[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 10.3.2011

KOM(2011) 118 wersja ostateczna

2011/0051 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) oraz Konwencję wykonawczą do układu z Schengen

UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

Podstawa i cele wniosku

Niniejszy wniosek zawiera kilka zmian do rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen). Wynikają one z doświadczeń zdobytych podczas pierwszych lat stosowania tego rozporządzenia. Zawiera on również pewne ściśle powiązane zmiany do Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.

Kontekst ogólny

W dniu 13 października 2006 r. weszło w życie rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen).

Po czterech latach praktycznego stosowania pojawiła się potrzeba wprowadzenia kilku niewielkich zmian o charakterze technicznym. Główną podstawę tych zmian stanowią:

- praktyczne doświadczenia państw członkowskich i Komisji w stosowaniu kodeksu granicznego Schengen, w tym wyniki ocen Schengen, jak również sprawozdania i wnioski przedłożone przez państwa członkowskie;

- sprawozdanie Komisji z września 2009 r. w sprawie funkcjonowania przepisów dotyczących stemplowania dokumentów podróży obywateli państw trzecich zgodnie z art. 10 i 11 kodeksu granicznego Schengen (COM(2009) 489);

- sprawozdanie Komisji z dnia 13 października 2010 r. w sprawie stosowania tytułu III (granice wewnętrzne) kodeksu granicznego Schengen (COM(2010)554);

- względy spójności związane z innym niedawno przyjętym prawodawstwem, w szczególności kodeksem wizowym (rozporządzenie (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r.) oraz dyrektywą dotyczącą powrotów (dyrektywa 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r.).

Wniosek zawiera zmiany, które poprawią czytelność i zawężą zakres różnych interpretacji obecnego tekstu, jak również zmiany stanowiące odpowiedź na praktyczne problemy, które pojawiły się w pierwszych latach stosowania kodeksu granicznego Schengen. Ponadto wniosek określa wyraźne ramy prawne w zakresie umów dwustronnych dotyczących wspólnych kontroli granicznych w ruchu drogowym.

Nowe inicjatywy polityczne, takie jak utworzenie unijnego systemu wjazdu/wyjazdu oraz unijnego programu rejestrowania podróżnych będą przedmiotem szczegółowych wniosków, które zostaną omówione osobno.

Obowiązujące przepisy

Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) oraz Konwencja wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.

2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

Proponowane zmiany były przedmiotem wymiany opinii między ekspertami państw członkowskich na posiedzeniu grupy ds. imigracji i azylu, które odbyło się dnia 16 marca 2010 r.

Dnia 7 maja 2010 r. specjalne posiedzenie ekspertów państw członkowskich pozwoliło na pogłębioną wymianę opinii na temat proponowanych zmian. Eksperci państw członkowskich wyrazili szerokie poparcie dla istoty proponowanych zmian, jak również podejścia dotyczącego propozycji zmian technicznych, których celem jest wprowadzenie niewielkiej liczby praktycznych i technicznych poprawek do kodeksu granicznego Schengen. Kilku ekspertów podkreśliło naglącą praktyczną potrzebę rozwiązania pewnych kwestii poruszonych w tym wniosku w pragmatyczny sposób oraz wyraziło nadzieję, że możliwe będzie szybkie przyjęcie zmian.

3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Streszczenie

Najważniejsze zaproponowane zmiany dotyczą następujących kwestii:

- jasne określenie metod obliczania w przypadku „pobytów nieprzekraczających trzech miesięcy w okresie sześciu miesięcy” (art. 5): w następstwie wyroku wydanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości dnia 3 października 2006 r. w sprawie C-241/05, Bot (Zb. Orz. 2006, s. I-09627) oraz przyjęcia powiązanego równoległego przepisu art. 2 ust. 2 lit. a) kodeksu wizowego, niezbędne jest wydano jasne i autentyczne wytyczne prawodawcze w tej kwestii w kontekście kodeksu granicznego Schengen;

- wyjaśnienie dotyczące wymaganego okresu ważności dokumentów podróży dla osób nieposiadających wizy (art. 5), w związku z praktyczną potrzebą dostosowania tekstu do art. 12 kodeksu wizowego;

- możliwość stworzenia oddzielnych pasów ruchu dla podróżnych zwolnionych z obowiązku wizowego (art. 9) w celu zapewnienia dodatkowej elastyczności i przyspieszenia kontroli granicznych zgodnie z praktycznymi potrzebami;

- lepsze szkolenia dla straży granicznej w celu wykrywania szczególnie trudnych sytuacji związanych z małoletnimi bez opieki oraz ofiarami handlu ludźmi (art. 15); konieczność zwrócenia szczególnej uwagi na szkolenia służące wykrywaniu takich sytuacji została ostatnio potwierdzona w planie działania Komisji w zakresie małoletnich bez opieki (2010–2014) (COM(2010) 213 wersja ostateczna z dnia 6 maja 2010 r.;

- możliwość wprowadzenia odstępstw dotyczących wjazdu i wyjazdu członków służb ratowniczych, policji i straży pożarnej działających w sytuacjach wyjątkowych (art. 19);

- wyraźne ramy prawne dla wspólnych przejść granicznych (załącznik VI): w celu umożliwienia państwom członkowskim zawierania umów dwustronnych z ościennymi państwami trzecimi dotyczących współpracy w zakresie kontroli granicznych na wspólnych przejściach granicznych, konieczna jest zmiana w załączniku VI kodeksu granicznego Schengen wprowadzająca wyraźne zezwolenie na zawieranie umów dwustronnych dotyczących wspólnych kontroli w ruchu drogowym oraz zapewniająca ramy prawne dla pewnych kluczowych kwestii, takich jak sytuacja osób występujących o ochronę międzynarodową.

Podstawa prawna

Artykuły 77 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Wniosek wprowadza zmiany do rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), które zostało oparte na równoważnych postanowieniach Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, tj. art. 62 ust. 1 i ust. 2 lit. a). Wniosek wprowadza również zmiany w art. 21 i 22 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., które zgodnie z ustaleniami w decyzji 1999/436/WE miały być oparte na art. 62 ust. 3 TWE, oraz zmiany w art. 136 tej konwencji, które zgodnie z ustaleniami miały być oparte na art. 62 ust. 2 TWE.

Zasada pomocniczości

Art. 77 ust. 1 lit. a) i b) upoważnia Unię to rozwijania polityki mającej na celu „zapewnienie braku jakiejkolwiek kontroli osób, niezależnie od ich przynależności państwowej, przy przekraczaniu przez nie granic wewnętrznych” oraz „zapewnienie kontroli osób i skutecznego nadzoru przy przekraczaniu granic zewnętrznych”.

Niniejszy wniosek mieści się w granicach określonych tymi przepisami. Celem niniejszego wniosku jest dalsze rozwinięcie i techniczna poprawa środków kodeksu granicznego Schengen związanych z odprawą, której poddawane są osoby przekraczające zewnętrzne granice, oraz związanych z brakiem wszelkich kontroli osób przekraczających granice wewnętrzne. Cel ten nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez same państwa członkowskie, ponieważ zmiana istniejącego aktu prawnego Unii (kodeksu granicznego Schengen) może zostać dokonana wyłącznie przez Unię.

Zasada proporcjonalności

Artykuł 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że treść i forma działania UE nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatów. Forma wybrana dla tego działania musi zatem umożliwić osiągnięcie celów wniosku i jego wprowadzenie w życie w jak najskuteczniejszy sposób.

Stworzenie kodeksu granicznego Schengen w 2006 r. musiało mieć formę rozporządzenia, aby zapewnić jego stosowanie w ten sam sposób we wszystkich państwach członkowskich, które stosują dorobek Schengen. Proponowana inicjatywa – zmiana kodeksu granicznego Schengen – stanowi zmianę już istniejącego rozporządzenia i może zostać przeprowadzona wyłącznie za pomocą rozporządzenia. Jeśli chodzi o treść, niniejsza inicjatywa ograniczona jest do poprawy istniejącego rozporządzenia i oparta na strategii politycznej w nim zawartej. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą proporcjonalności.

Wybór instrumentu

Proponowany instrument: rozporządzenie.

4. WPŁYW NA BUDŻET

Wnioskowana zmiana nie ma wpływu finansowego na budżet UE.

5. INFORMACJE DODATKOWE

Konsekwencje wynikające z różnych protokołów stanowiących załączniki do traktatów oraz z umów o stowarzyszeniu zawartych z państwami trzecimi

Podstawą prawną niniejszego wniosku jest tytuł V części trzeciej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w wyniku czego zastosowanie ma system „zmiennej geometrii”, przewidziany w protokołach w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii oraz w protokole Schengen. Wniosek stanowi rozwinięcie dorobku Schengen. Należy zatem rozważyć konsekwencje związane z różnymi protokołami w odniesieniu do Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa; Islandii i Norwegii; Szwajcarii i Liechtensteinu. Dokładną sytuację każdego z tych państw opisują motywy 7-12 niniejszego wniosku.

Zwięzły przegląd proponowanych zmian

- Artykuł 1 – Zmiany w kodeksie granicznym Schengen :

Zmiany w całym tekście

- w całości tekstu proponuje się pewne zmiany wynikające z wejścia w życie traktatu lizbońskiego („UE” w miejsce „WE”; „Unia Europejska” w miejsce „Wspólnoty Europejskiej”; uaktualnione odniesienia do przepisów traktatu).

Artykuł 2, Definicje

- pkt 1: dostosowanie wynikające ze zmian zaproponowanych w pkt 4 i 4a.

- pkt 4: wyjaśnienie, podkreślenie, że art. 2 pkt 4 dotyczy połączeń promowych wyłącznie między państwami członkowskimi

- pkt 4a: nowa definicja umożliwi operatorom frachtów wewnątrz Unii korzystanie z braku wewnętrznych odpraw w ten sam sposób co operatorom promów wewnątrz Unii,

- pkt 15: przeredagowana zostaje definicja dokumentu pobytowego. W celu uniknięcia nieporozumień, zostaje wyraźnie określone, że wizy (zarówno wizy długoterminowe, jak i krótkoterminowe) nigdy nie mogą zostać uznane za „dokument pobytowy” w rozumieniu pkt 15 lit. b). Usunięte zostaje przestarzałe odniesienie do „ponownego wjazdu”. Wyjaśnia się również, że krajowe dokumenty pobytowe dla swej ważności wymagają zgłoszenia i opublikowania na mocy art. 34.

Artykuł 4, Przekraczanie granic zewnętrznych

W celu poprawy ogólnej struktury i jasności tekstu usuwa się istniejące szczegółowe odstępstwa w lit. a) i b). Aby zachować istotę usuniętych przepisów, art. 18 i 19 zostają zmienione w sposób pozwalający na odstępstwa od art. 4 ogólnie dla różnych rodzajów granic i kategorii osób, w powiązaniu z utrzymaniem brzmienia pkt 3.2.5.-9 załącznika VI (żegluga rekreacyjna oraz rybołówstwo przybrzeżne) oraz pkt 3.1 załącznika VII (marynarze). Odniesienie do „sporadycznego przekraczania” w ust. 2 ma na celu jasne oddzielenie odstępstw dopuszczalnych w ramach tego przepisu od systemów małego ruchu granicznego pozwalających na „regularne przekraczanie” (regulowanych art. 35 i rozporządzeniem (WE) nr 1931/2006). Ponadto ust. 2 wyraźnie zezwala na zawieranie umów dwustronnych z ościennymi państwami trzecimi w tej dziedzinie.

Artykuł 5, Warunki wjazdu obywateli państw trzecich

- ust. 1: czas trwania pobytu : w następstwie wyroku wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości dnia 3 października 2006 r. w sprawie C-241/05, Bot , oraz przyjęcia powiązanego analogicznego przepisu w art. 2 ust. 2 lit. a) kodeksu wizowego, wprowadza się jasne wytyczne prawodawcze w zakresie obliczania „trzech miesięcy w okresie sześciomiesięcznym” w ramach kodeksu granicznego Schengen poprzez dostosowanie sformułowań do kodeksu wizowego. Ważne dokumenty podróży : w odpowiedzi na praktyczne potrzeby tekst zostaje dostosowany do art. 12 kodeksu wizowego, dając również funkcjonariuszom straży granicznej możliwość stosowania odstępstw w uzasadnionych sytuacjach wyjątkowych.

- ust. 4: usunięcie przestarzałego i mylącego pojęcia „wizy uprawniającej do ponownego wjazdu”. Zastąpienie odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 415/2003 w art. 5 ust. 4 lit. b) odniesieniem do nowego kodeksu wizowego. Biorąc pod uwagę, że art. 46 i załącznik XII kodeksu wizowego wymagają opracowywania danych statystycznych dotyczących wiz dla każdej lokalizacji , w której państwa członkowskie wydają wizy (ta definicja obejmuje przejścia graniczne, gdzie wydawane są wizy), drugi akapit art. 5 ust. 4 lit. b) stał się zbędny i powinien zostać zastąpiony odniesieniem do odpowiednich przepisów kodeksu wizowego.

Artykuł 7, Odprawa graniczna osób

- ust. 5: objaśnienie istniejącego zobowiązania do udzielenia informacji w formie pisemnej.

- nowy ust. 8: Ponieważ wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 4 ust. 2 (istnienie szczególnego wymogu oraz sytuacji wyjątkowej) mogą również sprawić, że w praktyce niezbędne będzie ustanowienie pewnych odstępstw od art. 7, zostaje to wyraźnie dozwolone.

Artykuł 9, Oddzielne pasy ruchu i informacja na znakach

- ust. 2: możliwość utworzenia oddzielnych pasów ruchu dla podróżnych zwolnionych z obowiązku wizowego w celu zapewnienia dodatkowej elastyczności i przyspieszenia kontroli granicznych zgodnie z praktycznymi potrzebami.

Artykuł 10, Stemplowanie dokumentów podróży obywateli państw trzecich

- ust. 2: poprawa błędu językowego w angielskiej wersji tekstu.

- ust. 3: Sytuacja załóg międzynarodowych pociągów pasażerskich jest porównywalna z sytuacją pilotów i marynarzy, ponieważ pociągi te kursują według ustalonych rozkładów jazdy. W swoim „sprawozdaniu dotyczącym stemplowania” (COM (2009) 489 wersja ostateczna) z września 2009 r. Komisja ogłosiła już, że wprowadzi odstępstwo od stemplowania dokumentów dla tej kategorii osób.

Artykuł 11, Domniemanie dotyczące spełniania warunków dotyczących czasu trwania pobytu

- ust. 3: dostosowanie techniczne wynikające z przyjęcia nowego prawodawstwa (dyrektywa dotycząca powrotów 2008/115/WE).

- nowy ust. 4: dostosowanie techniczne, wypełniające lukę w obecnym tekście (dowód wyjazdu w przypadku braku stempla wyjazdowego).

Artykuł 12, Ochrona granicy

- zmiana dotycząca upoważnienia Komisji do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Artykuł 13, Odmowa wjazdu

- ust. 5: dostosowanie techniczne wynikające z przyjęcia nowego prawodawstwa (dyrektywa dotycząca statystyk z zakresu migracji 862/2007).

Artykuł 15, Przeprowadzanie kontroli

- ust. 1: wyraźne odniesienie do wspólnych podstawowych programów szkoleniowych dla funkcjonariuszy straży granicznej opracowanych przez FRONTEX. Konieczność zwrócenia szczególnej uwagi na szkolenia służące wykrywaniu szczególnie trudnych sytuacji została ostatnio podkreślona w planie działania Komisji w zakresie małoletnich bez opieki (COM (2010) 213 wersja ostateczna z dnia 6.5. 2010)

Artykuł 18, Szczegółowe zasady dla różnych rodzajów granic oraz różnych środków transportu wykorzystywanych do przekraczania granic zewnętrznych

- Ostatnie zdanie: Jako uzupełnienie zmian w art. 4 ust. 2 przewiduje się systematycznie spójną podstawę do ustanawiania odstępstw od art. 4 dla wszystkich rodzajów granic oraz wszelkich środków transportu w załączniku VI.

Artykuł 19, Szczegółowe zasady odprawy określonych kategorii osób

- nowy ust. 1 lit. g): W celu umożliwienia ustanowienia odstępstw dotyczących wjazdu i wyjazdu członków służb ratowniczych, policji i straży pożarnej działających w sytuacjach wyjątkowych wymagane są wyraźne ramy prawne (dodanie nowej kategorii w art. 19, wraz z powiązanymi przepisami załącznika VII), w tym możliwość zawierania umów dwustronnych w tej kwestii.

- nowy ust. 1 lit. h): Specjalne odstępstwo dotyczące pracowników zatrudnionych na urządzeniach oddalonych od brzegu (takich jak pracownicy platform wiertniczych lub morskich elektrowni wiatrowych) w pkt 8 załącznika VII, przewidujące przepisy porównywalne z rybołówstwem przybrzeżnym (załącznik VI, pkt 3.2.8 i 3.2.9.)

- ust. 1 zdanie drugie: Jako uzupełnienie zmian w art. 4 ust. 2 przewiduje się systematycznie spójną podstawę do ustanawiania odstępstw od art. 4 dla wszystkich rodzajów osób wymienionych w załączniku VII.

Artykuł 21, Odprawa na terytorium

- lit. d): Wiele państw członkowskich nie wprowadza w życie art. 22 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen (obowiązek składania sprawozdań dotyczących legalnie przebywających obywateli państw trzecich wjeżdżających na terytorium innych państw członkowskich). Praktyczne trudności w weryfikacji przestrzegania ogólnego obowiązku składania sprawozdań są szeroko uznane, nie można również znaleźć przekonujących argumentów dotyczących kosztów/korzyści, które wykazywałyby, że przepis ten ma znaczny wpływ na wykrywanie imigrantów przebywających nielegalnie na terytorium państw członkowskich. Dlatego w niedawnym sprawozdaniu Komisji w sprawie stosowania tytułu III (granice wewnętrzne) kodeksu granicznego Schengen (COM (2010)554) zaproponowano uchylenie art. 22 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen, jak również odpowiednich odniesień do niej w art. 21 lit. d) kodeksu granicznego Schengen. Proponowane zmiany nie wpływają na prawo państw członkowskich do wprowadzania ukierunkowanych kontroli mających na celu zwalczanie nielegalnej imigracji na ich terytorium w granicach określonych w art. 21 lit. a) – c).

Art. 32, Zmiany w załącznikach

- zmiana dotycząca upoważnienia Komisji do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Art. 33, Wykonywanie przekazanych uprawnień

- Upoważnienie do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zostało wyraźnie przekazane Komisji. Wniosek przejmuje standardowe sformułowanie sugerowane w projekcie porozumienia między Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją określającym metody pracy między instytucjami podczas wykonywania postanowień art. 290. Brzmienie może wymagać dalszych zmian w celu uwzględnienia wyników trwających obecnie negocjacji międzyinstytucjonalnych.

Artykuł 34, Zgłoszenia

- ust. 1: wyjaśnienie, powiązane ze zmianami art. 2 ust. 15. Biorąc pod uwagę skutki prawne, jakie kodeks graniczny Schengen wiąże z kartami pobytu wydanymi na mocy dyrektywy 2004/38/WE, tego rodzaju dokumenty będą musiały być specjalnie wymienione jako takie.

Artykuł 37, Zgłaszanie informacji przez państwa członkowskie

- dostosowanie zobowiązań w zakresie sprawozdawczości, poprzez wyraźne zobowiązanie państw członkowskich do informowania Komisji o wszystkich umowach dwustronnych dopuszczalnych zgodnie z kodeksem granicznym Schengen.

Załącznik III

- dostosowanie, wynikające ze zmian w art. 9 ust. 2 dopuszczających oddzielne pasy ruchu dla podróżnych zwolnionych z obowiązku wizowego.

Załącznik IV

- ust. 3: dostosowania techniczne. Biorąc pod uwagę standardową wielkość dokumentu podróży (126 x 88 mm), naklejki wizowej (105 x 74 mm) oraz stempla wjazdowego/wyjazdowego (43 x 30 mm) przestrzeganie przepisu o stemplowaniu na tej samej stronie, na której umieszczona jest naklejka wizowa, stało się techniczne niemożliwe bez ewentualnego ograniczenia czytelności wpisów na wizie.

Załącznik VI

- nowy pkt 1.1.4.: w celu umożliwienia zawierania umów dwustronnych między państwami członkowskimi a ościennymi państwami trzecimi dotyczących współpracy w zakresie kontroli granicznych na wspólnych przejściach granicznych, potrzebne są wyraźne ramy prawne, obejmujące również pewne kluczowe kwestie takie jak sytuacja osób występujących o ochronę międzynarodową. Proponowane zmiany pozwolą państwom członkowskim na zawieranie umów dwustronnych (zezwolenie w rozumieniu art. 2 ust. 1 TFUE), ale nie będą ich zobowiązywać do takich działań.

- pkt 1.2.1 i 1.2.2.: W celu zachowania spójności przepisy związane z zawieraniem umów dwustronnych dotyczących odprawy granicznej w ruchu kolejowym zostały dostosowane do ram prawnych zaproponowanych w pkt 1.1.4., dotyczących ruchu drogowego. W nawiązaniu do zmian zaproponowanych w art. 37, ostatnie zdanie w pkt 1.2.1 staje się zbędne i powinno zostać skreślone. Przewidziana zostaje dodatkowa elastyczność co do miejsca, gdzie mogą być przeprowadzane odprawy, zgodnie z praktycznymi potrzebami.

- pkt 3.1.1.–3.1.5: techniczne dostosowania sformułowań do terminologii używanej w Konwencji Międzynarodowej Organizacji Morskiej o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (konwencja FAL) oraz w dyrektywie 2010/65/UE w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich[1], w tym wprowadzenie możliwości przekazywania list członków załogi i pasażerów drogą elektroniczną; wprowadzenie odniesień do informacji wymaganych na listach konwencji FAL, przyjętych w dyrektywie 2002/6/WE; możliwość przekazania list straży granicznej za pośrednictwem władz portu; terminy przekazywania list; bardziej szczegółowe wytyczne dotyczące kontroli administracyjnych list; doprecyzowanie dotyczące konieczności kontroli osób pozostających na pokładzie bez schodzenia na ląd.

- pkt 3.2.1: dostosowania wynikające ze zmian w pkt 3.1.

- pkt 3.2.2.: dostosowanie, zgodnie ze zmianami zaproponowanymi w pkt 3.1.4.

- pkt 3.2.4.: aby uniknąć nakładania się z przepisami zmienionego pkt 3.1.2., pkt 3.2.4. powinien zostać skreślony.

- pkt 3.2.9.: zobowiązanie do zgłaszania zmian jest już zawarte w pkt 3.1.2. i nie ma potrzeby powtarzania go w pkt 3.2.9.

- nowy pkt 3.2.10. lit. i): wyjaśnienie dotyczące potrzeby przekazania list członków załogi oraz pasażerów w przypadku połączeń promowych, dostosowane do przepisów dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa morskiego 98/41/WE.

- nowy pkt 3.2.11.: doprecyzowanie w zakresie systemu stosowanego do promów z państw trzecich, zawijających do kilku portów na terytorium państw członkowskich, nawiązujące do założeń i brzmienia istniejących analogicznych przepisów dla granic powietrznych (pkt 2.1.2. b) iii))

Załącznik VII

- pkt 3.1.: poprawa błędu redakcyjnego: większość państw członkowskich ratyfikowała konwencję dotyczącą dowodów tożsamości marynarzy nr 108, natomiast tylko trzy państwa członkowskie ratyfikowały konwencję dotyczącą dowodów tożsamości marynarzy nr 185 (LT, HU, FR). Należy zatem wymienić obie konwencje. poprawka redakcyjna: „zejście na ląd” w porcie sugeruje nie tylko wejście ale również możliwość powrotu na statek (wyjście) po zakończeniu pobytu na lądzie.

- Skreślenie ostatniego zdania w pkt 3.1. i 3.2.: pkt 3 dotyczy wyłącznie odstępstw od art. 4 i 7, a nie odstępstw od art. 5. Tekst jest w związku z tym mylący i powinien zostać usunięty.

- pkt 6.4 i 6.5.: Należy ustanowić listę krajowych punktów kontaktowych do celów przeprowadzania konsultacji dotyczących małoletnich (obecnie ustanowionych na zasadzie dobrowolności w części 3.7 oraz załączniku 37 do podręcznika Schengen) oraz wprowadzić obowiązek korzystania z niej.

- nowy pkt 7: zob. uwaga do art. 19 ust. 1 lit. g) powyżej.

- nowy pkt 8: zob. uwaga do art. 19 ust. 1 lit. h) powyżej.

Załącznik VIII

- Zmiany wynikające ze zmiany art. 11.

Artykuł 2 - Zmiany w Konwencji wykonawczej do układu z Schengen:

- uchylenie art. 21 ust. 3: biorąc pod uwagę obowiązek zgłoszeń na mocy art. 34 kodeksu granicznego Schengen, przepis ten stał się zbędny i powinien zostać uchylony.

- uchylenie art. 22: zob. uwaga do art. 21 lit. d) kodeksu granicznego Schengen powyżej.

- uchylenie art. 136: przepisy dotyczące odpraw granicznych zostały ujednolicone przez prawo UE. Wpływa to na prawo państw członkowskich do zawierania traktatów w tej dziedzinie. Zawarcie umów dwustronnych między państwami członkowskimi a państwem trzecim w sprawie kontroli granicznych bez szczególnego zezwolenia na takie działanie w kodeksie granicznym Schengen wpłynęłoby na prawo UE w rozumieniu art. 3 ust. 2 TFUE i art. 2 ust. 1 TFUE. Artykuł 136 konwencji wykonawczej do układu z Schengen jest niezgodny z tą zasadą. Dlatego powinien zostać uchylony.

2011/0051 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) oraz Konwencję wykonawczą do układu z Schengen

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 1 i 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Celem polityki Unii w dziedzinie granic zewnętrznych jest zintegrowane zarządzanie zapewniające jednolity i wysoki poziom kontroli oraz ochrony, będący niezbędnym elementem swobodnego przepływu osób w obrębie Unii Europejskiej oraz podstawowym składnikiem przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. W tym celu należy ustanowić wspólne zasady odnośnie do standardów i procedur dotyczących kontroli granic zewnętrznych.

(2) W dniu 13 października 2006 r. weszło w życie rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)[2].

(3) Po czterech latach praktycznego stosowania tego kodeksu pojawiła się potrzeba wprowadzenia pewnych zmian na podstawie praktycznych doświadczeń państw członkowskich oraz Komisji przy stosowaniu kodeksu granicznego Schengen, w tym wyników ocen Schengen oraz sprawozdań i wniosków przekazanych przez państwa członkowskie.

(4) Sprawozdanie Komisji z września 2009 r. w sprawie funkcjonowania przepisów dotyczących stemplowania dokumentów podróży obywateli państw trzecich zgodnie z art. 10 i 11 kodeksu granicznego Schengen (COM(2009) 489), jak również sprawozdanie Komisji z dnia 13 października 2010 r. w sprawie stosowania tytułu III (granice wewnętrzne) kodeksu granicznego Schengen (COM(2010) 554) zawierają konkretne sugestie w zakresie zmian technicznych w kodeksie granicznym Schengen.

(5) Ostatnio przyjęte prawodawstwo, w szczególności rozporządzenie (WE) nr 810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy)[3] oraz dyrektywa 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich[4], wymagają pewnych zmian w kodeksie granicznym Schengen.

(6) W celu dostosowania przepisów kodeksu granicznego Schengen do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) upoważnienie do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej powinno zostać przekazane Komisji, jeśli chodzi o przyjęcie dodatkowych środków ochrony zgodnie z art. 12 ust. 5 oraz zmian w załącznikach zgodnie z art. 32. Szczególnie ważne jest, aby Komisja przeprowadziła odpowiednie konsultacje podczas prac przygotowawczych, także na szczeblu ekspertów. Komisja, podczas przygotowywania i opracowywania aktów delegowanych powinna zadbać o równoczesne, terminowe i właściwe przekazywanie odpowiednich dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(7) Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, tj. wprowadzenie zmian technicznych w istniejących przepisach kodeksu granicznego Schengen, mogą zostać osiągnięte wyłącznie na poziomie Unii, Unia Europejska może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie zasadą proporcjonalności, także określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.

(8) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozszerzenie dorobku Schengen[5] w rozumieniu umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy[6].

(9) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy miedzy Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE w sprawie zawarcia tej umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej[7].

(10) W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/261/WE[8].

(11) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego rozporządzenia decyzję, czy dokona jego transpozycji do swojego prawa krajowego.

(12) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[9]. Zjednoczone Królestwo nie bierze zatem udziału w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związane ani nie podlega jego stosowaniu.

(13) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[10]. Irlandia nie uczestniczy zatem w jego przyjęciu, nie jest nim związana ani nie podlega jego stosowaniu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiana kodeksu granicznego Schengen

W rozporządzeniu (WE) nr 562/2006 wprowadza się następujące zmiany:

(1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

1. pkt 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) porty morskie, rzeczne i porty na jeziorach państw członkowskich służące do regularnych wewnętrznych połączeń promowych i wewnętrznych połączeń frachtowych;”;

2. w pkt 4 wyrazy „regularne połączenia promowe” zastępuje się wyrazami „regularne wewnętrzne połączenia promowe”;

3. dodaje się pkt 4a w brzmieniu:

„4a „wewnętrzne połączenia frachtowe” oznaczają każde połączenie frachtowe między tymi samymi dwoma lub kilkoma portami znajdującymi się na terytorium państw członkowskich, bez wchodzenia do portów poza terytorium państw członkowskich;”;

4. w pkt 5 wyrażenie „osoby korzystające ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się” zastępuje się wyrażeniem „osoby korzystające z prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy przepisów UE”;

5. w pkt 5a wyrażenie „art. 17 ust. 1” zastępuje się wyrażeniem „art. 20 ust. 1”;

6. w pkt 5 lit. b) wyraz „Wspólnotą” zastępuje się wyrazem „Unią”;

7. w pkt 6 wyrażenie „art. 17 ust. 1” zastępuje się wyrażeniem „art. 20 ust. 1”;

8. pkt 15 otrzymuje brzmienie:

„dokument pobytowy” oznacza:

a) wszystkie dokumenty pobytowe wydane przez państwa członkowskie zgodnie z jednolitym wzorem określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich oraz karty pobytu wydane zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE;

b) wszystkie inne dokumenty wydane przez państwo członkowskie obywatelom państw trzecich uprawniające do pobytu na jego terytorium, które zostały zgłoszone a następnie opublikowane zgodnie z art. 34, z wyjątkiem:

(i) dokumentów tymczasowych ważnych do momentu rozpatrzenia pierwszego wniosku o wydanie dokumentu pobytowego, o którym mowa w lit. a) lub wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz

(ii) wiz wydanych przez państwo członkowskie zgodnie z jednolitym wzorem określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1683/95*

____________________

Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.”;

(2) w art. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) praw osób korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy przepisów UE;”;

(3) w art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 można dopuścić wyjątki od obowiązku przekraczania granic zewnętrznych jedynie na przejściach granicznych i w ustalonych godzinach ich otwarcia:

9. dla osób lub grup osób, w przypadku istnienia szczególnego wymogu sporadycznego przekraczania granic zewnętrznych poza przejściami granicznymi lub poza ustalonymi godzinami ich otwarcia, pod warunkiem że posiadają one zezwolenia wymagane prawem krajowym oraz że nie zachodzi sprzeczność z interesem porządku publicznego i bezpieczeństwa wewnętrznego państw członkowskich; państwa członkowskie mogą dokonać szczegółowych ustaleń w umowach dwustronnych;

10. dla osób lub grup osób w przypadku nieprzewidzianej sytuacji wyjątkowej.”;

(4) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

11. w ust. 1 tekst wprowadzający oraz lit. a) otrzymują brzmienie:

„W przypadku planowanego pobytu na terytorium państw członkowskich nieprzekraczającego trzech miesięcy w okresie sześciomiesięcznym, licząc od dnia pierwszego wjazdu na terytorium państw członkowskich; warunki wjazdu obywateli państw trzecich są następujące:

a) posiadają oni ważny dokument podróży lub dokument uprawniający ich do przekroczenia granicy spełniający następujące kryteria:

(i) jest on ważny przez przynajmniej trzy miesiące po planowanej dacie wyjazdu z terytorium państw członkowskich; w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach kryterium to może zostać pominięte.

(ii) został wydany w ciągu ostatnich dziesięciu lat.”;

12. w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) obywatelom państw trzecich, którzy nie spełniają wszystkich warunków ustanowionych w ust. 1, jednakże posiadają dokument pobytowy lub wizę długoterminową, zezwala się na wjazd na terytorium innych państw członkowskich w celu tranzytu, tak aby mogli oni dotrzeć na terytorium tego państwa członkowskiego, które wydało dokument pobytowy lub wizę długoterminową, chyba że ich nazwiska znajdują się w krajowym wykazie wpisów państwa członkowskiego, którego granice zewnętrzne usiłują przekroczyć, a wpisowi towarzyszy instrukcja odmowy wjazdu lub tranzytu;”

(ii) w lit. b) akapit pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:

„obywatelom państw trzecich, którzy spełniają warunki ustanowione w ust. 1, z wyjątkiem warunku ustanowionego w lit. b), i którzy zgłaszają się na granicy, można zezwolić na wjazd na terytorium państw członkowskich, jeżeli na granicy zostanie im wydana wiza zgodnie z art. 35 i 36 rozporządzenia Rady (WE) nr 810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady*.

Państwa członkowskie opracowują statystyki dotyczące wiz wydawanych na granicy zgodnie z art. 46 i załącznikiem XII do rozporządzenia (WE) nr 810/2009.

____________________

Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s.1”;

(5) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

13. w pkt 2 w akapicie drugim wyrażenie „osoby korzystające ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się” zastępuje się wyrażeniem „osoby korzystające z prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy przepisów UE”.

14. w pkt 2 w akapicie trzecim wyrażenie „osoby korzystające ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się” zastępuje się wyrażeniem „osoby korzystające z prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy przepisów UE”.

15. w pkt 2 w akapicie czwartym wyrażenie „osoby korzystające ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się” zastępuje się wyrażeniem „osoby korzystające z prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy przepisów UE”.

16. akapit pierwszy w pkt 5 otrzymuje następujące brzmienie:

„Obywatelom państw trzecich poddanym szczegółowej kontroli drugiej linii udziela się pisemnej informacji o celu i procedurze takiej odprawy.”

17. w ust. 6 skreśla się wyraz „wspólnotowego”, a po wyrazie „przemieszczania się” wprowadza się sformułowanie „na mocy przepisów UE”;

18. dodaje się ust. 8 w brzmieniu:

„8. W przypadkach zastosowania art. 4 ust. 2 lit. a) lub b) państwa członkowskie mogą również ustanowić odstępstwa od przepisów określonych w tym artykule.”;

(6) w art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. a) Osoby korzystające z prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy przepisów UE są uprawnione do korzystania z pasów ruchu oznaczonych znakiem określonym w załączniku III część A („UE, EOG, CH”). Mogą one również korzystać z pasów ruchu oznaczonych znakiem określonym w załączniku III część B1 („ruch bezwizowy”) oraz B2 („wszystkie paszporty”).

Obywatele państw trzecich, którzy nie są zobowiązani do posiadania wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001 oraz obywatele państw członkowskich, którzy posiadają ważny dokument pobytowy lub wizę długoterminową, mogą korzystać z pasów ruchu oznaczonych znakiem określonym w załączniku III część B1 niniejszego rozporządzenia („ruch bezwizowy”). Mogą oni również korzystać z pasów ruchu oznaczonych znakiem określonym w załączniku III część B2 do niniejszego rozporządzenia („wszystkie paszporty”).

b) Pozostałe osoby korzystają z pasów ruchu oznaczonych znakiem określonym w załączniku III część B2.

Oznaczenia na znakach, o których mowa w lit. a), b) w akapicie pierwszym, mogą zostać przedstawione w języku lub językach, które każde z państw członkowskich uznaje za właściwe.

Przepis o osobnych pasach ruchu oznaczonych znakiem określonym w załączniku III część B1 („ruch bezwizowy”) to wariant opcjonalny i nie stanowi obowiązku dla państw członkowskich. Państwa członkowskie decydują zgodnie z potrzebami praktycznym, czy wykorzystają ten wariant oraz których przejść granicznych będzie to dotyczyć.”;

(7) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

19. ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Dokumenty podróży obywateli państw trzecich, którzy są członkami rodziny obywatela Unii i do których ma zastosowanie dyrektywa 2004/38/WE, ale którzy nie przedstawią karty pobytowej przewidzianej w tej dyrektywie, są stemplowane przy wjeździe i wyjeździe.

Dokumenty podróży obywateli państw trzecich, którzy są członkami rodziny obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania na mocy przepisów UE, ale którzy nie przedstawią karty pobytowej przewidzianej w tej dyrektywie, są stemplowane przy wjeździe i wyjeździe.

b) w ust. 3 dodaje się lit. f) i g):

„f) w dokumentach podróży załóg międzynarodowych pociągów pasażerskich i towarowych;

g) w dokumentach podróży obywateli państw trzecich, którzy przedstawią kartę pobytową przewidzianą w dyrektywie 2004/38/WE.”;

(8) w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli domniemanie, o którym mowa w ust. 1 nie zostanie obalone, obywatel państwa trzeciego może zostać odesłany zgodnie z dyrektywą 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady*.

Dodaje się nowy ustęp 4:

„Odpowiednie przepisy ust. 1 i 2 obowiązują mutatis mutandis w przypadku braku stempla wyjazdowego.”.

____________________

* Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98.”;

(9) w art. 12 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Komisja jest upoważniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 33 poświęconym dodatkowym środkom dotyczącym ochrony.”;

(10) w art. 13 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Państwa członkowskie prowadzą statystyki dotyczące liczby osób, którym odmówiono wjazdu, przyczyn odmowy, obywatelstwa tych osób oraz rodzaju granicy (lądowa, powietrzna lub morska), na której odmówiono im wjazdu, oraz przekazują je zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 862/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady*.”;

____________________

( Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 23.

(11) W art. 15 ust. 1 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie zapewniają, że straż graniczną stanowią wyspecjalizowani i odpowiednio przeszkoleni profesjonaliści, uwzględniając wspólne podstawowe programy szkoleń dla funkcjonariuszy straży granicznej ustanowione i opracowane przez Europejską Agencję ds. Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych ustanowioną na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004. Programy szkoleń obejmują specjalne szkolenie służące wykrywaniu szczególnie trudnych sytuacji dotyczących małoletnich bez opieki oraz ofiar handlu ludźmi. Państwa członkowskie zachęcają funkcjonariuszy straży granicznej do nauki języków, zwłaszcza tych niezbędnych do wykonywania ich zadań.”;

(12) w art. 18 w zdaniu drugim po wyrazie „art.” dodaje się „4 i”;

(13) w art. 19 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a) w akapicie pierwszym dodaje się lit. g) oraz h) w brzmieniu:

„ g) służb ratowniczych, policji oraz straży pożarnej;

h) pracowników zatrudnionych na urządzeniach oddalonych od brzegu.”

b) w akapicie drugim po wyrazie „art.” dodaje się „4 i”;

(14) w art. 21 skreśla się lit. d);

(15) art. 32 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 32

Zmiany w załącznikach

Komisja jest upoważniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 33 dotyczących zmian do załączników III, IV i VIII.”;

(16) art. 33 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 33

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych przekazuje się Komisji na warunkach określonych w tym artykule.

2. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 5 i art. 32, następuje na czas nieokreślony od dnia X.X.2011 r. (Data wejścia w życie rozporządzenia)

3. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 5 i art. 32 może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Wydanie decyzji o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w takiej decyzji. Decyzja ta staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w terminie późniejszym wskazanym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących.

4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

5. Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 12 ust. 5 i art. 32 wchodzi w życie wyłącznie w przypadku braku sprzeciwu Parlamentu Europejskiego lub Rady, w ciągu dwóch miesięcy od zawiadomienia o tym akcie Parlamentu Europejskiego i Rady lub też jeśli przed upływem tego terminu Parlament Europejski i Rada poinformują Komisję, że nie zamierzają zgłosić sprzeciwu. Termin ten wydłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

(17) art. 34 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) wykaz dokumentów pobytowych, oddzielnie dla dokumentów objętych art. 2 pkt 15 lit. a) oraz dokumentów objętych art. 2 pkt 15 lit. b), wraz z wzorem dokumentów pobytowych objętych art. 2 pkt 15 lit. b). Karty pobytowe wydane zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE powinny zostać specjalnie oznaczone jako takie.”;

(18) w art. 37 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach krajowych dotyczących art. 21 lit. c), sankcjach, o których mowa w art. 4 ust. 3, oraz umowach dwustronnych dozwolonych przez niniejsze rozporządzenie.”;

(19) w załącznikach III, IV, VI, VII i VIII wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Zmiana Konwencji wykonawczej do układu z Schengen

W Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. wprowadza się następujące zmiany:

(1) skreśla się art. 21 ust. 3;

(2) skreśla się art. 22;

(3) skreśla się art. 136.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w [….] dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w […], dnia

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

W załącznikach III, IV, VI, VII i VIII wprowadza się następujące zmiany:

(1) w załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

a) część B otrzymuje brzmienie:

„CZĘŚĆ B1: „ruch bezwizowy”;

[pic] RUCH BEZWIZOWY

CZĘŚĆ B2: „wszystkie paszporty”.”

[pic]WSZYSTKIE PASZPORTY

„b) w części C wprowadza się następujące znaki pomiędzy znakami „UE, EOG, CH” oraz znakami „WSZYSTKIE PASZPORTY”.

[pic]

[pic]

[pic]

(2) W załączniku IV w pkt 3 ustęp pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Przy wjeździe i wyjeździe obywateli państw trzecich objętych obowiązkiem wizowym stempel zamieszcza się na stronie przeciwnej do strony, na której zamieszczona jest wiza.”.

(3) W załączniku VI w pkt 1 wprowadza się następujące zmiany:

(a) dodaje się punkt 1.1.4 w brzmieniu:

„ 1.1.4. Wspólne przejścia graniczne

1.1.4.1. Państwa członkowskie mogą zawierać umowy dwustronne z ościennymi państwami trzecimi dotyczące utworzenia wspólnych przejść granicznych, na których funkcjonariusze straży granicznej jednej strony przeprowadzają odprawę wjazdową lub wyjazdową na terytorium drugiej strony zgodnie ze swoimi przepisami. Wspólne przejścia graniczne mogą być usytuowane albo na terytorium państwa członkowskiego, albo na terytorium państwa trzeciego.

1.1.4.2. Wspólne przejścia graniczne usytuowane na terytorium państwa członkowskiego Umowy dwustronne ustanawiające wspólne przejścia graniczne usytuowane na terytorium państwa członkowskiego przewidują upoważnienie funkcjonariuszy straży granicznej państwa trzeciego do wykonywania ich zadań w państwie członkowskim, przy poszanowaniu poniższych zasad.

20. Ochrona międzynarodowa Obywatel państwa trzeciego występujący o ochronę międzynarodową na terytorium państwa członkowskiego otrzymuje dostęp do odpowiednich procedur państwa członkowskiego, nawet jeśli obywatel państwa trzeciego nie został jeszcze poddany odprawie wyjazdowej przez funkcjonariuszy straży granicznej państwa trzeciego obecnych na wspólnym przejściu granicznym.

21. Zatrzymanie osoby lub zajęcie mienia Jeśli funkcjonariusze straży granicznej państwa członkowskiego dowiadują się o faktach uzasadniających zatrzymanie lub oddanie pod opiekę osoby lub zajęcie mienia,

- informują władze państwa członkowskiego o tych faktach, a władze państwa członkowskiego zapewniają odpowiednie działania następcze zgodnie z prawem krajowym, unijnym i międzynarodowym, niezależnie od narodowości osoby, której to dotyczy

- lub postępują zgodnie z przepisami krajowymi. W takim przypadku dana osoba musi mieć jednak dostęp do sądów państw członkowskich i dysponować środkami wystarczającymi na zapewnienie ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem unijnym, w celu zagwarantowania ochrony prawnej, która przysługuje osobom fizycznym na mocy przepisów prawa unijnego, a także w celu zapewnienia pełnej skuteczności tych przepisów.

22. Osoby korzystające z prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy prawa unijnego, które wjeżdżają na terytorium UE Funkcjonariusze straży granicznej państwa trzeciego nie będą uniemożliwiać osobom korzystającym z prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy prawa unijnego wjazdu na terytorium UE. Jeżeli istnieją przyczyny, które uzasadniają odmowę wyjazdu z danego państwa trzeciego, funkcjonariusze straży granicznej państwa trzeciego powiadamiają władze państwa członkowskiego o tych przyczynach, a władze państwa członkowskiego zapewniają odpowiednie działania następcze zgodnie z prawem krajowym, unijnym i międzynarodowym.

1.1.4.3. Wspólne przejścia graniczne usytuowane na terytorium państwa trzeciego Umowy dwustronne ustanawiające wspólne przejścia graniczne usytuowane na terytorium państwa trzeciego powinny przewidywać upoważnienie funkcjonariuszy straży granicznej państwa członkowskiego do wykonywania ich zadań w państwie trzecim, zgodnie z kodeksem granicznym Schengen i przy poszanowaniu następujących zasad:

23. Ochrona międzynarodowa Obywatel państwa trzeciego, który został poddany odprawie wyjazdowej przez funkcjonariuszy straży granicznej państwa trzeciego, a następnie zwrócił się do funkcjonariuszy straży granicznej państwa członkowskiego o ochronę międzynarodową, jest wpuszczany na terytorium odpowiedniego państwa członkowskiego w celu wszczęcia odpowiednich procedur. Władze państwa trzeciego powinny zaakceptować przekazanie danej osoby na terytorium państwa członkowskiego.

24. Zatrzymanie osoby lub zajęcie mienia Jeśli funkcjonariusze straży granicznej państwa członkowskiego dowiadują się o faktach uzasadniających zatrzymanie lub oddanie pod opiekę osoby lub zajęcie mienia, postępują zgodnie z przepisami krajowymi i właściwymi przepisami Unii. Władze państwa trzeciego muszą zaakceptować przekazanie danej osoby lub danego przedmiotu na terytorium państwa członkowskiego.

25. Obywatele państwa trzeciego wjeżdżający do państwa, którego są obywatelami Funkcjonariusze straży granicznej państwa członkowskiego nie uniemożliwiają obywatelom danego państwa trzeciego wjazdu na terytorium państwa, którego są obywatelami. Jeżeli istnieją przyczyny, które uzasadniają odmowę wyjazdu z państwa członkowskiego na mocy przepisów państwa członkowskiego, funkcjonariusze straży granicznej państwa członkowskiego powiadamiają władze państwa trzeciego o tych przyczynach, a władze państwa trzeciego zapewniają odpowiednie działania następcze zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym.

1.1.4.4. Przed zawarciem lub zmianą jakiejkolwiek umowy dwustronnej dotyczącej wspólnych przejść granicznych z ościennym państwem trzecim, dane państwa członkowskie konsultują się z Komisją w zakresie zgodności umowy z niniejszym rozporządzeniem.

Jeżeli Komisja uzna umowę za niezgodną z niniejszym rozporządzeniem, powiadamia o tym dane państwo członkowskie. Państwo członkowskie podejmuje wszelkie odpowiednie kroki w celu zmiany umowy w rozsądnym terminie w sposób pozwalający na wyeliminowanie ujawnionych niezgodności.”

b) punkty 1.2.1 i 1.2.2 otrzymują brzmienie:

„1.2.1. Odprawa dokonywana jest zarówno w odniesieniu do pasażerów, jak i pracowników kolei w pociągach przekraczających granice zewnętrzne, w tym w pociągach towarowych i w pustych składach. Państwa członkowskie mogą zawierać umowy dwustronne dotyczące sposobu przeprowadzania tych odpraw, przy poszanowaniu zasad określonych w pkt. 1.1.4. Odprawa ta dokonywana jest w jeden z następujących sposobów:

- na pierwszej stacji przyjazdu lub ostatniej stacji odjazdu na terytorium danego państwa członkowskiego,

- w pociągu, podczas przejazdu między ostatnią stacją odjazdu w państwie trzecim oraz pierwszą stacją przyjazdu na terytorium państwa członkowskiego, lub odwrotnie,

- na ostatniej stacji odjazdu lub na pierwszej stacji przyjazdu na terytorium danego państwa trzeciego.

1.2.2. Ponadto, w celu zwiększenia płynności ruchu szybkich pociągów pasażerskich, państwa członkowskie położone bezpośrednio na trasie przejazdu tych pociągów wyjeżdżających z państw trzecich mogą również zdecydować, na mocy wspólnego porozumienia z zainteresowanymi państwami trzecimi przestrzegającymi zasad określonych w pkt 1.1.4, o dokonywaniu odprawy osób w pociągach wyjeżdżających z państw trzecich w jeden z następujących sposobów:

- na stacjach w państwie trzecim, na których osoby wsiadają do pociągu,

- na stacjach na terytorium państw członkowskich, na których osoby wysiadają,

w pociągu podczas przejazdu pomiędzy stacjami na terytorium państwa trzeciego a stacjami na terytorium państw członkowskich, pod warunkiem że osoby te pozostają w pociągu.”.

(4) W załączniku VI w pkt 3 wprowadza się następujące zmiany:

a) w punkcie 3.1.1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie mogą zawierać umowy dwustronne, zgodnie z którymi odprawy można dokonywać również podczas podróży lub, przy wejściu lub wyjściu statku, na terytorium państwa trzeciego, z poszanowaniem zasad określonych w pkt 1.1.4.

b) podpunkty 3.1.2., 3.1.3., 3.1.4. i 3.1.5. otrzymują brzmienie:

„3.1.2. Kapitan statku lub każda inna osoba właściwie upoważniona przez armatora statku (w obu przypadkach zwana dalej „kapitanem”) sporządza listę członków załogi oraz wszystkich pasażerów zawierającą informacje wymagane w formularzu nr 5 (lista członków załogi) i nr 6 (lista pasażerów) Konwencji Międzynarodowej Organizacji Morskiej o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego, jak również, w stosownych wypadkach, numery wiz lub dokumentów pobytowych, najpóźniej:

- dwadzieścia cztery godziny przed wejściem do portu, lub

- jeżeli czas podróży jest krótszy niż 24 godziny – najpóźniej w momencie wyjścia z poprzedniego portu;

- jeżeli port zawinięcia nie jest znany lub jeżeli w czasie podróży nastąpiła zmiana portu zawinięcia – natychmiast, gdy port zawinięcia stanie się znany.

Kapitan przekazuje listę/listy odpowiednim właściwym organom wskazanym przez dane państwo członkowskie (straży granicznej lub władzom portu lub innym władzom, które niezwłocznie przekazują listę/listy straży granicznej).”;

3.1.3. Potwierdzenie odbioru jest zwracane kapitanowi, który okazuje je na żądanie podczas pobytu w porcie.”;

3.1.4. Kapitan niezwłocznie zgłasza właściwym organom wszelkie zmiany w składzie osobowym załogi lub w liczbie pasażerów.

Ponadto kapitan niezwłocznie powiadamia właściwe organy, w terminie określonym w pkt 3.1.2., o obecności na pokładzie pasażerów podróżujących bez biletu. Kapitan ponosi jednak nadal odpowiedzialność za tych pasażerów.”;

W drodze odstępstwa od art. 4 i 7 nie przeprowadza się regularnych odpraw osób pozostających na pokładzie. Funkcjonariusze straży granicznej przeprowadzają jednak fizyczną kontrolę statku oraz kontrolę osób pozostających na pokładzie na podstawie oceny ryzyka związanego z bezpieczeństwem wewnętrznym i nielegalną imigracją.

3.1.5. Kapitan statku powiadamia właściwe organy o wyjściu statku we właściwym czasie i zgodnie z zasadami obowiązującymi w danym porcie.”;

(c) pkt 3.2.1 otrzymuje brzmienie:

"3.2.1. Kapitan statku wycieczkowego przekazuje odpowiednim właściwym organom trasę i program rejsu, w terminie określonym w pkt 3.1.2.”;

d) w pkt 3.2.2. akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Mimo to, na podstawie oceny zagrożenia dla bezpieczeństwa wewnętrznego oraz ryzyka nielegalnej imigracji, załoga i pasażerowie takich statków mogą podlegać odprawie.”;

e) w pkt 3.2.3. lit. a) oraz 3.2.3. lit. b) odniesienie „pkt 3.2.4” zastępuje się odniesieniem „pkt 3.1.2.”;

f) w pkt 3.2.3. lit. e) akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Mimo to, na podstawie oceny zagrożenia dla bezpieczeństwa wewnętrznego oraz ryzyka nielegalnej imigracji, załoga i pasażerowie takich statków mogą zostać poddani odprawie.”;

g) skreśla się pkt 3.2.4;

h) w pkt 3.2.9. lit. d) skreśla się drugi akapit;

(i) w pkt 3.2.10 dodaje się punkt (i) w brzmieniu:

„(i) punkt 3.1.2. (zobowiązanie do przedłożenia list pasażerów i członków załogi) nie ma zastosowania. Jeśli lista osób na pokładzie została sporządzona zgodnie z dyrektywą Rady 98/41/WE*, kopia takiej listy zostaje przekazana przez kapitana właściwym organom portu przybycia na terytorium państw członkowskich nie później niż 30 minut po wyjściu z portu państwa trzeciego.

____________________

* Dz.U. L 188 z 2.7.1998, s. 35.”.

j) dodaje się pkt 3.2.11. w brzmieniu:

„3.2.11. W przypadku gdy prom z państwa trzeciego, zawijający do kilku portów na terytorium państw członkowskich, przyjmuje na pokład pasażerów jedynie na pozostały etap podróży odbywający się wewnątrz tego terytorium, pasażerowie zostają poddani odprawie wyjazdowej w porcie wyjścia oraz odprawie wjazdowej w porcie przybycia.

Odprawa pasażerów, którzy podczas takich zawinięć do portów znajdują się już na pokładzie promu i nie weszli na pokład na terytorium państw członkowskich, odbywa się w porcie przybycia.”

(5) W załączniku VII pkt 3 wprowadza się następujące zmiany:

a) punkty 3.1 i 3.2 otrzymują brzmienie:

„Na zasadzie odstępstwa od art. 4 i 7, państwa członkowskie mogą upoważnić marynarzy posiadających dokument tożsamości marynarza wydany zgodnie z Konwencją Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącą dowodów tożsamości marynarzy nr 108 (1958) i nr 185 (2003), konwencją londyńską z dnia 9 kwietnia 1965 r. oraz właściwym prawem krajowym do wejścia na terytorium państwa członkowskiego i opuszczenia go poprzez zejście na ląd w celu pobytu na terenie portu, do którego przybijają ich statki lub na terenie przyległych gmin bez zgłaszania się na przejściu granicznym, pod warunkiem że nazwisko ich widnieje na liście członków załogi statku, do którego należą, która została uprzednio przedłożona właściwym organom do kontroli.

Jednak zgodnie z oceną zagrożenia dla bezpieczeństwa wewnętrznego i ryzyka nielegalnej imigracji marynarze podlegają zgodnie z art. 7 odprawie dokonywanej przez straż graniczną przed ich zejściem na ląd.”.

(6) W załączniku VII pkt 6 dodaje się punkty 6.4 i 6.5 w brzmieniu:

„6.4. Państwa członkowskie wyznaczają krajowe punkty kontaktowe na potrzeby konsultacji dotyczących małoletnich i informują o nich Komisję. Komisja udostępnia wykaz tych krajowych punktów kontaktowych państwom członkowskim.

6.5. W przypadku wątpliwości dotyczących jakichkolwiek okoliczności określonych w pkt 6.1., 6.2. i 6.3., straż graniczna korzysta z wykazu krajowych punktów kontaktowych na potrzeby konsultacji dotyczących małoletnich.”.

(7) W załączniku VII dodaje się punkty 7 i 8 w brzmieniu:

„7. Służby ratownicze, policja oraz straż pożarna

Uregulowania w zakresie wjazdu i wyjazdu służb ratowniczych, policji oraz straży pożarnej działających w sytuacjach wyjątkowych zostają określone w przepisach krajowych, a w stosownych przypadkach, poprzez umowy dwustronne. Uregulowania te mogą zawierać odstępstwa od art. 4, 5 i 7.

8. Pracownicy zatrudnieni na urządzeniach oddalonych od brzegu

W drodze odstępstwa od art. 4 i 7, pracownicy zatrudnieni na urządzeniach oddalonych od brzegu (pracujący na platformach wiertniczych, morskich elektrowniach wiatrowych itd.), którzy regularnie powracają drogą morską lub powietrzną na terytorium państw członkowskich bez pobytu na terytorium państwa trzeciego, nie podlegają systematycznej odprawie.

Niemniej jednak w celu ustalenia częstotliwości odpraw brana jest pod uwagę ocena ryzyka nielegalnej imigracji, w szczególności w przypadku gdy linia brzegowa państwa trzeciego znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie urządzeń oddalonych od brzegu.”.

(8) W formularzu w załączniku VIII wyrażenie „stempel wjazdu” otrzymuje brzmienie „stempel wjazdu lub wyjazdu” a słowo „znalazła się” zastępuje się wyrażeniem „znalazła się na lub opuściła”.

[1] Dyrektywa 2010/65/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylająca dyrektywę 2002/6/WE. Dz.U. L 283 z 29.10.2010, s. 1.

[2] Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.

[3] Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1.

[4] Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98.

[5] Dz.U. L 176, 10.7.1999, s. 36.

[6] Dz.U. L 176, 10.7.1999, s. 31.

[7] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1.

[8] Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 5.

[9] Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

[10] Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.