ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.

W ramach celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 2 lit. c), z Funduszu wspiera się w szczególności: a) tworzenie lub poprawa otwartej infrastruktury służącej do przyjmowania lub detencji, w tym możliwe wspólne korzystanie z takich obiektów przez więcej niż jedno państwo członkowskie; b) tworzenie, rozwijanie, wdrażanie i poprawa skutecznych środków będących alternatywą dla detencji, w tym zarządzanie opieką środowiskową, w szczególności w przypadku małoletnich bez opieki i rodzin; c) wprowadzanie i usprawnianie niezależnych i skutecznych systemów monitorowania powrotów przymusowych, jak przewidziano w art. 8 ust. 6 dyrektywy 2008/115/WE; d) przeciwdziałanie czynnikom zachęcającym do migracji nieuregulowanej, w tym zatrudnianiu migrantów o nieuregulowanym statusie, w drodze skutecznych i adekwatnych inspekcji opartych na ocenie ryzyka, szkoleń dla pracowników, ustanawiania i wdrażania mechanizmów, za pomocą których migranci o nieuregulowanym statusie mogą odzyskać zaległe wynagrodzenia i zaskarżyć swoich pracodawców, a także kampanii informacyjnych i upowszechniających wiedzę, informujących pracodawców i migrantów o nieuregulowanym statusie o ich prawach i obowiązkach na podstawie dyrektywy 2009/52/WE; e) przygotowywanie powrotów, w tym środki prowadzące do wydania decyzji nakazujących powrót, ustalenia tożsamości obywateli państw trzecich, wydania dokumentów podróży i poszukiwania członków rodziny; f) współpracę z organami konsularnymi i służbami imigracyjnymi lub innymi właściwymi organami i służbami państw trzecich w celu uzyskiwania dokumentów podróży, ułatwiania powrotów i zapewniania readmisji, w tym za pośrednictwem oddelegowania urzędników łącznikowych do państw trzecich; g) pomoc przy powrotach, w szczególności wspomagane dobrowolne powroty i informacje na temat programów dotyczących takich powrotów, w tym poprzez zapewnianie konkretnego doradztwa w odniesieniu do dzieci w procedurach powrotu; h) operacje wydalenia, w tym powiązane środki, zgodnie ze standardami określonymi w prawie Unii, z wyjątkiem wsparcia dla sprzętu do stosowania przymusu; i) środki wspierające trwały powrót i reintegrację, w tym zachęty finansowe, szkolenia, pomoc w znalezieniu stażu i zatrudnienia oraz wsparcie na rozpoczęcie działalności gospodarczej; j) obiekty oraz usługi wsparcia w państwach trzecich zapewniające odpowiednie zakwaterowanie tymczasowe, przyjęcie po przyjeździe oraz, w stosownych przypadkach, szybkie przeniesienie do zakwaterowania w ramach społeczności; k) współpracę z państwami trzecimi w zakresie zwalczania migracji nieuregulowanej oraz w zakresie skutecznych powrotów i readmisji; l) środki mające na celu upowszechnianie wiedzy na temat odpowiednich legalnych sposobów migracji oraz zagrożeń związanych z migracją nieuregulowaną; m) pomoc i działania w państwach trzecich, które przyczyniają się do poprawy skuteczności współpracy między państwami trzecimi a Unią i jej państwami członkowskimi w zakresie powrotów i readmisji oraz do wspierania reintegracji w społeczeństwie pochodzenia.
7.

Dobrowolne wkłady państw członkowskich w formie gwarancji uznano za odpowiednie narzędzie w celu zapewnienia ochrony umożliwiającej operacje zaciągania i udzielania pożyczek w ramach instrumentu MFA+. Gwarancje państw członkowskich stanowiłyby odpowiednie zabezpieczenie zapewniające zdolność Unii do spłaty pożyczek zaciągniętych w celu sfinansowania udzielanych pożyczek. Takie dobrowolne gwarancje przestałyby być uruchamiane na wezwanie z dniem rozpoczęcia stosowania zmiany rozporządzenia w sprawie WRF lub zastępującego go rozporządzenia, stanowiących, że pożyczki w ramach instrumentu MFA+ są gwarantowane w ramach budżetu Unii poza pułapami WRF i do wysokości pułapów, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 2 decyzji (UE, Euratom) 2020/2053.
(52)

Podczas gdy niektóre państwa członkowskie podjęły działania regulacyjne lub zachęcały do samoregulacji, osiągając różne wyniki, większość państw członkowskich nie podjęła działań ani nie wykazała chęci do działania w sposób, który doprowadziłby do wystarczającej poprawy. Zgodnie z przewidywaniami opartymi na kompleksowej analizie wszystkich dostępnych informacji dotyczących przeszłych i obecnych tendencji i zamiarów państwa członkowskie, działając samodzielnie, nie osiągną w przewidywalnej przyszłości zrównoważonej reprezentacji kobiet i mężczyzn wśród dyrektorów w całej Unii, zgodnej z celami określonymi w niniejszej dyrektywie. Brak działań w tym obszarze spowalnia realizację dążenia do równości płci w miejscu pracy w bardziej ogólnym ujęciu, w tym jeśli chodzi o zniwelowanie luki płacowej między kobietami a mężczyznami, co po części jest wynikiem segregacji pionowej. W świetle tych okoliczności oraz uwzględniając pogłębiające się różnice między państwami członkowskimi pod względem reprezentacji kobiet i mężczyzn w organach spółek, równowaga płci w organach spółek w całej Unii może ulec poprawie dzięki wspólnemu podejściu, a potencjał w zakresie równości płci, konkurencyjności oraz wzrostu można zrealizować w lepszy sposób za pomocą skoordynowanych działań na poziomie Unii zamiast inicjatyw krajowych o różnym zakresie, zasięgu oraz skuteczności. Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie osiągnięcie bardziej zrównoważonej reprezentacji kobiet i mężczyzn wśród dyrektorów spółek giełdowych poprzez ustanowienie skutecznych środków, których celem jest przyspieszenie postępów w osiąganiu równowagi płci, przy jednoczesnym pozostawieniu spółkom giełdowym wystarczającego czasu na wprowadzenie niezbędnych w tym celu rozwiązań, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działania, możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa ogranicza się do ustalenia wspólnych celów i zasad i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Państwom członkowskim pozostawia się wystarczającą swobodę określenia, w jaki sposób cele określone w niniejszej dyrektywie można najlepiej osiągnąć mając na uwadze uwarunkowania krajowe, w szczególności zasady i praktyki w zakresie rekrutacji do organów spółek. Niniejsza dyrektywa nie ingeruje w możliwość powoływania przez spółki giełdowe najbardziej wykwalifikowanych dyrektorów oraz zapewnia elastyczne ramy i przewiduje wystarczająco długi okres dostosowawczy.
21.

W swoim podejściu ogólnym, w duchu pomocniczości, Rada rozwinęła i dopracowała klauzulę zawieszenia zawartą we wniosku Komisji, tak by zapewnić niezbędną elastyczność państwom członkowskim, które podjęły już równie skuteczne środki w celu poprawy równowagi płci w organach spółek i tym samym powinny mieć możliwość zawieszenia wymogów proceduralnych określonych w dyrektywie. Parlament uznał jednak, że klauzula zawieszenia zawarta w tekście Rady jest potencjalnie zbyt otwarta, a także częściowo niejasna, a przez to sprawia wrażenie luki prawnej. W duchu kompromisu współprawodawcy uzgodnili, by doprecyzować, że klauzula zawieszenia będzie dostępna tylko dla tych państw członkowskich, które przyjęły środki krajowe będące w sposób oczywisty „równie skuteczne”; oznacza to, że musiały one wprowadzić wiążące środki ilościowe w przepisach krajowych albo osiągają rzeczywiste rezultaty w postaci konkretnego odsetka osób niedostatecznie reprezentowanej płci zajmujących stanowiska dyrektorskie. Co więcej, zgodnie z tekstem kompromisowym, aby państwo członkowskie mogło skorzystać z klauzuli zawieszenia, odnośne warunki muszą zostać spełnione do dnia wejścia dyrektywy w życie.
10.

Od początku dyskusji współprawodawcy byli zgodni co do tego, że uprawnienie przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 805/2004 w odniesieniu do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą musiało zostać dostosowane do przekazanych uprawnień, ponieważ uprawniało ono Komisję do zmiany załączników do tego rozporządzenia. Stanowiska różniły się w odniesieniu do okresu, w którym można wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego: Rada była w stanie zaakceptować standardowy okres proponowany przez Komisję (dwa miesiące z możliwością przedłużenia o kolejne dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu lub Rady), a Parlament zaproponował trzymiesięczny termin na wyrażenie sprzeciwu, z możliwością przedłużenia o kolejne dwa miesiące. Na posiedzeniu technicznym 10 marca 2022 r. Parlament zaznaczył, że jest gotów odejść od swojego odmiennego stanowiska w sprawie długości okresu zgłaszania sprzeciwu, torując drogę do opracowania tekstu kompromisowego.
2)

art. 3 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 3 1. Państwa członkowskie wprowadzają środki niezbędne do zapewnienia, aby przedsiębiorstwa mające siedzibę na ich terytorium mogły użytkować najmowane pojazdy do celów transportu drogowego towarów na tych samych warunkach co pojazdy będące własnością tych przedsiębiorstw, z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w art. 2. 2. W przypadku gdy najmowany pojazd został zarejestrowany lub dopuszczony do ruchu zgodnie z prawem innego państwa członkowskiego, państwo członkowskie, w którym dane przedsiębiorstwo transportu drogowego ma siedzibę, może: a) ograniczyć czas użytkowania najmowanego pojazdu na swoim terytorium, pod warunkiem że pozwala ono na korzystanie z najmowanego pojazdu przez to samo przedsiębiorstwo transportu drogowego przez co najmniej dwa kolejne miesiące w danym roku kalendarzowym; w tym przypadku dane państwo członkowskie może wymagać, aby czas trwania umowy najmu nie przekraczał terminu ustalonego przez to państwo członkowskie; b) wprowadzić wymóg, aby najmowany pojazd był rejestrowany zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi rejestracji po okresie nie krótszym niż 30 dni; w takim przypadku dane państwo członkowskie może wymagać, aby czas trwania umowy najmu nie przekraczał okresu dopuszczenia do ruchu poprzedzającego wymóg rejestracji; c) ograniczyć liczbę najmowanych pojazdów, które mogą być użytkowane przez dane przedsiębiorstwo, pod warunkiem że minimalna dozwolona liczba pojazdów wynosi co najmniej 25 % floty pojazdów ciężarowych, którymi dysponuje przedsiębiorstwo, zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w dniu 31 grudnia roku poprzedzającego użytkowanie najmowanego pojazdu albo w dniu rozpoczęcia przez przedsiębiorstwo użytkowania najmowanego pojazdu, zgodnie z ustaleniami danego państwa członkowskiego. Jednakże w przypadku gdy cała flota przedsiębiorstwa to więcej niż jeden, lecz mniej niż cztery pojazdy, przedsiębiorstwu temu wolno użytkować co najmniej jeden taki pojazd. Minimalna liczba określona zgodnie z niniejszym punktem odnosi się do floty pojazdów ciężarowych, którymi dysponuje przedsiębiorstwo, której liczebność ustalono na podstawie pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego; d) ograniczyć korzystanie z takich pojazdów na potrzeby działalności transportowej na własny rachunek.”;
16.

Obecna dyrektywa i wniosek Komisji zasadniczo przyznają te same prawa do wynajmu pojazdów przedsiębiorstwom mającym siedzibę w państwie członkowskim, które reguluje ten wynajem, (art. 3) i przedsiębiorstwom mającym siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, które reguluje ten wynajem (art. 2). Jednak zarówno Parlament (poprawki 3, 4 i 9), jak i Rada opowiedziały się za rozróżnieniem tych przypadków. W przypadku gdy przedsiębiorstwo ma siedzibę w innym państwie członkowskim, a najmowany pojazd jest należycie zarejestrowany w dowolnym państwie członkowskim, dostęp do rynku nie powinien być ograniczany przez państwo członkowskie, w którym przedsiębiorstwo nie jest zarejestrowane. Powinno to być również punktem wyjścia w przypadku przedsiębiorstwa mającego siedzibę w danym państwie członkowskim; jednakże w odniesieniu do użytkowania pojazdów zarejestrowanych w innym państwie członkowskim państwo członkowskie siedziby powinno dysponować pewnymi środkami ochronnymi, które pozwalają na ograniczenie.
1.

W zakresie fałszowania euro, Europol, w ramach jego celów zgodnie z Konwencją o Europolu (1), wykonuje następujące działania biura centralnego w rozumieniu art. 12–15 Konwencji Genewskiej z 1929 r. 1.1. Europol centralizuje i przetwarza, zgodnie z Konwencją o Europolu, wszystkie informacje jednego rodzaju w celu ułatwiania śledzenia, zapobiegania i walki z fałszowaniem euro i przekazuje te informacje niezwłocznie do krajowych biur centralnych Państw Członkowskich UE. 1.2. Zgodnie z Konwencją o Europolu, w szczególności z jej art. 18 i odpowiednimi aktami Rady (2), Europol koresponduje bezpośrednio z biurami centralnymi państw trzecich w celu wykonywania zadań ustanowionych w pkt 1.3, 1.4 i 1.5 niniejszego Oświadczenia. 1.3. Europol, o ile uzna to za stosowne, przekazuje centralnym biurom państw trzecich komplet anulowanych wzorów faktycznych banknotów euro. 1.4. Europol regularnie powiadamia centralne biura państw trzecich, przekazując wszelkie niezbędne informacje szczegółowe, o nowych emisjach walut oraz o wycofaniu walut z obiegu. 1.5. Z wyjątkiem przypadków o wyłącznie lokalnym zasięgu, Europol, jeżeli uzna to za stosowne, powiadamia centralne biura państw trzecich o następujących przypadkach: — wykrycia sfałszowanej lub podrobionej waluty euro. Do powiadomienia o sfałszowaniu lub podrobieniu dołącza się opis techniczny fałszerstw, który przekazuje wyłącznie instytucja, której banknoty sfałszowano. Należy przekazać reprodukcję fotograficzną wzoru sfałszowanego banknotu, lub, w miarę możliwości, sam wzór. W przypadkach pilnych powiadomienie oraz krótki opis wykonany przez policję mogą, z zachowaniem dyskrecji, zostać przekazane zainteresowanym biurom centralnym bez uszczerbku dla zasady powiadomienia i opisu technicznego określonej powyżej, — szczegółowe informacje dotyczące ujawnienia fałszerstw, określające, czy było możliwe zajęcie całej sfałszowanej waluty dopuszczonej do obiegu. 1.6. Jako biuro centralne Państw Członkowskich, Europol uczestniczy w konferencjach na temat fałszowania waluty euro w rozumieniu art. 15 Konwencji Genewskiej. 1.7. W przypadku gdy Europol jest niezdolny do wykonania zadań określonych w pkt 1.1–1.6 zgodnie z Konwencją o Europolu, krajowe biura centralne Państw Członkowskich utrzymują swoje kompetencje.
(11)

W odniesieniu do Islandii i Norwegii, niniejsza decyzja ramowa stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, który należy do dziedziny określonej w art. 1 decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (1). Procedury określone w tym układzie zostały zastosowane w odniesieniu do niniejszej decyzji ramowej.
4.

Do art. 8 dodaje się następujące ustępy 3 i 4: „3. Zgodnie z prawem krajowym i Konwencją o Europolu, Państwa Członkowskie mogą zwrócić się z wnioskiem do Europolu o wykorzystanie oficerów łącznikowych Europolu oddelegowanych do państw trzecich lub międzynarodowych organizacji, w celu wymiany odpowiednich informacji. Wnioski kierowane są do Europolu przez jednostki narodowe w Państwach Członkowskich, zgodnie z Konwencją o Europolu. 4. Europol zapewnia otrzymywanie od swoich oficerów łącznikowych oddelegowanych do państw trzecich i organizacji międzynarodowych informacji dotyczących poważnych zagrożeń przestępstwami dla Państw Członkowskich, do czego Europol posiada kompetencje na mocy Konwencji o Europolu. Informacje takie są przekazywane właściwym organom danych Państw Członkowskich przez jednostki narodowe, zgodnie z Konwencją o Europolu.”.
3.

a) Następujące artykuły niniejszej decyzji ramowej mają także zastosowanie przy wykonywaniu kar, jeżeli dana osoba, zgodnie z warunkiem określonym w art. 5 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi ( 4 ), jest przekazywana do państwa wykonującego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego, orzeczonego w państwie wydającym: — artykuł 2: Definicje, — artykuł 2: Wyznaczenie właściwych organów, — artykuł 4 ust. 3—6: Przekazywanie europejskiego nakazu wykonania, — artykuł 6: Forma i treść europejskiego nakazu wykonania, — artykuł 8: Uznawanie i wykonywanie europejskiego nakazu wykonania, — artykuł 10: Decyzja w sprawie europejskiego nakazu wykonania, — artykuł 11: Przekazanie osób, — artykuł 12: Tranzyt, — artykuł 13: Prawo regulujące wykonanie, — artykuł 15: Amnestia, ułaskawienie, rewizja orzeczenia, — artykuł 16: Informacje przekazywane przez państwo wydające, — artykuł 17 lit. a), c), d), e) i f): Informacje przekazywane przez państwo wykonujące, — artykuł 18: Skutki przekazania osoby skazanej, — artykuł 19: Koszty, — artykuł 20: Stosunek do innych umów i ustaleń, — artykuł 21: Wykonanie, — artykuł 22: Wejście w życie. b) Następujące artykuły decyzji ramowej mają również zastosowanie do wykonywania kar, jeżeli, stosownie do art. 4 ust. 6 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, państwo wykonujące zobowiązuje się do wykonania kary: — artykuł 1: Definicje, — artykuł 8: Uznawanie i wykonywanie europejskiego nakazu wykonania, — artykuł 12: Tranzyt, — artykuł 13: Prawo regulujące wykonanie, — artykuł 15: Amnestia, ułaskawienie, rewizja orzeczenia, — artykuł 17 lit. c), d), e) i f): Informacje przekazywane przez państwo wykonujące, — artykuł 18: Skutki przekazania osoby skazanej, — artykuł 19: Koszty, — artykuł 20: Stosunek do innych umów i ustaleń, — artykuł 21: Wykonanie, — artykuł 22: Wejście w życie. Państwo, które wydało europejski nakaz aresztowania, dostarcza państwu wykonującemu informacje zawarte w europejskim nakazie wykonania. Właściwe organy kontaktują się bezpośrednio w sprawach odnoszących się do niniejszego ustępu.
(5)

Priorytetem dla Unii powinno być zwalczanie wykorzystywania seksualnego dzieci i pornografii dziecięcej, a w szczególności zwalczanie ryzyka recydywy w tej dziedzinie. Właśnie w tej dziedzinie decyzja ramowa Rady 2004/68/WSiSW z dnia 22 grudnia 2003 r. dotycząca zwalczania seksualnego wykorzystywania dzieci i pornografii dziecięcej (2) ustanowiła zgodnie z zasadą pomocniczości, minimalne wspólne podejście Unii do takich przestępstw, w szczególności w odniesieniu do rodzajów kary i zakazu, który powinien zostać przewidziany w ustawodawstwie krajowym. Zasada wzajemnego uznawania powinna odnosić się do czasowego lub stałego zakazu wykonywania czynności zawodowych związanych z nadzorem dzieci, co wyraźnie przewiduje decyzja ramowa 2004/68/WSiSW, gdy zakaz taki wynika z wyroku skazującego za jedno z przestępstw związanych z wykorzystywaniem seksualnym dzieci i pornografią dziecięcą.
(3)

W rezolucji z dnia 14 kwietnia 2005 r. dotyczącej szeroko zakrojonej unijnej polityki walki z korupcją, która odnosi się do komunikatu Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Komitetu Społeczno-Ekonomicznego z dnia 28 maja 2003 r. w sprawie szeroko zakrojonej unijnej polityki walki z korupcją, Rada ponownie podkreśla znaczenie roli i działań państw członkowskich w zakresie opracowania szeroko zakrojonej i wielostronnej polityki walki z korupcją zarówno w sektorze publicznym jak i prywatnym we współpracy ze wszystkimi stosownymi przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i sektora przedsiębiorstw.
(2)

Przepisy wykonawcze dla plików roboczych do celów analizy zostały przyjęte aktem Rady (1999/C 26/01) z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie przyjęcia przepisów dotyczących plików do analizy Europolu (4); przepisy te wymagają dostosowania ze względu na zmiany w powyższym protokole do Konwencji o Europolu; w związku z tym akt powinien zostać odpowiednio zmieniony.
2)

dodaje się artykuł w brzmieniu: „Artykuł 4a Wyroki zaoczne Wykonujący organ sądowy może również odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania, który wydano w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego, jeżeli wyrok został wydany zaocznie, chyba że europejski nakaz aresztowania stwierdza, że: a) dana osoba została wezwana osobiście lub została poinformowana zgodnie z prawem krajowym wydającego państwa członkowskiego — za pośrednictwem uprawnionego pełnomocnika i w odpowiednim terminie — o zaplanowanym czasie i miejscu rozprawy, która zakończyła się wydaniem wyroku zaocznego, oraz została pouczona, że taki wyrok może zostać wydany w przypadku niestawienia się tej osoby na rozprawie; b) po doręczeniu danej osobie wyroku zaocznego i po wyraźnym pouczeniu jej o prawie do wystąpienia o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o prawie do obecności podczas tego ponownego rozpatrzenia sprawy: (i) osoba ta wyraźnie oznajmiła, że nie wnosi sprzeciwu od wyroku zaocznego; lub (ii) osoba ta nie wystąpiła we właściwym terminie, wynoszącym co najmniej … (7) dni, o ponowne rozpatrzenie sprawy; lub c) danej osobie nie doręczono do rąk własnych wyroku zaocznego, ale: (i) wyrok ten zostanie jej doręczony najpóźniej w piątym dniu po jej przekazaniu i zostanie ona wyraźnie pouczona o prawie do wystąpienia o ponowne rozpatrzenie sprawy i o prawie do obecności podczas tego ponownego rozpatrzenia sprawy; oraz (ii) osoba ta będzie miała co najmniej … (7) dni, by wystąpić o ponowne rozpatrzenie sprawy.”;
(10)

Akredytacji udziela krajowa jednostka akredytująca, który ma wyłączne uprawnienia do oceny, czy laboratorium spełnia wymogi ustanowione przez ujednolicone normy. Uprawnienia nadaje jednostkom akredytującym państwo. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu (3) zawiera szczegółowe przepisy dotyczące uprawnień krajowych jednostek akredytujących.
(7)

Wspólne minimalne normy powinny doprowadzić do zwiększonego zaufania do sądowych systemów karnych wszystkich państw członkowskich, co z kolei powinno doprowadzić do bardziej efektywnej współpracy sądowej opartej na wzajemnym zaufaniu. Takie wspólne minimalne normy powinny mieć zastosowanie w odniesieniu do tłumaczeń ustnych i pisemnych w postępowaniu karnym.
(5)

We wspólnej przestrzeni sprawiedliwości pozbawionej granic wewnętrznych należy zadbać o to, aby ochrona przysługująca danej osobie w jednym państwie członkowskim była utrzymana i kontynuowana we wszystkich innych państwach członkowskich, do których przemieszcza się lub przemieściła się ta osoba. Należy również zapewnić, aby uzasadnione korzystanie przez obywateli Unii z prawa do swobodnego poruszania się i zamieszkiwania na terytorium państw członkowskich, zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 21 TFUE, nie prowadziło do zmniejszenia poziomu ich bezpieczeństwa.
(2)

Pismami z dnia 12 grudnia 2012 r. i z dnia 8 lutego 2013 r. Zjednoczone Królestwo poinformowało CEPOL, że nie chce, by nadal miał on siedzibę na jego terytorium. W Bramshill oprócz siedziby CEPOL znajduje się także krajowy ośrodek szkolenia policji należący do National Policing Improvement Agency, którą to agencję Zjednoczone Królestwo postanowiło zastąpić nowym podmiotem: College of Policing z siedzibą w innym miejscu. Zjednoczone Królestwo zdecydowało zatem zamknąć i sprzedać krajowy ośrodek szkolenia policji w Bramshill, gdyż – jak zaznaczyło – koszty z nim związane są wysokie, a nie pojawiły się żadne alternatywne modele biznesowe jego prowadzenia.
Komitet Doradczy ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących

22.9.2004

—

Mianowanie

Zastępca członka

Pracodawcy

Republika Czeska

Pani Vladimira DRBALOVÁ

Confederation of Industry of the Czech Republic
—

konwencję dotyczącą przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Konwencji o prawie stosowanym wobec zobowiązań umownych, otwartą do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r., jak również do pierwszego i drugiego protokołu dotyczących jej wykładni dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, podpisaną w Brukseli w dniu 29 listopada 1996 r. (3).