KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 27.10.2021 COM(2021) 663 final 2021/0341(COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca dyrektywę 2013/36/UE w odniesieniu do uprawnień nadzorczych, sankcji, oddziałów z państw trzecich i ryzyka z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego oraz zmieniająca dyrektywę 2014/59/UE

(Tekst mający znaczenie dla EOG) {SEC(2021) 380 final} - {SWD(2021) 320 final} - {SWD(2021) 321 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Proponowana zmiana dyrektywy 2013/36/UE (dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych lub CRD) stanowi element pakietu legislacyjnego obejmującego również zmiany rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych lub CRR). W odpowiedzi na globalny kryzys finansowy z lat 2008–2009 Unia wdrożyła istotne reformy ram ostrożnościowych mających zastosowanie do banków, aby zwiększyć ich odporność, a tym samym zapobiec ponownemu wystąpieniu podobnego kryzysu. Reformy te w dużej mierze opierały się na standardach międzynarodowych przyjętych od 2010 r. przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego. Standardy te znane są pod wspólną nazwą standardów pakietu Bazylea III, reform Bazylea III lub ram Bazylea III. Światowe standardy opracowane przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego zyskują w coraz większym stopniu na znaczeniu ze względu na coraz bardziej globalny charakter i wzajemne powiązania sektora bankowego. Zglobalizowany sektor bankowy ułatwia handel międzynarodowy i międzynarodowe inwestycje, ale stwarza również bardziej złożone ryzyko finansowe. Bez jednolitych światowych standardów banki mogłyby zdecydować się na rozpoczęcie działalności w jurysdykcji o najbardziej łagodnym systemie regulacyjnym i systemie nadzoru. Mogłoby to doprowadzić do regulacyjnego równania w dół w celu przyciągnięcia przedsiębiorstw bankowych, zwiększając jednocześnie ryzyko globalnej niestabilności finansowej. Międzynarodowa koordynacja światowych standardów w znacznym stopniu ogranicza ten rodzaj ryzykownej konkurencji i ma kluczowe znaczenie dla utrzymania stabilności finansowej w zglobalizowanym świecie. Światowe standardy stanowią również ułatwienie dla banków prowadzących działalność międzynarodową, wśród których znajduje się wiele banków z UE, ponieważ gwarantują stosowanie zasad ogólnie podobnych do tych, które obowiązują w najważniejszych centrach finansowych na świecie. UE jest jednym z głównych orędowników współpracy międzynarodowej w dziedzinie regulacji sektora bankowego. Pierwszy zestaw reform pokryzysowych, które stanowią część ram Bazylea III, wdrożono w dwóch etapach: ·w czerwcu 2013 r. wraz z przyjęciem CRR i CRD IV; ·w maju 2019 r. wraz z przyjęciem rozporządzenia (UE) 2019/876, znanego również jako CRR II, oraz dyrektywy (UE) 2019/878, znanej również jako CRD V. Dotychczasowe reformy koncentrowały się na zwiększeniu jakości i ilości kapitału regulacyjnego, który banki są zobowiązane posiadać w celu pokrycia ewentualnych strat. Ponadto ich celem było ograniczenie nadmiernej dźwigni finansowej banków, zwiększenie odporności banków na krótkoterminowy szok płynnościowy, zmniejszenie ich uzależnienia od finansowania krótkoterminowego, ograniczenie ryzyka koncentracji oraz rozwiązanie problemu podmiotów zbyt dużych, by upaść. W rezultacie w nowych przepisach zaostrzono kryteria kwalifikowalności dotyczące kapitału regulacyjnego, zwiększono minimalne wymogi kapitałowe oraz wprowadzono nowe wymogi w zakresie ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej (ryzyko związane z CVA) oraz ekspozycji wobec kontrahentów centralnych. Ponadto wprowadzono szereg nowych wymogów ostrożnościowych: minimalny wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni, wskaźnik płynności krótkoterminowej (tzw. wskaźnik pokrycia wypływów netto), wskaźnik stabilnego finansowania długoterminowego (tzw. wskaźnik stabilnego finansowania netto), limity dużych ekspozycji i makroostrożnościowe bufory kapitałowe. Dzięki temu pierwszemu zestawowi reform wdrożonych w Unii sektor bankowy UE stał się znacznie bardziej odporny na wstrząsy gospodarcze i gdy nadszedł kryzys związany z COVID-19, miał znacznie bardziej stabilne podstawy w porównaniu ze stanem, w jakim znajdował się na początku globalnego kryzysu finansowego. Ponadto na początku kryzysu związanego z COVID-19 organy nadzoru i prawodawcy wdrożyli tymczasowe środki pomocy. W swoim komunikacie wyjaśniającym z dnia 28 kwietnia 2020 r. w sprawie stosowania ram rachunkowości i ram ostrożnościowych w celu ułatwienia udzielania kredytów przez banki w UE – Wspieranie przedsiębiorstw i gospodarstw domowych w czasie pandemii COVID-19 Komisja potwierdziła elastyczność wpisaną w normy ostrożnościowe i zasady rachunkowości, na którą zwróciły uwagę Europejskie Urzędy Nadzoru i organy międzynarodowe. Na tej podstawie w czerwcu 2020 r. współprawodawcy przyjęli ukierunkowane tymczasowe zmiany konkretnych aspektów ram ostrożnościowych – tzw. pakiet „rozwiązań prowizorycznych” CRR. Wraz ze zdecydowanymi środkami z zakresu polityki pieniężnej i fiskalnej pomogło to bankom w dalszym udzielaniu kredytów gospodarstwom domowym i przedsiębiorstwom w czasie pandemii. To z kolei przyczyniło się do złagodzenia wstrząsu gospodarczego spowodowanego pandemią. Chociaż ogólny poziom kapitału w unijnym systemie bankowym uznaje się obecnie – w średnim ujęciu – za zadowalający, niektóre problemy stwierdzone w następstwie globalnego kryzysu finansowego nie zostały jeszcze rozwiązane. Z analiz przeprowadzonych przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) i Europejski Bank Centralny (EBC) wynika, że wymogi kapitałowe obliczone przez banki unijne przy użyciu modeli wewnętrznych charakteryzowały się znacznym poziomem zmienności, który nie był uzasadniony różnicami w zakresie podstawowego ryzyka i w efekcie podważa wiarygodność i porównywalność ich współczynników kapitałowych. Ponadto brak wrażliwości na ryzyko wymogów kapitałowych obliczanych według metod standardowych powoduje, że wymogi kapitałowe dla niektórych produktów finansowych lub rodzajów działalności finansowej (a tym samym dla określonych modeli biznesowych opartych głównie na nich) są niewystarczające lub nadmiernie wysokie. W grudniu 2017 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego ustalił ostateczny zestaw reform standardów międzynarodowych w celu rozwiązania wspomnianych problemów. W marcu 2018 r. ministrowie finansów i prezesi banków centralnych państw grupy G-20 z zadowoleniem przyjęli te reformy i wielokrotnie potwierdzili swoje zobowiązanie do ich pełnego, terminowego i konsekwentnego wdrożenia. W 2019 r. Komisja ogłosiła, że zamierza złożyć wniosek ustawodawczy w celu wdrożenia tych reform w unijnych ramach ostrożnościowych. W związku z pandemią COVID-19 prace przygotowawcze nad tym wnioskiem zostały opóźnione. Opóźnienie to stanowiło odzwierciedlenie decyzji Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego z dnia 26 marca 2020 r. o przesunięciu o jeden rok ustalonych wcześniej terminów wdrożenia końcowych elementów reformy Bazylea III. W związku z powyższym niniejsza inicjatywa ustawodawcza ma dwa ogólne cele: przyczynienie się do stabilności finansowej oraz do stałego finansowania gospodarki w kontekście ożywienia gospodarczego po kryzysie związanym z COVID-19. Powyższe cele ogólne można podzielić na cztery cele bardziej szczegółowe: 1)wzmocnienie ram kapitałowych opartych na analizie ryzyka bez ogólnego znacznego zwiększenia wymogów kapitałowych; 2)położenie większego nacisku w ramach ostrożnościowych na ryzyka ESG; 3)dalsza harmonizacja uprawnień i narzędzi nadzorczych oraz

4)zmniejszenie kosztów administracyjnych banków związanych z publicznym ujawnianiem informacji oraz poprawa dostępu do danych ostrożnościowych banków. 1)Wzmocnienie ram kapitałowych opartych na analizie ryzyka Przejściowo skrajne warunki ekonomiczne nie wpłynęły na potrzebę przeprowadzenia reformy strukturalnej. Ukończenie reformy jest konieczne do rozwiązania nierozstrzygniętych kwestii, dalszego wzmocnienia dobrej kondycji finansowej banków unijnych, dzięki czemu będą one mogły skuteczniej wspierać wzrost gospodarczy i przetrwać ewentualne przyszłe kryzysy, oraz do ułatwienia porównywalności poziomów kapitału w bankach. Wdrożenie ostatnich elementów reformy Bazylea III jest również konieczne do zapewnienia instytucjom niezbędnej pewności prawnej, jako że zakończy dziesięcioletnią reformę ram ostrożnościowych. Ponadto zakończenie reformy jest zgodne z zobowiązaniem UE do międzynarodowej współpracy regulacyjnej oraz z konkretnymi działaniami, jakie niektórzy z jej partnerów zapowiedzieli lub podjęli już w celu terminowego i rzetelnego wdrożenia reformy. 2)Położenie większego nacisku w ramach ostrożnościowych na ryzyka ESG Kolejna równie ważna potrzeba reformy wynika z bieżących prac Komisji nad transformacją w stronę zrównoważonej gospodarki. W komunikacie Komisji w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu oraz komunikacie Komisji w sprawie osiągnięcia celu klimatycznego UE na 2030 r. („Gotowi na 55”) wyraźnie określono zobowiązanie Komisji do przekształcenia gospodarki UE w gospodarkę zrównoważoną przy jednoczesnym uwzględnieniu nieuniknionych konsekwencji zmiany klimatu. Ogłoszono również strategię zrównoważonego finansowania, która opiera się na wcześniejszych inicjatywach i sprawozdaniach, takich jak Plan działania w zakresie finansowania zrównoważonego wzrostu gospodarczego oraz sprawozdania Grupy Ekspertów Technicznych ds. Zrównoważonego Finansowania, przy czym wzmocniono działania Komisji w tej dziedzinie, aby dostosować je do ambitnych celów Europejskiego Zielonego Ładu. Transformacja w stronę celów Komisji dotyczących zrównoważonego rozwoju wymaga bezprecedensowych działań finansowych na rzecz łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej, odbudowy kapitału naturalnego oraz wzmocnienia odporności i szerzej rozumianego kapitału społecznego. Same finanse publiczne nie będą wystarczające. Inwestycje prywatne w przejście na zrównoważoną, neutralną pod względem emisji dwutlenku węgla, opartą na obiegu zamkniętym i sprawiedliwą gospodarkę muszą się zwiększyć, aby zapewnić szacunkową ilość zasobów, które należy uruchomić, aby osiągnąć te cele. Umieszczenie ekologicznego i zrównoważonego finansowania w centrum systemu finansowego jest celem strategii Komisji na rzecz zielonego finansowania. Pośrednictwo bankowe będzie zatem odgrywało kluczową rolę w finansowaniu przejścia na bardziej zrównoważoną gospodarkę. Jednocześnie przejście na bardziej zrównoważoną gospodarkę może wiązać się z ryzykiem dla banków, którym będą musiały właściwie zarządzać, aby zapewnić zminimalizowanie zagrożeń dla stabilności finansowej. Potrzebna jest zatem regulacja ostrożnościowa w tym zakresie i może ona odegrać istotną rolę. Znalazło to potwierdzenie w unijnej strategii, w której podkreślono potrzebę lepszego uwzględnienia ryzyk z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego (ryzyk ESG) w unijnych ramach ostrożnościowych. Same obecne wymogi prawne są niewystarczające, aby zapewnić zachęty do systematycznego i spójnego zarządzania przez banki ryzykami ESG. 3)Dalsza harmonizacja uprawnień i narzędzi nadzorczych Innym obszarem zainteresowania jest właściwe egzekwowanie zasad ostrożnościowych. Organy nadzoru muszą dysponować niezbędnymi narzędziami i uprawnieniami w tym zakresie (np. uprawnieniami do wydawania zezwoleń dla banków oraz zezwoleń dotyczących ich działalności, przeprowadzania oceny stosowności zarządzania nimi lub nakładania sankcji w przypadku naruszenia przez nie wymogów). Chociaż przepisy UE zapewniają minimalny poziom harmonizacji, zestaw narzędzi i procedur nadzorczych w poszczególnych państwach członkowskich jest bardzo zróżnicowany. To rozdrobnione środowisko regulacyjne, jeżeli chodzi o określenie niektórych uprawnień i narzędzi dostępnych dla organów nadzoru oraz ich stosowania w państwach członkowskich, podważa równe warunki działania na rynku wewnętrznym i budzi wątpliwości co do prawidłowego i ostrożnego zarządzania bankami w UE i nadzoru nad nimi. Problem ten jest szczególnie poważny w kontekście unii bankowej. Różnice między 21 poszczególnymi systemami prawnymi sprawiają, że efektywne i skuteczne wykonywanie funkcji nadzorczych w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego jest niemożliwe. Ponadto transgraniczne grupy bankowe muszą stosować się do szeregu różnych procedur w odniesieniu do tej samej kwestii ostrożnościowej, co nadmiernie zwiększa ich koszty administracyjne. 4)Zmniejszenie kosztów administracyjnych banków związanych z publicznym ujawnianiem informacji oraz poprawa dostępu do danych ostrożnościowych banków Niniejszy wniosek jest również niezbędny w celu dalszego zwiększania dyscypliny rynkowej. Jest to kolejne ważne narzędzie, dzięki któremu inwestorzy będą mogli wykonywać swoją rolę polegającą na monitorowaniu zachowania banków. W tym celu muszą mieć dostęp do niezbędnych informacji. Obecne trudności związane z dostępem do informacji ostrożnościowych pozbawiają uczestników rynku potrzebnych im informacji na temat sytuacji ostrożnościowej banków. Prowadzi to do obniżenia skuteczności ram ostrożnościowych dla banków i może budzić wątpliwości co do odporności sektora bankowego, zwłaszcza w okresach występowania warunków skrajnych. W związku z tym celem wniosku jest scentralizowanie ujawniania informacji ostrożnościowych, aby zwiększyć dostęp do danych ostrożnościowych i porównywalność pomiędzy poszczególnymi sektorami. Celem scentralizowania ujawnianych informacji w jednym punkcie dostępu ustanowionym przez EUNB jest również zmniejszenie obciążenia administracyjnego dla instytucji, zwłaszcza tych małych i niezłożonych. Inny cel międzysektorowy, zapewnienie solidnych unijnych ram dla grup z państw trzecich świadczących usługi bankowe w UE, nabrał nowego wymiaru po brexicie. Zakładanie oddziałów z państw trzecich zasadniczo podlega wyłącznie przepisom krajowym i jest zharmonizowane w bardzo ograniczonym zakresie na podstawie dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych. W niedawnym sprawozdaniu EUNB dla instytucji wykazano, że obecny niejednorodny krajobraz regulacyjny z jednej strony stwarza oddziałom z państw trzecich znaczne możliwości arbitrażu regulacyjnego i nadzorczego przy prowadzeniu działalności bankowej, a z drugiej strony skutkuje brakiem nadzoru i stwarza zwiększone ryzyko dla stabilności finansowej UE. Organom nadzoru często brakuje informacji i uprawnień niezbędnych do przeciwdziałania tym zagrożeniom. Brak wspólnych wymogów ostrożnościowych, w zakresie zarządzania i szczegółowej sprawozdawczości nadzorczej, a także niewystarczająca wymiana informacji między organami sprawującymi nadzór nad różnymi podmiotami/działalnością grupy z państwa trzeciego pozostawiają martwe pola. UE jest jedyną dużą jurysdykcją, w której organ sprawujący nadzór skonsolidowany nie posiada pełnego obrazu działalności grup z państw trzecich działających zarówno za pośrednictwem jednostek zależnych, jak i oddziałów. Wspomniane niedociągnięcia nie tylko stwarzają zagrożenia dla stabilności finansowej i integralności rynku unijnego, ale mają również negatywny wpływ na równe szanse grup z państw trzecich prowadzących działalność w różnych państwach członkowskich, a także w stosunku do banków z siedzibą w UE. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Szereg elementów wniosków dotyczących CRD i CRR stanowi wynik prac podjętych na szczeblu międzynarodowym lub przez EUNB, natomiast inne dostosowania ram ostrożnościowych stały się konieczne ze względu na praktyczne doświadczenia zdobyte od czasu transpozycji do prawa krajowego i stosowania CRD, w tym w kontekście Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. We wnioskach wprowadza się zmiany do obowiązującego prawodawstwa, które zapewniają jego pełną spójność z obowiązującymi przepisami w zakresie polityki w dziedzinie regulacji ostrożnościowej banków oraz nadzoru nad nimi. Celem przeglądu CRR i CRD jest zakończenie wdrażania reformy Bazylea III w UE za sprawą wprowadzenia środków, które są niezbędne do dalszego wzmocnienia odporności sektora bankowego. •Spójność z innymi politykami Unii Minęło prawie dziesięć lat, od kiedy europejscy szefowie państw i rządów uzgodnili utworzenie unii bankowej; funkcjonują już jej dwa filary – jednolity nadzór oraz jednolita restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja – oparte na solidnej podstawie, jaką jest jednolity zbiór przepisów dla wszystkich instytucji UE. Celem niniejszego wniosku jest zapewnienie, aby w dalszym ciągu istniał jednolity zbiór przepisów dla wszystkich instytucji UE, niezależnie od tego, czy są one objęte unią bankową, czy też nie. Opisane powyżej ogólne cele niniejszej inicjatywy są w pełni konsekwentne i spójne z podstawowymi celami UE, takimi jak działanie na rzecz stabilności finansowej, ograniczenie prawdopodobieństwa i zakresu wsparcia publicznego dla instytucji objętych restrukturyzacją lub uporządkowaną likwidacją, jak również wnoszenie wkładu w harmonijne i trwałe finansowanie działalności gospodarczej, które sprzyja osiągnięciu wysokiego poziomu konkurencyjności i ochrony konsumentów. Ponadto, w związku z uznaniem ryzyk ESG oraz włączeniem elementów ESG do ram ostrożnościowych, niniejsza inicjatywa stanowi uzupełnienie szerszej strategii UE na rzecz bardziej zrównoważonego i odpornego systemu finansowego.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna We wniosku rozważa się działania mające na celu określenie ram podejmowania i prowadzenia działalności przez banki w Unii oraz nadzoru nad tą działalnością, aby zapewnić stabilność rynku wewnętrznego. Sektor bankowy zapewnia obecnie największą część finansowania w ramach rynku wewnętrznego, co czyni go jednym z podstawowych elementów systemu finansowego Unii. Unia posiada wyraźny mandat do działania w obszarze rynku wewnętrznego, a właściwą podstawę prawną stanowią odpowiednie artykuły Traktatów, na których opierają się kompetencje Unii w tym obszarze. Proponowane zmiany opierają się na tej samej podstawie prawnej co zmieniane akty ustawodawcze, tj. na art. 114 TFUE w przypadku wniosku dotyczącego rozporządzenia zmieniającego CRR oraz art. 53 ust. 1 TFUE w przypadku wniosku dotyczącego dyrektywy zmieniającej CRD. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Podstawa prawna wchodzi w zakres obszaru rynku wewnętrznego, który zgodnie z art. 4 TFUE uznawany jest za obszar kompetencji dzielonych. Większość rozważanych działań stanowi aktualizacje i zmiany obowiązującego prawa Unii, w związku z czym dotyczą one obszarów, w których Unia wykonywała już swoje kompetencje i nie zamierza zaprzestać ich wykonywania. Niektóre działania (w szczególności te zmieniające dyrektywę w sprawie wymogów kapitałowych) zmierzają do wprowadzenia dodatkowego stopnia harmonizacji, aby konsekwentnie realizować cele określone we wspomnianej dyrektywie. Biorąc pod uwagę, że cele proponowanych środków służą uzupełnieniu obowiązujących już przepisów UE, najskuteczniej można je osiągnąć na szczeblu UE, a nie za pomocą różnych inicjatyw krajowych. Środki krajowe służące na przykład wdrożeniu do obowiązującego prawodawstwa przepisów, które obejmują elementy mające nieodłączny zasięg międzynarodowy – między innymi globalnego standardu takiego jak pakiet Bazylea III lub skuteczniejszego przeciwdziałania ryzykom związanym z ESG – nie byłyby tak skuteczne w zapewnianiu stabilności finansowej jak przepisy UE. W odniesieniu do środków nadzoru, ujawniania informacji oraz oddziałów z państw trzecich, jeżeli inicjatywa zostanie pozostawiona wyłącznie na szczeblu krajowym, może to skutkować zmniejszeniem przejrzystości i zwiększeniem kosztów arbitrażu, prowadząc do potencjalnego zakłócenia konkurencji i wpływając na przepływy kapitału. Co więcej, przyjęcie środków krajowych stanowiłoby wyzwanie z prawnego punktu widzenia, ponieważ CRR reguluje już kwestie z zakresu bankowości, w tym wagi ryzyka, sprawozdawczość i ujawnianie informacji oraz pozostałe wymogi związane z CRR. Zmianę CRR i CRD uznaje się zatem za najlepsze rozwiązanie. Tego rodzaju zmiana zapewnia odpowiednią równowagę między ujednoliceniem przepisów a utrzymaniem niezbędnej elastyczności na szczeblu krajowym bez szkody dla jednolitego zbioru przepisów. Przedmiotowe zmiany służyłyby jeszcze bardziej jednolitemu stosowaniu wymogów ostrożnościowych, ujednoliceniu praktyk nadzorczych oraz zapewnieniu równych warunków działania na całym rynku wewnętrznym usług bankowych. Dotyczy to w szczególności sektora bankowego, w którym wiele instytucji kredytowych prowadzi działalność na całym unijnym rynku wewnętrznym. Zapewnienie skutecznego nadzoru na zasadzie skonsolidowanej nad instytucjami kredytowymi wymaga pełnej współpracy i pełnego zaufania w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz kolegiów organów nadzoru i właściwych organów nieuczestniczących w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym. Cele te nie zostałyby osiągnięte w ramach przepisów krajowych. •Proporcjonalność Proporcjonalność stanowi integralny element oceny skutków towarzyszącej wnioskowi. Proponowane zmiany w różnych dziedzinach regulacyjnych poddano indywidualnej ocenie pod względem celu proporcjonalności. Co więcej, w kilku dziedzinach stwierdzono brak proporcjonalności obowiązujących przepisów i przeanalizowano konkretne warianty mające na celu ograniczenie obciążenia administracyjnego i kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez mniejsze instytucje. Na przykład zmiany wprowadzające obowiązek zawiadamiania ex ante przez banki o zdarzeniach mających znaczenie dla nadzoru ostrożnościowego podlegają progom istotności, poniżej których zdarzenia nie muszą być zgłaszane. Zgodnie z nowymi ramami dotyczącymi oddziałów z państw trzecich oddziały, które kwalifikują się jako małe i mniej ryzykowne (klasa 2 oddziałów z państw trzecich), podlegają porównywalnie mniej rygorystycznym wymogom ostrożnościowym i dotyczącym sprawozdawczości. Ponadto nowe wymogi dotyczące oceny ex ante kompetencji i reputacji zostały skalibrowane w taki sposób, aby dotyczyły wyłącznie dużych instytucji finansowych. •Wybór instrumentu Proponuje się, aby środki zostały wdrożone poprzez zmianę CRR i CRD, odpowiednio w drodze rozporządzenia i dyrektywy. Proponowane środki istotnie odnoszą się do już obowiązujących przepisów zawartych w powyższych instrumentach prawnych (tj. ram na potrzeby obliczania kapitału obarczonego ryzykiem, uprawnień i narzędzi udostępnionych organom nadzoru w całej Unii) lub je rozwijają. W ramach niektórych proponowanych zmian CRD mających wpływ na uprawnienia do nakładania sankcji pozostawiono by państwom członkowskim pewien poziom elastyczności w celu utrzymania różnych przepisów na etapie ich transpozycji do prawa krajowego. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa Komisja przedsięwzięła szereg kroków i zrealizowała różne inicjatywy w celu dokonania oceny, czy obecne ramy ostrożnościowe w sektorze bankowym UE oraz wdrożenie pozostałych standardów międzynarodowych są odpowiednie, aby przyczynić się do zapewnienia, by system bankowy UE był stabilny i odporny na wstrząsy gospodarcze oraz by pozostał trwałym źródłem stałego finansowania gospodarki UE. Komisja zebrała opinie zainteresowanych stron na konkretne tematy dotyczące ryzyka kredytowego, ryzyka operacyjnego, ryzyka rynkowego, ryzyka związanego z CVA, transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych, a także w odniesieniu do poziomu wyjściowego łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko. Oprócz tych elementów związanych z wdrożeniem pakietu Bazylea III Komisja przeprowadziła również konsultacje na temat określonych innych zagadnień w celu zapewnienia zbieżnych i spójnych praktyk nadzorczych w całej Unii oraz w celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego instytucji. Konsultacje publiczne przeprowadzone w okresie od października 2019 r. do początku stycznia 2020 r. zostały poprzedzone pierwszymi konsultacjami rozpoznawczymi przeprowadzonymi wiosną 2018 r., których celem było uzyskanie wstępnej opinii grupy docelowej zainteresowanych stron na temat umowy międzynarodowej. Wyniki tych dwóch konsultacji uwzględniono podczas przygotowywania inicjatywy ustawodawczej towarzyszącej ocenie skutków. W wyniku wszystkich wyżej wymienionych inicjatyw uzyskano wyraźne dowody na konieczność aktualizacji i uzupełnienia obowiązujących przepisów w celu: (i) dalszego ograniczenia ryzyka występującego w sektorze bankowym oraz (ii) zwiększenia zdolności instytucji do udostępniania finansowania odpowiedniego do potrzeb gospodarki.

Załącznik 2 do oceny skutków zawiera streszczenie konsultacji. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Komisja wykorzystała wiedzę fachową EUNB, który opracował ocenę skutków wdrożenia ostatniego etapu reformy Bazylea III. Ponadto służby Komisji wzięły pod uwagę analizę makroekonomiczną przeprowadzoną przez EBC. Zostało to przedstawione w ocenie skutków i stanowi aktualizację poprzedniej analizy makroekonomicznej opublikowanej w grudniu 2019 r. •Ocena skutków W ocenie skutków rozważono szereg wariantów strategicznych należących do czterech kluczowych wymiarów polityki, oprócz sytuacji wyjściowej braku podjęcia działań przez Unię. Z analizy symulacji i modelowania makroekonomicznego przeprowadzonych w ramach oceny skutków wynika, że wdrożenie preferowanych wariantów i uwzględnienie wszystkich środków zawartych we wniosku doprowadzi do średniego ważonego wzrostu minimalnych wymogów kapitałowych dla banków w UE o +6,4 % do +8,4 % w perspektywie długoterminowej (do 2030 r.), po planowanym okresie przejściowym. Oczekuje się, że w perspektywie średnioterminowej (w 2025 r.) wzrost ten wyniesie od +0,7 % do +2,7 %. Według szacunków EUNB skutek ten mógłby spowodować, że ograniczona liczba dużych banków w UE (10 z 99 banków uwzględnionych w próbie badawczej) będzie musiała zbiorowo pozyskać dodatkowe kwoty kapitału (niespełna 27 mld EUR w przypadku rzeczonych 10 banków) w celu spełnienia nowych minimalnych wymogów kapitałowych w ramach preferowanego wariantu. Aby rozpatrzyć tę kwotę z odpowiedniej perspektywy, należy wskazać, że 99 banków objętych próbą (reprezentujących 75 % unijnych aktywów bankowych) posiadało na koniec 2019 r. całkowitą kwotę kapitału regulacyjnego w wysokości 1 414 mld EUR, a ich łączny zysk w 2019 r. wyniósł 99,8 mld EUR. Banki poniosłyby jednorazowe koszty administracyjne i operacyjne w związku z wprowadzeniem zmian w przepisach, jednak oczekuje się, że uproszczenia wynikające z kilku preferowanych wariantów (np. likwidacja metod modeli wewnętrznych) zmniejszą koszty powtarzające się w porównaniu z obecną sytuacją. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Celem niniejszej inicjatywy jest zakończenie wdrażania w UE ustalonych w latach 2017–2020 przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego międzynarodowych standardów ostrożnościowych dla banków. Zakończyłoby to wdrażanie przez UE reformy Bazylea III, która została zainicjowana przez komitet bazylejski w następstwie globalnego kryzysu finansowego. Reforma ta sama w sobie stanowiła kompleksowy przegląd ram ostrożnościowych, które obowiązywały przed wystąpieniem globalnego kryzysu finansowego i w jego trakcie, a mianowicie ram Bazylea II (w UE ramy te zostały wdrożone dyrektywą 2006/48/WE, tj. pierwotną CRD). W swoich pracach wdrożeniowych Komisja wykorzystała wyniki przeprowadzonego przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego kompleksowego przeglądu ram ostrożnościowych wraz z wkładem wniesionym przez EUNB, EBC i inne zainteresowane strony. Do czasu wdrożenia ostatecznych reform Bazylea III w UE nie przeprowadzono jeszcze oceny adekwatności systemu ani jego sprawności regulacyjnej. •Prawa podstawowe UE przestrzega najwyższych standardów ochrony praw podstawowych i jest sygnatariuszem szeregu konwencji w dziedzinie praw człowieka. Wniosek nie powinien mieć bezpośredniego wpływu na ochronę tych praw, wymienionych w głównych konwencjach ONZ w zakresie praw człowieka, Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (stanowiącej integralną część Traktatów UE) oraz europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC). 4.WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Oczekuje się, że proponowane zmiany zaczną wchodzić w życie najwcześniej w 2023 r. Zmiany są ściśle powiązane z innymi przepisami CRR i CRD IV, które już obowiązują i są monitorowane od roku 2014, a w odniesieniu do środków wprowadzonych w ramach pakietu środków ograniczających ryzyko – od roku 2019. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego i EUNB będą w dalszym ciągu gromadzić dane niezbędne do monitorowania najważniejszych wskaźników (współczynników kapitałowych, wskaźników dźwigni i środków wsparcia płynności). Umożliwi to przyszłą ocenę skutków nowych narzędzi polityki. Regularny proces przeglądu i oceny nadzorczej (SREP) i regularne stosowanie testów warunków skrajnych pomogą również w monitorowaniu wpływu nowych proponowanych środków na instytucje, których te środki dotyczą, oraz w ocenie kwestii, czy w ramach zapewnionego poziomu elastyczności i proporcjonalności odpowiednio uwzględniono specyfikę mniejszych instytucji. Co więcej, w ramach EUNB wraz z Jednolitym Mechanizmem Nadzorczym i właściwymi organami krajowymi opracowuje się zintegrowane narzędzie sprawozdawcze (EUCLID), które ma być użytecznym instrumentem monitorowania i oceny skutków reform. Ponadto Komisja będzie w dalszym ciągu uczestniczyć w grupach roboczych Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego i wspólnej grupie zadaniowej utworzonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) i przez EUNB, które monitorują dynamikę poziomu płynności i poziomu funduszy własnych instytucji odpowiednio na świecie i w UE. •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw) Uznaje się, że żadne dokumenty wyjaśniające nie są konieczne.





•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Niezależność właściwych organów Ostatnie wydarzenia pokazały, że potrzebne są jaśniejsze i bardziej operacyjne przepisy dotyczące zasady niezależności właściwych organów. Dlatego też art. 4 zostaje zmieniony, aby wyjaśnić, w jaki sposób państwa członkowskie muszą zapewnić zachowanie niezależności właściwych organów, w tym ich personelu i organów zarządzających. Wprowadza się minimalne wymogi mające na celu zapobieganie konfliktom interesów w zakresie zadań nadzorczych realizowanych przez właściwe organy, ich pracowników i organy zarządzające, a EUNB upoważniono do opracowania wytycznych w tym zakresie, z uwzględnieniem najlepszych praktyk międzynarodowych. Uprawnienia nadzorcze Aby unia bankowa była skuteczna, musi opierać się na zbliżeniu praktyk nadzorczych i, ostatecznie, na wystarczającym stopniu harmonizacji poszczególnych przepisów krajowych określających działania nadzorcze. Uważa się, że pewna liczba rozbieżności między państwami członkowskimi jest w tym względzie bardzo szkodliwa dla prawidłowego funkcjonowania unii bankowej. Do takich rozbieżności należą uprawnienia nadzorcze. W CRD wymieniono minimalny zbiór uprawnień nadzorczych, które muszą być dostępne dla właściwych organów w całej Unii, jednak w wielu państwach członkowskich z niektórych z tych uprawnień organy już mogą korzystać, a w innych państwach ich brakuje. Sytuacja taka prowadzi do nierównych warunków działania, a potencjalnie – do arbitrażu regulacyjnego. Uniemożliwia ona również niektórym właściwym organom interwencję w niektóre prowadzone przez nadzorowany podmiot transakcje, które mogą budzić poważne obawy natury ostrożnościowej lub związane z praniem pieniędzy/finansowaniem terroryzmu. Aby zaradzić tej sytuacji, w ramach wniosku Komisji rozszerzono wykaz uprawnień nadzorczych przysługujących właściwym organom na mocy CRD, aby uwzględnić operacje takie jak nabycie przez instytucję kredytową istotnego pakietu akcji w podmiocie finansowym lub innym niż finansowy (nowy rozdział 3 w obecnym tytule III), przeniesienie aktywów lub zobowiązań o istotnej wartości (nowy rozdział 4) oraz połączenie lub podział (nowy rozdział 5). Te uprawnienia nadzorcze zapewnią powiadamianie właściwych organów z wyprzedzeniem (art. 27a, 27f i 27j), dysponowanie przez nie wszystkimi informacjami niezbędnymi do przeprowadzenia oceny ostrożnościowej tych operacji i możliwość wyrażenia przez nie ostatecznego sprzeciwu wobec przeprowadzenia operacji (art. 27b, 27g i 27k) niekorzystnych dla profilu ostrożnościowego nadzorowanych podmiotów, które je realizują. Te nowe uprawnienia nadzorcze opracowano w celu zachowania proporcjonalności, a w szczególności w celu uniknięcia niepotrzebnego dodatkowego obciążenia administracyjnego nadzorowanych podmiotów i właściwych organów. Przede wszystkim uprawnienia dotyczące nabywania przez instytucje kredytowe znacznych pakietów akcji oraz przeniesienia aktywów i zobowiązań mają zastosowanie jedynie w przypadku transakcji uznanych za istotne. Przewiduje się mechanizm milczącej zgody, podobny do tego, który obowiązuje w przypadku nabycia istotnych pakietów akcji w instytucjach kredytowych, w celu zapewnienia pewności prawa podmiotom nadzorowanym oraz zapobieżenia sytuacji, w której właściwe organy byłyby zobowiązane do angażowania się w standardową procedurę przyjmowania decyzji, gdy nie jest to konieczne. Jedynie w przypadku połączeń i podziałów we wszystkich przypadkach (chyba że operacja jest przeprowadzana wewnątrz grupy) wymagana jest uprzednia zgoda właściwych organów, o ile nie prowadzi to do sytuacji, w której nowy podmiot powstały w wyniku połączenia lub podziału musiałby ubiegać się o zezwolenie jako instytucja kredytowa lub o zatwierdzenie jako finansowa spółka holdingowa. Ponadto, aby zapewnić odpowiednie powiązanie między różnymi ocenami (w które może być zaangażowanych wiele właściwych organów), których przeprowadzenie może być konieczne w odniesieniu do jednej operacji, oczekuje się ścisłej współpracy między zaangażowanymi właściwymi organami, której ramy wyznaczają wymogi dotyczące wzajemnych powiadomień i wymiany informacji (art. 27c, 27h i 27k). W celu ułatwienia tej współpracy, ale również w celu zapewnienia odpowiedniego usprawnienia procesów powiadamiania i oceny oraz uniknięcia nadmiernego obciążenia administracyjnego zarówno dla podmiotów nadzorowanych, jak i właściwych organów, proponuje się pewną liczbę uprawnień EUNB w celu uzupełnienia ram prawnych przewidzianych w CRD o te nowe uprawnienia nadzorcze. Uprawnienia te dotyczą takich kwestii jak informacje, które mają być przesyłane właściwym organom, proces oceny, dodatkowe uszczegółowienie odpowiednich kryteriów oceny lub współpraca między poszczególnymi właściwymi organami, które mogą być zaangażowane. Zmiany te były przedmiotem szczegółowych dyskusji w ramach Grupy Ekspertów ds. Bankowości, Płatności i Ubezpieczeń. Kompetencje i reputacja Ponieważ ramy dotyczące kompetencji i reputacji są jednym z najmniej zharmonizowanych obszarów w unijnym prawie nadzoru bankowego, zmiany w CRD uznaje się za konieczne w celu zapewnienia bardziej spójnego, efektywnego i skutecznego nadzoru nad członkami organu zarządzającego i osobami pełniącymi najważniejsze funkcje. Pomimo starań podejmowanych przez organy regulacyjne i nadzorcze w celu zapewnienia dalszej konwergencji praktyk nadzorczych konieczne są zmiany legislacyjne w celu poprawy sprawowania przez te organy nadzoru. Obecne ramy dotyczące członków zarządów, których podstawą są krajowe przepisy wdrażające dyrektywę w sprawie wymogów kapitałowych, są w dużej mierze oparte na zasadach, a zatem nie określają szczegółowo, w jaki sposób i kiedy organy nadzoru powinny przeprowadzać oceny kompetencji i reputacji. Jeśli chodzi o osoby pełniące najważniejsze funkcje, brak definicji i ram w dyrektywie w sprawie wymogów kapitałowych spowodował, że niektóre organy nadzoru nie identyfikują tych osób właściwie, a zatem nie przeprowadzają oceny ich kwalifikacji do pełnienia obowiązków, podczas gdy inne robią to na różne sposoby. To rozdrobnione środowisko regulacyjne stanowi poważny problem, zwłaszcza w unii bankowej. Dlatego też oprócz kryteriów dotyczących kompetencji i reputacji określonych w art. 91 wprowadza się art. 91a i 91b w celu wyjaśnienia roli banków i właściwych organów w zakresie weryfikacji zgodności z przepisami w odniesieniu do członków zarządu, w tym określenia terminu przeprowadzenia takiej oceny. Dodaje się art. 91c i 91d w celu określenia minimalnych wymagań dla osób pełniących najważniejsze funkcje. Aby zapewnić stabilność finansową, w pilnych sytuacjach wymagających odwołania lub zastąpienia członków organu zarządzającego lub kadry kierowniczej wyższego szczebla w kontekście zastosowania środków wczesnej interwencji lub wdrożenia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez właściwe organy i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ocena kompetencji i reputacji powinna zostać przeprowadzona po objęciu funkcji przez te osoby. Wyjaśnienie zależności między oświadczeniem o byciu na progu upadłości lub zagrożeniu upadłością a cofnięciem zezwolenia Art. 18 zostaje zmieniony w celu doprecyzowania, że w przypadku gdy instytucja kredytowa zostanie uznana za będącą na progu upadłości lub zagrożoną upadłością przez właściwy organ lub przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, właściwy organ jest uprawniony do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej. Niektóre niedawne przypadki uwydatniły nieoptymalne dostosowanie ram ostrożnościowych i ram dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Przykładowo zgodnie z unijnymi ramami dotyczącymi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków nie tylko faktyczna niewypłacalność lub faktyczny brak płynności, ale również prawdopodobna niewypłacalność i prawdopodobny brak płynności stanowią podstawę do stwierdzenia, że dana instytucja kredytowa jest instytucją będącą na progu upadłości lub zagrożoną upadłością. Zamiast tego krajowe przepisy dotyczące niewypłacalności wymagają zazwyczaj, aby przed wszczęciem postępowania upadłościowego wystąpiła faktyczna niewypłacalność lub faktyczny brak płynności. Pewne elementy, które są osadzone w krajowych ramach legislacyjnych dotyczących niewypłacalności, nie mogą zostać uwzględnione w drodze zmian w CRD. Proponuje się jednak doprecyzowanie w art. 18 lit. g), że w przypadku gdy instytucja kredytowa jest instytucją będącą na progu upadłości lub zagrożoną upadłością i jednocześnie nie spełnia pozostałych warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (istnienie interesu publicznego, brak rynkowej alternatywy umożliwiającej rozwiązanie kryzysu), powinna ona zaprzestać prowadzenia działalności bankowej i zostać zlikwidowana zgodnie z przepisami krajowymi. Ryzyka z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego (ESG) W szeregu artykułów CRD i CRR wprowadzono nowe przepisy i dokonano dostosowań w celu uwzględnienia znacznego ryzyka, na jakie będą narażone instytucje kredytowe w związku ze zmianą klimatu, oraz głębokich przekształceń gospodarczych, które są niezbędne do zarządzania tym i innymi rodzajami ryzyka ESG. Przepisy art. 133 dotyczące ram bufora ryzyka systemowego mogą już być stosowane w celu przeciwdziałania różnym rodzajom ryzyka systemowego, które mogą obejmować ryzyko związane ze zmianą klimatu. Odpowiednie właściwe lub wyznaczone organy, stosownie do przypadku, mogą nałożyć na instytucje kredytowe wymóg utrzymywania bufora ryzyka systemowego w celu przeciwdziałania ryzykom, które mogą mieć poważne negatywne skutki dla systemu finansowego i gospodarki realnej w państwach członkowskich, w przypadku gdy nałożenie wskaźnika bufora ryzyka systemowego uznaje się za skuteczne i proporcjonalne do celu, jakim jest ograniczenie ryzyka. Zgodnie z art. 133 ust. 5 środki wprowadzone przez odpowiednie właściwe lub wyznaczone organy na podstawie art. 133 mogą być stosowane w odniesieniu do niektórych zbiorów lub podzbiorów ekspozycji, na przykład ekspozycji na zagrożenia fizyczne i ryzyko przejścia związane ze zmianą klimatu. Przydatność ram makroostrożnościowych do przeciwdziałania takim zagrożeniom zostanie oceniona w sposób kompleksowy i usystematyzowany podczas przeglądu ram makroostrożnościowych w 2022 r. Art. 73 i 74 CRD zostają zmienione w celu wprowadzenia wymogu, aby ryzyka ESG w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej były uwzględniane w strategiach i procesach oceny potrzeb w zakresie kapitału wewnętrznego instytucji kredytowych, a także w odpowiednim zarządzaniu wewnętrznym. W art. 76 wprowadzono również odniesienie do obecnych i przyszłych skutków ryzyk ESG oraz wymóg opracowania przez organ zarządzający konkretnych planów przeciwdziałania tym ryzykom. W art. 87a CRD wprowadza się wymiar zrównoważonego rozwoju do ram ostrożnościowych, aby zapewnić lepsze zarządzanie ryzykami ESG i zachęcić do lepszej alokacji finansowania bankowego do zrównoważonych projektów, pomagając tym samym w przejściu na bardziej zrównoważoną gospodarkę. Art. 87a umożliwia również właściwym organom dokonywanie przeglądu dostosowania banków do odpowiednich celów polityki Unii lub szerszych tendencji w ramach transformacji dotyczących czynników ESG oraz zarządzania przez banki ryzykami ESG w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej, co prowadzi do lepszego zrozumienia tych ryzyk i umożliwia właściwym organom reagowanie na obawy dotyczące stabilności finansowej, które mogłyby wynikać z dalszego nieprawidłowego wyceniania ryzyk ESG przez instytucje kredytowe. Aby zapewnić spójność ocen ryzyk ESG, w art. 87a upoważniono EUNB do doprecyzowania kryteriów oceny ryzyk ESG, w tym sposobu ich identyfikacji, pomiaru, zarządzania nimi i ich monitorowania, a także sposobu, w jaki instytucje kredytowe powinny opracowywać konkretne plany przeciwdziałania ryzykom ESG oraz przeprowadzać wewnętrzne testy warunków skrajnych w celu określenia odporności na ryzyka ESG i ich długoterminowych negatywnych skutków.

Jeśli chodzi o proces przeglądu i oceny nadzorczej (SREP), w art. 98 EUNB przyznano uprawnienia do wydawania wytycznych w sprawie jednolitego uwzględniania ryzyk ESG w SREP. W świetle znaczenia prognostycznych testów warunków skrajnych dla oceny ryzyka środowiskowego i innych rodzajów ryzyka ESG w procesie przeglądu i oceny (SREP) zgodnie z art. 97, zmienia się art. 100, aby umożliwić EUNB wraz z innymi Europejskimi Urzędami Nadzoru opracowanie spójnych standardów dotyczących metod prowadzenia testów warunków skrajnych w odniesieniu do tych rodzajów ryzyka, traktując priorytetowo ryzyko z zakresu ochrony środowiska w miarę zmian w danych i metodach dotyczących ryzyk ESG i wprowadzanych w celu uwzględnienia pozostałych czynników. Aby ułatwić przeprowadzanie SREP w odniesieniu do ekspozycji instytucji kredytowych, zarządzania nimi i zarządzania ryzykami ESG, zmieniono art. 98, zobowiązując właściwe organy do oceny adekwatności ekspozycji instytucji, jak również zasad, strategii, procesów i mechanizmów zarządzania tymi ryzykami w ramach ich przeglądu i oceny. Celem ułatwienia właściwym organom możliwości uwzględniania ryzyk ESG mających wpływ na sytuację ostrożnościową banku w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej oraz w celu odzwierciedlenia specyfiki tych kategorii ryzyka, w art. 104 dodaje się konkretne uprawnienie nadzorcze do uwzględniania ryzyk ESG. Bezpośrednie świadczenie usług bankowych w UE przez przedsiębiorstwa z państw trzecich Instytucje kredytowe podlegają regulacji ostrożnościowej i nadzorowi ostrożnościowemu w celu zminimalizowania ryzyka upadłości, a w razie jego wystąpienia – w celu zapobieżenia niekontrolowanemu rozprzestrzenianiu się upadłości na inne instytucje kredytowe i uczestników rynku oraz doprowadzeniu do załamania systemu finansowego (ryzyko wystąpienia efektu domina). W związku z tym jednym z głównych celów regulacji ostrożnościowej i nadzoru ostrożnościowego jest ochrona stabilności finansowej Unii i jej państw członkowskich. Biorąc pod uwagę ten cel, konieczne jest zapobieganie sytuacji, w której obszary lub segmenty rynków nie wchodzą w zakres lub zasięg systemu regulacji ostrożnościowej i nadzoru ostrożnościowego, ponieważ w tym scenariuszu ryzyko mogłoby narastać w tych segmentach w sposób niekontrolowany i rozprzestrzeniać się na inne części systemu finansowego, co miałoby bardzo szkodliwe skutki. Jest to szczególnie ważne w tych częściach rynków finansowych, w których instytucje kredytowe są ściśle zaangażowane. Kryzys finansowy z lat 2008–2009 jest najnowszym precedensem historycznym, który uwydatnia sposób, w jaki małe segmenty rynku mogą stać się źródłem poważnych zagrożeń dla stabilności finansowej Unii i jej państw członkowskich, jeżeli pozostaną poza zakresem regulacji ostrożnościowej i nadzoru ostrożnościowego. Z tego względu świadczenie usług bankowych w Unii wymaga posiadania fizycznej obecności w państwie członkowskim w postaci oddziału lub osoby prawnej, ponieważ jedynie za pośrednictwem takiej fizycznej obecności instytucje kredytowe mogą podlegać skutecznej regulacji ostrożnościowej i skutecznemu nadzorowi ostrożnościowemu w Unii. Z kolei świadczenie usług bankowych w Unii bez oddziału lub osoby prawnej mających siedzibę w państwie członkowskim przyczynia się do tworzenia tego rodzaju segmentów rynku, które nie wchodzą w zakres i zasięg unijnej regulacji ostrożnościowej i nadzoru ostrożnościowego oraz w przypadku których ryzyko może narastać w sposób niekontrolowany i w efekcie zagrażać stabilności finansowej Unii lub jej państw członkowskich. W związku z tym przedsiębiorstwa w państwach trzecich muszą założyć oddział w państwie członkowskim i wystąpić o zezwolenie na podstawie tytułu VI CRD w odniesieniu do tego oddziału, co stanowi warunek dopuszczenia do prowadzenia działalności bankowej w tym państwie członkowskim. W CRD dodano art. 21c, aby wyraźnie określić ten wymóg. Wymóg ten nie musi jednak mieć zastosowania do przypadków, w których takie przedsiębiorstwa z państw trzecich zajmują się świadczeniem usług bankowych klientom i kontrahentom w państwie członkowskim w ramach odwrotnego pozyskiwania usług, ponieważ w takich przypadkach to odpowiedni klient lub kontrahent zwraca się do przedsiębiorstwa w państwie trzecim, aby zamówić świadczenie usługi.

Oddziały z państw trzecich Przegląd oddziałów z państw trzecich w UE Na dzień 31 grudnia 2020 r. w UE istniało 106 oddziałów z państw trzecich w 17 państwach członkowskich. Kwota łączna całkowitej wartości aktywów posiadanych przez te oddziały w tym dniu wynosiła nieco ponad 510 mld EUR, z czego 86 % było skoncentrowane w zaledwie czterech państwach członkowskich (Belgia, Francja, Luksemburg i Niemcy). Wydaje się, że istnieje tendencja do coraz częstszego korzystania z oddziałów z państw trzecich w celu uzyskania dostępu do rynków bankowych państw członkowskich, ponieważ łączna liczba takich oddziałów wzrosła o 14, a wartość posiadanych przez nie aktywów – o 120,5 mld EUR w 2020 r. w porównaniu z 2019 r. Źródło: sprawozdanie EUNB na temat oddziałów z państw trzecich. Podczas gdy większość oddziałów z państw trzecich (70 z 106) posiadała aktywa o wartości poniżej 3 mld EUR, dwa pojedyncze oddziały posiadały aktywa o wartości przekraczającej 30 mld EUR, a kolejne 14 oddziałów posiadało aktywa o wartości 10–30 mld EUR (w porównaniu z sześcioma oddziałami w tym samym dniu poprzedniego roku). Na dzień 31 grudnia 2020 r. oddziały z państw trzecich założone w UE pochodziły z 23 państw trzecich, przy czym najwięcej pochodziło z Chin (18), Zjednoczonego Królestwa (15), Iranu (10), USA (9) i Libanu (9). Szereg grup z państw trzecich (23) posiada oddziały z państw trzecich w więcej niż jednym państwie członkowskim. Ponadto niektóre z tych grup z państw trzecich mają również w UE co najmniej jedną jednostkę zależną. Na przykład 14 grup z państw trzecich posiada w tym samym państwie członkowskim zarówno oddział z państwa trzeciego, jak i jednostkę zależną. Spośród nich 9 grup z państw trzecich posiada w UE jedną jednostkę zależną i co najmniej dwa oddziały z państw trzecich. Dwie grupy z państw trzecich posiadają podwójną obecność, tj. oddział z państwa trzeciego i jednostkę zależną, w więcej niż jednym państwie członkowskim. Piętnaście największych działających w UE grup z państw trzecich posiada ponad ¾ swoich aktywów w UE za pośrednictwem oddziałów z państw trzecich. Jeżeli chodzi o wpływ obecności oddziałów z państw trzecich w UE, można go zmierzyć za pomocą następujących dwóch wskaźników: a)stosunku kwoty łącznej całkowitej wartości aktywów oddziałów z państw trzecich na państwo członkowskie na dzień 31 grudnia 2019 r. do wielkości krajowego systemu bankowego. Stosunek ten jest niższy niż 1 % w siedmiu państwach członkowskich, wynosi 1–10 % w sześciu państwach członkowskich, a w jednym państwie członkowskim wzrasta do ponad 25 %;

b)stosunku kwoty łącznej całkowitej wartości aktywów oddziałów z państw trzecich na państwo członkowskie na dzień 31 grudnia 2019 r. do wielkości krajowego PKB. Stosunek ten jest niższy niż 1 % w siedmiu państwach członkowskich, wynosi 1–10 % w sześciu państwach członkowskich, a w jednym państwie członkowskim wzrasta do ponad 25 %. Jeśli chodzi o modele biznesowe, i jak wynika z dostępnych informacji, 50 oddziałów z państw trzecich działa jako banki uniwersalne, a 48 działa wyłącznie jako banki hurtowe. Tylko cztery oddziały z państw trzecich działają jako banki detaliczne. Obecne wyzwania Jak pokazano w poprzedniej sekcji, wpływ oddziałów z państw trzecich w UE są już bardzo znaczący. W różnych przypadkach oddziały z państw trzecich posiadają łącznie bardzo istotną kwotę aktywów w stosunku do wielkości PKB państwa członkowskiego, w którym zostały założone, i do sektora bankowego tego państwa członkowskiego. W przypadku niektórych oddziałów z państw trzecich ich indywidualna wielkość aktywów przekracza próg, przy którym kwalifikowałyby się jako istotne instytucje podlegające bezpośredniemu nadzorowi Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w kontekście Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Oddziały z państw trzecich nie wchodzą jednak w zakres stosowania Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego i nie podlegają wymogom nadzorczym określonym w CRD, ponieważ nie są instytucjami kredytowymi, którym udzielono zezwolenia na podstawie tytułu III rozdział 1 tej dyrektywy. W przeciwieństwie do tej sytuacji zakładanie oddziałów z państw trzecich w celu świadczenia usług bankowych w UE zasadniczo podlega przepisom krajowym, ponieważ ostatnio w CRD V zharmonizowano jedynie ogólne związane z nimi obowiązki w zakresie informacji. Prowadzi to do powstania niejednorodnego otoczenia regulacyjnego, które skutkuje rozbieżnymi wymogami wobec oddziałów z państw trzecich w poszczególnych państwach członkowskich oraz poważnymi wyzwaniami dla właściwych organów, jeżeli chodzi o należyte monitorowanie ryzyka wynikającego z działalności prowadzonej przez te oddziały w UE. Na przykład: a)biorąc pod uwagę całkowity brak wspólnych ram ostrożnościowych lub ram regulacyjnych w zakresie zarządzania w odniesieniu do oddziałów z państw trzecich, niektóre z tych oddziałów podlegają jedynie ograniczonym wymogom w pewnych państwach członkowskich; b)obecne ogólnounijne mechanizmy współpracy w zakresie nadzoru nie uwzględniają oddziałów z państw trzecich, co prowadzi do martwych stref, ponieważ oddziały z państw trzecich stwarzają ryzyko, które może w sposób niepohamowany rozprzestrzeniać się na inne podmioty powiązane lub na rynek. Na przykład, ponieważ właściwe organy nie są zobowiązane do wymiany wyczerpujących informacji na temat oddziałów z państw trzecich, organy nadzorujące grupę z państwa trzeciego w jednym państwie członkowskim nie mają wystarczających informacji na temat oddziałów z państw trzecich tej samej grupy w innym państwie członkowskim, a tym samym nie posiadają odpowiednich narzędzi do radzenia sobie z takim potencjalnym ryzykiem rozprzestrzeniania się; c)szereg grup z państw trzecich do celów prowadzenia działalności w UE korzysta ze złożonych struktur prawnych za pośrednictwem kombinacji jednostek zależnych i oddziałów lub, w zależności od świadczonych usług, operacji transgranicznych. Takie złożone struktury mogą być nieprzejrzyste i bardzo trudne do właściwego nadzorowania przez właściwe organy, biorąc pod uwagę różne i mało spójne zestawy wymogów, które mają zastosowanie do każdej z nich. Na przykład podwójna funkcja członków zarządu może prowadzić do konfliktów interesów, podczas gdy elastyczna księgowość i rachunkowość mogą prowadzić do przenoszenia ryzyka z jednego podmiotu na drugi; d)mimo że oddziały z państw trzecich powinny świadczyć usługi wyłącznie w państwach członkowskich, w których mają siedzibę, egzekwowanie przestrzegania tego wymogu jest nie tylko trudne, lecz niemal niemożliwe w obecnych ramach ze względu na rosnącą tendencję do cyfryzacji usług finansowych. Oddziały z państw trzecich budzą również obawy dotyczące arbitrażu regulacyjnego. W przypadku gdy państwo członkowskie, w którym oddziały z państw trzecich mają siedzibę, stosuje niskie standardy ostrożnościowe, oddziały te mogą faktycznie umożliwić grupom z państw trzecich podcięcie unijnych wymogów w zakresie bankowości, jeżeli ich siedziba zarządu podlega mniej rygorystycznym standardom ostrożnościowym lub nadzorczym w danym państwie trzecim. Zharmonizowane ramy dotyczące oddziałów z państw trzecich Biorąc pod uwagę istotny wpływ, jaki oddziały z państw trzecich już wywierają na rynki bankowe UE, oraz obecnie rozproszone i mało spójne wymogi ostrożnościowe i nadzorcze, którym oddziały te podlegają, istnieje oczywiste ryzyko dla stabilności finansowej i integralności rynku UE, a także możliwości w zakresie arbitrażu regulacyjnego, które należy uwzględnić za pomocą nowych zharmonizowanych ram dotyczących oddziałów z państw trzecich. Chociaż utrzymanie status quo nie jest pożądanym wariantem, objęcie oddziałów z państw trzecich pełnym zestawem wymogów ostrożnościowych i nadzorczych, które mają zastosowanie do instytucji kredytowych na mocy CRR i CRD, może być nieproporcjonalne, ponieważ nie uwzględniałoby to w odpowiedni sposób ich specyficznych aspektów w porównaniu z instytucjami kredytowymi mającymi siedzibę zarządu w UE i miałoby istotny szkodliwy wpływ na takie oddziały z państw trzecich. Bardziej odpowiednim rozwiązaniem zamiast tego byłoby stworzenie doraźnego zestawu minimalnych wymogów w zakresie harmonizacji, który opierałby się na obowiązujących obecnie ramach krajowych państw członkowskich i zapewniał minimalne standardy i spójne wymogi w całej Unii. Takie ramy zapewniłyby niezbędną jasność, przewidywalność i przejrzystość przedsiębiorstwom z państw trzecich chcącym świadczyć usługi bankowe za pośrednictwem oddziałów w jednym państwie członkowskim lub w różnych państwach członkowskich. Pozwoliłoby to również dostosować wymogi unijne dotyczące oddziałów z państw trzecich do dominujących praktyk międzynarodowych, jako że wiele państw trzecich stosuje podobne lub równoważne wymogi wobec oddziałów banków zagranicznych działających na ich terytorium. W związku z tym tytuł VI CRD zostaje zmieniony w celu wprowadzenia przepisów dotyczących następujących kwestii: a)zezwolenie: zakładanie oddziałów z państw trzecich podlega jasnej procedurze udzielania zezwolenia i jest obwarowane minimalnymi wymogami. Wymogi te muszą obejmować uzgodnienia dotyczące współpracy i informacji, zgodnie z którymi właściwe organy oddziałów z państw trzecich (i) mają dostęp do wystarczających informacji na temat przedsiębiorstwa z państwa trzeciego, które jest siedzibą zarządu oddziału („przedsiębiorstwo macierzyste” oddziału z państwa trzeciego), oraz (ii) są w stanie współpracować z organami nadzoru przedsiębiorstwa macierzystego w zakresie, w jakim jest to konieczne lub istotne dla skutecznego nadzoru nad danym oddziałem z państwa trzeciego w danym państwie członkowskim; b)minimalne wymogi regulacyjne: obejmują one obowiązki oddziałów z państw trzecich polegające na: (i)utrzymywaniu minimalnego wyposażenia kapitałowego, obliczanego jako odsetek zobowiązań oddziału w przypadku większych i stwarzających większe ryzyko oddziałów z państw trzecich (klasa 1) lub będącego stałą kwotą w przypadku mniejszych oddziałów z państw trzecich (klasa 2); (ii)spełnianiu wymogu dotyczącego płynności, który w przypadku oddziałów z państw trzecich klasy 1 musi być taki sam jak wymóg pokrycia wypływów netto, mający zastosowanie do instytucji kredytowych zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/61; (iii)spełnianiu wymogów w zakresie zarządzania wewnętrznego i kontroli ryzyka oraz wdrożeniu ustaleń dotyczących księgowania w celu monitorowania aktywów i zobowiązań związanych z działalnością prowadzoną przez oddział z państwa trzeciego w danym państwie członkowskim;

c)wymogi dotyczące sprawozdawczości: oddziały z państw trzecich są zobowiązane do regularnego przekazywania swoim właściwym organom (i) informacji na temat ich zgodności z wymogami określonymi w CRD i w prawie krajowym oraz (ii) informacji finansowych dotyczących aktywów i zobowiązań ujętych w ich księgach; d)nadzór: właściwe organy są zobowiązane do przeprowadzania regularnych przeglądów zgodności oddziałów z państw trzecich z wymogami regulacyjnymi, w tym do celów przeciwdziałania praniu pieniędzy, oraz do wprowadzania środków nadzorczych w celu zapewnienia lub przywrócenia zgodności z tymi wymogami. Właściwe organy oddziałów z państw trzecich klasy 1 są zobowiązane do włączenia ich do kolegiów organów nadzoru odpowiedniej grupy, jeżeli takowe kolegium już istnieje, lub do ustanowienia kolegium ad hoc dla oddziałów z państw trzecich klasy 1 należących do tej samej grupy działającej w więcej niż jednym państwie członkowskim. Ze względu na proporcjonalność, a w szczególności w celu uniknięcia wszelkiego zbędnego dodatkowego obciążenia administracyjnego dla małych lub mniejszych oddziałów z państw trzecich, zakres i poziom wymogów ostrożnościowych są zróżnicowane w celu rozróżnienia między oddziałami z państw trzecich klasy 1 a oddziałami klasy 2. Klasa 1 obejmuje większe oddziały z państw trzecich (tj. posiadające aktywa o wartości równej lub przekraczającej 5 mld EUR), a także oddziały z państw trzecich mające zezwolenie na przyjmowanie depozytów od klientów detalicznych i oddziały z państw trzecich uznane za „niekwalifikujące się”, przy czym w przypadku dwóch ostatnich rodzajów oddziałów ich wielkość nie jest istotna. Klasa 2 obejmuje wszystkie oddziały z państw trzecich niezaklasyfikowane do klasy 1. Oddział z państwa trzeciego uznaje się za „kwalifikujący się”, jeżeli jego siedziba zarządu znajduje się w państwie, (i) które stosuje ramy nadzorcze i regulacyjne dotyczące banków oraz wymogi dotyczące poufności uznane za równoważne wymogom obowiązującym w Unii oraz (ii) które nie jest wymienione jako państwo trzecie wysokiego ryzyka, które boryka się ze strategicznymi brakami w systemie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Państwa członkowskie muszą zapewnić, aby ich właściwe organy posiadały niezbędne uprawnienia do wymagania od oddziałów z państw trzecich założonych na ich terytorium, by ubiegały się one o zezwolenie jako instytucje będące jednostkami zależnymi na podstawie CRD w szczególnych przypadkach (uprawnienie do zakładania jednostek zależnych). Na przykład musi istnieć możliwość wykorzystania tego uprawnienia w odniesieniu do oddziału z państwa trzeciego, który zawiera transakcje lub prowadzi interesy z kontrahentami w innych państwach członkowskich z naruszeniem przepisów dotyczących rynku wewnętrznego. Ponadto musi istnieć możliwość wykorzystania takiego samego uprawnienia również w przypadku, gdy oddział z państwa trzeciego stwarza ryzyko dla stabilności finansowej danego państwa członkowskiego lub UE, z uwzględnieniem niektórych wskaźników ryzyka systemowego określonych w CRD i bardziej szczegółowo opisanych w regulacyjnych standardach technicznych. W przypadku gdy oddziały z państw trzecich posiadają w swoich księgach aktywa w kwocie równej 30 mld EUR lub wyższej, właściwe organy muszą regularnie oceniać, czy takie oddziały stwarzają ryzyko dla stabilności finansowej danego państwa członkowskiego i UE analogiczne do ryzyka stwarzanego przez instytucje zdefiniowane jako „instytucje o znaczeniu systemowym” w CRR i CRD (ocena znaczenia systemowego). Próg 30 mld EUR musi być obliczany z uwzględnieniem aktywów zaksięgowanych przez wszystkie oddziały z państw trzecich należące do tej samej grupy z państwa trzeciego w UE, niezależnie od tego, czy grupa ta działa w jednym państwie członkowskim, czy w różnych państwach członkowskich, i mierzony jako średnia z okresu trzech kolejnych lat, albo jako minimalny próg bezwzględny osiągnięty przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu kolejnych lat. Do celów przeprowadzenia oceny znaczenia systemowego właściwe organy muszą uwzględniać wskaźniki ryzyka systemowego, o których mowa w poprzednim akapicie. W przypadku gdy w świetle tych wskaźników właściwe organy stwierdzą, że dane oddziały z państw trzecich mają znaczenie systemowe, mogą wymagać od takich oddziałów ubiegania się o zezwolenie jako instytucje będące jednostkami zależnymi na podstawie CRD na potrzeby dalszego prowadzenia działalności bankowej w państwie członkowskim i w UE (wymóg zakładania jednostek zależnych). Właściwe organy ewentualnie mogą podjąć decyzję o (i) zobowiązaniu oddziałów z państw trzecich do restrukturyzacji działalności lub aktywów w taki sposób, aby przestały spełniać kryteria znaczenia systemowego lub znalazły się poniżej progu 30 mld EUR (wymóg restrukturyzacji), lub (ii) nałożeniu dodatkowych wymogów w ramach filaru 2 na należące do grupy z państwa trzeciego oddziały z państw trzecich i instytucje będące jednostkami zależnymi w UE (np. wymogów dotyczących dodatkowego kapitału, płynności, sprawozdawczości lub ujawniania informacji), jeżeli te wymogi w ramach filaru 2 są odpowiednie i wystarczające do ograniczenia potencjalnego ryzyka dla stabilności finansowej (wymogi w ramach filaru 2). Właściwe organy mogą podjąć decyzję o nienakładaniu żadnego z powyższych wymogów na oddziały z państw trzecich wyłącznie w przypadku, gdy są w stanie uzasadnić, że ryzyko, które te oddziały stwarzają dla stabilności finansowej i integralności rynku, nie zwiększyłoby się znacząco w przypadku braku takich wymogów (decyzja o odroczeniu). Właściwe organy muszą ponownie ocenić swoją decyzję o odroczeniu w terminie jednego roku od daty jej wydania. Ocena znaczenia systemowego oddziałów z państw trzecich należących do grupy z państwa trzeciego posiadającej oddziały i jednostki zależne w całej UE musi być prowadzona przez (i) organ sprawujący nadzór skonsolidowany nad daną grupą w Unii, w przypadku gdy zastosowanie ma art. 111 CRD; (ii) właściwy organ, który stałby się organem sprawującym nadzór skonsolidowany nad tą grupą w UE zgodnie z tym artykułem, gdyby oddziały z państw trzecich były traktowane jako instytucje będące jednostkami zależnymi; lub (iii) EUNB, w przypadku gdy główny właściwy organ nie rozpoczął oceny lub hipotetycznego organu sprawującego nadzór skonsolidowany nie ustalono w terminie trzech miesięcy. Decyzja o nałożeniu któregokolwiek z wyżej wymienionych wymogów lub o odroczeniu nałożenia takich wymogów na oddziały z państw trzecich ocenione jako oddziały o znaczeniu systemowym musi być podjęta jako wspólna decyzja głównego właściwego organu i właściwych organów odpowiedzialnych za nadzór nad oddziałami z państw trzecich i jednostkami zależnymi tej samej grupy z państwa trzeciego. Ponadto nowe ramy dotyczące oddziałów z państw trzecich nie zastępują ani nie uniemożliwiają państwom członkowskim korzystania ze swobody uznania, jeżeli chodzi o nałożenie na przedsiębiorstwa mające siedzibę w niektórych państwach trzecich ogólnego wymogu prowadzenia działalności bankowej na terytorium tych państw członkowskich za pośrednictwem jednostek zależnych, którym udzielono zezwolenia zgodnie z tytułem III rozdział 1 CRD. Wpływ nowych ram Zgodnie z proponowanymi nowymi ramami konieczne będzie ponowne udzielenie zezwoleń oddziałom z państw trzecich działającym obecnie w UE. Koszty przestrzegania przepisów i koszty przejściowe związane z tym udzieleniem zezwoleń i bieżącą działalnością zostałyby jednak znacząco zmniejszone w następujących okolicznościach: a)po 18-miesięcznym okresie transpozycji dyrektywy oddziały z państw trzecich będą miały okres przejściowy wynoszący 12 miesięcy na uzyskanie zezwolenia, a zatem będą w stanie rozłożyć koszty przejściowe na ten okres; b)wymogi dotyczące zezwoleń i wymogi ostrożnościowe opierają się w dużej mierze na wymogach krajowych obowiązujących w różnych państwach członkowskich, a ponieważ nowe ramy zawierają wymogi bardzo podobne do tych wymogów krajowych, oddziały z państw trzecich musiałyby ponieść jedynie ograniczone koszty dostosowania; c)jak wynika z danych na dzień 31 grudnia 2020 r., ze 106 oddziałów z państw trzecich, którym to oddziałom udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności w różnych państwach członkowskich, do 40 oddziałów kwalifikowałoby się do klasy 2, a zatem te 40 oddziałów podlegałoby stosunkowo mniej rygorystycznym wymogom ostrożnościowym i wymogom dotyczącym sprawozdawczości zgodnie z nowymi ramami; d)jak wynika z tych samych danych i od tego dnia tylko trzy oddziały z państw trzecich posiadały w swoich księgach aktywa o wartości przekraczającej 30 mld EUR, a zatem podlegałyby ocenie znaczenia systemowego. Chociaż oddziały z państw trzecich mogą ponosić dodatkowe koszty związane ze spełnieniem nowych wymogów dotyczących sprawozdawczości, koszty te byłyby uzasadnione osiągnięciem celu, jakim jest zwiększenie ochrony stabilności finansowej i integralności rynku. Przegląd systemu sankcji administracyjnych Okresowe kary pieniężne wprowadza się jako nowe narzędzie egzekwowania przepisów mające na celu zapewnienie, aby instytucje kredytowe szybko stosowały się do zasad ostrożnościowych. Ponadto wprowadza się wyraźne rozróżnienie między okresowymi karami pieniężnymi a sankcjami administracyjnymi. Wykaz naruszeń podlegających sankcjom i karom administracyjnym uzupełniono o wymogi ostrożnościowe, których obecnie brakuje w wykazie naruszeń podlegających sankcjom zawartym w art. 67 CRD. Art. 66 i 67 CRD zmieniono w celu doprecyzowania definicji „całkowitego rocznego obrotu netto” i zdefiniowania go przez odniesienie do wskaźnika biznesowego w nowym art. 314 CRR. Aby zapewnić równe warunki działania w obszarze uprawnień do nakładania sankcji, zobowiązuje się państwa członkowskie do ustanowienia sankcji administracyjnych, okresowych kar pieniężnych i innych środków administracyjnych w związku z naruszeniami przepisów krajowych transponujących CRD i CRR. Ponadto wprowadza się gwarancje proceduralne w celu skutecznego stosowania sankcji, zwłaszcza w przypadku kumulacji sankcji administracyjnych i karnych za to samo naruszenie. W tym celu zmieniono art. 70 CRD, aby zobowiązać państwa członkowskie do ustanowienia przepisów dotyczących współpracy między właściwymi organami a organami sądowymi w przypadkach powielania się postępowań karnych i administracyjnych oraz sankcji za to samo naruszenie. Przepisy te mają na celu zapewnienie wystarczającego poziomu ochrony osobie fizycznej lub prawnej, której dotyczą te powielające się postępowania, zgodnie z zasadą ne bis in idem. Przegląd składu wymogów w ramach filaru 2 Aby zwiększyć wewnętrzną spójność ram regulacyjnych, w CRD V dostosowano charakter kapitału regulacyjnego, który banki muszą posiadać, aby spełnić wymóg kapitałowy w ramach filaru 2, do struktury minimalnego kapitału określonej w wymogu kapitałowym w ramach filaru 1. Na zasadzie odstępstwa od ogólnej zasady określonej w art. 104a ust. 4 CRD organy nadzoru mają swobodę decydowania, indywidualnie w każdym przypadku, o nałożeniu wymogów kapitałowych w ramach filaru 2 przy wyższym udziale kapitału Tier I lub kapitału CET1. Ten nowy sposób ujmowania wdrożono dopiero niedawno podczas kryzysu związanego z COVID-19. Chociaż jest jeszcze zbyt wcześnie na kompleksowe wnioski na temat niedawnego dostosowania, pierwszy przegląd potwierdził użyteczność spójnego standardowego składu minimalnych (filar 1) i dodatkowych (filar 2) wymogów kapitałowych.

Dostosowania towarzyszące wprowadzeniu poziomu wyjściowego łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko Wprowadzenie poziomu wyjściowego przy obliczaniu łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko, o której mowa w art. 92 CRR, będzie miało wpływ na te wymogi w zakresie funduszy własnych określone w CRD, których obliczanie zależy od łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko. Wymogami tymi są: wymóg utrzymywania bufora zabezpieczającego, wymóg utrzymywania bufora antycyklicznego, wymogi utrzymywania bufora globalnych instytucji o znaczeniu systemowym i bufora innych instytucji o znaczeniu systemowym, wymóg utrzymywania bufora ryzyka systemowego oraz – w zakresie, w jakim właściwy organ stosuje metodę, która od samego początku określa tę wartość jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko – specyficzny dla instytucji wymóg w ramach filaru 2 (P2R). Dwa z tych wymogów, a mianowicie wymóg w ramach filaru 2 i wymóg utrzymywania bufora ryzyka systemowego, mogą być stosowane w celu przeciwdziałania ryzyku o charakterze podobnym do ryzyka, którego dotyczy poziom wyjściowy łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko. W związku z tym istnieje możliwość, że gdy poziom wyjściowy łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko zacznie mieć zastosowanie, niektóre rodzaje ryzyka (np. ryzyko modelu) mogą być liczone podwójnie. Należy tego unikać. Opinia EUNB w sprawie finalizacji pakietu Bazylea III zawiera szczegółowe zalecenie w tej kwestii i w bardziej ogólnym ujęciu wzywa właściwe i wyznaczone organy do ponownego rozważenia odpowiedniego poziomu wymogu w ramach filaru 2 i wymogu utrzymywania bufora ryzyka systemowego, gdy poziom wyjściowy łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko zacznie mieć zastosowanie. W związku z powyższym we wniosku zmienia się art. 104a i 133 CRD – określające przepisy dotyczące odpowiednio wymogu w ramach filaru 2 i wymogu utrzymywania bufora ryzyka systemowego – przez wprowadzenie zabezpieczeń mających na celu zapobieganie nieuzasadnionemu wzrostowi wymogu w ramach filaru 2 i wymogu utrzymywania bufora ryzyka systemowego, kiedy instytucja zostanie związana poziomem wyjściowym łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko: ·wymóg w ramach filaru 2 i wymóg utrzymywania bufora ryzyka systemowego będą „zamrożone” w celu uniknięcia automatycznego (zwanego również arytmetycznym) wzrostu kwoty kapitału regulacyjnego wymaganego zgodnie z tymi dwoma wymogami. Zabezpieczenie to jest uzasadnione faktem, że zwiększenie aktywów ważonych ryzykiem w związku z tym, że instytucja stała się związana poziomem wyjściowym łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko, jest – w przypadku gdy wszystkie inne okoliczności pozostają bez zmian – czysto arytmetyczne i nie odzwierciedla rzeczywistego wzrostu ryzyka, który uzasadniałby wymaganie od instytucji dodatkowego kapitału; ·właściwy organ instytucji będzie zobowiązany do dokonania przeglądu kalibracji wymogu w ramach filaru 2, a właściwy lub wyznaczony organ, zależnie od przypadku – do dokonania przeglądu kalibracji wymogu utrzymywania bufora ryzyka systemowego, aby ustalić, czy występuje podwójne liczenie ryzyka, a jeżeli tak, do przeprowadzenia ponownej kalibracji tych wymogów w celu uniknięcia takiego podwójnego liczenia; ·oba te wymogi pozostaną zamrożone do czasu zakończenia odpowiednich przeglądów i ogłoszenia odnośnych decyzji w sprawie odpowiedniej kalibracji wymogów. Zmieniono również art. 104a i 133 CRD w celu wyjaśnienia, że wymóg w ramach filaru 2 i wymóg utrzymywania bufora ryzyka systemowego nie mogą być stosowane w celu uwzględnienia ryzyka, które jest już w pełni uwzględnione w poziomie wyjściowym łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko. Ponadto art. 131 zostaje zmieniony, aby zobowiązać właściwe lub wyznaczone organy, zależnie od przypadku, do dokonania przeglądu kalibracji wymogu utrzymywania bufora innych instytucji o znaczeniu systemowym w odniesieniu do danej innej instytucji o znaczeniu systemowym, aby upewnić się, że jego kalibracja pozostaje odpowiednia, gdy ta instytucja stanie się związana poziomem wyjściowym łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko. Ujawnianie informacji Zmienia się art. 106, aby umożliwić państwom członkowskim uprawnienie organów nadzoru do wymagania od instytucji, by przekazywały informacje EUNB w określonym terminie. Wynika to ze zmian wprowadzonych w art. 433 i 434 CRR, które nakładają na EUNB obowiązek scentralizowania publikacji informacji ujawnianych przez instytucje. Ponadto wniosek pozwala organom nadzoru na umożliwienie instytucjom korzystania z określonych środków przekazu i lokalizacji do celów publikacji innych niż strona internetowa EUNB. Jest to zgodne z proponowaną zmianą CRR, zgodnie z którą oprócz scentralizowanej publikacji EUNB instytucje zachowują swobodę publikowania ujawnianych informacji za pośrednictwem innych środków. Analiza porównawcza metod stosowanych do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych przeprowadzana do celów nadzorczych W art. 78 wprowadza się zmiany polegające na dodaniu dwóch rodzajów metod obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych do metod wchodzących w zakres analizy porównawczej przeprowadzanej do celów nadzorczych, a mianowicie: a)metod modeli stosowanych do obliczania oczekiwanych strat z tytułu ryzyka kredytowego zarówno zgodnie z międzynarodowym standardem sprawozdawczości finansowej (MSSF) 9, jak i zgodnie z krajowymi standardami rachunkowości; oraz b)alternatywnej metody standardowej dotyczącej ryzyka rynkowego określonej w części trzeciej tytuł IV rozdział 1a CRR, biorąc pod uwagę, że instytucje mogą modelować niektóre parametry w ramach tej metody. Ponieważ metody stosowane do obliczania oczekiwanych strat z tytułu ryzyka kredytowego mogą być również wykorzystywane przez instytucje stosujące metodę standardową dotyczącą ryzyka kredytowego określoną w części trzeciej tytuł II rozdział 2 CRR, instytucje te są również włączone w zakres analizy porównawczej przeprowadzanej do celów nadzorczych. EUNB jest jednak zobowiązany do podjęcia decyzji, która z tych instytucji musi zostać włączona, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. Zmieniono również art. 78, aby umożliwić zmniejszenie częstotliwości przeprowadzania analiz porównawczych z roku na dwa lata, biorąc pod uwagę fakt, że po przeprowadzeniu pewnej liczby takich analiz mniejsza częstotliwość będzie prawdopodobnie wystarczająca do monitorowania wyników metod stosowanych przez instytucje. Zmniejszy to również obciążenie administracyjne dla instytucji stosujących metody oparte na analizie porównawczej. 2021/0341 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywę 2013/36/UE w odniesieniu do uprawnień nadzorczych, sankcji, oddziałów z państw trzecich i ryzyka z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego oraz zmieniająca dyrektywę 2014/59/UE

(Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Właściwe organy, ich pracownicy i członkowie organów zarządzających powinni być niezależni od wpływów politycznych i gospodarczych. Ryzyko konfliktów interesów podważa integralność systemu finansowego Unii i szkodzi celowi zintegrowanej unii bankowej i unii rynków kapitałowych. Dyrektywa 2013/36/UE powinna przewidywać bardziej szczegółowe przepisy dla państw członkowskich w celu zapewnienia, aby właściwe organy, w tym ich personel i kierownictwo, działały niezależnie i obiektywnie. W tym kontekście należy ustanowić minimalne wymogi w celu zapobiegania konfliktom interesów. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) powinien wydać skierowane do właściwych organów wytyczne dotyczące zapobiegania konfliktom interesów, oparte na najlepszych praktykach międzynarodowych. (2)Właściwe organy powinny mieć niezbędne uprawnienia do cofnięcia zezwolenia udzielonego instytucji kredytowej, w przypadku gdy taka instytucja kredytowa została uznana za będącą na progu upadłości lub zagrożoną upadłością, a jednocześnie nie spełniła pozostałych warunków uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE lub w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014. W takiej sytuacji instytucja kredytowa powinna zostać zlikwidowana zgodnie z mającym zastosowanie krajowym postępowaniem upadłościowym lub w ramach innego typu postępowań ustanowionych dla tych instytucji na mocy prawa krajowego, a zatem powinna zaprzestać działalności, na którą udzielono zezwolenia. (3)Warunkiem świadczenia usług bankowych w Unii jest uprzednie uzyskanie przez instytucję kredytową zezwolenia i fizyczna obecność w postaci osoby prawnej lub oddziału na terytorium Unii. Jedynie w ten sposób instytucje kredytowe mogą podlegać skutecznej regulacji ostrożnościowej i skutecznemu nadzorowi ostrożnościowemu, które są niezbędne do zminimalizowania ryzyka upadłości, a w razie jego wystąpienia – do zarządzania upadłością, aby zapobiec jej niekontrolowanemu rozprzestrzenianiu się i doprowadzeniu do załamania systemu finansowego (ryzyko wystąpienia efektu domina spowodowane np. paniką bankową lub upadłością banku w wyniku udzielania kredytów bez zachowania należytej ostrożności). Świadczenie usług bankowych w Unii bez takiej fizycznej obecności zwiększyłoby na rynkach finansowych, na których instytucje kredytowe są ściśle zaangażowane, obecność i przewagę segmentów ryzyka niepodlegających regulacji ostrożnościowej i nadzorowi ostrożnościowemu Unii, co może w efekcie zagrozić stabilności finansowej Unii lub jej poszczególnych państw członkowskich. Kryzys finansowy z lat 2008–2009 jest najnowszym precedensem historycznym, który uwydatnia sposób, w jaki małe segmenty rynku mogą stać się źródłem poważnych zagrożeń dla stabilności finansowej Unii i jej państw członkowskich, jeżeli pozostaną poza zakresem regulacji ostrożnościowej i nadzoru ostrożnościowego. Konieczne jest zatem ustanowienie w prawie Unii wyraźnego wymogu przewidującego, że przedsiębiorstwa mające siedzibę w państwie trzecim i zamierzające świadczyć usługi bankowe w Unii powinny co najmniej założyć oddział w państwie członkowskim oraz że taki oddział musi uzyskać zezwolenie zgodnie z przepisami Unii, chyba że przedsiębiorstwo chce świadczyć usługi bankowe w Unii za pośrednictwem jednostki zależnej. Wymóg założenia oddziału nie powinien jednak mieć zastosowania do przypadków odwrotnego pozyskiwania usług, ponieważ w tym przypadku to klient zwraca się do przedsiębiorstwa z państwa trzeciego, aby zamówić świadczenie usługi. (4)Organy nadzoru nad instytucjami kredytowymi powinny posiadać wszelkie niezbędne uprawnienia, które umożliwiają im wykonywanie ich obowiązków i które obejmują różne operacje przeprowadzane przez podmioty nadzorowane. W tym celu, oraz aby zwiększyć równość warunków działania, organy nadzoru muszą dysponować wszystkimi uprawnieniami nadzorczymi umożliwiającymi im monitorowanie istotnych operacji, które mogą realizować podmioty nadzorowane. Europejski Bank Centralny i właściwe organy krajowe powinny być zatem powiadamiane w przypadku, gdy istotna operacja, w tym transakcje nabycia przez podmioty nadzorowane istotnych pakietów akcji w podmiotach finansowych lub niefinansowych, przeniesienia aktywów i zobowiązań o istotnej wartości z lub do podmiotów nadzorowanych oraz połączenia i podziały z udziałem podmiotów nadzorowanych, realizowana przez podmiot nadzorowany budzi obawy co do jej profilu ostrożnościowego lub co do ewentualnych działań związanych z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu. Ponadto EBC i właściwe organy krajowe powinny być uprawnione do interwencji w takich przypadkach. (5)W odniesieniu do połączeń i podziałów w dyrektywie (UE) 2017/1132 ustanowiono zharmonizowane zasady i procedury, w szczególności dotyczące transgranicznych połączeń i podziałów spółek kapitałowych. W związku z tym procedura oceny przez właściwe organy określona w niniejszej dyrektywie powinna uzupełniać dyrektywę (UE) 2017/1132 i nie powinna być sprzeczna z żadnym z jej przepisów. W przypadku tych transgranicznych połączeń i podziałów, które wchodzą w zakres stosowania dyrektywy (UE) 2017/1132, uzasadniona opinia wydana przez właściwy organ nadzoru powinna stanowić część oceny spełnienia wszystkich odpowiednich warunków i należytego dopełnienia wszystkich procedur i formalności wymaganych w odniesieniu do zaświadczenia potwierdzającego dopuszczalność połączenia lub podziału. Uzasadnioną opinię należy zatem przekazać wyznaczonemu organowi krajowemu odpowiedzialnemu za wydawanie zaświadczenia potwierdzającego dopuszczalność połączenia lub podziału na podstawie dyrektywy (UE) 2017/1132. (6)W celu zapewnienia, aby właściwe organy mogły interweniować przed podjęciem jednej z tych istotnych operacji, organy te powinny być powiadamiane ex ante. Powiadomieniu temu powinny towarzyszyć informacje niezbędne właściwym organom do oceny planowanej operacji z perspektywy ostrożnościowej oraz z perspektywy przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Ta ocena dokonywana przez właściwe organy powinna rozpocząć się w momencie otrzymania powiadomienia zawierającego wszystkie wymagane informacje, a w przypadku nabycia istotnego pakietu akcji lub przeniesienia aktywów i zobowiązań o istotnej wartości powinna być ograniczona w czasie. (7)W przypadku nabycia znacznego pakietu akcji lub przeniesienia aktywów lub zobowiązań o istotnej wartości wniosek z oceny może skłonić właściwy organ do podjęcia decyzji o sprzeciwie wobec danej operacji. W przypadku braku sprzeciwu ze strony właściwych organów wyrażonego w określonym terminie operację należy uznać za zatwierdzoną. (8)Aby zapewnić proporcjonalność i uniknąć nadmiernego obciążenia administracyjnego, te dodatkowe uprawnienia właściwych organów powinny mieć zastosowanie wyłącznie do operacji uznanych za istotne. Tylko operacje polegające na połączeniu lub podziale powinny być automatycznie traktowane jako istotne operacje, ponieważ można oczekiwać, że nowo utworzony podmiot będzie miał profil ostrożnościowy znacząco odmienny od profilu podmiotów początkowo zaangażowanych w połączenie lub podział. Ponadto podmioty, które realizują połączenia lub podziały, nie powinny ich dokonywać, zanim nie uzyskają uprzedniej pozytywnej opinii właściwych organów. Inne operacje (w tym nabycie pakietu akcji oraz przeniesienia aktywów i zobowiązań) powinny być oceniane przez właściwe organy na podstawie procedury milczącej zgody, jeżeli są uznawane za istotne. (9)W niektórych sytuacjach (np. gdy zaangażowane są podmioty mające siedzibę w różnych państwach członkowskich) operacje mogą wymagać wielu powiadomień i ocen ze strony różnych właściwych organów, co wymaga skutecznej współpracy między tymi organami. Konieczne jest zatem sprecyzowanie obowiązków w zakresie współpracy, w szczególności wczesnych wzajemnych powiadomień, sprawnej wymiany informacji i koordynacji w ramach oceny. (10)Konieczne jest dostosowanie przepisów dotyczących nabycia znacznego pakietu akcji w instytucji kredytowej do przepisów dotyczących nabycia znacznego pakietu akcji przez instytucję, w przypadku gdy obie oceny muszą być przeprowadzone w odniesieniu do tej samej operacji. Bez odpowiedniego sformułowania przepisy te istotnie mogłyby prowadzić do niespójności w ocenie przeprowadzanej przez właściwe organy, a ostatecznie w podejmowanych przez nie decyzjach. W związku z tym konieczne jest zapewnienie podobnego dodatkowego czasu dla właściwych organów na potwierdzenie otrzymania powiadomienia, w przypadku gdy operację uznaje się za skomplikowaną.

(11)EUNB powinien być upoważniony do opracowania regulacyjnych standardów technicznych i wykonawczych standardów technicznych w celu zapewnienia odpowiednich ram korzystania z tych dodatkowych uprawnień nadzorczych. Te regulacyjne standardy techniczne i wykonawcze standardy techniczne powinny w szczególności określać informacje, które właściwe organy mają otrzymywać, elementy podlegające ocenie oraz współpracę w przypadku zaangażowania więcej niż jednego właściwego organu. Te różne elementy mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia, aby wystarczająco zharmonizowana metodyka nadzoru umożliwiała skuteczne wdrożenie przepisów dotyczących dodatkowych uprawnień, przy możliwie jak najmniejszym dodatkowym obciążeniu administracyjnym. (12)Istotne jest, aby instytucje kredytowe, finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej spełniały wymogi ostrożnościowe w celu zapewnienia bezpieczeństwa i dobrej kondycji tych podmiotów oraz utrzymania stabilności systemu finansowego, zarówno na poziomie całej Unii, jak i w każdym państwie członkowskim. W związku z tym EBC i właściwe organy krajowe powinny być uprawnione do wprowadzania w odpowiednim czasie zdecydowanych środków, w przypadku gdy te instytucje kredytowe, finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej oraz osoby faktycznie nimi zarządzające nie spełniają wymogów ostrożnościowych lub nie stosują się do decyzji nadzorczych. (13)Aby zapewnić równe warunki działania w obszarze uprawnień do nakładania sankcji, należy zobowiązać państwa członkowskie do ustanowienia skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji administracyjnych, okresowych kar pieniężnych i innych środków administracyjnych w związku z naruszeniami przepisów krajowych transponujących niniejszą dyrektywę oraz naruszeniami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013. Państwa członkowskie mogą w szczególności nakładać sankcje administracyjne, jeżeli dane naruszenie podlega również krajowemu prawu karnemu. Te sankcje administracyjne, okresowe kary pieniężne i inne środki administracyjne powinny spełniać pewne minimalne wymogi, w tym w zakresie minimalnych uprawnień, które należy przyznać właściwym organom, aby mogły je nakładać, kryteriów, które właściwe organy powinny uwzględniać przy ich stosowaniu, wymogów dotyczących publikacji lub wysokości sankcji administracyjnych i okresowych kar pieniężnych. Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy szczegółowe i skuteczne mechanizmy dotyczące stosowania okresowych kar pieniężnych. (14)Administracyjne kary pieniężne powinny mieć skutek odstraszający, aby powstrzymać osoby fizyczne lub prawne naruszające przepisy krajowe transponujące dyrektywę 2013/36/UE lub naruszające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 przed takim samym lub podobnym postępowaniem w przyszłości. Państwa członkowskie powinny być zobowiązane do określenia skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji administracyjnych. Ponadto właściwe organy powinny uwzględniać wszelkie wcześniejsze sankcje karne, które mogły zostać nałożone na tę samą osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za to samo naruszenie, przy ustalaniu rodzaju sankcji administracyjnych lub innych środków administracyjnych oraz wysokości administracyjnych kar pieniężnych. Ma to na celu zapewnienie, aby surowość wszystkich sankcji i innych środków administracyjnych nakładanych w celach karnych w przypadku kumulacji postępowań administracyjnych i karnych ograniczała się do tego, co jest konieczne ze względu na powagę danego naruszenia. W tym celu konieczne jest zacieśnienie współpracy między właściwymi organami a organami sądowymi w przypadku kumulacji postępowań administracyjnych i karnych przeciwko tym samym osobom odpowiedzialnym za to samo naruszenie. Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy szczegółowe i mechanizmy w celu ułatwienia takiej współpracy. (15)Właściwe organy powinny mieć możliwość nakładania sankcji administracyjnych wobec tej samej osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za te same działania lub zaniechania. Taka kumulacja postępowań i sankcji za to samo naruszenie powinna jednak służyć osiągnięciu różnych celów leżących w interesie ogólnym. Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy przewidujące odpowiednią koordynację między postępowaniami administracyjnymi a karnymi. Przepisy takie powinny ograniczać nakładanie kumulujących się sankcji wobec danej osoby fizycznej lub prawnej w związku z tym samym naruszeniem do tego, co jest absolutnie konieczne, aby osiągnąć te różne cele. Ponadto państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy w celu zapewnienia, aby surowość wszystkich sankcji administracyjnych i karnych oraz innych środków nakładanych w przypadku kumulacji postępowań ograniczała się do tego, co jest konieczne ze względu na powagę danego naruszenia. Państwa członkowskie powinny również zapewnić, aby takie powielanie postępowań i późniejszych sankcji było zgodne z zasadą ne bis in idem oraz aby prawa danej osoby fizycznej lub prawnej były należycie chronione. (16)Administracyjne kary pieniężne wobec osób prawnych powinny być stosowane spójnie, w szczególności jeżeli chodzi o ustalanie maksymalnej kwoty sankcji administracyjnych, która powinna uwzględniać całkowity roczny obrót netto danego przedsiębiorstwa. Obecna definicja całkowitego rocznego obrotu netto w dyrektywie 2013/36/UE nie jest jednak ani wystarczająco wyczerpująca, ani wystarczająco jasna i pełna, aby zapewnić równe warunki działania w zakresie stosowania administracyjnych kar pieniężnych. W związku z tym konieczne jest sprecyzowanie szeregu elementów obecnej definicji całkowitego rocznego obrotu netto, aby uniknąć niespójnej interpretacji. (17)Oprócz sankcji administracyjnych właściwe organy powinny być uprawnione do nakładania okresowych kar pieniężnych wobec instytucji kredytowych, finansowych spółek holdingowych, finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej i osób faktycznie nimi zarządzających za niewypełnianie obowiązków wynikających z dyrektywy 2013/36/UE, rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub decyzji wydanej przez właściwy organ. Te środki egzekucyjne powinny być nakładane w przypadku, gdy naruszenie wymogu lub decyzji nadzorczej właściwego organu ma charakter ciągły. Właściwe organy powinny mieć możliwość nakładania tych środków egzekucyjnych bez konieczności kierowania do strony, która dopuściła się naruszenia, uprzedniego wniosku, nakazu lub ostrzeżenia. Ponieważ celem okresowych kar pieniężnych jest nakłonienie osób fizycznych lub prawnych do położenia kresu trwającemu naruszeniu, stosowanie okresowych kar pieniężnych nie powinno uniemożliwiać właściwym organom nakładania kolejnych sankcji administracyjnych za to samo naruszenie. (18)Konieczne jest ustanowienie sankcji administracyjnych, okresowych kar pieniężnych i innych środków administracyjnych w celu zapewnienia możliwie najszerszego zakresu działań, jakie mogą być podejmowane w następstwie popełnienia naruszenia, i w celu zapobiegania dalszym naruszeniom, niezależnie od kwalifikacji tych środków jako sankcji administracyjnej czy innego środka administracyjnego na mocy prawa krajowego. Państwa członkowskie powinny zatem mieć możliwość wprowadzenia dodatkowych sankcji i wyższego poziomu administracyjnych kar pieniężnych. (19)Właściwe organy powinny nakładać okresowe kary pieniężne, które są proporcjonalne i skuteczne. W związku z tym właściwy organ powinien uwzględnić potencjalny wpływ okresowej kary pieniężnej na sytuację finansową osoby prawnej lub fizycznej, która dopuściła się naruszenia, i dążyć do uniknięcia sytuacji, w której sankcja spowodowałaby niewypłacalność osoby prawnej lub fizycznej, która dopuściła się naruszenia, doprowadziła ją do poważnej trudnej sytuacji finansowej lub stanowiła nieproporcjonalny odsetek jej całkowitego rocznego obrotu. (20)Jeżeli system prawny państwa członkowskiego nie dopuszcza sankcji administracyjnych przewidzianych w niniejszej dyrektywie, przepisy dotyczące sankcji administracyjnych można stosować w taki sposób, aby o zastosowanie sankcji wnosił właściwy organ, a nakładały ją organy sądowe. Te państwa członkowskie powinny zatem zapewnić, aby stosowanie przepisów i sankcji miało skutek równoważny sankcjom administracyjnym nakładanym przez właściwe organy. Nakładając takie sankcje, organy sądowe powinny brać od uwagę zalecenie właściwego organu wnoszącego o zastosowanie danej sankcji. Nakładane sankcje powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. (21)Aby przewidzieć odpowiednie sankcje za naruszenia przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 575/2013, należy uzupełnić wykaz naruszeń podlegających sankcjom administracyjnym, okresowym karom pieniężnym i innym środkom administracyjnym. W związku z tym należy zmienić wykaz naruszeń znajdujący się w art. 67 dyrektywy 2013/36/UE. (22)Regulowanie oddziałów założonych przez przedsiębiorstwa mające siedzibę w państwie trzecim w celu świadczenia usług bankowych w państwie członkowskim podlega prawu krajowemu i jest tylko w bardzo ograniczonym zakresie zharmonizowane dyrektywą 2013/36/UE. Chociaż oddziały z państw trzecich są w znacznym stopniu obecne na unijnych rynkach bankowych, obecnie podlegają one jedynie bardzo ogólnym wymogom dotyczącym informacji, lecz nie podlegają żadnym unijnym standardom ostrożnościowym ani uzgodnieniom dotyczącym współpracy w zakresie nadzoru. Całkowity brak wspólnych ram ostrożnościowych prowadzi do tego, że oddziały z państw trzecich podlegają rozbieżnym wymogom krajowym o różnym poziomie ostrożności i zasięgu. Ponadto właściwe organy nie dysponują wyczerpującymi informacjami i niezbędnymi instrumentami nadzoru umożliwiającymi odpowiednie monitorowanie konkretnych rodzajów ryzyka szczególnego stwarzanego przez grupy z państw trzecich działające w jednym państwie członkowskim lub w różnych państwach członkowskich zarówno za pośrednictwem oddziałów, jak i jednostek zależnych. Obecnie nie istnieją zintegrowane uzgodnienia nadzorcze w odniesieniu do tych grup, a właściwy organ odpowiedzialny za nadzór nad poszczególnymi oddziałami grupy z państwa trzeciego nie jest zobowiązany do wymiany informacji z właściwymi organami nadzorującymi pozostałe oddziały i jednostki zależne tej samej grupy. Takie rozdrobnienie otoczenia regulacyjnego stwarza ryzyko dla stabilności finansowej i integralności rynku Unii, które należy odpowiednio wyeliminować za pomocą zharmonizowanych ram dotyczących oddziałów z państw trzecich. Ramy te powinny obejmować minimalne wspólne wymogi dotyczące zezwoleń, standardów ostrożnościowych, zarządzania wewnętrznego, nadzoru i sprawozdawczości. Ten zestaw wymogów powinien opierać się na wymogach, które państwa członkowskie już stosują do oddziałów z państw trzecich na swoich terytoriach, oraz powinien uwzględniać podobne lub równoważne wymogi, które państwa trzecie stosują wobec oddziałów zagranicznych, aby zapewnić spójność między państwami członkowskimi i dostosowanie unijnych ram dotyczących oddziałów z państw trzecich do dominujących praktyk międzynarodowych w tej dziedzinie. (23)Ze względu na proporcjonalność należy dostosować wymogi dotyczące oddziałów z państw trzecich do ryzyka, jakie stwarzają one dla stabilności finansowej i integralności rynku Unii i państw członkowskich. Oddziały z państw trzecich należy zatem zaliczyć do klasy 1, jeżeli uznaje się je za stwarzające większe ryzyko, albo – w przeciwnym razie – do klasy 2, jeżeli są małe i niezłożone oraz nie stwarzają znaczącego ryzyka dla stabilności finansowej (zgodnie z definicją „małej i niezłożonej instytucji” zawartą w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013). W związku z tym oddziały z państw trzecich posiadające zaksięgowane aktywa w państwie członkowskim w kwocie równej lub przekraczającej 5 000 000 000 EUR należy uznać za stwarzające takie większe ryzyko ze względu na ich większą wielkość i złożoność, ponieważ ich upadłość mogłaby prowadzić do znacznego zakłócenia rynku usług bankowych tego państwa członkowskiego lub jego systemu bankowego. Oddziały z państw trzecich, którym to oddziałom udzielono zezwolenia na przyjmowanie depozytów detalicznych, również powinny być uznawane za stwarzające większe ryzyko niezależnie od ich wielkości, o ile ich upadłość miałaby wpływ na deponentów znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji i mogłaby doprowadzić do utraty zaufania do bezpieczeństwa i dobrej kondycji systemu bankowego danego państwa członkowskiego pod względem ochrony oszczędności obywateli. Oba te rodzaje oddziałów z państw trzecich należy zatem zaliczyć do klasy 1. (24)Oddziały z państw trzecich należy również zaliczyć do klasy 1, jeżeli sprawujące nad nimi zarząd przedsiębiorstwo z państwa trzeciego, w którym mieści się siedziba tego zarządu („przedsiębiorstwo macierzyste”), podlega regulacjom, nadzorowi i wdrażaniu takich regulacji, których nie uznano za co najmniej równoważne dyrektywie 2013/36/UE i rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, lub jeżeli dane państwo trzecie jest wymienione jako państwo trzecie wysokiego ryzyka, które boryka się ze strategicznymi brakami w systemie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849. Te oddziały z państw trzecich stwarzają znaczące ryzyko dla stabilności finansowej Unii i państwa członkowskiego, w którym prowadzą działalność, ponieważ bankowe ramy regulacyjne lub ramy przeciwdziałania praniu pieniędzy mające zastosowanie do ich przedsiębiorstwa macierzystego nie pozwalają na odpowiednie uchwycenie ani właściwe monitorowanie ryzyk szczególnych wynikających z działalności prowadzonej przez oddział w tym państwie członkowskim ani ryzyka dla kontrahentów w tym państwie członkowskim, które stwarza grupa z państwa trzeciego. Do celów ustalenia równoważności bankowych standardów ostrożnościowych i nadzorczych państwa trzeciego ze standardami unijnymi Komisja powinna mieć możliwość polecenia EUNB, by przeprowadził ocenę zgodnie z art. 33 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. EUNB powinien zapewniać przeprowadzanie tej oceny w sposób rygorystyczny i przejrzysty oraz zgodnie z rzetelną metodyką. Ponadto EUNB powinien również konsultować się i ściśle współpracować z organami nadzoru i departamentami rządowymi państw trzecich odpowiedzialnymi za regulację sektora bankowego oraz, w stosownych przypadkach, ze stronami z sektora prywatnego, dążąc do sprawiedliwego traktowania tych stron i zapewnienia im możliwości przedłożenia dokumentacji i przedstawienia wyjaśnień w rozsądnych ramach czasowych. EUNB powinien także zapewnić, aby sprawozdanie sporządzone zgodnie z art. 33 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 było odpowiednio uzasadnione, zawierało szczegółowy opis kwestii poddanych ocenie i zostało przedstawione w rozsądnych ramach czasowych. (25)Właściwe organy powinny mieć wyraźne uprawnienia do wymagania w poszczególnych przypadkach, by oddziały z państw trzecich złożyły wniosek o zezwolenie zgodnie z tytułem III rozdział 1 dyrektywy 2013/36/UE, co najmniej w przypadku, gdy oddziały te prowadzą działalność z kontrahentami w innych państwach członkowskich z naruszeniem przepisów dotyczących rynku wewnętrznego lub gdy stwarzają znaczące ryzyko dla stabilności finansowej Unii lub państwa członkowskiego, w którym prowadzą działalność. Ponadto właściwe organy powinny być zobowiązane do dokonywania okresowych ocen, czy oddziały z państw trzecich posiadające w swoich księgach aktywa w kwocie równej 30 000 000 000 EUR lub wyższej mają znaczenie systemowe. Wszystkie oddziały z państwa trzeciego należące do tej samej grupy z państwa trzeciego prowadzące działalność w jednym państwie członkowskim lub w całej Unii powinny wspólnie podlegać takiej okresowej ocenie. W ramach tej oceny należy zbadać, zgodnie ze szczegółowymi kryteriami, czy oddziały te stwarzają analogiczny poziom ryzyka dla stabilności finansowej Unii lub jej państw członkowskich jak instytucje zdefiniowane jako instytucje „o znaczeniu system