Aby pomóc małym i średnim przedsiębiorstwom, które mają trudności z płaceniem VAT odpowiedniemu organowi przed otrzymaniem zapłaty od nabywców, państwa członkowskie powinny wprowadzić system rozliczania VAT przy użyciu metody kasowej, która pozwala dostawcy lub usługodawcy na wpłacenie VAT odpowiedniemu organowi po otrzymaniu zapłaty za dostawę towaru lub usługę oraz która ustanawia jego prawo do odliczenia w momencie zapłaty za dostawę towaru lub usługę. Powinno to umożliwić państwom członkowskim wprowadzenie fakultatywnej metody kasowej, która nie ma negatywnego wpływu na przepływ pieniężny związany z ich wpływami z VAT.

Aby pomóc małym i średnim przedsiębiorstwom, które mają trudności z płaceniem VAT odpowiedniemu organowi przed otrzymaniem zapłaty od nabywców, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzenia systemu rozliczania VAT przy użyciu metody kasowej, która pozwala dostawcy lub usługodawcy na wpłacenie VAT odpowiedniemu organowi po otrzymaniu zapłaty za dostawę towaru lub usługę oraz która ustanawia jego prawo do odliczenia w momencie zapłaty za dostawę towaru lub usługę. Powinno to umożliwić państwom członkowskim wprowadzenie fakultatywnej metody kasowej, która nie ma negatywnego wpływu na przepływ pieniężny związany z ich wpływami z VAT.

2. Państwa członkowskie postanawiają w ramach fakultatywnego programu, że podatnicy muszą zawiesić prawo do odliczenia do czasu zapłacenia VAT dostawcy, jeżeli spełnione są następujące warunki:

2. Państwa członkowskie mogą postanowić w ramach fakultatywnego programu, że podatnicy muszą zawiesić prawo do odliczenia do czasu zapłacenia VAT dostawcy, jeżeli spełnione są następujące warunki:

Artykuł 1 – punkt 9 – podpunkt c)

jeśli podatnik jest zobowiązany do zapłaty VAT jako nabywca, w przypadku gdy zastosowanie mają art. 194–197 lub art. 199, musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z tytułem XI rozdział 3 sekcje 3–6 oraz musi dopełnić formalności określonych przez każde państwo członkowskie.”.

(c)

Jeżeli dostawca wystawiający fakturę za dostawę towarów lub wyświadczone usługi podlegające opodatkowaniu nie ma siedziby w państwie członkowskim, w którym należny jest VAT, a do zapłaty VAT zobowiązana jest osoba, której dostarczane są towary lub wyświadczane usługi, wystawienie faktury podlega przepisom obowiązującym w państwie członkowskim, w którym dostawca towarów lub usług ma siedzibę działalności lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego wykonuje dostawy.

Jeżeli taki numer nie istnieje , zastosowanie mają przepisy obowiązujące w państwie członkowskim, w którym dostawca ma siedzibę działalności lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonuje dostaw, lub – w przypadku braku siedziby działalności lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – w którym ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, lub w którym z innych względów ma obowiązek identyfikacji do celów VAT.

2. Jeżeli odbiorca towarów lub usług wystawia fakturę (samofakturowanie) i jest zobowiązany do zapłacenia podatku VAT, wystawienie faktury podlega przepisom obowiązującym w państwie członkowskim, w którym należy zapłacić podatek VAT.

2. W przypadku, gdy nabywca otrzymujący dostawę towarów lub korzystający z usług ma siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, z którego dokonana została dostawa, i gdy nabywca jest zobowiązany do zapłaty VAT, wystawienie faktury podlega przepisom obowiązującym w państwie członkowskim, które wydało numer identyfikacyjny VAT, pod którym nabywca otrzymał dostawę lub skorzystał z usługi.

1. Państwa członkowskie mogą zobowiązać podatników do wystawienia faktury za dostawy towarów lub świadczenie usług, inne niż dostawy lub świadczenie, o których mowa w art. 220, w oparciu o art. 226 lub 226b, jeżeli to miejsce dostawy towaru lub świadczenia usług znajduje się na ich terytorium.

Państwa członkowskie mogą zobowiązać podatników do wystawienia faktury uproszczonej za dostawy towarów lub świadczenie usług, inne niż dostawy lub świadczenie, o których mowa w art. 220, jeżeli to miejsce dostawy towaru lub świadczenia usług znajduje się na ich terytorium.

2. Państwa członkowskie mogą zwolnić podatników z obowiązku przewidzianego w art. 220 lub art. 220a dotyczącego wystawienia faktury za dostawy towarów lub świadczenie usług, które wykonali oni na ich terytorium i które są zwolnione, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie lub bez tego prawa, zgodnie z art. 110 i 111, art. 125 ust. 1, art. 127, art. 128 ust. 1, art. 132, 135, 136, 375, 376 i 377, art. 378 ust. 2, art. 379 ust. 2 i art. 380–390.

numer identyfikacyjny VAT nabywcy, o którym mowa w art. 214 , pod którym otrzymał on towary lub usługi, z tytułu których jest zobowiązany do zapłaty VAT, lub też otrzymał towary, o których mowa w art. 138;

(c)

(c)

stawkę podatku VAT i należny VAT lub VAT do zwrotu, lub dane potrzebne do jego obliczenia;

należny VAT lub VAT do zwrotu, lub dane potrzebne do jego obliczenia.

jeżeli wystawiona faktura jest dokumentem lub wiadomością wprowadzającą zmiany do pierwotnej faktury, zgodnie z art. 219 – szczegółowe i jednoznaczne odniesienie do owej pierwotnej faktury.

w przypadku zwolnienia z podatku VAT lub jeżeli nabywca jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT – dane szczegółowe wymagane zgodnie z art. 226 i 226a.

(c)

Kwoty wykazywane na fakturze mogą być wyrażone w dowolnej walucie, pod warunkiem że kwota VAT do zapłaty lub zwrotu wyrażona jest w walucie krajowej państwa członkowskiego, w którym ma miejsce dostawa towarów lub świadczenie usług, przy zastosowaniu jednego z kursów wymiany walut, o którym mowa w art. 91.

Kwoty wykazywane na fakturze mogą być wyrażone w dowolnej walucie, pod warunkiem że kwota VAT do zapłaty lub zwrotu wyrażona jest w walucie krajowej państwa członkowskiego, w którym ma miejsce dostawa towarów lub świadczenie usług, przy zastosowaniu kursu wymiany walut opublikowanego przez Europejski Bank Centralny na dzień, w którym podatek staje się wymagalny, lub, jeżeli w tym dniu kurs wymiany nie został opublikowany, stosując kurs wymiany z poprzedniego dnia publikacji.

Do dnia 31 grudnia 2013 r. każde państwo członkowskie przedkłada Komisji sprawozdanie oceniające dotyczące wdrażania faktur elektronicznych. Sprawozdania te zawierają w szczególności wszelkie trudności techniczne lub braki napotkane przez podatników oraz organy podatkowe, wraz z oceną wpływu wszelkich oszustw powiązanych z fakturami w formie elektronicznej wynikających ze zniesienia wymogu EDI lub elektronicznego podpisu na fakturach w formie elektronicznej. Do 1 lipca 2014 r., Komisja przekaże Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie łącznie ze stosownymi wnioskami na podstawie sprawozdań oceniających państw członkowskich”.

W odniesieniu do przechowywania faktury zastosowanie mają przepisy obowiązujące w państwie członkowskim, w którym podatnik ma siedzibę działalności lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego lub do którego wykonuje dostawy, lub, w przypadku braku siedziby działalności lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w którym ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu lub w którym z innych względów ma obowiązek identyfikacji do celów VAT.