Bruksela, dnia 15.4.2005

COM(2005) 144 końcowy

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA RADY

zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych (REWS) pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej.

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

W sierpniu 2004 r. Komisja ogłosiła w rozporządzeniu (WE) nr 1408/2004 wszczęcie rewizji „nowego eksportera” na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych („REWS”) pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej. We wspomnianym rozporządzeniu również uchylono cło w odniesieniu do przywozu z Shanghai Excell M&E Enterprise Co., Ltd. oraz Shanghai Adeptech Precision Co., Ltd. (zwane dalej „wnioskodawcą”). Są to dwa chińskie przedsiębiorstwa, które wystąpiły z wnioskiem o wszczęcie rewizji poddającej ten przywóz wymogowi rejestracji.

Zgodnie z ustaleniami obecnego dochodzenia wnioskodawca nie spełnia kryteriów traktowania go jako podmiotu gospodarki rynkowej, ale kwalifikuje się do traktowania indywidualnego i powinien otrzymać indywidualną stawkę celną w wysokości 52,6%.

Dlatego też wnioskuje się o przyjęcie przez Radę dołączonego wniosku dotyczącego rozporządzenia, ze względu na jego opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej , najpóźniej 3 maja 2005 r.

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA RADY

zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych (REWS) pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej.

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] (zwane dalej „podstawowym rozporządzeniem”), w szczególności jego art. 11 ust. 4,

uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI

Obecnie obowiązujące środki są ostatecznym cłem antydumpingowym nałożonym na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000[2] na przywóz niektórych wag elektronicznych („REWS”) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Zgodnie z tym samym rozporządzeniem cło antydumpingowe nałożono również na przywóz REWS pochodzących z Tajwanu i Republiki Korei.

B. BIEŻĄCE DOCHODZENIE

1. Wniosek o przeprowadzenie rewizji

Po nałożeniu ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz REWS pochodzących z ChRL, Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie rewizji „nowego eksportera” na mocy rozporządzenia (WE) nr 2605/2000 zgodnie z art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia od dwóch powiązanych chińskich przedsiębiorstw, Shanghai Excell M&E Enterprise Co., Ltd. i Shanghai Adeptech Precision Co., Ltd. (zwane dalej „wnioskodawcą”). Wnioskodawca twierdził, że nie jest powiązany w żaden sposób w producentami eksportującymi w ChRL, podlegającymi obowiązującym środkom antydumpingowym w odniesieniu do REWS. Ponadto zapewnił, że nie prowadził wywozu REWS do Wspólnoty w czasie pierwotnego okresu objętego dochodzeniem (zwanego dalej „pierwotnym IP”, tj. od dnia 1 października 1998 r. do dnia 31 sierpnia 1999 r.), ale zaczął prowadzić wywóz do Wspólnoty w późniejszym okresie.

2. Wszczęcie rewizji „nowego eksportera”

Komisja zbadała dowody przedstawione przez wnioskodawcę i uznała je za wystarczające do uzasadnienia rozpoczęcia rewizji zgodnie z przepisami art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia. Po konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedstawienia uwag przez odpowiedni przemysł wspólnotowy, Komisja wszczęła, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1408/2004[3], rewizję rozporządzenia (WE) nr 2605/2000 w odniesieniu do wnioskodawcy i rozpoczęła swoje dochodzenie.

Zgodnie z rozporządzeniem Komisji wszczynającym rewizję, zniesiono cło antydumpingowe wynoszące 30,7%, nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 2605/2000 na przywóz REWS produkowanych przez wnioskodawcę. Równocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, władze celne zostały poinstruowane o powzięciu odpowiednich kroków celem zarejestrowania tego rodzaju przywozu.

3. Produkt rozpatrywany

Produkt rozpatrywany w bieżącej rewizji jest taki sam, jak produkt objęty dochodzeniem, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków na przywóz REWS pochodzących z ChRL (zwanym dalej „pierwotnym dochodzeniem”), tj. wagi elektroniczne wykorzystywane w handlu detalicznym, których maksymalna zdolność ważenia nie przekracza 30 kg i które wyposażone są w cyfrowy wyświetlacz wagi, ceny za jednostkę i ceny do zapłaty (nawet posiadające możliwość drukowania tego rodzaju danych), zwykle zgłaszane w ramach kodu CN ex 8423 81 50 (kod TARIC 8423 81 50 10) i pochodzące z ChRL.

4. Zainteresowane strony

Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawcę oraz przedstawicieli kraju wywozu o wszczęciu rewizji. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie swoich uwag na piśmie oraz złożenie ustnych wyjaśnień.

Komisja przesłała również wnioskodawcy formularz wniosku o traktowanie przedsiębiorstwa jako podmiotu gospodarki rynkowej (zwane dalej „MET”) oraz kwestionariusz. Komisja otrzymała odpowiedzi w wyznaczonych w tym celu terminach. Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne dla celów określenia dumpingu, łącznie z formularzem MET, oraz przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na terenie firmy wnioskodawcy.

5. Okres objęty dochodzeniem

Dochodzenie w sprawie dumpingu objęło okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. (zwany dalej „okresem objętym dochodzeniem” lub „IP”).

C.WYNIKI DOCHODZENIA

1. Przyznanie statusu „nowego eksportera”

Dochodzenie potwierdziło, że wnioskodawca nie prowadził wywozu produktu rozpatrywanego w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem oraz że rozpoczął wywóz do Wspólnoty po tym okresie.

Ponadto wnioskodawca wykazał, że nie był powiązany z żadnymi eksporterami lub producentami w ChRL podlegającymi obowiązującym środkom antydumpingowym w odniesieniu do przywozu REWS pochodzących z ChRL.

W tym kontekście potwierdza się, że wnioskodawcę powinno się uważać za „nowego eksportera” zgodnie z art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia.

2. Traktowanie jako podmiotu gospodarki rynkowej („MET”)

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) podstawowego rozporządzenia, w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalną określa się zgodnie z ust. 1 – 6 wspomnianego artykułu dla producentów spełniających kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia, tj. w przypadkach, gdy zostanie wykazane, że w odniesieniu do wytwarzania i sprzedaży produktu podobnego miały zastosowanie warunki gospodarki rynkowej. Wspomniane kryteria przedstawiono poniżej w streszczonej formie:

Decyzje biznesowe podejmuje się w odpowiedzi na sygnały dochodzące z rynku, bez znacznego wpływu państwa, zaś koszty odzwierciedlają wartości rynkowe;

Firmy mają jeden czytelny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która podlega niezależnemu audytowi zgodnemu z międzynarodowymi standardami rachunkowości (zwanymi dalej „MSR”) stosowanymi we wszystkich celach;

Nie ma miejsca przeniesienie zniekształceń z systemów gospodarki nierynkowej;

Prawo upadłościowe i prawo własności gwarantują stabilność i pewność prawną;

Przeliczanie walut odbywa się po kursie rynkowym.

Wnioskodawca wystąpił o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) podstawowego rozporządzenia. Stałą praktyką Wspólnoty jest sprawdzanie czy grupa powiązanych przedsiębiorstw wypełnia jako całość warunki uzyskania MET. Dlatego też Shanghai Adeptech Precision Co., Ltd i Shanghai Excell M&E Enterprise Co., Ltd poproszono o wypełnienia formularza wniosku o MET. Obydwa przedsiębiorstwa przedłożyły wypełnione formularze MET w wyznaczonym terminie.

Komisja poszukiwała wszelkich niezbędnych informacji i zweryfikowała wszelkie informacje dostarczone we wnioskach MET w siedzibach zainteresowanych przedsiębiorstw.

Stwierdzono, że wnioskodawcy nie należy przyznawać MET na podstawie tego, że wspomniane dwa powiązane chińskie przedsiębiorstwa nie spełniały pierwszych dwóch kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia.

Co się tyczy pierwszego kryterium, umowa spółki jednego z dwóch powiązanych chińskich producentów zezwala jej kontrolowanemu przez państwo partnerowi, który nie posiada żadnego kapitału przedsiębiorstwa i został przedstawiony jako jedynie pełniący funkcje właściciela, na wystąpienie z wnioskiem o odszkodowanie jeżeli przedsiębiorstwo nie zrealizowałoby swoich celów związanych z produkcją, sprzedażą i zyskiem. Ponadto, celem uznania budynków za środki trwałe oraz rozpoczęcia amortyzacji praw wynikających z użytkowania gruntu niezbędna była zgoda władz lokalnych. Co więcej, jeden z chińskich producentów nigdy nie uiścił opłaty za prawo do korzystania z gruntu i czerpał korzyści z gwarancji bankowych udzielonych bez opłaty przez stronę trzecią. W powyższych okolicznościach i z uwzględnieniem faktu, iż rzeczone przedsiębiorstwo nie mogło wykazać, że decyzje biznesowe podejmowane są w odpowiedzi na sygnały pochodzące z rynku, odzwierciedlając wartości rynkowe i bez znacznego wpływu państwa, uznano że wspomniane kryterium nie zostało spełnione.

Co się tyczy drugiego kryterium, uznano, że wnioskodawca łamie określone międzynarodowe standardy rachunkowości (MSR). Jeżeli chodzi o MSR 1, wnioskodawca naruszył trzy fundamentalne zasady rachunkowości: rachunkowość na bazie materiałowej, prymat rozwagi i treści nad formą. Wnioskodawca nie działał również zgodnie ze standardem MSR 2 dotyczącym magazynów, budynki nie były uznane i amortyzowane zgodnie ze standardem MSR 16, natomiast prawa wynikające z użytkowania gruntu nie zostały zamortyzowane zgodnie ze standardem MSR 38. Wreszcie, naruszone zostały standard MSR 21 dotyczący skutku zmian kursów walutowych i standard MSR 36 dotyczący aktualizacji wartości aktywów finansowych. Fakt, że w sprawozdaniach z audytu przemilczano większość przypadków naruszeń MSR wskazuje, że sam audyt nie był przeprowadzony zgodnie ze wspomnianymi standardami.

Należy również podkreślić, że w sprawozdaniu biegłego rewidenta dotyczącym roku rozliczeniowego 2001 jednego z dwóch chińskich producentów, odnotowano problemy dotyczące magazynów, natomiast w sprawozdaniu biegłego rewidenta dotyczącym lat rozliczeniowych 2002 i 2003 odnotowano, że wspomniane przedsiębiorstwo nie wprowadziło odpowiedniej polityki związanej z aktualizacją wartości aktywów finansowych. Zatem były to problemy, które pojawiały się każdego roku i na które biegli rewidenci daremnie zwracali uwagę. Jest to kolejny element, który jasno wskazuje na fakt, iż księgowość wnioskodawcy nie jest wiarygodna.

Wnioskodawca i przemysł wspólnotowy mieli możliwość przedstawienia swoich uwag dotyczących powyższych ustaleń. Po konsultacji z Komitetem Doradczym wnioskodawcę poinformowano, iż nie można mu przyznać MET. Przemysł Wspólnoty nie przedstawił żadnych uwag. Wnioskodawca twierdził, że nie doszło do ingerencji państwa, że koszty odzwierciedlały wartości rynkowe i że wyżej wspomniane standardy MSR nie miały zastosowania w tym przypadku.

W szczególności jeden z dwóch powiązanych chińskich producentów twierdził, że wnioski o odszkodowanie związane z wynikami przedsiębiorstwa zwykle można znaleźć w umowie spółki typu joint venture w warunkach gospodarki rynkowej. Drugi producent uznał za normalne to, że przedsiębiorstwo było zwolnione z opłat podczas fazy przygotowywania projektu. Wreszcie, uznał on, że amortyzacja budynków i zamortyzowanie prawa wynikającego z użytkowania gruntu nie dotyczyły wyłącznie tego przedsiębiorstwa i że chińskie władze nie odniosły z tego powodu żadnej korzyści.

Te argumenty należało odrzucić. Po pierwsze, mimo że samo istnienie spółki joint venture , takiej jak w obecnym dochodzeniu, nie wskazuje na interwencję państwa, umowa spółki zawiera mechanizmy umożliwiające państwu interwencję. W szczególności, prawo chińskiego partnera (tzn. władz lokalnych) do wystąpienia o odszkodowanie nie jest ograniczone do przypadku nie uiszczania opłat za użytkowanie gruntu. Zatem zakres praw chińskiego partnera jest większy niż zakres praw zwykłego właściciela. Po drugie, przez pierwszy rok działalności należało uiszczać opłaty za grunt na rzecz państwa. Jakiekolwiek zwolnienie od tego rodzaju obowiązku ponoszenia opłat należało przewidzieć w kontrakcie. Wreszcie, fakt że wnioskodawca przyznał, że amortyzacja budynków i zamortyzowanie prawa wynikającego z użytkowania ziemi nie są określane przez same przedsiębiorstwa, nie potwierdza wniosku, zgodnie z którym państwo mogło w znaczny sposób interweniować w decyzje biznesowe wnioskodawcy.

Głównym argumentem wnioskodawcy w sprawie kryterium 2 było to, że księgowi w ChRL nie przyjęli międzynarodowych standardów rachunkowości (MSR). Wnioskodawca przyznał, że nie były one stosowane, jednakże uznał, że MSR wspomniane przez Komisję nie miały zastosowania w okresie objętym dochodzeniem (IP). Jednakże ustalono, że wszystkie przepisy MSR wyżej wymienione w akapicie 17 obowiązywały w okresie objętym dochodzeniem.

W swoich uwagach do ostatecznego dokumentu ujawniającego, wnioskodawca twierdził, że postanowienie o nie przyznaniu MET dwóm powiązanym chińskim producentom nie zostało powzięte w okresie trzech miesięcy od wszczęcia dochodzenia, jak stanowi art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia. Według wnioskodawcy miało to wpływ na decyzje Komisji o nie przeprowadzeniu weryfikacji informacji dostarczonych przez niektóre powiązane z nim przedsiębiorstwa oraz przez producenta w kraju analogicznym, co spowodowało, że wynik dochodzenia był nieobiektywny.

Jeżeli chodzi o argument dotyczący trzymiesięcznego terminu, to niedotrzymanie tego rodzaju terminu nie skutkuje żadnymi oczywistymi konsekwencjami prawnymi. Należy zauważyć, że wnioski związane z MET były wybrakowane i wymagały wielu poważnych wyjaśnień i dodatkowych informacji, co opóźniło dochodzenie. Dwóm powiązanym chińskim producentom eksportującym przedłużono, na ich własny wniosek, terminy na przedłożenie wspomnianych wyjaśnień i dodatkowych informacji. Ponadto, ponieważ nie mogli oni przyjąć zespołu zajmującego się weryfikacją na początku października 2004 r., wizyta weryfikacyjna miała miejsce w drugiej połowie tego miesiąca, w ten sposób powodując dalsze opóźnienie ustalenia MET. Dlatego też uznano, że wiążące ustalenie MET można było przeprowadzić bądź przyjąć również po wspomnianym, trzymiesięcznym okresie.

Komisja dokonała weryfikacji wszystkich informacji, które uważała za niezbędne, podczas dochodzenia przeprowadzonego w siedzibie wnioskodawcy i przyjęła wszystkie informacje dostarczone przez jego powiązane przedsiębiorstwa celem ustalenia ceny eksportowej. Zatem, fakt iż wizyt weryfikacyjnych nie przeprowadzono w siedzibach tych powiązanych przedsiębiorstw nie miał negatywnego wpływu na wnioskodawcę. Jeżeli chodzi o producenta w kraju analogicznym, ustalenia przedstawiono w poniższych akapitach od 29 do 41.

W świetle powyższych ustaleń, uznano że wnioskodawca nie spełnił warunków określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia i dlatego też nie należy przyznawać MET.

3. Traktowanie indywidualne („IT”)

Wnioskodawca wystąpił również o traktowanie indywidualne (IT) w przypadku nie przyznania mu MET. Na podstawie otrzymanych informacji uznano, że wspomniane dwa powiązane chińskie przedsiębiorstwa spełniły wszystkie wymagania związane z IT określone w art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.

Zatem uznano, że wnioskodawcy należy przyznać IT.

4. Dumping

Wartość normalna

(a) Kraj analogiczny

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) podstawowego rozporządzenia, w odniesieniu do krajów nie posiadających gospodarki rynkowej oraz krajów o systemie przejściowym, którym nie przyznano traktowania jako podmiotu gospodarki rynkowej, wartość normalną należy ustalić na podstawie cen lub wartości konstruowanej w kraju analogicznym.

W rozporządzeniu wszczynającym niniejszą rewizję, Komisja wskazała zamiar wykorzystania Indonezji jako właściwego kraju analogicznego dla celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL, zainteresowane strony zostały zaproszone do zgłaszania uwag w tej sprawie. Indonezja była już wykorzystywana jako kraj analogiczny w dochodzeniu pierwotnym.

W związku z tym wyborem żadna z zainteresowanych stron nie wniosła sprzeciwu. Producent indonezyjski, który współpracował w dochodzeniu pierwotnym współpracował również w bieżącej rewizji i wypełnił kwestionariusz Komisji.

Należy również zauważyć, że przed podjęciem decyzji dotyczącej najwłaściwszego kraju analogicznego, kwestionariusze wysłano również do producentów w Republice Korei, Tajwanie i Japonii, jednakże ci producenci nie wyrazili chęci współpracy.

W świetle powyższych ustaleń, a w szczególności w świetle faktu, iż Indonezja była wykorzystywana jako kraj analogiczny w dochodzeniu pierwotnym oraz ponieważ nie ma wskazań, zgodnie z którymi właściwość Indonezji jako kraju analogicznego zmieniła się, uznaje się, iż Indonezja stanowi właściwy kraj analogiczny, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) podstawowego rozporządzenia.

Wnioskodawca uznał za dyskryminującą zmianę metodologii pomiędzy dochodzeniem pierwotnym a bieżącą rewizją fakt, iż w okresie rewizji nie przeprowadzono żadnej wizyty weryfikacyjnej w siedzibie indonezyjskiego producenta, podczas gdy tego rodzaju wizytę przeprowadzono podczas dochodzenia pierwotnego. Ponadto, wnioskodawca uznał za dyskryminujące wykorzystanie nie zweryfikowanych faktów do ustalenia wartości normalnej dla producenta eksportującego, działającego w kraju nie posiadającym gospodarki rynkowej, podczas gdy nie zdarza się to w rewizjach „nowych eksporterów” dotyczących producentów eksportujących w krajach o gospodarce rynkowej. Wnioskodawca, opierając się na informacjach zawartych w aktach ogólnodostępnych, twierdził, że odpowiedź na kwestionariusz producenta indonezyjskiego była w rzeczywistości nieadekwatna i zawierała jedynie informacje umożliwiające przeprowadzenie przybliżonego obliczenia konstruowanej wartości normalnej.

Zgodnie z art. 16 podstawowego rozporządzenia, wizyty weryfikacyjne nie są obowiązkowe. Dlatego też nieprzeprowadzenia wizyty weryfikacyjnej nie można uznać za dyskryminację. Ponadto, fakt iż wizyta weryfikacyjna nie została przeprowadzona w siedzibie indonezyjskiego producenta podczas rewizji nie oznacza, że przedstawione informacje nie zostały dokładnie przeanalizowane. Informacje przedstawione przez indonezyjskiego producenta były zgodne z informacjami przedstawionymi w dochodzeniu pierwotnym, które zostały zweryfikowane na miejscu, były one również zgodne z dokumentami dowodowymi dostarczonymi w odpowiedzi na kwestionariusz. Informacje te były wystarczające, aby przeprowadzić szczegółowe obliczenie konstruowanej wartości normalnej, określonej poniżej. Fakt, iż wnioskodawca nie mógł odnaleźć w ogólnie dostępnej dokumentacji wszystkich poufnych szczegółów informacji dostarczonych przez indonezyjskiego producenta, nie stanowi, że takie informacje są niewłaściwe do obliczenia wartości normalnej. Wreszcie, wnioskodawca nie twierdził, że ogólnodostępna dokumentacja nie zawierała wystarczająco szczegółowych streszczeń, umożliwiających prawidłowe zrozumienie informacji dostarczonych z zachowaniem poufności.

W świetle powyższych ustaleń, uwagi wnioskodawcy dotyczące wizyty weryfikacyjnej oraz uwagi dotyczące nieodpowiednich informacji należało odrzucić.

(b) Obliczanie wartości normalnej

Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) podstawowego rozporządzenia, wartość normalną dla dwóch powiązanych chińskich producentów eksportujących ustalono na podstawie informacji otrzymanych od producenta w kraju analogicznym. Mimo, że prowadzone przez tego producenta produkcja i sprzedaż na wywóz były znaczne, jego sprzedaż do niepowiązanych klientów na rynku indonezyjskim uważano za przeprowadzoną w niewystarczających ilościach. Dlatego też, wartość normalną należało określić na podstawie wartości konstruowanej dla rodzajów produktów porównywalnych z produktami wywożonymi do Wspólnoty przez wnioskodawcę, tzn. na podstawie kosztów produkcji REWS wytwarzanych w Indonezji plus rozsądna suma na wydatki związane ze sprzedażą, wydatki ogólne i administracyjne (zwane dalej „SGA”) oraz na przychody.

Wykorzystano wydatki SGA poniesione przez producenta indonezyjskiego, jak również przez jedno powiązane przedsiębiorstwo zaangażowane w jego sprzedaż na rynku krajowym.

Do obliczenia marży zysku, z powodu braku odpowiednich ilości sprzedanych przez indonezyjskiego producenta niepowiązanym klientom na jego rynku krajowym, niezbędne było wykorzystanie informacji z dochodzenia pierwotnego. Podjęto decyzję o uwzględnieniu marży zysku wykorzystywanej do konstruowania wartości normalnej w dochodzeniu pierwotnym dotyczącym przywozu REWS z Tajwanu. Marżę tę uznano za rozsądną przy braku jakichkolwiek innych informacji dotyczących zyskowności produktu podobnego, sprzedawanego w Indonezji. Należy również zauważyć, że REWS sprzedawane przez tajwańskich producentów eksportujących na tajwańskim rynku krajowym były wagami ważącymi niskie wartości. Tak było również w przypadku REWS wytwarzanych przez producenta w kraju analogicznym.

Wnioskodawca twierdził, iż zgodnie z art. 11 ust. 9 podstawowego rozporządzenia, przy określaniu wartości normalnej należało zastosować taką sama metodologię jak w dochodzeniu pierwotnym, tzn. należało uwzględnić ceny sprzedaży. Twierdził on również, iż nie istnieją przesłanki wskazujące na to, że SGA powiązanego przedsiębiorstwa zostały ujęte w dochodzeniu pierwotnym, ponieważ w pierwotnym rozporządzeniu nie ma wzmianki dotyczącej tej kwestii. Wyglądałoby więc na to, że metodologia wykorzystana w dochodzeniu pierwotnym została zmieniona na szkodę wnioskodawcy. Ponadto, wnioskodawca dowodził jedynie, że w tym przypadku niecodzienną praktyką było uwzględnienie zyskowności w pierwotnym dochodzeniu rynku innego niż rynek kraju analogicznego.

Jeżeli chodzi o powyższe argumenty, zgodnie z akapitem 37 powyżej, wykorzystano konstruowaną wartość normalną z zyskiem ze sprzedaży na rynku krajowym w dochodzeniu pierwotnym na Tajwanie, ponieważ sprzedaż na rynku krajowym w Indonezji w okresie dochodzenia została uznana za niewystarczającą dla określenia wartości normalnej na podstawie cen sprzedaży. Taka sytuacja nie miała miejsca podczas dochodzenia pierwotnego, kiedy to wykorzystano ceny sprzedaży, nie zaś wartość konstruowaną. Dlatego właśnie rozporządzenie pierwotne nie zawierało żadnych szczegółów dotyczących wydatków SGA. Ponadto, należy zauważyć, że jeżeli wykorzystano by ceny tych kilku sprzedaży REWS, do których doszło na rynku indonezyjskim, wartość normalna określona w ten sposób byłaby wyższa. Stało by się tak samo, gdyby podczas konstruowania wartości normalnej wykorzystano marżę zysku pochodzącą z tych niewielu sprzedaży jakie miały miejsce na rynku krajowym w Indonezji. Dlatego też, niewłaściwym jest twierdzenie, że metodologia uległa zmianie na szkodę wnioskodawcy.

Cena eksportowa

Dwóch powiązanych chińskich producentów eksportujących sprzedawało swoje REWS do Wspólnoty poprzez powiązane przedsiębiorstwa (handlowców) zarejestrowane w Samoa i na Tajwanie. Cenę eksportową ustalono na podstawie cen powtórnej sprzedaży płaconych lub płatnych przez pierwszego niezależnego kupca we Wspólnocie.

Porównanie

Porównanie pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową zostało przeprowadzone na podstawie ex-factory i na takim samym poziomie handlu. Celem zapewnienia sprawiedliwego porównania, uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 podstawowego rozporządzenia, różnice w czynnikach, które jak wykazano, miały wpływ na ceny i na porównywalność cen. Na tej podstawie w stosownych przypadkach uwzględniono różnice w cechach fizycznych, kosztach transportu, kosztach przeładunku i prowizjach.

W wartości normalnej uwzględniono również dostosowanie mające na celu wyeliminowanie wartości jakiegokolwiek interfejsu drukarki. Ponadto, ponieważ niektóre z modeli sprzedawanych przez powiązanych chińskich producentów-eksporterów były wyposażone we wskaźnik, w wartości normalnej uwzględniono dostosowanie obejmujące wartość takiego wskaźnika.

Ponieważ powiązani chińscy producenci eksportujący spełniają funkcje podobne do agentów działających na podstawie pobierania prowizji, w wartości normalnej uwzględniono dostosowanie obejmujące prowizję, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) podstawowego rozporządzenia. Poziom prowizji obliczono na podstawie bezpośrednich dowodów wskazujących na istnienie tego rodzaju funkcji. W tym kontekście, w obliczeniu prowizji uwzględniono wydatki SGA poniesione przez powiązanych handlowców na sprzedaż rozpatrywanego produktu wytwarzanego przez dwóch powiązanych chińskich producentów.

Wnioskodawca twierdził, że model sprzedawany w kraju analogicznym miał wyższe specyfikacje, co wpłynęło na porównywalność cen.

Ponieważ wnioskodawca nie przedstawił ani jednego przykładu rzekomych wyższych specyfikacji i ich rzekomego wpływu na porównywalność cen, nie można było przyjąć tego argumentu.

Wnioskodawca twierdził, iż należało wykorzystać niektóre informacje przedstawione kolejno w odpowiedziach na kwestionariusz celem obliczenia dostosowania obejmującego koszty transportu i przeładunku w cenie eksportowej.

Wniosek ten przyjęto i cenę eksportową dostosowano wzwyż.

Wnioskodawca twierdził, że w wartości normalnej należy uwzględnić dostosowanie obejmujące koszty po sprzedaży, koszty gwarancji i kredytów. Twierdził również, że od wartości normalnej należy odliczyć koszty wynikające z umowy podpisanej pomiędzy jednym z przedsiębiorstw powiązanych indonezyjskiego producenta a dystrybutorem w Indonezji.

Powyższe wnioski należało odrzucić, ponieważ koszty wspomniane przez wnioskodawcę nie były zawarte w kosztach wytwarzania, ani w wydatkach SGA wykorzystywanych do konstruowania wartości normalnej. Dlatego też nie istnieje żaden powód dla odliczenia tego rodzaju kosztów od wartości normalnej.

Według wnioskodawcy, art. 2 ust. 10 lit. i) podstawowego rozporządzenia nie zezwala na odliczenie prowizji od cen eksportowych jego powiązanych przedsiębiorstw, ponieważ w rzeczywistości nie zapłacono żadnych prowizji. W każdym razie, przy uwzględnianiu tego rodzaju dostosowania w cenach eksportowych należało poczynić podobne dostosowanie do wartości normalnej, ponieważ przedsiębiorstwo powiązane z producentem indonezyjskim spełniało takie same funkcje jak powiązane przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Ponadto, co się tyczy sprzedaży przez Tajwan, wnioskodawca twierdził, że obliczenie dostosowania objęło koszty związane z produkcją i zarządzaniem. Wykorzystany klucz podziału powinien był być oparty na liczbie pracowników pracujących przy dystrybucji i sprzedaży REWS w przedsiębiorstwie tajwańskim, zamiast na całkowitej liczbie pracowników zajmujących się dystrybucją i sprzedażą.

Artykuł 2 ust. 10 lit. i) nie wymaga, aby prowizja w formie marży została rzeczywiście zapłacona, szczególnie gdy handlowiec jest powiązany z producentem eksportującym, jeżeli funkcje handlowca są podobne do funkcji agenta działającego na podstawie pobierania prowizji. Dostosowanie obejmujące prowizje należy przeprowadzić jeżeli strony nie działają na podstawie związku zleceniodawca – agent, lecz osiągają taki sam wynik ekonomiczny działając jako nabywca i sprzedawca. Powiązane przedsiębiorstwa wnioskodawcy wystawiały faktury na całą sprzedaż na wywóz do niepowiązanych klientów i ustalały ceny sprzedaży, podczas gdy klienci składali u nich zamówienia. Nie było tak w przypadku przedsiębiorstwa powiązanego z indonezyjskim producentem, którego wydatki SGA wykorzystano do skonstruowania wartości normalnej. W rzeczywistości, sprzedaż na rynku indonezyjskim była prowadzona przez inne powiązane przedsiębiorstwo, jak już to wytłumaczono w akapicie 51 powyżej, a wydatki SGA tego przedsiębiorstwa nie zostały wykorzystane do konstruowania wartości normalnej. Dlatego też nie było właściwym dokonywanie tego rodzaju dostosowania do wartości normalnej i żądań wnioskodawcy nie można było przyjąć.

Jeżeli chodzi o obliczenie dostosowania uwzględniającego prowizje, należy podkreślić, iż wnioskodawca, mimo że proszono go właśnie o to, nie przedstawił wystarczająco szczegółowych informacji, które umożliwiłyby inną alokację wydatków SGA. W tym kontekście żądanie wnioskodawcy dotyczące obliczenia dostosowania na prowizję należało odrzucić.

Margines dumpingu

Zgodnie z art. 2 ust. 11 podstawowego rozporządzenia, średnią ważoną wartości normalnej ze względu na typ porównano ze średnią ważoną ceny eksportowej odpowiadającego typu rozpatrywanego produktu.

Porównanie wykazało istnienie dumpingu. Zgodnie ze spójną praktyką Wspólnoty, dla dwóch powiązanych producentów eksportujących obliczono jeden margines dumpingu. Ten margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem dla powiązanych przedsiębiorstw Shanghai Adeptech Precision Co., Ltd i Shanghai Excell M&E Enterprise Co., Ltd wynosi 52,6%.

D. ZMIANA ŚRODKÓW PODDANYCH REWIZJI

W świetle wyników dochodzenia uznaje się, że na wnioskodawcę należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na poziomie ustalonego marginesu dumpingu. Margines ten wynosi poniżej ogólnokrajowego poziomu usuwającego szkodę, ustalonego dla ChRL w dochodzeniu pierwotnym.

W tym kontekście, zmienione cło antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu REWS z Shanghai Adeptech Precision Co., Ltd i Shanghai Excell M&E Enterprise Co., Ltd wynosi 52,6%.

E. NAŁOŻENIE CŁA ANTYDUMPINGOWEGO Z MOCĄ WSTECZNĄ

W świetle powyższych ustaleń, cło antydumpingowe mające zastosowanie do wnioskodawcy nakłada się z mocą wsteczną na przywóz rozpatrywanego produktu, który poddano obowiązkowi rejestracji zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1408/2004.

F. UJAWNIENIE

Wszystkie zainteresowane strony poinformowano o wszelkich zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których planowano nałożyć na przywóz REWS od wnioskodawcy zmienione ostateczne cło antydumpingowe oraz nałożyć to cło z mocą wsteczną na przywóz podlegający rejestracji. Uwagi zainteresowanych stron rozważono i uwzględniono tam gdzie stosowne.

Niniejsza rewizja nie zmienia daty wygaśnięcia środków nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Do tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 wprowadza się następujące zmiany poprzez dodanie poniższych informacji:

Kraj | Przedsiębiorstwo | Stawka celna | Kod dodatkowy TARIC |

Chińska Republika Ludowa | Shanghai Adeptech Precision Co., Ltd No. 3217 Hong Mei Road, Shanghai 201103, Chińska Republika Ludowa | 52,6% | A561 |

Shanghai Excell M&E Enterprise Co., Ltd No. 1688 Huateng Road, Huaxin Town, Qingpu District, Shanghai, Chińska Republika Ludowa | 52,6% | A561 |

Niniejszym nałożone cło nakłada się również z mocą wsteczną na przywóz produktu rozpatrywanego, zarejestrowanego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1408/2004.

Niniejszym nakazuje się władzom celnym zaprzestanie rejestracji przywozu produktu rozpatrywanego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i wytwarzanego przez Shanghai Adeptech Precision Co., Ltd i Shanghai Excell M&E Enterprise Co., Ltd.

O ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 12).

[2] Dz.U. L 301 z 30.11.2000, str. 42.

[3] Dz.U. L 256 z 3.8.2004, str. 8