ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Sytuacja w zakresie bezpieczeństwa w Europie ciągle się zmienia, a zagrożenia dla bezpieczeństwa ewoluują i stają się coraz bardziej złożone. Przestępcy wykorzystują korzyści płynące z transformacji cyfrowej i nowych technologii, jak również ze wzajemnych powiązań między światem fizycznym i cyfrowym oraz zacierających się granic pomiędzy nimi. Kryzys związany z COVID-19 potęguje ten problem, ponieważ przestępcy szybko zaczęli wykorzystywać sytuację kryzysową, dostosowując swoje sposoby działania lub rozwijając nowe rodzaje działalności przestępczej. Zagrożenia te rozprzestrzeniają się ponad granicami i ułatwiają popełnianie różnych rodzajów przestępstw. Działania na szczeblu krajowym nie wystarczą, aby sprostać tym transgranicznym zagrożeniom bezpieczeństwa, a organy ścigania państw członkowskich w coraz większym stopniu wykorzystują wsparcie i wiedzę fachową oferowane przez Europol – Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania – w walce z poważną przestępczością i terroryzmem. Nowa sytuacja pod względem zagrożeń sprawia, że państwa członkowskie potrzebują i oczekują wsparcia ze strony Europolu w zapewnianiu bezpieczeństwa obywateli w sposób, jakiego nie można było przewidzieć na etapie negocjacji obecnego zakresu działania Europolu przez współprawodawców, który obowiązuje od 2016 r. (rozporządzenie (UE) 2016/794 w sprawie Europolu). Należy w szczególności zwrócić uwagę na trzy podstawowe kwestie, które mają związek ze zmieniającymi się zagrożeniami dla bezpieczeństwa i wynikającymi z nich zmianami w zakresie potrzeb operacyjnych państw członkowskich w zakresie skutecznego reagowania na te zagrożenia: 1)brak skutecznej współpracy między podmiotami prywatnymi a organami ścigania w zakresie przeciwdziałania nadużywaniu usług transgranicznych przez przestępców; 2)wyzwanie dla organów ścigania związane z dużymi zbiorami danych; 3)luki w zakresie innowacji i badań, które są istotne w kontekście ścigania przestępstw. Stanowią one poważne problemy ze względu na ich wpływ na bezpieczeństwo, co znajduje odzwierciedlenie w zdecydowanych wezwaniach współprawodawców do działania. Powodują one konieczność dokonania ważnych wyborów strategicznych, wymagających szczegółowej oceny czynników powodujących te problemy, związanych z nimi celów, dostępnych wariantów strategicznych oraz ich skutków.
·Wariant 2, o średnim poziomie ambicji, zakłada stopniowe wzmocnienie wymogów i zwiększenie poziomu ambicji zarówno w odniesieniu do etapu produkcji, jak i do etapu wycofania baterii z użytku — głównie poprzez nałożenie wymogów informacyjnych.

2.niezadowalającego funkcjonowania rynków recyklingu i niewystarczająco zamkniętych obiegów materiałów, co zmniejsza potencjał UE do ograniczania ryzyka związanego z dostawami surowców;

1.braku warunków ramowych będących źródłem zachęt do inwestowania w zdolności produkcyjne w zakresie zrównoważonych baterii, co jest związane z występowaniem rozbieżnych ram regulacyjnych w obrębie rynku wewnętrznego;

W ramach niniejszej oceny skutków przeanalizowano wniosek dotyczący rozporządzenia, które zastąpi dyrektywę w sprawie baterii. Celem tej oceny jest odniesienie się do trzech grup ściśle powiązanych ze sobą kwestii do rozstrzygnięcia dotyczących baterii:

Preferowane rozwiązanie to połączenie wariantów 2 i 3. Obejmuje ono wprowadzenie szeregu środków w całym łańcuchu wartości, takich jak umożliwienie powtórnego wykorzystania baterii przemysłowych, zwiększenie docelowego wskaźnika zbiórki przenośnych zużytych baterii do co najmniej 65 %, zwiększenie odzysku materiałów i ustanowienie nowych wymogów dotyczących wydajności recyklingu baterii ołowiowych i litowo-jonowych, poprawę właściwości użytkowych i trwałości, ustanowienie wymogów dotyczących intensywności emisji dwutlenku węgla, rozwiązanie problemu niedostatecznego przepływu informacji i wdrożenie zasady należytej staranności w odniesieniu do pochodzenia surowców.

Z prawnego punktu widzenia skutkiem przejścia z dyrektywy na rozporządzenie będzie powstanie bezpośrednich wymogów wobec wszystkich podmiotów gospodarczych oraz różnych organów krajowych i innych organów. Przyczyni się to do zwiększenia harmonizacji, zapewnienia niezbędnej pewności prawa oraz urzeczywistnienia w całej Unii w pełni zintegrowanego rynku obejmującego cały cykl życia baterii.

Wprowadzenie niektórych środków będzie się wiązało z pewnymi kosztami finansowymi, nie oczekuje się jednak znaczących skutków dla przedsiębiorstw ani konsumentów. Nastąpi również niewielki wzrost obciążeń administracyjnych, w szczególności w odniesieniu do wymogów dotyczących śladu węglowego i zawartości materiałów z recyklingu.

Korzyści wyraźnie przewyższają jednak koszty. Proponowane rozporządzenie rozwiąże problemy wynikające z obecnej sytuacji. Poprawi ono funkcjonowanie rynku wewnętrznego, ograniczy wpływ na środowisko, np. emisje gazów cieplarnianych, oraz ograniczy ryzyko środowiskowe i społeczne. Ponadto rozporządzenie to przyniesie znaczne pośrednie korzyści wynikające z tworzenia nowych miejsc pracy w sektorze produkcji i recyklingu baterii litowych.
Brak przejrzystości wynagrodzeń uniemożliwia pracownikom ocenę, czy ich prawo do równego traktowania w zakresie wynagrodzenia jest przestrzegane; stanowi również zasłonę dla zaniżania wartości pracy kobiet ze względu na (często nieświadome) uprzedzenia w strukturach płac. Problemy z właściwym stosowaniem kluczowych pojęć przy ocenie równego „wynagrodzenia” za taką samą pracę lub „pracę o takiej samej wartości” czynią wdrażanie prawa do równego wynagrodzenia bardziej skomplikowanym zarówno dla pracowników, jak i pracodawców. Niewystarczający dostęp do wymiaru sprawiedliwości w połączeniu z obawą pracowników przed represjonowaniem jeszcze bardziej utrudnia egzekwowanie ich prawa do równego wynagrodzenia.

Działanie na szczeblu UE zapewniłoby skuteczną równość wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn oraz umożliwiłoby wszystkim obywatelom dochodzenie swoich praw na podstawie minimalnych norm obowiązujących we wszystkich państwach członkowskich. Spowodowałoby nie tylko wprowadzenie ujednoliconych norm minimalnych chroniących pracowników, ale również stworzyłoby równe warunki rynkowe dla pracodawców działających na rynku wewnętrznym, zapobiegając tym samym nieuczciwej konkurencji. Jedynie spójne i kompleksowe ogólnounijne podejście może zapewnić równe warunki działania we wszystkich państwach członkowskich i uniemożliwić pracodawcom dążenie do nieuczciwej przewagi konkurencyjnej przez dyskryminację płacową. Działanie UE jest ponadto wymagane na mocy Traktatu i zapewniłoby zgodność z podstawową zasadą i prawem do równego traktowania zapisanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Jak wykazano w przeprowadzonej w 2020 r. przez Komisję ocenie odpowiednich unijnych przepisów prawnych dotyczących równości wynagrodzenia, porównywalne wysiłki na rzecz promowania równości wynagrodzenia w całej UE prawdopodobnie nie zostaną podjęte, jeżeli nie zostanie przewidziany impuls w formie instrumentu na szczeblu UE.
Na czym polega problem i dlaczego jest to problem na szczeblu UE?

Metrologia jest dziedziną nauki zajmującą się pomiarami. Ma decydujące znaczenie dla rozwoju działalności gospodarczej i społecznej oraz stanowi dobro publiczne. Obecnie programy badawcze w dziedzinie metrologii nie przynoszą efektów na szczeblu UE ze względu na fragmentację działań i powielanie działań w państwach członkowskich. Dzieje się to w czasie, gdy Europa stoi w obliczu wzmożonej globalnej konkurencji w dziedzinie metrologii z powodu rosnącego zapotrzebowania na rozwiązania w zakresie metrologii ukierunkowane na powstające technologie i rozwój nowych produktów. Ponadto wzrost liczby wyzwań społecznych wymagających wiarygodnych norm i przepisów sprawia, że należy w trybie pilnym rozwiązać problem braku uwzględnienia metrologii w systemie innowacji na szczeblu europejskim.

Co należy osiągnąć?
Na czym polega problem i dlaczego jest to problem na szczeblu UE?

Główną przyczyną problemu jest istnienie zakłócających subsydiów zagranicznych opartych na strategiach przemysłowych niektórych państw niebędących członkami UE i jednoczesny brak jakiegokolwiek mechanizmu regulacyjnego, który umożliwiałby zapobieganie zakłócającym skutkom subsydiów lub ich wyeliminowanie. Podczas gdy udzielanie wsparcia przez organy państw członkowskich podlega unijnej kontroli pomocy państwa, wpływ subsydiów zagranicznych na rynek wewnętrzny nie jest objęty żadną kontrolą, co stawia przemysł UE w niekorzystnej sytuacji w przypadku konkurowania z przedsiębiorstwami, które otrzymują subsydia zagraniczne.

UE zobowiązała się, że będzie jedną z najbardziej otwartych gospodarek świata pod względem polityki handlowej. Jednocześnie polityka przemysłowa niektórych jej partnerów handlowych obejmuje przyznawanie subsydiów, które dają beneficjentom przewagę konkurencyjną w dostępie do rynku UE lub wzmacnianiu na nim swojej pozycji. Subsydia takie mogą zakłócać rynek wewnętrzny i wpływać negatywnie na równe szanse w trzech następujących obszarach: (i) nabywanie przedsiębiorstw, (ii) procedury udzielania zamówień publicznych oraz (iii) inne sytuacje rynkowe. Tego rodzaju zakłócenia są już widoczne, a wpływ subsydiów zagranicznych na rynek wewnętrzny będzie się prawdopodobnie zwiększał. Ponadto obecny kryzys gospodarczy prawdopodobnie doprowadzi do zwiększenia liczby subsydiowanych inwestycji w UE.

C. Skutki wdrożenia preferowanego wariantu

Jakie korzyści przyniesie wdrożenie preferowanego wariantu lub – jeśli go nie wskazano – głównych wariantów?
Zgodnie z dyrektywą w sprawie sprawozdawczości niefinansowej niektóre duże przedsiębiorstwa są zobowiązane do ujawniania informacji dotyczących kwestii społecznych, pracowniczych i środowiskowych, poszanowania praw człowieka oraz przeciwdziałania łapownictwu i korupcji. Obecnie informacje ujawniane przez przedsiębiorstwa nie zaspokajają zapotrzebowania użytkowników (inwestorów, społeczeństwa obywatelskiego i innych osób). Niektóre przedsiębiorstwa, od których użytkownicy potrzebują informacji, nie ujawniają takich informacji. Nawet jeżeli przedsiębiorstwa ujawniają informacje, zazwyczaj nie są one wystarczająco istotne, porównywalne, wiarygodne lub łatwe do uzyskania i wykorzystania. Przewiduje się, że zapotrzebowanie użytkowników na informacje niefinansowe znacznie wzrośnie, w związku z czym problemy te jeszcze się nasilą. Brak odpowiednich informacji niefinansowych dla inwestorów i społeczeństwa obywatelskiego stwarza ryzyko inwestycyjne, hamuje przepływy kapitału do działalności mających na celu zaradzenie kryzysowi związanemu ze zrównoważonym rozwojem oraz tworzy lukę w zakresie odpowiedzialności między przedsiębiorstwami a obywatelami. Podmioty sporządzające (przedsiębiorstwa sporządzające sprawozdania) ponoszą niepotrzebne koszty ze względu na niepewność co do tego, co należy ujawniać, oraz z uwagi na to, że zainteresowane strony żądają dodatkowych informacji oprócz tych, które przedsiębiorstwa podają do wiadomości. Jedną z przyczyn tego stanu rzeczy jest elastyczność i brak konkretów w dyrektywie w sprawie sprawozdawczości niefinansowej. Ponadto istnieje wiele nakładających się na siebie standardów i ram sprawozdawczych, w związku z czym nie ma konsensusu co do tego, co przedsiębiorstwa powinny ujawniać.
Aby osiągnąć cele UE w zakresie klimatu i energii na rok 2030 i cele Europejskiego Zielonego Ładu należy przekierować inwestycje bezpośrednie na zrównoważone projekty i zrównoważone rodzaje działalności. Niedawno przyjęte unijne ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje („rozporządzenie w sprawie systematyki”) precyzują niejasne dotąd kwestie dotyczące tego, jakie rodzaje działalności gospodarczej można uznać za zrównoważone środowiskowo. Rozporządzenie w sprawie systematyki zobowiązuje Komisję do przyjęcia aktu delegowanego określającego techniczne kryteria kwalifikacji służące ustaleniu, które rodzaje działalności gospodarczej mogą wnieść istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu lub w adaptację do zmian klimatu bez szkody dla innych celów środowiskowych wymienionych w rozporządzeniu w sprawie systematyki. W niniejszym sprawozdaniu przedstawiono wyniki proporcjonalnej oceny skutków, w której przeanalizowano te techniczne kryteria kwalifikacji w kontekście wymogów określonych w rozporządzeniu w sprawie systematyki. Odgrywa ono zatem istotną rolę w unijnej systematyce i pozwala uczynić ten system klasyfikacji zrównoważonej działalności wiarygodnym i adekwatnym z punktu widzenia decyzji biznesowych i inwestycyjnych.

Techniczne kryteria kwalifikacji powinny zawierać szczegółowe informacje niezbędne do zidentyfikowania warunków, na jakich dana działalność gospodarcza kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo. Kryteria te dostarczają zatem informacji technicznych niezbędnych do osiągnięcia celu wyznaczonego w rozporządzeniu w sprawie systematyki – przez udostępnienie zharmonizowanych informacji na szczeblu UE na temat zrównoważonej środowiskowo działalności gospodarczej do celów inwestycyjnych. Aby osiągnąć ten cel, techniczne kryteria kwalifikacji muszą być zgodne z wymogami wymienionymi w rozporządzeniu w sprawie systematyki. Powinny one w szczególności być zgodne z przepisami UE, odzwierciedlać wysoki poziom ambicji w zakresie ochrony środowiska, sprzyjać równym warunkom działania i być łatwe do stosowania przez podmioty gospodarcze i inwestorów.
W świetle zmian rynkowych, technologicznych i behawioralnych od czasu przyjęcia dyrektywy konsumenci zaciągający pożyczki ponoszą szkody, których można by uniknąć. Szacuje się, że blisko 46 mln osób doświadcza różnych problemów, w przypadku których istnieje powiązanie z kluczowymi przepisami dyrektywy. Także przedsiębiorstwa borykają się z obciążeniem i kosztami wynikającymi z niejasnych obowiązków, co obniża konkurencyjność na unijnym wewnętrznym rynku kredytów konsumenckich, jak potwierdzono w ocenie dyrektywy opublikowanej w 2020 r. (SWD(2020) 254 final), utrudniając konsumentom dostęp do kredytów transgranicznych, a przedsiębiorstwom – udzielanie takich kredytów. Problemy te potęguje pojawienie się nowych stwarzających ryzyko produktów, a także nowych podmiotów, które nie podlegają (wyraźnym) regulacjom. W połączeniu z ograniczoną świadomością konsumentów skutkuje to praktykami wykorzystującymi sytuację oraz wzorce zachowań konsumentów, udzielaniem kredytów bez dokładnej oceny zdolności kredytowej konsumenta i łatwym popadaniem konsumentów w nadmierne zadłużenie z powodu indywidualnej sytuacji lub systemowych zakłóceń gospodarczych. Jeżeli nie zostaną podjęte żadne działania, nie będzie możliwe odpowiednie uwzględnienie głównych czynników leżących u podłoża powyższych zmian, tj. cyfryzacji, zmian zachowań konsumentów, braku jasności niektórych przepisów dyrektywy, niewystarczającego odzwierciedlenia względów sprawiedliwości oraz niewystarczającej harmonizacji między państwami członkowskimi prowadzącej do niedoskonałej konkurencji. W konsekwencji zidentyfikowane problemy nadal dotykałyby zainteresowane strony, prawdopodobnie nawet w coraz większym stopniu, biorąc pod uwagę tendencje rynkowe związane z postępem cyfryzacji.
W ramach Europejskiego Zielonego Ładu ustanowiono cel, jakim jest osiągnięcie neutralności klimatycznej w 2050 r., w sposób, który przyczyni się do ożywienia konkurencyjności, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Europie. Aby to osiągnąć, należy ustanowić cel redukcji emisji na poziomie 55 % do 2030 r., co potwierdziła Rada Europejska w grudniu 2020 r. To z kolei wymaga znacznego zwiększenia udziału odnawialnych źródeł energii w zintegrowanym systemie energetycznym. Obecnie obowiązujący unijny cel na poziomie co najmniej 32 % udziału energii odnawialnej do 2030 r., określony w dyrektywie w sprawie odnawialnych źródeł energii (REDII), jest niewystarczający i należy go podwyższyć do 38–40 %, zgodnie z Planem w zakresie celów klimatycznych na 2030 r., wraz z wprowadzeniem nowych środków towarzyszących w różnych sektorach zgodnie ze strategią UE dotyczącą integracji systemu energetycznego, unijną strategią w zakresie wodoru, strategią na rzecz energii z morskich źródeł odnawialnych i unijną strategią na rzecz bioróżnorodności.
Główny problem polega na tym, że zdolność sektora LULUCF do usuwania CO2 z atmosfery stale maleje: w latach 2013–2018 ta zdolność pochłaniania netto zmniejszyła się o jedną piątą. Główne powody to wzrost pozyskiwania drewna, ciągłe emisje z gleb organicznych oraz brak zachęt. Według prognoz Komisji odwrócenie tej tendencji w następnym dziesięcioleciu jest możliwe, ale obecne ramy regulacyjne nie zapewniają wystarczających zachęt. Inne problemy to brak zintegrowanych ram polityki umożliwiających zwiększenie synergii w sektorze gruntów (rolnictwo i LULUCF), złożoność zasad rozliczania w sektorze LULUCF oraz braki jakościowe w systemach monitorowania i sprawozdawczości.

Obok neutralności klimatycznej w sektorze gruntów do 2035 r. bardziej ambitne cele w zakresie LULUCF przyniosą wyraźne korzyści środowiskowe, jak dodatkowe korzyści w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu, ochrony różnorodności biologicznej i rozwoju biogospodarki oraz zachęty dla nowych modeli biznesowych (uprawa sprzyjająca pochłanianiu dwutlenku węgla przez glebę), które wygenerują dodatkowe dochody dla zarządców gruntów. Zintegrowany proces planowania dla sektora gruntów oraz ulepszone systemy monitorowania i sprawozdawczości zapewnią skuteczniejsze kształtowanie polityki i jej realizację.
Wymienione trzy problemy wiążą się z: 1) brakiem jasnych i ujednoliconych definicji zielonych projektów i zielonych obligacji oraz 2) niejednorodnością, brakiem przejrzystości oraz kwestiami związanymi z postrzeganymi lub faktycznymi konfliktami interesów na rynku kontroli zewnętrznych. Problemy te uwydatniają ryzyko przyszłych zakłóceń rynku wynikających z pseudoekologicznego marketingu i mogą prowadzić do ukierunkowywania niewystarczających inwestycji na projekty o znaczącym wpływie na klimat i środowisko, co będzie hamowało osiąganie unijnych celów środowiskowych.

2) W przypadku emitentów brak wspólnych definicji ekologicznej działalności gospodarczej prowadzi do braku pewności co do tego, które rodzaje działalności można zgodnie z prawem uważać za „zielone”; mogą oni w niektórych sektorach być narażeni na ryzyko utraty reputacji ze względu na potencjalne oskarżenia dotyczące prowadzenia pseudoekologicznego marketingu.

Celem jest pełniejsze wykorzystanie potencjału jednolitego rynku, aby przyczynić się do osiągnięcia unijnych celów klimatycznych i środowiskowych przez ułatwienie dalszego rozwoju rynku wysokiej jakości zielonych obligacji przy jednoczesnej minimalizacji zakłóceń dla istniejących rynków zielonych obligacji. Osiągnięcie tego celu wymaga ustanowienia nowego dobrowolnego standardu wysokiej jakości zielonych obligacji, który 1) poprawiłby zdolność inwestorów do ustalenia, które obligacje są wysokiej jakości zielonymi obligacjami, i uznania ich za wiarygodne, oraz 2) ułatwiłby emisję takich obligacji dzięki wyjaśnieniu definicji zielonej działalności gospodarczej, ujednoliceniu praktyk kontroli zewnętrznej oraz ograniczeniu potencjalnego ryzyka utraty reputacji przez emitentów.

Rynek zielonych obligacji jest z natury międzynarodowy i jego uczestnicy zawierają transakcje i korzystają z usług kontroli zewnętrznej ponad granicami państw. Działania na poziomie UE pomagają uniknąć ryzyka fragmentacji europejskiego rynku zielonych obligacji oraz powiązanych usług kontroli zewnętrznej, jednocześnie wspierając równe warunki działania dla podmiotów działających na tych rynkach. Dochodzi do wielu interakcji z innymi ważnymi przepisami na poziomie UE, takimi jak rozporządzenie w sprawie systematyki .
Obecny cel UE w zakresie oszczędności energii wynosi co najmniej 32,5 % w 2030 r., co jest zgodne z redukcją emisji gazów cieplarnianych o 40 %. W planie w zakresie celów klimatycznych zaproponowano cel UE na 2030 r. obejmujący redukcję emisji gazów cieplarnianych netto o co najmniej 55 % w porównaniu z poziomami z 1990 r. w sposób optymalny pod względem kosztów. Aby Unia mogła osiągnąć ten cel, zużycie energii końcowej i pierwotnej w UE powinno zmniejszyć się odpowiednio o co najmniej 36–37 % oraz 39–41 % w porównaniu z przewidywanym zużyciem energii. Jako że spalanie paliw w celu uzyskania energii odpowiada za 75 % obecnej emisji gazów cieplarnianych w UE, ograniczenie zużycia energii, wraz z obniżeniem emisyjności podaży energii, ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia celu UE. W planie w zakresie celów klimatycznych przeanalizowano ogólne środki służące osiągnięciu redukcji emisji gazów cieplarnianych o 55 % w 2030 r. Obecnie starania UE na rzecz oszczędności energii są niewystarczające do osiągnięcia w sposób optymalny wyznaczonego na 2030 r. celu w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Problem polega więc na tym, w jaki sposób można je zwiększyć. Ważne jest, aby UE pokazała, że możliwe i pożądane jest podjęcie działań na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w ramach Europejskiego Zielonego Ładu w sposób najbardziej racjonalny pod względem kosztów.
Ze względu na ciągłe wsparcie i zaangażowanie UE w negocjacje, które doprowadziły do przyjęcia Konwencji w 2019 r., jak również ochronę głównych interesów UE w ramach tego procesu, wariant nieprzystąpienia do Konwencji brano pod uwagę głównie jako punkt odniesienia w celu oceny kilku wariantów strategicznych uwzględniających przystąpienie. W wariantach tych uwzględniono przystąpienie UE do konwencji w sprawie orzeczeń bez żadnego oświadczenia lub z oświadczeniem złożonym na podstawie art. 18 Konwencji, wyłączającym jej zastosowanie do określonych spraw (konsumenckich, pracowniczych lub ubezpieczeniowych, a także komercyjnej dzierżawy nieruchomości) lub orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych z udziałem państw lub podmiotów państwowych, na podstawie art. 19 Konwencji. Rozważano jeszcze inny wariant polegający na przystąpieniu wraz ze złożeniem obydwu oświadczeń na podstawie art. 18 i 19. Preferowanym wariantem jest przystąpienie do Konwencji z ograniczonym, ukierunkowanym oświadczeniem wyłączającym uznawanie i wykonywanie przez sądy w UE orzeczeń wydanych w państwach trzecich dotyczących komercyjnej dzierżawy (najmu) nieruchomości położonych w UE. Oświadczenie, w którym wyłączono by pozostałe rozważane kwestie, uważa się za niepotrzebne, ponieważ w ramach Konwencji słabszym stronom zapewniono odpowiednią ochronę, choć w inny sposób niż w dorobku prawnym UE, a w przeciwieństwie do wariantu preferowanego szersze oświadczenia mogłyby utrudnić całkowite osiągnięcie celów niniejszej inicjatywy. Chociaż wariant preferowany zapewnia poprawę dostępu do wymiaru sprawiedliwości i ma promować międzynarodowy handel i inwestycje, zwiększy jednocześnie pewność prawa i przewidywalność międzynarodowych postępowań sądowych, ograniczy koszty i czas trwania postępowań oraz jest w pełni zgodny z unijnym dorobkiem prawnym w tej dziedzinie, a mianowicie z rozporządzeniem Bruksela Ia (rozporządzenie (UE) nr 1215/2012). Na podstawie tego rozporządzenia sądy w UE posiadają właściwość wyłączną do orzekania w sporach związanych z komercyjnym najmem nieruchomości położonych w UE.