[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 17.10.2007

SEK(2007) 1317

DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI

Dokument towarzyszący Wniosek ROZPORZĄDZENIE RADY w sprawie ochrony wrażliwych ekosystemów morskich na pełnym morzu przed niekorzystnym wpływem przydennych narzędzi połowowych STRESZCZENIE – SPRAWOZDANIE Z OCENY SKUTKÓW w sprawie możliwych inicjatyw na rzecz ochrony wrażliwych ekosystemów dalekomorskich przed niekorzystnym wpływem przydennych narzędzi połowowych, w odpowiedzi na apel Zgromadzenia Ogólnego ONZ o pilne podjęcie działań

{KOM(2007) 605 wersja ostateczna}{SEK(2007) 1315}

STRESZCZENIE – SPRAWOZDANIE Z OCENY SKUTKÓW

w sprawie możliwych inicjatyw na rzecz ochrony wrażliwych ekosystemów dalekomorskich przed niekorzystnym wpływem przydennych narzędzi połowowych, w odpowiedzi na apel Zgromadzenia Ogólnego ONZ o pilne podjęcie działań

Niniejsze sprawozdanie dotyczy możliwych inicjatyw wspólnotowych, jakie należy podjąć po zakończeniu dwuletniego międzynarodowego procesu w ramach Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych. Komisja reprezentuje Wspólnotę we wspomnianym procesie zgodnie ze stanowiskiem określonym w drodze ciągłych konsultacji z państwami członkowskimi. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o opinie, które następnie otrzymała, przeanalizowała także znaczące zasoby naukowej wiedzy specjalistycznej i literatury, zaproponowanej uczestnikom przez organizacje pozarządowe, przedstawicieli sektora rybołówstwa i Sekretariat ONZ. Tym samym proces umożliwił Komisji dokonanie bieżącej oceny najlepszych wariantów w zakresie rozwiązania problemu destrukcyjnych praktyk połowowych zgodnie z podstawowymi zasadami podejścia dotyczącego oceny skutków. Obecnie Komisja musi rozpatrzyć sposoby zapewnienia stosownych działań następczych w związku z jej międzynarodowymi zobowiązaniami.

Zgromadzenie Ogólne ONZ (ZO ONZ) już w 2004 r. w swojej rezolucji 59/25 zwróciło uwagę na niszczenie głębokowodnych raf koralowych i innych wrażliwych siedlisk. Następnie wezwano do podjęcia pilnych działań w odniesieniu do destrukcyjnych praktyk połowowych zagrażających wspomnianym wrażliwym ekosystemom, jak również zobowiązano do dokonania w 2006 r. przeglądu postępów. W listopadzie 2006 r. przegląd ten doprowadził do sformułowania szczególnych zaleceń co do sposobu uregulowania przydennej działalności połowowej w celu zajęcia się tą delikatną kwestią. Komisja, jako przedstawiciel Wspólnoty Europejskiej, odegrała istotną rolę w rozpowszechnianiu zbioru zaleceń przyjętych w rezolucji 61/105 z dnia 8 grudnia 2006 r. Wyniki tej międzynarodowej debaty zostały tym samym uznane za zadowalające, gdyż potwierdzają one w znaczącym stopniu zasadność stanowiska przyjętego przez Komisję.

W niniejszym sprawozdaniu dokonano oceny wariantów, jakie są dostępne dla Wspólnoty w kontekście zapewnienia efektywnej odpowiedzi na apel Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Przeanalizowano następujące warianty:

Wariant 1: niepodejmowanie szczególnych działań w kierunku dokonania transpozycji rezolucji 61/105, gdyż jest to akt niewiążący. Wariant ten nie oznacza jednak, że UE zignorowałaby wspomniane zalecenia. Wpłynęłyby one na jej stanowisko w ramach międzynarodowej współpracy rybackiej. Co do statków UE prowadzących działalność na obszarach nieuregulowanych przez RFMO, kwestia ta pozostałaby w sferze odpowiedzialności poszczególnych państw członkowskich UE. Oceniono, że ten wariant wywiera niekorzystny wpływ na międzynarodową wiarygodność UE oraz jej zdolność do odgrywania wiodącej roli w zakresie poprawy zarządzania sektorem rybołówstwa na szczeblu międzynarodowym, oznacza on również zrzeczenie się przez UE jej obowiązków w ramach wspólnej polityki rybackiej.

Wariant 2: niepoprzestanie na wykonaniu zaleceń poczynionych przez Zgromadzenie Ogólne i wprowadzenie zakazu mającego jednostronne zastosowanie do statków UE. Wariant ten oceniono jako wywierający znaczny negatywny wpływ ekonomiczny i społeczny na flotę UE. Oceniono również, że wariant ten wykazałby zdecydowane zaangażowanie UE w ochronę wrażliwych ekosystemów morskich. Skuteczność tych starań nie byłaby jednak zagwarantowana, gdyby inne państwa bandery w dalszym ciągu wydawały zezwolenia na prowadzenie połowów, co tym samym utrudniałoby uzasadnienie ograniczeń nałożonych na flotę UE.

Wariant 3: Zdefiniowanie wyraźnie określonej polityki i rygorystycznych uregulowań prawnych wykonujących zalecenia Zgromadzenia Ogólnego. Omawiany wariant wymaga podjęcia konkretnych działań na rzecz wykonania rezolucji poprzez przyjęcie a) dokumentu politycznego, zobowiązującego Komisję i UE do przyjęcia na forach międzynarodowych wyraźnie określonej strategii, wskazującego cele i planowane działania; oraz b) rozporządzenia w celu realizacji środków zalecanych przez Zgromadzenie Ogólne w odniesieniu do statków UE prowadzących działalność na obszarach nieuregulowanych przez RFMO. Oceniono, że ten wariant podkreśla zaangażowanie UE na rzecz osiągnięcia celu, wzmacnia wiarygodność UE oraz jej zdolność do odgrywania głównej roli na arenie międzynarodowej. Wariant obejmie wpływ na organy krajowe właściwe do wdrożenia wspomnianych reguł, w szczególności procedury wcześniejszej oceny, ale umożliwi również dalsze prowadzenie działalności połowowej pod warunkiem, że będzie ona prawidłowa z punktu widzenia ochrony środowiska. W rezultacie system ten ukierunkowany jest na zapewnienie ochrony wrażliwych ekosystemów morskich.

W sprawozdaniu stwierdza się, że należy wybrać działania określone w wariancie 3. Sugeruje się, że Komisja powinna w istocie przyjąć dokument polityczny (komunikat do Rady i Parlamentu Europejskiego) w celu wyraźnego zdefiniowania strategii na rzecz rozwiązania problemu, w świetle obowiązków Wspólnoty jako ważnego międzynarodowego podmiotu w dziedzinie rybołówstwa oraz głównego organu regulacyjnego ds. rybołówstwa na wodach Wspólnoty. Co więcej, zawarto tam wniosek o potrzebie pilnego przyjęcia rozporządzenia mającego zastosowanie do floty UE prowadzącej działalność na obszarach dalekomorskich nieuregulowanych przez regionalną organizację ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) lub porozumienie w tej sprawie, i dotyczącego przede wszystkim działalności połowowej na Falklandach/Malwinach na południowo-zachodnim Atlantyku. Odnosząc się do takich obszarów „nieuregulowanych przez RFMO”, Zgromadzenie Ogólne ONZ słusznie podkreśliło odpowiedzialność państw bandery w sytuacji, w której międzynarodowe zarządzanie rybołówstwem pozostaje niewystarczające. Stanowi to uzasadnienie dla zajęcia się zagrożeniami dla wrażliwych ekosystemów dalekomorskich we wspomnianych obszarach jako kwestią w największym stopniu priorytetową.