ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Skutki gospodarcze byłyby pozytywne, gdyby podejście ramowe stało się motorem napędowym regionalizacji i przyczyniło się do osiągnięcia poziomu maksymalnego podtrzymywalnego połowu w przypadku wszystkich stad, zmniejszenia przypadkowych połowów oraz dobrego stanu środowiska w rozumieniu dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej. Doprowadziłoby to do zwiększenia uprawnień do połowów i zwiększenia dochodów z wyładunku większych i cenniejszych ryb (szacowanego na 10–40 %). Z czasem następowałaby stała poprawa. Poziom zatrudnienia powinien się szybko ustabilizować w ramach tego wariantu i istnieje potencjał wzrostu zatrudnienia. Gdy zostaną osiągnięte poziomy maksymalnych podtrzymywalnych połowów, uprawnienia do połowów wzrosną (o co najmniej 20 % do 2020 r.). Tak duży wzrost wiąże się z możliwościami tworzenia miejsc pracy w sektorze połowów. Połowy stad cechujących się zrównoważeniem umożliwią też zwiększenie dochodów i płac, a tym samym podniosą atrakcyjność zatrudnienia. Średnie płace wzrosną niemal dwukrotnie w wyniku zrównoważenia połowów. Wpływ na środowisko będzie pozytywny. Ramy te posłużą do zarządzania przejściem na regionalizację i zapewnią, że cele WPRyb związane ze zrównoważeniem środowiskowym nie będą zagrożone. W dłuższej perspektywie byłoby to korzystne dla stad i zapewniło lepszą ochronę wrażliwych gatunków i siedlisk.
Na czym polega problem i dlaczego jest to problem?

Ocena skutków została przeprowadzona równolegle do oceny ex post dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych („dyrektywa”) w ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT).

Co należy osiągnąć?

Cele ogólne to:

Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych stanowi ramy prawne leżące u podstaw europejskiego jednolitego rynku usług audiowizualnych. Rozwój usług na żądanie i platform udostępniania plików wideo, a także towarzyszące mu zmiany zachowań odbiorców treści audio-wideo oraz związane z tym ryzyko to zjawiska, które dotyczą wszystkich państw członkowskich.

W wariancie A wprowadzono zmiany do kilku przepisów dotyczących handlowych przekazów audiowizualnych zapewniające większą elastyczność.

W wariancie A określa się wobec państw członkowskich wymaganie posiadania niezależnego organu regulacyjnego oraz pewną liczbę wymagań w celu wspierania niezależności i skuteczności takich organów. Wzmacnia się koordynację przez europejską grupę regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA) i jej rolę doradczą i włącza przepisy w tym celu do dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych.

c) Zasada kraju pochodzenia

W wariancie A zwiększa się poziom ochrony małoletnich korzystających z audiowizualnych usług medialnych na żądanie, upraszcza pojęcie „szkodliwych treści” i zachęca do współregulacji w UE w zakresie oznaczeń treści.

W wariancie B nakłada się obowiązek wprowadzenia na platformach udostępniania plików wideo odpowiednich środków w celu ochrony małoletnich i zwalczania nawoływania do nienawiści, wdrażanych w drodze współregulacji.

W wariancie A przewiduje się zachęcanie do samoregulacji w celu ochrony małoletnich i konsumentów korzystających z platform udostępniania plików wideo

Kto należy do zainteresowanych stron? Które strony popierają poszczególne warianty?
Ocena wykazała szereg problemów, którym należy zaradzić, aby sprawić, by rozporządzenie przynosiło oczekiwane rezultaty. Problemy te związane są z przewidywalnością i skutecznością procedur transgranicznych ustanowionych w rozporządzeniu w interesie rodziców i dzieci. Również to, że obecny tekst prawny jest niewystarczająco jasny lub są w nim luki, powoduje problemy. Jeżeli chodzi o sprawy dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej, obejmujące przypadki uprowadzenia dziecka przez jedno z rodziców, umieszczanie dzieci poza rodziną za granicą, uznawanie i wykonywanie orzeczeń oraz współpracę między organami krajowymi (centralnymi i innymi), występują nadmierne i nieuzasadnione opóźnienia wynikające ze sposobu, w jaki są sformułowane lub stosowane obowiązujące procedury. Orzeczenia są często niewykonywane lub wykonywane ze znaczną zwłoką. Ponadto nieprecyzyjny opis współpracy między organami centralnymi prowadzi do opóźnień lub nierealizowania wniosków, co wpływa niekorzystnie na dobro dziecka. Te opóźnienia i mankamenty mają niekorzystny wpływ na prawa podstawowe dziecka i wpływają destrukcyjnie na wzajemne zaufanie między państwami członkowskimi, od którego zależy sprawne funkcjonowanie rozporządzenia. Jeżeli chodzi o sprawy małżeńskie, małżonkowie w małżeństwie międzynarodowym nie mają możliwości porozumienia się co do sądu, który ma orzekać w sprawie ich rozwodu. W przypadkach małżonków nieposiadających obywatelstwa tego samego państwa UE, którzy żyją w państwie nienależącym do UE, dostęp do sądu unijnego może być ograniczony. Problemy te były przedmiotem rozważań, jednak na obecnym etapie nie proponuje się żadnych działań.
Wszystkie warianty zapewniają taki sam wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi i środowiska zgodny z rozporządzeniami w sprawie środków ochrony roślin i produktów biobójczych, ponieważ wszystkie są oparte na definicji WHO (obecnie uznawanej przez większość naukowców) oraz ze względu na to, że rozporządzenia opierają się na systemie uprzedniego zatwierdzenia, wysokim poziomie wymogów dotyczących danych oraz podejmowaniu decyzji regulacyjnych na podstawie szczegółowej oceny ryzyka.

Warianty, które mogłyby zostać wybrane do określenia kryteriów naukowych identyfikacji ED to wariant 2 (definicja WHO), wariant 3 (definicja WHO + kategorie) i wariant 4 (definicja WHO + siła działania). Ponadto, do celów wdrożenia kryteriów można uwzględnić wariant B (dostosowanie odstępstw dotyczących środków ochrony roślin w świetle aktualnej wiedzy naukowej).

Panuje naukowy konsensus co do adekwatności definicji WHO. Od niedawna naukowcy zgadzają się również, że siła działania nie powinna być wykorzystywana do identyfikacji substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, oraz że w ocenie zagrożeń ze strony tych substancji dla zdrowia ludzkiego i środowiska należy uwzględniać charakterystykę zagrożeń (w tym siłę działania) i narażenie.
W porównaniu z obowiązującymi przepisami mającymi zastosowanie do hurtowego rynku hurtowych usług roamingu w UE preferowany wariant nie generuje dodatkowych kosztów administracyjnych ani technicznych. Narzucenie operatorom sieci łączności ruchomej niższych hurtowych cen roamingu może krótkoterminowo zmniejszyć dochody operatorów ze świadczenia hurtowych usług roamingu, w przypadku gdy operatorzy obsługują korzystających z roamingu klientów innych operatorów, zmniejszając jednocześnie koszty hurtowe, które ponoszą oni przy świadczeniu detalicznych usług roamingu dla swoich własnych klientów. Wynikający z powyższego faktu wyższy popyt na usługi łączności ruchomej podczas podróżowania po UE, w szczególności na dane, powinien w dużym stopniu zapobiec obu skutkom i je zrównoważyć. Uwolnienie potencjału nowych zastosowań urządzeń podłączonych do internetu i aplikacji stosowanych podczas podróży po UE spowoduje z kolei, że operatorzy sieci łączności ruchomej zaczną osiągać znaczące nowe dochody, wyraźnie przekraczające w perspektywie średnioterminowej dochody, które osiągają przy obecnym ograniczonym korzystaniu z roamingu w sieciach łączności ruchomej w UE. W pełni wpisuje się to w inne inicjatywy podejmowane w ramach strategii Komisji dotyczącej jednolitego rynku cyfrowego.

Przedsiębiorstwa internetowe i przedsiębiorstwa typu start-up: znaczące pozytywne skutki; zwiększy się wykorzystanie ich usług w ramach roamingu w UE, co oznacza, że będą oni mieli więcej możliwości świadczenia usług konsumentom podróżującym w UE. Inicjatywa zapewni promowanie transgranicznego korzystania z urządzeń podłączonych do internetu/usług/aplikacji mobilnych, co będzie sprzyjało innowacjom.

Mniejsi operatorzy sieci łączności ruchomej i operatorzy wirtualnych sieci łączności ruchomej: oczekuje się znaczących pozytywnych skutków, ponieważ operatorzy ci mają większe trudności z dostępem do korzystnych umów dotyczących hurtowych usług roamingu. Przedmiotowa inicjatywa umożliwi im skorzystanie z hurtowych cen roamingu, co ułatwi im świadczenie detalicznych usług roamingu po cenach krajowych.
W rozporządzeniach w sprawie EuVECA i EuSEF wprowadzono odpowiednio nazwy „europejski fundusz venture capital” i „europejski fundusz na rzecz przedsiębiorczości społecznej”, które mogą być stosowane przez fundusze EuVECA i EuSEF, w ramach których zapewniane jest wsparcie dla młodych i innowacyjnych przedsiębiorstw lub przedsiębiorstw, które zamierzają wygenerować pozytywne skutki społeczne. Rozporządzenia umożliwiają transgraniczne wprowadzanie tych funduszy do obrotu bez dodatkowych barier, aby zaspokoić ich potrzeby inwestycyjne. Przegląd rozporządzeń w sprawie EuVECA i EuSEF jest ściśle związany z celami unii rynków kapitałowych, które koncentrują się na ułatwieniu finansowania MŚP, dywersyfikacji źródeł finansowania oraz wzmocnieniu transgranicznych przepływów finansowych. Jest on również związany z pierwszym i drugim filarem planu inwestycyjnego dla Europy, w których skoncentrowano się na zapewnieniu dodatkowego finansowania UE dla MŚP, kapitałowymi instrumentami finansowymi w ramach Programu na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME) oraz w ramach programu „Horyzont 2020”. Rozporządzenia są spójne z innymi działaniami w ramach unii rynków kapitałowych takimi jak plan sponsorowania przez Komisję, wspólnie z Europejskim Funduszem Inwestycyjnym, paneuropejskiego funduszu funduszy venture capital, w ramach którego podejmowane byłyby inwestycje w fundusze venture capital na wczesnym i późnym etapie oraz na etapie rozwoju.

Zmiana rozporządzeń w sprawie EuVECA i EuSEF zwiększy atrakcyjność dwóch specjalnych rodzajów funduszy i w związku z tym wyeliminuje potrzebę badania systemów prawnych 28 państw członkowskich, przyczyni się do ograniczenia kosztów i urzeczywistnienia korzyści skali. Zmodyfikowane przepisy dodatkowo odblokują przepływ kapitału, prowadząc do zwiększenia zaufania do inwestycji transgranicznych oraz do usprawnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego. Konieczność podjęcia działań przez UE wynika z tego, że państwa członkowskie nie posiadają możliwości, by indywidualnie dokonać usunięcia niedociągnięć obecnie obowiązujących rozporządzeń w sprawie EuVECA i EuSEF. Działania samych państw członkowskich mogłyby dotyczyć wyłącznie przepisów nieuwzględnionych w obu rozporządzeniach i byłyby ograniczone do działań dozwolonych na mocy dyrektywy 2011/61/UE w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi.
Dla podmiotów tworzących dane najważniejszym skutkiem jakiegokolwiek wariantu strategicznego są koszty: wszelkie zmiany procesów zbierania danych – czy to zmiany istniejących procesów zbierania danych czy też nowe elementy zbierania danych – generują koszty dla krajowych urzędów statystycznych w krótkiej perspektywie, natomiast możliwe jest zmniejszenie kosztów zbierania danych w dłuższej perspektywie. Użytkownicy danych popierają bardziej elastyczne programy statystyczne, a jednocześnie wnioskują o utrzymanie ciągłości szeregów czasowych zbieranych danych. Użytkownicy danych popierają warianty strategiczne, które przyczyniają się do większej aktualności danych oraz bardziej spójnych danych o wysokiej jakości.

Defragmentacja procesów zbierania danych ogranicza powielanie działań, a zatem umożliwia znaczny przyrost wydajności w tworzeniu statystyk społecznych na poziomie systemowym; dla (i) Eurostatu, (ii) podmiotów tworzących dane oraz (iii) respondentów. Większa elastyczność ułatwia zaspokajanie nowych potrzeb użytkowników. Korzyści ekonomiczne i społeczne preferowanego wariantu obejmują większą przydatność, aktualność i spójność statystyk społecznych, co przyczynia się do bardziej efektywnych naukowych podstaw statystycznych służących rzetelnej polityce gospodarczej i społecznej, która z kolei powinna przełożyć się na lepsze wyniki ekonomiczne i pozytywne skutki społeczne dzięki przyszłym decyzjom politycznym. Ujednolicenie obowiązujących ram prawnych spowoduje też osiągnięcie celu programu REFIT, jakim jest uproszczenie prawa.
W zależności od środków łagodzących włączonych do modelowania koszty krańcowe w wyrażone w EUR/tona ekwiwalentu CO2 w odniesieniu do łagodzenia skutków emisji gazów innych niż CO2 w rolnictwie (roczne koszty w 2030 r.) wyniosą 7,3–31,4 EUR w ramach preferowanego wariantu, co stanowi co najmniej 60 % redukcji kosztów w stosunku do scenariusza bazowego. Biorąc pod uwagę niewielką, przewidywaną w ramach preferowanego wariantu konieczność redukcji emisji gazów innych niż CO2 pochodzących z rolnictwa, wzrost cen surowców rolnych byłyby bardzo ograniczony, a co za tym idzie zmiany w produkcji i konsumpcji byłyby bardzo niewielkie i zasadniczo kształtowałyby się poniżej 1 % (0,1 % dla produktów mlecznych oraz mięsa). Skutki dla handlu netto kształtowałyby się poniżej 1 %, z wyjątkiem mięsa (który to handel zmniejszyłby się o 5 %, w porównaniu z wartością ponad 25 % w scenariuszu bazowym). Badania wskazują, że wsparcie ze środków wspomagających, przewidzianych na przykład przez programy rozwoju obszarów wiejskich w ramach WPR, mogłoby dodatkowo ograniczyć skutki negatywne.
UE zobowiązała się w porozumieniu paryskim do osiągnięcia celu co najmniej 40-procentowej redukcji do 2030 r. własnych emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce w porównaniu z 1990 r. W odniesieniu do sektorów nieobjętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) Komisja zaproponowała cel polegający na redukcji emisji o 30 % do 2030 r. w porównaniu z rokiem 2005. Nie należy oczekiwać, że cel ten zostanie osiągnięty w ramach obecnych polityk. Rada Europejska w swoich konkluzjach z października 2014 r. upoważniła Komisję do przełożenia celu unijnego na cele krajowe.
Ocena skutków towarzysząca Wnioskowi dotyczącemu dyrektywy Rady zmieniającej, w celu dostosowania do postępu technicznego, załącznik II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE w sprawie bezpieczeństwa zabawek w odniesieniu do ołowiu

Inicjatywa ta dostosuje limity ołowiu w dyrektywie w sprawie bezpieczeństwa zabawek do najnowszych osiągnięć wiedzy naukowej. Utrzyma ona wysoki poziom ochrony dzieci w odniesieniu do ewentualnej obecności ołowiu w zabawkach: Wszystkie dzieci w UE w wieku poniżej 14 lat (73 miliony), lecz przede wszystkim dzieci do lat 3 (16 milionów), które są najbardziej wrażliwe oraz szczególnie często biorą do ust zabawki i połykają materiał, z którego są one wykonane. Jednolity rynek zabawek, ponieważ dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa zabawek obowiązuje w całej UE.
Projektowanie, wdrażanie i monitorowanie polityk UE opiera się na bezstronnych, wiarygodnych i przydatnych dowodach statystycznych, które mogą zostać zapewnione jedynie za pośrednictwem ESP. Jedynie poprzez skoordynowane podejście do opracowywania, tworzenia i rozpowszechniania statystyki europejskiej – jak określono w ESP – można zagwarantować konieczną spójność i porównywalność statystyk istotnych dla obszarów działań UE. Proponowane działania na szczeblu UE przyczyniłyby się również do efektywnego wykorzystania zasobów (dzięki korzyści skali) oraz stanowiłyby wsparcie dla organów krajowych w budowaniu zdolności na przykład w zakresie harmonizacji i metodyki.

Jeżeli chodzi o producentów, Komitet ds. ESS wielokrotnie zwracał się z prośbą o zwiększenie inwestycji. Europejski Komitet Doradczy ds. Statystyki, jako forum reprezentujące użytkowników statystyk, respondentów, społeczeństwo obywatelskie, partnerów społecznych oraz społeczność naukową, podkreślił konieczność przekazania odpowiednich środków finansowych, zważywszy na fakt, że budowanie zdolności do tworzenia nowych statystyk i wskaźników będzie wymagało dodatkowych nakładów. Europejska Rada Konsultacyjna ds. Zarządzania Statystyką również wyraziła obawy dotyczące niewystarczających inwestycji, które jej zdaniem ograniczają zdolność ESS do czerpania korzyści z „rewolucji w zakresie danych”. Poszczególne podmioty zarówno ze strony użytkowników, jak i producentów popierają zatem nowe środki służące ulepszeniu statystyki publicznej, jak określono w wariancie 2c.
C. Skutki preferowanego wariantu

Certyfikacja byłaby dokonywana tylko w jednym państwie członkowskim. Proponowane działanie polityczne powinno: zwiększyć efektywność rynku unijnego, usprawnić swobodny przepływ towarów, zwiększyć wybór dla konsumentów, ograniczyć obciążenia administracyjne, skrócić okres potrzeby na wprowadzenie sprzętu do obrotu i poprawić konkurencyjność europejskich producentów. Powinno to doprowadzić do ogólnego wzrostu sprzedaży unijnych producentów w państwach trzecich i zwiększyć łączne zatrudnienie w tym sektorze.
Podwójne opodatkowanie dochodów przez różne państwa członkowskie negatywnie wpływa na transgraniczne inwestycje oraz prowadzi do zakłóceń gospodarczych i obniżenia wydajności, tworząc niestabilne warunki zarówno dla podatników, jak i dla administracji podatkowych. Istniejące mechanizmy rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w UE, takie jak procedura wzajemnego porozumiewania w ramach konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania lub unijnej konwencji arbitrażowej dotyczącej sporów w sprawie cen transferowych, cechują się pewnymi niedociągnięciami pod względem zakresu, skuteczności i wydajności. Dostępne informacje świadczą o przypadkach odmowy dostępu do procedur, ich blokowania lub opóźnienia, bądź o zbyt dużych obciążeniach związanych z przestrzeganiem przepisów. Negatywne skutki tych niedociągnięć są coraz większe ze względu na tendencje globalizacyjne, wzrost liczby transakcji transgranicznych, rosnącą liczbę i skalę kontroli podatkowych oraz ogólną złożoność przepisów podatkowych. Obecnie państwa członkowskie często nie mają obowiązku zapewnienia definitywnego i ostatecznego rozstrzygania sporów w sposób terminowy i skuteczny. Mechanizmy rozstrzygania sporów nie są ponadto stosowane jednolicie w UE.

Ocena poszczególnych wariantów pozwoliła wyłonić wariant preferowany w postaci dyrektywy. Opracowanie szeroko zakrojonego nowego instrumentu prawnego obejmującego specjalne normy kolizyjne uznaje się za wariant mniej odpowiedni ze względu na fakt, że w prawie wszystkich dwustronnych stosunkach takie normy kolizyjne już istnieją w ramach konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Dodatkowy poziom norm kolizyjnych byłby raczej szkodliwy. Zamiast tego wybrano wniosek dotyczący dyrektywy, w której istniejące mechanizmy zostaną połączone z obowiązkowym wiążącym etapem arbitrażu, jako środkiem stosowanym w ostateczności, a podatnikom zapewniona zostanie możliwość odwołania się do krajowych sądów podatkowych celem rozwiązania problemu opóźnień lub odmowy dostępu do procedury. Z analizy wynika, że ten wariant ma wyraźne zalety pod względem skuteczności i terminowości, ponieważ polega na istniejących praktykach, oraz będzie bardziej korzystny w porównaniu z alternatywnymi wariantami niepodejmowania żadnych działań lub wydania zalecenia.
-Wariant 2: stosowanie standardowej metodyki prowadziłoby do traktowania Chin w ten sam sposób jak każdego innego członka WTO o gospodarce rynkowej, co spowodowałoby znaczne osłabienie unijnych instrumentów ochrony handlu.

-Wariant 1: (scenariusz wyjściowy), który nie zakłada żadnych zmian polityki. Nie można go jednak uznać za typowy wariant zakładający brak zmian, ponieważ niektóre przepisy sekcji 15 ostatecznie wygasną, a tym samym dojdzie do zmiany ram politycznych i prawnych.
Wariant preferowany zwiększyłby liczbę transgranicznych grup, które mogą korzystać z restrukturyzacji – koszty postępowania restrukturyzacyjnego w przypadku takich grup są obecnie zaporowe. Skutek ten będzie potencjalnie znaczący w przypadku kilku państw członkowskich (BG, DK, SK, SI, HR, CY, EE, IE, LT, LU, NL, PL, RO). Pozwoli to uratować znaczną część miejsc pracy, które są tracone wskutek niewypłacalności (ich liczba jest szacowana obecnie na 1,7 mln rocznie). Skuteczne postępowania zapobiegawcze prowadzą do szybszego zmniejszania odsetka kredytów i pożyczek zagrożonych. Z wariantem preferowanym wiąże się znaczące negatywne sprzężenie pomiędzy procesem zmniejszania udziału finansowania dłużnego przedsiębiorstw a wzrostem PKB (ograniczenie o 1 punkt procentowy wskaźnika stosunku długu do aktywów finansowych przekłada się na spadek wzrostu PKB o 0,4 punktu procentowego), ale prowadzi on także do wzrostu stóp odzysku, co z kolei obniża koszty finansowania zewnętrznego (wzrost spodziewanej stopy odzysku o 10 punktów procentowych wiąże się ze spadkiem spreadu obligacji o 37 punktów bazowych). Wariant preferowany zwiększy odsetek osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, ponieważ skrócenie okresów umarzania długów zwiększa stopę samozatrudnienia w państwach członkowskich takich jak HU, IT, LT, MT, PT i RO, gdzie okres umarzania długów jest dłuższy niż 3 lata. W efekcie spodziewane jest stworzenie 3 mln nowych miejsc pracy.
Istniejący dorobek prawny UE w zakresie planowania, sprawozdawczości i monitorowania niezbyt dobrze odpowiada potrzebom wsparcia realizacji unii energetycznej. Obecne obowiązki są często niespójne w obrębie obszaru energii, jak również niespójne między obszarami energii i klimatu, co prowadzi do niepotrzebnych obciążeń administracyjnych oraz nieefektywnej regulacji i planowania. Ponadto obecne procedury z udziałem państw członkowskich i Komisji nie są odpowiednie do osiągnięcia celów unii energetycznej, w szczególności celów na 2030 r. w zakresie energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej; nie są również zsynchronizowane z porozumieniem klimatycznym z Paryża. Ma to negatywny wpływ na państwa członkowskie, obywateli i inwestorów. Przeprowadzono kontrolę sprawności (REFIT) obecnych obowiązków w ramach dorobku prawnego w dziedzinie energii, a także ich powiązań z przepisami z zakresu klimatu.
Sprawnie funkcjonujące rynki energetyczne, zapewniające bezpieczne dostawy energii po konkurencyjnych cenach, są niezbędne do osiągnięcia wzrostu gospodarczego i dobrobytu konsumentów. Stanowią one zatem kluczowy element polityki energetycznej UE. Są one również jednym z najważniejszych celów europejskiej unii energetycznej, która powiadomiła o swoim zamiarze przygotowania wniosków ustawodawczych w sprawie bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej oraz przekształcenia rynku energii elektrycznej poprzez powiązanie sprzedaży hurtowej i detalicznej. W niniejszej ocenie skutków wskazano, że przejście na gospodarkę niskoemisyjną będzie miało poważne skutki dla organizacji unijnego sektora energii elektrycznej i ról uczestników rynku oraz konsumentów. Określono w niej konieczność ewentualnych usprawnień w czterech powiązanych ze sobą obszarach: (i) obecna struktura rynku nie jest przystosowana do przyjmowania dużych ilości zmiennej, często zdecentralizowanej, energii elektrycznej i umożliwiania nowych osiągnięć w zakresie postępu technicznego; (ii) występuje niepewność, czy przyszłe inwestycje w moce wytwórcze będą wystarczające oraz czy nie będą powstawać nieskoordynowane rynki zdolności wytwórczych; (iii) przygotowując się do sytuacji kryzysowych lub zarządzając nimi, państwa członkowskie stosują nieskoordynowane podejścia krajowe i skłaniają się do ignorowania sytuacji poza swoimi granicami; oraz (iv) na rynkach detalicznych energii elektrycznej wprowadzanie nowych usług odbywa się w wolnym tempie, mamy do czynienia z niskimi poziomami obsługi, a działanie rynku pozostawia wiele do życzenia.
Prowadzi to do sytuacji, w której zezwala się państwom członkowskim na stosowanie obniżonych stawek VAT, a nawet stawek niższych niż 5 % (stawek nadzwyczajnie obniżonych i zerowych), do niektórych publikacji drukowanych, podczas gdy na publikacje elektroniczne muszą one stosować stawkę podstawową. Wynikiem tego jest znacznie mniej korzystne traktowanie publikacji elektronicznych pod kątem VAT niż publikacji drukowanych. Ponadto z uwagi na istnienie szeregu odstępstw od dyrektywy VAT jedynie 10 z 28 państw członkowskich może stosować nadzwyczajnie obniżone i zerowe stawki na niektóre publikacje drukowane, natomiast pozostałe państwa członkowskie nie mają takiej samej możliwości.

Celem szczegółowym inicjatywy jest umożliwienie państwom członkowskim dostosowania stawek VAT na publikacje elektroniczne do stawek VAT obowiązujących obecnie w odniesieniu do publikacji drukowanych.