Niniejszy wniosek należy do pakietu środków dotyczących zrównoważonego finansowania, będącego priorytetowym działaniem w ramach projektu dotyczącego unii rynków kapitałowych. Projekt ten obejmuje środki służące wykorzystaniu potencjału technologii finansowej jako katalizatora zmian oraz zaangażowaniu prywatnego kapitału w zrównoważone inwestycje. Przyczynia się do rozwoju i większej integracji rynków kapitałowych, ułatwiając inwestorom korzystanie z jednolitego rynku przy podejmowaniu świadomych decyzji.

Wniosek zmieni rozporządzenie w sprawie wskaźników referencyjnych poprzez wprowadzenie zasad dotyczących ustanawiania i opracowywania wskaźników referencyjnych niskoemisyjności i pozytywnego wpływu na emisyjność. Jest on zgodny z celem rozporządzenia w sprawie wskaźników referencyjnych, które ma zapewnić, aby wskaźniki referencyjne dokładnie i rzetelnie odzwierciedlały realia gospodarcze oraz aby były zrozumiałe dla wszystkich zainteresowanych stron, a tym samym przyczyniały się do wysokiego poziomu ochrony konsumentów i inwestorów. Wniosek wprowadza dalsze wymogi dotyczące zagwarantowania przejrzystości metody opracowywania nowych kategorii wskaźników referencyjnych, aby zwiększyć ich porównywalność i umożliwić lepsze podejmowanie decyzji przez podmioty zarządzające portfelem.

W związku z tym w grudniu 2016 r. Komisja ustanowiła grupę ekspertów wysokiego szczebla, której powierzyła opracowanie kompleksowej strategii UE na rzecz zrównoważonego finansowania. Grupa ekspertów wysokiego szczebla opublikowała sprawozdanie końcowe w dniu 31 stycznia 2018 r. W sprawozdaniu tym przedstawiono kompleksową wizję zrównoważonego finansowania dla Europy i określono dwie nadrzędne zasady dotyczące europejskiego systemu finansowego. Pierwsza z nich to zwiększenie wkładu finansowania w zrównoważony wzrost sprzyjający włączeniu społecznemu. Druga to zwiększenie stabilności finansowej poprzez uwzględnienie czynników ESG w podejmowaniu decyzji inwestycyjnych. Grupa ekspertów wysokiego szczebla wydała osiem kluczowych zaleceń, które jej zdaniem stanowią podstawowe elementy zrównoważonego europejskiego systemu finansowego. Zgodnie z jednym z jej zaleceń podmioty opracowujące indeksy powinny zostać zobowiązane do ujawniania szczegółowych informacji dotyczących ekspozycji danego indeksu na parametry zrównoważonego rozwoju związane z papierami wartościowymi uwzględnionymi w indeksie i ich wagami. Jednocześnie ESMA powinna zawrzeć odniesienia do kwestii zrównoważonego rozwoju w swoich wytycznych dotyczących „Oświadczenia dotyczącego wskaźnika referencyjnego”, w których należy wyraźnie wskazać, w jaki sposób kwestie zrównoważonego rozwoju (kwestie ESG), w tym przejście na gospodarkę niskoemisyjną, znajdują odzwierciedlenie w metodzie opracowywania wskaźnika referencyjnego.

Przyjęty w 2016 r. Komunikat Komisji dotyczący kolejnych kroków w kierunku zrównoważonej przyszłości Europy łączy cele zrównoważonego rozwoju określone w agendzie ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 z europejskimi ramami polityki w celu zapewnienia, by we wszystkich unijnych działaniach i inicjatywach politycznych – realizowanych zarówno w UE, jak i na całym świecie – od samego początku uwzględniano cele zrównoważonego rozwoju. UE jest również w pełni zaangażowana w realizację celów UE w zakresie klimatu i energii na 2030 r. oraz w uwzględnienie zrównoważonego rozwoju w strategiach politycznych UE, zgodnie z wytycznymi politycznymi dla Komisji Europejskiej z 2014 r. Jeana-Claude'a Junckera. Dlatego też wiele priorytetów polityki Komisji Europejskiej na lata 2014–2020 wpisuje w unijne cele klimatyczne i realizuje Agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030. Priorytety te obejmują plan inwestycyjny dla Europy, pakiet dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym, pakiet dotyczący unii energetycznej, aktualizację strategii UE dotyczącej biogospodarki, unię rynków kapitałowych oraz budżet UE na lata 2014–2020, w tym Fundusz Spójności i projekty badawcze. Ponadto Komisja uruchomiła wielostronną platformę w celu monitorowania i wymiany najlepszych praktyk w zakresie realizacji celów zrównoważonego rozwoju.

UE dąży do zapewnienia rozwoju zaspokajającego obecne potrzeby bez ograniczania możliwości zaspokajania potrzeb przyszłych pokoleń. Zrównoważony rozwój jest od dawna centralnym elementem projektu, jakim jest Unia Europejska. W traktatach UE uwzględniono jego wymiar społeczny i środowiskowy oraz uznano, że powinny one być rozpatrywane łącznie.

Niniejszy wniosek jest częścią szerszej inicjatywy Komisji na rzecz zrównoważonego rozwoju. Ustanawia się w nim podstawy unijnych ram, w których kwestie z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego (ang. Environmental, Social and Governance, „ESG”) stają się centralnymi elementami systemu finansowego, tak aby gospodarka europejska została przekształcona w bardziej ekologiczny i odporny system o obiegu zamkniętym. Aby inwestycje miały bardziej zrównoważony charakter, w procesie podejmowania decyzji inwestycyjnych należy uwzględniać czynniki ESG, biorąc pod uwagę emisje gazów, wyczerpywanie się zasobów czy warunki pracy. Celem niniejszego wniosku, jak również zaproponowanych wraz z nim aktów ustawodawczych, jest uwzględnianie czynników ESG w procesie inwestycyjnym i doradczym w spójny sposób we wszystkich sektorach. Dzięki temu uczestnicy rynku finansowego – spółki zarządzające przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), zarządzający alternatywnym funduszem inwestycyjnym (ZAFI), zakłady ubezpieczeń, instytucje pracownicze programów emerytalnych (IORP), zarządzający europejskim funduszem venture capital (EuVECA), zarządzający europejskimi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej (EuSEF) – którzy otrzymują od swoich klientów lub beneficjentów upoważnienie do podejmowania decyzji inwestycyjnych w ich imieniu, powinni uwzględniać kwestie ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego w swoich wewnętrznych procesach oraz informować o tym swoich klientów. Ponadto, aby pomóc inwestorom w porównywaniu śladu węglowego inwestycji, w przedmiotowych wnioskach wprowadza się nowe kategorie wskaźników referencyjnych niskoemisyjności oraz pozytywnego wpływu na emisyjność. Te wzajemnie uzupełniające się wnioski powinny ułatwić inwestowanie w zrównoważone projekty i aktywa w całej UE.

Rozmowy ujawniły, że podmioty zarządzające aktywami na ogół stosują dwa rodzaje indeksów niskoemisyjności, tj. „podstawowy indeks niskoemisyjności” i „czysty indeks niskoemisyjności”. Podmioty zarządzające aktywami postrzegają indeksy niskoemisyjności jako narzędzie zarządzania ryzykiem ewentualnych interwencji regulacyjnych w przyszłości mogących prowadzić do powstania aktywów „osieroconych”. Koncentrują się one w dużej mierze na indeksach „o obniżonej emisyjności”. Indeksy te tworzy się w oparciu o standardowy lub „macierzysty” wskaźnik referencyjny, usuwając przedsiębiorstwa o stosunkowo wysokiej emisyjności lub obniżając ich wagę.

We wniosku zastosowano podejście proporcjonalne, zapewniając, aby nowe obowiązki zostały nałożone na administratorów wskaźników referencyjnych, którzy już podlegają podobnym wymogom na podstawie rozporządzenia w sprawie wskaźników referencyjnych. Obciążenie administracyjne nie ulegnie zatem nieproporcjonalnemu zwiększeniu. Ponadto w niektórych przypadkach obciążenie administratorów wskaźników referencyjnych niskoemisyjności może się nawet zmniejszyć, ponieważ we wniosku przedstawiono jasne i zharmonizowane przepisy dotyczące takich wskaźników, co może zmniejszyć koszty sporządzania wewnętrznych strategii.

Choć niektóre wskaźniki referencyjne mają charakter krajowy, stosowanie wskaźników referencyjnych w umowach i produktach finansowych często ma wymiar transgraniczny. Pomimo że działanie na poziomie krajowym w odniesieniu do indeksu może przyczynić się do jego właściwego dopasowania do szczególnych uwarunkowań krajowych, to istnieje ryzyko pominięcia wymiaru transgranicznego, co może ostatecznie doprowadzić do istnienia mozaiki rozbieżnych przepisów, a przez to do powstania nierównych warunków działania na jednolitym rynku i stosowania niespójnego podejścia w całej UE. Działania na poziomie krajowym byłyby również niezgodne z celami rozporządzenia w sprawie wskaźników referencyjnych, które ma służyć harmonizacji przepisów regulujących tworzenie i stosowanie wskaźników referencyjnych w całej Unii. Problem ten został dostrzeżony przez grupę G-20 i Radę Stabilności Finansowej, które zleciły IOSCO przygotowanie globalnego zbioru zasad mających zastosowanie do finansowych wskaźników referencyjnych. Zmiana rozporządzenia w sprawie wskaźników referencyjnych może przyczynić się do wzmocnienia jednolitego rynku poprzez poprawę wspólnych ram w zakresie wiarygodnych i odpowiednio wykorzystywanych wskaźników referencyjnych w różnych państwach członkowskich.

Brak zharmonizowanych unijnych zasad dotyczących wskaźników referencyjnych niskoemisyjności spowodował powstanie rozbieżnych norm dotyczących tych wskaźników referencyjnych, co może prowadzić do nieporozumień wśród inwestorów i nieoptymalnego wyboru indeksów służących mierzeniu wyników funduszy i produktów niskoemisyjnych. Zgodnie z art. 114 TFUE UE ma prawo do działania w celu (i) zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego w odniesieniu do indeksów niskoemisyjnych wykorzystywanych do pomiaru wyników portfeli inwestycji niskoemisyjnych, (ii) ograniczenia przeszkód w sprawnym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego oraz (iii) ułatwienia inwestycji transgranicznych w zrównoważone działania w całej Unii.

Art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) upoważnia Parlament Europejski i Radę do przyjęcia środków dotyczących zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, które odnoszą się do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego. Art. 114 TFUE umożliwia UE wprowadzanie środków w celu eliminowania obecnych przeszkód w korzystaniu z podstawowych wolności oraz w celu zapobiegania pojawianiu się takich przeszkód, między innymi barier utrudniających podmiotom gospodarczym, w tym inwestorom, pełne korzystanie z rynku wewnętrznego.

Wniosek opiera się również na badaniu „Defining »green« in the context of green finance” [Definiowanie ekologiczności w kontekście ekologicznego finansowania] zleconym przez Komisję w 2017 r. W badaniu przedstawiono:

Wniosek opiera się na sporządzonym przez grupę ekspertów wysokiego szczebla sprawozdaniu w sprawie zrównoważonego finansowania, w którym zaleca się podjęcie działań służących zwiększeniu przejrzystości i poprawie wytycznych w zakresie wskaźników referencyjnych rynku finansowego. W niniejszym wniosku starannie rozważono również uwzględnienie innych zaleceń grupy ekspertów wysokiego szczebla, na przykład dotyczących ujawniania informacji i systematyki w odniesieniu do tego, co uznaje się za zrównoważone.

Na pytanie o główne cechy indeksów niskoemisyjności większość respondentów zauważyło, że w ocenie emisji dwutlenku węgla należy uwzględnić emisje zakresu 3. Niektórzy respondenci zauważyli, że metodę opracowywania indeksu niskoemisyjności należy dostosować do ewentualnej przyszłej taksonomii UE. Niektórzy respondenci odnosili się jednak sceptycznie do sporządzenia zharmonizowanych metod na poziomie UE, powołując się na obawy dotyczące dostępnych danych, niejasnego związku między śladem węglowym i ryzykiem środowiskowym a skutkami finansowymi (np. ryzyko przejścia) oraz retrospektywnego charakteru większości metod.

Respondenci twierdzili, że nie korzystają z indeksu niskoemisyjności, ponieważ: (i) obecne metody nie odzwierciedlają wszystkich źródeł emisyjności; (ii) ich klienci (inwestorzy) nie mają zaufania do metody stosowanej w przypadku dostępnych indeksów niskoemisyjności; oraz (iii) brakuje indeksów niskoemisyjności odzwierciedlających ich podejście do inwestycji i ich styl inwestowania.

Podmioty opracowujące indeksy niskoemisyjności dążą do zmniejszenia całkowitego śladu węglowego portfela bazowego będącego podstawą indeksu w porównaniu ze standardowymi indeksami, w przypadku których wagi opierają się na kapitalizacji rynkowej. Na przykład ich celem może być zmniejszenie śladu węglowego o 40 % w porównaniu z indeksem standardowym („macierzystym”). Podmioty opracowujące indeksy „czyste” twierdzą, że podstawowe indeksy „o obniżonej emisyjności” nie są zgodne z celami 2 °C zawartymi w porozumieniu klimatycznym z Paryża; opowiadają się one za bardziej rygorystyczną metodą wyboru składników wskaźnika referencyjnego, np. opartą na współczynniku wpływu na emisyjność.

(4)minimalne normy dotyczące harmonizacji metody opracowywania indeksów niskoemisyjności i indeksów „pozytywnego wpływu na emisyjność” (wariant 4, podwariant a) lub zharmonizowane przepisy UE dotyczące różnych rodzajów indeksów niskoemisyjności – kompleksowe podejście regulacyjne (wariant 4, podwariant b)

W ramach wariantu 1 z upływem czasu prawdopodobnie nastąpiłaby dalsza fragmentacja rynku, a odpowiednie koszty wyszukiwania ponoszone przez inwestorów pozostałyby wysokie. Inwestorzy, którzy chcieliby zainwestować w aktywa mające realne skutki i będące dostosowane do celu 2 °C, nadal nie dysponowaliby odpowiednimi narzędziami (wskaźnikami referencyjnymi) do oceny wyników swoich niskoemisyjnych funduszy lub portfeli. Brak harmonizacji metod opracowywania indeksów niskoemisyjności nadal miałby wpływ na ich porównywalność i adekwatność. Ponadto przedsiębiorstwa nie mieliby zachęt do dostosowywania swoich strategii do celów klimatycznych.

Wariant 2 mógłby zwiększyć przejrzystość metody opracowywania wskaźników referencyjnych i przyczynić się do dostosowania niektórych jej elementów. W ramach tego wariantu inwestorzy otrzymywaliby szczegółowe informacje na temat uwzględniania parametrów związanych z klimatem, opis składników wskaźnika referencyjnego oraz kryteria ich doboru i ważenia. Ten wariant byłby stosunkowo prosty do przyjęcia dla administratorów wskaźników referencyjnych i względnie opłacalny, ponieważ wymagałby od administratorów wskaźników referencyjnych jedynie zachowania minimalnych norm dotyczących stosowanej przez nich metody i dawałby im pewną elastyczność w dodawaniu innych elementów/kryteriów. Taka zharmonizowana metoda miałaby jednak zastosowanie wyłącznie do segmentu indeksów niskoemisyjności, które nie zakładają zgodności z celem 2 °C, a zatem nie mogą w znaczący sposób przyczynić się do polityki łagodzenia zmiany klimatu poprzez jasne określenie na poziomie UE, czym są zrównoważone aktywa/inwestycje. W związku z tym wariant ten nie jest dostosowany do pełnego osiągnięcia celów UE w zakresie zrównoważonego rozwoju.

W ramach wariantu 3 Komisja stworzyłaby zharmonizowany zestaw zasad obejmujących „czyste” indeksy niskoemisyjności lub indeksy „pozytywnego wpływu na emisyjność”. Indeksy te pozwalałyby podmiotom zarządzającym aktywami/inwestorom instytucjonalnym właściwie śledzić/oceniać wyniki swoich funduszy dobranych zgodnie z celem 2 °C określonym w porozumieniu klimatycznym z Paryża i wykazywać zgodność z taką strategią inwestycyjną wobec swoich klientów/beneficjentów. W przeciwieństwie do wariantu 2 metoda ta umożliwia włączenie aktywów przedsiębiorstw, które w znacznym stopniu przyczyniają się do zmniejszenia emisji, tym samym ukierunkowując większą liczbę przepływów inwestycyjnych na takich emitentów. „Czyste” indeksy niskoemisyjności mogą jednak koncentrować inwestycje tylko w niektórych sektorach i nie są postrzegane jako odpowiednie do budowy podstawowego portfela akcji przez dużą grupę zainteresowanych stron, co powoduje ryzyko ograniczonego rynkowego zastosowania takiego wskaźnika referencyjnego.

W ramach wariantu 4 wprowadzono by zharmonizowane zasady dotyczące (1) standardowych indeksów „o obniżonej emisyjności” lub „niskoemisyjności” oraz (2) „czystych” indeksów niskoemisyjności lub indeksów „pozytywnego wpływu na emisyjność”. W związku z tym wariant ten ma zastosowanie do szerszego zakresu indeksów niż warianty 2 lub 3. Umożliwiłoby to inwestorom instytucjonalnym i podmiotom zarządzającym aktywami właściwe śledzenie/ocenę wyników większej liczby rodzajów funduszy niskoemisyjności oraz zapewnia stosunkowo duży wybór narzędzi, aby wykazać ich zgodność z preferencjami klientów w zakresie niskoemisyjności.

Przeanalizowano dwa różne podwarianty tego rozwiązania.

Podwariant 4a (wariant preferowany): zgodnie z podejściem stosowanym w tym podwariancie nowe ramy wprowadzałyby minimalne normy harmonizacji metody opracowywania indeksów niskoemisyjności i indeksów „pozytywnego wpływu na emisyjność”. W ramach tego wariantu ustalone zostałyby minimalne kluczowe elementy metody określania wskaźników referencyjnych o obniżonej emisyjności i wskaźników referencyjnych „pozytywnego wpływu na emisyjność” oraz podane zostałyby normy dotyczące kryteriów i metod doboru i ważenia aktywów bazowych stanowiących podstawę wskaźnika referencyjnego oraz obliczania śladu węglowego i oszczędności emisji związanych z aktywami bazowymi, wykorzystując istniejące europejskie metody zatwierdzone przez Komisję i w dużej mierze stosowane przez przedsiębiorstwa do obliczania ich efektywności środowiskowej, na przykład ślad środowiskowy produktów i ślad środowiskowy organizacji.

Podwariant 4b: w tym podwariancie wprowadzono by ustalenia dotyczące maksymalnej harmonizacji, w ramach której metoda opracowywania dwóch nowo wprowadzonych kategorii wskaźników referencyjnych jest w pełni zharmonizowana w oparciu o szczegółowy i obszerny zestaw zasad określonych na poziomie 1 i doprecyzowanych szczegółowymi wymogami na poziomie 2. Zgodnie z tymi zasadami ustanowione zostałyby szczegółowe kryteria doboru i ważenia aktywów bazowych stanowiących podstawę wskaźników referencyjnych niskoemisyjności i pozytywnego wpływu na emisyjność. Takie podejście umożliwiałoby wysoki stopień porównywalności metod tworzenia nowych kategorii wskaźników referencyjnych. Administratorom wskaźników referencyjnych brakowałoby jednak pewnej elastyczności w projektowaniu metody i ponoszą oni znaczne koszty przestrzegania nowych rygorystycznych wymogów przewidzianych prawem UE.

W podwariancie 4a inwestorzy korzystaliby z nieco mniejszego stopnia porównywalności metod opracowywania wskaźników referencyjnych, jednak administratorzy wskaźników referencyjnych zachowaliby znaczną elastyczność w opracowywaniu wzoru obliczania swojej metody. Ogólnie rzecz ujmując, takie podejście umożliwiłoby uczestnikom rynku tworzenie nowych strategii rozwiązywania problemów związanych z ochroną środowiska. Ponadto administratorzy wskaźników referencyjnych będą ponosić niewielkie koszty dostosowywania własnych ustanowionych metod do minimalnych norm przewidzianych w prawie UE.

Ten podwariant jest również zgodny z innymi wnioskami Komisji w zakresie zrównoważonego finansowania, ponieważ może on służyć poprawie jakości informacji przekazywanych inwestorom indywidualnym przez podmioty zarządzające aktywami zgodnie z celem inwestycyjnym. Podobnie jak w wariancie 3, w podwariancie 4a można również ukierunkować więcej inwestycji na przedsiębiorstwa z sektorów wysoce emisyjnych, mające znaczny wpływ na ograniczenie emisji. Istnieje jednak szereg wyzwań związanych z tym wariantem, tj.: (i) dostępne dane nie są stabilne i zazwyczaj nie są kompletne; (ii) porównanie emisyjności przedsiębiorstw z różnych sektorów może być skomplikowane; oraz (iii) istnieje potencjalne ryzyko, że ustanowienie zharmonizowanych metod może hamować innowacyjność.

Komisja przewiduje, że preferowany wariant będzie miał następujące skutki o charakterze gospodarczym, środowiskowym i społecznym:

Zharmonizowane normy UE dotyczące przejrzystych metod określania indeksów niskoemisyjności i pozytywnego wpływu na emisyjność, w połączeniu z na ogół większą szczegółowością ujawnianych informacji ESG w przypadku innych wskaźników referencyjnych, będą mieć następujące skutki o charakterze gospodarczym: (i) ograniczą asymetrię informacji między inwestorami a podmiotami opracowującymi indeksy, ponieważ podmioty zarządzające aktywami i zarządzające portfelem będą mieć wszystkie informacje niezbędne do wyboru indeksu niskoemisyjności lub pozytywnego wpływu na emisyjność odzwierciedlającego ich styl inwestowania; (ii) zmniejszą obecną fragmentację rynku, ponieważ metody opracowywania indeksów niskoemisyjności nie zostały jeszcze ujednolicone; oraz (iii) poprawią jakość i porównywalność informacji dotyczących klimatu, ujawnianych przez przedsiębiorstwa, które uzyskają zachęty do ujawnienia tych informacji na potrzeby uwzględnienia ich w indeksie. W związku z tym stosowanie zharmonizowanych norm UE dotyczących przejrzystych metod doprowadzi do stworzenia wskaźników referencyjnych, które będą lepiej służyć pomiarowi wyników portfela lub produktu finansowego zgodnego, odpowiednio, z „niskoemisyjną” strategią inwestycyjną lub ze strategią inwestycyjną „celu 2 °C”.

Pod względem skutków środowiskowych finansowanie zostanie stosunkowo szybko przekierowane na aktywa i projekty uwzględniające cele zrównoważonego rozwoju, mające pozytywne skutki pod względem emisji gazów cieplarnianych i przyczyniające się do realizacji założeń porozumienia klimatycznego z Paryża. Z tego powodu harmonizacja norm i ujawnienie metody opracowywania różnych rodzajów wskaźników niskoemisyjności i pozytywnego wpływu na emisyjność zapewnią inwestorom realizującym różne strategie niskoemisyjne odpowiednie narzędzia do oceny spójności między ich funduszami/portfelami a wybranym wskaźnikiem referencyjnym oraz umożliwią im lepsze śledzenie/mierzenie wyników względem odpowiedniego wskaźnika referencyjnego niskoemisyjności.

Wniosek nie ma żadnych istotnych bezpośrednich lub pośrednich skutków społecznych.

We wniosku uwzględniono opinie (opinię pozytywną z zastrzeżeniami wydaną w dniu 14 maja 2018 r. oraz dwie poprzednie opinie negatywne) wydane przez Radę ds. Kontroli Regulacyjnej. We wniosku i zmienionej ocenie skutków odniesiono się do uwag Rady ds. Kontroli Regulacyjnej, która stwierdziła, że konieczne są korekty przed podjęciem dalszych działań związanych z opisywaną inicjatywą (link).

W swoich uwagach Rada ds. Kontroli Regulacyjnej zasugerowała, że w ocenie skutków nie uwzględniono należycie ryzyka związanego z nałożeniem na administratorów wskaźników referencyjnych niskoemisyjności wymogu stosowania systematyki. Rada wyraziła również zastrzeżenia, że w odniesieniu do przyszłego opracowywania metody tworzenia wskaźników referencyjnych niskoemisyjności ocena skutków nie uwzględnia w wystarczającym stopniu kwestii kosztów po stronie administratorów i użytkowników tych wskaźników referencyjnych.

W reakcji na zastrzeżenia Rady Komisja zniosła obowiązek stosowania przez administratorów wskaźników referencyjnych niskoemisyjności i pozytywnego wpływu na emisyjność systematyki UE przy opracowywaniu parametrów metody doboru aktywów bazowych i przestrzegania obowiązków w zakresie ujawniania informacji. Ponadto niniejszy wniosek został dodatkowo skorygowany w celu należytego uwzględnienia kwestii kosztów przy opracowywaniu metody tworzenia wskaźników referencyjnych niskoemisyjności i pozytywnego wpływu na emisyjność. Komisja będzie uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych, które określą jedynie minimalne normy dotyczące zharmonizowanych metod tworzenia wskaźników referencyjnych niskoemisyjności i pozytywnego wpływu na emisyjność. Dlatego też akty delegowane nie będą wprowadzać w pełni zharmonizowanych metod, a raczej kryteria minimalne, pozostawiając w ten sposób niezbędną elastyczność administratorom wskaźników referencyjnych. Koszty przestrzegania przepisów będą zatem ograniczone.

•Prawa podstawowe