Sektor usług finansowych przyczynia się w znacznej mierze do wzrostu gospodarczego, konkurencyjności oraz tworzenia nowych miejsc pracy, lecz może spełniać swoją rolę jedynie w warunkach neutralnej konkurencji w ramach rynku wewnętrznego. Należy zapewnić ramy gwarantujące tego rodzaju neutralne warunki w odniesieniu do opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) produktów finansowych, ich sprzedaży oraz zarządzania nimi.

Sektor usług finansowych przyczynia się w znacznej mierze do wzrostu gospodarczego, konkurencyjności oraz tworzenia nowych miejsc pracy, lecz może spełniać swoją rolę jedynie w warunkach neutralnej konkurencji w ramach rynku wewnętrznego. Należy zapewnić ramy gwarantujące pewność prawną w zakresie opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) produktów finansowych, ich sprzedaży oraz zarządzania nimi.

Istniejące przepisy dotyczące zwolnienia z VAT usług finansowych i ubezpieczeniowych zawarte w dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej są przestarzałe i doprowadziły do niejednolitej interpretacji i stosowania tych przepisów. Złożoność tych przepisów oraz różnice w praktykach administracyjnych powodują niepewność prawną wśród podmiotów gospodarczych i organów podatkowych i nie zapewniają jednakowych reguł w UE . Niepewność ta doprowadziła do wielu sporów i spowodowała wzrost obciążeń administracyjnych. Należy więc wyjaśnić, które usługi ubezpieczeniowe i finansowe są zwolnione z podatku VAT i zwiększyć dzięki temu pewność prawną i zapewnić jednakowe reguły w UE oraz zmniejszyć obciążenia administracyjne podmiotów gospodarczych oraz organów podatkowych.

Istniejące przepisy dotyczące zwolnienia z VAT usług finansowych i ubezpieczeniowych zawarte w dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej są przestarzałe i doprowadziły do niejednolitej interpretacji i stosowania tych przepisów. Złożoność tych przepisów oraz różnice w praktykach administracyjnych powodują niepewność prawną wśród podmiotów gospodarczych i organów podatkowych. Niepewność ta doprowadziła do wielu sporów i spowodowała wzrost obciążeń administracyjnych. Należy więc wyjaśnić, które usługi ubezpieczeniowe i finansowe są zwolnione z podatku VAT i zwiększyć dzięki temu pewność prawną oraz zmniejszyć obciążenia administracyjne podmiotów gospodarczych oraz organów podatkowych.

Usługi ubezpieczeniowe oraz usługi finansowe wymagają podobnych form pośrednictwa. Właściwe jest zatem, by pośrednictwo ubezpieczeniowe i pośrednictwo związane z usługami finansowymi było traktowane w ten sam sposób , włączając pośrednictwo agenta, który nie jest związany umową ani nie utrzymuje żadnych innych bezpośrednich kontaktów z żadną ze stron transakcji ubezpieczeniowej lub finansowej, do zawarcia której się przyczynił. W takich przypadkach zwolnienie z podatku powinno w równym stopniu odnosić się do wszystkich rodzajów działalności typowych dla pośrednika świadczącego usługi ubezpieczeniowe lub finansowe, w tym do wszelkich działań przed zawarciem umowy i po jej zawarciu.

Usługi ubezpieczeniowe oraz usługi finansowe wymagają podobnych form pośrednictwa. Właściwe jest zatem, by pośrednictwo ubezpieczeniowe i pośrednictwo związane z usługami finansowymi było traktowane w ten sam sposób.

Podmioty świadczące usługi ubezpieczeniowe oraz usługi finansowe są coraz częściej w stanie przypisywać podatek VAT, naliczany w przypadku ponoszonych przez nie kosztów, dokładnie do świadczonych usług podlegających opodatkowaniu. Gdy usługi, które świadczą, są wynagradzane na bazie honorariów, mogą one z łatwością ustalić kwotę podlegającą opodatkowaniu dla tych usług. Właściwe jest zatem rozszerzenie możliwości wyboru opodatkowania na tego typu podmioty , co zapobiegłoby problemowi podwójnego opodatkowania, który może pojawić się w związku ze skoordynowaniem tego rodzaju opodatkowania z krajowymi podatkami od usług ubezpieczeniowych i finansowych .

Podmioty świadczące usługi ubezpieczeniowe oraz usługi finansowe są coraz częściej w stanie przypisywać podatek VAT, naliczany w przypadku ponoszonych przez nie kosztów, dokładnie do świadczonych usług podlegających opodatkowaniu. Gdy usługi, które świadczą, są wynagradzane na bazie honorariów, mogą one z łatwością ustalić kwotę podlegającą opodatkowaniu dla tych usług. Właściwe jest zatem rozszerzenie możliwości wyboru opodatkowania na tego typu podmioty.

Wprowadzając postanowienia dyrektywy 2006/112/WE dotyczącej prawa do opodatkowania, Rada powinna zapewnić jednolite stosowanie takich przepisów na rynku wewnętrznym. W oczekiwaniu na przyjęcie takich przepisów przez Radę, państwa członkowskie powinny móc ustanowić szczegółowe przepisy regulujące korzystanie z takiej możliwości. Państwa członkowskie winny powiadomić Komisję o środkach projektowanych w tym względzie na sześć miesięcy przed ich przyjęciem. W tym czasie Komisja winna dokonać oceny projektowanych środków i wydać zalecenie.

„ubezpieczenie” oznacza zobowiązanie, w ramach którego co najmniej jedna osoba jest zobowiązana do dostarczenia innej osobie lub innym osobom , w zamian za opłatę, odszkodowania lub świadczenia określonego w zobowiązaniu, w przypadku urzeczywistnienia się ryzyka;

„ubezpieczenie i reasekuracja ” oznacza zobowiązanie, w ramach którego dana osoba jest zobowiązana do dostarczenia innej osobie, w zamian za opłatę, odszkodowania lub świadczenia określonego w zobowiązaniu, w przypadku urzeczywistnienia się ryzyka;

„ operacje związane z obrotem papierami wartościowymi ” oznaczają sprzedaż instrumentów zbywalnych innych niż instrumenty ustanawiające prawo własności do towarów lub do praw określonych w art. 15 ust. 2, przedstawiające wartość finansową i odzwierciedlające jedno lub więcej z poniższych praw:

„ dostawa papierów wartościowych ” oznacza dostawę instrumentów zbywalnych innych niż instrumenty ustanawiające prawo własności do towarów lub do praw określonych w art. 15 ust. 2, przedstawiające wartość finansową i odzwierciedlające jedno lub więcej z poniższych praw:

Artykuł 135a – ustęp 8 – litera c

prawo własności do jednostek udziałowych w funduszach inwestycyjnych, zgodnie z definicją w ust. 10, lub w funduszach zbiorowego inwestowania;

(c)

prawo własności do jednostek udziałowych w funduszach zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe określone w art. 135 ust. 1 lit. (a)-(b), w innych zwolnionych instrumentach finansowych określonych w art. 135 ust. 1 lit. (a)-(d) lub w innych funduszach zbiorowego inwestowania;

(c)

„fundusze inwestycyjne” oznaczają specjalnie tworzone instrumenty inwestycyjne, tworzone wyłącznie w celu gromadzenia aktywów inwestorów oraz inwestowania tych aktywów w ramach zdywersyfikowanego portfela, w tym fundusze emerytalne i instrumenty wykorzystywane do wdrażania i prowadzenia zbiorowych systemów emerytalnych ;

„zarządzanie funduszami inwestycyjnymi” oznacza działalność mającą na celu zrealizowanie celów inwestycyjnych danego funduszu inwestycyjnego i obejmuje co najmniej strategiczne i taktyczne zarządzanie aktywami i ich rozdziałem, w tym doradztwo, a także zarządzanie środkami i ryzykiem .

1. Od dnia 1 stycznia 2012 r. państwa członkowskie przyznają podatnikom w każdym indywidualnym przypadku prawo wyboru opodatkowania w stosunku do jednej z usług określonych w art. 135 ust. 1 lit.(a)-(ga), jeśli usługę tę świadczy się innemu podatnikowi mającemu siedzibę w tym samym państwie członkowskim lub gdzie indziej we Wspólnocie .

1. Od dnia 1 stycznia 2012 r. państwa członkowskie przyznają podatnikom prawo wyboru opodatkowania w stosunku do usług określonych w art. 135 ust. 1 lit.(a)-(g) .

1a. Do dnia … (1) , zgodnie z przepisami ust. 1, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie działania prawa opcji. W stosownych przypadkach Komisja przedstawia wniosek legislacyjny w sprawie szczegółowych przepisów egzekwowania prawa opcji i wszelkich innych poprawek do dyrektywy …/ …/WE z tym związanych.

2. Rada przyjmuje środki niezbędne do wprowadzenia w życie ust. 1 zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 397. Do czasu przyjęcia tych środków przez Radę państwa członkowskie mogą określać szczegółowe zasady dotyczące korzystania z prawa wyboru stosownie do ust. 1.