Wspólny Komitet ustanowiony na podstawie art. 164 ust. 1 umowy o wystąpieniu składa się z przedstawicieli Unii i Zjednoczonego Królestwa. Współprzewodniczą mu Unia i Zjednoczone Królestwo W załączniku VIII do umowy o wystąpieniu określono regulamin Wspólnego Komitetu. Wspólny Komitet zbiera się co najmniej raz w roku lub na wniosek Unii lub Zjednoczonego Królestwa i określa swój harmonogram posiedzeń i porządek obrad za obopólną zgodą.

3.1.1.Art. 135 dotyczy wkładu Zjednoczonego Królestwa do budżetów Unii i jego udziału w wykonaniu tych budżetów Artykuł ten ma na celu zagwarantowanie wnoszenia przez Zjednoczone Królestwo zwykłego wkładu do budżetów Unii i udziału Zjednoczonego Królestwa w wykonaniu tych budżetów od dnia wystąpienia aż do końca okresu przejściowego. Ponieważ dzień wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii przypadł na 31 stycznia 2020 r., w celu zachowania pewności prawa należy usunąć odniesienie do roku 2019 w tytule art. 135 oraz w art. 135 ust. 1 umowy.

3.1.2.Art. 137 dotyczy udziału Zjednoczonego Królestwa we wdrażaniu programów i działań Unii od dnia wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii do końca okresu przejściowego. Ponieważ dzień wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii przypadł na 31 stycznia 2020 r., w celu zachowania pewności prawa należy usunąć odniesienie do roku 2019 w tytule art. 137 oraz w art. 137 ust. 1 umowy.

3.1.3.Art. 143 dotyczy warunkowych zobowiązań finansowych związanych z pożyczkami na pomoc finansową, EFIS, EFZR oraz z upoważnieniem EBI do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich. Zawiera on kilka obowiązków sprawozdawczych Unii, dla których sprawozdawczy dzień odniesienia już minął. Pierwszą datą jest dzień 31 lipca 2019 r., w którym Unia miała przekazać pierwsze sprawozdanie na temat stanu operacji finansowych zrealizowanych na podstawie art. 143 na dzień wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii. Ponieważ dzień wystąpienia przypadł na 31 stycznia 2020 r., należy zmienić art. 143 ust. 1, tak aby termin przekazania pierwszego sprawozdania przypadał na dzień 31 lipca 2020 r. Należy również usunąć odniesienia do roku 2019 r. w pozostałej części tego ustępu.

3.1.4.Art. 144 dotyczy instrumentów finansowych objętych wykonaniem pośrednim lub bezpośrednim finansowanych z programów WRF na lata 2014–2020 lub finansowanych w ramach wcześniejszych perspektyw finansowych. Zawiera on odniesienie do pierwszego sprawozdania obrazującego stan operacji finansowych, o których mowa w art. 143, oraz terminu jego przekazania. Należy zatem zmienić odniesienie do tego terminu w art. 144 ust. 1.

3.1.5.Art. 150 dotyczy ciągłości odpowiedzialności Zjednoczonego Królestwa oraz zwrotu opłaconego kapitału w ramach Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) w dwunastu transzach. Zawiera on termin wypłaty pierwszej transzy w ramach zwrotu przez EBI na rzecz Zjednoczonego Królestwa jego udziału w kapitale opłaconym (15 grudnia 2019 r.), tak aby można było rozpocząć spłatę na koniec roku, w którym miało miejsce wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii. Ponieważ dzień wystąpienia przypadł na 31 stycznia 2020 r., należy zmienić odniesienie do tego terminu. Po przedyskutowaniu tej kwestii z EBI zaproponowano wyznaczenie terminu wypłaty pierwszej transzy na 2020 r., a konkretnie na dzień 15 października 2020 r. Zważywszy, że spłata rozpoczyna się o rok później, należy także zmienić termin wypłaty ostatniej transzy na dzień 15 października 2031 r. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 150 ust. 4.

W art. 150 przewidziano również, że dnia 31 lipca 2019 r. EBI poinformuje Zjednoczone Królestwo o jego ekspozycji wynikającej z operacji finansowych EBI. Ponieważ dzień wystąpienia przypadł na 31 stycznia 2020 r., należy zmienić w ust. 8 termin tego powiadomienia na ten sam dzień, ale o rok później, czyli na 31 lipca 2020 r.

W art. 150 nałożono na EBI obowiązek informowania co roku, do czasu wygaśnięcia odpowiedzialności Zjednoczonego Królestwa na podstawie tego artykułu, o pozostałej ekspozycji Zjednoczonego Królestwa wynikającej z operacji finansowych EBI. Datą podaną obecnie w umowie jest 31 marca każdego roku, począwszy od 2020 r. Ponieważ dzień wystąpienia przypadł na 31 stycznia 2020 r., pierwsza informacja o pozostałej ekspozycji będzie dotyczyła stanu na dzień 31 grudnia 2020 r.; pierwsze powiadomienie powinno zatem zostać przekazane dnia 31 marca 2021 r. Należy zmienić odpowiednio art. 150 ust. 8 akapit drugi.

3.1.6.Art. 145 dotyczy zwrotu udziału Zjednoczonego Królestwa w aktywach netto Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS). Dochód z tych aktywów zostaje przekazany Funduszowi Badawczemu Węgla i Stali (FBWiS), który finansuje projekty badawcze w dziedzinie węgla i stali. Projekty te nie stanowią części WRF i mają odrębną podstawę prawną w Protokole nr 37 do Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie skutków finansowych wygaśnięcia Traktatu EWWiS oraz w sprawie Funduszu Badawczego Węgla i Stali. Wynika stąd, że dotacje związane z tymi projektami nie są objęte art. 137 i 138 umowy o wystąpieniu i w związku z tym nie przewidziano żadnych postanowień w odniesieniu do takich bieżących dotacji przyznanych beneficjentom w Zjednoczonym Królestwie przed końcem okresu przejściowego.

Należy zatem zmienić umowę o wystąpieniu, aby uzupełnić tę lukę prawną. Proponuje się, aby zasady dotyczące dotacji przyznanych w ramach FBWiS były takie same, jak w przypadku dotacji finansowanych w ramach WRF. Oznacza to, że umowy o udzielenie dotacji w ramach FBWiS podpisane z beneficjentami w Zjednoczonym Królestwie przed końcem okresu przejściowego powinny być uznawane do czasu ich zakończenia. Podejście to jest również zgodne z zasadami finansowania FBWiS, wedle których zobowiązania zaciągnięte w roku N są finansowane z dochodów z aktywów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali z roku N-2 (innymi słowy, w 2020 r. projekty są finansowane z dochodów z 2018 r.). Odpowiednio do reguły dotyczącej WRF oraz uwzględniając zwrot aktywów na rzecz Zjednoczonego Królestwa od dnia 30 czerwca 2021 r., proponuje się dodanie daty granicznej podpisania umów o udzielenie dotacji, przypadającej na koniec okresu przejściowego. W art. 145 umowy należy dodać akapit trzeci, w którym zostanie to odzwierciedlone.

3.2.Załącznik 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej

Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej został wprowadzony w celu uwzględnienia wyjątkowych okoliczności zaistniałych na wyspie Irlandii w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii. Zawiera on postanowienia, które pozwolą uniknąć twardej granicy pomiędzy Irlandią i Irlandią Północną, a także przewiduje dostosowanie Irlandii Północnej do ograniczonego zestawu przepisów powiązanych z unijnym jednolitym rynkiem towarów. Załącznik 2 do protokołu zawiera wykaz przepisów prawa Unii, o których mowa jest w art. 5 ust. 4 protokołu, a które mają w tym kontekście zastosowanie do Irlandii Północnej. W załączniku tym nie wymieniono przez niedopatrzenie ośmiu aktów prawnych, które mają zasadnicze znaczenie dla stosowania reguł rynku wewnętrznego dotyczących towarów w odniesieniu do Irlandii Północnej. Również przez niedopatrzenie, nie uwzględniono w nim także trzech not, które są niezbędne do szczegółowego określenia zakresu stosowania niektórych szczególnych aktów prawnych wymienionych w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

3.2.1.Dyrektywa (UE) 2019/904 w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko

Dyrektywa (UE) 2019/904 propaguje podejścia wspomagające gospodarkę o obiegu zamkniętym, które dają pierwszeństwo zrównoważonym i nietoksycznym produktom wielokrotnego użytku i systemom ponownego użycia przed produktami jednorazowego użytku, co ma na celu zmniejszenie ilości generowanych odpadów. Dyrektywa ta uzupełnia dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, uwzględnioną już w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej. Stosowanie obu tych aktów na terytorium Irlandii Północnej jest konieczne, aby uniknąć stosowania różnych podejść do odpadów – na przykład w kwestii wymogów w zakresie etykietowania – oraz zagwarantować, aby produkty wprowadzane na rynek w Irlandii Północnej mogły być bezpiecznie i zgodnie z prawem przewożone przez granicę do Irlandii i pozostałej części jednolitego rynku.

W świetle powyższego i w celu zachowania integralności rynku wewnętrznego w odniesieniu do opakowań i odpadów opakowaniowych proponuje się włączenie dyrektywy (UE) 2019/904 do wykazu przepisów prawa Unii, które mają zastosowanie do Irlandii Północnej, zawartych w sekcji „Odpady” w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

3.2.2.Dyrektywa 2011/91/UE w sprawie oznaczeń lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy

Dyrektywa 2011/91/UE określa przepisy o charakterze ogólnym i horyzontalnym w celu zarządzania wspólnym systemem identyfikacji partii towaru. Ustanawia ona powszechny obowiązek wskazywania partii towaru, określa wyjątki od tego obowiązku, nakłada odpowiedzialność za wypełnienie tego obowiązku na określone podmioty, a także zawiera specyfikacje co do treści oznaczenia oraz jego umiejscowienia na środkach spożywczych.

Oznaczenie partii towaru jest użytecznym źródłem informacji w przypadku, kiedy środki spożywcze stają się przedmiotem sporu lub stanowią źródło zagrożenia dla zdrowia konsumentów. Ułatwia ono podmiotom prowadzącym przedsiębiorstwa spożywcze zarządzanie wycofaniem niebezpiecznych środków spożywczych z rynku, zarówno jeśli chodzi o szybką identyfikację niebezpiecznej partii towaru, jak też o jej bezzwłoczne usunięcie z rynku. Jest to niezbędne narzędzie dla organów krajowych zajmujących się dochodzeniem w przypadku fałszowania żywności.

Mimo że na szczeblu międzynarodowym istnieje powszechny obowiązek zamieszczania oznaczenia wyprodukowanej lub opakowanej partii produktów spożywczych w opakowaniach jednostkowych (Norma ogólna dotycząca znakowania żywności pakowanej określona w Kodeksie Żywnościowym), dyrektywa określa wspólne wymogi szczegółowe, które wykraczają poza zakres tego obowiązku. Ponadto środki spożywcze przywożone do Unii Europejskiej z państw trzecich – aby mogły być zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu w Unii – muszą spełniać wymogi w zakresie identyfikowalności określone w prawodawstwie unijnym.

Dyrektywa 2011/91/UE uzupełnia wreszcie obowiązki określone w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności – już uwzględnionym w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.

W świetle powyższego i w celu zachowania integralności rynku wewnętrznego, a także zdrowia i bezpieczeństwa unijnych obywateli proponuje się włączenie dyrektywy 2011/91/UE do wykazu przepisów prawa Unii, które mają zastosowanie do Irlandii Północnej, zawartych w sekcji „Żywność – ogólne” w załączniku 2 do Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej.