ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.5

Kolejnym kluczowym warunkiem powodzenia planu na rzecz ekotechnologii jest dostęp do rynku i warunki na rynku. Nie ma co spodziewać się rzeczywistego rozwoju ekotechnologii, jeśli nie mogą one znaleźć nośnego i konkurencyjnego rynku zbytu. Faktycznie wdrażane ekotechnologie często nie mogą okazać się tańsze niż technologie mniej przyjazne dla środowiska, między innymi dlatego, że w kalkulacji nie uwzględnia się kosztów środowiska naturalnego, ale również dlatego, że nie osiągnęły one takiego stopnia rozwoju i upowszechnienia, który umożliwia wystarczające oszczędności skali, aby obniżać ich koszty. Chodzi zatem o to, by określić sposoby promowania i rozwoju pożądanych i sprawdzonych pod kątem ochrony środowiska naturalnego metod produkcji oraz odpowiadających im ekotechnologii (kredyty, subwencje, zachęty podatkowe), tak by wspierać i ułatwiać dostęp do rynku, a nawet tworzenie rynku. EKES podkreśla, że w celu zapewnienia spójności i właściwego wykorzystania zachęt należy ustanowić pewien rodzaj klasyfikacji lub hierarchizacji: na początku – venture capital, w fazie rozwoju - bardziej „klasyczne” kredyty, zachęty podatkowe w celu skonsolidowania rynku, ewentualnie opodatkowanie uwzględniające element kosztu ekologicznego związanego z technikami mniej przyjaznymi szanujących środowiska naturalnego.
3.

Niniejsza propozycja Komisji odpowiada dokładnie tej intencji i EKES nie wnosi żadnego sprzeciwu; pragnie jednak stwierdzić, że kodyfikacja ta dokonywana jest z poważnym opóźnieniem. Co prawda udało się dochować przewidzianego terminu, ale nie zmienia to faktu, że ostatnie zmiany wprowadzone do tekstu pochodzą z roku 1992.
1.3

Zmian dokonać należy w celu ujednolicenia pewnych postanowień z postanowieniami dotyczącymi nowych Państw Członkowskich. Proponowane zmiany są następujące: (a) włączenie nowego stosownego środka, który umożliwiłby społecznościom wiejskim w Bułgarii i Rumunii przygotowanie i wdrożenie lokalnych strategii rozwoju wsi; (b) dostosowanie poziomu pomocy tak, aby był zbliżony do poziomu środków przyznawanych państwom przystępującym do Unii w 2004 roku; (c) dalsze uściślenie górnych limitów środków pomocowych. Ostatnia wspomniana zmiana winna działać wstecz w stosunku do wszystkich państw-beneficjentów.
2.7

Propozycja Komisji stwarza system, w ramach którego Państwa Członkowskie mogą ustanawiać system opodatkowania samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej ponad 3,5 tony. Oznacza to rozszerzenie zakresu przepisów. W obecnej dyrektywie o eurowinietach dolna granica wynosi 12 ton. Ponieważ dyrektywa ma objąć swym zakresem koszty związane z transportem, jak bezpieczeństwo, koszty przeciążenia dróg oraz środków łagodzenia hałasu, a prywatne pojazdy pasażerskie oraz pojazdy dostawcze poniżej 3,5 tony również przyczyniają się do tych kosztów, Komitet uważa, że także i te pojazdy należałoby podporządkować zapisom proponowanej dyrektywy. Dokładnie takie samo stwierdzenie zawarła Komisja w Białej Księdze zatytułowanej „Europejska polityka transportowa do roku 2010: Czas na decyzję”, która ukazała się w r. 2001. Komisja sformułowała szereg poprawek; niektóre z nich mogą znacznie rozszerzyć zakres pierwotnej wersji przepisów, co wskazuje na to, że nic nie stoi na przeszkodzie, by objąć zakresem dyrektywy również lekkie pojazdy dostawcze i pojazdy pasażerskie. Jednakże fakt, że Komisja wezwała Państwa Członkowskie i miasta do samodzielnego podejmowania działań – między innymi dlatego, że miałyby one tak czy inaczej przede wszystkim zasięg krajowy - stanowi dla Komitetu wystarczający powód, aby poprzeć stanowisko Komisji. Proponowana zmiana dyrektywy nie jest właściwym instrumentem do regulowania sytuacji pojazdów pasażerskich i lekkich pojazdów dostawczych poniżej 3,5 tony.
3.2

Konkurencyjność przemysłu jest zagadnieniem szczególnej troski; często dochodzi do porównań z sukcesem tego przemysłu w USA. Należy podkreślić, iż nie jest to spowodowane żadną wewnętrzną słabością przemysłu farmaceutycznego, lecz jest to konsekwencja rozdrobnienia rynków, które pozostają zasadniczo zróżnicowane na szczeblu krajowym. Prowadzi to do zróżnicowania podejścia do badań, innowacji i klasyfikacji leków na receptę i bez recepty. Wynika to z zależności od procesu decyzyjnego 25 rządów krajowych oraz wynikających z tego różnic w ich polityce społecznej i zdrowotnej. Ma to wpływ na badania i rozwój, dostępność produktów i wreszcie na jednolitość korzyści dla pacjentów we wszystkich Państwach Członkowskich.
2.2

W załącznikach do decyzji wymienia się projekty leżące we wspólnym interesie uprawnione do pomocy wspólnotowej finansowej (załącznik III) zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku II, projekty leżące we wspólnym interesie, które powinny mieć prawo do otrzymania pomocy wspólnotowej w pierwszej kolejności (załącznik I) oraz projekty o znaczeniu ogólnoeuropejskim (załącznik IV).
3.1

EKES zauważa, iż średnia ilość odpadów opakowaniowych wytwarzanych przez państwa przystępujące to 87 kg per capita, w porównaniu z 169 kg per capita w obecnych Państwach Członkowskich. Choć można by oczekiwać, że zużycie opakowań wzrośnie w państwach przystępujących pod wpływem jednolitego rynku, EKES zaleca podjęcie wszelkich starań, aby zminimalizować ilość opakowań u źródła, o ile nie stoi to w sprzeczności z zasadami bezpieczeństwa i higieny.
3.8

Mainstreaming to podejście lub strategia, a zatem nie należy go uważać za cel sam w sobie. Mainstreaming nie przynosi wartości dodanej, ale muszą go wspierać właściwe instrumenty w zakresie równości, takie jak ustawodawstwo na rzecz równego traktowania lub zasady polityki pozytywnego działania. Niedopuszczalne jest, że pewna liczba Państw Członkowskich wciąż jeszcze musi się dostosować do dyrektyw zwalczających dyskryminację poprzez ustanowienie praw określających w tych krajach powszechne standardy równości.
Wniesiona przez rozporządzenie zasada odnosząca się do nieuczciwej konkurencji (art. 5) oddaje klasyczną zasadę w tym zakresie, mianowicie zastosowanie znajduje prawo miejsca, w którym ingerencja w zakresie konkurencji była bezpośrednia i przyniosła największe szkody (miejsce faktycznego naruszenia zasad konkurencji). Dzięki równemu traktowaniu konkurencji wewnętrznej i zagranicznej zasada ta zapewnia równe szanse we współzawodnictwie. Ta sama materia omawiana jest jednakże w art. 4 nr 1 projektu dyrektywy w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych (14) odmiennie, bowiem z powołaniem się na zasadę państwa siedziby firmy. Mimo że uzasadnienia dla obu instrumentów prawnych nie wnikają głębiej w te różnice, sprzeczność daje się rozwiązać przy pomocy zastosowania ogólnych zasad prawa wspólnotowego oraz rynku wewnętrznego w następujący sposób: art. 5 rozporządzenia reguluje prawo zewnętrzne Wspólnoty w stosunku do państw nie będących jej członkami (względnie na obszarach, które nie zostały ujęte w dyrektywie), natomiast art. 4 nr 1 dyrektywy reguluje stosunki wewnętrzne Państw Członkowskich na rynku wewnętrznym Wspólnoty. Jeżeli taka jest rzeczywiście intencja, to dobrze byłoby, gdyby Komisja wyraźnie sformułowała to w uzasadnieniach dla obu instrumentów prawnych. Oprócz tego pozostaje jeszcze trudna do zaakceptowania sytuacja, że w przypadku dwóch konkurentów, z których jeden pochodzi z Państwa Członkowskiego a drugi spoza Unii, to w Państwie Członkowskim obowiązują te same zasady, podczas gdy ewentualnie różniące się zasady obowiązują wtedy, gdy obydwaj konkurenci pochodzą z różnych Państw Członkowskich Unii (to ostatnie jest oczywiście problemem związanym ze stopniem harmonizacji w dyrektywie materialnego prawa o nieuczciwej konkurencji).

Zawężenie ogólnej zasady przez przepis art. 5 nr 1 jest uregulowaniem odnoszącym się do przypadku raczej rzadko występującego w praktyce, w którym naruszenie zasad uczciwej konkurencji ma oddziaływanie o charakterze indywidualnym, a nie powszechnym. Stąd też uzasadnione jest przyporządkowywanie takiego postępowania pod ogólne zasady czynu niedozwolonego. Komitet proponuje przemyślenie, czy nie należy zmienić tytułu tego przepisu na „Konkurencja a niedozwolone praktyki handlowe”, tak by wyraźniej podkreślić, że uregulowanie to chce objąć w sposób wyczerpujący wszystkie naruszenia prawa w zakresie uczciwej konkurencji.
1.3

Europejskie Forum Regulacji Gazu spotyka się dwa razy do roku w Madrycie w celu wypracowywania praktycznych zasad przesyłu na rynku gazu. Forum składa się z przedstawicieli Komisji, Państw Członkowskich, krajowych organów regulacyjnych, przemysłu gazowego i użytkowników sieci. W lutym 2002 roku Forum uzgodniło wytyczne w zakresie dobrych praktyk TPA (Third Party Access – dostępu strony trzeciej); we wrześniu 2003 r. wytyczne te zostały poprawione i uszczegółowione. Mają one charakter dobrowolny i niewiążący, lecz operatorzy sieci przesyłowych, jak również inne strony, zobowiązały się do ich przestrzegania.
3.2.2

Udział środków przeznaczonych na działania wspólnotowe został zwiększony z 5 % w EFU I do 10 % w EFU II. Komitet przypomina, że w swej opinii w sprawie EFU I wnioskował o to, by na działania wspólnotowe zarezerwowano 10 % środków. i nalega na to, by nie schodzić poniżej tej wartości, jeśli podejmowane działania mają umożliwić osiągnięcie dwóch zasadniczych celów: wspierania rozwoju nowatorskich, ponadnarodowych inicjatyw (w szczególności ze strony zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego) i zapewnienia pomocy dla analiz, badań naukowych i wymiany doświadczeń między wszystkimi Państwami Członkowskimi.
5.1

EKES popiera propozycję Komisji mającą na celu przedłużenie o dwa lata udziału Wspólnoty w Europejskim Obserwatorium Audiowizualnym, ponieważ przyczyni się to do wzmocnienia konkurencyjności europejskiego przemysłu audiowizualnego poprzez usprawnienie przekazywania informacji ekonomicznych i prawnych, zapewnienie lepszego dostępu do informacji o sytuacji na rynku i wspieranie przejrzystości i inwestycji w infrastrukturę.
2.1.5

Sektor budowy floty handlowej w UE utracił jednak znaczący udział w rynku z powodu szkodliwych praktyk handlowych stosowanych głównie przez Koreę Południową i obecnie przeżywa poważne problemy. Od początku 2000 roku udział w rynku nowych zamówień (w tonach brutto wyważonych – tbc) zmniejszył się o 2/3, z 19 % w 2000 r. do 6,5 % w 2003 r. (2). Sytuacja uległa pogorszeniu w połowie roku 2003, kiedy ceny osiągnęły najniższy poziom od 13 lat i ponownie wzrósł kurs euro w stosunku do waluty referencyjnej w tym sektorze - do dolara amerykańskiego, a także w stosunku do walut głównych konkurentów azjatyckich. Handel międzynarodowy odnotował olbrzymi wzrost szczególnie w roku ubiegłym, z powodu wyjątkowego wzrostu chińskiego popytu na energię i surowce a także ze względu na zwiększenie importu i eksportu wyrobów gotowych. Skutkiem tego popytu była rekordowa liczba nowych zamówień na tankowce, masowce i kontenerowce. Europejscy producenci statków wykorzystali ten wzrost popytu i mogli odnotować w 2003 r. prawie dwukrotnie więcej zamówień niż w roku 2002. Mimo to, ich udział w światowym rynku stoczniowym wciąż spada.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 302/38

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno - Społecznego w sprawie propozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie licencji dla przedsiębiorstw kolejowych (wersja skodyfikowana)

(COM(2004) 232 final – 2004/0074 (COD))

(2004/C 302/09)

Dnia 27 kwietnia 2004 r. Rada, zgodnie z artykułem 71 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej.

Sekcja ds. Transportu, Energii, Infrastruktury i Społeczeństwa Informacyjnego, odpowiedzialna za przygotowanie prac Komitetu w tej kwestii, przyjęła swoją opinię dnia 10 czerwca 2004 r. Sprawozdawcą był Eduardo Manuel CHAGAS.

Na 410 sesji plenarnej w dn. 30 czerwca i 1 lipca (posiedzenie z dnia 30 czerwca) Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyjął niniejszą opinię 160 głosami za, przy 10 głosach wstrzymujących się.

1. Przedmiotem propozycji jest przystąpienie do kodyfikacji dyrektywy Rady nr 95/18/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym (1).

2. W kontekście Europy obywateli uproszczenie i jasność prawa wspólnotowego nabierają dużej wagi. Dlatego też Parlament Europejski, Rada i Komisja podkreśliły konieczność kodyfikacji często zmienianych aktów legislacyjnych oraz uzgodniły w drodze umowy międzyinstytucjonalnej z dnia 20 grudnia 1994 r. możliwość zastosowania procedury przyśpieszonej. Do aktów stanowiących przedmiot kodyfikacji nie może zostać wprowadzona żadna zmiana merytoryczna.

3. Niniejsza propozycja Komisji dokładnie odpowiada temu zamierzeniu i dlatego EKES nie zgłasza do niej żadnych zastrzeżeń.

Bruksela, 30 czerwca 2004 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno – Społecznego Roger BRIESCH

(1) Dz.U. WE L 143 z dn. 27.6.1995, str. 70 – Opinia EKES: Dz.U. WE C 393 z dn. 31.12.1994 r., str. 56.
6.2

Ulgi celne mogłyby zostać udzielone tylko 49 najsłabiej rozwiniętym krajom. Negocjacje prowadzone w ramach Rundy Doha powinny prowadzić do tego, by stosunki pomiędzy Obszarem Eurośródziemnomorskim a krajami azjatyckimi polegały w większym stopniu na zasadzie wzajemności. W ramach Rundy Doha powinno zostać osiągnięte ogólnoświatowe porozumienie co do tego, że wszelkie cła w sektorze tekstylno-odzieżowym należy obniżyć w ciągu określonego czasu, np. 5 lat, do jednolitego poziomu maksymalnie 15 %.
1.2.4

Należy zauważyć, że 11 lutego 2004 r. Parlament Europejski przyjął raport, który wzywał do zupełnego usunięcia postanowień dotyczących prawa wyboru. Dnia 19 maja Komisja opublikowała drugie opracowanie do konsultacji. Zdaniem Komicji, celem tego opracowania jest wezwanie partnerów społecznych do negocjacji, a w razie niedojścia do rozmów – do przekazania ogólnych wskazówek co do kierunku, jaki Komisja powinna nadać ewentualnym przyszłym propozycjom uregulowań prawnych.
2.7

Niesprawność fizyczna i umysłowa znacznie ogranicza podaż zatrudnienia, szczególnie wśród pracowników powyżej 50 i 60 roku życia, którzy są podstawowym celem europejskiej strategii uczynienia płacy opłacalną. W niektórych Państwach Członkowskich do 20 %, a nawet 25 % osób w grupie wiekowej 55 – 59 i 60 – 64 lat przebywa na rentach inwalidzkich. Jest to oznaką, że w dzisiejszym świecie pracy mamy do czynienia ze znacznym poziomem stresu i napięć, co może ujemnie wypływać na zdrowie fizyczne i umysłowe. Fakt ten wskazuje na zjawisko pogarszania się zdrowia w związku z wykonywaniem pracy zawodowej. Należy temu przeciwdziałać przy pomocy właściwych prewencyjnych strategii bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia oraz poprawy warunków pracy. Jeżeli w przypadku jakiejś osoby nie występuje całkowita niezdolność do pracy, a jedynie ograniczenie zdolności do pracy zarobkowej, to jej możliwości znalezienia miejsca pracy odpowiadającego jej ograniczeniom są niewielkie. Dlatego też należy zwiększyć ofertę miejsc pracy w tym obszarze, aby dać szansę również ludziom o ograniczonej zdolności do pracy. Tym niemniej, wiele osób znajdujących się w takiej sytuacji maskowanego bezrobocia wolałoby zająć się jakąś dochodową działalnością, jeśli nadal mają znaczną zdolność do pracy. Państwa Członkowskie muszą zastosować niezbędne środki celem zagwarantowania, by za przyczyną świadczeń pracowniczych i rentowych pracownicy niepełnosprawni nie wpadli w pułapkę bezrobocia, i co więcej, aby świadczenia takie zwiększyły komplementarność różnych aspektów polityki społecznej w interesie pracowników niepełnosprawnych. Należy jednak zauważyć, iż upośledzenie znajduje się w spektrum zdolności do pracy, a według nowych zasad myślenia twierdzi się, że stan niepełnosprawności to odpowiedź społeczeństwa na daną osobę, a nie fizyczne lub inne ograniczenia, które by same w sobie stanowiły o tym, czy dana osoba jest niepełnosprawna, czy nie. W tym kontekście, Komitet przestrzegałby przed stosowaniem polityk, które w sposób niezamierzony prowadzą do ukrycia rzeczywistego poziomu bezrobocia. Niezbędna jest bliższa współpraca mająca na celu analizowanie i usprawnianie wymiany najlepszych praktyk w zakresie polityk dotyczących osób niepełnosprawnych w Państwach Członkowskich, przy jednoczesnej ochronie i zaspokajaniu potrzeb osób niepełnosprawnych. Konieczne jest również istnienie otwartych ram koordynacji dobrej praktyki i pozytywnego działania, przynoszących korzyści związane z promowaniem zatrudnienia i samozatrudnienia wśród osób fizycznie i psychicznie zdolnych do pracy.
1.1

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1228/2003 w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznego handlu energią elektryczną ma na celu stworzenie rzeczywistego rynku wewnętrznego energii elektrycznej dzięki zwiększeniu handlu transgranicznego w tym obszarze. W odniesieniu do rozliczeń transferów transgranicznych oraz przydzielania dostępnych mocy międzysystemowych powinny zostać ustanowione zasady równe dla wszystkich, odzwierciedlające koszty, charakteryzujące się przejrzystością i znajdujące bezpośrednie zastosowanie, oparte na porównaniach efektywnych operatorów sieci, którzy prowadzą działalność w strefach podobnych ze strukturalnego punktu widzenia oraz stanowiące uzupełnienie dla postanowień dyrektywy 96/92/WE; pozwoli to na zapewnienie skutecznego dostępu do sieci przesyłowych w celu dokonywania transakcji transgranicznych.
3.3

Komitet popiera propozycję zniesienia „indykatywnych ograniczeń” (7), jako możliwego dowodu na to, czy towary służą do użytku osobistego czy handlowego. Ogólnie rzecz biorąc, społeczeństwo postrzega te wielkości jako ograniczenia ilościowe, a zbyt często limity takie są za bardzo restrykcyjnie interpretowane w niektórych Państwach Członkowskich. Komitet uznaje, że usunięcie tych limitów może utrudnić zwalczanie działalności przemytniczej, niemniej jednak ograniczenia takie nigdy nie były stosowane jako coś więcej niż jeden ze sposobów na wskazanie, czy przepływ produktów został dokonany bardziej do celów handlowych niż osobistych; nie są one same w sobie dostatecznym dowodem z prawnego punktu widzenia.
4.2

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wzywa rządy Państw Członkowskich do zdania relacji z postępów w odniesieniu do środków niezbędnych do powodzenia Lizbony w celu wspierania pożądanego rozwoju gospodarczego. Jest to wysoce wskazane w celu wypracowania Nowego Układu dla Społeczeństwa Europejskiego. Należy zwrócić specjalną uwagę na cztery obszary. Są to: — więcej lepszych i stabilniejszych miejsc pracy! — osoby starsze a aktywność zawodowa; — bardziej aktywna polityka integracji społecznej; — opieka zdrowotna i związek pomiędzy zdrowiem a środowiskiem naturalnym.
5.1

Często spółkom mieszanym przyznaje się w sposób bezpośredni koncesje lub prawa specjalne wzgl. wyłączne; w niektórych wypadkach mogą one w drodze zwykłej zmiany statutu rozszerzać swój zakres działania na obszary nieprzewidziane podczas ich tworzenia. Z powyższego wynika, iż konkurencja, jeżeli takowa ma w ogóle miejsce, jest czasami zakłócona. W takich wypadkach winny one prowadzić odrębną księgowość, umożliwiającą sprawdzenie, czy nie stosują one zakłócającego konkurencję subsydiowania skrośnego.
4.1

Zgodnie z propozycją dyrektywy przepisy o obliczaniu marginesu wypłacalności towarzystw ubezpieczeń na życie mają być przeniesione na towarzystwa reasekuracji na życie. W przypadku reasekuracji na życie Komisja proponuje przejęcie reguł odnośnie wypłacalności sektora ubezpieczeń bezpośrednich w niezmienionej formie. Obliczanie wypłacalności zawiera dwa składniki, mianowicie 3‰ sumę ryzyka (sum at risk) i 4 % rezerw matematyczncyh. Przez co z punktu widzenia Komitetu dochodzi do nieproporcjonalnego obciążenia europejskich towarzystw reasekuracji na życie. Propozycja Komisji: — nie uwzględnia profilu działalność/ryzyko reasekuracji na życie i prowadzi do nieumiarkowanego „przekapitalizowania” towarzystw reasekuracji na życie; — prowadzi do znacznego pogorszenia sytuacji europejskich towarzystw reasekuracji na życie w stosunku do ich międzynarodowych konkurentów (porównaj załącznik); należy się obawiać, że spowoduje dalszy spadek podaży reasekuracji; — prowadzi do znacznego wzrostu ceny ochrony resekuracyjnej; — może przyczyniać się do destabilizacji rynków finansowych, jeżeli na podstawie wzrastających kosztów ubezpieczyciele bezpośredni zrezygnują z wykupienia reasekuracji; — dodatkowymi kosztami obciąża tworzenie prywatnych emerytalnych funduszy kapitałowych
2.6.4

Wybierając zaangażowaną, krytyczną i konstruktywną postawę, zorganizowane społeczeństwo obywatelskie przyczyni się do właściwego informowania obywateli i utrzyma presję na rządy. Najgorszym wyjściem byłoby utwierdzenie świata polityki w szeroko niestety rozpowszechnionym przekonaniu, że obywatele nie interesują się integracją europejską. Jest to przekonanie z gruntu fałszywe, ponieważ obywatele wiele oczekują od Europy, w szczególności zaś tego, by przyczyniła się ona do poprawy ich życia codziennego, dając im wizję przyszłości.
1.2

Jeśli chodzi o rynek wewnętrzny UE, to skandale związane z gąbczastym zwyrodnieniem mózgu u bydła, dioksynami i listeriozą podkreśliły potrzebę zwiększenia zaufania do europejskiej żywności i rozpowszechniania informacji dotyczących systemów kontroli mających na celu zagwarantowanie jakości i identyfikowalności. Dlatego też duże znaczenie przypisuje się kwestii informowania o takich aspektach jak: prawodawstwo odnoszące się do jakości, bezpieczeństwa, etykietowania, identyfikowalności, systemy chronionych oznaczeń geograficznych, oznaczeń pochodzenia, świadectwa o szczególnym charakterze oraz o produkcji ekologicznej i produkcji zintegrowanej, a wszystko to w celu polepszenia obrazu europejskich produktów w oczach konsumentów.
2.3

Przy uzasadnionym dążeniu ludności krajów gospodarek wschodzących do osiągnięcia poziomu życia porównywalnego z naszym i mając świadomość presji na zasoby naturalne i środowisko z tym związane, gdyby rozwój ten odbywał się w aktualnych warunkach technicznych i gospodarczych, istnieje potrzeba prawdziwej rewolucji technologicznej. Marginalne innowacje nie stanowiłyby właściwej odpowiedzi na problem. W praktyce 80 % ludności naszej planety dąży do osiągnięcia takiego samego poziomu życia co 20 % ludności najbogatszej. Nie możemy pozwolić sobie dalej żyć w sposób, w jaki czynimy to obecnie, gdyż miałoby to katastroficzne skutki, choć jednocześnie ważne jest powstrzymywanie się przed formułowaniem przesadnie pesymistycznych prognoz. Istnieje pewna liczba zjawisk (topnienie lodowców, zagrożenie zróżnicowania biologicznego, wyręby lasów, powodzie, itp.), które sygnalizują ogólne zmiany klimatyczne, wywołane przyczynami naturalnymi i działalnością człowieka. Działania podjęte w celu zaradzenia niekorzystnym skutkom środowiskowym, np. ograniczanie kwaśnych deszczów poprzez techniki odsiarczania, znacznie przyczyniły się do uniknięcia zagłady europejskich lasów. Udzielone zawczasu ostrzeżenia ze strony ekologów, choć czasem przesadzone, często zobowiązywały zarówno opinię publiczną, jak i władze do podjęcia działań. Wszystkim zainteresowanym musi zależeć na tym, by nadal pracować nad zrównoważonymi rozwiązaniami w prewencyjnej ochronie środowiska.