KOMISJA EUROPEJSKA Strasburg, dnia 25.10.2016 COM(2016) 683 final 2016/0336(CNS) Wniosek DYREKTYWA RADY w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych {SWD(2016) 341 final}

{SWD(2016) 342 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku W dniu 16 marca 2011 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB). Wniosek ten, który jest wciąż przedmiotem prac w Radzie, stanowi jedną z inicjatyw Komisji w ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) i ma na celu zapewnienie jednolitego zbioru przepisów podatkowych na potrzeby przedsiębiorstw działających na rynku wewnętrznym. Wniosek z 2011 r. w sprawie CCCTB umożliwiłby zatem przedsiębiorstwom traktowanie Unii jako jednolitego rynku w kontekście podatku od osób prawnych, co ułatwiłoby im prowadzenie transgranicznej działalności oraz przyczyniłoby się do wzrostu wymiany handlowej i inwestycji. Wspólnota międzynarodowa zdała sobie niedawno sprawę, że obecne przepisy dotyczące opodatkowania osób prawnych nie odpowiadają już dzisiejszym warunkom. Generalnie, podatek od przedsiębiorstw jest pobierany na poziomie krajowym, podczas gdy otoczenie gospodarcze coraz częściej ma charakter globalny, mobilny i cyfrowy. Modele biznesowe i struktury przedsiębiorstw są bardziej złożone, co ułatwia przenoszenie zysków. Różnice pomiędzy krajowymi systemami podatku od osób prawnych doprowadziły w ostatnim dziesięcioleciu do rozpowszechnienia się agresywnego planowania podatkowego. Ponieważ przy opracowywaniu przepisów krajowych nie jest uwzględniany wymiar transgraniczny działalności gospodarczej, w relacjach pomiędzy różnymi krajowymi systemami podatku od osób prawnych mogą pojawiać się rozbieżności. Te rozbieżności stwarzają ryzyko podwójnego opodatkowania i podwójnego nieopodatkowania, a co za tym idzie zakłócają funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W tych okolicznościach państwa członkowskie mają coraz większe trudności ze skutecznym zwalczaniem praktyk agresywnego planowania podatkowego poprzez jednostronne działania, aby chronić swoje krajowe bazy podatkowe przed erozją i zapobiegać przenoszeniu zysków. Biorąc pod uwagę fakt, że obecnym priorytetem UE jest wspieranie trwałego wzrostu gospodarczego i inwestycji w ramach sprawiedliwego i lepiej zintegrowanego rynku, potrzebne są nowe ramy zapewniające sprawiedliwe i skuteczne opodatkowanie zysków przedsiębiorstw. W tym kontekście CCCTB stanowi skuteczne narzędzie umożliwiające przypisanie dochodu do miejsca, w którym wytworzono daną wartość, za pomocą wzoru uwzględniającego trzy równoważne wskaźniki (tj. aktywa, zatrudnienie i obrót). Ponieważ wskaźniki te są związane z miejscem, w którym przedsiębiorstwo generuje swoje zyski, są one bardziej odporne na praktyki agresywnego planowania podatkowego niż metody cen transferowych powszechnie stosowane do celów podziału zysku. W porównaniu z wcześniejszym wnioskiem w sprawie CCCTB ponownie przedkładany projekt zachowałby jego funkcję przeciwdziałania unikaniu opodatkowania, a także cechy systemu podatku od osób prawnych ułatwiającego handel transgraniczny i inwestycje na rynku wewnętrznym. W obecnej sytuacji przedsiębiorstwa prowadzące działalność transgraniczną podlegają niekiedy aż 28 różnym systemom podatku od osób prawnych. Procedury te stanowią dla nich duże obciążenie, zarówno pod względem nakładów czasowych, jak i gospodarczych, i utrudniają im prowadzenie działalności gospodarczej. Ponownie przedkładany wniosek oferowałby te same zalety, co wniosek w sprawie CCCTB z 2011 r. w zakresie objęcia grup przedsiębiorstw prowadzących podlegającą opodatkowaniu działalność gospodarczą w co najmniej jednym państwie członkowskim jednolitym zbiorem przepisów dotyczących obliczania ich podstawy opodatkowania w całej Unii Europejskiej (UE), przez co podlegałyby one tylko jednej administracji podatkowej („punkt kompleksowej obsługi”). Konsolidacja prowadziłaby w dalszym ciągu automatycznie do kompensacji strat transgranicznych, a zasady dotyczące ustalania cen transferowych nie miałyby zastosowania w obrębie grupy, ponieważ dystrybucja przychodów całej grupy byłaby dokonywana przy zastosowaniu wzoru podziału. Ponownie przedstawiona inicjatywa różni się od wniosku z 2011 r. tym, że ustanawia bezwzględnie obowiązujące przepisy w odniesieniu do grup przekraczających określony próg wielkości, aby zwiększyć odporność systemu na praktyki agresywnego planowania podatkowego. W świetle powyższego jest ważne, aby zapewnić możliwość opcjonalnego stosowania tych przepisów także tym podmiotom, które podlegają wprawdzie podatkowi od osób prawnych w Unii, ale nie spełniają kryteriów kwalifikujących do stosowania wspólnych ram. Działania mające na celu wprowadzenie CCCTB Dyskusje prowadzone w Radzie od 2011 r. unaoczniły, że uchwalenie w całości bardzo ambitnego wniosku w sprawie CCCTB jest mało prawdopodobne, o ile nie zostanie przyjęta strategia jego stopniowego wdrażania. Niektóre elementy wniosku (przede wszystkim konsolidacja podatkowa) są rzeczywiście przedmiotem trudnych debat i mogą utrudnić osiągnięcie postępów w sprawie innych, fundamentalnych elementów systemu. Aby zapobiec tym opóźnieniom w dokonywaniu postępów, Komisja opublikowała w czerwcu 2015 r. plan działania, w którym opowiedziała się za stopniowym podejściem do wdrażania CCCTB. Podejście to zakłada, że prace nad konsolidacją podatkową powinny zostać przełożone na późniejszy etap i rozpocząć się dopiero po osiągnięciu ostatecznego porozumienia w sprawie zbioru bezwzględnie obowiązujących przepisów dotyczących wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych (wspólnej podstawy). Nie zmienia to jednak faktu, że Komisja przedstawi jednocześnie i w ramach tej samej inicjatywy dwa wnioski – jeden w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych, a drugi w sprawie CCCTB. Wniosek z 2011 r. dotyczący CCCTB, który jest obecnie przedmiotem prac w Radzie, zostanie wycofany jednocześnie z przyjęciem przez Komisję nowych wniosków. W tym kontekście niezwykle ważne jest, aby konsolidacja podatkowa pozostała głównym elementem inicjatywy CCCTB, ponieważ poważne przeszkody podatkowe, na które napotykają przedsiębiorstwa w Unii, można usunąć w najskuteczniejszy sposób właśnie w ramach skonsolidowanej grupy. Niniejszy wniosek w sprawie dyrektywy skupia się na tzw. „drugim kroku” w ramach strategii stopniowego wdrażania, tj. po osiągnięciu porozumienia politycznego w sprawie elementów wspólnej podstawy. Do tego czasu wniosek dotyczący CCCTB będzie oczekiwać na rozpatrzenie przez Radę. CCCTB określa warunki należenia do grupy, przedstawia możliwe formy, jakie grupa może przyjąć, i obejmuje przepisy dotyczące technicznych aspektów konsolidacji. Oprócz wprowadzenia koniecznych zmian dotyczących momentu przystępowania do grupy i występowania z niej, tekst dotyczy reorganizacji przedsiębiorstw, ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki grup transgranicznych, a konkretniej, sposobu traktowania strat i niezrealizowanych zysków kapitałowych. Zawiera on również przepisy dotyczące transakcji między grupą a innymi podmiotami; odnoszą się one przede wszystkim do sposobu ujmowania podatków pobieranych u źródła i ulgi z tytułu podwójnego opodatkowania. Jednym z głównych elementów wniosku jest wzór podziału, tj. mechanizm wag stosowanych do przydziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania grupy kwalifikującym się państwom członkowskim. Podczas gdy zgodnie z zasadami dotyczącymi wspólnej podstawy przedsiębiorstwa mogą nadal, co do zasady, stosować krajowe przepisy do administrowania swoimi zobowiązaniami podatkowymi, CCCTB wymagałaby specjalnych ram administracyjnych, aby uwzględnić struktury grup transgranicznych. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Ponowne przedłożenie wniosku w sprawie CCCTB stanowi kluczowy element komunikatu Komisji dotyczącego planu działania na rzecz sprawiedliwego i skutecznego systemu opodatkowania przedsiębiorstw w UE, który został przyjęty w dniu 17 czerwca 2015 r. W planie działania wskazano 5 głównych obszarów działania. Dokonano w nim przeglądu polityk w zakresie podatku od osób prawnych, które istnieją w Unii, oraz określono cel polegający na ustanowieniu w UE systemu opodatkowania przedsiębiorstw, w ramach którego zyski z działalności są opodatkowywane w jurysdykcji, w której wytworzono daną wartość. CCCTB jest przedstawiony jako nadrzędna inicjatywa, która mogłaby stanowić niezmiernie skuteczne narzędzie osiągnięcia celu, którym jest sprawiedliwsze i skuteczniejsze opodatkowanie. Ponadto ponownie przedłożony wniosek dotyczący CCCTB zawierałby przepisy wdrażające niektóre z kluczowych działań wskazanych w inicjatywie OECD dotyczącej erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków (BEPS). Elementy te zostały obecnie włączone – w postaci minimalnych standardów – do niedawno przyjętej dyrektywy Rady 2016/1164/UE (zwanej „dyrektywą w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania”). Należy zakładać, że CCCTB będzie obejmować elementy tej dyrektywy mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, ale w nowym kontekście prawnym. Normy te musiałyby mianowicie stanowić część ogólnounijnego systemu opodatkowania osób prawnych i określać bezwzględnie obowiązujące reguły, a nie standardy minimalne. Niniejsza inicjatywa polegająca na ponownym przedstawieniu CCCTB zajmuje ważne miejsce wśród planów Komisji dotyczących sprawiedliwszego opodatkowania. Planuje się, że inicjatywa ta zostanie podana do wiadomości publicznej w tym samym dniu co wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych w relacjach z państwami trzecimi (który wprowadzi zmiany do dyrektywy w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania) i wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie rozstrzygania sporów. Niniejszy wniosek opiera się ponadto na niedawno przyjętych projektach z dziedziny podatków; obok dyrektywy w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania są to zmiany do dyrektywy w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych (z lat 2014 i 2015) i wniosek dotyczący przekształcenia dyrektywy w sprawie odsetek i należności licencyjnych (z 2011 r.). Inicjatywa w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych oraz niektóre zmiany omówione w kontekście dyrektywy w sprawie odsetek i należności licencyjnych uwzględniają bieżące priorytety polityczne dotyczące wzmocnienia unijnego prawa podatkowego, tak aby chroniło przed praktykami agresywnego planowania podatkowego. •Spójność z innymi politykami Unii CCCTB wchodzi w zakres inicjatyw Komisji na rzecz sprawiedliwszego opodatkowania i przyczyniłaby się do usunięcia przeszkód, które powodują zakłócenia utrudniające właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W związku z tym CCCTB uzupełnia w znacznym stopniu unijne prawo spółek i wpisuje się w projekty takie jak unia rynków kapitałowych oraz kilka inicjatyw w dziedzinie przejrzystości podatkowej, wymiany informacji i przeciwdziałania praniu pieniędzy. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna

Niniejszy wniosek wchodzi w zakres stosowania art. 115 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). W treści niniejszego wniosku stwierdzono, że środki uchwalone na podstawie tego artykułu w celu zbliżenia przepisów mają bezpośredni wpływ na ustanowienie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Ponowne przedstawienie inicjatywy CCCTB ma na celu ułatwienie prowadzenia działalności gospodarczej w UE poprzez ustanowienie jednolitego zbioru przepisów w dziedzinie podatku od osób prawnych, który będzie obowiązywał podatników na całym obszarze rynku wewnętrznym, a także zwiększenie odporności tego systemu na agresywne planowanie podatkowe. Oba cele mają wyraźny i bezpośredni wpływ na rynek wewnętrzny, ponieważ zmierzają do wyeliminowania zakłóceń w jego funkcjonowaniu. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Niniejsza inicjatywa jest zgodna z zasadą pomocniczości. Problemy i uwarunkowania stanowiące podstawę do działania mają wprawdzie różne źródła, jak wyjaśniono w poprzednich sekcjach, ale wydaje się, że ich szkodliwe skutki można skutecznie wyeliminować tylko poprzez jedno wspólne rozwiązanie – zbliżenie systemów opodatkowania osób prawnych w Unii ograniczyłoby zakłócenia na rynku poprzez stworzenie sprawiedliwszego i spójniejszego otoczenia podatkowego dla działalności podmiotów gospodarczych. Jest oczywiste, że osiągnięcie tego celu wymaga podjęcia działań na poziomie Unii, a nie w indywidualny i nieskoordynowany sposób przez państwa członkowskie. Inicjatywy planowane i realizowane przez każde państwo członkowskie z osobna utrwaliłyby tylko albo wręcz pogłębiły obecne problemy, gdyż podatnicy nadal mieliby do czynienia z 28 różnymi systemami podatkowymi, a w niektórych przypadkach z kolizjami ich przepisów. Planowane ponowne przedstawienie CCCTB ma odpowiedzieć na potrzebę zwiększenia wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy na rynku wewnętrznym, a także przeciwdziałać praktykom agresywnego planowania podatkowego. Generalnie wszystkie te cele są ukierunkowane na rozwiązanie problemów dotykających więcej niż jedno państwo członkowskie, a zatem bezsprzecznie wymagają wspólnego podejścia. W świetle powyższego ewentualne środki mogą przynieść rezultaty tylko wówczas, gdy przepisy te będą stosowane w jednolity sposób na całym rynku wewnętrznym. W przeciwnym wypadku system opodatkowania osób prawnych w UE pozostanie rozdrobniony i nie będzie w stanie poradzić sobie z przeszkodami podatkowymi ani rozpowszechnianiem się praktyk nieuczciwej konkurencji. Co więcej, praktyki unikania opodatkowania mają obecnie miejsce głównie w kontekście transgranicznym. Możliwości nadużyć czy wykorzystania rozbieżności między krajowymi przepisami dotyczącymi podatku od osób prawnych powstają właśnie na styku różnych systemów podatkowych. Fakt, że UE jest rynkiem wewnętrznym o wysokim stopniu integracji wiąże się z większą skalą działalności transgranicznej, co unaocznia, jak ważne jest uzgodnienie skoordynowanych rozwiązań. Biorąc pod uwagę skalę i efekty planowanego ponownie przedstawianego wniosku, jego cele, tj. minimalizacja zakłóceń wynikających z dotychczasowego współistnienia 28 krajowych systemów podatkowych i stworzenie korzystniejszych warunków dla inwestycji transgranicznych na jednolitym rynku, można lepiej osiągnąć na szczeblu Unii. Większość głównych elementów systemu CCCTB może zostać wdrożonych wyłącznie poprzez wspólne działanie. Możliwe byłoby na przykład wyeliminowanie – w stosunkach między przedsiębiorstwami stosującymi wspólne przepisy dotyczące podatku od osób prawnych – rozbieżności w kwalifikacji prawnej podmiotów lub płatności, które prowadzą do podwójnego opodatkowania lub podwójnego nieopodatkowania. Samodzielne działania państw członkowskich rozwiązałyby te kwestie co najwyżej bilateralnie. Naturalnie, kompensowanie strat transgranicznych będzie działać najskuteczniej wtedy, gdy będą w nim uczestniczyć wszystkie państwa członkowskie, chociaż nie należy tutaj wykluczać podejścia bilateralnego, które stanowi drugie w kolejności najlepsze rozwiązanie. Możliwość nieopodatkowanej wewnętrznej restrukturyzacji grupy, zaprzestanie skomplikowanego ustalania cen transferowych wewnątrz grupy oraz podział przychodów przy zastosowaniu specjalnego wzoru na poziomie grupy mają ponadto tło transgraniczne i mogą zostać wprowadzone jedynie w ramach wspólnych regulacji. •Proporcjonalność Planowane środki są odpowiednie i konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu. Nie wykraczają one poza harmonizację podstawy opodatkowania osób prawnych, która stanowi warunek konieczny eliminacji stwierdzonych przeszkód podatkowych powodujących zniekształcenie rynku wewnętrznego. Przedstawiona ponownie CCCTB nie ogranicza ponadto suwerenności państw członkowskich w odniesieniu do określania wysokości dochodów podatkowych potrzebnych im do osiągnięcia celów polityki budżetowej. W tym zakresie nie ma ona wpływu na prawo państw członkowskich do decydowania o wysokości własnych stawek podatku od osób prawnych. Chociaż Komisja konsekwentnie głosi konieczność skoordynowania krajowych praktyk podatkowych, to nie ulega jednak wątpliwości, że sama koordynacja nie byłaby wystarczająca do wyeliminowania zakłóceń rynku wewnętrznego związanych z podatkami. Doświadczenie pokazuje, że koordynacja jest długotrwałym procesem, a rezultaty wcześniejszych działań tego typu są jak do tej pory skromne. Co więcej, koordynacja podatkowa dotyczy zwykle tylko szczegółowych, ukierunkowanych aspektów i nie jest w stanie rozwiązać wielu różnorodnych problemów napotykanych przez przedsiębiorstwa na rynku wewnętrznym, które wymagają kompleksowego podejścia. Przewiduje się, że zakres obowiązkowego stosowania ponownie przedstawionego wniosku w sprawie CCCTB zostanie wyznaczony w ten sposób, że będzie obejmować tylko niezbędne kategorie podatników, tj. grupy przedsiębiorstw przekraczające określony próg wielkości. Wynika to z faktu, że grupy o wysokich przychodach dysponują na ogół odpowiednimi zasobami, pozwalającymi im angażować się w strategie agresywnego planowania podatkowego. W związku z tym przewidywane przepisy nie wykraczałyby poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatu związanych z lepszym funkcjonowaniem rynku wewnętrznego. •Wybór instrumentu Zakłócenia na rynku wewnętrznym, jak stwierdzono wcześniej, można wyeliminować tylko za pomocą wiążących norm i wspólnych ram prawnych. Wybór instrumentu niewiążącego wiązałby się z ryzykiem, ponieważ państwa członkowskie mogłyby zdecydować, że nie będą go wdrażać wcale, albo wdrożą tylko jego wybrane elementy. Taka sytuacja byłaby bardzo niepożądana. Prowadziłaby ona do niepewności prawa dla podatników i zagrażała osiągnięciu celu, jakim jest powstanie skoordynowanego i spójnego systemu opodatkowania osób prawnych na rynku wewnętrznym. Oprócz tego, ponieważ zakłada się, że system wspólnej podstawy opodatkowania będzie wpływał na budżety krajowe, zwłaszcza poprzez wzór podziału, jest niezwykle ważne, aby przepisy określające jego strukturę były stosowane w sposób jednolity i skuteczny. Szanse na osiągnięcie tego celu są znacznie większe w przypadku wiążących przepisów. Zgodnie z art. 115 TFUE: „Rada, stanowiąc jednomyślnie [...] uchwala dyrektywy w celu zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, które mają bezpośredni wpływ na ustanowienie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego”. Traktat nakazuje zatem, aby przepisy w obszarze podatków bezpośrednich były uchwalane wyłącznie w formie dyrektyw. Zgodnie z art. 288 TFUE, dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków osiągnięcia tego rezultatu. W świetle tego postanowienia charakter dyrektywy powinien być zatem ogólny, ponieważ kwestie o charakterze technicznym i o dużym stopniu szczegółowości należy pozostawić do decyzji państw członkowskich. 3.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Konsultacje z zainteresowanymi stronami Komisja zorganizowała konsultacje społeczne, aby zaangażować wszystkich interesariuszy i dać zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia ich stanowiska w sprawie ponownego przedstawienia CCCTB. W procesie konsultacji wzięło udział 175 uczestników. Najwięcej odpowiedzi (37 %) wpłynęło od zarejestrowanych stowarzyszeń, a drugi w kolejności największy wkład w konsultacje (32 %) wniosły indywidualne przedsiębiorstwa, z których większość stanowiły MŚP; świadczy to o zainteresowaniu mniejszych przedsiębiorstw wnioskiem.

Poszczególne kategorie respondentów różniły się poglądami w kwestii tego, czy CCCTB jest właściwym instrumentem, aby rozwiązać problem przenoszenia zysków i zmniejszyć obciążenia administracyjne. Generalnie wniosek przyjęto pozytywnie, ale organizacje pozarządowe i podmioty publiczne skupiły się w większym stopniu na wpływie CCCTB na planowanie podatkowe. Przedsiębiorstwa podkreślały natomiast znaczenie, jakie ma dla nich zmniejszenie kosztów przestrzegania przepisów i stworzenie środowiska przyjaznego dla biznesu, które sprzyjałoby inwestycjom. Zwróciły one także uwagę na groźbę wzrostu kosztów administracyjnych w przypadku, gdy centralnym elementem systemu staną się przepisy mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania. Opinie zebrane w trakcie konsultacji publicznych zostały uwzględnione w ocenie skutków: jest o nich mowa w poszczególnych sekcjach i poświęcono im także osobny załącznik. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Ocena skutków obejmuje wyniki trzech badań. 1. Badanie CORTAX udostępnione przez Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej. Model CORTAX jest modelem równowagi ogólnej służącym do oceny skutków reform podatku od osób prawnych w 28 państwach UE za pomocą szczegółowych danych pochodzących z różnych źródeł. 2. Badanie przeprowadzone przez Centrum Europejskich Badań Gospodarczych (ZEW) dotyczące wpływu reformy podatkowej na ograniczenie zjawiska faworyzowania finansowania dłużnego względem finansowania kapitałowego przejawiającego się w kosztach kapitału i efektywnych stawkach podatkowych. Badanie to koncentruje się na obecnym zakresie preferencyjnego traktowania finansowania dłużnego przedsiębiorstw w ramach systemów podatkowych 28 państw członkowskich UE i analizuje, czy różne warianty reformy są w praktyce odpowiednie, aby wyeliminować faworyzowanie finansowania dłużnego i wesprzeć inwestycje. 3. Badanie przeprowadzone przez Centrum Europejskich Badań Gospodarczych (ZEW) na temat wpływu planowania podatkowego na efektywne stawki podatkowe. W badaniu tym obliczono średnie i krańcowe efektywne stawki podatkowe, które uwzględniają możliwość stosowania przez przedsiębiorstwa wielonarodowe zaawansowanych strategii planowania podatkowego, w tym wykorzystania preferencyjnych systemów podatkowych. •Ocena skutków Głównym wariantem strategicznym, który jest brany pod uwagę, jest wniosek w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych. Najważniejsza decyzja dotyczy zakresu takiej podstawy opodatkowania, tzn. wyboru osób prawnych, do których miałaby ona zastosowanie. Główne rozważane warianty to obowiązkowe stosowanie CCCTB przez wszystkie przedsiębiorstwa albo tylko przez pewną podgrupę przedsiębiorstw. Przeanalizowano szereg rozwiązań problemu faworyzowania finansowania dłużnego w ramach obecnych systemów podatkowych. Dostępne są dwa główne działania: dopuszczenie możliwości odliczania zarówno kosztów finansowania dłużnego, jak i finansowania kapitałowego lub zniesienie możliwości odliczania kosztów obu tych typów finansowania. Jeśli chodzi o zachęty do działalności badawczo-rozwojowej, najważniejsze warianty obejmują ulgę podatkową z tytułu kosztów inwestycji badawczo-rozwojowych, ale jej wysokość jest różna. Ocena poszczególnych wariantów pozwoliła wyłonić wariant preferowany: CCCTB powinna być obowiązkowa w przypadku dużych przedsiębiorstw, przewidywać ulgę z tytułu wzrostu i inwestycji oraz ulgę z tytułu kosztów badań i rozwoju. Ulga z tytułu wzrostu i inwestycji obejmuje odliczenia kosztów finansowania dłużnego i kapitałowego ograniczone pewnymi progami, aby zapobiec zjawiskom nadużyć i planowania podatkowego. Celem ulgi z tytułu kosztów badań i rozwoju jest przynajmniej utrzymanie zachęt podatkowych już istniejących w tym obszarze. Analiza pokazuje, że CCCTB ma wyraźną przewagę nad alternatywnym wariantem polegającym na niepodejmowaniu żadnych działań. Przewiduje się, że dzięki wdrożeniu preferowanego wariantu systemy podatkowe staną się sprawiedliwsze i powstaną równe warunki działania, za sprawą skutecznego wyeliminowania zachęt do agresywnego planowania podatkowego w UE. Przyczyniłoby się to do zapewnienia, aby korporacje ponosiły sprawiedliwie przypadającą na nie część obciążeń podatkowych, i poprawiłoby morale podatników. Ponadto wariant ten zlikwidowałby skutecznie transgraniczne przeszkody podatkowe w UE. Wprowadzenie ulgi z tytułu wzrostu i inwestycji traktującej w podobny sposób zarówno finansowanie dłużne, jak i finansowanie kapitałowe, zmniejsza zakłócenia mające wpływ na decyzje finansowe przedsiębiorstw. Zachęty podatkowe do działalności badawczo-rozwojowej będą nie tylko utrzymane, ale zostaną dodatkowo ulepszone i ujednolicone. Spodziewane korzyści gospodarcze wynikające z wniosku są pozytywne. Wspólna skonsolidowana podstawa opodatkowania osób prawnych przewidująca ulgę z tytułu wzrostu i inwestycji przyniosłaby wzrost inwestycji i zatrudnienia wynoszący potencjalnie – odpowiednio – 3,4 % i 0,6 %. W sumie wzrost gospodarczy zwiększyłby się nawet o 1,2 %. Oczekuje się zmniejszenia kosztów przestrzegania przepisów (redukcja czasu poświęcanego na przestrzeganie przepisów o 10 % i redukcja kosztów o 2,5 %). Koszty ustanowienia jednostki zależnej zmniejszyłyby się maksymalnie o 67 %, co ułatwiłoby przedsiębiorstwom (w tym MŚP) ekspansję zagraniczną. Analiza wskazuje, że wariant preferowany nie ma żadnych istotnych skutków środowiskowych. Skutki społeczne będą także ograniczone. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Koszty przestrzegania przepisów prawa podatkowego są poważnym obciążeniem dla przedsiębiorstw, a ich ograniczenie będzie stanowić jedną z najważniejszych korzyści płynących z wdrożenia CCCTB. Szacunkowe koszty przestrzegania przepisów wynoszą w przypadku dużych przedsiębiorstw ok. 2 % zapłaconych podatków, ale w przypadku MŚP już ok. 30 %. Szacuje się, że koszty przestrzegania przepisów rosną proporcjonalnie do skali prowadzonej działalności transgranicznej i liczby posiadanych jednostek zależnych. Dane dotyczące reform podatkowych pokazują, że po wybuchu kryzysu wprowadzono liczne reformy podatku od osób prawnych i środki mające na celu wzmocnienie międzynarodowych ram zwalczania nadużyć. W świetle powyższego główną zaletą pozostaje zmniejszenie kosztów przestrzegania przepisów w przypadku ustanowienia nowej jednostki zależnej: szacuje się, że nakłady czasowe na ustanowienie nowej jednostki zależnej w państwie członkowskim zmniejszą się o 62–67 %. W ocenie skutków oszacowano, że po wdrożeniu CCCTB czas poświęcany na działania związane z przestrzeganiem przepisów zmniejszy się o 8 %, przy czym na potrzeby tej analizy skupiono się na kosztach powtarzających się, pomijając jednorazowe koszty dostosowawcze. W oparciu o te szacunki dotyczące oszczędności czasu można spróbować określić rząd wielkości łącznych oszczędności kosztów, które wynikałyby z CCCTB. W przypadku rozszerzenia działalności za granicę przez 5 % średnich przedsiębiorstw można oczekiwać jednorazowych oszczędności w wysokości ok. 1 mld EUR. W przypadku stosowania CCCTB przez wszystkie podmioty wielonarodowe powtarzające się koszty przestrzegania przepisów mogą spaść o ok. 0,8 mld EUR. Administracje podatkowe zostaną odciążone dzięki ograniczeniu liczby spraw dotyczących cen transferowych, z którymi będą miały do czynienia, i generalnie mniejszej liczbie wszystkich spraw, jako że sprawy podatkowe grupy spółek będą prowadzone głównie przez organy administracji tego państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę jednostka dominująca. Z drugiej strony, dopóki system CCCTB nie zostanie obowiązkowo wprowadzony wobec wszystkich przedsiębiorstw, administracje krajowe będą ponosić dodatkowe koszty przestrzegania przepisów ze względu na konieczność utrzymywania dwóch równoległych systemów. Aby osiągnąć cel polegający na większej sprawiedliwości systemu podatkowego w sposób zgodny z zasadą proporcjonalności, wariant preferowany odnoszący się do CCCTB zakłada, że system ten powinien być obowiązkowy tylko dla pewnej grupy przedsiębiorstw, wyróżnionej na podstawie kryterium wielkości. Mikroprzedsiębiorstwa oraz MŚP są zatem zwolnione z obowiązku stosowania CCCTB. Ograniczenie zakresu obowiązkowego stosowania do grup, których skonsolidowane obroty przekraczają 750 mln EUR, ma na celu „uchwycenie” przeważającej większości (ok. 64 %) obrotów generowanych przez grupy i zmniejsza jednocześnie ryzyko objęcia tym zakresem grup działających wyłącznie na rynku krajowym. Próg ten jest zgodny z podejściem przyjętym w innych unijnych inicjatywach przeciwdziałających unikaniu opodatkowania. Jeśli chodzi o przedsiębiorstwa, które nie mają obowiązku stosować CCCTB, wniosek oferuje im możliwość dobrowolnego wyboru systemu CCCTB. Opcja ta zapewnia maksymalną elastyczność MŚP i mikroprzedsiębiorstwom – pozwala tej grupie przedsiębiorstw czerpać korzyści z CCCTB, nie nakładając jednocześnie takiego obowiązku. 4.WPŁYW NA BUDŻET Niniejszy wniosek dotyczący dyrektywy nie ma wpływu finansowego na budżet Unii Europejskiej. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

•Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Komisja dokona przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy po upływie pięciu lat od jej wejścia w życie i przedstawi Radzie sprawozdanie dotyczące jej działania. Państwa członkowskie powinny przekazać Komisji tekst przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw) Zobacz motyw 18. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Niniejszy wniosek stanowi tzw. „drugi krok” w ramach dwuetapowego podejścia do ogólnounijnego systemu podatku od osób prawnych obejmujący transgraniczną konsolidację wyników podatkowych między członkami tej samej grupy. Zakres: w odróżnieniu od wniosku z 2011 r., który ustanawiał system opcjonalny dla wszystkich osób prawnych, niniejszy wniosek będzie bezwzględnie obowiązujący wobec grup przedsiębiorstw przekraczających określony próg wielkości. Kryterium ustalania progu wielkości będzie odnosić się do całkowitych skonsolidowanych przychodów grupy, która składa skonsolidowane sprawozdania finansowe i do której należy dane przedsiębiorstwo. Ponadto wspólne przepisy będą dostępne, jako opcja, dla szerokiego zakresu grup, które nie spełniają kryterium progu wielkości. Definicja „grupy”: (bez zmian w porównaniu z wnioskiem z 2011 r.) Ustalenie prawa do skonsolidowanej grupy podatkowej będzie dokonywane na podstawie dwustopniowego testu w oparciu o kryterium (i) kontroli (ponad 50 % praw głosu) oraz (ii) prawa własności (ponad 75 % kapitału) lub praw do zysków (ponad 75 % praw uprawniających do udziału w zysku). Te dwa progi dotyczące kontroli oraz prawa własności lub praw do zysków muszą być spełniane przez cały rok podatkowy; w przeciwnym wypadku przedsiębiorstwo niespełniające tych kryteriów będzie musiało niezwłocznie opuścić daną grupę. Wprowadzony zostanie również minimalny wymóg dziewięciu kolejnych miesięcy przynależności do grupy. Reorganizacje przedsiębiorstw oraz opodatkowanie strat i niezrealizowanych zysków kapitałowych: (bez zmian w porównaniu z wnioskiem z 2011 r.) Proponowane ramy dotyczą przede wszystkim traktowania strat i niezrealizowanych zysków kapitałowych w momencie przystępowania do grupy i występowania z niej. W momencie przystępowania przedsiębiorstwa do grupy straty handlowe sprzed konsolidacji będą podlegać przeniesieniu na kolejny okres celem kompensacji z jego przydzielonym udziałem. W momencie występowania przedsiębiorstwa z grupy nie przypisuje mu się żadnych strat poniesionych w okresie objętym konsolidacją. W niniejszym wniosku proponuje się uszczegółowienie przepisu z 2011 r.: w przypadku szerzej zakrojonych reorganizacji, w których więcej niż jedno przedsiębiorstwo musi opuścić grupę przynoszącą straty, ustala się próg, po przekroczeniu którego przedsiębiorstwa nie będą mogły wystąpić z grupy bez przydzielenia im części strat, a straty zostaną rozłożone na całą skonsolidowaną grupę. Istnieją przepisy dotyczące niezrealizowanych zysków kapitałowych uzyskanych z tytułu aktywów trwałych zbywanych w krótkim czasie po włączeniu ich do grupy lub ich wyłączeniu. Państwo członkowskie (w przypadku przystąpienia do grupy) lub grupa (w przypadku wystąpienia z grupy) mają prawo do opodatkowania bazowych zysków kapitałowych w zakresie, w jakim powstały one w ich jurysdykcji podatkowej. Ponadto traktowanie do celów podatkowych zysków kapitałowych związanych nieodłącznie z wytworzonymi we własnym zakresie wartościami niematerialnymi i prawnymi wymaga indywidualnego podejścia, które będzie obejmować wycenianie ich w oparciu o stosowny wskaźnik zastępczy, tzn. koszty badań i rozwoju, marketingu oraz reklamy poniesione w określonym okresie. Podatki u źródła: (bez zmian w porównaniu z wnioskiem z 2011 r.) Wpływy z podatków u źródła pobieranych od odsetek i opłat licencyjnych zapłaconych przez podatników będą podlegać podziałowi zgodnie ze wzorem obowiązującym w danym roku podatkowym. Wpływy z tytułu podatków u źródła pobieranych od dywidend nie będą podlegać podziałowi, ponieważ – inaczej niż w przypadku odsetek i opłat licencyjnych – dywidendy są wypłacane od już opodatkowanych zysków i nie prowadzą do wcześniejszego odliczenia, z którego skorzystałyby wszystkie przedsiębiorstwa należące do grupy. Zapobieganie obchodzeniu zwolnień podatkowych (bez zmian w porównaniu z wnioskiem z 2011 r.) Zwolnienie z podatku z tytułu zbycia udziałów (akcji) nie będzie możliwe, jeżeli bezprawnie objęto nim również sprzedaż aktywów innych niż udziały (akcje). Ma to miejsce w przypadku, gdy aktywa są przenoszone w obrębie grupy, bez skutków podatkowych, do członka grupy, który jest następnie odsprzedawany poza grupę. W takiej sytuacji aktywa skorzystają, pod pozorem sprzedaży przedsiębiorstwa, ze zwolnienia podatkowego przewidzianego dla zbycia udziałów (akcji). Podobne podejście przewidziano w przypadku wewnątrzgrupowego przenoszenia aktywów, które są następnie sprzedawane poza grupę w bieżącym lub kolejnym roku podatkowym. W tym przypadku zastosowana zostanie korekta w celu potraktowania składnika aktywów tak, jakby został on wyłączony z grupy w tym państwie członkowskim, w którym znajdował się początkowo, tj. przed datą jego przeniesienia wewnątrz grupy. Wzór podziału: (bez zmian w porównaniu z wnioskiem z 2011 r.) Będzie on uwzględniać trzy równoważne wskaźniki (tj. wielkość zatrudnienia, aktywa i obrót według miejsca przeznaczenia). Kombinacja ta odzwierciedla wyważone podejście do podziału dochodów do opodatkowania wśród kwalifikujących się państw członkowskich. Wskaźnik zatrudnienia będzie podzielony na koszty wynagrodzeń i liczbę pracowników (tj. każda pozycja odpowiada za połowę wartości wskaźnika), tak aby uwzględnić różnice w poziomie płac w Unii, a tym samym umożliwić bardziej sprawiedliwy podział. Wskaźnik aktywów będzie uwzględniał wszystkie rzeczowe aktywa trwałe. We wzorze nie będą uwzględniane wartości niematerialne i prawne oraz aktywa finansowe z powodu ich mobilnego charakteru oraz ryzyka obejścia systemu regulacji. Wskaźniki te i przypisane im wagi powinny zapewnić opodatkowanie zysków tam, gdzie zostały one faktycznie osiągnięte. Jako wyjątek, w przypadku gdy wynik podziału nie odzwierciedla rzetelnie zakresu działalności gospodarczej, w klauzuli ochronnej zostanie przewidziana alternatywna metoda przydzielania dochodów. Jako że ogólny system wzoru podziału nie może uwzględniać specyfiki niektórych sektorów, ustanowione zostaną przepisy dotyczące dostosowania wzorów, aby lepiej odpowiadały one potrzebom sektorów takich jak sektor usług finansowych i ubezpieczeń, sektor ropy i gazu oraz sektor żeglugi morskiej i transportu lotniczego. Procedury administracyjne: w odróżnieniu od wniosku z 2011 r., wspólne przepisy administracyjne są ograniczone do skonsolidowanej grupy. Co do zasady, samodzielni podatnicy, którzy wybiorą stosowanie przepisów w ramach „pierwszego kroku”, nadal podlegają krajowym przepisom administracyjnym. Grupy będą podlegały jednej administracji podatkowej („głównemu organowi podatkowemu”) w UE, znanej również jako „punkt kompleksowej obsługi”. Będzie ona usytuowana na terenie państwa członkowskiego, w którym jednostka dominująca grupy („główny podatnik”) jest rezydentem do celów podatkowych. Kontrole będą wszczynane i koordynowane przez główny organ podatkowy. Organy krajowe każdego państwa członkowskiego, w którym zyski członka grupy podlegają opodatkowaniu, mogą wystąpić o wszczęcie kontroli. Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym członek grupy jest rezydentem lub posiada siedzibę, może zakwestionować decyzję głównego organu podatkowego dotyczącą zawiadomienia o istnieniu grupy lub o zmianie wymiaru podatku. W tym celu wytaczane będzie powództwo przed sądami państwa członkowskiego głównego organu podatkowego. Spory między podatnikami a organami podatkowymi będą rozstrzygane przez organ administracyjny właściwy do rozpatrywania odwołań w pierwszej instancji zgodnie z prawem państwa członkowskiego głównego organu podatkowego. 2016/0336 (CNS) Wniosek

DYREKTYWA RADY w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 115, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Przedsiębiorstwa zamierzające prowadzić działalność w innych państwach Unii Europejskiej napotykają poważne przeszkody oraz zniekształcenia rynku wynikające z faktu współistnienia 28 odmiennych systemów podatku od osób prawnych. Struktury planowania podatkowego stają się coraz bardziej wyrafinowane – obejmują coraz nowe jurysdykcje i skutecznie wykorzystują szczegóły techniczne systemu podatkowego lub rozbieżności pomiędzy dwoma lub więcej systemami podatkowymi w celu zredukowania zobowiązań podatkowych przedsiębiorstw. Chociaż sytuacje te unaoczniają słabości o zupełnie odmiennym charakterze, to każda z nich prowadzi do powstania przeszkód utrudniających właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Działanie mające na celu rozwiązanie tych problemów powinno być zatem ukierunkowane na oba typy niedoskonałości rynku. (2)Aby wesprzeć prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, środowisko opodatkowania osób prawnych w Unii należy ukształtować zgodnie z zasadą, że przedsiębiorstwa ponoszą sprawiedliwie przypadającą na nie część obciążeń podatkowych w tej jurysdykcji lub tych jurysdykcjach, gdzie generowane są ich zyski. Konieczne jest zatem ustanowienie mechanizmów zniechęcających przedsiębiorstwa do wykorzystywania rozbieżności między krajowymi systemami podatkowymi w celu zaniżenia swoich zobowiązań podatkowych. Równie ważne jest stymulowanie wzrostu i rozwoju gospodarczego w ramach rynku wewnętrznego przez ułatwianie handlu transgranicznego i inwestycji przedsiębiorstw. W tym celu konieczne jest wyeliminowanie w Unii ryzyka zarówno podwójnego opodatkowania, jak i podwójnego nieopodatkowania poprzez usunięcie rozbieżności pomiędzy współistniejącymi krajowymi systemami podatków od osób prawnych. Należy jednocześnie zapewnić przedsiębiorstwom łatwe do stosowania ramy podatkowe i prawne, których potrzebują, aby rozwijać swoją działalność gospodarczą i rozszerzać ją na inne państwa Unii. W tym kontekście należy także wyeliminować utrzymujące się przypadki dyskryminacji. (3)Jak wskazano we wniosku z dnia 16 marca 2011 r. dotyczącym dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych, system podatku od osób prawnych traktujący Unię jako jednolity rynek w kontekście obliczania podstawy podatku od osób prawnych ułatwiłby prowadzenie transgranicznej działalności przedsiębiorstwom będącym rezydentami w Unii oraz przyczyniłby się do realizacji celu, jakim jest uczynienie Unii bardziej konkurencyjnym miejscem do inwestowania na arenie międzynarodowej. Wniosek z 2011 r. w sprawie CCCTB skupiał się na celu polegającym na ułatwieniu rozszerzania działalności handlowej przedsiębiorstw na terytorium Unii. Obok tego celu należy również zwrócić uwagę, że CCCTB może być bardzo skutecznym narzędziem poprawiającym funkcjonowanie rynku wewnętrznego poprzez zapobieganie praktykom unikania opodatkowania. W tym świetle należy przedstawić ponownie inicjatywę dotyczącą CCCTB, aby uwzględnić – na równi – zarówno aspekt związany z ułatwianiem działalności, jak i funkcję inicjatywy polegającą na przeciwdziałaniu unikaniu podatków. Takie podejście będzie najlepiej służyło celowi, jakim jest zlikwidowanie zakłóceń w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. (4)Zważywszy na konieczność podjęcia szybkiego działania w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zwiększenie – z jednej strony – jego przyjazności dla handlu i inwestycji i – z drugiej strony – jego odporności na praktyki unikania zobowiązań podatkowych, konieczne jest podzielenie ambitnej inicjatywy CCCTB na dwa odrębne wnioski. W ramach pierwszego etapu należy uzgodnić przepisy dotyczące wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych, a dopiero w następnej kolejności zająć się kwestią konsolidacji. (5)Wiele struktur agresywnego planowania podatkowego ma zwykle miejsce w kontekście transgranicznym, co zakłada, że uczestniczące w nich grupy przedsiębiorstw posiadają pewne minimalne zasoby. Wychodząc z tego założenia, stosowanie przepisów dotyczących CCCTB powinno być obowiązkowe jedynie dla dużych grup, co będzie również zgodne z zasadą proporcjonalności. W tym celu należy określić próg wielkości na podstawie całkowitych skonsolidowanych przychodów grupy, która składa skonsolidowane sprawozdania finansowe. Ponadto, aby lepiej służyć celowi, jakim jest ułatwianie wymiany handlowej i inwestycji na rynku wewnętrznym, powinna istnieć możliwość opcjonalnego stosowania przepisów dotyczących CCCTB także przez grupy, które nie spełniają kryterium progu wielkości. (6)Ustalenie prawa do skonsolidowanej grupy podatkowej powinno być dokonywane na podstawie dwustopniowego testu w oparciu o kryterium (i) kontroli (ponad 50 % praw głosu) oraz (ii) prawa własności (ponad 75 % kapitału) lub praw do zysków (ponad 75 % praw uprawniających do udziału w zysku). Taki test gwarantowałby istnienie wysokiego stopnia integracji gospodarczej między członkami grupy. Aby zagwarantować integralność systemu, kryteria tych dwóch progów dotyczących kontroli oraz prawa własności lub praw do zysków powinny być spełniane przez cały rok podatkowy; w przeciwnym wypadku przedsiębiorstwo niespełniające tych kryteriów powinno niezwłocznie opuścić daną grupę. Aby zapobiec manipulowaniu wynikami podatkowymi poprzez przystępowanie przedsiębiorstw do grupy i występowanie z niej po krótkim czasie, powinien również istnieć minimalny wymóg dziewięciu kolejnych miesięcy przynależności do grupy. (7)Przepisy dotyczące reorganizacji przedsiębiorstw powinny zapewniać, aby wpływ tego rodzaju reorganizacji na istniejące prawa państw członkowskich do nakładania podatków był ograniczony do minimum. Za każdym razem, gdy przedsiębiorstwo przystępuje do grupy, państwa członkowskie, w których inni członkowie tej grupy są rezydentami do celów podatkowych lub w których się znajdują, nie powinny ponosić dodatkowych kosztów związanych ze stratami poniesionymi przez to przedsiębiorstwo na podstawie przepisów innego systemu opodatkowania osób prawnych mającego zastosowanie do tego przedsiębiorstwa, zanim zostało ono objęte przepisami niniejszej dyrektywy. Straty handlowe poniesione przez przedsiębiorstwo przystępujące do grupy przed konsolidacją powinny być zatem przenoszone na kolejny okres celem kompensacji z przydzielonym mu udziałem. Podobnie straty poniesione w okresie objętym konsolidacją nie powinny być przypisywane wyłącznie temu członkowi grupy, lecz podzielone na całą grupę. W przypadku szerzej zakrojonych reorganizacji, w ramach których więcej niż jedno przedsiębiorstwo występuje z grupy przynoszącej straty, konieczne byłoby ustalenie progu, po przekroczeniu którego przedsiębiorstwa nie będą mogły wystąpić z grupy przynoszącej straty bez przydzielenia im części tych strat do przeniesienia na przyszłe okresy. Podobnej korekty należy dokonać w odniesieniu do zysków kapitałowych wynikających ze zbycia pewnych aktywów w krótkim czasie od włączenia ich do grupy lub ich wyłączenia wraz z przystąpieniem przedsiębiorstwa do grupy lub wystąpieniem z niej. W takich przypadkach dane państwo lub państwa członkowskie, gdzie zyski te zostały uzyskane, powinny mieć prawo do ich opodatkowania, nawet jeżeli aktywa te nie są już objęte ich jurysdykcją podatkową. Traktowanie do celów podatkowych zysków kapitałowych związanych nieodłącznie z wytworzonymi we własnym zakresie wartościami niematerialnymi i prawnymi wymaga indywidualnego podejścia, ponieważ aktywa te często nie figurują w sprawozdaniach finansowych przedsiębiorstwa oraz ponieważ wydaje się, że nie istnieje metoda pozwalająca dokładnie obliczyć ich wartość. Uzyskane zyski kapitałowe należy zatem wyceniać w oparciu o stosowny wskaźnik zastępczy, tzn. koszty badań i rozwoju oraz marketingu i reklamy poniesione w danym okresie. (8)Dochody z podatków u źródła pobieranych od odsetek i opłat licencyjnych powinny podlegać podziałowi zgodnie ze wzorem podziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania w roku podatkowym, w którym podatek u źródła jest należny, aby zrekompensować fakt, że odsetki i opłaty licencyjne wiązałyby się wcześniej z odliczeniem, z którego skorzystałaby cała grupa. Dochody z podatków u źródła od dywidend nie powinny jednak podlegać podziałowi. Inaczej niż w przypadku odsetek i opłat licencyjnych, dywidendy wypłacane są od zysków już opodatkowanych podatkiem od osób prawnych, a zatem nie przynoszą one członkom grupy korzyści w postaci odliczenia kosztów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. (9)W celu zapobieżenia obchodzeniu zwolnienia podatkowego od zysków pochodzących ze zbycia udziałów (akcji) takie zwolnienie z opodatkowania należy uniemożliwić, jeżeli bezprawnie objęto nim również sprzedaż aktywów innych niż udziały (akcje). Sytuacja taka miałaby miejsce w przypadku przeniesienia aktywów w drodze transakcji wewnątrz grupy, bez skutków podatkowych, do członka grupy z zamiarem późniejszej sprzedaży udziałów w tym członku grupy, razem z tymi aktywami. W takim przypadku aktywa faktycznie zostałyby objęte, pod pretekstem sprzedaży udziałów (akcji), zwolnieniem podatkowym mającym zastosowanie do zbycia udziałów (akcji). W związku z tym należałoby także uwzględnić wewnątrzgrupowe przenoszenie aktywów, które są następnie sprzedawane poza grupę w ciągu maksymalnie dwóch lat. Należy mianowicie zastosować korektę w celu potraktowania składnika aktywów tak, jakby został on wyłączony z grupy w tym państwie członkowskim, w którym znajdował się początkowo, tj. przed datą jego przeniesienia wewnątrz grupy, zniechęcając w ten sposób do sztucznego wewnątrzgrupowego przenoszenia aktywów (innych niż udziały) do państw członkowskich, które stosują korzystne systemy podatkowe w kontekście zysków kapitałowych ze zbycia aktywów. (10)Wzór podziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania powinien uwzględniać trzy równoważne wskaźniki, mianowicie wielkość zatrudnienia, aktywa i obrót według miejsca przeznaczenia. Wskaźniki te powinny odzwierciedlać wyważone podejście do podziału zysków podlegających opodatkowaniu między zainteresowanymi państwami członkowskimi i powinny zapewnić opodatkowanie zysków tam, gdzie zostały one faktycznie osiągnięte. Wielkość zatrudnienia i aktywa powinny być zatem przypisane tym państwom członkowskim, w których wykonywana jest praca się lub ulokowane są aktywa, co nadałoby odpowiednią wagę interesom państwa członkowskiego pochodzenia, podczas gdy obrót powinien być przypisany państwu członkowskiemu przeznaczenia towarów lub usług. Aby uwzględnić różnice w poziomie płac w Unii, a tym samym umożliwić sprawiedliwy podział skonsolidowanej podstawy opodatkowania, wskaźnik zatrudnienia powinien obejmować zarówno koszty wynagrodzeń, jak i liczbę pracowników (tj. każda pozycja odpowiada za połowę wartości wskaźnika) Wskaźnik aktywów, z drugiej strony, powinien obejmować wszystkie rzeczowe aktywa trwałe, ale nie powinien obejmować wartości niematerialnych i prawnych ani aktywów finansowych z powodu ich mobilnego charakteru oraz ryzyka obejścia przepisów niniejszej dyrektywy. W przypadku gdy, z uwagi na wyjątkowe okoliczności, wynik podziału nie odzwierciedla rzetelnie zakresu działalności gospodarczej, w klauzuli ochronnej należy przewidzieć alternatywną metodę przydzielania dochodów.

(11)Ze względu na swoją specyfikę niektóre sektory, np. sektor usług finansowych i ubezpieczeń, sektor ropy i gazu oraz sektor żeglugi morskiej i transportu lotniczego potrzebują dostosowanego do nich wzoru podziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania. (12)W celu optymalizacji korzyści z posiadania jednolitego zbioru przepisów dotyczących podatku od przedsiębiorstw w UE na potrzeby ustalania skonsolidowanej podstawy opodatkowania grup, grupy powinny mieć możliwość podlegania jednej administracji podatkowej („główny organ podatkowy”). Co do zasady, ten główny organ podatkowy powinien znajdować się na terenie państwa członkowskiego, w którym jednostka dominująca grupy jest rezydentem do celów podatkowych („główny podatnik”). Konieczne jest w tym kontekście określenie przepisów proceduralnych dotyczących administrowania systemem. (13)Kontrole powinny zasadniczo być wszczynane i koordynowane przez główny organ podatkowy, ale ze względu na to, że pierwszy etap polegający na obliczeniu podstawy opodatkowania przeprowadza się na miejscu, krajowe organy każdego państwa członkowskiego, w którym zyski członka grupy podlegają opodatkowaniu, także powinny mieć możliwość żądania wszczęcia kontroli. Tak więc, w celu zapewnienia ochrony krajowej podstawy opodatkowania, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym członek grupy jest rezydentem do celów podatkowych lub w którym prowadzi działalność jako stały zakład, powinien mieć możliwość zakwestionowania przed sądami państwa członkowskiego głównego organu podatkowego decyzji tego organu podatkowego dotyczącej zawiadomienia o utworzeniu grupy lub decyzji dotyczącej zmienionego wymiaru podatkowego. Spory między podatnikami a organami podatkowymi powinien rozstrzygać organ administracyjny pierwszej instancji, aby ograniczyć liczbę spraw, które docierają do sądu. Struktura i działanie tego organu powinny być zgodne z prawem państwa członkowskiego, w którym główny organ podatkowy jest właściwy do rozpatrywania odwołań w pierwszej instancji. (14)Niniejsza dyrektywa opiera się na dyrektywie Rady 2016/xx/UE w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych (która ustanawia wspólny zbiór przepisów dotyczących podatku od osób prawnych do celów obliczania podstawy opodatkowania) i skupia się na konsolidacji wyników podatkowych w ramach grupy. Dlatego też niezbędne jest uwzględnienie wzajemnego oddziaływania na siebie tych dwóch instrumentów prawnych i ułatwianie przechodzenia niektórych elementów podstawy opodatkowania do nowych ram stosowanych wobec grupy. Elementy te powinny obejmować w szczególności ograniczenie możliwości odliczania odsetek, odstąpienie od zwolnienia na rzecz metody zaliczenia oraz przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych, jak również rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych. (15)Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych. Przetwarzanie danych osobowych prowadzone w ramach niniejszej dyrektywy musi być również zgodne z obowiązującymi przepisami krajowymi w zakresie ochrony danych wdrażającymi dyrektywę 95/46/WE, która zostanie zastąpiona rozporządzeniem (UE) 2016/679, oraz z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001. (16)W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszej dyrektywy należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do (i) uwzględnienia zmian w przepisach państw członkowskich dotyczących formy prawnej przedsiębiorstw oraz podatków od osób prawnych i odpowiedniej zmiany załączników I i II; (ii) określenia dodatkowych definicji; oraz (iii) uzupełnienia przepisu w sprawie ograniczenia możliwości odliczania odsetek przepisami zapobiegającymi fragmentacji, aby lepiej zapobiegać ryzyku unikania opodatkowania, które mogłoby się pojawić w ramach grupy. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (17)W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszej dyrektywy Komisji należy powierzyć uprawnienia wykonawcze (i) do corocznego przyjmowania wykazu form prawnych przedsiębiorstw z państw trzecich, które są zbliżone do form prawnych spółek wyszczególnionych w załączniku I; (ii) do określania szczegółowych przepisów dotyczących obliczania wskaźnika zatrudnienia, wskaźnika aktywów i wskaźnika obrotu, przyporządkowania do poszczególnych wskaźników pracowników i kosztów wynagrodzeń, aktywów oraz obrotu oraz wyceny aktywów; (iii) do przyjmowania aktu ustanawiającego standardowy wzór zawiadomienia o utworzeniu grupy; oraz (iv) do ustanawiania przepisów dotyczących składania drogą elektroniczną skonsolidowanej deklaracji podatkowej, wzoru skonsolidowanej deklaracji podatkowej, wzoru deklaracji podatkowej samodzielnego podatnika oraz wymaganych dokumentów potwierdzających. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011. (18)Ponieważ celów niniejszej dyrektywy, to jest poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zapobieganie międzynarodowym praktykom unikania opodatkowania i ułatwienia przedsiębiorstwom prowadzenia działalności transgranicznej na terenie Unii, nie można w wystarczającym stopniu osiągnąć w drodze niejednolitych działań podejmowanych indywidualnie przez państwa członkowskie, ponieważ do ich osiągnięcia konieczne są działania skoordynowane, a z uwagi na fakt, że dyrektywa dotyczy niedoskonałości rynku wewnętrznego wynikających ze współistnienia różnych krajowych systemów podatku od osób prawnych, które mają wpływ na rynek wewnętrzny i zniechęcają do działalności transgranicznej, możliwe jest lepsze osiągnięcie tych celów na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, zwłaszcza w świetle faktu, że jej zakres obowiązkowego stosowania jest ograniczony do grup przekraczających określony próg wielkości. (19)Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji dotyczącą dokumentów wyjaśniających z dnia 28 września 2011 r. państwa członkowskie zobowiązały się do przedstawienia w uzasadnionych przypadkach powiadomienia o środkach transpozycji wraz z co najmniej jednym dokumentem wyjaśniającym związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że wymóg złożenia tych dokumentów jest uzasadniony. (20)Komisja powinna zostać zobowiązana do oceny wdrożenia niniejszej dyrektywy cztery lata po jej wejściu w życie i przedstawienia Radzie sprawozdania dotyczącego jej działania. Państwa członkowskie powinny być zobowiązane do przekazania Komisji tekstu przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: ROZDZIAŁ I



PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE Artykuł 1

Przedmiot 1. Niniejszą dyrektywą ustanawia się system konsolidacji podstaw opodatkowania, o którym mowa w dyrektywie Rady 2016/xx/UE, przedsiębiorstw będących członkami grupy oraz określa przepisy dotyczące przydzielania wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych państwom członkowskim i administrowania nią przez krajowe organy podatkowe. 2. Przedsiębiorstwo, które stosuje przepisy niniejszej dyrektywy przestaje podlegać krajowym przepisom dotyczącym podatku od osób prawnych w zakresie wszystkich kwestii uregulowanych niniejszą dyrektywą, o ile nie wskazano inaczej. Artykuł 2

Zakres stosowania 1.Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do przedsiębiorstw utworzonych na podstawie prawa państwa członkowskiego, w tym stałych zakładów tych przedsiębiorstw w innych państwach członkowskich, spełniających wszystkie poniższe warunki: a)przedsiębiorstwo przyjmuje jedną z form prawnych wyszczególnionych w załączniku I; b)przedsiębiorstwo podlega opodatkowaniu jednym z podatków od osób prawnych wyszczególnionych w załączniku II lub podobnym podatkiem wprowadzonym w późniejszym czasie; c)przedsiębiorstwo wchodzi w skład skonsolidowanej grupy do celów rachunkowości finansowej, której skonsolidowane przychody przekroczyły 750 000 000 EUR w roku obrotowym poprzedzającym dany rok obrotowy;

d)przedsiębiorstwo kwalifikuje się jako jednostka dominująca lub kwalifikująca się jednostka zależna, o których mowa w art. 5 niniejszej dyrektywy, lub ma co najmniej jeden stały zakład, o którym mowa w art. 5 dyrektywy 2016/xx/UE. 2.Niniejszą dyrektywę stosuje się również do przedsiębiorstw utworzonych na podstawie prawa państwa trzeciego w odniesieniu do stałych zakładów tych przedsiębiorstw znajdujących się w co najmniej jednym państwie członkowskim, które to przedsiębiorstwa spełniają warunki określone w ust. 1. lit. b)–d). W odniesieniu do kwestii, czy przedsiębiorstwo spełnia warunek określony w ust. 1 lit. a), wystarczające jest, że przedsiębiorstwo w państwie trzecim posiada formę prawną podobną do jednej z form przedsiębiorstw wymienionych w załączniku I. Do celów ust. 1 lit. a) Komisja przyjmuje co roku wykaz form prawnych przedsiębiorstw z państw trzecich, które są podobne do form przedsiębiorstw wymienionych w załączniku I. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 77 ust. 2. Fakt, że dana forma przedsiębiorstwa z państwa trzeciego nie figuruje w wykazie, nie wyklucza stosowania względem niej niniejszej dyrektywy. 3.Przedsiębiorstwo, które spełnia warunki określone w ust. 1 lit. a), b) i d), ale nie spełnia warunków określonych w lit. c) tego ustępu, może zdecydować się, również w odniesieniu do swoich stałych zakładów znajdujących się w innych państwach członkowskich, na stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy przez okres pięciu lat podatkowych. Okres ten jest automatycznie przedłużany na kolejne okresy pięciu lat podatkowych, chyba że złożono zawiadomienie o rezygnacji, o którym mowa w art. 47 akapit drugi. Warunki określone w ust. 1 lit. a), b) i d) muszą być spełnione za każdym razem, gdy ma miejsce przedłużenie. 4.Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do przedsiębiorstw żeglugowych objętych specjalnym systemem podatkowym. Przedsiębiorstwa żeglugowe objęte specjalnym systemem podatkowym są uwzględniane do celów określania przedsiębiorstw należących do tej samej grupy, o której mowa w art. 5 i 6. 5.Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 75 w celu zmiany załączników I i II, tak aby uwzględnić zmiany w przepisach państw członkowskich dotyczących form prawnych przedsiębiorstw i podatków od osób prawnych. Artykuł 3

Definicje Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje: (1)„podatnik” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 1 dyrektywy 2016/xx/UE; (2)„samodzielny podatnik” oznacza przedsiębiorstwo, które nie podlega przepisom niniejszej dyrektywy, ale zdecydowało się stosować dyrektywę 2016/xx/UE; (3)„podmiot niebędący podatnikiem” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 2 dyrektywy 2016/xx/UE; (4)„podatnik będący rezydentem” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 3 dyrektywy 2016/xx/UE; (5)„podatnik niebędący rezydentem” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 4 dyrektywy 2016/xx/UE; (6)„przychody” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 5 dyrektywy 2016/xx/UE; (7)„koszty” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 6 dyrektywy 2016/xx/UE; (8)„rok podatkowy” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 7 dyrektywy 2016/xx/UE; (9)„zysk” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 8 dyrektywy 2016/xx/UE; (10)„strata” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 9 dyrektywy 2016/xx/UE; (11)„główny podatnik” oznacza jedno z poniższych: a)podatnika będącego rezydentem, jeżeli tworzy grupę ze swoimi kwalifikującymi się jednostkami zależnymi, z jednym lub wieloma stałymi zakładami położonymi w innych państwach członkowskich lub z jednym lub wieloma stałymi zakładami kwalifikującej się jednostki zależnej będącej rezydentem w państwie trzecim;

b)podatnika będącego rezydentem wyznaczonego przez grupę składającą się tylko z dwóch lub większej liczby podatników będących rezydentami, którzy są kwalifikującymi się jednostkami bezpośrednio zależnymi od tej samej jednostki dominującej będącej rezydentem w państwie trzecim; c)podatnika będącego rezydentem, który jest kwalifikującą się jednostką zależną jednostki dominującej będącej rezydentem w państwie trzecim, w przypadku gdy podatnik będący rezydentem tworzy grupę tylko z jednym lub wieloma stałymi zakładami swojej jednostki dominującej; d)stały zakład wyznaczony przez podatnika niebędącego rezydentem tworzącego grupę, w której skład wchodzą tylko jego stałe zakłady położone na terenie dwóch lub większej liczby państw członkowskich; (12)„skonsolidowana grupa do celów rachunkowości finansowej” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 10 dyrektywy 2016/xx/UE; (13)„badania i rozwój” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 11 dyrektywy 2016/xx/UE; (14)„koszty finansowania zewnętrznego” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 12 dyrektywy 2016/xx/UE; (15)„nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 13 dyrektywy 2016/xx/UE; (16)„wartość dla celów podatkowych” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 17 dyrektywy 2016/xx/UE; (17)„wartość rynkowa” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 18 dyrektywy 2016/xx/UE; (18)„aktywa trwałe” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 19 dyrektywy 2016/xx/UE; (19)„aktywa finansowe” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 20 dyrektywy 2016/xx/UE; (20)„właściciel faktyczny” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 28 dyrektywy 2016/xx/UE; (21)„przedsiębiorstwo finansowe” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 29 dyrektywy 2016/xx/UE; (22)„członek grupy” oznacza każdego podatnika należącego do tej samej grupy, zgodnie z art. 5 i 6; W przypadku gdy podatnik prowadzi podlegającą opodatkowaniu działalność w jednym lub wielu państwach członkowskich innych niż państwo, w którym jest on rezydentem do celów podatkowych, za członka grupy uważa się każdą podlegającą opodatkowaniu działalność; (23)„skonsolidowana podstawa opodatkowania” oznacza wynik sumowania podstaw opodatkowania wszystkich członków grupy obliczonych zgodnie z dyrektywą 2016/xx/UE; (24)„transakcja wewnątrz grupy” oznacza każdą transakcję między stronami, które są członkami tej samej grupy w momencie, gdy transakcja jest realizowana i gdy ujmowane są związane z nią przychody i koszty; (25)„przydzielony udział” oznacza część skonsolidowanej podstawy opodatkowania grupy przypisaną członkowi grupy zgodnie z rozdziałem VIII; (26)„właściwy organ” oznacza organ wyznaczony przez każde państwo członkowskie do prowadzenia wszelkich spraw związanych z wdrożeniem niniejszej dyrektywy; (27)„główny organ podatkowy” oznacza właściwy organ państwa członkowskiego, w którym główny podatnik jest rezydentem do celów podatkowych, lub jeżeli głównym podatnikiem jest stały zakład podatnika niebędącego rezydentem – właściwy organ państwa członkowskiego, w którym ten stały zakład jest położony; (28)„krajowe przepisy dotyczące podatku od osób prawnych” zgodnie z definicją w art. 4 pkt 32 dyrektywy 2016/xx/UE.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 75 w celu ustanowienia definicji dalszych pojęć. ROZDZIAŁ II



REZYDENCJA I REGUŁY TERYTORIALNOŚCI Artykuł 4

Rezydencja podatkowa 1.Przedsiębiorstwo, które posiada siedzibę, miejsce uzyskania zdolności prawnej lub miejsce faktycznego zarządu w państwie członkowskim i które nie jest, na podstawie warunków umowy zawartej przez to państwo członkowskie z państwem trzecim, uznawane za rezydenta podatkowego w tym państwie trzecim, jest rezydentem do celów podatkowych w tym państwie członkowskim. 2.Przedsiębiorstwo, które jest rezydentem do celów podatkowych w więcej niż jednym państwie członkowskim, uznaje się za rezydenta w tym państwie członkowskim, w którym posiada miejsce faktycznego zarządu. 3.Jeżeli miejsce faktycznego zarządu członka grupy żeglugowej lub członka grupy prowadzącego działalność w zakresie transportu wodnego śródlądowego znajduje się na pokładzie statku lub łodzi, członka grupy uznaje się za rezydenta do celów podatkowych w państwie członkowskim portu macierzystego statku lub łodzi, a w przypadku braku takiego portu macierzystego – w państwie członkowskim, w którym rezydentem do celów podatkowych jest agent statku lub łodzi. 4.Podatnik będący rezydentem podlega opodatkowaniu podatkiem od osób prawnych w odniesieniu do wszystkich dochodów osiąganych z dowolnego źródła znajdującego się w państwie członkowskim, w którym jest rezydentem do celów podatkowych, lub poza nim. 5.Podatnik niebędący rezydentem podlega opodatkowaniu podatkiem od osób prawnych w odniesieniu do wszystkich dochodów osiąganych z działalności prowadzonej za pośrednictwem stałego zakładu w państwie członkowskim. ROZDZIAŁ III



KONSOLIDACJA Artykuł 5

Jednostka dominująca i kwalifikujące się jednostki zależne 1.Kwalifikującą się jednostką zależną jest każda jednostka bezpośrednio zależna oraz jednostka zależna niższego poziomu, w której jednostka dominująca posiada: a)więcej niż 50 % praw głosu; oraz b)prawo własności ponad 75 % kapitału jednostki zależnej lub ponad 75 % praw do zysku. 2.Do celów obliczenia progów, o których mowa w ust. 1, dla jednostki zależnej niższego poziomu stosuje się następujące zasady: a)po osiągnięciu progu praw głosu w odniesieniu do jednostki zależnej uznaje się, że jednostka dominująca posiada 100 % takich praw; b)prawo do zysku oraz prawo własności kapitału oblicza się, mnożąc udziały posiadane pośrednio i bezpośrednio w jednostkach zależnych na każdym poziomie. W obliczeniach uwzględnia się również prawa własności w wysokości 75 % lub mniej, które jednostka dominująca posiada bezpośrednio lub pośrednio, w tym prawa posiadane w przedsiębiorstwach będących rezydentami w państwie trzecim. Artykuł 6

Grupy 1.Podatnik będący rezydentem tworzy grupę:

a)ze wszystkimi swoimi stałymi zakładami położonymi w państwie członkowskim; b)ze wszystkimi stałymi zakładami położonymi w państwie członkowskim i należącymi do jego kwalifikujących się jednostek zależnych, które są rezydentami do celów podatkowych w państwie trzecim; c)ze wszystkimi swoimi kwalifikującymi się jednostkami zależnymi, które są rezydentami do celów podatkowych w państwie członkowskim, włącznie ze stałymi zakładami tych jednostek, jeżeli zakłady te są położone w państwie członkowskim; d)z innymi podatnikami będącymi rezydentami, włącznie z ich stałymi zakładami położonymi w państwie członkowskim, jeżeli wszyscy ci podatnicy będący rezydentami są kwalifikującymi się jednostkami zależnymi podmiotu niebędącego podatnikiem, który jest rezydentem do celów podatkowych w państwie trzecim, posiada formę prawną podobną do jednej z form przedsiębiorstw wymienionych w załączniku I i spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1 lit. c). 2.Podatnik niebędący rezydentem tworzy grupę w odniesieniu do wszystkich swoich stałych zakładów położonych w państwie członkowskim lub wielu państwach członkowskich i ze wszystkimi swoimi kwalifikującymi się jednostkami zależnymi, które są rezydentami do celów podatkowych w państwie członkowskim, włącznie ze stałymi zakładami tych jednostek zależnych, jeżeli zakłady te również są położone w państwie członkowskim lub wielu państwach członkowskich. 3. Członkiem grupy nie może zostać przedsiębiorstwo znajdujące się w stanie niewypłacalności lub likwidacji. Podatnik, wobec którego ogłoszono niewypłacalność lub który znajduje się w stanie likwidacji, niezwłocznie występuje z grupy. Artykuł 7

Skutki konsolidacji 1.Podstawy opodatkowania wszystkich członków grupy są sumowane, aby uzyskać skonsolidowaną podstawę opodatkowania. 2.Jeżeli skonsolidowana podstawa opodatkowania ma wartość ujemną, stratę przenosi się na kolejne okresy i kompensuje z pierwszą kolejną dodatnią podstawą opodatkowania. Jeżeli skonsolidowana podstawa opodatkowania ma wartość dodatnią, przydziela się ją zgodnie z rozdziałem VIII. Artykuł 8

Moment zaliczenia do grupy 1.Podatnik będący członkiem grupy musi spełniać kryteria progowe, o których mowa w art. 5, nieprzerwanie przez cały rok podatkowy. 2.Podatnik staje się członkiem grupy z dniem osiągnięcia kryteriów progowych określonych w art. 5. Kryteria progowe muszą być spełnione przez przynajmniej dziewięć kolejnych miesięcy, przy czym w przypadku niespełnienia tego warunku podatnika traktuje się tak, jakby nigdy nie był członkiem grupy. 3.Podatnik przestaje być członkiem grupy w dniu następującym po dniu, w którym przestaje spełniać kryteria progowe określone w art. 5. Artykuł 9

Nieuwzględnianie transakcji wewnątrz grupy 1.Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 42 ust. 2 i art. 43, przy obliczaniu skonsolidowanej podstawy opodatkowania pomija się zyski i straty wynikające z transakcji wewnątrz grupy. 2.Grupy stosują jednolitą i należycie udokumentowaną metodę ewidencjonowania transakcji wewnątrz grupy. Zmiany tej metody grupy mogą dokonać wyłącznie z ważnych względów handlowych i wyłącznie na początku roku podatkowego. 3.Metoda ewidencjonowania transakcji wewnątrz grupy musi umożliwiać określenie wszystkich przeniesień i całego obrotu wewnątrz grupy według najniższego kosztu dla aktywów niepodlegających amortyzacji lub według wartości dla celów podatkowych w przypadku aktywów podlegających amortyzacji. 4.Przeniesienia wewnątrz grupy nie zmieniają statusu wartości niematerialnych i prawnych wytworzonych we własnym zakresie. Artykuł 10

Podatki u źródła i inne podobne podatki Na transakcje wewnątrz grupy nie nakłada się podatków u źródła ani innych podobnych podatków.

ROZDZIAŁ IV



PRZYSTĄPIENIE DO GRUPY I WYSTĄPIENIE Z GRUPY Artykuł 11

Aktywa trwałe w momencie przystąpienia do grupy 1.Jeżeli w dniu przystąpienia do grupy podatnik jest właścicielem faktycznym aktywów trwałych niepodlegających amortyzacji lub podlegających indywidualnej amortyzacji i jeżeli w przeciągu pięciu lat od tej daty nastąpi zbycie jakiegokolwiek składnika tych aktywów, przydzielony udział członka grupy posiadającego prawo faktycznej własności tych aktywów w dniu przystąpienia do grupy podlega korekcie polegającej na dodaniu przychodów z tego zbycia do przydzielonego udziału i odjęciu od tego udziału kosztów dotyczących aktywów niepodlegających amortyzacji oraz wartości dla celów podatkowych aktywów podlegających amortyzacji. Korekty dokonuje się w roku podatkowym, w którym dokonano zbycia aktywów. 2.Korekty, o której mowa w ust. 1, dokonuje się również w odniesieniu do aktywów finansowych, z wyjątkiem udziałów (akcji) własnych oraz udziałów, z których czerpany jest dochód zwolniony z podatku. 3.Korekty, o której mowa w ust. 1, nie dokonuje się, jeżeli podatnik przystępujący do grupy przeszedł z innej grupy, która podlegała przepisom niniejszej dyrektywy. 4.Do celów stosowania przepisów niniejszego artykułu uznaje się, że podatnik, który w wyniku reorganizacji przedsiębiorstwa przestaje istnieć lub nie posiada już stałego zakładu w państwie członkowskim, w którym był rezydentem do celów podatkowych w dniu przystąpienia do grupy, posiada stały zakład w tym państwie członkowskim. Artykuł 12

Umowy długoterminowe w momencie przystępowania do grupy 1.Przychody i koszty uznane na podstawie art. 22 ust. 2 i 3 dyrektywy 2016/xx/UE za osiągnięte lub poniesione zanim przepisy niniejszej dyrektywy zaczęły mieć zastosowanie do podatnika, lecz jeszcze nieujęte w podstawie opodatkowania na podstawie krajowych przepisów dotyczących podatku od osób prawnych mających uprzednio zastosowanie do podatnika, dolicza się do przydzielonego udziału danego członka grupy lub odlicza się od tego udziału zgodnie z zasadami dotyczącymi momentu ich ujęcia określonymi w przepisach krajowych. 2.Przychody, które opodatkowano – na podstawie krajowych przepisów dotyczących podatku od osób prawnych, zanim podatnika zaczęły obowiązywać przepisy niniejszej dyrektywy – od wyższej kwoty, niż kwota, jaką uwzględniono by w podstawie opodatkowania zgodnie z art. 22 ust. 2 dyrektywy 2016/xx/UE, odlicza się od przydzielonego udziału danego członka grupy w pierwszym roku podatkowym stosowania przepisów niniejszej dyrektywy. 3.Jeżeli udział przydzielony danemu członkowi grupy w danym roku podatkowym nie jest wystarczający, aby w pełni skompensować podlegające odliczeniu kwoty, o których mowa w ust. 1 i 2, nierozliczone kwoty są przenoszone na przyszłe okresy, do czasu ich skompensowania z udziałem przydzielonym temu członkowi grupy. Artykuł 13

Rezerwy, przychody i odliczenia w momencie przystępowania do grupy 1.Rezerwy i odliczenia wierzytelności nieściągalnych, o których mowa w art. 23 i 25 dyrektywy 2016/xx/UE, podlegają odliczeniu tylko w takim zakresie, w jakim wynikają z działalności lub transakcji zrealizowanych po tym, jak przepisy niniejszej dyrektywy zaczęły mieć zastosowanie do podatnika. 2.Przychody uznane na podstawie art. 16 dyrektywy 2016/xx/UE za osiągnięte zanim przepisy niniejszej dyrektywy zaczęły mieć zastosowanie do podatnika, lecz jeszcze nieujęte w podstawie opodatkowania na podstawie krajowych przepisów dotyczących podatku od osób prawnych mających uprzednio zastosowanie do podatnika, dolicza się do przydzielonego udziału danego członka grupy zgodnie z zasadami dotyczącymi momentu ich ujęcia określonymi w krajowych przepisów dotyczących podatku od osób prawnych. 3.Koszty poniesione po tym, jak przepisy niniejszej dyrektywy zaczęły mieć zastosowanie do podatnika, lecz dotyczące wcześniejszej działalności lub wcześniejszych transakcji i nieobjęte wcześniej żadnymi odliczeniami zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi podatku od osób prawnych, podlegają odliczeniu wyłącznie od przydzielonego udziału danego członka grupy, chyba że poniesiono je po upływie pięciu lat od przystąpienia podatnika do grupy. Koszty poniesione zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi podatku od osób prawnych, które w momencie gdy przepisy niniejszej dyrektywy zaczęły mieć zastosowanie do podatnika nie zostały jeszcze odliczone, podlegają odliczeniu wyłącznie od przydzielonego udziału danego członka grupy, obliczonego zgodnie z niniejszą dyrektywą, w równych częściach w okresie pięciu lat. Koszty obejmujące koszty finansowania zewnętrznego odlicza się zgodnie z przepisami art. 13 dyrektywy 2016/xx/UE. Jeżeli udział przydzielony danemu członkowi grupy w danym roku podatkowym nie jest wystarczający, aby w pełni odliczyć kwoty, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim, nierozliczone kwoty są przenoszone na przyszłe okresy, do czasu ich skompensowania z udziałem przydzielonym temu członkowi grupy. 4.Nie można ponownie odliczyć kwot odliczonych zanim przepisy niniejszej dyrektywy zaczęły mieć zastosowanie do podatnika. Artykuł 14

Moment odliczenia amortyzacji w chwili przystąpienia do grupy lub wystąpienia z niej W przypadku przystąpienia podatnika do grupy lub wystąpienia z niej w trakcie roku podatkowego amortyzację aktywów tego podatnika oblicza się proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych, przez które podatnik należał do grupy w roku podatkowym.

Artykuł 15

Straty powstałe przed rozpoczęciem stosowania dyrektywy Nierozliczone straty poniesione przez członka grupy zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi podatku od osób prawnych lub z przepisami dyrektywy 2016/xx/UE zanim przepisy niniejszej dyrektywy zaczęły mieć zastosowanie do tego członka grupy mogą zostać skompensowane z przydzielonym udziałem tego członka grupy jeżeli – i w zakresie, w jakim – jest to przewidziane w krajowych przepisach dotyczących podatku od osób prawnych lub w przepisach dyrektywy 2016/xx/UE. Artykuł 16

Rozwiązanie grupy Rok podatkowy grupy kończy się w momencie rozwiązania grupy. Skonsolidowaną podstawę opodatkowania oraz wszelkie nierozliczone straty grupy przypisuje się każdemu członkowi grupy zgodnie z rozdziałem VIII na podstawie wartości wskaźników podziału w roku podatkowym, w którym rozwiązano grupę. Artykuł 17

Amortyzacja po rozwiązaniu grupy W przypadku rozwiązania grupy amortyzację jej aktywów w roku podatkowym jej rozwiązania oblicza się proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych, przez które grupa działała w danym roku podatkowym. Artykuł 18

Straty po rozwiązaniu grupy Po rozwiązaniu grupy straty tej grupy traktowane są następująco: a)straty podatnika, który zdecydował się na stosowanie przepisów dyrektywy 2016/xx/UE, przenosi się na przyszłe okresy i kompensuje zgodnie z art. 41 tej dyrektywy; b)straty podatnika, który przystąpił do innej grupy, przenosi się na przyszłe okresy i kompensuje z przydzielonym udziałem odpowiedniego członka grupy, z zastrzeżeniem ograniczeń określonych w art. 41 ust. 3 dyrektywy 2016/xx/UE; c)straty podatnika, który na powrót stosuje krajowe przepisy dotyczące podatku od osób prawnych, przenosi się na przyszłe okresy i kompensuje zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi podatku od osób prawnych, które na powrót będą miały do niego zastosowanie, tak jakby straty te powstały w czasie, gdy podatnik podlegał tym przepisom. Artykuł 19

Aktywa trwałe w momencie wystąpienia z grupy Przychody ze zbycia aktywów trwałych niepodlegających amortyzacji lub podlegających indywidualnej amortyzacji, z wyjątkiem aktywów stanowiących powód ograniczenia zwolnienia na podstawie art. 24, w przeciągu trzech lat od wystąpienia z grupy podatnika posiadającego prawo faktycznej własności tych aktywów, dolicza się do skonsolidowanej podstawy opodatkowania grupy w roku, w którym dokonano zbycia. Koszty dotyczące aktywów trwałych niepodlegających amortyzacji oraz wartość dla celów podatkowych aktywów trwałych podlegających amortyzacji indywidualnej odlicza się od podstawy opodatkowania. Ta sama reguła ma zastosowanie do aktywów finansowych, z wyjątkiem udziałów (akcji) własnych i udziałów, z których czerpany jest dochód zwolniony z podatku. Przychody ze zbycia, które dolicza się do skonsolidowanej podstawy opodatkowania grupy, nie podlegają opodatkowaniu z innego tytułu. Artykuł 20

Wartości niematerialne i prawne wytworzone we własnym zakresie W przypadku gdy podatnik, który jest właścicielem faktycznym jednego lub wielu składników wartości niematerialnych i prawnych wytworzonych we własnym zakresie, występuje z grupy, kwotę odpowiadającą kosztom poniesionym w stosunku do tych składników aktywów na badania, rozwój, marketing i reklamę w okresie poprzednich pięciu lat dolicza się do skonsolidowanej podstawy opodatkowania obowiązującej na koniec roku podatkowego. Doliczona kwota nie może jednak przekroczyć wartości tych składników aktywów na dzień wystąpienia podatnika z grupy. Koszty te przypisuje się podatnikowi występującemu z grupy i traktuje się zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi podatku od osób prawnych, które będą miały zastosowanie do tego podatnika, a jeżeli podatnik przystępuje do innej grupy – koszty te przypisuje się w roku podatkowym, w którym podatnik przystąpił do tej innej grupy. Artykuł 21

Straty w momencie wystąpienia z grupy Członkowi grupy występującemu z grupy nie przypisuje się żadnych strat.

ROZDZIAŁ V



REORGANIZACJE PRZEDSIĘBIORSTW Artykuł 22

Reorganizacje przedsiębiorstw wewnątrz grupy 1.Reorganizacja przedsiębiorstw wewnątrz grupy lub przeniesienie siedziby podatnika nie powoduje powstania zysków lub strat do celów określenia skonsolidowanej podstawy opodatkowania. 2.W przypadku gdy w wyniku reorganizacji przedsiębiorstw lub szeregu transakcji między członkami grupy w okresie dwóch lat zasadniczo wszystkie aktywa podatnika zostaną przeniesione do innego państwa członkowskiego, prowadząc do znacznej zmiany wskaźnika aktywów, przeniesione aktywa zalicza się do wskaźnika aktywów podatnika dokonującego ich przeniesienia przez maksymalny okres pięciu lat po przeniesieniu, pod warunkiem że właścicielem faktycznym tych aktywów pozostaje członek grupy. 3.Do celów stosowania niniejszego artykułu uznaje się, że podatnik dokonujący przeniesienia, o którym mowa w ust. 2, który przestaje istnieć lub nie posiada już stałego zakładu w państwie członkowskim, z którego przeniesiono aktywa, posiada stały zakład w tym państwie członkowskim. Artykuł 23

Traktowanie strat w przypadku reorganizacji przedsiębiorstw obejmującej dwie grupy lub ich większą liczbę 1.W przypadku gdy w wyniku reorganizacji przedsiębiorstw jedna grupa lub większa ich liczba czy też dwóch członków grupy lub większa ich liczba staną się częścią innej grupy, wszelkie nierozliczone straty uprzednio istniejącej grupy lub grup przydziela się każdemu członkowi grupy zgodnie z rozdziałem VIII i na podstawie wskaźników na koniec roku podatkowego, w którym nastąpiła reorganizacja przedsiębiorstw. Nierozliczone straty uprzednio istniejącej grupy lub grup przenosi się na przyszłe okresy. W przypadku gdy jeden członek grupy lub większa ich liczba staną się częścią innej grupy, nie następuje przydzielenie nierozliczonych strat pierwszej grupy, o którym mowa w akapicie pierwszym, pod warunkiem że sumaryczna wartość wskaźnika aktywów i wskaźnika zatrudnienia członków grupy, którzy z niej wystąpili, wynosi mniej niż 20 % wartości tych dwóch wskaźników dla całej pierwszej grupy. 2.W przypadku połączenia, w rozumieniu art. 2 lit. a) ppkt (i) oraz (ii) dyrektywy Rady 2009/133/WE, dwóch głównych podatników lub większej ich liczby wszelkie nierozliczone straty grupy przydziela się jej członkom zgodnie z rozdziałem VIII na podstawie wskaźników obowiązujących na koniec roku podatkowego, w którym doszło do połączenia. Nierozliczone straty przenosi się na przyszłe okresy. ROZDZIAŁ VI



TRANSAKCJE MIĘDZY GRUPĄ A INNYMI PODMIOTAMI Artykuł 24

Wyłączenie zwolnienia w przypadku zbycia udziałów (akcji) 1.W przypadku gdy w wyniku zbycia udziałów (akcji) grupę opuszcza podatnik, który nabył w bieżącym lub poprzednim roku podatkowym w ramach transakcji wewnątrz grupy składnik aktywów trwałych lub większą liczbę aktywów trwałych innych niż aktywa amortyzowane w pakiecie, kwota odpowiadająca wartości tych aktywów trwałych nie podlega zwolnieniu podatkowemu określonemu w art. 8 lit. c) dyrektywy 2016/xx/UE, chyba że zostanie wykazane, że transakcja wewnątrz grupy została przeprowadzona z ważnych względów handlowych. 2.Kwota wyłączona ze zwolnienia podatkowego, o której mowa w ust. 1, stanowi wartość rynkową składnika lub składników aktywów trwałych w momencie wystąpienia podatnika z grupy, pomniejszoną o wartość do celów podatkowych aktywów trwałych lub o koszty, o których mowa w art. 19 dyrektywy 2016/xx/UE. 3.W przypadku gdy beneficjentem rzeczywistym zbytych udziałów (akcji) jest podmiot niebędący podatnikiem lub podatnik niebędący rezydentem, a te udziały (akcje) są przypisane do jego siedziby głównej lub stałego zakładu w państwie trzecim, uznaje się, że wartość rynkowa składnika lub składników aktywów w momencie zbycia udziałów (akcji), pomniejszona o wartość dla celów podatkowych, została otrzymana przez podatnika, który posiadał dane składniki aktywów przed dokonaniem transakcji wewnątrz grupy, o której mowa w akapicie pierwszym. Artykuł 25

Ulga podatkowa 1.Ulgę podatkową, o której mowa w art. 55 ust. 1 dyrektywy 2016/xx/UE, dzieli się między członków grupy zgodnie z rozdziałem VIII. 2.Ulgę podatkową, o której mowa w ust. 1, oblicza się osobno dla każdego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego oraz dla każdego typu dochodu. Wysokość odliczenia nie może przekroczyć kwoty wynikającej z opodatkowania dochodów przypisanych podatnikowi lub stałemu zakładowi stawką podatku od osób prawnych obowiązującą w państwie członkowskim, w którym podatnik jest rezydentem do celów podatkowych, lub w którym położony jest stały zakład. Artykuł 26

Podatek u źródła Odsetki oraz opłaty licencyjne zapłacone przez członka grupy na rzecz beneficjenta spoza grupy mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła w państwie członkowskim, w którym członek grupy jest rezydentem do celów podatkowych lub w którym się znajduje, stosownie do przypadku, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego oraz wszelkimi obowiązującymi umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zgodnie z rozdziałem VIII kwotę podatku u źródła dzieli się między państwa członkowskie, wykorzystując wzór obowiązujący w roku podatkowym, w którym naliczono podatek.

ROZDZIAŁ VII



JEDNOSTKI PRZEJRZYSTE PODATKOWO Artykuł 27

Zasady ustalania przejrzystości podatkowej w przypadku jednostek z państw trzecich Sposób traktowania jednostki położonej w państwie trzecim, w której udział posiada co najmniej dwóch członków grupy, ustala się w drodze porozumienia między właściwymi państwami członkowskimi. W przypadku braku porozumienia decyzję podejmuje główny organ podatkowy. ROZDZIAŁ VIII



PODZIAŁ WSPÓLNEJ SKONSOLIDOWANEJ PODSTAWY OPODATKOWANIA OSÓB PRAWNYCH Artykuł 28

Zasady ogólne 1.Skonsolidowaną podstawę opodatkowania dzieli się między członków grupy w każdym roku podatkowym w oparciu o wzór podziału. Przy ustalaniu przydzielonego udziału członka grupy A stosuje się następujący wzór, w którym równą wagę przypisuje się wskaźnikowi obrotu, zatrudnienia i aktywów: 2.Podziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania grupy dokonuje się wyłącznie wtedy, jeżeli ma ona wartość dodatnią. 3.Obliczenia na potrzeby podziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania przeprowadza się na koniec roku podatkowego grupy. 4.Okres co najmniej 15 dni w miesiącu kalendarzowym traktuje się jako pełny miesiąc. 5.Przy ustalaniu przydzielonego udziału członka grupy równą wagę przypisuje się wskaźnikowi obrotu, zatrudnienia i aktywów. Artykuł 29

Klauzula ochronna Jeżeli główny podatnik lub właściwy organ uznają, że wynik podziału skonsolidowanej podstawy opodatkowania przypisany członkowi grupy nie odzwierciedla rzetelnie zakresu jego działalności gospodarczej, główny podatnik lub właściwy organ może, w drodze wyjątku od zasady określonej w art. 28, zażądać zastosowania alternatywnej metody obliczania udziału podatków każdego członka grupy. Metodę alternatywną stosuje się wyłącznie, jeżeli w wyniku konsultacji między właściwymi organami i, w stosownym przypadku, rozmów prowadzonych zgodnie z art. 77 i 78 wszystkie te organy wyrażą na nią zgodę. Państwo członkowskie głównego organu podatkowego informuje Komisję o zastosowanej metodzie alternatywnej. Artykuł 30

Przystąpienie do grupy i wystąpienie z grupy W przypadku przystąpienia podatnika do grupy lub wystąpienia z niej w trakcie roku podatkowego przydzielony udział tego podatnika oblicza się proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych, przez które podatnik należał do grupy w roku podatkowym. Artykuł 31

Jednostki przejrzyste podatkowo Wskaźniki wykorzystywane przy obliczaniu przydzielonego udziału członka grupy posiadającego udział w jednostce przejrzystej podatkowo obejmują obrót, zatrudnienie i aktywa jednostki przejrzystej podatkowo w stosunku, w jakim podatnik uczestniczy w jej zyskach i stratach. Artykuł 32

Budowa wskaźnika zatrudnienia

1.Na wskaźnik zatrudnienia składają się po połowie: całkowite koszty wynagrodzeń członka grupy (w liczniku) i całkowite koszty wynagrodzeń grupy (w mianowniku) oraz liczba pracowników członka grupy (w liczniku) i liczba pracowników grupy (w mianowniku). W przypadku uwzględnienia danego pracownika we wskaźniku zatrudnienia członka grupy, koszty wynagrodzeń dotyczących tego pracownika zalicza się do wskaźnika zatrudnienia tego samego członka grupy. 2.Liczbę pracowników oblicza się na koniec roku podatkowego. 3.Definicję pracownika określa prawo krajowe państwa członkowskiego, w którym świadczona jest praca. Artykuł 33

Przyporządkowanie pracowników i kosztów wynagrodzeń 1.Pracowników uwzględnia się we wskaźniku zatrudnienia tego członka grupy, od którego otrzymują wynagrodzenie. 2.Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 w przypadku, gdy pracownicy fizycznie świadczą pracę pod kontrolą oraz na odpowiedzialność członka grupy innego niż członek grupy, od którego otrzymują wynagrodzenie, pracowników tych oraz kwotę dotyczących ich kosztów wynagrodzeń uwzględnia się we wskaźniku zatrudnienia tego pierwszego członka grupy. Przepis ten stosuje się wyłącznie wtedy, gdy spełnione są wszystkie następujące warunki: (a)zatrudnienie trwa przez nieprzerwany okres przynajmniej trzech miesięcy; (b)pracownicy ci stanowią przynajmniej 5 % całkowitej liczby pracowników członka grupy, od którego otrzymują wynagrodzenie. 3.Do pracowników zalicza się osoby, które, choć nie są bezpośrednio zatrudnione przez członka grupy, wykonują zadania podobne do tych, które wykonują pracownicy. 4. Koszty wynagrodzeń obejmują wszystkie koszty wynagrodzeń, premie oraz wszelkie inne świadczenia pracownicze, w tym powiązane koszty świadczeń emerytalnych i zabezpieczenia społecznego ponoszone przez pracodawcę, jak również wydatki poniesione przez pracodawcę w odniesieniu do kosztów osób, o których mowa w ust. 3. 5.Koszty wynagrodzeń wycenia się w kwocie kosztów, które pracodawca traktuje jako podlegające odliczeniu w roku podatkowym. Artykuł 34

Budowa wskaźnika aktywów 1.Na wskaźnik aktywów składają się: średnia wartość wszystkich rzeczowych aktywów trwałych będących własnością członka grupy, przez niego dzierżawionych lub leasingowanych (w liczniku) oraz średnia wartość wszystkich rzeczowych aktywów trwałych będących własnością grupy lub przez nią dzierżawionych lub leasingowanych (w mianowniku). 2.W okresie pięciu lat po przystąpieniu podatnika do istniejącej lub nowej grupy w jego wskaźniku aktywów uwzględnia się również całkowitą kwotę kosztów poniesionych przez podatnika na badania, rozwój, marketing i reklamę w okresie sześciu lat przed jego przystąpieniem do grupy. Artykuł 35

Przyporządkowanie aktywów 1.Nie naruszając przepisów art. 22 ust. 2 i 3, składnik aktywów uwzględnia się we wskaźniku aktywów właściciela faktycznego tego składnika. W przypadku niemożności ustalenia właściciela faktycznego dany składnik aktywów uwzględnia się we wskaźniku aktywów właściciela prawnego. Składnik aktywów, który nie jest faktycznie użytkowany przez jego właściciela faktycznego, uwzględnia się jednak we wskaźniku członka grupy, który faktycznie go użytkuje, pod warunkiem że wartość tego składnika stanowi ponad 5 % wartości dla celów podatkowych wszystkich rzeczowych aktywów trwałych członka grupy, który faktycznie użytkuje dany składnik aktywów. 2.Z wyjątkiem przypadku leasingu między członkami grupy aktywa będące przedmiotem leasingu uwzględnia się we wskaźniku aktywów członka grupy, który jest leasingobiorcą lub leasingodawcą danego składnika aktywów. Ten sam przepis stosuje się do aktywów będących przedmiotem dzierżawy. Artykuł 36

Wycena

1.Grunty oraz inne rzeczowe aktywa trwałe niepodlegające amortyzacji wycenia się według ceny ich nabycia lub kosztu ich wytworzenia. 2.Składnik rzeczowych aktywów trwałych podlegający indywidualnej amortyzacji wycenia się według średniej z jego wartości do celów podatkowych na początek i na koniec roku podatkowego. W przypadku gdy, w wyniku jednej lub większej liczby transakcji wewnątrz grupy, składnik rzeczowych aktywów trwałych podlegający indywidualnej amortyzacji uwzględniono we wskaźniku aktywów członka grupy przez okres krótszy niż rok podatkowy, wartość, którą należy uwzględnić, oblicza się, uwzględniając liczbę miesięcy, w ciągu których składnik ten był uwzględniony we wskaźniku aktywów tego członka grupy. 3.Pakiet rzeczowych aktywów trwałych, o którym mowa w art. 37 dyrektywy 2016/xx/UE, wycenia się według średniej z jego wartości dla celów podatkowych na początek i na koniec roku podatkowego. 4.Dzierżawca lub leasingobiorca składnika aktywów, którego nie jest właścicielem faktycznym, wycenia go według kwoty stanowiącej ośmiokrotność należnych rocznych czynszów lub rat leasingowych netto pomniejszonej o wszelkie kwoty należne z tytułu poddzierżawy lub podleasingu. Członek grupy, który oddaje składnik aktywów w dzierżawę lub leasing, nie będąc jego właścicielem faktycznym, wycenia go według kwoty stanowiącej ośmiokrotność rocznych należnych czynszów lub rat leasingowych netto. 5.Składnik aktywów sprzedany przez członka grupy osobie spoza grupy po dokonaniu przeniesienia wewnątrz grupy w tym samym lub w poprzednim roku podatkowym uwzględnia się we wskaźniku aktywów członka grupy dokonującego przeniesienia w okresie między datą przeniesienia wewnątrz grupy a datą sprzedaży osobie spoza grupy, chyba że zainteresowani członkowie grupy wykażą, że przeniesienia wewnątrz grupy dokonano z uzasadnionych powodów handlowych. Artykuł 37

Budowa wskaźnika obrotu 1.Na wskaźnik obrotu składają się: całkowity obrót przypisany członkowi grupy, w tym stałe zakłady uznane za istniejące zgodnie z art. 22 ust. 3, (w liczniku) oraz całkowity obrót grupy (w mianowniku). 2.Obrót oznacza przychody z wszystkich transakcji sprzedaży towarów i świadczenia usług po odliczeniu rabatów i zwrotów, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej, innych podatków i należności. We wskaźniku obrotu nie uwzględnia się przychodów zwolnionych z opodatkowania, odsetek, dywidend, należności licencyjnych oraz przychodów ze zbycia aktywów trwałych, chyba że stanowią przychody osiągnięte w ramach zwykłego obrotu handlowego lub działalności gospodarczej. We wskaźniku obrotu nie uwzględnia się transakcji sprzedaży towarów i świadczenia usług wewnątrz grupy. 3.Obrót wycenia się zgodnie z przepisami art. 20 dyrektywy 2016/xx/UE. Artykuł 38

Obrót według miejsca przeznaczenia 1.Przychody ze sprzedaży towarów uwzględnia się we wskaźniku obrotu członka grupy położonego w państwie członkowskim, w którym kończy się wysyłka lub transport towarów do nabywającej je osoby. W przypadku niemożności ustalenia tego miejsca przychody ze sprzedaży towarów przypisuje się członkowi grupy położonemu w państwie członkowskim, w którym po raz ostatni możliwe było ustalenie lokalizacji towarów. 2.Przychody ze świadczenia usług uwzględnia się we wskaźniku obrotu członka grupy położonego w państwie członkowskim, w którym następuje fizyczne wykonanie usług lub ich faktyczne wyświadczenie. 3.Przychody zwolnione z opodatkowania, odsetki, dywidendy i należności licencyjne oraz przychody ze zbycia aktywów trwałych uwzględnione we wskaźniku obrotu przypisuje się beneficjentowi tych przychodów, odsetek, dywidend, należności licencyjnych i przychodów ze zbycia aktywów. 4.Jeżeli w państwie członkowskim, które jest miejscem dostawy towarów lub świadczenia usług, nie jest obecny członek grupy lub jeżeli dostawa towarów lub świadczenie usług ma miejsce w państwie trzecim, obrót z tytułu dostawy towarów i świadczenia usług uwzględnia się we wskaźniku obrotu wszystkich członków grupy proporcjonalnie do wysokości ich wskaźnika zatrudnienia i wskaźnika aktywów. 5.Jeżeli w państwie członkowskim, które jest miejscem dostawy towarów lub świadczenia usług, obecnych jest dwóch lub większa liczba członków grupy, obrót z tego tytułu uwzględnia się we wskaźniku obrotu wszystkich członków grupy położonych w tym państwie członkowskim proporcjonalnie do wysokości ich wskaźnika zatrudnienia i wskaźnika aktywów. Artykuł 39

Szczegółowe przepisy dotyczące obliczania wskaźników Komisja może przyjąć akty określające szczegółowe przepisy dotyczące obliczania wskaźnika zatrudnienia, wskaźnika aktywów i wskaźnika obrotu, przyporządkowania do poszczególnych wskaźników pracowników i kosztów wynagrodzeń, aktywów oraz obrotu oraz wyceny aktywów. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 77 ust. 2. Artykuł 40

Obliczanie wskaźnika aktywów i wskaźnika obrotu dla instytucji finansowych

1.Wskaźnik aktywów instytucji finansowej, o której mowa w art. 4 pkt 29 lit. a), d), e), f), g), h) oraz i) dyrektywy 2016/xx/UE, wynosi 10 % wartości aktywów finansowych, z wyjątkiem udziałów (akcji) własnych i udziałów, z których czerpany jest dochód zwolniony z podatku. Aktywa finansowe obejmują aktywa przeznaczone do obrotu, o których mowa w art. 21 dyrektywy 2016/xx/UE. Aktywa finansowe uwzględnia się we wskaźniku aktywów członka grupy, w którego księgach aktywa te ujęto, w momencie gdy został członkiem grupy. 2.Wskaźnik obrotu instytucji finansowej, o której mowa w art. 4 pkt 29 lit. a), d), e), f), g), h) oraz i) dyrektywy 2016/xx/UE, wynosi 10 % jej przychodów w postaci odsetek, opłat, prowizji i przychodów z papierów wartościowych, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej, innych podatków i należności. Nie uwzględnia się transakcji sprzedaży wewnątrz grupy. Do celów art. 38 ust. 2 usługi finansowe uznaje się za wykonane, w przypadku kredytu zabezpieczonego, w państwie członkowskim, w którym położone jest zabezpieczenie, lub w przypadku niemożności ustalenia tego państwa członkowskiego – w państwie członkowskim, w którym zarejestrowano zabezpieczenie. Inne usługi finansowe uznaje się za wykonane w państwie członkowskim kredytobiorcy lub osoby, która uiszcza opłaty, prowizje lub ponosi inne koszty. W przypadku niemożności ustalenia kredytobiorcy lub osoby, która uiszcza opłaty, prowizje lub ponosi inne koszty, lub państwa członkowskiego, w którym położone lub zarejestrowane jest zabezpieczenie, obrót przypisuje się wszystkim członkom grupy proporcjonalnie do wysokości ich wskaźnika zatrudnienia i wskaźnika aktywów. Artykuł 41

Obliczanie wskaźnika aktywów i wskaźnika obrotu dla zakładów ubezpieczeń 1.Wskaźnik aktywów zakładów ubezpieczeń, o których mowa w art. 4 pkt 29 lit. b) i c) dyrektywy 2016/xx/UE, wynosi 10 % wartości aktywów finansowych, o których mowa w art. 40 ust. 1. 2.Wskaźnik obrotu zakładów ubezpieczeń, o których mowa w art. 4 pkt 29 lit. b) i c) dyrektywy 2016/xx/UE, wynosi 10 % wszystkich składek zarobionych, po odliczeniu kosztów reasekuracji, przychody z lokat z uwzględnieniem kosztów przeniesione z rachunku nietechnicznego, inne przychody techniczne, po odliczeniu kosztów reasekuracji, oraz przychody z inwestycji, opłaty i prowizje, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej, innych podatków i należności. Do celów art. 38 ust. 2 usługi ubezpieczeniowe uznaje się za wykonane w państwie członkowskim ubezpieczającego. Inne obroty przypisuje się wszystkim członkom grupy proporcjonalnie do wysokości ich wskaźnika zatrudnienia i wskaźnika aktywów. Artykuł 42

Ropa naftowa i gaz Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 38 ust. 1, 2 i 3 obrót członka grupy, który swoją podstawową działalność prowadzi w obszarze poszukiwania i wydobycia ropy naftowej lub gazu, przypisuje się temu członkowi grupy w państwie członkowskim, w którym ma być pozyskiwana lub wydobywana ropa naftowa lub gaz. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 38 ust. 4 i 5, jeżeli w państwie członkowskim, w którym prowadzi się poszukiwania i wydobycie ropy naftowej lub gazu, nie jest obecny członek grupy lub jeżeli poszukiwania lub wydobycie prowadzi się w państwie trzecim, w którym członek grupy, który prowadzi poszukiwania lub wydobycie ropy naftowej lub gazu, nie utrzymuje stałego zakładu, obrót przypisuje się temu członkowi grupy. Artykuł 43

Żegluga morska, transport wodny śródlądowy i transport lotniczy Przychody, koszty oraz inne podlegające odliczeniu pozycje członka grupy, którego podstawowa działalność polega na eksploatacji statków lub statków powietrznych w ruchu międzynarodowym lub eksploatacji łodzi biorących udział w transporcie wodnym śródlądowym, wyłącza się ze skonsolidowanej podstawy opodatkowania i nie dzieli się ich według reguł określonych w art. 28. Zamiast tego przychody, koszty oraz inne pozycje podlegające odliczeniu przypisuje się temu członkowi grupy dla każdej transakcji z osobna i podlegają one korekci