ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
30.

domaga się ambitnej globalnej strategii UE, która traktuje UE jako geopolitycznego gracza w szybko zmieniającym się świecie i oczekuje, że Komisja i Europejska Służba Działań Zewnętrznych uruchomią w spójny sposób wszystkie instrumenty działań zewnętrznych UE w celu poprawy globalnego zarządzania, osiągnięcia dużej zbieżności w zakresie lepszych standardów, poprawy bezpieczeństwa i zwiększenia poszanowania praw człowieka na świecie; w związku z tym podkreśla, że należy przenieść na początek harmonogramu prac UE w zakresie spraw zagranicznych następujące istotne elementy: — promowanie stabilności i dobrobytu w sąsiedztwie UE poprzez inicjatywy na rzecz rozwoju, demokracji, dobrych rządów, praworządności, zapobiegania konfliktom cywilnym poprzez wzmacnianie środków bezpieczeństwa i pojednania i działań w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, w tym z odpowiednim udziałem NATO, które dla państw będących jego członkami pozostaje podstawą ich zbiorowej obrony i forum dla jej wykonywania; — przy wsparciu wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa odrodzenie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, która nie może już być najsłabszym ogniwem integracji UE; środowisko bezpieczeństwa wymaga, by obronność europejska stała się w pełni ukształtowaną polityką, w ramach której zapewniano by równy poziom bezpieczeństwa wszystkim państwom członkowskim i wykazywano by równe zainteresowanie ich istotnymi problemami związanymi z bezpieczeństwem; istniejące już struktury, mechanizmy i narzędzia muszą faktycznie funkcjonować; — przyspieszenie negocjacji w sprawie rozszerzenia proces przez wzmocnienie stabilności społecznej, politycznej i gospodarczej oraz demokracji w krajach kandydujących, bez ustępstw co do kopenhaskich kryteriów przystąpienia; — nadanie polityce współpracy na rzecz rozwoju większej skuteczności i lepszej koordynacji oraz uspójnienie jej z innymi instrumentami działań zewnętrznych UE; zapewnienie spójności i zbieżności między polityką rozwoju a polityką bezpieczeństwa, gdyż są one wzajemnie powiązane, współzależne i wzajemnie się wzmacniają; — włączenie do polityki zewnętrznej i wewnętrznej UE programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 i spójności polityki na rzecz rozwoju; wzywa Komisję do przedstawienia sprawozdania na temat planu wdrażania, monitorowania, nadzorowania oraz włączenia programu działań do roku 2030 i celów zrównoważonego rozwoju; — promowanie handlu jako ważnego instrumentu na rzecz wspierania wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i konkurencyjności oraz propagowanie standardów unijnych dotyczących praw człowieka i zrównoważonego rozwoju; instrumenty ochrony handlu Unii muszą zostać zmodernizowane i należcie stosowane, a w stosownych przypadkach trzeba stosować metody niestandardowe; — przyjęcia rozwiązań w zakresie zwalczania zagrożeń hybrydowych i wspierania odporności UE i państw członkowskich, a także partnerów UE, w szczególności w jej sąsiedztwie;
6.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwracania ciągłej uwagi na potrzeby MŚP podczas projektowania i wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz programu „Horyzont 2020”, a także na synergie między nimi; zwraca się do Komisji o przygotowanie w skoordynowany sposób zaproszeń do składania wniosków w celu ułatwienia dostępu do finansowania wykorzystującego wiele funduszy; apeluje również o dokonanie dogłębnej oceny odpowiednich programów na rzecz MŚP, takich jak COSME, instrument na rzecz MŚP funkcjonujący w ramach programu „Horyzont 2020” i komponent wspierający MŚP w ramach EFIS, zarówno w odniesieniu do alokacji środków budżetowych, jak i wskaźnika powodzenia projektu, a także obciążenia administracyjnego i ułatwień we wdrażaniu;
10.

jest zaniepokojony szczególnymi wyzwaniami, przed którymi stoją kobiety i dzieci z albinizmem, co powoduje, że są one bardziej narażone na ubóstwo, brak bezpieczeństwa i izolację; domaga się, by wszystkie ofiary miały dostęp do odpowiedniej opieki medycznej i psychologicznej oraz by wprowadzono odpowiednią politykę ułatwiająca reintegrację społeczną tych osób;
8.

z zadowoleniem przyjmuje zwiększenie przez Komisję przejrzystości i otwartości na wszystkich etapach negocjacji handlowych i wspiera inicjatywę Komisji na rzecz przejrzystości TTIP; przyznaje, że po szeregu wniosków ze strony Parlamentu Komisja zwiększyła przejrzystość negocjacji, zapewniając wszystkim posłom do Parlamentu Europejskiego oraz posłom do parlamentów krajowych dostęp do niejawnych dokumentów negocjacyjnych i udzielając więcej informacji zainteresowanym stronom; przypomina, że szerszy dostęp posłów do Parlamentu do informacji niejawnych w negocjacjach TTIP umocnił kontrolę parlamentarną, dzięki czemu Parlament w jeszcze większym stopniu przejął odpowiedzialność w ramach wspólnej polityki handlowej; w związku z tym wzywa do rozszerzenia inicjatywy Komisji na rzecz przejrzystości, tak aby zapewnić pełną przejrzystość i możliwość kontroli publicznej wszystkich toczących się i przyszłych negocjacji handlowych oraz podjąć konsultacje z krajami partnerskimi, których celem będzie dążenie do stosowania najwyższych norm przejrzystości, a także upewnić się, że jest to proces wzajemny, w którym pozycja negocjacyjna UE nie jest zagrożona, oraz że osiągnięto porozumienie co do pożądanego poziomu przejrzystości przy określaniu zakresu negocjacji; podkreśla, że znacząca przejrzystość może przyczynić się do uzyskania większego wsparcia na świecie na rzecz handlu opartego na zasadach;
133.

podkreśla rolę systemów cyfrowych dla osób niepełnosprawnych jako narzędzia ułatwiającego im udział we wszystkich dziedzinach życia społecznego i zaleca dalsze badanie możliwości wykorzystania technologii otoczenia wspomagającego nauczanie; uznaje, że nieproporcjonalna liczba osób niepełnosprawnych nie korzysta obecnie z internetu, pozostaje na marginesie rozwoju cyfrowego i w związku z tym nie ma dostępu do informacji, możliwości, nauki nowych umiejętności i do istotnych usług; apeluje zatem do prawodawców na szczeblu krajowym i unijnym, by uwzględniali postanowienia o dostępności przy wdrażaniu przepisów dotyczących jednolitego rynku cyfrowego, włączali kwestie dostępności do treści cyfrowych do wszystkich odpowiednich dziedzin polityki, inicjowali programy szkoleniowe dla liderów cyfryzacji w obrębie społeczności, by zachęcić większą liczbę osób niepełnosprawnych do korzystania z internetu, oraz podejmowania działania niezbędne do zwalczania cyberprzestępczości i cyberprzemocy; zwraca się do Komisji i do państw członkowskich o zapewnienie, by prawa własności intelektualnej nie były dla osób niepełnosprawnych nadmierną ani dyskryminującą przeszkodą w dostępie do dóbr kultury, oraz o wprowadzenie obowiązkowego wyjątku od prawa autorskiego, dotyczącego przypadków niekomercyjnego wykorzystania na potrzeby osób niepełnosprawnych, jeżeli przypadki te są bezpośrednio związane z niepełnosprawnością i mają charakter niekomercyjny, w zakresie, w jakim wymaga tego dana niepełnosprawność; zwraca się o przyjęcie we wszystkich dziedzinach polityki UE przekrojowego podejścia do praw człowieka przysługujących osobom niepełnosprawnym;
79.

podkreśla stojącą przed Unią Europejską konieczność zacieśnienia współpracy policyjnej i sądowej między państwami członkowskimi oraz z państwami trzecimi, zwłaszcza państwami pochodzenia i tranzytu ofiar handlu ludźmi, w ramach prewencji, dochodzenia w sprawie handlu ludźmi i ścigania go, zwłaszcza za pośrednictwem Europolu i Eurojustu, w tym w zakresie wymiany informacji, szczególnie w odniesieniu do znanych dróg przemytu, udziału we wspólnych zespołach dochodzeniowo–śledczych oraz walki z rekrutowaniem potencjalnych ofiar handlu ludźmi przez internet lub za pomocą innych środków elektronicznych; podkreśla znaczenie, jakie ma systematyczna wymiana danych oraz zasilanie przez państwa członkowskie baz danych Europolu takich jak Focal Point Phoenix i Focal Point Twins; zachęca do zacieśnienia współpracy między Europolem a Interpolem w zakresie walki z handlem ludźmi i przypomina, że wymiana danych między państwami członkowskimi i państwami trzecimi powinna w pełni respektować unijne normy w zakresie ochrony danych; wzywa państwa członkowskie do gromadzenia większej ilości porównywalnych danych na temat zwalczania handlu ludźmi i do usprawnienia wymiany danych między sobą i z państwami trzecimi;
—

uwzględniając przedmiotowe publikacje Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), w szczególności „Indicators of Immigrant Integration 2015: Settling In” [Wskaźniki integracji imigrantów w 2015 r.: Osiedlanie się], „Making Integration Work: Refugees and others in need of protection” [Sukces integracji: Uchodźcy oraz inne osoby wymagające ochrony] oraz „A New Profile of Migrants in the Aftermath of the Recent Economic Crisis” [Nowy profil migrantów w związku z niedawnym kryzysem gospodarczym],
8.

popiera przyjętą przez IWC rezolucję 2014-5, zgodnie z którą żadne kolejne zezwolenie na połowy wielorybów nie może zostać udzielone bez uprzedniego przeglądu o charakterze międzynarodowym, w tym przez Komitet Naukowy Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej; wzywa IWC do włączenia wyroku MTS do swoich praktyk oraz do odpowiedniego dostosowania swoich przepisów; podkreśla potrzebę podjęcia pilnych działań w celu wzmocnienia IWC w tym względzie i apeluje do państw członkowskich o wywieranie presji w celu podjęcia koniecznych decyzji podczas następnego posiedzenia IWC w październiku;
18.

zachęca rząd Bahrajnu, aby współpracował ze specjalnymi sprawozdawcami ONZ (w szczególności do spraw tortur, do spraw wolności zgromadzeń, do spraw niezawisłości sędziów i prawników oraz do spraw obrońców praw człowieka) i wystosował do nich stałe zaproszenie;
71.

podkreśla, że zasadniczym elementem utrudniającym uzgodnienie wieloletnich ram finansowych między państwami członkowskimi jest przywiązywanie przez nie największej wagi do sald netto; potwierdza swoje stanowisko, zgodnie z którym budżet Unii nie jest zwykłą grą, w której wygrywa tylko jedna strona, ale jest bodźcem do konwergencji i wyrazem wspólnych polityk, które wytwarzają zbiorową wartość dodaną; wzywa zatem państwa członkowskie, by zmieniły sposób postrzegania i podejścia do budżetu Unii, tj. ustanowiły wysokość budżetu w oparciu o dogłębną analizę potrzeb finansowych wynikających ze zobowiązań prawnych Unii, jej celów politycznych określonych w jej programach i strategiach politycznych oraz międzynarodowych zobowiązań, w celu zapewnienia, by nie doszło do kolejnego impasu, który jedynie oddali Unię jeszcze bardziej od jej obywateli; w związku z tym zwraca się do Komisji o przygotowanie badania dotyczącego oszczędności poczynionych na szczeblu krajowym przez państwa członkowskie dzięki finansowaniu polityki na poziomie UE;
31.

uważa, że kluczowe znaczenie ma kontynuowanie starań na rzecz dostosowania się do deklaracji OECD w sprawie międzynarodowych inwestycji i przedsiębiorstw wielonarodowych i zapewnienie wyraźnego wzmiankowania wytycznych we wszystkich nowych porozumieniach między UE a państwami trzecimi oraz przejście od „biernego” do „aktywnego” podejścia do wdrażania tych wytycznych; wzywa Komisję, by zagwarantowała przejrzystość jeśli chodzi o dostęp do informacji w sprawie zachowania przedsiębiorstw i wprowadziła skuteczny i wykonalny system sprawozdawczości zapewniający informacje dotyczące łańcuchów wartości produktów; przypomina o swoim stanowisku z 2010 r. odnoszącym się do wymagania od przedsiębiorstw publikowania ich bilansów dotyczących społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw oraz od wszystkich przedsiębiorstw okazywania należytej staranności; wzywa Komisję do aktualizacji swojej strategii w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw celem ustanowienia bardziej restrykcyjnych wymogów w zakresie sprawozdawczości i zgodności z wymogami oraz do zapewnienia skuteczniejszego wdrażania wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka, oraz wzywa państwa członkowskie do szerszego promowania społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw w umowach handlowych;
4.

jest świadomy, że reformy wymagają czasu, ale podkreśla, że powaga nieustających prześladowań niektórych mniejszości – co zostało udokumentowane w niedawnym raporcie Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka pt. „Situation of human rights of Rohingya Muslims and other minorities in Myanmar” [Sytuacja w zakresie praw człowieka muzułmańskiej ludności Rohindża i innych mniejszości w Mjanmie/Birmie] – zmusza do natychmiastowych działań, oraz wzywa rząd do podjęcia działań według zaleceń raportu, w tym zniesienia dyskryminacyjnych „lokalnych przepisów” w stanie Arakan, wycofania restrykcyjnych środków w przypadku konieczności nagłej interwencji medycznej oraz zniesienia ograniczeń swobody przemieszczania się;
A.

mając na uwadze, że art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 zobowiązuje Komisję do ustalenia do dnia 19 stycznia 2009 r. konkretnych profili składników odżywczych, którym musi odpowiadać żywność lub pewne kategorie żywności, aby mogły być one opatrzone oświadczeniem żywieniowym lub zdrowotnym, oraz warunki stosowania oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych w stosunku do żywności lub kategorii żywności w odniesieniu do profili składników odżywczych;
ax)

wspierania kompleksowej reformy Rady Bezpieczeństwa ONZ w oparciu o szeroki konsensus w celu lepszego odzwierciedlenia nowej globalnej rzeczywistości oraz zadbania o to, by Rada była zdolna do skutecznego radzenia sobie z zagrożeniami dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa; dążenia do osiągnięcia długoterminowego celu, jakim jest przyznanie UE miejsca w zreformowanej Radzie Bezpieczeństwa ONZ; zaapelowania do członków Rady Bezpieczeństwa o niestosowanie przysługującego im prawa weta w przypadku gdy popełniane są zbrodnie przeciwko ludzkości;
11.

wyraża ubolewanie z powodu mało ambitnego charakteru celu (poprawa efektywności energetycznej o co najmniej 27 % do 2030 r.) przyjętego przez Radę Europejską w 2014 r., dla którego uzasadnieniem jest głównie skrajnie nierealistyczna i wysoka stopa dyskontowa ujęta w poprzedniej ocenie skutków; przypomina, że ta stopa dyskontowa (17,5 %) jest zbyt wysoka; wzywa Komisję do zastosowania wszechstronnej oceny kosztów i korzyści, z uwzględnieniem licznych korzyści płynących z efektywności energetycznej, oraz społecznej stopy dyskontowej zgodnie z jej własnymi wytycznymi dotyczącymi lepszego stanowienia prawa; zwraca się do Komisji i państw członkowskich o przegląd celu poprawy efektywności energetycznej o 27 % do 2030 r. w kontekście porozumienia klimatycznego z Paryża, aby zrealizować cel ograniczenia globalnego ocieplenia wyraźnie poniżej 2 oC, oraz o dążenie do ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 oC zgodnie z przyjętym przez Parlament celem w zakresie efektywności energetycznej; zwraca się do Komisji o określenie wiążącego celu w zakresie efektywności energetycznej na poziomie 40 % do 2030 r., odzwierciedlającego poziom racjonalnego pod względem kosztów potencjału w zakresie efektywności energetycznej;
60.

z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji z lutego 2016 r. w sprawie strategii UE w zakresie ogrzewania i chłodzenia, podkreśla jednak brak postępów oraz niskie poziomy docelowe, jeżeli chodzi o wykorzystanie energii ze źródeł odnawialnych w ogrzewaniu i chłodzeniu, zwłaszcza w budynkach; podkreśla ogromne możliwości dalszych postępów, jeżeli chodzi o wykorzystanie energii ze źródeł odnawialnych do ogrzewania i chłodzenia; zwraca uwagę, że sektor ogrzewania i chłodzenia odpowiada za połowę zużycia energii końcowej w UE, przez co odgrywa zasadniczą rolę w osiąganiu celów UE w zakresie klimatu i odnawialnych źródeł energii; dostrzega korzyści płynące ze zwiększenia udziału energii ze źródeł odnawialnych w sektorze ogrzewania i chłodzenia; podkreśla, że dzięki większej elastyczności infrastruktury ciepłowniczej i magazynowania energii cieplnej można łatwiej wykorzystywać odnawialne źródła energii o nieprzewidywalnych zdolnościach produkcyjnych przez magazynowanie energii w formie ciepła, co przynosi doskonałe zwroty z inwestycji i daje szansę na poprawę jakości zatrudnienia na szczeblu lokalnym; wzywa Komisję, aby zlikwidowała luki regulacyjne w pakiecie legislacyjnym dotyczącym energii ze źródeł odnawialnych po roku 2020; przypomina, że działania w sektorze ogrzewania i chłodzenia mogą w sposób znaczący przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego (zważywszy, że 61 % gazu importowanego do Unii Europejskiej wykorzystuje się w budynkach, głównie w celach grzewczych), na przykład przez rozwój lokalnych sieci ciepłowniczych/chłodniczych stanowiących skuteczny środek wprowadzenia zrównoważonego ogrzewania na szeroką skalę do miast, ponieważ mogą jednocześnie dostarczać ogrzewanie pochodzące z różnych źródeł i niekoniecznie zależą od wyłącznie jednego źródła;
85.

wzywa państwa członkowskie do podjęcia ukierunkowanych działań w celu stworzenia silnych zachęt dla poprawy efektywności energetycznej i szerszego stosowania wsparcia energii ze źródeł odnawialnych przez gospodarstwa domowe o niskich dochodach i znajdujące się w niekorzystnej sytuacji; wzywa Komisję do przeznaczenia znacznie większej części funduszy UE na programy poprawy efektywności energetycznej i programy dotyczące wsparcia energii ze źródeł odnawialnych w gospodarstwach domowych znajdujących się w niekorzystnej sytuacji i dotkniętych ubóstwem energetycznym oraz do udzielenia państwom członkowskim wskazówek z zakresu konkretnych środków przeciwdziałania ubóstwu energetycznemu;
55.

pamiętając o zasadzie pomocniczości, apeluje o skoordynowane działania państw członkowskich – począwszy od szczebla regionalnego – w związku z dalszym rozwojem energii ze źródeł odnawialnych, aby zwiększyć efektywność ekonomiczną rynku energii w celu osiągnięcia wspólnych europejskich celów i wzmocnienia stabilności sieci; uważa, że państwo członkowskie nie powinno podejmować jednostronnej decyzji, która ma istotny wpływ na sąsiednie państwa, bez szerszej dyskusji i współpracy na szczeblu regionalnym lub unijnym; przypomina, że większość odnawialnych źródeł energii posiada silny komponent lokalny; apeluje do Komisji, by dążyła do stworzenia spójniejszych europejskich ram wspierania energii ze źródeł odnawialnych;
61.

pozytywnie odnosi się do podpisanego w marcu 2014 r. partnerstwa na rzecz mobilności między UE i Tunezją i wzywa do szybkiego wdrożenia go; wzywa do opracowania nowej polityki wizowej w stosunku do Tunezji oraz zawarcia umowy o readmisji; zauważa, że mimo iż partnerstwa na rzecz mobilności oparte są na kompetencjach krajowych, są one włączone do wniosku UE w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa; zaleca państwom członkowskim, by wyraziły swoją solidarność z Tunezją poprzez ułatwienia wizowe dla przedsiębiorców, studentów, naukowców, artystów itp.;
15.

nawiązując do art. III, IV i V konwencji, zachęca UE i jej państwa członkowskie oraz inne strony konwencji CITES do propagowania i wspierania inicjatyw na rzecz poprawy dobrostanu żywych zwierząt objętych wykazem CITES w obrocie handlowym; do inicjatyw takich zalicza się mechanizmy mające zapewnić, by zwierzęta były „przygotowane i wysyłane w taki sposób, aby ograniczyć do minimum ryzyko uszkodzenia, utraty zdrowia lub okrutnego traktowania”, by miejsca przeznaczenia były „odpowiednio wyposażone do celów przetrzymywania zwierząt oraz dbania o nie”, oraz by w należyty sposób dbano o dobrostan żywych okazów w trakcie ich konfiskowania;
1.

zdecydowanie potępia atak na nocny targ w mieście Davao w dniu 2 września 2016 r. i składa kondolencje rodzinom ofiar; podkreśla, że osoby odpowiedzialne za te zabójstwa powinny zostać pociągnięte do odpowiedzialności, ale wzywa delegaturę UE do ostrożnego monitorowania zawieszenia rządów prawa; wzywa wszystkie państwa, w myśl zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego i odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, do aktywnej współpracy z rządem Filipin i innymi właściwymi organami w tym zakresie;
E.

mając na uwadze, że AMISOM, liczącej 22 000 członków misji pokojowej Unii Afrykańskiej, przyznano mandat dotyczący m.in. ograniczenia zagrożenia ze strony Asz-Szabab i innych zbrojnych grup opozycji, zapewnienia bezpieczeństwa, by możliwe było prowadzenie procesu politycznego na wszystkich szczeblach oraz działania stabilizacyjne, dążenie do pojednania i zapewnianie pokoju w Somalii, a także przewidujący stopniowe przekazywanie somalijskim siłom bezpieczeństwa wykonywanych przez AMISOM zadań związanych z bezpieczeństwem, co jest uzależnione od zdolności tych sił do działania; mając na uwadze, że mandat AMISOM przedłużono do dnia 31 maja 2017 r., co Parlament przyjął z zadowoleniem;
9.

podkreśla, że koncepcja ukierunkowania na wyniki wymaga, by programy Interreg zapewniały wysokiej jakości współpracę na poziomie projektu oraz by w ich ramach przyjęto nowy rodzaj oceny, który uwzględni specyficzny charakter każdego programu i przyczyni się do ograniczenia obciążeń administracyjnych dla beneficjentów i organów zarządzających; apeluje do Komisji, państw członkowskich i organów zarządzających o współpracę i wymianę informacji oraz dobrych praktyk dotyczących przeprowadzenia oceny i wydania wytycznych, jak dostosować koncepcję ukierunkowania na wyniki do specyfiki Europejskiej współpracy terytorialnej; przyznaje, że całkowitej wartości dodanej programów Europejskiej współpracy terytorialnej nie można oceniać wyłącznie na podstawie wskaźników ilościowych, i apeluje do Komisji o opracowanie bardziej jakościowych wskaźników, aby lepiej odzwierciedlić wyniki współpracy terytorialnej;
F.

mając na uwadze, że umowę stosuje się w odniesieniu do wszystkich rybaków zatrudnionych na pokładzie statku rybackiego zarejestrowanego w państwie członkowskim UE lub pływającego pod jego banderą, który bierze udział w połowach komercyjnych; mając na uwadze, że dzięki włączeniu umowy partnerów społecznych w sprawie Konwencji MOP dotyczącej pracy w sektorze rybołówstwa do unijnego prawodawstwa Unia Europejska będzie miała silniejszy mandat do propagowania jej wdrożenia w krajach partnerskich na całym świecie, co przyczyni się do wprowadzenia sprawiedliwych i równych warunków działania w globalnym sektorze rybołówstwa oraz do zwalczania najgorszych form wyzysku rybaków, takich jak praca przymusowa, handel ludźmi i praca dzieci;
podkreśla, że niestabilność i brak poczucia fizycznego bezpieczeństwa stanowią główne przyczyny przymusowych przesiedleń, i dlatego popiera stosowanie we wdrażaniu funduszu podejścia uwzględniającego specyfikę konfliktu, w ramach którego priorytetowo traktowane będą: zapobieganie konfliktom, budowa państwa, dobre zarządzanie i promowanie praworządności; wyraża przekonanie, że EUTF to wielka szansa dla Unii Europejskiej, aby wzmocnić współpracę i dialog polityczny z partnerami afrykańskimi, w szczególności w zakresie skutecznej realizacji umów o readmisji i powrocie, oraz budować wspólne strategie w zakresie zarządzania przepływami migracyjnymi; wskazuje potrzebę podziału odpowiedzialności między UE a jej partnerów z Afryki zgodnie z konkluzjami szczytu, który odbył się w Valletcie w listopadzie 2015 r.; wyraża jednak przekonanie, że nie należy wykorzystywać pomocy rozwojowej w celu ograniczenia przepływów migrantów i osób ubiegających się azyl, a projekty objęte EUTF nie powinny stanowić pretekstu do niedopuszczania do wyjazdów lub uszczelniania granic pomiędzy krajami, ignorując jednocześnie przyczyny zmuszające ludzi do opuszczania swoich domów; wyraża poważne zaniepokojenie wpływem, jaki EUTF może mieć na prawa człowieka w sytuacji, gdy powstrzymywanie migracji odbywa się poprzez współpracę z krajami, w których dochodzi do systematycznych lub poważnych naruszeń praw podstawowych; zwraca się do Komisji o zadbanie o to, by fundusz spełniał swoją rolę, pomagając bezpośrednio osobom w potrzebie i nie finansując rządów odpowiedzialnych za łamanie praw człowieka; wzywa do lepszego poszanowania praw człowieka migrantów w projektach finansowanych przez UE;