ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
PL    PL PL 
 
PL 1   PL  KOMISJA WSPÓLNOT  EUROPEJSKICH 
Bruksela, dnia 27.7.2009 
SEK(2009) 1062 wersja ostateczna 
  
ZALECENIE KOMISJI DLA RADY 
dotyczące wydania upowa żnienia do wprowadzenia zmian w wytycznych 
negocjacyjnych w sprawie Umowy o handlu i wspó łpracy z Republik ą Iraku  
 
PL 2   PL 1. UZASADNIENIE 
Dnia 23 marca 2006 r. Rada upowa żniła Komisj ę do wynegocjowania Umowy o handlu i 
współpracy z Irakiem i wyda ła w tej sprawie wytyczne negocjacyjne.  
(doc. 6511/06 COMEM 23 WTO 38 RESTREINT UE).  
Podczas siódmej rundy negocjacji EU-Irak przeprowadzonych w Bagdadzie w dniach 25-26 
lutego 2009 r. zarówno Irak jak i Komisja zgodzi ły się podnieść status projektu umowy, 
zwłaszcza poprzez stworzenie Rady Wspó łpracy, która b ędzie spotyka ć się regularnie na 
szczeblu ministerialnym oraz zmian ę tytułu umowy z „Umowy o handlu i wspó łpracy” na 
„Umowę o partnerstwie i wspó łpracy”.  
Zarówno przed siódm ą rundą negocjacji, jak i po niej Ra da (grupa robocza MOG) popiera ła 
takie rozwi ązanie. Komisja zaleca zatem, aby uwzgl ędnić te zmiany w wytycznych 
negocjacyjnych i wzywa Rad ę do wydania stosownego upowa żnienia. 
 
PL 3   PL 2. ZALECENIE 
W świetle powy ższego Komisja zaleca, aby Rada wyda ła upoważnienie do wprowadzenia 
następujących zmian w wytycz nych negocjacyjnych: 
(1) Zmiana tytu łu umowy 
• Tytuł umowy zmienia si ę z „Umowy o handlu i wspó łpracy” na „Umow ę o 
partnerstwie i wspó łpracy” we wszystkich miejscach w wytycznych 
negocjacyjnych, w których tytu ł ten występuje. 
(2) Utworzenie Rady Wspó łpracy 
• W tytule III sekcja D (Postanowie nia instytucjonalne, ogólne i ko ńcowe) dodaje 
się nowy punkt: 
„Powołuje się Radę Współpracy, która nadzoruje wykona nie niniejszej umowy. Rada 
Współpracy zbiera si ę na szczeblu ministerialnym. Rozpatruje ona wszystkie istotne kwestie 
związane z niniejsz ą umową.” 
• W celu uwzgl ędnienia utworzenia Rady Wspó łpracy w istniej ącym punkcie D.1 
wprowadza si ę następujące zmiany: 
ust. 1 – nowy tekst  „Powołuje się Komitet Wspó łpracy, który wspiera Rad
ę Współpracy w wykonywaniu 
obowiązków.” 
ust. 2 – pozostaje bez zmian.
–Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne załączone do niniejszego zalecenia.

–Rada upoważniła Komisję do otwarcia i prowadzenia negocjacji w celu odnowienia protokołu w ramach umowy o partnerstwie w sprawie połowów z Republiką Zielonego Przylądka;

Komisja zwraca się do Rady o przyjęcie wytycznych negocjacyjnych załączonych do niniejszego zalecenia.

Komisja proponuje podjęcie negocjacji w sprawie nowego protokołu, bardziej dostosowanego do rzeczywistych możliwości i potrzeb floty państw członkowskich i zgodnego z wytycznymi Rady z lipca 2004 r. w sprawie umów o partnerstwie w sprawie połowów.

Unia Europejska i Republika Zielonego Przylądka zawarły protokół do umowy o partnerstwie w sprawie połowów, który został parafowany przez obie strony dnia 16 grudnia 2005 r. i wszedł w życie dnia 30 marca 2007 r. Protokół, który przyznaje statkom unijnym uprawnienia do połowów i ustanawia wysokość rekompensaty finansowej, wygaśnie dnia 31 sierpnia 2011 r.

upoważniające Komisję do otwarcia negocjacji w imieniu Unii Europejskiej w sprawie odnowienia protokołu do umowy o partnerstwie w sprawie połowów z Republiką Zielonego Przylądka

upoważniające Komisję do otwarcia negocjacji w imieniu Unii Europejskiej w sprawie odnowienia protokołu do umowy o partnerstwie w sprawie połowów z Republiką Zielonego Przylądka

Wytyczne negocjacyjne

–Celem negocjacji jest odnowienie protokołu w ramach umowy o partnerstwie w sprawie połowów pomiędzy Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka, zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie umów o partnerstwie w sprawie połowów, opartymi na komunikacie Komisji z dnia 23 grudnia 2002 r. i uwzględniając sytuację w zakresie praw człowieka w tym kraju.

–Protokół ten będzie zawierał klauzulę dotyczącą konsekwencji w przypadku naruszania praw człowieka i zasad demokracji.

–W celu zapewnienia przez nowy protokół wspierania zrównoważonych i odpowiedzialnych połowów cele negocjacyjne Komisji będą dotyczyć następujących kwestii:

Zapewnienia dostępu do wyłącznej strefy ekonomicznej Republiki Zielonego Przylądka oraz niezbędnych upoważnień dla statków floty europejskiej do połowów gatunków tuńczyka w wymienionej wyłącznej strefie ekonomicznej;

Właściwego uwzględnienia najlepszych dostępnych opinii naukowych;

Zapewnienia, by dostęp do zasobów ryb opierał się na takich samych kryteriach, które mają zastosowanie do obowiązującego protokołu, oraz na zmianach odnotowanych w ostatnich kilku latach;

Wzmocnienia dialogu dotyczącego polityki sektorowej w celu zachęcania do wdrażania odpowiedzialnej polityki rybołówstwa, spójnej z celami w zakresie rozwoju danego państwa, w szczególności w odniesieniu do kontroli i monitorowania działalności połowowej, zarządzania zasobami ryb i poprawy warunków sanitarnych wytwarzania produktów rybołówstwa.
C. Skutki preferowanego wariantu

Nic nie wskazuje na to, że proponowana polityka wywrze bezpośredni lub pośredni wpływ na kwestie środowiskowe.

Ponieważ proponowane strategie stworzą nowy kanał finansowania unijnej gospodarki, który jest mniej zależny od ograniczeń sektora bankowego, złagodzi to wpływ kryzysu finansowego na udzielanie kredytów, a co za tym idzie na wzrost gospodarczy i zatrudnienie. Koszty społeczne tego rodzaju sytuacji kryzysowych zostaną zredukowane. Ponadto, dzięki upowszechnianiu struktur sekurytyzacyjnych, których ryzyko można analizować, zrozumieć i wycenić, warianty strategiczne będą wspierać rynek sekurytyzacji sprzyjający lepszemu finansowaniu gospodarki w kontekście stabilności finansowej.

Poza kosztami dla uczestników rynku i organów publicznych, związanymi z dostosowaniem się do nowych ram prawnych, nie powinno być żadnych istotnych kosztów społecznych ani gospodarczych. Nic nie wskazuje na to, że proponowana polityka wywrze bezpośredni lub pośredni wpływ na kwestie środowiskowe.
Przepisy stałyby się jaśniejsze i bardziej szczegółowe, cały proces powinien zostać uproszczony, ponieważ rola każdej administracji byłaby jasno określona, nakładające się na siebie zadania zostałyby przy tym wyeliminowane, a procedura udzielania upoważnień do połowów – usprawniona. Korzyści dla środowiska związane z ochroną żywych zasobów morza byłyby optymalne, gdyż dokładniejsze monitorowanie floty UE działającej poza wodami UE przyczyni się do usprawnienia zarządzania rybołówstwem i do zapewnienia jeszcze lepszego poziomu zrównoważenia zasobów rybnych. Uzupełniłyby one pozytywny skutek gospodarczy dla podmiotów, o których mowa powyżej.

W preferowanym wariancie (wariant 4) rozpatrywanie upoważnień do połowów dla wszystkich rodzajów działalności połowowej poza wodami UE (co pociąga za sobą dodatkową liczbę upoważnień do połowów) razem z zastosowaniem bardziej szczegółowych kryteriów mogłoby spowodować dodatkowe obciążenie pracą w organach administracji krajowych i europejskiej. Jednak doświadczenie państw członkowskich, w których ten system już istnieje, wskazuje, że cel ten można osiągnąć, nie zwiększając poziomu zasobów ludzkich i finansowych, bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Ponadto możliwość stosowania ulepszonych i znormalizowanych narzędzi IT powinna ułatwić wypełnianie tych dodatkowych zadań i uprościć proces. Jeżeli chodzi o podmioty gospodarcze, będą one musiały dostarczyć bardziej szczegółowych informacji przy występowaniu o upoważnienie do połowów, ale na podstawie posiadanych już informacji i z pomocą klarownych i ujednoliconych procedur, co pozwoli na zmniejszenie ewentualnych dodatkowych obciążeń. Wreszcie ten wariant nie powoduje negatywnych skutków pod względem społecznym i środowiskowym, jak również nie wywołuje skutków w zakresie konkurencyjności podmiotów unijnych lub handlu międzynarodowego.
Komisja wzięła pod uwagę warianty nielegislacyjne takie jak formułowanie najlepszych praktyk w celu przezwyciężenia przeszkód praktycznych zidentyfikowanych w toku prowadzonej obecnie analizy i zalecenia dla państw członkowskich (na zasadzie „przestrzegaj lub wyjaśnij”). Warianty takie powinny jednak uzupełniać, a nie zastępować działania ustawodawcze. W celu wyeliminowania zidentyfikowanych problemów uwzględniono szeroki zakres wariantów regulacyjnych. Wybrano preferowane warianty w odpowiednich obszarach w celu osiągnięcia równowagi pomiędzy osiąganiem celów a możliwymi negatywnymi skutkami dla uczestników rynku, w szczególności kosztami przestrzegania przepisów. Do wariantów tych należą: (i) nakazowa lista wzmocnionych środków należytej staranności wobec klienta, którą miałyby stosować podmioty zobowiązane, w połączeniu z przykładową listą środków zaradczych; (ii) objęcie platform wymiany wirtualnych walut oraz dostawców kont walut wirtualnych zakresem dyrektywy w połączeniu z utworzeniem systemu dobrowolnego ujawniania tożsamości przez użytkowników wirtualnych walut; (iii) wyeliminowanie anonimowości w przypadku korzystania w internecie z kart przedpłaconych (z możliwością doładowania lub bez niej) oraz zmniejszenie obecnego limitu obowiązującego dla anonimowych kart przedpłaconych podczas ich używania w obrocie fizycznym (z 250 euro do 150 euro); (iv) wyjaśnienie prawnych zobowiązań FIU w zakresie ich dostępu do informacji będących w posiadaniu podmiotów zobowiązanych oraz wymiany takich informacji; (v) automatyczny mechanizm centralny na szczeblu krajowym pozwalający na identyfikację rachunków bankowych i płatniczych; oraz (vi) środki poprawiające przejrzystość i dostęp do informacji o beneficjentach rzeczywistych podmiotów o charakterze korporacyjnym i uzgodnień prawnych.
Kryzys związany z emisjami z pojazdów VW wymaga dogłębnej ponownej oceny obecnego systemu homologacji pojazdów silnikowych. Celem ma być likwidacja niedociągnięć regulacyjnych, które uniemożliwiły wykrycie naruszenia przepisów na dużą skalę w zakresie wymogów homologacyjnych dotyczących emisji zanieczyszczeń. Fakt, że było to możliwe, zagroził wiarygodności systemu homologacji typu. Skala i oczywisty charakter tego naruszenia dowodzi tego, że odpowiedzialne osoby były przekonane, że oszustwo nie zostanie wykryte. Podważono zasadę wzajemnego zaufania, na której budowano przepisy rynku wewnętrznego pojazdów silnikowych. Niezbędna jest fundamentalna zmiana systemu homologacji typu, by rozwiązać problem wiarygodności i przywrócić zaufanie społeczeństwa oraz równe warunki działania na rynku wewnętrznym. Główne przyczyny powstałego problemu to brak nadzoru nad podmiotami odpowiedzialnymi za właściwe funkcjonowanie mechanizmu kontroli zgodności ex ante (homologacja typu) oraz brak skutecznego mechanizmu kontroli ex post (nadzór rynku).
Ocena skutków wniosku w sprawie dyrektywy zmieniającej decyzję ramową Rady 2009/315/WSiSW w odniesieniu do wymiany informacji dotyczących obywateli państw trzecich oraz w odniesieniu do europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS) i zastępująca decyzję Rady 2009/316/WSiSW

Istniejący system elektroniczny (ECRIS – europejski system przekazywania informacji z rejestrów karnych) do wymiany informacji o poprzednich wyrokach skazujących, wydanych wobec danej osoby przez sądy karne w UE, na użytek postępowania karnego oraz, jeżeli zezwalają na to przepisy krajowe, na inne potrzeby, jest nieefektywny w przypadku obywateli państw trzecich. ECRIS nie obejmuje mechanizmu umożliwiającego łatwe identyfikowanie państw członkowskich posiadających informacje w rejestrach karnych o obywatelach państw trzecich. Państwa członkowskie chcące uzyskać takie informacje muszą wysyłać wnioski ogólne do wszystkich państw członkowskich, w tym tych, które nie posiadają żądnych informacji (i których jest większość). Obciążenie administracyjne spowodowane koniecznością udzielenia odpowiedzi na wnioski ogólne uznano za najbardziej kosztowny element (szacuje się, że jego koszty mogą sięgnąć 78 mln EUR) przepływu pracy w ramach ECRIS, gdyby państwa członkowskie miały systematycznie wysyłać takie wnioski. Ponieważ ECRIS jest nieefektywny w odniesieniu do obywateli państw trzecich, w praktyce państwa członkowskie nie w pełni wykorzystują cały potencjał systemu w tym zakresie. W związku z tym sądy, organy ścigania oraz inne organy administracyjne zgodnie z prawem krajowym nie zawsze mają dostęp do pełnych informacji na temat przestępstw popełnionych przez obywateli państw trzecich. Nie istnieją inne równie lub bardziej efektywne kanały wymiany informacji.

Inicjatywa ma umożliwić stworzenie wspólnego mechanizmu, który będzie służył do zestandaryzowanej, sprawnej, skoordynowanej i skutecznej wymiany informacji o wyrokach skazujących za przestępstwo między państwami członkowskimi. Państwa członkowskie nie mogą osiągnąć tego celu samodzielnie, ponieważ wymaga on współdziałania wszystkich państw członkowskich. Nie można oczekiwać, że nieskoordynowane działania na poziomie państw członkowskich przyniosą wystarczające efekty skali, które pozwolą przezwyciężyć wady obecnego systemu.
W 2014 r. w Europie było 1,9 mln pracowników delegowanych. Choć to zaledwie 0,7 proc. całkowitego zatrudnienia w UE, delegowanie pracowników wspiera transgraniczne świadczenie usług na rynku wewnętrznym, zwłaszcza w sektorze budowlanym oraz w niektórych sektorach usług na rzecz ludności i dla przedsiębiorstw. Zgodnie z obecnymi przepisami przedsiębiorstwa delegujące obowiązują podstawowe prawa kraju przyjmującego, w tym prawo do zapewnienia minimalnych stawek płac. Powoduje to znaczące zróżnicowanie płac między pracownikami delegowanymi a pracownikami miejscowymi w krajach przyjmujących, szacowane w przedziale od 10 do 50 proc., w zależności od kraju i sektora. Zróżnicowane zasady dotyczące płac zakłócają równe warunki działania między przedsiębiorstwami, przyznając przewagę pod względem kosztów pracy przedsiębiorstwom wysyłającym nad lokalnymi przedsiębiorstwami w przyjmujących państwach członkowskich. Rozbieżności między dyrektywą a innymi unijnymi aktami prawnymi prowadzą do niepewności prawa odnośnie do równego traktowania pracowników delegowanych w unijnych ramach prawnych w przypadku delegowania długoterminowego. Z drugiej strony ogólne zasady delegowania mogą okazać się nieadekwatne w określonych sytuacjach, takich jak delegowanie w kontekście łańcuchów podwykonawców, pracy tymczasowej i delegowania wewnątrzgrupowego.
Ogólnie koszty instrumentów proponowanych w wariancie preferowanym (wariancie 3) będą bardzo ograniczone. Niektóre środki mogą pociągnąć za sobą wyższe koszty niż te w wariancie 1 i 2 (np. obowiązek zapewnienia zdolności odwrócenia przepływu), ale koszty te będą wciąż bardzo ograniczone. Większość środków ma charakter administracyjny i jest oparta na ściślejszej współpracy zaangażowanych w nią zainteresowanych stron. Koszty tych środków mają zatem również charakter administracyjny, a ich poziom nie jest znaczący. Ponadto celem niektórych z propozycji (np. propozycji dotyczącej standardu w zakresie dostaw) jest wręcz uniknięcie niepotrzebnych kosztów i wykorzystanie efektu synergii środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw, co powinno obniżyć całkowite koszty ram bezpieczeństwa dostaw dla wszystkich odbiorców.

Preferowany wariant powinien mieć ogólnie pozytywny wpływ na sytuację wszystkich uczestników rynku i odbiorców, w tym odbiorców innych niż gospodarstwa domowe. Przewidziano w nim uregulowania w celu zapewnienia przestrzegania szeregu przepisów (np. standardu w zakresie dostaw) w sposób przejrzysty i opłacalny, o co wnioskowali przedstawiciele sektora. MŚP będą nadal uznawane za należące do grupy „odbiorców chronionych”, jeżeli państwo członkowskie tak zdecyduje, zatem wariant ten nie będzie miał negatywnego wpływu na ich sytuację. Przedsiębiorstwa te niekoniecznie jednak zostaną objęte zasadą solidarności. Należy przypomnieć, że zasadę tę wprowadzono na potrzeby reagowania w sytuacjach ekstremalnych, w których zagrożone są dostawy do gospodarstw domowych i podmiotów świadczących podstawowe usługi społeczne (np. szpitali), czyli odbiorców bezsprzecznie priorytetowych. Jest to więc mechanizm uruchamiany tylko w ostateczności w sytuacji najwyższej konieczności, których uniknięcie jest celem całego zmienionego rozporządzenia, ale na które mimo wszystko musimy być przygotowani.
Preferowany wariant 3 może pociągać za sobą koszty administracyjne zarówno dla Komisji, jak i dla państw członkowskich.

Na poziomie UE pierwszy szczebel oceny ex ante dotyczącej każdej nowej lub odnowionej umowy międzyrządowej zgłoszonej do Komisji prawdopodobnie zająłby dwóm urzędnikom DG ENER do dwóch pełnych dni roboczych. Konieczne byłyby także konsultacje ze Służbą Prawną Komisji i innymi odpowiednimi dyrekcjami generalnymi, co wiązałoby się z potrzebą oddelegowania do tego zadania jednego lub dwóch prawników przez około jednego do dwóch dni.

Na poziomie krajowym główna analiza prawna i prace nad tekstem umowy międzyrządowej z państwem trzecim byłyby prowadzone niezależnie od tego, czy istnieje obowiązek zgłoszenia ex ante. Dodatkowe koszty tego wariantu na poziomie krajowym byłyby zatem związane z przedłożeniem dokumentów Komisji do oceny ex ante. W razie wykrycia niezgodności z prawem UE powstałaby konieczność konsultacji z kolejnymi prawnikami. W zależności od złożoności danej umowy międzyrządowej niezbędne może być kilka rund konsultacji z organami krajowymi, co może oznaczać, że więcej urzędników na różnych szczeblach hierarchii w administracji krajowej będzie musiało przeznaczyć dodatkowe godziny na tę umowę jeszcze przed jej podpisaniem.
Rozważono różne warianty strategiczne, począwszy od systemu etykietowania, który byłby dobrowolnie przyjmowany przez przedsiębiorstwa wielonarodowe, aż po obowiązkowe systemy sprawozdawczości. Najważniejsze kwestie, które przeanalizowała Komisja, były następujące: Czy publiczna sprawozdawczość w podziale na kraje powinna obejmować działalność kontrolowaną w UE czy działalność na całym świecie? Czy informacje powinny być przekazywane w podziale na kraje tylko w odniesieniu do państw członkowskich UE czy również w odniesieniu do państw trzecich? Jakie przedsiębiorstwa powinny zostać objęte inicjatywą: duże przedsiębiorstwa (co najmniej 20 000 unijnych grup ) czy tylko bardzo duże przedsiębiorstwa (co najmniej 1 900 unijnych grup lub 6 500 grup na świecie)? Czy ujawniane informacje powinny być ograniczone do informacji podstawowych (zapłacony podatek dochodowy, naliczony podatek dochodowy), czy też obejmować również informacje kontekstowe (obrót, zysk przed opodatkowaniem, liczba zatrudnionych)? Stwierdzono, że wariant preferowany, który stanowi wynik niniejszej oceny skutków, to obowiązkowa publiczna sprawozdawczość w podziale na kraje dla wszystkich unijnych i pozaunijnych przedsiębiorstw wielonarodowych prowadzących działalność w UE i posiadających skonsolidowany obrót powyżej 750 mln EUR. Informacje powinny być przedstawiane w podziale na państwa członkowskie UE i w ujęciu zagregowanym w odniesieniu do reszty świata. Informacje, które mają być ujawniane, obejmują zapłacony i naliczony podatek dochodowy, jak również inne informacje kontekstowe: charakter działalności, obrót, liczbę zatrudnionych, zysk przed opodatkowaniem. Wariant ten mógłby współistnieć z inicjatywami międzynarodowymi, np. z systemem OECD dotyczącym erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków, który został transponowany w UE w pakiecie środków przeciwdziałających unikaniu opodatkowania. Preferowany wariant jest odpowiedzią na obawy zainteresowanych stron co do zakłóceń na jednolitym rynku, ponieważ nie powoduje szkód dla konkurencyjności UE, nie prowadzi do niepotrzebnych obciążeń administracyjnych oraz nie generuje dodatkowych konfliktów podatkowych i ryzyka podwójnego opodatkowania.
Ocena skutków dotycząca zmienionego wniosku w sprawie rozporządzenia ustanawiającego unijny system wjazdu/wyjazdu oraz rozporządzenia zmieniającego kodeks graniczny Schengen (rozporządzenie (WE) nr 562/2006)

Problemy, którym działania mają zaradzić, oraz główne czynniki: 1) rosnąca liczba przekroczeń granic – wjazd na terytorium strefy Schengen oraz wyjazd z jej terytorium (szacuje się, że w 2025 r. granice przekroczy około 300 mln obywateli państw trzecich) – prowadząca do opóźnień w odprawie granicznej, 2) bieżąca kontrola dozwolonego okresu pobytu obywateli państw trzecich jest narażona na błędy, zbyt wolna i nie jest realizowana systematycznie (złożoność i powolność obecnego obowiązku stemplowania dokumentów podróży), 3) aktualne procesy kontroli granicznej nie umożliwiają systematycznej identyfikacji – w prosty i wiarygodny sposób – osób przekraczających dozwolony okres pobytu oraz nie mogą być źródłem informacji na temat tych osób, co powoduje brak wiarygodnych informacji na temat nielegalnej migracji oraz problemy z powrotem (brak nowoczesnych środków i technologii) oraz 4) potrzeba dalszego wzmacniania walki z międzynarodową przestępczością, terroryzmem i innymi zagrożeniami dla bezpieczeństwa.

System EES ułatwi przekraczanie granic osobom podróżującym legalnie, jednocześnie zwiększając możliwość identyfikacji osób przekraczających dozwolony okres pobytu i nielegalnych migrantów, a także ułatwiając wdrażanie decyzji nakazujących powrót. Zapewni on również lepszą identyfikację obywateli państw trzecich oraz pozwoli na wykrywanie osób posługujących się kilkoma różnymi tożsamościami.

Brak granic wewnętrznych w strefie Schengen wymaga należytego zarządzania granicami zewnętrznymi; każde państwo musi kontrolować granice zewnętrzne w imieniu innych państw strefy Schengen. W konsekwencji żadne państwo członkowskie nie jest w stanie we własnym zakresie pokonać problemu nielegalnej migracji. Dana osoba może wjechać na terytorium strefy Schengen na przejściu granicznym w państwie członkowskim, w którym stosowany jest krajowy rejestr danych dotyczących wjazdu/wyjazdu, natomiast wyjechać przez przejście graniczne, na którym taki system nie jest stosowany. Dlatego monitorowanie zgodności z przepisami UE dotyczącymi dozwolonego pobytu nie może być wykonywane przez państwa członkowskie działające samodzielnie. Na obszarze pozbawionym granic wewnętrznych działania skierowane przeciwko nielegalnej imigracji powinny być podejmowane w oparciu o wspólną podstawę. Ponadto udoskonalenie – na szczeblu UE – informacji na temat transgranicznego przepływu obywateli państw trzecich stanowiłoby solidną podstawę służącą opracowaniu i dostosowaniu unijnej polityki migracyjnej. Uwzględniając wszystkie te aspekty, UE jest w lepszej pozycji niż państwa członkowskie, aby podjąć stosowne działania.
Wariant 3: Harmonizacja poprzez zatwierdzanie składników, co doprowadzi do stworzenia pozytywnego, wyczerpującego wykazu materiałów nadających się do włączenia do produktu nawozowego.

Dostęp produktów nawozowych do rynku regulowanego przez nowe ramy prawne będzie łatwiejszy, a zgodność takich produktów z wymaganiami bezpieczeństwa i jakości zapewni wyższy poziom bezpieczeństwa w łańcuchu żywnościowym. Pod względem dostępu do rynku wewnętrznego i elastyczności rynku korzyści z wdrożenia preferowanego wariantu (wariant 5) są bardzo podobne do skutków wariantu 4. Z oceny skutków wynika, że rozwiązanie to obniży koszty administracyjne zarówno dla organów publicznych jak i podmiotów gospodarczych w porównaniu ze stanem obecnym i znacznie obniży koszty administracyjne dla organów publicznych w porównaniu z homologacją typu. Ten wariant znacznie zwiększyłby więc elastyczność rynku i tym samym pobudził innowacje. Dodatkową zaletą dobrowolnej harmonizacji jest to, że – zgodnie z zasadami pomocniczości i lepszego stanowienia prawa – dotyczyłaby ona wyłącznie podmiotów gospodarczych faktycznie zainteresowanych dostępem do rynku w wielu państwach członkowskich.