(7)W ramach dyskusji na temat zmiany konwencji sformułowano nowy zestaw zmodernizowanych i bardziej elastycznych reguł pochodzenia, które mają zostać włączone do konwencji. Strony EOG zadeklarowały wolę możliwie jak najszybszego rozpoczęcia dwustronnego stosowania zmienionych reguł w sposób alternatywny do obecnych reguł, w oczekiwaniu na ostateczny wynik procesu zmian,

(5)Regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia („konwencja”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady 2013/93/UE i weszła w życie w odniesieniu do Unii w dniu 1 maja 2012 r. W konwencji zawarto postanowienia dotyczące pochodzenia towarów będących przedmiotem wymiany handlowej na mocy odpowiednich umów zawartych między umawiającymi się stronami, które to postanowienia mają zastosowanie bez uszczerbku dla zasad określonych w tych umowach.

w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Porozumienia EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 4 do Porozumienia, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej

Zmiany w wykazie reguł dotyczących sektora towarów rolnych i przetworzonych towarów rolnych polegają głównie na dostosowaniu metodyki bez wpływu na istotę reguł. Obowiązujące progi wyrażone dotychczas jako wartość będą wyrażone jako masa. Takie kryterium jest bardziej obiektywne i łatwiejsze do skontrolowania przez organy celne. Uproszczenie reguł odnoszących się do poszczególnych produktów przemysłowych powinno mieć ograniczony wpływ na dochody z ceł, ponieważ w wielu przypadkach reguły takie mogą raczej doprowadzić do zmiany źródeł zaopatrzenia niż do sytuacji, w której wzrost preferencyjnego przywozu z krajów PEM zastąpiłby przywóz, który wcześniej podlegał cłom przywozowym. Z tego też względu wpływ tych zmian na dochody z ceł przywozowych nie jest wymierny. W odniesieniu do handlu i jego wpływu na korzystanie z preferencji, złagodzenie przewidziane w nowych przepisach zmierza w szczególności do integracji gospodarczej w całej strefie, np. w sektorze tekstylnym, w którym już obecnie stopień korzystania z preferencji jest bardzo wysoki. Ulepszone przepisy dotyczące wyrobów włókienniczych i kumulacji mają głównie na celu zwiększenie już istniejącej integracji regionalnej i dostępności materiałów w obrębie strefy, a nie umożliwienie przywozu spoza tej strefy większej ilości materiałów niepochodzących.

Powyższe zmiany w konwencji PEM nie mają wymiernego wpływu na budżet UE, ponieważ ich zakres dotyczy przede wszystkim ułatwień w handlu i konsolidacji współczesnych praktyk przez organy celne. Przewidują one fakultatywne ułatwienia w obszarach, które pozostają w gestii organów, jednocześnie nie wpływając na istotę przepisów (segregacja rachunkowa, dowody pochodzenia, uśrednienie). Niektóre aspekty uproszczenia (np. obniżenie kryteriów dotyczących statków) zapewniają większą przewidywalność dzięki wyeliminowaniu warunków, które są obecnie trudne do skontrolowania przez organy celne; inne aspekty (zasada niemanipulacji) odnoszą się do logistyki, nie wpływając na istotę przepisów.

termin ważności dowodu pochodzenia: zapewnia się większe złagodzenie w odniesieniu do przemieszczania produktów pochodzących poprzez przedłużenie terminu ważności z 4 do 10 miesięcy.

W odniesieniu do wyrobów włókienniczych i odzieży wprowadzono nowe możliwości dotyczące uszlachetniania biernego i tolerancji. Wprowadzono również nowe procesy nadawania pochodzenia tym produktom, zwłaszcza tkaninom, które stałyby się łatwiej dostępne. Ponadto do tych produktów będzie miała zastosowanie również pełna kumulacja dwustronna. Taka kumulacja pozwoli na uwzględnienie w procesie produkcji w strefie kumulacji przetwarzania materiałów włókienniczych (tj. tkania, przędzenia itp.).

– uwzględnienie reguły alternatywnej w regule obecnie obowiązującej w odniesieniu do działu, przez co eksporterowi zapewnia się większy wybór w zakresie spełnienia kryterium pochodzenia (działy 27, 40, 42, 44, 70 i 83, 84 i 85).

– w odniesieniu do szeregu produktów obecna reguła działu zawiera podwójny warunek kumulacyjny. Ograniczono ją do jednego warunku (działy 74, 75, 76, 78 i 79 HS);

Limit materiałów niepochodzących wyrażano tylko według wartości. Nowe progi wyrażone są wagowo, aby uniknąć wahań cen i kursów walut (np. działy ex 19, 20, 2105, 2106) wraz z usunięciem pewnego limitu w odniesieniu do cukru (np. dział 8 lub HS 2202).

Proponuje się przedłużenie terminu ważności dowodu pochodzenia z 4 do 10 miesięcy. Również to powinno zapewnić więcej złagodzeń w zakresie przepływu produktów pochodzących między stronami.

Tekst wprowadza jeden rodzaj dowodu pochodzenia (świadectwo EUR.1 lub deklaracja pochodzenia) zamiast stosowania dwóch rodzajów dowodów – świadectw EUR.1 i EUR.MED, co znacznie upraszcza system. Powinno to poprawić stopień przestrzegania przepisów przez podmioty gospodarcze dzięki unikaniu błędów wynikających ze złożonych reguł, a także ułatwić zarządzanie przez organy celne. Ponadto nie powinno to wpływać na zdolność weryfikacji dowodów pochodzenia, która pozostaje taka sama.

Zgodnie z obowiązującymi regułami (art. 15) ogólna zasada zakazu zwrotu ma zastosowanie do materiałów stosowanych do wytworzenia każdego produktu. Zgodnie z proponowanymi regułami (art. 16) zakaz zostaje zniesiony w odniesieniu do wszystkich produktów z wyjątkiem materiałów stosowanych do wytworzenia produktów objętych zakresem działów 50–63 HS. Tekst przewiduje jednak również pewne wyjątki od zakazu zwrotu ceł na te produkty.

Proponowana zasada niemanipulacji (art. 14) przewiduje więcej złagodzeń w zakresie przepływu produktów pochodzących między umawiającymi się stronami. Powinna ona zapobiec sytuacjom, w których produkty niebudzące wątpliwości co do ich statusu pochodzenia są wyłączone z korzystania z preferencyjnej stawki przy przywozie, ponieważ nie spełniono wymogów formalnych dotyczących bezpośredniego transportu.

Proponowany alternatywny zestaw reguł (art. 4) oferuje eksporterowi swobodę w zwracaniu się do organów celnych o pozwolenie na obliczanie ceny ex-works i wartości materiałów niepochodzących na podstawie średniej w celu uwzględnienia wahań kosztów i kursów wymiany walut. Powinno to zapewnić eksporterom większą przewidywalność.

Alternatywne reguły pochodzenia, o których mowa, są przeznaczone do tymczasowego stosowania, na zasadzie fakultatywnej i dwustronnej, przez Strony EOG do czasu zawarcia i wejścia w życie zmiany konwencji. Mają one być stosowane alternatywnie do reguł konwencji, ponieważ reguły konwencji ustanowiono bez uszczerbku dla zasad określonych w odpowiednich umowach i innych powiązanych umowach dwustronnych między Umawiającymi się Stronami. W związku z tym reguły alternatywne nie będą obowiązkowe, ale będą stosowane fakultatywnie przez podmioty gospodarcze, które chcą korzystać z preferencji opartych na nich, a nie na regułach konwencji. Nie mają one na celu zmiany konwencji, która będzie nadal stosowana przez umawiające się strony, i nie zmienią wynikających z konwencji praw i obowiązków umawiających się stron.

Trwający proces zmiany konwencji przyniósł nowy zestaw zmodernizowanych i bardziej elastycznych reguł pochodzenia. Formalna zmiana konwencji wymaga jednomyślnego przegłosowania przez umawiające się strony. Fakt, że niektóre umawiające się strony mają nadal zastrzeżenia do zmiany, grozi opóźnieniem w jej przyjęciu. Ponadto, uwzględniając liczbę umawiających się stron i ich odpowiednie procedury wewnętrzne wymagane w celu umożliwienia głosowania nad formalnym przyjęciem zmienionych reguł oraz w celu przygotowania do ich wejścia w życie, nie można ustalić jasnych terminów rozpoczęcia stosowania zmienionej konwencji.

UE, Norwegia, Islandia i Liechtenstein złożyły swoje instrumenty przyjęcia u depozytariusza konwencji odpowiednio w dniach 26 marca 2012 r., 9 listopada 2011 r., 12 marca 2012 r. i 28 listopada 2011 r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 10 ust. 3 konwencji, konwencja weszła w życie w odniesieniu do UE i Islandii w dniu 1 maja 2012 r. oraz w odniesieniu do Norwegii i Liechtensteinu w dniu 1 stycznia 2012 r.

Porozumienie EOG ma na celu promowanie stałego i zrównoważonego wzmacniania więzi handlowych i gospodarczych między Umawiającymi się Stronami na równych warunkach konkurencji oraz przestrzegania tych samych zasad, by stworzyć jednolity Europejski Obszar Gospodarczy, dalej zwany „EOG”. Porozumienie to weszło w życie w dniu 1 stycznia 1994 r.

w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Porozumienia EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 4 do Porozumienia, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej

KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 24.8.2020 COM(2020) 426 final ZAŁĄCZNIK do wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Porozumienia EOG w odniesieniu do zmiany protokołu 4 do Porozumienia, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej



Projekt



DECYZJA nr … WSPÓLNEGO KOMITETU EOG w sprawie zmiany protokołu 4 do Porozumienia EOG, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej WSPÓLNY KOMITET EOG, uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Art. 9 Porozumienia EOG odnosi się do protokołu 4 do Porozumienia („protokół 4”), w którym to protokole określa się reguły pochodzenia. (2)Art. 98 Porozumienia EOG stanowi, że Wspólny Komitet ustanowiony w art. 92 Porozumienia może podjąć decyzję o zmianie postanowień tego protokołu. (3)Celem Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia („konwencja”) jest transpozycja istniejących dwustronnych systemów reguł pochodzenia do wielostronnych ram, nie naruszając zasad określonych w stosownych układach zawartych między umawiającymi się stronami. (4)UE, Norwegia i Liechtenstein podpisały konwencję w dniu 15 czerwca 2011 r., a Islandia podpisała konwencję w dniu 30 czerwca 2011 r. (5)UE, Norwegia, Islandia i Liechtenstein złożyły swoje instrumenty przyjęcia u depozytariusza konwencji odpowiednio w dniach 26 marca 2012 r., 9 listopada 2011 r., 12 marca 2012 r. i 28 listopada 2011 r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 10 ust. 3 konwencji, konwencja weszła w życie w odniesieniu do UE i Islandii w dniu 1 maja 2012 r. oraz w odniesieniu do Norwegii i Liechtensteinu w dniu 1 stycznia 2012 r. (6)Strony EOG zgodziły się również wprowadzić zmieniony zestaw reguł, które mogłyby być stosowane dwustronnie jako reguły pochodzenia alternatywne wobec reguł określonych w konwencji, do czasu finalizacji i wejścia w życie trwającej obecnie zmiany konwencji, na której opierają się reguły przejściowe. PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 W protokole 4 do Porozumienia EOG, dotyczącym definicji pojęcia „produkty pochodzące” i metody współpracy administracyjnej, wprowadza się zmiany polegające na wprowadzeniu alternatywnych obowiązujących reguł pochodzenia, określonych w załączniku do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Produkty, które uzyskują preferencyjne pochodzenie zgodnie z postanowieniami określonymi załączniku do niniejszej decyzji, również uważa się za pochodzące z EOG.

Artykuł 3 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia [...] r. Sporządzono w […]. W imieniu Wspólnego Komitetu Przewodniczący Załącznik DODATEK A do Protokołu 4 do Porozumienia EOG ALTERNATYWNE OBOWIĄZUJĄCE REGUŁY POCHODZENIA Reguły przeznaczone do fakultatywnego stosowania między Umawiającymi się Stronami Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia do czasu zawarcia i wejścia w życie zmiany konwencji (zwane dalej „regułami” lub „regułami przejściowymi”) Definicja pojęcia „produkty pochodzące” i metody współpracy administracyjnej SPIS TREŚCI

CELE TYTUŁ I POSTANOWIENIA OGÓLNE Artykuł 1 Definicje TYTUŁ II DEFINICJA POJĘCIA „PRODUKTY POCHODZĄCE” Artykuł 2 Wymogi ogólne Artykuł 3 Produkty całkowicie uzyskane Artykuł 4 Wystarczająca obróbka lub przetworzenie Artykuł 5 Reguła tolerancji Artykuł 6 Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie Artykuł 7 Kumulacja pochodzenia Artykuł 8 Warunki stosowania kumulacji pochodzenia Artykuł 9 Jednostka kwalifikacyjna Artykuł 10 Zestawy Artykuł 11 Elementy neutralne Artykuł 12 Rozróżnienie księgowe TYTUŁ III WYMOGI TERYTORIALNE Artykuł 13 Zasada terytorialności Artykuł 14 Zasada niemanipulacji Artykuł 15 Wystawy TYTUŁ IV ZWROT LUB ZWOLNIENIE

Artykuł 16 Zwrot ceł lub zwolnienie z ceł TYTUŁ V DOWÓD POCHODZENIA Artykuł 17 Wymogi ogólne Artykuł 18 Warunki sporządzania deklaracji pochodzenia Artykuł 19 Upoważniony eksporter Artykuł 20 Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR.1 Artykuł 21 Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawione retrospektywnie Artykuł 22 Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1 Artykuł 23 Termin ważności dowodu pochodzenia Artykuł 24 Wolne obszary celne Artykuł 25 Wymogi dotyczące przywozu Artykuł 26 Przywóz partiami Artykuł 27 Zwolnienie z dowodu pochodzenia Artykuł 28 Niezgodności i pomyłki formalne Artykuł 29 Deklaracje dostawcy Artykuł 30 Kwoty wyrażone w euro TYTUŁ VI ZASADY WSPÓŁPRACY I DOWODY W POSTACI DOKUMENTÓW Artykuł 31 Dowody w postaci dokumentów, przechowywanie dowodów pochodzenia i dokumentów uzupełniających Artykuł 32 Rozstrzyganie sporów TYTUŁ VII WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA

Artykuł 33 Powiadamianie i współpraca Artykuł 34 Weryfikacja dowodów pochodzenia Artykuł 35 Weryfikacja deklaracji dostawcy Artykuł 36 Sankcje TYTUŁ VIII STOSOWANIE DODATKU A Artykuł 37 Liechtenstein Artykuł 38 Republika San Marino Artykuł 39 Księstwo Andory Artykuł 40 Ceuta i Melilla

Wykaz załączników ZAŁĄCZNIK I Uwagi wstępne do wykazu w załączniku II ZAŁĄCZNIK II Wykaz procesów obróbki lub przetwarzania, którym należy poddać materiały niepochodzące, aby wytworzony produkt mógł uzyskać status pochodzenia ZAŁĄCZNIK III Tekst deklaracji pochodzenia ZAŁĄCZNIK IV Wzory świadectwa przewozowego EUR.1 i wniosku o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 ZAŁĄCZNIK V Szczególne warunki dotyczące produktów pochodzących z Ceuty i Melilli ZAŁĄCZNIK VI Deklaracja dostawcy ZAŁĄCZNIK VII Długoterminowa deklaracja dostawcy





CELE Reguły te są przeznaczone do tymczasowego stosowania, na zasadzie fakultatywnej i dwustronnej, przez Umawiające się Strony Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia („konwencja paneurośródziemnomorska” lub „konwencja”) do czasu zawarcia i wejścia w życie zmiany konwencji. Będą one mieć zastosowanie do handlu między tymi Umawiającymi się Stronami, które tak postanowią i zawrą te reguły lub odniesienie do nich w swoich dwustronnych umowach preferencyjnych. Mają one być stosowane alternatywnie do reguł konwencji, które zgodnie z konwencją nie naruszają zasad określonych w odpowiednich umowach i innych powiązanych umowach dwustronnych między Umawiającymi się Stronami. W związku z tym nie będą one obowiązkowe, ale będą stosowane fakultatywnie przez podmioty gospodarcze, które chcą ubiegać się o preferencje oparte na nich, a nie na regułach konwencji. Nie mają one na celu zmiany konwencji, która będzie nadal w pełni stosowana przez Umawiające się Strony konwencji, i nie zmienią wynikających z konwencji praw i obowiązków Umawiających się Stron. TYTUŁ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE Artykuł 1

Definicje Na potrzeby niniejszych reguł: a) „stosująca Umawiająca się Strona” oznacza Umawiającą się Stronę konwencji paneurośródziemnomorskiej, która włącza te reguły do dwustronnych umów preferencyjnych z inną Umawiającą się Stroną konwencji paneurośródziemnomorskiej. „Stosującymi Umawiającymi się Stronami” są również Strony niniejszego porozumienia; b) „działy”, „pozycje” i „podpozycje” oznaczają działy, pozycje i podpozycje (kody cztero- lub sześciocyfrowe) stosowane w nomenklaturze, która tworzy zharmonizowany system oznaczania i kodowania towarów (zwany dalej „systemem zharmonizowanym”), wraz ze zmianami zgodnie z zaleceniem Rady Współpracy Celnej z dnia 26 czerwca 2004 r.; c) „klasyfikowany” oznacza klasyfikację towaru do poszczególnej pozycji lub podpozycji systemu zharmonizowanego; d) „przesyłka” oznacza produkty, które są: - (i) wysłane w tym samym czasie od jednego eksportera do jednego odbiorcy albo - (ii) objęte jednolitym dokumentem transportowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy lub, w przypadku braku takiego dokumentu, jedną fakturą; e) „organy celne Strony lub stosującej Umawiającej się Strony” w odniesieniu do Unii Europejskiej oznaczają dowolne organy celne państw członkowskich Unii Europejskiej; f) „wartość celna” oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (Porozumienie WTO w sprawie ustalania wartości celnej); g) „cena ex-works” oznacza cenę zapłaconą za produkt ex-works producentowi na terytorium Strony, w którego przedsiębiorstwie dokonuje się ostatecznej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta zawiera wartość wszystkich użytych materiałów i wszystkie inne koszty związane z wytworzeniem produktu, z wyłączeniem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą być zwrócone w momencie wywozu uzyskanego produktu. W przypadku gdy podwykonawstwo ostatniej obróbki lub przetworzenia zlecono producentowi, pojęcie „producent” odnosi się do przedsiębiorstwa, które zatrudnia podwykonawcę. W przypadku gdy cena faktycznie zapłacona nie odzwierciedla wszystkich kosztów związanych z wytworzeniem produktu, które to koszty zostały rzeczywiście poniesione na terytorium Strony, cena ex-works oznacza sumę wszystkich tych kosztów pomniejszoną o wszelkie podatki wewnętrzne, które zostaną lub mogą zostać zwrócone w momencie wywozu uzyskanego produktu; h) „materiał zamienny” lub „produkt zamienny” oznacza materiał lub produkt tego samego rodzaju i jakości handlowej, charakteryzujący się identycznymi cechami technicznymi i fizycznymi, oraz niemożliwy do rozróżnienia; i) „towar” oznacza zarówno materiał, jak i produkt; j) „wytwarzanie” oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetworzenia łącznie z montażem;

k) „materiał” oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp. użyte do wytworzenia produktu; l) „najwyższa dopuszczalna zawartość materiałów niepochodzących” oznacza maksymalną zawartość materiałów niepochodzących, jaka pozwala na uznanie procesu wytwarzania za operację obróbki lub przetworzenia wystarczającą dla nadania produktom statusu pochodzenia. Może być ona wyrażona w postaci wartości procentowej ceny ex-works produktu lub jako procent masy netto wspomnianych wykorzystanych materiałów, objętych określoną grupą działów, działem, pozycją lub podpozycją; m) „produkt” oznacza wytwarzany produkt, nawet jeśli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania; n) „terytorium” obejmuje terytorium lądowe, wody wewnętrzne i morze terytorialne Strony; o) za „wartość dodaną” przyjmuje się cenę ex-works produktu pomniejszoną o wartość celną każdego z użytych materiałów, które pochodzą z terytorium pozostałych stosujących Umawiających się Stron, do których ma zastosowanie kumulacja lub, w przypadku gdy wartość celna nie jest znana lub nie może zostać ustalona – pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za materiały na terytorium Strony wywozu; p) „wartość materiałów” oznacza wartość celną w momencie przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeśli ta wartość nie jest znana i nie może zostać ustalona – pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za materiały na terytorium Strony wywozu. W przypadku gdy należy ustalić wartość użytych materiałów pochodzących, niniejszą literę stosuje się odpowiednio. TYTUŁ II

DEFINICJA POJĘCIA „PRODUKTY POCHODZĄCE” Artykuł 2

Wymogi ogólne 1. Na potrzeby wykonania niniejszego porozumienia następujące produkty uważa się za pochodzące z EOG: a) produkty całkowicie uzyskane w EOG w rozumieniu art. 3; b) produkty uzyskane w EOG zawierające materiały, które nie zostały w pełni tam uzyskane, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w EOG w rozumieniu art. 4. W tym celu terytoria Umawiających się Stron, do których ma zastosowanie Porozumienie, uważa się za jedno terytorium. 2. Niezależnie od postanowień ust. 1 terytorium Księstwa Liechtensteinu wyłącza się z terytorium EOG dla celu ustalenia pochodzenia produktów określonych w tabelach I II protokołu 3 i te produkty uważa się za pochodzące z EOG wyłącznie wtedy, gdy zostały one całkowicie uzyskane lub poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu na terytorium innych Umawiających się Stron. Artykuł 3 Produkty całkowicie uzyskane 1.Następujące produkty uważa się za całkowicie uzyskane na terytorium Strony przy ich wywozie do drugiej Strony: a)produkty mineralne i woda naturalna wydobyte na jej terytorium z ziemi lub z dna morskiego;

b)rośliny, w tym rośliny wodne, i produkty roślinne tam uprawiane lub zebrane; c)żywe zwierzęta tam urodzone i chowane; d)produkty uzyskane od żywych zwierząt tam chowanych; e)produkty pochodzące z ubitych zwierząt tam urodzonych i chowanych; f)produkty uzyskane przez polowanie lub połowy tam przeprowadzone; g)produkty akwakultury, w przypadkach gdy ryby, skorupiaki, mięczaki i pozostałe bezkręgowce były tam urodzone lub chowane z jaj, larw, narybku lub palczaków; h)produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza wodami terytorialnymi przez jej statki; i)produkty wytworzone na pokładzie jej statków przetwórni wyłącznie z produktów, o których mowa w lit. h); j)używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców; k)odpady i złom powstające w wyniku działalności wytwórczej tam prowadzonej; l)produkty wydobyte z dna morskiego lub gruntu pod dnem morskim, które znajduje się poza jej morzami terytorialnymi, lecz do którego strona ta posiada wyłączne prawa eksploatacji; m)towary tam wytworzone wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)–l). 2.Pojęcia „jej statki” i „jej statki przetwórnie” odpowiednio w ust. 1 lit. h) oraz i) odnoszą się tylko do statków i statków przetwórni, które spełniają każdy z następujących wymogów: a)są wpisane do rejestru lub zarejestrowane na terytorium Strony wywozu lub przywozu; b)pływają pod banderą Strony wywozu lub przywozu; c)spełniają jeden z następujących warunków: (i)w części wynoszącej przynajmniej 50 % są własnością obywateli Strony wywozu lub przywozu lub (ii)są własnością spółek: –– których główna siedziba i główne miejsce prowadzenia działalności znajduje się na terytorium Strony wywozu lub przywozu oraz –– które są przynajmniej w 50 % własnością Strony wywozu lub przywozu lub podmiotów publicznych lub obywateli tych Stron.

3.Na potrzeby ust. 2, jeżeli Stroną wywozu lub przywozu jest Unia Europejska, oznacza to państwa członkowskie Unii Europejskiej. 4.Na potrzeby ust. 2 państwa EFTA uznaje się za jedną stosującą Umawiającą się Stronę. Artykuł 4

Wystarczająca obróbka lub przetworzenie 1.Bez uszczerbku dla ust. 3 niniejszego artykułu i art. 6 produkty, które nie są całkowicie uzyskane na terytorium Strony, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy spełnione są warunki określone w wykazie zawartym w załączniku II dla przedmiotowych towarów. 2.Jeśli produkt, który uzyskał status pochodzenia na terytorium Strony zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, jest użyty jako materiał do wytworzenia innego produktu, nie bierze się pod uwagę materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte w procesie jego wytworzenia. 3.Ustalenie, czy spełniono wymogi określone w ust. 1 niniejszego artykułu, przeprowadza się dla każdego produktu. Jeśli jednak odpowiednia reguła opiera się na zgodności z najwyższą dopuszczalną zawartością materiałów niepochodzących, organy celne Stron mogą zezwolić eksporterom na obliczanie ceny ex-works produktu i wartości materiałów niepochodzących na podstawie średniej, jak określono w ust. 4 niniejszego artykułu, w celu uwzględnienia wahań kosztów i kursów wymiany walut. 4.W przypadku gdy zastosowanie ma ust. 3 akapit drugi niniejszego artykułu, średnią cenę ex-works produktu i średnią wartość użytych materiałów niepochodzących oblicza się odpowiednio na podstawie sumy naliczonych cen ex-works dla całej sprzedaży tych samych produktów dokonanej w poprzednim roku budżetowym i sumy wartości wszystkich materiałów niepochodzących użytych w procesie wytworzenia tych samych produktów w poprzednim roku budżetowym, określonej na terytorium Strony wywozu, lub, w przypadku gdy dane liczbowe dotyczące pełnego roku budżetowego nie są dostępne, w krótszym okresie, który nie powinien być krótszy niż trzy miesiące. 5.Eksporterzy, którzy wybrali obliczanie na podstawie średniej, konsekwentnie stosują taką metodę w roku następującym po roku budżetowym odniesienia lub, w stosownych przypadkach, w roku następującym po krótszym okresie wykorzystanym jako okres odniesienia. Mogą zaprzestać stosowania takiej metody, jeżeli w danym roku budżetowym lub w krótszym reprezentatywnym okresie trwającym nie krócej niż trzy miesiące odnotują, że ustały wahania kosztów lub kursów wymiany walut uzasadniające zastosowanie takiej metody. 6.Średnie, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, stosuje się odpowiednio jako cenę ex-works i wartość materiałów niepochodzących w celu ustalenia zgodności z najwyższą dopuszczalną zawartością materiałów niepochodzących. Artykuł 5

Reguła tolerancji 1.Na zasadzie odstępstwa od art. 4 i z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, materiały niepochodzące, których zgodnie z warunkami określonymi w wykazie w załączniku II nie można używać w procesie wytworzenia danego produktu, mogą jednak zostać użyte, pod warunkiem że ich całkowita masa lub wartość netto oceniona dla produktu nie przekracza: a)15 % masy netto produktu objętego działami 2 i 4–24, innego niż przetworzone produkty rybołówstwa objęte działem 16; b)15 % ceny ex-works produktu w przypadku produktów innych niż objęte lit. a). Niniejszego ustępu nie stosuje się do produktów objętych działami 50–63 systemu zharmonizowanego, w odniesieniu do których stosuje się dopuszczalne odchylenia (tolerancje) wymienione w uwagach 6 i 7 załącznika I. 2.Ust. 1 niniejszego artykułu nie dopuszcza przekraczania żadnego z odsetków najwyższej dopuszczalnej zawartości materiałów niepochodzących, jak wskazano w regułach określonych w wykazie w załączniku II. 3.Ust. 1 i 2 niniejszego artykułu nie stosuje się do produktów całkowicie uzyskanych na terytorium Strony w rozumieniu art. 3. Bez uszczerbku dla art. 6 i art. 9 ust. 1, tolerancję przewidzianą w tych postanowieniach stosuje się jednak do produktu, w przypadku którego reguła ustanowiona w wykazie w załączniku II wymaga, aby materiały użyte w procesie wytworzenia tego produktu były całkowicie uzyskane. Artykuł 6

Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie 1.Bez uszczerbku dla ust. 2 niniejszego artykułu, następujące czynności uważa się za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie do nadania produktowi statusu produktu pochodzącego, niezależnie od tego, czy wymogi art. 4 zostały spełnione: a)czynności służące zachowaniu produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania;

b)rozdzielanie i łączenie opakowań; c)mycie, czyszczenie; usuwanie kurzu, rdzy, oleju, farby lub innych pokryć; d)prasowanie wyrobów włókienniczych; e)proste czynności malowania i polerowania; f)łuskanie i częściowe lub całkowite bielenie ryżu; polerowanie i glazurowanie zbóż oraz ryżu; g)czynności polegające na barwieniu lub aromatyzowaniu cukru lub formowaniu kostek cukru; częściowe lub całkowite mielenie cukru krystalicznego; h)obieranie ze skóry, drylowanie lub łuskanie owoców, orzechów i warzyw; i)ostrzenie, proste szlifowanie lub przycinanie; j)przesiewanie, przeglądanie, sortowanie, klasyfikowanie, dobieranie (łącznie z kompletowaniem zestawów artykułów); k)proste umieszczanie w butelkach, puszkach, flakonach, torbach, skrzynkach, pudełkach, umieszczanie na kartach lub tablicach oraz wszelkie inne proste czynności związane z pakowaniem; l)umieszczanie lub drukowanie na produktach lub ich opakowaniach znaków, etykiet, logo i innych podobnych znaków odróżniających; m)proste mieszanie produktów, nawet różnych rodzajów; n)mieszanie cukru z dowolnymi materiałami; o)proste dodawanie wody, rozcieńczanie albo odwadnianie lub skażanie produktów; p)prosty montaż części artykułów w celu otrzymania kompletnego artykułu lub demontaż produktów na części; q)ubój zwierząt; r)połączenie przynajmniej dwóch czynności spośród wymienionych w lit. a)–q). 2.Przy określaniu, czy obróbkę lub przetworzenie, jakim został poddany dany produkt, należy uznać za niewystarczające w rozumieniu ust. 1 niniejszego artykułu, uwzględnia się wszystkie czynności wykonane na terytorium Strony wywozu w odniesieniu do danego produktu. Artykuł 7

Kumulacja pochodzenia 1.Bez uszczerbku dla art. 2, w przypadku wywozu na terytorium drugiej Strony produkty uważa się za materiały pochodzące z terytorium Strony wywozu, jeżeli zostały tam uzyskane z wykorzystaniem materiałów pochodzących z terytorium dowolnej stosującej Umawiającej się Strony innej niż Strona wywozu, pod warunkiem że obróbka lub przetworzenie, któremu zostały one poddane na terytorium Strony wywozu, wykracza poza zakres czynności określonych w art. 6. Nie jest konieczne poddanie takich materiałów wystarczającej obróbce lub przetworzeniu.

2.W przypadku gdy obróbka lub przetworzenie na terytorium Strony wywozu nie wykracza poza zakres czynności, o których mowa w art. 6, produkt uzyskany z wykorzystaniem materiałów pochodzących z terytorium dowolnej innej stosującej Umawiającej się Strony uważa się za pochodzący z terytorium Strony wywozu tylko wtedy, gdy wartość dodana na jej terytorium jest wyższa niż wartość użytych materiałów pochodzących z terytorium dowolnej innej stosującej Umawiającej się Strony. W przeciwnym wypadku uzyskany produkt uważa się za pochodzący z terytorium stosującej Umawiającej się Strony, której wkład w materiały pochodzące użyte do produkcji na terytorium Strony wywozu ma najwyższą wartość. 3.Bez uszczerbku dla art. 2, z wyłączeniem produktów objętych działami 50–63, obróbkę lub przetworzenie na terytorium stosującej Umawiającej się Strony innej niż Strona wywozu uważa się za przeprowadzone na terytorium Strony wywozu, jeżeli uzyskane produkty poddaje się dalszej obróbce lub przetworzeniu na terytorium tej Strony wywozu. 4.Bez uszczerbku dla art. 2, w przypadku produktów objętych działami 50–63 i wyłącznie na potrzeby handlu dwustronnego między Stronami, obróbkę lub przetworzenie na terytorium Strony przywozu uważa się za przeprowadzone na terytorium Strony wywozu, jeżeli uzyskane produkty poddaje się dalszej obróbce lub przetworzeniu na terytorium tej Strony wywozu. Na potrzeby niniejszego ustępu uczestników procesu stabilizacji i stowarzyszenia Unii Europejskiej oraz Republikę Mołdawii uznaje się za jedną stosującą Umawiającą się Stronę. 5.Strony mogą postanowić o jednostronnym rozszerzeniu stosowania ust. 3 niniejszego artykułu na przywóz produktów objętych działami 50–63. Strona postanawiająca o takim rozszerzeniu powiadamia o tym drugą Stronę i informuje Komisję Europejską zgodnie z art. 8 ust. 2. 6.Na potrzeby kumulacji w rozumieniu ust. 3–5 niniejszego artykułu produkty pochodzące uważa się za pochodzące z terytorium Strony wywozu tylko wówczas, gdy obróbka lub przetworzenie, któremu zostały tam poddane, wykraczają poza zakres czynności określonych w art. 6. 7.Produkty pochodzące z terytorium stosujących Umawiających się Stron, o których to produktach mowa w ust. 1 i 4 niniejszego artykułu, których nie poddaje się obróbce ani przetwarzaniu na terytorium Strony wywozu, zachowują swoje pochodzenie w przypadku wywozu na terytorium jednej z pozostałych stosujących Umawiających się Stron. Artykuł 8 Warunki stosowania kumulacji pochodzenia 1.Kumulacja przewidziana w art. 7 ma zastosowanie wyłącznie, gdy spełnione są następujące warunki: a)pomiędzy stosującymi Umawiającymi się Stronami zaangażowanymi w uzyskanie statusu pochodzenia a stosującą Umawiającą się Stroną przeznaczenia ma zastosowanie umowa preferencyjna zgodna z art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT) oraz b)towary uzyskały status pochodzenia poprzez zastosowanie reguł pochodzenia identycznych z regułami zawartymi w niniejszym dodatku. 2.Powiadomienia wskazujące na wypełnienie wszelkich wymogów niezbędnych do zastosowania kumulacji publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) oraz w urzędowej publikacji w innych stosujących Umawiających się Stronach zgodnie z ich własnymi procedurami. Kumulację przewidzianą w art. 7 stosuje się od dnia wskazanego w powiadomieniu. Strony informują Komisję Europejską szczegółowo o umowach zawartych z innymi stosującymi Umawiającymi się Stronami, w tym o datach wejścia w życie niniejszych reguł. 3. W przypadku gdy produkty uzyskały status pochodzenia przez zastosowanie kumulacji pochodzenia zgodnie z art. 7, dowód pochodzenia powinien zawierać stwierdzenie w języku angielskim „CUMULATION APPLIED WITH (nazwa odpowiedniej stosującej Umawiającej się Strony/Stron w języku angielskim)”. W przypadku wykorzystywania jako dowodu pochodzenia świadectwa przewozowego EUR.1 stwierdzenie to należy umieścić w polu 7 świadectwa przewozowego EUR.1. 4. Strony mogą podjąć decyzję, w odniesieniu do wywożonych na ich terytorium produktów, które uzyskały status pochodzenia na terytorium Strony wywozu przez zastosowanie kumulacji pochodzenia zgodnie z art. 7, o odstąpieniu od obowiązku umieszczania na dowodzie pochodzenia stwierdzenia, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu. Strony przekazują Komisji Europejskiej powiadomienie o takim odstąpieniu zgodnie z art. 8 ust. 2. Artykuł 9

Jednostka kwalifikacyjna 1.Jednostką kwalifikacyjną na potrzeby stosowania postanowień niniejszych reguł jest poszczególny produkt, który uważa się za jednostkę podstawową na potrzeby ustalenia klasyfikacji według nomenklatury systemu zharmonizowanego.

Wynika z tego, że: a) jeżeli produkt złożony z grupy lub zestawu artykułów klasyfikowany jest w oparciu o system zharmonizowany w jednej pozycji, to całość stanowi jednostkę kwalifikacyjną; b) jeżeli przesyłka składa się z kilku identycznych produktów klasyfikowanych w tej samej pozycji systemu zharmonizowanego, to każdy przedmiot traktuje się indywidualnie do celów stosowania postanowień niniejszych reguł. 2.Jeśli na potrzeby klasyfikacji zgodnie z 5 regułą ogólną Systemu Zharmonizowanego opakowanie jest traktowane łącznie z produktem, powinno ono być również traktowane łącznie na potrzeby określania pochodzenia. 3.Akcesoria, części zamienne i narzędzia dostarczone z urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu i zostały wliczone w jego cenę ex-works, uznaje się za stanowiące całość z danym urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem. Artykuł 10

Zestawy Zestawy w rozumieniu ogólnej reguły nr 3 systemu zharmonizowanego uważa się za pochodzące, jeżeli wszystkie elementy zestawu są produktami pochodzącymi. Jeżeli jednak zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, to zestaw jako całość uważa się za pochodzący, pod warunkiem że wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex-works zestawu. Artykuł 11

Elementy neutralne W celu ustalenia, czy produkt jest produktem pochodzącym, nie bierze się pod uwagę pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte w procesie jego produkcji: a)energia i paliwo; b)sprzęt i wyposażenie; c)maszyny i narzędzia; d)jakiekolwiek inne towary, które nie wchodzą w końcowy skład produktu ani nie planuje się ich wejścia w jego skład. Artykuł 12

Rozróżnienie księgowe 1.Jeżeli do obróbki lub przetwarzania produktu stosuje się materiały zamienne pochodzące i niepochodzące, podmioty gospodarcze mogą zapewnić zarządzanie materiałami z zastosowaniem metody rozróżnienia księgowego, nie magazynując materiałów oddzielnie. 2.Podmioty gospodarcze mogą zapewnić zarządzanie produktami zamiennymi pochodzącymi i niepochodzącymi objętymi pozycją 1701 z zastosowaniem metody rozróżnienia księgowego, nie magazynując produktów oddzielnie. 3. Strony mogą wymagać, aby warunkiem stosowania rozróżnienia księgowego było wydanie przez organy celne uprzedniego zezwolenia. Organy celne mogą wydawać zezwolenie na warunkach, które uznają za stosowne, i monitorują sposób wykorzystania zezwolenia. Organy celne mogą cofnąć zezwolenie, ilekroć korzystający w jakikolwiek sposób czyni z niego niewłaściwy użytek lub nie spełnia któregokolwiek z pozostałych warunków określonych w niniejszych regułach. Stosując rozróżnienie księgowe, należy zapewnić, aby w żadnym momencie za „pochodzące z terytorium Strony wywozu” nie można było uznać większej liczby produktów, niż miałoby to miejsce w przypadku zastosowania metody fizycznego oddzielnego magazynowania. Metodę tę stosuje się, a jej stosowanie rejestruje na podstawie ogólnie przyjętych zasad rachunkowości obowiązujących na terytorium Strony wywozu. 4.Korzystający z metody, o której mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, może sporządzać dowody pochodzenia lub występować z wnioskiem o nie w odniesieniu do takiej ilości produktów, która może być uznana za pochodzącą z terytorium Strony wywozu. Na żądanie organów celnych korzystający składa oświadczenie dotyczące sposobu zarządzania tymi ilościami.

TYTUŁ III WYMOGI TERYTORIALNE Artykuł 13

Zasada terytorialności 1.Warunki określone w tytule II wypełnia się nieprzerwanie na terytorium danej Strony. 2.Jeżeli produkty pochodzące, wywiezione z terytorium Strony do innego kraju, są przywożone ponownie, uważa się je za niepochodzące, chyba że można wykazać w sposób przekonujący dla organów celnych, że: a)produkty przywożone ponownie są tymi samymi produktami, które zostały wywiezione, oraz b)produkty te nie zostały poddane żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności konieczne do utrzymania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w tym kraju lub podczas wywozu. 3.Na uzyskanie statusu pochodzenia zgodnie z warunkami określonymi w tytule II nie ma wpływu obróbka lub przetworzenie poza terytorium Strony wywozu materiałów wywiezionych z terytorium tej Strony, a następnie tam ponownie przywożonych, pod warunkiem że: a)materiały te zostały całkowicie uzyskane na terytorium Strony wywozu lub przed wywozem zostały poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza zakres czynności, o których mowa w art. 6; oraz b)można wykazać w sposób przekonujący dla organów celnych, że: (i)produkty przywożone ponownie zostały uzyskane poprzez obróbkę lub przetworzenie materiałów wywiezionych oraz (ii)całkowita wartość dodana nabyta poza terytorium Strony wywozu wskutek zastosowania niniejszego artykułu nie przekracza 10 % ceny ex-works produktu końcowego, dla którego wnioskowano o status pochodzenia. 4.Na potrzeby ust. 3 niniejszego artykułu warunki uzyskania statusu pochodzenia ustanowione w tytule II nie dotyczą obróbki ani przetwarzania dokonanego poza terytorium Strony wywozu. Jeśli jednak w wykazie zamieszczonym w załączniku II do określania statusu pochodzenia produktu końcowego stosuje się zasadę określającą maksymalną wartość dla wszystkich materiałów niepochodzących wykorzystanych w produkcji, wówczas łączna wartość materiałów niepochodzących wykorzystanych na terytorium Strony wywozu, wraz z całkowitą wartością dodaną nabytą poza terytorium tej Strony zgodnie z niniejszym artykułem, nie przekracza określonej wartości procentowej. 5.Na potrzeby stosowania ust. 3 i 4 niniejszego artykułu „całkowitą wartość dodaną” należy rozumieć jako wszystkie koszty poniesione poza terytorium Strony wywozu, w tym wartość użytych tam do produkcji materiałów. 6.Ust. 3 i 4 niniejszego artykułu nie dotyczą produktów, które nie spełniają warunków określonych w wykazie w załączniku II, lub które można uznać za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu jedynie po zastosowaniu ogólnego marginesu tolerancji, o którym mowa w art. 4. 7.Wszelkie czynności obróbki lub przetwarzania objęte niniejszym artykułem oraz wykonywane poza terytorium Strony wywozu przeprowadza się w ramach procedury uszlachetniania biernego lub podobnych procedur. Artykuł 14

Zasada niemanipulacji 1.Preferencyjne traktowanie przewidziane w niniejszym porozumieniu stosuje się wyłącznie do produktów spełniających wymogi niniejszych reguł i zgłoszonych do przywozu na terytorium Strony, pod warunkiem że produkty te są tymi samymi produktami co produkty wywiezione z terytorium Strony wywozu. Nie mogą one ulec żadnym zmianom, przeróbkom ani czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie lub poza dodawanie lub umieszczanie znaków, etykiet, pieczęci lub jakiejkolwiek dokumentacji w celu zapewnienia zgodności ze szczególnymi wymogami krajowymi Strony przywozu, przeprowadzone pod dozorem celnym w państwie trzecim (państwach trzecich) tranzytu, lub dzielenie przed zgłoszeniem ich do obrotu. 2.Dopuszcza się przechowywanie produktów lub przesyłek, pod warunkiem że pozostaną one pod dozorem celnym w państwie trzecim (państwach trzecich) tranzytu. 3.Bez uszczerbku dla tytułu V dodatku A dopuszcza się dzielenie przesyłek, pod warunkiem że pozostaną one pod dozorem celnym w państwie trzecim (państwach trzecich) dzielenia przesyłek. 4.W przypadku wątpliwości Strona przywozu może w każdym momencie zażądać od importera lub jego przedstawiciela przedstawienia wszelkich stosownych dokumentów w celu udokumentowania zgodności z niniejszym artykułem, przy czym zgodność tę można udowodnić za pomocą wszelkich dowodów w postaci dokumentów, a w szczególności za pomocą:

a)umownych dokumentów przewozowych w rodzaju konosamentu; b)dowodów faktycznych lub materialnych, jak oznakowanie lub numeracja opakowań; c)świadectwa niemanipulacji dostarczonego przez organy celne państwa (państw) tranzytu lub dzielenia przesyłek lub wszelkich innych dokumentów wykazujących, że towary pozostawały pod dozorem celnym w państwie (państwach) tranzytu lub dzielenia przesyłek; lub d)wszelkich dowodów związanych z samymi towarami. Artykuł 15

Wystawy 1.Produkty pochodzące, wysyłane na wystawę w innym kraju niż kraje, z którymi stosuje się kumulację zgodnie z art. 7 i 8, i sprzedane po wystawie w celu przywiezienia na terytorium Strony, korzystają w przywozie z postanowień odpowiedniej umowy, pod warunkiem wykazania w sposób przekonujący dla organów celnych, że: a)eksporter wysłał te produkty z terytorium Strony do kraju, w którym odbywała się wystawa, i tam je wystawił; b)produkty zostały sprzedane lub w inny sposób zbyte przez eksportera osobie na terytorium innej Strony; c)produkty zostały wysłane w trakcie wystawy lub niezwłocznie po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę oraz d)od chwili ich wysyłki na wystawę produkty nie były używane na potrzeby innych niż prezentacja na wystawie. 2.Dowód pochodzenia musi być wystawiony lub sporządzony zgodnie z tytułem V dodatku A i przedstawiony organom celnym Strony przywozu w normalnym trybie. Należy w nim podać nazwę i adres wystawy. W razie potrzeby może być wymagana dodatkowa dokumentacja potwierdzająca warunki, na jakich produkty były wystawione. 3.Ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się w odniesieniu do wszelkich wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów handlowych, przemysłowych, rolniczych lub rzemieślniczych, które nie są organizowane do celów prywatnych w sklepach czy lokalach przedsiębiorstw, z zamiarem sprzedaży produktów zagranicznych i podczas których produkty pozostają pod dozorem celnym. TYTUŁ IV ZWROT LUB ZWOLNIENIE Artykuł 16

Zwrot ceł lub zwolnienie z ceł 1.Materiały niepochodzące użyte do wytworzenia produktów objętych działami 50–63 systemu zharmonizowanego, pochodzących z terytorium Strony, w odniesieniu do których dowód pochodzenia jest wystawiany lub sporządzany zgodnie z tytułem V dodatku A, nie podlegają na terytorium Strony wywozu zwrotom ceł ani zwolnieniu z ceł żadnego rodzaju. 2.Zakaz określony w ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się do wszelkich ustaleń dotyczących całkowitego lub częściowego zwrotu, umorzenia lub zwolnienia z ceł lub opłat o skutku równoważnym, stosowanych na terytorium Strony wywozu w odniesieniu do materiałów użytych do wytwarzania, w przypadku gdy taki zwrot, umorzenie lub zwolnienie stosuje się, w sposób bezpośredni lub pośredni, przy wywozie produktów uzyskanych z tych materiałów, a nie stosuje się go przy ich zatrzymaniu na użytek krajowy. 3.Eksporter produktów objętych dowodem pochodzenia jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających, że nie uzyskano żadnego zwrotu w odniesieniu do materiałów niepochodzących użytych do wytworzenia danych produktów oraz że faktycznie uiszczono wszystkie cła lub opłaty o skutku równoważnym stosowane w odniesieniu do takich materiałów. 4.Zakazu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie stosuje się do handlu między Stronami w przypadku produktów, które uzyskały status pochodzenia poprzez zastosowanie kumulacji pochodzenia objętej art. 7 ust. 4 lub 5.

TYTUŁ V DOWÓD POCHODZENIA Artykuł 17

Wymogi ogólne 1.Produkty pochodzące z jednej ze Stron przy przywozie do innej Strony korzystają z postanowień niniejszego porozumienia po przedstawieniu jednego z następujących dowodów pochodzenia: a)świadectwa przewozowego EUR.1, którego wzór przedstawiono w załączniku IV do dodatku A; b)w przypadkach określonych w art. 18 ust. 1 – deklaracji, zwanej dalej „deklaracją pochodzenia”, złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub jakimkolwiek innym dokumencie handlowym, który opisuje dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy do ich identyfikacji; tekst deklaracji pochodzenia przedstawiono w załączniku III do niniejszego dodatku. 2.Niezależnie od postanowień ust. 1 niniejszego artykułu, w przypadkach określonych w art. 27 produkty pochodzące w rozumieniu niniejszych reguł korzystają z postanowień niniejszego porozumienia bez konieczności przedstawienia żadnego z dowodów pochodzenia, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. 3.Bez uszczerbku dla ust. 1 niniejszego artykułu Strony mogą uzgodnić, że – na potrzeby prowadzenia handlu na warunkach preferencyjnych między nimi – dowody pochodzenia wymienione w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu zastępuje się oświadczeniami o pochodzeniu sporządzonymi przez eksporterów zarejestrowanych w elektronicznej bazie danych zgodnie z prawodawstwem wewnętrznym Stron. Stosowanie oświadczenia o pochodzeniu sporządzonego przez eksporterów zarejestrowanych w elektronicznej bazie danych uzgodnionej przez przynajmniej dwie stosujące Umawiające się Strony nie może utrudniać stosowania kumulacji diagonalnej z innymi stosującymi Umawiającymi się Stronami. 4.Na potrzeby ust. 1 Strony mogą uzgodnić ustanowienie systemu zapewniającego możliwość wystawiania dowodów pochodzenia wymienionych w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu w formie elektronicznej lub ich składania drogą elektroniczną. 5. Na potrzeby stosowania art. 7, w przypadku stosowania art. 8 ust. 4, eksporter w stosującej Umawiającej się Stronie, który wystawia dowód pochodzenia na podstawie innego dowodu pochodzenia, który zwolniono z obowiązku umieszczenia stwierdzenia określonego w art. 8 ust. 3, bądź ubiega się o taki dowód pochodzenia, podejmuje wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia spełnienia warunków zastosowania kumulacji oraz jest przygotowany do przedłożenia organom celnym wszelkich stosownych dokumentów. Artykuł 18

Warunki sporządzania deklaracji pochodzenia 1.Deklaracja pochodzenia, o której mowa w art. 17 ust. 1 lit. b), może zostać sporządzona przez: a)upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 19; lub b)dowolnego eksportera w przypadku każdej przesyłki składającej się z paczki lub paczek zawierającej produkty pochodzące, których łączna wartość nie przekracza 6 000 EUR. 2.Deklaracja pochodzenia może zostać sporządzona, jeżeli produkty można uznać za pochodzące z terytorium stosującej Umawiającej się Strony i jeżeli spełniają one pozostałe wymogi niniejszych reguł. 3.Eksporter sporządzający deklarację pochodzenia musi być przygotowany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych Strony wywozu wszelkich stosownych dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów oraz spełnienie pozostałych wymogów niniejszych reguł. 4.Eksporter sporządza deklarację pochodzenia poprzez umieszczenie tekstu przedstawionego w załączniku III do niniejszego dodatku, w jednej z wersji językowych określonych w tym załączniku, w postaci pisma maszynowego, stempla bądź wydruku, na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, w sposób zgodny z przepisami prawa krajowego państwa wywozu. Jeżeli deklaracja jest sporządzana ręcznie, należy ją napisać tuszem, drukowanymi literami. 5.Deklaracje pochodzenia opatruje się oryginalnym, własnoręcznym podpisem eksportera. Od upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 19 nie wymaga się jednak podpisu na takiej deklaracji, pod warunkiem że złoży on organom celnym Strony wywozu pisemne zobowiązanie do przyjęcia pełnej odpowiedzialności za każdą deklarację pochodzenia opatrzoną jego nazwiskiem, tak jakby podpisał ją własnoręcznie. 6.Deklaracja pochodzenia może zostać sporządzona przez eksportera w chwili wysyłania produktów, do których się odnosi, lub po ich wysłaniu (zwana dalej „deklaracją pochodzenia wystawiona retrospektywnie”), pod warunkiem że jest przedstawiona w państwie przywozu w ciągu dwóch lat od dokonania przywozu produktów, do których się odnosi.

W przypadkach, w których doszło do podziału przesyłki zgodnie z art. 14 ust. 3, i pod warunkiem dotrzymania analogicznego terminu dwóch lat upoważniony eksporter Strony wywozu produktów sporządza deklarację pochodzenia wystawioną retrospektywnie. Artykuł 19

Upoważniony eksporter 1.Organy celne Strony wywozu mogą – z zastrzeżeniem wymogów krajowych – upoważnić każdego eksportera mającego swoją siedzibę na terytorium tej Strony (zwanego dalej „upoważnionym eksporterem”) do sporządzania deklaracji pochodzenia niezależnie od wartości danych produktów. 2.Eksporter ubiegający się o takie upoważnienie przedstawia, w sposób przekonujący dla organów celnych, wszelkie gwarancje niezbędne do zweryfikowania statusu pochodzenia produktów oraz spełnienia pozostałych wymogów niniejszych reguł. 3.Organy celne przyznają upoważnionemu eksporterowi numer upoważnienia celnego, który umieszcza się na deklaracji pochodzenia. 4.Organy celne weryfikują, czy upoważnienie jest wykorzystywane w prawidłowy sposób. Organy celne mogą wycofać upoważnienie, jeżeli upoważniony eksporter korzysta z niego w niewłaściwy sposób i jeżeli nie daje już gwarancji, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu. Artykuł 20 Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR.1 1.Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiają właściwe organy celne Strony wywozu na pisemny wniosek złożony przez eksportera lub, na odpowiedzialność eksportera, przez jego upoważnionego przedstawiciela. 2.W tym celu eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wypełnia świadectwo przewozowe EUR.1 oraz formularz wniosku, których wzory znajdują się w załączniku IV do dodatku A. Formularze te wypełnia się w jednym z języków, w których sporządzone zostało porozumienie, oraz zgodnie z przepisami prawa krajowego państwa wywozu. Jeśli są one wypełniane odręcznie, wypełnia się je tuszem, drukowanymi literami. Opis produktów podaje się w polu do tego przeznaczonym, bez pozostawienia pustych wierszy. Jeżeli pole nie jest wypełnione w całości, poniżej ostatniego wiersza opisu należy nakreślić poziomą linię, przekreślając puste miejsce. 3. Świadectwo przewozowe EUR.1 powinno zawierać w polu 7 oświadczenie w języku angielskim o treści: „TRANSITIONAL RULES”. 4. Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 musi być przygotowany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych Strony wywozu, w której wystawiono dane świadectwo przewozowe EUR.1, wszelkich stosownych dokumentów potwierdzających status pochodzenia przedmiotowych produktów oraz spełnienie pozostałych wymogów niniejszych reguł. 5. Właściwe organy Strony wywozu wystawiają świadectwo pochodzenia, jeżeli dane produkty mogą zostać uznane za produkty pochodzące i jeżeli spełniają one pozostałe wymogi niniejszych reguł. 6. Organy celne wystawiające świadectwa przewozowe EUR.1 podejmują wszelkie kroki niezbędne do zweryfikowania statusu pochodzenia produktów i wypełnienia pozostałych wymogów niniejszych reguł. W tym celu mają one prawo żądać przedstawienia wszelkich dowodów i przeprowadzać kontrole ksiąg rachunkowych eksportera lub dokonywać wszelkich innych czynności kontrolnych, jakie uznają za odpowiednie. Organy celne wystawiające świadectwa zapewniają także, aby formularze określone w ust. 2 niniejszego artykułu były należycie wypełnione. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający wszelką możliwość dodania fałszywych wpisów. 7. Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1 wskazuje się w polu 11 świadectwa przewozowego EUR.1. 8. Organy celne wystawiają świadectwo przewozowe EUR.1 i udostępniają je eksporterowi od chwili faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia go. Artykuł 21 Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawione retrospektywnie 1.Niezależnie od przepisów art. 20 ust. 8 świadectwo przewozowe EUR.1 może być wyjątkowo wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli: a)nie zostało ono wystawione w momencie dokonywania wywozu z powodu błędów, niezamierzonych pominięć lub szczególnych okoliczności; b)organom celnym przedstawiono w sposób przekonujący dowody potwierdzające, że świadectwo przewozowe EUR.1 zostało wystawione, ale nie zostało przyjęte przy przywozie z przyczyn technicznych; c)miejsce przeznaczenia danych produktów nie było znane w momencie dokonywania wywozu i zostało ustalone w trakcie transportu lub składowania produktów oraz po ewentualnym podzieleniu przesyłek zgodnie z art. 14 ust. 3;

d)świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR.MED wystawiono zgodnie z postanowieniami konwencji paneurośródziemnomorskiej (PEM) w odniesieniu do produktów, które są również produktami pochodzącymi w myśl niniejszych reguł. Eksporter podejmuje wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia spełnienia warunków stosowania kumulacji oraz jest przygotowany do przedłożenia organom celnym wszelkich stosownych dokumentów potwierdzających, że dany produkt jest produktem pochodzącym zgodnie z niniejszymi regułami lub e)świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiono na podstawie zastosowania art. 8 ust. 4 i przy przywozie do innej stosującej Umawiającej się Strony wymagane jest zastosowanie art. 8 ust. 3. 2.Na potrzeby zastosowania postanowień ust. 1 niniejszego artykułu eksporter podaje w swoim wniosku miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się świadectwo przewozowe EUR.1, oraz uzasadnienie wniosku. 3.Organy celne mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR.1 retrospektywnie w terminie dwóch lat od daty wywozu i tylko po sprawdzeniu, czy informacje podane we wniosku eksportera są zgodne z informacjami zawartymi w odpowiedniej dokumentacji. 4. Niezależnie od przepisów art. 20 ust. 3 świadectwa przewozowe EUR.1 wystawione retrospektywnie opatruje się wpisem w języku angielskim: „ISSUED RETROSPECTIVELY”. 5.Wpis określony w ust. 4 umieszcza się w polu 7 świadectwa przewozowego EUR.1. Artykuł 22

Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1 1.W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR.1 eksporter może wystąpić do organów celnych, które je wystawiły, o wydanie duplikatu na podstawie dokumentów eksportowych znajdujących się w ich posiadaniu. 2. Niezależnie od przepisów art. 20 ust. 3 duplikat wystawiony zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu opatruje się wpisem w języku angielskim: „DUPLICATE”. 3.Wpis określony w ust. 2 umieszcza się w polu 7 duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1. 4.Duplikat, który opatruje się datą wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR.1, obowiązuje od tej daty. Artykuł 23 Termin ważności dowodu pochodzenia 1.Dowód pochodzenia jest ważny przez dziesięć miesięcy od daty wystawienia lub sporządzenia na terytorium Strony wywozu i musi zostać przedłożony w wymienionym okresie organom celnym Strony przywozu. 2.Dowody pochodzenia przedstawiane organom celnym Strony przywozu po upływie terminu ważności, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać przyjęte na potrzeby zastosowania preferencji taryfowych, jeżeli nieprzedłożenie tych dokumentów przed upływem terminu ważności było spowodowane wyjątkowymi okolicznościami. 3.W innych przypadkach przedłożenia dowodów z opóźnieniem organy celne Strony przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały im przedłożone przed upływem terminu ważności. Artykuł 24

Wolne obszary celne 1.Strony podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby sprzedawane produkty objęte dowodem pochodzenia, które podczas transportu korzystają z wolnych obszarów celnych znajdujących się na ich terytorium, nie były zastępowane innymi towarami ani poddawane zabiegom innym niż normalne czynności zapobiegające pogorszeniu ich stanu. 2.Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy produkty pochodzące z terytorium stosującej Umawiającej się Strony są przywożone do wolnego obszaru celnego na podstawie dowodu pochodzenia i są poddawane obróbce lub przetworzeniu, dopuszcza się możliwość wystawienia lub sporządzenia nowego dowodu pochodzenia, jeżeli obróbka lub przetworzenie, jakiemu zostały poddane, są zgodne z postanowieniami niniejszych reguł.

Artykuł 25

Wymogi dotyczące przywozu Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym Strony przywozu zgodnie z procedurami stosowanymi na terytorium tej Strony. Artykuł 26

Przywóz partiami Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne Strony przywozu, produkty rozmontowane lub niezmontowane w rozumieniu reguły ogólnej nr 2a) interpretacji systemu zharmonizowanego ujęte w sekcjach XVI i XVII lub pozycjach 7308 i 9406 przywożone są partiami, organom celnym przedstawia się jeden dowód pochodzenia wraz z przywozem pierwszej przesyłki. Artykuł 27

Zwolnienie z dowodu pochodzenia 1.Produkty wysyłane jako małe paczki od osób prywatnych do osób prywatnych lub będące częścią bagażu osobistego podróżnych uznaje się za produkty pochodzące bez wymogu przedstawienia dowodu pochodzenia, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych i zostały zgłoszone jako spełniające wymogi niniejszych reguł oraz nie ma wątpliwości co do prawdziwości takiego zgłoszenia. 2.Przywozu nie uznaje się za przywóz w celach handlowych, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki: a)przywóz ma charakter okazjonalny; b)przywóz dotyczy wyłącznie produktów przeznaczonych do osobistego użytku odbiorców, podróżnych lub ich rodzin; c)rodzaj i liczba produktów wyraźnie świadczą o ich niehandlowym przeznaczeniu. 3.Łączna wartość tych produktów nie może przekraczać 500 EUR w przypadku małych paczek lub 1 200 EUR w przypadku produktów stanowiących część osobistego bagażu podróżnych. Artykuł 28 Niezgodności i pomyłki formalne 1.Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami złożonymi w dowodzie pochodzenia a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych urzędowi celnemu w celu dopełnienia formalności wymaganych przy przywozie produktów nie unieważnia samo w sobie dowodu pochodzenia, jeśli zostało należycie dowiedzione, że dokument ten rzeczywiście odpowiada przedłożonym produktom. 2.Oczywiste pomyłki formalne, takie jak błędy literowe na dowodzie pochodzenia, nie powodują odrzucenia dokumentów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli nie powodują wątpliwości co do prawidłowości oświadczeń złożonych w tych dokumentach. Artykuł 29

Deklaracje dostawcy 1.W przypadku wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1 lub sporządzenia deklaracji pochodzenia na terytorium Strony w odniesieniu do produktów pochodzących, do których wytworzenia użyto towarów pochodzących z terytorium innej stosującej Umawiającej się Strony i poddanych tam obróbce lub przetworzeniu bez przyznania im preferencyjnego statusu pochodzenia zgodnie z art. 7 ust. 3 lub art. 7 ust. 4, uwzględnia się deklarację dostawcy wydaną dla tych towarów zgodnie z niniejszym artykułem. 2.Deklaracja dostawcy, o której mowa w ust. 1, stanowi dowód obróbki lub przetworzenia, jakim poddano dane towary na terytorium stosującej Umawiającej się Strony, na potrzeby ustalenia, czy produkty wytworzone z wykorzystaniem tych towarów można uznać za produkty pochodzące z danej Strony wywozu oraz czy spełniają one pozostałe wymogi niniejszych reguł. 3.Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 4, dostawca sporządza odrębną deklarację dostawcy dla każdej przesyłki towarów, w formie przewidzianej w załączniku VI, na arkuszu papieru załączonym do faktury, specyfikacji wysyłkowej lub jakiegokolwiek innego dokumentu handlowego zawierającego opis danych towarów wystarczająco szczegółowy do ich identyfikacji. 4.Jeżeli dostawca regularnie zaopatruje konkretnego klienta w towary, co do których oczekuje się, że będą nadal w niezmiennym stopniu poddawane obróbce lub przetworzeniu na terytorium stosującej Umawiającej się Strony, może przedstawić pojedynczą deklarację dostawcy obejmującą kolejne przesyłki tych towarów (zwaną dalej „długoterminową deklaracją dostawcy”). Długoterminowa deklaracja dostawcy może co do zasady zachowywać ważność przez maksymalnie dwa lata od daty jej sporządzenia. Organy celne stosującej Umawiającej się Strony, na której terytorium sporządza się deklarację, określają warunki, na jakich dopuszcza się możliwość przedłużenia tego terminu. Dostawca sporządza długoterminową deklarację dostawcy w formie przewidzianej w załączniku VII i opisuje w niej odpowiednie towary w sposób wystarczająco szczegółowy do ich identyfikacji. Deklarację należy przekazać odpowiedniemu klientowi przed dostarczeniem mu pierwszej przesyłki towarów objętych tą deklaracją lub wraz z taką pierwszą przesyłką. Jeżeli długoterminowa deklaracja dostawcy nie ma już zastosowania do dostarczanych towarów, dostawca niezwłocznie informuje swojego klienta o tym fakcie. 5.Deklaracje dostawcy, o których mowa w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu, sporządza się na maszynie lub w postaci wydruku w jednym z języków porozumienia, zgodnie z prawem krajowym stosującej Umawiającej się Strony, na której terytorium sporządza się deklarację, i opatruje się je oryginalnym, własnoręcznym podpisem dostawcy. Deklarację można również sporządzić pismem odręcznym; w takim przypadku spisuje się ją tuszem, drukowanymi literami.

6.Dostawca sporządzający deklarację musi być przygotowany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych stosującej Umawiającej się Strony, na której terytorium sporządzono deklarację, wszelkich stosownych dokumentów potwierdzających prawidłowość informacji zawartych w tej deklaracji. Artykuł 30

Kwoty wyrażone w euro 1.Na potrzeby stosowania art. 18 ust. 1 lit. b) i art. 27 ust. 3 w przypadkach, w których produkty zostały zafakturowane w walucie innej niż euro, kwoty w walutach krajowych Stron stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro są ustalane co roku przez poszczególne zainteresowane państwa. 2.Przesyłka podlega art. 18 ust. 1 lit. b) lub art. 27 ust. 3 poprzez odniesienie do waluty, w której sporządzono fakturę, stosownie do kwoty ustalonej przez zainteresowane państwo. 3.Kwoty wyrażone w danej walucie krajowej stanowią równowartość w tej walucie kwot wyrażonych w euro w pierwszym dniu roboczym października. Wysokość stosownych kwot przekazuje się Komisji Europejskiej do dnia 15 października i obowiązują one od dnia 1 stycznia następnego roku. Komisja Europejska powiadamia wszystkie zainteresowane państwa o wysokości stosownych kwot. 4.Strona może zaokrąglić w górę lub w dół kwoty otrzymane po przeliczeniu kwoty wyrażonej w euro na swoją walutę krajową. Zaokrąglona kwota nie może różnić się od kwoty wynikającej z przeliczenia o więcej niż 5 %. Strona może zachować bez zmian równowartość kwoty wyrażonej w euro w swojej walucie krajowej, jeżeli po przeliczeniu w ramach corocznego dostosowania przewidzianego w ust. 3 wzrost równowartości w walucie krajowej, przed zaokrągleniem, jest niższy niż 15 %. Równowartość w walucie krajowej może pozostać bez zmian, jeżeli przeliczenie doprowadziłoby do jej obniżenia. 5.Na wniosek którejkolwiek ze Stron Wspólny Komitet dokonuje przeglądu kwot wyrażonych w euro. Dokonując takiego przeglądu, Wspólny Komitet rozważa, na ile pożądane jest zachowanie skutków wspomnianych ograniczeń w ujęciu realnym. W tym celu może on podjąć decyzję o zmianie kwot wyrażonych w euro. TYTUŁ VI ZASADY WSPÓŁPRACY I DOWODY W POSTACI DOKUMENTÓW Artykuł 31

Dowody w postaci dokumentów, przechowywanie dowodów pochodzenia i dokumentów uzupełniających 1.Eksporter, który sporządził deklarację pochodzenia lub wystąpił z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1, przechowuje kopię tych dowodów pochodzenia i wszelkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktu w formie papierowej lub elektronicznej przez okres co najmniej trzech lat od dnia wystawienia lub sporządzenia deklaracji pochodzenia. 2.Dostawca sporządzający deklarację dostawcy przechowuje kopie deklaracji oraz wszystkich faktur, specyfikacji wysyłkowych lub innych dokumentów handlowych, do których załączono tę deklarację, a także dokumentów, o których mowa w art. 29 ust. 6, przez okres co najmniej trzech lat. Dostawca sporządzający długoterminową deklarację dostawcy przechowuje kopie deklaracji oraz wszystkich faktur, specyfikacji wysyłkowych lub innych dokumentów handlowych dotyczących towarów objętych tą deklaracją przesłanych danemu klientowi, a także dokumentów, o których mowa w art. 29 ust. 6, przez okres co najmniej trzech lat. Okres ten liczy się od dnia upływu ważności długoterminowej deklaracji dostawcy. 3.Na potrzeby ust. 1 niniejszego artykułu dokumentami potwierdzającymi status pochodzenia są między innymi: a)bezpośrednie dowody procesów przeprowadzonych przez eksportera lub dostawcę w celu otrzymania produktu, zawarte na przykład w jego księgach rachunkowych lub dokumentach wewnętrznych; b)dokumenty potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów, wystawione lub sporządzone na terytorium odpowiedniej stosującej Umawiającej się Strony zgodnie z jej prawem krajowym; c)dokumenty potwierdzające obróbkę lub przetworzenie materiałów na terytorium odpowiedniej Strony, sporządzone lub wystawione na terytorium tej Strony zgodnie z jej prawem krajowym; d)deklaracje pochodzenia lub świadectwa przewozowe EUR.1 potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów, sporządzone lub wystawione na terytorium Stron zgodnie z niniejszymi regułami; e)odpowiednie dowody dotyczące obróbki lub przetworzenia przeprowadzonych poza terytorium Stron zgodnie z art. 13 i 14, potwierdzające spełnienie wymogów ustanowionych w tych artykułach. 4.Organy celne Strony wywozu wystawiające świadectwa przewozowe EUR.1 przechowują formularz wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 2, przez co najmniej trzy lata.

5.Organy celne Strony przywozu przechowują przedłożone im deklaracje pochodzenia i świadectwa przewozowe EUR.1 przez co najmniej trzy lata. 6.Deklaracje dostawcy, sporządzone na terytorium stosującej Umawiającej się Strony, potwierdzające poddanie wykorzystanych materiałów obróbce lub przetworzeniu na terytorium tej stosującej Umawiającej się Strony, uważa się za dokument, o którym mowa w art. 18 ust. 3, art. 20 ust. 3 i art. 29 ust. 6, wykorzystywany w celu potwierdzenia, że produkty objęte świadectwem przewozowym EUR.1 lub deklaracją pochodzenia mogą zostać uznane za produkty pochodzące z terytorium tej stosującej Umawiającej się Strony oraz że spełniają one pozostałe wymogi niniejszych reguł. Artykuł 32

Rozstrzyganie sporów Spory zaistniałe w związku z procedurami weryfikacji na podstawie art. 34 i 35 lub w związku z wykładnią postanowień niniejszego dodatku, których to sporów nie można rozstrzygnąć pomiędzy organami celnymi wnioskującymi o przeprowadzenie weryfikacji a organami celnymi odpowiedzialnymi za jej przeprowadzenie, przekazuje się do rozpoznania Wspólnemu Komitetowi. We wszystkich przypadkach rozstrzyganie sporów pomiędzy importerem a organami celnymi Strony przywozu podlega prawodawstwu tego państwa. TYTUŁ VII

WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA Artykuł 33

Powiadamianie i współpraca 1.Organy celne Stron udostępniają sobie wzajemnie wzory odcisków pieczęci używanych w ich urzędach celnych na potrzeby wystawiania świadectw przewozowych EUR.1 wraz z modelami numerów upoważnień przyznanych upoważnionym eksporterom oraz adresami organów celnych odpowiedzialnych za weryfikację tych świadectw i deklaracji pochodzenia. 2.W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszych reguł Strony udzielają sobie wzajemnej pomocy za pośrednictwem właściwych organów celnych przy kontroli autentyczności świadectw przewozowych EUR.1, deklaracji pochodzenia, deklaracji dostawcy oraz poprawności informacji podanych w tych dokumentach. Artykuł 34

Weryfikacja dowodów pochodzenia 1.Późniejsze weryfikacje dowodów pochodzenia przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, kiedy organy celne Strony przywozu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności takich dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub spełniania innych wymogów niniejszych reguł. 2.Po złożeniu wniosku o przeprowadzenie późniejszej weryfikacji organy celne Strony przywozu zwracają świadectwo przewozowe EUR.1 i fakturę, jeśli została przedłożona, oraz deklarację pochodzenia lub kopie tych dokumentów organom celnym Strony wywozu, w razie potrzeby podając uzasadnienie wniosku o weryfikację. Wszelkie dokumenty i informacje wskazujące, że informacje podane w dowodzie pochodzenia są nieprawidłowe, przekazuje się wraz z wnioskiem o weryfikację. 3.Weryfikacji dokonują organy celne Strony wywozu. W tym celu mają one prawo żądać przedstawienia wszelkich dowodów i przeprowadzać kontrole ksiąg rachunkowych eksportera lub dokonywać wszelkich innych czynności kontrolnych, jakie uznają za odpowiednie. 4.Jeżeli organy celne Strony przywozu postanowią zawiesić przyznanie preferencyjnego traktowania sprawdzanych produktów do czasu uzyskania wyników weryfikacji, proponują one przyjmującemu zwolnienie produktów, stosując wobec nich wszelkie środki zabezpieczające uznane za konieczne. 5.Organy celne występujące z wnioskiem o weryfikację informuje się możliwie najszybciej o wynikach weryfikacji. Wyniki takie muszą wyraźnie wskazywać, czy dokumenty są autentyczne oraz czy dane produkty mogą zostać uznane za produkty pochodzące z jednej ze Stron i czy spełniają pozostałe wymogi niniejszych reguł. 6.Jeśli w przypadkach uzasadnionej wątpliwości brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o weryfikację lub jeśli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do ustalenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy celne wnioskujące o weryfikację odmawiają uprawnienia do skorzystania z preferencji, o ile nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności. Artykuł 35

Weryfikacja deklaracji dostawcy 1.Późniejsze weryfikacje deklaracji dostawcy lub długoterminowych deklaracji dostawcy można przeprowadzać wyrywkowo lub w każdym przypadku, kiedy organy celne Strony, na której terytorium uwzględniono takie deklaracje w celu wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1 lub sporządzenia deklaracji pochodzenia, mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności takich dokumentów lub prawidłowości zawartych w nich informacji. 2.Na potrzeby wdrożenia ust. 1 niniejszego artykułu organy celne Strony, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zwracają deklarację dostawcy lub długoterminową deklarację dostawcy oraz fakturę(-y), specyfikację(-e) wysyłkową(-e) lub inny(-e) dokument(y) handlowy(-e) dotyczące towarów objętych tą deklaracją organom celnym stosującej Umawiającej się Strony, w której sporządzono deklarację, podając, w odpowiednich przypadkach, formalne lub merytoryczne uzasadnienie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji.

Do wniosku o przeprowadzenie późniejszej weryfikacji organy celne dołączają wszelkie uzyskane dokumenty i informacje wskazujące, że informacje zawarte w deklaracji dostawcy lub długoterminowej deklaracji dostawcy są nieprawidłowe. 3.Weryfikacji dokonują organy celne stosującej Umawiającej się Strony, na której terytorium sporządzono deklarację dostawcy lub długoterminową deklarację dostawcy. W tym celu ma on prawo żądać przedstawienia wszelkich dowodów i przeprowadzać kontrole ksiąg rachunkowych dostawcy lub dokonywać wszelkich innych czynności kontrolnych, jakie uzna za odpowiednie. 4.Organy celne występujące z wnioskiem o weryfikację informuje się możliwie najszybciej o wynikach weryfikacji. Wyniki te muszą wyraźnie wskazywać, czy informacje podane w deklaracji dostawcy lub długoterminowej deklaracji dostawcy są prawidłowe, oraz umożliwiać organom celnym ustalenie, czy i w jakim zakresie daną deklarację dostawcy można wziąć pod uwagę przy wystawianiu świadectwa przewozowego EUR.1 lub sporządzaniu deklaracji pochodzenia. Artykuł 36

Sankcje Każda ze Stron przewiduje możliwość nałożenia sankcji karnych, cywilnych lub administracyjnych z tytułu naruszenia prawodawstwa krajowego powiązanego z niniejszymi regułami. TYTUŁ VIII

STOSOWANIE DODATKU A Artykuł 37

Liechtenstein Bez uszczerbku dla art. 2, z uwagi na unię celną między Szwajcarią a Liechtensteinem produkt pochodzący z Liechtensteinu uznaje się za produkt pochodzący ze Szwajcarii. Artykuł 38

Republika San Marino Bez uszczerbku dla art. 2, z uwagi na unię celną między Unią Europejską a Republiką San Marino produkt pochodzący z Republiki San Marino uznaje się za produkt pochodzący z Unii Europejskiej. Artykuł 39

Księstwo Andory Bez uszczerbku dla art. 2, z uwagi na unię celną między Unię Europejską a Księstwem Andory produkt pochodzący z Księstwa Andory sklasyfikowany w działach 25–97 systemu zharmonizowanego uznaje się za produkt pochodzący z Unii Europejskiej. Artykuł 40

Ceuta i Melilla 1.Na potrzeby wdrażania niniejszych reguł termin „EOG” nie obejmuje Ceuty i Melilli. 2.Na potrzeby stosowania Protokołu 49 Porozumienia EOG w odniesieniu do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli niniejsze reguły stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem spełnienia szczególnych warunków określonych w niniejszym artykule.

3.Na mocy protokołu 2 do Aktu przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz dostosowań w Traktatach produkty pochodzące z jednej ze Stron EOG przywożone do Ceuty lub Melilli korzystają pod każdym względem z takiej samej procedury celnej, jaka jest stosowana wobec produktów pochodzących z obszaru celnego Unii Europejskiej. Strony EOG poddają przywożone produkty objęte odpowiednią umową i pochodzące z Ceuty i Melilli takiej samej procedurze celnej, jak produkty przywożone z Unii Europejskiej i pochodzące z niej. 4.Na potrzeby ust. 2 niniejszego artykułu w odniesieniu do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli niniejsze reguły stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem spełnienia szczególnych warunków określonych w załączniku V.



ZAŁĄCZNIK I UWAGI WSTĘPNE DO WYKAZU W ZAŁĄCZNIKU II Uwaga 1 – Wprowadzenie ogólne W niniejszym wykazie określono warunki, jakie muszą spełniać wszystkie produkty, by można było uznać je za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 4 tytułu II dodatku A. Istnieją cztery rodzaje reguł, które różnią się w zależności od produktów: a)w wyniku obróbki lub przetwarzania nie zostaje przekroczona najwyższa dopuszczalna zawartość materiałów niepochodzących; b)w wyniku obróbki lub przetwarzania czterocyfrowy kod pozycji lub sześciocyfrowy kod podpozycji systemu zharmonizowanego produktów wytworzonych staje się różny, odpowiednio, od czterocyfrowego kodu pozycji lub sześciocyfrowego kodu podpozycji użytych materiałów; c)przeprowadza się określone czynności obróbki lub przetwarzania; d)przeprowadza się obróbkę lub przetwarzanie określonych materiałów całkowicie uzyskanych. Uwaga 2 – Struktura wykazu 2.1.Pierwsze dwie kolumny wykazu stanowią opis uzyskanego produktu. W kolumnie (1) podany jest numer pozycji lub numer działu używany w systemie zharmonizowanym, a w kolumnie (2) – stosowany w tym systemie opis towarów w odniesieniu do danej pozycji lub działu. W kolumnie (3) określono regułę dla każdego wpisu figurującego w pierwszych dwóch kolumnach. W przypadku gdy zapis w kolumnie (1) jest poprzedzony oznaczeniem „ex”, oznacza to, że reguła określona w kolumnie (3) odnosi się tylko do części tej pozycji, zgodnie z opisem w kolumnie (2). 2.2.Jeżeli w kolumnie (1) zebrano większą liczbę numerów pozycji albo podano numer działu i w związku z tym opis produktów w kolumnie (2) sformułowano ogólnie, odpowiednie reguły w kolumnie (3) stosuje się do wszystkich produktów, które w ramach systemu zharmonizowanego klasyfikowane są w pozycjach danego działu lub w którejkolwiek z pozycji lub podpozycji zebranych w kolumnie (1). 2.3.Jeżeli w wykazie podane są różne reguły mające zastosowanie do różnych produktów w ramach jednej pozycji, to każde tiret zawiera opis odnoszący się do części pozycji, której dotyczą odpowiednie reguły z kolumny (3). 2.4.W przypadkach gdy w kolumnie (3) określono dwie alternatywne reguły rozdzielone słowem „lub”, eksporter może wybrać, którą regułę zastosować. Uwaga 3 – Przykłady stosowania reguł 3.1.Art. 4 tytułu II dodatku I dotyczący produktów, które uzyskały status pochodzących i zostały następnie użyte do wytworzenia innych produktów, stosuje się niezależnie od tego, czy status ten został uzyskany w zakładzie, w którym użyto tych produktów, czy w innym zakładzie na terytorium Strony. 3.2.Zgodnie z art. 6 tytułu II niniejszego dodatku przeprowadzone czynności obróbki lub przetwarzania muszą wykraczać poza zakres czynności opisanych w tym artykule. W przeciwnym wypadku towary nie kwalifikują się do przyznania im preferencyjnego traktowania taryfowego, nawet jeśli spełniają warunki określone w poniższym wykazie. Z zastrzeżeniem art. 6 tytułu II dodatku A, reguły zawarte w wykazie określają minimalny wymagany stopień obróbki lub przetworzenia, przy czym przeprowadzenie dalszej obróbki lub przetworzenia także nadaje status pochodzenia, natomiast przeprowadzenie obróbki lub przetworzenia w mniejszym zakresie nie może powodować nadania statusu pochodzenia.

Jeśli zatem reguła stanowi, że na pewnym etapie produkcji może zostać użyty materiał niepochodzący, to użycie takiego materiału na etapie wcześniejszym jest dopuszczone, a na etapie późniejszym nie jest dopuszczone. Jeżeli natomiast reguła stanowi, że na pewnym etapie produkcji nie mogą zostać użyte materiały niepochodzące, to użycie takich materiałów na etapie wcześniejszym jest dopuszczone, a na etapie późniejszym nie jest dopuszczone. Przykład: jeżeli zgodnie z regułą z wykazu ustanowioną dla działu 19 „materiały niepochodzące objęte pozycjami 1101–1108 nie mogą przekraczać 20 % masy”, to wykorzystywanie (tj. przywóz) zbóż objętych działem 10 (materiały na wcześniejszym etapie produkcji) nie podlega ograniczeniu. 3.3.Bez uszczerbku dla uwagi 3.2, jeśli w regule występuje sformułowanie „wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją”, mogą być użyte materiały objęte dowolną pozycją lub pozycjami (nawet opatrzone takim samym opisem i objęte taką samą pozycją jak produkt), jednak z zastrzeżeniem wszelkich szczególnych ograniczeń, które mogą być również zawarte w regule. Jednakże sformułowanie „wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją, włącznie z innymi materiałami objętymi pozycją …” lub „wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją, łącznie z innymi materiałami objętymi tą samą pozycją co produkt” oznacza, że mogą być użyte materiały objęte dowolną pozycją lub pozycjami z wyjątkiem tych, których opis jest identyczny z opisem produktu umieszczonym w kolumnie (2) wykazu. 3.4.Jeżeli reguła w wykazie stanowi, że produkt może być wytwarzany z więcej niż jednego materiału, oznacza to, że może zostać użyty jeden lub więcej materiałów. Nie oznacza to, że należy użyć wszystkich materiałów. 3.5.Jeżeli reguła w wykazie stanowi, że produkt musi być wytworzony z określonego materiału, warunek ten nie wyklucza użycia innych materiałów, które ze względu na swoje naturalne właściwości nie mogą spełniać tej reguły. 3.6.Jeżeli przedstawiona w wykazie reguła przewiduje dwie maksymalne wartości procentowe dla materiałów niepochodzących, które mogą być użyte, to tych wartości nie można sumować. Innymi słowy, maksymalna wartość wszystkich użytych materiałów niepochodzących nie może nigdy przekroczyć wyższej z podanych wartości procentowych. Ponadto poszczególne wartości procentowe nie mogą zostać przekroczone w odniesieniu do poszczególnych materiałów, do których mają zastosowanie. Uwaga 4 – Przepisy ogólne dotyczące niektórych towarów rolnych 4.1.Towary rolne objęte działami 6, 7, 8, 9, 10, 12 oraz pozycją 2401, uprawiane lub zebrane na terytorium Strony, traktuje się jako pochodzące z terytorium tej Strony, nawet jeśli otrzymuje się je z przywożonych nasion, bulw, korzeni, sadzonek, szczepów, pędów, pąków lub innych żywych części roślin. 4.2.W przypadkach gdy zawartość niepochodzącego cukru w danym produkcie podlega ograniczeniom, przy obliczaniu takich ograniczeń uwzględniana jest łącznie masa cukrów objętych pozycjami 1701 (sacharoza) oraz 1702 (np. fruktoza, glukoza, laktoza, maltoza, izoglukoza lub cukier inwertowany) użytych do wytworzenia produktu końcowego oraz użytych do wytworzenia produktów niepochodzących, które weszły w skład produktu końcowego.



Uwaga 5 – Terminologia stosowana w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych 5.1.Określenie „włókna naturalne” jest używane w wykazie w odniesieniu do włókien innych niż włókna sztuczne lub syntetyczne. Określenie to jest ograniczone do etapów poprzedzających przędzenie, włączając w to także odpady oraz, o ile nie wskazano inaczej, obejmuje ono również włókna zgrzebne, czesane lub inaczej przetworzone, ale nie przędzone. 5.2.Określenie „włókna naturalne” obejmuje włosie końskie objęte pozycją 0511, jedwab objęty pozycjami 5002 i 5003, jak również włókna wełniane, cienką lub grubą sierść zwierzęcą objęte pozycjami od 5101 do 5105, włókna bawełniane objęte pozycjami od 5201 do 5203 oraz pozostałe włókna roślinne objęte pozycjami od 5301 do 5305. 5.3.Użyte w wykazie określenia „masa włókiennicza”, „materiały chemiczne” oraz „materiały do produkcji papieru” opisują materiały nieklasyfikowane w działach od 50 do 63, które mogą być użyte do produkcji sztucznych, syntetycznych lub papierowych włókien lub przędz. 5.4.Użyte w wykazie określenie „włókna odcinkowe chemiczne” odnosi się do kabla z włókna ciągłego syntetycznego lub sztucznego, włókien odcinkowych lub odpadów, objętych pozycjami od 5501 do 5507. 5.5.„Drukowanie” (w połączeniu z „tkaniem”, „dzianiem”, „tuftowaniem” lub „flokowaniem”) oznacza technikę, na skutek której materiałowi włókienniczemu nadaje się w sposób trwały obiektywną cechę, np. kolor, wzór, lub charakterystykę techniczną, przy użyciu sitodruku, druku na wałkach drukarskich, technik druku cyfrowego lub transferowego. 5.6.„Drukowanie (jako samodzielna czynność)” oznacza technikę, na skutek której materiałowi włókienniczemu nadaje się w sposób trwały obiektywną cechę, np. kolor, wzór, lub charakterystykę techniczną, przy użyciu sitodruku, druku na wałkach drukarskich, technik druku cyfrowego lub transferowego, oraz której towarzyszą przynajmniej dwie czynności przygotowawcze lub wykończeniowe (takie jak czyszczenie, wybielanie, merceryzacja, stabilizacja termiczna, drapanie, kalandrowanie, uodparnianie na kurczliwość, utrwalanie, dekatyzowanie, impregnowanie, reperowanie i robienie węzełków), pod warunkiem że wartość wszystkich użytych materiałów niepochodzących nie przekracza 50 % ceny ex-works produktu. Uwaga 6 – Tolerancja odnosząca się do produktów wytworzonych z mieszaniny materiałów włókienniczych 6.1.Jeżeli danemu produktowi w wykazie towarzyszy odniesienie do niniejszej uwagi, warunki ustalone w kolumnie (3) tego wykazu nie mają zastosowania do żadnych podstawowych materiałów włókienniczych użytych do wytworzenia tego produktu, które stanowią razem 15 % lub mniej łącznej masy wszystkich użytych podstawowych materiałów włókienniczych (zob. także uwagi 6.3 i 6.4).

6.2.Tolerancja określona w uwadze 6.1 może jednak mieć zastosowanie tylko do produktów mieszanych, które zostały wytworzone z dwóch lub większej liczby podstawowych materiałów włókienniczych. Podstawowymi materiałami włókienniczymi są: –jedwab, –wełna, –gruba sierść zwierzęca, –cienka sierść zwierzęca, –włosie końskie, –bawełna, –materiały do produkcji papieru i papier, –len, –konopie siewne, –juta i inne włókna tekstylne łykowe, –sizal i pozostałe włókna tekstylne z rodzaju Agave, –włókno kokosowe, manila, ramia i pozostałe włókna tekstylne roślinne, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z polipropylenu, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poliestru, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poliamidu, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poliakrylonitrylu, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poliimidu, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z politetrafluoroetylenu,

–syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poli(siarczku fenylenu), –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poli(chlorku winylu), –pozostałe syntetyczne włókna ciągłe chemiczne, –sztuczne włókna ciągłe chemiczne z wiskozy, –pozostałe sztuczne włókna ciągłe chemiczne z wiskozy, –włókna ciągłe przewodzące prąd, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z polipropylenu, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliestru, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliamidu, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliakrylonitrylu, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliimidu, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z politetrafluoroetylenu, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poli(siarczku fenylu), –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poli(chlorku winylu), –pozostałe syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne, –sztuczne włókna odcinkowe chemiczne z wiskozy, –pozostałe sztuczne włókna odcinkowe chemiczne, –przędza z poliuretanu uzupełniona elastycznymi segmentami z polieteru, nawet rdzeniowa, –produkty objęte pozycją 5605 (przędza metalizowana) zawierające pasek składający się z rdzenia wykonanego z folii aluminiowej lub rdzenia wykonanego z warstwy tworzywa sztucznego, nawet powlekanego proszkiem aluminiowym, o szerokości nieprzekraczającej 5 mm, umieszczony i przyklejony przy pomocy przezroczystego lub kolorowego spoiwa między dwie warstwy tworzywa sztucznego; –pozostałe produkty objęte pozycją 5605,

–włókna szklane, –włókna metalowe, –włókna mineralne. 6.3.W przypadku produktów zawierających „przędzę wykonaną z poliuretanu uzupełnioną elastycznymi segmentami z polieteru, nawet rdzeniową” tolerancja (dopuszczalne odchylenie) w odniesieniu do tej przędzy wynosi 20 %. 6.4.W przypadku produktów zawierających „pasek składający się z rdzenia wykonanego z folii aluminiowej lub rdzenia wykonanego z warstwy tworzywa sztucznego, nawet powlekanego proszkiem aluminiowym, o szerokości nieprzekraczającej 5 mm, umieszczony i przyklejony między dwie warstwy tworzywa sztucznego” margines tolerancji wynosi 30 % w odniesieniu do tego paska. Uwaga 7 – Inne tolerancje mające zastosowanie do niektórych wyrobów włókienniczych 7.1.Jeżeli wykaz zawiera odesłanie do niniejszej uwagi, materiały włókiennicze (z wyłączeniem podszewek i międzypodszewek), które nie spełniają reguły zawartej w kolumnie (3) wykazu dotyczącej przedmiotowych produktów gotowych, mogą być użyte, pod warunkiem że są klasyfikowane do innej pozycji niż ta, którą objęty jest produkt, oraz pod warunkiem że wartość tych materiałów nie przekracza 15 % ceny ex-works produktu. 7.2.Bez uszczerbku dla uwagi 6.3 materiały, które nie są sklasyfikowane w działach 50–63, mogą być swobodnie użyte do wytwarzania wyrobów włókienniczych niezależnie od tego, czy zawierają elementy włókiennicze. 7.3.W przypadku gdy stosowana jest reguła określająca procentową zawartość danego materiału, wartość niepochodzących materiałów, które nie są sklasyfikowane w działach 50–63, musi być uwzględniona przy obliczaniu wartości zastosowanych materiałów niepochodzących. Uwaga 8 – Definicja specyficznych procesów i prostych czynności przeprowadzanych na określonych produktach objętych działem 27 8.1.Na potrzeby pozycji ex 2707 i 2713 „procesami specyficznymi” są: a)destylacja próżniowa; b)redestylacja przez bardzo dokładny proces frakcjonowania; c)krakowanie; d)reformowanie; e)ekstrakcja przy użyciu selektywnych rozpuszczalników; f)proces obejmujący wszystkie następujące czynności: przetwarzanie przy użyciu stężonego kwasu siarkowego, oleum lub bezwodnika siarkowego; neutralizacja środkami alkalicznymi; odbarwianie i oczyszczanie ziemiami naturalnie aktywnymi, ziemiami aktywowanymi, aktywowanym węglem drzewnym lub boksytem; g)polimeryzacja; h)alkilacja; i)izomeryzacja.

8.2.Na potrzeby pozycji 2710, 2711 i 2712 „procesami specyficznymi” są: a)destylacja próżniowa; b)redestylacja przez bardzo dokładny proces frakcjonowania; c)krakowanie; d)reformowanie; e)ekstrakcja przy użyciu selektywnych rozpuszczalników; f)proces obejmujący wszystkie następujące czynności: przetwarzanie przy użyciu stężonego kwasu siarkowego, oleum lub bezwodnika siarkowego; neutralizacja środkami alkalicznymi; odbarwianie i oczyszczanie ziemiami naturalnie aktywnymi, ziemiami aktywowanymi, aktywowanym węglem drzewnym lub boksytem; g)polimeryzacja; h)alkilacja; i)izomeryzacja; j)wyłącznie w odniesieniu do olejów ciężkich objętych pozycją ex 2710 – odsiarczanie z wykorzystaniem wodoru, prowadzące do obniżenia o co najmniej 85 % zawartości siarki w przetworzonych produktach (metoda ASTM D 1266-59 T); k)wyłącznie w odniesieniu do produktów objętych pozycją 2710 – odparafinowywanie z zastosowaniem procesu innego niż filtrowanie; l)wyłącznie w odniesieniu do olejów ciężkich objętych pozycją ex 2710 – poddawanie działaniu wodoru przy ciśnieniu powyżej 20 barów i temperaturze wyższej niż 250 °C przy użyciu katalizatora, do celów innych niż odsiarczanie, gdy wodór stanowi czynnik aktywny w reakcji chemicznej. Dalsze traktowanie wodorem olejów smarowych objętych pozycją ex 2710 (np. wykańczanie metodą wodorową lub odbarwianie), szczególnie w celu ulepszenia koloru lub stabilności, nie jest jednak uważane za proces specyficzny; m)wyłącznie w odniesieniu do olejów opałowych objętych pozycją ex 2710 – destylacja atmosferyczna, pod warunkiem że oddestylowane zostanie mniej niż 30 % objętości tych produktów, łącznie ze stratami, w 300 °C, przy zastosowaniu metody ASTM D 86; n)wyłącznie w odniesieniu do olejów ciężkich innych niż oleje napędowe i oleje opałowe objęte pozycją ex 2710 – poddawanie działaniu elektrycznych wyładowań snopiastych wysokiej częstotliwości; o)wyłącznie w odniesieniu do produktów surowych (innych niż wazelina, ozokeryt, wosk montanowy lub wosk torfowy i parafina, zawierających mniej niż 0,75 % masy oleju) objętych pozycją ex 2712 – odolejanie w procesie krystalizacji frakcyjnej. 8.3.Na potrzeby pozycji ex 2707 i 2713 proste czynności, takie jak oczyszczanie, dekantacja, odsalanie, oddzielanie od wody, filtrowanie, barwienie, znakowanie, uzyskiwanie danej zawartości siarki poprzez wymieszanie produktów o różnej zawartości siarki lub wszelkiego rodzaju kombinacje tych lub podobnych czynności, nie nadają statusu pochodzenia. Uwaga 9 – Definicja specyficznych procesów i czynności przeprowadzanych na określonych produktach Uwaga 9.1:Produkty objęte działem 30 uzyskane na terytorium Strony z wykorzystaniem kultur komórkowych uznaje się za pochodzące z terytorium tej Strony. „Kulturę komórkową” definiuje się jako hodowlę komórek ludzkich, zwierzęcych i roślinnych w kontrolowanych warunkach (takich jak określone temperatury, podłoże, mieszanka gazów, pH) poza organizmem żywym. Uwaga 9.2:Produkty objęte działami 29 (z wyjątkiem podpozycji 2905.43–2905.44), 30, 32, 33 (z wyjątkiem pozycji i podpozycji 3302.10, 3301) 34, 35 (z wyjątkiem pozycji i podpozycji 35.01, 3502.11–3502.19, 3502.20, 35.05), 36, 37, 38 (z wyjątkiem pozycji i podpozycji 3809.10, 38.23, 3824.60, 38.26) i 39 (z wyjątkiem pozycji 39.16-39.26) uzyskane na terytorium Strony w drodze fermentacji uznaje się za pochodzące z terytorium tej Strony. „Fermentacja” jest to proces biotechnologiczny, w którym komórki ludzkie, zwierzęce, roślinne, bakterie, drożdże, grzyby lub enzymy wykorzystuje się do wytworzenia produktów objętych działami 29–39.

Uwaga 9.3:Następujące przetworzenie uważa się za wystarczające zgodnie z art. 4 ust. 1 w odniesieniu do produktów objętych działami 28, 29 (z wyjątkiem podpozycji: 2905.43–2905.44), 30, 32, 33 (z wyjątkiem pozycji i podpozycji 3302.10, 3301) 34, 35 (z wyjątkiem pozycji i podpozycji 35.01, 3502.11–3502.19, 3502.20, 35.05), 36, 37, 38 (z wyjątkiem pozycji i podpozycji 3809.10, 38.23, 3824.60, 38.26) i 39 (z wyjątkiem pozycji 39.16–39.26): –Reakcja chemiczna: „Reakcja chemiczna” jest to proces (w tym proces biochemiczny), którego skutkiem jest cząsteczka o nowej strukturze, powstała w wyniku zerwania wiązań wewnątrzcząsteczkowych i utworzenia nowych wiązań wewnątrzcząsteczkowych lub w wyniku zmiany przestrzennego rozmieszczenia atomów w cząsteczce. Reakcję chemiczną można wyrazić poprzez zmianę „numeru CAS”. Na potrzeby określenia pochodzenia nie uwzględnia się następujących procesów: a) rozpuszczanie w wodzie lub innych rozpuszczalnikach; b) eliminacja rozpuszczalników, w tym wody będącej rozpuszczalnikiem lub c) dodanie lub eliminacja wody krystalizacyjnej. Reakcję chemiczną zgodną z powyższą definicją uznaje się za nadanie statusu pochodzenia. –Mieszaniny i mieszanki: Zamierzone i proporcjonalnie kontrolowane mieszanie lub sporządzanie mieszanin (w tym rozpraszanie) materiałów, inne niż dodanie rozcieńczalników, w celu spełnienia z góry określonych specyfikacji, które prowadzi do wytworzenia towaru o właściwościach chemicznych lub fizycznych mających znaczenie dla przeznaczenia lub wykorzystania towaru i odmiennych od materiałów wsadowych, uznaje się za nadanie statusu pochodzenia. –Oczyszczanie: Oczyszczanie uznaje się za nadanie statusu pochodzenia, jeżeli oczyszczanie mające miejsce na terytorium jednej lub obu Stron skutkuje spełnieniem jednego z poniższych warunków: a)oczyszczanie towaru prowadzące do eliminacji co najmniej 80 % zawartości istniejących zanieczyszczeń lub b)zmniejszenie lub eliminacja zanieczyszczeń prowadzące do powstania towaru odpowiedniego do jednego lub większej liczby z poniższych zastosowań: (i)substancje klasy farmaceutycznej, medycznej, kosmetycznej, weterynaryjnej lub spożywczej; (ii)produkty chemiczne i odczynniki do zastosowań analitycznych, diagnostycznych lub laboratoryjnych; (iii)części składowe i komponenty do zastosowania w mikroelektronice; (iv)specjalistyczne zastosowania optyczne; (v)zastosowania biotechniczne (np. do kultury komórkowej, w inżynierii genetycznej lub jako katalizator); (vi)nośniki stosowane w procesie rozdzielania lub (vii)zastosowania klasy jądrowej. –Zmiana wielkości cząstek: Zamierzoną i kontrolowaną zmianę wielkości cząstek towaru inną niż przez zwykłe rozdrabnianie lub wyciskanie, prowadzącą do uzyskania przez towar określonej wielkości cząstek, określonej dystrybucji wielkości cząstek lub określonej powierzchni, mających znaczenie dla przeznaczenia powstałego towaru, oraz właściwości chemicznych lub fizycznych odmiennych od materiałów wsadowych, uznaje się za nadanie statusu pochodzenia. –Materiały wzorcowe: Materiały wzorcowe (w tym roztwory wzorcowe) to preparaty odpowiednie do celów analitycznych, pomiarowych lub referencyjnych, charakteryzujące się precyzyjnie określonym stopniem czystości lub proporcjami składników certyfikowanymi przez producenta. Produkcję materiałów wzorcowych uznaje się za nadanie statusu pochodzenia. –Separacja izomerów: Wyizolowanie lub separację izomerów z mieszaniny izomerów uznaje się za nadanie statusu pochodzenia. ZAŁĄCZNIK II WYKAZ PROCESÓW OBRÓBKI LUB PRZETWARZANIA, KTÓRYM NALEŻY PODDAĆ MATERIAŁY NIEPOCHODZĄCE, ABY WYTWORZONY PRODUKT MÓGŁ UZYSKAĆ STATUS POCHODZENIA

Pozycja Wyszczególnienie Obróbka lub przetworzenie dokonywane na materiałach niepochodzących, nadające produktom status pochodzenia (1) (2) (3) Dział 1 Zwierzęta żywe Wszystkie zwierzęta objęte działem 1 są całkowicie uzyskane Dział 2 Mięso i podroby jadalne Wytwarzanie, w którym mięso oraz podroby jadalne zawarte w produktach objętych tym działem są całkowicie uzyskane Dział 3 Ryby i skorupiaki, mięczaki i pozostałe bezkręgowce wodne Wytwarzanie, w którym wszystkie użyte materiały objęte działem 3 są całkowicie uzyskane

Dział 4 Produkty mleczarskie; jaja ptasie; miód naturalny; jadalne produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone Wytwarzanie, w którym wszystkie użyte materiały objęte działem 4 są całkowicie uzyskane ex Dział 5 Produkty pochodzenia zwierzęcego, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; z wyjątkiem: Wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją ex 0511 91 Ikra i mlecz z ryb, niejadalne Wszelka ikra i mlecz są całkowicie uzyskane Dział 6 Drzewa żywe i pozostałe rośliny; bulwy, korzenie i podobne; kwiaty cięte i liście ozdobne Wytwarzanie, w którym wszystkie użyte materiały objęte działem 6 są całkowicie uzyskane Dział 7 Warzywa oraz niektóre korzenie i bulwy, jadalne Wytwarzanie, w którym wszystkie użyte materiały objęte działem 7 są całkowicie uzyskane Dział 8 Owoce i orzechy jadalne; skórki owoców cytrusowych lub melonów Wytwarzanie, w którym wszystkie użyte owoce, orzechy i skórki owoców cytrusowych lub melonów objęte działem 8 są całkowicie uzyskane Dział 9 Kawa, herbata, maté (herbata paragwajska) i przyprawy Wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją Dział 10 Zboża Wytwarzanie, w którym wszystkie użyte materiały objęte działem 10 są całkowicie uzyskane Dział 11 Produkty przemysłu młynarskiego; słód; skrobie; inulina; gluten pszenny Wytwarzanie, w którym wszystkie użyte materiały objęte działami 8, 10 i 11, pozycjami 0701, 0714, 2302 i 2303 oraz podpozycją 0710 10 są całkowicie uzyskane Dział 12 Nasiona i owoce oleiste; ziarna, nasiona i owoce różne; rośliny przemysłowe lub lecznicze; słoma i pasza Wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją z wyjątkiem pozycji danego produktu ex Dział 13 Szelak; gumy, żywice oraz pozostałe soki i ekstrakty roślinne; z wyjątkiem Wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją ex 1302 Substancje pektynowe, pektyniany i pektany Wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją oraz w którym masa użytego cukru nie przekracza 40 % masy ostatecznego produktu Dział 14 Materiały roślinne do wyplatania; Przetwory spożywcze, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone Wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją ex Dział 15 Tłuszcze i oleje pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego oraz produkty ich rozkładu; gotowe tłuszcze jadalne; woski pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego; z wyjątkiem: Wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją z wyjątkiem pozycji danego produktu od 1504 do 1506 Tłuszcze i oleje i ich frakcje, z ryb lub ze ssaków morskich; tłuszcz z wełny oraz substancje tłuszczowe otrzymane z niego (włącznie z lanoliną); pozostałe tłuszcze i oleje zwierzęce oraz ich frakcje, nawet rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie: Wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją 1508 Olej z orzeszków ziemnych i jego frakcje, nawet rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie Wytwarzanie z materiałów objętych dowolną podpozycją z wyjątkiem podpozycji danego produktu 1509 i