ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.18

EKES zaleca, by Komisja skoncentrowała swe przyszłe prace dotyczące kierunku rozwoju polityki po 2020 r. głównie na pierwszym wariancie. Ta polityka obniżania emisyjności nie byłaby oparta na żadnym celu dotyczącym OZE, ale na jasno określonym celu dotyczącym redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz na cenie dwutlenku węgla, która byłaby na tyle wysoka, by motywować odpowiednie podmioty do zwiększania efektywności i zachęcać je do prowadzenia działań badawczo-rozwojowych i dokonywania inwestycji, ale niezbyt wysoka z punktu widzenia konsumentów i konkurencyjności przemysłu. Ponadto potrzebne są ukierunkowane działania, aby stymulować rozwój technologii OZE i inwestycji w te technologie, co ostatecznie przyniesie prawdziwe zmiany. Najlepiej by było, gdyby podejmowane środki były takie same dla całej UE i dostosowane do poszczególnych technologii.
2.6

Państwa bałtyckie (Litwa, Łotwa, Estonia) także stanowią wyspy energetyczne w stosunku do UE, gdyż ich sieci całkowicie zależą od dawnego „wyłącznego” partnera, Rosji (oraz w mniejszym stopniu od Białorusi). Stanowią one priorytet europejskiej integracji energetycznej; paradoksem jest, by trzy państwa bałtyckie w pełni należały do unii politycznej, nie mogąc do tej pory czerpać korzyści związanych z wewnątrzeuropejską integracją i solidarnością w kwestiach energetycznych. Jak można zgodzić się na to, by zależały one od kraju trzeciego, zresztą od niedawna członka WTO, który nie przestrzega norm europejskich w zakresie dostępu do sieci, nie przystąpił do Europejskiej karty energetycznej i nie sprzyja umocnieniu połączeń międzysystemowych krajów Europy Środkowej i Wschodniej? EKES z całą mocą wzywa więc do zmniejszenia różnic między rynkiem energetycznym Rosji i Europy oraz do przyjęcia nowej, ambitnej i globalnej umowy o partnerstwie i współpracy, obejmującej odrębny rozdział poświęcony współpracy w dziedzinie energetyki (zob. rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 września 2012 r. w sprawie rocznego sprawozdania Rady dla Parlamentu Europejskiego na temat wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (12562/2011 – 2012/2050(INI)).
2.6

Uwieńczenie sukcesem omawianej strategii będzie możliwe jedynie wtedy, gdy jej głównym partnerem stanie się społeczeństwo obywatelskie. Organizacje społeczeństwa obywatelskiego najlepiej rozumieją problem w tym zakresie i są pomocne w wykrywaniu ofiar i w działaniach zapobiegawczych. Działania policji, wymiaru sprawiedliwości, inspekcji pracy, itp. są niezbędne, ale gdyby służby państwowe działając samodzielnie potrafiły powstrzymać handel ludźmi, to zjawisko to już dawno należałoby do przeszłości. Wyłącznym kluczem do skuteczności tej strategii jest włączenie organizacji społeczeństwa obywatelskiego do jej realizacji. Konieczne jest też wspieranie finansowe organizacji niosących pomoc ofiarom.
3.3.1

EKES zdecydowanie podkreśla, że to państwa członkowskie dopilnowują, aby pośrednicy ubezpieczeniowi oraz członkowie personelu zakładów ubezpieczeń prowadzący działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego ustawicznie aktualizowali swoją wiedzę i umiejętności. W tym kontekście trzeba podkreślić, że do obowiązków pracodawców należy zadbanie o to, by ich pracownicy mieli dostęp do szkoleń, które są niezbędne do skutecznego i zadowalającego wykonywania powierzonych im zadań.
4.5

Trzecią dziedziną, w której Komisja wyraźnie wskazuje na rolę i zaangażowanie podmiotów i partnerów społecznych, są płace, w odniesieniu do których należy zdaniem Komisji przeprowadzać konsultacje z partnerami społecznymi w sprawie reformy systemów płacowych. Komitet pragnie zwrócić uwagę Komisji na fakt, że płace, negocjacje płacowe, a nawet same systemy ustalania płac należą w wielu państwach członkowskich do autonomicznych kompetencji partnerów społecznych, którzy negocjują i zawierają umowy zbiorowe w tej sprawie. Ta autonomiczna rola negocjacyjna partnerów społecznych nie może zostać ograniczona do zwykłych konsultacji, zaś tej kompetencji w zakresie konsultacji nie można zawężać jedynie do funkcji doradczej. Autonomia partnerów społecznych i dialogu społecznego znalazła potwierdzenie w art. 152 i 153–155 TFUE, w których m.in. zawarto zasadę, że Unia Europejska musi respektować krajowe systemy stosunków pracy. W tym kontekście konsultacja z partnerami społecznymi w sprawie np. reformy np. mechanizmów indeksacji, jest całkowicie niewystarczająca, a nawet nieodpowiednia, zwłaszcza gdy w odpowiednim krajowym modelu konsultacji społecznych, takie mechanizmy indeksacji są negocjowane i ustalane przez partnerów społecznych w drodze układów zbiorowych. Jeżeli chodzi o istotę sprawy, Komitet zastanawia się, czy Komisja nie przywiązuje zbyt dużego znaczenia do roli obniżek wynagrodzeń. Bliższa analiza zaleceń dla poszczególnych państw, które dołączone są do komunikatu Komisji, pokazuje, że wśród 17 państw członkowskich, które otrzymały zalecenia Komisji w sprawie płac, w przypadku 16 państw członkowskich zalecenia te miały na celu obniżenie dynamiki płac, poprzez zreformowanie indeksacji, ograniczenie płac minimalnych, decentralizację negocjacji płacowych lub zwiększenie elastyczności najniższych płac. Nierówności charakteryzujące europejską unię walutową mają jednak przede wszystkim charakter strukturalny i wynikają z faktu, że globalizacja ma różne skutki w przypadku różnych członków tej unii (źródło: MFW, „External Imbalances in the Euro Area”, working paper 12/136, 2012 r.). Faktem jest, że w konkurencji z państwami o niskich płacach nie można wygrać poprzez obniżkę płac.
4.27

W kwestii restrukturyzacji komunikat „CARS 2020” zawiera interesujące aspekty, które wymagałyby pogłębienia: na s. 20 mowa jest o tym, że Komisja wznowi prace wewnętrznej grupy zadaniowej, by analizować i monitorować najbardziej spektakularne przypadki zamknięcia lub redukcji działalności zakładów produkujących samochody. Grupa ta wykazała się aktywnością i skutecznością w przeszłości, w sprawach dotyczących przemysłu motoryzacyjnego (aluzja do spraw VW Forest i MG Rover). EKES wzywa do dostarczenia szczegółowej analizy tych wyników i oceny, w jaki sposób mogą one stanowić przykład wzorcowych rozwiązań w obecnej sytuacji.
4.5.4

EKES z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą przyjęcia do 2014 r. zalecenia w sprawie najlepszych praktyk w dziedzinie zapobiegania ustawianiu wyników zawodów sportowych powiązanemu z zakładami i zwalczania tego procederu, nawet jeśli nie uznaje za wystarczający wybranego instrumentu prawnego. Ustawione wyniki naruszają zasadę sprawiedliwości zawodów sportowych i stanowią przestępstwo we wszystkich państwach członkowskich, pomimo to nastąpił wzrost działalności nielegalnej lub takiej, co do której podejrzewa się, że jest nielegalna. Należy zatem bardziej skutecznie interweniować w zwalczanie ustawionych wyników zawodów sportowych za pomocą narzędzi, kompetencji i zasobów państw członkowskich wykorzystywanych w synergii między sobą oraz z UE.
2.7

W „Planie działania prowadzącym do przejścia na konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.” Komisji Europejskiej stwierdza się, że najbardziej skuteczne scenariusze zakładają redukcję emisji w porównaniu do 1990 r. o 25 % do 2020 r., o 40 % do 2030 r., o 60 % do 2040 r.
5.2

Liberalizacja handlu nie przyniosła jednak oczekiwanych rezultatów w wielu krajach rozwijających się obfitujących w produkty rolne i surowce, ze względu na brak dywersyfikacji, możliwości ich przetwarzania i odpowiedniej infrastruktury. Komitet wyraża ubolewanie z powodu zablokowania umów o partnerstwie gospodarczym z krajami AKP. Komitet podkreśla, że preferencyjny dostęp (18) do rynku UE przyznany krajom najsłabiej rozwiniętym (LDC) przynosi bardzo skromne wyniki, tak samo zresztą jak pomoc dla handlu, która stanowi coraz bardziej powszechną formę współpracy wielostronnej. EKES zaleca, by zachęcać do stosowania ułatwień w handlu, które zostały już przyznane LDC przez WTO, oraz do promowania powszechnego otwarcia wymiany handlowej (bezcłowej i bezkontyngentowej) między państwami wschodzącymi a państwami najsłabiej rozwiniętymi.
EKES nie popiera propozycji Komisji, by wprowadzić modulację cen w odniesieniu do tras o dużym natężeniu ruchu. Nie doprowadziłoby to de facto do żadnych usprawnień w wykorzystaniu przestrzeni powietrznej; ponadto jako że wprowadzenie tego rozwiązania mogłoby zmusić operatorów statków powietrznych do latania na dłuższych trasach, byłoby to sprzeczne z celami UE dotyczącymi ograniczenia emisji jako sposobu na przeciwdziałanie zmianie klimatu. System taki byłby ponadto niesprawiedliwy, gdyż operatorzy ci już płacą za natężenie ruchu, ponosząc pośrednie koszty opóźnień. Takie podejście oznaczałoby podwójne sankcje, co jest całkowicie nie do przyjęcia, zwłaszcza że operatorzy statków powietrznych wykorzystują opłaty trasowe do finansowania unowocześniania infrastruktury, co powinno ostatecznie ograniczyć natężenie ruchu.
1.10

Komitet wyraża duże zastrzeżenia co do przeniesienia do agencji działań wspierających badania i innowacje, które do tej pory podejmowane były przez Komisję, i wnosi, by uważniej zastanowiła się nad dotychczasowymi godnymi pochwały wynikami.
5.5

Większość krajów wciąż zachowuje przepisy, zgodnie z którymi udziałowcami większościowymi przewoźników powietrznych muszą być obywatele danego kraju i to oni muszą sprawować kontrolę nad tymi przewoźnikami, przez co przewoźnicy lotniczy pozbawiani są dostępu do szerszej gamy inwestorów i rynków kapitałowych. W efekcie sektor lotniczy funkcjonuje według sztucznie wymuszonego modelu, niespotykanego w innych branżach. Na przykład w Stanach Zjednoczonych ilość akcji z prawem głosu przewoźników lotniczych posiadana przez podmioty zagraniczne nie może przekraczać 25 %. Te narodowościowe ograniczenia w zakresie praw własności i sprawowania kontroli doprowadziły do powstania trzech globalnych aliansów przewoźników lotniczych (Star Alliance, SkyTeam i Oneworld), a ściślej mówiąc wspólnych przedsięwzięć utworzonych przez niektórych z ich członków na niektórych trasach. Model ten sprawdza się jako najbliższy kształtowi globalnego przewoźnika lotniczego.
5.1

Na wysłuchaniu zorganizowanym przez komisję CCMI 19 grudnia 2012 r. podkreślono następujące główne aspekty: 5.1.1 Komunikat Komisji został opublikowany o czasie; ponadto zawiera wiele elementów oczekiwanych przez branżę budowlaną. 5.1.2 Proponowana strategia nie przedstawia taktyki radzenia sobie z wpływem zmiany klimatu na branżę budowlaną. 5.1.3 Rozwiązanie kwestii finansowania projektów i tendencji do opóźniania płatności zajmuje ważne miejsce w programie działania branży budowlanej. 5.1.4 W sektorze tym mamy do czynienia z intensywnym starzeniem się siły roboczej, któremu należy zaradzić poprzez przyciąganie młodych, wykwalifikowanych pracowników. 5.1.5 Niezbędne jest bardziej zdecydowane podejście, by sprostać głównym zagrożeniom, przezwyciężyć słabe strony i zapewnić osiągnięcie celów związanych ze strategią „Europa 2020” i sieciami transeuropejskimi. 5.1.6 Jedynie wysoka jakość projektowania i wykonawstwa zapewni realizację celów w zakresie zrównoważonego budownictwa i zapewni zrównoważoną konkurencyjność branży. Nie można osiągnąć wysokiej jakości projektowania i wykonawstwa na podstawie przetargów opartych wyłącznie na „kryterium najniższej oferowanej ceny” z pominięciem kosztów długoterminowych. 5.1.7 Tradycyjne kierowanie się chęcią uzyskania najniższych kosztów przy udzielaniu zamówień publicznych na usługi budowlane zniechęca przedsiębiorstwa do wprowadzania innowacji w procesy i do inwestowania w nowe, innowacyjne materiały. Dalszą przeszkodą w innowacjach są systemy ubezpieczeniowe, które karzą te przedsiębiorstwa, które pragną zróżnicować swoje metody pracy lub stosować innowacyjne materiały. 5.1.8 Należy wprowadzić konkretne środki, by zaradzić nierównym warunkom konkurencji między przedsiębiorstwami w krajach OECD a krajach BRIC. 5.1.9 Jako możliwą zachętę należy ponownie rozważyć zmniejszenie stawek VAT-u, by uprzystępnić ceny mieszkań. 5.1.10 Państwa członkowskie muszą ponadto rozwijać i wzmacniać partnerstwo społeczne w branży budowlanej, które zaowocowało utworzeniem szeregu tzw. parytetowych organizacji pozarządowych. Należy także rozwijać i wzmacniać dialog społeczny w celu sprostania bardzo konkretnym wyzwaniom stojącym przed tą branżą (bezpieczeństwo i higiena pracy, szkolenia, płatne urlopy itp.). 5.1.11 Równie celowe i niezbędne jest przyjęcie kodeksu etycznego, by zmniejszyć wpływ korupcji. 5.1.12 Należy także lepiej komunikować się w kwestii polityki inwestycyjnej, by ulepszyć strategie przedsiębiorstw, które obecnie opierają się głównie na dążeniu do przetrwania w krótkiej perspektywie czasowej. 5.1.13 Utworzone przez Komisję forum wysokiego szczebla w budownictwie, które rozpocznie działalność w styczniu 2013 r., jest bardzo potrzebne i EKES powinien brać w nim udział.
4.11

Więcej działań badawczo-rozwojowych zamiast pospiesznego i przedwczesnego szeroko zakrojonego wprowadzania do obrotu. Nie należy zacierać różnicy między badaniami, rozwojem i demonstracją a szeroko zakrojonym wprowadzaniem do obrotu i wsparciem; może to między innymi prowadzić nawet do takiej sytuacji rynkowej, która utrudni innowacje. Nadmierne dotacje dla energii fotowoltaicznej (np. w Niemczech, Frondel et al., „Economic impacts from the promotion of renewable technologies”, Energy Policy, 2010 r.) nie pomogły w wypracowaniu w UE konkurencyjnego systemu (Hardo Bruhns i Martin Keilhacker, „Energiewende – wohin führt der Weg”, Politik und Zeitgeschichte, 2011 r.). Tańsze panele słoneczne, które są teraz dostępne, pochodzą nie z Europy, ale z Chin. Musimy zatem skupić się na rozwijaniu wszystkich potencjalnie racjonalnych wariantów niskoemisyjnej produkcji energii, zwłaszcza ze źródeł, które mogą przyczynić się do zaspokajania obciążenia podstawowego, takich jak energia geotermalna i synteza jądrowa. Ani w Europie, ani w pozostałych regionach świata nie uda się raz na zawsze rozwiązać problemu energii do 2050 r.
3.1

Ramy polityki energetycznej UE zostały opracowane tak, by wzmocnić i utrzymać bezpieczeństwo energetyczne oraz konkurencyjność i zrównoważony rozwój sektora energetyki. Cel dotyczący obniżenia do 2050 r. emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 80 % w porównaniu z poziomami z 1990 r. pozostaje jednoznacznym, choć jeszcze nie wiążącym prawnie, celem ilościowym. Jednakże inne aspekty związane ze zrównoważonym rozwojem, na przykład udział odnawialnych źródeł energii w koszyku energetycznym, pozostają nierozstrzygnięte w odniesieniu do okresu po 2020 r. Podobnie mało prawdopodobne jest ilościowe wyrażenie możliwego do zaakceptowania poziomu zależności energetycznej czy też różnic w cenie energii w porównaniu z głównymi światowymi konkurentami. W polityce UE należy w jakiś sposób uwzględnić ten brak pewności – najnowsza historia de facto pokazuje, że zmienność cen energii na świecie oraz skutki nieprzewidzianych wydarzeń wymagają, by polityka energetyczna była zarówno elastyczna, jak i zdolna do stawienia czoła złożonym okolicznościom zewnętrznym.
2.2

RNO znacząco rozszerzają obszar i geograficzną obecność UE w świecie, a tym samym zwiększają polityczny, gospodarczy i kulturowy wpływ Europy, a także zapewniają jej dostęp do rozległych obszarów połowowych na Oceanie Atlantyckim i Indyjskim. Należy jeszcze bardziej uwypuklić znaczenie RNO jako przyczółków Europy poprzez włączenie ich do sieci transeuropejskich (takich jak TEN-T i sieci cyfrowe) i zapewnienie im uprzywilejowanego dostępu do europejskich programów dotyczących obserwacji Ziemi (GMES, GALILEO) oraz do europejskich badań nad energią odnawialną i różnorodnością biologiczną. Należy ponadto wykorzystywać RNO za pośrednictwem różnorodnych programów w zakresie mobilności i współpracy do szerzenia wpływów europejskich w świecie. Obecność specjalnych przedstawicieli UE w tych regionach, uzasadniona ich oddaleniem, będzie zarówno sygnałem politycznym, jak i skutecznym narzędziem promowania ich roli jako przyczółka Europy!
1.11

Wzywa do uczynienia kwestii płci przekrojową i priorytetową osią unijnej polityki na rzecz rozwoju, aby umożliwić kobietom lepszy dostęp do ochrony socjalnej, co przyczyni się do zwalczania ubóstwa jednostek i całych rodzin.
2.6

Ponieważ podjęte w 1992 r. zobowiązania międzynarodowe do podziału korzyści nie były realizowane, na Światowym Szczycie Zrównoważonego Rozwoju w 2002 r. w Johannesburgu szefowie państw i rządów postanowili wynegocjować w ramach CBD międzynarodowy system promujący i zapewniający sprawiedliwy i równy podział korzyści wynikających z wykorzystania zasobów genetycznych [„international regime to promote and safeguard the fair and equitable sharing of benefits arising out of the utilization of genetic resources”] („Plan of Implementation”, pkt 42 lit. o)).
5.3

Badania prowadzone w zakładzie: Zgodnie z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro badania wysokiego ryzyka (klasy D) prowadzone w zakładzie podlegają tym samym wymogom co komercyjne badania klasy D. Rozporządzenie to nie ma jednak w pełni zastosowania do badań prowadzonych w zakładzie zakwalifikowanych do innych klas (także klasy C i wyrobów do diagnostyki w terapii celowanej). EKES zaleca, by zasada przeprowadzania oceny zagrożeń i korzyści wyrobu stosowanego w ochronie zdrowia miała zastosowanie do wszystkich wyrobów, niezależnie od tego, czy znajdują one zastosowanie komercyjne czy są opracowywane i wykorzystywane wyłącznie wewnątrz instytucji (badania prowadzone w zakładzie).
4.2.17

Komitet przypomina, że reformy dotyczące ustalania wynagrodzeń wymagają negocjacji na szczeblu krajowym między partnerami społecznymi. Muszą one odzwierciedlać równowagę między dążeniem do odpowiedniego wzrostu popytu, stabilności cen, kontroli wysokich lub rosnących nierówności i utrzymaniem konkurencyjnych cen. EKES jest zaniepokojony, że reformy strukturalne w zakresie wynagrodzeń wywołają konkurencję między państwami członkowskimi prowadzącą do ich obniżania, co zmniejszy popyt wewnętrzny w UE i przyczyni się – z uwagi na rosnącą nadwyżkę w handlu zagranicznym strefy euro – do jeszcze wyraźniejszej aprecjacji euro. MOP (37) potwierdza ten trend i ostrzega przed daleko idącymi skutkami gospodarczymi i społecznymi. Przyjęte w rocznej analizie wzrostu podejście do minimalnych wynagrodzeń, zgodnie z którym ważne jest by „zapewniały równowagę między tworzeniem zatrudnienia a odpowiednim dochodem”, stanowi odzwierciedlenie ogólnego założenia, że trzeba znaleźć kompromis między tworzeniem miejsc pracy a różnymi czynnikami, takimi jak ich jakość i chęć przyjęcia oferty pracy. Komitet zastanawia się, czy istnieją dowody potwierdzające taki konflikt, jako że w swych badaniach dotyczących doświadczeń z minimalnymi wynagrodzeniami w UE MOP nie znalazła dowodów dla tezy, że minimalne wynagrodzenia niszczą miejsca pracy (38). Komitet przypomina, że zasada stanowiąca, iż „praca musi przynosić dochody” nadal musi obowiązywać, choć została wprowadzona jeszcze przed kryzysem Komitet wzywa Komisję, by wyjaśniła swe stanowisko w zakresie płac, inflacji i wydajności. Choć w komunikacie dotyczącym pakietu na rzecz zatrudnienia (39) Komisja wyjaśniła, że płace realne muszą być dostosowane do zmian wydajności pracy, w Rocznej analizie wzrostu na 2013 r. nie podała, czy chce dostosować do wydajności płace nominalne czy realne. Różnica między tymi dwoma podejściami jest zasadnicza, ponieważ w tym drugim przypadku istnieje możliwość, że płace nominalne uwzględniałyby jedynie wydajność, ale nie uwzględniałyby inflacji. Taka zasada niosłaby ze sobą ryzyko, że zerowa inflacja spowodowałaby deflację w przypadku negatywnych szoków gospodarczych.
4.3.3

Potrzebne są także zachęty ułatwiające finansowanie transgranicznych działań szkoleniowych, pozwalające przedsiębiorstwom i partnerom społecznym na zaangażowanie w tworzenie systemu dwutorowego. Więcej propozycji można znaleźć w publikacji pt. „Tworzenie szans dla młodzieży: Jak poprawić jakość i wizerunek przyuczania do zawodu” („Creating Opportunities for Youth: How to improve the quality and image of apprenticeships”) (BusinessEurope, 2012) (14) lub w hiszpańsko-niemieckim porozumieniu związków zawodowych w sprawie norm jakości przyuczania do zawodu.
2.3

W strategii Komisji na rzecz „wzmocnienia zaufania na jednolitym rynku cyfrowym handlu elektronicznego i usług online” (4) określono „pięć głównych przeszkód w funkcjonowaniu jednolitego rynku cyfrowego oraz plan działań mający na celu ich usunięcie”. Znajdują się wśród nich „nieodpowiednie systemy płatności i dostaw”, jako że „obecnie 10 % osób nie robi zakupów w internecie (5) z powodu braku pewności co do kosztu usług dostawczych, w szczególności w przypadku zakupów transgranicznych, oraz co do jakości usług”. Dlatego Komisja uznaje, że: — „konsumentowi należy zapewnić wybór spośród rozmaitych możliwości; w różnych państwach członkowskich należy rozpowszechniać i stosować najlepsze praktyki europejskie, dotyczące dostaw do miejsca zamieszkania w określonych godzinach, odbioru w partnerskich punktach sprzedaży lub w ramach zautomatyzowanych systemów o długich godzinach otwarcia itp.”; — „zarówno z punktu widzenia klientów, jak i z punktu widzenia przedsiębiorstw, należałoby wyjaśnić kwestię odpowiedzialności za uszkodzenie, kradzież lub zaginięcie paczki”; — „należy ponadto zapewnić skuteczność i przystępność cenową usług dostawczych również na obszarach wiejskich lub odizolowanych oraz w najbardziej oddalonych regionach Unii, aby handel elektroniczny mógł przyczyniać się do zmniejszania nierówności z punktu widzenia spójności terytorialnej, a nie prowadzić do ich pogłębiania”; — w przypadku sfałszowanych i/lub podrobionych produktów leczniczych należy zagwarantować „odpowiedni poziom ochrony pacjentów kupujących produkty lecznicze w internecie”.
Skuteczna ochrona środowiska wymaga aktywnej roli społeczeństwa obywatelskiego, w ramach której umożliwiono by obywatelom czynne pełnienie funkcji kontrolnej. Konieczne do tego instrumenty zostały wprowadzone do europejskiego prawodawstwa w zakresie ochrony środowiska zwłaszcza dzięki konwencji z Aarhus (na przykład swobodny dostęp do informacji o środowisku, udział organizacji społeczeństwa obywatelskiego w procesach decyzyjnych dotyczących przepisów w zakresie ochrony środowiska i dostęp do wymiaru sprawiedliwości). We wniosku dotyczącym 7. EAP wspomina się powyższe instrumenty, lecz nie omawia roli społeczeństwa obywatelskiego we wdrażaniu prawodawstwa w zakresie ochrony środowiska, a także nie przedstawia dalej idących propozycji. 7. EAP bardzo trafnie analizuje niedociągnięcia dotychczasowych EAP, jeśli chodzi o wdrażanie, w zasadzie nie zawiera jednak propozycji, jak można by zmniejszyć lub wyeliminować te niedociągnięcia. Niemal wszystkie korzystne dla przyrody i środowiska zmiany były przedmiotem postulatów społeczeństwa obywatelskiego. EKES uważa, że organizacje społeczeństwa obywatelskiego są kluczowym podmiotem we wdrażaniu 7. EAP i że w programie powinno się wyraźnie podkreślić i wzmocnić ich rolę w ramach dodatkowego priorytetowego celu. Do wykazu środków trzeba dodać działania na rzecz wspierania zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego (np. partnerstwa lub podobne fora w ramach lokalnej Agendy 21), tworzenia partnerstw oraz ściślejszego włączenia zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego do rad ds. ochrony środowiska czy też rad ds. zrównoważonego rozwoju.
3.3

Aby zachęcić kraje stowarzyszone do czynnego uczestnictwa w działaniach w ramach ERIC, proponuje się zmianę art. 9, tak by do ustanowienia konsorcjum potrzebne było tylko jedno państwo członkowskie (przy minimalnej liczbie trzech członków). Pozostali dwaj członkowie mogą pochodzić z krajów stowarzyszonych, a te odpowiednio mogłyby także posiadać prawo głosu.
2.7

Aby uniknąć stwarzania niekorzystnych warunków i zakłócania konkurencji, Komitet uważa, że odstępstwo to powinno mieć ściśle tymczasowy charakter i stosować się wyłącznie do operatorów statków powietrznych, którzy nie otrzymali bezpłatnych uprawnień lub zwrócili wszystkie bezpłatne uprawnienia przyznane im w odniesieniu do tej działalności w 2012 r. Z tego samego powodu uprawnień tych nie należy uwzględniać do celu obliczania związanych z tym praw.