UZASADNIENIE

1 KONTEKST WNIOSKU

Wprowadzenie

W dniu 29 czerwca 2011 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący decyzji Rady [.../...] w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej (zwanej dalej „DZW z 2014 r.”[1]. Wniosek ten obejmował utworzenie nowych zasobów własnych na podstawie „części podatku od wartości dodanej” (VAT) na dostarczane towary i świadczone usługi, nabycie towarów i import towarów „objętych stawką podstawową VAT w każdym państwie członkowskim” w całej Unii Europejskiej (zwanych dalej „nowymi zasobami własnymi opartymi na VAT”). Komisja ogłosiła, że przedstawi odnośne szczegółowe przepisy do końca 2011 r.

Celem tego wniosku jest ustanowienie, zgodnie z art. 322 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”), metody, którą państwa członkowskie powinny stosować, obliczając te nowe zasoby własne, jak również określenie procedur udostępniania zasobów budżetowi UE. Rozwiązania te uzupełniają przepisy zawarte w DZW z 2014 r. oraz środki wykonawcze określone w art. 311 akapit 4 TFUE dotyczące kontroli i nadzoru oraz dodatkowych wymogów sprawozdawczych[2].

Niniejszy wniosek czerpie z wcześniejszych doświadczeń w administrowaniu zasobami własnymi pochodzącymi z VAT. Ma na celu uproszczenie obliczania wkładów krajowych, a przez to ograniczenie kosztów administracyjnych przy jednoczesnym zwiększeniu przejrzystości i ułatwieniu demokratycznej kontroli zasobów, a zatem umacnianie rzeczywistych powiązań między polityką UE w sprawie podatku VAT, finansami publicznymi państw członkowskich i finansowaniem budżetu UE.

Nowa metoda obliczeniowa

Podstawowe zasady

Proponowaną nową metodę obliczeniową można opisać za pomocą następujących czterech głównych etapów.

- Jako punkt wyjścia w tej metodzie przyjmuje się najbardziej konkretne i łatwo dostępne dane – liczby określające wpływy z podatku VAT uzyskane przez państwa członkowskie. Aby zagwarantować uwzględnianie tylko wpływów z podatku VAT około połowa państw członkowskich będzie musiała nadal korygować swoje dane w celu wykluczenia odsetek i grzywien. Ponadto niewielka liczba państw członkowskich będzie również musiała nadal wprowadzać korekty uwzględniające terytoria zamorskie, specjalny sposób opodatkowania VAT przyznany niektórym regionom peryferyjnym oraz dotacje, które dostarczają za pośrednictwem systemu podatku VAT.

- Aby osiągnąć maksymalne uproszczenie i przejrzystość przy minimalnych kosztach administracyjnych, proponuje się, by Komisja doprowadziła do ustalenia jednolitego dla całej UE, średniego udziału wpływów z podatku VAT pochodzących z objętych stawką podstawową dostaw na rzecz konsumpcji końcowej (tj. dostaw na rzecz gospodarstw domowych lub innych podmiotów nieuprawnionych do odliczenia naliczonego podatku VAT), które to dostawy są objęte stawką podstawową w każdym państwie członkowskim. Aby zapewnić przewidywalność, ten sam średni udział byłby stosowany przez cały okres obowiązywania danych ram finansowych.

- Państwa członkowskie stosują ten jednolity dla całej UE, średni udział w stosunku do swoich skorygowanych wpływów. Ustalona w ten sposób kwota z „wpływów podlegających opodatkowaniu VAT” jest przeliczana na wartość podstawową z wyłączeniem podatku, przy zastosowaniu stawki podstawowej VAT faktycznie obowiązującej w poszczególnych państwach członkowskich.

- Po ustaleniu wartości podstawy opodatkowania, udział określony w rozporządzeniu w sprawie wykonania wspomnianej decyzji dotyczącej zasobów własnych stosuje się do obliczenia rzeczywistego wkładu. Nie wprowadzi się żadnych sztucznych pułapów ograniczających podstawy opodatkowania.

W skrócie, każdego miesiąca państwa członkowskie dokonują prostego obliczenia na podstawie swoich (skorygowanych) wpływów z podatku VAT za dany miesiąc, określonego przez Komisję jednolitego dla całej UE, średniego udziału we wpływach z podatku VAT pochodzących z objętych stawką podstawową dostaw na rzecz konsumpcji końcowej, swojej stawki podstawowej i udziału zdefiniowanego dla nowych zasobów własnych opartych na VAT.

Główne korzyści w porównaniu z obecną metodą

W porównaniu z obecnie stosowaną metodą obliczania zasobów własnych opartych na VAT, ta uproszczona metoda ma trzy zasadnicze zalety:

- Ogranicza liczbę korekt, które państwa członkowskie muszą zastosować wobec swoich wpływów z podatku VAT. Nie będzie już potrzeby dokonywania korekt dotyczących ryczałtowych systemów rolnych. Obecna metoda korekty jest bardzo złożona, lecz ostatecznie uzyskane korekty są ograniczone, tj. w 2009 r. stanowiły one mniej niż 1% wpływów w przypadku wszystkich z wyjątkiem dwóch państw członkowskich. Podobnie nie będzie konieczna korekta dotycząca systemów stopniowego obniżania podatku.

- Nie będzie już konieczności obliczania rekompensat. Jest to uzasadnione, ponieważ wydaje się, że te rozmaite korekty nie mają istotnego wpływu na wkłady państw członkowskich (biorąc pod uwagę zwłaszcza rolę zasobów własnych opartych na DNB) mimo obciążenia administracyjnego, jakie stanowią dla państw członkowskich[3].

W praktyce nie będzie już konieczne podejmowanie decyzji dotyczących osiemnastu rekompensat obejmujących pozycje, w odniesieniu do których dyrektywa 2006/112/WE umożliwiała państwom członkowskim decydowanie o nałożeniu (lub nienałożeniu) podatku, ponieważ punkt ciężkości położony zostanie jedynie na dostawach objętych jednolicie stawką podstawową.

Znikną również inne rekompensaty stosowane w niektórych państwach członkowskich. Chodzi między innymi o rekompensaty dotyczące różnic w progach rejestracji, które mają znaczący wpływ jedynie w dwóch państwach członkowskich; znaczenie tych rekompensat zmniejszy się wraz z proponowanym skupieniem się na dostawach objętych stawką podstawową. Podobnie zlikwidowane zostaną również bardzo złożone rekompensaty dotyczące rozliczania naliczonego podatku VAT od pojazdów służbowych. Rekompensata jest obliczana przez większość państw członkowskich, lecz szacuje się, że rzeczywista obniżka wkładów w ramach zasobów własnych opartych na VAT stanowi mniej niż trzy setne 1%.

Wreszcie, jeśli będzie konieczna korekta w przypadku naruszenia prawa UE, w przyszłości będzie ona dokonywana poprzez korektę wpływów.

- Skupienie się jedynie na dostawach na rzecz konsumpcji końcowej jednolicie objętych stawką podstawową wraz z proponowanym scentralizowanym obliczaniem jednolitego dla całej UE, średniego udziału dla takich transakcji eliminuje konieczność obliczania przez państwa członkowskie średniej ważonej stawki.

Proponowana metoda stanowi zatem ogromne uproszczenie systemu, a przy tym zwiększa jego przejrzystość i przewidywalność przy jedynie niewielkim zmniejszeniu dokładności.

Udostępnianie nowych zasobów własnych opartych na VAT budżetowi UE

Podstawowe zasady

Proponowane rozwiązania dotyczące udostępniania tego rodzaju zasobów własnych oraz innych kwestii księgowych i administracyjnych stanowią połączenie istotnych elementów zaczerpniętych z poprzednich rozwiązań dotyczących zasobów własnych opartych na VAT oraz ustaleń dotyczących tradycyjnych zasobów własnych. Należy zwrócić uwagę na dwie główne kwestie uwzględnione we wniosku:

- Uprawnienia do tego rodzaju zasobów własnych będą powstawać jedynie wtedy, gdy państwo członkowskie rzeczywiście pobrało dane dochody. Zapewni to ścisłe i automatyczne powiązanie między krajowymi wpływami z podatku VAT i sytuacją gospodarczą a budżetem UE. Nowe zasoby własne oparte na VAT będą uzależnione bezpośrednio od polityki UE i od krajowych polityk dotyczących podatku VAT.

- Aby umożliwić szybszy i skuteczniejszy pobór zasobów własnych, proponuje się, by odnośne dochody udostępniano poprzez system miesięcznych sprawozdań zawierających wyraźne wskazanie dnia, do którego należy udostępnić kwoty zasobów własnych. Kwoty te będą przekazywane na ten sam rachunek, który jest stosowany w odniesieniu do innych zasobów własnych.

W tym kontekście należy również zwrócić uwagę na fakt, że publikując zieloną księgę w sprawie przyszłości podatku VAT[4], Komisja rozpoczęła inicjatywę zmierzającą do reformy systemu VAT, między innymi w celu rozszerzenia podstawy podatkowej oraz zmniejszenia liczby nadużyć i przypadków unikania opodatkowania. Proponowane nowe zasoby własne oparte na VAT są wystarczająco elastyczne, aby zapewnić dalsze stosowanie zmian wynikających z tej reformy.

Główne korzyści w porównaniu z obecnym systemem

Proponowana procedura udostępniania nowych zasobów własnych opartych na VAT budżetowi UE jest zdecydowanie prostsza i bardziej przejrzysta niż w przypadku obecnych zasobów własnych opartych na VAT.

Wykorzystanie wpływów rzeczywiście uzyskanych przez państwa członkowskie wyeliminuje konieczność dokonywania prognoz, a następnie korekt oraz przeprowadzania procedur związanych z obliczaniem sald VAT na koniec roku. Pozwoli to znacząco ograniczyć zarządzanie administracyjne i odnośne koszty związane z tymi zasobami.

Poniżej przedstawiono treść wniosku legislacyjnego:

2. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

2.1 Wprowadzenie

Niniejszy wniosek stanowi część pakietu, który zawiera również wniosek w sprawie rozporządzenia Rady dotyczącego rozwiązań w zakresie udostępniania budżetowi UE nowych zasobów własnych opartych na podatku od transakcji finansowych[5], a także przekształcenie (ze zmianami) istniejącego rozporządzenia Rady w sprawie udostępniania tradycyjnych zasobów własnych i zasobów własnych opartych na DNB[6].

Komisja zbada możliwość konsolidacji przepisów dotyczących określania i udostępniania wszystkich zasobów własnych Unii w jednym rozporządzeniu po osiągnięciu porozumienia w sprawie całego pakietu dotyczącego zasobów własnych.

2.2 Rozdział I „Przepisy ogólne”

- Artykuł 1 wniosku – „Przedmiot”. Artykuł ten stanowi, że proponowane rozwiązania mają zastosowanie do nowych zasobów własnych opartych na VAT, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. c) decyzji [.../...].

- Artykuł 2 wniosku – „Definicje” wyjaśnia przede wszystkim stosowane w tym rozporządzeniu pojęcie „dostaw” poprzez odniesienie do tytułu IV dyrektywy Rady 2006/112/WE[7].

Ponadto w artykule tym określono cechy dostaw, nabycia i importu, podlegających opodatkowaniu do celów nowego rodzaju zasobów własnych opartych na VAT. Każda transakcja podlegająca opodatkowaniu w rozumieniu tytułu IV dyrektywy Rady 2006/112/WE, która podlega stawce podstawowej VAT w każdym państwie członkowskim na obszarze całej Unii Europejskiej, będzie w ten sposób podlegała opodatkowaniu. Nie będzie konieczne, aby dostawa rzeczywiście podlegała opodatkowaniu VAT, aby została uznana za dostawę podlegającą opodatkowaniu do celów niniejszego rozporządzenia. O tym, czy dana dostawa powoduje powstanie obowiązku podatkowego, będzie decydował fakt, czy dana transakcja podlega opodatkowaniu, nie zaś rzeczywiste okoliczności. Tak więc dostawa towarów lub świadczenie usług odpowiednio podlegające obniżonej stawce VAT zgodnie z przepisami dyrektywy 2006/112/WE w jednym z państw członkowskich Unii nie jest dostawą podlegającą opodatkowaniu, niezależnie od faktu, że ta sama transakcja mogłaby być w rzeczywistości objęta stawką podstawową VAT co najmniej w jednym z pozostałych państw członkowskich Unii. Podobnie dostawa towarów lub świadczenie usług odpowiednio zwolnione z VAT lub zwolnione z VAT z prawem do odliczenia VAT na poprzednim etapie, zgodnie z tą samą dyrektywą, co najmniej w jednym państwie członkowskim, nie jest dostawą podlegającą opodatkowaniu.

- Artykuł 3 wniosku – „Średnie unijne dostawy podlegające opodatkowaniu” . Artykuł ten określa pojęcie ustalania jednolitego dla całej UE, średniego udziału dostaw podlegających opodatkowaniu, stosowanego do obliczania miesięcznej wartości tego udziału w nowych zasobach własnych opartych na VAT, a także wymaganą częstotliwość jego ustalania. Ustalając ten średni udział Komisja lub organ wyznaczony do tego celu przez Komisję może być zobligowany do zwrócenia się do władz państw członkowskich w celu uzyskania informacji i opinii. Państwa członkowskie powinny zatem dopilnować, by właściwe departamenty lub agencje zapewniły upoważnionym osobom wsparcie niezbędne do wykonywania powierzonych im obowiązków.

2.3 Rozdział II „Obliczanie udziału”

- Artykuł 4 wniosku – „Metoda obliczania”: artykuł ten określa poszczególne etapy procedury obliczania wkładów państw członkowskich z tytułu nowych zasobów własnych opartych na VAT. Proponowana metoda zdecydowanie różni się od metody stosowanej uprzednio. Główna zmiana polega na określeniu przez Komisję jednolitego średniego udziału stanowiącego udział podlegających opodatkowaniu dostaw na rzecz konsumpcji końcowej, które objęte są stawką podstawową VAT w całej UE. Każde państwo członkowskie zastosuje ten jednolity udział do własnych obliczeń i zasadniczo będzie go stosować przez cały okres obowiązywania ram finansowych. Udział ten zostanie zastosowany w odniesieniu do kwoty netto wpływów z podatku VAT danego państwa członkowskiego, po uprzednim dokonaniu wszelkich niezbędnych korekt w celu uwzględnienia wszelkich wpływów pobocznych i wykluczenia kwot, które – aczkolwiek związane z VAT – nie są bezpośrednio wpływami z VAT. Ponadto niektóre państwa członkowskie będą również musiały dokonać korekty swoich pierwotnych danych w celu uwzględnienia zwrotów podatku osobom niebędącym podatnikami lub podatnikom z tytułu dostaw innych niż dostawy podlegające opodatkowaniu, o ile zwroty te nie są zgodne z przepisami dyrektywy 2006/112/WE. Ustalona w ten sposób kwota zostanie ubruttowiona do wartości dostaw z wyłączeniem podatku, poprzez zastosowanie podstawowej stawki VAT obowiązującej w danym państwie członkowskim. Następnie wobec tej wymagalnej podstawy zastosuje się udział określony w rozporządzeniu [.../...].

- W artykule 5 wniosku – „Okresy obliczeniowe” proponuje się, by państwa członkowskie dysponowały możliwie największą elastycznością przy ustalaniu stosowanych okresów, aby umożliwić dopasowanie obliczeń wspomnianych nowych zasobów własnych opartych na VAT do obowiązujących w tych państwach zasad księgowania, a tym samym uniknąć konieczności dokonywania korekt wpływów wyłącznie z powodu niepokrywających się terminów.

2.4 Rozdział III „Udostępnianie nowych zasobów własnych opartych na VAT”

- Artykuł 6 wniosku – „Zasady księgowania”: artykuł ten określa rozwiązania proponowane w odniesieniu do nowych zasobów własnych opartych na VAT, które są równoważne z rozwiązaniami stosowanymi już zgodnie z art. 9 rozporządzenia 1150/2000 w odniesieniu do istniejących zasobów własnych. Wyznaczony rachunek zbiorczy może być częścią podobnego rachunku prowadzonego dla innych zasobów własnych zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000[8].

- Artykuł 7 wniosku – „Zapisywanie na rachunkach, sprawozdawczość i terminy udostępniania kwot”: artykuł ten określa rozwiązania proponowane w odniesieniu do nowych zasobów własnych opartych na VAT, które są równoważne z rozwiązaniami stosowanymi już zgodnie z rozporządzeniem 1150/2000 w odniesieniu do istniejących zasobów własnych. Utrzymano bez zmian dzień, do którego należy udostępnić odnośne zasoby, mianowicie pierwszy dzień roboczy miesiąca. Zmiany w stosunku do poprzednio obowiązujących rozwiązań w zakresie VAT dotyczą m.in. korzystania z miesięcznych sprawozdań składanych co najmniej dziesięć dni przed terminem udostępnienia odnośnych zmian, tj. w pierwszym dniu roboczym drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym państwo członkowskie otrzymało płatność. Zapisu na rachunku zbiorczym należy zasadniczo dokonać w momencie przesyłania sprawozdania miesięcznego, w każdym razie najpóźniej w tym samym terminie.

- W artykule 8 wniosku – „Korekty księgowe” proponuje się, by w odniesieniu do nowych zasobów własnych opartych na VAT obowiązywał ten sam termin, który jest stosowany obecnie w stosunku do innych zasobów własnych na podstawie art. 7 rozporządzenia 1150/2000[9].

- Artykuł 9 wniosku – „Odsetki od kwot udostępnionych z opóźnieniem” : proponuje się, by wszelkie opóźnienia w udostępnianiu nowych zasobów własnych opartych na VAT podlegały temu samemu systemowi odsetek za zwłokę, jaki obowiązuje obecnie na mocy art. 11 rozporządzenia 1150/2000[10].

2.5 Rozdział IV „Rozwiązania administracyjne”

- W artykułach 10 i 11 wniosku – „Przechowywanie dokumentów potwierdzających” i „Współpraca administracyjna” proponuje się, by obowiązki spoczywające obecnie na państwach członkowskich w odniesieniu do innych zasobów własnych na podstawie odpowiednio art. 3 i 4 rozporządzenia 1150/2000[11] stosowano podobnie w odniesieniu do nowych zasobów własnych opartych na VAT.

2.6 Rozdział V „Przepisy końcowe”

- Artykuł 12 wniosku – „Procedura komitetowa”: w artykule tym przewiduje się, że nowymi zasobami własnymi opartymi na VAT będzie zajmować się Komitet Doradczy ds. Zasobów Własnych (ACOR) działający obecnie na podstawie art. 20 rozporządzenia 1150/2000 i zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011.

2011/0333 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

w sprawie metod i procedury udostępniania zasobów własnych opartych na VAT

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 322 ust. 2, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej[12], w szczególności jego art. 106a,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[13],

uwzględniając opinię Europejskiego Trybunału Obrachunkowego[14],

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Zasoby własne Unii oparte na udziale podatku od wartości dodanej (VAT), o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. c) decyzji Rady […/…] w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej (dalej zwanych „zasobami własnymi opartymi na VAT”) powinny być udostępniane Unii w najlepszych możliwych warunkach i w związku z tym należy określić reguły dla państw członkowskich dotyczące udostępniania Komisji tego rodzaju zasobów.

2. Na potrzeby uproszczenia i zachowania przejrzystości, a także w celu ograniczenia kosztów administracyjnych, należy określić średni udział wartości dostaw podlegających opodatkowaniu w porównaniu do wartości łącznych dostaw, obowiązujący w odniesieniu do Unii.

3. Ustalenia na potrzeby obliczenia zasobów własnych opartych na VAT powinny być dokonywane w sposób jednolity.

4. Zasoby własne oparte na VAT powinny być udostępnianie poprzez zapisanie kwot należnych na rachunku otwartym w tym celu na podstawie rozporządzenia Rady […/...] w sprawie metod i procedur udostępniania tradycyjnych zasobów własnych i zasobów własnych opartych na DNB oraz w sprawie środków w celu zaspokojenia potrzeb gotówkowych[15]. W celu ograniczenia przepływu środków finansowych do poziomu niezbędnego do wykonania budżetu, Unia powinna ograniczyć wypłaty z wyżej wymienionych rachunków do wypłat wyłącznie na pokrycie potrzeb gotówkowych Komisji

5. W przypadku opóźnień w zapisywaniu na tych rachunkach zasobów własnych opartych na VAT państwa członkowskie powinny płacić odsetki. Zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami należy zadbać o to, aby koszt odzyskania należnych odsetek nie przekraczał kwoty odsetek do zapłaty.

6. Państwa członkowskie powinny przechowywać do dyspozycji Komisji – i w razie potrzeby przesyłać jej – dokumenty i informacje niezbędne do wykonywania uprawnień przyznanych jej w odniesieniu do zasobów własnych Unii.

7. Organy krajowe odpowiedzialne za pobór zasobów własnych powinny być w każdej chwili w stanie przedstawić Komisji dokumenty potwierdzające pobrane zasoby własne.

8. Konieczne jest zapewnienie ścisłej współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu ułatwienia prawidłowego stosowania przepisów finansowych dotyczących zasobów własnych.

9. W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia, Komisji powinny zostać powierzone uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[16].

10. Zważywszy na techniczny charakter takich środków, w celu przyjęcia aktów wykonawczych, w których określone zostaną szczegółowe zasady dotyczące miesięcznych sprawozdań z rachunków zasobów własnych opartych na VAT, a także w celu określania i aktualizowania średniego udziału, obowiązującego w odniesieniu do Unii, powinna zostać zastosowana procedura doradcza.

11. Należy uchylić rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej[17].

12. Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się od tego samego dnia, co decyzję […/…],

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Rozdział I

PRZEPISY OGÓLNE

ARTYKUł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie określa zasady obliczania i udostępniania Komisji zasobów własnych Unii opartych na części podatku od wartości dodanej (VAT), o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. c) decyzji […/…] (dalej zwanych „zasobami własnymi opartymi na VAT”).

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

(1) „dostawa” oznacza dostawę towarów lub usług, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów oraz import towarów zgodnie z definicją zawartą w tytule IV dyrektywy Rady 2006/112/WE[18];

(2) „dostawa podlegająca opodatkowaniu” oznacza dostawę podlegającą stawce podstawowej VAT mającej zastosowanie w każdym państwie członkowskim.

Artykuł 3

Średni udział wartości dostaw podlegających opodatkowaniu dla całej Unii

1. Przed rozpoczęciem poszczególnych wieloletnich ram finansowych Komisja określa jednolity dla całej Unii, średni udział wartości dostaw podlegających opodatkowaniu w porównaniu do wartości łącznych dostaw. Udział ten jest wyrażony jako wartość procentowa.

2. Średni udział obowiązujący w odniesieniu do Unii, o którym mowa w ust. 1, jest stosowany w okresie obowiązywania danych wieloletnich ram finansowych.

Jednak w oparciu o należycie uzasadnione powody Komisja może podjąć decyzję o aktualizacji średniego udziału obowiązującego w odniesieniu do Unii. Aktualizowany udział ma zastosowanie wraz z rozpoczęciem roku kalendarzowego następującego po roku, w którym nastąpiła aktualizacja.

3. Państwa członkowskie zapewniają Komisji lub organowi wyznaczonemu przez Komisję wsparcie i informacje niezbędne dla określenia i aktualizowania średniego udziału obowiązującego w odniesieniu do Unii, o którym mowa w ust. 1.

4. Komisja przyjmuje akty wykonawcze na potrzeby określenia i aktualizacji średniego udziału obowiązującego w odniesieniu do Unii, o którym mowa odpowiednio w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 12 ust. 2.

Rozdział II

OBLICZANIE ZASOBÓW WłASNYCH OPARTYCH NA VAT

ARTYKUł 4

Metoda obliczeniowa

1. Państwa członkowskie obliczają zasoby własne oparte na VAT dla danego miesiąca z wykorzystaniem łącznej kwoty VAT netto pobranej przez dane państwo członkowskie w miesiącu poprzedzającym. Kwota jest korygowana w celu uwzględnienia:

a) wszelkich płatności otrzymanych z tytułu kar nałożonych w wyniku niewywiązania się przez podatnika z jakiegokolwiek obowiązku związanego z podatkiem VAT, lub płatności otrzymanych w związku z wszelkimi odsetkami płatnymi ze względu na opóźnione dopełnienie obowiązków;

b) wszelkich kwot, które są traktowane na potrzeby zasobów własnych jako transakcje mające początek w danym państwie członkowskim lub przeznaczone dla danego państwa członkowskiego, mimo że mają one początek na terytorium trzecim lub są przeznaczone dla terytorium trzeciego zgodnie z art. 6 dyrektywy 2006/112/WE;

c) wszelkich kwot pochodzących z jednego z miejsc, o których mowa w art. 7 dyrektywy 2006/112/WE, o ile dane państwo członkowskie może udowodnić, że dochody zostały przekazane do tego miejsca;

d) wszelkich kwot, które stanowią dochody innego państwa członkowskiego, o ile dane państwo członkowskie może udowodnić, że dochody zostały tam przekazane;

e) wszelkie korekty wymagane w wyniku zastosowania drugiej lub niższej stawki podstawowej w odniesieniu do określonych miejsc, zgodnie z art. 104 lub 105 lub 120 dyrektywy 2006/112/WE;

f) kwoty zwrócone lub spłacone ze względu na interes społeczny lub z podobnych powodów osobom niebędącym podatnikami lub za działania niebędące działaniami objętymi podatkiem z wyjątkiem pozycji dopuszczonych na podstawie dyrektywy 2006/112/WE.

2. Kwota uzyskana na podstawie ust. 1 zostanie pomnożona przez unijny średni udział dostaw podlegających opodatkowaniu, zrealizowanych na rzecz konsumpcji końcowej, o którym mowa w art. 3.

3. Wynik uzyskany w oparciu o ust. 2 zostanie pomnożony przez wzajemną wartość stawki podstawowej VAT wyrażonej procentowo, mającej zastosowanie w danym państwie członkowskim na podstawie dyrektywy 2006/112/WE.

4. Wynik uzyskany w oparciu o ust. 3 zostanie pomnożony przez wartość procentową określoną w art. 1 ust. 2 rozporządzenia […/…] w celu uzyskania kwoty udziału własnego opartego na VAT, który zostanie udostępniony budżetowi Unii.

Artykuł 5

Okresy obliczania

1. Zasoby własne oparte na VAT są obliczane na podstawie miesięcy kalendarzowych.

2. W drodze odstępstwa od ust. 1 można w celu obliczenia zasobów własnych opartych na VAT stosować okresy inne niż miesiące kalendarzowe, bez stosowania korekt innych niż te określone w art. 4 ust. 1. Dotyczy to następujących przypadków:

a) gdy państwa członkowskie realizują swoje zasady księgowania w oparciu o standardowe okresy księgowania, które nie są równe z miesiącami kalendarzowymi;

b) gdy państwa członkowskie dokonują szczególnych ustaleń w odniesieniu do określonych okresów w roku, aby zamknąć zwykłe okresy księgowania.

3. Jeżeli dane państwo członkowskie wprowadza zmiany do swojej stawki podstawowej VAT, na potrzeby stosowania art. 4 ust. 3 przyjmuje się zmienioną stawkę od pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło wejście w życie nowej stawki podstawowej.

Rozdział III

UDOSTęPNIANIE ZASOBÓW WłASNYCH OPARTYCH NA VAT

ARTYKUł 6

Zasady księgowania

1. Każde państwo członkowskie zapisuje zasoby własne oparte na VAT na dobro rachunku otwartego na podstawie art. 9 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) 1150/2000[19] w imieniu Komisji przez swoją administrację finansową lub inny wyznaczony organ.

2. Państwa członkowskie lub organy przez nie wyznaczone przekazują Komisji drogą elektroniczną:

a) najpóźniej drugiego dnia roboczego po wpłaceniu środków na rachunek Komisji – wyciąg z rachunku wskazujący zapisanie zasobów własnych opartych na VAT;

b) jeżeli wyciąg, o którym mowa w lit. a), nie jest dostępny w dniu roboczym, w którym zasoby własne zostały wpłacone na rachunek Komisji – potwierdzenie dokonanej wpłaty wskazujące na zapisanie zasobów własnych opartych na VAT.

3. Kwoty wpłacone są księgowane w euro zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002[20].

4. Administracja finansowa każdego państwa członkowskiego lub organ wyznaczony przez państwo członkowskie prowadzi rachunek zbiorczy na potrzeby zasobów własnych opartych na VAT.

Artykuł 7

Zapisanie na rachunkach, sprawozdawczość i terminy udostępniania

1. Kwoty obliczone na podstawie art. 4 zapisuje się na rachunku określonym w art. 6 ust. 1 w pierwszym dniu roboczym drugiego miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, którego dotyczy obliczenie.

2. Co najmniej dziesięć dni roboczych przed datą określoną w ust. 1 każde państwo członkowskie przesyła Komisji miesięczne sprawozdanie dotyczące rachunków na potrzeby zasobów własnych opartych na VAT.

3. Zapisu na rachunku zbiorczym określonym w art. 6 ust. 4 dokonuje się najpóźniej do pierwszego dnia roboczego drugiego miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, którego dotyczy obliczenie.

4. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające szczegółowe zasady dotyczące miesięcznych sprawozdań, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 12 ust. 2.

Artykuł 8

Korekty księgowe

Państwa członkowskie zgłaszają Komisji wszelkie korekty dokonane w miesięcznych sprawozdaniach przesłanych na podstawie art. 7 ust 2.

Po dniu 31 grudnia trzeciego roku następującego po danym roku, w miesięcznych sprawozdaniach za dany rok nie dokonuje się żadnych dalszych korekt, z wyjątkiem kwestii zgłoszonych przed tym dniem przez Komisję lub przez zainteresowane państwo członkowskie.

Artykuł 9

Odsetki od kwot udostępnionych z opóźnieniem

1. Wszelkie opóźnienia w dokonaniu zapisu na rachunku, o którym mowa w art. 6 ust. 1, powodują konieczność zapłaty odsetek przez dane państwo członkowskie.

Odstępuje się jednakże od odzyskiwania odsetek o kwocie niższej niż 500 EUR.

2. Odsetki nalicza się przy zastosowaniu stóp i warunków przewidzianych w art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000.

3. Do zapłaty odsetek, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio artykuł 6 ust. 2 i 3.

Rozdział IV

ROZWIąZANIA ADMINISTRACYJNE

ARTYKUł 10

Przechowywanie dokumentów potwierdzających

Państwa członkowskie podejmują wszelkie stosowne środki, aby zagwarantować przechowywanie dokumentów potwierdzających, które dotyczą udostępnienia zasobów własnych opartych na VAT, przez okres co najmniej trzech lat kalendarzowych, licząc od końca roku, którego te dokumenty potwierdzające dotyczą.

W przypadku gdy weryfikacja dokumentów potwierdzających, o których mowa w akapicie pierwszym, dokonywana na podstawie art. 5 rozporządzenia (UE) […/…], wykaże, że wymagana jest korekta, dokumenty te przechowuje się po upływie terminu przewidzianego w akapicie pierwszym, przez wystarczający okres umożliwiający dokonanie i monitorowanie korekty.

W przypadku gdy spór między państwem członkowskim a Komisją, dotyczący obowiązku udostępnienia pewnej kwoty zasobów własnych opartych na VAT, rozstrzygany jest za obopólnym porozumieniem lub w drodze decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dane państwo członkowskie przekazuje Komisji dokumenty potwierdzające, niezbędne do prowadzenia finansowych działań następczych, w terminie dwóch miesięcy od dnia rozstrzygnięcia sporu.

Artykuł 11

Współpraca administracyjna

1. Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji następujące informacje:

a) nazwy urzędów lub jednostek odpowiedzialnych za gromadzenie, kontrolowanie i udostępnianie środków własnych opartych na VAT, jak również podstawowe przepisy dotyczące zadań i funkcjonowania tych urzędów lub jednostek;

b) ogólne przepisy ustanowione na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych, administracyjnych oraz tych odnoszących się do procedur księgowych dotyczących poboru VAT, obliczania wkładu w ramach zasobów własnych opartych na VAT oraz udostępniania ich Komisji;

c) dokładne nazwy wszelkiej dokumentacji administracyjnej i księgowej, w której ewidencjonowane są zasoby własne oparte na VAT, w szczególności dokumentacji wykorzystywanej do sporządzania obliczeń przewidzianych w art. 4 oraz rachunków przewidzianych w art. 7.

Komisja jest niezwłocznie powiadamiana o każdej zmianie w tych informacjach.

2. Komisja, na wniosek jednego z państw członkowskich, przekazuje wszystkim państwom członkowskim informacje, o których mowa w ust. 1.

Rozdział V

PRZEPISY KOńCOWE

ARTYKUł 12

Procedura komitetowa

13. Komisję wspiera Komitet Doradczy ds. Zasobów Własnych, ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr [.../...]. Komitet oznacza komitet w znaczeniu przyjętym w rozporządzeniu (UE) nr 182/2011.

14. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 13

Uchyla się rozporządzenie (EWG, Euratom) nr 1553/89. Jednak przepisy tego rozporządzenia mają w dalszym ciągu zastosowanie w odniesieniu do obliczania i udostępniania zasobów własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej pobranego przez państwa członkowskie przed dniem 1 stycznia 2014 r.

Artykuł 14

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. L [...] z […] r., s. [...].

[2] Zmieniony wniosek dotyczący rozporządzenia Rady określającego środki wykonawcze dotyczące systemu zasobów własnych Unii Europejskiej, COM(2011) 740 z 9.11.2011.

[3] Zob. załącznik do dokumentu roboczego służb Komisji „Finansowanie budżetu UE: sprawozdanie na temat funkcjonowania systemu zasobów własnych”, SEC(2011) 876, s. 104.

[4] COM(2010) 695 z 1.12.2010, dokument roboczy służb Komisji, SEC(2010) 1455 z 1.12.2010.

[5] Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie metod i procedury udostępniania zasobów własnych opartych na podatku od transakcji finansowych, COM(2011) 738 z 9.11.2011.

[6] Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie metod i procedury udostępniania tradycyjnych zasobów własnych i zasobów własnych opartych na DNB oraz w sprawie środków w celu zaspokojenia potrzeb gotówkowych, COM(2011) 742 z 9.11.2011, zmieniającego COM (2011) 512 z 29.6.2011.

[7] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.

[8] Rozporządzenie to jest przedmiotem wniosku w sprawie przekształcenia (ze zmianami). Przepis ten znajduje się obecnie w art. 5 wniosku w sprawie przekształcenia (ze zmianami).

[9] Rozporządzenie to jest przedmiotem wniosku w sprawie przekształcenia (ze zmianami). Przepis ten znajduje się obecnie w art. 6 wniosku w sprawie przekształcenia (ze zmianami).

[10] Rozporządzenie to jest przedmiotem wniosku w sprawie przekształcenia (ze zmianami). Przepis ten znajduje się obecnie w art. 11 wniosku w sprawie przekształcenia (ze zmianami).

[11] Rozporządzenie to jest przedmiotem wniosku w sprawie przekształcenia (ze zmianami). Przepis ten znajduje się obecnie w art. 3 i 4 wniosku w sprawie przekształcenia (ze zmianami).

[12] Dz.U. L [...] z […] r., s. [...].

[13] Dz.U. L [...] z […] r., s. [...].

[14] Dz.U. L [...] z […] r., s. [...].

[15] Dz.U. L [...] z […] r., s. [...].

[16] Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

[17] Dz.U. L 155 z 7.6.1989, s. 9.

[18] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.

[19] Dz.U. L 130 z 31.5.2000, s. 1.

[20] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.