KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 29.7.2016 COM(2016) 488 final SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA RADY oceniające postępy, przedstawione Komisji i Radzie przez Włochy, w zakresie odzyskiwania kwoty należnej od producentów mleka w związku z opłatą za przekroczenie kwoty krajowej za lata gospodarcze 1995/1996 do 2001/2002 (zgodnie z art. 3 decyzji Rady 2003/530/WE)



SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA RADY oceniające postępy, przedstawione Komisji i Radzie przez Włochy, w zakresie odzyskiwania kwoty należnej od producentów mleka w związku z opłatą za przekroczenie kwoty krajowej za lata gospodarcze 1995/1996 do 2001/2002 (zgodnie z art. 3 decyzji Rady 2003/530/WE) Niniejsze sprawozdanie z oceny zostało przygotowane zgodnie z art. 3 decyzji Rady 2003/530/WE z dnia 16 lipca 2003 r. w sprawie zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy, którą Republika Włoska zamierza przyznać krajowym producentom mleka (zwanej dalej „decyzją Rady”), zgodnie z którym właściwe organy Włoch przedstawiają co roku Radzie i Komisji sprawozdanie z postępów dokonanych w zakresie odzyskiwania kwoty należnej od producentów w związku z opłatą za przekroczenie kwoty krajowej za lata gospodarcze 1995/1996 do 2001/2002. Na podstawie art. 1 decyzji Rady pomoc przyznaną przez Republikę Włoską poprzez wpłacenie za producentów mleka do budżetu Unii Europejskiej kwoty należnej od nich w związku z opłatą za przekroczenie kwoty krajowej stosowaną w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych za lata gospodarcze 1995/1996 do 2001/2002 i umożliwienie tym producentom spłacenia tej należności w formie odroczonej płatności rozłożonej na kilka lat i bez odsetek wyjątkowo uznaje się za zgodną ze wspólnym rynkiem, pod warunkiem że: –producenci będą zobowiązani do spłaty całej kwoty, w równych rocznych ratach oraz –okres spłaty nie będzie dłuższy niż 14 lat, licząc od dnia 1 stycznia 2004 r. Na podstawie art. 2 decyzji Rady przyznanie pomocy jest uzależnione od zgłoszenia przez Włochy do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) całkowitej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej za wspomniane okresy i odliczenia przez Włochy zaległej należności w trzech równych rocznych ratach od wydatków finansowanych przez EFOGR odpowiednio za miesiące listopad 2003 r., listopad 2004 r. i listopad 2005 r. W piśmie z dnia 26 sierpnia 2003 r. Włochy dokonały należytego zgłoszenia całkowitej dodatkowej opłaty za wspomniane okresy. Za listopad 2003 r., listopad 2004 r. i listopad 2005 r. dokonano należytego odliczenia pozostałej zaległej należności od wydatków finansowanych przez EFOGR. Na podstawie art. 3 decyzji Rady właściwe organy Włoch przedstawiają każdego roku Radzie i Komisji sprawozdanie z postępów dokonanych w zakresie odzyskiwania kwoty należnej od producentów w związku z opłatą za przekroczenie kwoty krajowej za lata gospodarcze od 1995/1996 do 2001/2002. Zgodnie z wymienionym przepisem władze Włoch przedstawiły Komisji dziesiąte sprawozdanie w wystosowanym przez AGEA (Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura — włoska agencja płatnicza) piśmie z dnia 27 listopada 2015 r. w sprawie spłaty rocznej raty za 2014 r. Niniejsze sprawozdanie zawiera przeprowadzoną przez Komisję ocenę postępów dokonanych w 2014 r., zgłoszonych przez organy Włoch zarówno co do odzyskiwania opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w odniesieniu do lat gospodarczych objętych decyzją Rady, jak i w odniesieniu do lat gospodarczych nią nieobjętych. Dokonanie spłaty należnej kwoty w formie systemu płatności ratalnej w 2003 r. W 2005 r. (tj. roku pierwszego sprawozdania dla Rady) decyzja Rady zezwalająca Włochom na wpłacenie do budżetu Unii Europejskiej kwoty należnej od producentów mleka w związku z opłatą za przekroczenie kwoty krajowej dotyczyła 25 123 zadłużonych producentów. W 2014 r. liczba ta uległa zmniejszeniu do 21 657. Spośród wszystkich producentów, których dotyczyło sprawozdanie, objętych opłatą w odniesieniu do siedmiu lat gospodarczych, o których mowa w decyzji Rady, początkowo 15 431 wybrało system płatności ratalnej z 2003 r. W 2004 r. zaległości 15 431 producentów, którzy wybrali system płatności ratalnej, wynosiły przed zapłaceniem pierwszej raty w sumie około 345 mln EUR, co stanowiło około jedną czwartą całkowitej kwoty długu producentów, którzy odmówili przystąpienia do systemów płatności ratalnej. Wydaje się więc, że producenci o mniejszych nadwyżkach produkcji w większości przypadków wybrali system płatności ratalnej. Z kolei producenci wykazujący wyższe nadwyżki produkcji (około 8 000 producentów, których dług odpowiadał 1 mld EUR należnej opłaty za siedem lat gospodarczych) zdecydowali nie przystępować do systemu płatności ratalnej. Należy jednak dodać, że każdego roku organy Włoch otrzymują nowe wnioski o przystąpienie do systemu płatności ratalnej. W 2014 r. złożono 154 nowych wniosków na łączną kwotę ok. 14,9 mln EUR. Łączna kwota objęta systemem płatności ratalnej od 2003 r. wynosi 373,80 mln EUR. Jedenasta rata w całkowitej kwocie 25 348 650,96 EUR miała być zapłacona przez 10 686 producentów do dnia 31 grudnia 2014 r. Kontrole przeprowadzone przez władze Włoch wykazały, że 10 418 producentów dokonało w ciągu roku 2014 należytej wpłaty w całkowitej kwocie 24 312 190 EUR, co oznacza, że 97,5 % producentów zapłaciło w ustalonym terminie 95,9 % kwoty należnej z tytułu jedenastej raty. Terminowość spłaty dziesięciu poprzednich rat wynosiła odpowiednio: 99,6 %, 97,9 %, 99,5 %, 99,7 %, 96,4 %, 96,2 %, 90,5 %, 98,3 %, 96,9 % i 98,2 % należnych kwot. Całkowita opłata pobrana w pierwszych jedenastu ratach wynosi zatem około 294 051 830 EUR (tj. około 97,2 % całkowitej należnej kwoty z tytułu tych rat). Mimo iż te poziomy bez wątpienia wskazują na zaangażowanie ze strony producentów objętych systemem płatności ratalnej, którzy chcą wypełnić swoje zobowiązania, Komisja uznaje, że dalsze działania przewidziane w przypadkach niedokonania płatności w terminie są podstawowym wskaźnikiem poziomu zaangażowania władz w zagwarantowanie ścisłego przestrzegania wymogów systemu płatności i ostateczne odzyskanie pełnej kwoty należnych opłat.

W odniesieniu do jedenastej raty brakuje informacji co do płatności od pozostałych 268 producentów na kwotę 1 035 351,12 EUR. W odniesieniu do dziesiątej raty poprzednie sprawozdanie obejmowało dane dla 199 producentów, którzy nie dokonali wpłat przed 31 grudnia 2013 r., co odpowiadało kwocie 500 948 EUR. Zgodnie z informacjami otrzymanymi od władz Włoch wszystkie te przypadki były zgłaszane przez władze centralne władzom regionalnym, aby wyegzekwować zapłacenie całej należnej kwoty wraz z odsetkami w przypadku płatności nieobjętych systemem płatności ratalnej. W późniejszym terminie okazało się, że 101 spośród 199 producentów, w odniesieniu do których początkowo sądzono, że nie dokonali płatności, faktycznie dokonało jej. Natomiast w odniesieniu do 98 producentów, którzy faktycznie nie dokonali płatności dziesiątej raty, cofnięto możliwość spłaty w ratach i wszczęto procedury egzekucji należności. Gospodarstwa, w odniesieniu do których cofnięto możliwość spłaty w ratach Niezapłacenie rocznej raty powoduje wyłączenie z systemu płatności ratalnej i w związku z tym naraża producentów na zajęcie całej nadal należnej kwoty wraz z narosłymi odsetkami. Jedenaście lat po wprowadzeniu w 2003 r. systemu płatności ratalnej prawo do spłaty w ratach cofnięto łącznie 718 gospodarstwom, co odpowiada całkowitej należności w ratach wynoszącej 24 890 674,25 EUR. Z wymienionej kwoty 8 532 777,28 EUR spłacono w ratach przed cofnięciem tego prawa, a 3 745 496,41 EUR odzyskano po jego cofnięciu, co umożliwiło całkowite uregulowanie obciążenia 223 gospodarstw, co oznacza, że cała zaległa należność odnośnych 495 gospodarstw wynosi 12 588 110,95 EUR. Liczby te świadczą o tym, że staranność wykazana przez władze włoskie przy pobieraniu opłaty od producentów wykluczonych z systemu płatności ratalnej na skutek niezapłacenia rocznej raty jest daleka od zadowalającej. Ponadto producenci mleka musieli zrezygnować z dochodzenia swych praw we włoskich sądach, aby móc skorzystać z systemu płatności ratalnej. Biorąc to pod uwagę, wydaje się, że brak odzyskania kwot nie wynika z ewentualnego długiego czasu trwania postępowań sądowych, ale raczej z niezdolności administracji włoskiej do skutecznego odzyskania tych kwot. Odroczenie terminu spłaty o sześć miesięcy i jego skutki w odniesieniu do pomocy państwa Na podstawie art. 2 ust. 12k włoskiego dekretu z mocą ustawy nr 225 z dnia 29 grudnia 2010 r. przekształconego, po zmianach, w ustawę nr 10 z dnia 26 lutego 2011 r., Włochy zezwoliły na odroczenie do dnia 30 czerwca 2011 r. terminu spłaty rocznej raty za 2010 r. należnej zasadniczo do dnia 31 grudnia 2010 r. zgodnie z systemem płatności ratalnej z 2003 r. zatwierdzonym decyzją Rady 2003/530/WE. W decyzji nr C(2013) 4046 final z dnia 17 lipca 2013 r. Komisja stwierdziła, że odroczenie spłaty raty opłat wyrównawczych od mleka, której termin upłynął w dniu 31 grudnia 2010 r., stanowiło pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym. Komisja uznała ponadto, że pomoc ta spowodowała naruszenie warunków ustalonych decyzją Rady 2003/530/WE oraz stworzyła – w odniesieniu do tych, którzy z niej skorzystali, wychodząc tym samym poza ramy ustalone decyzją Rady – nową pomoc państwa, niezgodą z prawem w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 i niezgodną z rynkiem wewnętrznym. W swej decyzji nr C(2013) 4046 final Komisja poleciła Włochom odzyskać od beneficjentów odroczenia kwotę pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym wraz z odsetkami. Organy Włoch wszczęły procedury administracyjne niezbędne do odzyskania pomocy. W dniu 8 listopada 2013 r. Włochy złożyły jednak odwołanie od decyzji Komisji do Trybunału (sprawa T-527/13). W dniu 24 czerwca 2015 r. Trybunał wydał wyrok stwierdzający częściową nieważność decyzji Komisji: Trybunał uznał zasadność podejścia Komisji odnośnie do pomocy polegającej na odroczeniu spłaty raty opłat wyrównawczych, której termin upłynął w dniu 31 grudnia 2010 r., odrzucając jednak konkluzje Komisji jakoby w odniesieniu do tych, którzy z niej skorzystali, została przez to stworzona nowa pomoc państwa, wychodząca poza ramy ustalone decyzją Rady. Komisja odwołała się od wyroku Trybunału do Trybunału Sprawiedliwości, który nie podjął jeszcze decyzji w tej sprawie. Opłata za przekroczenie kwoty krajowej należna za rok gospodarczy 2002/2003 W odniesieniu do lat gospodarczych 1995–2002 Włochy wpłaciły do budżetu Unii Europejskiej opłatę za przekroczenie kwoty krajowej należną od producentów na podstawie decyzji Rady 2003/530/WE. Od 2004 r. państwa członkowskie wpłacają opłatę za przekroczenie kwoty krajowej bezpośrednio do budżetu Unii Europejskiej na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. Natomiast rok gospodarczy 2002/2003 nie jest objęty ani decyzją Rady ani nowym systemem wprowadzonym w 2004 r. Z uwagi na przekroczenie przyznanej Włochom kwoty krajowej włoscy producenci mleka odpowiedzialni za to przekroczenie byli winni budżetowi Unii 227,77 mln EUR za rok gospodarczy 2002/2003. Z tej kwoty:

– 40,46 mln EUR anulowano na podstawie orzeczenia sądowego, – 9,97 mln EUR objęto systemem refundacji z 2009 r. (z czego 2 mln EUR już zostały wypłacone) oraz – 59,18 mln EUR zostało odzyskane poza systemem płatności ratalnej. Pozostaje więc 118,15 mln EUR kwoty należnej budżetowi Unii Europejskiej za rok gospodarczy 2002/2003 z tytułu opłaty za przekroczenie kwoty krajowej od producentów mleka, którzy nie przystąpili do systemu płatności ratalnej w 2009 r. Należna opłata do odzyskania z tytułu lat gospodarczych 1995/1996 do 2008/2009 i nieobjęta systemem płatności ratalnej z 2003 r. ani systemem refundacji opłat z 2009 r. W poprzednich sprawozdaniach zwrócono uwagę na fakt, że system płatności ratalnej z 2003 r. oraz system refundacji opłat z 2009 r. (ze stopą procentową odpowiadającą stopie referencyjnej dla Unii powiększonej o kilka punktów procentowych) w praktyce pokrywa jedynie stosunkowo niewielką część należności do odzyskania. Całkowita kwota należności do odzyskania z tytułu lat gospodarczych 1995/1996 do 2008/2009, zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym przez Włochy, wynosi 2,305 mld EUR. Z tej kwoty w latach 2003–2014 Włochy odzyskały 613,54 mln EUR, w tym 294,05 mln EUR w ramach systemu płatności ratalnej z 2003 r., 6,65 mln EUR w ramach systemu refundacji opłat z 2009 r. a 312,84 mln EUR poza systemami płatności ratalnej. Z kwoty pozostającej do spłaty, czyli 1,691 mld EUR: – niewielka część (142,28 mln EUR) objęta jest systemami płatności ratalnej wprowadzonymi przez Włochy w 2003 r. i 2009 r., do których przystąpili niektórzy producenci mleka zobowiązani do uiszczenia opłaty; – 211,18 mln EUR zostało zadeklarowane jako kwota niemożliwa do odzyskania z powodu upadłości producenta lub na podstawie uchylenia opłaty przez sąd; – pozostaje 1,338 mld EUR do spłacenia przez producentów, którzy odmówili przystąpienia do systemów płatności ratalnej i którzy w większości zaskarżyli opłatę za przekroczenie kwoty krajowej w sądach włoskich. Tak więc z całkowitej kwoty jeszcze należnej z tytułu opłaty za przekroczenie kwoty krajowej za okres 1995/1996 do 2008/2009 (1,48 mld EUR) około 90 % nie jest objęte żadnym systemem płatności ratalnej. Całkowita pobrana kwota opłaty nieobjęta systemami płatności ratalnej wynosi obecnie jedynie 312,84 mln EUR. Ze sprawozdania władz włoskich wynika, że ta wyjątkowo niska stawka spowodowana jest dużą liczbą postępowań sądowych wszczętych przez producentów zobowiązanych do uiszczenia opłaty i wobec których zawieszono odzyskiwanie należności. Komisja z zadowoleniem przyjęła informacje zawarte w sprawozdaniu władz włoskich dotyczącym jedenastej raty w odniesieniu do obecnej ogólnej sytuacji w zakresie odzyskiwania opłat w ramach systemu płatności ratalnej wprowadzonego w 2003 r. Natomiast jeżeli chodzi o pobieranie kwot opłat nieobjętych systemami płatności ratalnej dane liczbowe przekazane przez administrację Włoch świadczą, że postęp w tym zakresie jest minimalny. W szczególności nie poczyniono znaczących postępów w zakresie odzyskiwania podlegających egzekucji kwot opłat, które były przedmiotem skarg, lecz zostały potwierdzone przez odnośny sąd, lub które nigdy nie były przedmiotem skarg, lecz zostały potwierdzone przez odnośny sąd bądź w odniesieniu do których postępowania są w toku, lecz w stosunku do których nie wydano postanowień o charakterze zawieszającym. W dniu 31 grudnia 2014 r. faktyczne odzyskanie tych podlegających egzekucji kwot odpowiadało 262,18 mln EUR, a pozostała należna kwota wynosiła 871,76 mln EUR. Komisja odnotowuje ponadto, że z kwoty 1,48 mld EUR jeszcze należnej za okres 1995/1996 do 2008/2009, 466 mln EUR nie podlega egzekucji, gdyż jest przedmiotem postępowań sądowych i sądy wydały odnośne postanowienia o charakterze zawieszającym, ale będzie podlegać odzyskaniu po wydaniu orzeczeń sądowych na korzyść administracji. W odniesieniu do okresu objętego decyzją Rady (1995/1996 do 2001/2002) do dnia dzisiejszego odzyskano 31 % podlegających egzekucji kwot. Jeżeli chodzi o kwoty podlegające egzekucji, za cały okres 1995/1996 do 2008/2009, faktycznie odzyskano zaledwie 23 %. W ramach podlegających egzekucji kwot należnych za cały okres należy wyróżnić: – kwoty, które nie były przedmiotem skarg: z podlegających egzekucji 174,18 mln EUR odzyskano 96,05 mln EUR, co odpowiada stopie odzysku wynoszącej 55 %;