UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w Komisji Mieszanej UE–CTC ds. wspólnego tranzytu („Komisja Mieszana”) w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji w sprawie zmiany załączników do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej („konwencja”).

2.Kontekst wniosku

2.1.Konwencja

Konwencja ma na celu ułatwianie przemieszczania towarów między Unią Europejską a innymi państwami, które są umawiającymi się stronami konwencji. Konwencja poszerza zakres procedury unijnego tranzytu celnego o umawiające się strony konwencji inne niż Unia Europejska i określa obowiązki przedsiębiorstw i organów celnych dotyczące towarów transportowanych zgodnie z tą procedurą z jednej umawiającej się strony do innej umawiającej się strony. Konwencja ta weszła w życie w dniu 1 stycznia 1988 r.

Unia Europejska jest umawiającą się stroną konwencji. Pozostałe umawiające się strony to Republika Islandii, Republika Macedonii Północnej, Królestwo Norwegii, Republika Serbii, Konfederacja Szwajcarska i Republika Turcji. Państwa te są określone w konwencji jako państwa wspólnego tranzytu.

2.2.Komisja Mieszana

Zadaniem Komisji Mieszanej jest zarządzanie konwencją i zapewnienie jej właściwego wykonania. Komisja Mieszana przyjmuje zmiany w załącznikach do konwencji w drodze decyzji.

Decyzje Komisji Mieszanej są przyjmowane przez umawiające się strony w drodze wzajemnego porozumienia zgodnie z art. 14 ust. 2 konwencji.

2.3.Planowany akt Komisji Mieszanej

Na początku 2021 r. Komisja Mieszana ma przyjąć w drodze procedury pisemnej decyzję w sprawie zmiany załączników I i III do konwencji („planowany akt”).

Celem planowanego aktu jest dostosowanie konwencji do przepisów unijnego kodeksu celnego („UKC”) oraz aktu delegowanego i aktu wykonawczego do UKC dotyczących procedury tranzytu i unijnego statusu celnego towarów, a także wprowadzenie niezbędnych zmian w załącznikach do konwencji w następstwie wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii i przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji. Są one następujące:

We wrześniu 2019 r. zmieniono art. 311 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 („akt wykonawczy”), który reguluje wniosek o przeniesienie odzyskania długu celnego. Zmiana ta określa zasady dotyczące wniosku o przeniesienie obowiązku odzyskania należności w przypadku, gdy organ celny państwa zaangażowanego w operację tranzytową uzyska dowód, że zdarzenia powodujące powstanie długu miały miejsce na terytorium tego państwa. W takich przypadkach organ ten powinien zwrócić się do państwa wyjścia o przeniesienie na niego odpowiedzialności za rozpoczęcie odzyskiwania należności celnych. Państwo wyjścia powinno w określonym terminie potwierdzić, czy przekazuje kompetencje do rozpoczęcia odzyskiwania należności celnych wnioskującemu organowi celnemu. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 50 załącznika I do konwencji, który odzwierciedla art. 311 aktu wykonawczego.

Załącznik 72-04 do aktu wykonawczego, w którym opisano procedurę ciągłości działania w odniesieniu do tranzytu unijnego, został zmieniony i jest stosowany od dnia 30 czerwca 2020 r. Aby umożliwić większą elastyczność procedury ciągłości działania w tranzycie oraz ograniczyć formalności i koszty ponoszone przez organy celne, przedłużono ważność papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i poświadczeń zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia. Należy odpowiednio zmienić art. 79 załącznika I do konwencji oraz dział III pkt 19.3 dodatku II do załącznika I do konwencji, który odzwierciedla część I rozdział III pkt 19.3 załącznika 72-04 do aktu wykonawczego.

Gdy UKC przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie z wyjątkiem Irlandii Północnej, Zjednoczone Królestwo przystąpi do konwencji jako odrębna umawiająca się strona i zastosowanie będzie miał Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej załączony do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej. Konwencja zawiera odniesienia do państw członkowskich UE, krajów wspólnego tranzytu oraz odpowiednie kody krajów. Konieczne jest zatem wprowadzenie odpowiednich zmian w załączniku III do konwencji w celu rozróżnienia Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej oraz wskazania, że w Irlandii Północnej zastosowanie ma UKC, w szczególności jeśli chodzi o przepisy dotyczące zabezpieczenia.

Stanowisko UE w sprawie projektu decyzji Komisji Mieszanej dotyczącej dalszych zmian konwencji opiera się na przepisach UE, które zostały już uzgodnione przez Radę (w szczególności w przepisach aktu delegowanego i aktu wykonawczego do unijnego kodeksu celnego). Elementy związane ze stosowaniem Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej są zgodne z tym Protokołem.

Planowany akt stanie się wiążący dla umawiających się stron zgodnie z art. 2 tej decyzji, który przewiduje jej wejście w życie z dniem jej przyjęcia.

Przepisy dotyczące ważności papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i poświadczeń zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia powinny mieć zastosowanie z mocą wsteczną od dnia 30 czerwca 2020 r. Gwarantom należy zapewnić równe warunki na mocy prawa Unii i na mocy konwencji. Przedłużony okres ważności poświadczeń obowiązuje w unijnych przepisach prawa celnego już od dnia 30 czerwca 2020 r.