ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Pralki są znaczącymi odbiorcami energii elektrycznej w gospodarstwach domowych i podlegają minimalnym wymogom dotyczącym efektywności energetycznej oraz etykietowaniu energetycznemu. Pralko-suszarki podlegają obowiązkowemu etykietowaniu energetycznemu. W następstwie tych wymogów i postępu technologicznego większość pralek dostępnych obecnie na rynku kwalifikuje się do trzech najwyższych kategorii etykietowania energetycznego, a większość pralko-suszarek kwalifikuje się do dwóch najwyższych kategorii (A+ lub wyższej). Chociaż jest to pozytywna zmiana, oznacza to również, że konsumenci nie są w stanie w wystarczający sposób rozróżnić parametrów efektywności urządzeń dostępnych na rynku. W rezultacie mogą oni kupić pralki lub pralko-suszarki klasy A+, nie zdając sobie sprawy z tego, że w rzeczywistości nie są to wcale pralki o najwyższej efektywności, a urządzenia o najniższych osiągach, jakie są obecnie dostępne na rynku. Ponadto programy wykorzystywane do testowania procesu prania nie odzwierciedlają rzeczywistych warunków, a konsumenci często nie używają tych programów ze względu na ich długi czas trwania. W rezultacie konsumenci mogą nie osiągać poziomu zużycia energii podanego na etykiecie. Aktualizacja wymogów dotyczących ekoprojektu i etykietowania energetycznego pozwoli na zwiększenie oszczędności energii. Obecnie obowiązujące rozporządzenia w sprawie ekoprojektu i etykietowania energetycznego nie zawierają wymogów, które przyczyniałyby się do realizacji celów gospodarki o obiegu zamkniętym, np. wymogów dotyczących trwałości, możliwości naprawy i recyklingu, ponieważ w rozporządzeniach tych skoncentrowano się na efektywności energetycznej. Pralki i pralko-suszarki, podobnie jak wiele innych produktów, mogłyby jednak zostać znacznie ulepszone pod względem aspektów związanych z gospodarką o obiegu zamkniętym, takich jak dostępność oraz koszt części zamiennych i ich dostawy, dostęp do informacji dotyczących naprawy i konserwacji oraz pełniejsze informacje na temat końca przydatności do użycia urządzeń; można by to stopniowo osiągać dzięki środkom związanym z ekoprojektem. Dlatego też wprowadzenie wymogów dotyczących możliwości naprawy i recyklingu pomoże odwrócić tendencję spadkową w zakresie średniego okresu trwałości pralek i przyczyni się do realizacji celów gospodarki o obiegu zamkniętym.
Po pierwsze w ocenie skutków analizuje się konsekwencje braku uprawnień regulacyjnych w rozporządzeniu o wskaźnikach referencyjnych, służących zapewnieniu płynnego przejścia od kluczowego wskaźnika referencyjnego (w tym przypadku londyńskiej międzybankowej stopy procentowej lub „LIBOR”, który ma przestać istnieć z końcem 2021 r.). Wartość portfela odziedziczonych umów, które w dniu zaprzestania opracowywania wskaźnika LIBOR USD będą się do niego odnosić, szacuje się na 8–12 bln USD na całym świecie (znaczna jej część w bilansach banków we wszystkich państwach członkowskich). W przypadku braku wyznaczonej stopy w zastępstwie istnieje duże ryzyko, że nie będzie możliwości wywiązania się z tych umów. Po drugie w ocenie skutków dokonano oceny skutków rozporządzenia o wskaźnikach referencyjnych dla podmiotów europejskich stosujących kasowe kursy walutowe (spot) w celu zabezpieczenia się przed zmianami kursów walutowych. Biorąc pod uwagę fakt, że można się spodziewać, iż wiele kursów kasowych nie spełni wymogów rozporządzenia o wskaźnikach referencyjnych do celów wykorzystania w UE, banki europejskie nie będą już oferować powiązanych z nimi umów zabezpieczenia europejskim eksporterom i inwestorom.

Banki we wszystkich państwach członkowskich UE mają w swoich bilansach umowy zawierające odniesienia do kluczowych wskaźników referencyjnych. Działania na szczeblu państw członkowskich wymagałyby od ustawodawców krajowych uzgodnienia jednej jednolitej stopy zastępczej. Działania na szczeblu krajowym nie wystarczyłyby do zapewnienia ciągłego stosowania kasowych kursów walutowych (spot), ponieważ takie kursy są już objęte rozporządzeniem przyjętym na szczeblu UE (rozporządzeniem o wskaźnikach referencyjnych).
Kryptoaktywa stanowią rodzaj aktywów cyfrowych, które zależą głównie od kryptografii i technologii rozproszonego rejestru (DLT). Niektóre kryptoaktywa można zaklasyfikować jako instrumenty finansowe zgodnie z dyrektywą w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID II) lub jako „pieniądz elektroniczny” zgodnie z dyrektywą w sprawie pieniądza elektronicznego (EMD2), natomiast większość z nich nie wchodzi w zakres istniejących unijnych przepisów regulujących sektor finansowy.

Jeżeli kryptoaktywa nie są objęte zakresem unijnych regulacji sektora finansowego, brak obowiązujących przepisów dotyczących usług związanych z tymi aktywami (takich jak giełdy, platformy obrotu, dostawcy kont służących do przechowywania waluty wirtualnej) naraża konsumentów i inwestorów na znaczne ryzyko. Istnieje również znaczne ryzyko dotyczące integralności rynku (np. ryzyko manipulacji na rynku) na wtórnym rynku kryptoaktywów. Niektóre państwa członkowskie wprowadziły na szczeblu krajowym osobne przepisy dotyczące wszystkich – lub części – kryptoaktywów, które nie są objęte obecnymi unijnymi przepisami. Prowadzi to do fragmentacji regulacyjnej, która zakłóca konkurencję na jednolitym rynku, utrudnia dostawcom usług w zakresie kryptoaktywów zwiększenie skali ich działalności w wymiarze transgranicznym i prowadzi do arbitrażu regulacyjnego. Chociaż rynek kryptoaktywów nadal jest stosunkowo niewielki i nie stanowi obecnie zagrożenia dla stabilności finansowej, dzienny wolumen obrotu stale rośnie. Powszechne przyjęcie przez konsumentów tak zwanych stabilnych kryptowalut (podzbiór kryptoaktywów mających cechy zapewniające stabilizację ich ceny) może stwarzać dodatkowe wyzwania (np. w zakresie stabilności finansowej i suwerenności monetarnej). Aby uniknąć arbitrażu regulacyjnego oraz zapewnić odpowiednią ochronę konsumentów, traktowanie regulacyjne tych stabilnych kryptowalut należy uzależnić od konkretnej konstrukcji każdej z nich. Wobec braku unijnych ram dotyczących kryptoaktywów brak zaufania użytkowników do kryptoaktywów zahamuje rozwój tego rynku, co spowoduje utratę możliwości w zakresie szybkich, tanich i wydajnych instrumentów płatniczych lub nowych źródeł finansowania dla unijnych przedsiębiorstw.

W przypadku gdy kryptoaktywa są objęte unijnymi przepisami dotyczącymi usług finansowych, występuje brak pewności prawa co do sposobu stosowania istniejących unijnych przepisów regulujących sektor finansowy (np. rozporządzenia w sprawie prospektu , MiFID II oraz rozporządzenia w sprawie rozrachunku papierów wartościowych i centralnych depozytów papierów wartościowych ). Sytuacja ta prowadzi do jedynie sporadycznych emisji tokenów o cechach papierów wartościowych na rynku pierwotnym i ogranicza potencjalne stosowanie DLT na rynkach finansowych, czego dowodzi brak infrastruktur rynkowych opartych na DLT (takich jak systemy obrotu lub centralne depozyty papierów wartościowych) umożliwiających obrót tokenami o cechach papierów wartościowych i rozrachunek transakcji.
Na podstawie szczegółowej oceny skutków OEL zalecane przez ACSH zachowano jako preferowane warianty, ponieważ stanowią one najlepsze scenariusze pod względem skuteczności, wydajności i spójności. Te zachowane warianty uważa się za uzupełniające istniejące środki REACH w odniesieniu do każdej substancji.

Główne korzyści wynikające z preferowanych wariantów dotyczących tych trzech substancji polegają na przyczynieniu się do ochrony ponad miliona pracowników poprzez zapobieżenie ponad 1 700 przypadkom chorób związanych z pracą w ciągu najbliższych 60 lat, w tym nowotworom. To zmniejszenie liczby przypadków chorób zawodowych doprowadzi między innymi do zmniejszenia cierpienia pracowników i ich rodzin oraz do poprawy długości, jakości i wydajności ich życia zawodowego. Preferowane warianty przyniosą również korzyści przedsiębiorstwom poprzez ograniczenie absencji, strat w zakresie produktywności i płatności z tytułu ubezpieczeń w szacowanej kwocie 7 mln EUR w ciągu najbliższych 60 lat. Szacowane korzyści dla przedsiębiorstw nie uwzględniają pewnych korzyści, takich jak większa jasność prawa. Organy publiczne będą również korzystały z tych preferowanych wariantów, ponieważ doprowadzą one między innymi do obniżenia kosztów opieki zdrowotnej. Korzyści dla władz publicznych oszacowano na 5 mln EUR w ciągu najbliższych 60 lat. Oprócz tych korzyści gospodarczych i społecznych preferowany wariant dla benzenu doprowadzi do ograniczenia emisji ulotnych lub rozproszonych w niektórych sektorach, co będzie miało pozytywny wpływ na środowisko. Preferowane warianty dla akrylonitrylu i związków niklu nie powinny mieć żadnego wpływu lub bardzo ograniczony pozytywny wpływ na środowisko.
Sprawny przepływ handlu transgranicznego wymaga skutecznych procedur odprawy celnej i kontroli, które zapewniają bezpieczeństwo i ochronę osób i przedsiębiorstw w UE. Cel ten osiąga się częściowo dzięki systemom teleinformatycznym określonym w unijnym kodeksie celnym, które zastępują procedury oparte na dokumentacji papierowej procedurami elektronicznymi. Na granicach zewnętrznych konieczne jest jednak egzekwowanie ponad 60 unijnych aktów prawnych spoza dziedziny ceł, jak również krajowych przepisów innych niż przepisy prawa celnego (w dziedzinie zdrowia i bezpieczeństwa, ochrony środowiska, rolnictwa, rybołówstwa, dziedzictwa międzynarodowego, nadzoru rynku itp.). Wymaga to dokumentów innych niż zgłoszenia celne i dotyczy do 13 % z prawie 300 milionów przemieszczeń towarów rocznie, z których wiele to towary bardzo wrażliwe. Ponieważ organy często pracują nie komunikując się z innymi organami i korzystają z niejednolitych systemów i procesów, wiele towarów jest odprawianych w sposób nieefektywny, który sprzyja błędom i nadużyciom. Na przykład niektóre pozwolenia umożliwiają podział ilości towarów na więcej zgłoszeń celnych, które są ważne w całej UE. Organy muszą zatwierdzić wykorzystane ilości, ale kontrole ręczne są zarówno czasochłonne, jak i niewystarczająco dokładne. Problemów tych nie można rozwiązać bez nowego działania na poziomie UE, po części dlatego, że dotyczą one formalności unijnych. Starania na szczeblu krajowym są często niespójne i mogą pogłębić problem ze względu na brak interoperacyjności oraz na transgraniczny charakter handlu. Najważniejsza inicjatywa UE w tej dziedzinie, EU CSW-CERTEX, odniosła pewien sukces, ale jest ona dobrowolna, a jej zakres jest ograniczony.

Warianty 1, 2, 6, 7 i 8ii wybrano do dogłębnej analizy na podstawie screeningu. Na podstawie oceny skutków zidentyfikowano skutki o podobnym charakterze dla wszystkich wariantów. Bezpośrednie skutki gospodarcze obejmowałyby jednorazowe koszty wdrożenia i koszty stałe, a także oszczędności wynikające ze zmniejszenia obciążenia administracyjnego dla organów celnych, właściwych organów partnerskich i przedsiębiorców przy egzekwowaniu przepisów UE i dokonywaniu odprawy towarów. Osiągnięto by również pewne (niewymierne) korzyści handlowe. Wzmocnienie współpracy i ułatwienie wymiany informacji między organami odpowiedzialnymi za odprawę towarów przyczyniłoby się również do udoskonalenia procesów zarządzania ryzykiem i zmniejszenia liczby przypadków nadużyć i błędów ludzkich. To z kolei poprawiłoby przestrzeganie i egzekwowanie przepisów innych niż przepisy celne, a także przyniosłoby związane z tym korzyści społeczne i korzyści dla środowiska.
Rozważono szereg wariantów legislacyjnych i nielegislacyjnych. Niektóre warianty zostały odrzucone na wczesnym etapie. Odrzucono koncepcję utworzenia odrębnego podmiotu prawnego, ponieważ byłoby to nieproporcjonalne w stosunku do ograniczonego zakresu zadań, który zostałby mu powierzony. Odrzucono również koncepcję wykorzystania lub opracowania systemu alternatywnego, przede wszystkim dlatego, że obecne rozwiązanie e-CODEX okazało się bardzo skuteczne i efektywne w kontekście procedur, w ramach których już jest stosowane, i można zasadnie oczekiwać zwrotu z 24 mln EUR zainwestowanych w utworzenie systemu e-CODEX. Zastosowanie rozwiązania komercyjnego wiązałoby się również z problemami dotyczącymi trwałości systemu w długiej perspektywie oraz poufności i integralności przesyłanych danych, ponieważ właściciel takiego rozwiązania mógłby teoretycznie posiadać dostęp do danych przekazywanych za jego pośrednictwem. Nie można było brać pod uwagę możliwości przekazania systemu e-CODEX jednemu państwu członkowskiemu lub konsorcjum państw członkowskich, ponieważ państwa członkowskie jednoznacznie odrzuciły taką możliwość. Preferują one, jak wyrażono w szeregu konkluzji Rady, aby to eu-LISA zapewniała dalsze utrzymanie systemu e-CODEX, z uwzględnieniem jego aktualizacji. Zgodnie z powyższymi warunkami oceniono dwa warianty względem scenariusza odniesienia, zakładającego brak stałej obsługi, co doprowadziłoby do zakończenia funkcjonowania systemu e-CODEX. Spośród tych wariantów za najbardziej odpowiedni uznano wariant polegający na przekazaniu systemu e-CODEX agencji. Wariant alternatywny, zgodnie z którym to Komisja miałaby utrzymywać system e-CODEX, uznano za mniej korzystny, ponieważ trudniej byłoby zapewnić udział państw członkowskich w zarządzaniu systemem – co państwa członkowskie uważają za istotny aspekt gwarantujący niezależność sądów. Agencja mogłaby być również bardziej elastycznym rozwiązaniem pozwalającym na lepsze uwzględnienie wkładu zainteresowanych stron. Wśród istniejących agencji tylko Agencja Unii Europejskiej ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) posiada odpowiednie doświadczenie w zarządzaniu wielkoskalowymi systemami informatycznymi, w związku z czym to jej należy powierzyć zadanie zarządzania systemem e-CODEX. Aby umożliwić przyjęcie podstawy prawnej dla systemu e-CODEX, a także zapewnić odpowiedni przebieg procesu przekazania, obecne konsorcjum państw członkowskich lub nowy podmiot musiałyby kontynuować utrzymywanie systemu e-CODEX w latach 2021–2023.
Celem jest zwiększenie zaufania w zakresie udostępniania danych, wzmocnienie mechanizmów zwiększających dostępność danych oraz pokonanie przeszkód technicznych utrudniających ponowne wykorzystywanie danych. Będzie to sprzyjać dostępności danych do wykorzystania w gospodarce (opracowywanie nowych produktów i usług, zapewnienie większej wydajności) i do celów społecznych (aby sprostać wyzwaniom społecznym). Inicjatywa ta ma na celu utworzenie podstaw dla nowego, europejskiego sposobu zarządzania danymi jako alternatywy dla modelu platform stosowanego obecnie głównie przez duże przedsiębiorstwa technologiczne.

Dzięki wprowadzeniu wspólnych zasad we wszystkich państwach członkowskich inicjatywa ta zapewni przedsiębiorstwom możliwość wykorzystania skali rynku wewnętrznego oraz wprowadzania swoich produktów i usług w całej UE. Przedsiębiorstwa i organizacje badawcze będą miały dostęp do danych z różnych państw członkowskich na podobnych warunkach.
Świadczenie usług kluczowych z wykorzystaniem infrastruktury krytycznej, która stanowi podstawę niezbędnych funkcji społecznych lub działalności gospodarczej w Unii, wymaga, aby usługi te były świadczone w sposób niezawodny, co oznacza, że właściwi operatorzy muszą być odporni na obecne i przewidywane w przyszłości ryzyko (takie jak zagrożenia naturalne, działania hybrydowe, terroryzm, incydenty wewnętrzne, stany zagrożenia zdrowia publicznego lub wypadki związane ze zdrowiem publicznym). Istniejące obecnie ramy europejskie nie są w pełni dostosowane ani do potrzeb, ani do przyszłych wyzwań. Pomimo dyrektywy w sprawie europejskiej infrastruktury krytycznej z 2008 r. oraz wprowadzonych od tego czasu innych środków na szczeblu unijnym i krajowym operatorzy nie zawsze są odpowiednio przygotowani, aby zmierzyć się z ryzykiem związanym z coraz bardziej złożonym kontekstem operacyjnym ukształtowanym między innymi przez dynamiczny krajobraz ryzyka i głębsze współzależności między sektorami. Dyrektywa w sprawie europejskiej infrastruktury krytycznej, w której skoncentrowano się bardziej na ochronie składników infrastruktury niż na odporności operatorów, dotyczy niewielkiej części europejskiej infrastruktury krytycznej o zidentyfikowanych skutkach transgranicznych w dwóch sektorach (energetycznym i transportowym). Ponadto na szczeblu krajowym występują rozbieżne podejścia i niedociągnięcia dotyczące zasięgu sektorowego, kryteriów, oceny ryzyka, wymiany informacji itp. Przeszkadza to w prawidłowym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i znacząco ogranicza zdolność operatorów do świadczenia przedmiotowych usług na terenie całej Unii w sposób niezawodny i niezakłócony bezzasadnymi restrykcjami.

Interwencja UE jest uzasadniona ze względu na wspólny charakter wielu rodzajów ryzyka, na które są narażeni operatorzy infrastruktury krytycznej w Europie, którzy są w coraz większym stopniu współzależni między sobą, a także na zróżnicowanie przepisów krajowych w tej dziedzinie, co ogranicza zdolność operatorów do świadczenia swoich usług na rynku wewnętrznym. Transnarodowy charakter świadczenia usług kluczowych oznacza, że nawet zakłócenia na szczeblu lokalnym mogą mieć dalekosiężne skutki europejskie, i nie można racjonalnie oczekiwać, iż same działania krajowe będą w stanie je zminimalizować. Dzięki spójnemu ogólnounijnemu podejściu do zarządzania ryzykiem, obejmującemu wszystkie zagrożenia w tej dziedzinie, wszyscy właściwi operatorzy wprowadziliby odpowiednie środki zwiększające odporność. To z kolei zapewniłoby większą niezawodność świadczenia usług kluczowych, ale przyczyniłoby się również do stworzenia równiejszych warunków działania na rynku wewnętrznym.
Usługi cyfrowe zmieniły unijną gospodarkę i społeczeństwo w ciągu ostatnich dwudziestu lat, w szczególności wraz z pojawieniem się platform internetowych. Niniejsza inicjatywa opiera się na ocenie dyrektywy o handlu elektronicznym z 2000 r. Z załączonej oceny dyrektywy wynika, że jej podstawowe zasady pozostają aktualne, ale niektóre ze szczegółowych przepisów wymagają aktualizacji w świetle konkretnych wyzwań pojawiających się w szczególności w związku z funkcjonowaniem pośredników internetowych i platform internetowych. W tym kontekście w sprawozdaniu z oceny skutków przeanalizowano trzy główne problemy i ich przyczyny. Po pierwsze obywatele są narażeni na rosnące zagrożenia i szkody w internecie – od rozprzestrzeniania się nielegalnej działalności po zagrożenia dla ich praw podstawowych i inne szkody społeczne. Wspomniane problemy są szeroko rozpowszechnione w całym ekosystemie internetowym, jednak przybierają na sile w przypadku bardzo dużych platform internetowych ze względu na ich zasięg. Po drugie, w ujęciu ogólnym, nadzór nad platformami internetowymi jest w dużej mierze nieskoordynowany i nieskuteczny w obrębie UE, pomimo że świadczone za ich pośrednictwem usługi mają systemowe znaczenie. Ograniczone ramy współpracy administracyjnej przewidziane w dyrektywie o handlu elektronicznym, które mają na celu rozwiązanie problemów transgranicznych, są niedostatecznie określone i niespójnie stosowane przez państwa członkowskie. Po trzecie państwa członkowskie rozpoczęły regulację usług cyfrowych na poziomie krajowym, co doprowadziło do powstania nowych barier na rynku wewnętrznym. Prowadzi to do przewagi konkurencyjnej bardzo dużych platform i usług cyfrowych o ugruntowanej pozycji.
W obecnym rozporządzeniu TEN-E ustanowiono nowe podejście do transgranicznego planowania infrastruktury, które skupia zainteresowane strony w grupach współpracy regionalnej, służących określeniu i wsparciu realizacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, które generują najwięcej korzyści dla wewnętrznego rynku energii, bezpieczeństwa dostaw energii i zrównoważonego rozwoju. Nakłada się w nim również na państwa członkowskie obowiązek usprawnienia procedur wydawania pozwoleń w odniesieniu do projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz przewiduje się w nim warunki dostępności finansowania z instrumentu „Łącząc Europę”. Ocena obecnego rozporządzenia TEN-E wskazała, że choć cele obecnego rozporządzenia pozostają w dużej mierze aktualne, należy zwiększyć ich ukierunkowanie na cele na lata 2020/30 tak, aby odzwierciedlić nowy kontekst polityczny i cel osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2050 r. w ramach Europejskiego Zielonego Ładu. Oprócz nowego kontekstu politycznego i celów politycznych w ostatnim dziesięcioleciu nastąpił szybki rozwój technologiczny. Zidentyfikowano dwa najważniejsze problemy: 1) rodzaj i skala rozwoju infrastruktury transgranicznej nie są w pełni dostosowane do celów polityki energetycznej UE, w szczególności w odniesieniu do Europejskiego Zielonego Ładu, i celu neutralności klimatycznej; 2) opóźnienia w realizacji kluczowych projektów. Bardziej ambitny cel w zakresie klimatu na 2030 r., cel neutralności klimatycznej w ramach Europejskiego Zielonego Ładu oraz inicjatywa „Czysta planeta dla wszystkich” wymagają głębokiej transformacji europejskiego systemu energetycznego, zarówno po stronie podaży jak i popytu. Oznacza to konieczność utworzenia infrastruktury wspierającej tę europejską transformację energetyczną, w tym szybkiej elektryfikacji połączonej z podwojeniem udziału produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, znaczącego wzrostu wykorzystania odnawialnych i niskoemisyjnych źródeł gazu, integracji systemu energetycznego oraz zwiększenia upowszechniania innowacyjnych rozwiązań. Nie wszystkie kategorie infrastruktury istotne z punktu widzenia transformacji energetycznej są obecnie przedmiotem wspólnego zainteresowania (np. wodór), a niektóre nie odzwierciedlają w wystarczającym stopniu rozwoju technologicznego (np. inteligentne sieci). Opóźnienia w realizacji projektów priorytetowych, które uznano za konieczne do osiągnięcia celów polityki UE w zakresie klimatu i energii; zagrażają wymaganym przyspieszonym zmianom systemu energetycznego. Wdrożenie głównych projektów infrastrukturalnych nadal trwa za długo. W 2020 r. 27 proc. projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania i dotyczących produkcji energii elektrycznej było opóźnionych w stosunku do pierwotnie planowanej daty oddania do eksploatacji o średnio 17 miesięcy.