DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓWtowarzyszący dokumentowi /* SWD/2013/051 final */





DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW towarzyszący dokumentowi WNIOSEK DOTYCZĄCY ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie utworzenia programu rejestrowania podróżnych Niniejszy dokument jest dokumentem roboczym służb Komisji Europejskiej i ma charakter informacyjny. Nie odzwierciedla on oficjalnego stanowiska Komisji w tej sprawie, ani takiego stanowiska nie zapowiada. 1. Opis problemu Jak podają najnowsze, obszerne dane udostępnione przez państwa członkowskie, w 2009 r. przekroczono granice zewnętrzne 669 mln razy, w 2010 r. – 675 mln razy, zaś w 2011 r. – 700 mln razy. Liczby te uwzględniają obywateli UE oraz obywateli państw trzecich. Liczba przekroczeń granicy na największych i najczęściej odwiedzanych przejściach granicznych rośnie; tendencja ta utrzyma się w przyszłości. Dla większości państw członkowskich wyzwaniem będzie skuteczne i płynne zarządzanie rosnącymi przepływami pasażerów na zewnętrznych przejściach granicznych. Prawo unijne wymaga przeprowadzania na zewnętrznych granicach Schengen systematycznych kontroli wszystkich podróżnych (zarówno wjeżdżających jak i wyjeżdżających). Zazwyczaj przeprowadzane są dokładne kontrole obywateli państw trzecich i kontrole minimalne obywateli UE oraz osób posiadających prawo do swobodnego przemieszczania się[1]. Jednak zasady obowiązujące obecnie w odniesieniu do obywateli państw trzecich można scharakteryzować jako „uniwersalne”, ponieważ obowiązują takie same kontrole, niezależnie od wszelkich rozbieżności między różnymi kategoriami osób podróżujących lub częstotliwości ich podróży. Na podstawie obowiązujących obecnie przepisów odprawy graniczne obywateli UE mogą zostać zautomatyzowane, jeżeli obywatele są w posiadaniu paszportów biometrycznych. Jednak dopóki nie zostaną zmienione ramy prawne i nie powstanie szczegółowy program ułatwiający przekraczanie granic przez obywateli państw trzecich, nie będzie to możliwe w odniesieniu do obywateli państw trzecich. Wśród podróżnych przekraczających zewnętrzne granice Unii 26,5 % to obywatele państw trzecich – wielu z nich przekracza granicę kilka razy w roku, a nawet kilka razy w tygodniu. Płynność przekraczania granic i ogólna przepustowość przejść granicznych może ulec znacznej poprawie, nawet jeżeli do programu rejestrowania podróżnych (RTP) przystąpić będzie mógł jedynie niewielki odsetek często podróżujących obywateli państw trzecich. We wcześniejszej ocenie skutków towarzyszącej komunikatowi „Przygotowanie kolejnych etapów rozwoju zarządzania granicami w Unii Europejskiej”[2] z 2008 r. proponowano stworzenie programu rejestrowania podróżnych na potrzeby często podróżujących obywateli państw trzecich, którzy przeszli wstępne weryfikacje. W opublikowanym w 2011 r. komunikacie Komisji rozważono różne warianty i kierunki rozwoju[3]. W niniejszej ocenie skutków zbadano różne warianty wykonania, tak aby znaleźć możliwie najlepsze sposoby wdrożenia programu rejestrowania podróżnych. Jednak skutki programu rejestrowania podróżnych jako całości przeanalizowano na podstawie poszczególnych wariantów. 2. Analiza pomocniczości Na podstawie art. 74, 77 ust. 2 lit. b) i d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Unia ma prawo przyjąć środki dotyczące kontroli osób oraz skutecznego monitorowania przekraczania granic zewnętrznych. Oczywista jest potrzeba działania na szczeblu europejskim. rŻadne państwo członkowskie nie jest w stanie samo stworzyć programu rejestracji podróżnych w celu ułatwienia kontroli granicznych na granicach państw członkowskich strefy Schengen. Jedna decyzja państwa członkowskiego o przyznaniu dostępu do RTP obejmującego swoim zasięgiem państwa UE miałaby wpływ na wszystkie państwa strefy Schengen i musi w związku z tym zostać uregulowana na szczeblu UE. Wszelkie działania związane z kontrolą graniczną musiałyby mieć zastosowanie do strefy Schengen bez wewnętrznych kontroli granicznych, która obejmuje obecnie wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Rumunii, Bułgarii, Cypru, Zjednoczonego Królestwa i Irlandii oraz cztery inne państwa europejskie (Norwegię, Islandię, Szwajcarie i Lichtenstein). Państwa Schengen są zobowiązane do utrzymywania wspólnych granic UE oraz stosowania wspólnych norm kontroli granicznych. Kontrole są przeprowadzane jedynie na granicy zewnętrznej; po takiej kontroli podróżni mogą swobodnie podróżować na terytorium państw Schengen. Dla wewnętrznego bezpieczeństwa strefy Schengen istotne jest, aby decyzje związane ze wszystkimi wiążącymi przepisami dotyczącymi kontroli granicznych podejmowane były na szczeblu UE. Cele nie mogą zostać zatem w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie działające samodzielnie, lecz mogą być lepiej osiągnięte na szczeblu UE. Wartość dodana UE Program rejestrowania podróżnych powinien być wdrożony na wszystkich zewnętrznych przejściach granicznych i będzie miał wpływ na zasoby straży granicznej wszystkich państw Schengen. Unijny program rejestracji podróżnych gwarantuje wspólne podejście UE do tego programu w oparciu o wspólne przepisy; tym samym istnieje pewność, że przepisy będą w dalszym ciągu takie same na wszystkich granicach strefy Schengen. Dla podróżnych z państw trzecich oznacza to, że program rejestrowania podróżnych jest dostępny dla nich na wszystkich przejściach granicznych na zewnętrznych granicach strefy Schengen, bez konieczności osobnej weryfikacji przez inne państwo Schengen. Innymi słowy, dana osoba zweryfikowana przez jedno państwo członkowskie może korzystać z ułatwień, przekraczając granice zewnętrzne jakiegokolwiek innego państwa członkowskiego. Bez wspólnych przepisów nie byłoby to możliwe. 3. Cele inicjatywy UE Ogólne cele programu rejestrowania podróżnych są następujące: · ułatwienie obywatelom państw trzecich przekraczania granic zewnętrznych UE; · utrzymanie dotychczasowego poziomu bezpieczeństwa. Cele szczegółowe są następujące: · rozpowszechnianie dostępu do programu rejestrowania podróżnych dla niektórych grup obywateli państw trzecich, którzy przeszli wstępne weryfikacje; · zapewnienie ochrony praw podstawowych zarejestrowanych podróżnych, zwłaszcza w odniesieniu do ich danych osobowych; · unikanie dyskryminacji różnych grup podróżnych. Cele operacyjne są następujące: · zmniejszenie czasu i koszów przekraczania granicy w przypadku osób często podróżujących oraz zwiększenie ogólnej przepustowości przejść granicznych. Odprawa graniczna zarejestrowanego podróżnego nie powinna trwać dłużej niż średnio 20-40 sekund; · uwolnienie zasobów straży granicznej o 25 % i przesunięcie ich z kontroli przekraczania granicy przez osoby wstępnie zweryfikowane i często podróżujące, oraz umożliwienie straży granicznej większego skupienia się na kontrolowaniu podróżnych o wyższym poziomie ryzyka[4] oraz na obsługiwaniu innych podróżnych. 4. Warianty strategiczne Na etapie konsultacji z zainteresowanymi stronami ustalono pięć wariantów strategicznych powiązanych z wdrożeniem programu rejestrowania podróżnych. W odniesieniu do każdego z tych pięciu wariantów strategicznych zdefiniowano warianty praktycznego wdrożenia. Jeżeli chodzi o wariant strategiczny nr 1 „złożenie wniosku o przystąpienie do RTP”, najlepszy podwariant jest tak oczywisty i jasny, że – bez dalszego analizowania – wybrano złożenie wniosku na jakimkolwiek przejściu granicznym na zewnętrznej granicy oraz w konsulacie jakiegokolwiek państwa członkowskiego. Pozostałe cztery warianty strategiczne i ich podwarianty są następujące: 4.1. Wariant strategiczny 2: Przechowywanie danych 4.1.1. RTP oparty na danych przechowywanych na oddzielnym tokenie[5] (podwariant 2a) 4.1.2. RTP oparty na danych przechowywanych w centralnej bazie danych (podwariant 2b) 4.1.3. RTP oparty na danych przechowywanych na oddzielnym tokenie oraz w repozytorium (podwariant 2c) 4.2. Wariant strategiczny 3: Kryteria weryfikacji 4.2.1 Takie same jak w przypadku posiadaczy wizy wielokrotnego wjazdu (opartej na obowiązujących obecnie przepisach UE) (podwariant 3a) 4.2.2 Bardziej szczegółowa weryfikacja przy zastosowaniu dodatkowych kryteriów (podwariant 3b) 4.2.3 Odrzucony podwariant: zaangażowanie państw trzecich w procedurę weryfikacji (podwariant 3c) 4.3. Wariant strategiczny 4: Automatyzacja kontroli granicznej w przypadku zarejestrowanych podróżnych 4.3.1. W pełni zautomatyzowana (podwariant 4a) 4.3.2. Częściowo zautomatyzowana (podwariant 4b) 4.4. Wariant strategiczny 5: Opłata za rozpatrzenie wniosku 4.4.1 Opłata w wysokości 20 EUR (podwariant 5a) 4.4.2 Brak opłaty (podwariant 5b) 5. Ocena skutków Tabela 1 – ocena wariantów strategicznych*) Warianty i podwarianty strategiczne || Ułatwienie przekraczania granic zewnętrznych UE przez obywateli państw trzecich || Utrzymanie dotychczasowego poziomu bezpieczeństwa || Koszty || Ochrona praw podstawowych Wariant nr 0 Scenariusz odniesienia || 0 || 0 || 0 || 0 Wariant nr 2 Dane przechowywane na tokenie (2a) || √√√ || √√ || -√√ || -√ Dane przechowywane w centralnej bazie danych (2b) || √√√√ || √√√ || -√√ || -√√√ Dane (niepowtarzalny numer identyfikacyjny) przechowywane na tokenie i (niepowtarzalny identyfikator, dane biometryczne oraz dane z wniosku) w centralnym repozytorium (2c) || √√√ || √√√ || -√√√ || -√ Wariant 3 i 4**) Taka sama weryfikacja jak w przypadku posiadaczy wizy wielokrotnego wjazdu, w pełni zautomatyzowane przekraczanie granicy || √√√√ || √ || -√ || 0 Taka sama weryfikacja jak w przypadku posiadaczy wizy wielokrotnego wjazdu, częściowo zautomatyzowane przekraczanie granicy || √ || √√ || -√ || 0 Dokładniejsza weryfikacja, całkowicie zautomatyzowane przekraczanie granicy || √√√ || √√ || -√√ || -√√ Dokładniejsza weryfikacja, częściowo zautomatyzowane przekraczanie granicy || √ || √√√ || -√√√ || -√√ Wariant nr 5 Opłata za rozpatrzenie wniosku 20/10 EUR (5a) || √√ || - || 0 || - Brak opłaty za rozpatrzenie wniosku (5b) || √√√ || - || -√√√ || - *) W tabeli nr 1 nie uwzględniono trzech podwariantów wariantu strategicznego nr 1 (złożenie wniosku o przystąpienie do RTP), jako że najlepszy wybór został już opisany na początku rozdziału 4. **) wpływ podwariantów w odniesieniu do wariantów strategicznych 3 i 4 (kryteria weryfikacji i automatyzacja kontroli granicznej) są bezpośrednio powiązane, to znaczy wpływ podwariantów w odniesieniu do weryfikacji nie może zostać oceniony bez informacji na temat tego, który wariant jest preferowany jeżeli chodzi automatyzację i odwrotnie. W związku z powyższym cztery podwarianty (3a, 3b, 4a, 4b) dostępne w ramach dwóch wariantów strategicznych zostały połączone w cztery różne możliwe wersje, zaś wpływ wszystkich czterech wersji został oceniony w sposób zintegrowany. 6. porównanie wariantów Przechowywanie danych Wszystkie trzy podwarianty w znacznym stopniu przyczyniają się do osiągnięcia zdefiniowanych celów, a przede wszystkim są całkowicie spójne z unijną polityką dotyczącą granic: nie ulega zmniejszeniu związane z przekraczaniem granic bezpieczeństwo i zapobieganie nielegalnej migracji, przy jednoczesnym promowaniu otwarcia UE na świat i umacnianiu jej potencjału sprzyjającego kontaktom międzyludzkim, wymianie handlowej i kulturowej. Przedmiotowy program byłby pierwszym programem na świecie, który jest otwarty dla wszystkich państw trzecich i który funkcjonuje w wielu różnych państwach – w tym przypadku na terytorium całej strefy Schengen. W tym kontekście Europę można postrzegać jako lidera na tle reszty świata. Podwariant oparty na tokenie gwarantuje przejrzystość i ogranicza obawy związane z ochroną danych. Podwariant oparty na scentralizowanym RTP jest bezpieczniejszy i łatwiejszy do wdrożenia w praktyce, na przejściach granicznych. Jednak wadą tego ostatniego jest to, iż wymaga on opracowania nowego scentralizowanego systemu, w którym dostępne są wszystkie dane i w którym dane te można przeszukiwać. Podwariant oparty na tokenie w powiązaniu z centralnym repozytorium może być postrzegany jako rozwiązanie hybrydowe uwzględniające dwa wspomniane powyżej podwarianty, jako że połączono w nim wynikające z nich korzyści. W podwariancie tym ograniczono wykorzystanie danych osobowych w systemie UE i wyeliminowano słabe strony związane z bezpieczeństwem, właściwe dla systemów opartych na tokenach. Jednak w tym przypadku integracja z procesem kontroli granicznej jest najbardziej skomplikowana, ponieważ wprowadza się zarówno weryfikację tokenów jak i weryfikację z centralnym repozytorium. Kryteria weryfikacji i automatyzacja kontroli granicznej Ocena pokazała, że bardziej rygorystyczne procedury weryfikacji nie mają żadnego rzeczywistego wpływu na samo bezpieczeństwo kontroli granicznych, oraz że ułatwienia związane z przekraczaniem granicy w przypadku częściowo zautomatyzowanych kontroli granicznych są zbyt ograniczone, aby miały wartość dodaną. Ponadto bardziej rygorystyczne procedury weryfikacji znacząco zwiększyłyby ponoszone przez państwa koszty administracyjne i miałyby istotny wpływ na ochronę praw podstawowych. Opłata za rozpatrzenie wniosku Wprowadzenie opłaty w wysokości 20 EUR pozwoliłoby wyrównać koszty administracyjne ponoszone przez państwa członkowskie w związku z rozpatrywaniem wniosków. Byłoby to również spójne z podejściem wybranym w przypadku rozpatrywania wniosków wizowych. Jednak podwariant nieprzewidujący opłaty gwarantowałby większą liczbę uczestników przystępujących do programu. Wadą tego wariantu byłaby natomiast duża liczba składanych wniosków, które się nie kwalifikują. 7. Wariant preferowany Złożenie wniosku o przystąpienie do RTP W przypadku wariantu strategicznego 1 oczywiste jest, że pozwolenie osobie podróżującej na wybranie najodpowiedniejszego dla niej miejsca złożenia wniosku o przystąpienie do RTP zagwarantowałoby większą liczbę uczestników w programie; tym samym ułatwiłoby to państwom członkowskim zarządzanie przepływami pasażerów na przejściach granicznych na granicach zewnętrznych. Preferowanym podwariantem jest więc złożenie wniosku o przystąpienie do RTP na którymkolwiek przejściu granicznym oraz w konsulacie któregokolwiek państwa członkowskiego. Efektywność kosztowa tego podwariantu jest zdecydowanie najwyższa; jest on ponadto całkowicie spójny z aktualną polityką dotyczącą granic i wiz. Przechowywanie danych Określenie najlepszego podwariantu w obrębie wariantu strategicznego 2 jest bardziej złożone, jak przedstawiono to w rozdziale 6. Łączna liczba punktów dla każdego podwariantu w odniesieniu do wariantu strategicznego 2 jest niemal taka sama, jednak każdy podwariant wiąże się z wyraźnie odmiennymi niedociągnięciami: podwariant oparty na tokenie budzi istotne wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa, podwariant oparty na centralnej bazie danych – istotne wątpliwości dotyczące praw podstawowych, natomiast podwariant oparty na tokenie w połączeniu z centralnym repozytorium – istotne wątpliwości dotyczące kosztów. Jednak ocena kosztów i korzyści wskazuje, że nawet wyższe koszty jednorazowe i coroczne koszty operacyjne podwariantu opartego na tokenie w połączeniu z centralnym repozytorium zostaną całkowicie zrównoważone w dłuższej perspektywie dzięki korzyściom ekonomicznym, jakie państwa członkowskie odniosą za sprawą RTP jako całości. Jest to zatem preferowany podwariant w obrębie wariantu strategicznego 2. Podwariant ten zapewnia proporcjonalną równowagę między bezpieczeństwem, ułatwieniami a ochroną danych. Dane przechowywane w centralnym repozytorium byłyby dostępne dla funkcjonariuszy straży granicznej jedynie w momencie oceniania wniosku, przedłużania dostępu do RTP lub anulowania dostępu, w przypadku zagubienia lub kradzieży tokenu bądź w przypadku wystąpienia jakichkolwiek problemów związanych z ułatwieniami w przekraczaniu granicy przez zarejestrowanych pasażerów. Dokonując kontroli granicznej, funkcjonariusz straży granicznej otrzymywałby jedynie informację o istnieniu bądź nieistnieniu wpisu. Wariant ten zapewnia realizację podejścia polegającego na uwzględnieniu ochrony prywatności już w fazie projektowania. Kryteria weryfikacji i automatyzacja Jeżeli chodzi o wariant strategiczny 3 i 4, oczywiste jest, że ogólny wpływ połączenia takich samych kryteriów weryfikacji, jakie obowiązują w przypadku wiz wielokrotnego wjazdu, z całkowicie zautomatyzowaną kontrolą graniczną będzie największy w odniesieniu do ułatwień w przekraczaniu granic przez zarejestrowanych podróżnych. Ponadto uzyskuje się w ten sposób zrównoważone podejście do kwestii bezpieczeństwa i ochrony praw podstawowych. Jest to także najmniej kosztowne podejście, biorąc pod uwagę koszty związane z bardziej rygorystyczną procedurą weryfikacji i częściowo zautomatyzowaną kontrolą graniczną. Należy jednak odnotować, że wdrożenie w pełni zautomatyzowanej kontroli granicznej wymaga jednoczesnego opracowania i wdrożenia systemu wjazdu/wyjazdu, który pozwoliłby na zastąpienie wymogu stemplowania elektroniczną rejestracją danych dotyczących wjazdu i wyjazdu w odniesieniu do wszystkich podróżnych, w tym również tych, którzy uczestniczą w RTP. Opłata za rozpatrzenie wniosku W przypadku wariantu strategicznego 5 uzasadnione byłoby wprowadzenie – wraz z RTP – opłaty na poziomie 20/10 EUR, która pokryłaby administracyjne koszty rozpatrywania wniosków; opłata ustalona zostałaby na poziomie, który nie powinien zniechęcać potencjalnych wnioskodawców. Podsumowując, preferowany wariant strategiczny obejmuje · składanie wniosków w konsulatach oraz na przejściach granicznych; · połączenie tokena i scentralizowanego przechowywania zanonimizowanych danych biometrycznych każdego wnioskodawcy oraz danych zaczerpniętych z wniosku; · zastosowanie takich samych kryteriów weryfikacji, jakie są obecnie zdefiniowane w unijnych przepisach stosowanych w odniesieniu do wiz wielokrotnego wjazdu; · udzielenie dostępu zarejestrowanym podróżnym do całkowicie zautomatyzowanego procesu kontroli granicznej; · pobieranie opłaty w wysokości 20 EUR za wniosek o przystąpienie do RTP. Wprowadzona zostałaby jednak również zredukowana opłata (10 EUR) w sytuacjach, w których wniosek o wizę oraz wniosek o przystąpienie do RTP byłyby rozpatrywane w tym samym czasie w oparciu o te same dokumenty uzupełniające. Preferowany wariant powinien być całkowicie zgodny ze stosownymi przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych, zwłaszcza z zasadami ochrony danych i wymogami konieczności, proporcjonalności, ograniczenia do określonych celów i jakości danych. Powinny funkcjonować zabezpieczenia i mechanizmy gwarantujące skuteczną ochronę praw podstawowych poszczególnych podróżnych, zwłaszcza ochronę ich życia prywatnego i danych osobowych. Należy uświadomić pracowników jak i obywateli państw trzecich o istnieniu tych praw. Koszty i wsparcie finansowe Szacowane jednorazowe łączne koszty preferowanego wariantu RTP, które poniosłaby Agencja odpowiedzialna za opracowanie części scentralizowanej, wyniosłyby 43 mln EUR – rozłożone na 2-3 lata; roczne średnie koszty utrzymania/funkcjonowania wyniosłyby 20 mln EUR. Łączne jednorazowe koszty, które poniosłyby państwa członkowskie w związku z opracowaniem i uruchomieniem swojej infrastruktury krajowej, wyniosłyby 164 mln EUR – rozłożone na 2-3 lata; roczne średnie koszty utrzymania/funkcjonowania wyniosłyby 81 mln EUR. Podane powyżej koszty obejmują również koszty administracyjne, z wyłączeniem kosztów rozpatrywania wniosków. Koszty automatyzacji różniłyby się znacznie w zależności od liczby automatycznych bramek, które zostałyby zainstalowane. Koszty personalne oraz koszty inwestycji związane z utworzeniem i utrzymaniem RTP zostałyby zrekompensowane – w rozsądnym czasie – dzięki uwolnionym zasobom personalnym oraz niższym kosztom jednostkowym pojedynczej kontroli granicznej. Wniosek Komisji w sprawie kolejnych wieloletnich ram finansowych zawiera wniosek o 4,6 mld EUR dla Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego na okres 2014–2020. We wniosku przeznaczono kwotę 1,1 mld EUR jako orientacyjną kwotę na rzecz rozwoju systemu wjazdu/wyjazdu i programu rejestrowania podróżnych przy założeniu, że koszty prac rozwojowych rozpoczną się w 2015 r. Ponadto, poza Funduszem Bezpieczeństwa Zewnętrznego przeznaczono oddzielną kwotę w wysokości 822 mln EUR na zarządzanie istniejącymi wielkoskalowymi systemami informatycznymi (systemem informacyjnym Schengen drugiej generacji, wizowym systemem informacyjnym oraz systemem Eurodac)[6]. Komisja planuje powierzenie zadań wykonawczych związanych z tymi systemami Agencji. Dzięki zapewnieniu wsparcia finansowego na krajowe koszty prac rozwojowych istniałaby pewność, że trudne warunki gospodarcze na szczeblu krajowym nie zagrożą projektom lub ich nie opóźnią. Państwa trzecie nie poniosą żadnych kosztów z tytułu realizacji RTP. Po ewentualnym przyjęciu RTP państwa trzecie zostałyby poinformowane o mechanizmie ułatwień oraz o tym, że ich obywatele mogą składać wnioski o przystąpienie do RTP. 8. monitoring i ocena Organ zarządzający (Agencja) zapewnia uruchomienie systemów, które monitorują funkcjonowanie RTP zgodnie z najważniejszymi celami strategicznymi. Ponadto Komisja dokonuje ogólnej oceny RTP. Ocena skutków wskazuje potencjalne wskaźniki na potrzeby monitorowania zakresu, w jakim osiągnięto cele strategiczne. Najważniejsze źródła informacji to repozytorium RTP oraz systemy automatycznej kontroli granicznej (ABC). [1] Dz.U. L 158 z 30.4.2004. [2] SEC(2008) 154 z 13.2.2008. [3] COM(2011) 680 final. [4] Podróżni, którzy zdecydowali o nieprzystąpieniu do RTP nie są i nie powinni być traktowani – ze względu na nieuczestniczenie w RTP – jako podróżni o wyższym poziomie ryzyka. [5] W kontekście RTP token można opisać jako urządzenie, które otrzymuje uprawniony użytkownik w celu elektronicznego udowodnienia swojej tożsamości. Token działa jak elektroniczny klucz umożliwiający dostęp do czegoś, w tym przypadku do systemu ABC. [6] COM(2011) 750 final.