[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 19.7.2006

COM(2006) 401 wersja ostateczna

2006/0140 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiające mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy oraz zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 w odniesieniu do tego mechanizmu

(przedstawiona przez Komisję) {SEC(2006) 953}{SEC(2006) 954}{SEC(2006) 955}

UZASADNIENIE

1. WPROWADZENIE

Dnia 26 października 2004 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)[1].

Agencja rozpoczęła swoją działalność w 2005 r. i od tej pory przeprowadziła wraz z państwami członkowskimi szereg działań na granicach zewnętrznych.

Nie naruszając przepisów art. 64 ust. 2 traktatu, art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 stanowi, że Agencja udziela wsparcia państwom członkowskim zwracającym się o nie w sytuacji wymagającej zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej na granicach zewnętrznych. Wsparcie Agencji może polegać na udzieleniu pomocy w skoordynowaniu działań danego państwa z działaniami innych państw członkowskich lub na oddelegowaniu na miejsce swoich ekspertów w dziedzinie kontroli i ochrony granic zewnętrznych wraz z wyposażeniem technicznym.

Praktyczne doświadczenie uzyskane podczas koordynacji współpracy operacyjnej państw członkowskich na granicach zewnętrznych, zarówno pod auspicjami Agencji, jak i byłej Wspólnej Jednostki Ekspertów w zakresie Granic Zewnętrznych, wskazuje, że istnieje potrzeba ustanowienia wspólnych zasad dotyczących zadań, jakie mogą wykonywać funkcjonariusze straży granicznej danego państwa członkowskiego w ramach wspólnych działań prowadzonych na terytorium innego państwa członkowskiego.

Mając na uwadze sytuacje kryzysowe, którym kilka państw członkowskich musi stawiać czoła w przypadku dużego napływu nielegalnych imigrantów drogą morską, za konieczne uznano dalsze umacnianie solidarności w tej dziedzinie między państwami członkowskimi i Wspólnotą dzięki wprowadzeniu zespołów szybkiej interwencji na granicy. Zespoły takie mogą w tego rodzaju sytuacjach bezpośrednio i skutecznie wspomagać krajowe straże graniczne państw członkowskich, także pod względem prawidłowego wdrażania kodeksu granicznego Schengen.

Celem niniejszego wniosku jest w związku z tym ustanowienie mechanizmu, dzięki któremu państwa członkowskie napotykające skrajne trudności podczas kontrolowania swoich granic zewnętrznych mogłyby czasowo korzystać z wiedzy i zasobów ludzkich straży granicznych innych państw członkowskich. Z myślą o jak najskuteczniejszym wykorzystaniu funkcjonariuszy straży granicznych innych państw członkowskich, we wniosku określono również zadania, które funkcjonariusze ci powinni wykonywać podczas działań operacyjnych prowadzonych w innym państwie członkowskim.

Niniejszy wniosek nie obejmuje dwustronnej współpracy między państwami członkowskimi wspomagającymi się nawzajem podczas bieżącej kontroli i ochrony swoich granic zewnętrznych. W tak zwanym programie haskim[2], który stanowi część konkluzji z posiedzenia Rady Europejskiej z dnia 4–5 listopada 2004 r. i określa priorytety dla przyszłego rozwoju przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, Rada Europejska wezwała do utworzenia „zespołów złożonych z ekspertów krajowych, które mogą zapewnić szybką pomoc techniczną i operacyjną państwom członkowskim, które o nią wnioskują, w ślad za odpowiednimi analizami ryzyka przeprowadzanymi przez Agencję Zarządzania Granicami oraz działając w jej ramach, na podstawie wniosku Komisji dotyczącego odpowiednich uprawnień i finansowania takich zespołów.”

W konkluzjach z posiedzenia, które odbyło się w dniach 15–16 grudnia 2005 r.[3], Rada Europejska wezwała Komisję do „przedstawienia do wiosny 2006 r. wniosku dotyczącego utworzenia zespołów szybkiego reagowania złożonych z ekspertów krajowych będących w stanie zapewnić szybką pomoc techniczną i operacyjną w okresach dużego napływu migrantów, zgodnie z programem haskim.”

Niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej został przedstawiony w odpowiedzi na to wezwanie Rady Europejskiej.

Wniosek ten, w którym uwzględniono wyniki badania na temat przydzielania uprawnień wykonawczych[4], przewiduje zarówno utworzenie zespołów ekspertów krajowych – zespołów szybkiej interwencji na granicy, które będą działać w ramach Agencji – jak i wprowadzenie wspólnych zasad dotyczących zadań, jakie mogą wykonywać zaproszeni funkcjonariusze straży granicznych innych państw członkowskich, uczestniczący we wspólnych działaniach lub oddelegowani do udziału w operacjach wsparcia jako członkowie zespołów działających pod auspicjami Agencji.

Należy zauważyć, że rola zespołów szybkiej interwencji na granicy będzie się znacząco różnić od tej, jaką pełnią wspólne zespoły wsparcia FRONTEXU, które powołuje do życia sama Agencja. Niniejszy wniosek służy także innym celom niż wniosek dotyczący utworzenia sieci współpracy w dziedzinie azylu, mającej między innymi ułatwić zebranie puli ekspertów w tej dziedzinie, który Komisja zamierza przedstawić w roku 2006.

Przyszły wniosek Komisji dotyczący utworzenia sieci współpracy w dziedzinie azylu będzie uzupełniał niniejszy wniosek, między innymi dlatego że ułatwi on dobrowolne udostępnienie wnioskującemu o to państwu członkowskiemu ekspertów z dziedziny azylu, tłumaczy, psychologów itp. przez inne państwo członkowskie, w przypadku gdy wnioskujące państwo członkowskie będzie musiało stawić czoła nagłemu, masowemu napływowi osób mogących potrzebować międzynarodowej ochrony, co będzie skutkować znacznym obciążeniem struktur przyjmowania imigrantów i systemów azylowych.

Wspólne zespoły wsparcia FRONTEXU stanowią w istocie praktyczny system łączenia funkcjonariuszy krajowych straży granicznych państw członkowskich celem ich uczestnictwa w zwykłych wspólnych działaniach organizowanych przez Agencję. Organizowane przez Agencję wspólne działania ukierunkowane są na konkretne sytuacje i problemy, takie jak ważne wydarzenia międzynarodowe mające miejsce na terytorium państw członkowskich lub kontrola niektórych newralgicznych odcinków granic zewnętrznych. Cel tych działań jest dwojaki: podniesienie poziomu kontroli i ochrony na danej granicy, a zarazem organizowanie na miejscu szkoleń dla funkcjonariuszy biorących udział w działaniach. Wspólne działania i projekty pilotażowe planuje się z rocznym wyprzedzeniem, stąd też nie są one odpowiednim środkiem zaradczym w sytuacjach kryzysowych. Zespoły szybkiej interwencji na granicy tworzy się natomiast wyłącznie celem wspierania państw członkowskich znajdujących się pod szczególnie silną presją, zwłaszcza w przypadku masowego napływu obywateli krajów trzecich usiłujących nielegalnie przedostać się na obszar Unii Europejskiej na określonych odcinkach granic zewnętrznych. Zespołów szybkiej interwencji na granicy nie można oddelegować do udziału we wspólnych działaniach czy projektach pilotażowych, zaś ich oddelegowanie do udziału w operacji wsparcia przeprowadzanej we wnioskującym o to państwie członkowskim – inaczej niż w przypadku wspólnych działań – nie pociąga za sobą żadnych aspektów szkoleniowo-ćwiczebnych, gdyż członkowie tych zespołów są ekspertami w swojej dziedzinie, których zadaniem jest zaradzenie wszelkim ewentualnym brakom występującym w kontroli i ochronie sprawowanych przez krajową straż graniczną wnioskującego państwa członkowskiego. Ponadto okres trwania operacji wsparcia przeprowadzanej przez zespoły szybkiej interwencji na granicy będzie zazwyczaj dłuższy niż średni okres trwania wspólnych działań, zaś koszty operacji wsparcia będzie ponosić wyłącznie Wspólnota w przeciwieństwie do wspólnych działań, w których uczestniczą funkcjonariusze wspólnych zespołów wsparcia FRONTEXU i które są zazwyczaj współfinansowane przez państwa członkowskie. Oczywiście nie oznacza to, że funkcjonariusze, których nazwiska figurują w wykazach zespołów szybkiej interwencji na granicy, nie mogą jednocześnie należeć do ogólnej puli ekspertów udostępnionych Agencji w ramach wspólnych zespołów wsparcia FRONTEXU.

2. CEL

Głównym celem wspólnotowej polityki w dziedzinie granic zewnętrznych jest wprowadzenie zintegrowanego zarządzania granicami zapewniającego wysoki i jednolity poziom kontroli osób na granicach zewnętrznych i ochrony granic zewnętrznych. Do osiągnięcia tego celu, uznawanego za istotny warunek stworzenia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, konieczne jest między innymi – zgodnie z tym, co zostało przewidziane w art. 62 ust. 2 lit. a) traktatu – ustanowienie wspólnych zasad co do norm i procedur, których powinny przestrzegać państwa członkowskie przy wykonywaniu kontroli osób na granicach zewnętrznych.

Przyjmując wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice[5], Parlament Europejski i Rada przekształciły i zaktualizowały przepisy prawne dorobku Schengen w zakresie granic zewnętrznych.

Natomiast poprzez ustanowienie Agencji wprowadzono wspólnotowy mechanizm w zakresie koordynacji współpracy operacyjnej państw członkowskich na granicach zewnętrznych, ułatwiając tym samym prawidłowe wdrażanie na poziomie operacyjnym wspólnych zasad określonych w wyżej wspomnianym kodeksie wspólnotowym.

Następnym krokiem będzie opracowanie systemu zintegrowanego zarządzania granicami na szczeblu europejskim. W związku z tym celem niniejszego wniosku dotyczącego rozporządzenia jest dalsze zwiększenie skuteczności działań operacyjnych podejmowanych w ramach Agencji i dalsze wspieranie solidarności w dziedzinie granic zewnętrznych między państwami członkowskimi i Wspólnotą poprzez:

1. ustanowienie mechanizmu tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy oraz wprowadzenie przepisów uprawniających Agencję do utworzenia i oddelegowania do udziału w operacji wsparcia zespołów szybkiej interwencji na granicy składających się z funkcjonariuszy krajowych straży granicznych państw członkowskich. Zespoły te mogą zostać czasowo oddelegowane do wnioskującego o to państwa członkowskiego znajdującego się pod szczególnie silną presją, zwłaszcza w przypadku masowego napływu obywateli krajów trzecich usiłujących nielegalnie przedostać się na obszar Unii Europejskiej na określonych odcinkach granic zewnętrznych, oraz

2. wprowadzenie wspólnych zasad dotyczących zadań powierzanych zaproszonym funkcjonariuszom straży granicznych innych państw członkowskich do celów uczestnictwa we wspólnych działaniach lub oddelegowania w charakterze członków zespołów szybkiej interwencji na granicy do wnioskującego o to państwa członkowskiego.

Niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia zasadniczo składa się z dwóch części: pierwsza z nich poświęcona jest ustanowieniu mechanizmu tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy, ich zadań i finansowania, druga zaś zmienia rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 w celu wprowadzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy w ramach Agencji.

2.1. Zespoły szybkiej interwencji na granicy

Należy zauważyć, że każdemu państwu członkowskiemu pozostawiono decyzję co do tego, czy chce współtworzyć zespoły szybkiej interwencji na granicy, udostępniając funkcjonariuszy wchodzących w ich skład. Ponadto zespoły szybkiej interwencji na granicy mogą zostać oddelegowane do udziału w operacji wsparcia przeprowadzanej w państwie członkowskim jedynie na wniosek tego ostatniego. Wniosek dotyczący rozporządzenia określa natomiast zadania związane z kontrolą osób na granicach zewnętrznych i ochroną granic zewnętrznych, jakie mogą wykonywać zaproszeni funkcjonariusze oraz członkowie zespołów szybkiej interwencji na granicy. Określenie tych zadań uznaje się za konieczne do zagwarantowania tego, by sukces wspólnych działań na granicach zewnętrznych i operacji wsparcia przeprowadzanych przez zespoły szybkiej interwencji na granicy nie był zależny od bardzo różniących się między sobą przepisów prawnych poszczególnych państw członkowskich regulujących zakres, w jakim zaproszeni funkcjonariusze mogą uczestniczyć w działaniach w dziedzinie kontroli i ochrony na granicach zewnętrznych, jak ma to miejsce obecnie.

Jest to również istotne z punktu widzenia efektywności kosztów. Skoro Wspólnota podejmuje się zorganizowania i sfinansowania operacji wsparcia przeprowadzanych przez wyspecjalizowanych funkcjonariuszy z innych państw członkowskich w celu przyjścia z pomocą wnioskującemu o to państwu członkowskiemu, które tym funkcjonariuszom powierza zadanie kontroli i ochrony swoich granic zewnętrznych, to ekspertów takich należy wykorzystać w możliwie najskuteczniejszy sposób, tj. umożliwiając im uczestnictwo w działaniach z zakresu kontroli i ochrony na równych prawach z krajową strażą graniczną tego państwa członkowskiego.

Odnośnie do zespołów szybkiej interwencji na granicy wniosek przewiduje ustanowienie wykazów funkcjonariuszy krajowych straży granicznych, których państwa członkowskie zgadzają się udostępnić Agencji celem oddelegowania ich do państwa członkowskiego wnioskującego o to w sytuacji wymagającej zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej na granicach zewnętrznych tego państwa członkowskiego. Funkcjonariusze służący w zespołach szybkiej interwencji na granicy nie będą się zaliczać do pracowników Agencji, ale pozostaną funkcjonariuszami swoich krajowych straży granicznych, tworząc w ten sposób stałą pulę ekspertów, z której Agencja może skorzystać, gdy otrzyma wniosek o oddelegowanie zespołów szybkiej interwencji na granicy. Państwa członkowskie, które zgłosiły chęć pozostawienia funkcjonariuszy do dyspozycji Agencji celem utworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy, bezzwłocznie udostępniają tych funkcjonariuszy Agencji celem oddelegowania ich do innego państwa członkowskiego oraz do celów szkoleń i ćwiczeń odbywających się regularnie zgodnie z rocznym planem. Koszty powiązane z uczestnictwem funkcjonariuszy w zespołach szybkiej interwencji na granicy, z wyjątkiem stałych płac, pokrywa Agencja[6].

Aby zapewnić członkom zespołów szybkiej interwencji na granicy jednakowy, wysoki poziom wiedzy specjalistycznej z zakresu kontroli granic i zagadnień pokrewnych, tak by byli oni w stanie skutecznie ze sobą współpracować w sytuacjach kryzysowych, Agencja oferuje im szkolenia na poziomie podstawowym i zaawansowanym oraz prowadzi z nimi regularne ćwiczenia. Członkowie zespołów są zobowiązani do uczestnictwa w tych działaniach, jak również w operacjach wsparcia przeprowadzanych na terytorium danego państwa członkowskiego w przypadku, gdy zwróci się o to Agencja. Członkowie zespołów otrzymują dietę dzienną w okresie szkoleń, ćwiczeń i operacji wsparcia organizowanych przez Agencję. Agencja może nabywać wyposażenie techniczne służące do kontroli i ochrony granic zewnętrznych, z którego będzie się korzystać w ramach działalności zespołów szybkiej interwencji na granicy[7].

Zgodnie z niniejszym wnioskiem państwo członkowskie znajdujące się w sytuacji wymagającej zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej na swoich granicach zewnętrznych może zwrócić się do Agencji z wnioskiem o czasowe oddelegowanie jednego lub większej liczby zespołów szybkiej interwencji na granicy na jego terytorium. Przed podjęciem decyzji w tej sprawie Agencja dokonuje oceny sytuacji panującej na granicach zewnętrznych wnioskującego państwa członkowskiego w oparciu o stosowne informacje dostarczone przez to państwo lub przez inne państwo członkowskie. Jeśli okaże się to konieczne, Agencja może zorganizować w tym celu wizytę oceniającą. Agencja wykorzystuje również swoje analizy ryzyka, zarówno te o charakterze ogólnym, jak i dostosowane do określonych potrzeb. Z proponowanej treści art. 8a rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 wynika, że Agencja nie będzie zobowiązana do oddelegowania zespołów szybkiej interwencji na granicy niezależnie od okoliczności. Decyzja będzie zależeć od powagi sytuacji. W niektórych przypadkach dyrektor wykonawczy Agencji może zadecydować o zaoferowaniu w zamian wnioskującemu państwu członkowskiemu zwykłej pomocy w zakresie koordynacji współpracy z innymi państwami członkowskimi celem zaradzenia problemom napotkanym na jego granicach zewnętrznych. Dyrektor wykonawczy może też w zamian udostępnić specjalistyczny personel Agencji, który będzie wspomagał państwo członkowskie, doradzając mu w kwestii tych problemów. Co za tym idzie, oddelegowanie zespołów szybkiej interwencji na granicy będzie zastrzeżone dla poważniejszych sytuacji, w których inne środki pomocy zostaną uznane za niewystarczające.

Dyrektor wykonawczy podejmuje decyzję w sprawie wniosku przed upływem pięciu dni roboczych od daty jego złożenia oraz powiadamia na piśmie zarówno wnioskujące państwo członkowskie, jak i zarząd o swojej decyzji, podając najważniejsze powody jej podjęcia.

Jeśli dyrektor wykonawczy zdecyduje się spełnić prośbę zawartą we wniosku, sporządzony zostanie plan operacyjny zawierający następujące informacje: czas trwania operacji wsparcia, którą ma (mają) przeprowadzić zespół(-oły) szybkiej interwencji na granicy, dokładne położenie geograficzne tych zespołów, ich zadania, skład i liczebność, powierzone im zadania, a także ich pozycję w hierarchii służbowej oraz nazwiska i stopnie ich dowódców z krajowej straży granicznej wnioskującego państwa członkowskiego. Należy zauważyć, że właściwy skład danego zespołu szybkiej interwencji na granicy będzie się różnił w poszczególnych przypadkach, w zależności od sytuacji i potrzeb stwierdzonych na miejscu. Wszelkie zmiany i dostosowania planu operacyjnego zaproponowane przez wnioskujące państwo członkowskie albo przez oficera łącznikowego Agencji muszą zostać zaakceptowane przez dyrektora wykonawczego i wnioskujące państwo członkowskie.

Każdy zespół szybkiej interwencji na granicy zostanie zatem przed oddelegowaniem dostosowany do określonej sytuacji, jakiej musi stawić czoło wnioskujące państwo członkowskie. Zespoły te zostają oddelegowane w terminie pięciu dni roboczych od daty zatwierdzenia planu operacyjnego.

Podczas operacji wsparcia przeprowadzanych przez nie na terenie wnioskującego państwa członkowskiego zespołom szybkiej interwencji na granicy towarzyszy oficer łącznikowy wyznaczony spośród pracowników Agencji przez dyrektora wykonawczego. Oficer łącznikowy reprezentuje Agencję zarówno wobec członków zespołów, jak i wobec państwa członkowskiego, do którego zespoły te zostały oddelegowane. Pełni on rolę obserwatora i informuje Agencję o wszelkich aspektach operacji wsparcia.

Oficer łącznikowy w szczególności:

- pełni rolę pośrednika między Agencją a przyjmującym państwem członkowskim;

- pełni rolę pośrednika między Agencją a członkami zespołu(-ów), zapewniając w imieniu Agencji pomoc w zakresie wszelkich kwestii związanych z warunkami operacji wsparcia przeprowadzanej przez zespół(-oły);

- monitoruje realizację planu operacyjnego;

- dokonuje oceny wpływu operacji wsparcia przeprowadzanej przez zespół(-oły).

Przyjmujące państwo członkowskie informuje oficera łącznikowego o wszelkich decyzjach podjętych przez władze tego państwa w odniesieniu do zespołów szybkiej interwencji na granicy.

W trakcie operacji wsparcia wszelkie koszty podróży i zakwaterowania zespołów szybkiej interwencji na granicy i oficera łącznikowego Agencji pokrywa sama Agencja. Wnioskujące państwo członkowskie sprawuje dowództwo nad zespołami szybkiej interwencji na granicy, a podczas operacji wsparcia członkowie tych zespołów nie przyjmują żadnych rozkazów od rodzimych państw członkowskich.

2.2. Zadania zaproszonych funkcjonariuszy i członków zespołów szybkiej interwencji na granicy w odniesieniu do kontroli osób na granicach zewnętrznych i ochrony granic zewnętrznych

Obecnie status prawny zaproszonych funkcjonariuszy straży granicznych państwa członkowskiego działających na terenie innego państwa członkowskiego różni się znacząco w zależności od danego państwa. W niektórych państwach członkowskich istnieje możliwość powierzenia takim funkcjonariuszom szerokiego zakresu zadań, natomiast w innych – tylko bardzo nielicznych.

Zważywszy na fakt, że kontrolę osób na granicach zewnętrznych reguluje prawo wspólnotowe oraz że współpracę operacyjną między państwami członkowskimi na granicach zewnętrznych koordynuje agencja wspólnotowa, obecnego statusu prawnego zaproszonych funkcjonariuszy, regulowanego przepisami prawa krajowego państw członkowskich, nie można dłużej uznawać za wystarczający do osiągnięcia założonych celów.

Skoro na przykład w państwie członkowskim A zaproszeni funkcjonariusze, którzy uczestniczą we wspólnych działaniach koordynowanych przez Agencję, nie mogą kontrolować osób na przejściach granicznych, lecz muszą pozostać obserwatorami, podczas gdy w sąsiednim państwie członkowskim B ci sami zaproszeni funkcjonariusze, którzy uczestniczą we wspólnych działaniach tego samego rodzaju, mogą dokonywać takiej kontroli – to wynik tych dwóch wspólnych działań będzie się znacząco różnił, zarówno pod względem efektywności kosztów, jak i promowania współpracy na poziomie europejskim między krajowymi strażami granicznymi państw członkowskich. To samo oczywiście dotyczy operacji wsparcia przeprowadzanych przez zespoły szybkiej interwencji na granicy.

W związku z tym konieczne jest stworzenie wykazu zadań, które mogą być powierzane zaproszonym funkcjonariuszom straży granicznych innych państw członkowskich. Niemniej jednak we wniosku dotyczącym rozporządzenia zakres harmonizacji zadań związanych z kontrolą i ochroną granic zewnętrznych, jakie mogą wykonywać zaproszeni funkcjonariusze i członkowie zespołów szybkiej interwencji na granicy, został wyraźnie ograniczony do wspólnych działań koordynowanych przez Agencję oraz do oddelegowania działających w ramach Agencji zespołów szybkiej interwencji na granicy do wnioskującego o to państwa członkowskiego.

Zadania, jakie będą mogli wykonywać zaproszeni funkcjonariusze i członkowie zespołów szybkiej interwencji na granicy do celów uczestnictwa we wspólnych działaniach koordynowanych przez Agencję oraz w operacjach wsparcia przeprowadzanych przez zespoły we wnioskującym państwie członkowskim, przedstawiają się następująco:

W przypadku odprawy osób na granicach zewnętrznych:

3. kontrola dokumentów podróży osób przekraczających granicę celem sprawdzenia ważności i wiarygodności tego rodzaju dokumentów oraz ustalenia tożsamości tych osób;

4. korzystanie z urządzeń technicznych celem skontrolowania dokumentów podróży zgodnie z lit. a);

5. rozmowa z osobami przekraczającym granicę celem sprawdzenia celu i warunków ich podróży jak również upewnienia się, że osoby te posiadają wystarczające środki finansowe oraz wymagane dokumenty;

6. sprawdzenie, czy odnośnie do danej osoby nie wprowadzono do Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) informacji na temat odmowy wjazdu;

7. stemplowanie dokumentów podróży zgodnie z art. 10 wspólnotowego kodeksu, zarówno przy wjeździe jak i przy wyjeździe;

8. przeszukiwanie środków transportu i przedmiotów będących w posiadaniu osób przekraczających granicę, zgodnie z przepisami prawa krajowego przyjmującego państwa członkowskiego.

W przypadku ochrony granic zewnętrznych:

9. korzystanie ze środków technicznych w celu monitorowania strefy przy granicy zewnętrznej;

10. udział w patrolach pieszych i zmotoryzowanych w strefie przy granicy zewnętrznej przyjmującego państwa członkowskiego;

11. niedopuszczanie do nielegalnego przekraczania granicy zewnętrznej przyjmującego państwa członkowskiego, zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego.

Zdaniem Komisji konieczne jest, by zaproszeni funkcjonariusze uczestniczący we wspólnych działaniach koordynowanych przez Agencję oraz członkowie zespołów szybkiej interwencji na granicy oddelegowani do wnioskującego państwa członkowskiego wykonywali wyżej wymienione zadania. Zadania te wyszczególniono w oparciu o wspólne zasady dotyczące kontroli osób na granicach zewnętrznych i ochrony granic zewnętrznych, które zostały określone we wspólnotowym kodeksie zasad regulujących przepływ osób przez granice.

Zaproszeni funkcjonariusze oraz członkowie zespołów szybkiej interwencji na granicy muszą ponadto mieć prawo do noszenia własnego umundurowania, jednak z insygniami, które w sposób wyraźny będą wskazywały na ich uczestnictwo we wspólnych działaniach/operacjach wsparcia przeprowadzanych przez zespoły szybkiej interwencji na granicy. Należy również wydać dokumenty stwierdzające ich tożsamość oraz będące dowodem na to, że są uprawnieni do wykonywania wyżej wymienionych zadań.

Kwestie odpowiedzialności cywilnej i karnej zaproszonych funkcjonariuszy oraz członków zespołów szybkiej interwencji na granicy pełniących służbę w państwie członkowskim innym niż ich własne są również regulowane przy zastosowaniu zasad określonych w decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych[8].

Zadania, jakie będą wykonywać zaproszeni funkcjonariusze oraz członkowie zespołów szybkiej interwencji na granicy, nie stanowią części wspólnych działań dotyczących powrotów, gdyż rola Agencji w tym względzie ogranicza się do zapewniania państwom członkowskim koniecznego wsparcia w organizowaniu tego rodzaju działań. Niniejszy wniosek dotyczy ponadto sposobu, w jaki należy wprowadzić zaproszonych funkcjonariuszy oraz członków zespołów szybkiej interwencji na granicy do systemu krajowej straży granicznej przyjmującego państwa członkowskiego na czas trwania wspólnego działania lub operacji wsparcia przeprowadzanej przez zespoły na terytorium tego państwa członkowskiego. W większości przypadków charakter wspólnych działań dotyczących powrotów oraz uprawnień koniecznych do przeprowadzenia tego rodzaju działań odbiega znacząco od wyżej wspomnianej sytuacji w zakresie wspólnych działań na granicach zewnętrznych, dlatego działania takie wymagałyby innych ram prawnych.

3. WYKONANIE

Utworzeniem zespołów szybkiej interwencji na granicy zajmuje się Agencja w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi. Agencja odpowiada za zarządzanie tymi zespołami zarówno pod względem administracyjnym (przechowywanie wykazów dostępnych funkcjonariuszy i organizowanie dla nich specjalistycznych szkoleń), jak i pod względem podejmowania wszelkich decyzji dotyczących oddelegowania zespołów do wnioskujących o to państw członkowskich.

Przepisy określające zadania związane z kontrolą osób na granicach zewnętrznych i ochroną granic zewnętrznych, jakie będą wykonywać zaproszeni funkcjonariusze i członkowie zespołów szybkiej interwencji na granicy, będą wdrażane w ramach koordynowanej przez Agencję współpracy operacyjnej państw członkowskich na granicach zewnętrznych.

4. FINANSOWANIE

Koszty utworzenia i utrzymywania zespołów szybkiej interwencji na granicy, włącznie z kosztami szkoleń, ćwiczeń i operacji wsparcia, pokrywane są z budżetu Agencji.

5. WYBÓR PODSTAWY PRAWNEJ

Podstawę prawną niniejszego rozporządzenia stanowią art. 62 ust. 2 lit. a) i art. 66 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a jego bezpośrednim celem jest dalsze zwiększenie skuteczności współpracy operacyjnej między państwami członkowskimi w zakresie kontroli osób na granicach zewnętrznych oraz wspieranie solidarności w tej dziedzinie między państwami członkowskim a Wspólnotą.

6. ZASADA POMOCNICZOŚCI I ZASADA PROPORCJONALNOŚCI

Tytuł IV dotyczący wiz, azylu, imigracji i innych obszarów polityki związanych ze swobodnym przepływem osób przyznaje Wspólnocie uprawnienia w tych dziedzinach. Z odpowiedzialności tej Wspólnota musi się jednak wywiązywać zgodnie z art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, tzn. tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim działania podejmowane na poziomie Wspólnoty przynoszą wyraźną korzyść, wynikającą z ich skali lub skutków, w stosunku do działań podejmowanych na poziomie państw członkowskich. Niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia spełnia te kryteria.

Pomocniczość

Poszczególne państwa członkowskie nie mogą zapewnić spójnych i zharmonizowanych przepisów prawnych w zakresie powierzania zadań zaproszonym funkcjonariuszom straży granicznych innych państw członkowskich do celów uczestnictwa we wspólnych działaniach na granicach zewnętrznych koordynowanych przez Agencję oraz w operacjach wsparcia przeprowadzanych we wnioskującym o to państwie członkowskim. Z tego względu, aby zapewnić wystarczający stopień harmonizacji, konieczny jest wspólnotowy akt prawny.

Podobnie utworzenie zespołów szybkiej interwencji na granicy i zarządzanie nimi nie leży w granicach możliwości państw członkowskich, lecz wymaga działania i koordynacji ze strony Wspólnoty.

Proporcjonalność

Rozporządzenie ustala wspólne zasady w zakresie powierzania zadań zaproszonym funkcjonariuszom straży granicznych innych państw członkowskich do celów uczestnictwa we wspólnych działaniach na granicach zewnętrznych koordynowanych przez Agencję oraz w operacjach wsparcia przeprowadzanych we wnioskującym o to państwie członkowskim. Rozporządzenie przewiduje również utworzenie zespołów szybkiej interwencji na granicy. Tego rodzaju kwestie muszą podlegać jasnym i jednolitym zasadom zawartym w rozporządzeniu, które jest odpowiednim aktem prawnym do zmiany rozporządzeń ustanawiających agencje wspólnotowe. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

2006/0140 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiające mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy oraz zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 w odniesieniu do tego mechanizmu

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2 lit. a) i art. 66,

uwzględniając wniosek Komisji[9],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[10],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 traktatu[11],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dnia 26 października 2004 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (zwaną dalej „Agencją”).

(2) Państwo członkowskie stojące w obliczu sytuacji wymagającej zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej na swoich granicach zewnętrznych może, nie naruszając przepisów art. 64 ust. 2 traktatu, na mocy art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2007/2004 zwrócić się do Agencji o udzielenie pomocy w formie koordynacji współpracy między państwami członkowskimi, w przypadku gdy sytuacja ta dotyczy większej liczby państw członkowskich, lub w formie oddelegowania ekspertów Agencji w celu udzielenia wsparcia właściwym organom krajowym.

(3) Mając na uwadze sytuacje kryzysowe, którym państwa członkowskie muszą czasami stawiać czoła na swoich granicach zewnętrznych, w szczególności w przypadku masowego napływu obywateli krajów trzecich usiłujących nielegalnie przedostać się na obszar Unii Europejskiej na określonych odcinkach granic zewnętrznych, obecne możliwości w zakresie udzielania na poziomie europejskim skutecznej i praktycznej pomocy przy kontroli osób na granicach zewnętrznych i ochronie granic zewnętrznych uważane są za niewystarczające.

(4) Każde państwo członkowskie powinno ponadto mieć możliwość zwrócenia się o oddelegowanie na swoje terytorium działających w ramach Agencji zespołów szybkiej interwencji na granicy złożonych ze specjalnie przeszkolonych ekspertów z innych państw członkowskich, którzy by czasowo udzielali wsparcia funkcjonariuszom jego krajowej straży granicznej.

(5) Należy w związku z tym ustanowić mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy.

(6) Aby eksperci mogli skutecznie współpracować z funkcjonariuszami krajowej straży granicznej, powinno się im umożliwić wykonywanie zadań związanych z kontrolą osób na granicach zewnętrznych i ochroną granic zewnętrznych podczas operacji wsparcia przeprowadzanych przez tych ekspertów na terytorium państwa członkowskiego, które zwróciło się o wsparcie z ich strony.

(7) Podobnie należy zwiększyć skuteczność wspólnych działań koordynowanych przez Agencję, czasowo umożliwiając zaproszonym funkcjonariuszom z innych państw członkowskich wykonywanie, podczas operacji wsparcia przeprowadzanych na terytorium państwa członkowskiego, które zwróciło się o pomoc z ich strony, zadań związanych z kontrolą osób na granicach zewnętrznych i ochroną granic zewnętrznych.

(8) W związku z powyższym konieczne jest wprowadzenie do rozporządzenia (WE) nr 2007/2004 nowych przepisów dotyczących zadań powierzanych zaproszonym funkcjonariuszom straży granicznych innych państw członkowskich i specjalnie przeszkolonym ekspertom z innych państw członkowskich oddelegowanym w ramach Agencji do danego państwa członkowskiego na wniosek tego ostatniego.

(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r.

(10) Ponieważ skuteczne osiągnięcie celów rozporządzenia, do których należy wprowadzenie wspólnego prawodawstwa dotyczącego zadań, jakie mogą wykonywać zaproszeni funkcjonariusze straży granicznych innych państw członkowskich, oraz utworzenie zespołów ekspertów z innych państw członkowskich celem oddelegowania ich do danego państwa członkowskiego na wniosek tego ostatniego, nie leży w granicach możliwości państw członkowskich, a może być z powodzeniem zrealizowane na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć odpowiednie środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza działania konieczne dla osiągnięcia wyznaczonych celów.

(11) Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, które znajdują odbicie w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, jak również w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

(12) Niniejsze rozporządzenie stanowi w odniesieniu do Islandii i Norwegii rozszerzenie dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które mieszczą się w obszarze określonym w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE[12] w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy.

(13) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które mieszczą się w obszarze określonym w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE w powiązaniu z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE[13] i 2004/860/WE[14].

(14) Zgodnie z art. 1 i 2 protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie bierze udziału w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana, ani nie podlega jego stosowaniu. Ponieważ niniejsze rozporządzenie oparte jest na dorobku Schengen zgodnie z postanowieniami tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania, zgodnie z art. 5 wspomnianego protokołu, w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego rozporządzenia, podejmie decyzję, czy dokona jego transpozycji do swego prawa krajowego, czy nie.

(15) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r.[15] dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen. Z tego względu Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związane, ani mu nie podlega.

(16) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r.[16] dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen. Irlandia nie uczestniczy zatem w przyjmowaniu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana, ani mu nie podlega.

(17) Przepisy art. 7 ust. 1 lit. d) i ust. 2 niniejszego rozporządzenia stanowią, w zakresie w jakim odnoszą się one do przyznania dostępu do Systemu Informacyjnego Schengen (SIS), przepisy oparte na dorobku Schengen lub powiązane z nim w inny sposób w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 i 2005 r.,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1 Przedmiot rozporządzenia

Niniejsze rozporządzenie ustanawia mechanizm służący zapewnieniu szybkiej pomocy technicznej i operacyjnej, w postaci zespołów szybkiej interwencji na granicy, wnioskującemu o to państwu członkowskiemu znajdującemu się pod szczególnie silną presją, zwłaszcza w przypadku masowego napływu obywateli krajów trzecich usiłujących nielegalnie przedostać się na obszar Unii Europejskiej na określonych odcinkach granic zewnętrznych. Rozporządzenie określa również zadania, jakie zaproszeni funkcjonariusze oraz członkowie zespołów szybkiej interwencji na granicy wykonują podczas prowadzenia działań w państwie członkowskim innym niż ich własne.

Artykuł 2Definicje

Na potrzeby niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:

(1) „Agencja” oznacza Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej do celu oddelegowania zespołów szybkiej interwencji na granicy do udziału w operacjach wsparcia;

(2) „wspólne działania” oznaczają wspólne działania, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2007/2004;

(3) „projekty pilotażowe” oznaczają projekty pilotażowe, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2007/2004;

(4) „zaproszeni funkcjonariusze” oznaczają funkcjonariuszy straży granicznych innych państw członkowskich uczestniczących we wspólnych działaniach i projektach pilotażowych [na terytorium danego państwa członkowskiego];

(5) „członkowie zespołu(-ów)” oznaczają funkcjonariuszy straży granicznych państw członkowskich, pełniących służbę w zespołach szybkiej interwencji na granicy;

(6) „wnioskujące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, które zwraca się do Agencji o oddelegowanie na jego terytorium zespołów szybkiej interwencji na granicy;

(7) „przyjmujące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, na terytorium którego ma miejsce wspólne działanie, projekt pilotażowy lub operacja wsparcia przeprowadzana przez zespoły szybkiej interwencji na granicy;

(8) „rodzime państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, w którym zaproszony funkcjonariusz lub członek zespołu jest funkcjonariuszem straży granicznej.

Artykuł 3Skład i oddelegowanie zespołów szybkiej interwencji na granicy do udziału w operacji wsparcia

1. Skład zespołów szybkiej interwencji na granicy określa Agencja zgodnie z art. 8b rozporządzenia (WE) nr 2007/2004.

Oddelegowaniem zespołów zajmuje się Agencja zgodnie z art. 8f wyżej wspomnianego rozporządzenia.

2. Państwa członkowskie podają nazwiska wszystkich funkcjonariuszy swoich krajowych straży granicznych, których zamierzają udostępnić Agencji na potrzeby zespołów szybkiej interwencji na granicy.

3. W odpowiedzi na odpowiedni wniosek, państwa członkowskie udostępniają Agencji funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 2, do celów ich uczestnictwa w następujących działaniach:

12. kursach szkoleniowych i ćwiczeniach, zgodnie z harmonogramem zawartym w rocznym programie prac Agencji;

13. bezzwłocznym oddelegowaniu do innego państwa członkowskiego.

4. Koszty odnoszące się do działań, o których mowa w ust. 3, pokrywa Agencja zgodnie z art. 8d rozporządzenia (WE) nr 2007/2004.

Artykuł 4Prawa i obowiązki członków zespołów

1. Członkowie zespołów pozostają funkcjonariuszami krajowych straży granicznych swoich państw członkowskich i nadal są przez nie opłacani. W trakcie operacji wsparcia przeprowadzanej przez zespoły ich członkowie przyjmują jednak instrukcje wyłącznie od przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z planem operacyjnym uzgodnionym między Agencją a tym państwem członkowskim na mocy przepisów określonych w art. 8f ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2007/2004.

2. Funkcjonariusze, których nazwiska zostały podane Agencji zgodnie z art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, uczestniczą w szkoleniu podstawowym i uzupełniającym, odpowiednim do rodzaju wykonywanych przez nich zadań, jak również w regularnych ćwiczeniach organizowanych przez Agencję zgodnie z art. 8e rozporządzenia (WE) nr 2007/2004.

3. Funkcjonariusze otrzymują dietę dzienną przez czas ich udziału w kursach szkoleniowych i ćwiczeniach organizowanych przez Agencję oraz w okresach, gdy uczestniczą w operacjach wsparcia przeprowadzanych przez zespoły jako ich członkowie zgodnie z art. 8d rozporządzenia (WE) nr 2007/2004.

Artykuł 5 Operacje wsparcia przeprowadzane przez zespoły szybkiej interwencji na granicy

1. W okresie trwania operacji wsparcia przeprowadzanych przez zespół(-oły) szybkiej interwencji na granicy dowodzi nim(i) przyjmujące państwo członkowskie zgodnie z planem operacyjnym. Wnioskujące państwo członkowskie bezzwłocznie powiadamia Agencję o wszystkich decyzjach podjętych przez jego właściwe organy w odniesieniu do zespołu(-ów), w szczególności o wszelkich propozycjach zmian lub dostosowań planu operacyjnego.

2. Przyjmujące państwo członkowskie udziela oficerowi łącznikowemu Agencji towarzyszącemu zespołowi(-om) szybkiej interwencji na granicy wszelkiej pomocy, jaka okaże się konieczna, łącznie z pełnym dostępem do zespołu(-ów) na każdym etapie trwania operacji wsparcia.

Artykuł 6Zadania zaproszonych funkcjonariuszy i członków zespołów

1. Do celów wspólnych działań i projektów pilotażowych koordynowanych przez Agencję oraz operacji wsparcia przeprowadzanych przez zespoły szybkiej interwencji na granicy, przez okres ich trwania zaproszeni funkcjonariusze i członkowie zespołów wykonują zadania określone w art. 7 i 8.

2. Podczas wypełniania zadań określonych w art. 7 i 8 zaproszeni funkcjonariusze i członkowie zespołów przestrzegają przepisów prawa wspólnotowego i prawa krajowego przyjmującego państwa członkowskiego. Działają pod dowództwem funkcjonariuszy krajowej straży granicznej przyjmującego państwa członkowskiego.

3. Podczas wykonywania zadań określonych w art. 7 i 8 zaproszeni funkcjonariusze i członkowie zespołów mają prawo do noszenia własnego umundurowania.

O ich udziale we wspólnym działaniu lub projekcie pilotażowym koordynowanym przez Agencję lub w operacji wsparcia przeprowadzanej przez zespoły szybkiej interwencji na granicy świadczy niebieska opaska z insygniami Unii Europejskiej.

Aby umożliwić organom krajowym przyjmującego państwa członkowskiego i obywatelom stwierdzenie ich tożsamości, zaproszeni funkcjonariusze i członkowie zespołów noszą przez cały czas dokument akredytacyjny określony w art. 9, który okazują na żądanie.

4. Zaproszeni funkcjonariusze i członkowie zespołów upoważnieni do noszenia broni służbowej w rodzimym państwie członkowskim mogą nosić taką broń podczas wykonywania zadań określonych w art. 7 i 8 wyłącznie za zgodą przyjmującego państwa członkowskiego oraz zgodnie z jego prawem krajowym.

Artykuł 7Odprawy graniczne

1. Zadania wykonywane w przyjmującym państwie członkowskim przez zaproszonych funkcjonariuszy i członków zespołów uczestniczących w odprawach granicznych, w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 562/2006, obejmują:

14. kontrolę dokumentów podróży osób przekraczających granicę celem sprawdzenia ważności i wiarygodności tego rodzaju dokumentów oraz ustalenia tożsamości tych osób;

15. korzystanie z urządzeń technicznych celem skontrolowania dokumentów podróży zgodnie z lit. a);

16. rozmowę z osobami przekraczającym granicę celem sprawdzenia celu i warunków ich podróży jak również upewnienia się, że osoby te posiadają wystarczające środki finansowe oraz wymagane dokumenty;

17. sprawdzenie, czy odnośnie do osób przekraczających granicę nie wprowadzono do Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) informacji na temat odmowy wjazdu;

18. stemplowanie dokumentów podróży zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 562/2006, zarówno przy wjeździe jak i przy wyjeździe;

19. przeszukiwanie środków transportu i przedmiotów będących w posiadaniu osób przekraczających granicę, zgodnie z przepisami prawa krajowego przyjmującego państwa członkowskiego.

2. Dostęp zaproszonych funkcjonariuszy i członków zespołów do SIS oraz do krajowych baz danych do celów określonych w ust. 1 lit. d) regulują odpowiednio przepisy prawa wspólnotowego oraz prawa krajowego przyjmującego państwa członkowskiego.

3. Zaproszeni funkcjonariusze i członkowie zespołów podejmują decyzję o odmowie wjazdu, zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 562/2006, wyłącznie po zasięgnięciu opinii dowodzącego funkcjonariusza krajowej straży granicznej przyjmującego państwa członkowskiego i z zastrzeżeniem uzyskania jego zgody.

Wszelkie odwołania od tego rodzaju decyzji kierowane są do właściwych organów przyjmującego państwa członkowskiego.

Artykuł 8Ochrona granicy

Zaproszeni funkcjonariusze i członkowie zespołów uczestniczący w działaniach związanych z ochroną granic, w rozumieniu art. 12 rozporządzenia (WE) nr 562/2006, wykonują w przyjmującym państwie członkowskim następujące zadania:

20. korzystanie ze środków technicznych w celu monitorowania strefy przy granicy zewnętrznej;

21. udział w patrolach pieszych i zmotoryzowanych w strefie przy granicy zewnętrznej przyjmującego państwa członkowskiego;

22. niedopuszczanie do nielegalnego przekraczania granicy zewnętrznej przyjmującego państwa członkowskiego, zgodnie z prawem wspólnotowym oraz prawem krajowym tego państwa członkowskiego.

Artykuł 9Dokument akredytacyjny

1. Przyjmujące państwo członkowskie wydaje zaproszonym funkcjonariuszom i członkom zespołów dokument, który umożliwia stwierdzenie ich tożsamości oraz stanowi dowód na to, że jego posiadacz jest uprawniony do wykonywania zadań określonych w art. 7 i 8. Dokument ten zawiera następujące elementy:

23. nazwisko i obywatelstwo zaproszonego funkcjonariusza/członka zespołu;

24. stopień zaproszonego funkcjonariusza/członka zespołu;

25. aktualne zdjęcie w formacie cyfrowym zaproszonego funkcjonariusza/członka zespołu;

26. informację na temat wspólnego działania/operacji wsparcia, w którym(-ej) zaproszony funkcjonariusz/członek zespołu uczestniczy;

27. wyszczególnienie zadań, które zaproszony funkcjonariusz/członek zespołu może wykonywać zgodnie z art. 7 i 8;

28. okres, w którym zaproszony funkcjonariusz/członek zespołu może wykonywać zadania określone w art. 7 i 8.

2. Dokument jest zwracany przyjmującemu państwu członkowskiemu po zakończeniu wspólnego działania, projektu pilotażowego lub operacji wsparcia przeprowadzonej przez zespoły szybkiej interwencji na granicy.

Artykuł 10Odpowiedzialność cywilna zaproszonych funkcjonariuszy i członków zespołów

1. Jeśli zaproszeni funkcjonariusze i członkowie zespołów działają w państwie członkowskim innym niż to, w którym są funkcjonariuszami straży granicznej, odpowiedzialność za wszelkie szkody spowodowane przez nich podczas wspólnych działań lub operacji wsparcia ponosi (ponoszą) rodzime państwo(-a) członkowskie, zgodnie z prawem krajowym przyjmującego państwa członkowskiego.

2. W przypadku tego rodzaju szkód przyjmujące państwo członkowskie wypłaca odszkodowanie ofiarom lub osobom uprawnionym do pobrania takiego odszkodowania w ich imieniu, zgodnie ze swoim prawem krajowym.

3. Rodzime państwo(-a) członkowskie zwraca(-ją) przyjmującemu państwu członkowskiemu pełną kwotę odszkodowania wypłaconego ofiarom lub osobom uprawnionym do pobrania takiego odszkodowania w ich imieniu.

4. Bez uszczerbku dla wykonania swoich praw względem stron trzecich oraz z wyjątkiem ust. 3, każde państwo członkowskie odstępuje, w przypadku określonym w ust. 1, od roszczeń wobec innego państwa członkowskiego z tytułu wypłaconych odszkodowań.

Artykuł 11Odpowiedzialność karna zaproszonych funkcjonariuszy i członków zespołów

Podczas wspólnych działań, projektów pilotażowych lub operacji wsparcia przeprowadzanych przez zespoły szybkiej interwencji na granicy, zaproszonych funkcjonariuszy i członków zespołów traktuje się jak funkcjonariuszy przyjmującego państwa członkowskiego w odniesieniu do czynów zabronionych popełnionych przeciwko nim lub przez nich.

Artykuł 12Zmiany

W rozporządzeniu (WE) nr 2007/2004 wprowadza się następujące zmiany:

(1) W art. 2 ust. 1 dodaje się lit. g) w brzmieniu:

„g) oddelegowuje zespoły szybkiej interwencji na granicy do zwracających się o pomoc państw członkowskich znajdujących się pod szczególnie silną presją, zwłaszcza w przypadku masowego napływu obywateli krajów trzecich usiłujących nielegalnie przedostać się na obszar Unii Europejskiej na określonych odcinkach granic zewnętrznych.”

(2) Artykuł 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Agencja może nabywać wyposażenie techniczne służące do kontroli i ochrony granic zewnętrznych, które zostanie użyte przez jej ekspertów oraz [w ramach działalności prowadzonej przez] zespoły szybkiej interwencji na granicy w czasie trwania operacji wsparcia przeprowadzanej przez nie w jednym lub kilku państwach członkowskich.”

(3) Dodaje się art. 8a–8h w brzmieniu:

„Artykuł 8aZespoły szybkiej interwencji na granicy

W przypadku gdy środki, o których mowa w art. 8 ust. 2 lit. a) i b), uznaje się za niewystarczające do stawienia czoła sytuacjom związanym ze szczególnie silną presją, Agencja może oddelegować na odpowiedni czas do wnioskującego o to państwa członkowskiego jeden lub większą liczbę zespołów szybkiej interwencji na granicy do udziału w operacji wsparcia.

Artykuł 8bSkład zespołów szybkiej interwencji na granicy

1. Agencja sporządza i przechowuje wykazy nazwisk funkcjonariuszy krajowych straży granicznych podane jej przez państwa członkowskie zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr …../….[ niniejszego rozporządzenia ]

Przy sporządzaniu tych wykazów Agencja bierze pod uwagę przydatne doświadczenie zawodowe funkcjonariuszy, w szczególności znajomość języków.

2. Przy określaniu składu zespołów szybkiej interwencji na granicy celem ich oddelegowania do udziału w operacji wsparcia, Agencja uwzględnia szczególne okoliczności, w obliczu których stoi wnioskujące państwo członkowskie. Skład zespołu jest ustalany zgodnie z planem operacyjnym sporządzonym na mocy art. 8f ust. 3.

Artykuł 8cKrajowe punkty kontaktowe

Państwa członkowskie wyznaczają krajowe punkty kontaktowe, za pośrednictwem których odbywa się komunikacja z Agencją we wszelkich kwestiach dotyczących zespołów szybkiej interwencji na granicy. Krajowe punkty kontaktowe są dostępne przez cały czas.

Artykuł 8dKoszty

1. Agencja pokrywa następujące koszty (wyjątek stanowią stałe płace, których koszt ponoszą państwa członkowskie, powierzając funkcjonariuszy swoich krajowych straży granicznych do dyspozycji zespołów szybkiej interwencji na granicy do celów wspomnianych w art. 3 ust. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr …/…[niniejszego rozporządzenia] :

29. koszty podróży z rodzimego państwa członkowskiego do przyjmującego państwa członkowskiego;

30. koszty szczepień;

31. koszty specjalnego ubezpieczenia związane z operacją wsparcia przeprowadzaną przez zespoły;

32. diety dzienne określone w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr … . /… . [niniejszego rozporządzenia] .

2. Szczegółowe zasady w zakresie wypłacania diet dziennych członkom zespołów szybkiej interwencji na granicy ustala zarząd.

Artykuł 8eSzkolenie i ćwiczenia

Funkcjonariuszom, których nazwiska znajdują się w wykazie, o którym mowa w art. 8b ust. 1, Agencja zapewnia szkolenie podstawowe i uzupełniające, odpowiednie do rodzaju wykonywanych przez nich zadań. Agencja prowadzi z nimi również regularne ćwiczenia zgodnie z harmonogramem określonym w jej rocznym programie prac.

Artykuł 8fProcedura podejmowania decyzji o oddelegowaniu zespołów szybkiej interwencji na granicy do udziału w operacji wsparcia

1. Przy podejmowaniu decyzji w sprawie wniosku danego państwa członkowskiego o oddelegowanie zespołów szybkiej interwencji na granicy zgodnie z art. 8a, dyrektor wykonawczy bierze pod uwagę wyniki sporządzonych przez Agencję analiz ryzyka, jak również wszelkie istotne informacje przekazane przez wnioskujące państwo członkowskie lub inne państwo członkowskie. W razie potrzeby dyrektor wykonawczy może wysłać eksperta z Agencji celem dokonania oceny sytuacji na granicach zewnętrznych wnioskującego państwa członkowskiego.

2. Dyrektor wykonawczy podejmuje decyzję w sprawie wniosku o oddelegowanie zespołów szybkiej interwencji na granicy tak szybko, jak to tylko możliwe, nie później zaś niż w ciągu pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku. Dyrektor wykonawczy powiadamia na piśmie o swojej decyzji jednocześnie wnioskujące państwo członkowskie i zarząd. W decyzji podaje główne powody, dla których została ona podjęta.

3. Jeśli dyrektor wykonawczy zdecyduje się oddelegować jeden lub większą liczbę zespołów szybkiej interwencji na granicy, Agencja i wnioskujące państwo członkowskie natychmiast sporządzają plan operacyjny zgodnie z art. 8g.

4. Bezzwłocznie po uzgodnieniu planu operacyjnego dyrektor wykonawczy informuje o tym państwa członkowskie, których funkcjonariusze straży granicznej mają zostać oddelegowani w ramach zespołów szybkiej interwencji na granicy. Informacje te, w których zawarta jest data oddelegowania, dostarcza się na piśmie do krajowych punktów kontaktowych ustanowionych na mocy art. 8c. Wraz z informacjami przekazuje się plan operacyjny.

5. Oddelegowanie zespołu(-ów) szybkiej interwencji na granicy ma miejsce nie później niż pięć dni roboczych od dnia, w którym Agencja i wnioskujące państwo członkowskie uzgodniły plan operacyjny.

Artykuł 8gPlan operacyjny

1. Agencja i wnioskujące państwo członkowskie uzgadniają plan operacyjny zawierający szczegóły dotyczące warunków oddelegowania zespołu(-ów) szybkiej interwencji na granicy do udziału w operacji wsparcia. Plan operacyjny zawiera następujące informacje:

33. przewidywany czas trwania operacji wsparcia przeprowadzanej przez zespół(-oły) szybkiej interwencji na granicy;

34. dokładne położenie geograficzne miejsc we wnioskującym państwie członkowskim, w które zostaną oddelegowane zespoły szybkiej interwencji na granicy;

35. zadania zespołu(-ów) szybkiej interwencji na granicy na czas trwania operacji wsparcia;

36. skład zespołu(-ów) szybkiej interwencji na granicy;

37. wyposażenie techniczne, które należy udostępnić razem z zespołami szybkiej interwencji na granicy;

38. wszelkie dodatkowe zadania, które wnioskujące państwo członkowskie powierzy członkom zespołu(-ów) szybkiej interwencji na granicy w okresie trwania operacji wsparcia;

39. nazwiska i stopień funkcjonariuszy krajowej straży granicznej wnioskującego państwa członkowskiego, którzy będą dowodzić zespołem(-ami) szybkiej interwencji na granicy w okresie trwania operacji wsparcia oraz pozycję zespołu(-ów) w hierarchii służbowej.

2. Wszelkie zmiany i dostosowania planu operacyjnego wymagają zgody zarówno dyrektora wykonawczego Agencji, jak i wnioskującego państwa członkowskiego.

Artykuł 8hOficer łącznikowy

1. Dyrektor wykonawczy wyznacza spośród pracowników Agencji przynajmniej jednego eksperta, który będzie brał udział w operacji wsparcia razem z zespołem(-ami) jako oficer łącznikowy reprezentujący Agencję i pełniący rolę obserwatora. Dyrektor wykonawczy powiadamia przyjmujące państwo członkowskie o tym, kogo wyznaczył.

2. Oficer łącznikowy informuje Agencję o wszelkich aspektach operacji wsparcia przeprowadzanej przez zespoły.

W szczególności oficer łącznikowy:

40. pełni rolę pośrednika między Agencją a przyjmującym państwem członkowskim;

41. pełni rolę pośrednika między Agencją a członkami zespołu(-ów) szybkiej interwencji na granicy, zapewniając w imieniu Agencji pomoc w zakresie wszelkich kwestii związanych z warunkami operacji wsparcia przeprowadzanej przez zespół(-oły);

42. monitoruje realizację planu operacyjnego;

43. dokonuje oceny wpływu operacji wsparcia przeprowadzanej przez zespół(-oły) szybkiej interwencji na granicy, w szczególności celem zaproponowania Agencji ewentualnych zmian lub dostosowań planu operacyjnego.

3. Przy wywiązywaniu się ze swoich obowiązków oficer łącznikowy przyjmuje instrukcje wyłącznie od Agencji.”

(4) Skreśla się art. 10.

Artykuł 13

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Artykuł 12 stosuje się od dnia [ trzy miesiące od daty wejścia w życie ]

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.

Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

1. TYTUŁ WNIOSKU:

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy oraz zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 w odniesieniu do tego mechanizmu

2. STRUKTURA ABM/ABB

Dziedzina/dziedziny polityki, których dotyczy wniosek i powiązane działanie/działania:

Dziedzina polityki: 18 – Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne.

Działania: 18 02 – Granice zewnętrzne, polityka wizowa i swobodny przepływ osób

3. POZYCJE W BUDŻECIE

3.1. Pozycje w budżecie (pozycje operacyjne i powiązane pozycje pomocy technicznej i administracyjnej (dawniej pozycje B..A), wraz z treścią:

18 02 03 01: Wydatki administracyjne (tytuły 1 i 2)

18 02 03 02: Wydatki operacyjne (tytuł 3)

3.2. Czas trwania działania i wpływu finansowego:

Realizacja działania rozpocznie się w dniu, w którym proponowane rozporządzenie wejdzie w życie. Czas trwania realizacji działania będzie pokrywać się z okresem obowiązywania rozporządzenia.

Proponowane rozporządzenie służy wprowadzeniu zmiany do rozporządzenia Rady ustanawiającego Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej. Poprzez proponowane rozporządzenie Agencji zostaje powierzone nowe zadanie. Nie ma to finansowego wpływu na dochody. Wpływ finansowy dotyczy wyłącznie wydatków z budżetu, które zostaną przeznaczone na dodatkowe działanie przewidziane w proponowanym rozporządzeniu.

3.3. Informacje budżetowe:

Pozycja w budżecie | Rodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład krajów ubiegających się o członkostwo | Dział w perspektywie finansowej |

18 02 03 01 | Nieobowiązkowe | Zróżnicowane | NIE | NIE | NIE | Nr 3A |

18 02 03 02 | Nieobowiązkowe | Zróżnicowane | NIE | NIE | NIE | Nr 3A |

4. ZESTAWIENIE ZASOBÓW

4.1. Zasoby finansowe

4.1.1. Zestawienie środków na zobowiązania (CA) i środków na płatności (PA)

Kwoty figurujące w poniższej tabeli odnoszą się wyłącznie do zasobów finansowych, których Agencja będzie potrzebować w celu realizacji nowych zadań wynikających z wniosku dotyczącego rozporządzenia . Z tego względu nie zostały tu uwzględnione koszty odnoszące się do innych zadań, już realizowanych przez Agencję.

Kwoty włączono do kwot przewidzianych w wieloletnim programowaniu finansowym (dokument V wstępnego projektu budżetu na rok 2007) i jako takie nie są przedmiotem wniosku o dodatkowe środki.

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rodzaj wydatków | Sekcja nr | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 i później | Razem |

Wydatki operacyjne[17] |

Środki na zobowiązania (CA) | 8.1 | a | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 12,600 |

Środki na płatności (PA) | b | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 12,600 |

Wydatki administracyjne w ramach kwoty referencyjnej[18] |

Pomoc techniczna i administracyjna (NDA) | 8.2.4 | c | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |

KWOTA REFERENCYJNA OGÓŁEM |

Środki na zobowiązania | a+c | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 12,600 |

Środki na płatności | b+c | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 2,100 | 12,600 |

Wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej[19] – Nie dotyczy |

Wydatki na zasoby ludzkie i powiązane wydatki (NDA) | 8.2.5 | d |

Wydatki administracyjne, inne niż koszty zasobów ludzkich i powiązane koszty, nieuwzględnione w kwocie referencyjnej (NDA) | 8.2.6 | e |

Indykatywne koszty finansowe interwencji ogółem – Nie dotyczy |

OGÓŁEM CA w tym koszty zasobów ludzkich | a+c+d+e |

OGÓŁEM PA w tym koszty zasobów ludzkich | b+c+d+e |

Szczegółowe informacje dotyczące współfinansowania

Jeżeli wniosek obejmuje współfinansowanie przez państwa członkowskie lub inne organy (należy określić które), w poniższej tabeli należy przedstawić szacowany poziom współfinansowania (można dodać kolejne rubryki, jeżeli współfinansowanie mają zapewniać różne organy):

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Organ współfinansujący | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 i później | Razem |

Norwegia i Islandia | f | 0,043 | 0,043 | 0,043 | 0,043 | 0,043 | 0,043 | 0,259 |

OGÓŁEM CA w tym współfinansowanie | a+c+d+e+f | 2,143 | 2,143 | 2,143 | 2,143 | 2,143 | 2,143 | 12,859 |

Rozporządzenie ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r.) stanowi rozszerzenie dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen.

Pełny udział Norwegii i Islandii w działaniach agencji Frontex jest możliwy w oparciu o stosowne uzgodnienia. Aby umożliwić ten udział, przewidziano odpowiedni wkład finansowy ze strony tych dwóch państw.

Orientacyjna wysokość wkładu: 2,06 % (dane za rok 2006).

4.1.2. Zgodność z programowaniem finansowym

( Wniosek jest zgodny z istniejącym programowaniem finansowym.

( Wniosek wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w perspektywie finansowej.

( Wniosek może wymagać zastosowania postanowień porozumienia międzyinstytucjonalnego[20] (tzn. instrumentu elastyczności lub zmiany perspektywy finansowej).

4.1.3. Wpływ finansowy na dochody

( Wniosek nie ma wpływu finansowego na dochody.

( Wniosek ma następujący wpływ finansowy na dochody:

mln EUR (do 1 miejsca po przecinku)

Przed rozpoczęciem działania [Rok n-1] | Sytuacja po rozpoczęciu działania |

Zasoby ludzkie ogółem |

5. OPIS I CELE

5.1. Potrzeba, która ma zostać zaspokojona w perspektywie krótko- lub długoterminowej

Głównym celem proponowanego rozporządzenia jest poprawa współpracy operacyjnej między państwami członkowskimi na zewnętrznych granicach UE poprzez dodanie nowego zadania do listy zadań już wykonywanych przez Agencję, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r. Nowe zadanie dotyczy utworzenia „zespołów szybkiej interwencji na granicy” odpowiedzialnych za kontrolę i ochronę odpowiednio granic lądowych, powietrznych i morskich. Dalsze szczegóły przedstawiono w uzasadnieniu do rozporządzenia.

5.2. Wartość dodana z tytułu zaangażowania Wspólnoty i spójność wniosku z innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia

Proponowane rozporządzenie zmienia rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Agencję poprzez dodanie nowego zadania do zadań wykonywanych przez Agencję. Proponowane rozporządzenie uzupełnia nie tylko rozporządzenie (WE) nr 2007/2004, ale także inne istniejące instrumenty finansowe, takie jak program ARGO. Niniejszy wniosek opiera się na wartości dodanej, jaką wniosło ustanowienie Agencji, gdyż Agencja wykonuje zadania horyzontalne, które wcześniej stanowiły część krajowych projektów, ale którymi nie zarządzano w sposób scentralizowany, zapewniający spójność i jednolitość.

5.3. Cele, spodziewane wyniki oraz wskaźniki związane z wnioskiem w kontekście ABM (zarządzania kosztami działań)

Cel:

Skuteczna kontrola i ochrona granic lądowych, powietrznych i morskich państw członkowskich.

Wyniki:

Utworzenie zespołów szybkiej interwencji na granicy w celu udzielania wsparcia państwom członkowskim zmagającym się z sytuacją wymagającą zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej.

Wskaźniki:

Liczba zespołów szybkiej interwencji na granicy oddelegowanych w celu zapewnienia szybkiej pomocy technicznej i operacyjnej państwom członkowskim, które o nią wnioskują.

Liczba kursów szkoleniowych i ćwiczeń organizowanych dla funkcjonariuszy z zespołów szybkiej interwencji na granicy.

5.4. Metoda realizacji (indykatywna)

( Zarządzanie scentralizowane

( bezpośrednio przez Komisję

( pośrednio przez:

( agencje wykonawcze

( ustanowione przez Wspólnotę organy określone w art. 185 rozporządzenia finansowego

( krajowe organy sektora publicznego/organy pełniące misję służby publicznej

( Zarządzanie dzielone lub zdecentralizowane

( z państwami członkowskimi

( z państwami trzecimi

( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić)

Uwagi:

Działanie zrealizuje Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX), utworzona na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 z dnia 26 października 2004 r.

6. MONITOROWANIE I OCENA

6.1. System monitorowania

Monitorowania działań prowadzonych przez Agencję, w tym także nowych działań wynikających z proponowanego rozporządzenia, nadal będzie się dokonywać w ramach rocznego sprawozdania z działalności przyjmowanego przez zarząd za rok ubiegły oraz programu pracy sporządzanego na rok następny. Zarówno sprawozdanie, jak i program pracy, zostaną przesłane do Komisji, Rady i Parlamentu Europejskiego.

6.2. Ocena

6.2.1. Ocena ex ante

Komisja dokonuje obecnie oceny wpływu.

6.2.2. Działania podjęte w wyniku oceny pośredniej/ex post (wnioski wyciągnięte z podobnych doświadczeń w przeszłości)

Nie dotyczy.

6.2.3. Warunki i częstotliwość przyszłych ocen

W okresie trzech lat od daty podjęcia przez Agencję jej obowiązków, i co pięć kolejnych lat, jej zarząd zleca dokonanie niezależnej oceny zewnętrznej dotyczącej wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 ustanawiającego Agencję. Zważywszy na fakt, że proponowane rozporządzenie zmienia rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004, ocena będzie również dotyczyć proponowanego rozporządzenia.

W ocenie bada się stopień skuteczności Agencji w wypełnianiu swoich zadań, w tym także nowych zadań powierzonych Agencji przez proponowane rozporządzenie. Ocenia się również efekt działań Agencji i jej metody pracy. Przy ocenie bierze się pod uwagę opinie zainteresowanych stron, zarówno na poziomie Wspólnoty, jak i na poziomie krajowym.

Zarząd otrzymuje wyniki oceny i wydaje zalecenia dotyczące zmian w niniejszym rozporządzeniu, w Agencji i jej metodach pracy, kierując je do Komisji, która może przesłać je Radzie, razem ze swoją własną opinią jak również z odpowiednimi wnioskami. W stosownym przypadku załącza się plan działań z harmonogramem. Zarówno wyniki oceny, jak i sformułowane w niej zalecenia podawane są do wiadomości publicznej.

7. ŚRODKI ZWALCZANIA NADUŻYĆ FINANSOWYCH

Wykonaniem budżetu Agencji zajmie się dyrektor wykonawczy. Co roku będzie przesyłać Komisji, zarządowi i Trybunałowi Obrachunkowemu szczegółowe sprawozdania finansowe ze wszystkich dochodów i wydatków w poprzednim roku budżetowym. Służba Audytu Wewnętrznego Komisji będzie ponadto wspomagać Agencję w zarządzaniu operacjami finansowymi, kontrolując ryzyko, monitorując zgodność z przepisami poprzez zapewnianie niezależnej opinii w kwestii jakości systemów zarządzania i kontroli oraz wydając zalecenia służące poprawie wydajności i skuteczności działań oraz zapewnieniu oszczędnego wykorzystywania zasobów Agencji.

W ramach reformy swoich służb Agencja wprowadzi system kontroli wewnętrznej podobny do tego, jaki wprowadziła Komisja.

W celu zwalczania nadużyć finansowych personel będzie ściśle współpracować z OLAF-em.

Trybunał Obrachunkowy skontroluje rachunki zgodnie z art. 248 traktatu i opublikuje roczne sprawozdanie z działań Agencji.

8. SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE ZASOBÓW

8.1. Cele wniosku z uwzględnieniem ich kosztu finansowego

Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |

Urzędnicy lub pracownicy zatrudnieni na czas określony[23] (XX 01 01) | A*/AD |

B*, C*/AST |

Pracownicy finansowani[24] w ramach art. XX 01 02 |

Inni pracownicy[25] finansowani w ramach art. XX 01 04/05 |

OGÓŁEM |

8.2.2. Opis zadań związanych z działaniem

Koordynacja wszystkich działań związanych z nowymi zadaniami powierzonymi Agencji w zakresie utworzenia „zespołów szybkiej interwencji na granicy” odpowiedzialnych za kontrolę i ochronę odpowiednio granic lądowych, powietrznych i morskich.

8.2.3. Źródła zasobów ludzkich (stosunek pracy)

( Stanowiska obecnie przypisane do zarządzania programem, które zostaną utrzymane lub przekształcone

( Stanowiska wstępnie przyznane w ramach rocznej strategii politycznej/wstępnego projektu budżetu (APS/PDB) na rok n

( Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB

( Przesunięcia w ramach istniejącej kadry kierowniczej (przesunięcia wewnętrzne)

( Stanowiska wymagane na rok n, które nie zostały przewidziane w APS/PDB w danym roku

8.2.4. Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (18 02 03 01 – wydatki na administrację i zarządzanie)

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Pozycja w budżecie (numer i treść) | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | RAZEM |

Inna pomoc techniczna i administracyjna |

- wewnętrzna |

- zewnętrzna |

Pomoc techniczna i administracyjna ogółem |

8.2.5. Koszt finansowy zasobów ludzkich i powiązane koszty nieuwzględnione w kwocie referencyjnej NIE DOTYCZY z racji braku konieczności dodatkowych nakładów.

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rodzaj zasobów ludzkich | Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 i później |

Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony (XX 01 01) |

Pracownicy finansowani w ramach artykułu XX 01 02 (personel pomocniczy, oddelegowani eksperci krajowi (END), personel kontraktowy itp.) (należy określić pozycję w budżecie) |

Koszt zasobów ludzkich i koszty powiązane (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) ogółem |

Kalkulacja – urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony |

Kalkulacja – pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 02 |

8.2.6. Inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) |

Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 i później | RAZEM |

XX 01 02 11 01 – podróże służbowe |

XX 01 02 11 02 – spotkania i konferencje |

XX 01 02 11 03 – komitety[27] |

XX 01 02 11 04 – badania i konsultacje |

XX 01 02 11 05 – systemy informatyczne |

2 Inne wydatki na zarządzanie ogółem (XX 01 02 11) |

3 Inne wydatki o charakterze administracyjnym (należy wskazać jakie, odnosząc się do pozycji w budżecie) |

Ogółem wydatki administracyjne inne niż wydatki na zasoby ludzkie i powiązane koszty (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) |

Kalkulacja – inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej |

[1] Dz.U. L 349 z 25.11.2004, str. 1.

[2] Dok. 14292/04, CONCL 3.

[3] Dok. 15914/05 REV 1 CONCL 3.

[4] Badanie na temat przydzielania uprawnień wykonawczych funkcjonariuszom straży granicznej prowadzącym działania na granicach zewnętrznych UE, przygotowane przez UNISYS (2006 r.)

[5] Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 z dnia 15.3.2006 r.

[6] Do kosztów, które pokryje Agencja, będą się zaliczać: koszty zakwaterowania, koszty utrzymania, koszty podróży oraz, w stosownym przypadku, koszty szczepień lub specjalnego ubezpieczenia.

[7] Agencja może, w stosownym przypadku, nabyć wyposażenie techniczne do celów kontroli i ochrony, z którego będą korzystać zespoły szybkiej interwencji na granicy. Do wyposażenia takiego zalicza się np. urządzenia łączności radiowej, noktowizory itp.

[8] Dz.U. L 162 z 20.6.2002, str. 1.

[9] Dz.U. C z , str. .

[10] Dz.U. C z , str. .

[11] Dz.U. C z , str. .

[12] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, str. 31.

[13] Dz.U. L 368 z 15.12.2004, str. 26.

[14] Dz.U. L 370 z 17.12.2004, str. 78.

[15] Dz.U. L 131 z 1.6.2000, str. 43.

[16] Dz.U. L 64 z 7.3.2002, str. 20.

[17] Wydatki niewchodzące w zakres rozdziału xx 01 w tytule xx.

[18] Wydatki w ramach art. xx 01 04 w tytule xx.

[19] Wydatki w ramach rozdziału xx 01 z wyłączeniem artykułu xx 01 04 lub xx 01 05.

[20] Patrz pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.

[21] W razie potrzeby, tzn. gdy czas trwania działania przekracza 6 lat, należy wprowadzić dodatkowe kolumny.

[22] Zgodnie z opisem w pkt 5.3.

[23] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

[24] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

[25] Koszty te są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

[26] Należy odnieść się do oceny skutków finansowych regulacji dla danej agencji wykonawczej/danych agencji wykonawczych.

[27] Należy określić rodzaj komitetu i grupę, do której należy.