ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie emisji monet euro Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie emisji monet euro /* COM/2011/0295 końcowy - COD 2011/0131 */





2011/0131 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie emisji monet euro PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 133, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W konkluzjach Rady z dnia 23 listopada 1998 r. i 5 listopada 2002 r. w sprawie monet euro przeznaczonych do celów kolekcjonerskich, w zaleceniu Komisji 2009/23/WE z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych wytycznych dotyczących narodowych stron i emisji monet euro przeznaczonych do obiegu[1], zatwierdzonym przez konkluzje Rady z dnia 10 lutego 2009 r., oraz w zaleceniu Komisji 2010/191/EU z dnia 22 marca 2010 r. dotyczącym zakresu i skutków statusu banknotów i monet euro jako prawnego środka płatniczego[2] określono zalecane praktyki w odniesieniu do kolekcjonerskich monet euro, emitowania monet euro przeznaczonych do obiegu, w tym okolicznościowych obiegowych monet euro oraz konsultacji przed zniszczeniem monet euro nadających się do obiegu. (2) Brak obowiązujących przepisów dotyczących emisji monet euro może prowadzić do stosowania różnych praktyk w poszczególnych państwach członkowskich i nie zapewnia wystarczająco zintegrowanych ram dla wspólnej waluty. W interesie przejrzystości i pewności prawnej konieczne jest zatem, by wprowadzić wiążące przepisy dotyczące emisji monet euro. (3) Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro[3] monety denominowane w euro i w centach, spełniające wymogi w zakresie nominału i specyfikacji technicznej określone przez Radę, mają status prawnego środka płatniczego we wszystkich „uczestniczących państwach członkowskich” określonych we wspomnianym rozporządzeniu. Nominały i parametry techniczne monet zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 975/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu[4]. (4) Oprócz zwykłych obiegowych monet euro państwa członkowskie mogą również emitować okolicznościowe obiegowe monety euro celem upamiętnienia szczególnych wydarzeń, w określonych na rok i na emitujące państwo członkowskie pułapach dotyczących liczby emisji monet tego rodzaju. Należy zatem ustalić maksymalną wielkość emisji okolicznościowych obiegowych monet euro celem zapewnienia, by monety te stanowiły niewielki odsetek łącznej liczby monet o nominale 2 euro znajdujących się w obiegu. Maksymalna wielkość emisji powinna jednocześnie umożliwiać emisję takiej ilości monet, która zapewni faktyczny obieg tych okolicznościowych monet. (5) Państwa członkowskie powinny mieć również możliwość emitowania kolekcjonerskich monet euro, które nie są przeznaczone do obiegu i które powinny być łatwe do odróżnienia od obiegowych monet euro. Kolekcjonerskie monety euro powinny posiadać status prawnego środka płatniczego wyłącznie w państwie członkowskim emisji i nie powinny być emitowane w celu wprowadzenia ich do obiegu. (6) W celu zapewnienia, by kolekcjonerskie monety euro nie były mylone z obiegowymi monetami euro, powinny one być łatwe do odróżnienia od obiegowych monet euro. Właściwe jest zatem, by emisje kolekcjonerskich monet euro były rozliczane pod względem ilości monet, która ma zostać zatwierdzona przez Europejski Bank Centralny (EBC), ale raczej łącznie niż dla każdej emisji z osobna. (7) Właściwe i zgodne ze wspólna praktyką wśród uczestniczących państw członkowskich jest, by obiegowe monety euro, w tym okolicznościowe obiegowe monety euro, były wprowadzane do obiegu zgodnie z ich wartością nominalną, choć niewielka ich część może być sprzedawana po wyższej cenie, jeżeli są one produkowane w najwyższej jakości lub gdy są oferowane do sprzedaży w specjalnym opakowaniu. (8) Celem uniknięcia, by nadające się do obiegu monety euro zostały zniszczone przez jedno państwo członkowskie, podczas gdy istnieje zapotrzebowanie na takie monety w innym, państwa członkowskie powinny się wzajemnie konsultować przed zniszczeniem takich monet. PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 Przedmiot Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące emisji obiegowych monet euro, w tym okolicznościowych obiegowych monet euro, emisji kolekcjonerskich monet euro i konsultacji przed zniszczeniem monet euro nadających się do obiegu. Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1. „Obiegowe monety euro” oznaczają monety euro przeznaczone do obiegu, których nominały i parametry techniczne zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 975/98 z dnia 3 maja 1998 r. 2. „Okolicznościowe obiegowe monety euro” oznaczają obiegowe monety euro przeznaczone do upamiętnienia szczególnych wydarzeń zgodnie z art. 1f rozporządzenia Rady (WE) nr 975/98. 3. „Kolekcjonerskie monety euro” oznaczają monety euro przeznaczone do kolekcjonowania, które nie są przeznaczone do obiegu. Artykuł 3 Rodzaje monet euro Państwa członkowskie mogą emitować dwa rodzaje monet euro: obiegowe monety euro, które obejmują okolicznościowe obiegowe monety euro, oraz kolekcjonerskie monety euro. Artykuł 4 Emisja obiegowych monet euro 1. Obiegowe monety euro są wprowadzane do obiegu zgodnie z ich wartością nominalną. 2. W drodze odstępstwa od ust. 1 niewielka ich część, nie przekraczająca 5 % całkowitej wartości i ilości wyemitowanych monet euro, może być sprzedawana po cenie wyższej niż wartość nominalna, jeżeli jest to uzasadnione szczególną jakością monety lub specjalnym opakowaniem. Artykuł 5 Emisja okolicznościowych obiegowych monet euro 1. Każde uczestniczące państwo członkowskie może emitować tylko jedną okolicznościową obiegową monetę euro rocznie, z wyjątkiem sytuacji, w których: a) okolicznościowe obiegowe monety euro emitowane są wspólnie przez wszystkie uczestniczące państwa członkowskie; b) okolicznościowa obiegowa moneta euro jest emitowana w związku z czasowym zastępstwem na stanowisku szefa państwa lub gdy stanowisko to pozostaje czasowo nieobsadzone. 2. Łączna liczba okolicznościowych obiegowych monet euro w ramach poszczególnych emisji nie przekracza wyższego z dwóch następujących pułapów: a) 0,1 % łącznej liczby monet o nominale 2 euro, które zostały wprowadzone do obiegu przez wszystkie uczestniczące państwa członkowskie do początku roku poprzedzającego rok emisji danej monety okolicznościowej; pułap ten może zostać podwyższony do 2,0 % łącznej liczby monet o nominale 2 euro wyemitowanych przez wszystkie uczestniczące państwa członkowskie i znajdujących się w obiegu, jeżeli moneta okolicznościowa upamiętnia powszechnie znane i głęboko symboliczne wydarzenie; w takim przypadku emitujące państwo członkowskie powstrzymuje się przez kolejne cztery lata od emisji kolejnej okolicznościowej obiegowej monety z zastosowaniem podwyższonego pułapu i wskazuje powody uzasadniające decyzję o zastosowaniu podwyższonego pułapu; b) 5,0 % łącznej liczby monet o nominale 2 euro, które zostały wprowadzone do obiegu przez emitujące państwo członkowskie do początku roku poprzedzającego rok emisji danej monety okolicznościowej. 3. Wspólna emisja okolicznościowych obiegowych monet euro przez wszystkie uczestniczące państwa członkowskie zatwierdzana jest przez Eurogrupę. Artykuł 6 Emisja kolekcjonerskich monet euro 1. Kolekcjonerskie monety euro mają status prawnego środka płatniczego w emitującym państwie członkowskim. Emitujące państwo członkowskie jest wyraźnie i w łatwo rozpoznawalny sposób wskazane na monecie. 2. W celu łatwego odróżnienia od obiegowych monet euro kolekcjonerskie monety euro spełniają wszystkie z następujących kryteriów: a) ich wartość nominalna jest inna od wartości nominalnej obiegowych monet euro; b) nie widnieją na nich obrazy podobne do tych, które widnieją na stronach wspólnych obiegowych monet euro lub na jakiejkolwiek ze stron narodowych obiegowych monet euro; c) ich barwa, średnica i waga znacznie się różnią od tych charakteryzujących obiegowe monety euro w przypadku co najmniej dwóch z trzech wymienionych parametrów; różnica uznawana jest za znaczną, jeżeli wartości z uwzględnieniem tolerancji wykraczają poza granice tolerancji ustalone dla obiegowych monet euro; d) nie posiadają one kształtowanej krawędzi z drobnymi półokrągłymi nacięciami ani kształtu „hiszpańskiego kwiatu”. 3. Kolekcjonerskie monety euro mogą być wprowadzane do obiegu po cenie wyższej niż wartość nominalna. 4. Emisja kolekcjonerskich monet euro jest rozliczana łącznie pod względem ilości wyemitowanych monet zatwierdzonej przez EBC. 5. Państwa członkowskie podejmują wszelkie stosowne środki, by zapobiec używaniu kolekcjonerskich monet euro jako środków płatniczych, do których to środków należą specjalne opakowania, świadectwa autentyczności, wcześniejsze ogłoszenie ze strony organu wydającego lub cena sprzedaży przewyższająca wartość nominalną). Artykuł 7 Konsultacje przed zniszczeniem obiegowych monet euro Przed zniszczeniem obiegowych monet euro, które nie są monetami euro nienadającymi się do obiegu zgodnie z art. 2 lit. b) rozporządzenia (EU) 1210/2010[5], państwa członkowskie konsultują się wzajemnie za pośrednictwem odpowiedniego podkomitetu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego i informują dyrektorów mennic uczestniczącego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 974/98[6]. Artykuł 8 Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami. Sporządzono w Brukseli dnia [...] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący [1] Dz.U. L 9 z 14.1.2009, s. 52. [2] Dz.U. L 83 z 30.3.2010, s. 70. [3] Dz.U. L 139 z 11.5.1998, s. 1. [4] Dz.U. L 139 z 11.5.1998, s. 6. [5] Dz.U. L 339 z 22.12.2010, s. 1. [6] Dz.U. L 139 z 11.5.1998, s. 1.