SPRAWOZDANIE KOMISJI ODPOWIEDZI PAŃSTW CZŁONKOWSKICH NA SPRAWOZDANIE ROCZNE TRYBUNAŁU OBRACHUNKOWEGO ZA 2010 ROK /* COM/2012/080 final */





SPIS TREŚCI 1. Zakres sprawozdania. 2 2. Przedstawienie sprawozdania i ustaleń w kontekście DAS 2010. 2 2.1 Przedstawienie Sprawozdania Trybunału za 2010 r. 2 2.2 Ustalenia DAS za 2010 r. dla grup polityk. 3 3. Postępy w ramach zarządzania dzielonego w rozbiciu na państwa członkowskie – dochody oraz rolnictwo i zasoby naturalne. 4 3.1 Dochody. 5 3.2 Rolnictwo i zasoby naturalne. 6 4. Usprawnienia wprowadzone przez państwa członkowskie w ramach zarządzania dzielonego - polityka spójności, energia i transport.. 7 4.1 Rozszerzone wytyczne i szkolenia. 7 4.2 Upraszczanie. 10 5. Podsumowanie. 11 SPRAWOZDANIE KOMISJI Odpowiedzi państw członkowskich na sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego za 2010 rok 1. Zakres sprawozdania Jak stanowi rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej w art. 143 ust. 6, niezwłocznie po przekazaniu sprawozdania rocznego przez Trybunał Obrachunkowy (Trybunał) Komisja powiadamia zgodnie z obowiązującymi przepisami zainteresowane państwa członkowskie o szczegółach wspomnianego sprawozdania dotyczących zarządzania środkami, za które państwa te są odpowiedzialne. W ciągu sześćdziesięciu dni państwa członkowskie powinny udzielić Komisji odpowiedzi; Komisja przekazuje zestawienie odpowiedzi Trybunałowi Obrachunkowemu, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie nie później niż dnia 28 lutego[1] roku następnego. Po opublikowaniu w dniu 10 listopada 2011 r. sprawozdania rocznego Trybunału za rok budżetowy 2010 Komisja w należyty sposób poinformowała państwa członkowskie o szczegółach dotyczących sprawozdania. Informacje te zostały przedstawione w formie pisma oraz trzech kwestionariuszy (przedstawionych jako załączniki), które państwa członkowskie były zobowiązane wypełnić: załącznik 1 to kwestionariusz dotyczący ustępów w sprawozdaniu odnoszących się do poszczególnych państw członkowskich; załącznik II to kwestionariusz dotyczący ustaleń z kontroli, które odnoszą się do poszczególnych państw członkowskich, zaś załącznik III to kwestionariusz dotyczący ogólnych ustaleń w związku z politykami i strategiami objętymi zarządzaniem dzielonym. Niniejsze sprawozdanie stanowi analizę odpowiedzi udzielonych przez państwa członkowskie, a towarzyszy mu dokument roboczy służb Komisji, który zawiera odpowiedzi udzielone na pytania zawarte w załączniku I oraz załączniku III. 2. przedstawienie sprawozdania i ustaleń w kontekście DAS 2010 2.1 Przedstawienie Sprawozdania Trybunału za 2010 r. W sprawozdaniu za 2010 r. Trybunał dokonał dalszych zmian w zakresie jego prezentacji. Po pierwsze, wprowadzono zmiany w grupach polityk i odpowiednich rozdziałach oraz dodano również nowy rozdział dotyczący kwestii rezultatów (rozdział 8), który odzwierciedla znaczenie oszczędności, skuteczności i wydajności wydatkowania funduszy UE. Po drugie, Trybunał dodatkowo uwypuklił zalecenia poprzez szczegółowe opisanie działań następczych w związku z wcześniejszych zaleceniami dla każdej z grup polityk. Wreszcie, wyniki badania transakcji przedstawione zostały przez Trybunał w sposób bardziej precyzyjny, a szacunkowy poziom błędów przedstawiony został dla każdej z grup polityk, jak również dla budżetu jako całości. Jeśli chodzi o poziom błędów, w metodologii audytu na potrzeby DAS za 2010 r. Trybunał przedstawił jasną definicję stosowanej terminologii: NPPB (najbardziej prawdopodobny poziom błędu) jest średnią ważoną wyrażonych procentowo poziomów błędu wykrytych w badanej próbie. Trybunał, ponownie stosując standardowe metody statystyczne, szacuje zakres, w jakim może z 95-procentową pewnością stwierdzić, że poziom błędu stwierdzony w danej populacji jest prawdziwy dla każdej oceny szczegółowej (i dla płatności ogółem). Odpowiada to zakresowi pomiędzy najniższym poziomem błędu (NNPB) a najwyższym poziomem błędu (NWPB)[2]. W tabeli 1 poniżej przedstawiono szczegółowo wartości NPPB, NNPB oraz NWPB dla każdego rozdziału w kontekście DAS za 2010 r. Źródło: Sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za 2010 r. (tabela 1). 2 streszczenie ustaleń na temat prawidłowości transakcji str. 18 2.2 Ustalenia DAS za 2010 r. dla grup polityk Dla celów DAS za 2010 r. Trybunał uznał, że sprawozdania finansowe przedstawiają w sposób rzetelny sytuację finansową Unii Europejskiej, wyniki jej działań i przepływy środków pieniężnych oraz że nie zawierają one istotnych błędów. W odniesieniu do dochodów (rozdział 2) Trybunał stwierdził również, że transakcje nie były obarczone istotnymi błędami, a systemy kontroli były skuteczne. Trybunał nie wykrył istotnego poziomu błędu również w przypadku zobowiązań we wszystkich grupach polityk[3].Trybunał uznał, że w obszarze polityki „Wydatki administracyjne i inne” (rozdział 7) nie wykryto w ujęciu całościowym istotnych błędów oraz że systemy były skuteczne pod względem zapewniania prawidłowości płatności. W przypadku obszarów „Badania naukowe i polityki wewnętrzne” (rozdział 6), jak również „Pomoc zewnętrzna, rozwój i rozszerzenie” (rozdział 5) na podstawie kontroli Trybunału stwierdzono, że powyższe obszary polityki były ogólnie wolne od istotnych błędów, a systemy kontroli były częściowo skuteczne w zapewnianiu prawidłowości płatności. Niemniej jednak w przypadku rozdziału 6 w płatnościach okresowych i końcowych związanych z programami ramowymi w dziedzinie badań naukowych występował istotny poziom błędu. Również w przypadku rozdziału 5 w płatnościach okresowych i końcowych poziom błędu przekraczał próg istotności[4]. W przypadku obszarów „Spójność, energia i transport” (rozdział 4) oraz „Rolnictwo i zasoby naturalne” (rozdział 3) Trybunał doszedł do wniosku, iż w płatnościach wystąpił istotny poziom błędu, przy czym w przypadku obszaru polityki „Rolnictwo i zasoby naturalne” bezpośrednie wypłaty dla rolników objętych systemem IACS[5] były wolne od istotnych błędów. W obu obszarach polityki systemy były częściowo skuteczne[6]. W ujęciu ogólnym, jak przedstawiono to w wykresie Trybunału poniżej, najbardziej prawdopodobny poziom błędu dla budżetu jako całości w ciągu ostatnich pięciu lat stale się zmniejszał. Postępy osiągnięte w szeregu dziedzin nie pozwoliły jednak na skompensowanie w 2010 r. umiarkowanego zwiększenia w obszarze „Spójność”, co pociągnęło za sobą nieznaczne ogólne zwiększenie dla budżetu w ujęciu całościowym[7]. Źródło: Sprawozdanie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego za 2010 r. - Wykres 1.1 Szacowany przez Trybunał najbardziej prawdopodobny poziom błędu w skontrolowanej populacji płatności (2006–2010) 3. Postępy w ramach zarządzania dzielonego w rozbiciu na państwa członkowskie – dochody oraz rolnictwo i zasoby naturalne Jak wspomniano na wstępie, oprócz sprawozdania Komisja w należyty sposób powiadomiła każde państwo członkowskie o trzech załącznikach: załącznik 1 to kwestionariusz dotyczący ustępów w sprawozdaniu odnoszących się do poszczególnych państw członkowskich; załącznik II to kwestionariusz dotyczący ustaleń z kontroli, które odnoszą się do poszczególnych państw członkowskich, zaś załącznik III to kwestionariusz dotyczący ogólnych ustaleń w związku z zarządzaniem dzielonym w kontekście DAS za 2010 r. Poproszono państwa członkowskie o to, aby w kwestionariuszach stanowiących załącznik I i II wprowadziły – tam gdzie było to niezbędne – szczegóły dotyczące działań podjętych w celu naprawienia błędów, jak również harmonogramów, treści i spodziewanych rezultatów tych działań. Ta część sprawozdania zawiera analizę odpowiedzi udzielonych przez państwa członkowskie do załącznika I i załączniku II, a także odpowiedzi na pytanie 1 w załączniku III, które odnosi się do obszaru polityki „Rolnictwo i zasoby naturalne” (rozdział 3). W ujęciu ogólnym wszystkie odpowiedzi od państw członkowskich wpłynęły w uzgodnionych terminach i chociaż ich jakość jest zróżnicowana w znaczącym stopniu dla różnych państw członkowskich, w niektórych przypadkach odpowiedzi były bardzo wysokiej jakości. W swoich odpowiedziach w tym roku prawie wszystkie państwa członkowskie poinformowały i opisały inicjatywy mające na celu usprawnienia, które już zostały podjęte lub które zostaną podjęte w przyszłości. Wskazały one również swoje zaangażowanie w zapewnienie należytego zarządzania finansami[8]. Państwa członkowskie uznają swoją odpowiedzialność w ramach usprawniania zarządzania funduszami UE. Pojawiły się również propozycje ustanowienia bardziej przejrzystych procedur udzielenia absolutorium, sugerujące na przykład ewentualną wymianę wyczerpujących informacji na temat najlepszych praktyk na poziomie państw członkowskich[9]. 3.1 Dochody W odpowiedziach na szczegółowe ustalenia Trybunału w ramach obszaru polityki „Dochody” (rozdział 2) państwa członkowskie wskazały, że działania naprawcze zostały podjęte tam, gdzie było to konieczne. Na przykład Trybunał wykrył pewne słabości procedur i systemów, które mają wpływ na kwoty zapisane w deklaracjach dotyczących kont B w trzech państwach - w Zjednoczonym Królestwie, we Włoszech i Niderlandach[10]. Zjednoczone Królestwo stwierdziło, że jego władze zgodziły się z wnioskami Trybunału i że każde poszczególne ustalenie zostanie uwzględnione, a informacje na ten temat zostaną w odpowiedni sposób przekazane Trybunałowi. Władze Zjednoczonego Królestwa oświadczyły ponadto, że saldo na rachunku B zostało skorygowane oraz że wprowadzono nowe procedury i wytyczne, by zapobiec powtarzaniu się takiej sytuacji[11]. w odniesieniu do zasobów własnych opartych na VAT, zgodnie z sprawozdaniem Trybunału: „nierozstrzygnięte od dłuższego czasu zastrzeżenia wciąż istnieją, ale zaległości się zmniejszają[12]”. Na dzień 31 grudnia 2010 r. pozostały 152 zastrzeżenia w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich, podczas gdy rok wcześniej było ich 167. Siedemnaście państw członkowskich przedstawiło streszczenia o różnym stopniu szczegółowości na temat działań podejmowanych przez państwa oraz Komisję w celu zniesienia zastrzeżeń. Osiem z tych państw członkowskich[13] (Cypr, Finlandia, Austria, Republika Czeska, Polska, Hiszpania, Litwa i Łotwa) odnotowało, że w wyniku działań podjętych od 2010 r. co najmniej jedno zastrzeżenie zostało usunięte dla danego państwa członkowskiego. Dania, Malta, Polska, Litwa, Włochy, Grecja, Francja i Finlandia oczekują zniesienia kolejnych zastrzeżeń w wyniku kontroli w zaplanowanych na 2011 r. lub na 2012 r. 3.2 Rolnictwo i zasoby naturalne W obszarze polityki „Rolnictwo i zasoby naturalne” (rozdział 3) Trybunał podkreślił słabości i podał ustalenia dotyczące systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS)[14] – bazy danych, w której zapisane są wszystkie grunty rolne (działki referencyjne) państwa członkowskiego, w tym fakultatywnie wykorzystywanie ortofotografii[15]. W Hiszpanii (Castilla-La Mancha i Estremadura), Grecji i Rumunii Trybunał stwierdził przypadki pastwisk trwałych zarejestrowanych w LPIS jako kwalifikujących się w 100%, chociaż były kwalifikowalne jedynie częściowo. We wszystkich trzech przypadkach zainteresowane państwa członkowskie udzieliły odpowiedzi. Hiszpania zgłosiła, że wdraża obecnie plan działania w celu usprawnienia aktualizacji LPIS-GIS, w tym nową metodykę określania współczynnika kwalifikowalności pastwisk[16]. Grecja zaznaczyła, że wdrożone zostały środki w celu zagwarantowania, że jedynie pastwiska trwałe kwalifikują się do płatności[17]. W odpowiedzi na uwagi Trybunału Rumunia odpowiedziała, że zakończony został plan działania dotyczący jakości LPIS. Ponadto dodała, iż APIA – Agencja ds. płatności i interwencji rolnych – zapewnia, że aktualnie żadne tereny nierolnicze nie są ujęte w wykazie LPIS jako obszar referencyjny, a pojedyncze wykryte przypadki są skutkiem błędów w interpretacji zdjęć. Według agencji APIA, „jeśli dokonano nienależnych płatności, podlegają one odzyskaniu zgodnie z obowiązującą procedurą[18]”. W pięciu państwach członkowskich (Bułgaria, Niderlandy, Grecja, Rumunia i Hiszpania) Trybunał wykrył uchybienia w aktualizowaniu systemu identyfikacji działek rolnych – LPIS[19]. Cztery z pięciu państw wymienionych przez Trybunał poświadczyło, że uaktualnianie bazy danych stanowiło integralną część programu ich konserwacji, a Grecja i Rumunia potwierdziły regularne coroczne aktualizacje[20]. W odpowiedzi na pytanie w załączniku III kwestionariusza dotyczące inicjatyw podjętych w celu usprawnienia systemów zarządzania i kontroli w zakresie wydatków na rolnictwo, w szczególności w zakresie rozwoju obszarów wiejskich, inne państwa członkowskie podkreśliły fakt, że kwestia usprawnień w systemie LPIS pozostaje nadal sprawą priorytetową. Z 22 państw, które odpowiedziały na to pytanie, 13 przedstawiło konkretne przykłady inicjatyw podjętych w celu usprawnienia LPIS. Te kraje to Irlandia, Włochy, Zjednoczone Królestwo, Portugalia, Luksemburg i Polska. Poza kwestią usprawnienia LPIS w kilku państwach członkowskich większość państw członkowskich odpowiedziała, że w ciągu ostatniego roku podjęły one inicjatywy w celu dalszego ulepszania systemów zarządzania i kontroli w odniesieniu do wydatków na rolnictwo i w celu zwiększenia skuteczności przeprowadzonych kontroli, w szczególności w zakresie rozwoju obszarów wiejskich. Ulepszenia te obejmowały rozwój i udoskonalenia różnych systemów informatycznych w wielu krajach. Słowenia stwierdziła na przykład, że instytucja zarządzająca dla programu rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007–2013 opracowała projekt pilotażowy dotyczący składania dokumentów drogą elektroniczną - „e-PRP” dla środka 121 – modernizacja gospodarstw rolnych w 2010 r., w celu przyspieszenia i zwiększenia skuteczności rozpatrywania wniosków. Wnioskodawcy popełniają dziś mniej błędów dzięki opracowywaniu wniosków drogą elektroniczną i w efekcie kontrole administracyjne przeprowadzane się szybciej, co z kolei zmniejsza obciążenie pracą agencji płatniczej przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznej kontroli[21]. Łotwa zgłosiła również usprawnienia w systemach informatycznych; na przykład w ramach systemu informacyjnego programu rozwoju obszarów wiejskich ustalony został katalog cen w celu ułatwienia porównywania i oceny wartości przedkładanych wniosków projektowych[22]. 4. Usprawnienia wprowadzone przez państwa członkowskie w ramach zarządzania dzielonego - polityka spójności, energia i transport 4.1 Rozszerzone wytyczne i szkolenia W załączniku III kwestionariusza zawarto głównie pytania dotyczące obszaru „Spójność, energia i transport” (rozdział 4), a niniejsza część sprawozdania zawiera szczegółową analizę odpowiedzi państw członkowskich na te pytania. Trybunał odnotowuje w sprawozdaniu, że w przypadku obszaru polityki „Spójność, energia i transport” władze państw członkowskich dysponowały wystarczającymi informacjami, które umożliwiały wykrycie i korektę przynajmniej niektórych błędów (przed przedstawieniem Komisji poświadczonych wydatków) w przypadku 58% transakcji, w których wystąpiły błędy[23]. Państwa członkowskie poproszono, aby w załączniku III przekazały swoje uwagi odnośnie do tego faktu. Prawie wszystkie państwa członkowskie udzieliły odpowiedzi, a 63% państw członkowskich stwierdziło, że najbardziej skuteczny środek zapobiegania nieprawidłowościom stanowią wzmocnione wskazówki dla beneficjentów. Inne środki zaradcze obejmują wzmocnione kontrole dokumentacji i wizyty weryfikacyjne na miejscu. Dalsze rozwiązania oferowane przez państwa członkowskie obejmowały uproszczenie i wyjaśnienie zasad i przepisów, zarówno na poziomie krajowym, jak i na poziomie UE (zob. część 4.1 w sprawie uproszczenia do dalszej analizy uproszczeń zaproponowanych przez państwa członkowskie). Poniższa tabela zawiera szczegółowe informacje dotyczące liczby państw członkowskich, które opowiedziały się za konkretnym wariantem. Niektóre państwa członkowskie wybrały więcej niż jedną z opcji, przy czym większość opowiedziała się za połączeniem a) wzmocnionych wskazówek dla beneficjentów oraz b) wzmocnienia kontroli dokumentacji. P2 - Spójność, energia i transport W rozdziale dotyczącym spójności (§ 4.25) Trybunał uznał, że w przypadku 58 % transakcji obarczonych błędem władze państw członkowskich dysponowały wystarczającą ilością informacji, aby wykryć i skorygować przynajmniej niektóre z błędów (przed przedstawieniem Komisji poświadczonych wydatków). Jakie działania można Państwa zdaniem podjąć, aby poprawić tę sytuację? || Liczba państw członkowskich || % państw członkowskich a) rozszerzenie wskazówek dla beneficjentów, aby zapobiec występowaniu nieprawidłowości || 18 || 67% b) rozszerzenie kontroli dokumentacji wniosków przedłożonych przez beneficjentów; || 15 || 56% c) zwiększenie liczby kontroli na miejscu w zakresie operacji przed poświadczaniem; || 11 || 41% d) inne propozycje || 7 || 26% W ramach obszaru „Spójność” kontrola Trybunału wykazała również, że całkowicie niekwalifikowalne projekty oraz koszty stanowiły odpowiednio 35 % i 33 % szacowanego poziom błędu dla tego rozdziału. Ponadto Trybunał stwierdził również, że wystąpiły poważne przypadki łamania unijnych i krajowych przepisów dotyczących zamówień publicznych i że problemy te stanowiły 22% szacowanego poziomu błędu[24]. Państwa członkowskie wymieniały programy szkoleniowe jako najlepszy środek rozwiązywania tych kluczowych zagadnień. W przypadku całkowicie niekwalifikowalnych projektów 78% państw członkowskich oświadczyło, że potrzebnych jest więcej szkoleń dla personelu w organach krajowych/regionalnych, instytucjach zarządzających i instytucjach pośredniczących, a 56% spośród nich podkreśliło konieczność odpowiedniego ukierunkowywania szkoleń. Irlandia podkreśliła w swojej odpowiedzi znaczenie tej kwestii, stwierdzając, że aby w najbardziej wydajny sposób korzystać z tych programów szkoleniowych, należy zadbać o to, by były one: „ukierunkowane na różne poziomy zarządzania finansami i stopnie kontroli finansowej i do nich dostosowane oraz by oferowały one systematyczne następcze kursy utrwalające[25]”. Niemcy podkreśliły natomiast wyzwania związane z kwestiami szkoleniowymi, stwierdzając, że „objęcie wszystkich obszarów w ramach szkoleń i wytycznych, w których możliwe są naruszenia, może nastręczyć poważnych trudności[26]”. Podobnie w przypadku kosztów niekwalifikowalnych większość państw członkowskich (78%) jako rozwiązanie problemu podało wytyczne i szkolenia na poziomie beneficjentów. W przypadku zamówień publicznych jeszcze większa liczba krajów (81%) wybrała szkolenia dla pracowników organów krajowych/regionalnych, instytucji zarządzających i pośredniczących jako najbardziej skuteczny środek poprawy sytuacji. Łotwa i Francja stwierdziły, że podejmują one obecnie inicjatywy w celu uzupełnienia dostępnej już oferty szkoleń. Łotwa stwierdziła w swojej odpowiedzi, że: „instytucje zaangażowane w zarządzanie funduszami UE współpracują z Biurem ds. Zamówień Publicznych (PPB) oraz Skarbem Państwa w celu zapewnienia systematycznych szkoleń dla beneficjentów na temat zamówień publicznych. Począwszy od 2012 r. weryfikacje w zakresie przygotowywania przetargów, przeprowadzane będą poza PPB również przez odpowiednią instytucję/instytucję ds. współpracy (RI/CI), co ma przyczynić się do zapobiegania naruszeniom prawa wspólnotowego w dziedzinie zamówień publicznych i zmniejszenia ich liczby[27]”. Francja zaproponowała, że począwszy od pierwszego kwartału 2012 r. programy szkoleniowe o konkretnych zakresach tematycznych (np. kwalifikowalność i wydatki) będą organizowane przez francuskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Programy te będą dostępne dla personelu zarówno krajowych, jak i regionalnych instytucji zarządzających[28]. W rozdziale „Spójność” Trybunał podkreślił również szereg słabości wykrytych w organach kontrolnych państw członkowskich[29]. Państwa członkowskie wyraziły wyraźną preferencję w odniesieniu do dwóch środków: 1) wykorzystanie szczegółowych list kontrolnych obejmujących wszystkie zagrożenia dla prawidłowości wydatków i 2) wytyczne ze strony Komisji na temat zakresu weryfikacji i zakresu kontroli, które mają być przeprowadzone, a także sprawozdawczości w zakresie ustaleń w ramach kontroli. Stosowanie standardowej metodyki kontroli wyrywkowych oraz restrukturyzacja szkoleń dla organów kontroli zostało pozytywnie odebrane przez zaledwie 7% państw członkowskich. Oprócz środków zaproponowanych w kwestionariuszu (załącznik III) państwa członkowskie przekazały również kilka dodatkowych uwag na ten temat. Niektóre państwa członkowskie wyraziły obawy co do funkcjonowania organów kontroli. Przykładowo Niemcy w swojej odpowiedzi zwracają uwagę na „rygorystyczne wymagania” dla organów kontroli, ale stwierdzają, że istnieją jednocześnie pewne obszary niepewności, np.: dobór próby wyrywkowej w przypadku małych populacji. Władze niemieckie stwierdzają, że: „Komisja powinna w szczególności współpracować na zasadzie partnerstwa (z instytucjami kontrolnymi) i zbadać bardziej szczegółowo konkretne doświadczenia organów kontrolnych w zakresie praktyk i kontekstu[30]”. Władze litewskie podkreśliły problemy kadrowe jako obszar słabości ich organów kontrolnych i stwierdziły, że konieczne jest „podniesienie poziomu kwalifikacji instytucji audytowej i wdrożenie odpowiednich środków, aby zapewnić zmniejszenie rotacji pracowników[31]”. Francja potwierdziła jednak, że słabość jej organów kontrolnych nie jest kwestią problematyczną[32]. 4.2 Upraszczanie W zakresie procesu upraszczania wiele państw członkowskich wdrożyło już inicjatywy ukierunkowane na uproszczenie wdrażania programów UE w trakcie bieżącego okresu programowania obejmującego lata 2007–2013. Estonia i Portugalia podkreśliły znaczenie uproszczenia w kontekście Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS). Estonia stwierdziła, że „w Estonii wdrażanych jest dwanaście różnych stawek dotyczących zwrotu wydatków z EFS na podstawie znormalizowanych cen jednostkowych[33]”. Portugalia podkreśliła również, że „system informacyjny EFS (SIIFSE) jest kluczowym instrumentem upraszczania wdrażanym w Portugalii w obecnym okresie programowania[34]”. Większość krajów (łącznie 20) stwierdziła, że największy potencjał w zakresie upraszczania dotyczy przepisów UE, a nie przepisów krajowych. Niemniej jednak znaczna liczba państw (łącznie 11) przyznała, że potencjalnie można również uprościć przepisy krajowe. Ponadto większość państw członkowskich wskazała również w swoich odpowiedziach, że w co najmniej minimalnym stopniu wykorzystałaby stawki jednolite i ryczałtowe, co ilustruje rysunek poniżej. Niektóre państwa członkowskie opisały w odpowiedziach wyzwania dotyczące uproszczenia. Na przykład Irlandia stwierdziła, że: „Zasadniczy element każdego uproszczenia dotyczącego zarządzania i beneficjentów polega na umożliwieniu elastyczności tam, gdzie jest to możliwe. Dlatego też wszystkie wnioski Komisji dotyczące uproszczenia zasad powinny być fakultatywne, a nie obowiązkowe. Na poziomie państw członkowskich wymagane jest jednak utrzymanie równowagi, ponieważ bardziej elastyczne podejście do konkretnych działań mogłoby stanowić uproszczenie dla beneficjentów, ale być może utrudnienie dla zarządzania, gdyż niezbędne byłoby zwiększenie zasobów zarządzania personelem niż ustalanie ogólnych zasad krajowych[35]”. 5. Podsumowanie Wyniki przedstawione przez Trybunał w sprawozdaniu rocznym za 2010 r. wskazują optymistycznie, że ogólny najbardziej prawdopodobny poziom błędu dla wszystkich wydatków UE jest niższy niż 4%. Wyniki są szczególnie pozytywne w ramach polityk zarządzanych bezpośrednio przez Komisję. W obszarach polityki, takich jak „Badania naukowe i inne polityki wewnętrzne”, „Pomoc zewnętrzna, rozwój i rozszerzenie” oraz „Wydatki administracyjne i inne” odnotowuje się postępujące usprawnienia. W obszarze polityki „Rolnictwo i zasoby naturalne” sytuacja utrzymała się na stosunkowo stabilnym poziomie, a poziom błędów był zbliżony do progu istotności wynoszącego 2%. W obszarze polityki „Spójność, energia i transport” należy podkreślić, że poziom błędów utrzymywał się nadal poniżej poziomu stwierdzonego w przypadku DAS w latach 2006–2008. Jest to oznaką, że systemy zarządzania i kontroli w obszarze polityki, choć nadal tylko częściowo skuteczne, działają efektywniej w bieżącym okresie programowania, niż było to w poprzednim okresie. Odpowiedzi państw członkowskich do sprawozdania wskazują, że istnieje ciągła tendencja usprawniania zarządzania funduszami UE. Przedstawiają one szereg podjętych inicjatyw i potwierdzają również zobowiązanie państw członkowskich do dalszego usprawnienia. Uproszczenie i szkolenia pozostają kwestią priorytetową na wszystkich poziomach. Ponadto niektóre państwa członkowskie przedstawiły dodatkowe sugestie w odniesieniu do zapewnienia skutecznego zarządzania finansami unijnymi i bardziej przejrzystych procedur udzielania absolutorium. [1] Dz.U. L 390 z 30.12.2006, rozporządzenie finansowe, art. 143 ust. 6. [2] Załącznik 1.1, część 2.13 [3] Sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za 2010 r. 1.11 s. 17 [4] Sprawozdania Trybunału Obrachunkowego za 2010 r. 5.35 s. 149 i 6.48 s. 183 [5] Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli [6] Sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za 2010 r. 1.13 s. 17 [7] Sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za 2010 r. 1.15-1.16, s. 19 [8] DRSK załącznik III, część B, s. 89 [9] DRSK załącznik III, część B, s. 90 [10] DRSK, s. 6 [11] DRSK, s. 6-7 [12] Sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za 2010 r. 2.22 s. 49 [13] DRSK, s. 11-21 [14] Komisja odnotowuje, że większość błędów kwantyfikowalnych wykrytych przez Trybunał była stosunkowo nieznaczna pod względem finansowym i dotyczyła głównie drobnych różnic przy ponownym pomiarze działek przeprowadzonym przez Trybunał (sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za 2010 r. 3.19 s. 78). [15] Sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za 2010 r. 3.31 s. 83 [16] DRSK, s. 31 [17] DRSK, s. 31-32 [18] DRSK, s. 29 [19] Sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za 2010 r. 3.32 s. 84 [20] DRSK, s. 31-32 [21] DRSK, Załącznik III s. 83-84 [22] DRSK, Załącznik III s. 71-72 [23] Sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za 2010 r. 4.25 s. 109 [24] Sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego za 2010 r., 4.20, 4.29, 4.26 s. 107-109 [25] DRSK, Załącznik III s. 70-71 [26] DRSK, Załącznik III s. 65-66 [27] DRSK, Załącznik III s. 71-72 [28] DRSK, Załącznik III s. 65 [29] Sprawozdanie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego 4.38 str. 115 [30] DRSK, Załącznik III s. 65-66 [31] DRSK, Załącznik III s. 76-77 [32] DRSK, Załącznik III s. 65 [33] DRSK, Załącznik III s. 64 [34] DRSK, Załącznik III s. 79-81 [35] DRSK, Załącznik III s. 70-71