KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 16.9.2022 COM(2022) 457 final 2022/0277(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające wspólne ramy dla usług medialnych na rynku wewnętrznym („europejski akt o wolności mediów”) i zmieniające dyrektywę 2010/13/UE (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SEC(2022) 322 final} - {SWD(2022) 286 final} - {SWD(2022) 287 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Niniejsze uzasadnienie towarzyszy wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólne ramy dla usług medialnych na rynku wewnętrznym („europejski akt o wolności mediów”). Wniosek ten służy realizacji zobowiązania politycznego zaciągniętego przez przewodniczącą Ursulę von der Leyen, która ogłosiła tę inicjatywę w orędziu o stanie Unii z 2021 r. W orędziu tym Ursula von der Leyen podkreśliła rolę informacji jako dobra publicznego, uznając, że przedsiębiorstwa medialne nie mogą być traktowane jak inne przedsiębiorstwa i że należy chronić ich niezależność na szczeblu UE. Inicjatywa ta została uwzględniona w programie prac Komisji na 2022 r. Sektor mediów jest częścią ekosystemu sektora kultury i sektora kreatywnego, jednego z 14 ekosystemów przemysłowych, które mają kluczowe znaczenie dla trwałej odbudowy sprzyjającej włączeniu społecznemu oraz dla dwojakiej transformacji gospodarki UE – ekologicznej i cyfrowej. Jednocześnie usługi medialne są nie tylko ważnym i dynamicznym sektorem gospodarki, ale mają również zasadnicze znaczenie dla zdrowej sfery obywatelskiej oraz wolności gospodarczych i praw podstawowych, w tym równości. Niezależne media, a w szczególności media informacyjne, zapewniają dostęp do różnorodnych poglądów i są wiarygodnym źródłem informacji zarówno dla ogółu społeczeństwa, jak i przedsiębiorstw. Przyczyniają się one do kształtowania opinii publicznej oraz pomagają ludziom i przedsiębiorstwom formułować poglądy i dokonywać świadomych wyborów. Odgrywają kluczową rolę w zachowaniu integralności europejskiej przestrzeni informacyjnej i są niezbędne do funkcjonowania naszych demokratycznych społeczeństw i gospodarek. Dzięki technologiom cyfrowym dostęp do usług medialnych jest w coraz większym stopniu możliwy ponad granicami i za pośrednictwem różnych środków, a konkurencja w przestrzeni mediów cyfrowych ma coraz bardziej międzynarodowy charakter. Unia Europejska już teraz wyznacza światowe standardy w tej dziedzinie, a przedmiotowy wniosek dodatkowo wzmacnia i porządkuje europejską przestrzeń informacyjną. W tym kontekście wniosek ma na celu rozwiązanie szeregu problemów wpływających na funkcjonowanie wewnętrznego rynku usług medialnych oraz na działalność dostawców usług medialnych. Przedsiębiorstwa medialne napotykają w szczególności przeszkody utrudniające im prowadzenie działalności i wpływające na warunki inwestowania na rynku wewnętrznym, takie jak różne przepisy i procedury krajowe związane z wolnością i pluralizmem mediów. Przepisy te obejmują w szczególności kontrolę koncentracji na rynku w kontekście pluralizmu mediów oraz środki protekcjonistyczne wpływające na działalność przedsiębiorstw medialnych. Takie przepisy spowodowały fragmentację rynku wewnętrznego, co miało negatywne konsekwencje dla zagwarantowania pewności prawa podmiotom działającym na rynku mediów i wygenerowało dodatkowe koszty prowadzenia działalności transgranicznej. Sytuację dodatkowo komplikuje niewystarczająca współpraca między krajowymi organami regulacyjnymi ds. mediów. Europejska Grupa Regulatorów ds. Audiowizualnych Usług Medialnych (ERGA) ma ograniczony zakres działania, a zakres ten dotyczy wyłącznie audiowizualnych usług medialnych. Ponadto ERGA nie dysponuje wystarczającymi narzędziami i zasobami, aby przyczynić się do rozwiązania kwestii transgranicznych lub praktycznych problemów w kluczowych obszarach regulacji mediów. Wynikająca z tego niewystarczająca zbieżność przepisów wpływa na podmioty działające na rynku mediów, w szczególności na dostawców audiowizualnych usług medialnych i platformy udostępniania wideo, oraz szkodzi interesowi publicznemu. Organy regulacyjne ds. mediów odgrywają również kluczową rolę w kontekście ochrony przed nieuczciwymi dostawcami usług medialnych, w tym dostawcami objętymi kontrolą państwową, czy to finansową, czy też redakcyjną, prowadzoną przez niektóre państwa trzecie, co może zagrażać bezpieczeństwu publicznemu i obronności. Europejscy dostawcy usług medialnych są również narażeni na coraz większą ingerencję w ich decyzje redakcyjne i zdolność do świadczenia wysokiej jakości usług medialnych (tj. usług świadczonych niezależnie i zgodnie ze standardami dziennikarskimi) na rynku wewnętrznym, co znajduje potwierdzenie w rocznych sprawozdaniach Komisji na temat praworządności oraz monitorze pluralizmu mediów. Problem ten wynika z fragmentacji zabezpieczeń przed ingerencją w wolność redakcyjną wszystkich mediów i nierównych gwarancji niezależności mediów publicznych, co prowadzi do zakłócenia warunków konkurencji na rynku wewnętrznym. Ponadto bariery na rynku wewnętrznym i nierówne warunki działania wynikają z nieprzejrzystego i niesprawiedliwego przydziału zasobów gospodarczych. W szczególności brak przejrzystości i tendencyjność prawnie zastrzeżonych systemów pomiaru oglądalności zaburza przepływy przychodów z reklam, co wpływa negatywnie zwłaszcza na dostawców usług medialnych i stawia w niekorzystnej sytuacji konkurentów świadczących usługi pomiaru oglądalności zgodnie z normami uzgodnionymi w branży. Rynek wewnętrzny jest również zakłócany przez nieprzejrzysty i niesprawiedliwy przydział reklam państwowych (tj. funduszy publicznych wykorzystywanych do celów reklamowych), które mogą być przyznawane w sposób preferencyjny zasiedziałym krajowym dostawcom usług lub wykorzystywane do faworyzowania i ukrytego subsydiowania niektórych mediów prezentujących poglądy zbieżne z polityką rządu. Regulacja w tej dziedzinie jest fragmentaryczna i ograniczona, przy czym w wielu państwach członkowskich brakuje przepisów szczegółowych, a istniejące przepisy różnią się zakresem, co powoduje szkodę dla pewności prawa i niesie ze sobą ryzyko podejmowania arbitralnych lub dyskryminacyjnych decyzji. Chociaż waga tych problemów jest różna w poszczególnych państwach UE, ogólnie rzecz biorąc, utrudniają one dostawcom usług medialnych pełne wykorzystanie potencjału rynku wewnętrznego, utrzymanie stabilności gospodarczej i właściwe wypełnianie ich społecznej roli polegającej na informowaniu obywateli i przedsiębiorstw. Odbiorcy usług medialnych również odczuwają negatywne skutki niewystarczającej lub niemającej niezależnego charakteru oferty medialnej, nierównych warunków działania i braku ochrony ich interesów. Zarówno Parlament, jak i Rada wielokrotnie wzywały Komisję do podjęcia działań mających na celu zniesienie barier w funkcjonowaniu wewnętrznego rynku mediów oraz wspieranie pluralizmu i niezależności na tym rynku. W sprawozdaniu z wyników końcowych Konferencji w sprawie przyszłości Europy, opublikowanym 9 maja 2022 r., obywatele w swoich propozycjach wezwali UE do dalszego wspierania niezależności i pluralizmu mediów, w szczególności przez wprowadzenie przepisów dotyczących zagrożeń dla niezależności mediów za pomocą minimalnych norm obowiązujących w całej UE. Wezwano również do obrony i wspierania wolnych, pluralistycznych i niezależnych mediów, do nasilenia walki z dezinformacją i zagraniczną ingerencją oraz do zapewnienia ochrony dziennikarzy. W tym kontekście wniosek dotyczący europejskiego aktu o wolności mediów ma na celu poprawę funkcjonowania wewnętrznego rynku mediów. Wniosek jest skoncentrowany wokół czterech celów szczegółowych: ·wspieranie działalności i inwestycji transgranicznych w obszarze usług medialnych przez harmonizację niektórych elementów rozbieżnych krajowych ram dotyczących pluralizmu mediów, w szczególności w celu ułatwienia świadczenia usług transgranicznych. Za sprawą koordynacji na szczeblu UE wniosek ma na celu zapewnienie, aby przy ocenie koncentracji na rynku mediów niezależne organy krajowe przyjmowały spójne podejście do kwestii pluralizmu i niezależności mediów; ·zwiększenie współpracy regulacyjnej i zbieżności przepisów dzięki narzędziom koordynacji transgranicznej oraz opiniom i wytycznym na szczeblu UE. Będzie to sprzyjać spójnemu podejściu do pluralizmu i niezależności mediów oraz zapewni użytkownikom usług medialnych skuteczną ochronę przed nielegalnymi i szkodliwymi treściami, w tym w internecie, oraz w odniesieniu do dostawców usług (w tym z państw trzecich) nieprzestrzegających unijnych norm dotyczących mediów; ·ułatwienie świadczenia wysokiej jakości usług medialnych przez zmniejszenie ryzyka nadmiernej publicznej i prywatnej ingerencji w wolność redakcyjną. Wniosek ma na celu zagwarantowanie dziennikarzom i redaktorom możliwości pracy bez niczyjej ingerencji, w tym w zakresie ochrony ich źródeł i materiałów. Wspierając niezależność redakcyjną, gwarantuje on również lepszą ochronę interesów odbiorców usług medialnych; ·zapewnienie przejrzystego i sprawiedliwego przydziału zasobów gospodarczych na wewnętrznym rynku mediów przez zwiększenie przejrzystości i sprawiedliwości pomiaru oglądalności i przydziału reklam państwowych. Wniosek ma na celu zapewnienie przejrzystości, niedyskryminacji, proporcjonalności, obiektywizmu i inkluzywności metod pomiaru oglądalności, w szczególności w internecie. Zapewni on również przejrzystość, niedyskryminację, proporcjonalność i obiektywizm w przydzielaniu reklam państwowych poszczególnym mediom, tak aby zminimalizować ryzyko niewłaściwego wykorzystania finansowania publicznego na realizację interesów partyjnych, ze szkodą dla innych podmiotów działających na rynku. Tym samym wniosek będzie sprzyjać uczciwej konkurencji na wewnętrznym rynku mediów. Wnioskowi ustawodawczemu towarzyszy zalecenie, w którym określono katalog dobrowolnych dobrych praktyk dla przedsiębiorstw medialnych w celu wspierania niezależności redakcyjnej oraz zalecenia dla przedsiębiorstw medialnych i państw członkowskich służące zwiększeniu przejrzystości własności mediów. Zalecenie to przyczyni się do zmniejszenia ryzyka nieuzasadnionej ingerencji w indywidualne decyzje redakcyjne oraz do poprawy dostępu do informacji na temat własności mediów. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Niniejszy wniosek jest zgodny z obowiązującymi przepisami horyzontalnymi i sektorowymi UE dotyczącymi usług medialnych i usług online. Ma on na celu usunięcie luk regulacyjnych, które wpływają na funkcjonowanie wewnętrznego rynku mediów. Wniosek przyczynia się do realizacji tego celu przede wszystkim w oparciu o zmienioną dyrektywę o audiowizualnych usługach medialnych (AVMSD), która reguluje ogólnounijną koordynację krajowych przepisów dotyczących audiowizualnych usług medialnych. Wniosek pogłębia współpracę w ramach ustanowionej na mocy tej dyrektywy Europejskiej Grupy Regulatorów ds. Audiowizualnych Usług Medialnych (ERGA) przez przekształcenie jej w Europejską Radę ds. Usług Medialnych („Rada”) i przyznanie jej szerszego zakresu działania oraz wyznaczenie dodatkowych zadań. Wniosek ustanawia nowe przepisy związane z usługami medialnymi, takie jak przepisy dotyczące ochrony źródeł i materiałów dziennikarskich, reklam państwowych i pomiaru oglądalności. W ten sposób uzupełnia on reformę prawa autorskiego, która wspiera stabilność finansowania prasy. Wniosek jest w pełni zgodny z dyrektywą o handlu elektronicznym i rozporządzeniem w sprawie stosunków między platformami a przedsiębiorstwami (P2B) oraz je uzupełnia. Jest on również zgodny z aktem o usługach cyfrowych i aktem o rynkach cyfrowych, które stanowią ramy horyzontalne określające zharmonizowane przepisy dotyczące usług online, oraz je uzupełnia. We wniosku odniesiono się do pozostałych kwestii sektorowych, które nie zostały w pełni uwzględnione w żadnym z tych dwóch instrumentów horyzontalnych. Wniosek uzupełnia unijne reguły konkurencji, które nie uwzględniają bezpośrednio wpływu, jaki koncentracje na rynku mogą mieć na pluralizm lub niezależność mediów, oraz zasady pomocy państwa, które są stosowane w poszczególnych przypadkach (często ex post) i nie rozwiązują w wystarczającym stopniu problemów wynikających z niesprawiedliwego przydziału zasobów państwowych dostawcom usług medialnych. Wniosek gwarantuje, że reklama państwowa będzie systematycznie podlegać zasadom ex ante dotyczącym przejrzystości, zwłaszcza w odniesieniu do beneficjentów i wydanych kwot, oraz sprawiedliwego przydziału takiej reklamy. Wniosek, a w szczególności jego przepisy dotyczące reklamy państwowej, są zgodne z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia w sprawie przejrzystości i targetowania reklamy politycznej. Ponadto wniosek ma charakter uzupełniający i nie wpływa na istniejące przepisy UE dotyczące przejrzystości własności. Dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy jest głównym instrumentem zapewniającym przejrzystość beneficjenta rzeczywistego, natomiast dyrektywa UE w sprawie prawa spółek reguluje informacje, które w szczególności spółki akcyjne muszą ujawniać w rejestrach przedsiębiorców. W dyrektywie o audiowizualnych usługach medialnych zachęca się państwa członkowskie do przyjęcia środków mających na celu udostępnienie informacji na temat struktury właścicielskiej mediów audiowizualnych. Wniosek uzupełni istniejące ramy prawne, nakładając na wszystkich dostawców usług medialnych dostarczających treści informacyjne i treści dotyczące spraw bieżących obowiązek dostarczania odbiorcom usług medialnych informacji na temat własności mediów, w szczególności informacji o beneficjentach bezpośrednich, pośrednich i rzeczywistych. Wniosek jest również zgodny z Protokołem w sprawie systemu publicznego nadawania w Państwach Członkowskich (protokół amsterdamski), w którym uznano kompetencje państw członkowskich do określania misji służby publicznej mediów publicznych i zapewniania ich finansowania, o ile finansowanie to nie wpływa na warunki handlowe i konkurencję w UE w zakresie, w jakim byłoby to sprzeczne ze wspólnym interesem. W protokole amsterdamskim domyślnie potwierdzono, że media publiczne są objęte zakresem rynku wewnętrznego. Wniosek jest zgodny ze Strategicznym kompasem na rzecz bezpieczeństwa i obrony oraz odpowiednimi konkluzjami Rady. Przez wzmocnienie roli i współpracy między organami regulacyjnymi ds. mediów, w tym w sprawach mających wpływ na przestrzeń informacyjną UE, wniosek uzupełnia działania podjęte w celu opracowania zestawu narzędzi UE dotyczących zagranicznych manipulacji informacjami i ingerencji w informacje. Wniosek jest zgodny z zaleceniem Komitetu Ministrów Rady Europy dla państw członkowskich w sprawie zarządzania mediami publicznymi. W zaleceniu stwierdzono, że media publiczne muszą działać i rozwijać się w oparciu o ramy zrównoważonego zarządzania, które zapewniają zarówno niezbędną niezależność redakcyjną, jak i odpowiedzialność publiczną. W związku z niedawnymi zagrożeniami dla źródeł dziennikarskich we wniosku dodano ukierunkowane zabezpieczenie przed wprowadzaniem oprogramowania szpiegującego do urządzeń używanych przez dostawców usług medialnych lub dziennikarzy, oparte na zabezpieczeniach przewidzianych w dyrektywie 2002/58/WE (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), dyrektywie 2016/680/UE (dyrektywa o ochronie danych w sprawach karnych) oraz dyrektywie 2013/40/UE dotyczącej ataków na systemy informatyczne. •Spójność z innymi politykami Unii Wniosek opiera się na europejskim planie działania na rzecz demokracji, w którym Komisja zaproponowała zestaw działań mających na celu promowanie demokratycznego uczestnictwa, zwalczanie dezinformacji oraz wspieranie wolnych i niezależnych mediów. Przez wzmocnienie ochrony źródeł i materiałów dziennikarskich inicjatywa uzupełnia zalecenie w sprawie zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa dziennikarzom oraz wzmocnienia ich pozycji, jak również wniosek dotyczący dyrektywy i zalecenie w sprawie ochrony osób, które angażują się w debatę publiczną, przed ewidentnie bezpodstawnymi lub stanowiącymi nadużycie postępowaniami sądowymi („strategiczne powództwa zmierzające do stłumienia debaty publicznej”). Wniosek przewiduje konkretne działania w odpowiedzi na Europejską deklarację praw i zasad cyfrowych w cyfrowej dekadzie, w której wzywa się do ochrony wolności wypowiedzi i informacji w internecie, oraz wspiera realizację planu działania na rzecz mediów i sektora audiowizualnego, w którym Komisja określiła szereg działań służących wzmocnieniu stabilności finansowania i transformacji cyfrowej sektora mediów. Niniejszy wniosek ma na celu wzmocnienie niezależności redakcyjnej dostawców usług medialnych. Jednocześnie kluczowym elementem ochrony niezależności redakcyjnej przed naciskami zewnętrznymi i presją rynkową jest stabilność finansowania. Jak zauważyły zainteresowane strony podczas konsultacji publicznych, niestabilna sytuacja gospodarcza sektora mediów pozostaje problemem, który spotęgował kryzys związany z COVID-19. Zapewnienie zróżnicowanych i wystarczających źródeł finansowania mogłoby wzmocnić odporność i niezależność mediów oraz wesprzeć świadczenie wysokiej jakości usług dla Europejczyków. W związku z tym sektor mediów coraz częściej zwraca się do UE o wsparcie finansowe, mając na uwadze fakt, że Komisja od dawna współfinansuje niezależne przekazy medialne dotyczące spraw europejskich w celu wspierania europejskiej sfery publicznej. Chociaż kwota finansowania europejskiego jest w sposób nieunikniony ograniczona w stosunku do skali i znaczenia tego sektora, wspomniane finansowanie jest rzeczywiście w stanie przyczynić się do odbudowy sektora po pandemii COVID-19, do transformacji cyfrowej informacji oraz do eksperymentowania w wymiarze transgranicznym z nowymi formatami lub nowymi modelami zarabiania na treściach w internecie. W związku z tym, po przyjęciu planu działania na rzecz mediów i sektora audiowizualnego w grudniu 2020 r., Komisja połączyła działania mające na celu wsparcie mediów informacyjnych, przy pełnym poszanowaniu niezależności redakcyjnej. Na przykład utworzyła MEDIA INVEST, specjalny instrument inwestycji kapitałowych w ramach Programu InvestEU, mający na celu wspieranie zdolności finansowej europejskich przedsiębiorstw audiowizualnych. Od 2022 r. dostępne jest również wsparcie kapitałowe dla mediów informacyjnych, w połączeniu z działaniami w zakresie gotowości inwestycyjnej, aby pozyskać inwestorów prywatnych i zwiększyć wolumenu inwestycji kapitałowych. Równocześnie Komisja wspiera uruchomienie specjalnego instrumentu współinwestowania w ramach Programu InvestEU z fundacjami i organizacjami charytatywnymi, który to instrument będzie ukierunkowany na trzy konkretne obszary misji, w tym „Pluralizm mediów, demokracja i kultura”. Kolejnym celem pakietu działań są innowacje: w ramach programów w zakresie badań naukowych i innowacji oraz programów cyfrowych oferowane jest finansowanie na rzecz opracowania innowacyjnych rozwiązań dotyczące w szczególności zaproszenia do opracowania europejskiej przestrzeni danych medialnych, które wkrótce zostanie ogłoszone. Ponadto innowacyjne badania naukowe finansowane w ramach programów „Horyzont 2020” i „Horyzont Europa” pomagają zrozumieć wpływ mediów na obywateli i demokrację, a także dostarczają narzędzi i strategii umożliwiających budowanie zdrowszego i bardziej zróżnicowanego krajobrazu medialnego, zwalczanie dezinformacji cyfrowej i poprawę standardów dziennikarskich. Regularna wymiana poglądów z przedstawicielami branży w kontekście Europejskiego Forum Mediów Informacyjnych również przyczynia się do monitorowania innowacji w sektorze i stanowi forum do dyskusji na temat planu działania UE w tej dziedzinie. W następstwie planu działania na rzecz mediów i sektora audiowizualnego sektor mediów informacyjnych stał się przedmiotem szczególnego zainteresowania w ramach programu „Kreatywna Europa”, który służy wspieraniu sektora kultury i sektora kreatywnego. W ramach programu można finansować partnerstwa między organizacjami medialnymi w celu wprowadzania innowacji, testowania nowych formatów lub wymiany dobrych praktyk biznesowych w wymiarze transgranicznym. Ze środków programu „Kreatywna Europa” współfinansowane są również projekty, które wspierają bardziej pluralistyczne środowisko medialne: dotacje pozwalają na zapewnienie ochrony reporterom (w tym wsparcia prawnego) i obejmują różne obszary, takie jak ustalanie faktów, monitorowanie, działania promujące, informowanie opinii publicznej i podnoszenie świadomości. Z funduszy UE wspierano również działalność rad ds. mediów, a także działalność monitora pluralizmu mediów. Od 2023 r. Komisja będzie także przeznaczać specjalne fundusze w ramach programu „Kreatywna Europa” na wspieranie mediów działających w interesie publicznym, takich jak media z nurtu dziennikarstwa śledczego, przyczyniając się w ten sposób do pluralistycznej debaty w wymiarze transgranicznym i zdrowszej demokracji. Zapotrzebowanie na finansowanie mediów przewyższa dostępne fundusze. Parlament Europejski wezwał do zwiększenia możliwości finansowania dla sektora mediów informacyjnych, w szczególności za pomocą stałego funduszu mediów informacyjnych oraz przez wzmocnienie budżetów przewidzianych na komponent międzysektorowy i komponent MEDIA w ramach programu „Kreatywna Europa”. Rada zwróciła się również do Komisji o zwiększenie środków finansowych na rzecz niezależnego dziennikarstwa. Z myślą o uzupełnieniu obecnych strategii politycznych UE, a ostatecznie o wzmocnieniu odporności finansowej omawianego sektora, Komisja sporządzi mapę publicznych programów finansowych i inicjatyw opracowanych przez państwa członkowskie oraz określi tendencje i luki w finansowaniu. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który przewiduje przyjęcie środków dotyczących zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, które mają na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

Niniejszy wniosek ma na celu rozwiązanie problemu fragmentacji krajowych podejść regulacyjnych związanych z wolnością i pluralizmem mediów oraz niezależnością redakcyjną. Będzie to sprzyjać wspólnemu podejściu i koordynacji na szczeblu UE, zapewni optymalne funkcjonowanie wewnętrznego rynku usług medialnych i zapobiegnie powstawaniu w przyszłości przeszkód w działalności dostawców usług medialnych w całej UE. W szczególności wniosek ma na celu zaradzenie następującym kwestiom utrudniającym świadczenie usług medialnych na rynku wewnętrznym: ·krajowym ograniczeniom związanym ze źródłami i materiałami dziennikarzy jako dostawców usług, wpływającym na produkcję i świadczenie usług medialnych; ·ingerencji w działalność dostawców usług medialnych, w tym w ich decyzje redakcyjne, oraz rozbieżnym podejściom do ochrony niezależności redakcyjnej; ·ryzyku ingerencji państwa w media publiczne, ze szkodą dla równych warunków działania na jednolitym rynku i jakości mediów publicznych; ·działaniom rynkowym nieuczciwych podmiotów (w tym dostawców usług medialnych objętych kontrolą państwową – czy to finansową, czy też redakcyjną – prowadzonym przez niektóre państwa trzecie) powodującym napięcia w stosowaniu zasad swobodnego przepływu w Unii; ·z uwagi na postępującą transformację cyfrową dystrybucji usług medialnych – zagrożeniom dla swobodnego świadczenia usług medialnych na bardzo dużych platformach internetowych, ze szkodą dla równych warunków działania na rynku wewnętrznym; ·krajowym środkom dotyczącym rynku mediów wpływającym na działalność dostawców usług medialnych poprzez ograniczenie swobodnego przepływu w Unii, a tym samym powodującym fragmentację rynku wewnętrznego i prowadzącym do niepewności prawa; to samo dotyczy krajowych przepisów i procedur w zakresie oceny wpływu koncentracji na rynku mediów na pluralizm mediów i niezależność redakcyjną; ·brakowi przejrzystości i ewentualnej tendencyjności systemów i metod pomiaru oglądalności prowadzących do zakłóceń na rynku, ze szkodą dla równych warunków działania na rynku wewnętrznym; ·niesprawiedliwemu i nieprzejrzystemu podziałowi wydatków na reklamę państwową między dostawców usług medialnych, ze szkodą dla innych dostawców usług medialnych, w tym dostawców mających siedzibę w innych państwach członkowskich. Ponadto art. 114 TFUE stanowi odpowiednią podstawę prawną dla tworzenia nowych struktur na mocy prawa UE. Jest to szczególnie istotne ze względu na aspekt inicjatywy dotyczący zarządzania, który ma na celu wspieranie ściślejszej współpracy między krajowymi organami regulacyjnymi ds. mediów w ramach rady na szczeblu UE, której zadaniem będzie wspieranie skutecznego i spójnego stosowania przepisów UE dotyczących mediów. Przy regulowaniu rynku wewnętrznego prawodawca Unii musi nie tylko przestrzegać praw podstawowych, ale także zapewnić równowagę między konkurującymi ze sobą prawami podstawowymi. Niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia stanowi harmonijne, skoordynowane i wieloaspektowe ramy legislacyjne, dzięki którym prawodawca przyczynia się do rozwoju i ochrony wewnętrznego rynku usług medialnych, uwzględniając tym samym kilka innych uzasadnionych interesów publicznych (w tym ochronę użytkowników) i w uczciwy sposób godząc prawa podstawowe wszystkich zainteresowanych osób. •Pomocniczość Państwa członkowskie nie mogą osiągnąć celów interwencji, działając samodzielnie, gdyż przedmiotowe problemy mają w coraz większym stopniu charakter transgraniczny i nie ograniczają się do poszczególnych państw członkowskich ani do podgrupy państw członkowskich. Produkcja, dystrybucja i konsumpcja treści medialnych, w tym treści informacyjnych, ma w coraz większym stopniu charakter cyfrowy i transgraniczny, ponieważ internet nadal napędza transformację tradycyjnych modeli biznesowych mediów. Na świadczenie usług medialnych w całej UE coraz większy wpływ mają globalne platformy, które działają jako punkty dostępu do treści medialnych, a jednocześnie są ważnymi dostawcami reklam internetowych. Najlepszym sposobem na rozwój wewnętrznego rynku mediów jest wspólne unijne podejście promujące zbieżność przepisów, przejrzystość, pewność prawa i równe warunki działania dla odpowiednich podmiotów działających na wewnętrznym rynku mediów. Zmniejszy ono obciążenia po stronie dostawców usług medialnych, którzy muszą przestrzegać różnych krajowych systemów prawnych, gdy prowadzą działalność w kilku państwach członkowskich. Podejście to pozwoli zwiększyć pewność prawa po stronie podmiotów działających na rynku mediów, co będzie sprzyjać uczciwej konkurencji i inwestycjom transgranicznym. Umożliwi również organom regulacyjnym ds. mediów skoordynowaną reakcję w sprawach mających wpływ na przestrzeń informacyjną UE, a w szczególności na ochronę interesów konsumentów w UE. Inicjatywa uwzględnia Protokół w sprawie systemu publicznego nadawania w Państwach Członkowskich (protokół amsterdamski) oraz art. 4 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (Traktat UE). Nie będzie ona naruszać kompetencji państw członkowskich w zakresie zapewniania finansowania mediów publicznych, tak aby mogły one wypełniać misję służby publicznej, która została powierzona, określona i zorganizowana na poziomie krajowym, oraz nie będzie naruszać krajowych tożsamości ani tradycji regulacyjnych w dziedzinie mediów. W inicjatywie należycie uwzględniono również opinie zainteresowanych stron; opiera się ona zatem na założeniu, że nadmiernie jednolite i szczegółowe unijne przepisy dotyczące pluralizmu mediów byłyby niepożądane i nieproporcjonalne, ponieważ takie przepisy muszą być dostosowane do historycznego i kulturowego kontekstu każdego państwa członkowskiego. Zamiast tego w inicjatywie zachowano właściwą równowagę między ogólnie sformułowanymi przepisami a bardziej szczegółowymi przepisami, tak by osiągnąć cele polityki. •Proporcjonalność Inicjatywa opiera się na istniejących ramach prawnych i będzie koncentrować się wyłącznie na obszarach, w których dodatkowe działanie UE wydaje się niezbędne do prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku mediów, w tym do zapewnienia równych warunków działania i niezależnego funkcjonowania podmiotów działających na rynku mediów w całej UE. Ogranicza się ona do kwestii, w przypadku których państwa członkowskie nie mogą samodzielnie osiągnąć zadowalających rozwiązań, i przewiduje dobrze wyważoną harmonizację, która nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest ustanowienie wspólnych ram dla prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku usług medialnych, przy jednoczesnym zagwarantowaniu jakości takich usług. Fakt, że kilka z proponowanych przepisów jest opartych na zasadach, również przyczynia się do zapewnienia proporcjonalności wniosku. Wniosek wiąże się z ograniczonymi kosztami przestrzegania i egzekwowania przepisów, które prawdopodobnie zostaną zniwelowane przez znaczne korzyści dla podmiotów działających na rynku mediów i ogółu społeczeństwa. Przez poprawę przejrzystości i ograniczenie fragmentacji regulacyjnej na rynku wniosek zwiększy pewność prawa i wzmocni uczciwą konkurencję, ograniczając jednocześnie zakłócenia na rynku. Zwiększy to zaufanie inwestorów i sprawi, że transgraniczne transakcje na rynku mediów będą mniej uciążliwe, co stworzy korzystne warunki dla inwestycji i swobodnego świadczenia usług medialnych w całej UE. Ogół społeczeństwa i przedsiębiorstwa skorzystają ponadto z bardziej zróżnicowanej i pluralistycznej oferty medialnej, większej przejrzystości i lepszego dostępu do informacji.

•Wybór instrumentu Wnioskowi nadaje się formę rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady. Ze względu na kwestie, które należy rozwiązać, oraz kontekst gospodarczy, społeczny i polityczny rozporządzenie jest bardziej odpowiednie niż dyrektywa do tego, by zapewnić spójny poziom ochrony w całej UE i ograniczyć rozbieżności w przepisach, które mogłyby utrudniać niezależne świadczenie usług medialnych na rynku wewnętrznym. Pozwoli to na szybkie stosowanie nowych przepisów UE, a tym samym szybsze rozwiązanie problemów. Pozwoli to także uniknąć długiego procesu transpozycji, zapobiec potencjalnym rozbieżnościom lub zakłóceniom w trakcie procesu transpozycji przez określenie bezpośrednio stosowanych przepisów oraz uniknięcie sytuacji, w których państwa członkowskie mogłyby wykorzystać proces transpozycji jako pretekst do wprowadzenia lub utrzymania środków prawnych, które w istocie są skierowane przeciwko niezależnym dostawcom usług medialnych lub są w inny sposób dyskryminujące. Zastosowanie rozporządzenia jest również korzystniejsze ze względu na instytucjonalny element inicjatywy (powołanie Rady). Wybór rozporządzenia jest uzasadniony zarówno postępującą transformacją cyfrową jak i coraz częstszym transgranicznym świadczeniem usług medialnych, co wymaga sprawnego i spójnego podejścia na całym rynku wewnętrznym. Przez ustanowienie bezpośrednio stosowanych przepisów rozporządzenie, którego dotyczy wniosek, zapewni również skuteczną i efektywną współpracę między krajowymi władzami i organami regulacyjnymi ds. mediów w państwach członkowskich. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Konsultacje z zainteresowanymi stronami Wniosek opiera się na szeroko zakrojonych konsultacjach z zainteresowanymi stronami, w świetle ogólnych zasad i norm dotyczących konsultacji Komisji z zainteresowanymi stronami. Zaproszenie do zgłaszania uwag ogłaszające inicjatywę opublikowano 21 grudnia 2021 r., a do 25 marca 2022 r. można było przekazywać informacje zwrotne. Otrzymano w sumie 1 473 uwagi. Konsultacje publiczne trwały od 10 stycznia do 25 marca 2022 r., a w ramach tych konsultacji otrzymano 917 uwag. Zarówno zaproszenie do zgłaszania uwag, jak i konsultacje publiczne były promowane za pośrednictwem strony internetowej Komisji, jak również mediów społecznościowych i określonych sieci kontaktów. Podczas gdy zaproszenie do zgłaszania uwag służyło zebraniu ogólnych informacji zwrotnych w odpowiedzi na ogłoszenie inicjatywy przez Komisję, w ramach konsultacji publicznych zbierano opinie za pomocą kwestionariusza o uporządkowanej strukturze, zawierającego szczegółowe pytania dotyczące inicjatywy. Komisja zorganizowała ponadto spotkania z najważniejszymi zainteresowanymi stronami i ekspertami w celu zebrania dodatkowych dowodów i danych na temat konkretnych problemów, których inicjatywa ma dotyczyć, podejścia politycznego i jego skutków, a także informacji technicznych na temat istniejących praktyk branżowych. Komisja przeprowadziła również ukierunkowane warsztaty i przeanalizowała liczne stanowiska i dokumenty analityczne otrzymane w kontekście przygotowywania inicjatywy. Ocenę skutków, na której opiera się inicjatywa, przygotowano z wykorzystaniem dwóch badań zewnętrznych obejmujących szereg indywidualnych konsultacji z głównymi zainteresowanymi stronami. Ponadto Komisja omówiła inicjatywę z członkami Komitetu Kontaktowego ds. dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych oraz z ERGA. Te grupy ekspertów zapewniły bezpośredni kanał konsultacji z najbardziej odpowiednimi organami na szczeblu państw członkowskich. Aby zebrać opinie naukowców i ekspertów posiadających szczególną wiedzę specjalistyczną w odpowiednich dziedzinach (takich jak prawo publiczne i konstytucyjne, a także wolność mediów i rynek wewnętrzny), 18 lutego 2022 r. zorganizowano specjalne warsztaty z udziałem przedstawicieli środowiska akademickiego, ERGA i Komisji. Pomysł wniosku ustawodawczego regulującego przynajmniej niektóre obszary merytoryczne spotkał się z ogólnym poparciem oraz poparciem większości zainteresowanych stron, w tym społeczności działającej na rzecz wolności mediów, organizacji konsumenckich, organów regulacyjnych ds. mediów i ERGA, nadawców publicznych i prywatnych, dystrybutorów treści i podmiotów działających w ekosystemie reklamowym. Wśród tych zainteresowanych stron istnieje szerokie poparcie dla podejścia opartego na zasadach w odróżnieniu od braku działań lub szczegółowego ustanawiania norm. Organizacje pozarządowe i nadawcy publiczni w szczególności poparli działania na szczeblu UE mające na celu wprowadzenie gwarancji niezależności redakcyjnej, w tym niezależności mediów publicznych, przypominając jednocześnie o znaczeniu protokołu amsterdamskiego. Nadawcy publiczni popierają w szczególności gwarancje rzetelności redakcyjnej w internecie oraz wytyczne dotyczące odpowiedniego wyeksponowania audiowizualnych usług medialnych świadczonych w interesie ogólnym. Nadawcy prywatni opowiedzieli się w szczególności za wspólnymi zasadami dotyczącymi środków w zakresie pluralizmu mediów oraz zasadami dotyczącymi przejrzystości, obiektywności i możliwości zweryfikowania pomiaru oglądalności, przy czym w tym ostatnim aspekcie zgodzili się z wydawcami i podmiotami działającymi w ekosystemie reklamowym. Wydawcy, którzy tradycyjnie nie podlegają regulacji, wyrazili ogólne poparcie dla samoregulacji lub zalecenia. Poparli jednak ogólnounijne środki dotyczące zarówno ochrony źródeł dziennikarskich, jak i reklamy państwowej. Potrzeba zapewnienia przejrzystości i sprawiedliwości w zakresie przydziału reklam państwowych uzyskała ogólne poparcie. Nadawcy i wydawcy wezwali do skutecznej regulacji platform internetowych. Jeżeli chodzi o zarządzanie, istnieje ogólne szerokie poparcie dla nadzoru opartego na ERGA, ale różne są opinie co do jego potencjalnego przyszłego statusu. Organy regulacyjne i społeczność działająca na rzecz wolności mediów opowiadają się za wzmocnieniem ERGA, natomiast przedsiębiorstwa i stowarzyszenia przedsiębiorców wolałyby zachować ją w obecnej formie. Organy publiczne poparły w szczególności współpracę regulacyjną na szczeblu UE służącą ułatwieniu stosowania wspólnych norm w zakresie pluralizmu mediów oraz wzmocnieniu roli i zasobów ERGA w celu dalszej koordynacji na szczeblu UE. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej Przygotowując niniejszy wniosek, Komisja opierała się na szerokim spektrum wiedzy specjalistycznej. Oprócz opisanych powyżej konsultacji publicznych i innych konsultacji z zainteresowanymi stronami Komisja zleciła dwa badania zewnętrzne, aby zapewnić wysoki poziom spójności i porównywalności analizy w odniesieniu do wszystkich potencjalnych podejść do polityki. Europejskie Obserwatorium Audiowizualne Rady Europy opracowało również sprawozdanie specjalne na temat zarządzania mediami publicznymi i ich niezależności. Publikacji towarzyszy kompleksowy przegląd głównych gwarancji zarządzania mediami publicznymi w Europie. Sprawozdania Komisji na temat praworządności, roczne sprawozdania opracowane przez monitor pluralizmu mediów, a także niektóre badania Eurobarometr dostarczyły dowodów i analiz dotyczących wielu istotnych kwestii. Źródła te wykorzystano do zidentyfikowania problemów, ich skali na wewnętrznym rynku mediów oraz ich czynników sprawczych. Komisja korzystała również z odpowiednich zaleceń Rady Europy, które zostały uzgodnione przez wszystkie państwa członkowskie. Ponadto, aby dodatkowo wesprzeć analizę opartą na dowodach, Komisja przeprowadziła przegląd odpowiedniego orzecznictwa i obszerny przegląd literatury, obejmujący literaturę naukową oraz szerokie spektrum badań i sprawozdań dotyczących polityki, w tym sporządzonych przez organizacje pozarządowe działające w obszarze wolności i pluralizmu mediów. •Ocena skutków Zgodnie ze swoją strategią „lepszego stanowienia prawa” Komisja przeprowadziła ocenę skutków niniejszego wniosku, która została zbadana przez działającą przy Komisji Radę ds. Kontroli Regulacyjnej. Sprawozdanie z oceny skutków zostało po raz pierwszy przedłożone Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej 13 maja i omówione z nią podczas spotkania zorganizowanego 8 czerwca. Po wydaniu przez Radę ds. Kontroli Regulacyjnej negatywnej opinii 10 czerwca sprawozdanie zostało w znacznym stopniu zmienione i ponownie przedłożone Radzie 11 lipca. 27 lipca Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała pozytywną opinię z zastrzeżeniami. Sprawozdanie z oceny skutków zostało poddane kolejnemu przeglądowi w celu uwzględnienia sugestii Rady dotyczących ulepszeń. Opinie Rady oraz uwagi i wyjaśnienia dotyczące sposobu ich uwzględnienia przedstawiono w załączniku 1 do oceny skutków.

Aby osiągnąć ogólny cel wniosku, którym jest poprawa funkcjonowania wewnętrznego rynku mediów, Komisja przeanalizowała różne warianty strategiczne. Oceniono trzy warianty strategiczne zakładające różny stopień intensywności regulacyjnej: ·wariant 1: zalecenie w sprawie pluralizmu i niezależności mediów, zachęcające państwa członkowskie i – w pewnych obszarach – przedsiębiorstwa działające na rynku mediów do wdrożenia szeregu działań mających na celu wspieranie pluralizmu mediów, niezależności redakcyjnej oraz przejrzystości i uczciwości na rynku mediów; ·wariant 2: wniosek ustawodawczy i zalecenie w sprawie niezależności mediów, przy czym wniosek przewidywałby wspólne zasady dla wewnętrznego rynku usług medialnych, a w zaleceniu zachęcano by przedsiębiorstwa medialne i państwa członkowskie do wspierania niezależności i przejrzystości mediów; ·wariant 3: wzmocniony wniosek ustawodawczy, w którym oprócz wszystkich elementów ustawodawczych przewidzianych w wariancie 2 dodano dalsze obowiązki dla przedsiębiorstw działających na rynku mediów i organów regulacyjnych w celu wspierania dostępności wysokiej jakości usług medialnych oraz przejrzystego i sprawiedliwego przydziału zasobów gospodarczych na rynku mediów. Rozważono dwa podwarianty dotyczące zarządzania instrumentem ustawodawczym w ramach wariantu 2 i 3: ·podwariant A: system zarządzania oparty na radzie wspieranej przez sekretariat Komisji; ·podwariant B: system zarządzania oparty na radzie wspieranej przez niezależne biuro UE. Zgodnie z przyjętą przez Komisję metodyką każdy wariant strategiczny oceniono pod kątem skutków gospodarczych, skutków społecznych i skutków dla praw podstawowych. Preferowanym wariantem jest wariant 2 podwariant A. Wariant ten pozwoli osiągnąć ogólny cel interwencji w sposób efektywny, spójny, proporcjonalny i w dużej mierze skuteczny. W szczególności w proponowanym instrumencie ustawodawczym ustanowione zostaną pewne podstawowe zasady i przepisy dotyczące rynku mediów, a Radzie, jako zbiorowemu organowi niezależnych organów regulacyjnych ds. mediów, przydzielone zostaną ważne zadania, w tym polegające na zapewnieniu specjalistycznego doradztwa w zakresie regulacyjnych, technicznych lub praktycznych aspektów regulacji mediów, wydawaniu opinii w sprawie koncentracji na rynku mogących mieć wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz koordynowaniu działań w odniesieniu do dostawców usług medialnych (w tym z państw trzecich), którzy nie przestrzegają unijnych norm dotyczących mediów. Na zasady i przepisy ustanowione w instrumencie ustawodawczym będzie można powoływać się przed sądami krajowymi, a Komisja będzie mogła wszcząć postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, między innymi w przypadku problemów systemowych. W niewiążącym elemencie pakietu politycznego – zaleceniu – sugerowane będzie podjęcie dobrowolnych działań w dwóch konkretnych kwestiach: gwarancji niezależności mediów i przejrzystości własności mediów. Takie wielopłaszczyznowe i elastyczne podejście przyniesie pożądane korzyści przy jednoczesnej optymalizacji kosztów ponoszonych przez podmioty działające na rynku mediów i organy publiczne, biorąc również pod uwagę niższy koszt generowany przez sekretariat Komisji w porównaniu z biurem UE. Szczegółowe objaśnienia dotyczące wpływu wariantów strategicznych na różne kategorie zainteresowanych stron przedstawiono w załączniku 3 do oceny skutków. •Prawa podstawowe Rozporządzenie, którego dotyczy wniosek, przez zwiększenie zbieżności przepisów na wewnętrznym rynku mediów, ochronę niezależności redakcyjnej w połączeniu z wolnością prowadzenia działalności gospodarczej przez dostawców usług medialnych oraz zwiększenie przejrzystości i uczciwości w odniesieniu do przydziału zasobów gospodarczych ułatwi świadczenie w wymiarze transgranicznym niezależnych usług medialnych wysokiej jakości, a tym samym będzie wspierać wolność i pluralizm mediów. Kluczowa rola Rady działającej w nowych ramach, w pełni niezależnej od administracji rządowych i wszelkich innych podmiotów publicznych lub prywatnych, przyczyni się do skutecznego i bezstronnego przestrzegania wolności wypowiedzi w całej UE, chronionej art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej („Karta”), który odpowiada art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Rozporządzenie, którego dotyczy wniosek, będzie miało również pozytywny wpływ na wolność prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16 Karty) przez zniesienie przeszkód w swobodzie świadczenia usług i ograniczenie ryzyka dyskryminacyjnego traktowania niektórych podmiotów działających na rynku mediów. 4.WPŁYW NA BUDŻET Wpływ wniosku dotyczącego niniejszego rozporządzenia na budżet zostanie pokryty ze środków określonych w wieloletnich ramach finansowych na lata 2021–2027 w ramach alokacji finansowej dla programu „Kreatywna Europa”, jak przedstawiono szczegółowo w ocenie skutków finansowych regulacji towarzyszącej niniejszemu wnioskowi. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Komisja ustanowi kompleksowe ramy stałego monitorowania rezultatu, wyników i skutków przedmiotowego instrumentu legislacyjnego. Obejmą one w szczególności nowy niezależny mechanizm monitorowania mający na celu identyfikację i ocenę ryzyka dla funkcjonowania wewnętrznego rynku usług medialnych. W terminie 4 lat od wejścia w życie instrumentu, a następnie co 4 lata planuje się ocenę instrumentu i sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego, Rady i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

W rozdziale I określono przedmiot i zakres rozporządzenia oraz definicje kluczowych terminów stosowanych w rozporządzeniu. W szczególności stwierdzono w nim, że rozdział II i rozdział III sekcja 5 rozporządzenia zawierają przepisy o minimalnej harmonizacji. Rozdział II obejmuje prawa odbiorców usług medialnych oraz prawa dostawców usług medialnych na rynku wewnętrznym. Określono w nim również gwarancje niezależnego funkcjonowania mediów publicznych oraz obowiązki dostawców usług medialnych na rynku wewnętrznym. W rozdziale III określono ramy współpracy regulacyjnej i prawidłowo funkcjonującego rynku usług medialnych. W sekcji 1 wskazano, że na niezależnych krajowych władzach lub organach regulacyjnych państw członkowskich odpowiedzialnych za wdrożenie dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych spoczywa stosowanie tego rozdziału i przyznano im odpowiednie uprawnienia do przeprowadzania dochodzenia w celu realizacji ich zadań. W sekcji 2 ustanowiono Europejską Radę ds. Usług Medialnych, zbiorowy organ niezależnych organów regulacyjnych ds. mediów, który zastępuje Europejską Grupę Regulatorów ds. Audiowizualnych Usług Medialnych (ERGA) i jest jej następcą. W sekcji tej określono wymogi dotyczące niezależności Rady oraz jej strukturę. Rada otrzyma wsparcie administracyjne i organizacyjne wymagane do wykonywania jej zadań od sekretariatu zapewnionego przez Komisję. W rozdziale tym wymieniono zadania Rady wynikające z rozporządzenia. W sekcji 3 ustanowiono zasady i procedury dotyczące współpracy regulacyjnej i zbieżności przepisów na wewnętrznym rynku mediów, obejmujące mechanizm zorganizowanej współpracy, wnioski o wprowadzenie środków egzekucyjnych, wytyczne w sprawach dotyczących regulacji mediów oraz koordynację środków dotyczących usług medialnych z państw trzecich. Przepisy te mają zapewnić ściślejszą współpracę krajowych władz i organów regulacyjnych w różnych obszarach regulacji mediów. W sekcji 4 omówiono konkretne kwestie dotyczące świadczenia usług medialnych w otoczeniu cyfrowym. W odniesieniu do świadczenia usług medialnych na bardzo dużych platformach internetowych sekcja ta opiera się na obowiązującym ustawodawstwie horyzontalnym, zapewniając dodatkowe gwarancje rzetelności redakcyjnej treści internetowych dostarczanych przez dostawców usług medialnych, którzy przestrzegają pewnych norm regulacyjnych lub dotyczących samoregulacji, oraz ustanawiając zorganizowany dialog między bardzo dużymi platformami internetowymi a odpowiednimi podmiotami ekosystemu mediów. W sekcji tej przewidziano również prawo do personalizacji oferty mediów audiowizualnych w urządzeniach i interfejsach użytkownika kontrolujących dostęp do audiowizualnych usług medialnych oraz związany z tym obowiązek producentów i twórców oprogramowania do umożliwienia takiej personalizacji z technicznego punktu widzenia. W sekcji 5 określono ramy prawne dotyczące krajowych środków wpływających na działalność dostawców usług medialnych oraz ustanowiono wymogi dotyczące krajowych przepisów i procedur związanych z oceną wpływu koncentracji na rynku mediów na pluralizm mediów i niezależność redakcyjną. Zadaniem Rady będzie zajmowanie stanowiska w przypadkach, mogących mieć wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W sekcji 6 określono wymogi dotyczące systemów i metod pomiaru oglądalności stosowanych przez odpowiednie podmioty działające na rynku. Przepisom tym towarzyszy zachęta do sporządzania kodeksów postępowania i wspierania wymiany najlepszych praktyk. W sekcji 6 przewidziano również wspólne wymogi dotyczące przydzielania dostawcom usług medialnych wydatków na reklamę państwową, bez wpływu na przepisy dotyczące zamówień publicznych i zasady pomocy państwa. W rozdziale IV określono przepisy końcowe, w szczególności dotyczące monitorowania, oceny i sprawozdawczości. Rozporządzenie zawiera mechanizm umożliwiający Komisji regularne monitorowanie, w porozumieniu z Radą, ryzyka dla funkcjonowania wewnętrznego rynku usług medialnych. W rozdziale tym uchyla się również odpowiedni artykuł dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych oraz określa się datę wejścia w życie i rozpoczęcia stosowania rozporządzenia. 2022/0277 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające wspólne ramy dla usług medialnych na rynku wewnętrznym („europejski akt o wolności mediów”) i zmieniające dyrektywę 2010/13/UE (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Komitetu Regionów, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Niezależne usługi medialne odgrywają wyjątkową rolę na rynku wewnętrznym. Reprezentują szybko zmieniający się i ważny pod względem gospodarczym sektor, a jednocześnie zapewniają dostęp do różnorodnych poglądów i są wiarygodnym źródłem informacji zarówno dla ogółu społeczeństwa, jak i przedsiębiorstw, wypełniając w ten sposób funkcję interesu ogólnego w zakresie „publicznej organizacji strażniczej”. Usługi medialne są w coraz większym stopniu dostępne w internecie i w wymiarze transgranicznym, a jednocześnie nie podlegają tym samym przepisom i temu samemu poziomowi ochrony w różnych państwach członkowskich. (2)Ze względu na wyjątkową rolę tych usług zasadniczą cechą prawidłowo funkcjonującego wewnętrznego rynku usług medialnych (lub „wewnętrznego rynku mediów”) jest ochrona wolności i pluralizmu mediów. Od początku nowego wieku rynek ten ulegał znacznym przemianom, stając się coraz bardziej cyfrowy i międzynarodowy. Oferuje on wiele możliwości gospodarczych, ale stoi również przed szeregiem wyzwań. Unia powinna pomóc sektorowi mediów w wykorzystaniu tych możliwości w ramach rynku wewnętrznego, a jednocześnie chronić wartości, takie jak ochrona praw podstawowych, które są wspólne dla Unii i jej państw członkowskich. (3)W przestrzeni mediów cyfrowych ogół społeczeństwa i przedsiębiorstwa uzyskują dostęp do treści medialnych, które są natychmiast dostępne na ich urządzeniach osobistych, i coraz częściej korzystają z nich w kontekście transgranicznym. Globalne platformy internetowe działają jako punkty dostępu do treści medialnych, a ich modele biznesowe prowadzą do zakłócenia dostępu do usług medialnych oraz wzmacniają polaryzujące treści i dezinformację. Platformy te są również istotnymi dostawcami reklamy internetowej, co odciągnęło zasoby finansowe od sektora mediów, wpływając na jego stabilność finansowania, a w konsekwencji na różnorodność oferowanych treści. W związku z tym, że usługi medialne są oparte na wiedzy i kapitałochłonne, wymagają one skali, aby mogły pozostać konkurencyjne i rozwijać się na rynku wewnętrznym. W tym względzie szczególnie ważna jest możliwość oferowania usług w wymiarze transgranicznym i pozyskiwania inwestycji, w tym od innych państw członkowskich lub w innych państwach członkowskich. (4)Wewnętrzny rynek usług medialnych jest jednak niewystarczająco zintegrowany. Szereg ograniczeń krajowych utrudnia swobodny przepływ w ramach rynku wewnętrznego. W szczególności różne krajowe przepisy i podejścia związane z pluralizmem mediów i niezależnością redakcyjną, niewystarczająca współpraca między krajowymi władzami lub organami regulacyjnymi, jak również nieprzejrzysty i niesprawiedliwy przydział publicznych i prywatnych zasobów gospodarczych utrudniają podmiotom działającym na rynku mediów prowadzenie i rozszerzenie działalności w wymiarze transgranicznym oraz skutkują nierównymi warunkami działania w całej Unii. Integralność wewnętrznego rynku usług medialnych może być również zagrożona przez dostawców, którzy systematycznie angażują się w działania dezinformacyjne, w tym w manipulację informacjami i ingerencje w informacje, oraz nadużywają swobód rynku wewnętrznego, w tym przez objętych kontrolą państwową dostawców usług medialnych finansowanych przez niektóre państwa trzecie. (5)Ponadto w odpowiedzi na wyzwania związane z pluralizmem mediów i wolnością mediów w internecie niektóre państwa członkowskie przyjęły środki regulacyjne, a inne państwa członkowskie prawdopodobnie to uczynią, co może grozić dalszym pogłębieniem rozbieżności w podejściach krajowych i ograniczeniem swobodnego przepływu na rynku wewnętrznym. (6)Odbiorcy usług medialnych w Unii (osoby fizyczne będące obywatelami państw członkowskich lub korzystające z praw przyznanych im na mocy prawa Unii oraz osoby prawne mające siedzibę w Unii) powinni mieć możliwość skutecznego korzystania ze swobody odbioru wolnych i pluralistycznych usług medialnych na rynku wewnętrznym. Aby wesprzeć transgraniczny przepływ usług medialnych, należy zapewnić minimalny poziom ochrony odbiorcom usług na rynku wewnętrznym. Będzie to zgodne z prawem do otrzymywania i przekazywania informacji określonym w art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej („Karta”). Konieczna jest zatem harmonizacja niektórych aspektów przepisów krajowych dotyczących usług medialnych. W sprawozdaniu z wyników końcowych Konferencji w sprawie przyszłości Europy obywatele wezwali UE do dalszego wspierania niezależności i pluralizmu mediów, w szczególności przez przyjęcie prawodawstwa zawierającego obowiązujące w całej UE minimalne normy dotyczące zagrożeń dla niezależności mediów.. (7)Do celów niniejszego rozporządzenia definicja usługi medialnej powinna ograniczać się do usług w rozumieniu Traktatu, a zatem powinna obejmować wszelkie formy działalności gospodarczej. Definicja ta nie powinna obejmować treści tworzonych przez użytkowników umieszczanych na platformie internetowej, chyba że stanowią one działalność zawodową świadczoną zwykle za wynagrodzeniem (czy to finansowym, czy też innego rodzaju). Z definicji tej należy również wykluczyć korespondencję czysto prywatną, taką jak wiadomości e-mail, a także wszelkie usługi, których głównym celem nie jest dostarczanie audycji audiowizualnych lub dźwiękowych ani publikacji prasowych, co oznacza, że treść ma jedynie charakter pomocniczy w stosunku do usługi, a nie jest jej głównym celem, jak np. reklamy lub informacje dotyczące produktu lub usługi dostarczane przez strony internetowe, które nie oferują usług medialnych. Definicja usługi medialnej powinna obejmować w szczególności audycje telewizyjne lub radiowe, audiowizualne usługi medialne na żądanie, podcasty audio lub publikacje prasowe. Z zakresu tej definicji należy wyłączyć komunikację instytucjonalną oraz dystrybucję materiałów informacyjnych lub promocyjnych przeznaczonych dla podmiotów publicznych lub prywatnych. (8)Na rynku mediów cyfrowych dostawcy platform udostępniania wideo lub bardzo dużych platform internetowych mogą być objęci zakresem definicji dostawcy usług medialnych. Ogólnie rzecz biorąc, tacy dostawcy odgrywają kluczową rolę w tworzeniu treści, w tym za pomocą zautomatyzowanych środków lub algorytmów, ale nie ponoszą odpowiedzialności redakcyjnej za treści, do których zapewniają dostęp. W coraz bardziej konwergentnym środowisku medialnym jednak niektórzy dostawcy platform udostępniania wideo lub bardzo dużych platform internetowych zaczęli sprawować kontrolę redakcyjną nad częścią swoich usług. W związku z tym taki podmiot mógłby zostać zakwalifikowany zarówno jako dostawca platformy udostępniania wideo lub dostawca bardzo dużej platformy internetowej, jak i jako dostawca usług medialnych. (9)Definicja pomiaru oglądalności powinna obejmować systemy pomiaru opracowane zgodnie z normami branżowymi w ramach organizacji samoregulacyjnych, takich jak wspólne komisje branżowe, oraz systemy pomiaru opracowane poza takimi podejściami samoregulacyjnymi. Te ostatnie są zazwyczaj stosowane przez niektóre podmioty działające w internecie, które dokonują samodzielnych pomiarów lub udostępniają na rynku własne systemy pomiaru oglądalności, niekoniecznie zgodne z powszechnie przyjętymi normami branżowymi. Ze względu na znaczący wpływ, jaki takie systemy pomiaru oglądalności mają na rynek reklamy i mediów, powinny one zostać objęte niniejszym rozporządzeniem. (10)Reklamę państwową należy rozmieć jako szeroko pojęte działania promocyjne lub autopromocyjne podejmowane przez szeroki krąg organów lub podmiotów publicznych bądź na rzecz lub w imieniu takich organów lub podmiotów, przy czym takimi organami lub podmiotami mogą być rządy, władze lub organy regulacyjne, a także przedsiębiorstwa państwowe lub inne jednostki kontrolowane przez państwo w różnych sektorach, na poziom krajowym lub regionalnym, lub terytorialny samorząd jednostki terytorialnej liczący ponad 1 mln mieszkańców. Definicja reklamy państwowej nie powinna jednak obejmować wiadomości alarmowych pochodzących od organów publicznych, które to wiadomości są niezbędne np. w przypadku klęsk żywiołowych lub sanitarnych, wypadków lub innych nagłych zdarzeń, które mogą spowodować szkody dla osób fizycznych. (11)Aby umożliwić społeczeństwu czerpanie korzyści z wewnętrznego rynku mediów, konieczne jest nie tylko zagwarantowanie podstawowych wolności przewidzianych w Traktacie, ale także pewności prawa, której odbiorcy usług medialnych potrzebują do czerpania odpowiednich korzyści. Tacy odbiorcy powinni mieć dostęp do wysokiej jakości usług medialnych, które zostały stworzone przez dziennikarzy i redaktorów w sposób niezależny i zgodnie ze standardami dziennikarskimi, a zatem dostarczają wiarygodnych informacji, w tym treści informacyjnych i treści dotyczących spraw bieżących. Prawo to nie pociąga za sobą żadnego odpowiedniego obowiązku przestrzegania przez danego dostawcę usług medialnych standardów, które nie są wyraźnie określone prawnie. Takie wysokiej jakości usługi medialne są również antidotum na dezinformację, w tym zagraniczną manipulację informacjami i ingerencję w informacje. (12)Niniejsze rozporządzenie nie narusza wolności wypowiedzi gwarantowanej poszczególnym osobom na podstawie Karty. Europejski Trybunał Praw Człowieka zauważył, że w tak wrażliwym sektorze jak media audiowizualne oprócz negatywnego obowiązku nieingerowania organy publiczne mają pozytywny obowiązek ustanowienia odpowiednich ram prawnych i administracyjnych w celu zagwarantowania skutecznego pluralizmu. (13)Swobodny przepływ wiarygodnych informacji ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku usług medialnych. Dlatego też świadczenie usług medialnych nie powinno podlegać żadnym ograniczeniom sprzecznym z niniejszym rozporządzeniem lub innymi przepisami prawa Unii, takimi jak dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE przewidująca środki niezbędne do ochrony użytkowników przed nielegalnymi i szkodliwymi treściami. Ograniczenia mogłyby również wynikać ze środków stosowanych przez krajowe organy publiczne zgodnie z prawem Unii. (14)Warunkiem wstępnym prowadzenia działalności przez dostawców usług medialnych oraz ich uczciwości zawodowej jest ochrona niezależności redakcyjnej. Niezależność redakcyjna jest szczególnie ważna dla dostawców usług medialnych dostarczających treści informacyjne i treści dotyczące spraw bieżących ze względu na ich społeczną rolę jako dobra publicznego. Dostawcy usług medialnych powinni mieć możliwość swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej na rynku wewnętrznym i konkurowania na równych zasadach w coraz bardziej internetowym środowisku, w którym informacje przepływają ponad granicami. (15)Państwa członkowskie przyjęły różne podejścia do ochrony niezależności redakcyjnej, która jest coraz częściej zagrożona w całej Unii. W szczególności w kilku państwach członkowskich obserwuje się coraz częstszą ingerencję w decyzje redakcyjne dostawców usług medialnych. Taka ingerencja może być bezpośrednia lub pośrednia, ze strony państwa lub innych podmiotów, w tym organów publicznych, urzędników wybieranych, urzędników państwowych i polityków, np. w celu uzyskania korzyści politycznej. Dążąc do uzyskania korzyści ekonomicznych lub innego rodzaju korzyści, udziałowcy i inne podmioty prywatne mające udziały w przedsiębiorstwach dostawców usług medialnych mogą działać w sposób wykraczający poza konieczną równowagę między ich własną wolnością prowadzenia działalności gospodarczej i wolnością wypowiedzi z jednej strony a wolnością redakcyjną i prawami informacyjnymi użytkowników z drugiej strony. Ponadto najnowsze tendencje w zakresie dystrybucji i konsumpcji mediów, w tym w szczególności w środowisku internetowym, skłoniły państwa członkowskie do rozważenia przyjęcia przepisów mających na celu regulację dostarczania treści medialnych. Poszczególni dostawcy usług medialnych stosują również różne podejścia w celu zagwarantowania niezależności redakcyjnej. Taka ingerencja oraz fragmentacja regulacji i podejść na rynku wewnętrznym negatywnie wpływają na warunki prowadzenia działalności gospodarczej przez dostawców usług medialnych, a ostatecznie także na jakość usług medialnych otrzymywanych przez obywateli i przedsiębiorstwa. Konieczne jest zatem wprowadzenie skutecznych gwarancji umożliwiających korzystanie z wolności redakcyjnej w całej Unii, tak aby dostawcy usług medialnych mogli niezależnie produkować i rozpowszechniać swoje treści ponad granicami, a odbiorcy usług mogli otrzymywać takie treści. (16)Dziennikarze i redaktorzy są głównymi podmiotami uczestniczącymi w produkcji i dostarczaniu wiarygodnych treści medialnych, w szczególności przez relacjonowanie informacji lub bieżących wydarzeń. Niezbędna jest zatem ochrona zdolności dziennikarzy do zbierania, weryfikowania i analizowania informacji, w tym informacji przekazywanych poufnie. W szczególności dostawcy usług medialnych i dziennikarze (w tym dziennikarze wykonujący pracę w ramach niestandardowych form zatrudnienia, np. freelancerzy) powinni móc liczyć na solidną ochronę źródeł i materiałów dziennikarskich, w tym przed stosowaniem technologii nadzoru, ponieważ brak takiej ochrony może zniechęcić osoby będące źródłami do pomagania mediom w informowaniu opinii publicznej o sprawach leżących w interesie publicznym. W rezultacie wolność prowadzenia przez dziennikarzy działalności gospodarczej i pełnienia przez nich istotnej roli „publicznej organizacji strażniczej” może zostać naruszona, co negatywnie wpłynie na dostęp do wysokiej jakości usług medialnych. Ochrona źródeł dziennikarskich przyczynia się do ochrony prawa podstawowego zapisanego w art. 11 Karty.

(17)Ochrona źródeł dziennikarskich jest obecnie regulowana w sposób niejednolity w państwach członkowskich. Niektóre państwa członkowskie zapewniają bezwzględną ochronę przed wymuszaniem na dziennikarzach ujawnienia informacji pozwalających na identyfikację ich źródła w postępowaniu karnym i administracyjnym. Inne państwa członkowskie zapewniają kwalifikowaną ochronę ograniczoną do postępowania sądowego opartego na niektórych zarzutach karnych, natomiast jeszcze inne zapewniają ochronę w formie zasady ogólnej. Prowadzi to do fragmentacji wewnętrznego rynku mediów. W rezultacie dziennikarze, którzy w coraz większym stopniu są zaangażowani w projekty transgraniczne i świadczą swoje usługi odbiorcom transgranicznym, a w związku z tym również dostawcom usług medialnych, prawdopodobnie będą się mierzyć z przeszkodami, niepewnością prawa i nierównymi warunkami konkurencji. Dlatego też ochrona źródeł i materiałów dziennikarskich wymaga harmonizacji i dalszego wzmocnienia na szczeblu Unii. (18)Szczególną rolę na wewnętrznym rynku mediów odgrywają media publiczne ustanowione przez państwa członkowskie, ponieważ w ramach swojej misji zapewniają one obywatelom i przedsiębiorstwom dostęp do wysokiej jakości informacji i bezstronnego przekazu medialnego. Media publiczne mogą być jednak szczególnie narażone na ryzyko ingerencji ze względu na ich instytucjonalną bliskość z państwem i otrzymywane finansowanie publiczne. Ryzyko to mogą zwiększać nierówne gwarancje związane z niezależnym zarządzaniem i wyważonym przekazem w mediach publicznych w całej Unii. Sytuacja ta może prowadzić do stronniczego lub niepełnego przekazu medialnego, zakłócać konkurencję na wewnętrznym rynku mediów i negatywnie wpływać na dostęp do niezależnych i bezstronnych usług medialnych. Konieczne jest zatem wprowadzenie gwarancji prawnych w odniesieniu do niezależnego funkcjonowania mediów publicznych w całej Unii, w oparciu o normy międzynarodowe opracowane w tym zakresie przez Radę Europy. Należy również zagwarantować, bez uszczerbku dla stosowania unijnych zasad pomocy państwa, że dostawcy usług medialnych realizujący misję publiczną będą mogli korzystać z wystarczającego i stabilnego finansowania umożliwiającego im wypełnianie ich misji, co zapewnia przewidywalność w ich planowaniu. Najlepiej byłoby, gdyby decyzje o takim finansowaniu i środki na ten cel były podejmowane w perspektywie wieloletniej, zgodnie z misją publiczną realizowaną przez dostawców usług medialnych, w celu uniknięcia wywierania potencjalnego nadmiernego wpływu w kontekście corocznych negocjacji budżetowych. Wymogi ustanowione w niniejszym rozporządzeniu nie wpływają na kompetencje państw członkowskich w zakresie zapewniania finansowania mediów publicznych, które to kompetencje zapisano w Protokole nr 29 w sprawie systemu publicznego nadawania w Państwach Członkowskich, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. (19)Istotne jest, aby odbiorcy usług medialnych wiedzieli z całą pewnością, kto jest właścicielem mediów informacyjnych i kto za nimi stoi, tak aby mogli zidentyfikować i zrozumieć potencjalne konflikty interesów, co jest warunkiem wstępnym kształtowania świadomych opinii, a w konsekwencji aktywnego uczestnictwa w demokracji. Taka przejrzystość jest również skutecznym narzędziem ograniczania ryzyka ingerencji w niezależność redakcyjną. Konieczne jest zatem wprowadzenie wspólnych wymogów informacyjnych dla wszystkich odpowiednich dostawców usług medialnych w całej Unii, które to wymogi powinny obejmować proporcjonalne wymogi ujawniania informacji o własności. W tym kontekście nie powinno to mieć wpływu na środki wprowadzone przez państwa członkowskie na podstawie art. 30 ust. 9 dyrektywy (UE) 2015/849. Wymagane informacje powinny być ujawniane przez odpowiednich dostawców na ich stronach internetowych lub innym nośniku, który jest łatwo i bezpośrednio dostępny. (20)Integralność mediów wymaga również proaktywnego podejścia do wspierania niezależności redakcyjnej przez przedsiębiorstwa mediów informacyjnych, w szczególności poprzez gwarancje wewnętrzne. Dostawcy usług medialnych powinni przyjąć proporcjonalne środki w celu zagwarantowania – po uzgodnieniu ogólnej linii redakcyjnej przez ich właścicieli i redaktorów – swobody redaktorów w podejmowaniu indywidualnych decyzji w toku ich działalności zawodowej. Cel polegający na ochronie redaktorów przed nadmierną ingerencją w ich decyzje podejmowane w ramach codziennej pracy w odniesieniu do określonych treści przyczynia się do zapewnienia równych warunków działania na wewnętrznym rynku usług medialnych oraz jakości takich usług. Cel ten jest również zgodny z prawem podstawowym do otrzymywania i przekazywania informacji określonym w art. 11 Karty. W świetle tych rozważań dostawcy usług medialnych powinni również zapewnić odbiorcom usług przejrzystość w odniesieniu do rzeczywistych lub potencjalnych konfliktów interesów. (21)Aby złagodzić obciążenia regulacyjne, mikrojednostki w rozumieniu art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE powinny być zwolnione z wymogów związanych z informacjami i gwarancjami wewnętrznymi w celu zagwarantowania niezależności poszczególnych decyzji redakcyjnych. Ponadto dostawcy usług medialnych powinni mieć możliwość dostosowania gwarancji wewnętrznych do swoich potrzeb, w szczególności jeżeli są małymi i średnimi jednostkami w rozumieniu tego artykułu. Zalecenie, które towarzyszy niniejszemu rozporządzeniu, zawiera katalog dobrowolnych gwarancji wewnętrznych, które mogą zostać przyjęte w tym zakresie w przedsiębiorstwach medialnych. Niniejsze rozporządzenie nie powinno być interpretowane w sposób pozbawiający właścicieli prywatnych dostawców usług medialnych ich prerogatywy do określania strategicznych lub ogólnych celów oraz wspierania wzrostu i finansowej rentowności ich przedsiębiorstw. W tym względzie w niniejszym rozporządzeniu uznaje się, że cel polegający na wspieraniu niezależności redakcyjnej należy pogodzić z uzasadnionymi prawami i interesami prywatnych właścicieli mediów. (22)Kluczowe znaczenie dla właściwego stosowania prawa medialnego w całej Unii mają niezależne krajowe władze lub organy regulacyjne. Krajowe władze lub organy regulacyjne, o których mowa w art. 30 dyrektywy 2010/13/UE, są najlepiej przygotowane do zapewnienia prawidłowego stosowania wymogów związanych ze współpracą regulacyjną i prawidłowo funkcjonującym rynkiem usług medialnych, przewidzianych w rozdziale III niniejszego rozporządzenia. Aby zapewnić spójne stosowanie niniejszego rozporządzenia i innych przepisów unijnego prawa medialnego, należy ustanowić niezależny organ doradczy na szczeblu unijnym skupiający takie władze lub organy i koordynujący ich działania. Europejska Grupa Regulatorów ds. Audiowizualnych Usług Medialnych (ERGA), ustanowiona dyrektywą 2010/13/UE, ma zasadnicze znaczenie dla wspierania spójnego wdrażania tej dyrektywy. Europejska Rada ds. Usług Medialnych („Rada”) powinna zatem opierać się na ERGA i zastąpić ją. Wymaga to ukierunkowanej zmiany dyrektywy 2010/13/UE w celu usunięcia jej art. 30b, w którym ustanowiono ERGA, oraz – w rezultacie – zastąpienia odniesień do ERGA i jej zadań. Wprowadzona w niniejszym rozporządzeniu zmiana dyrektywy 2010/13/UE jest w tym przypadku uzasadniona, ponieważ ogranicza się do przepisu, który nie musi być transponowany przez państwa członkowskie i jest skierowany do instytucji Unii. (23)W skład Rady powinni wchodzić wysocy rangą przedstawiciele krajowych władz lub organów regulacyjnych, o których mowa w art. 30 dyrektywy 2010/13/UE, wyznaczeni przez takie władze lub organy. W przypadku gdy państwa członkowskie mają kilka odpowiednich władz lub organów regulacyjnych, w tym na szczeblu regionalnym, należy wybrać wspólnego przedstawiciela w drodze odpowiednich procedur, a prawo do głosowania powinno przysługiwać tylko jednemu przedstawicielowi na państwo członkowskie. Nie powinno to wpływać na możliwość uczestnictwa w posiedzeniach Rady, w stosownych przypadkach, pozostałych krajowych władz lub organów regulacyjnych. Rada powinna mieć również możliwość zapraszania do udziału w swoich posiedzeniach, w porozumieniu z Komisją, ekspertów i obserwatorów, w tym w szczególności władz lub organów regulacyjnych z krajów kandydujących, potencjalnych krajów kandydujących, krajów EOG lub delegatów ad hoc z innych właściwych organów krajowych. Ze względu na wrażliwość sektora mediów i zgodnie z praktyką podejmowania decyzji przez ERGA opartą na jej regulaminie wewnętrznym Rada powinna przyjmować swoje decyzje większością dwóch trzecich głosów. (24)Bez uszczerbku dla uprawnień przyznanych Komisji na mocy Traktatów istotne jest, aby Komisja i Rada ściśle ze sobą współpracowały. W szczególności Rada powinna aktywnie wspierać Komisję w realizacji jej zadań polegających na zapewnieniu spójnego stosowania niniejszego rozporządzenia oraz przepisów krajowych wdrażających dyrektywę 2010/13/UE. W tym celu Rada powinna w szczególności doradzać Komisji oraz wspierać ją w zakresie regulacyjnych, technicznych lub praktycznych aspektów związanych ze stosowaniem prawa Unii, propagować współpracę i skuteczną wymianę informacji, doświadczeń i najlepszych praktyk oraz sporządzać opinie w porozumieniu z Komisją lub na jej wniosek w przypadkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Aby skutecznie realizować swoje zadania, Rada powinna móc polegać na wiedzy specjalistycznej i zasobach ludzkich zapewnionego przez Komisję sekretariatu. Sekretariat Komisji powinien zapewnić Radzie wsparcie administracyjne i organizacyjne oraz pomóc jej w realizacji jej zadań. (25)Do prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku usług medialnych niezbędna jest współpraca regulacyjna pomiędzy niezależnymi władzami lub organami regulacyjnymi ds. mediów. Dyrektywa 2010/13/UE nie przewiduje jednak zorganizowanych ram współpracy dla krajowych władz lub organów regulacyjnych. Od czasu zmiany unijnych ram dotyczących audiowizualnych usług medialnych dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808, która rozszerzyła zakres tych usług na platformy udostępniania wideo, istnieje coraz większa potrzeba ścisłej współpracy między krajowymi władzami lub organami regulacyjnymi, w szczególności w celu rozstrzygania spraw transgranicznych. Taka potrzeba jest również uzasadniona w świetle nowych wyzwań w środowisku medialnym UE, którym ma sprostać niniejsze rozporządzenie, w tym dzięki powierzeniu krajowym władzom lub organom regulacyjnym nowych zadań. (26)Aby zapewnić skuteczne egzekwowanie unijnego prawa medialnego, zapobiec ewentualnemu obchodzeniu obowiązujących przepisów medialnych przez nieuczciwych dostawców usług medialnych oraz uniknąć tworzenia dodatkowych barier na wewnętrznym rynku usług medialnych, należy zapewnić krajowym władzom lub organom regulacyjnym jasne, prawnie wiążące ramy umożliwiające im skuteczną i efektywną współpracę. (27)Ze względu na ogólnoeuropejski charakter platform udostępniania wideo krajowe władze lub organy regulacyjne muszą dysponować specjalnym narzędziem służącym do ochrony widzów korzystających z usług platform udostępniania wideo przed niektórymi nielegalnymi i szkodliwymi treściami, w tym informacjami handlowymi. W szczególności potrzebny jest mechanizm umożliwiający wszystkim właściwym krajowym władzom lub organom regulacyjnym zwrócenie się do swoich odpowiedników o podjęcie niezbędnych i proporcjonalnych działań w celu zapewnienia egzekwowania obowiązków wynikających z niniejszego artykułu nałożonych na dostawców platform udostępniania wideo. W przypadku gdy zastosowanie takiego mechanizmu nie doprowadzi do polubownego rozwiązania, swobodny przepływ usług społeczeństwa informacyjnego pochodzących z innego państwa członkowskiego może zostać ograniczony jedynie w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 3 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i po przeprowadzeniu procedury określonej w tym artykule. (28)Zasadnicze znaczenie ma zapewnienie spójnej praktyki regulacyjnej w odniesieniu do niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2010/13/UE. W tym celu oraz aby przyczynić się do zapewnienia spójnego wdrożenia unijnego prawa medialnego, Komisja może w razie potrzeby wydać wytyczne dotyczące kwestii objętych zarówno niniejszym rozporządzeniem, jak i dyrektywą 2010/13/UE. Podejmując decyzję o wydaniu wytycznych, Komisja powinna rozważyć w szczególności kwestie regulacyjne mające wpływ na znaczną liczbę państw członkowskich lub takie, które mają charakter transgraniczny. Ma to zastosowanie w szczególności do środków krajowych przyjmowanych zgodnie z art. 7a dyrektywy 2010/13/UE dotyczącym odpowiedniej ekspozycji audiowizualnych usług medialnych świadczonych w interesie ogólnym. W świetle natłoku informacji i coraz częstszego korzystania ze środków cyfrowych w celu uzyskania dostępu do mediów ważne jest zapewnienie eksponowania treści o znaczeniu ogólnym, aby pomóc w osiągnięciu równych warunków działania na rynku wewnętrznym i zgodności z prawem podstawowym do otrzymywania informacji wynikającym z art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Biorąc pod uwagę możliwy wpływ środków krajowych podejmowanych na podstawie art. 7a na funkcjonowanie wewnętrznego rynku mediów, wytyczne Komisji byłyby ważne dla osiągnięcia pewności prawa w tej dziedzinie. Przydatne byłoby również przedstawienie wytycznych dotyczących środków krajowych przyjmowanych na podstawie art. 5 ust. 2 dyrektywy 2010/13/UE w celu zapewnienia udostępniania publicznego dostępnych, dokładnych i aktualnych informacji związanych z własnością mediów. W trakcie przygotowywania swoich wytycznych Komisja powinna być wspierana przez Radę. Rada powinna w szczególności dzielić się z Komisją swoją regulacyjną, techniczną i praktyczną wiedzą specjalistyczną dotyczącą obszarów i tematów objętych odpowiednimi wytycznymi. (29)Aby zapewnić równe warunki działania w świadczeniu różnorodnych audiowizualnych usług medialnych w obliczu postępu technicznego na rynku wewnętrznym, konieczne jest ustalenie wspólnych zaleceń technicznych w odniesieniu do urządzeń kontrolujących dostęp do audiowizualnych usług medialnych i korzystanie z takich usług lub zarządzających dostępem do takich usług i korzystaniem z nich, lub urządzeń przenoszących sygnały cyfrowe przekazujące treści audiowizualne ze źródła do miejsca przeznaczenia. W tym kontekście ważne jest unikanie rozbieżnych standardów technicznych tworzących bariery i dodatkowe koszty po stronie przemysłu i konsumentów, przy jednoczesnym zachęcaniu do wprowadzania rozwiązań mających na celu wykonanie istniejących zobowiązań dotyczących audiowizualnych usług medialnych. (30)Władze lub organy regulacyjne, o których mowa w art. 30 dyrektywy 2010/13/UE, posiadają szczególną praktyczną wiedzę specjalistyczną, która pozwala im skutecznie równoważyć interesy dostawców i odbiorców usług medialnych przy jednoczesnym zapewnieniu poszanowania wolności wypowiedzi. Ma to kluczowe znaczenie zwłaszcza w przypadku ochrony rynku wewnętrznego przed działalnością dostawców usług medialnych mających siedzibę poza Unią, którzy kierują swoje usługi do odbiorców w Unii, w przypadku gdy – między innymi z uwagi na kontrolę, jaką mogą sprawować nad nimi państwa trzecie – takie usługi mogą przynieść uszczerbek bezpieczeństwu publicznemu i obronie narodowej lub stworzyć ryzyko takiego uszczerbku. W związku z tym należy wzmocnić koordynację między krajowymi władzami lub organami regulacyjnymi w celu wspólnego zmierzenia się z ewentualnymi zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i obrony narodowej wynikającymi z takich usług medialnych oraz ustanowić ramy prawne, aby zapewnić skuteczność i ewentualną koordynację środków krajowych przyjętych zgodnie z unijnymi przepisami dotyczącymi mediów. W celu zapewnienia, aby usługi medialne zawieszone w niektórych państwach członkowskich na podstawie art. 3 ust. 3 i art. 3 ust. 5 dyrektywy 2010/13/UE nie były nadal świadczone za pośrednictwem satelitarnej stacji nadawczej lub innych środków w tych państwach członkowskich, należy również udostępnić mechanizm przyspieszonej wzajemnej współpracy i pomocy, aby zagwarantować skuteczność odpowiednich środków krajowych, zgodnie z prawem Unii. Ponadto konieczna jest koordynacja środków krajowych, które mogą zostać przyjęte w celu przeciwdziałania zagrożeniom dla bezpieczeństwa publicznego i obrony narodowej stwarzanym przez usługi medialne świadczone przez dostawców mających siedzibę poza Unią i skierowane do odbiorców w Unii, w tym umożliwienie Radzie wydawania, w porozumieniu z Komisją, opinii dotyczących takich środków, w stosownych przypadkach. W tym względzie należy ocenić zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego i obrony narodowej z uwzględnieniem wszystkich istotnych elementów faktycznych i prawnych, na szczeblu krajowym i europejskim. Pozostaje to bez uszczerbku dla kompetencji Unii wynikających z art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. (31)Bardzo duże platformy internetowe pełnią dla wielu użytkowników rolę punktu dostępu do usług medialnych. Dostawcy usług medialnych, którzy ponoszą odpowiedzialność redakcyjną za swoje treści, odgrywają ważną rolę w rozpowszechnianiu informacji i korzystaniu ze swobodnego dostępu do informacji w internecie. Taka odpowiedzialność redakcyjna oznacza, iż oczekuje się od nich, że będą działać z należytą starannością i dostarczać wiarygodnych informacji z poszanowaniem praw podstawowych, zgodnie z wymogami regulacyjnymi lub samoregulacyjnymi, którym podlegają w państwach członkowskich. W związku z tym, również z uwagi na swobodny dostęp użytkowników do informacji, w przypadku gdy dostawcy bardzo dużych platform internetowych uznają, że treści dostarczane przez takich dostawców usług medialnych są niezgodne z ich warunkami korzystania z usług, a jednocześnie nie przyczyniają się do ryzyka systemowego, o którym mowa w art. 26 rozporządzenia (UE) 2022/XXX [aktu o usługach cyfrowych], powinni należycie uwzględnić wolność i pluralizm mediów, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2022/XXX [aktem o usługach cyfrowych] i jak najwcześniej przedstawić niezbędne wyjaśnienia dostawcom usług medialnych jako swoim użytkownikom biznesowym w uzasadnieniu wydanym na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1150. Aby zminimalizować wpływ ewentualnego ograniczenia tych treści na swobodny dostęp użytkowników do informacji, bardzo duże platformy internetowe powinny dążyć do przedstawienia uzasadnienia przed wejściem w życie ograniczenia, bez uszczerbku dla ich obowiązków wynikających z rozporządzenia (UE) 2022/XXX [aktu o usługach cyfrowych]. W szczególności niniejsze rozporządzenie nie powinno uniemożliwiać dostawcy bardzo dużej platformy internetowej przyjęcia szybkich środków w celu zablokowania nielegalnych treści rozpowszechnianych za pośrednictwem jego usługi albo w celu zmniejszenia ryzyka systemowego związanego z rozpowszechnianiem niektórych treści za pośrednictwem jego usługi, zgodnie z prawem Unii, w szczególności na podstawie rozporządzenia (UE) 2022/XXX [aktu o usługach cyfrowych]. (32)Z uwagi na oczekiwany pozytywny wpływ na swobodę świadczenia usług i wolność wypowiedzi uzasadnione jest ponadto, aby w przypadku gdy dostawcy usług medialnych przestrzegają pewnych norm regulacyjnych lub dotyczących samoregulacji, ich skargi na decyzje dostawców bardzo dużych platform internetowych były rozpatrywane priorytetowo i bez zbędnej zwłoki. (33)W tym celu dostawcy bardzo dużych platform internetowych powinni zapewnić w swoim interfejsie internetowym funkcję umożliwiającą dostawcom usług medialnych złożenie oświadczenia, że spełniają oni określone wymogi, zachowując jednocześnie możliwość nieprzyjęcia takiego oświadczenia własnego, jeżeli uznają, że warunki te nie są spełnione. Dostawcy bardzo dużych platform internetowych mogą polegać na informacjach dotyczących przestrzegania tych wymogów, takich jak standard dotyczący odczytu maszynowego określony w inicjatywie na rzecz zaufania do dziennikarstwa lub innych odpowiednich kodeksach postępowania. Do ułatwienia skutecznego wdrożenia tej funkcji przydatne mogą być wytyczne Komisji, w tym wytyczne dotyczące sposobów angażowania odpowiednich organizacji społeczeństwa obywatelskiego w przegląd wspomnianych oświadczeń oraz wytyczne dotyczące konsultacji z organem regulacyjnym państwa siedziby, w stosownych przypadkach, które mogą też okazać się użyteczne w zapobieganiu wszelkim potencjalnym nadużyciom tej funkcji. (34)W niniejszym rozporządzeniu uznaje się znaczenie mechanizmów samoregulacji w kontekście świadczenia usług medialnych na bardzo dużych platformach internetowych. Mechanizmy te stanowią rodzaj dobrowolnych inicjatyw, np. w formie kodeksów postępowania, które umożliwiają dostawcom usług medialnych lub ich przedstawicielom przyjęcie między sobą i dla siebie wspólnych wytycznych, w tym dotyczących norm etycznych, korygowania błędów lub rozpatrywania skarg. Solidna, inkluzywna i powszechnie uznawana samoregulacja mediów stanowi skuteczną gwarancję jakości i profesjonalizmu usług medialnych i ma kluczowe znaczenie dla ochrony rzetelności redakcyjnej. (35)Dostawcy bardzo dużych platform internetowych powinni nawiązać kontakt z dostawcami usług medialnych, którzy przestrzegają norm dotyczących wiarygodności i przejrzystości i którzy uważają, że dostawcy bardzo dużych platform internetowych często nakładają ograniczenia na ich treści bez wystarczających podstaw, w celu znalezienia polubownego rozwiązania pozwalającego na zniesienie wszelkich nieuzasadnionych ograniczeń i uniknięcie ich w przyszłości. Dostawcy bardzo dużych platform internetowych powinni prowadzić taką wymianę w dobrej wierze, zwracając szczególną uwagę na ochronę wolności mediów i swobodny dostęp do informacji. (36)Opierając się na użytecznej roli, jaką odgrywa ERGA w monitorowaniu przestrzegania przez sygnatariuszy kodeksu postępowania Unii Europejskiej w zakresie zwalczania dezinformacji, Rada powinna, przynajmniej raz w roku, przeprowadzać zorganizowany dialog między dostawcami bardzo dużych platform internetowych, przedstawicielami dostawców usług medialnych i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego w celu wspierania dostępu do różnorodnych ofert niezależnych mediów na bardzo dużych platformach internetowych, omówienia doświadczeń i najlepszych praktyk w zakresie stosowania odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia oraz monitorowania przestrzegania inicjatyw samoregulacyjnych mających na celu ochronę społeczeństwa przed szkodliwymi treściami, w tym inicjatyw mających na celu przeciwdziałanie dezinformacji. Komisja może, w stosownych przypadkach, analizować sprawozdania z wyników takiego zorganizowanego dialogu przy ocenie systemowych i pojawiających się problemów w całej Unii na podstawie rozporządzenia (UE) 2022/XXX [aktu o usługach cyfrowych] i może zwrócić się do Rady o wsparcie w tym zakresie.

(37)Odbiorcy audiowizualnych usług medialnych powinni mieć możliwość efektywnego wyboru treści audiowizualnych, które chcą oglądać, zgodnie ze swoimi preferencjami. Ich wolność w tym obszarze mogą jednak ograniczać praktyki handlowe stosowane w sektorze mediów, tj. umowy dotyczące ustalania ważności treści zawierane między producentami urządzeń lub dostawcami interfejsów użytkownika kontrolujących dostęp do audiowizualnych usług medialnych takich jak telewizja hybrydowa oraz korzystanie z usług lub interfejsów zarządzających dostępem do takich usług i korzystaniem z nich – a dostawcami usług medialnych. Ważność treści można ustalać na przykład na ekranie głównym urządzenia, za pomocą skrótów dostępnych w ramach sprzętu komputerowego lub oprogramowania, aplikacji i obszarów wyszukiwania, co wpływa na zachowanie odbiorców, którzy mogą być nadmiernie zachęcani do wyboru określonych ofert mediów audiowizualnych kosztem innych. Odbiorcy usługi powinni mieć możliwość zmiany, w łatwy i przyjazny użytkownikowi sposób, domyślnych ustawień urządzenia lub interfejsu użytkownika kontrolującego dostęp do audiowizualnych usług medialnych i korzystanie z takich usług oraz zarządzającego dostępem do takich usług i korzystaniem z nich bez uszczerbku dla środków służących zapewnieniu odpowiedniej ekspozycji audiowizualnych usług medialnych świadczonych w interesie ogólnym, wprowadzanych na podstawie art. 7a dyrektywy 2010/13/WE w interesie uzasadnionym względami polityki publicznej. (38)Różnego rodzaju środki legislacyjne, regulacyjne lub administracyjne mogą wywierać negatywny wpływ na funkcjonowanie dostawców usług medialnych na rynku wewnętrznym. Tego typu środki obejmują na przykład przepisy służące ograniczeniu własności przedsiębiorstw medialnych przez inne przedsiębiorstwa działające w sektorze mediów lub w sektorach niezwiązanych z mediami; do takich środków należą również decyzje związane z wydawaniem licencji i zezwoleń dostawcom usług medialnych lub ich uprzednim powiadamianiem. Aby ograniczyć ich ewentualny negatywny wpływ na funkcjonowanie wewnętrznego rynku usług medialnych oraz aby osiągnąć wyższy poziom pewności prawa, należy zapewnić, aby takie środki były zgodne z zasadami obiektywnego uzasadnienia, przejrzystości, niedyskryminacji i proporcjonalności. (39)Ważne jest również, aby Rada była uprawniona do wydania opinii, na wniosek Komisji, w sytuacjach, w których środki krajowe mogą wpływać na funkcjonowanie wewnętrznego rynku usług medialnych. Dotyczy to na przykład sytuacji, w której krajowy środek administracyjny jest skierowany do dostawcy usług medialnych świadczącego usługi w odniesieniu do co najmniej dwóch państw członkowskich, lub w sytuacji, w której dany dostawca usług medialnych ma znaczny wpływ na kształtowanie opinii publicznej w danym państwie członkowskim. (40)Media mają decydujący wpływ na kształtowanie opinii publicznej i zwiększenie udziału obywateli w procesach demokratycznych. Z tego względu państwa członkowskie powinny zapewnić w krajowych systemach prawnych przepisy i procedury gwarantujące ocenę przypadków koncentracji na rynku mediów, które to przypadki mogłyby mieć istotny wpływ na pluralizm mediów lub niezależność redakcyjną. Takie przepisy i procedury mogą oddziaływać na swobodę świadczenia usług medialnych na rynku wewnętrznym, a więc muszą być odpowiednio sformułowane oraz przejrzyste, obiektywne, proporcjonalne i niedyskryminacyjne. Przez koncentrację na rynku mediów podlegającą wspomnianym przepisom należy rozumieć przypadki koncentracji, w wyniku których jeden podmiot kontroluje usługi medialne wywierające znaczny wpływ na kształtowanie opinii publicznej na danym rynku mediów, w danym podsektorze mediów lub w kilku różnych sektorach mediów w co najmniej jednym państwie członkowskim, lub też posiada znaczne udziały w takich usługach medialnych. Ważnym kryterium, które należy brać pod uwagę, jest ograniczenie przeciwstawnych opinii na danym rynku w wyniku koncentracji. (41)Krajowe władze lub organy regulacyjne posiadające określoną wiedzę specjalistyczną w obszarze pluralizmu mediów powinny brać udział w ocenie wpływu koncentracji na rynku mediów na pluralizm mediów i niezależność redakcyjną, jeżeli same nie stanowią wyznaczonych władz lub organów. Z myślą o zwiększeniu pewności prawa i zapewnieniu, aby przepisy i procedury faktycznie służyły ochronie pluralizmu mediów i niezależności redakcyjnej, ważne jest, aby z góry określić obiektywne, niedyskryminacyjne i proporcjonalne kryteria zgłaszania i oceny wpływu koncentracji na rynku mediów na pluralizm mediów i niezależność redakcyjną. (42)Jeżeli koncentracja na rynku mediów stanowi koncentrację objętą zakresem stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004, stosowanie niniejszego rozporządzenia lub wszelkich przepisów i procedur przyjętych przez państwa członkowskie na podstawie niniejszego rozporządzenia nie powinno mieć wpływu na stosowanie art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Wszelkie środki wprowadzane przez wyznaczone lub zaangażowane krajowe władze lub organy regulacyjne na podstawie przeprowadzonej oceny wpływu koncentracji na rynku mediów na pluralizm mediów i niezależność redakcyjną powinny mieć zatem na celu ochronę uzasadnionych interesów w rozumieniu art. 21 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 139/2004 i powinny być zgodne z ogólnymi zasadami i innymi przepisami określonymi w prawie Unii. (43)Rada powinna być uprawniona do wydawania opinii na temat projektów decyzji lub opinii wyznaczonych lub zaangażowanych krajowych władz lub organów regulacyjnych, gdy podlegające zgłoszeniu przypadki koncentracji mogą mieć wpływ na funkcjonowanie wewnętrznego rynku mediów. Dotyczy to na przykład sytuacji, w których w takiej koncentracji bierze udział co najmniej jedno przedsiębiorstwo mające siedzibę w innym państwie członkowskim lub prowadzące działalność w co najmniej dwóch państwach członkowskich lub sytuacji, w których w wyniku koncentracji dostawcy usług medialnych wywierają znaczny wpływ na kształtowanie opinii publicznej na danym rynku mediów. Ponadto, jeżeli odpowiednie krajowe władze lub organy regulacyjne nie oceniły wpływu koncentracji na pluralizm mediów i niezależność redakcyjną lub nie skonsultowały się z Radą w sprawie danej koncentracji na rynku mediów, w przypadku której uznaje się, że prawdopodobnie wpływa ona na funkcjonowanie wewnętrznego rynku usług medialnych, Rada powinna mieć możliwość wydania opinii na wniosek Komisji. W każdym przypadku Komisja zachowuje możliwość wydania własnej opinii w związku z opiniami sporządzonymi przez Radę. (44)Aby zapewnić pluralistyczne rynki mediów, krajowe władze lub organy i Rada powinny kierować się szeregiem kryteriów. W szczególności należy brać pod uwagę wpływ na pluralizm mediów, w tym zwłaszcza wpływ na kształtowanie opinii publicznej, uwzględniając środowisko internetowe. Jednocześnie należy rozważyć, czy inne środki masowego przekazu zapewniające odmienne i alternatywne treści nadal współistniałyby na danym rynku lub rynkach, gdyby doszło do danej koncentracji na rynku mediów. Ocena gwarancji niezależności redakcyjnej powinna obejmować analizę ewentualnego ryzyka nadmiernej ingerencji ze strony uczestników przyszłej struktury własności lub zarządzania w indywidualne decyzje redakcyjne przejętej lub połączonej jednostki. Ponadto należy uwzględnić funkcjonujące lub planowane gwarancje wewnętrzne służące ochronie niezależności indywidualnych decyzji redakcyjnych podejmowanych w obrębie zainteresowanych przedsiębiorstw medialnych. W ocenie ewentualnych skutków należy również uwzględnić wpływ danej koncentracji na stabilność gospodarczą jednostki lub jednostek podlegających tej koncentracji oraz to, czy byłyby one stabilne gospodarczo w przypadku braku koncentracji, tj. czy byłyby w stanie w perspektywie średnioterminowej nadal świadczyć i dalej rozwijać na rynku rentowne, technologicznie dostosowane, wysokiej jakości usługi medialne z wykorzystaniem odpowiednich zasobów. (45)Pomiar oglądalności ma bezpośredni wpływ na przydział i ceny reklam, które stanowią kluczowe źródło przychodów dla sektora mediów. Jest to kluczowe narzędzie do oceny wyników treści medialnych i umożliwiające poznanie preferencji odbiorców w celu planowania przyszłej produkcji treści. Oznacza to, że podmioty działające na rynku mediów, w szczególności dostawcy usług medialnych i reklamodawcy, powinni mieć możliwość polegania na obiektywnych danych dotyczących oglądalności, opracowanych z wykorzystaniem przejrzystych, bezstronnych i możliwych do sprawdzenia rozwiązań w zakresie pomiaru oglądalności. W ekosystemie mediów pojawiły się jednak pewne nowe podmioty, które świadczą własne usługi pomiaru oglądalności bez udzielania informacji o stosowanych metodach. Taka sytuacja może skutkować asymetrią informacji wśród podmiotów działających na rynku mediów oraz potencjalnymi zakłóceniami na rynku, ze szkodą dla równości szans działających na rynku dostawców usług medialnych. (46)Aby zwiększyć możliwość sprawdzenia i wiarygodność metod pomiaru oglądalności, w szczególności treści internetowych, na dostawców systemów pomiaru oglądalności, którzy nie przestrzegają branżowych wartości odniesienia uzgodnionych na forum odpowiednich organów samoregulacyjnych, należy nałożyć obowiązki w zakresie przejrzystości. W ramach tych obowiązków tego typu podmioty – na żądanie i w miarę możliwości – powinny udzielać reklamodawcom i dostawcom usług medialnych lub stronom działającym w ich imieniu informacji na temat stosowanych metod pomiaru oglądalności. Informacje te mogą obejmować na przykład wielkość mierzonej próby, definicję mierzonych wskaźników, mierniki, metody pomiaru i margines błędu, a także okres objęty pomiarem. Obowiązki nałożone niniejszym rozporządzeniem pozostają bez uszczerbku dla obowiązków mających zastosowanie do dostawców usług pomiaru oglądalności na podstawie rozporządzenia (UE) 2019/1150 lub rozporządzenia (UE) 2022/XX [aktu o rynkach cyfrowych], w tym dla obowiązków odnoszących się do plasowania oraz faworyzowania własnych produktów lub usług. (47)Kodeksy postępowania opracowane przez dostawców systemów pomiaru oglądalności usług lub reprezentujące ich organizacje i stowarzyszenia mogą przyczynić się do skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia, należy zatem zachęcać do ich tworzenia. Samoregulację wykorzystuje się już do propagowania wysokich norm jakościowych w obszarze pomiaru oglądalności. Dalszy rozwój samoregulacji można uznać za skuteczne narzędzie uzgadniania przez branżę praktycznych rozwiązań koniecznych do zapewnienia, aby systemy pomiaru oglądalności i stosowane w ich ramach metody były zgodne z zasadami przejrzystości, bezstronności, inkluzywności, proporcjonalności, niedyskryminacji i możliwości sprawdzenia. Przy sporządzaniu takich kodeksów postępowania, w porozumieniu ze wszystkimi odpowiednimi zainteresowanymi stronami, a zwłaszcza z dostawcami usług medialnych, można w szczególności brać pod uwagę coraz większą transformację cyfrową w sektorze mediów i cel polegający na osiągnięciu równych warunków działania wśród podmiotów działających na rynku mediów. (48)Dla wielu dostawców usług medialnych ważnym źródłem przychodów jest reklama państwowa, która przyczynia się do poprawy ich stabilności gospodarczej. Aby zagwarantować równe szanse na rynku wewnętrznym, dostęp do reklamy państwowej należy zapewnić w sposób niedyskryminacyjny każdemu dostawcy usług medialnych z dowolnego państwa członkowskiego, który może odpowiednio dotrzeć do niektórych lub wszystkich odpowiednich członków społeczeństwa. Ponadto ze względu na reklamę państwową dostawcy usług medialnych mogą być podatni na nadmierny wpływ państwa ze szkodą dla swobody świadczenia usług i praw podstawowych. Niejasny i stronniczy sposób przydziału reklamy państwowej stanowi zatem potężne narzędzie umożliwiające wywieranie wpływu na dostawców usług medialnych lub ich „przechwytywania”. Dystrybucja i przejrzystość reklamy państwowej są pod pewnymi względami regulowane przez fragmentaryczne ramy środków dotyczących mediów i ogólne przepisy dotyczące zamówień publicznych, które jednak mogą nie obejmować wszystkich wydatków na reklamę państwową ani zapewniać wystarczającej ochrony przed preferencyjną lub stronniczą dystrybucją. W szczególności dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE nie ma zastosowania do zamówień publicznych na usługi w zakresie nabycia, opracowania, produkcji lub koprodukcji materiałów do audycji przeznaczonych na potrzeby audiowizualnych usług medialnych lub radiowych usług medialnych. Obowiązujące przepisy w dziedzinie mediów dotyczące reklamy państwowej, jeśli zostały przyjęte, znacząco różnią się w poszczególnych państwach członkowskich. (49)Aby zapewnić niezakłóconą konkurencję między dostawcami usług medialnych i uniknąć ryzyka przekazywania ukrytych subsydiów i wywierania nadmiernego wpływu politycznego na media, należy ustanowić wspólne wymogi dotyczące przejrzystości, obiektywności, proporcjonalności i niedyskryminacji w ramach przydziału reklamy państwowej i zasobów państwowych dostawcom usług medialnych w celu zakupu od nich towarów lub usług innych niż reklama państwowa, w tym wymóg publikacji informacji na temat wydatków beneficjentów reklamy państwowej i wydanych kwot. Ważne jest, aby państwa członkowskie udostępniały publicznie niezbędne informacje odnoszące się do reklamy państwowej w formie elektronicznej, dzięki której można z łatwością przeglądać te informacje, uzyskać do nich dostęp i je pobrać, zgodnie z unijnymi i krajowymi przepisami dotyczącymi tajemnicy handlowej. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na stosowanie zasad pomocy państwa, które stosuje się w poszczególnych przypadkach. (50)Działania służące poprawie funkcjonowania wewnętrznego rynku usług medialnych powinny obejmować regularne monitorowanie ryzyka pod kątem funkcjonowania i odporności wewnętrznego rynku mediów. Takie monitorowanie powinno służyć zapewnieniu szczegółowych danych i ocen jakościowych dotyczących odporności wewnętrznego rynku usług medialnych, w tym jeżeli chodzi o stopień koncentracji rynku na poziomie krajowym i regionalnym oraz ryzyko zagranicznych manipulacji informacjami i ingerencji w informacje. Musi ono przebiegać niezależnie, na podstawie kompleksowego wykazu kluczowych wskaźników skuteczności działania opracowanych i regularnie aktualizowanych przez Komisję w porozumieniu z Radą. Ze względu na szybko zmieniający się charakter ryzyka i rozwój technologiczny na wewnętrznym rynku mediów monitorowanie powinno obejmować działania prognostyczne takie jak testy warunków skrajnych mające na celu ocenę przyszłej odporności wewnętrznego rynku mediów, ostrzeganie o podatności na zagrożenia w zakresie pluralizmu mediów i niezależności redakcyjnej oraz wsparcie działań na rzecz poprawy za