W celu realizacji wniosku Rady w odniesieniu do pierwszej kwestii zaproponowano poprawki do rozporządzenia wykonawczego w sprawie VAT. Trzy pozostałe kwestie wymagają zmiany dyrektywy VAT i w związku z tym są przedmiotem odrębnego wniosku.

·Magazyn konsygnacyjny: Rada wezwała Komisję do zaproponowania zmian obecnych przepisów dotyczących VAT, aby umożliwić uproszczenie i jednolite traktowanie korzystania z magazynu konsygnacyjnego w handlu transgranicznym. W tym kontekście „magazyn konsygnacyjny” oznacza sytuację, w której sprzedawca przenosi towary do magazynu pozostającego do dyspozycji znanego nabywcy w innym państwie członkowskim, a nabywca ten staje się właścicielem towarów z chwilą ich pobrania z magazynu.

·Transakcje łańcuchowe: Rada wezwała Komisję do przeanalizowania i zaproponowania jednolitych kryteriów i stosownych zmian ustawodawczych, które prowadziłyby do większej pewności prawa i zharmonizowanego stosowania przepisów dotyczących VAT przy określaniu sposobu opodatkowania łańcucha transakcji, w tym transakcji trójstronnych, podatkiem VAT.

·Numer identyfikacyjny VAT: Rada zwróciła się do Komisji o przedstawienie wniosku ustawodawczego, zgodnie z którym ważny numer identyfikacyjny VAT podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem nabywających towary, przydzielony przez państwo członkowskie inne niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów, będzie stanowił dodatkową przesłankę formalną zastosowania zwolnienia w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

·Dowód dostawy wewnątrzwspólnotowej: Rada zwróciła się do Komisji o zbadanie możliwości opracowania wspólnych ram zalecanych kryteriów dotyczących dowodów w postaci dokumentu wymaganych, by ubiegać się o zwolnienie z tytułu dostaw wewnątrzwspólnotowych.

W swoich konkluzjach z dnia 25 maja 2016 r. Rada przyjęła do wiadomości uwagi poczynione przez Komisję w jej planie działania w sprawie VAT i dotyczące dalszych działań na rzecz docelowego systemu VAT oraz zamiar Komisji, aby przedstawić w 2017 r., jako pierwszy krok w tym kierunku, wniosek ustawodawczy dotyczący docelowego systemu VAT dla handlu transgranicznego. Rada ponownie potwierdziła także, że zasadę „opodatkowania w państwie członkowskim pochodzenia towarów lub usług” należy w docelowym systemie VAT w odniesieniu do transakcji między przedsiębiorstwami zastąpić zasadą „opodatkowania w państwie członkowskim przeznaczenia”.

Komisja powołała dwie grupy robocze do dyskusji na szczeblu technicznym na temat VAT, a mianowicie Grupę ds. Przyszłości Podatku VAT oraz Grupę Ekspertów ds. VAT. Grupy te omawiały ulepszenia w obecnym systemie VAT, w tym kwestię dowodu transportu towarów z jednego państwa członkowskiego do drugiego państwa członkowskiego w ramach zwolnienia z VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów między przedsiębiorstwami (B2B). Dodatkowo w dniach od 20 grudnia 2016 r. do 20 marca 2017 r. zorganizowano konsultacje publiczne, w ramach których uzyskano 121 odpowiedzi.

Proponowany środek w odniesieniu do dowodu transportu towarów z jednego państwa członkowskiego do drugiego państwa członkowskiego stanowi rozwiązanie szczególnego problemu związanego z konkretnym przepisem dotyczącym VAT, którego stosowanie w sposób systematyczny i jednolity okazało się trudne i który stwarzał problemy zarówno dla podatników, jak i dla administracji podatkowych.

O proponowany środek dotyczący dowodów w postaci dokumentu wymaganych, by ubiegać się o zwolnienie z tytułu dostaw wewnątrzwspólnotowych, zwróciły się jednogłośnie państwa członkowskie, co pokazuje, że działania na szczeblu Unii prawdopodobnie będą bardziej skuteczne, ponieważ działania podejmowane na szczeblu krajowym nie przyniosły wystarczających rezultatów.

Dyskusje na szczeblu unijnym na późniejszym etapie nie przyniosły konkretnych rezultatów. Ponadto rozporządzenie wykonawcze w sprawie VAT obecnie nie zawiera żadnego przepisu w tym względzie, choć w ostatnich latach w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) była mowa o dowodzie zwolnienia z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej.

Niemniej jednak podczas konsultacji rozpoczętych w związku z zieloną księgą w sprawie przyszłości podatku VAT, w licznych komentarzach ponownie zwrócono uwagę na tę kwestię jako jeden z głównych problemów związanych z obecnym systemem VAT. Zasadnicze znaczenie mają jasne i stabilne zasady, które zapewniają przedsiębiorstwom pewność prawa. Administracje podatkowe muszą jednocześnie mieć możliwość monitorowania i zapewnienia prawidłowego stosowania zwolnienia, w szczególności że zwolnione z VAT dostawy wewnątrzwspólnotowe są często podstawowym elementem transgranicznych oszustw karuzelowych.

Proponowane rozwiązanie polega na wprowadzeniu wzruszalnego domniemania w dwóch szczególnych przypadkach, które dotyczą statusu podatnika certyfikowanego. Status podatnika certyfikowanego jest przedmiotem proponowanych przepisów w sprawie docelowego systemu VAT dla handlu wewnątrzwspólnotowego.

W pierwszej sytuacji, w której towary zostały wysłane lub przetransportowane przez dostawcę, bezpośrednio lub przez osobę trzecią w jego imieniu, a dostawca posiada status podatnika certyfikowanego, istnieje domniemanie, że towar został przetransportowany z państwa członkowskiego dostawy (wyjścia) do innego państwa członkowskiego w przypadku, gdy dostawca jest w posiadaniu dwóch dokumentów poświadczających transport, które nie mogą być ze sobą sprzeczne (a których wykaz został zawarty w rozporządzeniu). Organ podatkowy może jednak obalić to domniemanie w oparciu o dowody wskazujące, że towary nie zostały przetransportowane z państwa członkowskiego dostawy do innego państwa członkowskiego.

W drugiej sytuacji, w przypadku gdy odbiorca jest podatnikiem certyfikowanym a towary zostały wysłane lub przetransportowane przez tego odbiorcę bezpośrednio lub przez osobę trzecią w jego imieniu, domniemywa się, że towary można uznać za przetransportowane z państwa członkowskiego dostawy do innego państwa członkowskiego, jeśli dostawca jest w posiadaniu: (i) pisemnego oświadczenia nabywcy, że towary zostały przetransportowane przez nabywcę lub w jego imieniu ze wskazaniem państwa członkowskiego przybycia towarów (bez konieczności ujawniania dokładnego miejsca przeznaczenia w celu zachowania poufności co do jego działalności gospodarczej); oraz (ii) dwóch dokumentów poświadczających transport, które nie mogą być ze sobą sprzeczne (spośród dokumentów wymienionych w wykazie zamieszczonym w rozporządzeniu). Określone w ppkt (i) oświadczenie, które ma zostać zarejestrowane przez dostawcę, należy przedstawić nie później niż dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa. W tym okresie nabywca powinien mieć wystarczająco dużo czasu na przekazanie informacji, a jednocześnie nieprzekroczony jest termin wystawienia faktury przez dostawcę (nie później niż piętnastego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 222 dyrektywy VAT).

W odniesieniu do sytuacji, które nie są objęte takim domniemaniem, np. ze względu na to, że podatnicy nie są podatnikami certyfikowanymi, obowiązujące przepisy, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, nadal mają zastosowanie.

2017/0249 (NLE)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY

zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w szczególności jej art. 397,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)W planie działania w sprawie VAT Komisja zapowiedziała, że zamierza przedstawić wniosek dotyczący docelowego systemu podatku od wartości dodanej (VAT) w odniesieniu do transgranicznego handlu między przedsiębiorstwami z różnych państw członkowskich. W swoich konkluzjach z dnia 8 listopada 2016 r. Rada wezwała Komisję do zaproponowania w międzyczasie pewnych ulepszeń w unijnych przepisach dotyczących VAT w odniesieniu do transakcji transgranicznych, między innymi do celów zwolnień w odniesieniu do transakcji wewnątrzwspólnotowych.

(2)Dyrektywa 2006/112/WE ustanawia szereg warunków zwolnienia z VAT dostaw towarów w ramach niektórych transakcji wewnątrzwspólnotowych. Jednym z tych warunków jest zapewnienie, aby towary zostały przetransportowane lub wysłane z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego.

(3)Zróżnicowane podejście państw członkowskich do stosowania tych zwolnień w odniesieniu do transakcji transgranicznych prowadziło do powstania trudności i braku pewności prawa dla przedsiębiorstw. Jest to sprzeczne z celem wzmocnienia handlu wewnątrzunijnego i zniesieniem granic fiskalnych. Dlatego też ważne jest sprecyzowanie i ujednolicenie warunków, na jakich można stosować zwolnienia.

(4)Z uwagi na to, że transgraniczne oszustwa związane z VAT wynikają przede wszystkim ze zwolnienia z tytułu dostaw wewnątrzwspólnotowych, konieczne jest określenie pewnych okoliczności, w których uznaje się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z terytorium państwa członkowskiego dostawy.

(5)W celu zapewnienia przedsiębiorstwom praktycznego rozwiązania, a administracjom podatkowym pewności, w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 282/2011 wprowadzono dwa wzruszalne domniemania w odniesieniu do transakcji z udziałem podatników certyfikowanych.