[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 25.6.2007

KOM(2007) 358 wersja ostateczna

SPRAWOZDANIE KOMISJI

Sprawozdanie dotyczące polityki konkurencji za rok 2006 {SEC(2007)860}

1. Dzięki prowadzonej w 2006 r. polityce konkurencji utrzymano dotychczasowe oraz stworzono nowe warunki gwarantujące korzystną dla europejskich konsumentów i gospodarki konkurencyjność rynków. Osiągnięcie tego celu wiązało się z koniecznością likwidowania nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku, powstałych w wyniku naruszania zasad konkurencji przez uczestników rynku oraz w następstwie istnienia pewnych struktur rynkowych. Wymagało także wsparcia obowiązujących we wszystkich sektorach gospodarki ogólnych zasad polityki gospodarczej, które sprzyjają skutecznej konkurencji.

2. Rozdział pierwszy niniejszego sprawozdania przedstawia rozwój i sposób stosowania instrumentów polityki konkurencji, tj. przepisów antymonopolowych, przepisów dotyczących łączenia przedsiębiorstw oraz zasad pomocy państwa. W rozdziale drugim omówiono, w jaki sposób powyższe oraz inne instrumenty zostały wykorzystane w wybranych sektorach priorytetowych dla osiągnięcia celów polityki konkurencji. Rozdział trzeci zawiera podsumowanie współpracy w ramach Europejskiej Sieci Konkurencji (European Competition Network, ECN) oraz współpracy z sądami krajowymi. W rozdziale czwartym przedstawiono działania na arenie międzynarodowej. Ostatni, piąty rozdział poświęcony jest krótkiemu opisowi współpracy pomiędzy instytucjami. Dalszą, szczegółową informację można znaleźć w Wewnętrznym Dokumencie Roboczym Komisji ( Commission Staff Working Dokument )[1] oraz na stronie Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji[2].

1. INSTRUMENTY

1.1. Przepisy antymonopolowe – art. 81 i 82 TWE

1.1.1. Tworzenie zasad i polityki

3. Działania zapobiegające powstawaniu karteli są skuteczne, jeżeli, oprócz sankcji stosowanych w celu karania i eliminowania praktyk kartelowych, zachęcają uczestników rynku do informowania o istniejących kartelach. Przyjmując zmienioną wersję obwieszczenia w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych [3] Komisja uczyniła istotny krok w kierunku ujawniania i likwidacji karteli. Dzięki wprowadzonym w kilku obszarach udoskonaleniom procedury stały się bardziej przejrzyste, a wnioskodawcy otrzymują obecnie lepszy instruktaż. Zmiany uwzględniają ponad czteroletnie doświadczenie w stosowaniu przyjętego w 2002 r. obwieszczenia w sprawie łagodzenia sankcji[4], są też w pełni zgodne z Modelowym programem obniżania grzywien Europejskiej Sieci Konkurencji, przyjętym w 2006 r. W ramach udoskonaleń sprecyzowano wartości progowe stosowane przy ubieganiu się o zwolnienie z grzywien oraz ich zmniejszenie, ponadto wyjaśnione zostały warunki, jakie muszą spełniać wnioskodawcy. Usprawniono także procedury m.in. poprzez wprowadzenie uznaniowego systemu poświadczania kolejności złożenia wniosku.

4. Grzywny stanowią podstawowy środek odstraszania przedsiębiorstw od łamania reguł konkurencji. W celu zwiększenia skutku odstraszającego sankcji Komisja przyjęła nowe wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na przedsiębiorstwa, które naruszyły postanowienia art. 81 lub art. 82 TWE[5]. Zgodnie z tymi wytycznymi na każdy podmiot biorący udział w naruszeniu przepisów nałożona zostanie grzywna; jej podstawową wysokość oblicza się w oparciu o procent przeprowadzonej przez danego uczestnika rocznej sprzedaży na danym obszarze geograficznym produktu, którego dotyczy naruszenie. Grzywna ta może wynieść do 30 % wartości sprzedaży. Ustalając wysokość grzywny należy ponadto uwzględnić czas trwania naruszenia, dlatego też stosowną kwotę mnoży się przez liczbę lat, w których dane przedsiębiorstwo uczestniczyło w naruszeniu. Ponadto w przypadku wielokrotnych sprawców naruszeń Komisja może zwiększyć wysokość grzywny maksymalnie o 100%, przy czym każde wcześniejsze naruszenie stanowi uzasadnienie kolejnego zwiększenia. W takich przypadkach Komisja bierze pod uwagę nie tylko własne wcześniejsze decyzje, ale również decyzje podejmowane przez krajowe organy ochrony konkurencji, które stosują zasady ustanowione w art. 81-82 TWE.

5. Osobom poszkodowanym w wyniku naruszeń wspólnotowego prawa konkurencji przysługuje prawo do kompensaty. Uzupełnienie procedury egzekwowania tego prawa przez organy publiczne poprzez ułatwienie odpowiednich działań również osobom fizycznym pomoże zapewnić bardziej skuteczne korzystanie z prawa kompensaty. Ponadto będzie to dodatkowym czynnikiem odstraszającym. Zielona księga w sprawie roszczeń o odszkodowanie za stosowanie praktyk ograniczających konkurencję i nadużywanie pozycji dominującej , o których mowa w art. 81 i 82 TWE[6], spotkała się z dużym zainteresowaniem środowiska zajmującego się ochroną konkurencji, a jej treść była przedmiotem wielu dyskusji nie tylko w Europie. W wyniku konsultacji publicznych Komisja otrzymała prawie 150 opinii od rządów, krajowych organów ochrony konkurencji, przedstawicieli przemysłu, organizacji konsumenckich, prawników i przedstawicieli środowiska akademickiego. Znaczna większość respondentów była zgodna, że ofiarom naruszeń prawa konkurencji przysługuje prawo do odszkodowania, a krajowe zasady proceduralne powinny sprzyjać skutecznemu egzekwowaniu tego prawa. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny również wydał pozytywną opinię o przedstawionej w zielonej księdze inicjatywie Komisji[7]. W następstwie publikacji zielonej księgi Komisja włączyła do swego programu działalności legislacyjnej i prac na rok 2007 przygotowanie białej księgi w sprawie działań odszkodowawczych z tytułu naruszenia wspólnotowych reguł konkurencji[8].

6. Dalsze promowanie reguł konkurencji prowadzone w Komisji i poza nią poprzez wspieranie tych reguł ma zagwarantować, że prawo ustanawiane na szczeblu unijnym lub krajowym w celu osiągania prawnie uzasadnionych celów polityki nie narusza nadmiernie konkurencji. W szczególności wspieranie konkurencji znacząco wpłynęło na proces legislacyjny związany z przygotowaniem rozporządzenia w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH)[9]. Jednocześnie Komisja zachęcała państwa członkowskie do przeglądu ograniczeń konkurencji w kluczowym sektorze usług świadczonych przez przedstawicieli wolnych zawodów, co może w istotny sposób przyczynić się do osiągnięcia celów strategii lizbońskiej.

1.1.2. Stosowanie zasad

7. Komisja w dalszym ciągu przywiązywała dużą wagę do wykrywania karteli i odstraszania przedsiębiorstw od ich tworzenia. Skoncentrowała swe działania na największych, znaczących kartelach, głównie o zasięgu globalnym lub europejskim, do których należało wiele podmiotów gospodarczych. Komisja przyjęła siedem decyzji ostatecznych [10], na mocy których nałożyła na 41 przedsiębiorstw[11] grzywny w łącznej wysokości 1 846 mln EUR (w 2005 r. były to 33 przedsiębiorstwa i łączna kwota grzywien 683 mln EUR). W decyzjach uwzględniono gospodarcze znaczenie sektorów, w których utworzono kartele, a także czas ich trwania. Odnotowano znaczny wzrost średniej wysokości grzywny nałożonej na pojedyncze przedsiębiorstwo.

8. Do końca 2006 r. do Komisji wpłynęły 104 wnioski o zwolnienie z grzywien oraz 99 wniosków o zmniejszenie grzywien na podstawie obwieszczenia o łagodzeniu kar z 2002 r. Spośród przyjętych w 2006 r. decyzji w sprawie karteli cztery oparte były na obwieszczeniu o łagodzeniu sankcji z 2002 r., a jedna na podobnym obwieszczeniu z 1996 r. Dziesięć przedsiębiorstw ukaranych na podstawie tych decyzji uzyskało zmniejszenie grzywien w zamian za udzielenie Komisji informacji.

9. Podjęto także kolejne działania w celu nałożenia sankcji za nadużycia pozycji dominującej. Komisja skoncentrowała się na przemysłach sieciowych, które są kluczowe zarówno dla konkurencyjności w Europie, jak i dla rozwoju gospodarki opartej na wiedzy. W tym zakresie Komisja wszczęła postępowanie przeciwko spółce Telefónica w związku z podejrzeniem sztucznego zaniżania marży na hiszpańskim rynku szerokopasmowego dostępu do Internetu[12], a także przeciwko spółce Distrigaz za rzekome praktyki uniemożliwiające nowym dostawcom dostęp do belgijskiego rynku gazu[13]. Komisja również przyjęła jedną decyzję ostateczną, w której stwierdziła, że spółka Tomra, będąca producentem samoobsługowych urządzeń do zwrotu opakowań, która działała na zasadzie umów o wyłączności, indywidualnych zobowiązań ilościowych oraz indywidualnych strategii udzielania rabatów z mocą wsteczną, co ograniczyło lub przynajmniej opóźniło wejście na rynek innych producentów samoobsługowych urządzeń do zwrotu opakowań[14], naruszyła postanowienia art. 82 TWE.

10. Rzetelna ocena ekonomiczna oraz analiza zachowania, które może szkodzić konkurencji, a w konsekwencji konsumentom zwiększają skuteczność polityki konkurencji. Po przeprowadzeniu publicznych konsultacji dotyczących dokumentu roboczego w sprawie stosowania art. 82 TWE w przypadku nadużyć polegających na eliminacji konkurentów, temat poddano dalszej dyskusji. Najistotniejsze kwestie poruszane w pisemnych uwagach przedkładanych Komisji zostały omówione podczas przesłuchania publicznego w Brukseli, w którym uczestniczyło 350 osób z Europy, Stanów Zjednoczonych, Japonii i Korei.

11. Art. 9 rozporządzenia 1/2003 stanowi, że jeżeli zaproponowane przez przedsiębiorstwa zobowiązania uwzględniają zastrzeżenia wyrażone przez Komisję w postępowaniu dotyczącym ochrony konkurencji, Komisja może uczynić takie zobowiązania wiążącymi dla przedsiębiorstw. Zobowiązania nadal stanowiły skuteczny środek rozwiązywania problemów związanych z konkurencją. W 2006 r. Komisja przyjęła cztery decyzje w sprawie zobowiązań[15].

12. W 2006 r. Komisja po raz pierwszy skorzystała z przysługujących jej uprawnień i zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 ustanowiła okresowe kary pieniężne , aby nakłonić przedsiębiorstwa do zastosowania się do decyzji nakazującej zaprzestanie naruszenia art. 81 lub art. 82 TWE. Ostateczna kara pieniężna nałożona na Microsoft w związku z nieprzestrzeganiem niektórych zobowiązań wynikających z decyzji z 2004 r., w której stwierdzono naruszenie art. 82 TWE, wyniosła 280,5 mln EUR.

13. Rozporządzenie 773/2004 przewiduje, iż termin do złożenia odpowiedzi na pisemne zgłoszenie zarzutów powinien wynosić co najmniej cztery tygodnie od momentu uzyskania dostępu do akt[16] oraz powinien uwzględniać zarówno czas potrzebny do przygotowania odpowiedzi, jak i pilność danej sprawy. W celu sprawniejszego egzekwowania powyższych reguł Komisja zmieni obecną zasadę ustalania terminów na odpowiedź na pisemne zgłoszenia zarzutów[17]. Termin dłuższy niż przewidziany w Rozporządzeniu 773/2004 będzie przyznawany w sytuacji, gdy wymagają tego okoliczności danej sprawy, a w szczególności w złożonych sprawach, w sprawach gdzie akta sprawy są obszerne oraz w sytuacjach, gdy okres świąt może wpłynąć na możliwość udzielenia odpowiedzi przez dane przedsiębiorstwo. Niezależnie od tego, przedsiębiorstwa mogą składać wnioski do funkcjonariuszy ds. przesłuchań o przedłużenie powyższego terminu.

1.2. Kontrola połączeń

1.2.1. Kształtowanie zasad i polityki

14. W celu zapewnienia bardziej precyzyjnych wskazówek dotyczących kwestii jurysdykcji w zakresie kontroli połączeń Komisja opublikowała, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw[18], nowy projekt ujednoliconego zawiadomienia w sprawie jurysdykcji . Projekt ten został poddany publicznym konsultacjom. Zawiadomienie zastąpi cztery obowiązujące obwieszczenia w sprawach jurysdykcji, które zostały przyjęte przez Komisję w 1998 r. zgodnie z poprzednim rozporządzeniem w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw 4064/89[19]. Należą do nich: (i) obwieszczenie w sprawie pojęcia „koncentracji”[20], (ii) obwieszczenie w sprawie pojęcia „wspólnych przedsiębiorstw o pełnym zakresie funkcji”[21], (iii) obwieszczenie dotyczące pojęcia „przedsiębiorstw uczestniczących”[22] oraz (iv) obwieszczenie w sprawie obliczania obrotu[23]. W nowym, stanowiącym jeden dokument zawiadomieniu Komisja zawrze wszystkie kwestie jurysdykcyjne, które mają znaczenie dla ustalenia uprawnień Komisji zgodnie z rozporządzeniem w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (z wyjątkiem odesłań). Zawiadomienie to ma zostać przyjęte w 2007 r.

1.2.2. Stosowanie zasad

15. W 2006 r. zgłoszono Komisji rekordową liczbę 356 połączeń , czyli więcej niż podczas ostatniej fali połączeń w 2000 r. W ubiegłym roku Komisja przyjęła w sumie 352 decyzje ostateczne, w tym 207 w ramach procedury uproszczonej. W pierwszym etapie Komisja zatwierdziła 323 transakcje bez określenia dodatkowych warunków, natomiast 13 transakcji zatwierdzono z zastrzeżeniem pewnych warunków. W drugim etapie nadano bieg 13 sprawom, co oznacza niewielki wzrost liczby postępowań w porównaniu z 10 sprawami w 2005 r. Na podstawie art. 8 przyjęto 10 decyzji, przy czym dwóch koncentracji zaniechały strony zgłaszające. Nie przyjęto decyzji zakazujących połączenia przedsiębiorstw.

16. Na mocy rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw z 2004 r. wprowadzono nową ocenę w zakresie konkurencji , dzięki której Komisja poszerzyła swe doświadczenie w tym względzie. Godnymi odnotowania przykładami wystąpienia „efektów nieskoordynowanych” są sprawy: Lindel/BOC [24], dotycząca, między innymi, globalnego rynku hurtowej dystrybucji helu, oraz Austria/tele.ring [25], dotycząca austriackiego detalicznego rynku usług telefonii komórkowej dla użytkowników końcowych. W obydwu sprawach Komisja stwierdziła, że połączenie stanowiłoby istotną przeszkodę dla konkurencji i to pomimo faktu, że powstałe w ich wyniku podmioty nie zajęłyby pozycji dominujących na odnośnych rynkach. W związku z zaproponowaniem przez strony stosownych środków zaradczych Komisja zatwierdziła obydwa połączenia.

17. Rozpatrując trzy sprawy Kornas/AD Cartonboard [26], Inco/Falconbridge [27] oraz Metso/Aker Kvaerner [28] , Komisja szczegółowo przeanalizowała poparte dowodami oświadczenia, że zgłoszone transakcje przyczynią się do wzrostu wydajności połączonych przedsiębiorstw. Zgodnie z wytycznymi w sprawie połączeń horyzontalnych[29] Komisja dokonała oceny skutków, jakie osiągnięta w wyniku połączenia wydajność wywarłaby na ogólną ocenę skutków omawianych transakcji dla konkurencji.

1.3. Kontrola pomocy państwa

1.3.1. Kształtowanie zasad i polityki

18. Komisja poczyniła znaczne postępy w zakresie reformy obecnych zasad pomocy państwa , przeprowadzanej zgodnie z przedstawionym przez Komisję w 2005 r. planem działań w zakresie pomocy państwa. Reforma opiera się na następujących czterech zasadach: mniejszej i lepiej ukierunkowanej pomocy państwa; większym nacisku na analizę ekonomiczną; bardziej skutecznych procedurach, w tym lepszym egzekwowaniu przepisów oraz zwiększeniu przewidywalności i przejrzystości, a także wspólnej odpowiedzialności Komisji i państw członkowskich. Podczas konsultacji publicznych respondenci wyrazili poparcie dla tych zasad, w wyniku czego stały się one podstawą polityki konkurencji w 2006 r.

19. W przyjętym rozporządzeniu o wyłączeniu grupowym dotyczącym regionalnej pomocy inwestycyjnej Komisja uprościła zasady zatwierdzania pomocy regionalnej[30]. Państwa członkowskie nie muszą już zgłaszać Komisji programów regionalnej pomocy inwestycyjnej, jeżeli są one zgodne z nowymi wytycznymi w sprawie krajowej pomocy regionalnej[31] oraz zatwierdzoną mapą pomocy regionalnej na lata 2007-2013. W 2006 r. Komisja zatwierdziła mapy pomocy regionalnej dla 18 państw członkowskich, w których wskazano regiony w niekorzystnym położeniu kwalifikujące się do otrzymania pomocy, określiła także maksymalną intensywność pomocy dopuszczalną w każdym z tych regionów.

20. Ponadto Komisja przyjęła nowe zasady ramowe dotyczące pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną (B+R+I)[32]. Zasady ramowe zostały ustanowione, aby państwa członkowskie mogły przeznaczyć większą część budżetu na intensyfikację działalności badawczej, rozwojowej i innowacyjnej. Przepisy mają również pomóc państwom wspierać ze środków pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną te projekty, które na podstawie analizy ekonomicznej okażą się najlepsze. Pozwoli to zminimalizować zakłócenia konkurencji i wymiany handlowej, natomiast zmaksymalizuje efektywność wydatków publicznych. Z nowych zasad jasno wynika, że przyjęte w planie działań w zakresie pomocy państwa precyzyjne podejście gospodarcze stało się faktem, a obecnie zyskuje pozycję najważniejszego elementu polityki pomocy państwa.

21. Ponadto przyjęto nowe wytyczne dotyczące kapitału podwyższonego ryzyka [33], dzięki którym MŚP zyskały lepszy dostęp do źródeł finansowania w państwach członkowskich. Wytyczne obejmują środki w zakresie kapitału podwyższonego ryzyka na inwestycje w MŚP we wczesnej fazie rozwoju (faza zalążkowa i rozruchu) i w fazie ekspansji. MŚP odgrywają istotną rolę w pobudzaniu wzrostu gospodarczego i tworzeniu stałych miejsc pracy, dlatego też wytyczne te stanowią ważny element strategii Komisji w zakresie konkurencyjności[34].

22. Komisja przyjęła również nowe rozporządzenie de minimis [35], które zwalnia z obowiązku wcześniejszego zatwierdzania przez nią niewielkich kwot dotacji. Zgodnie z przepisami nowego rozporządzenia pomoc w wysokości do 200 000 EUR przyznana w okresie trzech kolejnych lat budżetowych nie będzie uznawana za pomoc państwa.

23. W 2007 r. Komisja zamierza dalej realizować plan działań w zakresie pomocy państwa, przyjmując w tym celu nowe wytyczne dotyczące ochrony środowiska, nowe zasady pomocy państwa w formie gwarancji, nowe zawiadomienie w sprawie stosowanych przez Komisję stóp referencyjnych oraz zawiadomienie o odzyskaniu pomocy niezgodnej z prawem i wspólnym rynkiem.

1.3.2. Stosowanie zasad

24. W 2006 r. zarejestrowano 921 nowych spraw (36 % więcej niż w roku poprzednim), co spowodowało znaczny wzrost nakładu pracy związanej z kontrolą pomocy państwa . Komisja podjęła 710 decyzji ostatecznych [36], tj. 12 % więcej niż w 2005 r. W większości przypadków Komisja zatwierdziła zgłoszone środki, stwierdzając w 91 % wszystkich decyzji zgodność pomocy z zasadami pomocy państwa; w 4 % spraw uznała, że przyznana pomoc nie spełnia kryteriów pomocy państwa. Ponadto w przypadkach, w których wystąpiły wątpliwości, czy dane środki pomocy są zgodne z zasadami pomocy państwa, Komisja przeprowadziła formalne postępowanie wyjaśniające. W wyniku tych postępowań Komisja podjęła decyzje zatwierdzające pomoc, decyzje warunkowe lub stwierdzające, że dany środek nie stanowi pomocy (3 % wszystkich decyzji), a także uznała, że dana pomoc nie jest zgodna z zasadami pomocy państwa (2 % wszystkich decyzji).

25. Najważniejsze przypadki pomocy regionalnej dotyczyły dużych projektów inwestycyjnych objętych wielosektorowymi zasadami ramowymi pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych z 2002 r.[37]. Komisja zatwierdziła pomoc w dziewięciu zgłoszonych przez Polskę sprawach dotyczących inwestycji w produkcję modułów telewizyjnych z płaskimi ekranami przez spółkę LG Philips LCD Poland Sp. z o.o.[38]. Ponadto Komisja zatwierdziła pomoc dla dwóch niemieckich projektów inwestycyjnych w sektorze wykorzystania energii słonecznej (fotowoltaicznej), mianowicie dla First Solar GmbH[39] oraz HighSi GmbH[40], a także dla inwestycji w koreańską fabrykę opon na terenie Węgier[41].

26. W zakresie pomocy państwa na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną Komisja zatwierdziła plan dotyczący Francuskiej Agencji Innowacyjnej[42], na który w budżecie państwa przeznaczono 2 mld EUR. Zgodnie z nowymi zasadami ramowymi wpływ pomocy na konkurencję został w kilku sprawach związanych z branżą lotniczą poddany szczegółowej analizie. Sprawy te dotyczyły pomocy udzielonej spółkom Rolls-Royce[43] oraz Eurocopter[44], a także w pierwszym dużym projekcie zgłoszonym przez agencję i noszącym nazwę BioHub[45].

27. W odniesieniu do środków w zakresie kapitału podwyższonego ryzyka Komisja zatwierdziła Investbx[46], narzędzie inwestycyjne umożliwiające MŚP z regionu West Midlands podnoszenie kapitału własnego. Ponadto Komisja zatwierdziła przyznaną w zgłoszonej przez Włochy sprawie[47] pomoc dotyczącą kosztów rozpoznania, tj. kosztów związanych z wyborem przedsiębiorstw innowacyjnych celem zainwestowania w fundusze kapitału podwyższonego ryzyka (m.in. koszty postępowania sprawdzającego, konsultacji w związku z biznes planem).

28. Zasada „zanieczyszczający płaci” oznacza, że podmioty odpowiedzialne za zanieczyszczenia nie mogą być zwolnione z zapłaty za produkowane przez siebie odpady. W związku z tym Komisja zezwoliła na przyznanie pomocy w zakresie ochrony środowiska . Duża ilość zatwierdzonych środków wspiera produkcję energii odnawialnej przy użyciu różnych instrumentów pomocowych, w większości pomocy inwestycyjnej i operacyjnej w formie zwolnień podatkowych lub taryf gwarantowanych ( feed-in tariffs )[48]. W zakresie gospodarki odpadami, Komisja kontynuowała dotychczasowe działania oceniając środki podjęte w ramach zarządzania recyklingiem w Republice Czeskiej[49] oraz w Zjednoczonym Królestwie[50] na podstawie artykułu 87(3)(c).

29. Dzięki pomocy szkoleniowej wzrasta liczba wykwalifikowanych pracowników oraz konkurencyjność przemysłu wspólnotowego, co może pomóc w realizacji wspólnego interesu europejskiego. Zgodnie z rozporządzeniem o wyłączeniu grupowym dotyczącym pomocy szkoleniowej w 2006 r. państwa członkowskie zgłosiły Komisji 57 środków[51]. Ponadto Komisja otrzymała pewną liczbę zgłoszeń dotyczących pomocy szkoleniowej w dziedzinie przemysłu samochodowego[52]. Komisja stwierdziła, że pomoc rzeczywiście jest przeznaczana na działalność szkoleniową, która bez tej pomocy nie mogłaby być prowadzona.

30. Pomoc na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudniej sytuacji jest zgodna z zasadami, jeżeli spełnia ściśle określone warunki. Zgodnie z przyjętymi w 2004 r. wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw Komisja w kilku decyzjach podjętych w 2006 r. zastosowała zmienione zasady dotyczące pomocy. Na podstawie tych wytycznych Komisja przyjęła trzy decyzje o pomocy ratunkowej[53], dwie decyzje o niewnoszeniu zastrzeżeń w związku z pomocą na restrukturyzację[54], jedną decyzję zatwierdzają przyznanie pomocy[55]; nie przyjęła natomiast żadnej decyzji negatywnej. Ponadto wytyczne wspólnotowe z 1999 r. dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw stanowiły wciąż podstawę pewnej liczby decyzji[56].

31. W zakresie pomocy fiskalnej Komisja uznała, że preferencyjny system podatkowy w Hiszpanii korzystny dla bezpośrednich inwestycji zagranicznych stanowił formę pomocy państwa, ponieważ stworzył lepsze warunki wymiany handlowej dla beneficjentów eksportujących towary i usługi z Hiszpanii na rynki zagraniczne[57]. W związku z powyższym Komisja stwierdziła niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem, ponieważ w jej wyniku zniesione zostały wewnętrzne podatki eksportowe, co stanowiło naruszenie art. 92 TWE.

32. Komisja kontynuowała również prace na rzecz bardziej skutecznego i natychmiastowego wykonywania decyzji o odzyskaniu pomocy . Liczba niewykonanych decyzji o odzyskaniu pomocy wciąż maleje. Do końca 2006 r. liczba nierozstrzygniętych decyzji o odzyskaniu pomocy wyniosła 60, w porównaniu z 75 pod koniec 2005 r. W 2006 r. rozstrzygnięto 21 spraw, przyjęto natomiast sześć nowych decyzji o odzyskaniu pomocy. Kwota do zwrotu na podstawie decyzji przyjmowanych od 2000 r. wyniosła 8,7 mld EUR, z czego do końca 2006 r. skutecznie odzyskano ok. 7,2 mld EUR, czyli 83 % pełnej sumy. Na mocy art. 88 ust. 2 lub art. 228 ust. 2 TWE Komisja podjęła kroki prawne w pięciu sprawach dotyczących trzech państw członkowskich, które nie wykonały skutecznie decyzji o odzyskaniu pomocy[58].

2. ROZWÓJ SEKTOROWY

2.1. Energia

33. Mimo dwukrotnego inicjowania w skali europejskiej działań na rzecz liberalizacji rynku gazu i energii elektrycznej hurtowe ceny gazu i energii elektrycznej ciągle rosną, podobnie jak liczba skarg związanych z barierami utrudniającymi wejście na rynek oraz z ograniczoną możliwością wyboru dla konsumentów. W związku z tym w czerwcu 2005 r. Komisja rozpoczęła dochodzenie w sprawie funkcjonowania tego rynku. Dnia 10 stycznia 2007 r. Komisja przyjęła raport końcowy z dochodzenia sektorowego , szczegółowo przedstawiający kwestie funkcjonowania rynków gazu i energii elektrycznej na wszystkich szczeblach łańcucha dostaw[59]. Do najważniejszych problemów związanych z konkurencją zaliczono wysoką koncentrację rynków hurtowych, niedostateczny rozdział sieci i dostaw, niewystarczającą lub niedostępną transgraniczną zdolność przesyłową, brak wiarygodnych i aktualnych informacji dotyczących dostępności sieci, ograniczoną konkurencję na poziomie detalicznym oraz niewielki rozmiar stref bilansowych. Wyniki dochodzenia sektorowego przedstawiły egzekwowanie przez Komisję reguł konkurencji w indywidualnych przypadkach; miały również znaczący wpływ na tworzenie polityki dalszej liberalizacji europejskich rynków energii elektrycznej i gazu.

34. Komisja przyjęła i zbadała kilka skarg dotyczących praktyk monopolistycznych , ponadto wszczęła z urzędu kilka postępowań wyjaśniających w tym zakresie. Postępowaniem wyjaśniającym objęte zostały następujące kwestie: zwiększanie przepustowości sieci i pojemności składowej, długoterminowe rezerwacje pojemności, strategicznie zaniżony poziom inwestycji w sieci dla ochrony interesów kolejnych ogniw tego rynku, blokowanie połączeń międzysieciowych w celu uprzywilejowania konsumpcji krajowej, podział rynku oraz zawieranie umów długoterminowych pomiędzy dostawcami hurtowymi/detalicznymi a dalszymi konsumentami. Ponadto krajowe organy ochrony konkurencji niektórych państw członkowskich, np. Danii, Niemiec i Włoch przeprowadziły istotne postępowania wyjaśniające[60].

35. Do problemów związanych z konkurencją na rynkach energetycznych poza sektorami gazu i energii elektrycznej zaliczono długoterminowe umowy z odbiorcami gazu. Zgodnie z art. 9 rozporządzenia 1/2003 Komisja przyjęła decyzję w sprawie zobowiązań dotyczącą sieci stacji paliw należącej do Repsol, hiszpańskiego dostawcy paliw silnikowych[61]. Spółka Repsol zobowiązała się rozwiązać długoterminowe umowy o wyłączności dostaw, które zawarła z setkami stacji paliw. Urozmaici to ofertę na rynku i przyczyni się do obniżenia cen z korzyścią dla konsumentów.

36. Komisja przyjęła wiele decyzji dotyczących połączeń przedsiębiorstw w sektorze energii. Sprawami najbardziej złożonymi z punktu widzenia zasad konkurencji były sprawy DONG/Elsam/Energi E2[62] oraz Gaz de France/Suez[63]. Gdyby obydwie koncentracje przebiegły zgodnie z pierwotnym zgłoszeniem, stworzyłyby istotną przeszkodę dla skutecznej konkurencji. Komisja zatwierdziła więc połączenia dopiero po zaproponowaniu przez strony kompleksowych strukturalnych środków zaradczych. W sprawie E.ON/Endesa Komisja podjęła na podst. art. 21 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw dwie decyzje. Zobowiązała w nich Hiszpanię do uchylenia niektórych niezgodnych z prawem warunków transakcji po tym, jak ta została zatwierdzona przez Komisję.

37. Państwowi operatorzy sieci energetycznych na Węgrzech[64] i w Polsce[65] zawarli z producentami energii długoterminowe umowy, które wykluczyły istotną część energetycznego rynku hurtowego. Wykorzystując swe kompetencje w zakresie kontroli pomocy państwa Komisja kontynuowała prace na rzecz rozwiązania problemów wynikających z istnienia tych umów. Komisja dokonała również analizy regulowanego programu taryf we Włoszech[66], gdzie niektóre przedsiębiorstwa przemysłowe korzystają z preferencyjnych taryf energii elektrycznej poniżej ceny rynkowej. W sprawie dotyczącej Zjednoczonego Królestwa[67] Komisja przeanalizowała rolę pomocy państwa w reorganizacji zobowiązań z tytułu energii atomowej w sektorze publicznym. Decyzje dotyczące pomocy państwa w zakresie energii odnawialnej podjęto celem weryfikacji, czy pomoc taka była konieczna, a także czy finansowaniem publicznym objęto wyłącznie dodatkowe koszty związane z generowaniem i dostawą energii odnawialnej w porównaniu z konwencjonalnymi źródłami energii. Wreszcie zgodnie z unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów (EU ETS) Komisja przeprowadziła analizę krajowych planów rozdzielania uprawnień (NAPs) na drugi okres handlu (lata 2008-2012) zgodnie z kryteriami zawartymi w Załączniku III dyrektywy w sprawie handlu emisjami gazów[68]. W szczególności dotyczy to kryterium 5, które zakłada, iż plan nie powinien powodować dyskryminacji między przedsiębiorstwami lub sektorami w taki sposób, aby w nieuzasadniony sposób sprzyjać niektórym przedsiębiorstwom lub działaniom, zgodnie z wymogami Traktatu, w szczególności jego art. 87 i 88. Komisja przyjęła decyzje dotyczące EU ETS oraz NAPs na drugi okres handlu w stosunku do 10 nowych państw członkowskich.

2.2. Usługi finansowe

38. Szereg wskaźników (m.in. rozdrobnienie rynku, sztywność cen oraz brak mobilności klientów) poddaje w wątpliwość skuteczność konkurencji w unijnym sektorze bankowości detalicznej. W związku z tym w czerwcu 2005 r.[69] Komisja postanowiła przeprowadzić dochodzenie dotyczące sektora bankowości detalicznej , szczególnie pod względem konkurencji transgranicznej. W 2006 r. opublikowano dwa sprawozdania okresowe; pierwsze z nich dotyczyło kart płatniczych, a drugie rachunków bieżących i usług powiązanych. Obydwa sprawozdania zostały poddane konsultacjom, a następnie przedstawione podczas publicznego przesłuchania. Dnia 31 stycznia 2007 r. opublikowano sprawozdanie końcowe dotyczące sektora bankowości detalicznej. Do najważniejszych problemów związanych z konkurencją zaliczono m.in. bariery utrudniające wejście na rynek, rozdrobnienie rynku wzdłuż granic państwowych oraz wysoki stopień koncentracji podmiotów wydających i nabywających karty płatnicze.

39. Ponadto Komisja kontynuowała rozpoczęte w czerwcu 2005 r. dochodzenie w sektorze działalności ubezpieczeniowej prowadzonej dla firm . Dnia 24 stycznia 2007 r. opublikowano sprawozdanie okresowe dotyczące działalności ubezpieczeniowej dla firm, natomiast stosowne sprawozdanie końcowe ukaże się we wrześniu 2007 r.

40. Komisja oceniła i zatwierdziła dużą liczbę koncentracji w sektorze usług finansowych. W związku z nabyciem przez przedsiębiorstwo Talanx Aktiengesellschaft przedsiębiorstwa Gerling Versicherungsgruppe[70] Komisja przeprowadziła wszechstronne badanie rynku. Badanie to wykazało, że zgłoszona transakcja mogłaby w istotny sposób ograniczyć konkurencję w branży ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej dla firm farmaceutycznych w Niemczech. Aby zapobiec takiej sytuacji Talanx zobowiązał się zbyć należące do jego spółki zależnej HDI przedsiębiorstwo ubezpieczeń farmaceutycznych w zakresie ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej dla niemieckich firm farmaceutycznych z wyłączeniem obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności za produkt.

41. Dzięki kontroli pomocy państwa Komisja mogła także zagwarantować jednakowe warunki konkurencji w sektorze usług finansowych, zwłaszcza w odniesieniu do nowych podmiotów i banków zagranicznych. W sprawie dotyczącej Crédit Mutuel[71] Komisja kontynuowała postępowanie wyjaśniające, które miało na celu ustalić, czy w związku z dystrybucją produktu oszczędnościowego „Livret Bleu” doszło do nadwyżki kompensaty. Ponadto wszczęto postępowania w sprawie naruszenia przepisów w związku z przyznaniem spółkom La Poste, the Caisses d’Épargne oraz Crédit Mutuel specjalnych praw dotyczących dystrybucji produktów „Livret A” i „Livret Bleu”. Komisja przyjęła negatywną decyzję ostateczną żądając wycofania obowiązującego w Luksemburgu programu pomocy fiskalnej na rzecz „zwolnionych holdingów, «miliardowych» spółek holdingowych oraz holdingów finansowych na podstawie ustawy z 1929 r.”[72]. Uznała bowiem, iż program ten jest ukrytą dotacją dla holdingów, które świadczą pewne usługi finansowe na rzecz powiązanych i niepowiązanych podmiotów gospodarczych w ramach grupy międzynarodowej.

2.3. Łączność elektroniczna

42. Znaczna większość dostawców usług w zakresie łączności elektronicznej prowadzi działalność zgodnie z unijnymi ramami regulacyjnymi sieci i usług łączności elektronicznej[73]. Ramy te mają ułatwić dostęp do przejmowanej infrastruktury, wspierać inwestycje związane z alternatywną infrastrukturą oraz umożliwić konsumentom większy wybór przy jednoczesnym obniżeniu cen. Obecnie krajowe organy regulacyjne otrzymały na ich podstawie zalecenie przyjęcia regulacji ex ante w związku z osiemnastoma hurtowymi i detalicznymi rynkami produktów i usług. W czerwcu Komisja opublikowała projekt dokumentu zawierający zaktualizowaną listę rynków podlegających regulacji ex ante [74] oraz zalecenie znacznego jej skrócenia. Komisja uważa, że skuteczna regulacja na poziomie hurtowym stwarza warunki skutecznej konkurencji na poziomie detalicznym.

43. Postępując zgodnie z procedurą określoną w art. 7 [75] Komisja kontynuowała prace na rzecz spójności i zgodności regulacji z zasadami prawa konkurencji. Dbała również, aby regulacje wprowadzane były wyłącznie w przypadkach utrzymującej się zawodności rynku, a wycofywane dopiero, gdy warunki skutecznej konkurencji będą się utrzymywać bez względu na tę interwencję regulacyjną. Komisja dokonała oceny 244 zgłoszeń przekazanych przez krajowe organy regulacyjne i przyjęła 156 decyzji. Komisja nie wymagała od żadnego krajowego organu regulacyjnego (NRA) wycofania projektu zastosowania środków, natomiast w jednym przypadku wniosek taki złożył sam krajowy organ regulacyjny.

44. Rynki dostępu szerokopasmowego stanowią interesujący przykład jednoczesnego stosowania regulacji ex ante odnoszącej się do konkretnego sektora oraz prawa konkurencji ex post. Komisja stwierdziła naruszenie art. 82 TWE przez hiszpańskiego operatora Telefónica, który sztucznie zaniżał marżę i tym samym nadużywał pozycji dominującej na rynku dostępu szerokopasmowego w Hiszpanii. W związku z tym przekazała hiszpańskiemu operatorowi oświadczenie o zastrzeżeniach. Postępując zgodnie z procedurą określoną w art. 7 Komisja dopełniła starań, aby krajowe organy regulacyjne poszerzyły odnośne hurtowe rynki dostępu szerokopasmowego o szybki cyfrowy dostęp abonencki, jeżeli infrastruktura wykorzystywana do przekazywania sygnału umożliwia zamienne ich stosowanie. Zgodnie z zasadami pomocy państwa Komisja zatwierdziła kilka projektów dofinansowania przez państwo infrastruktury szerokopasmowej i usług dotyczących głównie obszarów wiejskich i oddalonych, które nie są objęte zasięgiem szerokopasmowym lub mają do niego wyłącznie ograniczony dostęp[76]. Z drugiej jednak strony Komisja postanowiła zakazać finansowania ze środków publicznych planowanej budowy światłowodowej sieci dostępowej w holenderskim miasteczku Appingedam[77], ponieważ projekt ten dotyczył obszaru, na którym można było uzyskać dostęp do sieci szerokopasmowych za cenę porównywalną z cenami na innych obszarach.

45. W dziedzinie telefonii komórkowej Komisja nie skorzystała dotychczas z procedury przewidzianej w art. 7 i nie zgłosiła zastrzeżeń wobec postulowanej przez niektóre krajowe organy regulacyjne interwencji regulacyjnej na hurtowym rynku dostępu i połączeń z sieci komórkowych, która może okazać się konieczna dla ochrony interesów konsumenckich[78]. Ponadto Komisja przeprowadziła kontrolę połączeń w celu sprawdzenia, czy zgłoszone koncentracje pomiędzy operatorami sieci komórkowych nie zakłócą w znaczący sposób skutecznej konkurencji[79].

2.4. Technologie informatyczne

46. Komisja kontynuowała działania na rzecz niezakłóconej konkurencji w sektorze technologii informatycznych, który odznacza się konwergencją cyfrową, coraz większym znaczeniem interoperacyjności oraz kluczową rolą organizacji normalizacyjnych.

47. W 2004 r. Komisja stwierdziła naruszenie przez Microsoft art. 82 TWE, tj. niedopełnienie obowiązku (i) dostarczenia pełnych i dokładnych informacji dotyczących interoperacyjności oraz (ii) udostępnienia tychże informacji na rozsądnych warunkach. W związku z powyższym naruszeniem Komisja przyjęła stosowną decyzję, w której zażądała od Microsoft pełnych i dokładnych informacji dotyczących interoperacyjności[80]. Przedsiębiorstwo nie zastosowało się jednak do postanowień decyzji i nie spełniło nałożonego na nie obowiązku. W związku z tym Komisja podjęła dalsze kroki nakładając na Microsoft karę pieniężną w wysokości 280,5 mln EUR.

48. W zakresie kontroli połączeń Komisja dokonała oceny, czy koncentracje producentów urządzeń sieciowych mogą w istotny sposób zakłócić skuteczną konkurencję. W tym względzie Komisja zatwierdziła planowane połączenie spółek Nokia i przedsiębiorstwa Siemens AG produkującego urządzenia sieciowe uznając, że transakcja nie zakłóci w istotny sposób skutecznej konkurencji w sektorze producentów urządzeń dla sieci komórkowych[81]. Komisja zatwierdziła również planowane połączenie spółek Alcatel i Lucent Technologies uznając, że transakcja ta nie wpłynie na konkurencyjność struktury rynku dostarczania optycznych urządzeń sieciowych i dostępu szerokopasmowego[82].

49. W zakresie kontroli pomocy państwa Komisja dokonała analizy francuskiego projektu zachęty podatkowej dla rozwoju produkcji gier video. Postanowiła przeprowadzić formalne postępowanie, aby wyjaśnić, czy w szerszym kontekście, zwłaszcza w obliczu silnej konkurencji ze strony amerykańskich, kanadyjskich i japońskich producentów gier video oraz znacznego postępu technologicznego i obniżenia kosztów związanych z konsolami nowej generacji zachęta podatkowa nadal służy osiągnięciu podstawowego celu, jakim jest szerzenie kultury.

2.5. Media

50. Rozwój rynku mediów nastąpił poprzez wzrost ogólnej liczby kanałów dystrybucji, poszerzenie oferty dla konsumentów oraz zwiększenie wymagań dotyczących treści, zastąpienie nadawania analogowego cyfrowym, dzięki czemu konsumenci otrzymują lepszą jakość obrazu i większą różnorodność programów. Głównym celem polityki konkurencji w sektorze mediów jest zapewnienie jednakowych warunków konkurencji zarówno pomiędzy różnymi operatorami komercyjnymi, jak też pomiędzy operatorami komercyjnymi i tymi finansowanymi ze środków publicznych.

51. W zakresie nadawania cyfrowego Komisja wszczęła – na podstawie skargi złożonej przez włoskie stowarzyszenie konsumentów Altroconsumo – postępowanie w sprawie naruszenia przez włoskiego ustawodawcę przepisów. Postępowanie to ma wyjaśnić, czy obowiązujące we Włoszech przepisy dotyczące przejścia na nadawanie cyfrowe nakładają ograniczenia na nadawców i zapewniają przewagę konkurencyjną nadawcom analogowym, co stanowiłoby naruszenie dyrektyw w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej[83] oraz innych odnośnych przepisów ram regulacyjnych dla telekomunikacji. Ponadto Komisja wszczęła formalne postępowania wyjaśniające dotyczące przyznania pomocy państwa na środki ułatwiające przejście na nadawanie cyfrowe w dwóch niemieckich krajach związkowych, Bawarii[84] oraz Nadrenii-Północnej Westfalii[85]. Komisja zamierza ponadto zbadać, czy przyznana pomoc ogranicza się do niezbędnego minimum i nie zakłóci nadmiernie konkurencji. W decyzjach dotyczących Francji[86] i Włoch[87] Komisja uszczegółowiła warunki przyznawania konsumentom dotacji na zakup dekoderów cyfrowych, wskazując m.in. na obowiązek poszanowania zasady neutralności technologicznej.

52. Zgodnie z Komunikatem w sprawie stosowania zasad pomocy państwa dla nadawców publicznych [88] Komisja w dalszym ciągu zatwierdzała finansowanie nadawców publicznych przez państwo, jeżeli środki na ten cel nie przekraczały kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług publicznych[89]. Ponadto w kilku ostatnich sprawach Komisja zwróciła się do państw członkowskich o wprowadzenie mechanizmów, które pomogą uniknąć nadwyżek rekompensaty[90]. Wystąpiła również o odzyskanie pomocy przyznanej nadawcom publicznym w zakresie przekraczającym ich potrzeby. Jednakże Komisja uznała, że nadawca publiczny może zatrzymać nadwyżkę jako zabezpieczenie przed ewentualnymi wahaniami kosztów i przychodów[91].

53. Komisja niezmiennie przypisywała dużą wagę do udostępniania programów o najwyższej oglądalności na drodze otwartej i przejrzystej procedury, co zapewni maksymalnej liczbie nadawców możliwość ubiegania się o prawa do transmisji. W decyzji w sprawie zobowiązań dotyczącej angielskiej ekstraklasy piłkarskiej English Premier League (FAPL)[92] Komisja potwierdziła podstawowe zasady ustanowione w decyzjach dotyczących UEFA Champions League i Bundesligi w odniesieniu do łącznej sprzedaży praw medialnych do transmisji sportowych[93]. W zakresie połączeń Komisja zatwierdziła nabycie spółki SLEC, właściciela grupy Formuła Jeden oraz praw do transmisji telewizyjnej wyścigów Formuły Jeden przez CVC, spółkę zarządzającą inwestycjami na niepublicznym rynku kapitałowym [94] , pod warunkiem zbycia części udziałów. Zbycie to ma zagwarantować, że koncentracja nie zakłóci w znaczący sposób konkurencji przy sprzedaży we Włoszech i w Hiszpanii praw do transmisji telewizyjnej dwóch najbardziej popularnych imprez sportowych z udziałem pojazdów silnikowych.

54. Na podstawie komunikatu dotyczącego kinematografii[95] Komisja dokonała oceny środków pomocy państwa na rzecz produkcji filmowej i innych dzieł audiowizualnych . Komunikat określa kryteria zatwierdzania tego rodzaju pomocy jako ustanowionego dla sektora kultury wyjątku od ogólnego zakazu pomocy państwa. Trzy najważniejsze decyzje podjęte w 2006 r. dotyczyły systemu wsparcia dla branży filmowej we Francji[96], programu zachęt podatkowych dla branży filmowej w Zjednoczonym Królestwie[97] oraz nowego niemieckiego funduszu filmowego[98]. Komisja zatwierdziła wszystkie wymienione środki zastrzegając jednak, że w przypadku wprowadzenia zmian do zasad pomocy państwa podczas ich stosowania środki te muszą zostać odpowiednio zmienione przez władze krajowe.

55. W zakresie zarządzania prawami autorskimi Komisja przyjęła decyzję w sprawie zobowiązań (drugie porozumienie z Cannes)[99], na mocy której stowarzyszenia zbiorowego zarządzania prawami autorskimi mogą nadal przyznawać wytwórniom płyt ulgi od opłat licencyjnych za korzystanie z praw autorskich. Ponadto decyzja ta gwarantuje stowarzyszeniom niezakłócony dostęp do rynków wydawnictw muzycznych lub produkcji płyt. Komisja wydała również pisemne zgłoszenie zastrzeżeń wobec Międzynarodowej Konfederacji Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów (CISAC) oraz poszczególnych stowarzyszeń zbiorowego zarządzania prawami autorskimi w państwach członkowskich EOG, które należą do CISAC[100]. Komisja wyraziła zastrzeżenia wobec niektórych przepisów zawartych we wzorcowej umowie CISAC oraz w umowach dwustronnych umowach pomiędzy CISAC i jej członkami rozszerzających tradycyjny krajowy monopol stowarzyszeń na sektor usług internetowych.

2.6. Transport

56. Przygotowywane przez Komisję inicjatywy legislacyjne w zakresie polityki transportowej mają na celu wspierać powstanie zintegrowanych i konkurencyjnych rynków transportowych. W tym kontekście polityka konkurencji zapewnia eliminację wszelkich praktyk antykonkurencyjnych i zakłóceń konkurencji na tych rynkach. Problemy związane z konkurencją mogą w szczególności wynikać z chronionych krajowych rynków transportu drogowego, niskiego stopnia interoperacyjności i koordynacji infrastruktury transportu kolejowego oraz braku przejrzystych zasad dostępu do konkurencyjnych usług portowych w zakresie transportu morskiego.

57. W zakresie transportu drogowego Komisja nadal zatwierdzała przyznawanie pomocy państwa na rzecz promowania czystszych technologii, w szczególności w odniesieniu do starych pojazdów[101], a także zatwierdzała pomoc państwa na zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych[102].

58. Komisja przyjęła również kilka decyzji o pomocy państwa na rzecz promocji transportu kolejowego . Zezwoliła Czechom na przyznanie środka pomocy w postaci gwarancji na zabezpieczenie spłaty kredytu udzielonego Kolejom Czeskim na zakup nowego taboru pasażerskiego[103]. Ponadto zezwoliła Holandii przyznać pomoc na rozwój europejskiego systemu sterowania pociągiem[104]. W jednej sprawie dotyczącej pomocy państwa dla infrastruktury kolejowej Komisja zdecydowała, że finansowanie nowej infrastruktury kolejowej oraz nadzór nad jej budową mieści się w zakresie kompetencji władz publicznych, w związku z czym nie stanowi działalności gospodarczej[105].

59. W zakresie transportu morskiego, wyłączenie grupowe dla konferencji linii żeglugowych zawarte w Rozporządzeniu Rady 4056/86 zostało na mocy rozporządzenia Rady 1419/2006[106] uchylone. Stało się tak, gdyż cztery łączne warunki wyłączające ustalanie cen oraz regulację zdolności przewozowych, o których mowa w art. 81 ust. 3 TWE, nie zostały spełnione. We wspomnianym rozporządzeniu zmieniono również zakres rozporządzenia 1/2003 w taki sposób, by obejmowało ono usługi kabotażowe i trampowe. Na wniosek Parlamentu Europejskiego oraz w związku z faktem, że rozporządzenie 1/2003 nigdy nie było w pełni stosowane do żeglugi liniowej, Komisja postanowiła opracować wytyczne dotyczące stosowania prawa konkurencji w sektorze usług transportu morskiego, które umożliwią płynne przejście do systemu w pełni konkurencyjnego. W odniesieniu do pomocy państwa dla transportu morskiego Komisja opowiada się za ścisłą konwergencją programów pomocy, aby w jak największym stopniu zapewnić jednakowe warunki konkurencji w Europie, także w zakresie usług holowniczych i pogłębiania. Dlatego też kładła szczególny nacisk na wycofywanie wszelkich klauzul narodowościowych, jakimi opatrzone były programy wyłączające obowiązek uiszczania przez właścicieli statków składek na zabezpieczenie społeczne swoich przewoźników morskich.

60. W zakresie transportu lotniczego Komisja przyjęła rozporządzenie 1459/2006, na mocy którego od dnia 1 stycznia 2007 r. zaprzestała stosowania wyłączenia grupowego od ustanowionego w art. 81 ust. 1 TWE zakazu konferencji Zrzeszenia Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA) w sprawie taryf pasażerskich obowiązujących dla tras na obszarze UE. Ponadto zgodnie z nowym rozporządzeniem zaprzestano stosowania wyłączeń dotyczących wyznaczania czasu na start i lądowanie oraz konferencji w sprawie rozkładu lotów dla rejsów na obszarze UE. W dwóch decyzjach[107] przyjętych na podstawie rozporządzenia Rady 847/2004[108] Komisja stwierdziła, że dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych zawarte pomiędzy państwami członkowskimi a krajami trzecimi wymagają od określonych w tych umowach przewoźników lotniczych przyjmowania lub koordynacji taryf przewozowych i/lub pojemności przewozowej lub zachęcają ich do tego, co może stanowić naruszenie art. 10 w połączeniu z art. 81 TWE. W zakresie przeciwdziałania praktykom monopolistycznym Komisja przesłała członkom sojuszu SkyTeam airline alliance pisemne zgłoszenie zastrzeżeń, w którym wyraziła obawy, że liczba tras obsługiwanych w ramach SkyTeam może mieć negatywny wpływ na konkurencję. Komisja kontynuowała badanie w sprawie pomocy państwa dla przewoźników znajdujących się w trudnej sytuacji[109], przyjęła decyzje dotyczące pomocy na rozpoczęcie działalności[110] oraz pomocy dla lotnisk[111]. Ponadto badała sprawy związane z pomocą przyznaną jednocześnie liniom lotniczym i lotniskom[112]. Wreszcie w związku z niedopełnieniem przez Grecję obowiązku odzyskania niezgodnej z prawem pomocy państwa, która była przyznawana przedsiębiorstwu Olympic Airways w latach 1998-2000 i osiągnęła łączną kwotę 160mln EUR, Komisja postanowiła przekazać sprawę do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

2.7. Usługi pocztowe

61. W sektorze usług pocztowych zachodzą istotne zmiany: zmieniają się potrzeby klientów, wprowadzane są reformy organizacyjne, dochodzi do stopniowego otwarcia rynku i automatyzacji/wdrażania nowych technologii oraz elektronicznych form komunikacji. Polityka Komisji w takich warunkach rynkowych opierała się z jednej strony na stopniowej redukcji usług, które objęte są prawem monopolu przysługującym operatorom świadczącym usługi powszechne, a z drugiej strony na utrzymaniu konkurencji w zliberalizowanych sektorach rynku pocztowego. Miało to uchronić rynek przed jego ponowną monopolizacją przez operatorów świadczących usługi powszechne.

62. W zakresie stosowania zasad pomocy państwa w sektorze pocztowym Komisja, zgodnie z orzecznictwem w sprawach Chronopost[113] i Altmark[114], dokonała bardziej wnikliwej analizy sprawozdań finansowych operatorów świadczących usługi powszechne, aby wykluczyć istnienie nadwyżki rekompensaty lub wzajemnego subsydiowania. W szczególności Komisja zbadała metody stosowane przez operatorów pocztowych przy rozdziale kosztów pomiędzy usługi powszechne i inne usługi, a także przy wyliczaniu obciążeń finansowych związanych z funkcjami publicznymi.

63. Zgodnie ze wspólnotowymi ramami przyjętymi w 2005 r.[115] Komisja uznała, że rekompensata za usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym była zgodna z zasadami pomocy państwa wyłącznie w przypadkach, gdy kwota rekompensaty nie przekraczała kosztów zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych (przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych warunków określonych w ramach wspólnotowych z 2005 r.)[116].

64. Poza oceną zgodności ze wspólnym rynkiem rekompensaty przyznanej operatorom pocztowym za usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym Komisja zbadała także, czy operatorom tym przysługiwały inne korzyści. Np. w sprawie „France; Recommandation proposant l'adoption de mesures utiles concernant la garantie illimitée de l'Etat en faveur de La Poste”[117] Komisja zaleciła Francji uchylenie z końcem 2008 r. nieograniczonej gwarancji państwa, która przysługiwała poczcie francuskiej jako instytucji publicznej.

65. Wreszcie Komisja zbadała, czy spółki zależne operatorów pocztowych działających na rynkach konkurencyjnych i świadczących usługi inne niż służące ogólnemu interesowi gospodarczemu nie były poddawane wzajemnym subsydiom. Ponadto Komisja nadal nadzorowała te spółki, aby mieć pewność, że nie otrzymywały pomocy państwa. Np. w sprawie „DHL Leipzig – Halle Airport”[118] Komisja postanowiła wszcząć postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego zamierza ustalić, czy kraj związkowy Saksonia oraz będące własnością skarbu państwa lotnisko w Lipsku występowały w charakterze prywatnych inwestorów zapewniając spółce DHL infrastrukturę oraz przyznając gwarancje na wypadek zakazu nocnych lotów.

3. Europejska Sieć Konkurencji i sądy krajowe – przegląd współpracy

66. Rok 2006 był drugim pełnym rokiem wdrażania systemu stosowania przepisów ustanowionego rozporządzeniem 1/2003. Wzmocnił on współpracę członków Europejskiej Sieci Konkurencji (ESK), tj. między krajowymi organami ochrony konkurencji państw członkowskich UE i Komisją, a także między sądami krajowymi i Komisją.

3.1. Informacje ogólne

67. Podstawą indywidualnej współpracy członków ESK są dwa główne zobowiązania ciążące na krajowych organach ochrony konkurencji, mianowicie obowiązek informowania Komisji o rozpoczęciu postępowania oraz przekazywania informacji przed podjęciem ostatecznej decyzji w danej sprawie. Komisja otrzymała informacje dotyczące ok. 150 nowych postępowań wyjaśniających rozpoczętych przez krajowe organy ochrony konkurencji. Nieliczne skargi zostały przekazane przez Komisję krajowym organom ochrony konkurencji, które zgłosiły gotowość dalszego prowadzenia danej sprawy. W ograniczonej liczbie przypadków krajowe organy ochrony konkurencji zwróciły się do Komisji o szczególnie dokładne zbadanie spraw, w których mogły wystąpić problemy związane z konkurencją oddziałujące w kilku innych państwach członkowskich.

68. Kierując się formalnymi postanowieniami dotyczącymi współpracy lub także drogę nieformalną poprzez swoje służby, Komisja dokonała przeglądu lub udzieliła wskazówek w ok. 125 sprawach przekazanych przez krajowe organy ochrony konkurencji. Do chwili obecnej Komisja nie skorzystała z możliwości wszczęcia postępowania określonego w art. 11 ust. 6 rozporządzenia 1/2003 pozbawiającego organy ochrony konkurencji państw członkowskich kompetencji w imię zapewnienia jednolitego stosowania zasad konkurencji.

69. Siła i potencjał, jakie niesie ze sobą współpraca w ramach ESK wykraczają poza prawne zobowiązania określone w rozporządzeniu 1/2003. ESK stanowi również użyteczną platformę koordynacji wdrażania przepisów przez organy ochrony konkurencji UE, spójnego stosowania przepisów od momentu ich wdrożenia oraz dyskusji na tematy dotyczące ogólnych zagadnień polityki. W 2006 r. praca taka odbywała się w ramach czterech różnych forów. Po pierwsze Dyrektor Generalny ds. Konkurencji oraz szefowie wszystkich krajowych organów ochrony konkurencji spotkali się na corocznym posiedzeniu poświęconym ESK, podczas którego zatwierdzono modelowy program obniżania grzywien ESK. Po drugie krajowe organy ochrony konkurencji oraz Komisja odbywały regularne „posiedzenia plenarne”, podczas których omawiano ogólne kwestie związane z polityką ochrony konkurencji. Po trzecie sześć grup roboczych zajmowało się specjalnymi kwestiami, np. badaniami sektorowymi lub nadużyciami pozycji dominujących. Wreszcie utworzono 15 sektorowych podgrup ESK, które zajmowały się poszczególnymi sektorami[119].

3.2. Stosowanie reguł konkurencji UE przez sądy krajowe w UE:

70. Art. 15 ust. 1 rozporządzenia 1/2003 oferuje sędziom krajowym możliwość poproszenia Komisji o przekazanie informacji pozostających w jej posiadaniu lub opinii odnośnie do kwestii dotyczących stosowania wspólnotowego prawa konkurencji. W 2006 r. Komisja wydała jedną opinię dla sądu w Holandii oraz jedną dla sędziego belgijskiego. Pod koniec roku na rozpatrzenie czekał wniosek złożony przez sędziego ze Szwecji.

71. Art. 15 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 stanowi, że Państwa Członkowskie przekazują Komisji kopie wszelkich wyroków na piśmie, w których stosowane były art. 81 lub 82 TWE. Komisja otrzymała kopie ok. 30 wyroków wydanych w 2006 r., które zostały następnie umieszczone na stronie internetowej Dyrekcji generalnej ds. Konkurencji, o ile przekazujący je organ nie opatrzył ich klauzulą poufności.

72. Art. 15 ust. 3 rozporządzenia 1/2003 stanowi, że jeżeli spójne stosowanie art. 81 lub 82 TWE tego wymaga, Komisja, działając z urzędu, może przedstawiać pisemne uwagi sądom państw członkowskich. Za zgodą właściwego sądu Komisja może również przedstawiać ustne uwagi. W 2006 r. po raz pierwszy od wejścia w życie rozporządzenia 1/2003 Komisja skorzystała z uprawnienia „amicus curiae” i złożyła w paryskim sądzie apelacyjnym (Court d'appel) pisemne uwagi dotyczące interpretacji rozporządzenia w sprawie wyłączeniu grupowym w sektorze motoryzacyjnym[120].

73. Ustawiczne szkolenia i kształcenie sędziów krajowych z zakresu unijnego prawa konkurencji ma ogromne znaczenie dla skutecznego i spójnego stosowania tych zasad. Od 2002 r. Komisja co roku współfinansowała kilka projektów szkoleniowych. Podobnie było w 2006 r., w którym współfinansowała 15 projektów szkoleń dla sędziów krajowych ze wszystkich 25 państw członkowskich.

4. Działania na arenie międzynarodowej

74. W okresie poprzedzającym przystąpienie Rumunii i Bułgarii do UE w styczniu 2007 r. Komisja w ścisły sposób nadzorowała przygotowania do członkowstwa tych państw oraz wspierała je we wdrażaniu zasad konkurencji. Dokonała przeglądu środków pomocy państwa, które Bułgaria i Rumunia zgłosiły zgodnie z istniejącym mechanizmem pomocy ustanowionym w Traktacie akcesyjnym. Ponadto Komisja nadal udzielała wsparcia Chorwacji i Turcji oraz krajom obszaru Bałkanów Zachodnich w harmonizacji ich prawa konkurencji z prawem unijnym.

75. Komisja kontynuowała dwustronną współpracę z wieloma organami ochrony konkurencji, szczególnie z krajów będących najważniejszymi partnerami handlowymi Wspólnoty. Oparta na porozumieniach o współpracy kooperacja ze Stanami Zjednoczonymi, Kanadą i Japonią obejmowała nawiązywanie kontaktów w poszczególnych sprawach, spójne stosowanie przepisów oraz dyskusje o środkach zaradczych. Dyrekcja Generalna ds. Konkurencji zaoferowała również pomoc w pracach legislacyjnych związanych z prawem konkurencji w Chinach i Rosji.

76. W ramach wielostronnej współpracy Dyrekcja Generalna ds. Konkurencji utrzymała swą wiodącą rolę w Międzynarodowej Sieci Konkurencji, w której jest członkiem jej grupy sterującej, współprzewodniczy grupie roboczej ds. karteli oraz aktywnie działa w grupie roboczej ds. połączeń, grupie roboczej ds. wdrażania polityki konkurencji oraz w grupie roboczej ds. praktyk jednostronnych. Ponadto Dyrekcja Generalna ds. Konkurencji nadal aktywnie uczestniczyła i miała istotny wkład w prace Komitetu OECD ds. Konkurencji.

5. Współpraca międzyinstytucjonalna

77. Komisja kontynuowała współpracę w innymi instytucjami wspólnotowymi.

78. Parlament Europejski przygotowuje co roku z własnej inicjatywy raport w sprawie sprawozdania Komisji dotyczącego polityki konkurencji[121]. Komisja uczestniczyła ponadto w dyskusjach prowadzonych w Parlamencie Europejskim na temat inicjatyw Komisji, np. dotyczących reformy pomocy państwa oraz zielonej księgi w sprawie roszczeń o odszkodowanie za stosowanie praktyk ograniczających konkurencję i nadużywanie pozycji dominującej. Komisarz odpowiedzialny za kwestie konkurencji prowadzi regularną wymianę opinii ze stosownymi komitetami Parlamentu, w których omawiane są sprawy związane z polityka konkurencji. Komisja ds. gospodarczych i monetarnych regularnie otrzymuje wykazy spraw rozpoznawanych przez Komisję w sferze publicznej oraz informacje dotyczące głównych inicjatyw w zakresie konkurencji. Wreszcie Komisja prowadzi również ścisłą współpracę z członkami Parlamentu Europejskiego, udzielając odpowiedzi na zapytania parlamentarne (ustne i pisemne)[122] oraz petycje, a także współpracuje z Rzecznikiem Praw Obywatelskich UE.

79. Ponadto Komisja prowadzi ścisłą współpracę z Radą, informując ją o wszystkich ważnych inicjatywach w zakresie konkurencji, jak np. reforma pomocy państwa, badania sektorów energetycznego i usług finansowych, a także uczestniczy w pracach grup roboczych Rady.

80. Co więcej, Komisja informuje Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Regionów o głównych inicjatywach, uczestniczy w debatach prowadzonych w ramach obydwu komitetów, np. w związku z przyjęciem rocznego sprawozdania Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie corocznego sprawozdania Komisji dotyczącego polityki konkurencji.

[1] SEC(2007)0860.

[2] http://ec.europa.eu/comm/competition/index_pl.html.

[3] Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. C 298 z 8.12.2006).

[4] Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. C 45 z 19.2.2002).

[5] Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. C 210 z 1.9.2006).

[6] Zielona księga przyjęta przez Komisję w grudniu 2005 r. dostępna jest w Internecie na stronie: http://ec.europa.eu/comm/competition/antitrust/actionsdamages/documents.html

[7] Opinia EKES dostępna jest w Internecie na stronie: http://eescopinions.eesc.europa.eu/EESCopinionDocument.aspx?identifier=ces\int\int306\ces1349-2006_ac.doc&language=PL

[8] Program działalności legislacyjnej i prac Komisji na rok 2007 dostępny jest w Internecie na stronie: http://ec.europa.eu/atwork/programmes/index_pl.htm

[9] Przedstawiona przez Komisję propozycja rozporządzenia w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), COM(2003) 644 wersja ostateczna.

[10] Sprawa COMP/38.620 Nadtlenek wodoru i nadtlenoboran ( Środki bielące ), decyzja Komisji z 3.5.2006; sprawa COMP/38.645 Metakrylany ( Szkło akrylowe ), decyzja Komisji z 31.5.2006; sprawa COMP/38.456 Bitum Holandia, decyzja Komisji z 13.9.2006; sprawa COMP/38.121 Armatura ( Armatura miedziana ), decyzja Komisji z 20.9.2006; sprawa COMP/38.907 Belki stalowe (ponowne przyjęcie), decyzja Komisji z 8.11.2006; sprawa COMP/38.638 Kauczuk, (BR/ESBR), decyzja Komisji z 29.11.2006; sprawa COMP/39.234 Dopłaty do stopu (ponowne przyjęcie), decyzja Komisji z 20.12.2006.

[11] Liczba ta nie obejmuje przedsiębiorstw, które w związku ze współpracą z Komisją zgodnie z zasadami obwieszczenia w sprawie łagodzenia sankcji uzyskały zwolnienie z grzywny.

[12] Sprawa COMP/38.784 Telefónica.

[13] Sprawa COMP/37.966 Distrigaz, zob. komunikat prasowy Komisji MEMO/06/197 z 16.5.2006.

[14] Sprawa COMP/38.113 Prokent/Tomra.

[15] Sprawa COMP/38.381 De Beers, decyzja Komisji z 22.2.2006; sprawa COMP/38.173 FA Premier League, decyzja Komisji z 22.3.2006; sprawa COMP/38.348 Repsol CPP, decyzja Komisji z 12.4.2006; sprawa COMP/38.681 Drugie porozumienia z Cannes, decyzja Komisji z 4.10.2006.

[16] Zobacz: sprawa T-44/00 Mannesmannröhren-Werken AG [2004] ECR II-2223, Paragraf 65.

[17] Zob. XXIII Sprawozdanie dotyczące polityki konkurencji za rok 1993, punkt 207.

[18] Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1).

[19] Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 395 z 30.12.1989, str. 1). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1310/97 (Dz.U. L 180 z 9.7.1997, str. 1).

[20] Dz.U. C 66 z 2.3.1998, str. 5.

[21] Dz.U. C 66 z 2.3.1998, str. 1.

[22] Dz.U. C 66 z 2.3.1998, str. 14.

[23] Dz.U. C 66 z 2.3.1998, str. 25.

[24] Sprawa COMP/M.4141 Linde/BOC, decyzja Komisji z 6.6.2006.

[25] Sprawa COMP/M.3916 – T-Mobile Austria/tele.ring, decyzja Komisji z 26.4.2006.

[26] Sprawa COMP/M.4057 Korsnäs/Assidomän Cartonboard , decyzja Komisji z 12.5.2006.

[27] Sprawa COMP/M.4000 Inco/Falconbridge , decyzja Komisji z 4.7.2006.

[28] Sprawa COMP/M4187 Metso/Aker Kvaerner , decyzja Komisji z 12.12.2006.

[29] Wytyczne w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw na mocy rozporządzenia Rady w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, pkt 76-88 (Dz.U. 31 z 5.2.2004, str. 5).

[30] Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1628/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do krajowej regionalnej pomocy inwestycyjnej (Dz.U. L 302 z 1.11.2006 r., str. 29).

[31] Komisja przyjęła nowe wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej na lata 2007-2013 w grudniu 2005 (Dz.U. C 54 z 4.3.2006, str. 13).

[32] Dz.U. C 323 z 30.12.2006, str. 1.

[33] Dz.U. C 194 z 18.8.2006, str. 2.

[34] Por. komunikat Komisji „Wspólne działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – nowy początek strategii lizbońskiej”, KOM(2005) 24 wersja ostateczna z 2.2.2005.

[35] Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis (Dz.U. L 379 z 28.12.2006).

[36] Powyższe nie obejmuje decyzji o wszczęciu formalnej procedury postępowania wyjaśniającego, sprostowań, nakazów przekazania informacji, zaleceń w sprawie właściwych środków.

[37] Dz.U. C 70 z 19.3.2002, str. 8.

[38] Sprawa N 245/2005 LG Philips LCD Poland Sp. z o.o. (jeszcze nieopublikowana), sprawa N 246/2006 Ohsung [Dong Seo] Display Poland Sp. z o.o. (jeszcze nieopublikowana), sprawa N 247/2006 Lucky SMT Sp. z o.o. (jeszcze nieopublikowana), sprawa N 248/2006 Dong Yang Electronics Sp. z o.o. (jeszcze nieopublikowana), sprawa N 249/2006 Heesung Electronics Poland Sp. z o.o. (jeszcze nieopublikowana), sprawa N 250/2006 LG Chem Poland Sp. z o.o. (jeszcze nieopublikowana), sprawa N 251/2006 LG Innotek Poland Sp. z o.o. (jeszcze nieopublikowana); sprawa N 256/2006 LG Electronics Wrocław Sp. z o.o. – produkcja sprzętu AGD (jeszcze nieopublikowana); sprawa N 257/2006 LG Electronics Wrocław – produkcja telewizorów (jeszcze nieopublikowana).

[39] Sprawa N 17/2006 First Solar GmbH (Dz.U. C z 27.10.2006, str. 13).

[40] Sprawa N 409/2006 HighSi GmbH (jeszcze nieopublikowana).

[41] Sprawa N 34/2006 Hankook Tire Hungary Ltd (Dz.U. C z 27.9.2006, str. 2).

[42] N 121/2006 Soutien de l'Agence de l'innovation industrielle en faveur des programmes mobilisateurs pour l'innovation industrielle (jeszcze nieopublikowana).

[43] N 193/2006 Large R&D aid to Rolls Royce et al. – Environmentally Friendly Engine (EFE) (jeszcze nieopublikowana).

[44] N 186/2006 Soutien d'Eurocopter pour le développement d'un hélicoptère de transport moyen tonnage EC175 (jeszcze nieopublikowana).

[45] N 708/2006 Soutien de l'Agence de l'innovation industrielle en faveur des programmes mobilisateurs pour l'innovation industrielle (jeszcze nieopublikowana).

[46] C 36/2005 Investbx (jeszcze niepublikowana).

[47] N 9/2006 Fundusze kapitału podwyższonego ryzyka dla innowacyjnych MŚP w Mezziogiorno (Dz.U. C 218 z 9.9.2006, str. 9).

[48] Zob. na przykład: NN162/A/2003 oraz N317/A/2006, Austria, Pomoc na wytwarzanie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w ramach ustawy o energii ekologicznej (systemy taryf gwarantowanych) (Dz.U. C 221, 14.09.2006, strona 9); NN162/B/2003 oraz N317/B/2006, Austria, Wsparcie dla skojarzonej produkcji energii elektrycznej i ciepła w ramach ustawy o energii ekologicznej (taryfa dotowana) (Dz.U. C 221, 14.09.2006, strona 9).

[49] Dz.U. C 202 z 25.8.2006, str. 9.

[50] Dz.U. C 209 z 31.8.2006, str. 8.

[51] Rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 363/2004 z dnia 25 lutego 2004 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1976/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r.

[52] W 2006 r. zapadły decyzje w dwóch sprawach: C 40/05 Ford Genk (Belgia) oraz N 653/05 Webasto (Portugalia). W przypadku trzech pozostałych spraw do końca 2006 r. Komisja nie podjęła ostatecznej decyzji.

[53] Sprawy NN 14/06 Ottana Energia, decyzja Komisji z 12.12.2006 (jeszcze nieopublikowana), NN 16/06 CIT, decyzja Komisji z 7.7.2006 (Dz.U. C 244 z 11.10.2006, str. 14), N 28/06 Techmatrans, decyzja Komisji z 20.2.2006 (Dz.U. C 87 z 11.4.2006, str. 2).

[54] Sprawy N 464/05 AB Kauno, decyzja Komisji z 22.2.2006 (Dz.U. C 270 z 7.11.2006), N 632/05 Energetyka Wisłosan, decyzja Komisji z 19.7.2006 (Dz.U. C 232 z 27.9.2006, str. 2).

[55] Sprawa C 44/2005 Huta Stalowa Wola, decyzja Komisji z 20.12.2006 (jeszcze nieopublikowana).

[56] Sprawy C 3/2005 FSO, decyzja Komisji z 20.12.2006 (jeszcze nieopublikowana), C 25/2005 Frucona Košice, decyzja Komisji z 7.6.2006 (jeszcze niepublikowana), C 42/2005 Konas, decyzja Komisji z 26.9.2006 (jeszcze nieopublikowana), C 1/2005 Euromoteurs, decyzja Komisji z 26.4.2006 (Dz.U. L 307 z 7.11.2006, str. 213).

[57] Sprawa E22/2004 Zachęty dla inwestycji związanych z wywozem.

[58] CR 57/03 Tremonti Bis, CR 36/01 Beaulieu Ter Lembeek, CR 8/04 Zachęty podatkowe dla nowo notowanych spółek, CR 13/B/03 System podatków od przedsiębiorstw France Telecom oraz CR 57/02 art. 44f francuskiego Ogólnego Kodeksu Podatkowego .

[59] KOM(2006) 851 wersja ostateczna.

[60] Duński organ ochrony konkurencji interweniował w związku z zawyżaniem cen oraz manipulacją rynku w zachodniej części Danii, niemiecki organ ochrony konkurencji wystąpił przeciwko zawieraniu długoterminowych umów na dostawę gazu pomiędzy hurtownikami a Stadtwerke, natomiast włoski organ ochrony konkurencji podjął działania zmierzające do zwiększenia mocy produkcyjnej, które było dotychczas blokowane w celu utrzymania pozycji dominującej na rynku dostaw stanowiącym następne ogniwo w procesie dystrybucji.

[61] Decyzja Komisji w sprawie COMP/38.348 Repsol CPP z 12.4.2006.

[62] Sprawa COMP/M.3868 DONG/Elsam/Energi E2, decyzja Komisji z 14.3.2006.

[63] Sprawa COMP/M.4180 Gaz de France/Suez, decyzja Komisji z 14.11.2006.

[64] Dz.U. C 324 z 21.12.2005, str. 12.

[65] Dz.U. C 52 z 2.3.2006, str. 8.

[66] Dz.U. C 145 z 21.6.2006, str. 8 i Dz.U. C 214 z 6.9.2006, str.5.

[67] Dz.U. L 268 z 27.9.2006, str. 37.

[68] Dyrektywa 2003/87/WE w sprawie handlu emisjami gazów, Dz.U. L 275, 25.10.2003, strona 32, zmieniona Dyrektywą 2004/1001/EC, Dz.U. L 338, 13.11.2004, strona 18.

[69] Decyzja Komisji z 13.6.2005 (Dz.U. C 144 z 14.6.2005, str. 13).

[70] Sprawa COMP/M.4055 Talanx/Gerling, decyzja Komisji z 5.4.2006.

[71] Dz.U. C 210 z 1.9.2006, str. 12.

[72] Dz.U. L 366 z 21.12.2006, str. 47.

[73] Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33); Dyrektywa 2002/19/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu i połączeń wzajemnych sieci komunikacji elektronicznej oraz urządzeń towarzyszących (Dyrektywa o dostępie) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 7); Dyrektywa 2002/20/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie udzielania zezwoleń dotyczących sieci i usług komunikacji elektronicznej (Dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 21); Dyrektywa 2002/22/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. o usłudze powszechnej i prawach użytkowników dotyczących sieci i usług komunikacji elektronicznej (Dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 51); Dyrektywa 2002/58/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. o przetwarzaniu danych osobowych i ochronie prywatności w sektorze komunikacji elektronicznej (Dyrektywa o prywatności i komunikacji elektronicznej) (Dz.U. L 2001, 31.07.2002, str. 37).

[74] „Dokument roboczy służb Komisji, publiczne konsultacje w sprawie projektu zalecenia Komisji w sprawie właściwych rynków produktowych i usług sektora łączności elektronicznej podlegających regulacji ex ante zgodnie z dyrektywą 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej” dostępny w Internecie na stronie: http://europa.eu.int/information_society/policy/ecomm/doc/info_centre/public_consult/review/recommendation_final.pdf

[75] Zgodnie z art. 7 dyrektywy ramowej krajowe organy regulacyjne muszą poinformować Komisję o wynikach przeprowadzonej w oparciu o prawo konkurencji analizy wspomnianych 18 rynków.

[76] Patrz np. sprawy N 398/2005 Ulga podatkowa na rzecz świadczenia usług szerokopasmowych na Węgrzech, decyzja Komisji z 16.5.2006, N 118/2006 Rozwój szerokopasmowych sieci komunikacyjnych na obszarach wiejskich na Łotwie, decyzja Komisji z 7.6.2006, N 264/05 Łącze szerokopasmowe dla wiejskich obszarów Toskanii, decyzja Komisji z 13.9.2006, N 222/2005 Pomoc na rzecz zniwelowania rozłamu informatycznego na Sardynii, decyzja Komisji z 22.11.2006.

[77] Sprawa C 35/2006 Rozwój infrastruktury szerokopasmowej w Appingedam, decyzja Komisji z 19.7.2006.

[78] Patrz zgłoszenia z Cypru, Irlandii, Malty, Hiszpanii i Słowenii. Krajowy organ regulacyjny w Irlandii wycofał jednak swój projekt ustalenia znaczącej pozycji rynkowej w toku postępowania przed sądem krajowym.

[79] Sprawa COMP/M.3916 – T-Mobile Austria/tele.ring, decyzja Komisji z 26.4.2006. Patrz również pkt 16 powyżej.

[80] Patrz również pkt 12 powyżej.

[81] Sprawa COMP/M.497 Nokia/Siemens, decyzja Komisji z 13.11.2006.

[82] Sprawa COMP/M.4214 Alcatel/Lucent, decyzja Komisji z 24.7.2006.

[83] Dyrektywa Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 249 z 17.9.2002, str. 21 ).

[84] Sprawa C33/2006 Wprowadzenie naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w Bawarii, tekst dostępny w Internecie na stronie: http://ec.europa.eu/comm/competition/state_aid/register/ii/doc/C-33-2006-WLWL-en-19.07.2006.pdf

[85] Sprawa C34/2006 Wprowadzenie naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w Nadrenii Północnej-Westaflii, tekst dostępny w Internecie na stronie: http://ec.europa.eu/comm/competition/state_aid/register/ii/doc/C-34-2006-WLWL-en-19.07.2006.pdf

[86] Sprawa N111/2006 Aide à la TNT dans les régions sans simulcas, tekst dostępny w Internecie na stronie: http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/comp-2006/n111-06.pdf; Sprawa N546/2006 Fonds d'aide à des particuliers sous conditions de ressources dans la perspective de la fin de la radiodiffusion analogique, tekst dostępny w Internecie na stronie: http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/comp-2006/n546-06.pdf

[87] Sprawa N270/2006 Dotacje na zakup dekoderów cyfrowych z otwartym interfejsem API, tekst dostępny w Internecie na stronie: http://ec.europa.eu/comm/competition/state_aid/register/ii/doc/N-270-2006-en-WLWL-24.01.2007.pdf

[88] Komunikat Komisji w sprawie udzielania pomocy państwa dla radiofonii i telewizji publicznej (Dz.U. C 320 z 15.11.2001, str. 5).

[89] Zob. decyzja Komisji zatwierdzająca plan restrukturyzacji finansowej portugalskich nadawców publicznych (Pomoc państwa NN 31/2006 – Portugalia).

[90] Zob. decyzja Komisji o zamknięciu prowadzonego postępowania wyjaśniającego dotyczącego ogólnego systemu finansowania dla portugalskiego nadawcy publicznego RTP (Pomoc państwa E 14/2005 – Portugalia).

[91] Zob. decyzja Komisji dotycząca finansowania ad hoc duńskich nadawców publicznych przyjęta w 2006 (Pomoc państwa C 2/2004 – Holandia).

[92] Sprawa COMP/38.173 Łączna sprzedaż praw medialnych do transmisji FA Premier League dostępna jest w Internecie na stronie: http://ec.europa.eu/comm/competition/antitrust/cases/index/by_nr_76.html#i38_173.

[93] Sprawa COMP/37.398 Łączna sprzedaż praw komercyjnych do UEFA Champions League (Dz.U. L 291 z 8.11.2003, str. 25) oraz sprawa COMP/37.214 Łączna sprzedaż praw medialnych do niemieckiej Bundesligi (Dz.U. L 134 z 27.5.2005, str. 46).

[94] Sprawa COMP/M.4066, CVC/SLEC, tekst dostępny w Internecie na stronie: http://ec.europa.eu/comm/competition/mergers/cases/index/ m81.html#m_4066.

[95] Komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie niektórych aspektów prawnych dotyczących produkcji kinematograficznych i innych produkcji audiowizualnych (KOM(2001)534 wersja ostateczna z 26.9.2001 (Dz.U. C 43 z 16.2.2002)).

[96] Sprawa NN 84/05: http://ec.europa.eu/comm/competition/state_aid/register/ii/doc/NN-84-2004-WLWL-fr-22.03.2006.pdf

[97] Sprawa N 461/05: http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/comp-2005/n461-05.pdf

[98] Sprawa N 695/06: http://ec.europa.eu/comm/competition/state_aid/register/ii/by_case_nr_n2006_690.html#695

[99] Sprawa COMP/36681 Porozumienie z Cannes, treść zobowiązań dostępna w Internecie na stronie: http://ec.europa.eu/comm/competition/antitrust/cases/decisions/38681/commitments.pdf. Zob. też komunikat prasowy IP/06/1311 z 4.10.2006.

[100] Komunikat prasowy MEMO/06/63 z 7.2.2006.

[101] N 400/2006 Włochy, decyzja przyjęta 6.12.2006 oraz N 573/2005 Dania, decyzja oczekuje na przyjęcie.

[102] Zob. decyzja Komisji N 604/2005 z 16.5.2006 (Dz.U. C 209 z 31.8.2006) oraz decyzja Komisji N 556/2005 z 19.7.2006 (Dz.U. C 207 z 30.8.2006).

[103] Decyzja Komisji N 565/2005 z 22.2.2006, C(2006) 457 wersja ostateczna.

[104] Decyzja Komisji N 622/2005 z 7.6.2006, C(2006) 2077 wersja ostateczna.

[105] N 478/2004 z 7.6.2006 (Dz.U. C 209 z 31.8.2006).

[106] Dz.U. L 269 z 28.9.2006, str. 1.

[107] Decyzje Komisji C(2006) 2009 z 31.5.2006 oraz C(2006) 2010 z 20.6.2006.

[108] Rozporządzenie (WE) nr 847/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie negocjacji i wykonania umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str.1).

[109] Sprawa Cyprus Airways (Dz. U. C 113, 13.05.2006, str. 2)

[110] Mianowicie w decyzji dotyczącej Malty (N640/06 – przyjętej dnia 22 listopada).

[111] Mianowicie w sprawie dotyczącej wydatków kapitałowych na rzecz sześciu małych lotnisk w Irlandii (N353/06 – decyzja przyjęta dnia 26 września).

[112] DHL Leipzig – Halle Airport, przyjęta dnia 22 listopada.

[113] Połączone sprawy C-83/01 P, C-93/01 P oraz C-94/01 P, Chonopost SA [2003] Rec. I-6993.

[114] Sprawa C-280/00 Altmark Trans GmbH [2003] Rec. I-7747.

[115] Wspólnotowe ramy dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (Dz.U. C 297 z 29.11.2005 str. 4).

[116] Zob. np. sprawa N 165/2005 Fundusz państwa dla Poczty wspierający sieci na obszarach wiejskich na lata 2006-2008 (Dz.U. C 141 z 16.6.2006, str. 2) oraz sprawa N 642/05 Rekompensata państwa dla Posten AB za świadczenie podstawowych opłat oraz usług gotówkowych.

[117] Sprawa E 15/2005 Recommandation proposant l'adoption de mesures utiles concernant la garantie illimitée de l'Etat en faveur de La Poste (jeszcze nieopublikowana).

[118] Sprawa N 227/2006 DHL – Leipzig Halle Airport (Dz.U. C 48 z 2.3.2007, str. 7).

[119] Bankowość, papiery wartościowe, żywność, produkty farmaceutyczne, usługi świadczone w ramach wolnych zawodów, zdrowotna, środowisko, energia, kolej, transport morski, pojazdy silnikowe, telekomunikacja, media oraz sport.

[120] Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym (Dz.U. L 203 z 1.8.2002, str. 30).

[121] W 2006 r. było nim przygotowane przez sprawozdawcę Lipietz sprawozdanie w sprawie sprawozdania Komisji dotyczącego polityki konkurencji za rok 2004.

[122] W 2006 r. ok. 551 zapytań pisemnych i 66 zapytań ustnych skierowanych do Komisji dotyczyło (aspektów) polityki konkurencji.