ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
12.

Wzywa do właściwego rozważenia faktu, że 97 % działalności gospodarczej w UE 27 państw członkowskich to nadal działalność w niskim lub średnim stopniu związana z technologią; uważa, że wobec tego postęp społeczeństwa opartego na wiedzy nie może skupiać się jedynie na rozwijaniu najbardziej zaawansowanych technologii, lecz musi on dotyczyć także modelu innowacji, który umożliwia przyswajanie i obieg wiedzy. Zwraca uwagę na możliwości, jakie stwarza przegląd dyrektywy w sprawie zamówień publicznych (2) oraz podkreśla wyzwania i możliwości, jakie stwarza włączenie badań i rozwoju do zamówień publicznych (3).
2.

Popiera rezolucję ONZ z 28 lipca 2010 r., w której zadeklarowano, że dostęp do wody jest powszechnym i nienaruszalnym prawem człowieka, a także naturalną i logiczną konsekwencją prawa do życia: „recognizes the right to safe and clean drinking water and sanitation as a human right that is essential for the full enjoyment of life and all human rights” („uznaje, że prawo do dostępu do bezpiecznej i czystej wody pitnej oraz urządzeń sanitarnych jest prawem człowieka niezbędnym do pełnego cieszenia się życiem i korzystania ze wszystkich praw człowieka”) (1).
12.

Ze względu na korzyści odżywcze zachęca UE oraz władze w państwach członkowskich do aktywnego promowania europejskiego programu dopłat do spożycia mleka w szkołach, tak by zachęcić dzieci do zdrowych nawyków żywieniowych.
7.

Komitet zaleca Komisji, by zachęcała do umożliwienia oferentom na szczeblu krajowym składania wniosków o tzw. „paszporty zamówień publicznych” (najlepiej w formie elektronicznego systemu rejestracji), oraz by ujednoliciła treść i sposób stosowania tych paszportów. Taki paszport oznaczałby, że dany przedsiębiorca posiada oświadczenia i dokumenty potwierdzające często wymagane przez instytucje zamawiające w przetargach publicznych. Złożenie wniosku o „paszport zamówień publicznych” oszczędza przedsiębiorcy późniejszych nakładów związanych z ciągłym przedkładaniem tych samych oświadczeń i dokumentów potwierdzających. Dla przedsiębiorców, którzy często uczestniczą w procedurach udzielania zamówień publicznych, byłaby to duża oszczędność czasu i zasobów. Paszport byłby ważny przez ograniczony okres, jako że wymagane do jego wydania zaświadczenia również obowiązują tylko do określonego momentu. Przyczyniłoby się to do zapewnienia wiarygodności takich paszportów. Podobny system funkcjonuje już – z dobrymi wynikami – tu i ówdzie na szczeblu lokalnym i regionalnym. „Paszport zamówień publicznych” z samej swojej natury nie powinien pociągać za sobą znacznych kosztów.
72.

Podkreśla znaczenie programów rolno-środowiskowych i apeluje, by w przyszłości wszystkie państwa członkowskie przeznaczyły przynajmniej 10 % dostępnego im budżetu rolnego na programy rolno-środowiskowe, by tym samym przyczynić się do nadania rolnictwu zrównoważonego charakteru oraz do uznania systemów rolnych o wysokiej wartości przyrodniczej, które umożliwiają utrzymanie i przywrócenie różnorodności biologicznej na obszarach rolniczych, a także przyczyniają się do lepszej ochrony wody i gleby.
15.

Zdecydowanie opowiada się za stosowaniem zasady solidarności i wzajemnej pomocy w sytuacjach klęsk i katastrof, wyrażonej w licznych porozumieniach ponadpaństwowych i dwustronnych i wprowadzonej w życie w wielu przypadkach faktycznego świadczenia pomocy pomiędzy regionami. Częsta współpraca regionów ponad granicami państwowymi pokazuje, że to właśnie regiony w znaczący sposób przyczyniają się do udzielania szybkiej pomocy w zakresie ochrony ludności. Wspólnym celem tej pomyślnej współpracy jest także utworzenie mapy ryzyka wraz z oceną potencjalnych zagrożeń. Regiony odgrywają tu kluczową rolę gdyż w przypadku klęsk żywiołowych to one w szczególnym stopniu zmagają się z ich skutkami i w rezultacie wypracowały systemy ochrony cywilnej i zdobyły doświadczenie, którym mogą podzielić się z sąsiadującymi krajami trzecimi. Zwłaszcza najbardziej oddalone regiony zdobyły cenne doświadczenie, które mogą przekazać regionom sąsiadującym.
62.

Stwierdza w tym kontekście, że utworzenie obszaru współpracy byłoby korzystne dla dynamicznego rozwoju regionu Dunaju. Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) oraz Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa (ENPI) to elastyczne środki, za pomocą których można włączyć do tego obszaru współpracy kraje kandydujące do UE, potencjalne kraje kandydujące i państwa trzecie.
5.

Zgadza się z wnioskami płynącymi z ocen skutków obecnych programów, wykorzystanymi między innymi do określenia czterech wspólnych problemów. Aby osiągnąć pożądane rezultaty, należy te problemy rozwiązać na szczeblu europejskim poprzez połączenie programów i wprowadzenie nowego instrumentu finansowego w ramach jednego programu ramowego. Owe problemy to: a) rozdrobnienie rynku wynikające z różnorodności kulturowej i językowej w Europie, które ogranicza obecnie transnarodowy obieg dzieł kultury i mobilność artystów i osób zawodowo zajmujących się kulturą, a także skutkuje brakiem równowagi geograficznej; ponadto ogranicza ono wybór dostępny konsumentom i dostęp do europejskich dzieł kultury; b) konieczność dostosowania sektorów do skutków globalizacji i cyfryzacji, które powodują koncentrację podaży w rękach ograniczonej liczby głównych podmiotów; taki stan rzeczy zagraża różnorodności kulturowej i językowej, w związku z czym przyjęcie podejścia i rozwiązań w skali transnarodowej i transregionalnej byłoby korzystne dla tego sektora; c) brak porównywalnych danych na temat sektora kultury na poziomie krajowym i europejskim, co powoduje konsekwencje w zakresie koordynowania polityki na szczeblu europejskim: może to być użyteczny czynnik przyczyniający się do rozwoju polityki krajowej i zmian systemowych, przy niewielkich kosztach dla budżetu UE i z pełnym poszanowaniem zasady pomocniczości; d) trudności napotykane przez MŚP działające w branży kultury i branży twórczości, jeśli chodzi o dostęp do finansowania.
21. W celu uwzględnienia postępów w dziedzinie technologii informacyjno-komunikacyjnych uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dotyczące zmian w załączniku do niniejszego rozporządzenia, należy przekazać Komisji. Szczególnie ważne jest, aby podczas prac przygotowawczych Komisja prowadziła odpowiednie konsultacje, w tym również z ekspertami. Celem tego przekazania uprawnień jest uwzględnienie nowych osiągnięć techniki, zmian na rynku, nowych priorytetów politycznych i możliwości wykorzystania synergii istniejących pomiędzy różnymi rodzajami infrastruktury, w tym infrastrukturą transportową i energetyczną. Zakres uprawnień ograniczony jest do modyfikowania opisu projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dodawania takich projektów oraz usuwania zbędnych projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, zgodnie z ustalonymi wcześniej, jasnymi i przejrzystymi kryteriami.

21. W celu uwzględnienia postępów w dziedzinie technologii informacyjno-komunikacyjnych uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dotyczące zmian w załączniku do niniejszego rozporządzenia, należy przekazać Komisji. Szczególnie ważne jest, aby podczas prac przygotowawczych Komisja prowadziła odpowiednie konsultacje, w tym również z ekspertami . Celem tego przekazania uprawnień jest uwzględnienie nowych osiągnięć techniki, zmian na rynku, nowych priorytetów politycznych i możliwości wykorzystania synergii istniejących pomiędzy różnymi rodzajami infrastruktury, w tym infrastrukturą transportową i energetyczną. Zakres uprawnień ograniczony jest do modyfikowania opisu projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dodawania takich projektów oraz usuwania zbędnych projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, zgodnie z ustalonymi wcześniej, jasnymi i przejrzystymi kryteriami.
W celu zapewnienia szybkiej reakcji na zmieniające się potrzeby w trakcie całego okresu trwania programu Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjęcia niektórych aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do przepisów dotyczących kryteriów wykonania i działań zarządzanych przez agencje krajowe. Szczególne istotne jest, aby Komisja przeprowadziła odpowiednie konsultacje podczas swoich prac przygotowawczych, w tym na szczeblu ekspertów. Podczas przygotowywania i sporządzania aktów delegowanych Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie właściwych dokumentów do Parlamentu Europejskiego i Rady.

W celu zapewnienia szybkiej reakcji na zmieniające się potrzeby w trakcie całego okresu trwania programu Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjęcia niektórych aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do przepisów dotyczących kryteriów wykonania i działań zarządzanych przez agencje krajowe. Szczególne istotne jest, aby Komisja przeprowadziła odpowiednie konsultacje podczas swoich prac przygotowawczych, w tym na szczeblu ekspertów. Podczas przygotowywania i sporządzania aktów delegowanych Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie właściwych dokumentów do Parlamentu Europejskiego i Rady.
14.

Przypomina swoją opinię w sprawie instrumentu mikrofinansowego (2) z 7 października 2009 r. i znaczenie tego instrumentu w walce z wykluczeniem. W sprecyzowaniu jego funkcji pomagają uwagi Komitetu na temat określenia grup, do których adresowany jest ten instrument, a także stwierdzenie, że nie chodzi o narzędzie finansowania konsumpcji, lecz zakładania działalności gospodarczej lub konsolidacji małych innowacyjnych przedsiębiorstw czy też przedsiębiorstw społecznych, które jednak tradycyjnie nie kwalifikują się do korzystania z usług bankowych. Podkreśla, że działania UE mają jednak charakter drugoplanowy, gdyż polegają na wsparciu podmiotów krajowych, regionalnych lub lokalnych udzielających mikrokredytu. Podkreśla ponadto, że znaczenie tego instrumentu wynika z faktu, że umożliwia on uruchomienie pozytywnego sprzężenia zwrotnego poprzez osiągnięcie przez przedsiębiorstwa korzystające z pożyczek samowystarczalności oraz odzyskanie środków dzięki wysokiemu poziomowi zwrotu. Apeluje zatem o stworzenie solidnej europejskiej podstawy prawnej, która określiłaby, wspólne elementy na szczeblu europejskim w celu zharmonizowania lub rozpowszechnienia rozwiązań związanych z mikrokredytem. Komitet pragnie także zwrócić uwagę Komisji na to, że istnieje szereg dobrych przykładów organizacji typu non-profit, które już obecnie radzą sobie doskonale z udzielaniem mikrokredytów. Aby utrzymać ten stan rzeczy ważne jest, by UE nie tworzyła własnego równoległego systemu, ale by wspierała istniejącą działalność w tej dziedzinie.
Artykuł 5 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 5 Uzyskanie osobowości prawnej oraz publikacja w Dzienniku Urzędowym 1. Konwencja, statut i wszelkie ich późniejsze zmiany podlegają rejestracji lub publikacji zgodnie z właściwym prawem krajowym w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba statutowa danego EUWT. EUWT uzyskuje osobowość prawną w dniu rejestracji lub publikacji, zależnie od tego, która z nich nastąpi wcześniej. Członkowie informują państwa członkowskie, których to dotyczy, Komisję i Komitet Regionów o rejestracji lub publikacji konwencji. 2. EUWT zapewnia przesłanie do Komisji, w terminie dziesięciu dni roboczych od rejestracji lub publikacji konwencji, wniosku zgodnego ze wzorem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Komisja przekazuje ten wniosek do Urzędu Publikacji Unii Europejskiej w celu opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, ogłoszenia o utworzeniu EUWT zawierającego szczegółowe informacje określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.”

Artykuł 5 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 5 Uzyskanie osobowości prawnej oraz publikacja w Dzienniku Urzędowym 1. Konwencja, statut i wszelkie ich późniejsze zmiany podlegają rejestracji lub publikacji zgodnie z właściwym prawem krajowym w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba statutowa danego EUWT, a następnie publikacji w pozostałych państwach członkowskich członków EUWT. EUWT uzyskuje osobowość prawną w dniu rejestracji lub publikacji w państwie członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba statutowa, zależnie od tego, która z nich nastąpi wcześniej. Członkowie informują państwa członkowskie, których to dotyczy, i Komitet Regionów o rejestracji lub publikacji konwencji. 2. EUWT zapewnia przesłanie do Komitetu Regionów, w terminie dziesięciu dni roboczych od rejestracji lub publikacji konwencji, wniosku zgodnego ze wzorem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Komitet Regionów przekazuje ten wniosek do Urzędu Publikacji Unii Europejskiej w celu opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, ogłoszenia o utworzeniu EUWT zawierającego szczegółowe informacje określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.”
—

Popiera cel, by planowana harmonizacja obowiązywała w całej UE, i postuluje, by w przypadku gdyby – mimo wszelkich starań – okazało się to niewykonalne, dążyć do niezwłocznego utworzenia europejskiego systemu podatku od transakcji finansowych, dzięki wykorzystaniu instrumentu wzmocnionej współpracy, która w miarę możliwości powinna objąć przynajmniej strefę euro.
21.

Nakłania do wprowadzenia we wszystkich instytucjach szkolnictwa wyższego suplementów do dyplomów, ponieważ stanowią one niezmiernie ważny krok na drodze do umożliwienia porównywalności dyplomów i ułatwiają ich uznawanie.
11.

Zauważa, że w nowym europejskim programie na rzecz integracji obywateli państw trzecich Komisja Europejska podchodzi do integracji jako do stopniowego procesu, za przebieg którego wspólną odpowiedzialność ponoszą władze różnych szczebli, co wymaga od podmiotów zajmujących się tą kwestią podejmowania stałych wysiłków i nieustannej współpracy na drodze do realizacji wyznaczonych celów.
10.

Podziela zdanie Komisji, że istnieje możliwość, aby UE współpracowała w większym stopniu zarówno ze społeczeństwem obywatelskim, jak i z władzami lokalnymi i regionalnymi, ale podkreśla, że musi ona poprawić swoje stosunki z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz władzami regionalnymi i lokalnymi poprzez regularny i zorganizowany dialog. Wyraża ubolewanie, że w dokumencie nie podkreślono kluczowej roli przypadającej władzom lokalnym i regionalnym jako podmiotom demokratycznym i przedstawicielskim. Mogłyby one na przykład stworzyć klastry oparte na doskonałości z władzami lokalnymi i regionalnymi w krajach rozwijających się. W związku z tym Komitet wzywa Komisję do stworzenia specjalnego instrumentu finansowego wspierającego tworzenie takich klastrów. Zachęca także Komisję do określenia celów dotyczących udzielania wsparcia na szczeblu lokalnym w ramach konkretnych programów, tak by efektem strategii krajowych było szersze spektrum inicjatyw służących decentralizacji. W związku z tym Komitet z zadowoleniem przyjmuje propozycję, by przewidzieć większy udział decentralizacji, zgodnie ze środkami i celami dotyczącymi spójności społecznej i praw człowieka.
6.

Przypomina, że ustanowienie przepisów dotyczących praw ofiar może mieć wpływ na status podejrzanych i oskarżonych. Komitet uważa, że należy szukać rozwiązań tak, aby chroniąc interesy ofiar, nie osłabić ochrony prawnej podejrzanych lub oskarżonych. Poszanowanie godności ludzkiej podejrzanych lub oskarżonych – nawet w przypadku sprawców bardzo poważnych przestępstw – jest kluczowym elementem praworządności, która stanowi jeden z filarów integracji europejskiej i jest warunkiem koniecznym, by wypracować trwałe i solidne rozwiązania, nawet dla ofiar przestępstw. Obejmują one domniemanie niewinności do czasu udowodnienia ewentualnej winy oraz prawo do rzetelnego procesu sądowego. Jeżeli prawa osób podejrzanych lub oskarżonych nie będą chronione, utworzenie obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w UE nie będzie możliwe. Mając to na uwadze, Komitet Regionów zaznacza, że obowiązek zapewnienia tej równowagi spoczywa także na demokratycznie wybranych przedstawicielach władz lokalnych i regionalnych.
69.

Z zadowoleniem odnosi się do tego, że wieloletnie ramy finansowe zawierają zapisy dotyczące sposobu postępowania w przypadku nieprzyjęcia ich do końca roku 2012. Odnotowuje jednakże, że te same zapisy mogą zniechęcać państwa członkowskie do osiągnięcia szybkiego porozumienia. KR wzywa zatem instytucje unijne do podjęcia stosownych decyzji w zakresie przedstawionych propozycji zgodnie z ustalonym harmonogramem.
40.

Zachęca zatem zarówno Komisję Europejską, jak i władze lokalne i regionalne do zwracania stale szczególnej uwagi na wolontariat sportowy, który może wspierać kształcenie na wszystkich poziomach, wzbogacając programy nauczania i stanowiąc przydatny instrument procesu uczenia się przez całe życie. Jednocześnie może on zagwarantować znaczne wsparcie dla administracji lokalnej i regionalnej oraz stowarzyszeń sportowych przy organizacji wydarzeń zbliżających ludzi do sportu, bez dążenia do zysku, co zawsze cechuje tego rodzaju działalność.
10.

Zwraca się do Komisji o porzucenie zamiaru, w odniesieniu do władz lokalnych, wprowadzenia do warunków stosowania nowego rozporządzenia dotyczącego pomocy de minimis kryterium liczby ludności. Liczba ludności wcale nie ma decydującego znaczenia przy określaniu wpływu działalności gospodarczej prowadzonej przez dany samorząd na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Co więcej nie może być mowy o kierowaniu się przesłankami, które mogłyby doprowadzić do dyskryminacji między różnymi jednostkami administracyjnymi (gminami, regionami, państwami itd.). Samo kryterium liczby ludności nie uwzględniałoby także faktu, że usługi lokalne mogą być współfinansowane przez jednostki władz publicznych różnej wielkości i działające na różnych szczeblach zgodnie z zapisaną w traktacie zasadą swobody w organizowaniu i świadczeniu usług publicznych. Nie może być także mowy o postawieniu w niekorzystnej sytuacji tych, którzy zdecydowali się na wspólne świadczenie tych usług, zwłaszcza w ramach działań podejmowanych wspólnie przez różne gminy. W tej sytuacji sprawdzanie, czy usługi te mają charakter lokalny i są świadczone na ograniczonym obszarze, musi opierać się na szeregu wskaźników uwzględniających położenie geograficzne danej gminy oraz potencjalnych użytkowników danych usług publicznych. Weryfikacja ta powinna uwzględniać, w rozumieniu art. 174 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, sytuację regionów, które cierpią na skutek poważnych i trwałych niekorzystnych warunków przyrodniczych lub demograficznych, by przewidzieć dzięki temu działania odpowiednio zróżnicowane. Należy podnieść pułap wysokości obrotów, który został ograniczony do kwoty 5 mln EUR.
43.

Zaleca, by Komisja Europejska sporządziła ocenę skutków dotyczącą systemów informacyjnych, która powinna zostać włączona do kodeksu postępowania w odniesieniu do kontaktów międzyrządowych, tak by ocenić wpływ nowej polityki i nowych przepisów na gminy i regiony pod kątem zmian w zarządzaniu informacjami oraz dostosowania nowych technologii. Celem oceny skutków dotyczącej systemów informacyjnych jest: — ustalenie na wystarczająco wczesnym etapie, czy dany przepis można zastosować w praktyce; — przeanalizowanie, w jaki sposób części składowe administracji elektronicznej mogą się przyczynić do bezproblemowego procesu wdrażania; — określenie, jaki zakres wsparcia jest potrzebny do wdrażania, zważywszy na obecny poziom rozwoju i zdolności dostosowawcze gmin.
42.

Zwraca się do Komisji, by zachęcała do wprowadzania na szczeblu krajowym możliwości składania przez oferentów wniosków o tzw. „paszporty zamówień publicznych” (w formie elektronicznego systemu rejestracji), który oznaczałby, że dany przedsiębiorca posiada oświadczenia i dokumenty potwierdzające, które są często wymagane przez instytucje zamawiające w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Ponieważ przedsiębiorcy musieliby złożyć wniosek o paszport tylko raz, nie musieliby później ciągle przedkładać tych samych oświadczeń i dokumentów potwierdzających. Dla przedsiębiorców, którzy często uczestniczą w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego, byłaby to duża oszczędność czasu i zasobów. Paszport byłby ważny przez ograniczony okres, jako że wymagane do jego wydania zaświadczenia również obowiązują tylko do określonego momentu. Podobne systemy już funkcjonują, i to z dobrymi wynikami.
10.

Co do zasady popiera przewidywane zastąpienie sześciu programów operacyjnych na lata 2007–2013 dwoma programami, gdyż uważa, że zmiana ta może pozwolić lepiej i skuteczniej prowadzić zaplanowane działania – również ze względu na pożądane lepsze ukierunkowanie podziału środków czy uniknięcie nierównowagi geograficznej, które to problemy Komisja, odnosząc się do wdrażanych obecnie programów, wskazuje w dołączonych do wniosków ocenach skutków finansowych regulacji.
12.

Uznaje również, że sprawą podstawową jest podkreślenie także na poziomie europejskim aspektów logistycznych roli edukacji umożliwiającej podniesienie poziomu świadomości wśród konsumentów, z poszanowaniem podziału kompetencji. Programy nauczania w poszczególnych systemach szkolnych bardzo się różnią, zarówno jeśli chodzi o tematykę, jak i o metody. Można opracować i zalecić zharmonizowane materiały dydaktyczne w dziedzinie ochrony konsumentów upowszechniające wiedzę dostosowaną do poszczególnych poziomów nauczania. Wzmocnienie edukacji konsumenckiej w całej UE pozwoliłoby na rozwiązanie wspomnianego problemu rozbieżności. Uważa też, że ważne jest wprowadzenie we wszystkich systemach szkolnych edukacji konsumenckiej jako dobrze ugruntowanego elementu w programie nauczania i dostosowanie jej do danego poziomu kształcenia. Zgodnie z podziałem kompetencji w UE odpowiadają za to państwa członkowskie. Ogólnounijne uznanie znaczenia edukacji konsumenckiej przyczyniłoby się do tego, że poświęcano by jej wystarczająco dużo miejsca i czasu podczas zajęć szkolnych.
9.

Stwierdza w tym kontekście, że merytoryczny związek programu ze strategią WHO „Zdrowie 21 – Zdrowie dla wszystkich w XXI wieku” jest słabo zaznaczony oraz, że nie są one ukierunkowane na porównywalne cele. Wśród celów strategii zdrowotnej WHO podkreślono przede wszystkim konieczność dążenia do zmniejszenia nierówności społeczno-ekonomicznych dla poprawy zdrowia całej populacji. Wzywa ona również do podjęcia połączonych środków na rzecz osób szczególnie potrzebujących pomocy i obarczonych chorobami, do wyrównywania niedostatków w opiece zdrowotnej i do zwalczania problemu niekorzystnej sytuacji zdrowotnej i społecznej (punkt II Światowej Deklaracji Zdrowia „Zdrowie 21” przyjętej na 51. Światowym Zgromadzeniu Zdrowia). Aspektów tych zabrakło w programie, przez co kładzie on jednostronny nacisk na szanse rozwoju gospodarki. KR oczekuje, że Komisja podejmie ścisłą współpracę z biurem regionalnym WHO, by opracować przyszłą europejską politykę zdrowotną „Zdrowie 2020”.
W stosownych przypadkach i zgodnie z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr […]/2012 [RWP] stosuje się wspólne wskaźniki określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Wartości bazowe w odniesieniu do wspólnych wskaźników ustala się na zero, a cele łączne wyznacza się na 2022 r.

W stosownych przypadkach i zgodnie z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr […]/2012 [RWP] stosuje się wspólne wskaźniki w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Wartości bazowe w odniesieniu do wspólnych wskaźników ustala się na zero, a cele łączne wyznacza się na 2022 r.
35.

By zadbać o prawidłowy rozwój projektów należących do korytarza, apeluje jednak o zwiększenie uprawnień koordynatora europejskiego, który powinien mieć prawo nie tylko do prowadzenia mediacji w razie konfliktu, lecz również do ostrzeżenia Komisji i Parlamentu, jeżeli uważa, że na drodze do odpowiednich postępów w realizacji projektu stoi jakaś przeszkoda (art. 51 ust. 5 lit. b)).