Bruksela, 29.10.2004

COM(2004)731 końcowy

Zmieniony wniosek w sprawie

ROZPORZĄDZENIA RADY

w sprawie handlu niektórymi rodzajami sprzętu i produktami, które mogą być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego czy poniżającego traktowania lub karania

(przedstawiona przez Komisję na mocy art. 250 ust. 2 Traktatu WE)

UZASADNIENIE

Celem załączonego zmienionego wniosku, który zastępuje pierwotny wniosek COM(2002)770 z dnia 30 grudnia 2002 r., jest ustanowienie szczególnego systemu handlu obejmującego niektóre rodzaje sprzętu i produkty, które mogą być użyte do tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania. Celem takiego systemu jest przyczynienie się do zapobiegania pogwałceniu fundamentalnego prawa człowieka do nie bycia poddawanym torturom lub innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu. Jest to kluczowym celem Unii Europejskiej, jak podkreślono w Wytycznych dotyczących polityki UE w sprawie tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania, przyjętych przez Radę (do Spraw Ogólnych) dnia 9 kwietnia 2001 r. Wytyczne te wyraźnie określają stanowisko UE w sprawie zapobiegania używaniu i produkcji takiego sprzętu oraz handlowi nim.

Wytyczne te wskazują również, że zakaz okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego karania nakłada wyraźne ograniczenia na wykonywanie kary śmierci. W odniesieniu do kary śmierci, Rada przyjęła Wytyczne dotyczące polityki UE wobec państw trzecich w sprawie kary śmierci dnia 29 czerwca 1998 r.

Niniejszy zmieniony wniosek potwierdza większość elementów dotyczących praw człowieka zawartych w pierwotnym wniosku (COM(2002)770), a zwłaszcza uzasadnienie dla ograniczeń w ramach zasad WTO. Ważna zmiana dotyczy definicji „innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania lub karania”, która została nieznacznie zmodyfikowana, aby odpowiadać międzynarodowej deklaracji, jednej z niewielu, dotyczącej rozróżnienia pomiędzy tym pojęciem a pojęciem tortur, zważywszy na to, iż tylko to drugie pojęcie jest zdefiniowane w stosownych międzynarodowych porozumieniach.

Proponuje się wprowadzenie niewielkich zmian w wykazie sprzętu i produktów podlegających proponowanym ograniczeniom. Dotyczą one rozmiaru zwykłych kajdanek i minimalnej mocy wstrząsów elektrycznych wytwarzanych przez paralizatory i podobne urządzenia.

Tekst przeredagowano także, aby jasno zaznaczyć, iż sprzęt, który może być wykorzystany do wykonywania kary śmierci, lecz także do celów zgodnych z prawem (zmieniony wniosek nie zawiera wykazu takiego sprzętu) nie powinien być wywożony i dostarczany organom odpowiedzialnym za egzekwowanie prawa w państwach, które nie zniosły kary śmierci. Ponadto, niniejszy zmieniony wniosek gwarantuje, że wykaz sprzętu i produktów będzie poddawany przeglądowi i zmieniany przy zastosowaniu specjalnej procedury.

Główne zmiany w stosunku do propozycji pierwotnej dotyczą kwestii administracyjnych. Jeśli chodzi o podejmowanie decyzji w sprawie poszczególnych wniosków o zezwolenie, przeformułowano kryteria, aby dać właściwym organom niezbędną swobodę decydowania w tej sprawie. Proponowany tekst gwarantuje, iż kryteria ustanowione w stosownych dwóch zestawach Wytycznych będą brane pod uwagę, pozwalając w ten sposób właściwym organom na decydowanie, czy wniosek o zezwolenie powinien zostać oddalony czy też stosowniejsze jest udzielenie zezwolenia podlegającego pewnym warunkom, mającym na celu zapewnienie, że dany sprzęt lub produkt nie będzie wykorzystywany do działań, którym wnioskowane rozporządzenie ma na celu zapobiegać.

Ponadto procedury wymiany informacji o decyzjach podjętych przez właściwe organy zostały ponownie przeanalizowane i uproszczone, a także - jako załącznik IV - dodany został wspólny formularz zezwolenia.

Aby rozporządzenie można było łatwiej wprowadzić w życie, zmieniony wniosek przewiduje, że rozporządzenie powinno się stosować na „obszarze celnym”, zdefiniowanym w Kodeksie Celnym.

Wreszcie postanowienia dotyczące usług zostały zmienione tak, aby były zgodne z postanowieniami art. 133 Traktatu WE, a wymóg zezwoleń na usługi pośrednictwa w zakresie sprzętu, który może służyć celom zarówno zgodnym z prawem jak i bezprawnym, został skreślony z tekstu, aby ograniczyć obciążenia administracyjne do tego, co jest bezwzględnie konieczne.

Zmieniony wniosek w sprawie

ROZPORZĄDZENIA RADY

w sprawie handlu niektórymi rodzajami sprzętu i produktami, które mogą być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego czy poniżającego traktowania lub karania

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 133,

uwzględniając wniosek Komisji[1],

a także mając na uwadze, co następuje:

Na mocy art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, poszanowanie praw człowieka oraz podstawowych wolności stanowią jedną ze wspólnych zasad Państw Członkowskich. Zważywszy na to, w 1995 r. Wspólnota postanowiła ustanowić poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności zasadniczym elementem jej stosunków z państwami trzecimi. Zadecydowano o dodawaniu w tym celu klauzuli do każdej nowej ogólnej umowy handlowej, o współpracy czy o stowarzyszeniu, która zawierana jest z państwem trzecim.

Artykuł 5 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, art. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych i art. 3 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności wszystkie ustanawiają bezwarunkowy, pełny zakaz stosowania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Inne postanowienia, w szczególności Deklaracja Narodów Zjednoczonych w sprawie tortur[2] i Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zakazu tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania z 1984 r., nakładają na Państwa obowiązek zapobiegania stosowaniu tortur;

Artykuł 2 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej[3] zakazuje skazywania na karę śmierci oraz jej wykonywania. Dnia 29 czerwca 1998 r. Rada zatwierdziła „Wytyczne dotyczące polityki UE w stosunku do państw trzecich w sprawie kary śmierci” i postanowiła, że Unia Europejska będzie dążyła do powszechnego zniesienia kary śmierci.

Artykuł 4 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej zakazuje stosowania tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania i karania. Dnia 9 kwietnia 2001 Rada zatwierdziła „Wytyczne dotyczące polityki UE w stosunku do państw trzecich w sprawie tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania.” Wytyczne te dotyczą zarówno przyjęcia Kodeksu postępowania UE w sprawie wywozu broni w 1998 r., jak i trwających prac nad wprowadzeniem nadzoru nad wywozem sprzętu paramilitarnego w całej UE przyszłe wprowadzenie nadzoru nad wywozem sprzętu paramilitarnego i stanowią przykłady środków mających na celu skuteczne zapobieganie torturom i innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu w ramach Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa. Wytyczne te przewidują także nakłanianie państw trzecich do zapobiegania stosowaniu i produkowaniu sprzętu oraz handlu sprzętem, który jest przeznaczony dla celówdo zadawania tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania i zapobiegania używaniu wszelkiego innego rodzaju sprzętu do takich celów. Zaznacza się w nich także, że zakaz okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego karania nakłada wyraźne ograniczenia na stosowanie kary śmierci.

W swojej rezolucji w sprawie tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, przyjętej dnia 25 kwietnia 2001 r. i popartej przez Państwa Członkowskie UE, Komisja Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka wezwała członków ONZ do podjęcia stosownych kroków, łącznie ze środkami ustawodawczymi, w celu zapobieżenia i zakazania, m.in. wywozu sprzętu, który jest specjalnie przeznaczony do zadawania tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Stanowisko to zostało potwierdzone rezolucjami przyjętymi 16 kwietnia 2002 r. oraz 23 kwietnia 2003 r.

Dnia 3 października 2001 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję[4] w sprawie drugiego rocznego sprawozdania Rady zgodnie z postanowieniem 8 Kodeksu postępowania Unii Europejskiej w sprawie wywozu broni, nawołującą Komisję do podjęcia szybkiego działania w celu przedstawienia stosownego instrumentu wspólnotowego zakazującego reklamy, handlu i wywozu sprzętu policyjnego i bezpieczeństwa, stosowanie którego z jego natury jest okrutne, nieludzkie lub poniżające, oraz do zapewnienia, że ten wspólnotowy instrument zawiesiłby zbywanie sprzętu policyjnego i bezpieczeństwa, jeśli medyczne skutki stosowania tego sprzętu nie są w pełni znane, a także takiego sprzętu, którego stosowanie wykazało w praktyce znaczne ryzyko nadużycia lub powodowania nieuzasadnionych obrażeń.

Stosowne jest zatem ustanowienie wspólnotowych zasad dotyczących handlu z państwami trzecimi sprzętem i produktami, które mogą być stosowane w celu wykonywania kary śmierci, oraz sprzętem i produktami, które mogą być stosowane w celu zadawania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Zasady te odgrywają znaczną rolę w propagowaniu poszanowania życia ludzkiego i podstawowych praw człowieka, a tym samym służą celowi ochrony moralności publicznej. Zasady te powinny zapewnić, iż podmioty gospodarcze Wspólnoty nie czerpią żadnych korzyści z handlu, który albo przyczynia się, albo w inny sposób ułatwia wprowadzanie w życie polityki dotyczącej kary śmierci lub tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, które nie są zgodne z odnośnymi wytycznymi UE, Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz międzynarodowymi konwencjami i traktatami.

Dla celów niniejszego rozporządzenia uznaje się za właściwe zastosowanie definicji tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania sformułowanych w Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania z 1984 r. oraz w rezolucji 3452 (XXX) Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych. Definicje te powinny podlegać interpretacji z uwzględnieniem prawa precedensowego dotyczącego interpretacji każdego z tych terminów, ujętych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i stosownych tekstach przyjętych przez UE lub jej Państwa Członkowskiei Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

Uważa się za konieczne zakazanie wywozu i przywozu sprzętu, który nie ma żadnego lub niemalże żadnego, praktycznego zastosowania innego niż celem wykonywania kary śmierci lub celem stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. W odniesieniu do powyższego należy zaznaczyć, że art. 33 Minimalnych Standardowych Zasad Postępowania z Więźniami Organizacji Narodów Zjednoczonych[5] zakazuje stosowania łańcuchów i kajdan jako środków przymusu.

Konieczne jest również nałożenie środków kontroli na wywóz niektórych rodzajów sprzętu i produktów, które mogą być używane nie tylko celem wykonywania kary śmierci lub celem stosowania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, lecz także w innych uzasadnionych celach. Kontrolę tę powinno się stosować w odniesieniu do sprzętu, który został zaprojektowany w taki sposób, że może z łatwością być wykorzystany niezgodnie z przeznaczeniem, w celu wykonywania kary śmierci lub w celu zadawania tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania sprzętu i produktów, które są stosowane głównie w celu egzekwowania prawa oraz, jeśli taka kontrola nie jest nieproporcjonalna, do wszelkiego innego sprzętu i produktów, które mogłyby być wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem w celu wykonywania kary śmierci lub w celu zadawania tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, wziąwszy pod uwagę ich konstrukcję i cechy techniczne.

Co się tyczy sprzętu służącego do egzekwowania prawa, należy zaznaczyć, że art. 3 Kodeksu postępowania funkcjonariuszy porządku prawnego[6] stanowi, iż funkcjonariusze porządku prawnego mogą użyć siły wyłącznie w wypadku absolutnej konieczności i tylko w granicach niezbędnych do wypełnienia swego obowiązku. Podstawowe zasady użycia siły oraz broni palnej przez funkcjonariuszy porządku prawnego, przyjęte przez ósmy Kongres Narodów Zjednoczonych w sprawie zapobiegania przestępczości i postępowania ze sprawcami przestępstw w 1990 r., przewidują, iż funkcjonariusze porządku prawnego, w czasie wykonywania obowiązków, powinni, na ile to możliwe, stosować środki niewymagające użycia siły zanim odwołają się do użycia siły i broni palnej.

Wobec tego w tych Podstawowych zasadach popiera się również rozwój nieśmiercionośnej broni obezwładniającej do stosowania w odpowiednich sytuacjach, przyznając jednocześnie, że stosowanie takiej broni powinno być uważnie kontrolowane. W tym kontekście pewne rodzaje sprzętu tradycyjnie stosowane przez policję do celów samoobrony i opanowywania zamieszek zostały zmodyfikowane w taki sposób, aby mogły być używane do wytwarzania wstrząsów elektrycznych lub rozpylania substancji chemicznych do obezwładniania osób. Istnieją sygnały, że w kilku krajach, taki rodzaj broni jest używany niezgodnie z przeznaczeniem do celów zadawania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.

W tych Podstawowych zasadach podkreśla się, iż funkcjonariusze porządku prawnego powinni być wyposażeni w sprzęt do samoobrony. Dlatego też niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do handlu tradycyjnym sprzętem przeznaczonym do samoobrony, takim jak tarcze.

Niniejsze rozporządzenie powinno mieć także zastosowanie do handlu substancjami chemicznymi używanymi do obezwładniania osób, łącznie z gazami łzawiącymi i środkami używanymi do opanowywania zamieszek.

Należy także zauważyć, że Minimalne Standardowe Zasady Postępowania z Więźniami[7] stanowią, iż narzędzi przymusu nigdy nie wolno stosować jako kary oraz że takie narzędzia przymusu mogą być stosowane tylko jako środek ostrożności przeciwko ucieczce w czasie transportu, ze względów medycznych - na zarządzenie lekarza lub, o ile zawiodą inne metody kontroli, w celu zapobieżenia zadaniu przez więźnia obrażeń sobie lub innym albo uszkodzeniu mienia.

Wytyczne dotyczące polityki UE w stosunku do państw trzecich w sprawie tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania przewidują, m.in., że szefowie misji w państwach trzecich włączą do swoich sprawozdań okresowych analizę dotyczącą stosowania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania w państwie, w którym są akredytowani, oraz środków przedsięwziętych do zwalczania tego zjawiska. Właściwe organy powinny wziąć pod uwagę te i podobne sprawozdania, sporządzone przez stosowne organizacje międzynarodowe i organizacje społeczeństwa obywatelskiego, przy podejmowaniu decyzji w sprawie wniosków o zezwolenie. Takie sprawozdania powinny także opisywać wszelkiego rodzaju sprzęty stosowane w państwach trzecich w celu wykonywania kary śmierci oraz w celu zadawania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania albo karania.

Aby przyczynić się do zniesienia kary śmierci w państwach trzecich i do zapobieżenia torturom i innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, uważa się na niezbędne nałożenie ograniczeń na dostawyudzielanie państwom trzecim pomocy technicznej związanej ze usługami dotyczącymi eksploatacji i wykorzystywania wszelkiego sprzętem i produktami, które podlegają niniejszemu rozporządzeniu. Z tego samego powodu należy także nałożyć ograniczenia naWłaściwe jest także zakazanie świadczenia usług pośrednictwa w transakcjach handlowych związanych ze sprzętem, który nie ma żadnego, lub niemalże żadnego, zastosowania praktycznego innego niż celem wykonywania kary śmierci lub celem zadawania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. świadczenie usług, które promują sprzedaż sprzętu i produktów podlegających niniejszemu rozporządzeniu, takich jak pośrednictwo, bez względu na to, czy dany sprzęt przez istotny okres czasu był, jest lub będzie przedmiotem swobodnego obrotu na terytorium Wspólnoty;

Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem mają być stosowane w celu zapobieżenia zarówno wykonywaniu kary śmierci jak i zadawaniu tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania w państwach trzecich. Obejmują one ograniczenia w handlu z państwami trzecimi sprzętem i produktami, które mogą być stosowane w celu wykonywania kary śmierci lub w celu zadawania tortur oraz innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania albo karania. Nie uważa się za konieczne ustanowienia podobnej kontroli transakcji w ramach Wspólnoty, ponieważ w Państwach Członkowskich kara śmierci nie istnieje, a wprowadzono wystarczające środki bezpieczeństwa aby zapobiecPaństwa Członkowskie przyjmą odpowiednie środki, by zakazać i zapobiec stosowaniu tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania.

Wytyczne dotyczące polityki UE w stosunku do państw trzecich w sprawie tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania stanowią, iż w celu przedsięwzięcia skutecznych środków zapobiegających torturom oraz innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, powinny zostać podjęte środki w celu zapobieżenia stosowaniu i produkowaniu i produkowaniu sprzętu oraz handlowi sprzętem, który przeznaczony jest do zadawania tortur lub do innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania, powinny uzupełnić te ograniczenia w handlu z państwami trzecimi.Do Państw Członkowskich należy nałożenie i egzekwowanie przestrzegania koniecznych ograniczeń w odniesieniu do stosowania i produkcji takiego sprzętu.

Celem uwzględnienia nowych danych oraz osiągnięć technicznych, wykazwykazy sprzętu i produktów objętych niniejszym rozporządzeniem powinny być poddawane przeglądowi w rozsądnym okresiebyć poddawane przeglądowi, a także powinny zostać przewidziane specjalne procedury zmiany tych wykazów.

Komisja oraz Państwa Członkowskie powinny się wzajemnie informować o środkach przedsięwziętych na mocy niniejszego rozporządzenia i dzielić inną stosowną wiedzą, którą dysponują, w związku z tym rozporządzeniem.

Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia są środkami zarządczymi o ogólnym zasięgu w rozumieniu art. 2 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[8]. Powinny zostać przyjęte przy zachowaniu zarządczej procedury regulacyjnej przewidzianej w art. 4art. 5 tej decyzji.

Państwa Członkowskie powinny ustanowić zasady dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszenia postanowień niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonywanie. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Niniejszy akt wyraża poszanowanie praw podstawowych i przestrzega zasad uznanych w szczególności przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Rozdział IPrzedmiot, zakres i definicje

Artykuł 1Przedmiot i zakres

Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotowe zasady regulujące handel z państwami trzecimi sprzętem i produktami, które mogą być stosowane w celu wykonywania kary śmierci lub w celu stosowania tortur oraz innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania albo karania, oraz regulujące wymianę związanych z nimi usług.

Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do świadczenia usług, jeśli świadczenie to wiąże się z przemieszczaniem się przez granicę osób fizycznych.

Artykuł 2Definicje

Dla celów niniejszego rozporządzenia:

(a) określenie „tortury" oznacza każde działanie, którym jakiejkolwiek osobie umyślnie zadaje się ostry ból lub cierpienie, fizyczne bądź psychiczne, w celu uzyskania od tej osoby lub od osoby trzeciej informacji lub przyznania się, w celu ukarania tej osoby za czyn popełniony przez nią lub osobę trzecią, albo za czyn, o dokonanie którego jest ona podejrzana, a także w celu zastraszenia lub wywarcia nacisku na tę osobę lub osobę trzecią, albo w jakimkolwiek innym celu wynikającym z wszelkiej formy dyskryminacji, gdy taki ból lub cierpienie powodowane są przez funkcjonariusza państwowego lub inną osobę występującą w charakterze urzędowym lub z ich polecenia, albo za wyraźną lub milczącą zgodą. Określenie to nie obejmuje jednak bólu lub cierpienia wynikających jedynie ze prawidłowego stosowania zgodnych z prawem sankcji, nieodłącznie związanych z tymi sankcjami lub wywołanych przez nie przypadkowo; rozumie się, że dla celu niniejszego rozporządzenia kara śmierci nie jest sankcją zgodną z prawem. Kary śmierci w żadnym wypadku nie uważa się za sankcję zgodną z prawem;

(b) określenie „inne okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie" oznacza każde działanie, które jakiejkolwiek osobie umyślnie zadaje znaczny ból lub cierpienie, fizyczne bądź psychiczne, powodowane przez funkcjonariusza państwowego lub inną osobę występującą w charakterze urzędowym lub z ich polecenia, albo za wyraźną lub milczącą zgodą. Określenie to nie obejmuje jednak bólu lub cierpienia wynikających jedynie z prawidłowego stosowania ze zgodnych z prawem sankcji, nieodłącznie związanych z tymi sankcjami lub wywołanych przez nie przypadkowo, rozumie się, że dla celu niniejszego rozporządzenia kara śmierci nie jest sankcją zgodną z prawem.Kary śmierci w żadnym wypadku nie uważa się za sankcję zgodną z prawem;

(c) określenie „organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa” oznacza wszelkie organy odpowiedzialne za zapobieganie, wykrywanie, prowadzenie dochodzenia w sprawie, zwalczanie i karanie przestępstw kryminalnych, m.in. policję, prokuraturę, władze sądownicze, publiczne lub prywatne służby więzienne oraz, gdy ma to zastosowanie, wszelkie państwowe siły bezpieczeństwa i organy militarne;

(d) określenie „transakcje wywozowe” oznacza wywóz towarów z obszaru celnego Wspólnoty, zgodnie z definicją art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2913/1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[9]; wszelki wywóz, powrotny wywóz, sprzedaż, transfer, dostawę, wysyłkę, bezpośrednio lub pośrednio, do osoby, podmiotu lub organu w państwie trzecim lub do osoby, podmiotu lub organu dla celu prowadzenia działalności na terytorium lub z terytorium państwa trzeciego;

(e) określenie „transakcje przywozowe" oznacza wszelkie wprowadzenie towarów na obszar celny Wspólnoty, zgodnie z definicją art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2913/1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny;

(f) „pomoc techniczna” oznacza każde wsparcie techniczne związane z naprawami, opracowywaniem, wytwarzaniem, testowaniem, utrzymaniem lub serwis techniczny wszelkiego innego rodzaju, i może przyjmować takie formy jak wskazówki, porady, szkolenie, przekazywanie wiedzy praktycznej lub umiejętności albo usługi konsultingowe. Pomoc techniczna obejmuje także ustne formy pomocy;

(g) „pośrednictwo” oznacza negocjowanie lub przygotowywanie umów zawierających zobowiązanie dostarczenia sprzętu lub produktów będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia, które to zobowiązanie, wziąwszy pod uwagę miejsce znajdowania się sprzętu lub produktów, może zostać wykonane tylko, jeśli ta dostawa jest poprzedzona transakcją przywozową lub wywozową, bez przyjmowania takiego zobowiązania do dostarczenia i bez angażowania się w transakcję przywozową lub wywozową;

(h) „muzeum” oznacza instytucję, której celem, lub głównym celem, jest zachowanie dla dobra publicznego zbiorów o wartości historycznej, artystycznej lub naukowej, które obejmują lub mają obejmować sprzęt będący przedmiotem niniejszego rozporządzenia i która to instytucja utrzymuje się w całości lub głównie ze środków zapewnianych przez organy publiczne;

(i) „właściwy organ” oznacza organ Państwa Członkowskiego, wykazany w załączniku I, który zgodnie z art. 10 ust. 1 jest uprawniony do podejmowania decyzji w sprawie wniosków o zezwolenie;

(j) „wnioskodawca” oznacza

(1) w przypadku transakcji wywozowych, o których mowa w art. 3 lub 5, każdą osobę fizyczną lub prawną, która zawiera umowę z odbiorcą w państwie trzecim i jest uprawniona do podejmowania decyzji o wysłaniu sprzętu lub produktów kontrolowanych niniejszym rozporządzeniem poza obszar celny Wspólnoty w przypadku, gdy zgłoszenie celne zostanie przyjęte;

(2) jeśli osoba prawna, o której mowa w ust. 1, nie została ustanowiona na mocy prawa żadnego z Państw Członkowskich oraz nie posiada stałej siedziby na terenie Wspólnoty, osobę fizyczną lub osobę prawną, która będzie wykonywała transakcję wywozową;

(3) jeśli osoba fizyczna, o której mowa w ust. 1, nie ma ani stałego adresu ani stałego miejsca pobytu na terenie Wspólnoty, osobę fizyczną lub osobę prawną, która będzie wykonywała transakcję wywozową;

(4) w przypadku transakcji przywozowych i świadczenia usług, o których mowa w art. 4, muzeum, które będzie wystawiało sprzęt;

(5) w przypadku świadczenia usług, o których mowa w art. 3 i 5, osobę fizyczną lub prawną, która będzie świadczyła usługę.

(f) “właściwy organ” oznacza organ wymieniony w załączniku III.

(g) “terytorium Wspólnoty” oznacza wszystkie terytoria Państw Członkowskich, wobec których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, na warunkach określonych w tym Traktacie.

Rozdział IISprzęt, który nie ma żadnego, lub niemalże żadnego, praktycznego zastosowania innego niż celem wykonywania kary śmierci, torturowania oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania

Artykuł 3Zakaz wywozu

W odniesieniu do sprzętu, który nie ma żadnego, lub niemalże żadnego, innego praktycznego zastosowania niż celem wykonywania kary śmierci lub celem torturowania i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, wykazanego w załączniku II, zakazane są wszelkie transakcje wywozowe, niezależnie od miejsca pochodzenia takiego sprzętu.

Udzielanie, sprzedaż, świadczenie lub transferZakazane jest świadczenie, czy to za wynagrodzeniem czy nie, jakiejkolwiek osobie, podmiotowi czy organowiw państwie trzecim następujących usług: lub jakiejkolwiek osobie, podmiotowi czy organowi dla celu działalności prowadzonej, bezpośrednio lub pośrednio, na terytorium lub z terytorium państwa trzeciego,

a) zakazuje się doradztwa pomocy technicznej lub szkoleń związanej z funkcjonowaniem, używaniem, produkcją, składaniem lub przekształcaniem sprzętu ze sprzętem wykazanym w załączniku II.

b) zakazuje się pośrednictwa i podobnych działań w transakcjach wywozowych dotyczących sprzętu wykazanego w załączniku II. w celu ułatwienia lub promowania transakcji wywozowych dotyczących tego sprzętu.

W drodze odstępstwa od ust. 1, właściwy organ może udzielić zezwolenia na transakcję wywozową dotyczącą sprzętu wykazanego w załączniku II, oraz dostarczanie świadczenie związanych z nim usług, jeśli wykaże się, że w państwie trzecim, do którego sprzęt będzie wywożony, sprzęt ten będzie użyty wyłącznie do celu publicznego wystawienia w muzeum ze względu na jego wartość historyczną.

Artykuł 4Zakaz przywozu

W odniesieniu do sprzętu wykazanego w załączniku II zakazane są wszelkie transakcje przywozowe, niezależnie od pochodzenia takiego sprzętu.

Zakazane jest świadczenie przez jakąkolwiek osobę, podmiot lub organ w państwie trzecim, jakiejkolwiek osobie, podmiotowi czy organowiwe Wspólnocie czy to za wynagrodzeniem czy nie, następujących usług: Udzielanie, sprzedaż, świadczenie lub transfer jakiejkolwiek osobie, podmiotowi czy organowi dla celu działalności prowadzonej, bezpośrednio lub pośrednio, na terytorium lub z terytorium Wspólnoty,

a) doradztwa pomocy technicznej lub szkoleń związanej z funkcjonowaniem, używaniem, produkcją, składaniem lub przekształcaniem sprzętu ze sprzętem wykazanym w załączniku II.

b) pośrednictwa i podobnych działań w transakcjach przywozowych dotyczących sprzętu wykazanego w załączniku II. w celu ułatwienia lub promowania transakcji przywozowych dotyczących takiego sprzętu.

W drodze odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może zezwolić na transakcję przywozową dotyczącą sprzętu wykazanego w załączniku II, oraz dostarczanieświadczenie związanych z nim usług, jeśli zostanie wykazane, iż w docelowym Państwie Członkowskim, sprzęt ten będzie użyty wyłącznie w celu publicznego wystawienia w muzeum ze względu na jego wartość historyczną.

Rozdział IIISprzęt oraz produkty, które mogą być użyte celem wykonania kary śmierci, torturowania lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania

Artykuł 5Wymóg zezwolenia wywozowego

Dla każdej transakcji wywozowej dotyczącej sprzętu i produktów, które mogą być użyte do wykonania kary śmierci, wykazanych w części A załącznika III, lub torturowania i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, wykazanych w części B załącznika III, załącznika II, wymagane jest zezwolenie, niezależnie od pochodzenia takiego sprzętu lub produktów.

W odniesieniu do sprzętu i produktów wykazanych w załączniku III, Zezwolenie wymagane jest na: na następujące rodzaje działalnościdostarczenie, czy to za wynagrodzeniem czy nie, jakiejkolwiek osobie, podmiotowi czy organowi w państwie trzecim, pomocy technicznej związanej ze sprzętem lub produktami wykazanymi w załączniku III, jeśli taka pomoc jest związana z transakcją wywozową.

(a) negocjowanie lub organizowanie kontraktu lub umowy w sprawie zakupu, oddania w użytkowanie, dostawy lub wysyłki tego typu sprzętu, w przypadku gdy:

(i) taki kontrakt lub umowa mają być zawarte przez lub w imieniu osoby, podmiotu lub organu w państwie trzecim bądź przez lub w imieniu innej osoby, podmiotu lub organu dla celu działalności prowadzonej na terytorium lub z terytorium państwa trzeciego,

(ii) taki kontrakt lub umowa wymagają, aby sprzęt wymieniony w załączniku II został oddany do dyspozycji tej osoby, podmiotu lub organu, oraz

(iii) osoba, podmiot lub organ zaangażowany w pośrednictwo lub podobną działalność ma siedzibę na terenie Wspólnoty

(b) udzielanie, sprzedaż, świadczenie lub transfer, bezpośrednio lub pośrednio, doradztwa technicznego, pomocy lub szkoleń związanych z funkcjonowaniem, używaniem, produkcją, składaniem lub przekształcaniem tego typu sprzętu jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w państwie trzecim lub innej osobie, podmiotowi lub organowi dla celu działalności prowadzonej na terytorium lub z terytorium państwa trzeciego.

Artykuł 6Wnioski o zezwolenie

Zezwolenie na transakcje wywozowe i działania, o których mowa w art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 lit. b), może zostać udzielone wyłącznie przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę eksporter, sprzedawca, usługodawca lub strona transferująca.

Zezwolenie na działania, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit.) może zostać udzielone wyłącznie przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę osoba, podmiot lub organ prowadzący negocjacje lub organizujący kontrakt lub umowę.

Wnioskodawcy dostarczają właściwym władzom wszelkich istotnych informacji dotyczących działań, dla których wymagane jest zezwolenie. W przypadku transakcji wywozowych powinny one w szczególności zawierać:

(a) dokładne określenie kraju przeznaczenia, użytkownika końcowego i szczególnego przeznaczenia towaru; oraz

(b) pełne informacje o trasie transportu i pośrednikach.

Właściwy organ może poprosić o udzielenie dodatkowych informacji, które uważa za konieczne do podjęcia decyzji w sprawie wniosku.

Zezwolenia podlegają wszelkim wymogom i warunkom, jakie właściwy organ uzna za stosowne, mającym na celu zapobieżenie stosowaniu sprzętu, o którym mowa, celem wykonywania kary śmierci, torturowania lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania, takim jak obowiązek dostarczenia oświadczenia podpisanego przez użytkownika końcowego lub przyjęcie zobowiązania do niedokonywania powrotnego wywozu.

Bez uszczerbku dla art. 14 ust. 2, właściwy organ podejmuje decyzję w sprawie wniosku o zezwolenie w ciągu dwóch miesięcy. Właściwy organ bezzwłocznie zawiadamia o swojej decyzji wnioskodawcę, a w stosownych przypadkach Państwo Członkowskie, na którego terytorium zostanie przedłożone zgłoszenie wywozowe.

O ile zezwolenie na transakcje wywozowe nie stanowi inaczej, tego typu zezwolenie oznacza upoważnienie wnioskodawcy oraz tych, którzy nawiązują z nim stosunki umowne, do sprzedaży, oddania w użytkowanie, dostawy i wysyłki sprzętu określonego we wniosku, określonej osobie, podmiotowi lub organowi w państwie trzecim.

Zezwolenia zachowują ważność na terytorium całej Wspólnoty. Okres ważności zezwolenia wynosi sześć miesięcy, o ile właściwy organ nie zadecyduje, że okres ten musi być krótszy.

Artykuł 76Decyzje w sprawie zezwoleń na transakcje wywozowe

Z zastrzeżeniem art. 7 i 8, decyzje dotyczące wniosków o zezwolenie dla na transakcje wywozowe dotyczące jakichkolwiek rodzajów sprzętu i produktów wykazanych w załączniku III są podejmowane przez właściwe organy odrębnie dla każdego wniosku, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności, włączając w to w szczególności oddalenie wniosku o zezwolenie na transakcję wywozową lub na świadczenie usług, który to wniosek dotyczył zainteresowanych organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa lub innych końcowych użytkowników przez inne Państwo Członkowskie w ciągu ostatnich pięciu lat i, w odpowiednich przypadkach, wszelkie ograniczenia w handlu sprzętem i produktami, o których mowa, nałożoneegzekwowanie ewentualnych ograniczeń nałożonych na transfer danego sprzętu przez kraj przeznaczenia, uwzględniając także przyjęte zobowiązania międzynarodowe w tej kwestii.

Artykuł 8Kryteria udzielania zezwoleń wywozowych w przypadku szczególnego przeznaczenia dla stron innych niż organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa

W zakresie transakcji wywozowych dotyczących sprzętu lub produktów wykazanych w załączniku III, które są przeznaczone dla użytkowników końcowych innych, niż organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa, właściwy organ nie udziela zezwolenia, jeśli nie jest przekonany, iż spełnione są następujące warunki:

(a) użytkownik końcowy potrzebuje takiego sprzętu lub produktu do słusznych celów;

(b) użytkownik końcowy efektywnie wykorzysta ten sprzęt do takiego celu;

(c) użytkownik końcowy zobowiązuje się powstrzymać od sprzedaży, oddawania do użytku lub dostawy sprzętu innej osobie, podmiotowi lub organowi, włączając w to w szczególności organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa w państwie trzecim, w którym odnotowano przypadki tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania.

Artykuł 97Kryteria udzielania zezwoleń wywozowych w przypadku szczególnego przeznaczenia dla organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa

Jeśli chodzi o transakcje wywozowe dotyczące sprzętu lub produktów wykazanych w załączniku III, które przeznaczone są dla organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa, właściwy organ nie udziela zezwolenia, jeśli:

(a) dany rodzaj sprzętu lub produkt wykazany jest w części A załącznika III, a zainteresowane państwo trzecie nie zniosło kary śmierci;

(b) dany rodzaj sprzętu lub produkt wykazany jest w części B załącznika III i zostało ustalone, iż zainteresowane organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa dopuszczały się zadawania tortur lub innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania albo karania w ciągu ostatnich pięciu lat; lub

(c) dany rodzaj sprzętu lub produkt wykazany jest w części B załącznika III i istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać lub uznawać, iż zainteresowany organ odpowiedzialny za egzekwowanie prawa dopuszcza się działań polegających na zadawaniu tortur lub innym okrutnym, poniżającym lub nieludzkim traktowaniu albo karaniu, albo na takie działania przyzwala.

Podejmując decyzję dotyczącą udzielenia zezwolenia na wywóz sprzętu lub produktów wykazanych w części B załącznika III, przeznaczonych dla organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa, właściwy organ bada i bierze pod uwagę w szczególności, czy:

(a) sprzęt, o którym mowa, będzie używany w kraju przeznaczenia do wykonywania zasądzonych kar cielesnych;

(b) zeznanie uzyskane przez zainteresowany organ odpowiedzialny za egzekwowanie prawa poprzez tortury lub inne okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie może być wykorzystane jako dowód w postępowaniu w kraju przeznaczenia. Warunek ten nie jest spełniony, jeśli takie zeznanie może być wykorzystane w postępowaniu przeciw osobie oskarżonej o torturowanie lub inne okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie jako dowód, że to zeznanie miało miejsce;

(c) kraj przeznaczenia nie ustanowił prawnego zakazu, także w przepisach prawa karnego, torturowania lub innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania albo karania;

(d) kraj przeznaczenia nie podejmuje wystarczających działań mających na celu oddanie osób odpowiedzialnych za tortury i inne okrutne, poniżające lub nieludzkie traktowanie albo karanie w ręce sprawiedliwości i nałożenie, w odniesieniu do takich działań, kar, które są zarówno odstraszające, jak też proporcjonalne do charakteru popełnionych czynów;

(e) kraj przeznaczenia nie nakłada ograniczeń w wywozie sprzętu i produktów wykazanych w załącznikach II i III do państw trzecich, które spełniają przynajmniej jedno kryterium z powyżej przedstawionych w lit. a) do d); oraz

(f) wniosek o zezwolenie na transakcję wywozową lub na świadczenie usług, dotyczący zainteresowanego organu odpowiedzialnego za egzekwowanie prawa został oddalony przez inne Państwo Członkowskie w ciągu ostatnich pięciu lat.

Jeśli chodzi o transakcje wywozowe dotyczące sprzętu lub produktów wykazanych w załączniku II, które przeznaczone są dla organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa, właściwy organ nie udziela zezwolenia, jeśli:

(a) istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać, że zainteresowany organ odpowiedzialny za egzekwowanie prawa dopuszcza się działań polegających na zadawaniu tortur lub innym okrutnym, poniżającym lub nieludzkim traktowaniu albo karaniu, oraz

(b) właściwy organ nie jest przekonany, że zainteresowane państwo trzecie:

(i) ustanowiło zakaz, także w przepisach prawa karnego, torturowania lub innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania albo karania,

(ii) oddaje osoby odpowiedzialne za tortury i inne okrutne, poniżające lub nieludzkie traktowanie albo karanie w ręce sprawiedliwości, oraz

(iii) nakłada, w odniesieniu do takich działań, kary inne niż kara śmierci, które są zarówno odstraszające, jak też proporcjonalne do charakteru popełnionych czynów.

Właściwy organ nie udziela zezwolenia, jeśli ma wystarczające powody, aby wnioskować, że sprzęt, o którym mowa będzie używany do wykonywania zasądzonych kar cielesnych.

Artykuł 10Dodatkowe kryteria udzielania zezwoleń wywozowych w przypadku szczególnego przeznaczenia dla organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa przesłuchujących osoby fizyczne

Jeśli chodzi o transakcje wywozowe dotyczące sprzętu i produktów wykazanych w załączniku III, które są przeznaczone dla organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa przesłuchujących osoby fizyczne, właściwy organ nie udziela zezwolenia, jeśli:

(a) istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać, że w zainteresowanym państwie trzecim w trakcie przesłuchań wystąpiły przypadki tortur lub innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania albo karania, oraz

(b) właściwy organ nie jest przekonany, iż zainteresowane państwo trzecie zapewniło, że zeznania uzyskane poprzez tortury oraz inne okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie nie zostaną wykorzystane w postępowaniu przeciw osobie oskarżonej o takie czyny jako dowód, że to zeznanie zostało złożone.

Artykuł 11Dodatkowe kryteria udzielania zezwoleń wywozowych w przypadku szczególnego przeznaczenia dla organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa zatrzymujących osoby fizyczne w areszcie lub więzieniu

Jeśli chodzi o transakcje wywozowe dotyczące sprzętu lub produktów wykazanych w załączniku III, które przeznaczone są dla organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa zatrzymujących osoby fizyczne w areszcie lub więzieniu, właściwy organ nie udzieli zezwolenia, jeśli:

(a) istnieją uzasadnione powody, by podejrzewać, że w areszcie śledczym lub więzieniu, które pozostaje pod zarządem lub działa pod kierownictwem lub nadzorem zainteresowanych organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa, wystąpiły przypadki tortur lub innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania albo karania, oraz

(b) właściwy organ nie jest przekonany, że zainteresowane państwo trzecie oddaje w ręce sprawiedliwości osoby odpowiedzialne za czyny polegające na zadawaniu tortur lub innym okrutnym, poniżającym lub nieludzkim traktowaniu albo karaniu, popełnione w aresztach śledczych lub więzieniach, oraz że nakłada kary inne niż kara śmierci, które są zarówno odstraszające, jak też proporcjonalne do charakteru popełnionych czynów.

Artykuł 8Kryteria przyznawania zezwoleńna wywóz towarów przeznaczonych dla użytkowników końcowych innych niż organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa

W zakresie transakcji wywozowych dotyczących sprzętu lub produktów wykazanych w załączniku III, które są przeznaczone dla użytkowników końcowych innych niż organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa, właściwy organ nie udziela zezwolenia, jeśli nie jest przekonany, iż spełnione są następujące warunki:

(a) użytkownik końcowy potrzebuje takiego sprzętu lub produktu do celów zgodnych z prawem;

(b) użytkownik końcowy zobowiązuje się powstrzymać się od udostępniania i oddawania do użytku takiego sprzętu lub produktu jakiejkolwiek innej osobie, podmiotowi lub organowi, włączając w to w szczególności organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa, w docelowym państwie trzecim lub w jakimkolwiek państwie trzecim, jeśli nie zostało to wcześniej zatwierdzone przez właściwy organ; oraz

(c) nie istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać lub uznawać, iż użytkownik końcowy brał udział w działaniach stanowiących wykonywanie kary śmierci, tortury lub inne okrutne, poniżające lub nieludzkie traktowanie albo karanie, lub dostarczał sprzętu lub produktów do takiego działania w ciągu ostatnich pięciu lat.

Artykuł 129Zezwolenia na wywóz świadczenie usług

Podejmując decyzję dotyczącą udzielenia lub nie zezwolenia na usługi określone w art. 5 ust. 2, właściwy organ bierze pod uwagę wszelkie istotne okoliczności, włączając w to w szczególności oddalenie przez inne Państwo Członkowskie wniosku o zezwolenie na transakcję wywozową lub na świadczenie usług, który to wniosek dotyczył zainteresowanego organu odpowiedzialnego za egzekwowanie prawa lub użytkownika końcowego, w ciągu ostatnich pięciu lat, oraz nakłada takie wymogi i warunki, jakie uzna za właściwe dla zapewnienia, że świadczenie usług nie będzie przyczyniało się do niezgodnego z przeznaczeniem stosowania sprzętu i produktów wykazanych w części A załącznika III celem wykonywania kary śmierci, oraz sprzętu i produktów wykazanych w części B załącznika III celem zadawania tortur lub innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania albo karania.

Właściwy organ nie udziela zezwolenia na świadczenie usług określonych w art. 5 ust. 2 organom odpowiedzialnym za egzekwowanie prawa państw trzecich, jeśli:

(a) dany rodzaj sprzętu lub produkt, którego dotyczy usługa, wykazany jest w części A załącznika III, a państwo trzecie nie zniosło kary śmierci;

(b) dany rodzaj sprzętu lub produkt, którego dotyczy usługa, wykazany jest w części B załącznika III oraz ustalono, że zainteresowany organ odpowiedzialny za egzekwowanie prawa praktykował zadawanie tortur lub inne okrutne, poniżające lub nieludzkie traktowanie albo karanie w ciągu ostatnich pięciu lat; lub

(c) dany rodzaj sprzętu lub produkt, którego dotyczy usługa, wykazany jest w części B załącznika III i istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać lub uznawać, iż zainteresowany organ odpowiedzialny za egzekwowanie prawa dopuszcza się działań polegających na zadawaniu tortur lub innym okrutnym, poniżającym lub nieludzkim traktowaniu albo karaniu, albo na takie działania przyzwala.

Właściwy organ nie udziela zezwolenia na świadczenie usług określonych w art. 5 ust. 2 jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej w państwie trzecim, nie będącej organem odpowiedzialnym za egzekwowanie prawa, jeśli nie jest przekonany, iż spełnione są następujące warunki:

(a) zainteresowana osoba fizyczna lub prawna potrzebuje takiego sprzętu lub produktu do celów zgodnych z prawem;

(b) zainteresowana osoba fizyczna lub prawna zobowiązuje się powstrzymać się od udostępniania i oddawania do użytku uzyskanych porad, wiedzy praktycznej czy umiejętności jakiejkolwiek innej osobie, podmiotowi lub organowi, włączając w to w szczególności organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa, w docelowym państwie trzecim lub w jakimkolwiek państwie trzecim, jeśli nie zostało to wcześniej zatwierdzone przez właściwy organ; oraz

(c) nie istnieją uzasadnione powody, aby podejrzewać lub uznawać, iż zainteresowana osoba fizyczna lub prawna brała udział w działaniach stanowiących wykonywanie kary śmierci, tortury lub inne okrutne, poniżające lub nieludzkie traktowanie albo karanie, lub dostarczała sprzętu lub produktów do takiego działania w ciągu ostatnich pięciu lat.

Właściwy organ nie udziela zezwolenia na działania, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. a), jeśli transakcje wywozowe lub świadczenie usług mające na celu wykonanie kontraktu lub umowy, które wnioskodawca zamierza negocjować lub organizować, nie zostaną zatwierdzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, zakładając, o ile to konieczne, że takie transakcje wywozowe lub świadczenie usług mające charakter wykonawczy, podlegają jurysdykcji Wspólnoty.

Właściwy organ nie udziela zezwolenia na działania, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. b), jeśli sprzęt, do którego odnoszą się usługi, nie uzyska zezwolenia na wywóz ze Wspólnoty do zainteresowanego użytkownika końcowego zakładając, o ile to konieczne, że takie transakcje wywozu podlegają jurysdykcji Wspólnoty.

Rozdział IVProcedury dotyczące zezwoleń

Artykuł 10Wnioski o zezwolenie

Zezwolenie na transakcje wywozowe i przywozowe oraz na świadczenie usług, o których mowa w art. 3, 4 i 5, może zostać udzielone tylko przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca założył działalność lub, jeśli działalność nie została założona na mocy prawa jednego z Państw Członkowskich, w którym wnioskodawca ma stałą siedzibę lub, w przypadku jej braku, stały adres lub miejsce stałego pobytu.

Wnioskodawcy dostarczają właściwym władzom wszelkich istotnych informacji dotyczących działań, dla których wymagane jest zezwolenie. W przypadku transakcji wywozowych powinny one w szczególności zawierać:

(a) dokładne określenie kraju przeznaczenia, użytkownika końcowego i szczególnego przeznaczenia towaru; oraz

(b) informacje o trasie transportu i pośrednikach, w zakresie w jakim są one dostępne.

W ciągu dwóch miesięcy od otrzymania wniosku, właściwy organ albo prosi o udzielenie dodatkowych informacji, które uważa za konieczne do podjęcia decyzji w sprawie wniosku, albo, jeśli uznaje, że wniosek zawiera informacje wystarczające do podjęcia decyzji merytorycznej, zawiadamia wnioskodawcę o decyzji merytorycznej. W wyjątkowych przypadkach, właściwy organ może przedłużyć ten okres o nie więcej niż dwa miesiące, pod warunkiem, że zawiadomi wnioskodawcę o terminie, w którym decyzja zostanie podjęta i o powodach, które uzasadniają przesunięcie terminu.

Artykuł 11Zezwolenia

Zezwolenia na transakcje wywozowe i przywozowe są wydawane na formularzach zgodnych ze wzorem przedstawionym w załączniku IV i są ważne na całym terytorium Wspólnoty. Okres ważności zezwolenia wynosi dwanaście miesięcy, chyba że właściwe władze postanowią, iż okres ten musi być krótszy.

Formularze powinny być wydrukowane na białym papierze, niezawierającym masy ściernej, wykończonym w sposób przystosowany do pisania i ważącym pomiędzy 55 a 65 gram na metr kwadratowy. Formularze powinny mieć format 210 x 297 mm; ich układ graficzny powinien być dokładnie odwzorowany. Obydwie strony formularza powinny mieć ponadto nadrukowane na żółto tło giloszowe, aby ujawnić wszelkie próby podrobienia sposobami mechanicznymi lub chemicznymi. Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za wydrukowanie tych formularzy.

Zezwolenia na transakcje wywozowe i przywozowe podlegają wszelkim wymogom i warunkom, jakie właściwy organ uzna za stosowne, mającym na celu zapobieżenie stosowaniu sprzętu, o którym mowa, celem wykonywania kary śmierci lub celem zadawania tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania, takie jak obowiązek dostarczenia oświadczenia podpisanego przez użytkownika końcowego lub przyjęcie zobowiązania do niedokonywania powrotnego wywozu.

Jeśli zezwolenie na transakcję wywozową lub przywozową nie stanowi inaczej, jedynie wnioskodawca ma prawo wykonania danej transakcji wywozowej lub przywozowej. Zezwolenia na świadczenie usług są także ważne wyłącznie dla wnioskodawcy, jeśli wyraźnie nie stanowią inaczej.

Właściwy organ może unieważnić lub wstrzymać zezwolenie, którego udzielił, lub też zmienić wymogi i warunki, którym podlega takie zezwolenie, jeśli:

(a) decyzja o udzieleniu zezwolenia została podjęta na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych informacji oraz

- wnioskodawca wiedział lub powinien był wiedzieć, że informacje są nieprawidłowe lub niekompletne, a także

- właściwy organ nie udzieliłby zezwolenia, jeśli podano by prawidłowe lub kompletne informacje; lub

(b) nowe informacje wskazują na to, iż jest mało prawdopodobne, aby użytkownik końcowy miał stosować sprzęt lub produkty do celów określonych we wniosku.

Przy dokonywaniu formalności celnych, eksporter lub importer składa należycie wypełniony formularz przedstawiony w załączniku IV jako dowód, że uzyskano konieczne zezwolenie na daną transakcję wywozową lub przywozową. Jeśli dokument nie jest wypełniony w języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym dokonuje się formalności, eksporter lub importer może zostać zobowiązany do dostarczenia tłumaczenie na język urzędowy tego państwa.

Jeśli dokonane jest zgłoszenie celne sprzętu lub produktów wykazanych w załącznikach II lub III oraz zostało ustalone, że nie udzielono żadnego zezwolenia na mocy niniejszego rozporządzenia na planowaną transakcję wywozową lub przywozową, organy celne zajmują zadeklarowane rodzaje sprzętu lub produkty i zwracają uwagę na możliwość złożenia wniosku o zezwolenie na mocy niniejszego rozporządzenia. Jeśli wniosek o zezwolenie nie wpłynie w stosownym czasie od zajęcia towaru, lub jeśli właściwy organ oddali taki wniosek, organy celne pozbywają się zajętego sprzętu lub zajętych produktów zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi.

Artykuł 12Wymóg zawiadamiania i konsultacji

Organy Państw Członkowskich, wykazane w załączniku I, informują wszystkie inne organy Państw Członkowskich oraz służby Komisji, wykazane w tymże załączniku, o oddaleniu wniosku o zezwolenie na mocy niniejszego rozporządzenia i o orzeczeniu o nieważności zezwolenia, którego udzieliły. Zawiadomienia dokonuje się nie później niż w ciągu trzech dni roboczych od daty wydania decyzji.

Właściwy organ konsultuje się z organem lub organami, które w ciągu ostatnich pięciu lat oddaliły wniosek o zezwolenie na transakcję przywozową lub wywozową, lub o świadczenie usług na mocy niniejszego rozporządzenia, jeśli otrzyma wniosek dotyczący transakcji przywozowej lub wywozowej lub świadczenia usług, który dotyczy użytkownika końcowego, do którego odnosił się taki wcześniejszy wniosek, i uważa, że należy jednak udzielić zezwolenia.

Jeśli, po takich konsultacjach, właściwy organ postanowi o udzieleniu zezwolenia, powinien niezwłocznie zawiadomić wszystkie organy wykazane w załączniku I o swojej decyzji i wyjaśnić powody podjęcia takiej decyzji, podając wszystkie istotne informacje.

Rozdział IVVPostanowienia ogólne i końcowe

Artykuł 13Zmiany w załącznikachdanych dotyczących właściwych organów

Komisja jest upoważniona do dokonywania zmian w załączniku I. Dane dotyczące właściwych organów Państw Członkowskichw załączniku III są zmieniane przez Komisję na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie.

Zgodnie z postanowieniami art. 16, Komisja jest upoważniona do dokonywania zmian w załącznikach II, III i IV.

Artykuł 14Wymiana informacji

Komisja oraz Państwa Członkowskie powiadamiają się nawzajem o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie nawzajem istotnych informacji, którymi dysponują, w związku z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności:

(a) informacji o zezwoleniach, których udzielono i których udzielenia odmówiono;

(b) informacji o nowych rodzajach sprzętu służącego do egzekwowania prawa, w tym raporty z badań;

(c) ustalenia i sprawozdania dotyczące polityki i praktyk w państwach trzecich odnośnie kary śmierci oraz torturowania i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania;

(d) informacji dotyczących naruszeń i problemów z egzekwowaniem oraz orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.

Właściwy organ, który otrzymuje wniosek o zezwolenie, o którym mowa w art. 6, dostarczy streszczenie wniosku właściwemu organowi innego Państwa Członkowskiego i Komisji w ciągu dwóch tygodni od otrzymania wniosku. Streszczeniu towarzyszyć będzie informacja o powodach, dla których właściwy organ zamierza oddalić wniosek lub udzielić zezwolenia, jak również o warunkach, które uzna za stosowne.

Jeśli w ciągu dwóch tygodni od otrzymania streszczenia wniosku Państwo Członkowskie lub Komisja zgłosi uzasadniony sprzeciw, zainteresowany właściwy organ ma prawo w ciągu jednego tygodnia przedłożyć nowy wniosek.

Jeśli właściwy organ nie przedłoży nowego wniosku, lub Państwo Członkowskie bądź Komisja zgłoszą w ciągu tygodnia uzasadniony sprzeciw w odniesieniu do nowego wniosku, decyzję w sprawie zezwolenia podejmuje Komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2.

Artykuł 15Sprawozdanie

Każdy właściwy organKażde Państwo Członkowskie sporządza publiczne roczne sprawozdanie z działalności dla Komisji, dostarczając informacji o liczbie otrzymanych wniosków, sprzęcie, produktach i krajach, których dotyczyły wnioski oraz o decyzjach, które podjęto w sprawie tych wniosków o wynikłych kwestiach interpretacyjnych oraz o wszelkich napotkanych problemach organizacyjnych i innych. Sprawozdanie z działalności sporządza się za każdy okres dwunastu miesięcy.

Artykuł 15Wykorzystywanie informacji

Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001[10], informacje otrzymane na mocy niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane tylko do celów, w jakich o ich otrzymanie wnoszono.

Artykuł 16Komitet

Komisję wspomaga komitet ds. wspólnych zasad w zakresie wywozu produktów, ustanowiony na mocy art. 4 ust.1 rozporządzenia (EWG) nr 2603/1969[11].

Tam, gdzie dokonano odniesienia do niniejszego ustępu, zastosowanie mają art. 4, 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.Tam gdzie następuje odwołanie do niniejszego ustępu, zastosowanie ma procedura regulacyjna, ustanowiona w art. 5 decyzji 1999/468/WE, zgodnie z jej art. 7 ust. 3.

Termin przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi dwa miesiące.

Okres ustalony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi 10 dni roboczych.

Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.Komitet bada każdą sprawę dotyczącą wykonania niniejszego rozporządzenia przedstawioną przez przewodniczącego komitetu z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.

Artykuł 17Kary

Państwa Członkowskie ustanawiają zasady dotyczące kar mających zastosowanie w przypadkach naruszenia postanowień niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, iż zostaną one wykonane. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Państwa Członkowskie powiadamiają o tych postanowieniach Komisję najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2005 2003 r. oraz powiadamiają bezzwłocznie o wszelkich następujących w nich zmianach.

Artykuł 18Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestegosześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Wspólnot Europejskich.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Wykaz organów określonych w art. 10 i 12

A. Organy Państw Członkowskich

(do uzupełnienia przez Państwa Członkowskie)

BELGIA

REPUBLIKA CZESKA

DANIA

NIEMCY

ESTONIA

GRECJA

HISZPANIA

FRANCJA

IRLANDIA

WŁOCHY

CYPR

ŁOTWA

LITWA

LUKSEMBURG

WĘGRY

MALTA

HOLANDIA

AUSTRIA

POLSKA

PORTUGALIA

SŁOWACJA

SŁOWENIA

FINLANDIA

SZWECJA

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

B. Adres do zawiadamiania Komisji:

Commission of the European Communities

Directorate-General for External Relations

Directorate CFSP

Unit A.2: Legal and institutional matters for external relations - Sanctions

CHAR 12/163

B - 1049 Bruxelles/Brussel

Tel. (32-2) 296 25 56

Faks (32-2) 296 75 63

E-mail: relex-sanctions@cec.eu.int

ZAŁĄCZNIK I ZAŁĄCZNIK II

Wykaz sprzętu określonego w art. 3 i 4

Sprzęt, który nie ma żadnego lub niemalże żadnego, praktycznego zastosowania innego niż celem wykonywania kary śmierci lub celem stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.

+++++ TABLE +++++

ZAŁĄCZNIK II ZAŁĄCZNIK III

Wykaz sprzętu i produktów, o których mowa w art. 5

Sprzęt i produkty, które mogą być używane celem wykonywania kary śmierci lub celem stosowania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.

CZĘŚĆ A

+++++ TABLE +++++

CZĘŚĆ B

+++++ TABLE +++++

ZAŁĄCZNIK III

Wykaz właściwych organów, o których mowa w art. 6

(do wypełnienia przez Państwa Członkowskie)

ZAŁĄCZNIK IV

Formularz zezwolenia na wywóz i przywóz, o którym mowa w art. 11 ust. 1

(NB niniejszy formularz jest całkowicie nowy)

+++++ TABLE +++++

Niniejszy ZAŁĄCZNIK NIE stanowi WAŻNEGO ZEZWOLENIA, jeśli nie towarzyszy mu należycie wypełniona STRONA 1, zatytułowana „Rozporządzenie w sprawie zezwoleń (WE) nr…/2004 (przywóz lub wywóz)”.

[1] Dz. U. […] z […], str. […]

[2] Rezolucja 3452 (XXX) Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 9.12.1975.

[3] Dz. U. C 364 z 18.12.2000, str. 1.

[4] Dz. U. C 87 E z 11.4.2002, str. 136.

[5] Zatwierdzone rezolucją 663 C (XXIV) z 31.7.1957 i 2076(LXII) z 13.5.1977 Rady Ekonomicznej i Społecznej ONZ.

[6] Rezolucja 34/169 Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych z dnia 17.12.1979.

[7] Zatwierdzone Rezolucją 663 C (XXIV) z 31.7.1957 i 2076(LXII) z 13.5.1977 Rady Ekonomicznej i Społecznej ONZ.

[8] Dz.U. L 184 z 17.7.1999 str. 23.

[9] Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1, ze zmianami.

[10] Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.

[11] Dz. U. L 324 z 27.12.1969, str. 25.

[12] Niniejszego formularza nie należy używać w przypadku zezwoleń na świadczenie pomocy technicznej i usług pośrednictwa.

[13] W odniesieniu do produktów wymienionych w pkt. 11 określić: producenta, importera, eksportera, firmę transportową lub inne.

[14] Jeśli okres ważności jest krótszy niż 12 miesięcy od daty wydania, podać wyjaśnienie w pkt. 14. Podać rok (cztery cyfry), miesiąc (dwie cyfry) oraz dzień (dwie cyfry).

[15] Patrz załącznik I do rozporządzenia (WE) nr …/2004. Patrz także art. 2 lit h).

[16] Stosować kody krajów ustanowione na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/1995, Dz. U. L 118 z 25.5.1995, str. 10. Patrz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1779/2002, Dz. U. L 296 z 5.10.2002, str.6.

[17] Podać również dane dotyczące opakowania i wartości sprzętu lub produktów, o których mowa.

[18] W razie konieczności, ciąg dalszy opisu podać na załączniku lub załącznikach do niniejszego formularza (strona 1a).