Bruksela, dnia 28.10.2004

COM(2004) 687 końcowy

2004/0247 (CNS)

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA RADY

dotyczącego szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

Rada przyjęła w dniu 28 czerwca 2001 r. reformę systemów wsparcia dla rolnictwa w regionach peryferyjnych Unii Europejskiej, określonych w art. 299 ust. 2 Traktatu WE (zwanych dalej „RP”). Działania te, ustanowione w 1991 i 1992 roku, dowiodły swej skuteczności w promowaniu rolnictwa i w zaopatrywaniu tych regionów w produkty rolne[1].

Natomiast w odniesieniu do zarządzania tymi systemami, ocena ich funkcjonowania jest bardziej umiarkowana. Zarządzanie obydwoma działami systemów POSEI, przepisy szczególne dotyczące dostaw oraz wsparcie produkcji lokalnej w RP, cechuje w rzeczywistości duża sztywność. Komisja jest zobowiązana do stanowienia prawa w celu dostosowania bilansów dostaw do nawet niewielkich zmian ilości dostarczanych produktów.

Z drugiej strony system wsparcia produkcji lokalnej jest podzielony na 56 mikro-działań ustanowionych rozporządzeniami Rady. Przyjęcie tych działań nie jest możliwe bez międzyinstytucjonalnej procedury ustawodawczej, co hamuje szybkość działania wspólnotowego i uniemożliwia jak najszybsze jego dostosowywanie, realizowane często przy użyciu ograniczonych kwot, do specyfiki sytuacji RP.

W związku z tym proponuje się zmianę filozofii wspierania tych regionów, przyjęcie metody czynnego uczestnictwa w podejmowaniu decyzji i umożliwienie szybkiego dostosowywania działań uwzględniających zmieniającą się w czasie specyfikę tych regionów.

Projekt rozporządzenia przewiduje przedstawienie przez Państwa Członkowskie odrębnego programu dla każdego regionu peryferyjnego. Programy te będą składały się z rozdziału poświęconego przepisom szczególnym dotyczącym dostaw produktów rolnych o podstawowym znaczeniu w RP przeznaczonych do spożycia przez ludzi, dostarczanych jako środek produkcji rolnej lub dla przetwórstwa, oraz z rozdziału poświęconego wsparciu produkcji lokalnej.

Rozporządzenie nie dokonuje zmiany źródeł finansowania ani rozmiaru wsparcia wspólnotowego.

Wspólnota będzie finansować program w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR, do wysokości 100% limitu rocznego ustalonego w rozporządzeniu Rady. Część tej pomocy będzie obowiązkowo zarezerwowana dla wspierania lokalnej produkcji rolnej. Kwoty zostały obliczone w oparciu o średnią kwot wydawanych na finansowanie uzgodnień szczególnych w sprawie dostaw w okresie referencyjnym 2001–2003 oraz limity wydatków stosowane we wspieraniu produkcji lokalnej.

Część powyższych kwot jest objęta zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i wchodzi w skład limitów wyszczególnionych w załączniku VIII do tego rozporządzenia. Komisja, w celu wypełnienia zobowiązania spoczywającego na niej na mocy art. 70 ust. 2 akapit drugi wymienionego rozporządzenia, dostosuje odpowiednio limity określone w załączniku VIII wymienionego rozporządzenia.

Odstępstwa od postanowień poziomych dotyczących rolnictwa zawarte w rozporządzeniach z 2001 roku zostały powtórzone w niniejszym rozporządzeniu.

2004/0247 (CNS)

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA RADY

dotyczącego szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36, 37 i 299 ust. 2 ,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Szczególne położenie geograficzne regionów peryferyjnych w stosunku do źródeł dostaw podstawowych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub dla przetwórstwa oraz stanowiących środki produkcji rolnej, powoduje zwiększenie kosztów ich dostarczenia. Ponadto obiektywne czynniki wynikające z wyspiarskiego charakteru i znacznego oddalenia stanowią dodatkowe niedogodności dla podmiotów gospodarczych i producentów działających w regionach peryferyjnych, ograniczające poważnie ich działalność. Ograniczenia te mogą zostać zmniejszone poprzez obniżenie cen wymienionych podstawowych produktów. W celu zagwarantowania dostaw do regionów peryferyjnych i zmniejszenia wysokich kosztów transportu wynikających z oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia należy ustanowić przepisy szczególne dotyczące dostaw.

(2) W tym celu, na zasadzie odstępstwa od art. 23 Traktatu, należy dokonać zwolnienia przywozu niektórych produktów rolnych z krajów trzecich ze stosowanych należności przywozowych. Biorąc pod uwagę ich pochodzenie i regulacje celne na mocy przepisów prawa wspólnotowego, produkty wprowadzone na terytorium celne Wspólnoty na podstawie procedury uszlachetniania czynnego lub procedury składu celnego powinny być uważane za przywóz bezpośredni, w celu przyznawania przywilejów wynikających z przepisów szczególnych dotyczących dostaw.

(3) Dla skutecznej realizacji celu obniżenia cen w regionach peryferyjnych oraz zmniejszenia dodatkowych kosztów wynikających z oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia, z równoczesnym utrzymaniem konkurencyjności produktów Wspólnoty, powinna zostać przyznana pomoc dla dostaw produktów wspólnotowych do tych regionów. Udzielanie tej pomocy powinno brać pod uwagę dodatkowe koszty transportu do regionów peryferyjnych oraz ceny stosowane przy wywozie do krajów trzecich, a także, w stosunku do środków produkcji rolnej lub produktów przeznaczonych do przetworzenia, dodatkowe koszty wynikające z wyspiarskiego charakteru i oddalonego położenia.

(4) Biorąc pod uwagę, że ilości produktów objętych przepisami szczególnymi dotyczącymi dostaw są ograniczone do potrzeb regionów peryferyjnych, wymieniony system nie wywiera ujemnego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Ponadto korzyści gospodarcze wynikające ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw nie powinny wywoływać zakłóceń w handlu danymi produktami. Należy w związku z tym zabronić wysyłania lub wywozu tych produktów z regionów peryferyjnych. Należy jednak zezwolić na wysyłkę lub wywóz tych produktów, gdy korzyść wynikająca z przepisów szczególnych dotyczących dostaw zostaje osiągnięta, lub, odnośnie do produktów przetworzonych, w celu umożliwienia lokalnej wymiany handlowej lub wymiany między dwoma regionami peryferyjnymi Portugalii. Należy również wziąć pod uwagę tradycyjne obroty handlowe z krajami trzecimi wchodzącymi w skład regionów peryferyjnych i co za tym idzie zezwolić we wszystkich tych regionach na wywóz produktów przetworzonych odpowiadający tradycyjnemu eksportowi. Powyższe ograniczenie nie jest stosowane również wobec tradycyjnych wysyłek produktów przetworzonych; w trosce o jasność należy ustanowić okres referencyjny dla określenia ilości produktów objętych tradycyjnymi wywozem lub wysyłkami.

(5) Dla zapewnienia realizacji celów przepisów szczególnych dotyczących dostaw, korzyści gospodarcze wynikające ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw powinny wpływać na poziom kosztów produkcji i powodować obniżenie cen aż do etapu odbiorcy końcowego. Należy w związku z tym uzależnić ich przyznanie od ich rzeczywistego wpływu i wdrożyć niezbędne kontrole.

(6) Polityka Wspólnoty wobec produkcji lokalnej w regionach peryferyjnych dotyczyła wielu produktów i obejmowała wiele działań wspierających ich produkcję, wprowadzanie do obrotu lub przetwarzanie. Działania te dowiodły ich skuteczności poprzez zapewnienie ciągłości prowadzenia działalności rolniczej oraz jej rozwój. Wspólnota jest zobowiązana nadal wspierać tę produkcję, podstawowy składnik równowagi środowiska naturalnego, społecznej i gospodarczej regionów peryferyjnych. Doświadczenie wykazało, że tak jak w przypadku polityki rozwoju obszarów wiejskich, wzmocnienie partnerstwa z władzami lokalnymi pozwala na dokładniejsze zrozumienie specyficznych problemów tych regionów. Należy więc kontynuować wspieranie produkcji lokalnej w oparciu o programy ogólne, przygotowywane na najbardziej właściwym szczeblu geograficznym i przekazywane przez Państwa Członkowskie do Komisji, do zatwierdzenia przez nią.

(7) Dla zapewnienia lepszej realizacji celów rozwoju lokalnej produkcji rolnej i dostaw produktów rolnych należy zbliżyć do siebie szczeble programowania i dostaw do tych regionów oraz usystematyzować partnerskie kontakty między Komisją a Państwami Członkowskimi. Właściwe jest w związku z tym, aby program dostaw był opracowany przez organa wyznaczone przez Państwo Członkowskie i przedstawiony Komisji przez to Państwo Członkowskie, do zatwierdzenia przez nią.

(8) Należy zachęcać producentów rolnych regionów peryferyjnych do dostarczania produktów wysokiej jakości i sprzyjać ich wprowadzaniu do obrotu handlowego. Pomocne w tym celu może być używanie znaku handlowego ustanowionego przez Wspólnotę.

(9) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia[2] określa działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich mogące być przedmiotem wsparcia wspólnotowego oraz warunki otrzymania takiego wsparcia. Struktura niektórych gospodarstw rolnych lub przedsiębiorstw przetwórczych i handlowych mających siedzibę w regionach peryferyjnych wykazuje wiele niedoskonałości i boryka się ze szczególnymi problemami. Należy w związku z tym, dla niektórych rodzajów inwestycji, móc dokonać odstępstwa od postanowień ograniczających przyznanie niektórych rodzajów pomocy o charakterze strukturalnym określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999.

(10) Artykuł 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 ogranicza przyznanie wsparcia dla leśnictwa do lasów i obszarów leśnych znajdujących się w posiadaniu właścicieli prywatnych i gmin lub ich stowarzyszeń. Część lasów i obszarów leśnych położonych na terytorium regionów peryferyjnych stanowi własność władz publicznych innych niż gminy. W tej sytuacji należy przewidzieć uelastycznienie warunków określonych w wymienionym artykule.

(11) Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 oraz załącznik do niego określają maksymalne kwoty roczne spełniające warunki pomocy rolniczo-środowiskowej Wspólnoty. Uwzględniając specyficzną sytuację środowiskową niektórych wrażliwych obszarów pastwisk na Azorach oraz zachowanie krajobrazu i tradycyjnych cech gruntów rolnych, w szczególności uprawy tarasowej na Maderze, należy dla niektórych określonych działań dokonać podniesienia tych kwot do ich dwukrotności.

(12) W celu złagodzenia szczególnych ograniczeń produkcji rolnej w regionach peryferyjnych, wynikających z ich oddalenia, wyspiarskiego i peryferyjnego charakteru, niewielkiego obszaru, rzeźby terenu, klimatu i uzależnienia gospodarczego od niewielkiej liczby produktów, można dokonać odstępstwa od jednolitej polityki Komisji zabraniającej pomocy państwa w sektorze produkcji, przetwórstwa i obrotu produktami rolnymi, określonej w załączniku I do Traktatu.

(13) Szczególne problemy wiążą się ze zdrowotnością upraw rolnych we francuskich departamentach zamorskich (FDZ). Wynika to z warunków klimatycznych oraz nieadekwatności środków zwalczania uruchomionych do tej pory w tych departamentach. Ważne jest więc wprowadzenie programów walki ze szkodliwymi organizmami, z metodami biologicznymi włącznie, oraz określenie udziału finansowego Wspólnoty w realizacji tych programów.

(14) Utrzymanie winnic, stanowiących najbardziej rozpowszechnioną uprawę na Maderze i Wyspach Kanaryjskich, oraz mających również duże znaczenie dla Azorów, jest nakazem o znaczeniu dla gospodarki i środowiska naturalnego. Wspieranie produkcji w tych regionach nie powinno opierać się ani na dopłatach za odłogowanie, ani na używaniu mechanizmów regulacji rynku, z wyjątkiem, dla Wysp Kanaryjskich, destylarni, gdzie wyjątkowo powinny móc być one stosowane w przypadku wyjątkowego zakłócenia sprzedaży wynikającego z jakości. Problemy techniczne i socjoekonomiczne, podobnie, uniemożliwiły pełne i terminowe przekształcenie obszarów winorośli w na Maderze i Azorach przez obsadzenie ich mieszanymi szczepami winorośli zabronionymi przez wspólną organizację rynku wina. Wino produkowane przez te winnice przeznaczone jest wyłącznie do tradycyjnego spożycia lokalnego. Dodatkowy termin pozwoli na przekształcenie tych winnic z zachowaniem regionalnej struktury ekonomicznej, silnie zależnej od uprawy winorośli. Portugalia powinna corocznie powiadamiać Komisję o postępach w przekształcaniu tych obszarów.

(15) Restrukturyzacja sektora mlecznego na Azorach nie została jeszcze zakończona. Biorąc pod uwagę wysoki stopień uzależnienia Azorów od produkcji mleka, połączony z innymi ograniczeniami związanymi z ich peryferyjnym położeniem oraz z brakiem alternatywnej opłacalnej produkcji, należy zatwierdzić odstępstwo od niektórych postanowień rozporządzenia Rady nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego dodatkowy system opłat w sektorze mleka i produktów mleczarskich[3], ustanowione przez art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzającego szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima)[4] i przedłużone rozporządzeniem Rady (WE) nr 55/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1453/2001 wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) w odniesieniu do zastosowania opłaty wyrównawczej w sektorze mleka i przetworów mlecznych na Azorach.

(16) Wsparcie udzielone produkcji mleka krowiego na Maderze okazało się niewystarczające dla utrzymania równowagi między dostawami miejscowymi i zewnętrznymi, w szczególności ze względu na poważne problemy strukturalne mające wpływ na ten sektor i jego niską zdolność adaptacji do nowych warunków ekonomicznych. W konsekwencji należy dalej zezwalać na produkcję regenerowanego mleka UHT z mleka w proszku pochodzenia wspólnotowego, w celu pełniejszego zaspokojenia lokalnej konsumpcji.

(17) Potrzeba utrzymania lokalnej produkcji za pomocą bodźców uzasadnia niestosowanie rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 w FDZ i na Maderze. Wyłączenie to powinno być ustalone dla Madery w postaci limitu 4 000 ton odpowiadającego obecnej produkcji w wysokości 2 000 ton i rozsądnej możliwości zwiększenia produkcji ocenianej obecnie na maksimum 2 000 ton.

(18) Należy wspierać tradycyjną działalność w zakresie hodowli zwierząt. By odpowiedzieć na potrzeby konsumpcji lokalnej w FDZ i na Maderze należy zezwolić na wwóz bez opłat celnych bydła z państw trzecich do tuczenia, na określonych warunkach i w ramach maksymalnego limitu rocznego. Należy kontynuować otwartą dla Portugalii w ramach rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 możliwość przenoszenia uprawnień do premii z tytułu krów mamek z części kontynentalnej na Azory i dostosować to narzędzie do nowego kontekstu wsparcia dla regionów peryferyjnych.

(19) Uprawa tytoniu miała zawsze ogromne znaczenie dla Wysp Kanaryjskich. Z gospodarczego punktu widzenia przetwórstwo tytoniu stanowi wciąż jednen z głównych rodzajów działalności przemysłowej tego regionu. Ze społecznego punktu widzenia, stwarza ono ogromne zapotrzebowanie na siłę roboczą i jest przedmiotem działalności drobnych gospodarstw. Uprawa ta nie jest jednak wystarczająco dochodowa i grozi jej zaprzestanie. Faktycznie w chwili obecnej produkcja tytoniu ograniczona jest do niewielkiego obszaru wyspy La Palma, gdzie używany jest on do rzemieślniczej produkcji cygar. Należy więc zezwolić Hiszpanii na dalsze udzielanie pomocy, w uzupełnieniu pomocy wspólnotowej, aby umożliwić zachowanie tej tradycyjnej uprawy oraz tradycyjnej działalności rzemieślniczej, której jest ona podstawą. Ponadto aby utrzymać przemysłową produkcję wyrobów tytoniowych, należy zachować zwolnienie z opłat celnych przywozu na Wyspy Kanaryjskie tytoniu surowego i częściowo przetworzonego, w granicy limitu rocznego 20 000 ton równoważnika pozbawionego włókien surowca tytoniowego.

(20) Wprowadzenie w życie niniejszego rozporządzenia nie powinno naruszać poziomu szczególnego wsparcia, z którego korzystały do tej pory regiony peryferyjne. W związku z tym, dla realizacji niezbędnych działań Państwa Członkowskie powinny dysponować kwotami odpowiadającymi wsparciu, jakie już zostało udzielone przez Wspólnotę na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzającego szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniającego dyrektywę 72/462/EWG i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 525/77 i (EWG) nr 3763/91 (Poseidom)[5], rozporządzenia (WE) nr 1453/2001 oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzającego szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican)[6], oraz kwotom przyznanym hodowcom mającym swoją siedzibę w tych regionach na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny[7], rozporządzenia Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego[8], rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż[9], i kwotom przyznanym dla wysyłek ryżu do francuskiego departamentu morskiego Réunion na mocy art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu[10]. Nowy system wspierania produkcji rolnej w regionach peryferyjnych, ustanowiony w niniejszym rozporządzeniu, powinien być uzgodniony z obowiązującymi aktualnie w reszcie krajów Wspólnoty systemami wspierania tych samych produktów.

(21) Należy uchylić rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001. Należy również dokonać zmian w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającym rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001[11] oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1785/2003, w celu zapewnienia zgodności odpowiednich systemów. Należy uchwalić środki niezbędne dla wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[12].

(22) Programy przewidziane niniejszym rozporządzeniem należy zacząć stosować na początku roku 2006. Niemniej jednak, aby umożliwić rozpoczęcie funkcjonowania programów z tą datą należy pozwolić Państwom Członkowskim i Komisji podjęcie wszelkich środków przygotowawczych pomiędzy datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia a datą jego stosowania,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Tytuł I Przedmiot

ARTYKUł 1 PRZEDMIOT

Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczególne działania w dziedzinie rolnictwa mające na celu złagodzenie trudności wynikających z oddalenia, wyspiarskiego i peryferyjnego charakteru regionów Unii Europejskiej określonych w art. 299 ust. 2 Traktatu, zwanych dalej „regionami peryferyjnymi”.

Tytuł II PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZąCE DOSTAW

ARTYKUł 2 Przewidywany bilans dostaw

1. Dla produktów rolnych wyszczególnionych w załączniku I, o podstawowym znaczeniu dla spożycia przez ludzi, produkcji innych produktów lub wykorzystywanych jako środki produkcji rolnej w regionach peryferyjnych, ustanowiono przepisy szczególne dotyczące dostaw.

2. Prognoza bilansu dostaw stanowi ujęcie ilościowe rocznego zapotrzebowania na produkty wyszczególnione w załączniku I. Ocena zapotrzebowania przedsiębiorstw zajmujących się pakowaniem lub przetwórstwem produktów przeznaczonych na rynek lokalny, wysyłanych tradycyjnie do reszty państw Wspólnoty, eksportowanych do krajów trzecich w ramach obrotu regionalnego lub tradycyjnej wymiany handlowej może być przedmiotem odrębnej prognozy bilansu.

Artykuł 3Działanie systemu

1. W ramach limitu ilościowego określonego w prognozie bilansu dostaw, przywóz produktów pochodzących bezpośrednio z krajów trzecich i będących przedmiotem szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw nie podlega opłatom celnym.

Produkty będące przedmiotem uszlachetniania czynnego lub procedury składowania celnego na terytorium celnym Wspólnoty uznawane są, na potrzeby stosowania niniejszego tytułu, za wwiezione bezpośrednio z krajów trzecich.

2. W celu zapewnienia spełnienia wymogów ustanowionych zgodnie z art. 2 ust. 2 w zakresie ilości, ceny i jakości, uwzględniając jednocześnie zachowanie udziału Wspólnoty w dostawach, przyznaje się pomoc na dostawy do regionów peryferyjnych produktów składowanych w publicznych magazynach interwencyjnych lub dostępnych na rynku Wspólnoty.

Kwota pomocy określana jest dla każdego rodzaju produktu z uwzględnieniem dodatkowych kosztów transportu do regionów peryferyjnych oraz cen stosowanych w wywozie do państw trzecich, a w przypadku produktów przeznaczonych do przetworzenia lub dostarczanych jako środki produkcji rolnej, dodatkowego kosztu wynikającego z wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.

3. Przepisy szczególne dotyczące dostaw ustanawia się biorąc pod uwagę w szczególności:

a) specyficzne potrzeby regionów peryferyjnych oraz, dla produktów dostarczanych w celu przetwórstwa lub jako środki produkcji rolnej, przyjęte wymogi jakościowe ;

b) obroty handlowe z pozostałymi krajami Wspólnoty;

c) ekonomiczne aspekty proponowanej pomocy.

4. Uprawnienie do otrzymania wsparcia z tytułu przepisów szczególnych dotyczących dostaw uzależnione jest od faktycznego wpływu korzyści ekonomicznej wynikającej z pomocy lub ze zwolnienia z ceł przywozowych, dla użytkownika końcowego.

Artykuł 4Wywóz do krajów trzecich oraz wysyłka do pozostałych krajów Wspólnoty

1. Produkty korzystające ze wsparcia z tytułu przepisów szczególnych dotyczących dostaw mogą być przedmiotem wywozu do krajów trzecich lub wysyłki do reszty krajów Wspólnoty jedynie na warunkach określonych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.

Warunki te dotyczą w szczególności przywozowych opłat celnych dla produktów określonych w art. 3 ust. 1 lub zwrotu pomocy otrzymanej z tytułu przepisów szczególnych dotyczących dostaw dla produktów określonych w art. 3 ust. 2.

Warunki te nie dotyczą obrotów handlowych między francuskimi departamentami zamorskimi (FDZ).

2. Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 nie dotyczy produktów przetworzonych w regionach peryferyjnych na bazie produktów, wobec których były stosowane przepisy szczególne dotyczące dostaw:

a) eksportowanych do krajów trzecich lub wysyłanych do reszty państw Wspólnoty w granicy limitów ilościowych odpowiadających wysyłkom tradycyjnym i tradycyjnemu wywozowi. Komisja określa te ilości te oraz kraje trzecie – odbiorców zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2, w oparciu o średnią wysyłek lub eksportu w latach 1989, 1990 et 1991,

b) eksportowanych do krajów trzecich w ramach regionalnej wymiany handlowej z zachowaniem warunków określonych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2,

c) wysyłanych z Azorów na Maderę i odwrotnie.

Dla eksportu tych produktów nie jest przyznawana żadna dopłata wywozowa.

Artykuł 5Zatwierdzenie programów dostaw

1. Państwa Członkowskie przedstawiają Komisji projekt programu dostaw w ramach dotacji finansowej, o której mowa w art. 24 ust. 2 i 3, składający się w szczególności z:

a) projektu prognozy bilansu dostaw,

b) określenia pomocy oraz jej kwot dla dostaw ze Wspólnoty.

2. Programy dostaw są zatwierdzane zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2. Lista produktów zamieszczona w załączniku I może być modyfikowana zgodnie z tą samą procedurą, w zależności od zmiany potrzeb regionów peryferyjnych.

Artykuł 6Dostawy cukru surowego na Azory

Ocena zapotrzebowania Azorów na cukier surowy dokonywana jest z uwzględnieniem rozwoju lokalnej produkcji buraka cukrowego. Ilości, do których stosowane są przepisy szczególne dotyczące dostaw, ustalane są tak, by łączna ilość cukru rafinowanego rocznie na Azorach nie przekroczyła 10 000 ton.

Artykuł 7 Przywóz ryżu na Réunion

W przywozie do francuskiego departamentu zamorskiego Réunion produktów przeznaczonych do spożycia objętych kodami CN 1006 10 i 1006 40 00, nie jest pobierana żadna opłata celna wwozowa.

Artykuł 8Szczegółowe zasady stosowania

Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu ustalane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2. Określają one w szczególności warunki, w jakich Państwa Członkowskie mogą dokonywać zmiany przeznaczenia środków przyznawanych corocznie dla różnych produktów, dla których stosowane są przepisy szczególne dotyczące dostaw oraz, w miarę potrzeby, wprowadzać system licencji importowych lub licencji na dostawy.

TYTUŁ IIIDziałania na rzecz lokalnej produkcji rolnej

Artykuł 9 Programy wsparcia

1. Zostają ustanowione wspólnotowe programy wsparcia regionów peryferyjnych obejmujące działania szczególne na rzecz lokalnej produkcji rolnej, wynikające z zastosowania trzeciej części tytułu II Traktatu WE.

2. Wspólnotowe programy wsparcia ustanawia się na szczeblu geograficznym uznawanym za najwłaściwszy przez zainteresowane Państwo Członkowskie. Programy te są opracowywane przez właściwe władze wyznaczone przez to Państwo, które po konsultacji z właściwymi władzami i organami na danym szczeblu lokalnym, przedkłada je Komisji.

3. Dla każdego regionu peryferyjnego może być przedstawiony tylko jeden program wsparcia wspólnotowego.

Artykuł 10 Działania

Wspólnotowe programy wsparcia zawierają działania konieczne dla zapewnienia ciągłości i rozwoju lokalnej produkcji rolnej w każdym z regionów peryferyjnych.

Artykuł 11 Zgodność i spójność

1. Działania podejmowane w ramach programów wsparcia powinny być zgodne z prawem wspólnotowym, spójne z innymi politykami wspólnotowymi oraz z podejmowanymi na ich podstawie działaniami.

2. Powinna być zapewniona spójność działań podejmowanych w ramach programów wsparcia z działaniami wprowadzanymi z tytułu innych instrumentów wspólnej polityki rolnej, w szczególności wspólne organizacje rynku, rozwój obszarów wiejskich, jakość produktów, warunki utrzymania zwierząt oraz ochrona środowiska.

W szczególności, żadne z działań podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia nie może być finansowane:

a) jako dodatkowe wsparcie z tytułu systemów premii lub pomocy ustanowionych w ramach wspólnej organizacji rynku, z wyjątkiem wystąpienia wyjątkowych okoliczności uzasadnionych obiektywnymi kryteriami,

b) jako wsparcie dla projektów badawczych, dla działań mających na celu wspieranie projektów badawczych lub dla działań korzystających z finansowania wspólnotowego na mocy decyzji Rady 90/424/EWG[13],

c) jako wsparcie dla działań wynikających z zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1257/1999.

Artykuł 12Treść wspólnotowych programów wsparcia

Wspólnotowy program wsparcia składa się z:

a) opisu ilościowego stanu danej produkcji rolnej, uwzględniającego wyniki dostępnych ocen ukazujących rozbieżności, braki oraz potencjalne możliwości rozwoju, uruchomione środki finansowe oraz wyniki podstawowych działań podjętych na mocy rozporządzeń Rady (EWG) 3763/91[14], Rady (EWG) nr 1600/92[15], Rady (EWG) nr 1601/92[16], (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 oraz (WE) nr 1454/2001,

b) opisu proponowanej strategii działania, przyjęte priorytety i cele ilościowe, jak również ocenę oczekiwanych skutków gospodarczych, środowiskowych i społecznych, w tym w dziedzinie zatrudnienia,

c) opisu zamierzonych działań, w szczególności dla wprowadzenia w życie programu, jak również, jeżeli to właściwe, informacji o potrzebach obejmujących badania, projekty pokazowe, szkolenia lub pomoc techniczną związane z przygotowaniem, wdrażaniem lub dostosowaniem danych działań,

d) harmonogramu wprowadzania działań w życie oraz ogólnego indykatywnego zestawienia finansowego przedstawiającego przewidywane uruchamiane środki,

e) uzasadnienia księgowego oraz oceny spójności różnych działań w ramach programów, jak również określenia kryteriów i wskaźników ilościowych służących monitorowaniu i ocenie,

f) opisu działań podjętych w celu zapewnienia skutecznego i odpowiedniego wprowadzenia w życie programów, w tym w zakresie upowszechniania monitorowania i oceny, oraz określenia wskaźników ilościowych służących ocenie i ustaleniom związanym z kontrolami i sankcjami,

g) oznaczenia właściwych władz i organów odpowiedzialnych za wprowadzenie w życie programu, jak również stowarzyszonych władz lub organów oraz partnerów społecznych i ekonomicznych na właściwych szczeblach, wraz z wynikami przeprowadzonych konsultacji.

Artykuł 13Przedstawianie, zatwierdzanie, stosowanie, zmiany

1. Programy wsparcia należy przedstawić najpóźniej w terminie sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

2. Komisja dokonuje oceny proponowanych programów oraz ich zatwierdzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust., 2, w ciągu sześciu miesięcy od ich przedstawienia.

3. Programy stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.

4. Warunki, w jakich Państwa Członkowskie mogą dokonać zmiany działań wsparcia lub przeznaczenia przyznanych dla nich środków określa się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.

Artykuł 14Monitorowanie

Procedury oraz wskaźniki fizyczne i finansowe mające na celu zapewnienie skutecznego monitorowania wprowadzania w życie programów wspólnotowych są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2.

TYTUŁ IVDziałania towarzyszące

ARTYKUł 15 ZNAK GRAFICZNY

1. W celu podniesienia znajomości i konsumpcji wysokiej jakości produktów rolnych specyficznych dla regionów peryferyjnych, naturalnych lub przetworzonych, zostaje ustanowiony znak graficzny

2. Warunki używania znaku graficznego, o którym mowa w ust. 1 są proponowane przez zainteresowane organizacje zawodowe. Władze krajowe przekazują te propozycje, wraz ze swoją opinią, do zatwierdzenia przez Komisję

Używanie znaku jest nadzorowane przez władze publiczne lub organ wyznaczony przez właściwe władze krajowe

Artykuł 16Rozwój obszarów wiejskich

1. W drodze odstępstwa od art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, całkowita wartość pomocy dla regionów peryferyjnych w odniesieniu do inwestycji promujących w szczególności zróżnicowanie, restrukturyzację bądź przejście do samowystarczalnej gospodarki rolnej w gospodarstwach o ograniczonej rentowności, określonej w załącznikach do programów wymienionych w art. 18 ust. 3 oraz w art. 19 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999[17], jest ograniczona do maksymalnie 75% wielkości kwalifikującej się inwestycji.

2. W drodze odstępstwa od art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, całkowita wartość pomocy dla regionów peryferyjnych w odniesieniu do inwestycji w przedsiębiorstwa zajmujące się przetwarzaniem i sprzedażą produktów rolnych pochodzących głównie z produkcji lokalnej, działające w sektorach określonych w załącznikach do programów wymienionych w art. 18 ust. 3 oraz w art. 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, jest ograniczona do maksymalnie 65% wielkości kwalifikującej się inwestycji. Dla małych i średnich przedsiębiorstw całkowita kwota wymienionej pomocy jest ograniczona, na tych samym warunkach, do maksymalnie 75%.

3. Ograniczenie przewidziane w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 nie stosuje się do lasów zwrotnikowych lub podzwrotnikowych oraz obszarów leśnych znajdujących się na terytorium FDZ, Azorów i Madery.

4. W drodze odstępstwa od art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, maksymalne kwoty roczne przysługujące z tytułu pomocy wspólnotowej przewidziane w załączniku do wymienionego rozporządzenia mogą zostać podniesione do ich dwukrotnej wartości dla działań mających na celu ochronę jezior na Azorach oraz zachowanie krajobrazu i tradycyjnych cech gruntów rolnych, w szczególności kamiennych murów podtrzymujących tarasy na Maderze.

5. Opis działań planowanych na mocy niniejszego artykułu jest włączany do programów dla tych regionów określonych w art. 18 i 19 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.

Artykuł 17Pomoc państwa

1. Komisja może zezwolić dla produktów rolnych określonych w załączniku I do Traktatu, do których są stosowane art. 87, 88 i 89 wymienionego Traktatu, na udzielenie pomocy operacyjnej w sektorze produkcji, przetwórstwa i sprzedaży wymienionych produktów, mającej na celu zmniejszenie ograniczeń produkcji rolnej specyficznych dla regionów peryferyjnych, wynikających z ich oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia.

2. Państwa Członkowskie mogą przyznać dodatkowe finansowanie dla wprowadzenia w życie wspólnotowych programów wsparcia określonych w tytule III. W tym wypadku Państwa Członkowskie są zobowiązane do poinformowania Komisji o pomocy państwa. Komisja dokonuje jej zatwierdzenia, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jako części wymienionych programów. Pomoc, o której dokonano poinformowania jest, w rozumieniu pierwszego zdania art. 88 ust. 3 Traktatu uznawana za pomoc zgłoszoną.

Artykuł 18Programy dotyczące zdrowia roślin

1. Francja i Portugalia przedstawią Komisji programy walki z organizmami szkodliwymi dla roślin i produktów roślinnych odpowiednio w FDZ, na Azorach i na Maderze. Programy te określą w szczególności cele, które mają być osiągnięte, działania, które mają być podjęte, czas trwania ich stosowania oraz koszt. Programy przedstawione w ramach stosowania niniejszego artykułu nie dotyczą środków ochrony w stosunku do bananów.

2. Wspólnota uczestniczy w finansowaniu programów określonych w ust. 1 w oparciu a techniczną analizę sytuacji w regionach.

3. Udział finansowy Wspólnoty, o którym mowa w ust. 2, jak również kwota pomocy określane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2. Działania kwalifikujące się do finansowania wspólnotowego są określane zgodnie z tą samą procedurą.

Wymieniony udział finansowy Wspólnoty może pokryć do 60% kwalifikujących się wydatków w FDZ i do 75% na Azorach i Maderze. Płatność dokonywana jest na podstawie dokumentacji przedłożonej przez Francję i Portugalię. O ile okaże się to konieczne, Komisja może zorganizować przeprowadzane w jej imieniu przez ekspertów inspekcje, określone w art. 21 dyrektywy Rady 2000/29/WE[18].

Artykuł 19 Wino

1. Przepisów rozdziału II tytułu II oraz rozdziałów I i II tytułu III rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999[19] jak również rozdziału III rozporządzenia Komisji (WE) nr 1227/2000[20] nie stosuje się do Azorów i Madery.

2. W drodze odstępstwa od art.19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, winogrona z pochodzących wprost od producenta zabronionych mieszanych szczepów winorośli (Noah, Othello, Isabelle, Jacquez, Clinton, Herbemont) zebrane na Azorach i Maderze mogą zostać użyte do produkcji wina, które może być sprzedawane jedynie w tych regionach.

Do dnia 31 grudnia 2006 r. Portugalia stopniowo zlikwiduje winnice obsadzone pochodzącymi wprost od producenta zabronionymi mieszanymi szczepami winorośli, korzystając tam, gdzie będzie to uzasadnione, ze wsparcia przewidzianego w rozdziale III tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.

Portugalia powiadomi Komisję co roku o postępie prac przekształcania i restrukturyzacji obszarów obsadzonych mieszanymi szczepami winorośli, których uprawa jest zakazana.

3. Przepisów rozdziału II tytułu II oraz tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, jak również rozdziału III rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 nie stosuje się do Wysp Kanaryjskich, z wyłączeniem destylarni, przewidzianym w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, w przypadku wyjątkowego zakłócenia sprzedaży wynikającego z jakości.

Artykuł 20 Mleko

1. Od roku obrotowego 1999/2000 w celu rozdzielenia opłaty wyrównawczej między producentów określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, za przyczyniających się do przekroczenia przyznanych ilości w rozumieniu art. 5 lit. c) uznano producentów, producenci mających swoją siedzibę i produkujących na Azorach, którzy sprzedają ilości przekraczające przyznane im ilości referencyjne zwiększone o wartość procentową określoną w akapicie trzecim niniejszego ustępu.

Opłata wyrównawcza jest należna od ilości przekraczających ilości referencyjne zwiększone o wyżej wymienioną wartość procentową, po rozdzieleniu nie zużytkowanej ilości, zawierającej się w wynikającej z tego zwiększenia nadwyżce, pomiędzy wszystkich producentów w rozumieniu art. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, mających swoją siedzibę na Azorach, proporcjonalnie do ilości referencyjnej przyznanej każdemu z nich.

Wartość procentowa wymieniona w akapicie pierwszym jest równa stosunkowi między ilościami referencyjnymi ustalonymi odpowiednio na 73 000 ton dla lat obrotowych od 1999/2000 do 2004/2005 i 23 000 ton od roku obrotowego 2005/2006 a sumą ilości referencyjnych przyznanych dla każdego gospodarstwa w dniu 31 marca 2000 r. jest stosowana jedynie do ilości referencyjnych będących do dyspozycji w gospodarstwie w dniu 31 marca 2000 r.

2. Sprzedawane ilości mleka lub ekwiwalentu mleka, przekraczające ilości referencyjne, ale przestrzegające wartość procentową określoną w ust. 1, po określonym w tym samym ustępie rozdzieleniu, nie są uwzględniane przy stwierdzeniu ewentualnego przekroczenia przez Portugalię przyznanych ilości, obliczanego zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.

3. System opłat wyrównawczych dotyczący producentów mleka krowiego przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 1788/2003 nie jest stosowany w FDZ ani, w granicach produkcji lokalnej stanowiącej 4000 ton mleka, na Maderze.

4. W drodze odstępstwa od art. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 2597/97[21] i w granicach potrzeb lokalnej konsumpcji, zezwala się na Maderze na produkcję regenerowanego mleka UHT z mleka w proszku pochodzenia wspólnotowego, pod warunkiem, że środek ten zapewnia, że produkowane na miejscu mleko jest zbierane i znajduje rynki zbytu. Wymieniony produkt jest przeznaczony wyłącznie do lokalnej konsumpcji.

Zasady stosowania niniejszego akapitu są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2. Zasady te określają w szczególności ilości produkowanego lokalnie mleka świeżego przed przerobieniem go na regenerowane mleko UHT, o którym mowa w akapicie pierwszym.

Artykuł 21Hodowla zwierząt

1. Do momentu osiągnięcia poziomu pogłowia młodych sztuk bydła wystarczającego dla zagwarantowania utrzymania i rozwoju lokalnej produkcji mięsa w FDZ i na Maderze, zezwala się na przywóz bez opłat celnych określonych w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 bydła pochodzącego z krajów trzecich przeznaczonego do spożycia w FDZ i na Maderze, w celu tuczenia na miejscu.

Ust. 4 art. 3 i ust. 1 art. 4 stosowane są do zwierząt, dla których przyznane zostało zwolnienie wymienione w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.

2. Ilości zwierząt, dla których przyznane zostało zwolnienie wymienione w ust. 1 są określane, jeżeli potrzeba importu jest uzasadniona rozwojem produkcji lokalnej. Ilości te, jak również zasady stosowania niniejszego artykułu, dotyczące w szczególności minimalnej długości okresu tuczenia, są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2. Zwierzęta te przeznaczane są w pierwszej kolejności dla producentów hodujących co najmniej 50% zwierząt tucznych pochodzenia lokalnego.

3. Na mocy art. 68 ust. 2 lit. a) oraz i) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 władze Republiki Portugalii mogą dokonać ograniczenia limitu krajowego w zakresie uprawnienia do premii do krów mamek. W tym przypadku, zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2 odpowiadająca mu kwota jest przekazywana z pułapu ustalonego na mocy art. 68 ust. 2 lit. a) i) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 do dotacji finansowej wyszczególnionej w art. 24 ust. 2 drugie tiret.

Artykuł 22Pomoc państwa dla produkcji tytoniu

Zezwala się Hiszpanii na przyznanie pomocy dla produkcji tytoniu na Wyspach Kanaryjskich, w uzupełnieniu premii ustanowionej w tytule I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92[22]. Przyznanie wyżej wymienionej pomocy nie może prowadzić do nierównego traktowania poszczególnych producentów mających swoją siedzibę w archipelagu.

Kwota tej pomocy nie powinna być wyższa od premii wspólnotowej określonej w akapicie pierwszym. Pomoc dodatkowa jest przyznawana w granicach 10 ton rocznie.

Artykuł 23Zwolnienie z opłat celnych w odniesieniu do tytoniu

1. Nie są stosowane opłaty celne za przywóz bezpośredni tytoniu surowego i częściowo przetworzonego w przywozie bezpośrednim na Wyspy Kanaryjskie, objętego odpowiednio:

a) kodem CN 2401,

b) oraz następującymi pozycjami w kodach:

- 2401 10 tytoń surowy niepozbawiony włókien,

- 2401 20 tytoń surowy pozbawiony włókien,

- ex24 01 20 powłoczki zewnętrzne cygar znajdujące się na półkach, zwinięte w bale, przeznaczone do produkcji tytoniu,

- 2401 30 odpady tytoniowe,

- ex24 02 10 cygara bez opakowań,

- ex24 03 10 tytoń cięty (docelowe mieszanki tytoniu używane do produkcji papierosów, cygar, cygar krótkich i cygaretek),

- ex24 03 91 tytoń „homogenizowany” lub „odtworzony”, również w postaci liści lub wstęg,

- ex24 03 99 tytoń ekspandowany.

Zwolnienie przewidziane w akapicie pierwszym jest stosowane do produktów przeznaczonych dla lokalnej produkcji tytoniu, w granicach rocznego limitu importu w wysokości 20 000 ton ekwiwalentu surowca tytoniowego pozbawionego włókien.

2. Zasady konieczne dla stosowania niniejszego artykułu są ustalane zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.

TYTUŁ VPrzepisy finansowe

ARTYKUł 24 Dotacja finansowa

1. Działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem działań, o których mowa w art. 16, stanowią interwencje mające na celu stabilizację rynków rolnych, w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999[23].

2. Wspólnota finansuje działania przewidziane w tytułach II i III niniejszego rozporządzenia do wysokości kwoty rocznej równej:

+++++ TABLE +++++

3. Kwoty przyznawane rocznie w programach określonych w tytule II nie mogą być wyższe od:

+++++ TABLE +++++

TYTUŁ VI PRZEPISY OGÓLNE I KOńCOWE

ARTYKUł 25 ZASADY STOSOWANIA

Działania konieczne dla wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia ustanowione są zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2. Dotyczą one w szczególności ograniczeń liczby zwierząt i powierzchni przewidzianych w pułapach regionalnych i/lub krajowych, lub też kwot ogólnych albo powierzchni bazowych dla danych premii i płatności.

Artykuł 26Komitet Zarządzający

1. Komisja jest wspierana przez Komitet Zarządzający ds. Płatności Bezpośrednich ustanowiony w art. 144 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, z wyjątkiem wprowadzania w życie art. 16 niniejszego rozporządzenia, gdzie Komisję wspiera Komitet ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi ustanowiony w art. 50 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999.

2. W przypadku stosowania odniesień do niniejszego ustępu stosowane są art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.

Artykuł 27Działania krajowe

Państwa Członkowskie podejmą niezbędne działania w celu zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia, w szczególności odnośnie działań kontrolnych i sankcji administracyjnych i poinformują o nich Komisję.

Artykuł 28 Powiadomienia

1. Państwa Członkowskie corocznie, w terminie do 15 lutego, powiadamiają Komisję o udostępnionych im środkach, które zamierzają przeznaczyć w kolejnym roku na realizację programów określonych w niniejszym rozporządzeniu.

2. Państwa Członkowskie corocznie, w terminie do 30 czerwca, przekazują Komisji sprawozdanie dotyczące wprowadzenia w życie działań określonych w niniejszym rozporządzeniu.

3. W terminie do dnia 31 grudnia 2009 r., a następnie co pięć lat, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie ogólne obrazujące wpływ działań przeprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia, uzupełnione w razie konieczności o odpowiednie wnioski.

Artykuł 29Uchylenia

Rozporządzenia (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 tracą moc.

Odniesienia do uchylonych rozporządzeń uznaje się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku II.

Artykuł 30Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr1782/2003

W rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 wprowadza się następujące zmiany:

1) W art. 70 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) wszystkie inne płatności bezpośrednie wymienione w załączniku VI, przyznawane rolnikom w okresie referencyjnym we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach i Maderze, Wyspach Kanaryjskich i Wyspach Morza Egejskiego oraz płatności bezpośrednie przyznane w okresie referencyjnym na podstawie art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93.”

b) ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, Państwa Członkowskie przyznają płatności bezpośrednie, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w granicy limitów ustalanych odpowiednio zgodnie z art. 64 ust. 2 niniejszego rozporządzenia na warunkach określonych w rozdziałach 3, 6 i 7–13 tytułu IV niniejszego rozporządzenia oraz w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93.”

2) W art. 71 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Bez uszczerbku dla art. 70 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, w okresie przejściowym zainteresowane Państwo Członkowskie dokonuje każdej z płatności bezpośredniej wymienionej w załączniku VI na warunkach określonych odpowiednio w rozdziałach 3, 6 i 7–13 tytułu IV niniejszego rozporządzenia oraz w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, w granicy limitów budżetowych odpowiadających każdorazowo części składowej, jaką te dopłaty bezpośrednie stanowią w limicie krajowym, o którym mowa w art. 41 niniejszego rozporządzenia, ustalonym zgodnie z procedurą określoną w art. 144 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.”

3) W załącznikach I i VI wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 31Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1785/2003

W rozporządzeniu (WE) nr 1785/2003 wprowadza się następujące zmiany:

1) skreśla się art. 5,

2) w art. 11 skreśla się ust. 3.

Artykuł 32Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r. Jednakże art. 13, 25 i 26 stosuje się od dnia jego wejścia w życie.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia

W imieniu Rady

Przewodniczący ZAŁĄCZNIK I

1. Wykaz produktów określonych przez przepisy szczególne dotyczące dostaw dla francuskich departamentów zamorskich

- zboża i produkty zbożowe przeznaczone do spożycia przez ludzi i na paszę dla zwierząt,

- chmiel,

- sadzeniaki ziemniaka,

- oleje roślinne przeznaczone do przemysłu przetwórczego,

- papki owocowe, przeciery oraz zagęszczone soki dla celów przetwórczych,

- preparaty do żywienia zwierząt objęte kodami CN 2309 90 31, 2309 90 33, 2309 90 41, 2309 90 43, 2309 90 51 et 2309 90 53,

- na Wyspie Réunion: produkty objęte kodem taryfowym CN 1006 20.

2. WYKAZ PRODUKTÓW OKREśLONYCH PRZEZ PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZąCE DOSTAW DLA AZORÓW

+++++ TABLE +++++

3. Wykaz produktów określonych przez przepisy szczególne dotyczące dostaw dla Madery

+++++ TABLE +++++

4. WYKAZ PRODUKTÓW OKREśLONYCH PRZEZ PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZąCE DOSTAW DLA WYSP KANARYJSKICH

+++++ TABLE +++++

ZAŁĄCZNIK II

TABELA KORELACJI

+++++ TABLE +++++

ZAŁĄCZNIK III

W załącznikach I i VI rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 wprowadza się następujące zmiany:

1) Załącznik I otrzymuje brzmienie:

„ ZAŁĄCZNIK I

WYKAZ SYSTEMÓW WSPARCIA SPEłNIAJąCYCH KRYTERIA OKREśLONE W ART. 1

+++++ TABLE +++++

(*) Począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r., lub od terminu późniejszego, w przypadku stosowania art. 71. Dla roku 2004, lub terminu późniejszego, w przypadku stosowania art. 71, płatności bezpośrednie wyszczególnione w załączniku VI zostają uwzględnione w załączniku I, z wyjątkiem suszu paszowego.

(**) W przypadku stosowania art. 70.

(***) W przypadku stosowania art. 66, 67 i 68 lub 68a.

(****) W przypadku stosowania art. 69.

(*****) W przypadku stosowania art. 71.

(******) Dz.U. L … z …, str. …”

2) Załącznik VI otrzymuje brzmienie:

„ ZAŁĄCZNIK VI

Wykazy płatności bezpośrednich w odniesieniu do płatności JEDNOLITEJ OKREśLONEJ W ART. 33

+++++ TABLE +++++

(*) Poza przypadkiem stosowania art. 70.

(**) Od 2007 r., poza przypadkiem stosowania art. 62.

+++++ TABLE +++++

[1] Patrz Komunikat Komisji „Wzmocnienie partnerstwa z regionami peryferyjnymi” z 26.5.2004, dok. KOM(2004) 343 wersja ostateczna.

[2] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 80. Rozporządzenie zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 583/2004 (Dz.U. L 91 z 30.3.2004, str. 1).

[3] Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 123.

[4] Dz.U. L 198 z 21.7.2001, str. 26. Rozporządzenie zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 55/2004 (Dz.U. L 8 z 14.1.2004, str. 1).

[5] Dz.U. L 198 z 21.7.2001, str. 11. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1).

[6] Dz.U. L 198 z 21.7.2001, str. 45. Rozporządzenie zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003.

[7] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 21. Rozporządzenie zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003.

[8] Dz.U. L 341 z 22.12.2001, str. 3. Rozporządzenie zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003.

[9] Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 78.

[10] Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 96.

[11] Dz.U. L 270 z 21.10.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 864/2004 (Dz.U. L 206 z 9.6.2004, str. 20)

[12] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

[13] Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19.

[14] Dz.U. L 356 z 24.12.1991, str. 1. Rozporządzenie uchylone rozporządzeniem (WE) nr 1452/2001.

[15] Dz.U. 173 z 27.6.1992, str. 1. Rozporządzenie uchylone rozporządzeniem (WE) nr 1453/2001.

[16] Dz.U. L 173 z 27.6.1992, str. 13. Rozporządzenie uchylone rozporządzeniem (WE) nr 1454/2001.

[17] Dz.U. L 161 z 26.6.1999, str. 1.

[18] Dz.U. L 169 z 10.7.2000, str. 1.

[19] Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1.

[20] Dz.U. L 143 z 16.6.2000, str. 1.

[21] Dz.U. L 351 z 23.12.1997, str. 13.

[22] Dz.U. L 215 z 30.7.1992, str. 70.

[23] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 103.