[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 12.7.2010

KOM(2010)371 wersja ostateczna

2010/0199 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywę 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów

SEK(2010)846 SEK(2010)845

UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

Dyrektywa 97/9/WE w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów (ICSD)[1] została przyjęta w 1997 r. w celu uzupełnienia dyrektywy w sprawie usług inwestycyjnych[2], która w tym czasie regulowała świadczenie usług inwestycyjnych w UE. Od tego czasu dyrektywa w sprawie usług inwestycyjnych została zastąpiona przez dyrektywę w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID)[3]. ICSD przewiduje, że klienci korzystający z usług inwestycyjnych świadczonych przez przedsiębiorstwa inwestycyjne (w tym instytucje kredytowe) otrzymują rekompensatę w szczególnych okolicznościach, gdy przedsiębiorstwo nie jest w stanie zwrócić środków lub instrumentów finansowych, które przechowuje w imieniu klienta.

Po upływie dziesięciu lat od wejścia w życie ICSD i bezpośrednio po kryzysie finansowym nadszedł właściwy czas na dokonanie przeglądu funkcjonowania ICSD. Nie ma konkretnych dowodów na to, że kryzys finansowy przyczynił się do wzrostu liczby roszczeń o rekompensaty z systemów na podstawie ICSD. Jednak w ostatnich latach, Komisja otrzymała liczne skargi od inwestorów co do stosowania ICSD w wielu ważnych sprawach dotyczących dużych strat poniesionych przez inwestorów. Skargi są związane głównie z zakresem i finansowaniem systemów oraz opóźnieniami przy otrzymywaniu rekompensaty. Przegląd ICSD oraz przegląd dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów[4] i badanie ochrony posiadaczy polis ubezpieczeniowych są także ważnymi elementami polityki Komisji na rzecz wzmocnienia unijnych ram regulacyjnych dotyczących usług finansowych, jak określono w komunikacie „Realizacja europejskiego planu naprawy”[5]. Przegląd ICSD uwzględnia także cel określony na szczeblu Grupy G-20 dotyczący uzupełnienia wszelkich luk w ramach regulacyjnych i systemie nadzoru oraz cel przywrócenia zaufania inwestorów do systemu finansowego.

Inicjatywa ta jest częścią większego pakietu dotyczącego systemów rekompensat i gwarancji, który będzie obejmował dwa wnioski w sprawie zmiany dyrektywy w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów oraz dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów oraz białą księgę w sprawie systemów ubezpieczeń.

2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

Inicjatywa ta jest wynikiem szeroko zakrojonego i ciągłego dialogu oraz konsultacji z wszystkimi najważniejszymi zainteresowanymi stronami, w tym z organami nadzoru rynków papierów wartościowych, uczestnikami rynku, krajowymi systemami rekompensat dla inwestorów i konsumentami. Przedstawiono zaproszenie do zgłaszania uwag w ramach konsultacji społecznych w terminie od 9 lutego do 8 kwietnia 2009 r.[6]. Wysłano kwestionariusze do krajowych systemów rekompensat dla inwestorów, a w dniu 9 lutego 2010 r. odbyło się spotkanie z tymi systemami[7] W dniu 3 września 2009 r. odbyło się specjalne spotkanie poświęcone zgromadzeniu opinii przedstawicieli przemysłu i stowarzyszeń inwestorów. Inicjatywa ta opiera się również na uwagach i opiniach Grupy Ekspertów ds. Europejskich Rynków Papierów Wartościowych (ESME)[8] i Europejskiego Komitetu Papierów Wartościowych (ESC)[9]. Ponadto bazuje ona również na wynikach badań przeprowadzonych przez OXERA „Opis i ocena krajowych systemów rekompensat dla inwestorów ustanowionych zgodnie z dyrektywą 1997/9/WE” (luty 2005 r.)[10].

3. OCENA SKUTKÓW

Zgodnie ze swoją polityką dążenia do lepszych uregulowań prawnych Komisja przeprowadziła ocenę skutków poszczególnych wariantów strategicznych. Warianty te były głównie związane z finansowaniem systemów, terminami wypłat, zakresem rekompensat i ich wysokością.

Każdy wariant strategiczny został oceniony według następujących kryteriów: ochrony inwestorów i przywrócenia zaufania, równych szans w odniesieniu do ochrony przewidzianej dla poszczególnych rodzajów inwestycji lub usług w UE oraz opłacalności, to znaczy stopnia, w którym dany wariant osiąga pożądane cele i ułatwia funkcjonowanie rynków papierów wartościowych w sposób opłacalny i efektywny[11].

4. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

4.1. Podstawa prawna

Wniosek jest oparty na art. 53 ust. 1 TFUE.

4.2. Pomocniczość i proporcjonalność

Cele wniosku nie mogą być osiągnięte w sposób zadowalający przez państwa członkowskie. Obecne ramy prawne UE przewidują jedynie pewne minimalne zasady dotyczące harmonizacji, pozostawiając państwom członkowskim swobodę ich dalszego opracowywania. Problemy napotykane w niektórych państwach członkowskich pokazują jednak, że konieczna jest dodatkowa, a zwłaszcza szersza harmonizacja na poziomie UE w celu zapewnienia osiągnięcia celów dyrektywy w UE.

W istocie główne problemy związane ze stosowaniem dyrektywy wynikają z dużego marginesu swobody, który pozostawia ona państwom członkowskim. Niniejszy wniosek ma na celu poprawę funkcjonowania jednolitego rynku usług inwestycyjnych, zwiększenie ochrony inwestorów i zaufania inwestorów do UE. W szczególności ma on na celu poprawę funkcjonowania ICSD w praktyce, wyjaśnienie zakresu ICSD (z uwzględnieniem kryzysu finansowego i ostatnich zmian w otoczeniu regulacyjnym UE), uzupełnienie luk w systemie regulacyjnym i likwidację różnic między ochroną klientów firm inwestycyjnych oraz osób składających depozyty bankowe. W świetle istniejących różnic w funkcjonowaniu systemów na poziomie krajowym, wniosek wprowadza wspólne zasady w celu zapewnienia pewnego stopnia harmonizacji finansowania systemów i ich bieżącej działalności; stanowi on również podstawę do ustanowienia mechanizmu zaciągania pożyczek między systemami krajowymi, jako narzędzia, z którego można skorzystać w ostateczności w celu wyrównania wszelkich tymczasowych potrzeb systemów, z zastrzeżeniem przeprowadzenia dokładnej analizy przez Europejski Organ Nadzoru nad Giełdami i Papierami Wartościowymi oraz nałożenia obowiązku spłaty wszelkich pożyczek w terminie maksymalnie pięciu lat.

Ponadto istnieją kwestie, takie jak obecny brak rekompensat dla inwestorów, którzy z powodu niewykonania zobowiązań przez depozytariusza lub osobę trzecią nie mogą odzyskać swoich aktywów lub doświadczają utraty wartości swoich jednostek uczestnictwa lub udziałów w UCITS, które należy rozwiązać na szczeblu UE, ponieważ inne rozwiązania mogłyby spowodować niekompletną ochronę inwestorów na rynkach UE. Biorąc pod uwagę, że świadczenie usług inwestycyjnych jest działalnością transgraniczną, przedsiębiorstwa inwestycyjne powinny być traktowane w ten sam sposób w różnych państwach członkowskich w przypadku gdy nie zwróciły klientom ich aktywów; inwestorzy w państwach członkowskich powinni korzystać z takiego samego poziomu ochrony. To spójne podejście jest konieczne w celu uniknięcia problemów z równością szans dla przedsiębiorstw inwestycyjnych z różnych państw członkowskich oraz zakłóceń konkurencji między bankami a przedsiębiorstwami inwestycyjnymi.

Dodatkowy element odnosi się do faktu, że poprzez zmianę dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów (dyrektywa 94/19/WE[12] – DGSD) poziom ochrony osób składających depozyty bankowe wzrósł. Ponadto, funkcjonowanie systemów gwarancji depozytów jest obecnie modyfikowane w celu ujednolicenia zakresu gwarancji, zasad i terminów wypłaty, mechanizmów finansowania i wzajemnej solidarności między systemami. Przedsiębiorstwa inwestycyjne nie powinny być osłabiane ze względu na wzrost ochrony w sektorze depozytów bankowych. Dlatego niezbędne jest dokonanie oceny poziomu ochrony inwestorów na poziomie UE, aby uwzględnić sytuację na rynkach w UE oraz wszelkie zmiany regulacyjne na poziomie UE, które mogą mieć konsekwencje w dziedzinie inwestycji.

W międzyczasie we wniosku brane są pod uwagę różne podstawowe cele obu dyrektyw. Głównym celem DGSD jest stabilność banków, ponieważ są one narażone na ryzyko masowego wycofywania depozytów, jeżeli deponenci będą uważać, że ich depozyty nie są bezpieczne i wszyscy jednocześnie będą starali się je wycofać. ICSD chroni inwestorów przed ryzykiem oszustw, nadużyć administracyjnych lub operacyjnych błędów, z powodu których przedsiębiorstwo inwestycyjne nie może zwrócić klientom ich aktywów. We wniosku zachowana jest specyfika przepisów sektorowych.

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ wszystkie rozwiązania zostały ocenione pod kątem ich opłacalności i przestrzegania specyfiki rynków w poszczególnych państwach członkowskich. Wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów, a w szczególności utrzymuje minimalne zasady harmonizacji, tam gdzie jest to stosowne, na przykład w odniesieniu do metod wnoszenia składek przez członków systemu rekompensat. Wprowadzenie systemu pożyczek między systemami krajowymi jest zgodne z zasadą proporcjonalności, ponieważ nie narusza odpowiedzialności fiskalnej państw członkowskich, jest środkiem ostatecznym, stosowanym dopiero po wcześniejszym wykorzystaniu innych mechanizmów finansowania (zwykłe i dodatkowe składki członków), a jedynie wprowadza możliwość zaciągania pożyczek pod warunkiem zapłacenia odsetek oraz spłaty zobowiązania systemowi, który udzielił pożyczki, oraz jest ograniczone w czasie i wielkości.

4.3. Szczegółowe omówienie wniosku

4.3.1. Dostosowanie do dyrektywy MiFID - usługi objęte zakresem dyrektywy i klasyfikacja klientów – art. 1 ust .2 oraz załącznik I

Zakres ICSD jest obecnie określony poprzez odesłanie do definicji usług inwestycyjnych w dyrektywie dotyczącej usług inwestycyjnych[13]. ICSD chroni inwestorów, gdy przedsiębiorstwo nie jest w stanie zwrócić instrumentów lub środków finansowych przechowywanych w imieniu klienta w związku z usługami inwestycyjnymi.

MiFID uchyliła ISD i rozszerzyła zakres objętych nią usług w ramach przepisów sektorowych (na przykład prowadzenie wielostronnych platform obrotu lub MTF wchodzą obecnie w zakres MiFID). Pojawił się również szereg kwestii technicznych, takich jak objęcie zakresem dyrektywy przedsiębiorstw w zależności od zakresu ich zezwolenia (tj. czy przedsiębiorstwo jest uprawnione do przechowywania aktywów klienta, czy też nie).

Proponowana poprawka wyjaśnia, że wszystkie usługi i działania inwestycyjne objęte MiFID powinny podlegać ICSD i że jeśli przedsiębiorstwa de facto posiadają aktywa klienta (bez względu na ograniczenia dotyczące ich zezwolenia lub charakteru oferowanych przez nie usług inwestycyjnych), to klienci powinni mieć prawo do rekompensaty na mocy ICSD. Byłoby to niezależne od tego czy przedsiębiorstwo posiada aktywa klienta w sposób niezgodny z zakresem swojego zezwolenia (np. zgodnie z którym nie wolno mu przechowywać aktywów klienta ani dokonywać transakcji z klientami detalicznymi) oraz niezależnie od rodzaju usługi inwestycyjnej, którą świadczy (np. jeśli prowadzi ono MTF). Środek ten spowoduje, że inwestorzy detaliczni będą mogli zakładać, że są objęci ICSD bez sprawdzania szczegółowych warunków zezwolenia posiadanego przez dane przedsiębiorstwo. Będzie to również prowadzić do większej spójności między państwami członkowskimi w zakresie stosowania ICSD, która będzie przyczyniać się do prawidłowego funkcjonowania ICSD.

Inna poprawka wynikająca z przepisów MiFID dotyczy klasyfikacji klientów. Rzeczywiście ICSD potencjalnie ma zastosowanie do wszystkich kategorii inwestorów. Bardziej profesjonalni klienci zazwyczaj jednak mogą wybrać pośredników, którym powierzają swoje aktywa, i monitorować ich działalność. Ponadto, ograniczenie rekompensaty do określonej kwoty (obecnie 20 000 EUR) sprawia, że dyrektywa zasadniczo jest kierowana do „małych inwestorów”[14]. Z tego powodu krajowe przepisy państw członkowskich mogą obecnie przewidywać, że inwestorzy zawodowi i instytucjonalni[15] mogą być wyłączeni z systemu rekompensat[16] na mocy załącznika I do ICSD.

Ponieważ jednak ICSD poprzedza MiFID, lista inwestorów zawodowych i instytucjonalnych określona w ICSD nie pokrywa się z odpowiednią listą określoną w MiFID[17]. Może to być przyczyną komplikacji w fazie rekompensaty, w której klienci zaklasyfikowani jako branżowi do celów świadczenia usług mogą nie pokrywać się z klientami, którzy mogą zostać wyłączeni z systemu rekompensat zgodnie z ICSD.

Wniosek dostosowuje klasyfikację klientów w ICSD do definicji klientów, których uznaje się za klientów branżowych na mocy MiFID. Zapewni to większą spójność i przejrzystość oraz uprości sytuację systemów rekompensat i inwestorów, gdyż zagwarantuje spójność tych dwóch dyrektyw. Dostosowanie do klientów, których uznaje się za klientów branżowych, zagwarantuje pewność i spowoduje również lepszą ochronę średnich przedsiębiorstw, które obecnie mogły być wyłączone z ochrony przyznawanej przez ICSD i zamiast tego normalnie zaklasyfikowani jako klienci detaliczni na mocy dyrektywy MiFID[18]. Odesłanie do definicji klientów branżowych z MiFID pozwoli na automatyczne dostosowanie ICSD do wszelkich przyszłych zmian MiFID.

4.3.2. Upadłość powiernika będącego osobą trzecią – art. 2 ust. 2, art. 12

ICSD chroni inwestorów, gdy przedsiębiorstwo nie jest w stanie zwrócić instrumentów lub środków finansowych przechowywanych w imieniu klienta w związku z usługami inwestycyjnymi. Zgodnie z MiFID instrumenty finansowe mogą być przechowywane na dwa sposoby: (i) przez samo przedsiębiorstwo inwestycyjne przechowujące instrumenty finansowe dla klienta, lub (ii) przez powiernika („powiernika będącego osobą trzecią”), zazwyczaj wybranego przez przedsiębiorstwo [19]. Inwestorzy mogą zatem być narażeni na skutki upadłości nie tylko przedsiębiorstwa, ale także ewentualnej upadłości powiernika. W przypadku gdy powiernik będący osobą trzecią nie jest w stanie zwrócić instrumentów finansowych klientowi, klient nie będzie mógł skorzystać z żadnej rekompensaty pochodzącej z systemu rekompensat ustanowionego na mocy ICSD. Wynika to z faktu, że w ramach obecnego zakresu ICSD, systemy rekompensat są dostępne tylko dla inwestorów, których instrumenty finansowe zostały utracone przez przedsiębiorstwo inwestycyjne „z powodów ściśle związanych z sytuacją finansową przedsiębiorstwa inwestycyjnego”. W rezultacie na mocy ICSD istnieje różnica w poziomie ochrony przewidzianej dla inwestorów, którzy nabyli instrument finansowy, w zależności od tego, czy ich aktywa przewchowuje przedsiębiorstwo inwestycyjne czy też powiernik będący osobą trzecią.

Wniosek zmienia art. 2 ust. 2, rozszerzając zakres rekompensat dla inwestorów z tytułu roszczeń związanych z upadłością przedsiębiorstwa dotyczących zwrotu należnych instrumentów finansowych, aby obejmowały upadłość powiernika będącego osobą trzecią. Środek ten dotyczy potencjalnej luki, która mogłyby powstać w przypadku niewywiązania się powiernika z zobowiązań. Przedsiębiorstwa inwestycyjne pozostają odpowiedzialne za podjęcie wszelkich uzasadnionych kroków w celu odzyskania aktywów od powiernika.

Wniosek nie zmienia przepisów artykułu w celu uwzględnienia upadłości instytucji, w której przedsiębiorstwo inwestycyjne zdeponowało środki pieniężne. Przyczyną tej różnicy jest to, że dyrektywa 2006/73/WE wykonująca MIFID przewiduje bardzo rygorystyczny wykaz instytucji, w których można deponować fundusze klientów (bank centralny, instytucja kredytowa, bank autoryzowany w państwie trzecim lub uznany fundusz rynku pieniężnego)[20]. Róźnicuje to traktowanie funduszy i instrumentów finansowych, w przypadku których, z zastrzeżeniem przestrzegania kryteriów należytej staranności przez dane przedsiębiorstwo inwestycyjne, na potrzeby zdeponowania instrumentu finansowego należącego do klienta mogą być wyznaczone podmioty, które nie są regulowane. Ten inny system uzasadnia odmienne traktowanie w ramach ICSD.

4.3.3. Upadłość depozytariusza UCITS – art. 1 ust. 4, art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2b, art. 4a, art. 5, art. 10 ust. 1, art. 12

Zarządzanie przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [21] nie jest usługą inwestycyjną MiFID. W związku z tym ICSD nie obejmuje UCITS i posiadaczy ich jednostek w przypadkach, gdy straty są ponoszone ze względu na upadłość depozytariusza lub subpowiernika UCITS. Sytuacja ta jest jednak zasadniczo porównywalna z sytuacją opisaną w pkt 4.3.2, w której straty są ponoszone ze względu na upadłość powiernika lub subpowiernika przedsiębiorstwa inwestycyjnego.

W związku z tym proponowany środek daje posiadaczom jednostek UCITS prawo do rekompensaty z systemu rekompensat dla inwestorów, jeśli niemożliwy jest zwrot aktywów do UCITS z powodu upadłości depozytariusza lub subpowiernika UCITS. Definicja „inwestora” na mocy art. 1 ust. 4 obejmowałaby posiadacza jednostek uczestnictwa UCITS; zmieniany jest szereg artykułów w celu uwzględnienia upadłości depozytariusza lub subpowiernika UCITS (art. 2, 4, 5, 10, 12). Ponieważ wniosek obejmie ochroną UCITS lub depozytariuszy lub subpowierników UCITS, koszt tego rozszerzenia zakresu powinien być poniesiony przez te podmioty, a nie przez przedsiębiorstwa inwestycyjne. Ponadto, w związku z decyzją o rozszerzeniu zakresu ICSD na przypadki upadłości powiernika będącego osobą trzecią, wykorzystywanego w związku z operacjami inwestycyjnymi, uzasadnione jest, aby ryzyko w przypadku problemów z depozytariuszami lub subpowiernikami UCITS traktowane było w podobny sposób.

Środek ten wprowadzi pewną ochronę inwestorów UCITS. Jednocześnie należy go uzupełnić o zmiany w przepisach mających zastosowanie do funkcji depozytariuszy UCITS na mocy dyrektywy UCITS[22] w celu dalszej harmonizacji obowiązków depozytariuszy i ich systemu odpowiedzialności. Komisja pracuje nad możliwymi zmianami tych przepisów.[23]

4.3.4. Wyłączenie roszczeń związanych z nadużyciami na rynku – art. 3 i art. 9 ust. 3

Artykuł 3 ICSD wyłącza roszczenia w przypadkach gdy wydany został wyrok karny skazujący za pranie pieniędzy[24], ale nie roszczenia inwestorów, którzy dokonywali nadużyć na rynku.Poprzez zmianę art. 3 ICSD wyraźnie wykluczy wszelkie roszczenia o rekompensatę w przypadku uczestnictwa inwestora w działaniach, które są zakazane na mocy dyrektywy 2003/6/WE w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku)[25]. Inwestorzy, którzy dokonywali tych działań, nie powinni mieć prawa do rekompensaty, jak również nie powinni korzystać z ogólnej ochrony oferowanej przez dyrektywę.

4.3.5. Poziom rekompensaty – art. 4 ust. 1 i art. 2 ust. 3

Artykuł 4 ust. 1 ICSD harmonizuje minimalny poziom rekompensaty (20 000 EUR) dla każdego inwestora. Kiedy wprowadzono ICSD, dostosowanie tego poziomu do poziomu określonego w dyrektywie w sprawie systemów gwarancji depozytów (wówczas 20 000 EUR)[26] uznano za wystarczające. Górny pułap rekompensaty w wysokości 20 000 EUR nie został jednak nigdy skorygowany w celu uwzględnienia inflacji lub większej ekspozycji europejskich inwestorów związanej z instrumentami finansowymi od czasu wejścia w życie ICSD. Ponadto dyrektywa w sprawie systemów gwarancji depozytów (DGSD) została niedawno zmieniona w celu przewidzenia zwiększenia minimalnego poziomu do 50 000 EUR na deponenta na instytucję kredytową, który zostanie następnie podwyższony do sztywnego poziomu 100 000 EUR[27].

Komisja proponuje zmianę art. 4 ust. 1 w celu zwiększenia poziomu rekompensaty do sztywnej kwoty 50 000 EUR. Poziom ten został ustalony w celu uwzględnienia skutków inflacji w UE oraz lepszego dostosowania poziomu rekompensaty do średniej wartości inwestycji klientów detalicznych w UE. Poziom rekompensaty powinien być ustalony w sztywnej wysokości w celu uniknięcia arbitrażu i wpływu różnic w poziomie zabezpieczenia w poszczególnych państwach członkowskich na wybory inwestorów. W związku z tym, że niektóre państwa członkowskie mają obecnie wyższy poziom rekompensaty, przewiduje się zastosowanie przez okres trzech lat zasady praw nabytych, aby umożliwić im dostosowanie się do poziomu zabezpieczenia w wysokości 50 000 EUR.

W przypadku instytucji kredytowych mogą pojawić się wątpliwości dotyczące stosowania się przepisów ICSD, a nie DGSD w przypadku środków pieniężnych zdeponowanych w banku w związku ze świadczeniem usług inwestycyjnych. W sytuacjach prawdopodobnej niepewności ze względu na szczególny rodzaj banków, które mogą zarówno prowadzić działalność bankową, jak i świadczyć usługi inwestycyjne, zmienia się art. 2 ust. 3 ICSD w celu doprecyzowania, że w przypadku wątpliwości inwestor powinien otrzymać rekompensatę zgodnie z DGSD (która przewiduje wyższy poziom zabezpieczenia). Powinno to w sposób skuteczny chronić inwestorów i zmniejszyć poziom obaw dotyczący równych szans.

4.3.6. Zasady finansowania – art. 4a

Szeroki zakres uznaniowości na mocy ICSD dotyczący sposobu finansowania systemów (np. ex ante lub ex post w stosunku do wystąpienia przypadków strat) i ogromne różnice w sposobie organizacji finansowania przez poszczególne państwa członkowskie stwarzają wiele problemów. Zmniejszają one ochronę inwestorów oraz osłabiają zaufanie inwestorów w kwestii korzystania z przedsiębiorstw inwestycyjnych (jeśli inwestorzy nie są pewni, że istnieją wystarczające fundusze, aby uregulować ich roszczenia w przypadku niewywiązania się z zobowiązania). Mają również negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, jeśli prawdopodobieństwo ochrony inwestorów i składki pobierane od przedsiębiorstw różnią się znacznie w poszczególnych państwach członkowskich w zależności od adekwatności poszczególnych ustaleń dotyczących finansowania.

Wprowadza się nowy artykuł określający podstawowe zasady dotyczące finansowania systemów rekompensat dla inwestorów. W szczególności, zgodnie z przepisem:

- co do zasady, koszty finansowania systemów powinny być nadal ponoszone przez uczestników rynku;

- systemy powinny być odpowiednio finansowane proporcjonalnie do ich potencjalnych zobowiązań;

- w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu finansowania, dla wszystkich systemów ustalony zostanie minimalny docelowy poziom funduszy. Ten docelowy poziom funduszy będzie w pełni finansowany ex ante . Biorąc pod uwagę istniejące różnice na szczeblu krajowym, docelowy poziom funduszy powinien najpierw zostać osiągnięty w okresie 10 lat;

- jeśli w konkretnych przypadkach fundusze ex ante nie są wystarczające do pokrycia zobowiązań systemu, należy zapewnić dodatkowe wezwania do wniesienia składek przez podmioty objęte systemem. Wezwania te nie powinny jednak stanowić zagrożenia dla stabilności systemu finansowego państwa członkowskiego;

- po wyczerpaniu tych źródeł finansowania, system może skorzystać z możliwości zaciągnięcia pożyczki od innych systemów rekompensat, jak wyszczególniono w pkt 4.3.7 poniżej;

- należy zapewnić dostęp do kilku dalszych źródeł finansowania, w tym pożyczek;

- systemy powinny publikować szczegółowe informacje na temat swojego poziomu finansowania.

Szczegółowe wykonanie niektórych punktów zostanie określone za pomocą aktów delegowanych, które zostaną przyjęte przez Komisję zgodnie z art. 290 Traktatu. Szczegółowe informacje, które systemy mają podawać do wiadomości publicznej, zostaną określone w standardach technicznych przez przyszły Europejski Organ Nadzoru nad Giełdami i Papierami Wartościowymi (ESMA)[28].

Środek ten jest proporcjonalny, ponieważ będzie prowadzić do większej harmonizacji finansowania systemów, unikając nadmiernej nakazowości i szczegółowości, i pozostawi państwom członkowskim pewną swobodę co do praktycznej realizacji zasad. Większa harmonizacja przyczyni się do poprawy funkcjonowania jednolitego rynku usług inwestycyjnych poprzez zmniejszenie różnic mających wpływ na traktowanie przedsiębiorstw inwestycyjnych i inwestorów w różnych państwach członkowskich. Zmniejszy ona również ryzyko, że system nie będzie miał wystarczających środków na pokrycie swoich zobowiązań, a zatem zwiększy ochronę konsumentów i zaufanie inwestorów w kwestii korzystania z usług inwestycyjnych.

4.3.7. Stosowany w ostateczności mechanizm zaciągania pożyczek między systemami krajowymi – art. 4b

Wraz z ustanowieniem jednolitych zasad finansowania w państwach członkowskich, wprowadzenie uzgodnień dotyczących współpracy między krajowymi systemami zapewni większą ochronę inwestorów i będzie sprzyjać zaufaniu inwestorów do usług inwestycyjnych.

System opiera się na zasadzie solidarności między krajowymi systemami. Zgodnie z proponowanym artykułem mechanizm zaciągania pożyczek między systemami krajowymi wprowadzony jest jako narzędzie, z którego można skorzystać w ostateczności.

Środki te powinny zapewnić systemom alternatywne, zapasowe źródło finansowania, na określonych warunkach i na czas określony. Będą one również sprzyjać bliższym relacjom oraz lepszej bieżącej koordynacji między krajowymi systemami i stanowić zachętę do opracowywania bardziej jednolitych praktyk i procedur pracy. Szczegółowe zasady finansowania i obowiązek spłaty (średniookresowy) nałożony na system, który zaciąga pożyczkę, ograniczą ryzyko pokusy nadużycia w relacjach między mniejszymi a lepiej finansowanymi systemami. Bardziej szczegółowo:

- systemy powinny mieć prawo do pożyczania od innych systemów, jeśli ich fundusze są niewystarczające na pokrycie bieżących potrzeb;

- część środków ex-ante w każdym systemie rekompensat będzie musiała być dostępna na cele udzielania pożyczek innym systemom;

- ESMA powinien otrzymywać wszelkie wnioski o udzielenie pożyczki, oceniać, czy spełnione są odpowiednie wymagania, i jeśli tak jest, przekazywać je innym systemom;

- pożyczki powinny być zwrócone systemom, które ich udzieliły, najpóźniej po 5 latach od złożenia wniosku. Od pożyczek powinny być naliczane odsetki; stopa procentowa powinna być równa stopie oprocentowania kredytu lombardowego EBC;

- mechanizm zaciągania pożyczek powinien być ograniczony do roszczeń objętych zakresem dyrektywy. Systemy nie będą mogły na przykład zaciągać pożyczek na pokrycie potrzeb wynikających z niewykonania zobowiązań przez podmioty, które nie są objęte zakresem niniejszej dyrektywy;

- w celu uniknięcia szybkiego wyczerpania funduszy dostępnych na cele udzialania pożyczek na poziomie UE, w każdym indywidualnym przypadku można wykorzystać nie więcej niż 20 % kwoty przeznaczonej na udzielanie pożyczek.

4.3.8. Limit rekompensaty („zasada udziału własnego”) – art. 4 ust. 4, art. 8 ust. 1

Zgodnie z art. 4 ust. 4 ICSD państwo członkowskie może ograniczyć wysokość zabezpieczenia do określonego procentu (równego co najmniej 90 %) kwoty roszczenia inwestora. Oznacza to, że można wymagać od klienta, aby pokrył część strat (w ramach limitu rekompensaty). Celem tej opcji ICSD było zachęcenie inwestorów do podjęcia pewnych środków ostrożności przy wyborze przedsiębiorstw inwestycyjnych[29]. Można jednak polemizować, że nierealistyczne jest oczekiwanie od inwestorów detalicznych, aby byli w stanie określić, które przedsiębiorstwa są bardziej lub mniej narażone na oszustwa lub awarie systemów.

Wyeliminowanie opcji przewidzianej w art. 4 ust. 4 zapewni zwiększenie ochrony inwestorów w ramach ICSD, gdyż klienci nie będą już musieli brać na siebie odpowiedzialności w przypadku nadużyć w przedsiębiorstwie lub innych problemów z systemami przedsiębiorstwa lub jego mechanizmami kontrolnymi.

Ponadto, w celu lepszej ochrony inwestorów, usunięty zostaje przepis umożliwiający państwom członkowskim wyłączenie z systemu rekompensat środków w walutach innych niż państw członkowskich. Zapewnia to lepszą ochronę inwestorów, ponieważ gwarantuje, że środki finansowe klientów są objęte zabezpieczeniem bez względu na rodzaj waluty.

4.3.9. Terminy wypłaty – art. 2, art. 9 ust. 2

Artykuł 9 ust. 2 ICSD ustanawia ścisły termin zwrotu należności (tak szybko, jak to jest możliwe i najpóźniej w ciągu trzech miesięcy). Termin ten jednak liczony jest od chwili stwierdzenia kwalifikowalności i wysokości roszczenia. Oznacza to, że nie jest on związany z datą stwierdzenia niewywązania się przedsiębiorstwa ze zobowiązań. Przetwarzanie roszczeń trwa znacznie dłużej niż wyznaczone limity, może nawet przedłużyć się do kilku lat, jak pokazują niedawne przypadki. A zatem w praktyce przy otrzymywaniu rekompensaty przez inwestorów mają miejsce znaczne opóźnienia. Osłabia to ochronę inwestorów i zmniejsza ich zaufanie.

Proponowana zmiana art. 9 ust. 2 wprowadza obowiązek dokonania przez systemy wstępnej wypłaty części rekompensaty na podstawie wstępnej oceny wniosku, jeśli termin wypłaty jest dłuższy niż pewien okres. Wysokość płatności częściowej będzie odpowiadać jednej trzeciej wysokości roszczenia na podstawie wstępnej oceny. Pozostała kwota zostanie wypłacona później, po pełnej weryfikacji roszczenia. Systemy będą również musiały mieć możliwość odzyskania wstępnie wypłaconych kwot, jeśli następnie okaże się, że roszczenie nie było w rzeczywistości zasadne.

Zmienia się również art. 2, w celu doprecyzowania, że właściwy organ musi ustalić w ciągu trzech miesięcy, czy przedsiębiorstwo nie jest w stanie wypełniać swoich zobowiązań wobec inwestorów. Ma to na celu zapobieżenie sytuacjom, w których właściwe organy byłyby bardzo powolne przy dokonywaniu ustaleń w poszczególnych przypadkach.

Terminy wprowadzone we wniosku uwzględniają różnicę pomiędzy sytuacjami objętymi zakresem ICSD i DGSD, w których deponenci muszą otrzymać zwrot pieniędzy w ciągu 20 dni roboczych od dnia, w którym władze stwierdziły niezdolność instytucji kredytowych do spłaty depozytów. W przypadku systemów rekompensat objęte zakresem dyrektywy sytuacje związane z oszustwami, nadużyciami lub błędami operacyjnymi stwarzają konieczność dłuższych terminów na odtworzenie pozycji pojedynczych inwestorów.

4.3.10. Informacje dla inwestorów – art. 10 ust. 1

Artykuł 10 ust. 1 ICSD zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia udostępniania przez przedsiębiorstwa inwestycyjne swoim faktycznym i potencjalnym inwestorom informacji na temat odpowiednich systemów rekompensat dla inwestorów, w tym na temat wysokości i zakresu zabezpieczenia. Informacje muszą być udostępniane w łatwy do zrozumienia sposób. Pojawiły się jednak obawy dotyczące praktycznego stosowania tego przepisu w państwach członkowskich.

Zmienia się art. 10 ust. 1, aby zobowiązywał on również podmioty zarządzające UCITS, w wyniku rozszerzenia zakresu dyrektywy, do ujawniania inwestorom w sposób jasny i prosty, faktyczny zakres rekompensaty w ramach systemów (np. ryzyko inwestycyjne zazwyczaj nie jest nią objęte). W ramach niniejszego wniosku istniejące zobowiązanie przedsiębiorstw inwestycyjnych do dostarczania informacji na temat systemów rekompensat nowym klientom zostanie uzupełnione o wymóg podania dalszych szczegółowych informacji dotyczących tego, co jest rekompensowane na mocy ICSD, i sposobu stosowania dyrektywy w przypadku sytuacji transgranicznych, także w odniesieniu do UCITS. Przedsiębiorstwa inwestycyjne będą w szczególności zobowiązane do wyraźnego wyjaśnienia, że niektóre straty (np. wynikające z ryzyka inwestycyjnego) nie podlegają obowiązkowi zapłaty rekompensaty na mocy ICSD.

5. WPłYW NA BUDżET

Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii.

2010/0199 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywę 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej[30],

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[31],

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W opublikowanym na wniosek Komisji dnia 25 lutego 2009 r. raporcie grupy wysokiego szczebla pod przewodnictwem Jacques’a de Larosière’a stwierdzono, że należy wzmocnić ramy nadzorcze, aby zmniejszyć groźbę wystąpienia w przyszłości kryzysu finansowego i ograniczyć jego skutki. Zalecono w nim również daleko idące reformy struktury nadzoru europejskiego sektora finansowego, w tym utworzenie europejskiego systemu organów nadzoru finansowego, złożonego z trzech europejskich organów nadzoru odpowiedzialnych, odpowiednio, za sektor papierów wartościowych, sektor ubezpieczeń i pracowniczych programów emerytalnych oraz sektor bankowości, a także ustanowienie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego. W komunikacie Komisji z dnia 4 marca 2009 r. „Realizacja europejskiego planu naprawy” zaproponowano wzmocnienie unijnych ram regulacyjnych dotyczących usług finansowych, w szczególności w celu zwiększenia ochrony inwestorów. Komisja zaproponowała we wrześniu 2009 r. pakiet legislacyjny dotyczący utworzenia nowych władz, w tym Europejskiego Organu Nadzoru nad Giełdami i Papierami Wartościowymi (ESMA), aby przyczyniać się w szczególności do jednolitego stosowania przepisów UE oraz przyczynić się do ustanowienia wysokiej jakości wspólnych standardów i praktyk w zakresie regulacji i nadzoru.

(2) Konieczne jest wprowadzenie zmian do dyrektywy 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów[32] w celu utrzymania zaufania do systemu finansowego i lepszej ochrony inwestorów w związku ze zmianami w ramach prawnych Unii, zmianami na rynkach finansowych oraz problemami napotykanymi w trakcie stosowania tej dyrektywy w państwach członkowskich w przypadku niezdolności przedsiębiorstw inwestycyjnych do zwrotu aktywów przechowywanych w imieniu klientów.

(3) Dyrektywa 97/9/WE w chwili jej przyjęcia uzupełniała dyrektywę Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych[33] w celu zagwarantowania, że każde państwo członkowskie ustanowi system rekompensat dla inwestorów gwarantujący zharmonizowany, minimalny poziom ochrony przynajmniej małych inwestorów, w przypadku gdy przedsiębiorstwa inwestycyjne nie są w stanie wypełniać swoich zobowiązań w stosunku do klientów. Kiedy dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG[34] uchyliła dyrektywę 93/22/EWG, wprowadziła nowy wykaz usług i działalności inwestycyjnej w celu uwzględnienia pełnego zakresu działań ukierunkowanych na inwestorów oraz zapewnienia poziomu harmonizacji niezbędnego do zaoferowania inwestorom wysokiego poziomu ochrony oraz umożliwienia przedsiębiorstwom inwestycyjnym świadczenia usług w całej Unii. Dlatego konieczne jest dostosowanie dyrektywy 97/9/WE do dyrektywy 2004/39/WE w celu zapewnienia, że świadczenie wszystkich usług inwestycyjnych i działalności inwestycyjnej nadal będzie odpowiednio objęte systemami.

(4) Dyrektywa 97/9/WE w chwili jej przyjęcia uwzględniała zakres i funkcjonowanie systemów gwarancji depozytów regulowanych przepisami dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów[35]. W związku z tym, należy w dalszym ciągu uwzględniać wszelkie zmiany dyrektywy 94/19/WE.

(5) Inwestorzy mogą nie wiedzieć o ograniczeniach zezwoleń przedsiębiorstw inwestycyjnych, dlatego konieczne jest chronienie ich w sytuacjach, w których przedsiębiorstwa inwestycyjne działają z naruszeniem zezwolenia, w szczególności gdy przechowują aktywa klienta lub świadczą usługi na rzecz danego typu klientów w sposób niezgodny z warunkami posiadanego przez nie zezwolenia. Dlatego też systemy powinny zabezpieczać aktywa klientów, które są de facto w posiadaniu przedsiębiorstw inwestycyjnych w związku z operacjami inwestycyjnymi.

(6) Dyrektywa Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzająca środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy[36] zezwala przedsiębiorstwom inwestycyjnym na deponowanie instrumentów finansowych przechowywanych w imieniu klientów na rachunkach otwartych u osoby trzeciej. Taka osoba trzecia nie zawsze podlega szczególnej regulacji i nadzorowi. Niezależnie od spełnienia warunków określonych w dyrektywie 2006/73/WE, upadłość osoby trzeciej może mieć wpływ na prawa inwestorów, jeżeli osoba ta nie jest w stanie zwrócić instrumentów finansowych przedsiębiorstwu inwestycyjnemu. W celu wzmocnienia zaufania inwestorów należy rozszerzyć zakres rekompensaty na mocy dyrektywy 97/9/WE, bez uszczerbku dla obowiązujących krajowych systemów odpowiedzialności, tak aby objęła ona niezdolność przedsiębiorstwa inwestycyjnego do zwrotu instrumentów finansowych klienta ze względu na upadłość osoby trzeciej, jeśli instrumenty finansowe zostały zdeponowane przez przedsiębiorstwo inwestycyjne lub jego powierników.

(7) Dyrektywa 2006/73/WE wymaga, aby przedsiębiorstwa inwestycyjne lokowały przyjmowane fundusze klientów na jednym lub kilku rachunkach otwartych u osoby trzeciej. Tymi osobami trzecimi mogą być jedynie: bank centralny, instytucja kredytowa, banku autoryzowany w państwie trzecim lub uznany fundusz rynku pieniężnego. Rygorystyczny system zagwarantowany dyrektywą 2006/73/WE znosi konieczność rozszerzenia zakresu systemów na upadłość osoby trzeciej, u której zostały zdeponowane fundusze.

(8) W związku z tym, że zakres rekompensat na mocy dyrektywy 94/19/WE jest obecnie wyższy niż przewidziany w niniejszej dyrektywie, konieczne jest zapewnienie najwyższej ochrony inwestorów w przypadkach, w których obie dyrektywy, tj. 94/19/WE i 97/9/WE mogłyby obejmować aktywa przechowywane przez banki. W tych przypadkach, inwestorzy powinni zatem otrzymać rekompensatę na mocy dyrektywy 94/19/WE.

(9) Aby mieć możliwość odzyskania środków wypłaconych na rekompensaty, systemy dokonujące płatności rekompensat dla inwestorów z powodu upadłości depozytariusza lub osoby trzeciej powinny być upoważnione w procedurze likwidacji do wejścia w prawa inwestora, przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (zwanych dalej „UCITS”) w wysokości dokonanych przez nich płatności. Niniejsza dyrektywa nie powinna powodować zmniejszenia odpowiedzialności przedsiębiorstw inwestycyjnych lub UCITS za odzyskanie aktywów od depozytariusza lub powiernika.

(10) Dyrektywa 2009/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS)[37] wymaga, aby aktywa UCITIS były bezpiecznie przechowywane przez depozytariusza. Jeśli depozytariusz lub jeden z jego subpowierników nie jest w stanie wywiązać się z zobowiązań i zwrócić powierzonych mu instrumentów finansowych, ma to wpływ na wartość jednostek lub udziałów UCITS. W celu zwiększenia ochrony w takiej sytuacji, posiadacze jednostek i udziałów w UCITS powinni korzystać z tego samego poziomu ochrony, jaki mieliby gdyby inwestowali bezpośrednio w dane instrumenty finansowe, jeżeli jednostka przechowująca instrumenty finansowe stanie się niezdolna do ich zwrotu. Posiadacze jednostek uczestnictwa i udziałów w UCITS powinni otrzymać rekompensatę z tytułu utraty wartości UCITS. Jednocześnie powinni móc zachować jednostki lub udziały w UCITS w celu zachowania prawa do ich umorzenia, jeżeli uznają to za stosowne.

(11) Dyrektywa 97/9/WE przewiduje już, że rekompensata w ramach systemów rekompensat dla inwestorów nie przysługuje w przypadku roszczeń wynikających z transakcji w związku z którymi wydano wyrok karny skazujący za pranie pieniędzy w rozumieniu dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu[38]. Właściwe jest również, aby wykluczyć wszelkie roszczenia o rekompensatę w przypadku aktywów będących skutkiem postępowania zakazanego na mocy dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku)[39], w które roszczeniodawca był zaangażowany.

(12) Minimalny poziom rekompensaty został ustanowiony w 1997 r. i nie był zmieniany od tego czasu. Poziom ten powinien zostać zwiększony do 50 000 EUR w celu uwzględnienia zmian, które zaszły na rynkach finansowych i w ramach legislacyjnych Unii. Kwota ta uwzględnia skutki inflacji w Unii Europejskiej i konieczność lepszego dostosowania poziomu rekompensaty do średniej wartości inwestycji klientów detalicznych w państwach członkowskich. W celu zwiększenia ochrony przewidzianej dla inwestorów, konieczne jest zlikwidowanie istniejącej obecnie opcji pozwalającej państwom członkowskim ograniczać lub wykluczać zabezpieczenie funduszy w walutach innych niż waluty państw członkowskich.

(13) Aby zagwarantować, że inwestorzy otrzymają rekompensatę przewidzianą w niniejszej dyrektywie i zapewnić porównywalny poziom ochrony inwestorów we wszystkich państwach członkowskich, konieczne jest wprowadzenie wspólnych zasad dotyczących finansowania systemów. Systemy powinny być finansowane proporcjonalnie do ich zobowiązań. Należy zapewnić odpowiedni poziom finansowania z góry, a systemy powinny dysponować odpowiednimi mechanizmami służącymi określaniu i osiąganiu docelowego poziomu finansowania przed wystąpieniem jakichkolwiek przypadków strat podlegających rekompensacie na mocy dyrektywy 97/9/WE. Wspólny minimalny docelowy poziom finansowania powinien być osiągnięty w ciągu dziesięciu lat.

(14) Nadzwyczajne wezwanie do wniesienia składek przez członków systemu lub dostęp do źródeł, w których można zaciągnąć pożyczkę na zasadach komercyjnych, takich jak banki komercyjne lub instytucje publiczne, powinny zapewnić w razie potrzeby terminowe pokrycie wszelkich potrzeb, które nie byłyby pokryte ze środków zebranych od członków przed wystąpieniem przypadków strat.

(15) Funkcjonowanie systemów jest obecnie bardzo zróżnicowane w państwach członkowskich i niniejsza dyrektywa ma na celu wprowadzenie dalszej harmonizacji, pozostawiając państwom członkowskim pewną elastyczność w kwestii szczegółowej organizacji systemów. Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do niektórych istotnych cech funkcjonowania systemu. Akty delegowane powinny zostać przyjęte w szczególności w odniesieniu do metody określania potencjalnych zobowiązań systemów, alternatywnych mechanizmów finansowania, które systemy muszą posiadać, aby w razie potrzeby uzyskać krótkoterminowe finansowanie, kryteriów określania wysokości składek wnoszonych przez podmioty objęte systemem oraz czynników, które należy uwzględnić przy ocenie możliwości nałożenia dodatkowych składek, aby nie zagrozić stabilności systemu finansowego państw członkowskich.W celu określenia warunków stosowania przepisów dotyczących finansowania systemów, Europejski Organ Nadzoru nad Giełdami i Papierami Wartościowymi ustanowiony na mocy rozporządzenia .../... Parlamentu Europejskiego i Rady [ESMA][40] powinien opracować standardy techniczne dotyczące szczegółowych informacji, które systemy mają podawać do wiadomości publicznej.

(16) W celu zapewnienia inwestorom otrzymywania rekompensaty w odpowiednim czasie, należy ustanowić stosowany w ostateczności mechanizm zaciągania pożyczek między systemami krajowymi w Unii. Mechanizm powinien obejmować możliwość pożyczania przez systemy środków od innych systemów w wyjątkowych przypadkach, gdy stoją one w obliczu tymczasowego braku środków finansowych. W tym celu część środków ex-ante w każdym systemie rekompensat powinna być dostępna do celów udzielania pożyczek innym systemom;

(17) Mechanizm zaciągania pożyczek nie powinien w jakikolwiek sposób naruszać odpowiedzialności fiskalnej państw członkowskich. Systemy zaciągające pożyczkę powinny mieć możliwość skorzystania z możliwości zaciągania pożyczek przewidzianej w niniejszej dyrektywie, po wyczerpaniu środków zgromadzonych, aby osiągnąć docelowy poziom funduszy, i po dodatkowych wezwaniach członków do wniesienia składek. Respektując nadzór systemów rekompensat dla inwestorów przez państwa członkowskie, ESMA powinien przyczyniać się do osiągnięcia celu, jakim jest ułatwienie przedsiębiorstwom inwestycyjnym i UCITS prowadzenia działalności przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznej ochrony inwestorów. W tym celu ESMA powinien potwierdzić, że warunki udzielania pożyczek pomiędzy systemami rekompensat dla inwestorów określone w niniejszej dyrektywie są spełnione, i określić – w ramach ścisłych limitów określonych w niniejszej dyrektywie – kwoty, które będą pożyczane przez każdy system, początkowe stopy procentowe oraz okres, na który udzielane są pożyczki. W związku z tym ESMA powinien również zbierać informacje na temat systemów rekompensat dla inwestorów, w szczególności na temat kwot środków pieniężnych i instrumentów finansowych objętych zabezpieczeniem w każdym systemie, potwierdzone przez właściwe organy. Powinien on informować inne systemy rekompensat dla inwestorów o ich obowiązku udzielania pożyczek.

(18) W celu uproszczenia procesu udzielania pożyczek, jeśli więcej niż jeden system ma siedzibę w państwie członkowskim, dane państwo członkowskie wyznacza jeden system jako system udzielający pożyczek w tym państwie członkowskim i odpowiednio informuje o tym Europejski Organ Nadzoru nad Giełdami i Papierami Wartościowymi. Zaciąganie pożyczek powinno być ograniczone do zakresu rekompensaty wynikającego z dyrektywy 97/9/WE.

(19) Należy dopilnować, aby wszystkie fundusze dostępne na cele udzielania pożyczek mogły być wykorzystane do zaspokojenia większej liczby wniosków z systemów zaciągających pożyczki. Z tego powodu żadna pożyczka nie powinna przekroczyć wstępnie określonego progu środków dostępnych na cele udzielania pożyczek.

(20) W celu przyspieszenia procesu rekompensaty, właściwy organ powinien jak najszybciej stwierdzić, że przedsiębiorstwo inwestycyjne nie jest w stanie wypełnić swoich zobowiązań wynikających z roszczeń inwestorów.

(21) Procedury konieczne do ustalenia kwalifikowalności i wysokości roszczenia o rekompensatę, często uzależnione od krajowych przepisów administracyjnych i przepisów dotyczących niewypłacalności, mogą powodować opóźnienia w płatnościach na rzecz inwestorów. W celu skrócenia terminów płatności należy dopilnować, by w przypadku systemów lub sytuacji, w których kwalifikowalność i kwota roszczenia zależą od niewypłacalności lub postępowań sądowych dotyczących podmiotów, które nie wypełniają swoich zobowiązań, systemy mogły mieć możliwość uczestniczenia w tych postępowaniach. Ponadto należy przewidzieć obowiązek przyznania wstępnej wypłaty częściowej rekompensaty w przypadku opóźnień dłuższych niż dwanaście miesięcy, w celu umożliwienia inwestorom otrzymania części wnioskowanej rekompensaty. Należy przewidzieć mechanizmy zwrotu środków finansowych systemom w przypadku stwierdzenia, że wniosek nie kwalifikował się.

(22) Dyrektywa 97/9/WE pozwala państwom członkowskim na wyłączenie inwestorów zawodowych i instytucjonalnych z systemu rekompensat, ale odpowiednia lista nie jest zgodna z klasyfikacją klientów przedsiębiorstw inwestycyjnych przewidzianą w dyrektywie 2004/39/WE. W celu zapewnienia spójności między dyrektywami 97/9/WE i 2004/39/WE, uproszczenia oceny systemów rekompensat oraz ograniczenia możliwości wyłączenia z systemu rekompensat, w przypadku przedsiębiorstw, jedynie do dużych przedsiębiorstw, dyrektywa 97/9/WE powinna odnosić się do inwestorów, którzy są uznawani za klientów branżowych, zgodnie z dyrektywą 2004/39/WE.

(23) Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu. W szczególności akty delegowane powinny zostać przyjęte w odniesieniu do określenia metody obliczania docelowego poziomu funduszy, które mają być w posiadaniu systemów, oraz modyfikowania tego docelowego poziomu funduszy, odsetka ustalonego pułapu środków dostępnych na cele udzielania pożyczek między krajowymi systemami rekompensat, procedury postępowania z roszczeniami inwestorów i kryteriów technicznych obliczania utraty wartości UCITS w okolicznościach objętych zakresem niniejszej dyrektywy. Komisja powinna również posiadać uprawnienia do zmiany, za pomocą aktów delegowanych, odsetka funduszy dostępnych na cele udzielania pożyczek, biorąc pod uwagę rozwój sytuacji na rynkach finansowych.

(24) Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 97/9/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1 Zmiany do dyrektywy 97/9/WE

W dyrektywie 97/9/WE wprowadza się następujące zmiany:

1) Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:

a) punkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2. „operacje inwestycyjne” oznaczają usługi i działalność inwestycyjną określone w art. 4 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2004/39/WE i usługi dodatkowe, o których mowa w pkt 1 sekcji B załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (*);

* Dz.U. L 45 z 16.2.2005, s. 18.”

b) punkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4. „inwestor” oznacza, w odniesieniu do operacji inwestycyjnych, osobę, która powierzyła swoje środki finansowe lub instrumenty przedsiębiorstwu inwestycyjnemu oraz, w odniesieniu do działalności UCITS, posiadacza jednostek uczestnictwa lub udziałów w UCITS (zwanego dalej „posiadaczem jednostek uczestnictwa”);”

c) punkt 7 otrzymuje brzmienie:

„7. „właściwe organy” oznaczają władze określone w art. 4 ust. 1 pkt 22 dyrektywy 2004/39/WE oraz organy określone w art. 2 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2009/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (*).

W przypadkach, w których niniejsza dyrektywa odnosi się do [rozporządzenia ESMA] systemy rekompensat dla inwestorów są do celów wspomnianego rozporządzenia uważane za właściwe organy na mocy art. 2 ust. 3 [rozporządzenia ESMA];

* Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32.”

d) dodaje się pkt 8-11 w brzmieniu:

„8. „UCITS” oznacza przedsiębiorstwo określone w art. 1 ust. 2 i 3 dyrektywy 2009/65/WE;

9. „depozytariusz” oznacza, w odniesieniu do działalności UCITS, instytucję, określoną w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/65/WE;”

10. „osoba trzecia” oznacza, w odniesieniu do operacji inwestycyjnych, instytucję, u której przedsiębiorstwo inwestycyjne zdeponowało instrumenty finansowe przechowywane w imieniu swoich klientów zgodnie z art. 17 dyrektywy 2006/73/WE lub inną instytucję, u której ta pierwsza instytucja zdeponowała instrumenty finansowe; w odniesieniu do działalności UCITS – instytucję, której depozytariusz UCITS powierzył aktywa w imieniu UCITS;

11. „aktywa o niskim ryzyku” oznaczają aktywa należące do jednej z kategorii określonych w pierwszej i drugiej kategorii w tabeli 1 w pkt 14 załącznika I do dyrektywy 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (*) lecz z wyłączeniem pozycji aktywów, określonych jako pozycje o obniżonym ryzyku w pkt 15 tego załącznika.

* Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 201.”

e) dodaje się pkt 2 w brzmieniu:

„2. Przepisy niniejszej dyrektywy mające zastosowanie do przedsiębiorstw inwestycyjnych stosuje się do spółek zarządzających, które otrzymały zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE, w przypadku gdy ich zezwolenie obejmuje również usługi wymienione w art. 6 ust. 3 tej dyrektywy.”

2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:

a) ustęp 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1. Każde państwo członkowskie zapewnia utworzenie i urzędowe uznanie na swoim terytorium jednego lub więcej systemów rekompensat dla inwestorów. Z wyłączeniem przypadków przewidzianych w drugim ustępie oraz w art. 5 ust. 3, żadne przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie na działalność w danym państwie członkowskim lub UCITS, które posiada zezwolenie w tym państwie członkowskim, nie może przeprowadzać operacji inwestycyjnych ani prowadzić działalności jako UCITS, jeżeli nie należy do takiego systemu.”

b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:

„2. System zabezpiecza inwestorów w związku z operacjami inwestycyjnymi zgodnie z art. 4, w przypadku gdy spełniony jest najpierw jeden z następujących warunków:

a) właściwe organy ustaliły, że, ich zdaniem, przedsiębiorstwo inwestycyjne w danym momencie, z powodów bezpośrednio związanych ze swoją sytuacją finansową lub z sytuacją finansową dowolnej osoby trzeciej, u której przedsiębiorstwo inwestycyjne zdeponowało instrumenty finansowe, nie jest w stanie wypełnić swoich zobowiązań wynikających z roszczeń inwestorów i nie ma możliwości ich wypełnienia w najbliższym czasie,

b) z powodów bezpośrednio związanych z sytuacją finansową przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub z sytuacją finansową dowolnej osoby trzeciej, u której przedsiębiorstwo inwestycyjne zdeponowało instrumenty finansowe, organ sądowy wydał orzeczenie, którego skutkiem jest zawieszenie możliwości dochodzenia przez inwestora swoich roszczeń od przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub zawieszenie możliwości dochodzenia przez przedsiębiorstwo swoich roszczeń od osoby trzeciej.

Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy dokonały ustalenia, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), jak najszybciej, a w każdym razie w ciągu 3 miesięcy po tym, gdy po raz pierwszy dowiedziały się, że przedsiębiorstwo inwestycyjne nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z roszczeń inwestorów.”

c) dodaje się ust. 2a, 2b i 2c w brzmieniu:

„2a. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 2, zapewniane jest zgodnie z warunkami prawnymi i umownymi mającymi zastosowanie do roszczeń wynikających z niezdolności przedsiębiorstwa inwestycyjnego do wykonania jednej z następujących czynności:

a) wypłacenia inwestorom środków finansowych należnych im bądź należących do nich i przechowywanych w ich imieniu w związku z operacjami inwestycyjnymi;

b) zwrotu inwestorom należących do nich instrumentów przechowywanych lub zarządzanych w ich imieniu w związku z operacjami inwestycyjnymi.

Państwa członkowskie dopilnowują, aby systemy dostarczały zabezpieczenie w przypadku gdy instrumenty finansowe lub środki pieniężne są przechowywane lub zarządzane na rzecz lub w imieniu inwestora, bez względu na rodzaj operacji inwestycyjnych prowadzonych przez dane przedsiębiorstwo oraz niezależnie od tego, czy dane przedsiębiorstwo działa zgodnie z wszelkimi ograniczeniami określonymi w posiadanym przez nie zezwoleniu.

2b. System zabezpiecza również posiadaczy jednostek uczestnictwa UCITS zgodnie z art. 4, w przypadku gdy spełniony jest najpierw jeden z następujących warunków:

a) właściwy organ ustalił, że depozytariusz lub osoba trzecia, której powierzono aktywa UCITS, nie jest obecnie w stanie wypełnić swoich zobowiązań wobec UCITS, z powodów bezpośrednio związanych z sytuacją finansową depozytariusza lub osoby trzeciej i nie ma możliwości ich wypełnienia w najbliższym czasie;

b) z powodów bezpośrednio związanych z sytuacją finansową depozytariusza lub dowolnej osoby trzeciej, której powierzono aktywa UCITS organ sądowy wydał orzeczenie, którego skutkiem jest zawieszenie możliwości dochodzenia przez UCITS swoich roszczeń od depozytariusza lub osoby trzeciej.

Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy dokonały ustalenia, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), jak najszybciej, a w każdym razie w ciągu 3 miesięcy po tym, gdy po raz pierwszy dowiedziały się, że depozytariusz lub osoba trzecia, któremu(-ej) powierzono aktywa UCITS nie wypełnił(-a) swoich zobowiązań wynikających z roszczeń UCITS.

2c. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust 2b, zapewniane jest zgodnie z warunkami prawnymi i umownymi mającymi zastosowanie do roszczeń posiadaczy jednostek uczestnictwa UCITS z powodu utraty wartości jednostek uczestnictwa UCITS ze względu na niezdolność depozytariusza lub osoby trzeciej, której powierzono aktywa UCITS do wykonania jednej z następujących czynności:

a) wypłacenia UCITS środków finansowych należnych mu bądź należących do niego i przechowywanych w jego imieniu w związku z działalnością UCITS,

b) zwrotu UCITS należących do niego instrumentów przechowywanych lub zarządzanych w jego imieniu w związku z działalnością UCITS.”

f) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Każde roszczenie wobec instytucji kredytowej, o którym mowa w ust. 2a i które w danym państwie członkowskim byłoby roszczeniem kwalifikującym się zarówno na mocy niniejszej dyrektywy, jak i dyrektywy 94/19/WE, jest rozpatrywane na podstawie przepisów dyrektywy 94/19/WE. Żadne roszczenie nie może kwalifikować się na mocy obu tych dyrektyw.”

3) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

Roszczenia wynikające z transakcji, w związku z którymi został wydany wyrok karny skazujący za pranie pieniędzy w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(*) lub wynikające z postępowania zakazanego na mocy dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(**), są wyłączone z rekompensaty w ramach systemów rekompensat dla inwestorów.

* Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15.

** Dz.U. L 96 z 12.4.2003, s. 16.”

4) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa członkowskie dopilnowują, aby systemy przewidywały zabezpieczenie w wysokości 50 000 EUR dla każdego inwestora w odniesieniu do roszczeń wskazanych w art. 2 ust. 2a lub 2c.

Państwa członkowskie, które w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy przewidują zabezpieczenie wyższe niż 50 000 EUR, mogą utrzymać ten poziom zabezpieczenia przez okres nie dłuższy niż 3 lata od daty transpozycji niniejszej dyrektywy. Po upływie tego terminu wspomniane państwa członkowskie zapewniają poziom zabezpieczenia wynoszący 50 000 EUR.

Państwa członkowskie, które przeliczają kwoty wyrażone w euro na swoją walutę krajową, stosują przy pierwszym takim przeliczeniu kurs wymiany obowiązujący w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie mogą zaokrąglać kwoty otrzymane w wyniku przeliczenia, pod warunkiem że zaokrąglenie to nie przekracza 2 500 EUR.

Nie naruszając przepisów akapitu czwartego, państwa członkowskie dostosowują co pięć lat poziomy zabezpieczenia przeliczone na inne waluty do kwoty, o której mowa w niniejszym ustępie. W przypadku wystąpienia nieprzewidzianych zdarzeń takich jak wahania kursów walut państwa członkowskie mogą, po skonsulotwaniu się z Komisją, dokonać wcześniejszego dostosowania poziomu zabezpieczenia.

b) dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Komisja może dostosować za pomocą aktów delegowanych kwotę, o której mowa w ust. 1, uwzględniając następujące parametry:

a) stopę inflacji w Unii Europejskiej, wyrażoną zmianą zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych publikowanego przez Komisję;

b) średnią kwotę funduszy i instrumentów finansowych przechowywanych przez przedsiębiorstwa inwestycyjne w imieniu inwestorów detalicznych.”

c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwo członkowskie może przewidzieć, że niektórzy inwestorzy są wyłączeni z systemów rekompensat w odniesieniu do roszczeń, o których mowa w art. 2 ust. 2a lub 2c, lub są rekompensowani w mniejszym stopniu. Lista takich wyłączeń umieszczona jest w załączniku I. “

d) skreśla się ust. 4.

5) Dodaje się art. 4a i 4b w brzmieniu:

„Artykuł 4a

1. Państwa członkowskie zapewniają, by systemy dysponowały odpowiednimi systemami służącymi określaniu ich potencjalnych zobowiązań. Państwa członkowskie zapewniają odpowiednie finansowanie systemów rekompensat w stosunku do ich zobowiązań.

2. Państwa członkowskie zapewniają ustanowienie przez każdy system docelowego poziomu funduszy w wysokości co najmniej 0,5 % wartości środków pieniężnych i instrumentów finansowych przechowywanych lub zarządzanych przez przedsiębiorstwa inwestycyjne lub UCITS, które są objęte ochroną w ramach systemu rekompensat dla inwestorów. Wartość zabezpieczanych środków pieniężnych i instrumentów finansowych oblicza się co roku w dniu 1 stycznia.

Komisja przyjmuje za pomocą aktów delegowanych, zgodnie z art. 13a i z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 13b i 13c, środki w celu ustalenia metody obliczania wartości środków pieniężnych i instrumentów finansowych objętych ochroną w ramach systemów rekompensat dla inwestorów, w celu określenia docelowego poziomu funduszy, które mają być w posiadaniu systemów, oraz modyfikowania tego docelowego poziomu funduszy przy uwzględnieniu rozwoju sytuacji na rynkach finansowych.

3. Docelowy poziom funduszy jest finansowany przed wystąpieniem zdarzeń, o których mowa w art. 2 ust. 2 lub 2b, i niezależnie od ich wystąpienia. Państwa członkowskie zapewniają osiągnięcie poziomu finansowania każdego systemu w ciągu dziesięciu lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy oraz przyjęcie i zrealizowanie przez każdy system odpowiedniego planu służącego osiągnięciu tego celu.

Składki zebrane w celu osiągnięcia docelowego poziomu funduszy są inwestowane wyłącznie w depozyty gotówkowe i aktywa o niskim ryzyku z okresem pozostającym do terminu zapadalności wynoszącym maksymalnie 24 miesiące, które mogą być upłynnione w terminie nieprzekraczającym jednego miesiąca.

4. Państwa członkowskie dopilnowują, aby systemy mogły dodatkowo wezwać członków systemu do wniesienia składek w przypadku gdy docelowy poziom funduszy jest niewystarczający, aby zaspokoić roszczenia o rekompensatę, o których mowa w art. 9 ust. 2. Dodatkowe składki nie powinny przekraczać 0,5 % środków pieniężnych i instrumentów finansowych objętych zabezpieczeniem, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu. Dodatkowe składki nie powinny zagrażać stabilności systemu finansowego danego państwa członkowskiego i powinny być oparte na kryterium możliwości finansowych.

5. Państwa członkowskie zapewniają, by systemy dysponowały odpowiednimi alternatywnymi mechanizmami finansowania, umożliwiającymi im pozyskanie krótkoterminowego finansowania, jeżeli jest to konieczne w celu zaspokojenia roszczeń wniesionych wobec systemu, po wyczerpaniu wcześniej zgromadzonych środków. Rozwiązania te mogą obejmować kredyty z banków komercyjnych. Mogą również obejmować pożyczki z instytucji publicznych, pod warunkiem, że są one udzielane na zasadach komercyjnych.

6. Państwa członkowskie dopilnowują, aby koszty finansowania systemów były ostatecznie ponoszone: w odniesieniu do operacji inwestycyjnych – przez przedsiębiorstwa inwestycyjne lub powierników będących osobami trzecimi, którzy są objęci systemem, a w odniesieniu do działalności UCITS – przez UCITS lub przez ich depozytariuszy lub osoby trzecie, którzy są objęci systemem. Składki okresowe członków są pobierane co roku

7. Państwa członkowskie informują co roku ESMA o docelowym poziomie funduszy, o którym mowa w ust. 2, oraz o poziomie finansowania, o którym mowa w ust. 3, w odniesieniu do systemów w poszczególnych państwach członkowskich. Informacje te są potwierdzane przez właściwe organy i wraz z tym potwierdzeniem są w terminie 30 dni po upływie każdego roku przekazywane ESMA.

Państwa członkowskie zapewniają publikację informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, na stronie internetowej systemów co najmniej raz do roku.

8. Państwa członkowskie zapewniają udostępnienie 10 % kwoty finansowania ex-ante systemów, o której mowa w art. 4a ust. 2, na cele udzielania pożyczek innym systemom, na warunkach określonych w art. 4c.

Komisja może zmienić, za pomocą aktów delegowanych, zgodnie z art. 13a i z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 13b i 13c, odsetek kwoty finansowania ex-ante , który ma być dostępny na cele udzielania pożyczek innym systemom, biorąc pod uwagę rozwój sytuacji na rynkach finansowych.

9. Komisja przyjmuje za pomocą aktów delegowanych, zgodnie z art. 13a i z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 13b i 13c, środki w celu ustalenia:

a) metody określania potencjalnych zobowiązań systemów, o których mowa w ust. 1;

b) alternatywnych mechanizmów finansowania, o których mowa w ust. 5, które systemy muszą posiadać, aby w razie potrzeby uzyskać krótkoterminowe finansowanie;

c) czynników, które należy uwzględnić przy ocenie możliwości nałożenia dodatkowych składek, o których mowa w ust. 4, aby nie zagrozić stabilności systemu finansowego państw członkowskich;

d) kryteriów określania wysokości składek wnoszonych przez podmioty objęte systemem, o których mowa w ust. 6.

10. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 7 akapit drugi Europejski Organ Nadzoru nad Giełdami i Papierami Wartościowymi ustanowiony na mocy rozporządzenia .../... Parlamentu Europejskiego i Rady(*) [ESMA] (zwany dalej ESMA) opracowuje projekt standardów technicznych, aby określić szczegółowo informacje, które mają być publikowane przez systemy.

ESMA przedstawia Komisji projekt standardów technicznych, o którym mowa w akapicie pierwszym, do dnia 31 grudnia 2012 r.

Komisja może przyjąć projekt standardów technicznych, o którym mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z procedurą określoną w art. 7e rozporządzenia …/… [ESMA].

Artykuł 4b

1. W obrębie Unii Europejskiej system ma prawo zaciągania pożyczek u wszystkich innych systemów, o których mowa w art. 2, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a) system zaciągający pożyczkę nie jest w stanie wypełnić swoich zobowiązań zgodnie z art. 2 ust. 2a lub 2c ze względu na wcześniejsze płatności dokonane w celu wypełnienia tych zobowiązań;

b) sytuacja, o której mowa w lit. a) niniejszego akapitu, wynika z braku dostępnych funduszy, o których mowa w art. 4a ust. 3;

c) system zaciągający pożyczkę skorzystał z możliwości zwrócenia się o wniesienie składek dodatkowych, o których mowa w art. 4a ust. 4;

d) system zaciągający pożyczkę zobowiązuje się prawnie, że pożyczone środki zostaną wykorzystane w celu spłaty roszczeń zgodnie z art. 2 ust 2a i 2c;

e) system, który nie spłacił pożyczki zaciągniętej od innych systemów na mocy niniejszego artykułu, nie może pożyczać od innych systemów, ani udzielać im pożyczek;

f) system zaciągający pożyczkę określa kwotę żądanej pożyczki;

g) system zaciągający pożyczkę niezwłocznie informuje ESMA i podaje przyczyny, dla których powyższe warunki są spełnione, oraz kwotę żądanej pożyczki.

Kwota, o której mowa w lit. f) akapitu pierwszego, jest określana następująco:

[kwota roszczeń do wypłaty na mocy art. 2 ust. 2a i art. 2 ust. 2c] - [poziom finansowania, o którym mowa w art. 4a ust. 7] + maksymalna kwota dodatkowych składek, o których mowa w art. 4a ust. 4]

Pozostałe systemy działają jako systemy udzielające pożyczki. W tym celu każde państwo członkowskie, w którym ustanowiony jest więcej niż jeden system, wyznacza system, który działa jako udzielający pożyczki system tego państwa członkowskiego, oraz informuje o tym ESMA. Państwo członkowskie może zdecydować czy, a jeśli tak to w jaki sposób, inne systemy ustanowione w tym samym państwie członkowskim dokonują rekompensaty na rzecz systemu udzielającego pożyczki.

2. Pożyczka podlega następującym warunkom:

a) z zastrzeżeniem limitu określonego w następnym akapicie, każdy system pożycza kwotę proporcjonalną do kwoty środków pieniężnych i instrumentów finansowych objętych zabezpieczeniem w każdym systemie, bez uwzględniania systemu zaciągającego pożyczkę. Kwoty są obliczane na podstawie ostatnich informacji, o których mowa w art. 4a ust. 2;

b) system zaciągający pożyczkę spłaca pożyczkę najpóźniej po 5 latach. Pożyczka może zostać spłacona w ratach rocznych. Odsetki są należne dopiero w terminie spłaty.

c) stopa procentowa odpowiada stopie oprocentowania kredytu lombardowego Europejskiego Banku Centralnego w okresie, na jaki została udzielona pożyczka.

Łączna kwota pożyczki udzielonej każdemu systemowi zaciągającemu pożyczkę nie może przekroczyć 20 % całkowitej kwoty środków dostępnych na poziomie Unii na udzielanie pożyczek, o których mowa w artykule 4a ust. 8.

3. ESMA potwierdza, że wymogi określone w ust. 1 są spełnione, jak również określa obliczone zgodnie z ust. 2 lit. a) kwoty pożyczek, jakie mają zostać udzielone przez każdy system, początkową stopę procentową zgodnie z ust. 2 lit. c) oraz okres, na jaki zostają udzielone pożyczki.

ESMA przekazuje udzielającym pożyczki systemom swoje potwierdzenie wraz z informacjami, o których mowa w lit. g). Systemy otrzymują to potwierdzenie i te informacje w ciągu 15 dni roboczych. Udzielające pożyczki systemy dokonują wypłaty pożyczki na rzecz systemu zaciągającego pożyczkę niezwłocznie, a najpóźniej w ciągu kolejnych 15 dni roboczych po otrzymaniu tego potwierdzenia i tych informacji.

4. Państwa członkowskie zapewniają, by składki pobierane przez system zaciągający pożyczkę były wystarczające do spłaty pożyczonej kwoty i jak najszybszego przywrócenia docelowego poziomu funduszy, a najpóźniej w ciągu dziesięciu lat po otrzymaniu pożyczki.

5. W celu ułatwienia skutecznej współpracy między systemami rekompensat dla inwestorów, systemy te lub, tam gdzie to stosowne, właściwe organy zawierają pisemne umowy dotyczące współpracy. Umowy takie uwzględniają wymogi określone w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (**).

ESMA jest powiadamiany o istnieniu i treści umów, o których mowa w akapicie pierwszym. Może on wydawać opinie na temat takich umów zgodnie z art. [6 ust. 2 lit. f) i art. 19 rozporządzenia ESMA]. Jeżeli właściwe organy lub systemy nie mogą osiągnąć porozumienia lub w przypadku sporów dotyczących interpretacji takich umów ESMA dokonuje rozstrzygnięcia sporów zgodnie z [art. 11 rozporządzenia ESMA].

Brak umów, o których mowa w akapicie pierwszym, nie ma wpływu na roszczenia inwestorów na mocy art. 2 ust. 2a lub 2c.

* Dz.U. L …

** Dz.U. L 084 z 26.3.1997, s.22.

6) Artykuł 5 i 6 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 5

1. Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne, UCITS, depozytariusz lub osoba trzecia, których członkostwo w systemie rekompensat jest obowiązkowe na mocy artykułu 2 ust. 1, nie wypełniają zobowiązań, które ciążą na nich jako na członkach tego systemu, właściwe organy, które wydały zezwolenie przedsiębiorstwu inwestycyjnemu lub UCITS, są informowane o niewypełnianiu zobowiązań i w ramach współpracy z systemem rekompensat podejmują wszystkie stosowne środki, łącznie z sankcjami, w celu zagwarantowania wypełnienia zobowiązań przez przedsiębiorstwo inwestycyjne, UCITS, depozytariusza lub osobę trzecią.

2. Jeżeli środki, o których mowa w ust. 1, nie wystarczają do zapewnienia wykonania zobowiązań przez przedsiębiorstwo inwestycyjne, UCITS, depozytariusza lub osobę trzecią, to, za wyraźną zgodą właściwych organów i po upływie terminu określonego w zawiadomieniu, który nie może być krótszy niż dwanaście miesięcy, system może poinformować o zamiarze wykluczenia z niego przedsiębiorstwa inwestycyjnego, UCITS, depozytariusza lub osoby trzeciej. System nadal dostarcza zabezpieczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 2a i 2c, w stosunku do operacji inwestycyjnych lub działalności UCITS prowadzonych w tym okresie. Jeżeli po wygaśnięciu terminu określonego w zawiadomieniu przedsiębiorstwo inwestycyjne, UCITS, depozytariusz lub osoba trzecia nie wypełnili swych zobowiązań, to system rekompensat może ich wykluczyć, także w tym przypadku po uzyskaniu wyraźnej zgody właściwych organów.

3. Przedsiębiorstwo inwestycyjne, UCITS, depozytariusz lub osoba trzecia wykluczeni z systemu rekompensat dla inwestorów, mogą nadal prowadzić operacje inwestycyjne, działalność UCITS lub przyjmować instrumenty finansowe inwestorów i UCITS na następujących warunkach:

a) przed wykluczeniem z systemu ustanowiły one inne mechanizmy rekompensaty zabezpieczające inwestorów i UCTIS w stopniu przynajmniej równoważnym zabezpieczeniu oferowanemu przez urzędowo uznany system, a charakter tych innych mechanizmów rekompensat jest równoważny charakterowi urzędowo uznanego systemu;

b) właściwy organ odpowiedzialny za wydanie zezwolenia przedsiębiorstwu inwestycyjnemu lub UCITS potwierdził, że warunki, o których mowa w lit a), są spełnione.

4. Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne lub UCTIS, których wykluczenie jest przewidziane zgodnie z ust. 2, nie są w stanie zapewnić innych mechanizmów spełniających warunki wskazane w ust. 3, właściwe organy, które wydały zezwolenie:

a) w odniesieniu do przedsiębiorstwa inwestycyjnego, któremu wydały zezwolenie – niezwłocznie cofają zezwolenie;

b) w odniesieniu do UCITS, które zatwierdziły – niezwłocznie cofają zezwolenie.

5. Jeżeli depozytariusz lub osoba trzecia, których wykluczenie jest przewidziane zgodnie z ust. 2, nie są w stanie zapewnić innych mechanizmów spełniających warunki wskazane w ust. 3, nie zezwala się im na przyjmowanie aktywów inwestorów lub UCITS.”

Artykuł 6

Po cofnięciu zezwolenia przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub UCTIS zabezpieczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 2a i 2c, obowiązuje w stosunku do operacji inwestycyjnych przeprowadzonych do momentu cofnięcia tego zezwolenia.”

7) art. 8 i art. 9 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 8

1. Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 i 3, odnosi się do wszystkich roszczeń inwestora w stosunku do jednego przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub jednego UCTIS na mocy niniejszej dyrektywy, bez względu na liczbę rachunków, walutę i lokalizację na obszarze Unii.

2. Przy obliczaniu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 i 3, brany jest pod uwagę udział każdego inwestora we wspólnej operacji inwestycyjnej.

W przypadku braku przepisów szczególnych, roszczenia są dzielone w sposób równy między wszystkich inwestorów.

Państwa członkowskie mogą przewidzieć, że roszczenia z tytułu wspólnej operacji inwestycyjnej, do której mają prawa przynajmniej dwie osoby jako członkowie spółki osobowej, spółki partnerskiej, stowarzyszenia lub jakiegokolwiek podobnego ugrupowania niemającego osobowości prawnej, mogą do obliczenia limitów zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 zostać połączone i traktowane tak, jakby wynikały z inwestycji jednego inwestora.

3. Jeżeli inwestor nie jest uprawniony do przechowywanych kwot lub papierów wartościowych, rekompensatę otrzymuje osoba do nich uprawniona, pod warunkiem, że tożsamość tej osoby została ustalona lub można ją ustalić przed datą dokonania ustalenia lub wydania orzeczenia, o których mowa w art. 2 ust. 2 i 2b.

Jeżeli uprawnione są dwie osoby lub więcej osób, to przypadający na każdą z nich udział, zgodnie z przepisami określającymi zarządzanie kwotami lub papierami wartościowymi, jest uwzględniany przy obliczaniu limitów określonych w art. 4 ust. 1 i 3.

„Artykuł 9

1. System rekompensat podejmuje właściwe środki w celu poinformowania inwestorów o dokonaniu ustalenia lub orzeczeniu, o których mowa w art. 2 ust. 2 i 2b, oraz, jeżeli mają oni oni otrzymać rekompensatę, wypłaca ją w możliwie najkrótszym terminie. System może wyznaczyć termin, w ciągu którego inwestorzy są zobowiązani do przedstawienia swoich roszczeń. Termin ten nie może być krótszy niż pięć miesięcy, licząc od dnia, w którym dokonano ustalenia lub wydano orzeczenie, o których mowa w art. 2 ust. 2 i 2b, lub od dnia ogłoszenia wspomnianego ustalenia lub orzeczenia.

Wygaśnięcie terminu, o którym mowa, nie może stanowić podstawy do odmowy przez system przyznania zabezpieczenia inwestorowi, który nie był w stanie w określonym czasie dochodzić swojego prawa do rekompensaty.

2. System powinien być w stanie zaspokoić roszczenie inwestora tak szybko, jak to jest możliwe, i najpóźniej trzy miesiące po stwierdzeniu kwalifikowalności i wysokości roszczenia.

W wyjątkowych okolicznościach system rekompensat może zwrócić się do właściwych organów o przedłużenie terminu. Przedłużenie to nie może przekraczać trzech miesięcy. Właściwe organy niezwłocznie informują Europejski Organ Nadzoru nad Giełdami i Papierami Wartościowymi o wszelkich przedłużeniach terminu przyznanych systemowi rekompensat i o okolicznościach uzasadniających takie przedłużenie.

Państwa członkowskie dopilnowują, aby systemy rekompensat mogły uczestniczyć w procedurach dotyczących upadłości lub procedurach sądowych, które mogą być istotne podczas określania kwalifikowalności i wysokości roszczenia.

Przepisy akapitu trzeciego pozostają bez uszczerbku dla możliwości przyjęcia przez systemy innych metod w celu ustalania kwalifikowalności i wysokości roszczenia.

Jeśli płatność końcowa nie została dokonana w ciągu dziewięciu miesięcy od dokonania ustalenia lub wydania orzeczenia, o których mowa w art. 2 ust. 2 lub 2b, państwa członkowskie dopilnowują, aby system dokonał, w terminie trzech miesięcy od dokonania ustalenia lub wydania orzeczenia, wstępnej wypłaty częściowej rekompensaty równej nie mniej niż jednej trzeciej roszczenia, na podstawie wstępnej oceny wniosku. Pozostała kwota jest wypłacana w terminie określonym w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, po ostatecznym ustaleniu kwalifikowalności i wysokości roszczenia. Państwa członkowskie zapewniają systemom możliwość odzyskania wstępnie wypłaconych kwot, jeśli okaże się, że roszczenie nie kwalifikowało się.

Komisja przyjmuje za pomocą aktów delegowanych, zgodnie z art. 13a i z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 13b i 13c, środki w celu ustalenia procedury postępowania z roszczeniami inwestorów i kryteriów technicznych dotyczących obliczania utraty wartości UCITS w wyniku zdarzeń, o których mowa w art. 2 ust. 2b i 2c.

3. Bez względu na termin wyznaczony w ust. 2 akapit pierwszy, w przypadku gdy inwestorowi lub innej osobie uprawnionej do operacji inwestycyjnej lub posiadającej w niej udział zostanie zarzucone przestępstwo, które ma związek z praniem pieniędzy w rozumieniu art. 1 dyrektywy 2005/60/WE lub wszczęto wobec nich postępowanie o naruszenie dyrektywy 2003/6/WE, to system rekompensat może zawiesić wszelkie wypłaty w oczekiwaniu na orzeczenie sądu lub decyzję właściwego organu.”

8) art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa członkowskie dopilnowują, aby każde przedsiębiorstwo inwestycyjne lub UCITS podejmowało właściwe środki w celu udostępnienia swoim obecnym i potencjalnym inwestorom informacji niezbędnych do zidentyfikowania systemu rekompensat dla inwestorów, którego uczestnikiem jest przedsiębiorstwo inwestycyjne lub UCITS i jego oddziały w Unii, lub z każdym innym mechanizmem przewidzianym na mocy art. 2 ust. 1 akapit drugi lub art. 5 ust. 3. Inwestorzy są informowani o przepisach systemu rekompensat dla inwestorów lub innego stosującego się mechanizmu, a w szczególności o wysokości i zakresie zabezpieczenia oferowanego przez system rekompensat, jak również o przepisach ustalonych w danym wypadku przez państwo członkowskie zgodnie z art. 2 ust. 3. Informacje te są udostępniane w łatwo zrozumiałej formie.

Na życzenie przekazywane są także informacje na temat warunków rekompensaty i formalności, których należy dopełnić w celu otrzymania rekompensaty.

Przekazywane informacje są rzetelne, niebudzące wątpliwości i niewprowadzające w błąd, a w szczególności wyjaśniają jakie sytuacje i roszczenia są objęte danym systemem rekompensat i w jaki sposób ma on zastosowanie w przypadku sytuacji transgranicznych. W przekazywanych informacjach powinny również być podane przykłady sytuacji i roszczeń niepodlegających systemowi rekompensat.”

9) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 12

1. Bez uszczerbku dla innych praw na podstawie przepisów prawa krajowego, systemy dokonujące płatności w ramach rekompensat dla inwestorów są upoważnione w procedurze likwidacji do wstąpienia w prawa tych inwestorów w wysokości dokonanych przez nie płatności.

2. W przypadku straty spowodowanej sytuacją finansową osoby trzeciej, która przechowuje instrumenty finansowe należące do inwestora w związku z operacjami inwestycyjnymi, o których mowa w art. 2 ust. 2, systemy dokonujące płatności w ramach rekompensat dla inwestorów są upoważnione w procedurze likwidacji do wstąpienia w prawa tych inwestorów lub przedsiębiorstw inwestycyjnych w wysokości dokonanych przez nie płatności.

3. W przewidzianym w art. 2 ust. 2c przypadku dotyczącym straty spowodowanej sytuacją finansową depozytariusza lub osoby trzeciej, którym powierzono aktywa UCITS, systemy dokonujące płatności w ramach rekompensat dla posiadaczy jednostek uczestnictwa UCITS są upoważnione w procedurze likwidacji do wstąpienia w prawa posiadaczy jednostek uczestnictwa UCITS lub UCITS w wysokości dokonanych przez nie płatności.

4. Jeżeli osoba trzecia przechowująca instrumenty finansowe należące do inwestora w związku z operacjami inwestycyjnymi lub depozytariusz lub osoba trzecia, którym powierzono aktywa UCITS, mają siedzibę w państwie trzecim, w którym system sądownictwa nie pozwala na wstępowanie w prawa przedsiębiorstwa inwestycyjnego lub UCITS, państwa członkowskie dopilnowują, aby przedsiębiorstwo inwestycyjne lub UCITS zwróciło systemowi kwoty równe kwocie płatności dokonanych przez ten system w przypadku gdy otrzymają one jakiekolwiek kwoty w procedurze likwidacji.”

10) dodaje się art. 13a, 13b i 13c w brzmieniu:

„Artykuł 13a

1. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4a ust. 2, art. 4a ust. 8, art. 4a ust. 9 oraz art. 9 ust. 2, powierza się Komisji na czas nieokreślony.

2. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

3. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w art. 13b i 13c.

Artykuł 13b

1. Przekazanie uprawnień przewidziane w art. 4a ust. 2, art. 4a ust. 8, art. 4a ust. 9 i art. 9 ust. 2 może zostać odwołane przez Parlamentu Europejski lub przez Radę.

2. Instytucja, która rozpoczęła wewnętrzną procedurę w celu podjęcia decyzji, czy zamierza ona odwołać przekazanie uprawnień, informuje drugą instytucję i Komisję, odpowiednio wcześnie przed podjęciem ostatecznej decyzji, wskazując przekazane uprawnienia, które mogłyby zostać odwołane, oraz przyczyny tego odwołania.

3. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna natychmiast lub od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących. Jest ona publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Artykuł 13c

1. Parlament Europejski i Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty zawiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o miesiąc.

2. Jeśli przed upływem tego terminu ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego, jest on publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz wchodzi w życie z dniem podanym w tym akcie.

Akt delegowany może zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wejść w życie przed upływem tego terminu, jeśli zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie zamierzają zgłaszać sprzeciwu.

3. Jeśli Parlament Europejski lub Rada wyrażą sprzeciw wobec aktu delegowanego, nie wchodzi on w życie. Instytucja, która wyraża sprzeciw wobec aktu delegowanego, podaje uzasadnienie.

11) Wprowadza się art. 14a w brzmieniu:

„Artykuł 14a

Państwa członkowskie mogą zawierać umowy o współpracy zapewniające wymianę informacji z właściwymi organami państw trzecich zgodnie z art. 63 dyrektywy 2004/39/WE i art. 102 dyrektywy 2009/65/WE.”

19. w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

a) punkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Klienci branżowi, o których mowa w pkt 1-4 sekcji I załącznika II do dyrektywy 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych.”

b) skreśla się pkt 2, 3 i 8.

Artykuł 2 Transpozycja

1. Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia [ dwanaście miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy ], przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia [ osiemnaście miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy ] z wyjątkiem przepisów przenoszących art. 4b, które stosuje się od dnia 31 grudnia 2013 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3 Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Artykuł 4 Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

[1] Dyrektywa 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów (Dz.U. L 84 z 26.3.1997, s. 22).

[2] Dyrektywa Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych (Dz.U. L 141 z 11.6.1993, s. 27-46).

[3] Dyrektywa 2004/39/WE (Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1-44).

[4] Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 135 z 31.5.1994, s. 5).

[5] Komunikat Komisji na wiosenny szczyt Rady Europejskiej „Realizacja europejskiego planu naprawy”, COM(2009)114 z 4.3.2009.

[6] Służby Komisji otrzymały 70 odpowiedzi. Wszystkie niepoufne odpowiedzi znajdują się również na stronie internetowej Komisji:http://ec.europa.eu/internal_market/consultations/2009/investor_compensation_en.htm

[7] Dwa kwestionariusze dotyczące działań krajowych systemów rekompensat dla inwestorów zostały wysłane w czerwcu i listopadzie 2009 r.

[8] ESME była ciałem doradczym Komisji złożonym z praktyków rynków papierów wartościowych i ekspertów w tym zakresie. Grupa ta została powołana przez Komisję w kwietniu 2006 r. i działała do końca 2009 r. na podstawie decyzji Komisji 2006/288/WE z dnia 30 marca 2006 r. ustanawiającej Grupę Ekspertów ds. Europejskich Rynków Papierów Wartościowych w celu świadczenia doradztwa prawno-ekonomicznego w sprawie stosowania dyrektyw UE dotyczących papierów wartościowych (Dz.U. L 106 z 19.4.2006, s. 14-17).

[9] Europejski Komitet Papierów Wartościowych (ESC), ustanowiony decyzją Komisji 2001/528/WE (Dz.U. L 191 z 13.7.2001, s. 45) pełni zarówno funkcję w ramach procedury komitetowej - decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23) ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, zmieniona decyzją 2006/51/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, s. 11), jak i funkcję doradczą dotyczącą polityki w zakresie papierów wartościowych. Komitet składa się z przedstawicieli państw członkowskich wysokiego szczebla, a przewodniczy mu przedstawiciel Komisji. Debaty odbyły się na posiedzeniach ESC w dniach 14 listopada 2008 r., 11 lutego 2009 r. i 15 lipca 2009 r.

[10] Badanie dostępne jest pod adresem: http://ec.europa.eu/dgs/internal_market/docs/evaluation/national-investor-rep2005.pdf.

Opinie wyrażone w badaniu przeprowadzonym przez OXERA nie muszą odzwierciedlać stanowiska Komisji Europejskiej. OXERA jest prywatnym przedsiębiorstwem, któremu Komisja Europejska zleciła przeprowadzenia badania. Za oświadczenia i opinie wyrażone w badaniu odpowiedzialne jest wspomniane przedsiębiorstwo. Komisja Europejska nie podpisuje się pod sprawozdaniem OXERA, ale korzysta z niego jako ze źródła informacji do celów przeglądu dyrektywy w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów.

[11] Dokument roboczy służb Komisji uzupełniający wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 97/9/WE w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów, SEC (2010) 845.

[12] Dz.U. L 135 z 31.5.1994, s. 5-14.

[13] Artykuł 1 ust. 2 odnosi się do usług inwestycyjnych określonych w art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/22/EWG oraz usługi, o której mowa w pkt. 1 sekcji C załącznika do tej dyrektywy.

[14] Zob. np. odniesienie do drobnych inwestorów w motywie 4 ICSD.

[15] Lista takich inwestorów określona jest w załączniku I do ICSD.

[16] Artykuł 4 ust. 2 i załącznik I do ICSD.

[17] MiFID – załącznik II.

[18] Obecnie przedsiębiorstwa, które spełniają co najmniej dwa z następujących kryteriów zawsze mogą domagać się rekompensaty na mocy ICSD: Zestawienie bilansowe ogółem ≤ 4 400 000 EUR, obrót netto ≤ 8 800 000 EUR, średnia liczba pracowników ≤ 50. Zgodnie z dyrektywą MiFID tylko większe przedsiębiorstwa spełniające co najmniej dwa z następujących kryteriów mogą być zakwalifikowane jako klienci branżowi per se : Zestawienie bilansowe ogółem ≥ 20 000 000 EUR, obrót netto ≥ 40 000 000 EUR, fundusze własne ≥ 2 000 000 EUR. W rezultacie przyjęcie definicji MiFID zmniejszy liczbę przedsiębiorstw, które mogą być wyłączone na mocy ICSD.

[19] Artykuł 16 i 17 dyrektywy 2006/73/WE wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy.

[20] Artykuł 18 dyrektywy 2006/73/WE.

[21] Dyrektywa 2009/65/WE w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32–96).

[22] Artykuły 22-26 i art. 32-36 dyrektywy 2009/65/WE.

[23] Odpowiedni wniosek legislacyjny, poprzedzony konsultacjami, powinien zostać przyjęty przed wiosną 2011 r.

[24] Pranie pieniędzy zostało zdefiniowane w art. 1 dyrektywy Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy. Dyrektywa ta została uchylona dyrektywą 2005/60/WE w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15-36).

[25] Dyrektywa 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. L 96 z 12.4.2003, s. 16–25).

[26] Artykuł 7 dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów.

[27] Zob. dyrektywa 2009/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2009 r. zmieniająca dyrektywę 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów w odniesieniu do poziomu gwarancji oraz terminu wypłaty (Dz.U. L 68 z 13.3.2009, s. 3–7)

[28] W październiku 2009 r. Komisja Europejska przyjęła pakiet projektów aktów prawnych służących wzmocnieniu nadzoru nad sektorem finansowym w Europie. Przepisy utworzą nową Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego (ESRB) w celu wykrycia zagrożeń dla systemu finansowego jako całości. Ustanowią one również Europejski System Organów Nadzoru Finansowego (ESFS), składający się z krajowych organów nadzoru i trzech nowych europejskich organów nadzoru nad sektorami bankowości, papierów wartościowych oraz ubezpieczeń i pracowniczych programów emerytalnych. ESMA jest jednym z trzech europejskich organów nadzoru uwzględnionych w pakiecie legislacyjnym. Odpowiedni wniosek legislacyjny jest dostępny na następującej stronie internetowej:http://ec.europa.eu/internal_market/finances/docs/committees/supervision/20090923/com2009_503_en.pdf

[29] Zob. motyw 13 dyrektywy.

[30] Dz.U C […] z […], s. […].

[31] Dz.U C […] z […], s. […].

[32] Dz.U. L 84 z 26.3.1997, s. 22-31.

[33] Dz.U. L 141 z 11.6.1993, s. 27-46.

[34] Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1-44.

[35] Dz.U. L 135 z 31.5.1994, s. 5-14.

[36] Dz.U. L 241 z 2.9.2006, s. 26-58.

[37] Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32-96.

[38] Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15.

[39] Dz.U. L 96 z 12.4.2003, s. 16.

[40] Dz.U. L ...