktów wytworzonych w okresie konwersji lub produktów przetworzonych, w których mniej niż 95 % składników pochodzenia rolniczego to składniki ekologiczne. (56) By zapobiec dezorientacji wśród konsumentów co do pochodzenia produktu z Unii lub spoza niej, w każdym przypadku zastosowania logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej należy informować konsumentów o miejscu wytworzenia surowców rolnych będących składnikami danego produktu. W związku z tym należy zezwolić na odnoszenie się na etykiecie produktów pochodzących z ekologicznej akwakultury do akwakultury zamiast do rolnictwa. (57) Aby zapewnić konsumentom jasną sytuację oraz zagwarantować przekazywanie im odpowiednich informacji, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących dostosowania wykazu terminów odnoszących się do produkcji ekologicznej określonych w niniejszym rozporządzeniu, ustanowienia szczególnych wymogów w zakresie znakowania i składu mających zastosowanie do paszy i jej składników, ustanowienia dalszych przepisów dotyczących znakowania i używania oznaczeń, innych niż logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej, określonych w niniejszym rozporządzeniu, a także dotyczących zmiany logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej oraz przepisów odnoszących się do tego logo. (58) Produkcja ekologiczna jest wiarygodna jedynie wtedy, gdy towarzyszy jej skuteczna weryfikacja i kontrole na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Produkcja ekologiczna powinna podlegać kontrolom urzędowym lub innym czynnościom urzędowym prowadzonym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr (XXX/XXXX)[33], w celu weryfikowania zgodności z przepisami dotyczącymi produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych. (59) Należy ustanowić szczegółowe wymogi celem zagwarantowania zgodności z regułami charakterystycznymi dla produkcji ekologicznej. W szczególności należy ustanowić przepisy przewidujące zgłaszanie działalności podmiotów oraz system certyfikacji służący identyfikacji podmiotów, którzy przestrzegają przepisów regulujących produkcję ekologiczną i znakowanie produktów ekologicznych. Przepisy te powinny mieć zastosowanie także do wszystkich podwykonawców danych podmiotów. Należy zagwarantować przejrzystość systemu certyfikacji, poprzez zobowiązanie państw członkowskich do opublikowania wykazu podmiotów, którzy zgłosili swoją działalność oraz opłat, które mogą zostać pobrane w związku z kontrolami zgodności z regułami produkcji ekologicznej. (60) Drobni producenci rolni w Unii borykają się, indywidualnie, z wysokimi kosztami kontroli i znacznymi obciążeniami administracyjnymi w związku z certyfikacją ekologiczną. Należy zezwolić na system certyfikacji grupowej celem ograniczenia kosztów kontroli i certyfikacji oraz powiązanych obciążeń administracyjnych, wzmacniając lokalne sieci, przyczyniając się do wzmocnienia rynków zbytu oraz gwarantując równe szanse w stosunku do podmiotów z państw trzecich. Z tej przyczyny należy wprowadzić i zdefiniować pojęcie „grupy podmiotów”. (61) Aby zagwarantować skuteczność, wydajność i przejrzystość systemu ekologicznej produkcji i znakowania, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących wymogów prowadzenia ewidencji przez podmioty lub grupy podmiotów, wymogu opublikowania wykazu podmiotów, jak również wymogów i procedur, jakie należy zastosować w zakresie publikowania opłat, jakie mogą być pobierane w związku z kontrolami zgodności z regułami produkcji ekologicznej oraz nadzorowania przez właściwe organy stosowania tych opłat, a także kryteriów określania grup produktów, w przypadku których producenci powinny być uprawnieni do posiadania tylko jednego certyfikatu wydanego przez dany organ kontrolny lub jednostkę certyfikującą. (62) Aby zagwarantować skuteczne i wydajne funkcjonowanie certyfikacji grupy podmiotów, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących odpowiedzialności poszczególnych członków grupy podmiotów, składu i rozmiaru takiej grupy, kategorii produktów, jakie mają być wytwarzane przez grupę podmiotów i warunków udziału w grupie, jak również konstrukcji i funkcjonowania systemu kontroli wewnętrznej grupy, w tym zakresu, przedmiotu i częstotliwości kontroli, jakie mają być prowadzone. (63) Doświadczenia z przepisami dotyczącymi przywozu produktów ekologicznych do Unii stosowanymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007 wskazują na potrzebę rewizji tych przepisów, w odpowiedzi na oczekiwania konsumentów, by przywożone produkty ekologiczne odpowiadały normom równie wysokim co unijne, jak również w celu zagwarantowania lepszego dostępu unijnych produktów ekologicznych do rynku międzynarodowego. Poza tym należy zapewnić jasność w kwestii przepisów mających zastosowanie do wywozu produktów ekologicznych, w szczególności poprzez ustanowienie świadectwa wywozowego oraz ustanowienie przepisów dotyczących wywozu do państw trzecich uznanych na potrzeby równoważności na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007. (64) Należy dalej udoskonalić przepisy regulujące przywóz produktów zgodnych z unijnymi regułami produkcji i znakowania, i w związku z którymi podmioty zostały poddani kontrole organów kontrolnych i innych jednostek kontrolnych uznanych przez Komisje za właściwe do prowadzenia kontroli i certyfikacji w dziedzinie produkcji ekologicznej w państwach trzecich. Należy w szczególności ustanowić wymogi dotyczące organów akredytacyjnych akredytujących organy kontrolne do celów przywozu zgodnych z wymogami produktów ekologicznych do Unii, dążąc do zagwarantowania równych szans w zakresie nadzoru nad organami kontrolnymi ze strony Komisji. Poza tym niezbędne jest zapewnienie Komisji możliwości bezpośredniego kontaktowania się z organami akredytacyjnymi oraz właściwymi organami w państwach trzecich, by usprawnić nadzór nad organami kontrolnymi i innymi jednostkami kontrolnymi. (65) Należy zachować możliwość wprowadzania na rynek Unii produktów ekologicznych, które nie spełniają norm zawartych w unijnych przepisach dotyczących produkcji ekologicznej, jednak pochodzą z państw trzecich, których systemy ekologicznej produkcji i kontroli zostały uznane za równoważne z tymi, które funkcjonują w Unii. Równocześnie jednak uznawanie równoważności państw trzecich przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007 powinno obowiązywać jedynie w przypadku zawarcia umowy międzynarodowej między Unią a tymi państwami trzecimi, przewidującej wzajemne uznawanie równoważności dla Unii. (66) Państwa trzecie uznane za równoważne na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007 powinny być nadal za takie uznawane na mocy niniejszego rozporządzenia, przez ograniczony okres niezbędny do zagwarantowania sprawnego przejścia na system uznawania na mocy umowy międzynarodowej, o ile nadal gwarantują równoważność swojej produkcji ekologicznej i reguł kontroli w stosunku do obowiązujących w Unii przepisów, oraz że spełniają wymogi dotyczące nadzoru ich uznawania przez Komisję. Nadzór powinien opierać się w szczególności na corocznych sprawozdaniach przesyłanych Komisji przez państwa trzecie. (67) Doświadczenia z systemem organów kontrolnych i jednostek certyfikujących uznawanych za właściwe do prowadzenia kontroli oraz wydawania certyfikatów w państwach trzecich na potrzeby przywozu produktów zapewniających równoważne gwarancje pokazują, że te organy i jednostki stosują różne przepisy, które w praktyce może być trudno uznać za równoważne z odpowiednimi przepisami Unii. Ponadto namnożenie organów kontrolnych i jednostek certyfikujących utrudnia sprawowanie odpowiedniego nadzoru przez Komisję. Dlatego należy znieść system uznawania równoważności. Należy jednak dać tym organom kontrolnym i jednostkom certyfikującym wystarczający czas na przygotowanie się do uzyskania uznania na potrzeby przywozu produktów spełniających wymogi unijnych przepisów. (68) Wprowadzanie do obrotu jako ekologiczne produktów przywożonych do Unii na podstawie jakichkolwiek regulacji przywozowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno zależeć od dostępności informacji niezbędnych do zagwarantowania identyfikowalności produktu w łańcuchu dostaw żywności. (69) Aby zagwarantować uczciwą konkurencję między podmiotami, identyfikowalność przywożonych produktów, które mają być wprowadzone do obrotu na terytorium Unii jako produkty ekologiczne, oraz przejrzystość procedury uznawania i nadzoru stosowanej przez organy kontrolne i jednostki certyfikujące w kontekście przywozu zgodnych z wymogami produktów, a także zagwarantować zarządzanie wykazem państw trzecich uznanych za równoważne na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących dokumentów przeznaczonych dla organów celnych w państwach trzecich, w szczególności ekologicznych świadectw wywozowych, w miarę możliwości w formie elektronicznej, dokumentów potrzebnych do przywozu, również w formie elektronicznej w miarę możliwości, kryteriów uznawania lub wycofania uznawania organów kontrolnych i jednostek certyfikujących w kontekście przywozu produktów ekologicznych spełniających wymogi, jak również dotyczących informacji przesyłanych przez państwa trzecie uznane na mocy wspomnianego rozporządzenia, niezbędnych do nadzorowania ich uznawania oraz prowadzenia tego nadzoru przez Komisję, w tym do kontroli na miejscu. (70) Należy zagwarantować, by przepływ produktów ekologicznych, które zostały poddane kontroli w jednym z państw członkowskich, i które są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie mógł być ograniczany w innym państwie członkowskim. Aby zagwarantować odpowiednie funkcjonowanie jednolitego rynku i handlu między państwami członkowskimi, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów w celu ustanowienia przepisów dotyczących swobodnego przepływu produktów ekologicznych. (71) W celu uzyskania wiarygodnych informacji niezbędnych do wdrożenia niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie powinny corocznie dostarczać Komisji niezbędnych informacji. Dla zapewnienia jasności i przejrzystości państwa członkowskie powinny aktualizować wykazy właściwych organów oraz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących. Wykaz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących powinien zostać publicznie udostępniony przez państwa członkowskie i corocznie publikowany przez Komisję. (72) Należy ustanowić środki mające zagwarantować sprawne wprowadzenie zmian w ramach prawnych regulujących przywóz produktów ekologicznych do Unii, ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. W szczególności, aby zagwarantować sprawne przejście ze starych na nowe ramy prawne, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących przepisów odnoszących się do okresów konwersji rozpoczętych na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007, w drodze odstępstwa od ogólnej reguły stanowiącej, że nie można wstecznie uznawać za element okresu konwersji żadnych uprzednich okresów. (73) Ponadto należy określić datę wygaśnięcia uznania organów kontrolnych i jednostek certyfikujących za równoważne, jak również ustanowić przepisy regulujące sytuację do czasu wygaśnięcia ich uznania. Należy również ustanowić przepisy dotyczące wniosków państw trzecich o uznanie równoważności, które zostały złożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007, a które będą nadal w trakcie rozpatrywania w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. (74) Aby zagwarantować zarządzanie wykazem organów kontrolnych i jednostek certyfikujących uznanych za równoważne na mocy rozporządzenia (WE) nr 84/2007, jak również ułatwić dokończenie rozpatrywania wniosków państw trzecich o uznanie równoważności, które będą nadal w trakcie rozpatrywania w momencie wejście w życie niniejszego rozporządzenia, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących informacji, które mają być przesyłane przez te organy kontrolne i jednostki certyfikujące, niezbędnych do nadzorowania ich uznania, a także dotyczących wszelkich przepisów proceduralnych niezbędnych do rozpatrzenia nadal nierozpatrzonych wniosków państw trzecich. (75) Aby zagwarantować jednolite warunki wdrażania niniejszego rozporządzenia, Komisji należy przekazać uprawnienia wykonawcze w zakresie technicznych aspektów ustanowienia bazy danych zawierającej odmiany, w przypadku których dostępny jest roślinny materiał rozmnożeniowy uzyskany w ramach produkcji ekologicznej, jeżeli chodzi o wydawanie lub cofanie zezwolenia na produkty i substancje, które mogą być wykorzystywane w produkcji ekologicznej w ogólności oraz w produkcji przetworzonej żywności ekologicznej w szczególności, w tym procedury w zakresie zezwalania i tworzenia wykazów tych produktów i substancji oraz, w odpowiednich przypadkach, ich opis, wymogi w zakresie składu oraz wielkości oznaczenia wskazujące na kody nadane organom kontroli produktów ekologicznych i organom delegowanym i oznaczenia miejsca, w którym wytworzono surowce rolnicze, przyznawanie kodów organom kontrolnym i jednostkom certyfikującym oraz oznaczenie miejsca, w którym surowce rolnicze zostały wytworzone, jeżeli chodzi o bliższe informacje oraz specyfikacje dotyczące treści, formy i sposobu zawiadamiania właściwych organów przez podmiotów i grupy podmiotów o prowadzonej przez nich działalności, jak również formę obwieszczania opłat, jakie mogą być pobierane za kontrole, jeżeli chodzi o wymianę informacji między grupami podmiotów a właściwymi organami, organami kontrolnymi i jednostkami certyfikującymi oraz pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją, jeżeli chodzi o uznawanie lub wycofywanie uznawania organom kontroli produkcji ekologicznej i organom delegowanym uprawnionym do prowadzenia kontroli w państwach trzecich oraz ustanowienie wykazu takich organów kontrolnych i jednostek certyfikujących a także przepisy mające zagwarantować stosowanie środków w przypadku niezgodności wpływających na integralność przywożonych produktów ekologicznych lub podejrzenia ich wystąpienia; jeżeli chodzi o system, jaki należy wykorzystywać do przekazywania informacji niezbędnych do wdrażania i monitorowania niniejszego rozporządzenia oraz jeżeli chodzi o ustanowienie wykazu państw trzecich uznanych na mocy art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 i zmianę tego wykazu, jak również o przepisy mające zagwarantować zastosowanie środków w odniesieniu do przypadków niezgodności, lub podejrzenia wystąpienia niezgodności wpływających na integralność produktów ekologicznych przywożonych z państw trzecich, jeżeli chodzi o system używany do przekazywania informacji niezbędnych do wprowadzania w życie i monitorowania niniejszego rozporządzenia, a także jeśli chodzi o ustanowienie wykazu organów kontrolnych i jednostek certyfikujących uznanych na mocy art. 33 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 i zmianę tego wykazu. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[34]. (76) Komisja powinna być uprawniona do niezwłocznego przyjmowania obowiązujących aktów wykonawczych w należycie uzasadnionych przypadkach dotyczących ochrony przed nieuczciwymi praktykami niezgodnymi z zasadami i regułami produkcji ekologicznej, ochrony zaufania konsumentów lub ochrony uczciwej konkurencji między podmiotami, w których jest to niezbędne ze względu na szczególnie pilną potrzebę zagwarantowania stosowania środków w przypadkach niezgodności wpływających na integralność przywożonych produktów ekologicznych kontrolowanych przez uznane organy kontrolne i jednostki certyfikujące lub podejrzenia ich wystąpienia. (77) Aby zagwarantować sprawne przejście, z jednej strony, z przepisów dotyczących ekologicznego pochodzenia roślinnego materiału rozmnożeniowego i zwierząt do celów hodowlanych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007, jak również, z drugiej strony, z wyjątków od reguł produkcji przyjętych na mocy art. 22 tego rozporządzenia, na nowe reguły produkcji roślin, produktów roślinnych i zwierząt gospodarskich przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, należy przekazać Komisji uprawnienia do zezwalania na wyjątki, o ile wyjątki te uznawane są za konieczne w celu zagwarantowania dostępu do roślinnego materiału rozmnożeniowego oraz żywych zwierząt do celów reprodukcji, które mogą być wykorzystywane w produkcji ekologicznej. Ponieważ akty te mają charakter przejściowy, powinny one obowiązywać przez ograniczony okres. (78) Komisja powinna przeanalizować stan dostępności roślinnego materiału rozmnożeniowego i zwierząt do celów reprodukcji oraz przedstawić w tym celu sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w 2021 r. (79) Należy zapewnić możliwość wyczerpania zapasów produktów, które zostały wytworzone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 834/2007 i wprowadzone od obrotu przed rozpoczęciem okresu stosowania niniejszego rozporządzenia. (80) Przegląd ram legislacyjnych produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych wykazał, że szczególne potrzeby związane z kontrolami urzędowymi i innymi czynnościami urzędowymi realizowanymi zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych), wymagają ustanowienia przepisów pozwalających lepiej reagować na przypadki niezgodności. Poza tym przepisy rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenia w sprawie kontroli urzędowych] dotyczące zadań i kompetencji właściwych organów, zatwierdzania i nadzorowania organów delegowanych, oficjalnej certyfikacji, obowiązków sprawozdawczych i pomocy administracyjnej powinny zostać dostosowane, by odpowiadały szczególnym potrzebom sektora produkcji ekologicznej. Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych], (81) Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, w szczególności zagwarantowanie uczciwej konkurencji i właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów ekologicznych, jak również zagwarantowanie zaufania konsumentów do tych produktów oraz do logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej, nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez same państwa członkowskie lecz raczej, ze względu na wymaganą harmonizację przepisów dotyczących produkcji rolnej, mogą być lepiej osiągnięte na szczeblu Unii, ta ostatnia może przyjść środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym samym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. (82) Należy wyznaczyć taką datę rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, która dawałaby podmiotom możliwość dostosowania się do nowych wprowadzonych wymogów. PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: ROZDZIAŁ I Przedmiot, zakres i definicje Artykuł 1 Przedmiot Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady produkcji ekologicznej oraz przepisy dotyczące produkcji ekologicznej a także używania związanych z nią oznaczeń w etykietach i reklamach. Artykuł 2 Zakres 1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów rolnych wyszczególnionych w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktatu”) oraz niektórych innych produktów wyszczególnionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, o ile te produkty rolne oraz te inne produkty mają być wytwarzane, przygotowywane, dystrybuowane, wprowadzane do obrotu, przywożone lub wywożone jako ekologiczne. Produkty myślistwa i rybołówstwa dzikich zwierząt nie są uznawane za produkty ekologiczne. 2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do każdego podmiotu uczestniczącego w działaniach na jakimkolwiek etapie produkcji, przygotowania i dystrybucji dotyczących produktów, o których mowa w ust. 1. Operacje żywienia zbiorowego realizowane przez zakłady żywienia zbiorowego określone w art. 2 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011[35] nie są przedmiotem niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie mogą stosować przepisy krajowe lub, w przypadku ich braku, prywatne normy w zakresie znakowania i kontroli produktów pochodzących z operacji zbiorowego żywienia. 3. Niniejsze rozporządzenie obowiązuje bez uszczerbku dla powiązanego prawodawstwa Unii w obszarze m.in. łańcucha żywnościowego, zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i roślinnego materiału rozmnożeniowego, a w szczególności rozporządzania Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr XX/XXX [36] (roślinny materiał rozmnożeniowy) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr XX/XXXX[37] (środki ochrony przed szkodnikami roślin). 4. Niniejsze rozporządzenie obowiązuje bez uszczerbku dla szczegółowych przepisów Unii dotyczących wprowadzania produktów do obrotu, a w szczególności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego[38] i Rady (UE) nr 1308/2013 oraz rozporządzenia (UE) nr 1169/2011. 5. Aby uwzględnić nowe informacje na temat metod produkcji lub materiałów produkcyjnych albo zobowiązania międzynarodowe, Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania, zgodnie z art. 36, aktów delegowanych zmieniających wykaz produktów zamieszczony w załączniku I. Do zamieszczenia w wykazie kwalifikują się jedynie produkty blisko powiązane z produktami rolnymi. Artykuł 3 Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: (1) „produkcja ekologiczna” oznacza stosowanie metod produkcji zgodnych z niniejszym rozporządzeniem na wszystkich etapach produkcji, przygotowania i dystrybucji; (2) „ekologiczny” oznacza pochodzący z produkcji ekologicznej lub z nią związany; (3) „surowiec rolniczy” oznacza produkt rolny, który nie został poddany żadnej czynności służącej jego konserwacji lub przetwarzaniu; (4) „środki zapobiegawcze” oznaczają środki podejmowane w celu zagwarantowania jakości gleby, jak również zapobieżeniu szkodnikom i chwastom oraz kontrolowaniu ich, a także zapobieżeniu zanieczyszczeniu przez produkty lub substancje niedozwolone na mocy niniejszego rozporządzenia; (5) „konwersja” oznacza przejście z produkcji nieekologicznej na produkcję ekologiczną w ramach wyznaczonego okresu; (6) „podmiot“ oznacza osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za zagwarantowanie zgodności z niniejszym rozporządzeniem na wszystkich kontrolowanych przez nią etapach produkcji, przygotowywania i dystrybucji; (7) „grupa podmiotów“ oznacza grupę, w której każdy podmiot jest rolnikiem, w którego gospodarstwie wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych nie przekracza 5 ha, i która może, oprócz wytwarzania żywności lub paszy, zajmować się także przetwarzaniem żywności lub paszy; (8) „rolnik” oznacza osobę fizyczną lub prawną albo grupę osób fizycznych lub prawnych, niezależnie od statusu prawnego nadanego takiej grupie i jej członkom w prawie krajowym, prowadzącą działalność rolniczą. (9) „użytki rolne” oznaczają użytki rolne zdefiniowane w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013; (10) „rośliny” oznaczają rośliny zdefiniowane w art. 3 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009; (11) „produkcja roślinna” oznacza wytwarzanie produktów rolnych pochodzenia roślinnego, w tym pozyskiwanie w celach handlowych produktów z roślin dziko rosnących; (12) „produkty roślinne” oznaczają produkty zdefiniowane w art. 3 pkt 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009; (13) „szkodniki” oznaczają szkodniki zdefiniowane w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr XX/XXXX (w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin); (14) „środki ochrony roślin” oznaczają produkty, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009; (15) „produkcja zwierzęca” oznacza chów zwierząt domowych lub udomowionych zwierząt lądowych, w tym owadów; (16) „weranda” oznacza dodatkową, zadaszoną, nieizolowaną, zewnętrzną część budynku inwentarskiego, w której najdłuższa strona zazwyczaj zabezpieczona jest drutem kolczastym lub siatką. panuje w niej klimat zewnętrzny, występuje naturalne lub sztuczne oświetlenie, a podłoże wyłożone jest ściółką; (17) „akwakultura“ oznacza akwakulturę zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013[39]; (18) „opieka weterynaryjna” oznacza wszelkie cykle opieki leczniczej lub profilaktycznej przeciwko jednemu wystąpieniu danej choroby; (19) „weterynaryjne produkty lecznicze“ oznaczają weterynaryjne produkty lecznicze zdefiniowane w art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[40]; (20) „przygotowanie” oznacza czynności konserwowania lub przetwarzania produktów rolnictwa ekologicznego włącznie z ubojem i rozbiorem produktów zwierzęcych, a także pakowanie, znakowanie lub wprowadzanie zmian w etykietach odnoszących się do ekologicznej metody produkcji; (21) „żywność“ oznacza żywność zdefiniowaną w art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002[41]; (22) „pasza” oznacza rośliny zdefiniowane w art. 4 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002; (23) „materiały paszowe“ oznaczają materiały paszowe zdefiniowane w art. 3 ust. 2 lit. g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009[42]; (24) „pasza wytwarzana w okresie konwersji” oznacza paszę wytwarzaną w okresie konwersji, z wyłączeniem paszy zebranej w ciągu 12 miesięcy po rozpoczęciu okresu konwersji; (25) „wprowadzenie na rynek” oznacza wprowadzenie na rynek zdefiniowane w art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002; (26) „identyfikowalność” oznacza możliwość śledzenia zdefiniowaną w art. 15 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002; (27) „etapy produkcji, przygotowania i dystrybucji” oznaczają każdy etap, począwszy od pierwotnego wytworzenia produktu ekologicznego aż do przechowywania, przetwarzania, transportu, sprzedaży lub zaopatrzenia ostatecznego konsumenta, jak również – w stosownych przypadkach – znakowanie, reklamę, przywóz, wywóz oraz działania podwykonawcze; (28) „katastrofalne okoliczności” oznaczają okoliczności wynikające z „niekorzystnego zjawiska klimatycznego” lub „incydentu środowiskowego”, „klęski żywiołowej” lub „katastrofy” zdefiniowanych odpowiednio w art. 2 ust. 1 lit. h), j), k) i l) rozporządzenia (UE) nr 1305/2013; (29) „składnik” oznacza składnik zdefiniowany w art. 2 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011; (30) „znakowanie” oznacza etykietowanie zdefiniowane w art. 2 ust. 2 lit. j) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011; (31) „reklama” oznacza wszelką formę prezentacji produktów ekologicznych w każdej postaci innej niż etykieta, mające wywrzeć wpływ lub kształtować postawę, przekonania lub zachowanie lub mogące oddziaływać w taki sposób, w celu bezpośredniego lub pośredniego promowania sprzedaży produktów rolnictwa ekologicznego; (32) „właściwe organy” oznaczają właściwe organy zdefiniowane w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr XXX/XXXX [rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych]; (33) „organ kontrolny” oznacza organ kontroli produktów ekologicznych i znakowania tych produktów zdefiniowany w art. 2 pkt 39 rozporządzenia (UE) nr XXX/XXXX [rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych]; (34) „jednostka certyfikująca” oznacza organ delegowany zdefiniowany w art. 2 pkt 38 rozporządzenia (UE) nr XXX/XXXX [rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych], jak również jednostkę uznaną przez Komisję albo przez państwo trzecie uznane przez Komisję, na potrzeby prowadzenia kontroli w państwach trzecich w zakresie przywozu produktów ekologicznych do Unii; (35) „niezgodność” oznacza niezgodność z niniejszym rozporządzeniem; (36) „organizm zmodyfikowany genetycznie” oznacza organizm zmodyfikowany genetycznie zdefiniowany w art. 2 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE[43], który nie został uzyskany za pomocą technik modyfikacji genetycznej wyszczególnionych w załączniku I B do tej dyrektywy, zwany dalej „GMO”; (37) „wyprodukowany z GMO” oznacza pochodzący, w całości lub częściowo, z GMO, ale niezawierający GMO ani nieskładający się z GMO; (38) „wyprodukowany przy użyciu GMO” oznacza wytworzony przy użyciu GMO jako ostatniego żywego organizmu w procesie produkcji, ale niezawierający GMO, nieskładający się z GMO, ani nie wyprodukowany z GMO; (39) „dodatek do żywności“ oznacza dodatek do żywności zdefiniowany w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008[44] ; (40) „dodatek paszowy“ oznacza dodatek paszowy zdefiniowany w art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1831/2003[45]; (41) „równoważność” oznacza realizację tych samych celów i zasad poprzez stosowanie przepisów zapewniających ten sam poziom zagwarantowanej zgodności; „substancja pomocnicza w przetwórstwie” oznacza substancję pomocniczą w przetwórstwie zdefiniowaną w art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1333/2008; (42) „enzym spożywczy“ oznacza enzym spożywczy zdefiniowany w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1332/2008[46]; (43) „promieniowanie jonizujące“ oznacza promieniowanie jonizujące zdefiniowane w art. 1 dyrektywy Rady 96/29/Euratom[47]. ROZDZIAŁ II Zasady produkcji ekologicznej Artykuł 4 Zasady ogólne Produkcja ekologiczna to zrównoważony system zarządzania rolnictwem oparty na następujących zasadach ogólnych: (a) poszanowanie naturalnych systemów i cykli oraz utrzymanie i polepszanie stanu gleby, wody, powietrza i różnorodności biologicznej, zdrowia roślin i zwierząt oraz równowagi pomiędzy nimi; (b) przyczynianie się do wysokiego poziomu różnorodności biologicznej; (c) korzystanie w odpowiedzialny sposób z energii i zasobów naturalnych, takich jak woda, gleba, materia organiczna i powietrze; (d) przestrzeganie wysokich norm dotyczących dobrostanu zwierząt, a w szczególności zaspokajanie charakterystycznych dla danego gatunku potrzeb behawioralnych; (e) odpowiednie zaprojektowanie procesów biologicznych i zarządzanie nimi, w oparciu o systemy ekologiczne stosujące wewnątrzsystemowe zasoby naturalne przy zastosowaniu metod, które: (i) wykorzystują żywe organizmy i mechaniczne metody produkcji; (ii) polegają na uprawie roślin na gruntach rolnych i prowadzeniu produkcji zwierzęcej lub akwakultury spełniającej zasadę zrównoważonej eksploatacji zasobów rybnych; (iii) wykluczają stosowanie GMO i produktów wytworzonych z GMO lub przy ich użyciu, z wyjątkiem leczniczych produktów weterynaryjnych; (iv) opierają się na stosowaniu, w odpowiednich przypadkach, środków zapobiegawczych; (f) ograniczenie stosowania materiałów zewnętrznych. Jeśli materiały zewnętrzne są wymagane, lub jeśli nie istnieją odpowiednie sposoby i metody zarządzania, o których mowa w lit. e), ograniczają się one do: (i) materiałów pochodzących z produkcji ekologicznej; (ii) substancji naturalnych lub substancji będących ich pochodnymi; (iii) wolno rozpuszczalnych nawozów mineralnych; (g) dostosowywanie, w razie potrzeby i w ramach niniejszego rozporządzenia, procesu produkcji, przy uwzględnieniu stanu sanitarnego, regionalnych różnic w równowadze ekologicznej, klimatu i warunków lokalnych, stopnia rozwoju i szczególnych praktyk hodowlanych. Artykuł 5 Szczegółowe zasady mające zastosowanie do działalności rolniczej i akwakultury W ramach działalności rolniczej i akwakultury produkcja ekologiczna opiera się w szczególności na następujących szczegółowych zasadach: (a) utrzymywanie i poprawa życia w glebie i naturalnej żyzności gleby, stabilności gleby, potencjału retencyjnego gleby i jej różnorodności biologicznej, zapobieganie traceniu przez glebę materii organicznej, zagęszczaniu i erozji gleby oraz zwalczanie tych zjawisk, a także odżywianie roślin głównie poprzez ekosystem gleby; (b) ograniczenie do minimum wykorzystania nieodnawialnych zasobów i materiałów zewnętrznych; (c) recykling odpadów i produktów ubocznych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego jako materiału w produkcji roślinnej i zwierzęcej; (d) utrzymywanie zdrowia roślin poprzez stosowanie środków zapobiegawczych, w szczególności takich jak dobór odpowiednich gatunków i odmian oraz niejednorodnych materiałów odpornych na szkodniki i choroby, odpowiedni płodozmian, metody mechaniczne i fizyczne oraz ochrona naturalnych wrogów szkodników; (e) dobór ras z uwzględnieniem zdolności zwierząt do przystosowania się do warunków lokalnych, ich żywotności oraz odporności na choroby lub problemy zdrowotne; praktykowanie produkcji zwierzęcej odpowiedniej do lokalnych warunków i powiązanej z gruntami rolnymi; stosowanie praktyk hodowli zwierząt wzmacniających układ odpornościowy i naturalny system obrony przed chorobami, w tym zwłaszcza zapewnienie regularnego ruchu oraz – w odpowiednich przypadkach – dostępu do terenów na wolnym powietrzu i pastwisk; (f) zapewnianie wysokiego poziomu dobrostanu zwierząt z uwzględnieniem specyficznych potrzeb danych gatunków; (g) żywienie zwierząt paszą ekologiczną złożoną ze składników pochodzenia rolniczego uzyskanych w produkcji ekologicznej oraz z naturalnych substancji nierolniczych; (h) wykluczenie inżynierii genetycznej, klonowania zwierząt, sztucznie wywoływanej poliploidalności oraz promieniowania jonizującego z całego ekologicznego łańcucha żywnościowego; (i) stałe zapewnianie zdrowego środowiska wodnego oraz jakości otaczających ekosystemów wodnych i lądowych; (j) żywienie organizmów wodnych paszą pochodzącą ze zrównoważonej eksploatacji zasobów rybnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1380/2013 lub paszą ekologiczną złożoną ze składników pochodzenia rolniczego pochodzących z produkcji ekologicznej, w tym akwakultury ekologicznej oraz z naturalnych substancji nierolniczych. Artykuł 6 Szczegółowe zasady dotyczące przetwarzania żywności i paszy ekologicznej Produkcja przetworzonej żywności i paszy ekologicznej opiera się w szczególności na następujących szczegółowych zasadach: (a) produkowanie żywności ekologicznej z ekologicznych składników pochodzenia rolniczego; (b) produkowanie paszy ekologicznej z ekologicznych materiałów paszowych; (c) ograniczenie stosowania dodatków żywnościowych, składników nieekologicznych pełniących głównie funkcje technologiczne i sensoryczne, jak również mikroelementów oraz substancji pomocniczych w przetwórstwie, tak by były stosowane w minimalnym zakresie i tylko na wypadek istotnej potrzeby technologicznej lub do szczególnych celów żywieniowych; (d) ograniczenie do minimum stosowania dodatków paszowych oraz substancji pomocniczych w przetwórstwie i tylko na wypadek istotnej potrzeby technologicznej lub zootechnicznej lub do szczególnych celów żywieniowych; (e) wykluczenie substancji i metod przetwarzania mogących wprowadzać w błąd w kwestii prawdziwej natury danego produktu; (f) staranne przetwarzanie żywności i paszy, najlepiej przy zastosowaniu metod biologicznych, mechanicznych i fizycznych. ROZDZIAŁ III Reguły produkcji Artykuł 7 Ogólne reguły produkcji 1. Podmioty przestrzegają następujących ogólnych reguł produkcji: (a) całe gospodarstwo rolne lub hodowla akwakultury są zarządzane zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do produkcji ekologicznej; (b) z zastrzeżeniem odmiennych przepisów w pkt 2.2 części IV i pkt 1.3 części VI załącznika II, w ekologicznej produkcji i akwakulturze mogą być wykorzystywane jedynie produkty i substancje dopuszczone na mocy art. 19, o ile dany produkt lub substancja zostały dopuszczone do stosowania w rolnictwie i akwakulturze zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Unii oraz, w razie potrzeby, w danym państwie członkowskim, zgodnie z przepisami krajowymi opartymi na prawie Unii; (c) zakazane jest poddawanie żywności lub paszy ekologicznej lub surowców stosowanych w żywności lub paszy ekologicznej działaniu promieniowania jonizującego. (d) podmioty prowadzące produkcję ekologiczną, inne niż mikroprzedsiębiorstwa, rolnicy i podmioty produkujące wodorosty lub zwierzęta akwakultury, wprowadzają system zarządzania środowiskowego w celu uzyskania lepszej efektywności środowiskowej. 2. Aby zagwarantować prawidłowe stosowanie ogólnych reguł produkcji, Komisja upoważniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, określających kryteria, którym odpowiadać ma system zarządzania środowiskowego, o którym mowa w ust. 1 lit. d). W ramach tych kryteriów uwzględnia się specyfikę małych i średnich przedsiębiorstw. Artykuł 8 Konwersja 1. Rolnicy i podmioty produkujące wodorosty lub zwierzęta akwakultury przestrzegają okresu konwersji. Podczas całego okresu konwersji stosują oni reguły produkcji ekologicznej ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, a w szczególności szczegółowe przepisy dotyczące konwersji określone w załączniku II. 2. Konwersja rozpoczyna się najwcześniej z chwilą poinformowania przez rolnika lub podmiot produkujący wodorosty lub zwierzęta akwakultury właściwych organów o prowadzonej działalności zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. (2a) Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, w przypadkach, w których ziemia była ugorowana przed dokonaniem zgłoszenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1, co najmniej przez okres niezbędny do konwersji, oraz o ile spełniono inne niezbędne wymogi, nie ma konieczności stosowania okresu konwersji w przypadku tych gruntów. 3. Żaden wcześniejszy okres nie może zostać uznany z mocą wsteczną za element okresu konwersji. 4. Produkty wytworzone podczas okresu konwersji nie mogą być wprowadzane do obrotu jako ekologiczne. 5. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 lit. a) w okresie konwersji gospodarstwo rolne może zostać podzielone na wyraźnie wydzielone jednostki, z których nie wszystkie są zarządzane zgodnie z zasadami produkcji ekologicznej. Jeżeli chodzi o zwierzęta gospodarskie, w okresie konwersji w produkcji ekologicznej wykorzystuje się inne gatunki. Jeśli chodzi o akwakulturę, wykorzystywane mogą być te same gatunki pod warunkiem odpowiedniego rozdzielenia miejsc produkcji. Jeżeli chodzi o rośliny, w okresie konwersji w produkcji ekologicznej wykorzystuje się różne, łatwo odróżnialne odmiany. 6. Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o produkcję ekologiczną i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, uzupełniających przepisy ustanowione w niniejszym artykule lub uzupełniających i zmieniających przepisy określone w załączniku II, w odniesieniu do konwersji. Artykuł 9 Zakaz stosowania GMO 1. GMO i produkty wytworzone z GMO lub przy ich użyciu nie mogą być wykorzystywane w produkcji ekologicznej w żywności i paszy lub jako żywność, pasza, substancje pomocnicze w przetwórstwie, środki ochrony roślin, nawozy, polepszacze gleby, roślinny materiał rozmnożeniowy, mikroorganizmy i zwierzęta. 2. Do celów ust. 1, jeżeli chodzi o GMO lub produkty wytworzone z GMO lub przy ich użyciu do żywności lub paszy, podmioty mogą opierać się na etykietach produktu lub jakimkolwiek innym dokumencie towarzyszącym, dołączonym lub dostarczonym na mocy dyrektywy 2001/18/WE, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003[48] lub rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1830/2003[49]. 3. Podmioty mogą założyć, że nie wykorzystano żadnych GMO ani produktów wytworzonych z nich lub przy ich użyciu w produkcji zakupionej żywności i paszy, jeśli produkty te nie są opatrzone etykietą, ani nie towarzyszy im żaden dokument zgodnie rozporządzeniami, o których mowa w ust. 2, chyba że z otrzymanych przez nich innych informacji wynika, że znakowanie przedmiotowych produktów jest niezgodne z tymi rozporządzeniami. Artykuł 10 Reguły produkcji roślin 1. Podmioty produkujące rośliny lub produkty roślinne przestrzegają w szczególności szczegółowych reguł produkcji określonych w części I załącznika II. 2. Każde państwo członkowskie zapewnia ustanowienie skomputeryzowanej bazy danych na potrzeby prowadzenia wykazu odmian i niejednorodnych materiałów zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XX/XXX (w sprawie roślinnych materiałów rozmnożeniowych), w przypadku których na terytorium tego państwa dostępny jest roślinny materiał rozmnożeniowy uzyskany dzięki ekologicznej metodzie produkcji. 3. Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o ekologiczną produkcję roślinną i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji roślin w odniesieniu do: (a) sposobów uprawy; (b) gospodarowania glebą i nawożenia; (c) zdrowia roślin i zarządzania szkodnikami i chwastami; (d) zarządzania produkcją grzybów i innymi szczególnymi systemami roślinnymi i produkcji roślin; (e) pochodzenia roślinnych materiałów rozmnożeniowych; (f) zbioru roślin dziko rosnących. 4. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające techniczne szczegóły stworzenia baz danych, o których mowa w ust. 2. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2. Artykuł 11 Reguły produkcji zwierząt gospodarskich 1. Podmioty hodujące zwierzęta gospodarskie przestrzegają w szczególności szczegółowych reguł produkcji określonych w części II załącznika II. 2. Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o ekologiczną produkcję zwierząt gospodarskich i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji zwierząt gospodarskich w odniesieniu do: (a) pochodzenia zwierząt; (b) wybiegów i pomieszczeń inwentarskich, w tym minimalnej powierzchni pomieszczeń i wybiegów oraz maksymalnej liczby zwierząt na hektar; (c) praktyk hodowlanych; (d) reprodukcji; (e) paszy i żywienia; (f) zapobiegania chorobom i opieki weterynaryjnej. Artykuł 12 Reguły produkcji wodorostów i zwierząt akwakultury 1. Podmioty produkujące wodorosty i zwierzęta akwakultury przestrzegają w szczególności szczegółowych reguł produkcji określonych w części III załącznika II. 2. Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o ekologiczną produkcję wodorostów i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji wodorostów w odniesieniu do: (a) odpowiedniego środowiska wodnego i planu zrównoważonego zarządzania; (b) zbioru wodorostów dziko rosnących; (c) uprawy wodorostów; (d) środków antyporostowych i czyszczenia urządzeń i instalacji produkcyjnych. 3. Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o ekologiczną produkcję zwierząt akwakultury i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji zwierząt akwakultury w odniesieniu do: (a) odpowiedniego środowiska wodnego i planu zrównoważonego zarządzania; (b) pochodzenia zwierząt akwakultury; (c) hodowli zwierząt akwakultury, w szczególności zamkniętych systemów wodnych, systemów produkcji, maksymalnej obsady oraz, w odpowiednich przypadkach, minimalnej obsady; (d) reprodukcji; (e) zarządzania zwierzętami akwakultury; (f) paszy i żywienia; (g) zapobiegania chorobom i opieki weterynaryjnej. Artykuł 13 Reguły produkcji przetworzonej żywności i paszy 1. Podmioty produkujące przetworzoną żywność i paszę przestrzegają w szczególności szczegółowych reguł produkcji określonych w części IV załącznika II. 2. Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem jeżeli chodzi o produkcję ekologicznej przetworzonej żywności i paszy oraz dostosowanie do postępu te