Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy /* KOM/2011/0555 wersja ostateczna - 2011/0239 (COD) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU 1.1. Streszczenie Międzynarodowa konwencja o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht (konwencja STCW) została zawarta w 1978 r. między państwa stronami IMO (Międzynarodowej Organizacji Morskiej, agencji ONZ odpowiedzialnej za międzynarodowe ramy regulacyjne żeglugi morskiej). Konwencja dotyczy wymagań dotyczących wyszkolenia marynarzy (głównie oficerów) oraz odpowiednich świadectw. Konwencja STCW została w znacznym stopniu zmieniona w 1995 r. Konwencja została włączona do prawa wspólnotowego dyrektywą 94/58 w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy[1]. Zasadniczo przepisy UE w zakresie bezpieczeństwa na morzu są w dużym stopniu zgodne z przepisami międzynarodowymi. Dyrektywa 94/58 była kilkakrotnie zmieniana, a następnie zastąpiona dyrektywą 2001/25, która z kolei została zastąpiona obecnie obowiązującą dyrektywą 2008/106[2]. Z czasem przepisy UE zmieniały się – celem było przede wszystkim transponowanie zmian w konwencji STCW, ale również opracowanie i usprawnienie systemu uznawania uprawnień marynarzy kształconych i szkolonych poza UE. Uznawanie uprawnień marynarzy kształconych i szkolonych poza UE jest szczególnie istotne w branży żeglugi morskiej, która od czterdziestu lat jest wyraźnie zglobalizowana. W tym kontekście w 2007 r. IMO rozpoczęła całościowy przegląd konwencji STCW, w którym aktywnie uczestniczyła zarówno Komisja, jak i państwa członkowskie, i który zakończył się przyjęciem serii istotnych poprawek, na które zgodę wyraziły państwa strony podczas konferencji w Manili w dniu 25 czerwca 2010 r. Wprowadzone do konwencji poprawki z Manili wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Od tej daty szkolenie marynarzy będzie musiało spełniać nowe wymogi. Jako że państwa członkowskie UE są również stronami konwencji i żadne z nich nie wyraziło sprzeciwu wobec poprawek z Manili, będą one musiały dostosować swoje prawodawstwo do nowego tekstu konwencji. Prawo UE również wymaga dostosowania do przepisów międzynarodowych, jak to się działo dotychczas, w celu uniknięcia konfliktu między zobowiązaniami międzynarodowymi i UE państw członkowskich. Dostosowanie do przepisów międzynarodowych jest właśnie celem niniejszego wniosku obejmującego także kilka zmian, które przy okazji tej inicjatywy ustawodawczej są wprowadzane jako drobne usprawnienia do dyrektywy STCW. Zmiany te dotyczą wprowadzenia wymogu przekazywania Komisji przez państwa członkowskie do celów statystycznych już istniejących danych dotyczących świadectw oraz przedłużenia nierealistycznego terminu procedury uznawania systemów STCW państw trzecich. 1.2. Konwencja STCW Międzynarodowy charakter transportu morskiego jest dobrze znanym faktem. Członkowie załóg pracujący na pokładzie jednego statku zostali przeszkoleni w różnych krajach i różnych systemach. W związku z tym istotne jest, aby wszyscy członkowie załogi posiadali zdolności niezbędne do wykonywania obowiązków w sposób bezpieczny. Szkolenie rzeczywiście odgrywa ważną rolę w dziedzinie bezpieczeństwa morskiego. Z tego powodu w 1978 r. strony Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), „pragnąc podnieść poziom bezpieczeństwa życia i mienia na morzu oraz ochrony środowiska morskiego przez ustalenie we wspólnym porozumieniu wymagań w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht”, przyjęły Międzynarodową konwencję o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht („konwencję STCW”), która weszła w życie w 1984 r. Konwencja ta określa minimalne normy, które państwa strony są zobowiązane spełnić, ale które mogą przekroczyć. Jak już wspomniano, konwencja STCW została w znacznym stopniu zmieniona w 1995 r. i w 2010 r. Jeśli chodzi o strukturę i treść konwencji, jej artykuły wstępne zawierają ogólne zasady oraz postanowienia dotyczące wejścia w życie i procedury wprowadzania poprawek, natomiast załącznik techniczny – złożony z „prawideł” – zawiera wymogi dotyczące szkoleń, kwalifikacji i wydawania świadectw odnoszące się do różnych funkcji na statkach (takich jak „kapitan”, „pierwszy oficer” itp.). Inny załącznik do konwencji – tak zwany „Kod” – zawiera w części „A” szczegółowe tabele zawierające dokładny opis najważniejszych umiejętności (takich jak pozycjonowanie, manewrowanie statkiem, przeładunek), które muszą opanować kandydaci na różne pozycje na pokładzie i które są sprawdzane przez właściwe organy. Część „B” kodu zawiera wskazówki dotyczące wdrożenia wszystkich zasad STCW. Część „B” jest jedyną częścią Konwencji, która nie jest prawnie wiążąca dla państw stron. W tym kontekście zmiana konwencji z 2010 r. miała na celu z jednej strony udoskonalenie dotychczasowych postanowień (na przykład przez poprawę zasad dotyczących zapobiegania oszustwom oraz norm stanu zdrowia), a z drugiej strony dostosowanie ich do najnowszych osiągnięć technologicznych. W poprawkach z Manili wprowadzono szereg nowych elementów, takich jak wymogi w zakresie szkolenia „starszych marynarzy” i „oficerów elektroautomatyków”, które nie zostały ujęte w poprzedniej wersji konwencji. 1.3. Dyrektywy STCW Od czasu ich wprowadzenia przepisy UE dotyczące szkolenia marynarzy i wydawania im świadectw miały dwa cele: · ustalenie minimalnych wspólnych standardów w zakresie szkolenia marynarzy pracujących na statkach pływających pod banderami UE na podstawie norm międzynarodowych; · zapewnienie odpowiedniego wyszkolenia marynarzom pracującym na statkach pływających pod banderami UE i posiadającym świadectwa wydane przez państwa trzecie. Te dwa aspekty przewijały się w różnych dyrektywach przyjętych od czasu dyrektywy z 1994 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy, która włączała po raz pierwszy konwencję STCW do prawa UE, przy czym przepisy UE zmieniały się w późniejszym czasie w miarę wprowadzania zmian do konwencji. W ten sposób dyrektywa 94/58 została zmieniona dyrektywą 98/35/WE w celu transpozycji poprawek do konwencji z 1995 r., a następnie zastąpiona dyrektywą 2001/25 wprowadzającą procedurę uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa trzecie. Następnie wprowadzono kolejne zmiany: w dyrektywie 2002/84 (określenie procedury komitetowej w związku z uznawaniem świadectw państw trzecich), w dyrektywie 2003/103 (nowa procedura uznawania państw trzecich), w dyrektywie 2005/23 (wprowadzenie wymogów dla marynarzy na pokładzie statków pasażerskich) i w dyrektywie 2005/45 (wzajemne uznawanie świadectw wydawanych przez państwa członkowskie). Ostatecznie dyrektywa 2001/25 została zastąpiona dyrektywą 2008/106; wprowadzono przy tym nowe elementy dotyczące procedury komitetowej. Główne kierunki zmian w ramach prawnych można podsumować w następujący sposób, biorąc pod uwagę wskazane powyżej trzy cele polityczne: · Stworzono wspólne normy w zakresie szkolenia marynarzy pracujących na statkach pływających pod banderami UE, odtwarzając normy określone w konwencji STCW. Normy te, po tym jak stały się częścią prawa UE, są interpretowane i wdrażane zgodnie z zasadami prawa UE, a w razie konieczności egzekwowane w takim sam sposób jak inne przepisy UE. Na mocy obecnie obowiązującej dyrektywy, jeśli do konwencji STCW wprowadzane są zmiany, dyrektywa może być zmieniona w drodze procedury komitetowej; jeżeli na poziomie międzynarodowym wprowadzane są znaczne zmiany, konieczne jest przyjęcie nowej dyrektywy zmieniającej obowiązującą dyrektywę; tak jest w obecnym przypadku. · Uznanie państw trzecich. Po utworzeniu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA) Komisja uzyskała wsparcie konieczne dla uzyskania dokładnych informacji dotyczących systemów szkolenia i certyfikacji marynarzy w państwach trzecich. W dyrektywie 2003/103 Komisji powierzono zatem zadanie oceny tych systemów. W szczególności Komisja przy wsparciu EMSA jest odpowiedzialna za ocenę, czy państwa trzecie spełniają wymogi konwencji STCW. · Uznanie państwa trzeciego, które musi odbywać się na wniosek państwa członkowskiego, przeprowadza się w następujący sposób: początkowo EMSA przeprowadza kontrolę na miejscu systemów i infrastruktury szkolenia i certyfikacji marynarzy, aby zebrać dowody odnoszące się do zgodności z normami konwencji STCW; następnie, na podstawie wyników kontroli oraz dokumentów dostarczonych przez zainteresowane państwo trzecie, służby Komisji oceniają zgodność z systemem STCW. Faza oceny zgodności może pociągać za sobą szereg kontaktów z państwem trzecim, które może być gotowe do wprowadzenia dostosowań w swoich przepisach prawnych lub praktykach, tym samym dostosowując się do zaleceń Komisji. Czas potrzebny do tego zależy od charakteru i zakresu tych zmian oraz wysiłków podejmowanych przez dane państwo. Pod koniec tego procesu Komisja przedkłada projekt decyzji (uznając dane państwo lub wycofując uznanie) państwom członkowskim, prosząc o wydanie opinii w ramach procedury „komitologii”. Decyzja jest ostatecznie przyjmowana przez Komisję i publikowana w Dzienniku Urzędowym. Uznanie przez Komisję oznacza, że państwa członkowskie mogą uznać świadectwa wydawane w uznanym państwie i marynarze z tego państwa mają prawo do pracy na pokładzie statków pływających pod banderą państw członkowskich. Państwa członkowskie nie są jednak zobowiązane do uznawania świadectw tych państw mimo ich uznania przez Komisję. Z kolei marynarze z krajów nieuznanych nie mają prawa pracować na statkach pod banderą UE. 2. Aspekty prawne wniosku 2.1. Treść wniosku 2.1.1. Poprawki z Manili Jak wskazano powyżej, celem niniejszego wniosku jest włączenie do prawa UE poprawek do Konwencji STCW z 2010 r., tak aby uniknąć konfliktu między zobowiązaniami państw członkowskich – międzynarodowymi i w ramach UE. Poprawki z 2010 r. dotyczą zarówno „prawideł” dołączonych do konwencji, jak i bardziej technicznego „kodu”, którego część A, jak już wspomniano, jest obowiązkowa. Główne poprawki do konwencji, odzwierciedlone w niniejszym wniosku to: – zaostrzenie przepisów dotyczących szkolenia i oceny, wydawania świadectw kwalifikacji, jak również zapobiegania oszukańczym praktykom; – aktualizacja standardów w zakresie stanu zdrowia, zdatności do służby oraz nadużywania alkoholu; – nowe wymogi dotyczące świadectw dla starszych marynarzy, oficerów elektroautomatyków, jak również szkolenia w zakresie ochrony dla wszystkich marynarzy; – zaktualizowane wymogi dla personelu na niektórych rodzajach statków; – wyjaśnienie i uproszczenie definicji pojęcia „świadectwo”. Ponadto we wniosku dostosowuje się postanowienia STCW dotyczące pełnienia wacht (STCW), tak aby były one zgodne z przepisami UE w sprawie czasu pracy marynarzy. 2.1.2. Przedłużenie terminu określonego w art. 19 ust. 3 dyrektywy 2008/106 z trzech do osiemnastu miesięcy Celem wniosku jest również poprawa realistyczności obecnego trzymiesięcznego terminu w odniesieniu do uznawania państw trzecich, przewidzianego w art. 19 ust. 3 dyrektywy 2008/106. Przepis ten dotyczy ram czasowych dla Komisji przewidzianych na uznanie państwa trzeciego na wniosek państwa członkowskiego. Należy podkreślić, że termin ten wynika z poprzedniego postępowania o uznanie państw trzecich, wprowadzonego w dyrektywie 2001/25/WE. Zgodnie z tą procedurą państwo członkowskie, które chciało uznać państwo trzecie, musiało przesłać Komisji dokumentację dotyczącą ich wniosku. Prace na poziomie UE przeprowadzano więc na podstawie wcześniej przygotowanej dokumentacji i bez konieczności jakiegokolwiek zaangażowania państwa trzeciego. Komisja miała trzy miesiące na przeanalizowanie dokumentów. Obecny mechanizm uznawania państw trzecich, wprowadzony dyrektywą 2003/103/WE, radykalnie różni się od poprzedniego i z doświadczeń wynika, że trzymiesięczny termin przeniesiony z poprzedniej procedury jest zupełnie nierealistyczny. W ramach obecnego systemu uznanie państwa trzeciego następuje de facto w wyniku kontroli na miejscu prowadzonej przez EMSA, na podstawie sprawozdania przygotowywanego przez EMSA, po wymianie korespondencji między Komisją a państwem trzecim i ocenie przeprowadzanej przez Komisję – dopiero po tym następuje procedura komitetowa i ostateczne przyjęcie decyzji. Konieczne jest więc zaplanowanie kontroli w państwie trzecim przez EMSA, co oznacza, że kontrole te niekoniecznie następują bezpośrednio po złożeniu przez państwo członkowskie wniosku. Ponadto ocena państwa trzeciego wymaga włączenia władz danego państwa w proces wymiany informacji z Komisji. Wymaga to czasu, zwłaszcza jeżeli władze państwa trzeciego decydują się na naprawienie początkowo stwierdzonych niedociągnięć. Wszystko to sprawia, że trzymiesięczny termin jest zupełnie nierealistyczny. Z doświadczeń zdobytych w ramach wdrożenia dyrektywy 2008/106 wynika, że rozsądnym terminem na przeprowadzenie całej procedury jest osiemnaście miesięcy. Niniejszy wniosek zawiera zatem przepis zmieniający dyrektywę 2008/106 w tym względzie. 2.1.3. Przekazywanie Komisji istniejących informacji na temat świadectw Zwłaszcza w ciągu minionej dekady politycy zauważali, że trudno jest uzyskać pełne i dokładne dane na temat marynarzy na poziomie europejskim i krajowym. Istnieje wprawdzie pewna liczba badań, ale opierają się one często na założeniach lub nie są wystarczająco szczegółowe na poziomie UE. Zwróciła na to uwagę grupa robocza ds. zatrudnienia i konkurencyjności w sektorze żeglugi morskiej[3], która podkreśliła potrzebę dokładnych statystyk. Potencjalnym źródłem dokładnych danych są świadectwa i potwierdzenia wydawane przez organy krajowe. Obecnie państwa strony konwencji STCW są zobowiązane do prowadzenia rejestrów wszystkich świadectw i potwierdzeń oraz przedłużenia ich ważności oraz innych środków mających na nie wpływ (prawidło I/2(14)). Również państwa członkowskie UE, zgodnie z art. 11 ust. 4 dyrektywy 2008/106, mają obowiązek prowadzić rejestr wydanych świadectw i potwierdzeń. Jest to ważne źródło danych, jednak różne formaty danych stosowane przez różne państwa członkowskie, jak również problemy statystyczne (np. potencjalne podwójne liczenie marynarzy, którzy otrzymali świadectwa i potwierdzenia w różnych państwach członkowskich) nie pozwalają na uzyskanie pełnego obrazu. W związku z tym Komisja uważa, że gromadzenie istniejących już informacji w rejestrach krajowych w sposób zharmonizowany i spójny oraz w pełni zgodny z wymogami w zakresie ochrony danych osobowych znacznie pomogłoby w uzyskaniu rzetelnych danych statystycznych na temat zawodu marynarza w Europie. Należy podkreślić, że EMSA opracowała już platformę umożliwiającą zbieranie i analizę takich danych poprzez „system informacyjny STCW”. System ten został zaprezentowany państwom członkowskim, które wyraziły zainteresowanie jego potencjałem i użytecznością. System został przekazany Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, który wyraził pozytywną opinię w piśmie do EMSA z dnia 9 kwietnia 2008 r. Inspektor zgłosił przy tym kilka zastrzeżeń, które zostały zaakceptowane przez EMSA. Niniejszy wniosek przewiduje zatem nowy przepis zobowiązujący państwa członkowskie do przekazywania Komisji standardowych informacji dla celów analizy statystycznej. Komisja zamierza korzystać z „systemu informacyjnego STCW” agencji EMSA jako platformy gromadzenia wymaganych danych i przeprowadzania niezbędnych analiz statystycznych. Szczegółowa zawartość wymaganych informacji została przedstawiona w załączniku technicznym do niniejszego wniosku. 2.1.4. Dostosowanie do nowych zasad dotyczących „komitologii” W ramach systemu dyrektywy 2008/106 komitologia jest istotna w dwóch aspektach. Pierwszy dotyczy dostosowań technicznych, obecnie ograniczonych do (nowo wprowadzanych) wymogów informacyjnych (załącznik V). Drugi dotyczy procedury uznawania państw trzecich. Jak wspomniano powyżej, dyrektywa 2008/106 przewiduje procedurę komitetową w przypadku uznawania państw trzecich przez Komisję. Traktat z Lizbony wprowadził szereg istotnych zmian w mechanizmie „komitologii”. Powstały dwie kategorie aktów nieustawodawczych – akty delegowane i akty wykonawcze, przy czym obydwie kategorie mają znaczenie w przypadku niniejszego wniosku. Na mocy nowego traktatu procedurą technicznego dostosowania dyrektywy rządzą przepisy dotyczące „aktów delegowanych”, natomiast decyzjami dotyczącymi uznawania państw trzecich – przepisy dotyczące „ aktów wykonawczych”. Niniejszy wniosek zawiera odpowiednie przepisy w tym względzie. 2.2. Wejście w życie i przepisy przejściowe Zmiany do konwencji STCW przyjęte w Manili wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. (na mocy art. XII konwencji i załącznika 1, rezolucja 1 pkt 3 Aktu końcowego konferencji w Manili). Ponieważ w tym momencie niniejszy wniosek nie będzie jeszcze przyjęty, przewidziano, że proponowana dyrektywa powinna wejść w życie tuż po jej publikacji w Dzienniku Urzędowym. Umowa z Manili zawiera również uzgodnienia przejściowe (w prawidle I/15), pozwalające kandydatom, którzy rozpoczęli cykl kształcenia przed wejściem z życie poprawek z Manili, ukończenie go na takich samych zasadach. W uzgodnieniach przejściowych przewiduje się na podobnej zasadzie możliwość odnawiania i przedłużania ważności świadectw wydanych przed wejściem w życie zmienionej konwencji w dniu 1 stycznia 2012 r. Biorąc pod uwagę, że świadectwa muszą być przedłużane lub odnawiane co najmniej co pięć lat oraz że maksymalny okres kształcenia wynosi pięć lat, w konwencji z Manili przewidziano możliwość uzyskania nowych świadectw i odnowienia/przedłużenia ważności do dnia 1 stycznia 2017 r. W związku z tym w dyrektywie proponuje się odwzorowanie postanowień konwencji również w odniesieniu do okresów przejściowych. Okresy przejściowe przewidziane w konwencji zostały zatem powtórzone we wniosku. 2.3. Podstawa prawna Art. 100 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. 2.4. Zasada pomocniczości Ponieważ konwencja STCW została już przetransponowana do prawa UE, uzasadnione jest, aby poprawki do konwencji STCW zostały również przetransponowane. Państwa członkowskie nie mogą wdrożyć konwencji STCW w jednorodnej formie bez możliwości egzekwowania prawa, istniejących na mocy prawa UE. Gdyby poprawki z Manili nie zostały włączone do prawa UE, od stycznia 2012 r. (kiedy to poprawki wchodzą w życie) państwa członkowskie łamałyby bądź prawo między międzynarodowe, bądź prawo UE, i konfliktowi takiemu należy zapobiec. 2.5. Zasada proporcjonalności Gdyby poprawki z Manili nie zostały włączone do prawa UE, państwa członkowskie łamałyby bądź prawo między międzynarodowe, bądź prawo UE, i konfliktowi takiemu należy zapobiec. 2.6. Wybór instrumentów Jako że instrumentem zmienianym jest dyrektywa, najwłaściwszym instrumentem będzie dyrektywa. 3. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI Należy na samym początku podkreślić, że skoro państwa członkowskie są stronami konwencji STCW, miały możliwość wyrażenia swoich opinii w ramach rewizji konwencji, zwłaszcza podczas konferencji w Manili; państwa członkowskie rzeczywiście brały aktywny udział w konferencji, przy czym Komisja zajmowała się organizacją stanowiska UE. Ponadto na podstawie konwencji STCW wszystkie strony mogą wyrazić sprzeciw wobec każdej poprawki, zgłaszając go Międzynarodowej Organizacji Morskiej (art. XII Konwencji). W przypadku poprawek z Manili sprzeciw można było zgłosić do 1 lipca 2011 r. i żadne państwo członkowskie nie skorzystało z takiej możliwości. Jeśli chodzi o proponowaną dyrektywę, przeprowadzono konsultacje na temat planowanych zmian z ekspertami z państw członkowskich na spotkaniu, które odbyło się w Brukseli w dniu 3 grudnia 2010 r. Przy tej okazji państwa członkowskie jednogłośnie wyraziły życzenie włączenia poprawek z Manili do prawa UE, przy czym uznały, że dyrektywa nie powinna być przyjmowana na nowo. Okazją do konsultacji z zainteresowanymi stronami była również praca grupy roboczej ds. zatrudnienia i konkurencyjności w sektorze żeglugi morskiej, niezależnej grupy powołanej w lipcu 2010 r., która ukończyła swoje prace w czerwcu 2011 r. i wydała sprawozdanie[4] zawierające rekomendacje polityczne dla Komisji i partnerów społecznych, dotyczące promowania zawodu marynarza w Europie. Sprawozdanie dotyczy również konwencji STCW i wyraźnie wskazuje na potrzebę włączenia zaktualizowanych przepisów międzynarodowych do prawa UE[5]. 2011/0239 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[6], uwzględniając opinię Komitetu Regionów[7], stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Zasady dotyczące szkolenia marynarzy i wydawania im świadectw zostały uzgodnione na szczeblu międzynarodowym w Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht („konwencja STCW”), przyjętej w 1978 r. przez konferencję Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), która weszła w życie w 1984 r. i została w znaczny sposób zmieniona w 1995 r. (2) Konwencja STCW została po raz pierwszy włączona do prawa unijnego na mocy dyrektywy Rady 94/58/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy[8]; przepisy UE w zakresie szkolenia marynarzy i wydawania im świadectw były następnie dostosowywane do kolejnych zmian w konwencji STCW, przy czym stworzono wspólny mechanizm UE umożliwiający uznawanie systemów szkolenia marynarzy i wydawania im świadectw w państwach trzecich; niedawno przepisy Unii w tej dziedzinie zostały w wyniku przekształcenia zebrane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008 r.[9] (3) W 2010 r. w Manili odbyła się konferencja państw stron konwencji STCW, na której wprowadzono szereg istotnych zmian w konwencji STCW, w zakresie oszukańczych praktyk dotyczących świadectw, wymogów zdrowotnych, szkolenia dotyczącego ochrony oraz kwestii związanych z technologią. W poprawkach z Manili wprowadzono również wymogi dla starszych marynarzy i stworzono nowe profile zawodowe, takie jak oficer elektroautomatyk. (4) Wszystkie państwa członkowskie są stronami konwencji STCW i żadne z nich nie wyraziło sprzeciwu wobec poprawek z Manili we właściwej do tego celu procedurze. Państwa członkowskie muszą zatem dostosować swoje przepisy krajowe do poprawek z Manili. Należy unikać konfliktu między zobowiązaniami międzynarodowymi państw członkowskich a ich zobowiązaniami w ramach UE. Ponadto, biorąc pod uwagę międzynarodowy charakter żeglugi morskiej, przepisy Unii w zakresie szkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw, powinny być zgodne z przepisami międzynarodowymi. Należy zatem zmienić szereg przepisów dyrektywy 2008/106/WE, aby uwzględnić poprawki z Manili. (5) Podczas konferencji w Manili państwa strony wyraziły między innymi zamiar określenia obiektywnych granic dla wyjątków dotyczących godzin odpoczynku dla personelu wachtowego oraz marynarzy, którym powierzono zadania związane z bezpieczeństwem, ochroną i zapobieganiem zanieczyszczeniom. Te nowe postanowienia powinny również zostać włączone do prawa UE. Powinny one jednak być zgodne z przepisami dotyczącymi godzin odpoczynku mającymi zastosowanie do marynarzy na mocy dyrektyw Rady 1999/63/WE[10] z dnia 21 czerwca 1999 r. oraz 2009/13/WE[11] z dnia 16 lutego 2009 r. Ponadto możliwość udzielania zgody na wyjątki powinna być ograniczona pod względem maksymalnego czasu trwania, częstotliwości i zakresu. Do dyrektywy należy zatem wprowadzić odpowiednie w tym celu przepisy. (6) Dyrektywa 2008/106/WE zawiera również mechanizm uznawania systemów szkoleń marynarzy i wydawania im świadectw, istniejących w państwach trzecich. Uznawanie takie odbywa się na mocy decyzji Komisji w ramach procedury, w której Komisję wspiera Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (Agencja), powołana rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002[12], oraz Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS), powołany rozporządzeniem (WE) nr 2099/2002[13]; z doświadczenia zdobytego w stosowaniu przepisów dyrektywy 2008/106/WE dotyczących uznawania systemów państw trzecich na potrzeby konwencji STCW wynika potrzeba zmiany obecnej procedury w odniesieniu do trzymiesięcznego terminu wydania decyzji w sprawie uznania, nałożonego obecnie na Komisję na mocy art. 19 ust. 3 powyższej dyrektywy. Uznanie państw trzecich wymaga zaplanowania i przeprowadzenia przez Agencję inspekcji oraz w większości przypadków wprowadzenia przez dane państwo trzecie znacznych dostosowań do wymogów konwencji STCW; całej procedury nie można przeprowadzić w ciągu trzech miesięcy; z doświadczenia wynika, że bardziej realistycznym terminem byłoby osiemnaście miesięcy. Należy zatem odpowiednio zmienić termin, zachowując jednocześnie możliwość tymczasowego uznania państwa trzeciego przez państwo członkowskie składające wniosek, tak aby utrzymać elastyczność działania. (7) Dostępne dane statystyczne na temat europejskich marynarzy są niepełne i często niedokładne, co utrudnia prowadzenie polityki w tym delikatnym sektorze. Szczegółowe dane na temat świadectw wydawanych marynarzom nie rozwiążą całkowicie tego problemu, ale byłyby pomocne. Państwa strony konwencji STCW są na jej mocy zobligowane do prowadzenia rejestrów wszystkich świadectw i potwierdzeń, przedłużenia ich ważności oraz innych środków mających na nie wpływ (prawidło I/2(14)). Państwa członkowskie, na mocy art. 11 ust. 4 dyrektywy 2008/106, mają obowiązek prowadzenia rejestru wydanych świadectw i potwierdzeń. Aby możliwe było uzyskanie jak najpełniejszego obrazu sytuacji w zakresie zatrudnienia w Europie, państwa członkowskie powinny być zobowiązane do przesyłania Komisji wybranych informacji dostępnych w ich rejestrach świadectw marynarzy. Informacje te powinny być wykorzystywane do celów statystycznych i powinny być zgodne z wymogami ochrony danych w Unii. Do dyrektywy 2008/106/WE należy zatem wprowadzić odpowiedni przepis. (8) Aby gromadzenie danych na temat zawodu marynarza odbywało się w sposób spójny ze zmianami w tym zawodzie i w technologii, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do dostosowań w załączniku V do dyrektywy 2008/106/WE. Akty delegowane dotyczyłyby w szczególności zakresu informacji dotyczących potwierdzeń, świadectw kwalifikacji lub przeszkolenia oraz liczby marynarzy oraz szczegółowych danych na temat marynarzy, którym wydano lub potwierdzono świadectwa, z uwzględnieniem przepisów w zakresie ochrony danych, określonych we wspomnianym powyżej załączniku. Komisja powinna również mieć prawo do przyjmowania aktów delegowanych celem wprowadzenia środków gromadzenia, przechowywania i analizowania tego rodzaju danych statystycznych przekazywanych przez państwa członkowskie, aby możliwe było zaspokojenie nowych potrzeb statystycznych dotyczących marynarzy i aby gromadzone informacje były aktualne i odpowiadały rzeczywistości. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, również z ekspertami. W trakcie przygotowania i opracowania aktów delegowanych Komisja powinna zapewnić jednoczesne i odpowiednie przekazanie na czas właściwych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (9) W celu zapewnienia jednolitych warunków wdrożenia dyrektywy 2008/106/WE Komisji przekazano uprawnienia wykonawcze w dziedzinie szkolenia marynarzy i wydawania im świadectw. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[14]. (10) W przypadku decyzji wykonawczych dotyczących uznania systemów STCW państw trzecich lub wycofania takiego uznania należy stosować procedurę sprawdzającą. (11) Poprawki do konwencji wchodzą w życie w dniu 1 stycznia 2012 r., przy czym równocześnie w umowie z Manili przewidziano okres przejściowy do 1 stycznia 2017 r., który pozwoli na płynne przejście do stosowania nowych zasad. Niniejsza dyrektywa powinna przewidywać podobne ramy czasowe i okres przejściowy. (12) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2008/106/WE. PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 W dyrektywie 2008/106/WE wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany: a) pkt 18 otrzymuje brzmienie: „18) „Regulamin Radiokomunikacyjny” oznacza zmieniony Regulamin radiokomunikacyjny przyjęty przez światową konferencję radiokomunikacyjną ds. służby ruchomej morskiej, w jego aktualnym brzmieniu;”; b) pkt 24 otrzymuje brzmienie: „24) „kod STCW” oznacza Międzynarodowy kod o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, przyjęty na mocy rezolucji 2 konferencji Stron STCW z 2010 r., w jego aktualnym brzmieniu;”; c) skreśla się pkt 27; d) dodaje się punkty w brzmieniu: „32. „operator radiowy GMDSS” oznacza osobę, która jest wykwalifikowana zgodnie z przepisami załącznika I rozdział IV;”; „33. „kodeks ISPS” oznacza Międzynarodowy kodeks ochrony statków i obiektów portowych (ISPS) przyjęty w dniu 12 grudnia 2002 r. na mocy rezolucji 2 Konferencji Umawiających się Rządów-Stron Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS) z 1974 r., w jego aktualnym brzmieniu;”; „34. „oficer ochrony statku” oznacza osobę na pokładzie statku, odpowiedzialną przed kapitanem, wyznaczoną przez przedsiębiorstwo żeglugowe jako odpowiedzialną za ochronę statku, w tym za wykonanie i utrzymanie planu ochrony statku, a także za łączność z oficerem ochrony przedsiębiorstwa żeglugowego i oficerami ochrony obiektów portowych;”; „35. „obowiązki w zakresie ochrony” obejmują wszystkie zadania i obowiązki w zakresie ochrony na pokładzie statków zgodnie z definicjami w rozdziale XI/2 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS z 1974 r., z późniejszymi zmianami) i Międzynarodowej konwencji ochrony statków i obiektów portowych (ISPS);”; „36. „świadectwo kwalifikacji” oznacza świadectwo dla kapitanów, oficerów i operatorów radiowych GMDSS wydane i potwierdzone zgodnie z przepisami rozdziałów II, III, IV i VII w załączniku I, uprawniające jego prawowitego posiadacza do służby i pełnienia funkcji na poziomie odpowiedzialności określonym w tym świadectwie;”; „37. „świadectwo przeszkolenia” oznacza świadectwo inne niż świadectwo kwalifikacji, wydawane marynarzowi, stwierdzające, że spełnione zostały stosowne wymagania dotyczące szkolenia, kompetencji i praktyki morskiej, określone w niniejszej dyrektywie;”; „38. „dokumenty potwierdzające” oznaczają dokumentację, inną niż świadectwo kwalifikacji lub świadectwo przeszkolenia, używaną do ustalenia, że stosowne wymagania niniejszej dyrektywy zostały spełnione;"; „39. „oficer elektroautomatyk” oznacza oficera posiadającego kwalifikacje zgodne z przepisami załącznika I rozdział III;”; „40. „starszy marynarz w dziale pokładowym” oznacza marynarza posiadającego kwalifikacje zgodne z przepisami załącznika I rozdział II;”; „41. „starszy marynarz w dziale maszynowym” oznacza marynarza posiadającego kwalifikacje zgodne z przepisami załącznika I rozdział III;”; 2) art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki celem zapewnienia wyszkolenia marynarzy służących na statkach, o których mowa w art. 2, na minimalnym poziomie zgodnie z wymogami konwencji STCW, określonymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy, oraz posiadania przez nich świadectw zdefiniowanych w art. 1 pkt 36 i 37.”; 3) Skreśla się art. 4; 4) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Państwa członkowskie zapewniają wydawanie świadectw jedynie kandydatom spełniającym wymogi niniejszego artykułu.”; b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: '3. Świadectwa wydaje się zgodnie z prawidłem I/2 ust. 3 konwencji STCW.”; c) dodaje się ust. 3a w brzmieniu: „3a. Świadectwa są wydawane tylko przez państwa członkowskie po przeprowadzeniu weryfikacji autentyczności i ważności wszelkich niezbędnych dokumentów potwierdzających i zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym artykule.”; d) na końcu ust. 5 dodaje się następujące zdanie: „Potwierdzenia wydaje się tylko wówczas, gdy wszystkie wymagania konwencji STCW i niniejszej dyrektywy zostały spełnione.”; e) ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie: „6. Państwo członkowskie, które uznaje świadectwo kwalifikacji lub świadectwo przeszkolenia wydawane kapitanom i oficerom zgodnie z przepisami prawideł VI/1-1 i V/1-2 w załączniku I, na mocy procedury określonej w art. 19 ust. 2, potwierdza takie świadectwo celem poświadczenia jego uznania dopiero po upewnieniu się co do autentyczności i ważności tego świadectwa. Formularz potwierdzenia określony jest w sekcji A-I/2 pkt 3 kodu STCW. 7. Potwierdzenia, o których mowa w ust. 5 i 6: a) mogą zostać wydane jako osobne dokumenty; b) są wydawane tylko przez państwa członkowskie; c) mają przypisany swój własny niepowtarzalny numer, z wyjątkiem potwierdzeń poświadczających wydanie świadectwa, które to potwierdzenie może mieć ten sam numer co dane świadectwo, pod warunkiem że jest to numer niepowtarzalny; oraz d) wygasają z chwilą wygaśnięcia, wycofania, zawieszenia lub unieważnienia potwierdzanego świadectwa przez państwo członkowskie lub państwo trzecie, które je wydało, oraz, w każdym przypadku, w okresie pięciu lat od daty ich wydania.”; f) dodaje się ustępy w brzmieniu: „11. Każda osoba ubiegająca się o świadectwo musi przedstawić wystarczający dowód: a) tożsamości; b) na to, iż jej wiek nie jest niższy niż wiek wymagany w prawidłach wymienionych w załączniku I odnoszących się do świadectwa, o które wnioskuje; c) na to, iż spełnia wymogi dotyczące stanu zdrowia określone w sekcji A-I/9 kodu STCW; d) ukończenia praktyki morskiej oraz związanego z nią obowiązkowego szkolenia, wymaganych w prawidłach wymienionych w załączniku I odnoszących się do świadectwa, o które wnioskuje; oraz e) na to, iż spełnia standardy kompetencji określone w prawidłach wymienionych w załączniku I w zakresie charakteru, funkcji i stopnia, jakie mają być określone w potwierdzeniu świadectwa. 12. Każde państwo członkowskie podejmuje się: a) prowadzenia rejestru lub rejestrów wszystkich świadectw i potwierdzeń dla kapitanów, oficerów oraz, stosownie do przypadku, marynarzy, jakie zostały wydane, wygasły, których ważność została przedłużona lub które zostały zawieszone, unieważnione, zgłoszone jako zagubione lub zniszczone, oraz wydanych zwolnień; b) udostępniania informacji dotyczących statusu takich świadectw, potwierdzeń i zwolnień innym państwom członkowskim lub innym stronom konwencji STCW oraz przedsiębiorstwom żeglugowym wnioskującym o weryfikację autentyczności i ważności świadectw przedłożonych im przez marynarzy ubiegających się o uznanie ich świadectw lub zatrudnienie ich na pokładzie statku. c) udostępniania Komisji corocznie informacji określonych w załączniku V do niniejszej dyrektywy do celów analizy statystycznej. 13. Od dnia 1 stycznia 2017 r. informacje, których udostępnienie jest wymagane zgodnie z ust. 12, udostępnia się drogą elektroniczną.”; 5) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany: a) dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. Państwo członkowskie – w przypadku statków korzystających z przepisów dotyczących żeglugi przybrzeżnej zawartych w konwencji STCW – które umieszcza żeglugę u wybrzeży innych państw członkowskich lub innych stron konwencji STCW w zakresie definicji żeglugi przybrzeżnej, zawiera umowę z danymi państwami członkowskimi lub stronami, określając szczegółowo obszary handlowe i inne stosowne przepisy.”; b) dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu: „3a. Świadectwa marynarzy wydane przez państwo członkowskie lub stronę konwencji STCW dla ich zdefiniowanego obrębu żeglugi przybrzeżnej, mogą zostać zaakceptowane przez inne państwa członkowskie do celów wykonywania służby na ich zdefiniowanym obszarze żeglugi przybrzeżnej, pod warunkiem że dane państwa członkowskie lub strony zawarły umowę określającą szczegółowo obszary handlowe i inne stosowane warunki. 3b. Państwa członkowskie definiujące żeglugę przybrzeżną zgodnie z wymogami niniejszego artykułu: a) muszą spełniać wymogi dotyczące żeglugi przybrzeżnej określone w sekcji A-I/3 kodu STCW; b) uwzględniają obręb żeglugi przybrzeżnej w potwierdzeniach wydanych zgodnie z art. 5.”; 6) w art. 9 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie: „1. Państwa członkowskie określają sposoby i procedury bezstronnego sprawdzania wszelkich zgłoszonych przypadków niekompetencji, działań, zaniechań lub zagrożeń dla ochrony, które mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa życia, mienia na morzu lub środowiska morskiego, ze strony posiadaczy świadectw lub potwierdzeń wydanych przez to państwo członkowskie w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków związanych z ich świadectwami, a także wycofywania, zawieszania i unieważniania tych świadectw z takiego powodu, jak również zapobiegania oszustwom. 2. Państwa członkowskie przyjmują i egzekwują odpowiednie środki zapobiegania oszustwom, innym bezprawnym praktykom związanym z wydanymi świadectwami i potwierdzeniami.”; 7) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany: (i) lit. a) otrzymuje brzmienie: „a) wszelkie czynności dotyczące szkoleń, oceny kompetencji, wydawania świadectw, w tym świadectw zdrowia, potwierdzania i przedłużania ważności, dokonywane przez agencje pozarządowe lub podmioty podlegające jego władzy, podlegały ciągłemu monitorowaniu przez system norm jakości celem zapewnienia osiągnięcia zamierzonych celów, w tym tych dotyczących kwalifikacji i doświadczenia osób przeprowadzających szkolenia i ocenę;”; (ii) lit. c) otrzymuje brzmienie: „c) cele związane z kształceniem i szkoleniem oraz związane z nimi standardy kompetencji, jakie należy osiągnąć, były jasno określone i aby wskazywane były stopień wiedzy, zrozumienia i umiejętności odpowiedni do egzaminowania i oceny wymaganych na podstawie konwencji STCW. Cele i związane z nimi normy jakości mogą zostać ustalone osobno dla różnych kursów i programów szkoleniowych oraz obejmują administrowanie systemem wydawania świadectw;”; b) w ust. 2 dodaje się lit. d) w brzmieniu: „d) wszystkie właściwe przepisy niniejszej dyrektywy i konwencji STCW oraz kodu, w tym zmiany, są objęte systemem norm jakości.”; c) ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Sprawozdanie dotyczące każdej oceny, przeprowadzanej zgodnie z ust. 2, przekazywane jest przez dane państwo członkowskie Komisji zgodnie z formatem określonym w sekcji A-I/7 kodu STCW, w okresie sześciu miesięcy od daty przeprowadzenia oceny.”; 8) artykuł 11 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 11 Wymogi zdrowotne 1. Każde państwo członkowskie ustala normy w zakresie stanu zdrowia marynarzy i procedury wydawania świadectwa zdrowia, zgodnie z przepisami niniejszego artykułu oraz sekcji A-I/9 kodu STCW. 2. Każde państwo członkowskie dopilnowuje, aby osoby odpowiedzialne za ocenę stanu zdrowia marynarzy były lekarzami uznanymi przez to państwo członkowskie do celów badań lekarskich marynarzy, zgodnie z przepisami sekcji A-I/9 kodu STCW. 3. Każdy marynarz posiadający świadectwo wydane na mocy postanowień konwencji STCW, pełniący służbę na morzu, musi również posiadać ważne świadectwo zdrowia wydane zgodnie z przepisami niniejszego artykułu oraz sekcji A-I/9 kodu STCW. 4. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: a) mieć ukończone przynajmniej 16 lat; b) przedstawić wystarczający dowód swojej tożsamości; oraz c) spełniać stosowne normy stanu zdrowia określone przez dane państwo członkowskie. 5. Świadectwa zdrowia pozostają ważne przez okres najwyżej dwóch lat, chyba że marynarz nie ukończył 18. roku życia, kiedy to maksymalny okres ważności świadectwa wynosi jeden rok. 6. Jeżeli okres ważności świadectwa zdrowia wygasa w trakcie rejsu, świadectwo zdrowia pozostaje ważne do czasu zawinięcia do kolejnego portu, w którym dostępny jest lekarz uznany przez dane państwo członkowskie, pod warunkiem że okres ten nie przekracza trzech miesięcy. 7. W nagłych przypadkach państwo członkowskie może zezwolić marynarzowi na pracę bez ważnego świadectwa zdrowia do czasu zawinięcia do kolejnego portu, w którym dostępny jest lekarz uznany przez dane państwo członkowskie, pod warunkiem że: a) okres takiego zezwolenia nie przekracza trzech miesięcy; oraz b) marynarz posiada świadectwo zdrowia, które niedawno utraciło ważność.”; 9) w art. 12 wprowadza się następujące zmiany: a) dodaje się ust. 2a w brzmieniu: „2a. Każdy kapitan i oficer, na potrzeby dalszej praktyki morskiej na pokładzie zbiornikowców, musi spełniać wymogi określone w ust. 1 niniejszego artykułu oraz jest zobowiązany do wykazania ciągłości kompetencji zawodowych w odniesieniu do zbiornikowców w odstępach czasu nieprzekraczających pięciu lat, zgodnie z sekcją A-I/11 ust. 3 kodu STCW.”; b) w ust. 3 datę „1 lutego 2002 r.” zastępuje się datą „1 stycznia 2017 r.”; c) ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. W celu zaktualizowania wiedzy kapitanów, oficerów i operatorów radiowych każde państwo członkowskie zapewnia udostępnianie statkom posiadającym zezwolenie na pływanie pod jego banderą tekstów niedawnych zmian krajowych i międzynarodowych prawideł dotyczących bezpieczeństwa życia na morzu, ochrony oraz ochrony środowiska morskiego.”; 10) w art. 13 skreśla się ust. 2; 11) w art. 14 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 1 dodaje się lit. f) i g) w brzmieniu: „f) marynarze zatrudnieni na każdym z ich statków otrzymali szkolenia odświeżające i uaktualniające zgodnie z wymogami konwencji STCW; g) na pokładzie ich statków istniała zawsze skuteczna komunikacja ustna zgodnie z rozdziałem V, prawidło 14 ust. 3 i 4 konwencji SOLAS.”. b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu: „4. Przedsiębiorstwa żeglugowe dopilnowują, aby kapitanowie, oficerowie oraz inny personel wyznaczony do wykonania konkretnych obowiązków i zadań na pokładzie statków pasażerskich typu ro-ro ukończyli szkolenie w zakresie zaznajomienia się, aby zdobyć umiejętności odpowiednie do danego stanowiska oraz pełnionych obowiązków i zadań, biorąc pod uwagę wskazówki w sekcji B-I/14 kodu STCW.”; 12) artykuł 15 otrzymuje brzmienie: „Zdatność do służby 1. Celem zapobiegania zmęczeniu państwa członkowskie a) określają okresy odpoczynku dla personelu wachtowego oraz osób, których obowiązki obejmują wyznaczone obowiązki w zakresie bezpieczeństwa, ochrony i zapobiegania zanieczyszczeniom, zgodnie z ust. 3-15, oraz egzekwują przestrzegania tych okresów; b) wymagają, aby systemy wachty były ustalone w taki sposób, aby zmęczenie nie przeszkadzało skuteczności personelu wachtowego oraz aby obowiązki były zorganizowane w taki sposób, by pierwsza zmiana na początku rejsu oraz następne zwalniające ją zmiany były wystarczająco wypoczęte oraz zdolne do wykonywania obowiązków pod wszelkimi innymi względami. 2. Celem zapobiegania nadużywaniu narkotyków i alkoholu państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie odpowiednich środków zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym artykule. 3. Państwa członkowskie biorą pod uwagę zagrożenie wynikające ze zmęczenia marynarzy, zwłaszcza tych, których obowiązki dotyczą bezpieczeństwa i ochrony statku. 4. Wszystkie osoby, którym wyznaczono obowiązki oficera odpowiedzialnego za wachtę lub marynarza pełniącego wachtę, oraz osoby, którym wyznaczono obowiązki w zakresie bezpieczeństwa, zapobiegania zanieczyszczeniom i ochrony, mają prawo do okresu odpoczynku nie krótszego niż: a) minimum 10 godzin odpoczynku w każdym okresie 24 godzin; oraz b) 77 godzin w każdym okresie 7 dni. 5. Godziny odpoczynku można podzielić na nie więcej niż dwa okresy, z czego jeden musi wynosić co najmniej 6 godzin, a przerwy między kolejnymi okresami odpoczynku nie mogą przekraczać 14 godzin. 6. Wymogi dotyczące okresów odpoczynku określone w ust. 4 i 5 nie muszą obowiązywać w przypadku zagrożenia, musztry lub w innych nadzwyczajnych warunkach. Musztry, ćwiczenia przeciwpożarowe i ratunkowe oraz ćwiczenia wymagane na mocy krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych oraz instrumentów międzynarodowych przeprowadza się w sposób, który minimalizuje zakłócenie okresów odpoczynku i nie prowadzi do powstania zmęczenia. 7. Państwa członkowskie wymagają, aby harmonogramy wachty wywieszane były w miejscach łatwo dostępnych. Harmonogramy układa się w standardowym formacie w języku roboczym lub w językach roboczych statku oraz w języku angielskim. 8. Jeżeli marynarz zostaje wezwany do pracy, na przykład jeśli maszynownia pozostaje bez nadzoru, marynarz otrzymuje odpowiedni kompensacyjny okres odpoczynku, jeżeli normalny okres odpoczynku zostaje zakłócony wezwaniem do pracy. 9. Państwa członkowskie wymagają, aby rejestry codziennych godzin odpoczynku marynarzy były prowadzone w standardowym formacie, w języku roboczym lub językach roboczych statku oraz w języku angielskim, tak aby możliwe było monitorowanie i weryfikacja zgodności z przepisami niniejszego artykułu. Marynarze otrzymują kopię rejestru dotyczącą ich samych, którą potwierdza kapitan lub osoba upoważniona przez kapitana oraz marynarz. 10. Niezależnie od przepisów określonych w ust. 3-9 kapitan statku ma prawo żądać od marynarza wykonania dowolnej liczby godzin pracy niezbędnej dla bezpośredniego bezpieczeństwa statku, osób na pokładzie lub ładunku oraz dla celów udzielenia pomocy innym statkom lub osobom znajdującym się w niebezpieczeństwie na morzu. Kapitan może zatem zawiesić harmonogram godzin odpoczynku i wymagać od marynarza wykonania niezbędnych godzin pracy do czasu przywrócenia normalnej sytuacji. Po przywróceniu normalnej sytuacji, jak tylko będzie to możliwe, kapitan zapewnia odpowiedni okres odpoczynku marynarzom, którzy wykonywali pracę w zaplanowanym okresie odpoczynku. 11. Uwzględniając odpowiednio ogólne zasady dotyczące ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, państwa członkowskie mogą dopuścić lub zarejestrować układy zbiorowe zezwalające na wyjątki od wymaganych godzin odpoczynku określonych w ust. 4 lit. b) i 5, pod warunkiem że okres odpoczynku jest nie krótszy niż 70 godzin w każdym okresie 7 dni. Wyjątki takie, zgodnie z dyrektywą 1999/63/WE, muszą być w miarę możliwości zgodne z określonymi standardami, ale mogą uwzględniać częstsze lub dłuższe okresy urlopowe lub przyznanie urlopu kompensacyjnego i powinny również w miarę możliwości uwzględniać wytyczne dotyczące zapobiegania zmęczeniu określone w sekcji B-VIII/1 kodu STCW. 12. Wyjątki, o których mowa w ust. 11, dotyczące tygodniowego okresu odpoczynku, o którym mowa w ust. 4 lit. b), nie są dopuszczalne przez okres dłuższy niż dwa następujące po sobie tygodnie. Przerwy między dwoma okresami wyjątków na pokładzie nie mogą być krótsze niż dwukrotność czasu trwania wyjątku. 13. W ramach ewentualnych wyjątków od ust. 5, o których mowa w ust. 11, godziny odpoczynku, o których mowa w ust. 4 lit. a), mogą być podzielone na nie więcej niż trzy okresy, z których jeden musi trwać co najmniej 6 godzin i żaden z pozostałych dwóch okresów nie może trwać krócej niż jedną godzinę. Przerwy między kolejnymi okresami odpoczynku nie mogą przekraczać 14 godzin. Wyjątki nie mogą wykraczać poza dwa okresy 24-godzinne w każdym 7-dniowym okresie. 14. Państwa członkowskie określają, dla celów zapobiegania nadużywaniu alkoholu, limit nie wyższy niż 0,05 % poziomu alkoholu we krwi lub 0,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu lub ilość alkoholu prowadzącą do takiego stężenia alkoholu, dla kapitanów, oficerów i innych marynarzy pełniących wyznaczone obowiązki w zakresie bezpieczeństwa, ochrony i bezpieczeństwa środowiska morskiego.”; 13) art. 19 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Decyzję w sprawie uznania państw trzecich podejmuje Komisja, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 28 ust. 2, w ciągu osiemnastu miesięcy od daty wpłynięcia wniosku o uznanie. Państwo członkowskie przedkładające wniosek może zdecydować o uznaniu państwa trzeciego jednostronnie do chwili podjęcia decyzji zgodnie z niniejszym ustępem.”; 14) art. 20 ust. 6 otrzymuje brzmienie: „6. Decyzja w sprawie wycofania uznania podejmowana jest zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 28 ust. 2. Zainteresowane państwa członkowskie podejmują właściwe środki w celu wykonania decyzji.”; 15) w art. 23 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany: a) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie: „2. Zdolność marynarzy danego statku do utrzymania norm obowiązujących w zakresie pełnienia wachty i ochrony, odpowiednio do przypadku, zgodnie z wymogami konwencji STCW jest oceniana zgodnie z częścią A kodu STCW, jeśli istnieją bezsprzeczne powody, aby sądzić, iż normy te nie są zachowywane ze względu na wystąpienie któregokolwiek z poniższych przypadków:”; b) lit. d) otrzymuje brzmienie: „d) statek jest pod jakimkolwiek innym względem prowadzony w sposób stanowiący zagrożenie dla osób, mienia lub środowiska lub zagrożenie dla ochrony;”; 16) dodaje się art. 25a w brzmieniu: „Artykuł 25a Informacje do celów statystycznych 1. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje wymienione w załączniku V do celów statystycznych. 2. Informacje te są udostępniane Komisji przez państwa członkowskie corocznie w formie elektronicznej i obejmują informacje zarejestrowane do dnia 31 grudnia poprzedniego roku. 3. Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 27a w celu stworzenia odpowiednich środków gromadzenia, przechowywania i analizowania tych informacji.”; 17) artykuł 27 otrzymuje brzmienie: „Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zmieniających załącznik V do niniejszej dyrektywy w odniesieniu do szczegółowych i odpowiednich elementów zawartości i szczegółów dotyczących informacji, które muszą być przekazywane przez państwa członkowskie, z uwzględnieniem przepisów w zakresie ochrony danych, zgodnie z art. 27a.”; 18) dodaje się art. 27a w brzmieniu: „Artykuł 27a Wykonywanie przekazanych uprawnień 1. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w niniejszym artykule. 2. Przekazane uprawnienia, o których mowa w art. 25a i 27, powierza się Komisji na czas nieokreślony od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy. 3. Przekazane uprawnienia, o których mowa w art. 25a i 27, mogą zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących. 4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę. 5. Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 25a i 27 wchodzi w życie tylko wtedy, gdy Parlament Europejski lub Rada nie wyrażą sprzeciwu w terminie 2 miesięcy od powiadomienia o tym akcie Parlamentu Europejskiego i Rady lub jeżeli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie zamierzają wyrażać sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o 2 miesiące.”; 19) artykuł 28 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 28 Komitet 1. Komisję wspiera Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) powołany rozporządzeniem (WE) nr 2099/2002. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011. 2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.”; 20) art. 29 i 30 otrzymują brzmienie: „Artykuł 29 Sankcje Państwa członkowskie ustanawiają systemy sankcji za naruszanie przepisów krajowych przyjętych zgodnie z art. 3, 5, 7, 9–15, 17, 18, 19, 22, 23, 24 i załącznikiem I, oraz podejmują wszelkie niezbędne środki celem zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Artykuł 30 Przepisy przejściowe 1. W odniesieniu do tych marynarzy, którzy rozpoczęli zatwierdzoną praktykę morską, zatwierdzony program kształcenia i szkolenia lub zatwierdzony kurs szkoleniowy przed dniem 1 lipca 2013 r., państwa członkowskie mogą w dalszym ciągu wydawać, uznawać i potwierdzać do dnia 1 stycznia 2017 r., świadectwa zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy. Do dnia 1 stycznia 2017 r. państwo członkowskie może w dalszym ciągu odnawiać świadectwa i potwierdzenia oraz przedłużać ich ważność zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy.”; 21) Skreśla się art. 33; 22) W załącznikach wprowadza się następujące zmiany: a) załącznik I do dyrektywy 2008/106/WE zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy; b) w załączniku II do dyrektywy 2008/106/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszej dyrektywy; c) tekst określony w załączniku III do niniejszej dyrektywy dodaje się jako załącznik V do dyrektywy 2008/106/WE. Artykuł 2 Wejście w życie Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Stosuje się ją od dnia 1 stycznia 2012 r. Artykuł 3 Transpozycja 1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2012 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą. Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie. 2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. Artykuł 4 Adresaci Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia [...] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący „ZAŁĄCZNIK I WYMOGI SZKOLENIOWE KONWENCJI STCW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 3 ROZDZIAŁ I PRZEPISY OGÓLNE 1. Prawidła określone w niniejszym załączniku są uzupełniane obowiązkowymi przepisami części A kodu STCW, z wyjątkiem prawidła VIII/2 w rozdziale VIII. Wszelkie odniesienia do wymogów zawartych w prawidle stanowią również odniesienie do odpowiedniej sekcji części A kodu STCW. Państwa członkowskie zapewniają odpowiedni poziom znajomości języka przez marynarzy, jak to zostało określone w sekcjach A-II/1, A-III/1, A-IV/2 i A-II/4 kodu STCW, tak aby byli oni w stanie pełnić swoje szczególne obowiązki na statku pływającym pod banderą przyjmującego państwa członkowskiego. Część A kodu STCW zawiera standardy kompetencji, wymagane od kandydatów wnioskujących o wydanie i przedłużenie ważności świadectw kwalifikacji na podstawie przepisów konwencji STCW. Celem wyjaśnienia powiązania między postanowieniami rozdziału VII dotyczącymi świadectw alternatywnych oraz postanowieniami rozdziałów II, III i IV dotyczącymi świadectw, umiejętności ustalone w ramach standardów kompetencji są odpowiednio pogrupowane, na podstawie siedmiu następujących funkcji: (1) nawigacja; (2) przeładunek i sztauowanie; (3) kontrola funkcjonowania statku i opieka nad osobami znajdującymi się na pokładzie; (4) technika okrętowa; (5) elektryka, elektronika i automatyka; (6) konserwacja i naprawa; (7) radiokomunikacja, na następujących poziomach odpowiedzialności: (1) poziom zarządzania; (2) poziom operacyjny; (3) poziom pomocniczy. Funkcje i poziomy odpowiedzialności określają podtytuły w tabelach standardów kompetencji określonych w rozdziałach II, III i IV części A kodu STCW. ROZDZIAŁ II KAPITAN I DZIAŁ POKŁADOWY Prawidło II/1 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla oficerów odpowiedzialnych za wachtę nawigacyjną na statkach o pojemności brutto 500 i powyżej 1. Każdy oficer odpowiedzialny za wachtę nawigacyjną służący na statku morskim o pojemności brutto 500 i powyżej musi posiadać świadectwo kwalifikacji. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: 2.1. mieć ukończone przynajmniej 18 lat; 2.2. odbyć zatwierdzoną praktykę morską trwającą co najmniej 12 miesięcy w ramach zatwierdzonego programu szkoleniowego obejmującego szkolenie pokładowe spełniające wymogi określone w sekcji A-II/1 kodu STCW, która jest udokumentowana w zatwierdzonym dzienniku szkoleniowym lub też odbyć praktykę morską nie krótszą niż 36 miesięcy; 2.3. pełnić w czasie wymaganej praktyki morskiej obowiązki w zakresie wachty na mostku pod nadzorem kapitana lub wykwalifikowanego oficera przez okres co najmniej sześciu miesięcy; 2.4. spełniać mające zastosowanie wymogi rozdziału IV, stosownie do przypadku, dotyczące wykonywania zaplanowanych obowiązków w zakresie służby radiowej zgodnie z Regulaminem Radiokomunikacyjnym; 2.5. ukończyć zatwierdzone kształcenie i szkolenie oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-II/1 kodu STCW; 2.6. spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-VI/1 ust. 2, sekcji A-VI/2 ust. 1-4, sekcji A-VI/3 ust. 1-4 oraz sekcji A-VI/4 ust. 1-3 kodu STCW. Prawidło II/2 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla kapitanów i starszych oficerów na statkach o pojemności brutto 500 i powyżej Kapitan i starszy oficer na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej 1. Każdy kapitan i starszy oficer na statkach morskich o pojemności brutto 3000 i powyżej musi posiadać świadectwo kwalifikacji. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: 2.1. spełniać wymogi dotyczące wydawania świadectw dla oficera odpowiedzialnego za wachtę nawigacyjną na statkach o pojemności brutto 500 i powyżej oraz odbyć zatwierdzoną praktykę morską w tym charakterze: 2.1.1. w przypadku świadectwa dla starszego oficera – co najmniej 12-miesięczną; oraz 2.1.2. w przypadku świadectwa dla kapitana – co najmniej 36-miesięczną; okres ten może zostać jednak skrócony do nie mniej niż 24 miesięcy, jeśli co najmniej 12 miesięcy tej praktyki morskiej dana osoba pełniła w charakterze starszego oficera; 2.2. ukończyć zatwierdzone kształcenie i szkolenie oraz spełniać wymogi standardów kompetencji określone w sekcji A-II/2 kodu STCW dotyczące kapitanów i starszych oficerów na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej. Kapitan i starszy oficer na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000 1. Każdy kapitan i starszy oficer na statkach morskich o pojemności brutto od 500 do 3000 musi posiadać świadectwo kwalifikacji. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: 2.1. w przypadku świadectwa dla starszego oficera – spełniać wymogi dotyczące oficerów odpowiedzialnych za wachtę nawigacyjną na statkach o pojemności brutto 500 i powyżej; 2.2. w przypadku świadectwa dla kapitana – spełniać wymogi dotyczące starszych oficerów odpowiedzialnych za wachtę nawigacyjną na statkach o pojemności brutto 500 i powyżej oraz odbyć w tym charakterze zatwierdzoną praktykę morską trwającą co najmniej 36 miesięcy; okres ten może zostać jednak skrócony do nie mniej niż 24 miesięcy, jeśli co najmniej 12 miesięcy tej praktyki morskiej dana osoba pełniła w charakterze starszego oficera; 2.3. ukończyć zatwierdzone szkolenie oraz spełniać wymogi standardów kompetencji określone w sekcji A-II/2 kodu STCW dotyczące kapitanów i starszych oficerów na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000. Prawidło II/3 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla oficerów odpowiedzialnych za wachtę nawigacyjną i kapitanów na statkach o pojemności brutto poniżej 500 Statki nieuczestniczące w żegludze przybrzeżnej 1. Każdy oficer odpowiedzialny za wachtę nawigacyjną, służący na statku morskim o pojemności brutto poniżej 500 nieuczestniczącym w żegludze przybrzeżnej, musi posiadać świadectwo kwalifikacji obowiązujące dla statków o pojemności brutto 500 i powyżej. 2. Każdy kapitan, służący na statku morskim o pojemności brutto poniżej 500 nieuczestniczącym w żegludze przybrzeżnej, musi posiadać świadectwo kwalifikacji uprawniające do służby w charakterze kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000. Statki uczestniczące w żegludze przybrzeżnej Oficer odpowiedzialny za wachtę nawigacyjną 1. Każdy oficer odpowiedzialny za wachtę nawigacyjną, służący na statku morskim o pojemności brutto poniżej 500 uczestniczącym w żegludze przybrzeżnej, musi posiadać świadectwo kwalifikacji. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa uprawniającego do pełnienia funkcji oficera odpowiedzialnego za wachtę nawigacyjną na statku morskim o pojemności brutto poniżej 500 uczestniczącym w żegludze przybrzeżnej, musi spełniać następujące warunki: 2.1. mieć ukończone przynajmniej 18 lat; 2.2. odbyć: 2.2.1. specjalne szkolenie obejmujące należyty okres odpowiedniej praktyki morskiej, zgodnie z wymogami określonymi przez państwo członkowskie; lub 2.2.2. zatwierdzoną praktykę morską w dziale pokładowym trwającą co najmniej 36 miesięcy; 2.3. spełniać mające zastosowanie wymogi rozdziału IV, stosownie do przypadku, dotyczące wykonywania zaplanowanych obowiązków radiowych zgodnie z Regulaminem Radiokomunikacyjnym; 2.4. ukończyć zatwierdzone kształcenie i szkolenie oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-II/3 kodu STCW dotyczące oficerów odpowiedzialnych za wachtę nawigacyjną na statkach o pojemności brutto poniżej 500 uczestniczących w żegludze przybrzeżnej; 2.5. spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-VI/1 ust. 2, sekcji A-VI/2 ust. 1-4, sekcji A-VI/3 ust. 1-4 oraz sekcji A-VI/4 ust. 1-3 kodu STCW. Kapitan Każdy kapitan służący na statku morskim o pojemności brutto poniżej 500 uczestniczącym w żegludze przybrzeżnej musi posiadać świadectwo kwalifikacji. 1. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa uprawniającego do pełnienia funkcji kapitana na statku morskim o pojemności brutto poniżej 500 uczestniczącym w żegludze przybrzeżnej musi spełniać następujące warunki: 1.1. mieć ukończone przynajmniej 20 lat; 1.2. odbyć zatwierdzoną praktykę morską trwającą co najmniej 12 miesięcy w charakterze oficera odpowiedzialnego za wachtę nawigacyjną; 1.3. ukończyć zatwierdzone kształcenie i szkolenie oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-II/3 kodu STCW dotyczące kapitanów na statkach o pojemności brutto poniżej 500 uczestniczących w żegludze przybrzeżnej; 1.4. spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-VI/1 ust. 2, sekcji A-VI/2 ust. 1-4, sekcji A-VI/3 ust. 1-4 oraz sekcji A-VI/4 ust. 1-3 kodu STCW. 2. Wyłączenia Jeśli administracja uzna, iż rozmiar statku oraz warunki odbywania na nim rejsów powodują, że spełnienie wymogów niniejszego prawidła w całości oraz sekcji A-II/3 kodu STCW jest nieuzasadnione lub niewykonalne, może w tym zakresie wyłączyć kapitana oraz oficera odpowiedzialnego za wachtę nawigacyjną na takim statku lub klasie statków z obowiązku spełniania niektórych wymogów, uwzględniając bezpieczeństwo wszystkich statków, jakie mogą pływać na tych samych wodach. Prawidło II/4 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla marynarzy pełniących wachtę nawigacyjną 1. Każdy marynarz pełniący wachtę nawigacyjną na statkach morskich o pojemności brutto 500 i powyżej, poza marynarzami odbywającymi szkolenie oraz marynarzami, których obowiązki w trakcie pełnienia wachty nie wymagają kwalifikacji, musi posiadać odpowiednie świadectwo zezwalające im na pełnienie tych obowiązków. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: 2.1. mieć ukończone przynajmniej 16 lat; 2.2. odbyć: 2.3. zatwierdzoną praktykę morską obejmującą co najmniej sześciomiesięczne szkolenie i doświadczenie; lub 2.4. specjalne szkolenie – bądź to przed wyjściem w morze, bądź to na pokładzie statku – obejmujące zatwierdzony okres praktyki morskiej trwający co najmniej dwa miesiące; 2.5. spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-II/4 kodu STCW. 3. Praktyka morska, szkolenie i doświadczenie wymagane w ppkt 2.2.1 i 2.2.2 związane są z funkcjami w zakresie pełnienia wachty nawigacyjnej i obejmują wykonywanie obowiązków pod bezpośrednim nadzorem kapitana, oficera odpowiedzialnego za wachtę nawigacyjną lub odpowiednio wykwalifikowanego marynarza. Prawidło II/5 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla marynarzy jako starszych marynarzy w dziale pokładowym 1. Każdy starszy marynarz w dziale pokładowym służący na statku morskim o pojemności brutto 500 i powyżej musi posiadać odpowiednie świadectwo. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: 2.1. mieć ukończone przynajmniej 18 lat; 2.2. spełniać wymogi dotyczące wydawania świadectw dla marynarzy pełniących wachtę nawigacyjną; 2.3. w przypadku posiadania kwalifikacji do pełnienia służby w charakterze marynarza pełniącego wachtę nawigacyjną mieć zatwierdzoną praktykę morską w dziale pokładowym: 2.3.1. trwającą nie mniej niż 18 miesięcy, lub 2.3.2. trwającą nie mniej niż 12 miesięcy i ukończone zatwierdzone szkolenie; oraz 2.4. spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-II/5 kodu STCW. 3. Każde państwo członkowskie porównuje standardy kompetencji wymagane od wykwalifikowanych marynarzy dla świadectw wydanych przed 1 stycznia 2012 r. z wymaganiami określonymi dla świadectwa w sekcji A-II/5 kodu STCW i określa ewentualną potrzebę wprowadzenia wymogu aktualizacji kwalifikacji tych marynarzy. 4. Do dnia 1 stycznia 2017 r. państwo członkowskie, które jest również stroną Konwencji nr 74 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej świadectw kwalifikacyjnych starszych marynarzy z 1946 r., może nadal odnawiać świadectwa i potwierdzenia i przedłużać ich ważność zgodnie z postanowieniami tej konwencji. 5. Państwo członkowskie może uznać, że marynarze spełnili wymogi niniejszego prawidła, jeśli odbyli służbę w odpowiednim charakterze w dziale pokładowym, trwającą co najmniej 12 miesięcy w ciągu ostatnich 60 miesięcy poprzedzających wejście w życie niniejszej dyrektywy. ROZDZIAŁ III DZIAŁ MASZYNOWY Prawidło III/1 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla oficerów odpowiedzialnych za wachtę w tradycyjnej siłowni z bezpośrednim nadzorem lub mechaników wyznaczonych do pełnienia dyżuru w siłowni okresowo bezzałogowej 1. Każdy oficer odpowiedzialny za wachtę w tradycyjnej siłowni z bezpośrednim nadzorem lub mechanik wyznaczony do pełnienia dyżuru w siłowni okresowo bezzałogowej na statku morskim o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej musi posiadać świadectwo kwalifikacji. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: 2.1. mieć ukończone przynajmniej 18 lat; 2.2. mieć ukończone szkolenie umiejętności warsztatowych i zatwierdzoną praktykę morską trwające łącznie co najmniej 12 miesięcy jako część zatwierdzonego programu szkoleniowego, który obejmuje szkolenie pokładowe spełniające wymogi sekcji A-III/1 kodu STCW i udokumentowane w zatwierdzonym dzienniku szkoleniowym lub, w przeciwnym razie, mieć ukończone szkolenie umiejętności warsztatowych i zatwierdzoną praktykę morską trwające łącznie co najmniej 36 miesięcy, z czego co najmniej 30 miesięcy jest praktyką morską w dziale maszynowym; 2.3. pełnić w czasie wymaganej praktyki morskiej obowiązki w zakresie wachty w siłowni pod nadzorem starszego mechanika lub wykwalifikowanego mechanika przez okres co najmniej sześciu miesięcy; 2.4. ukończyć zatwierdzone kształcenie i szkolenie oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-III/1 kodu STCW; 2.5. spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-VI/1 ust. 2, sekcji A-VI/2 ust. 1-4, sekcji A-VI/3 ust. 1-4 oraz sekcji A-VI/4 ust. 1-3 kodu STCW. Prawidło III/2 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla starszych mechaników i drugich mechaników na statkach o mocy maszyn głównych 3000 kW i powyżej 1. Każdy starszy mechanik i drugi mechanik na statkach morskich o mocy maszyn głównych 3000 kW i powyżej musi posiadać świadectwo kwalifikacji. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: 2.1. spełniać wymogi dotyczące wydawania świadectwa dla oficera odpowiedzialnego za wachtę w siłowni na statkach morskich o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej oraz odbyć zatwierdzoną praktykę morską w tym charakterze: 2.1.1. w przypadku świadectwa drugiego mechanika nie mniej niż 12 miesięcy jako wykwalifikowany mechanik; oraz 2.1.2. w przypadku świadectwa starszego mechanika nie mniej niż 36 miesięcy, jednak okres ten może zostać skrócony do nie mniej niż 24 miesięcy, jeżeli nie mniej niż 12 miesięcy takiej praktyki morskiej zostało odbyte w charakterze drugiego mechanika; oraz 2.2. ukończyć zatwierdzone kształcenie i szkolenie oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-III/2 kodu STCW. Prawidło III/3 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla starszych mechaników i drugich mechaników na statkach o mocy maszyn głównych od 750 kW do 3000 kW 1. Każdy starszy mechanik oraz drugi mechanik na statkach morskich o mocy maszyn głównych od 750 kW do 3000 kW musi posiadać świadectwo kwalifikacji. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: 2.1. spełniać wymogi dotyczące udzielenia świadectw dla oficerów odpowiedzialnych za wachtę w siłowni oraz: 2.1.1. do uzyskania świadectwa dla drugiego mechanika – odbyć co najmniej 12-miesięczną zatwierdzoną praktykę morską w charakterze pomocniczego mechanika lub mechanika; oraz 2.1.2. do uzyskania świadectwa dla starszego mechanika – odbyć co najmniej 24-miesięczną zatwierdzoną praktykę morską, z czego podczas co najmniej 12 miesięcy posiadać kwalifikacje konieczne do pełnienia służby w charakterze drugiego mechanika; 2.2. ukończyć zatwierdzone kształcenie i szkolenie oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-III/3 kodu STCW. 3. Każdy mechanik wykwalifikowany do pełnienia służby w roli drugiego mechanika na statkach o mocy maszyn głównych 3000 kW i powyżej, może pełnić służbę jako starszy mechanik na statkach o mocy maszyn głównych poniżej 3000 kW, pod warunkiem że świadectwo jest w taki sposób potwierdzone. Prawidło III/4 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla marynarzy pełniących wachtę w tradycyjnej siłowni z bezpośrednim nadzorem lub wyznaczonych do pełnienia dyżuru w siłowni okresowo bezzałogowej 1. Każdy marynarz pełniący wachtę w tradycyjnej siłowni z bezpośrednim nadzorem lub wyznaczony do pełnienia dyżuru w siłowni okresowo bezzałogowej na statkach morskich o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej, poza marynarzami odbywającymi szkolenie oraz marynarzami, których obowiązki wachtowe nie wymagają kwalifikacji, musi posiadać odpowiednie świadectwo zezwalające im na pełnienie tych obowiązków. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: 2.1. mieć ukończone przynajmniej 16 lat; 2.2. odbyć: 2.2.1. zatwierdzoną praktykę morską obejmującą co najmniej sześciomiesięczne szkolenie i doświadczenie; lub 2.2.2. specjalne szkolenie – bądź to przed wyjściem w morze, bądź to na pokładzie statku – obejmujące zatwierdzony okres praktyki morskiej trwający co najmniej dwa miesiące; 2.3. spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-III/4 kodu STCW. 3. Praktyka morska, szkolenie i doświadczenie wymagane w ppkt 2.2.1 i 2.2.2 związane są z funkcjami w zakresie pełnienia wachty w siłowni i obejmują wykonywanie obowiązków pod bezpośrednim nadzorem wykwalifikowanego mechanika lub wykwalifikowanego marynarza. Prawidło III/5 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla marynarzy jako starszych marynarzy w dziale maszynowym w tradycyjnej siłowni z bezpośrednim nadzorem lub wyznaczonych do pełnienia dyżuru w siłowni okresowo bezzałogowej 1. Każdy starszy marynarz w dziale maszynowym pełniący służbę na statku morskim o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej musi posiadać odpowiednie świadectwo. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: 2.1. mieć ukończone przynajmniej 18 lat; 2.2. spełniać wymogi dotyczące wydawania świadectw dla marynarzy pełniących wachtę w tradycyjnej siłowni z bezpośrednim nadzorem lub wyznaczonych do pełnienia dyżuru w siłowni okresowo bezzałogowej; 2.3. w przypadku posiadania kwalifikacji do pełnienia służby w charakterze marynarza pełniącego wachtę w siłowni mieć zatwierdzoną praktykę morską w dziale maszynowym: 2.3.1. trwającą nie mniej niż 12 miesięcy, lub 2.3.2. trwającą nie mniej niż 6 miesięcy i ukończone zatwierdzone szkolenie; oraz 2.4. spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-III/5 kodu STCW. 3. Każde państwo członkowskie porównuje standardy kompetencji wymagane od marynarzy w dziale maszynowym dla świadectw wydanych przed 1 stycznia 2012 r. z wymaganiami określonymi dla świadectwa w sekcji A-III/5 kodu STCW i określa ewentualną potrzebę wprowadzenia wymogu aktualizacji kwalifikacji tych marynarzy. 4. Państwo członkowskie może uznać, że marynarze spełnili wymogi niniejszego prawidła, jeśli odbyli służbę w odpowiednim charakterze w dziale maszynowym, trwającą co najmniej 12 miesięcy w ciągu ostatnich 60 miesięcy poprzedzających wejście w życie niniejszej dyrektywy. Prawidło III/6 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla oficerów elektroautomatyków 1. Każdy oficer elektroautomatyk na statkach morskich o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej musi posiadać świadectwo kwalifikacji. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: 2.1. mieć ukończone przynajmniej 18 lat; 2.2. mieć ukończone co najmniej 12 miesięcy łącznie szkolenia umiejętności warsztatowych i zatwierdzonej praktyki morskiej, z czego nie mniej niż 6 miesięcy jest praktyką morską stanowiącą część zatwierdzonego programu szkoleniowego spełniającego wymogi sekcji A-III/6 kodu STCW i udokumentowanego w zatwierdzonym dzienniku szkoleniowym lub, w przeciwnym razie, mieć ukończone co najmniej 36 miesięcy łącznie szkolenia umiejętności warsztatowych i zatwierdzonej praktyki morskiej, z czego nie mniej niż 30 miesięcy jest praktyką morską w dziale maszynowym; oraz 2.3. ukończyć zatwierdzone kształcenie i szkolenie oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-III/6 kodu STCW. 3. Każde państwo członkowskie porównuje standardy kompetencji wymagane od oficerów elektroautomatyków dla świadectw wydanych przed 1 stycznia 2012 r. z wymaganiami określonymi dla świadectwa w sekcji A-III/6 kodu STCW i określa potrzebę wprowadzenia wymogu aktualizacji kwalifikacji tych marynarzy. 4. Państwo członkowskie może uznać, że marynarze spełnili wymogi niniejszego prawidła, jeśli odbyli służbę w odpowiednim charakterze na pokładzie statku, trwającą co najmniej 12 miesięcy w ciągu ostatnich 60 miesięcy poprzedzających wejście w życie niniejszej dyrektywy oraz spełniają wymogi kompetencyjne określone w sekcji A-III/6 kodu STCW. 5. Niezależnie od powyższych wymogów w pkt 1-4 odpowiednio wykwalifikowana osoba można zostać uznana przez państwo członkowskie za zdolną do pełnienia niektórych funkcji określonych w sekcji A-III/6. Prawidło III/7 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla marynarzy elektroautomatyków 1. Każdy marynarz elektroautomatyk pełniący służbę na statku morskim o mocy maszyn głównych 750 kW i powyżej musi posiadać odpowiednie świadectwo. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa musi: (1) mieć ukończone przynajmniej 18 lat; (2) mieć ukończoną zatwierdzoną praktykę morską obejmującą co najmniej 12 miesięcy szkolenia i doświadczenia, lub (3) ukończyć zatwierdzone szkolenie obejmujące zatwierdzony okres praktyki morskiej wynoszący nie mniej niż 6 miesięcy; lub (4) mieć kwalifikacje odpowiadające kompetencjom technicznym określonym w tabeli A-III/7 kodu STCW oraz zatwierdzony okres praktyki morskiej nie krótszy niż 3 miesiące; oraz (5) spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-III/7 kodu STCW. 3. Każde państwo członkowskie porównuje standardy kompetencji wymagane od marynarzy elektroautomatyków dla świadectw wydanych przed 1 stycznia 2012 r. z wymaganiami określonymi dla świadectwa w sekcji A-III/7 kodu STCW i określa potrzebę wprowadzenia wymogu aktualizacji kwalifikacji tych marynarzy. 4. Państwo członkowskie może uznać, że marynarze spełnili wymogi niniejszego prawidła, jeśli odbyli służbę w odpowiednim charakterze na pokładzie statku, trwającą co najmniej 12 miesięcy w ciągu ostatnich 60 miesięcy poprzedzających wejście w życie niniejszej dyrektywy oraz spełniają wymogi kompetencyjne określone w sekcji A-III/7 kodu STCW. 5. Niezależnie od powyższych wymogów w pkt 1-4 odpowiednio wykwalifikowana osoba można zostać uznana przez państwo członkowskie za zdolną do pełnienia niektórych funkcji określonych w sekcji A-III/7. ROZDZIAŁ IV RADIOKOMUNIKACJA I RADIOOPERATORZY Uwaga wyjaśniająca Obowiązkowe przepisy dotyczące wachty radiowej określone są w Regulaminie Radiokomunikacyjnym oraz w konwencji SOLAS 74, z późniejszymi zmianami. Przepisy dotyczące konserwacji i napraw urządzeń radiowych określone są w konwencji SOLAS 74, z późniejszymi zmianami, oraz w wytycznych przyjętych przez Międzynarodową Organizację Morską. Prawidło IV/1 Zastosowanie 1. Z wyjątkiem pkt 2, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do radiooperatorów na statkach pływających w ramach Światowego Morskiego Systemu Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS) zgodnie z wymogami określonymi w konwencji SOLAS 74, z późniejszymi zmianami. 2. Od radiooperatorów na statkach, w stosunku do których nie istnieje obowiązek spełnienia wymogów GMDSS zawartych w rozdziale IV konwencji SOLAS 74, nie wymaga się spełniania wymogów niniejszego rozdziału. Mimo powyższego, radiooperatorzy na tych statkach muszą spełniać wymogi określone w Regulaminie Radiokomunikacyjnym. Administracja zapewnia, iż w stosunku do takich radiooperatorów wydaje się lub uznaje odpowiednie świadectwa zgodnie z Regulaminem Radiokomunikacyjnym. Prawidło IV/2 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw dla radiooperatorów GMDSS 1. Każda osoba odpowiedzialna za wykonywanie obowiązków radiowych na statku, w stosunku do którego istnieje wymóg uczestnictwa w GMDSS, musi posiadać odpowiednie świadectwo dotyczące GMDSS, wydane lub uznane przez administrację zgodnie z przepisami Regulaminu Radiokomunikacyjnego. 2. Dodatkowo każda osoba wnioskująca o wydanie świadectwa kwalifikacji, zgodnie z niniejszym prawidłem, uprawniającego do służby na statku, który musi, na mocy konwencji SOLAS 74, z późniejszymi zmianami, być wyposażony w instalację radiową, musi spełniać następujące warunki: 2.1. mieć ukończone przynajmniej 18 lat; oraz 2.2. ukończyć zatwierdzone kształcenie i szkolenie oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-IV/2 kodu STCW. ROZDZIAŁ V SPECJALNE WYMOGI SZKOLENIOWE DLA PERSONELU NA NIEKTÓRYCH RODZAJACH STATKÓW Prawidło V/1-1 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wyszkolenia i kwalifikacji kapitanów, oficerów i marynarzy na zbiornikowcach do przewozu ropy i chemikaliowcach 1. Oficerowie i marynarze, którym przydzielono konkretne obowiązki i zadania związane z ładunkiem i sprzętem przeładunkowym na zbiornikowcach do przewozu ropy i chemikaliowcach, muszą posiadać świadectwo podstawowego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na zbiornikowcach do przewozu ropy i chemikaliowcach. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa podstawowego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na zbiornikowcach do przewozu ropy i chemikaliowcach musi ukończyć podstawowe szkolenie zgodnie z przepisami sekcji A-VI/1 kodu STCW oraz odbyć: (1) zatwierdzoną praktykę morską, trwającą przynajmniej trzy miesiące, na zbiornikowcach do przewozu ropy lub chemikaliowcach oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-V/1-1 ust. 1 kodu STCW; lub (2) odbyć zatwierdzone szkolenie podstawowe w zakresie operacji związanych z ładunkiem na zbiornikowcach do przewozu ropy i chemikaliowcach oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-V/1-1 ust. 1 kodu STCW. 3. Kapitanowie, starsi mechanicy, starsi oficerowie, drudzy mechanicy oraz wszelkie osoby bezpośrednio odpowiedzialne za załadunek, wyładunek, tranzyt i przeładunek ładunku, czyszczenie zbiorników oraz inne operacje związane z ładunkiem na zbiornikowcach do przewozu ropy muszą posiadać świadectwo zaawansowanego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na zbiornikowcach do przewozu ropy. 4. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa zaawansowanego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na zbiornikowcach do przewozu ropy musi: (1) spełniać wymogi dotyczące wydawania świadectw podstawowego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na zbiornikowcach do przewozu ropy i chemikaliowcach; oraz (2) w przypadku posiadania kwalifikacji do wydania świadectwa podstawowego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na zbiornikowcach do przewozu ropy i chemikaliowcach mieć: (3) przynajmniej trzy miesiące zatwierdzonej praktyki morskiej na zbiornikowcach do przewozu ropy, lub a) przynajmniej jeden miesiąc zatwierdzonego szkolenia pokładowego na zbiornikowcach do przewozu ropy w charakterze osoby ponadwymiarowej, które obejmuje przynajmniej trzy operacje załadunku i trzy operacje wyładunku i jest udokumentowane w zatwierdzonym dzienniku szkoleniowym z uwzględnieniem wytycznych w sekcji B-V/1 kodu STCW oraz b) odbyć zatwierdzone szkolenie zaawansowane w zakresie operacji związanych z ładunkiem na zbiornikowcach do przewozu ropy oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-V/1-1 ust. 2 kodu STCW. 5. Kapitanowie, starsi mechanicy, starsi oficerowie, drudzy mechanicy oraz wszelkie osoby bezpośrednio odpowiedzialne za załadunek, wyładunek, tranzyt i przeładunek ładunku, czyszczenie zbiorników oraz inne operacje związane z ładunkiem na chemikaliowcach muszą posiadać świadectwo zaawansowanego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na chemikaliowcach. 6. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa zaawansowanego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na chemikaliowcach musi: (1) spełniać wymogi dotyczące wydawania świadectw podstawowego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na zbiornikowcach do przewozu ropy i chemikaliowcach; oraz (2) w przypadku posiadania kwalifikacji do wydania świadectwa podstawowego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na zbiornikowcach do przewozu ropy i chemikaliowcach mieć: a) przynajmniej trzy miesiące zatwierdzonej praktyki morskiej na chemikaliowcach, lub b) przynajmniej jeden miesiąc zatwierdzonego szkolenia pokładowego na chemikaliowcach w charakterze osoby ponadwymiarowej, które obejmuje przynajmniej trzy operacje załadunku i trzy operacje wyładunku i jest udokumentowane w zatwierdzonym dzienniku szkoleniowym z uwzględnieniem wytycznych w sekcji B-V/1 kodu STCW; oraz (3) odbyć zatwierdzone szkolenie zaawansowane w zakresie operacji związanych z ładunkiem na chemikaliowcach oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-V/1-1 ust. 3 kodu STCW. 7. Państwa członkowskie dopilnowują, aby świadectwa przeszkolenia były wydawane marynarzom, którzy posiadają kwalifikacje zgodne odpowiednio z pkt 2, 4 lub 6, oraz aby istniejące świadectwa kwalifikacji lub świadectwa przeszkolenia były odpowiednio potwierdzane. Prawidło V/1-2 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wyszkolenia i kwalifikacji kapitanów, oficerów i marynarzy na gazowcach 1. Oficerowie i marynarze, którym przydzielono konkretne obowiązki i zadania związane z ładunkiem i sprzętem przeładunkowym na gazowcach, muszą posiadać świadectwo podstawowego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na gazowcach. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa podstawowego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na gazowcach musi ukończyć podstawowe szkolenie zgodnie z przepisami sekcji A-VI/1 kodu STCW oraz odbyć: (1) zatwierdzoną praktykę morską, trwającą przynajmniej trzy miesiące, na gazowcach oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-V/1-2 ust. 1 kodu STCW; lub (2) odbyć zatwierdzone szkolenie podstawowe w zakresie operacji związanych z ładunkiem na gazowcach oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-V/1-2 ust. 1 kodu STCW. 3. Kapitanowie, starsi mechanicy, starsi oficerowie, drudzy mechanicy oraz wszelkie osoby bezpośrednio odpowiedzialne za załadunek, wyładunek, tranzyt i przeładunek ładunku, czyszczenie zbiorników oraz inne operacje związane z ładunkiem na gazowcach muszą posiadać świadectwo zaawansowanego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na gazowcach. 4. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa zaawansowanego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na gazowcach musi: (1) spełniać wymogi dotyczące wydawania świadectw podstawowego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na gazowcach; oraz (2) w przypadku posiadania kwalifikacji do wydania świadectwa podstawowego szkolenia w zakresie operacji związanych z ładunkiem na gazowcach mieć: a) przynajmniej trzy miesiące zatwierdzonej praktyki morskiej na gazowcach, lub b) przynajmniej jeden miesiąc zatwierdzonego szkolenia pokładowego na gazowcach w charakterze osoby ponadwymiarowej, które obejmuje przynajmniej trzy operacje załadunku i trzy operacje wyładunku i jest udokumentowane w zatwierdzonym dzienniku szkoleniowym z uwzględnieniem wytycznych w sekcji B-V/1 kodu STCW; oraz (3) odbyć zatwierdzone szkolenie zaawansowane w zakresie operacji związanych z ładunkiem na gazowcach oraz spełniać standardy kompetencji określone w sekcji A-V/1-2 ust. 2 kodu STCW. 5. Państwa członkowskie dopilnowują, aby świadectwa przeszkolenia były wydawane marynarzom, którzy posiadają kwalifikacje zgodne odpowiednio z ust. 2 lub 4, oraz aby istniejące świadectwa kwalifikacji lub świadectwa przeszkolenia były odpowiednio potwierdzane. Prawidło V/2 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wyszkolenia i kwalifikacji kapitanów, oficerów, marynarzy oraz innego personelu na statkach pasażerskich 1. Niniejsze prawidło stosuje się do kapitanów, oficerów, marynarzy oraz innego personelu zatrudnionego na pokładzie statków pasażerskich uczestniczących w rejsach międzynarodowych. Państwa członkowskie określają odpowiedniość stosowania tych wymogów względem personelu zatrudnionego na statkach pasażerskich uczestniczących w rejsach krajowych. 2. Przed powierzeniem im obowiązków pokładowych na pokładzie statków pasażerskich, marynarze muszą ukończyć szkolenie wymagane w poniższych pkt 4–7 zgodnie z ich funkcją, obowiązkami i zadaniami. 3. Marynarze objęci wymogiem odbycia szkolenia zgodnie z pkt 4,6 i 7 w odstępach czasu nieprzekraczających pięciu lat podejmują odpowiednie szkolenie odświeżające lub przedkładają dowody uzyskania wymaganego standardu umiejętności w ciągu ostatnich pięciu lat. 4. Kapitanowie, oficerowie oraz inny personel wyznaczony na wykazach apelowych do pomocy pasażerom w przypadkach zagrożenia na pokładzie statków pasażerskich muszą ukończyć szkolenie w zakresie kierowania tłumem określone w sekcji A-V/2 ust. 1 kodu STCW. 5. Personel bezpośrednio obsługujący pasażerów w części pasażerskiej statku na pokładzie statków pasażerskich musi ukończyć szkolenie w zakresie bezpieczeństwa określone w sekcji A-V/2 ust. 2 kodu STCW. 6. Kapitanowie, starsi mechanicy, starsi oficerowie, drudzy mechanicy oraz wszelkie inne osoby wyznaczone na wykazach apelowych jako odpowiedzialne za bezpieczeństwo pasażerów w przypadkach zagrożenia na pokładzie statków pasażerskich muszą ukończyć zatwierdzone szkolenie w zakresie zarządzania kryzysowego i zachowania ludzi określone w sekcji A-V/2 ust. 3 kodu STCW. 7. Kapitanowie, starsi oficerowie, starsi mechanicy, drudzy mechanicy oraz wszelkie osoby bezpośrednio odpowiedzialne za zaokrętowanie i sprowadzenie na ląd pasażerów, załadunek lub wyładunek, zabezpieczanie ładunku oraz zamknięcie otworów załadunkowych w kadłubie statków pasażerskich typu ro-ro muszą ukończyć zatwierdzone szkolenie w zakresie bezpieczeństwa pasażerów, ładunku oraz integralności kadłuba określone w sekcji A-V/2 ust. 4 kodu STCW. 8. Państwa członkowskie zapewniają wydanie każdej osobie, która została uznana za posiadającą odpowiednie kwalifikacje na podstawie przepisów niniejszego prawidła, dokumentów potwierdzających ukończenie szkolenia. ROZDZIAŁ VI FUNKCJE DOTYCZĄCE PRZYPADKÓW ZAGROŻENIA, BEZPIECZEŃSTWA PRACY, OCHRONY, OPIEKI MEDYCZNEJ I RATOWNICTWA Prawidło VI/1 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące zaznajomienia się, podstawowego wyszkolenia i instrukcji z zakresu bezpieczeństwa dla wszystkich marynarzy 1. Marynarze zaznajamiają się i przechodzą podstawowe szkolenie lub otrzymują instrukcje zgodnie z sekcją A-VI/1 kodu STCW oraz muszą spełniać odpowiedni standard kompetencji w niej określony. 2. Jeżeli podstawowe szkolenie nie jest uwzględnione w ramach kwalifikacji wymaganych do otrzymania świadectwa, wydaje się świadectwo przeszkolenia potwierdzające, że jego posiadacz odbył kurs szkolenia podstawowego. Prawidło VI/2 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw przeszkolenia w zakresie ratownictwa, łodzi ratunkowych oraz szybkich łodzi ratunkowych 1. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa przeszkolenia w zakresie ratownictwa i łodzi ratunkowych innych niż szybkie łodzie ratunkowe musi spełniać następujące warunki: (1) mieć ukończone przynajmniej 18 lat; (2) odbyć zatwierdzoną praktykę morską trwającą co najmniej 12 miesięcy lub uczestniczyć w zatwierdzonym kursie szkoleniowym oraz odbyć zatwierdzoną, co najmniej sześciomiesięczną praktykę morską; oraz (3) spełniać standardy kompetencji wymagane do wydania świadectwa przeszkolenia w zakresie ratownictwa i łodzi ratunkowych określone w sekcji A-VI/2 ust. 1–4 kodu STCW. 2. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa przeszkolenia w zakresie szybkich łodzi ratunkowych musi spełniać następujące warunki: (1) posiadać świadectwo przeszkolenia w zakresie ratownictwa i łodzi ratunkowych innych niż szybkie łodzie ratunkowe; (2) odbyć zatwierdzony kurs szkoleniowy; oraz (3) spełniać standardy kompetencji wymagane do wydania świadectwa przeszkolenia w zakresie szybkich łodzi ratunkowych określone w sekcji A-VI/2 ust. 7-10 kodu STCW. Prawidło VI/3 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące zaawansowanego wyszkolenia przeciwpożarowego 1. Marynarze wyznaczeni do kontrolowania działań przeciwpożarowych muszą pomyślnie ukończyć zaawansowane szkolenie dotyczące technik walki z ogniem, ze szczególnym uwzględnieniem aspektów organizacji, taktyki i dowodzenia, zgodnie z przepisami sekcji A-VI/3 ust. 1-4 kodu STCW oraz muszą spełniać odpowiedni standard kompetencji w niej określony. 2. Jeżeli zaawansowane szkolenie przeciwpożarowe nie jest uwzględnione w ramach kwalifikacji wymaganych do otrzymania świadectwa, wydawane jest świadectwo przeszkolenia potwierdzające, że jego posiadacz odbył zaawansowane szkolenie przeciwpożarowe. Prawidło VI/4 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące udzielania pierwszej pomocy medycznej oraz opieki medycznej 1. Marynarze wyznaczeni do udzielania pierwszej pomocy medycznej na pokładzie statków muszą spełniać standard kompetencji w zakresie pierwszej pomocy medycznej określony w sekcji A-VI/4 ust. 1, 2 i 3 kodu STCW. 2. Marynarze odpowiedzialni za opiekę medyczną na pokładzie statków muszą spełniać standard kompetencji w zakresie opieki medycznej określony w sekcji A-VI/4 ust. 4, 5 i 6 kodu STCW. 3. Jeżeli szkolenie w zakresie pierwszej pomocy medycznej lub opieki medycznej nie jest uwzględnione w ramach kwalifikacji wymaganych do otrzymania świadectwa, wydaje się świadectwo przeszkolenia potwierdzające, że jego posiadacz odbył szkolenie w zakresie pierwszej pomocy medycznej lub opieki medycznej. Prawidło VI/5 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące wydawania świadectw przeszkolenia dla oficerów ochrony statku 1. Każdy kandydat wnioskujący o wydanie świadectwa przeszkolenia jako oficer ochrony statku musi spełniać następujące warunki: (1) odbyć zatwierdzoną praktykę morską trwającą co najmniej 12 miesięcy lub odbyć odpowiednią praktykę morską i mieć wiedzę na temat funkcjonowania statku; oraz (2) spełniać standardy kompetencji wymagane do wydania świadectwa przeszkolenia jako oficer ochrony statku określone w sekcji A-VI/5 ust. 1–4 kodu STCW. 2. Państwa członkowskie zapewniają wydanie świadectwa przeszkolenia każdej osobie, która została uznana za wykwalifikowaną na podstawie niniejszego prawidła. Prawidło VI/6 Obowiązkowe wymogi minimalne dotyczące podstawowego wyszkolenia i instrukcji w zakresie ochrony dla wszystkich marynarzy 1. Marynarze zaznajamiają się z kwestiami ochrony oraz przechodzą podstawowe szkolenie lub otrzymują instrukcje w zakresie świadomości na temat ochrony, zgodnie z sekcją A-VI/6 ust. 1-4 kodu STCW, oraz muszą spełniać odpowiedni standard kompetencji w niej określony. 2. Jeżeli świadomość na temat ochrony nie jest uwzględniona w ramach kwalifikacji wymaganych do otrzymania świadectwa, wydaje się świadectwo przeszkolenia potwierdzające, że jego posiadacz odbył kurs szkolenia w zakresie świadomości na temat ochrony. 3. Każde państwo członkowskie porównuje szkolenia i instrukcje związane z ochroną wymagane od marynarzy, którzy posiadają lub mogą udokumentować kwalifikacje przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, z wymaganiami określonymi w sekcji A-VI/6 ust. 4 kodu STCW i określa potrzebę wprowadzenia wymogu aktualizacji kwalifikacji tych marynarzy. Marynarze, którym wyznaczono obowiązki w zakresie ochrony 4. Marynarze, którym wyznaczono obowiązki w zakresie ochrony, muszą spełniać standardy kompetencji w sekcji A-VI/6 ust. 6-8 kodu STCW. 5. Jeżeli wyznaczone obowiązki w zakresie ochrony nie są uwzględnione w ramach kwalifikacji wymaganych do otrzymania świadectwa, wydawane jest świadectwo przeszkolenia potwierdzające, że jego posiadacz odbył szkolenie w zakresie wyznaczonych obowiązków w zakresie ochrony. 6. Każde państwo członkowskie porównuje standardy szkolenia w zakresie ochrony wymaganego od marynarzy, którym wyznaczono obowiązki w zakresie ochrony i którzy posiadają lub mogą udokumentować kwalifikacje przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, z wymaganiami określonymi w sekcji A-VI/6 ust. 8 kodu STCW i określa potrzebę wprowadzenia wymogu aktualizacji kwalifikacji tych marynarzy. ROZDZIAŁ VII ŚWIADECTWA ALTERNATYWNE Prawidło VII/1 Wydawanie świadectw alternatywnych 1. Niezależnie od określonych w rozdziałach II i III niniejszego załącznika wymogów dotyczących wydawania świadectw państwa członkowskie mogą zdecydować się wydawać lub wyrażać zgodę na wydawanie świadectw innych niż określone w prawidłach zawartych w tych rozdziałach, pod warunkiem że: (1) powiązane funkcje i poziomy odpowiedzialności, jakie widnieć mają na świadectwach i potwierdzeniach, wybrane są spośród funkcji i poziomów identycznych z określonymi w sekcjach A-II/1, A-II/2, A-II/3, A-II/4, A-II/5, A-III/1, A-III/2, A-III/3, A-III/4, A-III/5 oraz A-IV/2 kodu STCW; (2) kandydaci ukończyli zatwierdzone kształcenie i szkolenie oraz spełniają wymogi w zakresie standardów kompetencji określonych w odpowiednich sekcjach kodu STCW i zgodnie z ustaleniami sekcji A-VII/1 tego kodu, w odniesieniu do funkcji i stopni, jakie widnieć mają na świadectwach i potwierdzeniach; (3) kandydaci odbyli zatwierdzoną praktykę morską odpowiednią do wykonywania funkcji i stopni, jakie widnieć mają na świadectwie. Minimalny czas trwania praktyki morskiej musi być równoważny z czasem trwania praktyki morskiej określonym w rozdziałach II i III niniejszego załącznika. Minimalny czas trwania praktyki morskiej nie może jednak być krótszy niż określony w sekcji A-VII/2 kodu STCW; (4) kandydaci wnioskujący o wydanie świadectwa mający wykonywać funkcje nawigacyjne na poziomie operacyjnym muszą spełniać mające zastosowanie wymogi zawarte w prawidłach zawartych w rozdziale IV, stosownie do przypadku, dotyczące wykonywania wyznaczonych obowiązków radiowych zgodnie z Regulaminem Radiokomunikacyjnym; (5) świadectwa wydawane są zgodnie z wymogami art. 2 oraz przepisami rozdziału VII kodu STCW. 2. Żadne świadectwo nie może zostać wydane na podstawie niniejszego rozdziału, jeśli państwo członkowskie nie przekazało Komisji informacji wymaganych na mocy konwencji STCW. Prawidło VII/2 Wydawanie świadectw dla marynarzy Każdy marynarz pełniący jakąkolwiek funkcję lub zespół funkcji określonych w tabelach A-II/1, A-II/2, A-II/3, A-II/4 lub A-II/5 w rozdziale II lub w tabelach A-III/1, A-III/2, A-III/3, A-III/4 lub A-III/5 w rozdziale III lub A-IV/2 w rozdziale IV kodu STCW musi posiadać odpowiednio świadectwo kwalifikacji lub świadectwo przeszkolenia. Prawidło VII/3 Zasady dotyczące wydawania świadectw alternatywnych 1. Państwo członkowskie decydujące się na wydanie lub zezwolenie na wydawanie świadectw alternatywnych musi zapewnić przestrzeganie następujących zasad: (1) nie jest tworzony żaden system wydawania świadectw alternatywnych, jeśli nie zapewnia on pewnego poziomu bezpieczeństwa na morzu oraz nie zapewnia zapobiegania zanieczyszczeniu w zakresie co najmniej równoważnym przewidzianemu w innych rozdziałach; (2) wszelkie ustalenia dotyczące świadectw alternatywnych wydawanych na podstawie niniejszego rozdziału zapewniają wymienność świadectw ze świadectwami wydanymi na podstawie pozostałych rozdziałów. 2. Zasada wymienności w pkt 1 jest gwarancją, że: (1) marynarze, którzy uzyskali świadectwa na podstawie zasad w rozdziałach II lub III, oraz marynarze uzyskujący świadectwa na podstawie rozdziału VII są w stanie pełnić służbę na statkach posiadających tradycyjną lub inne formy organizacji pokładowej; (2) marynarze nie są wyszkoleni na potrzeby specjalnych ustaleń pokładowych w sposób zmniejszający ich zdolność zastosowania umiejętności w innym miejscu. 3. Przy wydawaniu wszelkich świadectw na podstawie niniejszego rozdziału, uwzględnia się następujące zasady: (1) wydanie świadectw alternatywnych nie jest samo w sobie wykorzystywane, aby: a) zmniejszyć liczbę członków załogi na pokładzie; b) obniżyć rzetelność wykonywania zawodu lub obniżyć poziom umiejętności marynarzy; ani c) usprawiedliwiać przyznanie połączonych obowiązków pełnienia wachty w maszynowni oraz na pokładzie jednej osobie posiadającej świadectwo, podczas jakiejkolwiek pojedynczej wachty; (2) osoba dowodząca jest wyznaczona jako kapitan, a realizacja ustaleń dotyczących wydawania świadectw alternatywnych nie ma negatywnego wpływu na pozycję prawną i władzę kapitana i innych. 4. Zasady określone w ust. 1 i 2 zapewniają zachowanie kwalifikacji oficerów pokładowych oraz mechaników. Załącznik II Pkt 3 załącznika II otrzymuje brzmienie: „3. Komisja, wspomagana przez Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu, z ewentualnym udziałem zainteresowanego państwa członkowskiego, potwierdziła poprzez ocenę tej strony konwencji STCW, która to ocena może obejmować inspekcję infrastruktury i analizę procedur, że spełnione są wymogi konwencji STCW dotyczące standardów kompetencji, szkolenia, wydawania świadectw oraz norm jakości.”. Załącznik III „ZAŁĄCZNIK V RODZAJ INFORMACJI PRZEKAZYWANYCH KOMISJI DO CELÓW STATYSTYCZNYCH 1. W przypadku odesłania do niniejszego załącznika przekazuje się następujące informacje określone w sekcji A-I/2 ust. 9 kodu STCW dla wszystkich świadectw kwalifikacji lub potwierdzeń ich wydania, wszystkich potwierdzeń uznania świadectw kwalifikacji wydanych przez inne państwa oraz wszystkich świadectw przeszkolenia wydanych marynarzom: Świadectwa kwalifikacji (CoC) / potwierdzenia ich wydania (EaI): – niepowtarzalny identyfikator marynarza; – imię i nazwisko marynarza; – data urodzenia marynarza; – obywatelstwo marynarza; – płeć marynarza; – numer potwierdzonego świadectwa CoC; – numer potwie