Mierzony/obliczany parametr Organizacja Odniesienie/tytuł Uwagi

JZE – jednostkowe zużycie energii na potrzeby wentylacji w przeliczeniu na m2 ogrzewanej powierzchni pomieszczenia mieszkalnego lub budynku [kWh/(m2/rok)] Komisja Europejska Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1253/2014, załącznik VIII Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1254/2014, załącznik VIII W żadnej normie nie opisano JZE, ale wzór podano w rozporządzeniu 1253/2014 i w rozporządzeniu 1254/2014.

Jednostkowy pobór mocy (JPM) CEN (Europejski Komitet Normalizacyjny) EN 13142 i seria EN 13141 w zależności od rodzaju produktu Obliczanie JPM opisano w normie EN 13142: 2013 w odniesieniu do DSW, a metodę badania wartości pomiarowych opisano w serii EN 13141 w odniesieniu do poszczególnych rodzajów systemu. W przypadku JSW zastosować możną tę samą definicję i metodę. Jednak pomiar i obliczenia należy wykonać na podstawie przepływu i ciśnienia o wartościach odniesienia wskazanych w rozporządzeniu 1253/2014. W pkt 13 załącznika I do rozporządzenia 1253/2014 JPM jest wyrażony w jednostce W/m3/h, natomiast w załączniku VIII do rozporządzenia 1253/2014 JPM jest wyrażony w kW/m3/h. W ramach wypełniania wymogu informacyjnego JPM należy wyrażać w W/m3/h. Na potrzeby obliczania JZE JPM należy podawać w kW/m3/h.

Efektywna (całkowita) moc wejściowa CEN Seria EN 13141 w zależności od rodzaju produktu uzupełniona normą EN ISO 5801 EN 13141-7 i 13141-6 odsyłają do EN 13141-4 (6.1), która odsyła do EN ISO 5801 (rozdział 10, moc wejściowa). W normach stosuje się określenie „moc wejściowa” lub „całkowita moc wejściowa”, a nie „efektywna moc wejściowa”, jak w rozporządzeniu 1253/2014. W EN 13141-8 nie ma opisu metody ani odniesienia i brakuje wymogów dotyczących niepewności pomiaru. DSW: Należy mierzyć łącznie dla wentylatorów i urządzeń sterowania. Uwzględnić należy zużycie energii elektrycznej urządzeń pomocniczych; na przykład DSW z obrotowym UOC zawiera też silnik wirnikowy.

Różnica zewnętrznego ciśnienia całkowitego CEN Seria EN 13141 w zależności od rodzaju produktu uzupełniona normą EN ISO 5801 W przypadku systemów kanałowych pomiar należy wykonywać w przyłączonych kanałach, tak aby konsumenci uzyskiwali spójne wartości ciśnienia i przepływu. Różnica zewnętrznego ciśnienia całkowitego jest, zgodnie z rozporządzeniem 1253/2014, różnicą ciśnienia statycznego w przypadku kanałowych SWM oraz różnicą ciśnienia całkowitego w przypadku bezkanałowych SWM pomiędzy wlotem i wylotem, w przypadku DSW dla obu przepływów powietrza (jeżeli nie są równe, należy wskazać nawiew). W rozporządzeniu 1253/2014 nie opisano, do której instalacji jest przyłożone ciśnienie. Rozkład jest opcjonalny, jednak proponuje się, aby w przypadku kanałowych SWM przydzielono 1/3 różnicy zewnętrznego ciśnienia całkowitego na zewnątrz (EHA i ODA), a 2/3 różnicy zewnętrznego ciśnienia całkowitego (ETA i SUP) po stronie budynku zgodnie z normami serii EN 13141. Dalsze informacje znajdują się w rozdziale 3 niniejszego dokumentu oraz w dokumencie DTI „Transitional method for determination of internal specific fan power of ventilation units, SFPint” [Metoda przejściowa ustalania wewnętrznej jednostkowej mocy wentylatora systemów wentylacyjnych, JMWint] (2) DSW Badanie opisano w EN 13141-7 (6.2.2), w której przewiduje się, że należy go prowadzić we wszystkich 4 kanałach. EN 13141-7 odsyła do EN 13141-4 (5.2.2), w której zdefiniowano instalację kanałów. JSW (wywiew) Brak opisu w EN 13141-6. Należy zastosować EN ISO 5801 lub EN 13141-4. DSW (pojedyncze pomieszczenie, bezkanałowe) Ogólny opis w EN 13141-8, sekcja 5.2.3 (i załącznik A), która odsyła do EN 13141-4 i EN ISO 5801. JSW (systemy nawiewowe) Badanie opisano w EN 13141-11 (6), która odsyła do EN 13141-4 i EN ISO 5801. W żadnej normie nie opisano sposobu pomiaru ciśnienia w kanale (kanałach pomiarowych)/komorze i dopuszczalnego odchylenia. Należy projektować i badać zgodnie z EN ISO 5801.

Natężenie przepływu strumienia odniesienia CEN Seria EN 13141 w zależności od rodzaju produktu uzupełniona normą EN ISO 5801 W normach nie opisano wartości odniesienia ani wartości maksymalnych przepływu i ciśnienia. Nie opisano w nich też, jak je uzyskać zgodnie z rozporządzeniem 1253/2014. Opisano jedynie, jak mierzyć natężenie przepływu w zależności od konstrukcji poszczególnych systemów (z wyjątkiem EN 13141-8 w odniesieniu do przepływu i EN 13141-11 w odniesieniu do ciśnienia). Sposób deklarowania natężenia przepływu strumienia odniesienia dla systemów kanałowych opisano w rozdziale 3 niniejszego dokumentu. Określono również metodę dla przypadku, gdy system nie może uzyskać ciśnienia o wartości 100 Pa, ale może uzyskać 50 Pa. Natężenie przepływu strumienia odniesienia nie może być wyższe niż maksymalne natężenie przepływu strumienia. DSW Konfigurację badania opisano w EN 13141-7 (6.2.2). EN 13141-7 odsyła do EN 13141-4 (5.2.2), w której zdefiniowano instalację kanałów. W odniesieniu do DSW; jeżeli badanie jest prowadzone przy użyciu numerycznego zmiennego przepływu powietrza po stronie nawiewu w stosunku do strony wywiewu, należy to odnotować w sprawozdaniu z badania. W przypadku DSW natężenie przepływu strumienia ma zastosowanie do wylotu kanału doprowadzającego powietrze. JSW (wywiew) Konfigurację badania opisano ogólnie w EN 13141-4/6. EN 13141-6 odnosi się do pomiarów przepływu powietrza zgodnie z ISO 5221 (która jest wycofana od 1984 r.). Zamiast niej można stosować EN ISO 5801. JSW i DSW (pojedyncze pomieszczenie, bezkanałowe) Ogólny opis w EN 13141-8 (3.1.9). Metoda zgodnie z EN 13141-4 sekcja 5.2.3 i EN ISO 5801. JSW (systemy nawiewowe) Konfigurację badania opisano w EN 13141-11 (3.6). Opis metody (6) odsyła do EN 13141-4 i EN ISO 5801.

Wykres natężenie przepływu/ciśnienie CEN EN 13141-4 EN 13141-7 uzupełnione przez EN ISO 5801 EN 13141-7 odnosi się do DSW, jednak metodę tę można również zastosować do innych produktów. EN ISO 5801 odnosi się do wentylatorów, jednak metodę tę można również zastosować do innych produktów.

Maksymalne natężenie przepływu CEN Seria EN 13141 w zależności od rodzaju produktu uzupełniona normą EN ISO 5801 Dla wszystkich produktów zob. przepływ strumienia odniesienia

Sprawność cieplna, ηt CEN EN 13141-7 i EN ISO 5801 EN 13141-8 i EN ISO 5801 Sprawność cieplną można zazwyczaj mierzyć zgodnie z EN 308 lub EN 13141-7, EN 13141-8 oraz ISO 16494 w przypadku równych przepływów masy wewnątrz-zewnątrz i bez kondensacji. Jednak w rozporządzeniu 1253/2014 stwierdza się, że różnica między temperaturą wewnątrz i na zewnątrz wynosi 13 K, dlatego można stosować tylko EN 13414-7 i EN 13141-8. Należy dokonywać pomiarów z uwzględnieniem wentylatora. W przypadku DSW należy stosować EN 13414-7. W przypadku DSW do instalacji w pojedynczym pomieszczeniu należy stosować EN 13141-8. Przepływ mierzony zgodnie z EN ISO 5801. Wszystkie pozostałe wartości są zgodne z EN 13141-7 lub EN 13141-8 w zależności od konstrukcji systemu. Punkty pomiaru temperatury muszą się znajdować poza systemem, ponieważ należy uwzględnić wpływ wentylatora (w kanałach w przypadku systemów kanałowych). Kanały/puszka przyłączeniowa między systemem a powierzchnią pomiaru muszą być zaizolowane materiałem izolacyjnym o oporze cieplnym co najmniej 1m2 K W-1 (ok. 50 mm materiału izolacyjnego). EN 13141-7 zawiera wymogi dotyczące przecieków (brak wymogów dotyczących bilansu cieplnego) i w tym zakresie może być stosowana. Proponuje się jednak, aby stosować wymogi określone w EN 308 (przecieki 3 % i bilans cieplny 5 %). EN 13141-8 W przypadku systemów ze zmiennym UOC ogólny opis modelu badania znajduje się w EN 13141-8, w sekcji 5.4.7. Należy pamiętać, że zazwyczaj konieczne jest urządzenie do szybkiego pomiaru. Zaleca się podjęcie niezbędnych środków w celu zagwarantowania, aby mieszanie na zewnątrz i wewnątrz było ograniczone w ramach badania. Uwagi dotyczące norm niemających zastosowania: EN 308 zazwyczaj stosuje się do oceny wydajności samego UOC, w przypadku gdy pomija się wpływ wentylatorów, a badanie jest prowadzone przy różnicy temperatury 20K; dlatego nie można jej stosować w odniesieniu do SWM. W ISO 16494 opisano procedurę badania w odniesieniu do systemu wentylacyjno-klimatyzacyjnego z UOC, ze szczegółowymi wymogami dotyczącymi ciśnienia statycznego we wlotach i wylotach oraz ustawień wentylatorów. Konfiguracja badania odpowiada EN 14141-7 i EN 308. Odnosi się do EN ISO 5801, ISO 3966 i EN ISO 5167-1 w odniesieniu do metody pomiaru przepływu powietrza. W ISO 16494 dopuszcza się dużą tolerancję temperatury otoczenia, co ma wpływ na wyniki badania i nie jest zgodne z EN 13141 bądź EN 308.

Pobór mocy elektrycznej i efektywna moc wejściowa CEN EN 13141-4 i EN 13141-7 uzupełnione przez EN ISO 5801 EN 13141-7 (sekcja 6.5) odsyła do EN 13141-4 (6.1), która odsyła do EN ISO 5801 (sekcja 10). W normach najczęściej stosuje się określenie „moc wejściowa” lub „całkowita moc wejściowa”, a nie „pobór mocy elektrycznej” bądź „efektywna moc wejściowa”, jak w rozporządzeniu 1253/2014. DSW: Należy mierzyć łącznie dla wentylatorów i urządzeń sterowania.

Poziom mocy akustycznej (LWA) CEN EN ISO 9614-2 lub EN ISO 3744 lub EN ISO 3746 lub EN ISO 3743-1 lub EN ISO 3741 lub ISO 13347 lub EN ISO 9614-1 lub EN ISO 3745 lub EN ISO 3743-2 Pomiar można prowadzić zgodnie z EN ISO 9614-2 (pomiar natężenia dźwięku), EN ISO 3744 lub EN ISO 3746 (ciśnienie akustyczne w polu swobodnym). W celu obniżenia kosztów badania często wybierana jest metoda pomiaru natężenia dźwięku. Alternatywnie EN ISO 3743-1 lub EN ISO 3741 moc akustyczna w komorze pogłosowej. Ze względu na różne metody stosowane w różnych normach nie można zawsze zagwarantować odtwarzalności wyników dla poszczególnych metod.

Wartość odniesienia różnicy ciśnienia, w Pa; CEN Seria 13141 w zależności od rodzaju produktu uzupełniona normą EN ISO 5801 Informacje o metodzie pomiaru i uwagi znajdują się w części „Różnica zewnętrznego ciśnienia całkowitego”.

Współczynniki maksymalnych wewnętrznych i zewnętrznych przecieków powietrza i stopień przeniesienia CEN EN 308 EN 13141-7 EN 1886 ISO 16494 Przecieki Badanie wewnętrznych i zewnętrznych przecieków powietrza można prowadzić zgodnie z EN 308 i EN 13141-7 (seria EN 13141 odnosi się jedynie do SWM). EN 308 pierwotnie skupia się jedynie na UOC, ale może być i zazwyczaj jest stosowana do badania pełnego systemu. Zgodnie z EN 308 pomiar jest dokonywany tylko w jednym punkcie (tak samo jak w rozporządzeniu). Zgodnie z EN 13141-7 pomiar jest dokonywany w trzech punktach. EN 1886 może być stosowana jedynie do zewnętrznych przecieków. Przepływ stosowany do obliczania przecieków i przeniesienia (który w normie opisano jako znamionowy współczynnik przepływu masy powietrza podawany przez producenta) jest, zgodnie z definicjami zawartymi w rozporządzeniu 1253/2014, przepływem strumienia odniesienia w przypadku SWM oraz znamionowym przepływem w przypadku SWNM. Stopień przeniesienia Stopień przeniesienia można badać zgodnie z EN 308. Należy wskazać kierunek przecieku. Należy unikać przecieków z brudnego do czystego powietrza (od strony wywiewu w kierunku strony nawiewu). Przy niskich poziomach przepływów w strefie oczyszczania potrzeba więcej czasu na oczyszczenie i należy zmniejszyć obroty wirnika. Ma to istotny wpływ na przecieki i należy to uwzględnić. Dalsze informacje dotyczące przecieków: Dalsze objaśnienia dotyczące badania przecieków podano w załączniku V (SWNM) do rozporządzenia 1253/2014, w którym opisano, że badanie i obliczanie można prowadzić metodą testu ciśnieniowego (na podstawie ciśnienia określonego w definicjach) lub metodą wykorzystującą gaz znakujący przy podanym przez producenta ciśnieniu systemu, mimo że nie została ona objaśniona w definicjach (zgodnie z definicjami). Wartość deklarowana jest określonym współczynnikiem przecieków, uzupełnionym o informacje dotyczące zastosowanej normy. Badanie może być prowadzone metodą „badania ciśnienia statycznego” na podstawie ciśnienia określonego w definicjach, przy czym przyjmuje się dodatnie/ujemne ciśnienie przyłożone do jednej strony DSW (lub wewnątrz/na zewnątrz w przypadku zewnętrznych przecieków) bądź metodą „badania dynamicznego” (na przykład wskaźnik przenoszenia powietrza usuwanego – EATR), w której ciśnieniem testowym jest rzeczywista różnica ciśnienia wewnątrz systemu wynikająca z konfiguracji wzorcowej/znamionowej (ciśnienie zewnętrzne). Metoda gazu znakującego jest wymieniona w EN 308 w odniesieniu do badania przecieków, jednak nie opisano sposobu prowadzenia badania. Metoda gazu znakującego jest opisana w ISO 16494 i EN 13141-7 oraz prEN 16798-3.

Stopień mieszania CEN EN 13141-8 W EN 13141-8, (5.2.2.1) opisano badanie i obliczanie wewnętrznych przecieków oraz mieszania wewnątrz i na zewnątrz. Zaleca się izotermiczne wykonanie pomiaru, aby ograniczyć czas badania oraz aby skutek nie był istotny. Należy podać wartości mieszania wewnątrz i na zewnątrz. Nie da się ustalić stopnia mieszania dla systemu zmiennego z połączonymi króćcem wylotowym i króćcem ssawnym bez zanieczyszczenia pomieszczenia testowego, dlatego nie można podać stopnia mieszania dla takich rodzajów systemów, zanim w ramach zmiany norm nie zostanie opracowana prawidłowa metoda.

Podatność przepływu powietrza na zmiany ciśnienia CEN EN 13141-8, załącznik A i sekcja 5.2.3 Można zastosować EN 13141-8.