w sprawie ustanowienia przepisów dotyczących ulgi służącej przeciwdziałaniu zjawisku uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego oraz w sprawie ograniczenia możliwości odliczania odsetek do celów związanych z podatkiem dochodowym od osób prawnych

Niniejszy wniosek przyczynia się do stworzenia unii rynków kapitałowych. W szczególności kluczowe cele unii rynków kapitałowych obejmują zwiększenie dostępności finansowania dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w UE oraz wspieranie integracji krajowych rynków kapitałowych w formie prawdziwie jednolitego rynku. Niniejszy wniosek ma na celu wyeliminowanie uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego, któremu sprzyja system podatkowy, a tym samym niedopuszczenie do nadmiernego polegania na finansowaniu dłużnym i zachęcanie do przywracania udziału finansowania kapitałowego w sektorze przedsiębiorstw. Dzięki temu przedsiębiorstwa znajdą się w lepszej pozycji do realizowania przyszłych inwestycji, które będą sprzyjały wzrostowi i innowacyjności oraz wspierały konkurencyjność gospodarki UE. Zwiększy to również odporność przedsiębiorstw na nieprzewidziane zmiany w otoczeniu biznesowym i ograniczy ryzyko niewypłacalności, przyczyniając się tym samym do poprawy stabilności finansowej.

W 2016 r. przyjęto dyrektywę w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania (ATAD) w celu zapewnienia uczciwszego otoczenia podatkowego poprzez skoordynowane wdrażanie w państwach członkowskich kluczowych środków przeciwko unikaniu opodatkowania wynikających z międzynarodowych działań w odniesieniu do erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków. Choć walka z unikaniem opodatkowania nie jest nadrzędnym celem niniejszego wniosku, przewidziano w nim również przepisy ograniczające możliwość odliczania odsetek. Biorąc pod uwagę fakt, że przepisy ograniczające możliwość odliczania odsetek przewidziane w niniejszym wniosku i w dyrektywie w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania służą realizacji różnych celów, powinny one obowiązywać równolegle.

Aby w skoordynowany sposób wyeliminować zjawisko preferowania finansowania dłużnego zamiast kapitałowego, któremu sprzyja system podatkowy, na całym jednolitym rynku, w niniejszej dyrektywie przewidziano przepisy nakładające wymóg zapewnienia – w określonych okolicznościach – możliwości odliczania do celów podatkowych odsetek nominalnych od wzrostu wartości kapitału własnego oraz przepisy ograniczające możliwość odliczania od podatku nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego. Dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich podatników, którzy podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w co najmniej jednym państwie członkowskim, z wyjątkiem przedsiębiorstw finansowych. Ponieważ małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) zmagają się zazwyczaj z większymi obciążeniami w związku z pozyskiwaniem finansowania, proponuje się, aby stosować wobec nich wyższą stopę odsetek nominalnych.

Systemy podatkowe w UE zapewniają możliwość odliczania odsetek od zadłużenia przy obliczaniu podstawy opodatkowania na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych, podczas gdy koszty związane z finansowaniem kapitałowym – jak na przykład dywidendy – z reguły nie podlegają odliczeniu do celów podatkowych. Ta asymetria w traktowaniu podatkowym stanowi jeden z czynników faworyzujących finansowanie inwestycji za pomocą instrumentów dłużnych zamiast instrumentów kapitałowych. Do tej pory zaledwie 6 państw członkowskich podjęło działania w związku ze zjawiskiem uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego z perspektywy podatkowej, przy czym odpowiednie środki krajowe różnią się od siebie znacząco. Dopóki problem uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego, któremu sprzyja system podatkowy, nie zostanie skutecznie rozwiązany na jednolitym rynku, podmioty prowadzące działalność gospodarczą w UE nie będą dysponowały wystarczającymi zachętami do tego, aby korzystać z finansowania kapitałowego zamiast finansowania dłużnego, a względy związane z planowaniem podatkowym będą nadal zakłócały prawidłową dystrybucję inwestycji i wzrostu.

W dniu 18 maja 2021 r. Komisja Europejska przyjęła komunikat w sprawie opodatkowania działalności gospodarczej w XXI wieku, dążąc do promowania solidnego, skutecznego i sprawiedliwego systemu opodatkowania działalności gospodarczej w UE. W komunikacie przedstawiono zarówno krótko-, jak i długoterminową wizję wspierania odbudowy Europy po pandemii COVID-19 oraz zapewnienia odpowiednich dochodów publicznych w nadchodzących latach. Podobnie celem nowego planu działania UE – Unia rynków kapitałowych dla obywateli i przedsiębiorstw (unia rynków kapitałowych) jest wspieranie przedsiębiorstw w pozyskiwaniu potrzebnego im kapitału i w umacnianiu ich pozycji kapitałowej, w szczególności w okresie odbudowy charakteryzującym się wyższymi poziomami deficytu i zadłużenia, a także większym zapotrzebowaniem na inwestycje kapitałowe. W szczególności w działaniu 4 unii rynków kapitałowych zachęca się inwestorów instytucjonalnych do realizowania inwestycji o bardziej długoterminowym charakterze, wspierając tym samym proces przywracania udziału finansowania kapitałowego w sektorze przedsiębiorstw, co sprzyja zrównoważonej i cyfrowej transformacji gospodarki UE. Inicjatywa na szczeblu UE służąca wyeliminowaniu zjawiska uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego uzupełni wspomniane działanie 4 w celu stworzenia sprawiedliwego i stabilnego otoczenia biznesowego, które może przyczynić się do pobudzenia trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy w Unii.

Stowarzyszenia przedsiębiorców, spółki i przedstawiciele środowisk akademickich są zgodni co do tego, że taka inicjatywa ograniczy pole do stosowania szkodliwych praktyk podatkowych na jednolitym rynku. Co istotne, większość respondentów, w tym 71 % przedsiębiorstw i instytucji finansowych, 66 % przedstawicieli środowisk akademickich, 43 % obywateli i 28 % stowarzyszeń przedsiębiorców jest zdania, że zrealizowanie inicjatywy na szczeblu UE okazałoby się korzystne dla przedsiębiorstw prowadzących działalność na jednolitym rynku.

Większość respondentów, w tym 100 % przedstawicieli środowisk akademickich, 86 % obywateli, 50 % przedsiębiorstw i instytucji finansowych i 42 % stowarzyszeń przedsiębiorców jest zdania, że inicjatywa UE służąca wyeliminowaniu zjawiska uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego byłaby użytecznym narzędziem sprzyjającym ożywieniu przedsiębiorstw po kryzysie związanym z COVID-19 i zachęcającym do inwestowania w ramach kapitału własnego w dwojaką transformację – ekologiczną i cyfrową bez powodowania zakłóceń na jednolitym rynku. Spółki, NGO i przedstawiciele środowisk akademickich są przekonani, że firmy należy zachęcać – m.in. z perspektywy podatkowej – do częstszego korzystania z instrumentów kapitałowych zamiast instrumentów dłużnych.

W ten sposób dyrektywa zapewnia, jedynie w niezbędnym zakresie, koordynację w obrębie Unii, aby umożliwić osiągnięcie jej celów. Niniejszy wniosek nie wykracza zatem poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celów, przez co jest zgodny z zasadą proporcjonalności.

Ponadto inicjatywa UE stanowiłaby wartość dodaną w porównaniu z wynikiem, jaki można osiągnąć, podejmując szereg działań na szczeblu krajowym. Przyjęcie jednolitego zbioru przepisów dla całej UE zagwarantuje pewność prawa i pozwoli obniżyć koszty przestrzegania przepisów ponoszone przez przedsiębiorstwa, ponieważ podatnicy będą zobowiązani przestrzegać jednolitego zbioru przepisów w odniesieniu do wszystkich swoich działań prowadzonych na jednolitym rynku. Oczekuje się, że taki ogólnounijny zbiór przepisów zwiększyłby również konkurencyjność na jednolitym rynku dzięki zagwarantowaniu wszystkim przedsiębiorstwom, niezależnie od miejsca, w którym mają one swoją siedzibę, dostępu do podobnych zachęt sprzyjających korzystaniu z odpowiednich źródeł finansowania.

Brak jakichkolwiek odpowiednich środków ograniczających skalę zjawiska uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego, któremu sprzyja system podatkowy, w 21 państwach członkowskich w połączeniu z faktem, że w pozostałych 6 państwach członkowskich tego rodzaju środki istotnie się od siebie różnią, może doprowadzić do zakłóceń w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i wywrzeć znaczący wpływ na lokalizację inwestycji.

Zjawisko uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego, któremu sprzyja system podatkowy, wynika z różnic w traktowaniu kosztów finansowania dłużnego i kapitałowego do celów podatkowych i stanowi problem wspólny dla podmiotów prowadzących działalność w państwach członkowskich UE. Mimo to, zaledwie 6 państw członkowskich wdrożyło środki podatkowe służące zbliżeniu sposobu podatkowego traktowania finansowania dłużnego i kapitałowego. Grupa ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) opracowała wprawdzie będące instrumentem prawa miękkiego wytyczne dotyczące tego rodzaju bodźców podatkowych, jednak odpowiednie środki krajowe wdrożone przez wspomnianych 6 państw członkowskich różnią się między sobą pod względem struktury i przepisów służących przeciwdziałaniu zjawisku unikania opodatkowania, w szczególności biorąc pod uwagę różne uwarunkowania panujące w poszczególnych państwach członkowskich i różne cele polityczne realizowane przez te państwa.

Przepisy niniejszej dyrektywy mają przeciwdziałać zjawisku uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego w unijnym sektorze przedsiębiorstw z perspektywy podatkowej oraz służą ustanowieniu wspólnych ram, które należy w skoordynowany sposób wdrożyć do przepisów krajowych państw członkowskich. Celów tych nie można osiągnąć w zadowalający sposób przez działania podejmowane przez poszczególne państwa członkowskie na własną rękę.

Można się spodziewać, że wariant preferowany (wariant 5) będzie miał pozytywne skutki gospodarcze. Główna bezpośrednia korzyść wynikająca z wdrożenia tego wariantu to fakt, że wariant ten będzie sprzyjał podwyższaniu kapitału własnego, co ograniczy ryzyko niewypłacalności. Oczekuje się, że dzięki zwiększeniu liczby inwestycji kapitałowych w całej UE wariant ten będzie pośrednio wspierał rozwój innowacyjnych technologii. Kapitał własny ma szczególne znaczenie dla szybko rozwijających się innowacyjnych przedsiębiorstw na wczesnym etapie rozwoju i przedsiębiorstw scale-up, które chcą konkurować w skali globalnej. Transformacja ekologiczna i cyfrowa wiąże się z koniecznością realizowania nowych, innowacyjnych inwestycji, dla których omawiany środek okaże się korzystny. Dzięki korzyściom czerpanym z podwyższenia stopy odsetek nominalnych MŚP uzyskają lepszy dostęp do rynku akcji. Przewiduje się, że wdrożenie tego wariantu wpłynie korzystnie na konkurencyjność, innowacyjność, wzrost i zatrudnienie w UE. Pozwoli również rozwiązać problem rozdrobnienia na jednolitym rynku dzięki wyeliminowaniu różnic w traktowaniu podatkowym wynikających z odmiennych ulg dotyczących środków kapitałowych przyznawanych na szczeblu krajowym oraz dzięki wprowadzeniu tych samych przepisów administracyjnych we wszystkich państwach członkowskich UE. Wdrożenie tego wariantu zapewni również możliwość stosowania jednolitych i skutecznych środków przeciwdziałających agresywnemu planowaniu podatkowemu w UE.

Porównano poszczególne warianty pod względem następujących kryteriów: a) zapewnienie neutralności systemu podatkowego względem decyzji w sprawie finansowania; b) zwiększenie uczciwości systemu podatkowego; c) zmniejszenie zakłóceń na jednolitym rynku oraz d) stymulowanie wzrostu i inwestycji w UE. Z porównania wynika, że można oczekiwać, iż warianty 1, 2, 3 i 4 mogą w pewnym stopniu skutecznie przyczynić się do osiągnięcia niektórych celów niniejszej inicjatywy. Preferowanym wariantem jest jednak wariant 5, ponieważ pozwala on skutecznie wyeliminować zjawisko uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego, równoważąc jednocześnie wpływ na budżet i odnosząc się do kwestii uczciwości systemu podatkowego. Przewiduje się, że wdrożenie tego wariantu wywrze korzystny wpływ na inwestycje i PKB oraz umiarkowany wpływ na zatrudnienie.

We wszystkich przypadkach, o których mowa w wariantach strategicznych 1, 2, 3 i 5, w odniesieniu do MŚP zastosowanie miałaby stawka podatku wyrównawczego.

Określając środki odpowiednie do przeciwdziałania zjawisku uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego, Komisja czerpała z wiedzy fachowej państw członkowskich, które wprowadziły już podobne środki (Belgia, Portugalia, Polska, Cypr, Malta i Włochy). Komisja wymieniała informacje z niektórymi właściwymi administracjami podatkowymi w kwestii ram służących przeciwdziałaniu nadużyciom, a także w celu lepszego zrozumienia wpływu poszczególnych środków pod względem powiązanych z nimi kosztów i wynikających z nich korzyści.

Komisja zdaje sobie również sprawę, że ochrona podlegających opodatkowaniu przychodów państw członkowskich ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania gospodarki zrównoważonej i zabezpieczenia finansów publicznych w trwającym obecnie okresie odbudowy po pandemii. Dlatego też Komisja proponuje ograniczenie zjawiska uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego poprzez wprowadzenie środków odnoszących się zarówno do strony kapitałowej, jak i do strony dłużnej, które łączą w sobie ulgę z tytułu nowego kapitału z ograniczeniem możliwości odliczania kosztów finansowania dłużnego.

Jeżeli chodzi o poszczególne warianty, większość respondentów odniosła się bardzo negatywnie do wariantu zakładającego całkowite zniesienie możliwości odliczania odsetek; w tym 75 % przedsiębiorstw i instytucji finansowych, 72 % stowarzyszeń przedsiębiorców, 71 % obywateli i 66 % przedstawicieli środowisk akademickich uznało ten wariant za najmniej korzystny; większość respondentów odniosła się również stosunkowo krytycznie do wariantu przewidującego wprowadzenie ulgi z tytułu zakładowego kapitału finansowego, która zastąpiłaby ulgę podatkową z tytułu odsetek. Wariant ten został uznany za najlepszy zaledwie przez 16 % przedsiębiorstw i instytucji finansowych, 14 % obywateli, 5 % stowarzyszeń przedsiębiorców i przez żadnego przedstawiciela środowisk akademickich. Większość respondentów odniosła się natomiast przychylnie do wariantu zakładającego wprowadzenie ulgi zapewniającej możliwość odliczania odsetek nominalnych od nowego kapitału (przy zachowaniu istniejącej możliwości odliczania odsetek). Wariant ten został uznany za najlepszy przez 66 % przedstawicieli środowisk akademickich, 28 % stowarzyszeń przedsiębiorców, 25 % przedsiębiorstw i instytucji finansowych i 14 % obywateli. Stowarzyszenia przedsiębiorców i spółki są jeszcze przychylniej nastawione do wariantu zakładającego wprowadzenie ulgi powiązanej z liczbą posiadanych akcji, natomiast wśród NGO i przedstawicieli środowisk akademickich cieszy się on mniejszą popularnością.

Niniejszy wniosek ma zastosowanie do wszystkich podatników, którzy podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w co najmniej jednym państwie członkowskim, z wyjątkiem przedsiębiorstw finansowych zdefiniowanych w art. 3 pkt 1.

Co pięć lat, począwszy od dnia [1 stycznia 2024 r.], Komisja powinna składać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy. Skutki tego wniosku zostaną uwzględnione w sprawozdaniu przedłożonym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, które zostanie opublikowane do dnia [1 stycznia 2029 r.].

Po przyjęciu niniejszego wniosku w formie dyrektywy powinna ona zostać transponowana do prawa krajowego państw członkowskich do dnia 31 grudnia 2023 r. i stać się skuteczna z dniem 1 stycznia 2024 r. Do celów monitorowania i oceny procesu wdrażania dyrektywy państwa członkowskie będą przekazywać Komisji co roku odpowiednie informacje za odnośny rok podatkowy, w tym wykaz danych statystycznych. Odpowiednie informacje określono w art. 7 dyrektywy.

Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała pozytywną ocenę z zastrzeżeniami na temat oceny skutków. Rada zwróciła w szczególności uwagę, że w ocenie skutków należy lepiej wyjaśnić, dlaczego preferowany wariant zapewnia najlepszą możliwość osiągnięcia wyznaczonych celów. Ponadto Rada ds. Kontroli Regulacyjnej zauważyła, że ocena skutków wymaga poprawy w części dotyczącej możliwości skorzystania ze środków nieregulacyjnych oraz że powinna lepiej odzwierciedlać poglądy poszczególnych zainteresowanych stron w głównej analizie i w załącznikach. W załączniku I do oceny skutków wyjaśniono sposób, w jaki odniesiono się do zastrzeżeń Rady ds. Kontroli Regulacyjnej. W kilku częściach oceny skutków wprowadzono zmiany. Po pierwsze, w ocenie skutków wprowadzono zmianę mającą na celu wyjaśnienie, że wdrożenie wariantu nieregulacyjnego nie mogłoby być skuteczne. Po drugie, rozszerzono zakres oceny skutków, aby szczegółowo odzwierciedlić skalę oczekiwanego wpływu na inwestycje kapitałowe oraz skalę skutków preferowanego wariantu dla dochodów podatkowych w ujęciu bezwzględnym. Ocenę skutków uzupełniono również o dodatkową analizę powodów, dla których za odpowiednie do zamierzonego celu uznano wdrożenie wariantu odnoszącego się zarówno do strony kapitałowej, jak i do strony dłużnej. Po trzecie, wprowadzono zmiany w szeregu sekcji głównej części oceny skutków w celu uwzględnienia odpowiednich uwag zainteresowanych stron zebranych w ramach procedury otwartych konsultacji publicznych.

Stopa odsetek nominalnych odpowiada zatem stopie procentowej wolnej od ryzyka ustalonej dla danej waluty powiększonej o 1 % lub o 1,5 % (NIR = stopa procentowa wolna od ryzyka + 1 % lub, w przypadku MŚP, NIR = stopa procentowa wolna od ryzyka + 1,5 %). Opisane podejście gwarantuje, że środek wywrze odpowiedni wpływ, a jednocześnie pozostanie łatwy do wdrożenia i nie zaszkodzi budżetom państw członkowskich. Zapewnia ono również możliwość należytego uwzględnienia specyficznej sytuacji różnych przedsiębiorstw. Oparcie się na konkretnej walucie zapewnia lepsze zrównoważenie traktowania podatkowego instrumentów kapitałowych i dłużnych, ponieważ w takim przypadku ryzyko walutowe bierze się pod uwagę dla każdej waluty z osobna, co pozwala odzwierciedlić specyficzną sytuację każdego podatnika.

Ulgę przyznaje się na okres dziesięciu lat, tj. na okres odpowiadający w przybliżeniu okresowi zapadalności większości instrumentów dłużnych; pozwala to jednocześnie utrzymać pod kontrolą ogólne koszty ulgi po stronie budżetu. W związku z powyższym, jeżeli skala wzrostu kapitału własnego podatnika kwalifikuje się do przyznania mu ulgi kapitałowej przewidzianej w niniejszym wniosku, odpowiednia ulga – obliczona w opisany powyżej sposób – podlega odliczeniu w roku, w którym ją przyznano (TY), oraz w kolejnych dziewięciu latach (TY+9). Jeżeli w kolejnym roku (TY+1) kapitał własny podatnika ponownie się zwiększy, co również będzie uprawniało go do uzyskania ulgi kapitałowej zgodnie z niniejszym wnioskiem, taka nowa ulga dotycząca kapitału własnego również będzie podlegała odliczeniu w roku podatkowym, w którym ją przyznano, oraz w kolejnych dziewięciu latach po jej przyznaniu (aż do TY+10).

Na przykład, jeżeli spółka dysponująca kapitałem własnym na poziomie 100 jednostek zdecyduje się zwiększyć w roku t swój kapitał własny o 20 jednostek, ulga będzie odliczana od podstawy opodatkowania tej spółki każdego roku przez okres dziesięciu lat (aż do roku t+9); wysokość tej ulgi będzie odpowiadała 20-krotności stopy odsetek nominalnych, tj. 20-krotności stopy procentowej wolnej od ryzyka ustalonej dla odpowiedniej waluty powiększonej o 20 (20-krotność premii z tytułu ryzyka wynoszącej 1).

Rok t t - 1

Kapitał własny spółki A 120 100

Podstawa ulgi = 120 – 100 = 20

Ulga = podstawa ulgi X NIR = 20 X NIR

Z ulgi można korzystać przez okres 10 kolejnych lat: t, t+1, t+2, ..., t+9

Jeżeli spółka jest małym lub średnim przedsiębiorstwem, wysokość ulgi oblicza się w taki sam sposób. Jedyna różnica będzie dotyczyła stopy odsetek nominalnych z uwagi na wyższą premię z tytułu ryzyka (1,5 % zamiast 1 %).

Aby nie dopuścić do nadużyć podatkowych, ulga uprawnia do odliczenia maksymalnie 30 % EBITDA (wynik finansowy przed odsetkami, opodatkowaniem, deprecjacją i amortyzacją) podatnika każdego roku podatkowego. Podatnik będzie mógł przenieść na przyszłe okresy, bez ograniczeń czasowych, część ulgi kapitałowej, która nie zostałaby odliczona w danym roku podatkowym z uwagi na zbyt małą kwotę dochodu podlegającego opodatkowaniu. Ponadto podatnik będzie mógł przenosić niewykorzystaną ulgę na przyszłe okresy przez okres maksymalnie pięciu lat, jeżeli ulga kapitałowa nie osiągnie wspomnianej wcześniej maksymalnej kwoty.

Dzięki solidnym środkom służącym zapobieganiu nadużyciom przepisy regulujące kwestie związane z możliwością odliczania ulgi kapitałowej nie będą stosowane niezgodnie z przeznaczeniem. Źródłem inspiracji przy opracowywaniu tych środków były wytyczne w sprawie systemów odliczania odsetek nominalnych przyjęte przez Grupę ds. Kodeksu Postępowania w 2019 r. – odnoszą się one do dobrze znanych istniejących systemów takich jak kaskadowanie ulgi w ramach grupy.

Pierwszy środek służyłby do wykluczania z podstawy ulgi przypadków zwiększenia kapitału własnego w wyniku (i) pożyczek wewnątrzgrupowych, (ii) wewnątrzgrupowych przeniesień udziałów lub istniejącej działalności gospodarczej oraz (iii) wkładów gotówkowych wnoszonych na określonych warunkach. W kontekście pożyczek wewnątrzgrupowych oznacza to na przykład, że środek powinien uniemożliwiać wykorzystanie zastrzyku kapitałowego zrealizowanego na rzecz spółki A mającej siedzibę w państwie członkowskim A do udzielenia pożyczki powiązanej spółce B mającej siedzibę w państwie członkowskim B. Wynika to z faktu, że w takiej sytuacji spółka B również wykorzystałaby uzyskane środki pieniężne do zrealizowania zastrzyku kapitałowego na rzecz innej powiązanej spółki C mającej siedzibę w państwie członkowskim C. Doprowadziłoby to do powielenia ulgi kapitałowej w sytuacji, w której na szczeblu grupy miało miejsce jedynie jedno rzeczywiste zwiększenie kapitału własnego.

Inny środek określa konkretne warunki uwzględniania przypadków zwiększenia kapitału własnego w drodze wniesienia wkładów niepieniężnych lub w rezultacie inwestycji w aktywa. Jego celem jest zapobieganie zawyżaniu wartości aktywów lub kupowaniu dóbr luksusowych w celu podwyższenia podstawy ulgi. Dlatego też na przykład wartość składnika aktywów i powiązane z nim koszty nie powinny przekraczać racjonalnych potrzeb o charakterze służbowym; ponadto od podstawy ulgi należy odliczyć tę część wartości wniesionego składnika aktywów lub składnika aktywów figurującego w księgach rachunkowych podatnika, która wykracza poza wartość rynkową tego składnika.

Trzeci środek ma na celu zapobieganie przeklasyfikowywaniu starego kapitału na nowy kapitał, co kwalifikowałoby się jako zwiększenie kapitału własnego na potrzeby przyznania ulgi. Do takiego przeklasyfikowania mogłoby dochodzić wskutek likwidacji i tworzenia przedsiębiorstw typu start-up. Jeżeli na przykład istniejąca spółka dysponująca zyskami zatrzymanymi zostanie zlikwidowana, doprowadzi to do zwiększenia kapitału własnego jej spółki dominującej wskutek wchłonięcia zysków zatrzymanych. Jeżeli następnie utworzona zostanie nowa spółka zależna, która nie będzie już znajdowała się w posiadaniu tej spółki dominującej, wcześniej podwyższona podstawa ulgi spółki dominującej nie zostałaby obniżona o wartość jej udziału w takiej spółce zależnej.

•Ograniczenie możliwości odliczania odsetek

Po stronie dłużnej uldze dotyczącej odsetek nominalnych z tytułu kapitału własnego towarzyszy ograniczenie możliwości odliczania od podatku płatności odsetek powiązanych z długiem. W szczególności ustanowienie proporcjonalnego limitu ograniczy możliwość odliczania odsetek do poziomu 85 % nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego (tj. kwoty odsetek uiszczonych pomniejszonej o kwotę dochodu z odsetek). Takie podejście pozwala odnieść się do problemu uprzywilejowania finansowania dłużnego w stosunku do kapitałowego zarówno ze strony kapitałowej, jak i ze strony dłużnej, co stanowi najefektywniejsze rozwiązanie pozwalające utrzymać stabilność finansów publicznych państw członkowskich.

Biorąc pod uwagę fakt, że w UE obowiązują już przepisy ograniczające możliwość odliczania odsetek przewidziane w art. 4 ATAD, podatnik będzie w pierwszej kolejności stosował zasadę ustanowioną w art. 6 niniejszego wniosku, a następnie obliczy limit mający zastosowanie zgodnie z art. 4 ATAD. Jeżeli zastosowanie zasady ustanowionej w ATAD doprowadzi do uzyskania niższej kwoty podlegającej odliczeniu, podatnik będzie uprawniony do przeniesienia różnicy na przyszłe lub poprzednie okresy zgodnie z art. 4 ATAD.

Na przykład, jeżeli spółka A dysponuje nadwyżką kosztów finansowania zewnętrznego na poziomie 100 jednostek, powinna ona:

1.po pierwsze, zastosować art. 6 niniejszego wniosku dotyczącego dyrektywy, który ogranicza możliwość odliczania odsetek do 85 % ze 100 jednostek, a więc do 85 jednostek – w rezultacie kwota niepodlegająca odliczeniu będzie wynosiła 15 jednostek;

2.po drugie, obliczyć kwotę, która podlegałaby odliczeniu zgodnie z art. 4 ATAD. Jeżeli kwota podlegająca odliczeniu jest niższa i wynosi np. 80 jednostek (co przekłada się z kolei na wyższą kwotę niepodlegającą odliczeniu, tj. 20 jednostek), różnicę w kwocie podlegającej odliczeniu, tj. dodatkową kwotę niepodlegającą odliczeniu (wynoszącą 85 – 80 = 5 jednostek), należałoby przenieść na przyszłe lub poprzednie okresy zgodnie z warunkami określonymi w art. 4 ATAD transponowanym do ustawodawstwa krajowego.