KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 14.7.2021 COM(2021) 557 final 2021/0218(COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 i dyrektywę 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do promowania energii ze źródeł odnawialnych oraz uchylająca dyrektywę Rady (UE) 2015/652 {SEC(2021) 657 final} - {SWD(2021) 620 final} - {SWD(2021) 621 final} - {SWD(2021) 622 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku W ramach Europejskiego Zielonego Ładu ustanowiono cel, jakim jest osiągnięcie neutralności klimatycznej w 2050 r. w sposób, który przyczyni się do ożywienia europejskiej gospodarki, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Aby osiągnąć ten cel, należy zredukować emisje gazów cieplarnianych o 55 % do 2030 r., co potwierdziła Rada Europejska w grudniu 2020 roku. To z kolei wymaga znacznego zwiększenia udziału odnawialnych źródeł energii w zintegrowanym systemie energetycznym. Obecnie obowiązujący unijny cel polegający na osiągnięciu co najmniej 32 % udziału energii odnawialnej do 2030 r., określony w dyrektywie w sprawie odnawialnych źródeł energii (REDII), jest niewystarczający i należy go podwyższyć do 38–40 %, zgodnie z Planem w zakresie celów klimatycznych na 2030 r. Aby osiągnąć ten podwyższony cel, konieczne jest jednoczesne wprowadzenie nowych środków towarzyszących w różnych sektorach zgodnie ze strategią UE dotyczącą integracji systemu energetycznego, unijną strategią w zakresie wodoru, strategią na rzecz energii z morskich źródeł odnawialnych i unijną strategią na rzecz bioróżnorodności. Ogólnymi celami zmiany REDII są: osiągnięcie zwiększonego wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych do 2030 r., wspieranie lepszej integracji systemu energetycznego oraz przyczynianie się do realizacji celów klimatycznych i środowiskowych, w tym ochrony różnorodności biologicznej, a tym samym rozwiązywanie problemów międzypokoleniowych związanych z globalnym ociepleniem i utratą różnorodności biologicznej. Zmiana REDII ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia ambitniejszego celu w dziedzinie klimatu, a także dla ochrony naszego środowiska i zdrowia, zmniejszenia naszej zależności energetycznej oraz przyczynienia się do wzmocnienia wiodącej pozycji UE w dziedzinie technologii i przemysłu, a także do tworzenia miejsc pracy i wzrostu gospodarczego. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki REDII jest głównym instrumentem UE służącym promowaniu stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Przegląd REDII nie jest odosobnionym działaniem. Jak zapowiedziano w planie działania Europejskiego Zielonego Ładu oraz w programie prac Komisji na 2021 r. pt. „Gotowi na 55”, przegląd ten wpisuje się w szersze działania, które mają wpływ na inne przepisy i inicjatywy polityczne w dziedzinie energii i klimatu. Wniosek dotyczący zmiany REDII jest spójny z: (i)unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji, ponieważ ustalanie opłat za emisję gazów cieplarnianych najlepiej współgra ze środkami regulacyjnymi; (ii)dyrektywą w sprawie efektywności energetycznej, która przyczynia się do skutecznego korzystania z energii odnawialnej w sektorach będących odbiorcą końcowym; (iii)dyrektywą w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, w której zapewniono odpowiednie wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej związane z energią odnawialną; (iv)dyrektywą w sprawie ekoprojektu, w której zachęca się konsumentów, aby odchodzili od urządzeń wykorzystujących paliwa kopalne; (v)rozporządzeniem LULUCF, w którym przewidziano zachęty dla podmiotów gospodarczych do wdrażania projektów w zakresie pochłaniania emisji, które mogą być źródłem biomasy; (vi)dyrektywą w sprawie opodatkowania energii, w której zapewniono, aby ceny promowały zrównoważone praktyki oraz zachęcały do produkcji i użytkowania; (vii)przepisami dotyczącymi wspólnego wysiłku redukcyjnego, które ustanawiają wiążące redukcje emisji gazów cieplarnianych dla sektorów objętych REDII, takich jak transport, budownictwo, rolnictwo i gospodarka odpadami; (viii)dyrektywą w sprawie jakości paliw, która wspiera wykorzystanie paliw odnawialnych i niskoemisyjnych w transporcie; (ix)dyrektywą w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych, która wspiera rozwój infrastruktury paliw alternatywnych, w tym punktów ładowania pojazdów elektrycznych oraz punktów tankowania gazu ziemnego i wodoru; (x)wnioskiem dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 347/2013. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna

Podstawę wniosku stanowi głównie art. 194 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), stanowiący podstawę prawną do proponowania środków służących rozwojowi nowych i odnawialnych form energii, co jest jednym z celów unijnej polityki energetycznej, jak określono w art. 194 ust. 1 lit. c) TFUE. Dyrektywę REDII, która zostanie zmieniona niniejszym wnioskiem, przyjęto w 2018 r. również na podstawie art. 194 ust. 2 TFUE. Odniesienie do art. 114 TFUE, stanowiącego podstawę prawną dotyczącą rynku wewnętrznego, dodaje się na potrzeby zmiany dyrektywy 98/70/WE w sprawie jakości paliwa, która opiera się na tym artykule. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Konieczność działań na poziomie UE Racjonalny pod względem kosztów, przyspieszony rozwój sektora zrównoważonej energii odnawialnej w ramach bardziej zintegrowanego systemu energetycznego nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie. Konieczne jest podejście na szczeblu UE, aby stworzyć właściwe zachęty dla państw członkowskich o różnych poziomach ambicji do przyspieszenia w skoordynowany sposób transformacji energetycznej polegającej na przejściu z tradycyjnego systemu energetycznego opartego na paliwach kopalnych na bardziej zintegrowany i energooszczędny system energetyczny oparty na produkcji energii ze źródeł odnawialnych. Biorąc pod uwagę politykę i priorytety poszczególnych państw członkowskich w zakresie energii, bardziej prawdopodobne jest, że wymagane wykorzystanie odnawialnych źródeł energii będzie większe w ramach działań na poziomie UE niż w wyniku działań podejmowanych wyłącznie na szczeblu krajowym lub lokalnym. Unijna wartość dodana Działania na poziomie UE w zakresie energii odnawialnej przynoszą wartość dodaną, ponieważ są bardziej wydajne i skuteczne niż działania poszczególnych państw członkowskich – dzięki nim można uniknąć rozwiązań cząstkowych i przeprowadzić transformację europejskiego systemu energetycznego w skoordynowany sposób. Zapewniają one redukcję netto emisji gazów cieplarnianych i zanieczyszczeń, ochronę różnorodności biologicznej, wykorzystanie korzyści płynących z rynku wewnętrznego, pełne wykorzystanie korzyści skali i współpracy technologicznej w Europie, a także gwarantują inwestorom pewność wynikającą z ogólnounijnych ram regulacyjnych. Osiągnięcie zwiększonego udziału energii odnawialnej w zużyciu energii końcowej w UE zależy od wkładów krajowych wnoszonych przez każde państwo członkowskie. Takie wkłady będą ambitniejsze i bardziej racjonalne pod względem kosztów, jeżeli będą wynikać z uzgodnionych wspólnych ram prawnych i politycznych. •Proporcjonalność Preferowany pakiet wariantów strategicznych uznaje się za proporcjonalny i w miarę możliwości opiera się na obecnych założeniach polityki. W szeregu wariantów określono cel lub punkt odniesienia, które należy osiągnąć, natomiast środki służące osiągnięciu tych celów pozostawiono w gestii państw członkowskich. Uznaje się, że udało się zapewnić równowagę między obowiązkami a elastycznością pozostawioną państwom członkowskim co do sposobu, w jaki osiągną wyznaczone cele, mając na uwadze nadrzędny cel, jakim jest osiągnięcie neutralności klimatycznej (zob. sekcje 3.3 i 7.5 oceny skutków towarzyszącej niniejszemu wnioskowi, SWD (2021) XXX). •Wybór instrumentu Niniejszy wniosek dotyczy dyrektywy zmieniającej. Biorąc pod uwagę fakt, że przegląd REDII przyjęto stosunkowo niedawno, jego zakres ogranicza się do tego, co uznaje się za konieczne, aby przyczynić się w racjonalny pod względem kosztów sposób do zrealizowania ambitnych celów klimatycznych Unii na 2030 r., oraz nie stanowi on pełnego przeglądu dyrektywy, dlatego też wersja przekształcona nie jest uważana za właściwy instrument. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Konsultacje z zainteresowanymi stronami Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów W okresie od 3 sierpnia do 21 września 2020 r. opublikowano wstępną ocenę skutków (plan działania) w celu uzyskania informacji zwrotnych, przy czym otrzymano 374 odpowiedzi od zainteresowanych stron z 21 państw członkowskich i 7 państw trzecich. Największą liczbę odpowiedzi przekazały przedsiębiorstwa lub stowarzyszenia przedsiębiorców, a w dalszej kolejności organizacje pozarządowe, osoby anonimowe i obywatele. Ponadto od dnia 17 listopada 2020 r. w okresie 12 tygodni Komisja prowadziła internetowe konsultacje publiczne zgodnie z przyjętymi przez Komisję przepisami dotyczącymi lepszego stanowienia prawa. Ankieta zawierała pytania wielokrotnego wyboru i pytania otwarte odnoszące się do szerokiego spektrum kwestii związanych z przeglądem REDII. Otrzymano łącznie 39 046 odpowiedzi. Opinie zainteresowanych stron zebrano również w tracie dwóch warsztatów – pierwszy z nich odbył się w dniu 11 grudnia 2020 r. (blisko 400 uczestników), a drugi w dniu 22 marca 2021 r. (blisko 1000 uczestników). Podsumowanie opinii zainteresowanych stron Z większości (80 %) odpowiedzi udzielonych w internetowych konsultacjach publicznych wynika, że wariantem preferowanym jest określenie ambitniejszego celu dotyczącego OZE zgodnie z Planem w zakresie celów klimatycznych na 2030 r. (43 % respondentów) lub celu jeszcze bardziej ambitnego (37 % respondentów). W 61 % odpowiedzi preferowano wiążący cel zarówno na poziomie unijnym, jak i krajowym. Najczęściej wskazywano, że dodatkowe starania są niezbędne w sektorze transportu i w sektorze ogrzewania i chłodzenia, przy czym większość respondentów była zdania, że podwyższone cele należy określić w obu tych sektorach co najmniej na poziomie określonym w Planie w zakresie celów klimatycznych na 2030 r. Ponad 38 000 respondentów zgodnie uznało, że należy usunąć biomasę z wykazu zasobów odnawialnych oraz ograniczyć wykorzystywanie surowców do produkcji bioenergii do lokalnie dostępnych odpadów i pozostałości, natomiast przedstawiciele związków zawodowych, przedsiębiorstw i większości organów publicznych opowiedzieli się za tym, aby nie zmieniać obecnie obowiązujących kryteriów zrównoważonego rozwoju dotyczących biomasy. Opinie zainteresowanych stron wyrażone w toku internetowych konsultacji publicznych i w trakcie warsztatów zostały wzięte pod uwagę przy opracowywaniu poszczególnych wariantów strategicznych dotyczących odpowiednich obszarów polityki w ocenie skutków. • Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Wsparcie techniczne przy opracowywaniu i wdrażaniu polityki w dziedzinie odnawialnych źródeł energii zapewniono dzięki badaniu przeprowadzonemu przez wykonawców zewnętrznych Trinomics. Ocena skutków Planu w zakresie celów klimatycznych na 2030 r. oraz dokonana przez Komisję ocena krajowych planów w dziedzinie energii i klimatu państw członkowskich i sprawozdania w sprawie postępów w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych z 2020 r. również stanowiły część bazy dowodowej. Ponadto w ocenie skutków uwzględniono również następujące badania:

·Wsparcie techniczne przy opracowywaniu i wdrażaniu polityki w dziedzinie odnawialnych źródeł energii: zwiększenie efektywności poprzez integrację sektorów ·Chłodzenie wykorzystujące energię ze źródeł odnawialnych w ramach zmienionej dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii ·Ogrzewanie pomieszczeń wykorzystujące energię odnawialną w ramach zmienionej dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii ·Wsparcie polityki w zakresie obniżenia emisyjności ogrzewania i chłodzenia ·Warunki regulacyjne i rynkowe systemu ciepłowniczego i chłodniczego ·Potencjał i poziomy elektryfikacji ogrzewania pomieszczeń w budynkach ·Ścieżki, środki i cele pośrednie dotyczące ogrzewania i chłodzenia z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii na potrzeby wdrażania wersji przekształconej dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii oraz pełnego obniżenia emisyjności do 2050 r. ·Pomoc techniczna przy ocenie potencjału odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego (RFNBO) oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych, przy opracowywaniu metodyki wyznaczania udziału energii odnawialnej z odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego, a także przy opracowywaniu zasad dodatkowości w sektorze transportu ·Uproszczenie procedur wydawania pozwoleń i procedur administracyjnych dotyczących instalacji OZE ·Ustanowienie wymogów technicznych i ułatwienie procesu normalizacji w zakresie gwarancji pochodzenia na podstawie dyrektywy (UE) 2018/2001 ·Pomoc techniczna przy ocenie możliwości ustanowienia ogólnounijnego oznakowania ekologicznego w celu promowania wykorzystania energii odnawialnej pochodzącej z nowych instalacji ·Ocena potencjału nowych surowców do produkcji zaawansowanych biopaliw (ENER C1 2019-412) ·Wsparcie w zakresie wdrażania przepisów dotyczących pośredniej zmiany użytkowania gruntów określonych w dyrektywie w sprawie odnawialnych źródeł energii (ENER/C2/2018-462) ·Wykorzystanie biomasy drzewnej do produkcji energii w UE (sprawozdanie JRC, 01/2021) ·Badanie określające zakres wymogów technicznych i wariantów dotyczących unijnej bazy danych umożliwiającej śledzenie ciekłych i gazowych paliw transportowych Ocena skutków Ocenę skutków towarzyszącą wnioskowi opracowano na podstawie modelowania, konsultacji z zainteresowanymi stronami oraz wkładu grupy złożonej z przedstawicieli różnych służb. Sprawozdanie zostało przedłożone Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej w dniu 10 marca 2021 r. W dniu 19 kwietnia 2021 r. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała pierwszą opinię na temat oceny skutków, a po ponownym przedłożeniu oceny skutków wydała drugą opinię w dniu 19 maja. W związku z tym w ramach oceny skutków przeanalizowano poszczególne warianty, dzięki którym zmiana REDII mogłaby skutecznie i efektywnie przyczynić się do osiągnięcia zaktualizowanego celu w ramach szerszego pakietu politycznego „Gotowi na 55”. Jeśli chodzi o ogólny cel dotyczący energii odnawialnej, wariant 0 (bez zmian) nie zapewniałby żadnych środków gwarantujących osiągnięcie ogólnounijnego celu dotyczącego energii odnawialnej na poziomie co najmniej 38–40 % udziału w zużyciu energii końcowej. Wariant 2 (cel wyższy niż 40 %) może potencjalnie doprowadzić do przekroczenia celu klimatycznego i do braku spójności z innymi instrumentami legislacyjnymi UE. W związku z tym wariant 1 (minimalny cel w przedziale 38–40 %) nie ma żadnych wad, a zatem jest wariantem preferowanym i skutecznym. Jeżeli chodzi o charakter tego celu, mimo że wariant 1 (wiążące cele krajowe) wiązałby się z najskuteczniejszym osiągnięciem zwiększonego udziału odnawialnych źródeł energii, spowodowałby on problemy związane z zasadą pomocniczości. Obecny proces zarządzania unią energetyczną stanowi ważny fundament osiągnięcia celu dotyczącego odnawialnych źródeł energii. Zakończona w 2020 r. pierwszy cykl procesu przeglądu krajowych planów okazał się skuteczny, ponieważ wkłady krajowe były w sumie wystarczająco ambitne, aby osiągnąć wiążący unijny cel dotyczący OZE na 2030 r. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie zarządzania unią energetyczną państwa członkowskie muszą przedstawić projekty aktualizacji swoich krajowych planów w dziedzinie energii i klimatu do czerwca 2023 r. i już teraz mogą wykazać, w jaki sposób planują osiągnąć wyższy cel na 2030 r. Biorąc pod uwagę skuteczny charakter i strukturę obecnego systemu, preferowanym wariantem jest wariant 0 (utrzymanie wiążącego unijnego celu i krajowych dobrowolnych wkładów). Jeżeli chodzi o ogrzewanie i chłodzenie, wariant 1 (środki nieregulacyjne) nie skłoni państw członkowskich do zwiększenia starań w sektorze ogrzewania i chłodzenia wykorzystującego OZE do co najmniej 1,1 % średniego rocznego punktu procentowego. Przełożenie wartości dotyczącej ogrzewania i chłodzenia wykorzystującego OZE w UE określonej w Planie w zakresie celów klimatycznych na 2030 r. na wiążący jednolity zwiększony średni roczny udział w równym stopniu we wszystkich państwach członkowskich, zgodnie z wariantem 3b, nie jest uznawane za proporcjonalne, chociaż jest najbardziej skuteczne. Udział odnawialnych źródeł energii potrzebny w 2030 r. mógłby również zostać określony jako cel, co zaproponowano w wariancie 3c, jednak odbiegałoby to od obecnego modelu i mogłoby zakłócić obecnie podejmowane działania wdrożeniowe, chociaż przyniosłoby to dodaną korzyść w postaci jasnego określenia celu końcowego w 2030 r. Wariant 3a w połączeniu z odpowiednio skonstruowanymi sektorowymi i unijnymi wartościami odniesienia dla budynków i przemysłu wykorzystujących OZE (wariant 3d) skutecznie zapewniłby właściwy zestaw czynników stymulujących dalszą integrację tych sektorów z systemem energetycznym. Zgodnie z wariantem 3a ustalono by minimalną zryczałtowaną stopę wzrostu udziału OZE poprzez uznanie obecnego orientacyjnego celu dotyczącego rocznego wzrostu o 1,1 punktu procentowego za minimalny wymagany wysiłek oraz uzupełnienie go o „dodatkowe zobowiązania” poszczególnych państw członkowskich, zapewniające redystrybucję wśród państw członkowskich dodatkowych starań na rzecz osiągnięcia pożądanego poziomu odnawialnych źródeł energii w 2030 r. na podstawie PKB i kosztów. Dodatkowe podwyższone wartości procentowe dla poszczególnych państw członkowskich mogłyby stanowić środki oceny względnego poziomu ambicji każdego państwa członkowskiego w sektorze ogrzewania i chłodzenia, ale również potencjalny środek eliminujący rozbieżności, gdyby sektory inne niż sektor ogrzewania i chłodzenia nie osiągnęły ogólnego celu dotyczącego OZE wynoszącego 38–40 %. Rozważono również możliwość ustalenia wartości odniesienia dotyczącej korzystania z energii odnawialnej w sektorze budowlanym.

Rozszerzony wykaz środków zgodnie z wariantem 2a pozwala na elastyczność na poziomie krajowym oraz gwarantuje proporcjonalność i zapewnia państwom członkowskim zestaw narzędzi do wyboru. W projekcie uwzględniono krajowe i lokalne różnice dotyczące warunków i punktów wyjściowych, zapewniono jasne ramy dla podmiotów na wszystkich szczeblach (krajowym, regionalnym, lokalnym) oraz w odniesieniu do wszystkich rodzajów (od zakładów użyteczności publicznej i przedsiębiorstw, poprzez gminy, aż do konsumentów indywidualnych/prosumentów). Jeżeli chodzi o system ciepłowniczy i chłodniczy, wariant 3c (podwyższenie orientacyjnego celu w postaci rocznego wzrostu o 1 % punktu procentowego do poziomu 2,1 % w ramach Planu w zakresie celów klimatycznych na 2030 r. bez zmiany jego charakteru) ukierunkowałby rozwój systemów lokalnego ogrzewania na integrację większej ilości energii odnawialnej zgodnie z celami Planu w zakresie celów klimatycznych na 2030 r. i neutralności pod względem emisji dwutlenku węgla, przy jednoczesnym uwzględnieniu różnych sytuacji w państwach członkowskich. Wariant 3b (orientacyjny cel UE dotyczący udziału odnawialnych źródeł energii w systemie ciepłowniczym i chłodniczym) mógłby przynieść podobne korzyści jak wariant 3c, ale odbiega od obecnych przepisów i mógłby zakłócić trwające obecnie ich wdrażanie. Wariant 3d (podwyższenie celu o 1 punkt procentowy i uczynienie jej wiążącą) byłby najbardziej skutecznym określeniem celu, ale jest zbyt rygorystyczny i pozostawia państwom członkowskim mniejszą swobodę. Wariant 3a (bez zmian) umożliwiłby bezterminowe kontynuowanie stosowania paliw kopalnych w systemie ciepłowniczym i chłodniczym, w związku z czym nie jest spójny z celami przeglądu. Wariant 2 (wykaz środków) może mieć charakter samodzielny lub uzupełniający, ponieważ zapewnia bardziej przejrzyste ramy wspomagające na potrzeby przekształcenia systemu ciepłowniczego i chłodniczego, aby stał się czynnikiem umożliwiającym dostawy energii odnawialnej w budynkach oraz kluczowym instrumentem służącym obniżaniu emisyjności ogrzewania, przy jednoczesnym zwiększeniu integracji systemu energetycznego z krajowymi i unijnymi systemami energetycznymi. Połączenie wariantu 2 dotyczącego środków z celem określonym w wariancie 3c jest preferowanym wariantem, aby zapewnić dostosowanie systemu ciepłowniczego i chłodniczego do Europejskiego Zielonego Ładu, a także aby umożliwić realizację celów Planu w zakresie celów klimatycznych na 2030 r. oraz integrację systemu energetycznego. Wraz z wariantami dotyczącymi ogólnego systemu ciepłowniczego i chłodniczego oraz budynków, wariant ten określiłby również ramy umożliwiające rozwój i rozbudowę nowoczesnych, opartych na odnawialnych źródłach energii, inteligentnych systemów ciepłowniczych i chłodniczych. Jeżeli chodzi o zwiększanie roli odnawialnej energii elektrycznej, wariant 1.1 (dostępność w czasie zbliżonym do rzeczywistego informacji na temat udziału energii odnawialnej w energii elektrycznej dostarczanej przez sieć) zapewniłby skuteczne sygnały stymulujące rynek, które odnoszą się bezpośrednio do wykorzystania energii odnawialnej i ograniczenia emisji dwutlenku węgla, bez nakładania jakichkolwiek obciążeń administracyjnych i przy zachowaniu spójności z obowiązującymi przepisami. Wariant 1.2 (informacje na temat udziału OZE i profilu emisji gazów cieplarnianych) miałby pewne pozytywne skutki pod względem informowania konsumentów, jednak poza tym przyniósłby ograniczoną wartość dodaną. Warianty 2.1–2.3 obejmują różne aspekty optymalizacji inteligentnej infrastruktury ładowania o różnym poziomie pozytywnego wkładu w ogólne koszty wdrożenia i korzyści dla gospodarki. Aby zapewnić państwom członkowskim elastyczność, w każdym przypadku jako preferowane rozwiązanie wybrano wdrożenie oparte na ocenie krajowej dotyczące funkcji inteligentnego ładowania, w tym ładowania dwukierunkowego i rozmieszczenia dodatkowych inteligentnych punktów ładowania (2.1B, 2.2B i 2.3). Warianty 3.1–3.3 dotyczą różnych przeszkód na rynku usług w zakresie koncentracji i w zakresie mobilności, które utrudniają konkurencję. Wariant 3.1 (zapewnienie niedyskryminacyjnego lub nieproporcjonalnego traktowania systemów magazynowania energii elektrycznej lub urządzeń przez operatorów sieci i rynków, niezależnie od ich wielkości (mała skala wobec dużej skali) lub tego, czy są stacjonarne czy mobilne, tak aby mogły one konkurencyjnie oferować usługi w zakresie elastyczności i usługę bilansującą) jest środkiem typu „no regret”. Wariant 3.2 (dostęp niezależnych koncentratorów i dostawców usług w zakresie mobilności do podstawowych informacji o bateriach, takich jak stan zdrowia i poziom naładowania) jest niezbędny do zapewnienia równych warunków działania, przy czym jego szybkie wdrożenie przyniosłoby pozytywne długoterminowe skutki w zakresie dostępności, jakości i kosztów usług świadczonych na rzecz właścicieli baterii do użytku domowego i użytkowników pojazdów elektrycznych. Oczekuje się, że wariant 3.3 (zapewnienie swobodnego dostępu do całej ogólnodostępnej infrastruktury ładowania) będzie coraz bardziej korzystny wraz z upowszechnianiem się pojazdów elektrycznych. Spośród rozważanych wariantów dotyczących zwiększenia udziału energii odnawialnej w sektorze transportu ogólnie najlepsze wyniki przyniosłoby połączenie wariantu 1B (oprócz podwyższenia celu i cząstkowego celu w przypadku zaawansowanych biopaliw wprowadza się specjalny cząstkowy cel dotyczący paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego) z wariantem 2A (zobowiązanie dostawców paliw w oparciu o energię), 2C (wybór między podejściami opisanymi w 2A i 2B (zobowiązanie dostawców paliw w oparciu o emisje) pozostawia się państwom członkowskim) lub 2D (zobowiązanie dostawców paliw w oparciu o emisje, natomiast operatorzy mają obowiązek osiągnięcia minimalnych udziałów zaawansowanych biopaliw i odnawialnych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego). Chociaż wszystkie warianty, oprócz wariantu 1, zapewniają wymagany poziom ambicji, występują między nimi istotne różnice. Warianty oparte na energii mogą mieć przewagę pod względem promowania rozwoju i produkcji innowacyjnych paliw odnawialnych i pochodzących z recyklingu paliw węglowych, ponieważ zapewniają najbardziej przewidywalne i stabilne ramy polityki dotyczące inwestycji w takie technologie. Warianty oparte na intensywności emisji gazów cieplarnianych mogą stymulować poprawę łańcucha dostaw i efektywności technologicznej paliw odnawialnych i niskoemisyjnych, w przypadku których koszty produkcji są wyższe, przy czym ich zaletą byłoby zapewnienie spójności z podejściem wybranym na podstawie dyrektywy w sprawie jakości paliwa. Wymagałoby to jednak wprowadzenia zmian w metodyce stosowanej do wyznaczania intensywności emisji gazów cieplarnianych. Promowanie wykorzystania paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego jest w pełni zgodne ze strategią UE dotyczącą integracji systemu energetycznego i unijną strategią w zakresie wodoru, a także z Planem w zakresie celów klimatycznych na 2030 r., szczególnie biorąc pod uwagę okres po 2030 r. Dotyczy to w szczególności wariantu 1 (rozszerzenie zakresu rozliczania odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego poza sektor transportu oraz zwiększenie spójności rozliczania takich paliw) oraz wariantu 3 (ustanowienie szczegółowych cząstkowych celów dotyczących RFNBO w sektorach, w których trudno jest obniżyć emisyjność). Szczegółowe ale realistyczne cząstkowe cele dotyczące RFNBO w transporcie i przemyśle w 2030 r. będą stanowić pierwszy krok ku osiągnięciu rozwoju na większą skalę po 2030 r. Jeżeli chodzi o certyfikację paliw odnawialnych i niskoemisyjnych, ocenie poddano wariant 1a (dostosowanie zakresu i treści obecnego systemu certyfikacji tak, aby obejmował on wszystkie paliwa objęte zakresem stosowania REDII, w tym pochodzące z recyklingu paliwa węglowe) i wariant 2A (dalszy rozwój istniejącego systemu gwarancji pochodzenia jako alternatywny system certyfikacji). Uznano, że wariant 1a charakteryzuje się znacznym potencjałem pod względem umocnienia istniejącego systemu, przy czym w odniesieniu do certyfikacji paliw niskoemisyjnych przedstawiono by oddzielny wniosek ustawodawczy, taki jak pakiet dotyczący rynku wodoru i obniżania emisyjności sektora gazu [ang. Hydrogen and Decarbonised Gas Market Package]. Decyzje dotyczące rozwoju technologii informacyjnej będą podlegały zatwierdzeniu przez Radę Komisji Europejskiej ds. Technologii Informacyjnej i Cyberbezpieczeństwa. Jeżeli chodzi o warianty służące zapewnieniu zrównoważonego rozwoju w zakresie bioenergii, wariant 1 (środki pozaregulacyjne) ułatwiłby wdrożenie kryteriów zrównoważonego rozwoju określonych w REDII, ale nie obejmowałby dodatkowych zabezpieczeń przed zidentyfikowanym ryzykiem. Wariant 2 (ukierunkowane zaostrzenie obecnie obowiązujących unijnych kryteriów zrównoważonego rozwoju dotyczących bioenergii) zapewniłby najbardziej bezpośrednie zabezpieczenie przed rodzajami ryzyka związanymi z produkcją biomasy leśnej na obszarach o dużej bioróżnorodności. W ramach tego wariantu wprowadzono by również dodatkowe zabezpieczenia promujące ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia i pozwalające na uniknięcie nowego nieefektywnego zużycia biomasy w sektorze energetycznym. Realizując wariant 3 (regulacja małych instalacji), dodatkowo zwiększono by jeszcze bardziej skuteczność wariantu 2 dzięki uregulowaniu większej ilości biomasy wykorzystywanej do produkcji energii w UE. Wariant ten przyczyniłby się również do poprawy publicznego monitorowania produkcji i zużycia biomasy. Zastosowanie preferowanych wariantów 2, 3 i 4.2 (wymóg, zgodnie z którym państwa członkowskie muszą opracować systemy wsparcia na rzecz paliw z biomasy w sposób minimalizujący zakłócenia na rynku surowców, co ma na celu zminimalizowanie wykorzystania wysokiej jakości drewna okrągłego) przyczyniłoby się do zminimalizowania wykorzystania całych drzew do produkcji energii, jak określono w unijnej strategii na rzecz bioróżnorodności. Oprócz podstawowych celów zmiany REDII – jakimi są: rozwiązanie problemu niewystarczającego poziomu ambicji na lata 2030 i 2050, rozwiązanie problemu niewystarczającej integracji systemu oraz aktualizacja przepisów dotyczących zrównoważonego rozwoju w zakresie bioenergii – określenie ograniczonej liczby dodatkowych środków zabezpieczających lub wspomagających mogłoby przyczynić się do opłacalnego wdrożenia OZE. Jeżeli chodzi o umowy zakupu energii elektrycznej (PPA), wariant 1 (wytyczne) będzie obejmował zapewnienie dodatkowych wytycznych dla państw członkowskich bez zwiększania obciążenia administracyjnego, przy czym jego skuteczność będzie zależeć od stopnia wykorzystania tych wytycznych. Wariant 2 (wsparcie finansowe na stosowanie PPA dla małych i średnich przedsiębiorstw) będzie miało pozytywny wpływ na wdrażanie odnawialnych źródeł energii i europejską gospodarkę. Wariant 3 (umocnienie środków regulacyjnych dotyczących PPA) wiązałby się z nałożeniem dodatkowego obciążenia na państwa członkowskie związanego z koniecznością usunięcia wszelkich nadmiernych barier, ale mógłby zapewnić wyższy poziom pewności dla producentów i konsumentów odnawialnej energii elektrycznej. Rozwiązaniem preferowanym jest połączenie wariantu 1 i 2. Jeżeli chodzi o współpracę transgraniczną, wariant 1 (aktualizacja wytycznych Komisji) sam w sobie nie byłby bardzo skuteczny, natomiast wariant 2 (obowiązek przetestowania współpracy transgranicznej przez państwa członkowskie w ciągu kolejnych 3 lat) wykazuje umiarkowaną skuteczność. Chociaż wariant 3 (obowiązkowe częściowe otwarcie systemów wsparcia) i wariant 4 (większe wykorzystanie mechanizmu finansowania energii ze źródeł odnawialnych) byłyby bardzo skuteczne, oczekuje się, że wariant 2 będzie łatwiejszy do zaakceptowania z politycznego punktu widzenia, i dlatego jest to wariant preferowany. Jeżeli chodzi o promowanie energii morskiej, zważywszy na wiążący charakter wariantu 1 (wspólne planowanie), bardzo skutecznym rozwiązaniem byłoby zapewnienie wyznaczania i realizacji celów w podziale na poszczególne baseny morskie. Wariant 2 (wprowadzenie pojedynczych punktów kontaktowych na potrzeby wydawania zezwoleń w poszczególnych basenach morskich) może skutecznie przyczynić się do usprawnienia procesu wydawania zezwoleń w kontekście transgranicznych projektów dotyczących morskich odnawialnych zasobów energii. Preferowanym rozwiązaniem jest połączenie obydwu tych wariantów. Jeżeli chodzi o przemysł, wariant 0 (brak zmian) prawdopodobnie nie przyczyni się do zwiększenia udziału zużycia energii odnawialnej w sektorze przemysłu, co poważnie zagrozi możliwości realizacji celu zakładającego redukcję emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. i osiągnięcia neutralności klimatycznej w 2050 r. Wariant 1 (wprowadzenie kryterium korzystania z energii odnawialnej w audytach wymaganych zgodnie z dyrektywą w sprawie efektywności energetycznej) zapewniłby podmiotom przemysłowym możliwość skutecznego zaznajomienia się z istniejącymi, racjonalnymi pod względem kosztów rozwiązaniami w zakresie przechodzenia na energię odnawialną, bez nakładania jakichkolwiek obciążeń administracyjnych i przy zachowaniu spójności z obowiązującymi przepisami. Wariant 2 (opatrywanie produktów przemysłowych w niektórych sektorach etykietami wskazującymi, że dany produkt wytworzono przy wykorzystaniu energii odnawialnej) zapewnia możliwość skutecznego utworzenia jednolitego i spójnego rynku dla przedsiębiorstw wprowadzających do obrotu produkty i usługi wytwarzane przy wykorzystaniu energii odnawialnej. Wszelkie obowiązkowe etykiety należałoby zaprojektować w taki sposób, aby zapewnić ich zgodność z zasadami WTO. Warianty 1 i 2 uzupełniałyby się wzajemnie i stanowiłyby najskuteczniejsze warianty w przypadku ich zrealizowania przy zapewnieniu jednoczesnego osiągnięcia orientacyjnego celu dotyczącego stosowania energii odnawialnej w przemyśle. Ogólnie rzecz biorąc, wdrożenie wariantów strategicznych będzie wiązało się z korzyściami gospodarczymi, środowiskowymi i społecznymi. Zwiększenie stopnia wykorzystania energii odnawialnej – w szczególności energii z morskich źródeł odnawialnych – pozwoliłoby stworzyć bezpieczniejszy, mniej zależny od przywozu system energetyczny UE. Zmiana REDII prawdopodobnie wywrze pozytywny wpływ na wzrost gospodarczy i inwestycje, przyczyniając się do utworzenia wysokiej jakości miejsc pracy, ograniczenia przywozu paliw kopalnych i zmniejszenia kosztów energii dla konsumentów i przedsiębiorstw. Przyjmuje się, że wiele spośród wariantów strategicznych doprowadzi do utworzenia miejsc pracy, zgodnie z przewidywaną ekologiczną i cyfrową odbudową gospodarki. Oczekuje się pozytywnego wpływu na zatrudnienie, zwłaszcza w sektorach powiązanych z energią odnawialną, przejawiającego się wzrostem zatrudnienia i podniesieniem poziomu umiejętności w sektorach budowlanym i dostaw energii, a także zmianą struktury zatrudnienia w poszczególnych sektorach. Każde euro zainwestowane w energię odnawialną przyczynia się do utworzenia niemal o 70 % więcej miejsc pracy niż analogiczna kwota zainwestowana w paliwa kopalne, przy czym sektor energii fotowoltaicznej tworzy ponad dwa razy więcej miejsc pracy na jednostkę produkcji energii elektrycznej w porównaniu z węglem lub gazem ziemnym. Zwiększenie stopnia wykorzystania energii ze zrównoważonych źródeł odnawialnych, uwzględniając energię z wodoru odnawialnego, doprowadziłoby do obniżenia emisji gazów cieplarnianych. Zastąpienie paliw kopalnych zmniejszy również ilość zanieczyszczeń powietrza i będzie miało korzystny wpływ na zdrowie. Elektryfikacja transportu drogowego bazująca na energii odnawialnej wywarłaby korzystny wpływ w szczególności na poziom zanieczyszczenia powietrza w miastach, natomiast np. elektryfikacja ogrzewania w budynkach przyczyniłaby się znacząco do obniżenia emisji gazów cieplarnianych i emisji innych zanieczyszczeń powietrza generowanych przez europejski zasób budowlany, który obecnie w znacznym stopniu opiera się na paliwach kopalnych. Jakość powietrza w miastach poprawi się m.in. dzięki systemom grzewczym wykorzystującym źródła odnawialne, w szczególności jeżeli chodzi o systemy ciepłownicze w miastach. Zaostrzenie kryteriów zrównoważonego rozwoju dotyczących bioenergii odbije się korzystnie na różnorodności biologicznej. Może to doprowadzić do zmniejszenia przywozu paliw z biomasy spoza UE, ponieważ państwa trzecie, które nie będą skłonne przestrzegać tych kryteriów, będą przekierowywały swój eksport do państw nienależących do UE. Zmiana REDII pociągnie za sobą głównie skutki o charakterze praktycznym dla administracji publicznych państw członkowskich z uwagi na konieczność osiągnięcia zwiększonych (wiążących) celów, które trzeba będzie odpowiednio realizować i monitorować. Inne działania, do podejmowania których administracja publiczna będzie zobowiązana, obejmują promowanie działań przyczyniających się do upowszechniania energii odnawialnej przekazywanej za pośrednictwem szeregu nośników. • Sprawność regulacyjna i uproszczenie W latach 2014–2016 przeprowadzono ocenę dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii w kontekście programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT). Biorąc pod uwagę fakt, że dyrektywę REDII przyjęto stosunkowo niedawno, zakres proponowanej zmiany ogranicza się do tego, co uznaje się za konieczne, aby przyczynić się w racjonalny pod względem kosztów sposób do zrealizowania ambitnych celów klimatycznych Unii na 2030 r., dlatego też nie stanowi on pełnego przeglądu dyrektywy. W ocenie skutków określono możliwości uproszczenia prawodawstwa i obniżenia kosztów regulacyjnych. Nie przewiduje się żadnych zmian w systemie monitorowania zgodności z przepisami. Zwiększenie stopnia wykorzystania energii odnawialnej w sektorze ogrzewania i chłodzenia i w sektorze budowlanym będzie wiązało się z koniecznością przeprowadzenia prac budowlanych/renowacji, co doprowadzi do wzrostu zatrudnienia w tych sektorach. Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) stanowią do 95 % przedsiębiorstw prowadzących działalność w sektorze budowlanym, sektorze architektury i sektorze inżynierii lądowej, a zatem przegląd prawdopodobnie wywrze korzystny wpływ na MŚP. Wytyczne i wsparcie finansowe dotyczące umów zakupu energii elektrycznej będą stanowiły pomoc dla MŚP, które nie dysponują zasobami niezbędnymi do poradzenia sobie ze złożonymi umowami. Bardziej rygorystyczne kryteria dotyczące biomasy leśnej mogą doprowadzić do wzrostu kosztów i obciążeń administracyjnych dla małych i średnich podmiotów gospodarczych. Aby zapewnić uczciwą konkurencję na jednolitym rynku, wszystkie podmioty gospodarcze powinny podlegać tym samym przepisom. We wniosku jako takim nie przewidziano żadnych zwolnień dla MŚP ani dla mikroprzedsiębiorstw poza ustanowieniem uproszczonych mechanizmów weryfikacji dla małych instalacji wytwarzających energię elektryczną. Przewidywane skutki gospodarcze prawdopodobnie okażą się jednak również korzystne dla MŚP, ponieważ to właśnie MŚP zarządzają większością łańcucha wartości w zakresie wprowadzania technologii związanej z energią odnawialną, w szczególności jeżeli chodzi o energię fotowoltaiczną. Prawa podstawowe

Jeżeli chodzi o spójność z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, nadrzędnym celem przedmiotowego przeglądu jest zwiększenie korzystania z energii odnawialnej i ograniczenie emisji gazów cieplarnianych – cel ten jest w pełni zgodny z art. 37 karty, który stanowi, że wysoki poziom ochrony środowiska i poprawa jego jakości muszą być zintegrowane z politykami Unii i zapewnione zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. 4. WPŁYW NA BUDŻET Niniejszy wniosek zmienia dyrektywę w sprawie korzystania z energii odnawialnej; szacuje się zatem, że jego skutki i koszty administracyjne będą umiarkowane, gdyż istnieje już większość niezbędnych struktur i przepisów. Wniosek nie wiąże się z żadnymi dodatkowymi obciążeniami dla budżetu UE. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Po przyjęciu niniejszej zmienionej dyrektywy przez współprawodawców, w okresie transpozycji Komisja podejmie następujące działania w celu ułatwienia jej transpozycji: –sporządzenie projektu tabeli korelacji służącej jako lista kontrolna transpozycji zarówno dla państw członkowskich, jak i dla Komisji; –organizacja spotkań z ekspertami z państw członkowskich odpowiedzialnymi za transpozycję poszczególnych części dyrektywy w celu omówienia sposobu transpozycji i rozwiania wątpliwości w kontekście wspólnych działań wspierających odnawialne źródła energii albo w formie komitetu; –zapewnienie spotkań dwustronnych i rozmów telefonicznych między państwami członkowskimi w przypadku szczegółowych pytań dotyczących transpozycji dyrektywy. Po upływie terminu transpozycji Komisja przeprowadzi kompleksową ocenę, by stwierdzić, czy państwa członkowskie dokonały pełnej i prawidłowej transpozycji dyrektywy. Rozporządzeniem (UE) 2018/1999 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu ustanowiono zintegrowane ramy planowania, monitorowania i sprawozdawczości w zakresie energii i klimatu, aby monitorować postępy w realizacji celów klimatycznych i energetycznych zgodnie z wymogami przejrzystości określonymi w porozumieniu paryskim. Do końca 2019 r. państwa członkowskie miały przedłożyć Komisji zintegrowane krajowe plany w dziedzinie energii i klimatu, obejmujące wszystkie pięć wymiarów unii energetycznej na lata 2021–2030. Począwszy od 2023 r. państwa członkowskie zobowiązane są co dwa lata składać sprawozdania z postępów w realizacji planów, a ponadto do dnia 30 czerwca 2023 r. muszą powiadomić Komisję o swoich projektach aktualizacji planów, przy czym ostateczne aktualizacje mają być gotowe do dnia 30 czerwca 2024 r. Aktualizacja taka, która miałaby zostać przeprowadzona w 2024 r., obejmowałaby zaplanowanie obowiązków związanych z wszelkimi nowymi celami uzgodnionymi w ramach przeglądu REDII. Żadne dodatkowe wymogi w zakresie planowania i sprawozdawczości wprowadzone w niniejszym wniosku nie doprowadzą do utworzenia nowego systemu planowania i sprawozdawczości, ale będą podlegały istniejącym ramom planowania i sprawozdawczości ustanowionym w rozporządzeniu (UE) 2018/1999. Przyszły przegląd rozporządzenia w sprawie zarządzania unią energetyczną byłby okazją do skonsolidowania tych wymogów w zakresie sprawozdawczości. •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw) W związku z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Komisja/Belgia (sprawa C-543/17) państwa członkowskie muszą dołączyć do swoich zgłoszeń krajowych środków transpozycji wystarczająco jasne i precyzyjne informacje wskazujące, które przepisy prawa krajowego stanowią transpozycję których przepisów dyrektywy. Informacje te muszą być podane dla każdego zobowiązania, nie tylko na „poziomie artykułu”. Jeżeli państwa członkowskie wywiążą się z tego zobowiązania, co do zasady nie będą zobowiązane do przesyłania Komisji dokumentów wyjaśniających dotyczących transpozycji. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Najważniejsze przepisy wprowadzające istotne zmiany w dyrektywie (WE) 2018/2001 lub nowe elementy: Na mocy art. 1 ust. 1 zmienia się art. 2 REDII, modyfikując definicję paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego i definicję wartości standardowej oraz dodając nowe definicje wysokiej jakości drewna okrągłego, paliw odnawialnych, obszaru rynkowego, inteligentnego systemu pomiarowego, punktu ładowania, uczestnika rynku, rynku energii elektrycznej, baterii do użytku domowego, akumulatora pojazdów elektrycznych, baterii przemysłowej, stanu zdrowia baterii, jej poziomu naładowania, wartości zadanej mocy, inteligentnego ładowania, organu regulacyjnego, ładowania dwukierunkowego, punku ładowania o normalnej mocy, przemysłu, celów innych niż energetyczne, plantacji leśnej i lasu zasadzonego przez człowieka. Na mocy art. 1 ust. 2 zmienia się art. 3 ust. 1 REDII, wprowadzając zaktualizowaną wartość pośrednią UE na 2030 r. wynoszącą co najmniej 40 % udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto Unii w 2030 r. Zmienia się również art. 3 ust. 3 REDII, aby podkreślić zobowiązanie do ograniczania do minimum ryzyka niepotrzebnych zakłóceń na rynku wynikających z systemów wsparcia oraz aby uniknąć wspierania pewnych surowców do produkcji energii zgodnie z zasadą wykorzystania kaskadowego. Wprowadzono w nim również zobowiązanie do stopniowego wycofywania – z pewnymi wyjątkami – wsparcia na rzecz produkcji energii elektrycznej z biomasy od 2026 r. Ponadto art. 1 ust. 2 dodaje nowy ustęp dotyczący elektryfikacji, aby ułatwić państwom członkowskim osiągnięcie ich wkładów krajowych. Na mocy art. 1 ust. 3 zmienia się art. 7 REDII, wprowadzając zaktualizowaną metodę obliczania udziału energii odnawialnej, zgodnie z którą (i) energię z paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego należy uwzględnić w sektorze, w którym jest ona zużywana (sektor energii elektrycznej, sektor ogrzewania i chłodzenia lub sektor transportu) oraz (ii) odnawialnej energii elektrycznej wykorzystywanej do produkcji paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego nie uwzględnia się w obliczeniach końcowego zużycia energii elektrycznej brutto ze źródeł odnawialnych w państwie członkowskim. Na mocy art. 1 ust. 4 zmienia się art. 9 ust. 1 REDII, dodając dodatkowy ustęp dotyczący zobowiązania państw członkowskich do wdrożenia transgranicznego projektu pilotażowego w terminie 3 lat, i uzupełnia się art. 9 ust. 7 o dodatkowy ustęp poświęcony wspólnemu sporządzaniu planów w zakresie energii morskiej dla poszczególnych basenów morskich, zgodnie z którym państwa członkowskie są zobowiązane do wspólnego ustalania oraz do wyrażenia zgody na współpracę w kwestii ilości wytwarzanej energii z morskich źródeł odnawialnych, która powinna być generowana w każdym basenie morskim do 2050 r., a także do wyznaczenia etapów pośrednich na 2030 i 2040 r.

Na mocy art. 1 ust. 5 zmienia się art. 15 REDII, skreślając ust. 4–7 dotyczące budynków, które przeniesiono do nowego art. 15a, aktualizując odniesienia do norm, zaostrzając przepis dotyczący umów zakupu odnawialnej energii elektrycznej i dodając klauzulę nakładającą obowiązek dokonania przeglądu procedur administracyjnych po upływie roku od dnia wejścia niniejszej dyrektywy zmieniającej w życie. Na mocy art. 1 ust. 6 dodaje się nowy art. 15a dotyczący zwiększania roli energii odnawialnej i umożliwiający podejmowanie działań przyczyniających się do zwiększania roli ogrzewania i chłodzenia w budynkach. W tym nowym artykule wyznaczono nowy orientacyjny unijny cel, zgodnie z którym udział energii odnawialnej w budynkach ma wynosić 49 % do 2030 r., oraz zamieszczono odniesienie do nowej definicji „efektywnego systemu ciepłowniczego i chłodniczego”, która zostanie dodana do wersji przekształconej dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej, co stanowi jeden ze sposobów zapewnienia możliwości osiągnięcia minimalnego poziomu OZE w nowych budynkach i w budynkach poddawanych generalnemu remontowi. Wspomniany artykuł dostosowuje brzmienie ustępów art. 15 REDII dotyczących budynków w taki sposób, aby powiązać je z dążeniem do osiągnięcia orientacyjnych celów w zakresie OZE oraz aby promować szybkie przechodzenie z systemów ogrzewania bazujących na paliwach kopalnych na OZE, a także aby zapewnić spójność z dyrektywą w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. Na mocy art. 1 ust. 7 zmienia się art. 18 ust. 3 REDII, dostosowując ustępy dotyczące wymogów w zakresie kwalifikacji instalatora i jego certyfikacji, aby rozwiązać problem niedoboru instalatorów systemów ciepłowniczych wykorzystujących odnawialne źródła energii, który jest czynnikiem „hamującym” proces stopniowego wycofywania systemów bazujących na paliwach kopalnych. Ustępem tym skreśla się również wykaz konkretnych rodzajów technologii ciepłowniczych wykorzystujących odnawialne źródła energii i zastępuje się go ogólnym odniesieniem do systemów ciepłowniczych wykorzystujących OZE. Na mocy tego ustępu zmienia się art. 18 ust. 4 REDII, zobowiązując państwa członkowskie do ustanowienia środków zachęcających do udziału w programach szkoleń. Przewidzianą w poprzedniej wersji dyrektywy możliwość publicznego udostępnienia przez państwa członkowskie wykazu instalatorów kwalifikowanych przekształcono w wymóg. Na mocy art. 1 ust. 8 zmienia się art. 19 ust. 2 i 8 REDII, aby pozbawić państwa członkowskie możliwości nie wydawania gwarancji pochodzenia producentowi otrzymującemu wsparcie finansowe, co służy dostosowaniu treści tych ustępów do wprowadzonych w art. 15 zmian związanych z umowami zakupu energii elektrycznej. Na mocy art. 1 ust. 9 zmienia się art. 20 ust. 3 REDII, aby rozszerzyć zakres integracji systemu energetycznego między systemami lokalnych sieci ciepłowniczych i chłodniczych a innymi sieciami energetycznymi poprzez zobowiązanie państw członkowskich – w stosownych przypadkach – do opracowania wydajnych lokalnych sieci ciepłowniczych i chłodniczych w celu promowania korzystania z energii cieplnej i chłodniczej pochodzącej z OZE. Na mocy art. 1 ust. 10 w REDII dodaje się art. 20a służący ułatwianiu integracji systemu odnawialnej energii elektrycznej za pomocą następujących środków: ·operator systemu przesyłowego i operatorzy systemu dystrybucyjnego muszą udostępniać informacje na temat udziału OZE i zawartości gazów cieplarnianych w dostarczanej przez siebie energii elektrycznej, aby zapewnić przejrzystość i dostarczyć dodatkowych informacji podmiotom działającym na rynku energii elektrycznej, koncentratorom, konsumentom i użytkownikom końcowym; ·producenci baterii są zobowiązani zapewnić właścicielom baterii oraz osobom trzecim działającym w ich imieniu dostęp do informacji na temat pojemności baterii, jej stanu zdrowia, poziomu naładowania oraz wartości zadanej mocy; ·państwa członkowskie zapewniają funkcję inteligentnego ładowania w niedostępnych publicznie punktach ładowania o normalnej mocy z uwagi na ich znaczenie w procesie integracji systemu energetycznego; ·państwa członkowskie zapewniają, aby przepisy regulacyjne dotyczące korzystania z aktywów związanych z magazynowaniem i bilansowaniem energii nie dyskryminowały mniejszych ani mobilnych systemów magazynowania, jeżeli chodzi o ich udział w rynku usług w zakresie elastyczności, bilansowania i magazynowania. Na mocy art. 1 ust. 11 w REDII dodaje się nowy art. 22a dotyczący zwiększania roli energii odnawialnej w przemyśle, wyznaczający orientacyjny cel zakładający średni roczny wzrost udziału energii odnawialnej o 1,1 punktu procentowego oraz wiążący cel dotyczący zapewnienia 50 % udziału paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego wykorzystywanych w charakterze surowca lub nośnika energii. We wspomnianym artykule ustanawia się również wymóg, aby na etykiecie ekologicznej produktów przemysłowych wskazywać odsetek energii odnawialnej wykorzystanej do ich wytworzenia zgodnie ze wspólną ogólnounijną metodyką. Na mocy art. 1 ust. 12 zmienia się art. 23 ust. 1 REDII w taki sposób, aby przekształcić cel zakładający roczny wzrost udziału energii odnawialnej w sektorze ogrzewania i chłodzenia o 1,1 punktu procentowego w wiążący poziom bazowy, oraz dodaje się w nim dodatkowy ustęp zobowiązujący państwa członkowskie do przeprowadzania oceny swojego potencjału pod względem energii ze źródeł odnawialnych i wykorzystania ciepła odpadowego i chłodu odpadowego w sektorze ogrzewania i chłodzenia. Zmienia się również art. 23 ust. 4 REDII, wprowadzając w nim rozszerzony zestaw środków ułatwiających państwom członkowskim osiągnięcie celu wyznaczonego dla sektora ogrzewania i chłodzenia. Zaostrza się również przepisy tego ustępu w ten sposób, że zobowiązuje się państwa członkowskie do zapewnienia – a nie dążenia do zapewnienia – dostępności tych środków dla wszystkich konsumentów, zwłaszcza gospodarstw domowych o niskich dochodach lub gospodarstw domowych znajdujących się w trudnej sytuacji, które w przeciwnym wypadku nie dysponowałyby wystarczającymi nakładami kapitałowy, by korzystać z tych środków. Na mocy art. 1 ust. 13 zmienia się art. 24 ust. 1 REDII, aktualizując ustęp dotyczący informacji na temat udziału energii odnawialnej w systemach ciepłowniczych i chłodniczych. Na mocy art. 1 ust. 13 zmienia się również art. 24 ust. 4 REDII, aktualizując ustęp dotyczący zwiększenia docelowego udziału energii ze źródeł odnawialnych oraz z ciepła odpadowego i chłodu odpadowego w systemach ciepłowniczych i chłodniczych z 1 punktu procentowego do 2,1 punktu procentowego oraz dodając nowy ustęp rozszerzający prawo osoby trzeciej do uzyskania dostępu do systemów ciepłowniczych lub chłodniczych w taki sposób, aby uwzględnić systemy powyżej 25 MWth w sytuacjach, w których jest to zasadne. Na mocy art. 1 ust. 13 zmienia się art. 24 ust. 5 REDII, aktualizując ten ustęp poprzez uwzględnienie odniesienia do nowej definicji efektywnego systemu ciepłowniczego (która ma zostać dodana w wersji przekształconej dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej) i poprzez nałożenie na państwa członkowskie zobowiązania do ustanowienia mechanizmu służącego do radzenia sobie z przypadkami nieuzasadnionej odmowy udzielenia osobie trzeciej dostępu do systemu. W art. 24 ust. 6 REDII wprowadza się zmiany polegające na dodaniu nowego ustępu dotyczącego ram służących usprawnieniu współpracy między podmiotami korzystającymi z ciepła odpadowego i chłodu odpadowego. Na mocy art. 1 ust. 13 zmienia się art. 24 ust. 8 REDII, aktualizując akapity zobowiązujące operatorów systemu dystrybucyjnego do przeprowadzania co każde 4 lata oceny potencjału systemów ogrzewania lub chłodzenia pod względem zapewnienia usługi bilansującej i innych usług systemowych. W art. 24 ust. 9 REDII wprowadza się zmiany polegające na zaktualizowaniu ustępu dotyczącego spoczywającego na państwach członkowskich obowiązku zapewnienia jasnego, publicznie dostępnego określenia praw konsumentów i zasad eksploatacji systemów ciepłowniczych i chłodniczych zgodnie ze zmienionymi przepisami oraz egzekwowania tych praw i zasad przez właściwy organ. W art. 24 ust. 10 REDII wprowadza się zmiany polegające na zaktualizowaniu tego ustępu poprzez skorygowanie odniesień i uwzględnienie nowej definicji efektywnego systemu ciepłowniczego (która ma zostać dodana w wersji przekształconej dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej). Na mocy art. 1 ust. 14 zmienia się art. 25 ust. 1 REDII poprzez zwiększenie poziomu ambicji w obszarze odnawialnych źródeł energii w transporcie poprzez wyznaczenie celu zakładającego redukcję intensywności emisji gazów cieplarnianych o 13 %, podwyższenie cząstkowego celu dotyczącego zaawansowanych biopaliw z poziomu co najmniej 0,2 % w 2022 r. do poziomu 0,5 % w 2025 r. i 2,2 % w 2030 r. oraz ustanowienie cząstkowego celu zakładającego osiągnięcie udziału RFNBO na poziomie 2,6 %. Na mocy art. 1 ust. 14 wprowadza się również mechanizm przyznawania jednostek emisji służący promowaniu elektromobilności, w ramach którego podmioty gospodarcze dostarczające odnawialną energię elektryczną na potrzeby pojazdów elektrycznych za pośrednictwem publicznych stacji ładowania będą otrzymywały jednostki emisji, które będą mogły następnie odsprzedawać dostawcom paliw; dostawcy paliw mogą korzystać z tych jednostek, aby wywiązać się ze zobowiązania spoczywającego na nich jako na dostawcach paliw. Na mocy art. 1 ust. 15 zmienia się art. 26 REDII, aby odzwierciedlić cel dotyczący intensywności emisji gazów cieplarnianych wyznaczony dla sektora transportu. Na mocy art. 1 ust. 16 zmienia się art. 27 ust. 1 REDII poprzez ustanowienie zasad obliczania zarówno redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych z paliw uzyskanej dzięki korzystaniu z odnawialnych źródeł energii w sektorze transportu, jak i celów dotyczących zaawansowanych biopaliw i biogazu oraz paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego. Na mocy art. 1 ust. 16 uchyla się art. 27 ust. 2 REDII, aby usunąć mnożniki powiązane z określonymi paliwami odnawialnymi i odnawialną energią elektryczną wykorzystywanymi w sektorze transportu. Na mocy art. 1 ust. 16 zmienia się art. 27 ust. 3 REDII, aby skreślić przepisy dotyczące ram dodatkowości dla energii elektrycznej w sektorze transportu i zapewnić obowiązywanie przepisów dotyczących dokonywania obliczeń w zakresie paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego wytwarzanych z energii elektrycznej niezależnie od sektora, w którym używa się tych paliw. Na mocy art. 1 ust. 17 zmienia się art. 28, skreślając ustępy dotyczące unijnej bazy danych, do której zastosowanie mają obecnie przepisy art. 31 lit. a), oraz skreślając zawarty w ust. 5 przepis dotyczący uprawnienia do przyjęcia aktu delegowanego określającego metodykę oceny ograniczenia emisji gazów cieplarnianych wynikającego ze stosowania paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych, ponieważ kwestie te zostały obecnie uregulowane w art. 1 ust. 20. Na mocy art. 1 ust. 18 zmienia się art. 29 ust. 1, 3, 4, 5 i 6 REDII, aktualizując wspomniane ustępy poprzez ukierunkowane zaostrzenie aktualnych kryteriów zrównoważonego rozwoju poprzez zastosowanie obowiązujących kryteriów dotyczących terenów przeznaczonych do produkcji biomasy rolniczej (np. obszarów wyłączonych) również w odniesieniu do biomasy leśnej (uwzględniając lasy pierwotne o wysokim stopniu różnorodności i torfowiska). Wspomniane zaostrzone kryteria mają zastosowanie do małych instalacji wytwarzających ciepło i energię elektryczną z biomasy, których łączna nominalna moc cieplna nie przekracza 5 MW. Na mocy art. 1 ust. 18 zmienia się art. 29 ust. 10 REDII, aktualizując ten ustęp poprzez rozszerzenie obowiązujących progów ograniczenia emisji gazów cieplarnianych dla produkcji energii elektrycznej, energii cieplnej i energii chłodniczej z paliw z biomasy również na istniejące instalacje (a nie tylko na nowe instalacje). Na mocy art. 1 ust. 18 do art. 29 ust. 6 REDII dodaje się dodatkowe elementy służące ograniczeniu do minimum negatywnego wpływu pozyskiwania biomasy na jakość gleby i różnorodności biologicznej. Na mocy art. 1 ust. 19 dodaje się nowy art. 29a dotyczący kryteriów ograniczenia emisji gazów cieplarnianych dla paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego (RFNBO) oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych, zgodnie z którymi energia z RFNBO może zostać zaliczona na poczet osiągnięcia celów wyznaczonych w niniejszej dyrektywie wyłącznie wówczas, gdy skala ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z tego tytułu wynosi co najmniej 70 %; podobnie energię z pochodzących z recyklingu paliw węglowych można zaliczyć na poczet osiągnięcia celu w dziedzinie transportu wyłącznie wówczas, gdy skala ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z tego tytułu wynosi co najmniej 70 %. Na mocy art. 1 ust. 20 zmienia się art. 30 REDII, aby dostosować jego treść do zmian wprowadzonych w art. 29a i 31a. Na mocy tego ustępu wprowadza się również uproszczony mechanizm weryfikacji dla instalacji o mocy od 5 do 10 MW.

Na mocy art. 1 ust. 21 uchyla się art. 31 ust. 2, 3 i 4 REDII, które to przepisy regulowały kwestie związane z możliwością stosowania regionalnych wartości uprawy, aby zapewnić lepsze promowanie podejmowanych przez poszczególnych producentów starań na rzecz ograniczenia intensywności emisji gazów cieplarnianych z surowców. Na mocy art. 1 ust. 22 wprowadza się nowy art. 31a REDII regulujący kwestie dotyczące unijnej bazy danych i rozszerzający jej zakres w taki sposób, aby mogła obejmować również paliwa inne niż stosowane w sektorze transportu. Zapewni to możliwość śledzenia ciekłych i gazowych paliw odnawialnych oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych, a także emisji gazów cieplarnianych generowanych w całym cyklu życia tych paliw. Baza danych to narzędzie monitorowania i sprawozdawczości, w którym dostawcy paliw muszą wprowadzać informacje niezbędne do zweryfikowania, czy wywiązali się oni z obowiązku spoczywającego na nich zgodnie z art. 25. Na mocy art. 2 zmienia się rozporządzenie (UE) 2018/1999, aby zmienić wyznaczony w nim ogólnounijny wiążący cel polegający na osiągnięciu co najmniej 32 % udziału energii ze źródeł odnawialnych w zużyciu energii w Unii w roku 2030 na „wiążący unijny cel na 2030 r. dotyczący energii odnawialnej, o którym mowa w art. 3 dyrektywy (UE) 2018/2001”. Na mocy tego artykułu nie zmienia się żadnych innych kluczowych elementów rozporządzenia (UE) 2018/1999 takich jak cel dotyczący 15 % elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych, który pozostaje kluczowy w kontekście integracji odnawialnych źródeł energii. Na mocy art. 3 zmienia się dyrektywę 98/70/WE, aby uniknąć dublowania wymogów regulacyjnych dotyczących celów w zakresie obniżania emisyjności paliw transportowych oraz aby dostosować tę dyrektywę do dyrektywy (UE) 2018/2001, m.in. jeżeli chodzi o obowiązki dotyczące redukcji emisji gazów cieplarnianych i wykorzystania biopaliw. W art. 4 zawarto postanowienia przejściowe dotyczące obowiązków sprawozdawczych przewidzianych w dyrektywie 98/70/WE, aby zagwarantować, że dane gromadzone i zgłaszane zgodnie z artykułami dyrektywy 98/70/WE, które uchyla się na mocy art. 3 ust. 4 niniejszej dyrektywy, będą przekazywane Komisji. W art. 5 zawarto przepisy dotyczące transpozycji. Na mocy art. 6 uchyla się dyrektywę Rady (UE) 2015/652. Art. 7 dotyczy wejścia w życie. 2021/0218 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 i dyrektywę 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do promowania energii ze źródeł odnawialnych oraz uchylająca dyrektywę Rady (UE) 2015/652 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 i art. 194 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Komitetu Regionów, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)W Europejskim Zielonym Ładzie wyznaczono cel zakładający osiągnięcie neutralności klimatycznej przez Unię w 2050 r. w sposób, który przyczyni się do ożywienia europejskiej gospodarki, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Osiągnięcie tego celu oraz wyznaczonego w Planie w zakresie celów klimatycznych na 2030 r. celu zakładającego obniżenie emisji gazów cieplarnianych o 55 % do 2030 r., który został zatwierdzony zarówno przez Parlament Europejski, jak i przez Radę Europejską, wiąże się z koniecznością dokonania transformacji energetycznej i znacznego zwiększenia udziału odnawialnych źródeł energii w zintegrowanym systemie energetycznym.

(2)Zważywszy na fakt, że sektor energetyczny odpowiada za ponad 75 % całkowitych emisji gazów cieplarnianych w Unii, energia odnawialna odgrywa kluczową rolę we wdrażaniu Europejskiego Zielonego Ładu oraz w dążeniu do osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2050 r. Dzięki ograniczaniu wspomnianych emisji gazów cieplarnianych energia odnawialna wnosi również wkład w przezwyciężanie wyzwań środowiskowych takich jak utrata różnorodności biologicznej. (3)W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 ustanowiono wiążący cel dotyczący osiągnięcia co najmniej 32 % udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto na poziomie Unii do 2030 r. W ramach planu w zakresie celów klimatycznych udział energii odnawialnej w końcowym zużyciu energii brutto musiałby zwiększyć się do 40 % do 2030 r., aby można było osiągnąć unijny cel dotyczący redukcji emisji gazów cieplarnianych. Dlatego też należy podwyższyć cel ustanowiony w art. 3 tej dyrektywy. (4)Coraz powszechniej uznaje się potrzebę dostosowania polityki w zakresie bioenergii do zasady kaskadowego wykorzystania biomasy, aby zapewnić sprawiedliwy dostęp do rynku surowca do produkcji biomasy w celu wypracowania innowacyjnych, opartych na biomasie rozwiązań o wysokiej wartości dodanej oraz przejścia na zrównoważoną biogospodarkę o obiegu zamkniętym. Opracowując systemy wsparcia na rzecz bioenergii, państwa członkowskie powinny zatem wziąć pod uwagę dostępną zrównoważoną podaż biomasy do zastosowań energetycznych i nieenergetycznych oraz konieczność zachowania krajowych leśnych pochłaniaczy dwutlenku węgla i ekosystemów, a także należycie uwzględnić zasady gospodarki o obiegu zamkniętym, zasadę kaskadowego wykorzystania biomasy oraz hierarchię postępowania z odpadami ustanowioną w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE. W związku z tym nie powinny wspierać produkcji energii z kłód tartacznych, kłód skrawanych, pniaków i korzeni oraz unikać promowania korzystania z wysokiej jakości drewna okrągłego do celów energetycznych poza ściśle określonymi okolicznościami. Zgodnie z zasadą wykorzystania kaskadowego biomasa drzewna powinna być wykorzystywana stosownie do jej najwyższej ekonomicznej i środowiskowej wartości dodanej zgodnie z następującą hierarchią priorytetów: 1) produkty drewnopochodne, 2) przedłużanie ich cyklu życia, 3) ponowne użycie, 4) recykling, 5) bioenergia i 6) trwałe składowanie. W przypadku gdy żadne inne zastosowanie biomasy drzewnej nie jest ekonomicznie opłacalne lub właściwe pod względem środowiskowym, odzysk energii pomaga ograniczyć produkcję energii ze źródeł nieodnawialnych. Systemy wsparcia państw członkowskich na rzecz bioenergii powinny zatem koncentrować się na surowcach, w przypadku których odnotowuje się niewielką konkurencję rynkową z sektorami materiałowymi i których pozyskiwanie uznaje się za korzystne zarówno dla klimatu, jak i dla różnorodności biologicznej, aby unikać negatywnych zachęt do podążania ścieżkami niezrównoważonej bioenergii, na co zwrócono uwagę w sprawozdaniu JRC „The use of woody biomass for energy production in the EU” [Wykorzystywanie biomasy drzewnej do wytwarzania energii w UE]. Z drugiej strony, przy ustalaniu dalszych skutków zasady wykorzystania kaskadowego należy uwzględnić specyficzne uwarunkowania krajowe, jakimi kierują się państwa członkowskie przy opracowywaniu swoich systemów wsparcia. Wariant priorytetowy powinien obejmować zapobieganie powstawaniu odpadów, zapewnienie ponownego użycia oraz recykling odpadów. Państwa członkowskie powinny unikać tworzenia systemów wsparcia, które byłyby sprzeczne z celami dotyczącymi postępowania z odpadami i które prowadziłyby do nieefektywnego wykorzystywania odpadów nadających się do recyklingu. Ponadto, aby zapewnić wydajniejsze wykorzystanie bioenergii, począwszy od 2026 r. państwa członkowskie nie powinny udzielać już żadnego wsparcia na rzecz elektrowni wytwarzających jedynie energię elektryczną, chyba że tego rodzaju instalacje znajdują się w regionach o szczególnym statusie w zakresie wykorzystania energii z uwagi na fakt, że odchodzą od paliw kopalnych, lub jeżeli instalacje wykorzystują infrastrukturę wychwytywania i składowania dwutlenku węgla. (5)Szybki rozwój produkcji odnawialnej energii elektrycznej i jej coraz większa konkurencyjność kosztowa mogą być wykorzystywane do zaspokojenia coraz większej części zapotrzebowania na energię, na przykład dzięki stosowaniu pomp ciepła do ogrzewania pomieszczeń lub w niskotemperaturowych procesach przemysłowych i wykorzystaniu pojazdów elektrycznych do transportu lub pieców elektrycznych w niektórych gałęziach przemysłu. Odnawialną energię elektryczną można również stosować do wytwarzania paliw syntetycznych wykorzystywanych w sektorach transportu, w których trudno jest obniżyć emisyjność, takich jak sektory lotnictwa i transportu morskiego. Ramy elektryfikacji muszą zapewniać możliwość prowadzenia solidnej i efektywnej współpracy i rozszerzenia mechanizmów rynkowych, aby dostosować podaż do popytu w czasie i przestrzeni, stymulować inwestycje w źródła elastyczności i usprawniać proces integrowania dużych udziałów energii uzyskiwanej ze źródeł odnawialnych o zmiennej wydajności. Państwa członkowskie powinny zatem zapewnić, aby wdrażanie rozwiązań w zakresie odnawialnej energii elektrycznej w dalszym ciągu postępowało w tempie odpowiednim dla zaspokojenia rosnącego popytu. W tym celu państwa członkowskie powinny ustanowić ramy uwzględniające zgodne z rynkiem mechanizmy służące usunięciu pozostałych barier, aby zapewnić dostępność bezpiecznych i odpowiednich systemów elektroenergetycznych przystosowanych do wysokiego poziomu energii odnawialnej, a także obiektów magazynowania w pełni zintegrowanych z systemem elektroenergetycznym. Wspomniane ramy muszą w szczególności umożliwiać usunięcie pozostałych barier, uwzględniając bariery niefinansowe takie jak problem związany z faktem, że właściwe organy nie dysponują wystarczającymi zasobami cyfrowymi i ludzkimi, aby przetwarzać coraz większą liczbę wniosków o wydanie zezwolenia. (6)Przy obliczaniu udziału odnawialnych źródeł energii w państwie członkowskim paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego powinny być uwzględniane w sektorze, w którym są one zużywane (sektory energii elektrycznej, ogrzewania i chłodzenia lub transportu). Aby uniknąć podwójnego liczenia, nie powinno się uwzględniać się odnawialnej energii elektrycznej zużytej do wyprodukowania tych paliw. Doprowadzi to do zharmonizowania zasad rozliczania tych paliw w całej dyrektywie, niezależnie od tego, czy zalicza się je na poczet osiągnięcia ogólnego celu dotyczącego energii odnawialnej, czy na poczet osiągnięcia jakiegokolwiek celu cząstkowego. Zapewniłoby to również możliwość uwzględnienia faktycznego poziomu zużycia energii, biorąc pod uwagę straty energii ponoszone w procesie produkcji tych paliw. Ponadto pozwoliłoby to uwzględnić w obliczeniach paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego przywożone do Unii i zużywane w Unii. (7)Współpraca państw członkowskich w dziedzinie promowania energii odnawialnej może przyjąć formę transferów statystycznych, systemów wsparcia lub wspólnych projektów. Współpraca ta zapewnia możliwość racjonalnego pod względem kosztów wdrożenia rozwiązań w zakresie energii odnawialnej w całej Europie i przyczynia się do integracji rynku. Pomimo jej potencjału współpraca ta była prowadzona na bardzo ograniczoną skalę, co prowadziło do uzyskiwania nieoptymalnych wyników, jeżeli chodzi o efektywność zwiększania udziału energii odnawialnej. Państwa członkowskie powinny zatem zostać zobowiązane do przetestowania współpracy w ramach wdrażania projektu pilotażowego. Projekty finansowane z wkładów krajowych w ramach mechanizmu finansowania energii ze źródeł odnawialnych ustanowionego na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1294 doprowadziłyby do spełnienia tego zobowiązania w odniesieniu do zaangażowanych państw członkowskich. (8)W ramach strategii na rzecz energii z morskich źródeł odnawialnych wprowadzono ambitny cel zakładający wygenerowanie 300 GW morskiej energii wiatrowej i 40 GW energii oceanicznej w basenach morskich w całej Unii do 2050 r. Aby zapewnić dokonanie tej radykalnej zmiany, państwa członkowskie będą musiały prowadzić współpracę transgraniczną na poziomie poszczególnych basenów morskich. Państwa członkowskie powinny zatem wspólnie ustalić ilość wytwarzanej energii z morskich źródeł odnawialnych, która ma być generowana w każdym basenie morskim do 2050 r. oraz na etapach pośrednich w 2030 r. i 2040 r. Cele w tym zakresie powinny zostać odzwierciedlone w zaktualizowanych krajowych planach w dziedzinie energii i klimatu, które zostaną przedłożone w 2023 i 2024 r. na podstawie rozporządzenia (UE) 2018/1999. Ustalając wspomnianą ilość energii, państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę potencjał każdego basenu morskiego w zakresie energii z morskich źródeł odnawialnych, kwestie ochrony środowiska, przystosowania się do zmiany klimatu i innych sposobów wykorzystania morza, a także unijne cele dotyczące obniżania emisyjności. Ponadto państwa członkowskie powinny w coraz większym stopniu brać pod uwagę możliwość włączania energii z morskich źródeł odnawialnych do linii przesyłowych łączących szereg państw członkowskich w formie projektów hybrydowych lub – na późniejszym etapie – w formie sieci o bardziej oczkowym charakterze. Zapewniłoby to możliwość przesyłu energii elektrycznej w różnych kierunkach, maksymalizując tym samym dobrobyt społeczno-ekonomiczny, optymalizując wydatki infrastrukturalne i zapewniające bardziej zrównoważone wykorzystanie morza. (9)Rynek umów zakupu odnawialnej energii elektrycznej szybko się rozwija i zapewnia alternatywną ścieżkę dostępu do rynku wytwarzania energii odnawialnej, niezależnie od systemów wsparcia stosowanych przez państwa członkowskie lub od prowadzenia sprzedaży bezpośrednio na hurtowym rynku energii elektrycznej. Jednocześnie rynek umów zakupu odnawialnej energii elektrycznej wciąż ogranicza się do niewielkiej liczby państw członkowskich i dużych przedsiębiorstw – w odniesieniu do znacznej części rynku Unii nadal można zaobserwować występowanie poważnych barier administracyjnych, technicznych i finansowych. Wprowadzone w art. 15 środki sprzyjające upowszechnianiu umów zakupu odnawialnej energii elektrycznej powinny zatem zostać dodatkowo wzmocnione poprzez zbadanie możliwości korzystania z gwarancji kredytowych, aby ograniczyć ryzyko finansowe związane z tymi umowami, biorąc pod uwagę fakt, że wspomniane gwarancje – o ile mają charakter publiczny – nie powinny wypierać finansowania prywatnego. (10)Nadmiernie złożone i przewlekłe procedury administracyjne stanowią poważną barierę utrudniającą wdrażanie rozwiązań w zakresie energii odnawialnej. Na podstawie środków służących uproszczeniu procedur administracyjnych dla instalacji energii odnawialnej, które państwa członkowskie są zobowiązane zgłosić do dnia 15 marca 2023 r. w ramach swoich pierwszych zintegrowanych sprawozdaniach w dziedzinie energii i klimatu dotyczących postępów zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999, Komisja powinna ocenić, czy przepisy niniejszej dyrektywy mające na celu uproszczenie tych procedur doprowadziły do zapewnienia ich sprawnego przebiegu oraz zagwarantowania ich proporcjonalności. Jeżeli ocena ta wykaże istnienie dużych możliwości poprawy, Komisja powinna podjąć odpowiednie działania, aby zapewnić stosowanie przez państwa członkowskie uproszczonych i skutecznych procedur administracyjnych. (11)Budynki posiadają znaczny niewykorzystany potencjał, aby skutecznie przyczynić się do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w Unii. Obniżanie emisyjności systemów ogrzewania i chłodzenia w tym sektorze poprzez zwiększanie udziału produkcji i wykorzystania energii odnawialnej będzie konieczne do osiągnięcia ambitnego celu polegającego na zapewnieniu neutralności klimatycznej Unii wyznaczonego w planie w zakresie celów klimatycznych. Na przestrzeni ostatniego dziesięciolecia nie odnotowano jednak postępów w kwestii wykorzystania odnawialnych źródeł energii w sektorze ogrzewania i chłodzenia – wzrost zanotowano głównie, jeśli chodzi o wykorzystanie biomasy. Bez wyznaczenia celów dotyczących zwiększania produkcji i wykorzystania energii odnawialnej w budynkach śledzenie postępów i identyfikowanie wąskich gardeł utrudniających upowszechnianie odnawialnych źródeł energii będzie niemożliwe. Ponadto wyznaczenie takich celów będzie stanowiło długoterminowy sygnał dla inwestorów, w tym również w okresie bezpośrednio po 2030 r. Cele te będą uzupełniały obowiązki w zakresie efektywności energetycznej i charakterystyki energetycznej budynków. W związku z tym należy wyznaczyć orientacyjne cele dotyczące stosowania energii odnawialnej w budynkach, aby ukierunkować działania państw członkowskich na rzecz wykorzystania potencjału związanego ze stosowaniem i wytwarzaniem energii odnawialnej w budynkach oraz zachęcać państwa członkowskie do podejmowania takich działań i sprzyjać opracowywaniu technologii wytwarzania energii odnawialnej i ich integracji z siecią, zapewniając jednocześnie inwestorom i zaangażowanym organom na szczeblu lokalnym odpowiedni poziom pewności. (12)Niedobór wykwalifikowanych pracowników, w szczególności instalatorów i projektantów systemów ogrzewania i chłodzenia wykorzystujących energię odnawialną, spowalnia proces zastępowania systemów ogrzewania bazujących na paliwach kopalnych systemami bazującymi na energii odnawialnej i stanowi poważną przeszkodę utrudniającą wdrażanie rozwiązań w zakresie odnawialnych źródeł energii w budynkach, w przemyśle i w rolnictwie. Państwa członkowskie powinny współpracować z partnerami społecznymi i społecznościami energetycznymi działającymi w zakresie energii odnawialnej na rzecz skutecznego przewidywania umiejętności, które będą potrzebne w przyszłości. Należy zapewnić dostęp do wystarczającej liczby wysokiej jakości programów szkoleń i programów certyfikacji, aby zagwarantować prawidłową instalację i sprawne działanie szerokiego spektrum systemów ogrzewania i chłodzenia bazujących na energii odnawialnej – programy te należy zaprojektować w taki sposób, aby zachęcić potencjalnych uczestników do wzięcia w nich udziału. Państwa członkowskie powinny zastanowić się, jakie działania należałoby podjąć, aby przyciągnąć przedstawicieli grup, które są obecnie niedostatecznie reprezentowane we wspomnianych zawodach. Należy opublikować wykaz wyszkolonych i certyfikowanych instalatorów, aby zapewnić zaufanie konsumentów i łatwy dostęp do dostosowanych do indywidualnych potrzeb umiejętności projektanckich i instalatorskich, gwarantując tym samym odpowiednie instalowanie i funkcjonowanie systemów ogrzewania i chłodzenia bazujących na energii odnawialnej. (13)Gwarancje pochodzenia stanowią kluczowe narzędzie przekazywania konsumentom informacji, jak również dalszego upowszechniania umów zakupu odnawialnej energii elektrycznej. Aby ustanowić spójną unijną podstawę dla korzystania z gwarancji pochodzenia i zapewnić osobom zawierającym umowy zakupu odnawialnej energii elektrycznej dostęp do odpowiednich dowodów potwierdzających, wszyscy producenci energii odnawialnej powinni mieć możliwość uzyskania gwarancji pochodzenia bez uszczerbku dla spoczywającego na państwach członkowskich obowiązku uwzględnienia wartości rynkowej gwarancji pochodzenia w przypadku gdy wspomniani producenci energii otrzymują również wsparcie finansowe. (14)Należy zintensyfikować działania w obszarze rozbudowy infrastruktury na potrzeby sieci ciepłowniczych i chłodniczych i ukierunkować je na szersze spektrum odnawialnych źródeł energii cieplnej i chłodniczej w wydajny i elastyczny sposób, aby przyczynić się do upowszechniania energii odnawialnej i pogłębić integrację systemu energetycznego. W związku z tym należy zaktualizować wykaz odnawialnych źródeł energii, które sieci ciepłownicze i chłodnicze powinny w coraz większym stopniu wykorzystywać, oraz ustanowić wymóg uwzględniania procesu magazynowania energii cieplnej jako źródła elastyczności, większej efektywności energetycznej i oszczędniejszego działania. (15)Ponieważ oczekuje się, że do 2030 r. po Unii poruszać się będzie ponad 30 mln pojazdów elektrycznych, należy zapewnić tym pojazdom możliwość pełnego uczestnictwa w procesie włączania odnawialnej energii elektrycznej do systemu, umożliwiając tym samym osiągnięcie wyższych udziałów odnawialnej energii elektrycznej w sposób optymalny pod względem kosztów. Należy w pełni wykorzystać potencjał pojazdów elektrycznych w zakresie pobierania odnawialnej energii elektrycznej w sytuacji, gdy jest jej pod dostatkiem, oraz oddawania jej do sieci w przypadku jej niedoboru. W związku z tym należy wprowadzić konkretne środki dotyczące pojazdów elektrycznych i informacji na temat energii odnawialnej oraz tego, jak i kiedy uzyskiwać do niej dostęp, które to środki uzupełniałyby środki przewidziane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2014/94 oraz w [proponowanym rozporządzeniu w sprawie baterii i zużytych baterii, uchylającym dyrektywę 2006/66/WE i zmieniającym rozporządzenie (UE) 2019/1020]. (16)Aby zapewnić możliwość rozwijania usług w zakresie elastyczności i bilansowania oferowanych dzięki skoncentrowaniu rozproszonych magazynów energii w konkurencyjny sposób, właścicielom lub użytkownikom baterii i podmiotom działającym w ich imieniu – takim jak podmioty zarządzające systemami energetycznymi w budynkach, dostawcy usług w zakresie mobilności i inni uczestnicy rynku energii elektrycznej – należy zapewnić dostęp do podstawowych informacji o baterii, tj. o jej stanie zdrowia, poziomie jej naładowania oraz jej pojemności i wartości zadanej mocy, w czasie rzeczywistym, na niedyskryminacyjnych warunkach i nieodpłatnie. W związku z tym należy wprowadzić środki odnoszące się do potrzeby zapewnienia dostępu do takich danych, aby usprawnić działania w zakresie integracji baterii do użytku domowego i akumulatorów pojazdów elektrycznych, co stanowiłoby uzupełnienie przepisów dotyczących dostępu do danych na temat baterii istotnych z punktu widzenia usprawnienia procesu wykorzystywania baterii do innych celów zawartych w [proponowanym rozporządzeniu Komisji w sprawie baterii i zużytych baterii, uchylającym dyrektywę 2006/66/WE i zmieniającym rozporządzenie (UE) 2019/1020]. Przepisy dotyczące dostępu do danych na temat baterii pojazdów elektrycznych powinny mieć zastosowanie niezależnie od jakichkolwiek przepisów ustanowionych w prawie Unii dotyczącym homologacji typu pojazdów. (17)Coraz większa liczba pojazdów elektrycznych w transporcie drogowym, kolejowym i morskim oraz w innych rodzajach transportu będzie wiązała się z koniecznością optymalizacji operacji ładowania i zarządzania tymi operacjami w taki sposób, aby nie dopuścić do powstania zatorów komunikacyjnych i w pełni wykorzystać dostępność odnawialnej energii elektrycznej oraz niskie ceny energii elektrycznej w systemie. W sytuacjach, w których ładowanie dwukierunkowe pomogłoby zwiększyć udział odnawialnej energii elektrycznej dzięki flotom pojazdów elektrycznych w transporcie i ogólnie w systemie elektroenergetycznym, należy również udostępnić taką funkcję. Ze względu na długi okres eksploatacji punktów ładowania wymogi dotyczące infrastruktury ładowania należy aktualizować w taki sposób, aby uwzględniały przyszłe potrzeby i nie powodowały negatywnego efektu blokady w odniesieniu do rozwoju technologii i usług. (18)Użytkownicy pojazdów elektrycznych zawierający umowy z dostawcami usług w zakresie elektromobilności, a także uczestnicy rynku energii elektrycznej, powinni mieć prawo do otrzymywania informacji i wyjaśnień na temat tego, w jaki sposób warunki umowy wpłyną na korzystanie z ich pojazdu oraz na stan zdrowia jego baterii. Dostawcy usług w zakresie elektromobilności i uczestnicy rynku energii elektrycznej powinni jasno wyjaśnić użytkownikom pojazdów elektrycznych, w jaki sposób będą wynagradzani za usługi w zakresie elastyczności, bilansowania i magazynowania na rzecz systemu elektroenergetycznego i rynku energii elektrycznej w związku z użytkowaniem pojazdu elektrycznego. Użytkownikom pojazdów elektrycznych należy również zabezpieczyć przysługujące im prawa konsumentów przy zawieraniu takich umów, w szczególności w zakresie ochrony ich danych osobowych, takich jak lokalizacja i nawyki podczas jazdy, w związku z użytkowaniem ich pojazdu. Elementem takich umów mogą być również preferencje użytkowników pojazdów elektrycznych dotyczące rodzaju nabywanej energii elektrycznej na potrzeby użytkowania swoich pojazdów elektrycznych oraz inne preferencje. Z powyższych względów ważne jest, aby użytkownicy pojazdów elektrycznych mogli korzystać ze swojego abonamentu w wielu punktach ładowania. Pozwoli to również wybranemu przez użytkownika pojazdu elektrycznego dostawcy usług na optymalne zintegrowanie pojazdu elektrycznego z systemem elektroenergetycznym dzięki przewidywalnemu planowaniu i zachętom opartym na preferencjach użytkownika pojazdu elektrycznego. Jest to również zgodne z zasadami systemu energetycznego zorientowanego na konsumenta i opartego na prosumencie oraz z prawem do wyboru dostawcy przysługującym użytkownikom pojazdów elektrycznych, jako odbiorcom końcowym zgodnie z przepisami dyrektywy (UE) 2019/944. (19)Rozproszone magazyny energii, takie jak baterie do użytku domowego i akumulatory pojazdów elektrycznych, mają potencjał oferowania znaczącej elastyczności i usług bilansujących na rzecz sieci poprzez koncentrację. W celu ułatwienia rozwoju takich usług przepisy regulacyjne dotyczące łączenia i funkcjonowania magazynów energii, takie jak taryfy, okresy gotowości oddania energii i specyfikacje połączeń, powinny być zaprojektowane w sposób niezaburzający potencjału wszystkich magazynów energii, w tym magazynów małych i mobilnych, aby zapewnić systemowi elastyczność i usługi bilansujące i przyczynić się do dalszego rozpowszechnienia odnawialnej energii elektrycznej w porównaniu z większymi, stacjonarnymi magazynami energii. (20)Punkty ładowania, przy których pojazdy elektryczne parkują zazwyczaj przez dłuższe okresy czasu, takie jak miejsca, w których postój związany jest z miejscem zamieszkania lub zatrudnienia, są bardzo istotne dla integracji systemu energetycznego, zatem należy tam zapewnić funkcje inteligentnego ładowania. W tym względzie działanie niedostępnej publicznie infrastruktury ładowania o normalnej mocy jest szczególnie ważne dla integracji pojazdów elektrycznych z systemem elektroenergetycznym, gdyż jest ona zlokalizowana w miejscach, w których pojazdy elektryczne parkuje się ciągle na długie okresy czasu, takich jak budynki z ograniczonym dostępem, parkingi dla pracowników lub parking wynajmowane osobom fizycznym lub prawnym. (21)Przemysł odpowiada za 25 % zużycia energii Unii i jest kluczowym konsumentem ogrzewania i chłodzenia, które obecnie w 91 % zapewniają paliwa kopalne. 50 % popytu na ogrzewanie i chłodzenie dotyczy jednak niskich temperatur (<200 °C), dla uzyskania których istnieją racjonalne pod względem kosztów warianty z użyciem energii odnawialnej, w tym m.in. poprzez elektryfikację. Przemysł wykorzystuje ponadto źródła nieodnawialne jako surowce do produkcji wyrobów takich jak stal czy produkty chemiczne. Podejmowane dziś decyzje dotyczące inwestycji przemysłowych będą warunkowały przyszłe procesy przemysłowe i warianty energetyczne, możliwe do rozważenia przez przemysł, ważne jest zatem, aby te decyzje inwestycyjne uwzględniały przyszłe potrzeby. Należy zatem wprowadzić poziomy referencyjne, aby zachęcić przemysł do przejścia na procesy produkcji oparte o odnawialne źródła energii, które nie tylko napędzane są energią odnawialną, lecz używają również surowców opartych o odnawialne źródła energii, takich jak wodór odnawialny. Ponadto niezbędna jest wspólna metodyka w odniesieniu do produktów oznakowanych jako wyprodukowane częściowo lub całkowicie z wykorzystaniem energii odnawialnej lub z użyciem paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego jako surowców, uwzględniając istniejące unijne metody etykietowania oraz inicjatywy dotyczące zrównoważonych produktów. Dzięki temu uniknięto by wprowadzających w błąd praktyk i zwiększono by zaufanie konsumentów. Ponadto w związku z preferowaniem przez konsumentów produktów przyczyniających się do realizacji celów związanych z ochroną środowiska i przeciwdziałaniem zmianie klimatu pobudzany byłby popyt na rynku na te produkty.

(22)Paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego można używać do celów energetycznych, lecz także do celów innych niż energetyczne, jako surowiec w przemyśle np. stalowym lub chemicznym. Stosowanie paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego w obu tych celach wykorzystuje ich pełen potencjał do zastępowania paliw kopalnych jako surowców i redukcji emisji gazów cieplarnianych w przemyśle, powinno zatem być uwzględnione w celach dotyczących stosowania paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego. Krajowe środki mające na celu wspieranie upowszechniania paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego w przemyśle nie powinny prowadzić do zwiększenia zanieczyszczenia netto spowodowanego zwiększonym popytem na produkcję energii elektrycznej zaspakajanym za pomocą najbardziej zanieczyszczających środowisko paliw kopalnych, takich jak węgiel kamienny, olej napędowy, węgiel brunatny, torf i łupek bitumiczny. (23)Zwiększenie poziomu ambicji w sektorze ogrzewania i chłodzenia ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia ogólnego celu dotyczącego energii odnawialnej, biorąc pod uwagę, że ogrzewanie i chłodzenie odpowiada za około połowę unijnego zużycia energii, obejmując szeroki zakres zastosowań końcowych i technologii w budynkach, przemyśle i systemach ciepłowniczych lub chłodniczych. Aby przyspieszyć wzrost udziału odnawialnych źródeł energii w ogrzewaniu i chłodzeniu, należy ustalić jako wiążące minimum dla wszystkich państw członkowskich roczny wzrost o 1,1 punktu procentowego na poziomie państwa członkowskiego. W przypadku państw członkowskich, w których udział odnawialnych źródeł energii w sektorze ogrzewania i chłodzenia już stanowi powyżej 50 %, powinna być zachowana możliwość stosowania tylko połowy wiążącego rocznego wskaźnika wzrostu, a państwa członkowskie, w których udział ten wynosi co najmniej 60 %, mogą uznawać taki udział jako zgodny ze średnim rocznym wskaźnikiem wzrostu określonym w art. 23 ust. 2 lit. b) i c). Ponadto należy określić dodatkowe zobowiązania dla poszczególnych państw członkowskich zapewniające redystrybucję wśród państw członkowskich dodatkowych starań na rzecz osiągnięcia pożądanego poziomu odnawialnych źródeł energii w 2030 r. na podstawie PKB i opłacalności. Należy również włączyć do dyrektywy (UE) 2018/2001 dłuższy wykaz różnych środków ułatwiających zwiększanie udziału odnawialnych źródeł energii w ogrzewaniu i chłodzeniu. Państwa członkowskie mogą wdrażać jeden środek z tego wykazu lub większą ich liczbę. (24)W celu zapewnienia, aby większej roli systemów ciepłowniczych i chłodniczych towarzyszyło lepsze informowanie konsumentów, należy w jaśniejszy i bardziej wyraźny sposób ujawniać udział odnawialnych źródeł energii i efektywność energetyczną tych systemów. (25)Nowoczesne, oparte o odnawialne źródła energii efektywne systemy ciepłownicze i chłodnicze udowodniły swój potencjał, jeżeli chodzi o dostarczanie opłacalnych rozwiązań w zakresie integracji energii odnawialnej, zwiększoną efektywność energetyczną i integrację systemu energetycznego, ułatwiając obniżenie emisyjności sektora ogrzewania i chłodzenia. Aby zapewnić wykorzystanie tego potencjału, roczny wzrost energii odnawialnej lub ciepła odpadowego w systemie ciepłowniczym i chłodniczym powinien zostać podniesiony z 1 do 2,1 punktu procentowego bez zmiany orientacyjnego charakteru tego zwiększenia, odzwierciedlając nierównomierny rozwój w Unii tego rodzaju sieci. (26)Aby odzwierciedlić zwiększoną wagę systemów ciepłowniczych i chłodniczych oraz konieczność ukierunkowania rozwoju tych sieci w stronę integracji większej ilości energii odnawialnej, należy określić wymogi zapewniające podłączenie zewnętrznych dostawców energii odnawialnej oraz ciepła odpadowego i chłodu odpadowego do sieci ciepłowniczych lub chłodniczych o mocy powyżej 25 MW. (27)Ciepło odpadowe i chłód odpadowy są niedostatecznie wykorzystywane, pomimo ich szerokiej dostępności, co prowadzi do marnowania zasobów, niższej efektywności energetycznej w krajowych systemach energetycznych oraz wyższego niż konieczne zużycia energii w Unii. Wymogi w zakresie ściślejszej koordynacji działań operatorów systemów ciepłowniczych lub chłodniczych, sektora przemysłu i usług oraz organów lokalnych ułatwiłyby konieczny dialog i współpracę w kwestii wykorzystania potencjału, jeżeli chodzi o opłacalność ciepła odpadowego i chłodu odpadowego, za pośrednictwem systemów ciepłowniczych lub chłodniczych. (28)Aby zapewnić pełen udział systemów ciepłowniczych i chłodniczych w integracji sektora energetycznego konieczne jest rozszerzenie współpracy z operatorami systemów dystrybucji energii elektrycznej o współpracę z operatorami systemów przesyłowych i zwiększenie zakresu współpracy, obejmując planowanie inwestycji w sieć oraz rynki, aby lepiej wykorzystać potencjał systemów ciepłowniczych i chłodniczych w celu świadczenia usług na rzecz elastyczności na rynkach energii elektrycznej. Powinno się również umożliwić dalszą współpracę z operatorami sieci gazowych, w tym sieci wodorowych i innych sieci energetycznych, w celu zapewnienia większej integracji pomiędzy nośnikami energii oraz ich najbardziej opłacalnego wykorzystania. (29)Wykorzystanie paliw odnawialnych i odnawialnej energii elektrycznej w sektorze transportu mogą przyczynić się do obniżenia emisyjności unijnego sektora transportu w sposób racjonalny pod względem kosztów oraz zwiększyć m.in. dywersyfikację źródeł energii w tym sektorze przy jednoczesnym wspieraniu innowacji, wzrostu i zatrudnienia w gospodarce Unii i zmniejszeniu uzależnienia od importu energii. Mając na względzie osiągnięcie określonego przez Unię podwyższonego celu dotyczącego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, należy zwiększyć poziom energii odnawialnej dostarczanej wszystkim rodzajom transportu w Unii. Wyrażenie celu w dziedzinie transportu jako celu dotyczącego redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych pobudziłoby zwiększenie stosowania w sektorze transportu paliw najbardziej racjonalnych pod względem kosztów i zapewniających lepsze wyniki w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Ponadto cel dotyczący redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych pobudziłby innowacje i ustaliłby jasny poziom referencyjny umożliwiający porównanie między sobą rodzajów paliwa i odnawialnej energii elektrycznej w zależności od intensywności emisji przez nie gazów cieplarnianych. Oprócz tego podwyższenie celu dotyczącego zaawansowanych biopaliw i biogazu w oparciu o energię oraz wprowadzenie celu dotyczącego paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego zapewniłoby większe wykorzystanie paliw odnawialnych o najmniejszym oddziaływaniu na środowisko w tych rodzajach transportu, które trudno zelektryfikować. Osiągnięcie tych celów należy zapewnić, nakładając obowiązki na dostawców paliw oraz wdrażając inne środki, o których mowa w [rozporządzeniu (UE) 2021/XXX w sprawie wykorzystania paliw odnawialnych i niskoemisyjnych w transporcie morskim – inicjatywie FuelEU Maritime oraz rozporządzeniu (UE) 2021/XXX w sprawie zapewnienia równych warunków działania w obszarze zrównoważonego transportu lotniczego]. Specyficzne obowiązki dotyczące dostawców paliwa lotniczego powinny być nakładane tylko na podstawie [rozporządzenia (UE) 2021/XXX w sprawie zapewnienia równych warunków działania w obszarze zrównoważonego transportu lotniczego]. (30)Elektromobilność odegra zasadniczą rolę w obniżaniu emisyjności sektora transportu. W celu promowania dalszego rozwoju elektromobilności państwa członkowskie powinny ustanowić mechanizm przydzielania jednostek uprawnień do emisji umożliwiający operatorom ogólnodostępnych punktów ładowania przyczynienie się, poprzez dostawy odnawialnej energii elektrycznej, do wypełnienia obowiązku nałożonego przez państwa członkowskie na dostawców paliwa. Obok wspierania wykorzystywania energii elektrycznej w transporcie za pośrednictwem takiego mechanizmu ważne jest, aby państwa członkowskie nadal wyznaczały ambitny poziom obniżania emisyjności koszyka ciekłych paliw używanego w transporcie. (31)Polityka Unii w zakresie energii odnawialnej ma na celu przyczynienie się do osiągnięcia celów Unii Europejskiej dotyczących łagodzenia zmiany klimatu w odniesieniu do redukcji emisji gazów cieplarnianych. W dążeniu do tego celu kluczowe jest również przyczynienie się do osiągnięcia szerszych celów środowiskowych, a w szczególności zapobieganie utracie różnorodności biologicznej, na którą wywiera niekorzystny wpływ pośrednia zmiana użytkowania gruntów związana z produkcją określonych biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy. Osiągnięcie tych celów klimatycznych i środowiskowych od dawna stanowi przedmiot głębokiej międzypokoleniowej troski ze strony obywateli Unii i prawodawcy Unii. W rezultacie zmiany w sposobie obliczania celu w dziedzinie transportu nie powinny mieć wpływu na ustalone limity dotyczące sposobu uwzględniania w tym celu z jednej strony niektórych paliw produkowanych z roślin spożywczych i pastewnych, a z drugiej paliw o wysokim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów. Ponadto, aby nie tworzyć zachęt do stosowania biopaliw i biogazu produkowanych z roślin spożywczych i pastewnych w transporcie, państwa członkowskie powinny nadal mieć możliwość wyboru, czy wliczać je do celu w dziedzinie transportu. Jeżeli nie będą ich wliczały, mogą odpowiednio zmniejszyć cel dotyczący redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych, zakładając, że biopaliwa wytwarzane z roślin spożywczych i pastewnych przyczyniają się do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o 50 %, co odpowiada określonym w załączniku do niniejszej dyrektywy typowym wartościom ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w przypadku najbardziej odpowiednich ścieżek produkcji biopaliw z roślin spożywczych i pastewnych, jak również minimalnemu progowi ograniczenia emisji mającemu zastosowanie do większości instalacji produkujących takie biopaliwa. (32)Dzięki temu, że cel w dziedzinie transportu wyrażono jako cel dotyczący redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych, nie ma potrzeby stosowania mnożników w celu promowania niektórych odnawialnych źródeł energii. Wynika to z tego, że różne odnawialne źródła energii pozwalają na ograniczenie różnej ilości emisji gazów cieplarnianych i dlatego w różny sposób przyczyniają się do osiągnięcia danego celu. Odnawialną energię elektryczną należy uznać za bezemisyjną, co oznacza, że w porównaniu z energią elektryczną produkowaną z paliw kopalnych pozwala uniknąć 100 % emisji. Będzie się to wiązało z zachętą do korzystania z odnawialnej energii elektrycznej, ponieważ jest mało prawdopodobne, aby paliwa odnawialne i pochodzące z recyklingu paliwa węglowe pozwoliły osiągnąć tak wysoki odsetek ograniczenia. Elektryfikacja oparta na odnawialnych źródłach energii stałaby się zatem najskuteczniejszym sposobem obniżenia emisyjności transportu drogowego. Ponadto, aby promować stosowanie zaawansowanych biopaliw i biogazu oraz paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego w trudnym do elektryfikacji transporcie lotniczym i morskim, należy utrzymać mnożnik tych paliw dostarczanych na potrzeby tych rodzajów transportu, jeżeli wlicza się je do konkretnych celów wyznaczonych dla tych paliw. (33)Bezpośrednia elektryfikacja sektorów będących odbiorcą końcowym, w tym sektora transportu, przyczynia się do zwiększenia efektywności i ułatwia przejście na system energetyczny oparty na energii odnawialnej. Jest to zatem sam w sobie skuteczny środek ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Nie jest zatem wymagane stworzenie ram dodatkowości, które miałyby zastosowanie w szczególności do odnawialnej energii elektrycznej dostarczanej na potrzeby pojazdów elektrycznych w transporcie. (34)Ponieważ paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego mają być liczone jako energia odnawialna niezależnie od sektora, w którym są stosowane, zasady określania ich odnawialnego charakteru w przypadku produkcji z wykorzystaniem energii elektrycznej, które miały zastosowanie do tych paliw tylko wówczas, gdy były one zużywane w sektorze transportu, powinny zostać rozszerzone na wszystkie paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego, niezależnie od sektora, w którym są zużywane. (35)Aby zapewnić wyższą skuteczność środowiskową unijnych kryteriów zrównoważonego rozwoju i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do stałych paliw z biomasy w instalacjach wytwarzających energię cieplną, elektryczną i chłodniczą, należy obniżyć minimalny próg stosowania takich kryteriów z obecnych 20 MW do 5 MW. (36)Dyrektywa (UE) 2018/2001 wzmocniła ramy zrównoważonego rozwoju w zakresie bioenergii i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych poprzez ustanowienie kryteriów dla wszystkich sektorów będących odbiorcą końcowym. Określono w niej przepisy szczegółowe dotyczące biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy produkowanych z biomasy leśnej, wymagające zapewnienia zrównoważonego charakteru czynności związanych z pozyskiwaniem biomasy oraz rozliczania emisji spowodowanych zmianą sposobu użytkowania gruntów. Aby zapewnić lepszą ochronę szczególnie różnorodnych biologicznie i bogatych w węgiel siedlisk, takich jak lasy pierwotne, lasy o dużej różnorodności biologicznej, użytki zielone i torfowiska, należy wprowadzić wyłączenia i ograniczenia dotyczące pozyskiwania biomasy leśnej z tych obszarów, zgodnie z podejściem stosowanym w odniesieniu do biopaliw, biopłynów i paliw z biomasy rolniczej. Ponadto kryteria dotyczące ograniczenia emisji gazów cieplarnianych powinny mieć również zastosowanie do istniejących instalacji opartych na biomasie w celu zapewnienia, aby produkcja bioenergii we wszystkich takich instalacjach prowadziła do redukcji emisji gazów cieplarnianych w porównaniu z energią wytwarzaną z paliw kopalnych. (37)Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne producentów paliw odnawialnych i pochodzących z recyklingu paliw węglowych oraz obciążenie państw członkowskich, w przypadku gdy Komisja w drodze aktu wykonawczego uznała dobrowolne lub krajowe systemy za systemy dostarczające dowodów lub dokładnych danych dotyczących zgodności z kryteriami zrównoważonego rozwoju i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, a także z innymi wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie powinny przyjąć wyniki certyfikacji przeprowadzonej w ramach takich systemów w zakresie uznanym przez Komisję. Aby zmniejszyć obciążenie małych instalacji, państwa członkowskie powinny us