ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.1.2

W rozdziale tym przywołuje się wszystkie składniki koncepcji godnej pracy. Uderzające jest to, że tylko przelotnie wspomina się o bezpieczeństwie i higienie pracy (wzmiankuje się o „jakości zatrudnienia”). Nie stało się tak chyba przez przypadek, skoro bezpieczeństwo i higiena pracy nie są zbyt eksponowane w całym tekście komunikatu. Może się to wiązać z problematycznym stanowiskiem Komisji i państw członkowskich w stosunku do konwencji MOP-u dotyczących tego zagadnienia. Państwa członkowskie UE nie ratyfikowały ich w wystarczającym stopniu, i to pomimo faktu, iż zapisany w unijnym prawie poziom ochrony pracowników jest — co naturalne — przeważnie wyższy niż ten, który określają odpowiednie instrumenty MOP-u. Niechęć do ratyfikacji nie stanowi dla innych krajów rekomendacji do ratyfikowania konwencji MOP-u odnoszących się do bezpieczeństwa i higieny pracy. Należy więc stwierdzić, że UE nie propaguje programu godnej pracy w tym względzie. Komitet wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjrzenia się obecnej niezadowalającej sytuacji w celu jej znaczącej poprawy w przyszłości. Komitet uważa także, że państwa członkowskie nie powinny wypowiadać konwencji MOP-u dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy do czasu, gdy nie zdecydują się ratyfikować nowszej konwencji o podobnym zakresie.
2.7

Wszyscy uczestnicy rynku będą mogli zapoznać się z tymi kryteriami, które będą stosowane jednakowo we wszystkich państwach członkowskich. Od tej chwili, właściwe organy będą musiały brać pod uwagę jedynie: — reputację potencjalnego nabywcy: preambuła projektu dyrektywy wskazuje, iż chodzi o ustalenie, czy istnieją wątpliwości co do jego uczciwości i kompetencji zawodowych (wynikające, na przykład, z jego postępowania w dotychczasowej działalności) i czy są one uzasadnione; — ocena uczciwości ma szczególne znaczenie, jeśli nabywca jest nieregulowaną instytucją finansową lub przedsiębiorstwem inwestycyjnym; — reputację i doświadczenie wszelkich osób, które mogłyby zapewnić skuteczne kierowanie działalnością przedsiębiorstwa ubezpieczeniowego w wyniku planowanego nabycia; — dobrą kondycję finansową potencjalnego nabywcy, w szczególności w odniesieniu do rodzaju działalności prowadzonej i planowanej przez przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe, którego akcje planuje się nabyć; — czy przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe będzie nadal w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań wynikających z zasad ostrożnościowych i zasad dotyczących wypłacalności ustalonych przez Unię Europejską; — istnienie wiarygodnych podstaw, by podejrzewać, iż w związku z planowanym nabyciem dokonano lub usiłowano dokonać prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu lub iż planowane nabycie mogłoby zwiększyć ryzyko takich działań; — Po otrzymaniu powiadomienia właściwy organ musi potwierdzić na piśmie jego odbiór, w terminie do dwóch dni roboczych. — Od momentu potwierdzenia odbioru, właściwy organ ma maksimum trzydzieści dni roboczych na dokonanie oceny (tzw. „okres oceny”). Okres oceny może ulec wydłużeniu, do maksimum 50 dni roboczych, jeśli potencjalny nabywca podlega pod jurysdykcję spoza Wspólnoty oraz posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie trzecim, w którym istnieją przeszkody prawne utrudniające przekazanie niezbędnych informacji. — Właściwy organ może, w razie konieczności, zwrócić się o dalsze informacje do nabywcy. W oczekiwaniu na dostarczenie żądanych informacji wstrzymuje się okres oceny na maksimum 10 dni roboczych.
9.3.2

Inna część mogłaby zwiększyć budżet Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFDG). Ten instrument, niedysponujący osobnym budżetem, ma na celu udzielanie pomoc zwalnianym pracownikom — „ofiarom globalizacji”, i uzupełnienie działań z zakresu funduszy strukturalnych. W odróżnieniu od nich — wymagających długich okresów programowania w ramach projektów najczęściej długofalowych — EFDG jest instrumentem krótkoterminowym. Choć Rada go zatwierdziła, zmniejszyła o połowę środki przewidziane początkowo przez Komisję (EFDG opiewa na kwotę 500 mln euro). W tych warunkach trudno wierzyć w skuteczność tego narzędzia, określanego często jako „instrument marketingowy”. Jednocześnie należałoby zrewidować kryteria kwalifikowania do pomocy w ramach tego funduszu poprzez obniżenie wymaganej liczby zwalnianych pracowników (wzorując się na amerykańskim Trade Adjustment Assistance Programme z 1962 r., pomysłodawcy zapomnieli, że w przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych, posiadających gospodarkę opartą na wielkich przedsiębiorstwach, gospodarka UE opiera się na MŚP) (27).
2.3

By przyczynić się do realizacji tego celu, Komisja zadeklarowała zamiar wystąpienia z wnioskiem o utworzenie Europejskiego Instytutu Technologii i zgłosiła chęć dołożenia starań, by uniwersytety europejskie stały się konkurencyjne na szczeblu międzynarodowym, ponieważ „istniejące podejście do finansowania, zarządzania i jakości okazało się niewystarczające, aby sprostać wyzwaniu, jakim stał się globalny rynek dla naukowców, studentów i dla samej wiedzy”.
3.6.1

Na tej podstawie należy nadal odpowiednio badać, w szczególności w odniesieniu do ewentualnych przyszłych wniosków o wpisy w załączniku XI (m.in. ze strony Rumunii i Bułgarii w procesie akcesji), czy przedmiotem nie jest zagadnienie horyzontalne, które powinno być systemowo włączane do rozporządzenia podstawowego lub wykonawczego. Na przykład w wielu państwach członkowskich w ramach państwowych świadczeń socjalnych istnieją klauzule ochronne przysługujące osobom, które z powodów politycznych i religijnych lub z powodu swojego pochodzenia doświadczyły uszczerbku w swych prawach w zakresie zabezpieczenia społecznego (10), lub szczególne przepisy odnoszące się do inwalidów wojennych, byłych jeńców wojennych, ofiar przestępstw i aktów terrorystycznych oraz osób poszkodowanych przez byłe reżimy totalitarne. Wprawdzie takie klauzule ochronne gwarantują szczególnym grupom osób ochronę wynikającą z zabezpieczenia społecznego (np. ubezpieczenie zdrowotne, świadczenia rentowe) lub świadczenia kompensacyjne, lecz z reguły nie należą do systemu zabezpieczenia społecznego. W takich przypadkach celowa byłaby odpowiednia zmiana właściwego rozporządzenia podstawowego, odnosząca się do wszystkich państw członkowskich, wyłączająca generalnie z zakresu stosowania rozporządzenia te przepisy zapewniające państwowe świadczenie lub odszkodowanie, które nie należą do systemu zabezpieczenia społecznego.
1.1

EKES z zadowoleniem przyjmuje nową umowę z USA, oznaczającą kontynuowanie koordynacji programów znakowania efektywności energetycznej Energy Star przez okres kolejnych pięciu lat, a także starania Komisji o wprowadzenie ostrzejszych wymagań specyfikacji technicznych dla urządzeń biurowych, w sposób bardziej elastyczny i odpowiedni do postępów techniki. EKES zgadza się z wnioskiem dotyczącym przekształcenia rozporządzenia (WE) nr 2422/2001, dostosowującym wspólnotowy program Energy Star do nowej umowy, i zgłasza poniższe uwagi.
1.2a

Podczas gdy Komitet popiera wszystkie środki zaproponowane przez Komisję w celu zwiększenia energooszczędności różnych środków transportu i zmniejszenia poziomu generowanych przez nie związków węgla, ma on wątpliwości, czy środki te będą ostatecznie wystarczające do osiągnięcia zmniejszenia emisji związków węgla do poziomu, jaki Europa musi osiągnąć do połowy bieżącego stulecia. W związku z tym Komitet zwraca się do Komisji o niezwłoczne zbadanie, jaki rodzaj środków może okazać się niezbędny do zmniejszenia na dłuższą metę ogólnego poziomu zapotrzebowania na transport. Powinno ono obejmować rozważenie odpowiednich sygnałów cenowych i przekształcenie miejskich polityk zagospodarowania przestrzennego i planowania, by zachęcić do większego świadczenia usług oraz dostępu do wszelkiego rodzaju towarów i usług na skalę lokalną, zmniejszając przy tym uzależnienie od transportu ludzi i towarów na coraz to dłuższych odległościach. W ramach badania należy także rozważyć sposób wszczęcia zakrojonej na szerszą skalę debaty publicznej na powyższe tematy i zbadać, jak odpowiedzialne osoby prywatne i przedsiębiorstwa mogą najlepiej przyczynić się do kształtowania transportu zgodnego z zasadami długofalowego zrównoważonego rozwoju dzięki własnym decyzjom i zachowaniu w zakresie transportu i podróży.
3.2

Komitet podkreśla w związku z tym konieczność o wiele lepszego informowania obywateli o prawie do ochrony konsularnej w krajach trzecich. Dotychczasowe doświadczenia pokazują, że wiedza o tym jest minimalna. Zgodnie z badaniem Eurobarometru jedynie 23 % obywateli UE, którzy chcą podróżować do krajów trzecich, wie o istnieniu tego prawa. Rozklejanie plakatów na lotniskach, w portach, na dworcach, rozprowadzanie broszur i ulotek informacyjnych za pośrednictwem biur podróży nie jest wystarczające. Do działań informacyjnych powinny włączyć się także organizacje przedsiębiorców, organizacje pracodawców i organizacje pozarządowe, ponieważ wiele osób podróżujących do krajów trzecich to nie turyści, ale przedsiębiorcy, handlowcy, pracownicy przedsiębiorstw i organizacji humanitarnych. Na stronach internetowych organizacji, których członkowie podróżują do krajów trzecich, można by umieścić linki do informacji o ochronie konsularnej znajdujących się w portalu UE.
9.2

W ciągu następnych dziesięcioleci konieczne jest stworzenie warunków, w których systemy emerytalne będą mogły zagwarantować przyszłym pokoleniom spokojną i godziwą starość. Z tego względu problemu wpływu starzenia się społeczeństwa na systemy emerytalne nie można rozwiązać wyłącznie za pomocą zachęt do wykorzystywania emerytur uzupełniających bądź prywatnych — byłoby to niebezpieczne uproszczenie. Należy raczej podjąć starania w celu stworzenia skutecznych instrumentów, tak by uzupełniające programy emerytalne były prostsze, pewniejsze, bardziej wiarygodne i niezagrożone nieprzewidywalnymi wahaniami rynków finansowych. Poza tym ulegnie wzmocnieniu nadzór nad prywatnymi funduszami emerytalnymi, tak by rozszerzyć system kontroli i zapewnić właściwy system zarządzania.
2.1.4

Prawo do mieszkania jest uwzględnione w licznych konstytucjach państw członkowskich Unii Europejskiej, takich jak Belgia, Hiszpania, Grecja, Portugalia, Finlandia i Królestwo Niderlandów. Można by zatem pomyśleć o ustanowieniu europejskiego prawa do mieszkania. EKES uważa za istotne i strategiczne wprowadzenie kwestii mieszkaniowej do Karty praw podstawowych dołączonej do Traktatu ustanawiającego konstytucję dla Europy i żałuje, że prawo do mieszkania, a przynajmniej, „prawo do dachu nad głową” nie zostało tam uwzględnione.
9.4

Niekiedy słychać także żądania obowiązkowego krajowego oznaczania pochodzenia, jako że generalnie obserwuje się, że konsumenci preferują rodzime produkty. Wbrew obawom sektora prywatnego, że doprowadzi to do zakłóceń konkurencji, dotychczas panowała reguła dopuszczająca na szczeblu krajowym surowsze normy dobrostanu zwierząt niż unijne normy minimalne. Gdyby zaś poszczególne państwa członkowskie, powołując się na zasadę pomocniczości, zaczęły na własną rękę opracowywać systemy znakowania według kryteriów warunków produkcji i interesu konsumentów, mogłoby to szybko obrócić się w jednostronne faworyzowanie rodzimych produktów, ponieważ jakakolwiek forma oznaczenia krajowego z zasady nie da się pogodzić z regułami konkurencji i rynku wewnętrznego UE. Państwa członkowskie, które wprowadzają obowiązkowe wyższe wymogi minimalne dla jednej bądź kilku branż, mają wszak w razie potrzeby możliwość dodania ich do proponowanego systemu oznakowania.
2.1

Usługi socjalne użyteczności publicznej — podobnie jak wszystkie usługi użyteczności publicznej, których są częścią — leżą u podstaw godności ludzkiej i gwarantują każdemu prawo do sprawiedliwości społecznej, w pełnym poszanowaniu jego praw podstawowych, zdefiniowanych w karcie praw podstawowych, jak również w zobowiązaniach międzynarodowych, szczególnie w zmienionej Europejskiej Karcie Socjalnej oraz Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Przyczyniają się one do skutecznego obywatelstwa. Ich zadaniem jest zapewnienie spójności społecznej, terytorialnej i gospodarczej poprzez realizację solidarności, szczególnie aby odpowiedzieć na wszelkie niekorzystne zjawiska społeczne zagrażające kondycji fizycznej i psychicznej osoby, takie jak choroba, podeszły wiek, niezdolność do pracy, niepełnosprawność, brak stabilizacji zawodowej, ubóstwo, wykluczenie społeczne, uzależnienie od narkotyków, problemy rodzinne i mieszkaniowe, trudności związane z integracją cudzoziemców. Usługi socjalne użyteczności publicznej posiadają również wymiar integracyjny wychodzący poza zwykłą pomoc i działania na rzecz najuboższych. Mają one także odpowiedzieć na wszystkie potrzeby umożliwiające powszechny dostęp do podstawowych usług socjalnych.
2.1

Większość z 25 państw członkowskich przyjęła podejście Rady z 1985 r., znosząc całkowicie podatek kapitałowy; obecnie wciąż nakłada go jedynie 7 państw członkowskich: Polska i Portugalia (stawka wynosi 0,5 % lub mniej), Cypr (0,6 %) oraz Grecja, Hiszpania, Luksemburg i Austria (pełna stawka wynosi 1 %). Ta różnica w traktowaniu stanowi przeszkodę w ustanawianiu równego poziomu traktowania europejskich przedsiębiorstw, co jest jednym z warunków sprawnego funkcjonowania jednolitego rynku. Chociaż jest prawdą, że w dziedzinie podatków wciąż istnieją inne rozbieżności i przeszkody, nie powinno to stanowić pretekstu do rezygnacji z całkowitego zniesienia tego podatku.
2.4

Komitet przyznaje, że decydujące postępy pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego można uzyskać tylko dzięki poprawie sytuacji we wszystkich trzech „filarach”, które na to bezpieczeństwo wpływają, a mianowicie w obrębie przemysłu samochodowego, infrastruktury i zachowania użytkowników. Komitet nie może jednak nie poprzeć inicjatywy, która wprawdzie odnosi się tylko do jednego z owych „filarów”, ale jest w stanie przybliżyć nas do realizacji ambitnego celu z 2001 r.
2.6

Co się tyczy dodatków do żywności, prawodawstwo w tej dziedzinie zostało już ujednolicone na szczeblu europejskim. Zgodnie z tym prawodawstwem obecnie istnieje ok. 330 zatwierdzonych dodatków do żywności i wpływają wciąż wnioski o wydanie zezwoleń na nowe dodatki i nowe zastosowania.
4.8.1

Komitet zdecydowanie opowiada się za utworzeniem „wysokiej jakości” krajów nadmorskich, które są brakującym ogniwem w łańcuchu jakości. Takie kraje nadmorskie powinny dostarczać niezbędnych usług dla statków. Na przykład „wysokiej jakości” kraj nadmorski: wypełnia swoje międzynarodowe zobowiązania poprzez ratyfikację i wdrażanie konwencji uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym, stosuje się do wytycznych IMO/MOP dotyczących sprawiedliwego traktowania marynarzy, zapewnia odpowiednie portowe urządzenia do odbioru odpadów, utrzymuje pomoce nawigacyjne i mapy morskie, zapewnia miejsce schronienia statkom znajdującym się w niebezpieczeństwie (jako że odmowa schronienia niesie ze sobą ryzyko katastrofy ekologicznej), zapewnia, że podjęte zostały wszelkie działania, by ułatwić bezpieczny nieszkodliwy przepływ statków przez jego wody oraz zachęca wysokiej jakości statki do zawijania do jego portów i żeglowania po jego wodach. Niestety wydaje się, że niektóre kraje nadmorskie wykazują ogólny brak zaangażowania w odgrywanie tej ważnej roli.
1.5

Komitet popiera zaproponowane przez Komisję we wniosku w sprawie rozporządzenia rozwiązania w zakresie składowania rtęci jako najlepsze z dostępnych w chwili obecnej. Właściwe władze powinny przeprowadzać ocenę bezpieczeństwa wszelkich projektowanych instalacji do składowania rtęci, a także zapewniać systematyczne monitorowanie miejsc składowania od momentu ich oddania do użytku. Komitet nalega, by Komisja zleciła państwom członkowskim opracowanie sprawozdań na temat osiąganych postępów w tej kwestii oraz by była gotowa do zaproponowania dalszych działań w przypadku, gdyby rozwiązania w zakresie składowania rtęci okazały się niezadowalające.
3.4

Agenda terytorialna stanowi strategiczne ramy określające priorytety rozwoju terytorialnego Unii Europejskiej. Przyczynia się do wzrostu gospodarczego i do zrównoważonego rozwoju poprzez wzmacnianie spójności terytorialnej, co można zdefiniować jako zdolność polityki spójności do przystosowania się do potrzeb i specyficznych cech związanych z wyzwaniami i możliwościami geograficznymi, tak aby zapewnić równomierny i trwały rozwój przestrzenny.
1.4

Co się tyczy działań proponowanych w programie promocji żeglugi morskiej bliskiego zasięgu z 2003 r., EKES odnotowuje poczynione postępy i nawołuje do szybkiego wykonania reszty zaplanowanych działań, a szczególnie do usunięcia wszystkich wykazanych przeszkód. Dalszy rozwój punktów kontaktowych i rozszerzenie ich działalności w taki sposób, by objęła także promocję multimodalnego transportu lądowego i powiązanej z nim logistyki, może przyczynić się do osiągnięcia pożądanych rezultatów.
2.9

Brak podstaw, by przypuszczać, że zarówno zleceniodawcy, jak i zleceniobiorcy usług transportowych nie korzystają jeszcze z narzędzi logistycznych służących optymalizacji wykorzystania rodzajów i środków transportu, potrzebnych do sprawniejszego funkcjonowania i większej wydajności transakcji. Niewątpliwie zaawansowane rozwiązania logistyczne przyczynią się do zwiększenia wydajności poszczególnych rodzajów transportu oraz form kombinowanych.
1.1

Niniejsza opinia nie mogła objąć wszystkich dziedzin działalności DG ds. Konkurencji (1). Omówiono pokrótce zaledwie niewielką część wybranych spraw, a w ogóle nie wspomniano o decyzjach sądów w sprawach dotyczących stosowania praktyk ograniczających konkurencję i nadużywania pozycji dominującej, łączenia przedsiębiorstw i pomocy państwa, gdyż taka analiza wymagałaby pogłębionych badań konkretnego zachowania przedsiębiorstw na rynku i sposobu jego postrzegania przez kompetentne ograny. Ze sprawozdania wynika wszakże jasno, że DG ds. Konkurencji rozpatruje sprawy i prowadzi postępowania z prawdziwą nieustępliwością i troską o znalezienie właściwych i dających się zrealizować rozwiązań danych problemów. Jeśli coś można by skrytykować, to warto może wspomnieć o kilku kwestiach, w których — zważywszy na spełnienie wymogów międzynarodowej konkurencji opisanych w strategii lizbońskiej i towarzyszących jej dokumentach — znaczenie sektora nie usprawiedliwiało szczególnej uwagi, jaką Komisja im poświęciła. W oczach EKES-u dobrymi przykładami są tutaj dokument służący analizie efektów (follow-up paper) sprawozdania za 2005 r. zatytułowanego: „Sektor wolnych zawodów — zakres dalszych reform” oraz dokument roboczy Komisji „Postępy dokonane przez państwa członkowskie w zakresie badania i znoszenia ograniczeń konkurencji w dziedzinie usług świadczonych przez przedstawicieli wolnych zawodów”. EKES uważa, że liberalizację usług, do której wzywa strategia lizbońska, należy rozumieć jako odnoszącą się przede wszystkim do usług o znaczeniu międzynarodowym (infrastruktura, telekomunikacja, transport itd.), natomiast w znacznie mniejszym stopniu do usług tzw. wolnych zawodów (m.in. architektów, adwokatów, lekarzy, inżynierów, księgowych i farmaceutów), jako że te ostatnie świadczone są przeważnie w ramach mikroprzedsiębiorstw działających na skalę lokalną, a zatem zgodnie z zasadą pomocniczości leżą one w kompetencjach państw członkowskich (patrz wyrok TSWE w połączonych sprawach C-94/04 i C-202/04, Cipolla-Macrino (2)). Nikt nie może zaprzeczyć, że pewne ograniczenia normatywne są niezbędnym warunkiem spełnienia oczekiwań społeczeństwa co do wysokiego poziomu wiedzy, doświadczenia i zaufania. EKES wyraża zadowolenie, że różne zainteresowane rynki wolnych zawodów w państwach członkowskich były przedmiotem szczegółowych analiz, w których oceniono zasięg i stopień obowiązujących ograniczeń. Należy wszakże podkreślić, że trzeba zbadać nie tylko skutki ekonomiczne dla struktury konkurencji, lecz także potencjalne konsekwencje proponowanej liberalizacji dla tkanki społecznej. Niemniej jednak fakt ten nie wyklucza konieczności prowadzenia postępowań w sprawach o naruszenie zasad dotyczących stosowania praktyk ograniczających konkurencję i nadużywania pozycji dominującej, które to postępowania skierowane są przede wszystkim przeciwko działaniom mającym na celu ustalanie cen przez stowarzyszenia zawodowe i których prowadzenie należy do zadań KOOK.
—

Państwa członkowskie nie poświęcają uwagi zintegrowanemu podejściu do koncepcji opartej na cyklu życiowym człowieka. EKES nie przestaje nawoływać państw członkowskich do wspierania wysiłków w celu dostosowania świata pracy do życia rodzinnego. Stanowi to zadanie dla całości społeczeństwa; szczególnie udostępnianie ośrodków zapewniających opiekę nad dziećmi pozwala pogodzić obowiązki zawodowe i rodzinne, umożliwiając kobietom kontynuowanie pracy zawodowej lub szybki do niej powrót (5).
1.3

Zdaniem Komitetu, proponowane środki dotyczące trzeciego filaru polityki bezpieczeństwa drogowego nie powinny ograniczać się do sieci TEN-T, ale zostać rozszerzone na wszystkie drogi pozamiejskie w państwach członkowskich, na których dochodzi do wielu wypadków. Ponieważ z pewnością celem jest możliwie największe obniżenie liczby ofiar wypadków drogowych i stwierdza się, że największe „zyski” (obniżenie liczby ofiar o 1300, zamiast o 600 osób) można uzyskać przy infrastrukturze innej niż sieci TEN-T, można by oczekiwać od Komisji zwrócenia znacznie większej uwagi na ten aspekt. Komitet sądzi, że art. 71 ust. 1 lit. c TWE stanowi ku temu dobrą podstawę.
3.3.4.1

Telematyka transportu może przyczynić się do przeniesienia środka ciężkości transportu na publiczny transport pasażerski i lepszego wykorzystania istniejących możliwości. W ten sposób można poprawić bezpieczeństwo transportu i zmniejszyć szkodliwość dla środowiska. Jednak jak dotąd rozwój i stosowanie telematyki nie skupia się na tych kwestiach. EKES z ubolewaniem stwierdza, że miliony euro przeznaczone na badania i rozwój oraz wsparcie w tych dziedzinach doprowadziły raczej do „upłynnienia” ruchu pojazdów, a nie do odciążenia środowiska. Także poprawa przepustowości przy równomiernym ruchu drogowym nie przyczyniła się do rezygnacji z budowy lub rozbudowy sieci dróg. Rezygnacja z jazdy samochodem na rzecz komunikacji miejskiej w wypadku korków nie przyczynia się do bardziej równomiernego obciążenia systemów transportu publicznego i z punktu widzenia lokalnego publicznego transportu pasażerskiego należy raczej uznać, że przynosi skutki przeciwne do zamierzonych.
3.2

Chodzi przecież o zjawisko społeczne, gdyż zwierzęta te stały się w Europie naszymi towarzyszami, których nie hoduje się na mięso, futro czy po to, by wykonywały dla nas pracę, z wyjątkiem niektórych psów, które są przewodnikami osób niepełnosprawnych czy też odnajdują osoby zaginione, zasypane pod ruinami czy przez śnieg oraz wykonują inne przydatne dla nas zadanie, co sprawia, że są przez nas jeszcze bardziej lubiane.
3.8

Częstym problemem jest przecinanie przez nową bądź rozbudowywaną infrastrukturę istniejących lub planowanych tras rowerowych. Tworzy to kłopotliwe i niemożliwe do pokonania przeszkody dla rowerzystów, jak i dla rowerzystów rekreacyjnych, którzy są w pewien sposób ograniczeni przez główną infrastrukturę komunikacyjną do własnego terenu mieszkalnego bądź miasta. Problem ten wymaga uwagi i trzeba znaleźć rozwiązania możliwe do zastosowania w budowie nowej infrastruktury, zwłaszcza drogowej i kolejowej. Tam gdzie jest to technicznie możliwe, należałoby obok takiej nowej infrastruktury wybudować jednocześnie ścieżkę rowerową.
1.6

Co do dostosowań wymaganych dla osiągnięcia maksymalnie podtrzymywalnego odłowu Komitet uważa, że oba podejścia zaproponowane przez Komisję mogą się uzupełniać; to państwa członkowskie będą musiały podjąć działania, jakie uznają za stosowne, w zależności od skutków gospodarczych i społecznych we własnych sektorach rybackich. EKES wyraża zaniepokojenie faktem, iż Europejski Fundusz Rybacki nie dysponuje wystarczającymi środkami, by złagodzić skutki wdrożenia tego nowego systemu zarządzania.