W niniejszym komunikacie opisano funkcjonowanie mechanizmów zapobiegawczych i naprawczych przewidzianych w przepisach Unii Europejskiej (UE), a także działania podejmowane przez Komisję w celu ochrony budżetu UE i eliminowania niezgodnych z prawem lub nieprawidłowych wydatków. Przedstawiono w nim także możliwie najlepsze szacunki danych obrazujących stosowanie tych mechanizmów oraz opisano, jak państwa członkowskie współuczestniczą w tych działaniach i jaki mają one na nie wpływ. Stanowi on uzupełnienie informacji przedstawionych w omówieniu i analizie sprawozdania finansowego za 2015 r., rocznym sprawozdaniu z zarządzania i wyników dotyczącym budżetu UE za 2015 r., a także stosownych częściach rocznych sprawozdań z działalności właściwych dyrekcji generalnych.

W przypadku rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich korekty finansowe zawsze mają wpływ netto na budżet UE, poprzez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych, co prowadzi do zwrotu środków do budżetu UE. W ramach polityki spójności państwa członkowskie mają możliwość zastąpienia wydatków niekwalifikowalnych nowymi wydatkami kwalifikowalnymi, nie tracąc w ten sposób finansowania z UE. W przypadku innych rodzajów zarządzania z korekt finansowych korzysta się, aby dokonać korekt przed zwrotem środków UE.

W odniesieniu do Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w fazie programowania przeprowadzono specjalne kontrole w zakresie możliwości kontrolowania i weryfikowania zaplanowanych środków. Ponadto Komisja wstrzymuje płatności w przypadku problemów oraz ma możliwość skorzystania z zawieszenia. Zasadniczo Komisja rozpoczęła ambitny proces uproszczenia mający na celu ograniczenie złożoności i zmniejszenie obciążeń administracyjnych, co przyczyni się do dalszego obniżenia ryzyka błędu.

Korekty finansowe netto prowadzące do zwrotu do budżetu UE są charakterystyczne dla rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich oraz zarządzania bezpośredniego i pośredniego. W przypadku polityki spójności korekty netto były dotychczas wyjątkiem ze względu na różne ramy prawne i rodzaje zarządzania budżetem (wzmocniony mechanizm zapobiegawczy).

Korekty finansowe w toku to korekty na wstępnym etapie, w przypadku których rozpoczęto proces dokonywania korekty finansowej, ale postępowanie kontradyktoryjne wobec odnośnego państwa członkowskiego jeszcze trwa. Wskazane kwoty to jedynie wstępne szacunki służb Komisji, które mogą ulec zmianie. Są to więc kwoty zaproponowane, ale jeszcze niezaakceptowane przez państwa członkowskie, lub w przypadku których Komisja nie podjęła jeszcze decyzji.

Znaczna część wydatków UE, np. w dziedzinie spójności, badań naukowych i rozwoju obszarów wiejskich, ma charakter wieloletni. Zgodnie z art. 32 ust. 2 lit. e) rozporządzenia finansowego (RF) uwzględnia się to przy opracowywaniu i wdrażaniu środków naprawczych, jak również przy ocenie wyników tych działań. Działania naprawcze można podzielić na: a) korekty finansowe i b) odzyskiwanie środków, jedne i drugie przeprowadzane na wszystkich etapach realizacji programu, po poniesieniu wydatków lub dokonaniu płatności. Komisja jest zobowiązana do stosowania mechanizmów naprawczych jako ostateczności, w przypadku gdy mechanizmy zapobiegawcze są nieskuteczne.

W zarządzaniu bezpośrednim i pośrednim działania zapobiegawcze obejmują kontrole kwalifikowalności wydatków wykazanych przez beneficjentów przeprowadzane przez odpowiednie służby. Te kontrole ex ante stanowią część procesów zarządzania programami i są przeprowadzane w celu uzyskania wystarczającej pewności co do legalności i prawidłowości wydatków, z tytułu których dokonuje się płatności. Służby Komisji mogą także udzielić wskazówek, szczególnie w kwestiach umownych, w celu zapewnienia należytego i efektywnego zarządzania finansami oraz ograniczenia ryzyka nieprawidłowości. System wczesnego wykrywania i wykluczania (EDES) podmiotów gospodarczych utworzony i obsługiwany przez Komisję również zapewnia ochronę interesów finansowych Unii.

Komisja wprowadziła ramy kontroli w ramach zarządzania bezpośredniego i pośredniego, które dotyczą przede wszystkim kontroli ex ante płatności, szczegółowych kontroli ex post przeprowadzanych u beneficjentów po tym, jak koszty zostały poniesione i zgłoszone, oraz wizyt kontrolnych w organizacjach międzynarodowych.

Zgodnie z ramami prawnymi dotyczącymi polityki spójności do okresu programowania 2007-2013 faktyczny przepływ środków pieniężnych z powrotem do budżetu UE występuje wyłącznie:

Korekty dotyczące rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich (EFRG, EFRROW, EFOGR) zawsze prowadzą do zwrotu do budżetu UE, podczas gdy - z uwagi na obowiązujące ramy prawne - w obszarze polityki spójności zwrot wcześniej wypłaconych kwot do budżetu UE stanowił zasadniczo wyjątek podczas realizacji programów.

Korekty finansowe netto to korekty, które mają wpływ netto na budżet UE (tzn. kwoty skorygowane lub odzyskane są zwracane do budżetu UE).

Zastąpienie wydatków odnosi się do możliwości, jaką mają państwa członkowskie w ramach polityki spójności, polegającej na zastąpieniu wydatków niekwalifikowalnych nowymi wydatkami kwalifikowalnymi, aby nie stracić funduszy UE (a więc nie wykonanie korekty netto, ponieważ nie następuje zwrot środków do budżetu UE).

Z korekt finansowych u źródła korzysta się, aby dokonać korekt przed zwrotem środków przez UE. Mają one miejsce wówczas, gdy państwo członkowskie stosuje korektę przy poświadczaniu nowych wydatków zgłaszanych Komisji w następstwie lub w wyniku planu działań naprawczych uzgodnionego z Komisją. Należy podkreślić, że różnica między korektami ex post i u źródła ma wymiar czasowy.

Komisja stosuje następujące rodzaje korekt finansowych w odniesieniu do wydatków zgłoszonych przez państwa członkowskie (korekty ex post):

Zgodnie z wymogiem rozporządzenia finansowego ważnym celem podejścia Komisji określanego jako „budżet zorientowany na rezultaty” jest zapewnienie opłacalności przy opracowywaniu i wprowadzaniu w życie systemów zarządzania i kontroli, które służą do zapobiegania błędom, ich wykrywania i korygowania. W strategiach kontroli należy zatem uwzględniać fakt, że obszary wiążące się z większym ryzykiem wymagają wyższego poziomu kontroli i większej ich częstotliwości, oraz zapewniać opłacalność kontroli. Ma to duże znaczenie, ponieważ kontrole są znacznym obciążeniem administracyjnym dla beneficjentów i mogą nawet zniechęcać do udziału w programach. Ponadto nieefektywne i nieskuteczne kontrole pochłaniają zasoby, które mogłyby zostać wykorzystane do osiągania konkretnych rezultatów. Więcej szczegółów można znaleźć w rocznym sprawozdaniu Komisji z zarządzania i wyników za rok 2015.

Z chwilą wejścia w życie nowych ram prawnych zasada 50/50 ma teraz również zastosowanie do EFRROW w tym roku budżetowym, w którym występuje, a nie w momencie zamknięcia programu. W związku z tym począwszy od roku budżetowego 2014 państwa członkowskie zobowiązane są do wskazywania kwot naliczonych zgodnie z zasadą 50/50 również w odniesieniu do programów EFRROW 2007–2013i EFRROW 2014-2020 .

W 2015 r. znacznie wzrosła liczba korekt finansowych dot. EFRR/FS w stosunku do poprzednich lat, potwierdzając tym samym skuteczność tych wieloletnich strategii kontroli. Jest to również wynikiem ścisłej zasady wstrzymywania/zawieszania procedur przez Komisję od początku okresu programowania oraz tego, że w 2015 r., po wykonaniu korekt finansowych, zakończono niektóre długo niezamknięte sprawy, w przypadku których wnioski o płatność były zablokowane przez wiele miesięcy lub nawet lat. W takich przypadkach korekty dokonane przez państwa członkowskie mogły być włączone do sprawozdania dopiero w 2015 r., po zakończeniu procedur wstrzymania lub zawieszenia. Wzrost korekt finansowych w 2015 r. wynika także z wyższych poziomów błędu zgłaszanych przez krajowe instytucje audytowe w rocznych sprawozdaniach audytowych za 2015 r. w porównaniu z poziomami błędu zgłaszanymi w przeszłości. Najwyższy poziom korekt finansowych w 2015 r. (z wyłączeniem korekt u źródła) odnotowano w: Słowacji (236 mln EUR), Włoszech (161 mln EUR), Niemczech (143 mln EUR), Grecji (120 mln EUR) i Hiszpanii (117 mln EUR).

Odzyskanie nieprawidłowych płatności bezpośrednio od beneficjentów końcowych jest obowiązkiem wyłącznie państw członkowskich. W załączniku 5 przedstawiono kwoty odzyskane przez państwa członkowskie od beneficjentów w 2015 r. (zgodnie z danymi przedstawionymi przez państwa członkowskie w ich księgach dłużników) oraz zwrócone Komisji. Kwoty te są traktowane jako dochody przeznaczone na określony cel w przypadku EFRG, zaś w odniesieniu do EFRROW kwoty odzyskane mogą być ponownie alokowane do danego programu.

W roku 2015 państwa członkowskie odzyskały od beneficjentów 155 mln EUR w odniesieniu do EFRG i 153 mln EUR w odniesieniu do EFRROW.

Stawki ryczałtowe korekty finansowej są cennym narzędziem, które wykorzystuje się wtedy, kiedy danej kwoty nie można z wystarczającą pewnością określić liczbowo na podstawie reprezentatywnej próby statystycznej lub gdy wpływu poszczególnych błędów na wydatki nie można dokładnie określić liczbowo. Oznacza to jednak, że konsekwencje finansowe ponosi państwo członkowskie objęte korektą ryczałtową, gdyż korekty nie są bezpośrednio związane z poszczególnymi nieprawidłowościami na poziomie projektu, tzn. nie ma jednego beneficjenta końcowego, od którego można by odzyskać środki finansowe.

W odniesieniu do EFRROW w nowym rozporządzeniu w sprawie wspólnych przepisów (RWP) przewidziano także możliwość wstrzymania płatności okresowych przez delegowanego urzędnika zatwierdzającego (czyli dyrektora generalnego), co jest dodatkowym narzędziem szybkiego reagowania w przypadku obaw dotyczących legalności i prawidłowości płatności.

W przypadku każdego programu wsparcia finansowanego z EFRG lub EFRROW agencje płatnicze, przed dokonaniem jakiejkolwiek płatności, stosują system gruntownych kontroli administracyjnych ex ante (wszystkie wnioski o przyznanie pomocy muszą zostać sprawdzone) oraz kontroli na miejscu (co najmniej 5 % wniosków w przypadku większości programów). Kontrole te dokonywane są zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w przepisach sektorowych (np. zintegrowany system zarządzania i kontroli (ZSZIK), w tym system identyfikacji działek rolnych (LPIS). W przypadku większości tych programów pomocy państwa członkowskie są zobowiązane co roku przesyłać Komisji informacje statystyczne dotyczące przeprowadzonych kontroli oraz ich wyników (statystyki kontroli).

Na poziomie państw członkowskich utworzono obowiązkowe struktury administracyjne. Zarządzanie wydatkami, ich kontrolę i płatności powierzono akredytowanym agencjom płatniczym (AP). Spełnienie rygorystycznych kryteriów akredytacji (określonych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 908/2014 i rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014) podlega szczegółowemu przeglądowi przez niezależny zewnętrzny organ kontrolny wyznaczony na poziomie krajowym (jednostka certyfikująca), a także stałemu nadzorowi ze strony właściwego organu krajowego (na szczeblu ministerialnym). Agencje płatnicze są zobowiązane przedstawiać roczną deklarację zarządczą, która obejmuje oświadczenie, że istniejący system daje wystarczającą pewność co do legalności i prawidłowości transakcji leżących u podstaw rozliczeń. Deklaracje te są sprawdzane przez ww. jednostki certyfikujące, które mają obowiązek przedstawiać co roku swoją opinię.

W obszarach objętych zarządzaniem dzielonym wszystkie korekty finansowe i odzyskania środków mają wpływ na budżety krajowe niezależnie od tego, w jaki sposób je wykonano. Należy podkreślić, że nawet jeśli nie dokonano zwrotu środków do budżetu UE, wpływ korekt finansowych na poziomie państwa członkowskiego jest zawsze ujemny. Aby nie stracić finansowania ze środków UE, państwa członkowskie muszą zastąpić wydatki niekwalifikowalne działaniami kwalifikowalnymi. Oznacza to, że skutki finansowe utraty współfinansowania przez UE wydatków uznanych za niekwalifikowalne na mocy przepisów UE dotyczących programów (w postaci kosztów utraconych korzyści) obciążają zasoby własne danego państwa członkowskiego (budżet krajowy), chyba że odzyska ono odnośne kwoty od poszczególnych beneficjentów. Nie zawsze jest to możliwe, na przykład w przypadku korekt ryczałtowych na poziomie programu (ze względu na niedociągnięcia administracji krajowej zarządzającej programem), które nie są bezpośrednio powiązane z indywidualnymi nieprawidłowościami na poziomie projektu.

Jak wyjaśniono powyżej, dochody wynikające z korekt finansowych netto oraz odzyskania środków traktowane są jako dochody przeznaczone na określony cel, przy czym Komisja odzyskuje środki także u źródła, odliczając wydatki niekwalifikowalne (stwierdzone we wcześniejszych lub bieżących zestawieniach poniesionych wydatków) od dokonywanych płatności. Ogólnie można stwierdzić, że dochody przeznaczone na określony cel wracają do linii budżetowej lub funduszu, z których pierwotnie sfinansowano wydatki, i można je ponownie wydać, o ile nie są przeznaczone dla określonych państw członkowskich.

Główne pierwotne przyczyny błędów w odniesieniu do płatności bezpośrednich były związane z: błędami/nieprzestrzeganiem przepisów przez administracje krajowe, w wyniku niedostosowania przez administracje krajowe swoich systemów w celu zapewnienia zgodności z przepisami, lub nieprzestrzegania przez nie własnych instrukcji; niezadowalającą jakością i aktualizacją systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS); niską jakością kontroli na miejscu; błędami we wnioskach o pomoc. Należy zauważyć, że ZSZiK, włącznie z LPIS, jest głównym systemem zarządzania i kontroli zapewniającym prawidłowość bezpośrednich płatności pomocowych. Obejmuje on ponad 90 % wydatków w ramach EFRG i znacząco przyczynia się do zapobiegania występowaniu błędów i do ograniczenia ich poziomu w programach pomocy, do których ma zastosowanie. W przypadku wykrycia niedociągnięć w jego funkcjonowaniu wymagane są działania naprawcze, których wdrażanie jest dokładnie monitorowane przez Komisję.

W 2013 r. Komisja przygotowała sprawozdania na temat pierwotnych przyczyn błędów w odniesieniu do każdego z trzech obszarów budżetu zadaniowego (ABB) i określiła główne niedociągnięcia w systemach zarządzania i kontroli państw członkowskich. W następstwie tych sprawozdań zainteresowane państwa członkowskie podjęły działania naprawcze, a Komisja aktywnie monitoruje ich właściwe wdrażanie. Poza tym Komisja zajmuje się zagrożeniami, jakie płyną dla funduszy z pierwotnych przyczyn błędów, również za pomocą kontrolnych postępowań wyjaśniających i planów działania wdrażanych już w niektórych państwach członkowskich. Oprócz tego planuje się wprowadzenie szeregu działań na wcześniejszym etapie, obejmujących poprawę monitorowania, komunikacji i działań naprawczych w celu zaradzenia tej sytuacji i uniknięcia problemów w przyszłości. Ponadto w ramach reformy WPR z 2013 r. wprowadzono znaczne uproszczenia w szeregu obszarów (np. wprowadzenie uproszczonych opcji kosztów w dziedzinie rozwoju obszarów wiejskich), na które mogły wyrazić zgodę Parlament Europejski i Rada, a także ulepszone systemy kontroli. Celem dalszych uproszczeń będzie bardziej sprawiedliwa sytuacja dla rolników przy jednoczesnym utrzymaniu skuteczności systemu oraz uwzględnieniu złożoności niektórych programów, np. w odniesieniu do kar administracyjnych.

Państwa członkowskie, które korzystały z instrumentów pomocy finansowej, mogły wystąpić o jednorazowe odroczenie swoich korekt finansowych o 18 miesięcy. Wszystkie kwoty, które powinny być wykonane w tym okresie, zostały odroczone do jego końca, kiedy to należało spłacić całkowitą kwotę w 3 rocznych ratach. Decyzje o odroczeniu przyjęto w odniesieniu do Grecji (529 mln EUR) i Portugalii (109 mln EUR). Dwie pierwsze roczne raty spłaty odroczonych kwot zostały wykonane w latach 2014 i 2015, a trzecia i ostatnia rata roczna zostanie spłacona w 2016 r.

Dzieje się tak w szczególności od 2010 r., kiedy to, z powodu kryzysu finansowego i gospodarczego, państwa członkowskie zaczęły częściej korzystać z istniejącego przepisu umożliwiającego zwrot korekt finansowych w rocznych ratach (zamiast jednorazowej płatności): jeżeli kwota do zwrotu przez państwo członkowskie jest większa niż 0,01 % jego PKB, państwo członkowskie może zwrócić się o dokonanie potrącenia w rocznych ratach (maksymalnie 3), zamiast w całości.

W ramach zarządzania dzielonego za wykrywanie i korygowanie błędów odpowiadają bezpośrednio państwa członkowskie. W każdym przypadku wykrycia niedociągnięcia w systemie zarządzania i kontroli wszczyna się procedury zgodności oraz, jednocześnie, prosi się państwa członkowskie o podjęcie działań naprawczych. Działania te są ściśle monitorowane, a ich niewdrożenie może doprowadzić do wstrzymania, zmniejszenia lub zawieszenia płatności UE dla danego środka. Państwa członkowskie zostały poproszone o przedstawienie swoich planów działania mających na celu zlikwidowanie niedociągnięć leżących u podstaw zastrzeżeń. Plany te zostały następnie ocenione w celu sprawdzenia, czy w przypadku prawidłowego wdrożenia faktycznie zlikwidowałyby one w odpowiednim terminie stwierdzone niedociągnięcia. Komisja co roku oceniała skuteczność działań naprawczych już podjętych przez państwa członkowskie. Można stwierdzić, że ryzyko dla budżetu UE jest systematycznie chronione przez procedurę kontroli zgodności rozliczeń i korekty finansowe netto.

Zgodnie z ramami prawnymi dotyczącymi WPR korekty finansowe nakładane przez Komisję na państwa członkowskie zawsze są korektami netto. Kwoty te są faktycznie zwracane przez państwa członkowskie i traktowane w budżecie UE jako dochody przeznaczone na określony cel. Są one wykorzystywane do finansowania wydatków na WPR w ujęciu całościowym i nie są przeznaczone dla określonego państwa członkowskiego. Faktyczny zwrot środków do budżetu UE może nastąpić z opóźnieniem z uwagi na decyzję o korekcie w ratach (wykonanie w trzech rocznych ratach) lub o jej odroczeniu.





Wykres 4.4: Skumulowane korekty finansowe państw członkowskich dot. EFRG w ramach kontroli zgodności rozliczeń od 1999 r. do końca 2015 r. w stosunku do płatności otrzymanych z budżetu UE

4.5.Korekty państw członkowskich

Państwa członkowskie zobowiązane są wprowadzić w życie systemy kontroli ex ante oraz zmniejszenia lub wykluczenia finansowania:

w przypadku każdego programu pomocy/wsparcia finansowanego z EFRG lub EFRROW przeprowadza się kontrole administracyjne ex ante i kontrole na miejscu, oraz stosuje się sankcje odstraszające, jeżeli beneficjent nie przestrzega przepisów. Te systemy kontroli mają być stosowane przez agencje płatnicze i obejmują zarówno wspólne elementy, jak i szczególne zasady dostosowane do specyfiki każdego programu pomocy. Opracowano je, by umożliwić gruntowną kontrolę administracyjną ex ante 100 % wniosków o pomoc, kontrole krzyżowe z innymi bazami danych w stosownych przypadkach, a także kontrole na miejscu płatności zaliczkowych na wybranej próbie transakcji obejmującej od 1 % do 100 % populacji w zależności od ryzyka związanego z danym programem. Jeżeli kontrole na miejscu wskazują na wysoki poziom nieprawidłowości, należy przeprowadzić dodatkowe kontrole.

W tym kontekście najważniejszym systemem jest zintegrowany system zarządzania i kontroli (ZSZIK), którym w roku budżetowym 2015 objęto 93,8 % wydatków z EFRG. W miarę możliwości ZSZIK wykorzystuje się również do zarządzania środkami w odniesieniu do działek rolnych i zwierząt gospodarskich, wchodzącymi w zakres rozwoju obszarów wiejskich, oraz do kontroli tych środków, na które w 2015 r. przeznaczono 54,1 % płatności w ramach EFRROW. W przypadku obu funduszy razem ZSZIK objął 85,6 % łącznych wydatków.

W przepisach przewidziano obowiązek składania przez państwa członkowskie szczegółowych sprawozdań do Komisji na temat przeprowadzonych przez nie kontroli oraz zastosowanych sankcji. System sprawozdawczości umożliwia obliczenie – w odniesieniu do głównych programów pomocy – poziomu błędu stwierdzonego przez państwa członkowskie na poziomie beneficjentów końcowych. Dokładność zgłoszonych informacji statystycznych oraz jakość kontroli na miejscu, które są ich podstawą, jest także weryfikowania i zatwierdzana przez jednostki certyfikujące w przypadku pomocy bezpośredniej oraz środków w ramach rozwoju obszarów wiejskich.

Te ostatnie sprawozdania państw członkowskich świadczą o skutkach zapobiegawczych przeprowadzonych kontroli administracyjnych ex ante i kontroli na miejscu, które doprowadziły do korekt w wysokości 353 mln EUR. Najważniejsze korekty dotyczyły Hiszpanii (70 mln EUR), Włoch (39 mln EUR) i Polski (35 mln EUR). Szczegółowe dane liczbowe zgłoszone w 2015 r. znajdują się w załączniku 6.

5.POLITYKA SPÓJNOŚCI

5.1.Działania zapobiegawcze

W 2015 r. Komisja nadal stosowała rygorystyczną politykę w zakresie wstrzymywania i zawieszania płatności, wprowadzoną przez Komisję w ramach planu działania z 2008 r. na rzecz wzmocnienia nadzorczej roli Komisji w ramach zarządzania dzielonego działaniami strukturalnymi w celu ochrony budżetu UE. Polityka ta, obowiązująca w okresie 2007-2013, działa na zasadzie zapobiegawczości, powodując wstrzymanie płatności okresowych, lub wysłanie ostrzeżenia w przypadku braku zaległych wniosków o płatność, kiedy tylko pojawiają się dowody sugerujące znaczące niedociągnięcia w systemie zarządzania i kontroli całości lub części programu operacyjnego; pozwala to uniknąć zwrotu z budżetu UE kwot, które mogą wiązać się z poważnymi nieprawidłowościami.

W odniesieniu do programów EFRR/FS i EFS warto podkreślić, że plany naprawcze uzgodnione przez państwa członkowskie w następstwie nadzorczej roli Komisji również mają prewencyjny wpływ na wydatki poniesione już przez beneficjentów i zarejestrowane na szczeblu krajowym w rachunkach instytucji certyfikującej, lecz jeszcze nie zgłoszone Komisji. W odniesieniu do tego rodzaju wydatków instytucja certyfikująca stosuje korektę finansową, o którą zwróciła się Komisja przed zgłoszeniem wydatków.

Wydatki zadeklarowane Komisji już pomniejszone o nieprawidłowe kwoty. Kwoty zapobiegawczo skorygowane przez instytucje certyfikujące przed certyfikacją mogą być znaczne, szczególnie w przypadku korekt ekstrapolowanych lub ryczałtowych wynikających z niedociągnięć w systemach zarządzania i kontroli.

Można to wykazać na przykładzie korekt finansowych u źródła zastosowanych w przypadku Rumunii w 2015 r. (345 mln EUR) lub w 2014 r. w przypadku Republiki Czeskiej (398 mln EUR) i Węgier (135 mln EUR) w ramach planów działań naprawczych dla różnych programów. W odniesieniu do EFS w 2015 r. główne potwierdzone korekty finansowe u źródła zostały zastosowane w odniesieniu do Rumunii (77 mln EUR).

Pisemne ostrzeżenia wysyłane przez Komisję w przypadku stwierdzenia niedociągnięć systemowych, zanim wniosek o płatność wpłynie do Komisji, również mogą mieć taki sam skutek prewencyjny w zakresie ochrony budżetu UE, jednak w takim przypadku żadna kwota nie jest zgłaszana przez Komisję lub państwa członkowskie, ponieważ ten wpływ jest trudniejszy do zmierzenia. Prewencyjny wpływ roli nadzorczej Komisji prowadzi do lepszej ochrony budżetu UE (i do mniejszej liczby błędów wykrywanych przez instytucje audytowe w trakcie audytów kwot będących przedmiotem wniosków przedkładanych Komisji), należy go więc również odzwierciedlić w sprawozdawczości.

Wstrzymywanie i zawieszanie znosi się wyłącznie na podstawie wystarczającej pewności w odniesieniu do wdrożenia środków naprawczych lub po dokonaniu korekt finansowych. Korekty finansowe należy ująć we wniosku o płatność przedłożonym Komisji lub uzgodnionym z Komisją. Adekwatność środków naprawczych, w tym korekt finansowych, ocenia się w szczególności na podstawie dowodów z audytu uzupełniającego (follow-up) dostarczonych przez krajowy organ kontroli lub przez Komisję, oraz po indywidualnym zbadaniu sprawy w celu zapewnienia spójności, przejrzystości i równego traktowania państw członkowskich.