KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 11.5.2022 COM(2022) 209 final 2022/0155(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające przepisy mające na celu zapobieganie niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych i jego zwalczanie (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SEC(2022) 209 final} - {SWD(2022) 209 final} - {SWD(2022) 210 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Konwencja o prawach dziecka oraz art. 24 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) określają jako prawa ochronę najlepszego interesu i dobra dziecka oraz dbałość o najlepszy interes i dobro dziecka. W 2021 r. Komitet Praw Dziecka podkreślił, że prawa te należy w równym stopniu chronić w środowisku cyfrowym. Ochrona dzieci, zarówno w internecie, jak i poza nim, jest priorytetem Unii. Co najmniej jedno na pięcioro dzieci pada ofiarą przemocy seksualnej w dzieciństwie. Z ogólnoświatowego badania z 2021 r. wynika, że więcej niż jeden na trzech respondentów został w dzieciństwie poproszony o zrobienie w sieci czegoś o wyraźnie seksualnym charakterze, a ponad połowa doświadczyła w internecie jakiejś formy niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych. Dzieci z niepełnosprawnością są narażone na jeszcze większe ryzyko doświadczenia przemocy seksualnej: aż 68 % dziewcząt i 30 % chłopców z niepełnosprawnością intelektualną lub rozwojową jest wykorzystywanych seksualnie przed ukończeniem 18 roku życia. Materiały przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych są efektem fizycznego niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych. Ich wykrywanie i zgłaszanie jest niezbędne, by zapobiegać ich powstawaniu i rozpowszechnianiu, a także stanowi ważny środek identyfikacji ofiar i udzielania im pomocy. Pandemia naraziła dzieci na znacznie większą liczbę niechcianych kontaktów w internecie, w tym nakłanianie do niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych. Pomimo faktu, że niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych i wykorzystywanie seksualne dzieci oraz materiały przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych są w całej UE uznawane za przestępstwo na mocy dyrektywy w sprawie niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych, przyjętej w 2011 r., jasne jest, że UE nadal nie jest w stanie chronić dzieci, aby nie stały się ofiarą niegodziwego traktowania w celach seksualnych, oraz że szczególnym wyzwaniem jest bezpieczeństwo w internecie. Dlatego też dnia 24 lipca 2020 r. Komisja Europejska przyjęła strategię UE na rzecz skuteczniejszej walki z niegodziwym traktowaniem dzieci w celach seksualnych, w której przedstawiono kompleksową reakcję na rosnące zagrożenie, jakim jest niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, zarówno w internecie, jak i poza nim; obejmuje ona poprawę działań prewencyjnych i prowadzenia dochodzeń oraz poprawę w zakresie udzielania pomocy ofiarom. Strategia zawiera osiem inicjatyw mających na celu stworzenie solidniejszych ram prawnych zapewniających ochronę dzieci i ułatwiających skoordynowane podejście obejmujące wiele podmiotów zaangażowanych w ochronę i wspieranie dzieci. Inicjatywy te mają na celu zidentyfikowanie luk prawnych i zapewnienie, by prawo Unii umożliwiało skuteczną reakcję, intensyfikowanie wysiłków w zakresie egzekwowania prawa na poziomie krajowym i unijnym, umożliwienie państwom UE lepszej ochrony dzieci przez zapobieganie, zwiększenie wysiłków branży w celu zapewnienia ochrony dzieci korzystających z oferowanych przez nią usług oraz poprawę ochrony dzieci w skali globalnej dzięki współpracy wielu zainteresowanych stron. Tej ukierunkowanej strategii towarzyszą inne działania uzupełniające. W dniu 24 marca 2021 r. Komisja Europejska przyjęła kompleksową strategię UE na rzecz praw dziecka, w której proponuje wzmocnione środki ochrony dzieci przed wszelkimi formami przemocy, w tym przed wykorzystywaniem w internecie. Ponadto Komisja zachęca przedsiębiorstwa do kontynuowania działań mających na celu wykrywanie, zgłaszanie i usuwanie ze swoich platform i usług nielegalnych treści internetowych, w tym dotyczących niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie. Proponowana Europejska deklaracja praw i zasad cyfrowych w cyfrowej dekadzie zawiera także zobowiązanie do ochrony wszystkich dzieci przed nielegalnymi treściami, wykorzystywaniem, manipulacją i niegodziwym traktowaniem w internecie, a także do zapobiegania wykorzystywaniu przestrzeni cyfrowej do popełniania lub ułatwiania przestępstw. W tym kontekście szczególnie ważną rolę odgrywają dostawcy usług hostingu lub usług łączności interpersonalnej („dostawcy usług”). Ich odpowiedzialne i należyte zachowanie jest niezbędne do zapewnienia bezpiecznego, przewidywalnego i godnego zaufania środowiska internetowego oraz do korzystania z praw podstawowych zagwarantowanych w Karcie. Rozpowszechnianie obrazów i nagrań wideo przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, które gwałtownie wzrosło wraz z rozwojem świata cyfrowego, utrwala szkodę, jakiej doświadczają ofiary, a przestępcy za pośrednictwem tych usług znaleźli nowe możliwości uzyskania dostępu do dzieci i ich wykorzystywania. Niektórzy dostawcy usług już teraz dobrowolnie stosują technologie pozwalające wykrywać, zgłaszać i usuwać przypadki niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie w ramach swoich usług. Jednak działania podejmowane przez dostawców usług są bardzo zróżnicowane – zdecydowana większość zgłoszeń pochodzi od kilku dostawców, a znaczna liczba dostawców nie podejmuje żadnych działań. Jakość i przydatność zgłoszeń otrzymywanych przez unijne organy egzekwowania prawa od dostawców usług również znacznie się różnią. Mimo to organizacje takie jak Krajowe Centrum ds. Zaginionych i Wykorzystywanych Dzieci („NCMEC”), do których dostawcy usług w USA są zobowiązani na mocy prawa amerykańskiego zgłaszać przypadki, gdy pozyskają wiedzę o niegodziwym traktowaniu dzieci w celach seksualnych w ramach świadczonych przez nich usług, otrzymały w 2020 r. ponad 21 mln zgłoszeń, z czego ponad 1 mln dotyczył państw członkowskich UE. Najnowsze dane dotyczące zgłoszeń za 2021 r. wskazują na dalszy wzrost, zbliżając się do granicy 30 mln. Mimo istotnego wkładu niektórych dostawców usług, dobrowolne działania okazały się niewystarczające, aby rozwiązać problem niewłaściwego wykorzystywania usług online do celów niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych. W związku z tym kilka państw członkowskich rozpoczęło prace nad przygotowaniem i przyjęciem przepisów krajowych mających na celu zwalczanie niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie. Jak wykazano w sprawozdaniu z oceny skutków dołączonym do niniejszego wniosku, efektem tego jest powstanie rozbieżnych wymogów krajowych, co z kolei prowadzi do jeszcze większego rozdrobnienia jednolitego rynku cyfrowego w odniesieniu do usług. W tym kontekście konieczne są jednolite unijne przepisy dotyczące wykrywania, zgłaszania i eliminowania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, które uzupełnią akt o usługach cyfrowych, zlikwidują istniejące bariery na jednolitym rynku cyfrowym i zapobiegną ich rozprzestrzenianiu się. Przeciwdziałanie ryzyku rozdrobnienia za pośrednictwem niniejszego wniosku musi uwzględniać potrzebę zagwarantowania dzieciom podstawowych praw do opieki i ochrony ich dobra, zdrowia psychicznego i najlepszego interesu, a także wspierać ogólny interes publiczny w celu skutecznego zapobiegania poważnym przestępstwom związanym z niegodziwym traktowaniem dzieci w celach seksualnych, prowadzenia dochodzeń w ich sprawie i ich ścigania. Aby sprostać tym wyzwaniom oraz w odpowiedzi na wezwania Rady i Parlamentu Europejskiego, celem niniejszego wniosku jest zatem ustanowienie jasnych i zharmonizowanych ram prawnych w zakresie zapobiegania zjawisku niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie i jego zwalczania. Wniosek ma na celu zapewnienie dostawcom usług pewności prawa co do ich obowiązków w zakresie oceny i ograniczania ryzyka oraz, w stosownych przypadkach, wykrywania, zgłaszania i eliminowania tego rodzaju niegodziwego traktowania w ramach świadczonych przez nich usług w sposób zgodny z prawami podstawowymi określonymi w Karcie oraz ogólnymi zasadami prawa Unii. W zwalczaniu zjawiska niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych pojawiającego się w internecie w grę wchodzą ważne prawa i interesy po wszystkich stronach. Dlatego szczególnie ważne jest zapewnienie sprawiedliwej równowagi między środkami mającymi na celu ochronę dzieci pokrzywdzonych w wyniku niegodziwego traktowania w celach seksualnych i ich praw podstawowych, a tym samym osiągnięcie istotnych celów związanych z ogólnym interesem społecznym, a prawami podstawowymi innych użytkowników i dostawców usług. Z tego względu w niniejszym wniosku określono ukierunkowane środki, które są proporcjonalne do ryzyka niewłaściwego wykorzystywania danej usługi do celów niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie i podlegają surowym warunkom i zabezpieczeniom. Ma on również na celu zagwarantowanie, że dostawcy usług będą mogli wywiązać się ze swoich obowiązków dzięki ustanowieniu Unijnego Centrum na rzecz Zapobiegania Niegodziwemu Traktowaniu Dzieci w Celach Seksualnych oraz Walki z tym Zjawiskiem („Unijne Centrum”), które będzie ułatwiać i wspierać wdrażanie niniejszego rozporządzenia, a tym samym pomagać w usuwaniu przeszkód na rynku wewnętrznym, zwłaszcza w związku z wynikającymi z niniejszego rozporządzenia obowiązkami dostawców w zakresie wykrywania przypadków niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, zgłaszania ich i usuwania materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych. W szczególności Unijne Centrum będzie tworzyć, utrzymywać i obsługiwać bazy danych wskaźników niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, z których dostawcy usług będą musieli korzystać w celu wypełnienia obowiązków w zakresie wykrywania. Z tego względu bazy danych powinny być gotowe przed wejściem w życie rozporządzenia. Aby to zapewnić, Komisja udostępniła już państwom członkowskim środki finansowe na pomoc w przygotowaniu tych baz danych. Unijne Centrum powinno także wykonywać określone zadania uzupełniające, takie jak udzielanie właściwym organom krajowym pomocy w realizacji ich zadań na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz udzielanie ofiarom wsparcia w związku z obowiązkami dostawców usług. Powinno ono także wykorzystywać swoją centralną pozycję, aby ułatwiać współpracę i wymianę informacji oraz wiedzy eksperckiej, także w celu kształtowania polityki opartej na dowodach oraz zapobiegania. Zapobieganie stanowi priorytet w działaniach Komisji podejmowanych w celu zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Niniejszy wniosek stanowi wywiązanie się ze zobowiązań podjętych w Strategii UE na rzecz skuteczniejszej walki z niegodziwym traktowaniem dzieci w celach seksualnych, w szczególności zobowiązania do przedłożenia wniosków ustawodawczych, aby skuteczne zwalczać niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych w internecie, w tym w drodze nałożenia na dostawców usług wymogu wykrywania znanego materiału prezentującego seksualne wykorzystywanie dzieci, oraz zobowiązania do działania na rzecz utworzenia europejskiego centrum na rzecz zapobiegania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych oraz walki z tym zjawiskiem. Aktualne ramy prawne UE w tym obszarze obejmują przepisy Unii dotyczące niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych, takie jak dyrektywa w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych oraz rozporządzenie (UE) 2021/1232 w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, które będą stosowane do dnia 3 sierpnia 2024 r. („rozporządzenie tymczasowe”). Nakładając na dostawców usług obowiązek wykrywania, zgłaszania, blokowania i usuwania ze swoich usług materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, wniosek umożliwi lepsze wykrywanie, dochodzenie i ściganie przestępstw objętych dyrektywą w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych. Proponowane prawodawstwo uzupełni nową Europejską strategię na rzecz lepszego internetu dla dzieci, której celem jest stworzenie bezpiecznych doświadczeń cyfrowych dla dzieci oraz promowanie umacniania praw cyfrowych. Unijne Centrum powinno ściśle współpracować z Europolem. Będzie ono otrzymywać zgłoszenia od dostawców usług, sprawdzać je celem uniknięcia zgłoszeń oczywistych fałszywych alarmów i przekazywać je Europolowi oraz krajowym organom ścigania. Przedstawiciel Europolu będzie wchodził w skład zarządu Unijnego Centrum. Z kolei przedstawiciel Unijnego Centrum może wejść w skład zarządu Europolu, aby zapewnić dalszą skuteczną współpracę i koordynację. Proponowane prawodawstwo przyczyni się także do osiągnięcia celów określonych w kilku instrumentach prawa międzynarodowego. Istotne w tym względzie są konwencja Rady Europy z Lanzarote o ochronie dzieci przed seksualnym wykorzystywaniem i niegodziwym traktowaniem w celach seksualnych, ratyfikowana przez wszystkie państwa członkowskie UE, która ustanawia minimalne wymogi dotyczące prawa karnego materialnego, pomocy ofiarom i programów interwencyjnych, oraz budapesztańska konwencja Rady Europy o cyberprzestępczości, ratyfikowana przez prawie wszystkie państwa członkowskie UE, która nakłada na strony obowiązek wprowadzenia do ustawodawstw określonych przestępstw związanych z materiałami przedstawiającymi niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych. •Spójność z innymi politykami Unii Wniosek oparto na ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych (RODO). Aby przetwarzać dane osobowe nieodłącznie związane z dobrowolnym wykrywaniem i zgłaszaniem niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, dostawcy usług w praktyce zazwyczaj powołują się na różne podstawy przetwarzania danych osobowych przewidziane w RODO. We wniosku przedstawiono system ukierunkowanych nakazów wykrywania oraz określono warunki wykrywania, gwarantując większą pewność prawa w podejmowaniu tych czynności. W odniesieniu do obowiązkowych czynności związanych z wykrywaniem i obejmujących przetwarzanie danych osobowych, we wniosku, a w szczególności w nakazach wykrywania wydawanych na jego podstawie, określono podstawy takiego przetwarzania, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. c) RODO, który zezwala na przetwarzanie danych osobowych, jeśli jest ono niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, nałożonego przepisami Unii lub państwa członkowskiego. Wniosek obejmuje między innymi dostawców usług elektronicznej łączności interpersonalnej, podlegających przepisom krajowym wdrażającym dyrektywę o prywatności i łączności elektronicznej oraz jej proponowaną zmianę, będącą obecnie przedmiotem negocjacji. Środki wymienione we wniosku pod niektórymi względami ograniczają zakres praw i obowiązków na podstawie właściwych przepisów tej dyrektywy, mianowicie w odniesieniu do czynności, które są bezwzględnie konieczne do wykonania nakazów wykrywania. W tym względzie wniosek obejmuje stosowanie art. 15 ust. 1 tej dyrektywy przez analogię.

Wniosek jest spójny także z dyrektywą o handlu elektronicznym oraz z wnioskiem dotyczącym aktu o usługach cyfrowych (DSA), w kwestii którego niedawno osiągnięto wstępne porozumienie polityczne między współprawodawcami. We wniosku ustanawia się zwłaszcza szczegółowe wymogi dotyczące zwalczania konkretnych form nielegalnej działalności prowadzonej w internecie oraz nielegalnych treści przekazywanych w internecie w połączeniu z szeregiem zabezpieczeń. W ten sposób wniosek będzie stanowił uzupełnienie ogólnych ram przewidzianych w akcie o usługach cyfrowych po ich przyjęciu. Wniosek oparto na ramach horyzontalnych aktu o usługach cyfrowych, w miarę możliwości traktując je jako scenariusz odniesienia oraz w razie potrzeby ustanawiając bardziej szczegółowe przepisy dotyczące szczególnych przypadków zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie. Na przykład niektórzy dostawcy usług mogą podlegać bardziej ogólnemu obowiązkowi oceny ryzyka systemowego związanego z korzystaniem z ich usług na podstawie aktu o usługach cyfrowych, a także zawartemu w niniejszym wniosku uzupełniającemu obowiązkowi dokonywania szczegółowej oceny ryzyka niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie. Dokonując bardziej szczegółowej oceny ryzyka, tacy dostawcy usług mogą opierać się na bardziej ogólnej ocenie ryzyka, a z kolei szczegółowe ryzyko zidentyfikowane w odniesieniu do dzieci korzystających z ich usług na podstawie szczegółowej oceny ryzyka zgodnie z niniejszym wnioskiem może stanowić podstawę dla bardziej ogólnych środków ograniczających ryzyko, które także będą służyły wywiązaniu się z obowiązków nałożonych na podstawie aktu o usługach cyfrowych. W dyrektywie o handlu elektronicznym oraz w akcie o usługach cyfrowych zakazano państwom członkowskim nakładania na dostawców usług pośrednich ogólnych obowiązków monitorowania lub aktywnego poszukiwania faktów lub okoliczności wskazujących na nielegalną działalność. Chociaż dokładne nakreślenie granic tego zakazu skierowanego do państw członkowskich następuje stopniowo, celem proponowanego rozporządzenia jest zachowanie zgodności z podstawowym wymogiem sprawiedliwego wyważenia różnych sprzecznych praw podstawowych leżącym u podstaw tego zakazu, uwzględniając konkretny kontekst zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie oraz mając na uwadze ważność istotnego interesu publicznego. Cel ten ma zostać osiągnięty w szczególności poprzez ukierunkowanie zakresu obowiązków nałożonych na zagrożonych dostawców usług oraz poprzez ustanowienie zbioru jasnych i ostrożnie wyważonych przepisów i zabezpieczeń, w tym poprzez jasne określenie zamierzonych celów oraz rodzaju odnośnych materiałów i czynności, podejścia opartego na analizie ryzyka, zakresu i charakteru istotnych obowiązków, przepisów dotyczących zaskarżenia oraz istotnego nadzoru i mechanizmów przejrzystości. Obejmuje to także stanowcze środki mające ułatwić i wspomagać wdrażanie, a zatem ograniczać obciążenia nałożone na dostawców usług. Realizacja głównych celów wniosku pomoże także ofiarom. Proponowane rozporządzenie jest zatem zgodne z dyrektywą o prawach ofiar, stanowiąc instrument horyzontalny służący poprawie dostępu ofiar do ich praw. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawą prawną wspierania działań w tej dziedzinie jest art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). W artykule tym przewidziano ustanowienie środków niezbędnych dla funkcjonowania rynku wewnętrznego. Art. 114 stanowi właściwą podstawę prawną rozporządzenia, którego celem jest harmonizacja wymogów nałożonych na dostawców istotnych usług online na jednolitym rynku cyfrowym. Jak wspomniano powyżej, bariery na jednolitym rynku cyfrowym dla usług zaczęły pojawiać się po wprowadzeniu przez niektóre państwa członkowskie rozbieżnych przepisów krajowych, których celem jest celu zapobieganie niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie i jego zwalczanie. Celem proponowanego rozporządzenia jest eliminacja istniejących rozbieżności oraz zapobieganie pojawianiu się w przyszłości przeszkód, które wynikałyby z dalszego stosowania takich przepisów krajowych. Biorąc pod uwagę ściśle transgraniczny charakter świadczenia usług online, brak działań ze strony UE oznacza pozostawienie przestrzeni dla rozdrobnienia ram regulacyjnych w przepisach krajowych, co spowoduje obciążenie dostawców usług obowiązkiem zapewnienia zgodności z rozbieżnymi przepisami krajowymi oraz stworzy nierówne warunki dla dostawców usług w całej UE, jak również potencjalne luki prawne. •Pomocniczość Zgodnie z zasadą pomocniczości UE może podejmować działania jedynie wówczas, gdy założone cele można lepiej osiągnąć na poziomie Unii, a nie w wyniku samodzielnego działania państw członkowskich. Wprowadzając środki w celu zapobiegania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie i zwalczania takiego traktowania, państwa członkowskie nie mogą samodzielnie osiągnąć celu zapewnienia równych szans dla dostawców usług na jednolitym rynku cyfrowym. Jak wspomniano, państwa członkowskie zaczęły nakładać na dostawców usług wymogi dotyczące zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie. Nawet te państwa członkowskie, które jeszcze nie wprowadziły takich wymogów, w coraz większym stopniu rozważają wprowadzenie w tym celu środków na poziomie krajowym. Dostawcy usług objęci takimi wymogami zazwyczaj jednak prowadzą działalność na poziomie transgranicznym, często w całej UE, lub mają taki zamiar. Zatem krajowe wymogi przeciwdziałania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie nałożone na takich uczestników rynku zwiększają rozdrobnienie na jednolitym rynku cyfrowym i powodują, że dostawcy usług muszą ponosić znaczne koszty przestrzegania przepisów, a ponadto nie są wystarczająco skuteczne z uwagi na transgraniczny charakter przedmiotowych usług. Tylko podjęcie działań na poziomie UE umożliwi osiągnięcie celu, jakim jest eliminacja barier na jednolitym rynku cyfrowym dla przedmiotowych usług, zwiększając pewność prawa w przypadku dostawców usług i zmniejszając koszty przestrzegania przepisów, gwarantując jednocześnie, że nałożone na uczestników rynku wymogi zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie są skuteczne dzięki ich jednolitemu stosowaniu w wymiarze transgranicznym w całej UE. Z tego względu działania ze strony UE są konieczne do osiągnięcia celów proponowanego rozporządzenia i stanowią istotną wartość dodaną w porównaniu z działaniami na poziomie krajowym. •Proporcjonalność Celem wniosku jest eliminacja istniejących barier w świadczeniu istotnych usług w ramach jednolitego rynku cyfrowego oraz zapobieganie powstawaniu dodatkowych barier przy jednoczesnym umożliwieniu skutecznego zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych wszystkich zainteresowanych stron zgodnie z prawem Unii. Aby osiągnąć ten cel, we wniosku wprowadzono ściśle ukierunkowane i jednolite obowiązki w zakresie oceny i ograniczania ryzyka, w razie potrzeby uzupełnione o nakazy wykrywania, zgłaszania oraz usuwania treści przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych. Obowiązki te mają zastosowanie do właściwych dostawców oferujących usługi na jednolitym rynku cyfrowym bez względu na to, gdzie znajduje się ich główna siedziba. Proponowane przepisy mają zastosowanie wyłącznie do dostawców określonych rodzajów usług online, którzy wykazali, że są narażeni na niewłaściwe korzystanie z ich usług w celu rozpowszechniania materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych lub nagabywania dzieci w celach seksualnych, zwłaszcza z powodu właściwości technicznych tych usług lub struktury wiekowej ich typowych użytkowników. Zakres obowiązków jest ograniczony do tego, co jest bezwzględnie konieczne do osiągnięcia wyżej wymienionych celów. Obowiązkom towarzyszą środki służące minimalizacji obciążeń nałożonych na takich dostawców usług, jak również wprowadzenie szeregu zabezpieczeń w celu zminimalizowania ingerencji w prawa podstawowe, w szczególności prawo do prywatności użytkowników usług. Aby zredukować liczbę przypadków fałszywie pozytywnych i zapobiec składaniu błędnych zgłoszeń organom ścigania oraz zminimalizować obciążenia administracyjne i finansowe nałożone na dostawców usług, we wniosku przewidziano między innymi utworzenie Unijnego Centrum jako podstawowego koordynatora wdrażania obowiązków nałożonych na dostawców. Do zadań Unijnego Centrum należy między innymi ułatwianie dostawcom usług dostępu do wiarygodnych technologii wykrywania; udostępnianie wskaźników tworzonych na podstawie przypadków niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, zweryfikowanych przez sądy lub niezależne organy administracyjne państw członkowskich, do celów wykrywania; udzielanie – na wniosek – określonej pomocy w związku z dokonywaniem ocen ryzyka; a także udzielanie wsparcia w komunikacji z właściwymi organami krajowymi. Proponowane rozporządzenie zawiera ponadto zabezpieczenia, które mają zapewnić, aby technologie wykorzystywane w celu wykrywania, zgłaszania i usuwania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych zgodnie z nakazem wykrywania w jak najmniejszym stopniu naruszały prywatność oraz były zgodne z aktualnym stanem techniki w branży, a niezbędne przeglądy przeprowadzane były na zasadzie anonimowości, natomiast w przypadku wykrycia potencjalnego niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie działania podejmowane były wyłącznie w celu identyfikacji użytkownika. Gwarantuje ono podstawowe prawo do skutecznego środka odwoławczego na wszystkich etapach odpowiednich działań, od wykrycia do usunięcia, a przechowywanie usuniętych materiałów i powiązanych danych ogranicza do tego, co jest bezwzględnie konieczne na potrzeby realizacji wymienionych określonych celów. Z tego względu w proponowanym rozporządzeniu ingerencja w prawo do ochrony danych osobowych użytkowników oraz ich prawo do poufności komunikacji ogranicza się do tego, co jest bezwzględnie konieczne do zapewnienia osiągnięcia celów tego rozporządzenia, czyli ustanowienia na rynku wewnętrznym zharmonizowanych przepisów dotyczących skutecznego zapobiegania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie oraz zwalczania takiego traktowania. •Wybór instrumentu Art. 114 TFUE daje unijnym ustawodawcom możliwość przyjmowania rozporządzeń i dyrektyw. Ponieważ celem wniosku jest nałożenie jednolitych obowiązków na dostawców usług, którzy zazwyczaj oferują swoje usługi w więcej niż jednym państwie członkowskim lub mają taki zamiar, dyrektywa pozostawiająca margines dla rozbieżnych krajowych transpozycji przepisów UE nie byłaby odpowiednim środkiem do osiągnięcia istotnych celów. Rozbieżne przepisy krajowe transponujące wymogi nałożone na dostawców usług na podstawie niniejszego instrumentu doprowadziłyby do dalszego istnienia lub ponownego wprowadzenia tych barier, które niniejsza inicjatywa ma wyeliminować, na jednolitym rynku cyfrowym dla usług. W przeciwieństwie do dyrektywy rozporządzenie zapewnia nakładanie takich samych obowiązków w jednolity sposób w całej UE. Ponadto rozporządzenie jest stosowane bezpośrednio, zapewnia przejrzystość i większą pewność prawa i dzięki niemu można uniknąć rozbieżnych transpozycji w państwach członkowskich. W związku z powyższym właściwym instrumentem, którego należy użyć do osiągnięcia celów tej inicjatywy, jest rozporządzenie. Co więcej, biorąc pod uwagę datę wygaśnięcia rozporządzenia tymczasowego, w tym przypadku nie byłoby wystarczająco dużo czasu na przyjęcie dyrektywy, a następnie transpozycję jej przepisów na poziomie krajowym. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Konsultacje z zainteresowanymi stronami Na przestrzeni dwóch lat Komisja konsultowała się z właściwymi zainteresowanymi stronami, aby zidentyfikować problemy w zakresie zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych, zarówno w internecie, jak i poza nim, oraz sposoby ich dalszego rozwiązywania. Konsultacje przeprowadzono w formie badań ankietowych, począwszy od otwartych konsultacji publicznych aż po ukierunkowane badania organów ścigania. Zorganizowano liczne spotkania grupowe ekspertów oraz spotkania dwustronne między Komisją a właściwymi zainteresowanymi stronami w celu omówienia potencjalnych skutków ustawodawstwa w tej dziedzinie, a Komisja wzięła udział w odpowiednich warsztatach, konferencjach i wydarzeniach związanych z prawami dziecka. W grudniu 2020 r. Komisja opublikowała wstępną ocenę skutków, której celem było poinformowanie obywateli i zainteresowanych stron o planowanej inicjatywie oraz uzyskanie wstępnych informacji zwrotnych. Z informacji zwrotnych wynika, że istnieje znaczne poparcie dla zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie. Chociaż z zadowoleniem przyjęto holistyczną ideę potencjalnego Centrum oraz oczekiwaną poprawę w zakresie jasności prawa, zainteresowane strony z niektórych branż wyraziły obawy dotyczące skutków obowiązkowego wykrywania i zgłaszania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie. W 2021 r. Komisja przeprowadziła otwarte konsultacje publiczne. Celem tego procesu było zgromadzenie opinii szerokiego grona zainteresowanych stron, takich jak organy publiczne i osoby prywatne, przedstawiciele przemysłu i społeczeństwa obywatelskiego. Pomimo działań podjętych w celu zapewnienia zrównoważonego rozkładu odpowiedzi, znaczny odsetek tych odpowiedzi otrzymano od osób prywatnych w Niemczech, które odniosły się wyłącznie do pytań dotyczących tematu szyfrowania. Oprócz tego wśród odpowiedzi udzielonych przez organy publiczne oraz przedstawicieli przemysłu i społeczeństwa obywatelskiego wyraźnie przeważały kwestie lepszej współpracy i koordynacji, a także kwestie zapewnienia wystarczających zasobów i wiedzy eksperckiej w celu sprostania stale rosnącej ilości nielegalnych treści. Wszystkie grupy wyraziły także szerokie poparcie dla szybkiego usuwania zgłoszonych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych w odniesieniu do działań mających na celu ograniczenie nagabywania dzieci w celach seksualnych przez internet oraz w odniesieniu do ulepszenia działań zapobiegawczych oraz pomocy ofiarom. Jeśli chodzi o potencjalne nałożenie na dostawców usług zobowiązań prawnych w zakresie wykrywania i zgłaszania różnych rodzajów niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie w świadczonych przez nich usługach, w toku konsultacji pojawiło się zdecydowane poparcie ze strony organów ścigania oraz organizacji działających w dziedzinie praw dzieci, natomiast zwolennicy prawa do prywatności oraz osoby prywatne byli w większości przeciwni takim obowiązkom. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Ukierunkowane badania ankietowe wśród organów ścigania w państwach członkowskich wykazały, że zgłoszenia dokonywane przez dostawców usług w USA stanowią obecnie jedno z najważniejszych źródeł zgłoszeń niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych. Takie zgłoszenia różnią się jednak jakością i przydatnością, a niektórych zgłaszanych przypadków nie uznaje się na podstawie obowiązującego prawa krajowego za stanowiące niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych w internecie. W badaniach ankietowych wskazano także elementy niezbędne do zagwarantowania, że na podstawie zgłoszenia będzie można podjąć działania, tj. że jakość i adekwatność takiego zgłoszenia wystarczy do podjęcia działań przez właściwy organ ścigania. Z tego względu zharmonizowane zgłoszenia na poziomie UE, koordynowane przez Unijne Centrum, byłyby najlepszą strategią maksymalnego wykorzystania wiedzy eksperckiej do celów przeciwdziałania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie. •Ocena skutków Po wydaniu w lutym 2022 r. przez Radę ds. Kontroli Regulacyjnej pierwszej negatywnej opinii na temat oceny skutków, Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała pozytywną opinię na temat oceny skutków z zastrzeżeniami oraz przedstawiła różne sugestie na temat poprawy. Następnie, uwzględniając otrzymane informacje zwrotne, wprowadzono dalsze zmiany do sprawozdania z oceny skutków, w szczególności precyzując opis środków podejmowanych w celu zapewnienia zgodności z prawami podstawowymi oraz z zakazem nakładania ogólnych obowiązków monitorowania, a także sporządzając bardziej szczegółowe opisy wariantów strategicznych. W końcowym sprawozdaniu z oceny skutków przeanalizowano i porównano kilka wariantów polityki dotyczącej niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie oraz ewentualnego utworzenia Unijnego Centrum ds. Zapobiegania Niegodziwemu Traktowaniu Dzieci w Celach Seksualnych i Jego Zwalczania. Ocena skutków wykazała, że same dobrowolne działania przeciwko niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie okazały się niewystarczające ze względu na fakt, że podjęła je tylko niewielka liczba dostawców usług, na istotne wyzwania powstałe w kontekście prywatno-publicznej współpracy w tej dziedzinie, jak również na trudności, z jakimi zetknęły się państwa członkowskie przy zapobieganiu temu zjawisku i zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu pomocy ofiarom. Sytuacja ta doprowadziła do przyjęcia w różnych państwach członkowskich rozbieżnych środków w celu zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie. Wobec braku działań ze strony Unii można oczekiwać dalszego rozdrobnienia prawnego w miarę wprowadzania przez państwa członkowskie dodatkowych środków w celu rozwiązania problemu na poziomie krajowym, co spowoduje tworzenie barier dla świadczenia usług transgranicznych na jednolitym rynku cyfrowym. Biorąc pod uwagę potrzebę zaradzenia sytuacji oraz perspektywę zapewnienia właściwego funkcjonowania jednolitego rynku cyfrowego dla usług przy jednoczesnym ulepszaniu mechanizmów zapobiegania przypadkom niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, ich wykrywania, zgłaszania i usuwania oraz zapewnieniu ofiarom właściwej ochrony i wsparcia, za konieczne uznano podjęcie działań na poziomie UE. Oprócz scenariusza odniesienia rozważono pięć podstawowych wariantów strategicznych, biorąc pod uwagę rosnący poziom skuteczności w realizacji celów wyznaczonych w ocenie skutków oraz ogólny cel polityczny polegający na zapewnieniu właściwego funkcjonowania jednolitego rynku cyfrowego dla usług, jednocześnie gwarantując wykrywanie, zgłaszanie i usuwanie przypadków niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie w całej Unii, w ten sposób pośrednio ulepszając zapobieganie, ułatwiając prowadzenie dochodzeń i gwarantując odpowiednią pomoc ofiarom. W przypadku wszystkich wariantów koncentrowano się na celu zapewniania wykrywania, usuwania i zgłaszania uprzednio znanych i nowych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych oraz nagabywania dzieci w celach seksualnych (zakres przedmiotowy) przez właściwych dostawców usług online (zakres podmiotowy) z siedzibami w UE i w państwach trzecich – w zakresie, w jakim oferują swoje usługi w Unii (zakres geograficzny). Główne różnice między pięcioma wariantami dotyczą zakresu obowiązków dostawców usług oraz roli i formy Unijnego Centrum. Wariant A obejmuje praktyczne środki o charakterze nielegislacyjnym, których celem jest ulepszenie zapobiegania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie oraz wykrywanie i zgłaszanie go, jak również pomoc ofiarom. Są to praktyczne środki mające na celu poprawę wdrożenia i skuteczności dobrowolnych środków podejmowanych przez dostawców usług w celu wykrywania i zgłaszania niegodziwego traktowania, a także utworzenie europejskiego centrum do spraw zapobiegania i pomocy ofiarom w formie centrum koordynującego zarządzanego przez Komisję. W wariancie B przewidziano ustanowienie wyraźnej podstawy prawnej dla dobrowolnego wykrywania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, a następnie obowiązkowego zgłaszania i usuwania. W kontekście wariantu B Unijne Centrum realizowałoby zadania w zakresie wykrywania, zgłaszania i usuwania, jak również stanowiłoby podstawowy element ustawodawstwa, służąc jako kluczowe zabezpieczenie dla dostawców usług, a także mechanizm kontroli pomagający w zapewnieniu skutecznego wdrożenia wniosku. Po przeanalizowaniu szeregu wariantów dotyczących formy, jaką mogłoby przyjąć Unijne Centrum, na podstawie oceny skutków wyciągnięto wniosek, że ustanowienie Unijnego Centrum jako agencji zdecentralizowanej UE najlepiej zaspokoi potrzebę niezależności, zasobów własnych, widoczności, pracowników i wiedzy eksperckiej niezbędnych do realizacji istotnych funkcji. Wniosek ten potwierdzono i wzmocniono w odniesieniu do wariantów C–E, które przyjmują podejście przyrostowe, opierając się na sobie nawzajem. Warianty C i D, opierając się na wariancie B, nakładają na dostawców usług zobowiązanie prawne w zakresie wykrywania określonych rodzajów niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie w świadczonych przez nich usługach. Wariant C nakłada na dostawców usług obowiązek wykrywania znanych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych (CSAM), mianowicie kopii materiałów, które zostały uprzednio w sposób wiarygodny zweryfikowane jako stanowiące CSAM. Wariant D nakłada na dostawców usług obowiązek wykrywania nie tylko „znanych” CSAM (materiałów, w przypadku których potwierdzono, że stanowią materiały przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych), ale także „nowych” CSAM (materiały, które potencjalnie stanowią materiały przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, ale organ (jeszcze) nie potwierdził takiego ich statusu). Przyjęty wariant (wariant E) opiera się na wariancie D i wymaga od dostawców usług wykrywania, oprócz znanych i nowych CSAM, także przypadków nagabywania dzieci w celach seksualnych. Na podstawie oceny skutków wyciągnięto wniosek, że wariant E jest wariantem preferowanym z kilku powodów. Nałożenie obowiązków w zakresie wykrywania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie jest lepszym rozwiązaniem niż zależność od dobrowolnych działań podejmowanych przez dostawców usług (warianty A i B), nie tylko dlatego, że jak dotąd działania te okazały się niewystarczające w skutecznym zwalczaniu niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, lecz także z tego powodu, że tylko jednolite wymogi nałożone na poziomie Unii są odpowiednim środkiem do osiągnięcia celu, jakim jest uniknięcie rozdrobnienia jednolitego rynku cyfrowego dla usług. Z tego powodu warianty A i B zostały odrzucone. Wpływ na właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku cyfrowego dla usług oraz na walkę z niegodziwym traktowaniem dzieci w celach seksualnych w internecie stopniowo wzrasta wraz ze zwiększaniem zakresu obowiązków, które zostałyby nałożone na podstawie każdego wariantu. Chociaż obowiązek wykrywania znanych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych (wariant C) pomógłby w zredukowaniu ponownego obiegu znanych materiałów, taki obowiązek miałby jedynie ograniczony wpływ na realizację celu zapobiegania niegodziwemu traktowaniu i świadczenia pomocy ofiarom trwającego niegodziwego traktowania, zważywszy na fakt, że materiały objęte zakresem takiego obowiązku mogły znajdować się w obiegu od lat. Obowiązek wykrywania zarówno znanych, jak i nowych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych (wariant D) umożliwiałby identyfikację i ratowanie ofiar trwającego niegodziwego traktowania w oparciu o jednolite kryteria ustanowione na poziomie UE, zapobiegając w ten sposób przyjmowaniu rozbieżnych środków krajowych w tej kwestii. Obowiązek wykrywania obejmujący także wykrywanie przypadków nagabywania dzieci w celach seksualnych (wariant E) idzie dalej i zapewnia najszerszy zakres zapobiegania potencjalnemu niegodziwemu traktowaniu oraz zagwarantowania równych warunków działania na jednolitym rynku cyfrowym dla usług.

Z tego względu uważa się, że dzięki wariantowi E będzie można w najlepszy sposób zrealizować cel polityki w sposób skuteczny i proporcjonalny, zapewniając tym samym proporcjonalność w procesie wprowadzania rygorystycznych limitów i zabezpieczeń w celu zapewnienia w szczególności wymaganej sprawiedliwej równowagi praw podstawowych. Oprócz opisanych wyżej pozytywnych skutków społecznych, od wariantu preferowanego oczekuje się wpływu gospodarczego na zainteresowanych dostawców usług wynikającego z kosztów spowodowanych realizacją obowiązków, jak również na organy ścigania i inne właściwe organy krajowe w wyniku zwiększonej liczby zgłoszeń potencjalnego niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie. Dzięki określonemu wsparciu udzielanemu przez Unijne Centrum liczba takich przypadków zostanie ograniczona w możliwie największym stopniu. Z kolei założenie Centrum pociągnie za sobą także konieczność ponoszenia kosztów jednorazowych i stałych. W ocenie skutków przeprowadzono ilościowe oszacowanie korzyści i kosztów każdego z wariantów strategicznych w celu ich porównania. Uznano, że wariant preferowany przyniesie największe korzyści ogólne, przynosząc poprawę funkcjonowania jednolitego rynku cyfrowego oraz obniżenie kosztów społecznych związanych z niegodziwym traktowaniem dzieci w celach seksualnych w internecie. Dla osiągnięcia przez Unijne Centrum wszystkich celów kluczowe znaczenie ma fakt, że jego siedziba znajduje się w tym samym miejscu, co Europolu – jego najbliższej instytucji partnerskiej. Dzięki wspólnej lokalizacji Unijnego Centrum i Europol odniosą korzyści ze współpracy, od lepszych możliwości wymiany danych po większe szanse utworzenia centrum wiedzy w dziedzinie zwalczania materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych dzięki przyciąganiu wyspecjalizowanych pracowników lub ekspertów zewnętrznych. Tacy pracownicy będą także mieli większe możliwości rozwoju kariery bez konieczności zmiany lokalizacji. Chociaż Unijne Centrum jest podmiotem niezależnym, dzięki wspólnej lokalizacji będzie mogło korzystać z usług wsparcia Europolu (HR, usługi IT wraz z cyberbezpieczeństwem, budynek, komunikacja). Wspólne korzystanie z takich usług wsparcia jest bardziej opłacalne i zapewnia bardziej profesjonalną obsługę niż dublowanie ich poprzez tworzenie od nowa obsługi dla relatywnie niewielkiego podmiotu, jakim będzie Unijne Centrum. W ocenie skutków szczegółowo przeanalizowano istotne skutki, tj. skutki społeczne i gospodarcze oraz skutki dla praw podstawowych. Rozważono także wpływ na konkurencyjność oraz MŚP. Do rozporządzenia włączono niektóre środki wskazane w ocenie skutków w odniesieniu do MŚP. Obejmują one w szczególności potrzebę uwzględniania przez właściwe organy krajowe skali działania dostawcy usługi oraz jego możliwości finansowych i technicznych przy egzekwowaniu rozporządzenia, w tym w odniesieniu do oceny ryzyka, obowiązków wykrywania i kar, jak również możliwości zwrócenia się przez MŚP do Unijnego Centrum o bezpłatne wsparcie w przeprowadzeniu oceny ryzyka. W ocenie skutków rozważono także zgodność z Europejskim prawem o klimacie, zasadą „nie czyń poważnych szkód” oraz zasadą domyślnej cyfrowości. W ocenie skutków przeanalizowano również stosowanie zasady „jedno więcej – jedno mniej”, zgodnie z którą każdy wniosek ustawodawczy tworzący nowe obciążenia powinien zwalniać ludność i przedsiębiorstwa z równoważnego obciążenia obowiązującego na poziomie UE w tym samym obszarze polityki, jak również skutki związane z celami zrównoważonego rozwoju ONZ, przy czym szczególnie istotne dla niniejszego rozporządzenia są cel 5.2 (wyeliminować wszelkie formy przemocy wobec kobiet i dziewcząt) oraz cel 16.2 (wyeliminować nadużycia, wykorzystywanie i handel ludźmi oraz wszelkie formy przemocy wobec dzieci). •Prawa podstawowe Zgodnie z art. 52 ust. 1 Karty „Wszelkie ograniczenia w korzystaniu z praw i wolności uznanych w niniejszej Karcie muszą być przewidziane ustawą i szanować istotę tych praw i wolności. Z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, ograniczenia mogą być wprowadzone wyłącznie wtedy, gdy są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób.” Celem wniosku jest harmonizacja przepisów stosowanych w celu zapobiegania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych oraz zwalczania takiego traktowania, które stanowi szczególnie poważne przestępstwo. Wniosek realizuje zatem cel interesu ogólnego w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty. Ponadto wniosek ma na celu ochronę praw innych osób, mianowicie dzieci. Odnosi się on w szczególności do ich praw podstawowych do godności osoby ludzkiej oraz do integralności, zakazu nieludzkiego lub poniżającego traktowania, jak również praw dziecka. We wniosku uwzględniono fakt, że we wszystkich działaniach dotyczących dzieci, zarówno podejmowanych przez władze publiczne, jak i instytucje prywatne, należy brać pod uwagę przede wszystkim najlepszy interes dziecka. Co więcej, poszczególne rodzaje niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych będące przedmiotem niniejszego wniosku – w szczególności wymiana zdjęć lub filmów wideo przedstawiających takie niegodziwe traktowanie – mogą wpłynąć także na prawa dzieci do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz do ochrony danych osobowych. W odniesieniu do zwalczania przestępstw przeciwko małoletnim Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zauważył, że przynajmniej niektóre z wymienionych praw podstawowych mogą stanowić podstawę do nałożenia pozytywnych obowiązków na właściwe organy publiczne, w tym ustawodawcę UE, polegających na przyjęciu środków prawnych w celu ochrony przedmiotowych praw. Jednocześnie środki zawarte we wniosku wpływają przede wszystkim na realizację praw podstawowych użytkowników przedmiotowych usług. Prawa te obejmują w szczególności prawa podstawowe do poszanowania prywatności (w tym poufność komunikacji, która stanowi część szerszego prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego), do ochrony danych osobowych oraz do wolności wypowiedzi i informacji. Chociaż prawa te są bardzo ważne, żadne z nich nie ma charakteru absolutnego i należy je rozpatrywać w odniesieniu do funkcji, jaką pełnią w społeczeństwie. Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 52 ust. 1 Karty ograniczenia w realizacji tych praw można wprowadzać z zastrzeżeniem warunków określonych w tym przepisie. W grę wchodzi ponadto wolność prowadzenia działalności gospodarczej przez dostawców usług objętych wnioskiem. Ogólnie rzecz biorąc, to prawo podstawowe wyklucza nakładanie na przedsiębiorców nadmiernych obciążeń. Obejmuje ono wolność wyboru kontrahentów oraz swobodę umów. Prawo to również nie ma jednak charakteru absolutnego; dozwolone jest podejmowanie szerokiego zakresu interwencji, które mogą ograniczyć prowadzenie działalności gospodarczej z uwagi na interes publiczny. W związku z powyższym wniosek służy realizacji wyżej wymienionego celu interesu ogólnego oraz ochronie wymienionych praw podstawowych dzieci, jednocześnie gwarantując proporcjonalność i osiągnięcie sprawiedliwej równowagi między prawami podstawowymi wszystkich zainteresowanych stron. W tym celu we wniosku zawarto szereg ograniczeń i zabezpieczeń, które są zróżnicowane w zależności od charakteru i poziomu ograniczenia nałożonego na realizację odnośnych praw podstawowych. W szczególności nałożenie obowiązku wykrywania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie zarówno na podmioty świadczące usługi o charakterze „publicznym”, jak i „prywatnym”, w tym usługi łączności interpersonalnej, spowoduje ingerencję na różnych poziomach w odniesieniu do praw podstawowych użytkowników. Jeżeli dochodzi do ingerencji w przypadku materiałów dostępnych publicznie, ogólny wpływ, zwłaszcza na prawo do prywatności, jest mniejszy, biorąc pod uwagę rolę tych usług, będących „wirtualnymi przestrzeniami publicznymi”, dla wypowiedzi i transakcji gospodarczych. Wpływ na prawo do prywatności jest bardziej znaczący w odniesieniu do komunikacji prywatnej. Co więcej, potencjalne lub faktyczne usuwanie materiałów użytkowników, w szczególności błędne usuwanie (przy mylnym założeniu, że stanowią one materiały przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych), może potencjalnie wywrzeć znaczny wpływ na prawa podstawowe użytkowników, zwłaszcza wolność wypowiedzi i informacji. Jednocześnie materiały przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, których nie wykryto i nie usunięto, mogą wywierać znaczny negatywny wpływ na wyżej wymienione prawa podstawowe dzieci, utrwalając szkody wyrządzone dzieciom i całemu społeczeństwu . Inne czynniki, które należy w tym względzie wziąć pod uwagę, obejmują charakter materiałów użytkownika (tekst, zdjęcia, filmy wideo), dokładność danej technologii, a także „absolutny” charakter zakazu wymiany materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych (który co do zasady nie podlega żadnym wyjątkom i nie zależy od kontekstu). Dzięki środkom nakładającym na dostawców usług obowiązek wykrywania i zgłaszania znanych i nowych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych wniosek wywrze istotny pozytywny wpływ na prawa podstawowe ofiar, których wizerunki znajdują się w obiegu w internecie, w szczególności na ich prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawo do ochrony danych osobowych oraz prawo człowieka do integralności. Środki te znacznie ograniczą naruszenia praw ofiar, które to prawa są nieodłącznie związane z obiegiem materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie tych osób. Obowiązki te, w szczególności wymóg wykrywania nowych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych oraz przypadków nagabywania dzieci w celach seksualnych, będą skutkowały identyfikacją nowych ofiar oraz stworzą możliwość ich ratowania w sytuacjach trwającego niegodziwego traktowania, prowadząc do istotnego pozytywnego wpływu na ich prawa oraz na ogół społeczeństwa. Wprowadzenie jasnej podstawy prawnej obowiązkowego wykrywania i zgłaszania przypadków nagabywania dzieci w celach seksualnych także wpłynie pozytywnie na te prawa. Bardziej intensywne i skuteczne działania zapobiegawcze także ograniczą rozpowszechnianie niegodziwego traktowania w celach seksualnych, wspierając prawa dzieci poprzez zapobieganie ich wiktymizacji. Środki wspierające ofiary w usuwaniu zdjęć i nagrań wideo zawierających ich wizerunek zabezpieczą ich prawa do ochrony życia prywatnego i rodzinnego (prywatności) oraz danych osobowych. Jak wspomniano, nałożenie obowiązków na dostawców usług wpłynie na ich prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej, co zasadniczo można usprawiedliwić ze względu na założony cel, biorąc również pod uwagę rolę, jaką ich usługi odgrywają w związku z niegodziwym traktowaniem. Wpływ na prawa dostawców usług należy jednak ograniczyć w maksymalnym możliwym zakresie w celu zapewnienia, aby nie wykraczał on poza to, co jest absolutnie niezbędne. Można to osiągnąć na przykład dzięki wprowadzeniu określonych form wsparcia dla dostawców usług w wykonywaniu nałożonych na nich obowiązków, w tym dostępu do wiarygodnych zestawów wskaźników niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, które z kolei zapewniają środki korzystania z wiarygodnych zautomatyzowanych technik wykrywania, oraz do bezpłatnych zautomatyzowanych technik wykrywania, zmniejszając obciążenie po stronie dostawców. Co więcej, korzystnym dla dostawców usług jest fakt, że podlegają jednemu zestawowi jasnych i jednolitych przepisów. Przetwarzanie danych osobowych użytkowników na potrzeby wykrywania, zgłaszania i usuwania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie wywiera istotny wpływ na prawa użytkowników i może być uzasadnione wyłącznie w świetle znaczenia zapobiegania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie oraz jego zwalczania. W związku z tym decyzji o włączeniu w tę działalność co do zasady nie można pozostawić dostawcom usług; powinien ją raczej podjąć ustawodawca. Wszelkie obowiązki należy jednak ściśle ukierunkować zarówno w zakresie podmiotowym, jak i przedmiotowym, oraz połączyć je z odpowiednimi zabezpieczeniami, aby nie wpłynęły na istotę praw oraz aby zachować proporcjonalność. Z tego względu w niniejszym wniosku określono zasady, które odpowiadają tym wymogom, wyznaczając ograniczenia i zabezpieczenia zróżnicowane pod względem potencjalnego wpływu na wymienione prawa podstawowe, zwiększające ogólną zależność od rodzaju usług oraz od tego, czy celem środków jest wykrywanie rozpowszechniania znanych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, rozpowszechniania nowych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych lub wykrywanie przypadków nagabywania dzieci w celach seksualnych. Jak wspomniano, wykrywanie przypadków nagabywania dzieci w celach seksualnych będzie miało pozytywny wpływ na prawa podstawowe potencjalnych ofiar, zwłaszcza dzięki przyczynianiu się do zapobiegania niegodziwemu traktowaniu; jeżeli zostanie podjęte szybkie działanie, może to nawet zapobiec doznaniu przez dziecko szkody. Jednocześnie proces wykrywania jest, ogólnie rzecz biorąc, najbardziej inwazyjny w odniesieniu do użytkowników (w porównaniu z wykrywaniem rozpowszechniania znanych i nowych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych), ponieważ wymaga automatycznego skanowania wiadomości w łączności interpersonalnej. W tym względzie należy pamiętać, że takie skanowanie jest często jedynym możliwym sposobem wykrycia tych materiałów oraz że wykorzystywana technologia nie „rozumie” treści komunikacji, lecz opiera się na wyszukaniu znanych, uprzednio zidentyfikowanych wzorów wskazujących na potencjalne nagabywanie dzieci w celach seksualnych. W technologiach wykrywania także osiągnięto już wysoki stopień dokładności, chociaż nadal niezbędne jest sprawowanie nadzoru oraz dokonywanie przeglądów przez człowieka, a wskaźniki nagabywania dzieci w celach seksualnych z upływem czasu stają się coraz bardziej wiarygodne w miarę uczenia się przez algorytmy. Mimo to nadal jest to ingerencja w bardzo wrażliwe kwestie. Z tego względu, chociaż do wykrywania znanych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych już stosuje się solidne ograniczenia i zabezpieczenia, są one bardziej restrykcyjne w odniesieniu do nowych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, a w szczególności w odniesieniu do wykrywania przypadków nagabywania dzieci w celach seksualnych. Obejmują one dostosowane kryteria nakładania nakazów wykrywania, skrócony okres stosowania tych nakazów oraz wzmocnione wymogi dotyczące zgłaszania w tym okresie. Ponadto we wniosku przedstawiono silne mechanizmy nadzoru, które obejmują wymogi dotyczące niezależności i uprawnień organów krajowych odpowiedzialnych za wydawanie nakazów i nadzorowanie ich wykonania, jak również pomocniczą i doradczą rolę Unijnego Centrum. Wkład Unijnego Centrum polega także na udostępnianiu dostawcom usług nie tylko dokładnych i wiarygodnych wskaźników, ale także odpowiednich technologii, oraz na dokonywaniu ocen zgłoszeń dostawców w przedmiocie potencjalnego niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie. Jest to pomocne dla Unijnego Centrum w minimalizowaniu ryzyka błędnego wykrycia i zgłoszenia. Ponadto wdrażane są różne środki w celu zapewnienia skutecznego zaskarżania zarówno w odniesieniu do dostawców usług, jak i użytkowników. Nowo utworzone uprawnienie do wydawania nakazów usunięcia w odniesieniu do znanych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, chociaż ma odmienny charakter i ogólnie rzecz biorąc jest mniej inwazyjne, z pewnością także wpłynie na prawa podstawowe, w szczególności prawa zainteresowanych użytkowników związane z wolnością wypowiedzi i informacji. Także w tym względzie przedstawiono zestaw ograniczeń i zabezpieczeń, począwszy od ustanowienia jasnych i znormalizowanych przepisów zapewniających możliwość zaskarżenia oraz zagwarantowania niezależności organów wydających, aż po przejrzystość i skuteczny nadzór. Wszystkie odniesienia do praw podstawowych zawarte w proponowanym rozporządzeniu należy rozumieć jako odnoszące się wyłącznie do praw podstawowych uznawanych w prawie UE, czyli praw zapisanych w Karcie oraz praw uznawanych za ogólne zasady prawa UE.

4.WPŁYW NA BUDŻET Wpływ wniosku na budżet zostanie pokryty ze środków przewidzianych w wieloletnich ramach finansowych (WRF) na lata 2021–27 w ramach puli środków finansowych Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, co szczegółowo opisano w ocenie skutków finansowych regulacji dołączonej do niniejszego wniosku dotyczącego rozporządzenia w zakresie, w którym dotyczy ona aktualnej perspektywy budżetowej. Skutki te wymagają również przeprogramowania działu 7 perspektywy finansowej. Ocena skutków finansowych regulacji towarzysząca niniejszemu wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia obejmuje wpływ na budżet samego rozporządzenia. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Program monitorowania wyników, rezultatów i skutków proponowanego rozporządzenia przedstawiono w art. 83, a bardziej szczegółowo opisano w ocenie skutków. W programie wyznaczono różne wskaźniki wykorzystywane do monitorowania osiągnięcia celów operacyjnych oraz wdrożenia rozporządzenia. Komisja przeprowadzi ocenę i przedłoży sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady najpóźniej pięć lat po wejściu w życie rozporządzenia, a następnie co sześć lat. W oparciu o ustalenia zawarte w sprawozdaniu, w szczególności dotyczące tego, czy rozporządzenie pozostawia jakiekolwiek luki istotne w praktyce, oraz z uwzględnieniem postępu technologicznego, Komisja oceni potrzebę dostosowania zakresu rozporządzenia. W razie potrzeby Komisja przedłoży wnioski mające na celu dostosowanie rozporządzenia. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Proponowane rozporządzenie składa się z dwóch głównych modułów: po pierwsze nakłada się w nim na dostawców usług obowiązki w zakresie wykrywania, zgłaszania, usuwania i blokowania znanych i nowych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, jak również przypadków nagabywania dzieci w celach seksualnych, bez względu na technologię wykorzystywaną w komunikacji internetowej, a po drugie ustanawia się Unijne Centrum ds. Niegodziwego Traktowania Dzieci w Celach Seksualnych, będące agencją zdecentralizowaną w celu umożliwienia wdrożenia nowego rozporządzenia. W rozdziale I ustanowiono przepisy ogólne, w tym dotyczące przedmiotu i zakresu stosowania rozporządzenia (art. 1) oraz definicje najważniejszych pojęć stosowanych w rozporządzeniu (art. 2). Odniesienie do „materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych” opiera się na właściwych terminach w brzmieniu zdefiniowanym w dyrektywie w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych, mianowicie pornografii dziecięcej oraz przedstawieniu pornograficznym, i ma na celu objęcie wszystkich zawartych tam materiałów dyrektywą w zakresie, w jakim takie materiały mogą być rozpowszechniane poprzez przedmiotowe usługi (w praktyce zazwyczaj w formie filmów wideo i zdjęć). Definicja ta jest zgodna z definicją zawartą w rozporządzeniu tymczasowym. To samo dotyczy definicji „nagabywania dzieci w celach seksualnych” oraz „niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie”. W definicjach kilku innych terminów używanych we wniosku oparto się na definicjach zawartych w innych aktach prawa UE lub wnioskach, w szczególności w Europejskim kodeksie łączności elektronicznej (EECC) oraz wniosku dotyczącym aktu o usługach cyfrowych. W rozdziale II wprowadzono jednolite obowiązki stosowane do wszystkich dostawców usług hostingu lub usług łączności interpersonalnej oferujących takie usługi na jednolitym rynku cyfrowym UE, obejmujące dokonywanie oceny ryzyka niewłaściwego wykorzystywania ich usług do rozpowszechniania znanych lub nowych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych lub do nagabywania dzieci w celach seksualnych (zdefiniowanych łącznie jako „niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych w internecie”). Obejmuje on także nałożone na określonych dostawców usług ukierunkowane obowiązki wykrywania przypadków takiego niegodziwego traktowania, zgłaszania ich za pośrednictwem Unijnego Centrum, usuwania materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych lub uniemożliwiania dostępu do nich lub blokowania ich, jeżeli na dostawców zostanie nałożony taki nakaz. W sekcji 1 nakłada się wyżej wymienione obowiązki dokonywania oceny ryzyka na dostawców usług hostingu lub usług łączności interpersonalnej (art. 3). Nakłada się w niej na dostawców usług także obowiązek przyjęcia dostosowanych do potrzeb i proporcjonalnych środków w celu ograniczenia zidentyfikowanego ryzyka (art. 4), a także zgłaszania wyniku oceny ryzyka oraz środków ograniczających ryzyko przyjętych przez organy koordynujące wyznaczone przez państwa członkowskie (art. 5). Ponadto nakłada się w niej ukierunkowane obowiązki na sklepy z aplikacjami, obejmujące ocenę, czy istnieje ryzyko wykorzystywania aplikacji, w której sprzedaży pośredniczą, do celów nagabywania, a jeśli takie ryzyko istnieje i jest poważne – zastosowanie uzasadnionych środków w celu identyfikacji dzieci korzystających z tej aplikacji i zapobieganie uzyskaniu przez nich dostępu do niej (art. 6). W sekcji 2 upoważniono organy koordynujące, które pozyskały wiedzę – poprzez ocenę ryzyka lub w inny sposób – o dowodach na to, że istnieje znaczne ryzyko niewłaściwego wykorzystywania określonych usług hostingu lub usług łączności interpersonalnej w celu niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, do zwrócenia się do właściwego organu sądowego lub niezależnego organu administracyjnego o wydanie nakazu wykrywania przez danego dostawcę usług danego rodzaju niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie w ramach przedmiotowej usługi (art. 7 i 8). Zawiera ona szereg środków uzupełniających, takich jak środki zapewniające dostawcom usług prawo do zaskarżenia otrzymanych nakazów (art. 9). W sekcji tej wprowadza się także wymogi i zabezpieczenia w celu zapewnienia skutecznego i jednocześnie zrównoważonego oraz proporcjonalnego wykrywania (art. 10). Ponadto przyznano w niej Komisji uprawnienie do przyjmowania wytycznych dotyczących stosowania art. 7–10 (art. 11). W sekcji 3 zobowiązano dostawców usług hostingu lub usług łączności interpersonalnej, którzy pozyskali wiedzę, niezależnie od sposobu jej pozyskania, o jakimkolwiek przypadku potencjalnego niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie w ich usługach świadczonych w Unii, do niezwłocznego zgłoszenia tego przypadku do Unijnego Centrum (art. 12) oraz sprecyzowano wymogi, jakie musi spełniać właściwe zgłoszenie (art. 13). W sekcji 4 przyznano organom koordynującym uprawnienie do żądania od właściwego organu sądowego lub niezależnego organu administracyjnego wydania nakazu zobowiązującego dostawcę usług hostingu do usunięcia z jego usług materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych lub uniemożliwienia dostępu do nich we wszystkich państwach członkowskich, precyzując wymogi, jakie musi spełnić taki nakaz (art. 14). Jeżeli dostawcy usług wykryją niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych w internecie, zgodnie z prawem UE nie ciąży na nich obowiązek usunięcia materiałów przedstawiających takie traktowanie. Biorąc jednak pod uwagę wyraźnie nielegalny charakter większości przypadków niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie oraz ryzyko utraty wyłączenia odpowiedzialności na podstawie dyrektywy o handlu elektronicznym oraz wniosku dotyczącego aktu o usługach cyfrowych, dostawcy zwykle zdecydują się na usunięcie tych materiałów (lub uniemożliwienie dostępu do nich). Jeżeli dostawca z własnej inicjatywy nie usunie materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, organ koordynujący może zażądać ich usunięcia w drodze wydania odpowiedniego nakazu. W artykule nakłada się także na dostawców usług hostingu, którzy otrzymali taki nakaz, obowiązek poinformowania użytkownika, który dostarczył materiały, z zastrzeżeniem wyjątków obejmujących zapobieganie ingerencji w czynności związane z zapobieganiem przestępstwom związanych z niegodziwym traktowaniem dzieci w celach seksualnych, ich wykrywaniem, prowadzeniem dochodzeń w ich sprawie oraz ich ściganiem. Uregulowano także inne środki, takie jak zaskarżenie (art. 15). Przepisy zawarte w tej sekcji oparto na przepisach zawartych w rozporządzeniu dotyczącym treści o charakterze terrorystycznym (rozporządzenie 2021/784). W sekcji 5 przyznano organom koordynującym uprawnienie do żądania od właściwego organu sądowego lub niezależnego organu administracyjnego wydania nakazu zobowiązującego dostawcę usług dostępu do internetu do uniemożliwienia dostępu do adresów URL wskazujących na określone elementy materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, których nie można w sposób uzasadniony usunąć u źródła (art. 16 i 17). Art. 18 gwarantuje między innymi, że dostawcom usług, którzy otrzymali nakaz blokowania, przysługuje prawo do zaskarżenia tego nakazu oraz że takie prawo przysługuje również użytkownikom, w tym poprzez żądanie ponownej oceny przez organ koordynujący. W artykułach tych, w połączeniu z przepisami dotyczącymi wiarygodnej identyfikacji materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych (art. 36) oraz jakości danych (art. 46), określono warunki i zabezpieczenia takich nakazów, gwarantując ich skuteczność oraz zrównoważony i proporcjonalny charakter. W sekcji 6 zwolniono dostawców właściwych usług społeczeństwa informacyjnego, podejmujących czynności w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, od odpowiedzialności za przestępstwa obejmujące niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych (art. 19). Zwolnienie takie ma na celu w szczególności zapobieganie ryzyku pociągnięcia do odpowiedzialności, na podstawie krajowego prawa karnego, za działanie wymagane na podstawie niniejszego rozporządzenia. W sekcji 6 utworzono także konkretne prawa w odniesieniu do ofiar, których zdjęcia i filmy wideo przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych mogą pozostawać w obiegu internetowym długo po tym, jak ustało niegodziwe traktowanie w sensie fizycznym. W art. 20 przyznano ofiarom niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych prawo do otrzymania od Unijnego Centrum, poprzez organ koordynujący właściwy dla ich miejsca zamieszkania, informacji o zgłoszeniach znanych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, w których są one przedstawione. W art. 21 przyznano ofiarom, które dążą do uzyskania usunięcia lub uniemożliwienia dostępu do takich materiałów, prawo do uzyskania pomocy od właściwych dostawców usług hostingu lub, za pośrednictwem organu koordynującego właściwego dla ich miejsca zamieszkania, wsparcia ze strony Unijnego Centrum. Sekcja ta zawiera także wyczerpujący wykaz celów, w odniesieniu do których dostawcy usług hostingu lub usług łączności interpersonalnej mają obowiązek przechowywania danych dotyczących treści oraz innych danych przetwarzanych w związku ze środkami wdrażanymi w celu realizacji niniejszego rozporządzenia, a także danych osobowych wygenerowanych w procesie takiego przetwarzania, ustanawiając szereg zabezpieczeń i gwarancji, w tym maksymalny okres przechowywania wynoszący 12 miesięcy (art. 22). Ponadto nałożono w niej na dostawców właściwych usług społeczeństwa informacyjnego obowiązek utworzenia pojedynczego punktu kontaktowego w celu ułatwienia bezpośredniej komunikacji z właściwymi organami publicznymi (art. 23), a na takich dostawców, którzy nie mają siedziby w żadnym państwie członkowskim, ale oferują swoje usługi w UE, nałożono obowiązek wyznaczenia przedstawiciela prawnego w UE, aby ułatwić egzekwowanie (art. 24).

Rozdział III zawiera przepisy dotyczące wdrożenia i egzekwowania niniejszego rozporządzenia. W sekcji 1 określono przepisy dotyczące właściwych organów krajowych, w szczególności organów koordynujących, które stanowią podstawowe organy krajowe wyznaczone przez państwa członkowskie w celu spójnego stosowania niniejszego rozporządzenia (art. 25). Organy koordynujące, podobnie jak inne wyznaczone właściwe organy, mają być niezależne w każdej dziedzinie, związane z sądem, a powierzone im zadania mają wykonywać w sposób bezstronny, przejrzysty i terminowy (art. 26). W sekcji 2 przyznano organom koordynującym określone uprawnienia w zakresie prowadzenia dochodzeń i egzekwowania przepisów w odniesieniu do dostawców istotnych usług społeczeństwa informacyjnego podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego, które wyznaczyło organy koordynujące (art. 27–30). Przepisy te oparto głównie na przepisach zawartych we wniosku dotyczącym aktu o usługach cyfrowych. W sekcji tej przewidziano także uprawnienie do monitorowania zgodności z niniejszym rozporządzeniem poprzez wyszukiwanie materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych (art. 31) oraz do składania zawiadomień dostawcom usług hostingu, aby sygnalizowali istnienie znanych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych w swoich usługach (art. 32). Sekcja 3 zawiera dalsze przepisy dotyczące egzekwowania przepisów i kar, ustalając, że właściwe do stosowania i egzekwowania niniejszego rozporządzenia są państwa członkowskie głównego przedsiębiorstwa dostawcy istotnych usług społeczeństwa informacyjnego (lub jego przedstawiciela prawnego) (art. 33). Zagwarantowano w niej także, iż organy koordynujące mogą otrzymywać zażalenia na takich dostawców usług w przedmiocie domniemanego naruszenia ich obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu (art. 34). Ponadto państwa członkowskie mają uchwalić przepisy w przedmiocie kar stosowanych za naruszenia tych obowiązków (art. 35). Sekcja 4 zawiera przepisy dotyczące współpracy między organami koordynującymi na poziomie UE. Określono w niej zasady dotyczące oceny materiałów lub rozmów umożliwiające potwierdzenie, że stanowią one niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych w internecie, co jest zadaniem zarezerwowanym dla organów koordynujących, innych niezależnych krajowych organów administracyjnych lub sądów krajowych, jak również przedkładania ich wyników Unijnemu Centrum w celu generowania wskaźników lub, jeżeli dotyczy to adresów URL, włączenia ich do właściwego wykazu (art. 36). Zawiera także przepisy dotyczące współpracy transgranicznej między organami koordynującymi (art. 37) oraz stanowi, że mogą one prowadzić wspólne dochodzenia, w stosownych przypadkach przy wsparciu ze strony Unijnego Centrum (art. 38). Przepisy te oparto także na wniosku dotyczącym aktu o usługach cyfrowych. Sekcja ta przewiduje wreszcie przepisy ogólne dotyczące współpracy na poziomie UE oraz rzetelnego i bezpiecznego systemu przekazywania informacji w celu wsparcia komunikacji między zainteresowanymi stronami (art. 39). Rozdział IV dotyczy Unijnego Centrum. Przepisy tego rozdziału oparto na wspólnym podejściu uzgodnionym przez Parlament Europejski, Radę UE i Komisję Europejską w sprawie agencji zdecentralizowanych. W sekcji 1 tworzy się Unijne Centrum ds. Niegodziwego Traktowania Dzieci w Celach Seksualnych (EUCSA) jako zdecentralizowane Unijne Centrum (art. 40) oraz reguluje jego status prawny i siedzibę (art. 41 i 42). Dla osiągnięcia przez Unijne Centrum wszystkich celów kluczowe znaczenie ma fakt, że założono je w tym samym miejscu, co Europol – jego najbliższą instytucję partnerską. Dzięki wspólnej lokalizacji Unijne Centrum i Europol odniosą korzyści ze współpracy, od lepszych możliwości wymiany danych aż po większe szanse utworzenia centrum wiedzy na temat niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych dzięki przyciąganiu wyspecjalizowanych pracowników lub ekspertów zewnętrznych. Tacy pracownicy będą także mieli większe możliwości rozwoju kariery bez konieczności zmiany lokalizacji. Chociaż Unijne Centrum jest niezależnym podmiotem, dzięki wspólnej lokalizacji będzie ono mogło korzystać z usług wsparcia Europolu (HR, usługi IT wraz z cyberbezpieczeństwem, komunikacja). Wspólne korzystanie z takich usług wsparcia jest bardziej opłacalne i zapewnia bardziej profesjonalną obsługę niż dublowanie ich poprzez tworzenie od nowa obsługi dla relatywnie niewielkiego podmiotu, jakim będzie Unijne Centrum. W sekcji 2 określono zadania Unijnego Centrum na podstawie niniejszego rozporządzenia. Obejmują one udzielanie wsparcia organom koordynującym, ułatwianie oceny ryzyka, wykrywania, zgłaszania, usuwania i blokowania procesów oraz ułatwianie generowania i wymiany wiedzy ogólnej i eksperckiej (art. 43). Unijne Centrum jest upoważnione do tworzenia i utrzymywania baz danych zawierających wskaźniki niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie (art. 44) oraz wskaźniki zgłaszania (art. 45), a także do udzielania zainteresowanym stronom w wymaganym zakresie dostępu do baz danych zawierających wskaźniki, z zachowaniem określonych warunków i zabezpieczeń (art. 46). W sekcji tej przyznano także Komisji uprawnienie do przyjmowania aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie w związku z tymi bazami danych (art. 47). Co więcej, w sekcji tej sprecyzowano, że Unijne Centrum ma działać jako specjalny kanał dokonywania zgłoszeń dla całej UE, otrzymując zgłoszenia o potencjalnym niegodziwym traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie od wszystkich dostawców usług hostingu lub usług łączności interpersonalnej wydane na podstawie niniejszego rozporządzenia, oceniając, czy zgłoszenia mogą być całkowicie nieuzasadnione, oraz przekazując zgłoszenia, które nie są całkowicie nieuzasadnione, do Europolu lub organów ścigania państw członkowskich (art. 48). Sekcja ta stanowi wreszcie, że aby ułatwić monitorowanie zgodności z niniejszym rozporządzeniem, Unijne Centrum może w określonych okolicznościach przeprowadzać w internecie wyszukiwanie materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych lub zgłosić takie materiały właściwym dostawcom usług hostingu, wnioskując, aby dostawcy usług dobrowolnie rozważyli usunięcie tego materiału lub tych materiałów lub uniemożliwienie dostępu do nich (art. 49). Unijne Centrum jest także upoważnione do udostępniania właściwych technologii do egzekwowania nakazów wykrywania oraz do działania jako centrum informacji i wiedzy eksperckiej, gromadzącej informacje, prowadzącej i wspierającej prowadzenie badań oraz wymianę informacji w dziedzinie niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie (art. 50). W sekcji 3 zezwala się Unijnemu Centrum na przetwarzanie danych osobowych do celów przedmiotowego rozporządzenia zgodnie z zasadami przetwarzania takich zbiorów danych określonymi w przedmiotowym rozporządzeniu oraz w innych aktach prawa Unii dotyczących tego tematu (art. 51). W sekcji 4 ustanawia się kanały współpracy łączące Unijne Centrum z organami koordynującymi poprzez wyznaczenie krajowych urzędników odpowiedzialnych za kontakty (art. 52); z Europolem (art. 53); oraz z ewentualnymi organizacjami partnerskimi, takimi jak sieć infolinii stowarzyszenia INHOPE służącymi do zgłaszania materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych (art. 54). W sekcji 5 określono strukturę administracyjną i kierowniczą Unijnego Centrum (art. 55), ustanawiając skład, strukturę, zadania, częstotliwość spotkań i zasady głosowania zarządu Unijnego Centrum (art. 56–60); skład, procedurę mianowania, zadania i zasady głosowania w jego radzie wykonawczej (art. 61–63); jak również procedurę mianowania i zadania jego dyrektora wykonawczego (art. 64 i 65). W świetle technicznego charakteru i szybkiego tempa rozwoju technologii wykorzystywanych przez dostawców odpowiednich usług społeczeństwa informacyjnego oraz w celu wsparcia zaangażowania Unijnego Centrum w monitorowanie i wdrażanie niniejszego rozporządzenia w tym zakresie, w sekcji tej ustanawia się Komitet ds. Technologii w obrębie Unijnego Centrum, składający się z ekspertów technicznych i pełniący funkcję doradczą (art. 66). W sekcji 6 przewidziano ustanowienie i strukturę budżetu (art. 67), przepisy finansowe mające zastosowanie do Unijnego Centrum (art. 68), przepisy dotyczące prezentacji, wykonania i kontroli budżetu Unijnego Centrum (art. 69), jak również prezentacji sprawozdań finansowych i udzielania absolutorium (art. 70). Sekcje 7 i 8 zawierają przepisy końcowe dotyczące składu i statusu personelu Unijnego Centrum, ustaleń językowych, przejrzystości i komunikacji w zakresie działalności Unijnego Centrum, środków zwalczania nadużyć finansowych, odpowiedzialności umownej i pozaumownej, możliwości prowadzenia dochodzeń administracyjnych, porozumienia w sprawie siedziby i warunków funkcjonowania, a także rozpoczęcia działalności Unijnego Centrum (art. 71–82). W rozdziale V określono obowiązki dotyczące gromadzenia danych i obowiązki sprawozdawcze w zakresie przejrzystości. Zobowiązuje się w nim Unijne Centrum, organy koordynujące i dostawców usług hostingu, usług łączności interpersonalnej i usług dostępu do internetu do gromadzenia danych zagregowanych dotyczących ich działalności na podstawie przedmiotowego rozporządzenia i do udostępniania odpowiednich informacji Unijne Centrum (art. 83), a także do składania corocznych sprawozdań ze swojej działalności ogółowi społeczeństwa i Komisji (art. 84). Rozdział VI zawiera przepisy końcowe niniejszego rozporządzenia. Odnoszą się one do okresowej oceny niniejszego rozporządzenia i działalności Unijnego Centrum (art. 85); do przyjęcia aktów delegowanych i wykonawczych zgodnie z – odpowiednio – art. 290 i 291 TFUE (art. 86 i 87); do uchylenia rozporządzenia tymczasowego (rozporządzenie 2021/1232) (art. 88) i wreszcie wejścia w życie i stosowania przedmiotowego rozporządzenia (art. 89). 2022/0155 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające przepisy mające na celu zapobieganie niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych i jego zwalczanie (Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Komitetu Regionów, uwzględniając opinię Europejskiej Rady Ochrony Danych Europejskiego oraz Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Usługi społeczeństwa informacyjnego stały się bardzo ważne dla komunikacji, wyrażania opinii, gromadzenia informacji i wielu innych aspektów współczesnego życia, także dla dzieci, ale również dla sprawców przestępstw związanych z niegodziwym traktowaniem dzieci w celach seksualnych. Takie przestępstwa, które podlegają minimalnym zasadom określonym na poziomie Unii, są bardzo poważnymi przestępstwami, którym należy skutecznie zapobiegać i które należy skutecznie zwalczać w celu ochrony praw i dobra dzieci, jak wymaga tego Karta praw podstawowych Unii Europejskiej („Karta”), oraz w celu ochrony ogółu społeczeństwa. Użytkownicy takich usług oferowanych w Unii powinni być w stanie zaufać, że korzystanie z nich jest bezpieczne, zwłaszcza przez dzieci. (2)Biorąc pod uwagę kluczowe znaczenie odpowiednich usług społeczeństwa informacyjnego, cele te można osiągnąć jedynie poprzez zapewnienie, aby dostawcy oferujący takie usługi w Unii zachowywali się odpowiedzialnie i zastosowali rozsądne środki w celu zminimalizowania ryzyka niewłaściwego wykorzystywania ich usług do celu niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych, przy czym dostawcy ci są często jedynymi osobami mogącymi zapobiegać takiemu niegodziwemu traktowaniu i zwalczać je. Wdrożone środki powinny być ukierunkowane, starannie wyważone i proporcjonalne, tak aby uniknąć wszelkich nadmiernych negatywnych konsekwencji dla osób korzystających z usług w celach zgodnych z prawem, w szczególności w celu wykonywania swoich praw podstawowych chronionych na podstawie prawa Unii, tj. praw zapisanych w Karcie i uznanych za zasady ogólne prawa Unii, oraz aby uniknąć nakładania nadmiernych obciążeń na dostawców usług. (3)Państwa członkowskie w coraz większym stopniu wprowadzają przepisy krajowe lub rozważają ich wprowadzenie w celu zapobiegania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie i jego zwalczania, w szczególności poprzez nałożenie wymogów na dostawców odnośnych usług społeczeństwa informacyjnego. Ze względu na z natury rzeczy transgraniczny charakter internetu i świadczonych usług te przepisy krajowe, które są rozbieżne, mają bezpośredni negatywny wpływ na rynek wewnętrzny. Aby zwiększyć pewność prawa, wyeliminować wynikające z tego przeszkody w świadczeniu usług i zapewnić równe warunki działania na rynku wewnętrznym, należy ustanowić niezbędne zharmonizowane wymogi na szczeblu Unii. (4)Niniejsze rozporządzenie powinno zatem przyczynić się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez ustanowienie jasnych, jednolitych i wyważonych zasad zapobiegania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych i jego zwalczania w sposób skuteczny i z poszanowaniem praw podstawowych wszystkich odnośnych stron. W związku z szybko zmieniającym się charakterem przedmiotowych usług i technologii wykorzystywanych do ich świadczenia, zasady te należy określić w sposób neutralny technologicznie i nieulegający dezaktualizacji, tak aby nie hamować innowacji. (5)Aby osiągnąć cele niniejszego rozporządzenia, powinno ono obejmować dostawców usług, które mogą być potencjalnie wykorzystywane w celu niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie. Z uwagi na to, że usługi te coraz częściej wykorzystuje się do tego celu, powinny one obejmować publicznie dostępne usługi łączności interpersonalnej, takie jak usługi przesyłania wiadomości i usługi poczty elektronicznej w przeglądarkach internetowych, w zakresie, w jakim usługi te są publicznie dostępne. Jako że usługi, które umożliwiają bezpośrednią interpersonalną i interaktywną wymianę informacji, stanowiące jedynie mało istotną funkcją pomocniczą nieodłącznie związaną z inną usługą, taką jak czat i podobne funkcje w ramach gier, udostępniania zdjęć i filmów wideo, są w równym stopniu narażone na ryzyko niewłaściwego wykorzystywania, należy je również objąć niniejszym rozporządzeniem. Biorąc jednak pod uwagę nieodłączne różnice między poszczególnymi odpowiednimi usługami społeczeństwa informacyjnego objętymi niniejszym rozporządzeniem oraz związane z nimi różne zagrożenia polegające na niewłaściwym wykorzystywaniu tych usług w celu niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, a także różne możliwości odnośnych dostawców usług w zakresie zapobiegania niegodziwemu traktowaniu i jego zwalczania, obowiązki nałożone na dostawców tych usług powinny być odpowiednio zróżnicowane. (6)Niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych w internecie często wiąże się z niewłaściwym korzystaniem z usług społeczeństwa informacyjnego oferowanych w Unii przez dostawców usług, których główna siedziba znajduje się w państwach trzecich. W celu zapewnienia skuteczności przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz równych warunków działania na rynku wewnętrznym, przepisy te powinny mieć zastosowanie do wszystkich dostawców usług – niezależnie od głównej siedziby lub miejsca pobytu – którzy oferują usługi w Unii, czego dowodem jest ich znaczący związek z Unią. (7)Niniejsze rozporządzenie powinno pozostawać bez uszczerbku dla przepisów wynikających z innych aktów Unii, w szczególności dyrektywy 2011/93 Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenia (UE) .../... Parlamentu Europejskiego i Rady [w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych (akt o usługach cyfrowych) i zmieniającego dyrektywę 2000/31/WE], dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE,rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/58/WE. (8)Niniejsze rozporządzenie należy traktować jako lex specialis w stosunku do ogólnie obowiązujących ram określonych w rozporządzeniu (UE) .../... [w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych (akt o usługach cyfrowych) i zmieniającym dyrektywę 2000/31/WE] ustanawiającym zharmonizowane zasady świadczenia niektórych usług społeczeństwa informacyjnego na rynku wewnętrznym. W odniesieniu do kwestii, które nie zostały uwzględnione lub zostały uwzględnione w niepełnym zakresie w niniejszym rozporządzeniu, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia (UE) .../... [w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych (akt o usługach cyfrowych) i zmieniającego dyrektywę 2000/31/WE]. (9)W art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE zezwala się państwom członkowskim na przyjmowanie środków ustawodawczych w celu ograniczenia zakresu praw i obowiązków przewidzianych w niektórych przepisach szczegółowych tej dyrektywy dotyczących poufności komunikacji, jeżeli takie ograniczenie stanowi konieczny, właściwy i proporcjonalny środek w ramach społeczeństwa demokratycznego, między innymi w celu zapobiegania przestępstwom, prowadzenia dochodzeń, wykrywania i karania, o ile spełnione są określone warunki, w tym zgodność z Kartą. Stosując wymogi tego przepisu przez analogię, niniejsze rozporządzenie powinno ograniczyć korzystanie z praw i obowiązków przewidzianych w art. 5 ust. 1, 3 i 6 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE w takim zakresie, w jakim jest to absolutnie niezbędne do wykonania nakazów wykrywania wydanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w celu zapobiegania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie i jego zwalczania. (10)W celu zapewnienia jasności i spójności definicje zawarte w niniejszym rozporządzeniu powinny, o ile to możliwe i właściwe, opierać się na odpowiednich definicjach zawartych w innych aktach prawa Unii, takich jak rozporządzenie (UE) .../... [w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych (akt o usługach cyfrowych) i zmieniające dyrektywę 2000/31/WE], i być do nich dostosowane. (11)Należy uznać, że istnieje ścisły związek z Unią, jeżeli odpowiednie usługi społeczeństwa informacyjnego są głównie świadczone w Unii lub, jeśli nie, ścisły związek ustala się, jeżeli znaczna liczba użytkowników znajduje się w co najmniej jednym państwie członkowskim lub jeżeli działalność jest kierowana do co najmniej jednego państwa członkowskiego. To, czy działalność jest kierowana do jednego państwa członkowskiego lub większej ich liczby, należy ustalić na podstawie wszelkich istotnych okoliczności, w tym takich czynników, jak stosowanie języka lub posługiwanie się walutą danego państwa członkowskiego lub możliwość składania zamówień na produkty lub usługi czy korzystanie z krajowej domeny najwyższego poziomu. Kierowanie działalności do któregoś z państw członkowskich może również wynikać z dostępności oprogramowania użytkowego w danym krajowym sklepie z oprogramowaniem użytkowym, z obecności reklam na rynku lokalnym lub z posługiwania się w reklamach językiem stosowanym w tym państwie członkowskim, lub z zarządzania relacjami z klientem polegającego np. na obsłudze klientów w języku powszechnie używanym w tym państwie członkowskim. W przypadku gdy dostawca usług kieruje swoją działalność do co najmniej jednego państwa członkowskiego, jak określono w art. 17 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady, należy również założyć ścisły związek. Sama techniczna dostępność strony internetowej z Unii nie powinna być uznawana za dowód istnienia ścisłego związku z Unią.

(12)Ze względu na spójność i neutralność technologiczną termin „materiały przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych” należy do celów niniejszego rozporządzenia zdefiniować jako odnoszący się do wszelkiego rodzaju materiałów stanowiących pornografię dziecięcą lub przedstawienie pornograficzne w rozumieniu dyrektywy 2011/93/UE, które mogą być rozpowszechniane za pośrednictwem usług hostingu lub usług łączności interpersonalnej. Obecnie materiały takie to zazwyczaj obrazy lub filmy wideo, nie można jednak wykluczyć, że przybiorą one inne formy, zwłaszcza w świetle przyszłego rozwoju technologicznego. (13)Termin „niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych w internecie” powinien obejmować nie tylko rozpowszechnianie materiałów uprzednio wykrytych i potwierdzonych jako materiały przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych („znane” materiały), ale także materiałów uprzednio niewykrytych, które prawdopodobnie stanowią materiały przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych, ale których prawdziwość nie została jeszcze potwierdzona („nowe” materiały), jak również działania stanowiące nagabywanie dzieci w celach seksualnych. Jest to konieczne, aby zająć się nie tylko przeszłymi przypadkami niegodziwego traktowania, ponowną wiktymizacją i naruszaniem związanych z nimi praw ofiar, takich jak prawo do prywatności i ochrony danych osobowych, ale także aktualnymi, trwającymi oraz potencjalnymi przypadkami niegodziwego traktowania, tak aby w jak największym stopniu im zapobiegać, skutecznie chronić dzieci oraz zwiększyć prawdopodobieństwo pomocy ofiarom i powstrzymania sprawców. (14)W celu zminimalizowania ryzyka, że ich usługi są niewłaściwie wykorzystywane do rozpowszechniania znanych lub nowych materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych lub do nagabywania dzieci w celach seksualnych, dostawcy usług hostingu i dostawcy publicznie dostępnych usług łączności interpersonalnej powinni ocenić takie ryzyko w odniesieniu do każdej z usług, które oferują w Unii. Aby ułatwić im ocenę ryzyka, należy przedstawić niewyczerpujący wykaz elementów, które należy wziąć pod uwagę. Aby umożliwić pełne uwzględnienie specyficznych cech oferowanych przez siebie usług, dostawcy usług powinni mieć możliwość uwzględnienia w stosownych przypadkach dodatkowych elementów. Ponieważ ryzyko zmienia się w czasie, w zależności od zmian, takich jak zmiany związane z technologią i sposobami oferowania i korzystania z danych usług, należy zapewnić aktualizację oceny ryzyka w sposób regularny, a także wtedy, gdy jest to konieczne ze szczególnych względów. (15)Niektórzy z dostawców odnośnych usług społeczeństwa informacyjnego objętych zakresem niniejszego rozporządzenia mogą również podlegać obowiązkowi przeprowadzenia oceny ryzyka na podstawie rozporządzenia (UE) .../... [w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych (akt o usługach cyfrowych) i zmieniającego dyrektywę 2000/31/WE] w odniesieniu do informacji, które przechowują i upowszechniają publicznie. Do celów niniejszego rozporządzenia tacy dostawcy usług mogą korzystać ze wspomnianej wyżej oceny ryzyka i uzupełnić ją o bardziej szczegółową ocenę ryzyka wykorzystania ich usług do celu niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia. (16)Aby skutecznie zapobiegać i niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie i je zwalczać, dostawcy usług hostingu oraz dostawcy publicznie dostępnych usług łączności interpersonalnej powinni zastosować rozsądne środki w celu zmniejszenia ryzyka niewłaściwego wykorzystywania ich usług do tego rodzaju niegodziwego traktowania, zgodnie z oceną ryzyka. Dostawcy usług podlegający obowiązkowi przyjęcia środków ograniczających ryzyko zgodnie z rozporządzeniem (UE) .../... [w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych (akt o usługach cyfrowych) i zmieniającym dyrektywę 2000/31/WE] mogą rozważyć, w jakim zakresie środki ograniczające ryzyko przyjęte w celu wywiązania się z tego obowiązku, które mogą obejmować środki ukierunkowane na ochronę praw dziecka, w tym weryfikację wieku i narzędzi kontroli rodzicielskiej, mogą również służyć do przeciwdziałania zagrożeniu określonemu w ocenie szczególnego ryzyka zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, oraz w jakim zakresie dalsze ukierunkowane środki ograniczające ryzyko mogą być wymagane do spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia. (17)Aby umożliwić innowacje oraz zapewnić proporcjonalność i neutralność technologiczną, nie należy tworzyć wyczerpującej listy obowiązkowych środków ograniczających ryzyko. Dostawcom usług należy za to pozostawić pewien stopień elastyczności w zakresie projektowania i wdrażania środków dostosowanych do zidentyfikowanego ryzyka oraz charakterystyki świadczonych przez nich usług i sposobów korzystania z tych usług. W szczególności dostawcy usług mogą opracować i wdrożyć, zgodnie z prawem Unii, środki oparte na swoich istniejących praktykach w celu wykrywania niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie w świadczonych przez nich usługach oraz wskazać, w ramach zgłaszania ryzyka, swoją wolę i gotowość do wydania im docelowego nakazu wykrywania na podstawie niniejszego rozporządzenia, jeżeli właściwy organ krajowy uzna to za konieczne. (18)Aby zapewnić osiągnięcie celów niniejszego rozporządzenia, elastyczność ta powinna być uzależniona od konieczności zapewnienia zgodności z prawem Unii, a w szczególności z wymogami niniejszego rozporządzenia dotyczącymi środków ograniczających ryzyko. W związku z tym dostawcy usług hostingu oraz dostawcy publicznie dostępnych usług łączności interpersonalnej, opracowując i wdrażając środki ograniczające ryzyko, powinni zwracać uwagę nie tylko na zapewnienie ich skuteczności, ale także na unikanie wszelkich nadmiernych negatywnych konsekwencji w stosunku do innych zainteresowanych stron, zwłaszcza w zakresie korzystania przez użytkowników z ich praw podstawowych. Przy określaniu, jakie środki ograniczające ryzyko powinny zostać racjonalnie wdrożone w danej sytuacji, należy również wziąć pod uwagę możliwości finansowe i technologiczne oraz skalę działania danego dostawcy usługi, aby w ten sposób zapewnić proporcjonalność. Wybierając odpowiednie środki ograniczające ryzyko, dostawcy usług powinni co najmniej należycie rozważyć możliwe środki wymienione w niniejszym rozporządzeniu, a także, w stosownych przypadkach, inne środki, takie jak środki oparte na najlepszych praktykach branżowych, w tym ustanowione w ramach współpracy samoregulacyjnej, oraz środki zawarte w wytycznych Komisji. Jeżeli po starannie przeprowadzonej lub zaktualizowanej ocenie ryzyka nie wykryto żadnego ryzyka, od dostawców usług nie powinno się wymagać podejmowania żadnych środków ograniczających ryzyko. (19)W świetle ich roli jako pośredników ułatwiających dostęp do aplikacji, które mogą być niewłaściwie wykorzystywane do niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, dostawcy sklepów z aplikacjami powinni zostać zobowiązani do wprowadzenia pewnych rozsądnych środków w celu oceny i zmniejszenia tego ryzyka. Dostawcy usług powinni dokonać tej oceny w sposób staranny, podejmując wysiłki uzasadnione w danych okolicznościach, uwzględniając między innymi charakter i zakres tego ryzyka, a także swoje możliwości finansowe i technologiczne oraz skalę działania, a także współpracując w miarę możliwości z dostawcami świadczącymi usługi oferowane za pośrednictwem aplikacji. (20)W celu zapewnienia skutecznego zapobiegania niegodziwemu traktowaniu dzieci w celach seksualnych w internecie i jego zwalczania, gdy środki ograniczające ryzyko zostaną uznane za niewystarczające do ograniczenia ryzyka niewłaściwego wykorzystywania określonej usługi w celu niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, organy koordynujące wyznaczone przez państwa członkowskie na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny być uprawnione do żądania wydania nakazów wykrywania. Aby uniknąć wszelkiej nadmiernej ingerencji w prawa podstawowe i zapewnić proporcjonalność, uprawnienia te powinny podlegać starannie wyważonemu zestawowi ograniczeń i zabezpieczeń. Na przykład, biorąc pod uwagę, że materiały przedstawiające niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych są zazwyczaj rozpowszechniane za pośrednictwem usług hostingu i publicznie dostępnych usług łączności interpersonalnej oraz że nagabywanie dzieci w celach seksualnych odbywa się głównie w publicznie dostępnych usługach łączności interpersonalnej, powinna istnieć możliwość kierowania nakazów wykrywania do dostawców takich usług. (21)Ponadto, w ramach tych ograniczeń i zabezpieczeń, nakazy wykrywania powinny być wydawane wyłącznie po przeprowadzeniu starannej i obiektywnej oceny prowadzącej do stwierdzenia znacznego ryzyka wykorzystania danej usługi do danego rodzaju niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, objętego niniejszym rozporządzeniem. Jednym z elementów, które należy wziąć pod uwagę w tym względzie, jest prawdopodobieństwo, że usługa jest wykorzystywana w znacznym stopniu – tzn. poza odosobnionymi i stosunkowo rzadkimi przypadkami – do takiego niegodziwego traktowania. Kryteria powinny być zróżnicowane, tak aby uwzględniały poszczególne cechy charakterystyczne różnych rodzajów niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie oraz poszczególne cechy usług wykorzystywanych do podejmowania takiego niegodziwego traktowania, a także związany z tym różny stopień inwazyjności środków, które należy wdrożyć w celu wykonania nakazu wykrywania. (22)Samo stwierdzenie takiego znaczącego ryzyka nie powinno być jednak wystarczające, aby uzasadniało wydanie nakazu wykrywania z tego względu, że w takim przypadku nakaz mógłby doprowadzić do nieproporcjonalnie negatywnych konsekwencji wobec praw i uzasadnionych interesów stron, których on dotyczy, w szczególności praw podstawowych użytkowników. Należy zatem zapewnić, by można było wydawać nakazy wykrywania wyłącznie po dokonaniu przez organy koordynujące oraz właściwe organy sądowe lub niezależne organy administracyjne obiektywnej i rzetelnej oceny, identyfikacji i analizy, odrębnie dla każdego przypadku, zarówno prawdopodobieństwa i powagi potencjalnych konsekwencji niewłaściwego wykorzystywania usługi do celu rodzaju niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych w internecie, którego dotyczy sprawa, jak i prawdopodobieństwa wystąpienia i powagi wszelkich potencjalnych negatywnych konsekwencji dla stron, których on dotyczy. Aby uniknąć nakładania nadmiernych obciążeń, w ocenie należy uwzględnić również możliwości finansowe i technologiczne danego dostawcy usługi oraz skalę jego działania. (23)Co więcej, aby uniknąć nadmiernej ingerencji w prawa podstawowe oraz zapewnić proporcjonalność, po stwierdzeniu, że spełniono powyższe wymogi i należy wydać nakaz wykrywania, należy jeszcze zapewnić, aby nakaz wykrywania był ukierunkowany i sformułowany w sposób gwarantujący, że wszelkie negatywne konsekwencje wobec stron, których on dotyczy, nie wykraczają poza to, co bezwzględnie konieczne do skutecznego przeciwdziałania znaczącemu ryzyku, które zidentyfikowano. Powinno to w szczególności dotyczyć ograniczenia środka do części lub komponentu usługi możliwych do zidentyfikowania, o ile to możliwe bez uszczerbku dla skuteczności tego środka, takich jak określone rodzaje kanałów w ramach publicznie dostępnych usług łączności interpersonalnej, wybrani użytkownicy lub określone grupy użytkowników, w zakresie, w jakim można traktować je oddzielnie do celów wykrywania, a także określenia dodatkowych zabezpieczeń uzupełniających te wyraźnie określone w niniejszym rozporządzeniu, takich jak przeprowadzanie niezależnych audytów, przekazywanie dodatkowych informacji lub udzielanie dostępu do danych bądź wzmożone sprawowanie nadzoru i przeprowadzanie przeglądów przez człowieka, a także dalsze ograniczanie czasu stosowania nakazu wykrywania, który organ koordynujący uzna za konieczne. Aby uniknąć nieuzasadnionych lub nieproporcjo