P6_TA(2006)0460

Konferencja w Nairobi w sprawie zmian klimatu

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii Unii Europejskiej na konferencję w Nairobi w sprawie zmian klimatu (COP 12 oraz COP/MOP 2)

Parlament Europejski,

- uwzględniając Ramową Konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), Protokół z Kioto do konwencji UNFCCC, a także przepisy proceduralne do jego wdrażania, przyjęte na konferencjach stron konwencji w Bonn (lipiec 2001 r.), Marakeszu (październik i listopad 2001 r.), New Delhi (październik i listopad 2002 r.), Mediolanie (grudzień 2003 r.), Buenos Aires (grudzień 2004 r.) i Montrealu (listopad i grudzień 2005 r.),

- uwzględniając zbliżającą się dwunastą Konferencję Stron (COP 12) w sprawie konferencji UNFCCC oraz drugą Konferencję Stron pełniącą rolę Posiedzenia Stron w sprawie Protokołu z Kioto (COP/MOP 2), która odbędzie się w Nairobi (Kenia) w dniach od 6 do 17 listopada 2006 r.,

- uwzględniając wcześniejsze rezolucje w sprawie zmian klimatycznych, a w szczególności rezolucję z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie powstrzymywania globalnych zmian klimatycznych [1], rezolucję z dnia 18 stycznia 2006 r. uwzględniającą wynik konferencji w Montrealu (COP 11- COP/MOP 1) [2] oraz z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie ograniczenia wpływu lotnictwa na zmiany klimatyczne [3],

- uwzględniając zapytanie ustne B6-0440/2006 złożone w imieniu Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zgodnie z art. 108 Regulaminu oraz uwzględniając oświadczenie Rady i Komisji,

- uwzględniając najnowsze wyniki badań naukowych, łącznie z ostatnimi sprawozdaniami w sprawie topnienia pokrywy lodowej Grenlandii, wiecznego lodu morskiego w Arktyce, wiecznej zmarzliny na Syberii, jak również nowych wyników badań nad stopniem podnoszenia się poziomu morza wywołanego zmianą klimatu,

- uwzględniając opublikowany priorytet prezydencji fińskiej w sprawie lasów

- uwzględniając art. 108 ust. 5 Regulaminu

A. mając na uwadze, że pełne wprowadzenie konwencji UNFCCC oraz Protokołu z Kioto przez wszystkie strony ma fundamentalne znaczenie dla zahamowania zmian klimatycznych, mimo że przedsięwzięte środki nie będą w pełni skuteczne, dopóki nie zostanie znalezione globalne rozwiązanie, które obejmie wielkie potęgi gospodarcze odpowiedzialne za większość emitowanych zanieczyszczeń,

B. mając na uwadze, że podczas jedenastej Konferencji Stron (COP 11) w sprawie konwencji UNFCCC oraz pierwszej Konferencji Stron pełniącej rolę Posiedzenia Stron uczestniczących w posiedzeniu w sprawie Protokołu z Kioto (COP/MOP 2), które odbyło się w Montrealu w listopadzie i grudniu 2005 r., podjęto decyzję o wszczęciu procedury rozpatrzenia przyjęcia przez strony Załącznika I, dalszych zobowiązań na okres po roku 2012 oraz nawiązaniu dialogu w celu wzajemnej wymiany doświadczeń i przeprowadzenia analizy strategicznego podejścia zmierzającego do długoterminowej współpracy nad przeciwdziałaniem zmianom klimatycznym oraz ustanowiono warsztaty UNFCCC z zakresu obniżania emisji związanych z wylesianiem w krajach rozwijających się,

C. mając na uwadze, że nowe technologie będą miały kluczowe znaczenie przy opłacalnym rozwiązywaniu kwestii zmiany klimatu, tym razem z naciskiem położonym na większą wydajność energetyczną,

D. mając na uwadze, że należy wkrótce wyznaczyć kolejne cele, aby uniknąć wymykania się zmian klimatu spod kontroli i zagwarantować wystarczające zachęty do szybkich inwestycji w dalsze rozwijanie i instalowanie technologii wykorzystujących energię odnawialną i technologii energooszczędnych, przy jednoczesnym unikaniu inwestycji w infrastrukturę energetyczną niekompatybilną z celami polityki w zakresie klimatu,

E. mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich emisja gazów cieplarnianych wciąż rośnie wykazując tym samym, że należy podjąć intensywne działania, na nowo określone środki i nowe inicjatywy, aby Unia Europejska mogła wypełnić zobowiązania z Kioto,

F. mając na uwadze, że udział wpływu lotnictwa na zmiany klimatu jest znaczny i szybko rośnie, a lotnictwo międzynarodowe nie jest objęte żadnymi zobowiązaniami wynikającymi z UNFCCC i jej Protokołu z Kioto,

G. mając na uwadze, że — jak ostatnio naukowo udowodniono — ograniczenie ocieplenia do 2oC mogłoby nie wystarczyć do osiągnięcia celu konwencji UNFCCC, jakim jest uniknięcie niebezpiecznej zmiany klimatu,

H. mając na uwadze, że Parlament Europejski w swojej wyżej wymienionej rezolucji z dnia 16 listopada 2005 r. stwierdził, że kraje rozwinięte powinny podjąć działania na rzecz znacznego zmniejszenia emisji, o 30 % do roku 2020 oraz o 60-80 % do roku 2050,

I. mając na uwadze, że 24 % emisji gazów cieplarnianych w 2005 r. było spowodowanych paleniem lasów, a badania naukowe przeprowadzone ostatnio w Amazonii dowodzą, że zmniejszanie stopnia zalesienia i osłabiania efektu tzw. "pompy leśnej" wpływa na klimat, co prowadzi do coraz gwałtowniejszych huraganów powstających w południowej części Północnego Atlantyku oraz do zmniejszania opadów w południowej Brazylii, Urugwaju i Argentynie,

J. mając na uwadze, że Rada opracuje również wnioski w sprawie przygotowań UE do nadchodzącej sesji Forum Leśnego Narodów Zjednoczonych (UNFF), które ma szansę zatwierdzić ogólnoświatowy instrument ochrony lasów,

K. mając na uwadze, że bezpieczeństwo energetyczne i bezpieczeństwo klimatyczne muszą iść w parze oraz że bezpieczeństwo energetyczne i klimatyczne Europy w znacznym stopniu zależy od wyborów dokonywanych przez duże gospodarki, takie jak Chiny i Indie; mając na uwadze, że łagodzenie zmian klimatu może być skuteczne jedynie wtedy, gdy kraje rozwijające się - w szczególności duże, szybko rosnące gospodarki, takie jak Chiny i Indie - są czynnie zaangażowane w wysiłki zmierzające do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych,

1. wzywa Unię Europejską do utrzymania pozycji lidera w negocjacjach na Konferencji w Nairobi (COP- 12-COP/MOP2) oraz do utrzymania wysoce ambitnych założeń podczas przyszłych dyskusji z partnerami międzynarodowymi;

2. nalega, aby przy tej okazji Unia Europejska przedstawiła ambitny program w odniesieniu do rozmów na temat nowych zobowiązań stron Załącznika I w ramach Protokołu z Kioto, do nowych rozmów na temat przeglądu tego protokołu, jak i dialogu UNFCCC na temat długoterminowej współpracy;

3. przypomina, zgodnie z treścią wyżej wymienionej rezolucji z dnia 16 listopada 2005 r., że strategia UE dotycząca zmian klimatu powinna się zasadzać na siedmiu elementach:

- wykorzystaniu podstawowych elementów Protokołu z Kioto - wiążące cele w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, ogólnoświatowy system handlu emisjami (cap-and-trade) oraz elastyczne mechanizmy,

- znacznej redukcji emisji, o 30 %, do 2020 r. w celu osiągnięcia redukcji rzędu 80 % do 2050 r. poprzez zastosowanie zarówno zachęt rynkowych, jak i środków regulacyjnych z myślą o stymulowaniu inwestycji w wydajność energetyczną oraz technologie bezemisyjne i niskoemisyjne,

- przyjęciu proaktywnego podejścia w celu zaangażowania innych głównych podmiotów, zwłaszcza Stanów Zjednoczonych,

- rozwoju strategicznego partnerstwa energetycznego z krajami, takimi jak Chiny, Indie, Republika Południowej Afryki, Brazylia i Meksyk w celu udzielenia im pomocy finansowej przy opracowywaniu strategii na rzecz energii odnawialnej wykorzystujących bezemisyjne i niskoemisyjne źródła energii oraz zapewniających udział tych krajów w wysiłkach mających na celu łagodzenie zmian klimatycznych,

- intensywnym promowaniu badań i innowacji w zakresie technologii energii odnawialnej poprzez ułatwienia w wymianie najlepszych praktyk między państwami członkowskimi, a także uniwersytetami, ośrodkami badań naukowych i przemysłu oraz zrezygnowaniu z "przewrotnych" bodźców, takich jak subsydia na rzecz paliw kopalnych, jak również wliczanie w cenę produkcji energii kosztów zewnętrznych, w tym kosztów powodowanych przez zmiany klimatu,

- wykorzystaniu europejskich i krajowych uregulowań prawnych w celu pobudzenia większej wydajności energetycznej oraz obniżenia cen technologii ograniczających oddziaływanie na klimat,

- zachęcaniu poprzez kampanie uświadamiające do znacznie większego bezpośredniego zaangażowania obywateli w wysiłki mające na celu łagodzenie zmian klimatu, do czego niezbędne jest szczegółowe informowanie o zawartości węgla w produktach, takich jak samochody, samoloty, domy i usługi, zaś w przyszłości system osobistych kwot podlegających handlowi,

4. przypomina swój wniosek odnośnie tego, że nie powinno być przerwy pomiędzy pierwszym a drugim okresem zobowiązań w realizacji Protokołu z Kioto oraz że porozumienie w sprawie przyszłych zobowiązań dotyczących klimatu powinno zostać zawarte do końca 2008 r.;

5. przypomina o swoim poparciu dla dalszego korzystania z mechanizmów elastyczności oraz o długoterminowym celu, którym jest utworzenie światowego rynku dwutlenku węgla w oparciu o handel emisjami (cap-and-trade);

6. wzywa strony COP12-COP/MOP2 do podjęcia kwestii wpływu lotnictwa międzynarodowego na zmiany klimatu oraz domaga się dyskusji na temat globalnego podatku od lotów podczas przyszłych negocjacji w ramach konferencji COP12-COP/MOP2 w Nairobi;

7. uważa, że państwa uprzemysłowione w dalszym ciągu powinny odgrywać zasadniczą rolę w powstrzymywaniu zmian klimatu na szczeblu światowym; w związku z tym wzywa strony Załącznika I do wypełnienia bieżących zobowiązań oraz do określenia nowych, ambitnych celów na drugi okres zobowiązań po 2012 r.; wzywa ponadto państwa uprzemysłowione, które nie ratyfikowały Protokołu z Kioto, do ponownego rozważenia swego stanowiska i podjęcia energicznych działań krajowych, a w przyszłości do aktywnego udziału w negocjacjach międzynarodowych celem włączenia się w przyszłą politykę zmian klimatycznych;

8. podkreśla, że rozwój gospodarczy jest prawem wszystkich krajów rozwijających się; zaznacza jednak, że kraje rozwijające się nie muszą powielać złych praktyk krajów uprzemysłowionych w zakresie zanieczyszczania środowiska naturalnego i wobec tego wzywa do poświęcenia szczególnej uwagi zagadnieniom współpracy technologicznej i budowy potencjału w dziedzinie energii odnawialnej;

9. wzywa Radę i Komisję do priorytetowego potraktowania w ramach współpracy rozwojowej UE kwestii umożliwienia dostępu do wydajnych i niskoemisyjnych technologii energetycznych;

10. podkreśla kluczowe znaczenie włączenia państw rozwijających się, których uprzemysłowienie postępuje w szybkim tempie, w przyszłą międzynarodową politykę zmian klimatycznych, przy jednoczesnym poszanowaniu ich poważnych obaw dotyczących wsparcia rozwoju gospodarczego i zwalczania ubóstwa;

11. z zadowoleniem przyjmuje prace wykonane w ramach warsztatów UNFCCC na rzecz redukcji emisji spowodowanych wylesianiem w krajach rozwijających się, z których ostatnie odbyły się na posiedzeniu konwencji w Rzymie w dniach od 30 sierpnia do 1 września 2006 r., i zwraca uwagę na osiągnięcie szerokiego porozumienia w zakresie konieczności wprowadzenia opłat za usługi związane z ekosystemami oraz wzywa do szybkiego włączenia unikania wylesiania jako wkładu w osiąganie milenijnych celów rozwoju w drugim okresie zobowiązań Protokołu z Kioto;

12. zauważa, że Afryka i inne regiony rozwijające się powinny móc uczestniczyć w redukcji ogólnoświatowej emisji gazów cieplarnianych oraz że międzynarodowe negocjacje powinny obejmować zachęty do unikania wylesiania; wzywa ponadto państwa członkowskie do zaangażowania się w przedsięwzięcia dotyczące leśnictwa w ramach mechanizmu czystego rozwoju;

13. wyraża przekonanie, że w celu skutecznego rozwiązania problemu zmian klimatu w ramach ogólnoświatowej polityki klimatycznej należy zapewnić równe szanse sektorowi przemysłowemu, zachęcając tym samym do innowacji i wydajności energetycznej oraz zapobiegając ucieczce związków węgla; proponuje zatem wprowadzenie ogólnoświatowych norm i celów w zakresie wydajności dla różnych rodzajów działalności, łącznie z produktami i transportem dla konsumentów na skalę światową;

14. podkreśla, że należy lepiej rozpoznać zagadnienie wpływu zmiany klimatu na społeczeństwo; wzywa zatem Komisję do zbadania, jak najlepiej zorganizować warsztaty - w Europie i gdzie indziej, z udziałem zainteresowanych podmiotów, takich jak grupy obywatelskie, sektor przemysłowy, społeczności rolnicze, specjaliści ds. bezpieczeństwa i ekonomiści - aby lepiej i dogłębniej zrozumieć skutki zmiany klimatu;

15. nalega, aby zarówno poszczególne państwa członkowskie, jak i cała Unia Europejska wywiązywały się ze swych bieżących zobowiązań w ramach Protokołu z Kioto oraz porozumienia dotyczącego podziału obciążeń, ponieważ w przeciwnym razie doprowadzi to do podważenia wiodącej pozycji UE w rozmowach międzynarodowych;

16. wyraża przekonanie, że delegacja UE odgrywa ważną rolę w negocjacjach na temat zmian klimatu i w związku z tym uważa, że nie do przyjęcia jest fakt, iż członkowie Parlamentu Europejskiego wchodzący w skład tej delegacji nie mogli uczestniczyć w posiedzeniach koordynacyjnych UE na poprzednich konferencjach stron; oczekuje, że przedstawiciele Parlamentu Europejskiego będą mogli uczestniczyć w takowych posiedzeniach w Nairobi, co najmniej w charakterze obserwatorów, z prawem lub bez prawa głosu;

17. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Sekretariatowi Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu z prośbą o rozpowszechnienie jej wśród stron umawiających się spoza UE.

[1] Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0433.

[2] Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0019.

[3] Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0296.

--------------------------------------------------