ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Zasadniczo problem polega na niewystarczającej dostępności danych, które można wykorzystywać w gospodarce europejskiej. Wynika to głównie z braku przejrzystości w kwestii praw dotyczących danych, asymetrii pozycji negocjacyjnych, ograniczonego dostępu do uczciwych i wiarygodnych usług w chmurze oraz braku międzysektorowej interoperacyjności danych w UE. Problem ten pojawia się w wielu sektorach gospodarki i skutkuje niewystarczającym wykorzystaniem danych na szczeblu UE, co niekorzystnie wpływa na wybory dokonywane przez konsumentów, innowacje i świadczenie usług publicznych.

Łańcuchy wartości danych w UE są zorganizowane w dużej mierze w warunkach transgranicznych, w których zarówno posiadacze, jak i użytkownicy danych znajdują się w różnych państwach członkowskich. Zidentyfikowane problemy nie dotyczą zatem jednego konkretnego państwa członkowskiego. Wpływają one za to na cały jednolity rynek. Z tego względu skoordynowane działania UE mogą przynieść większą wartość dodaną dla europejskiej gospodarki i europejskiego społeczeństwa w porównaniu z działaniami podejmowanymi przez poszczególne państwa członkowskie.
Megatrendy hiperłączności cyfrowej i transformacji technologicznej prowadzą do bezprecedensowego wzrostu popytu na usługi oparte na najnowocześniejszych technologiach, poprawiające bezpieczeństwo, ochronę i odporność. Szybko rozwijający się system międzynarodowy sprawia, że łączność satelitarna na świecie jest atutem strategicznym pod względem bezpieczeństwa i ochrony. Na szczeblu UE zapotrzebowanie na rządową łączność satelitarną rośnie w ujęciu ilościowym i ewoluuje pod względem jakościowym – w kierunku rozwiązań o większym bezpieczeństwie, małego opóźnienia i większej szerokości pasma. Głównym problemem jest zatem rozbieżność wynikająca z tych szybko zmieniających się potrzeb rządowych i braku dostępnych rozwiązań unijnych (zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim) w zakresie bezpiecznych, niezawodnych i zróżnicowanych usług łączności satelitarnej, w szczególności możliwych dzięki najnowocześniejszym technologiom średniej i niskiej orbity okołoziemskiej. Główne czynniki to wzrost poziomu zagrożeń hybrydowych i zagrożeń cyberbezpieczeństwa, zmieniający się charakter rządowych potrzeb w zakresie bezpiecznej łączności satelitarnej wskutek położenia nacisku na małe opóźnienie i globalny zasięg, a także brak zdolności opartej na aktywach kosmicznych, która umożliwiałaby zaspokajanie zmieniających się potrzeb. W największym stopniu oddziałuje to na podmioty rządowe państw członkowskich, co ma wpływ na bezpieczeństwo i ochronę wszystkich obywateli Unii. Ponadto bezpośrednio oddziałuje to na europejską przestrzeń kosmiczną (w tym New Space) i konkurencyjność przemysłu cyfrowego. Na szerszą skalę problem ten może wpłynąć na wiarygodność UE i jej państw członkowskich jako podmiotu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo na arenie międzynarodowej.
W celu zaradzenia wskazanym problemom ocenie poddano szeroki zbiór wariantów. Niektóre z nich zostały odrzucone na wczesnym etapie jako niezgodne z ramami prawnymi UE lub z celem polegającym na zapewnieniu odpornego i efektywnego rynku rozrachunku w UE, np. wprowadzenie wobec banków centralnych wymogu ułatwienia CDPW dostępu do pieniądza banku centralnego lub nieograniczone wykorzystanie banków do świadczenia bankowych usług pomocniczych. Inne warianty zostały odrzucone jako nieefektywne ze względu na koszty (wprowadzenie nadzoru na poziomie UE).

Łącznie pakiet wybranych wariantów przyniesie pozytywne skutki dzięki bardziej proporcjonalne regulacji CDPW i zwiększeniu konkurencyjności rynku rozrachunku w UE. Uproszczenie procedury paszportowania poprzez wprowadzenie zwykłego powiadomienia na szczeblu przyjmującego państwa członkowskiego (zamiast przewidzianego obecnie uprzedniego zatwierdzenia) mogłoby przynieść CDPW oszczędności w wysokości 10 mln EUR w pierwszym roku, a następnie w wysokości ok. 4 mln EUR rocznie. Zmiany w zakresie nadzoru związane z ustanowieniem kolegiów organów nadzoru i zmianą przepisów dotyczących świadczenia bankowych usług pomocniczych usprawniłyby procedury, skutkując spójniejszym nadzorem i łatwiejszym dostępem do niektórych usług. Korzyści te są trudne do oszacowania pod względem ilościowym, ale oczekuje się, że będą one znaczące dla przedsiębiorstw i organów regulacyjnych. W związku z doprecyzowaniem i odroczeniem elementów dyscypliny rozrachunku głównymi korzyściami byłyby odroczone koszty, tj. koszty przyłączenia do agentów pośredniczących w zakupie na otwartym rynku ponoszone przez uczestników rynku lub wolumen transakcji, który nie zniknąłby lub nie zostałby przeniesiony do systemów spoza UE (szacowany na 4–5 % całkowitego obrotu). Uproszczenie procedury paszportowania i większa jasność w zakresie systemu dyscypliny rozrachunku mogłyby nieco zmniejszyć obciążenie administracyjne ESMA w zakresie zapewniania informacji i wyjaśnień. Ponadto, wpływ preferowanych wariantów strategicznych na krajowe organy powinien być zasadniczo pozytywny. W szczególności, jeżeli właściwe organy krajowe państwa przyjmującego będą otrzymywać tylko zwykłe powiadomienia, właściwe organy krajowe mogłyby ponosić niższe koszty i poświęcać mniej czasu na paszportowanie.
Przegląd EEAG (przyszłe wytyczne będą zatytułowane „Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę klimatu i środowiska oraz cele związane z energią”, w skrócie CEEAG) ma rozwiązać następujące problemy: (i) EEAG nie uwzględniają nowych technologii ani nowych rodzajów środków pomocy; (ii) EEAG nie odzwierciedlają odpowiednio najnowszych zmian w polityce UE w zakresie klimatu, środowiska i energii; (iii) nie zaradzono wystarczająco zakłóceniom konkurencji i problemom efektywności kosztowej, zważywszy na skalę wydatków krajowych w tym obszarze; (iv) zasady oceny zgodności są czasami zbyt skomplikowane, trudne do zastosowania lub niespójne oraz (v) nie ma jasności co do skuteczności zasad dotyczących zwolnień z opłat dla odbiorców energochłonnych. Przegląd EEAG dotyczy przede wszystkim organów udzielających pomocy w państwach członkowskich i przedsiębiorstw w całej UE (jako kwalifikujących się lub faktycznych beneficjentów). EEAG mają zastosowanie do wszystkich sektorów działalności gospodarczej w całej UE. Poddano je przeglądowi w ramach oceny adekwatności pakietu dotyczącego unowocześnienia polityki w dziedzinie pomocy państwa z 2014 r. oraz oceny ex post.

Przeanalizowano szereg wariantów dotyczących następujących pięciu kwestii politycznych: A) Czy zasady przyznawania pomocy na ograniczanie emisji gazów cieplarnianych powinny być ujednolicone dla poszczególnych technologii lub sektorów? B) W jaki sposób ułatwić przyznawanie pomocy na środki, które przyczyniają się do realizacji Zielonego Ładu, minimalizując jednocześnie zakłócenia na rynku? C) Czy należy rozszerzyć zakres stosowania przetargów, aby stały się one domyślną opcją przy udzielaniu pomocy na rzecz ograniczania emisji gazów cieplarnianych, a jeśli tak, to jak szerokie mają one być i co powinny obejmować? D) Czy należy różnicować projekty pod względem korzyści dla środowiska, aby służyły realizacji celów Zielonego Ładu? Jeśli tak, to w jaki sposób? E) Jak zachować właściwą równowagę w przypadku trudnych wyborów przy przyznawaniu zwolnień z opłat za energię elektryczną jako formy wsparcia odbiorcom energochłonnym (np. ryzyko delokalizacji a zakłócenie konkurencji; elektryfikacja a efektywność elektryczna). Preferowane są następujące warianty: A) częściowa harmonizacja zasad przyznawania pomocy w zależności od specyfiki sektorowej; B) ułatwienie przyznawania pomocy poprzez dopuszczenie większej liczby rodzajów pomocy, uznawanie nowych kosztów oraz grupowe wyłączenie większej liczby rodzajów pomocy, ale z zabezpieczeniami zapobiegającymi zakłóceniom rynku; C) wymóg przetargu konkurencyjnego z wykorzystaniem wielu technologii, oprócz uzasadnionych przypadków; D) co do zasady rozróżnianie projektów według rodzaju paliwa oraz E) umożliwienie obniżenia opłat na podstawie jednego wykazu kryteriów kwalifikowalności na poziomie sektora.
·Wariant A – Scenariusz odniesienia: brak zmian w rozporządzeniu, tylko usprawnienie wdrażania w oparciu o wytyczne i inne środki prawa miękkiego. ·Wariant B – poprawienie rozporządzenia: wyjaśnienie i optymalizacja jego zakresu, zapewnienie spójności z innymi przepisami UE oraz zajęcie się aspektami środowiskowymi wyrobów budowlanych. ·Wariant C – ukierunkowanie rozporządzenia: w tym wszystkie elementy opisane w wariancie B, a także 3 poniższe podwarianty, które można łączyć: – podwariant C1 – ograniczenie stosowania rozporządzenia do metod oceny

– podwariant C2 – ograniczenie jego zakresu do głównych obszarów

– podwariant C3 – wprowadzenie opcjonalności stosowania wspólnej terminologii technicznej przez producentów. ·Wariant D – ulepszenie rozporządzenia: korzystając z wariantu B, można również wprowadzić wymogi dotyczące cech nieodłącznie związanych z wyrobem, aby chronić zdrowie, bezpieczeństwo i środowisko. Takie wymagania dotyczące konkretnych wyrobów można sformułować za pomocą 3 podwariantów (można połączyć D1 i D2): – podwariant D1 – podejście oparte na nowych przepisach odnoszących się do wymogów dotyczących wyrobów – podwariant D2 – podejście oparte na specyfikacjach technicznych odnoszących się do wymogów dotyczących produktów – podwariant D3 – rozwiązanie hybrydowe między D1 i D2 (z zachowaniem podstawowych elementów każdego z nich). ·Wariant E – uchylenie rozporządzenia: rozporządzenie zostałoby uchylone, a w odniesieniu do wyrobów obowiązywałoby wzajemne uznawanie przez państwa członkowskie. Podsumowanie Wariant D jest wariantem preferowanym, ponieważ z analizy wynika, że jest to najlepszy sposób na osiągnięcie celów.
Oceniono następujące warianty: wariant 0: scenariusz zakładający brak zmian w polityce; wariant 1: uchylenie dyrektywy i wprowadzenie środków nieregulacyjnych; wariant 2: kompleksowy przegląd; wariant 3a: wprowadzenie odpowiednich przepisów do prawodawstwa horyzontalnego oraz wariant 3b: wprowadzenie odpowiednich przepisów do prawodawstwa dotyczącego poszczególnych produktów. Po przeprowadzeniu oceny skutków za wariant preferowany uznano wariant 3a: uchylenie, unowocześnienie odpowiednich praw i włączenie do prawodawstwa horyzontalnego, a mianowicie dyrektywy 2011/83/UE w sprawie praw konsumentów (dyrektywa w sprawie praw konsumentów).

Organizacje konsumenckie skłaniają się ku kompleksowemu przeglądowi dyrektywy (wariant 2), ale mogą zaakceptować jej uchylenie i włączenie odpowiednich przepisów dyrektywy do prawodawstwa horyzontalnego (wariant 3a). Dostawcy usług finansowych i stowarzyszenia przedsiębiorców preferują scenariusz podstawowy lub wariant 3b (włączenie praw konsumentów do przepisów dotyczących poszczególnych produktów). Organy publiczne uważają, że najlepszym wariantem jest włączenie części dyrektywy do prawodawstwa horyzontalnego (wariant 3a).

Wariant preferowany jest skutecznym sposobem osiągnięcia celów szczegółowych, a także jest efektywny, w szczególności w odniesieniu do konsumentów, i zapewnia wysoki poziom spójności. Oczekuje się, że wariant ten będzie miał ogólnie pozytywny wpływ na zaufanie konsumentów dzięki wprowadzeniu nowych przepisów dotyczących tego, w jaki sposób i kiedy należy przekazywać konsumentom informacje, oraz dzięki ograniczeniu praktyk wykorzystujących wzorce zachowań, takich jak stosowanie opcji domyślnych. Unowocześnione zostanie także prawo do odstąpienia od umowy poprzez uproszczenie korzystania z tego prawa. Wariant ten miałby również pozytywny wpływ na ograniczenie szkód ponoszonych przez konsumentów (co najmniej 170–210 mln EUR).

Wariant preferowany wiązałby się z pewnymi jednorazowymi i stałymi kosztami dla organów krajowych. Organy poniosłyby pewne koszty transpozycji i wdrożenia na etapie przyjmowania przepisów, ale nie byłyby one zbyt wysokie, ponieważ zakres nowych przepisów jest minimalny. Wprowadzenie nowych przepisów, takich jak zakaz stosowania opcji domyślnych i dostosowanie zasad prezentacji do różnych kanałów dystrybucji, wiązałoby się z dodatkowymi kosztami monitorowania i egzekwowania.
·Wariant 4 przewiduje gruntowny przegląd legislacyjny dyrektywy, prowadzący do ustanowienia jednego statusu rezydenta stałego UE, zniesienie systemów krajowych i przyznanie prawa do swobodnego przemieszczania się w obrębie UE rezydentom długoterminowym.

Preferowany wariant obejmuje liczne środki zmierzające do usunięcia większości zidentyfikowanych niedociągnięć w przepisach dyrektywy we wszystkich problematycznych obszarach. Oczekuje się, że będzie on korzystny pod względem społecznym i gospodarczym. Korzyści gospodarcze opierają się na założeniu, że większa liczba obywateli państw trzecich będzie mogła korzystać ze statusu rezydenta długoterminowego UE oraz wiążących się z nim praw oraz że wyższy odsetek obywateli państw trzecich przemieści się do innych państw członkowskich. To z kolei doprowadzi do wzrostu ogólnych dochodów podatkowych, zwiększenia wydajności i wydatków oraz poprawy wzrostu gospodarczego. Preferowany wariant strategiczny zapewni również większą spójność z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Ponadto zakłada się, że preferowany wariant będzie najlepszym rozwiązaniem wobec sporadycznie rozbieżnych stanowisk zainteresowanych stron (zob. sekcja powyżej): z politycznego punktu widzenia jest zatem wariantem, który najłatwiej zrealizować.
Zainteresowane strony ogólnie zgodziły się co do tego, jak ważne jest wzmożenie wysiłków w walce z niegodziwym traktowaniem dzieci w celach seksualnych, zarówno w internecie, jak i poza nim, bez powielania lub niepotrzebnego zakłócania obecnych działań, i odniosły się przychylnie do koncepcji utworzenia Centrum Unijnego. Organy publiczne i organizacje pozarządowe zajmujące się prawami dziecka poparły nałożenie obowiązku wykrywania, zgłaszania i usuwania treści przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych zamieszczonych w internecie, natomiast dostawcy usług opowiedzieli się za podejściem dobrowolnym, które ułatwiłoby obecne działania i wprowadzanie innowacji. Organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną prawa do prywatności podkreśliły, jak ważne jest, by nie osłabiać szyfrowania i przestrzegać zakazu ogólnego monitorowania.

Najistotniejsze skutki dla MŚP wynikają z obowiązku wykrywania, zgłaszania i usuwania materiałów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych zamieszczonych w internecie, wykrytych w ramach świadczonych przez MŚP usług. Skutki gospodarcze zostaną złagodzone dzięki swobodnemu dostępowi do technologii umożliwiających wykrywanie, zgłaszanie i usuwanie, co ułatwi Unijne Centrum. Jednolite przepisy dotyczące walki z niegodziwym traktowaniem dzieci w celach seksualnych ułatwią MŚP prowadzenie działalności na całym jednolitym rynku, pomagając przedsiębiorstwom scale-up i innowatorom, a jednocześnie przyczyniając się do uczynienia środowiska internetowego bezpieczniejszym dla dzieci.
Na czym polega problem i dlaczego jest to problem na szczeblu UE?

Pestycydy chemiczne przyczyniają się do spadku bioróżnorodności. Celem Europejskiego Zielonego Ładu jest ograniczenie zarówno stosowania pestycydów chemicznych, jak i ryzyka z nimi związanego. W strategii „Od pola do stołu” określono cele UE w zakresie ograniczenia stosowania pestycydów i ryzyka z nimi związanego o 50 % do 2030 r. Obecna dyrektywa w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów nie odzwierciedla tych ambicji. Nie nadąża ona za postępem technologicznym i nie osiąga efektywnego zrównoważonego stosowania pestycydów. Wdrażanie dyrektywy jest też nierównomierne i niepełne. Państwa członkowskie mogłyby uczynić więcej na rzecz propagowania alternatywnych, niechemicznych metod zwalczania agrofagów. Wiele z nich nie ustaliło krajowych celów w zakresie ograniczenia stosowania pestycydów oraz ryzyka z nimi związanego.
Ogólnym problemem jest postępująca w alarmującym tempie utrata różnorodności biologicznej i degradacja ekosystemów. Jak podkreślono w Europejskim Zielonym Ładzie, jest to jedno z największych zagrożeń dla UE w najbliższych dziesięcioleciach, ponieważ nasze społeczeństwo i gospodarka są w dużym stopniu uzależnione od korzyści, jakie zapewniają zdrowe ekosystemy. Zmiany geopolityczne w Europie uwypukliły potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i odporności systemów żywnościowych, a ponadto zmiana klimatu i utrata różnorodności biologicznej stanowią poważne długoterminowe zagrożenie dla wydajności rolnictwa. Odbudowa zasobów przyrodniczych stanowi polisę ubezpieczeniową zapewniającą długoterminową stabilność i odporność UE w wielu sektorach gospodarki. Odbudowa ekosystemów w UE jest jednak do tej pory zdecydowanie niewystarczająca, aby sprostać tym wyzwaniom, a ekosystemy nadal ulegają degradacji. Mimo że wdrożono pewne konkretne strategie, które przyczyniają się do odbudowy ekosystemów, istnieje wiele niedociągnięć: brak konkretnych celów w obowiązującym prawodawstwie, np. w dyrektywie siedliskowej, fakt, że niektóre ekosystemy (takie jak lasy i ekosystemy rolnicze) nie są w pełni objęte prawodawstwem, a także nieskuteczność wyznaczonych wcześniej dobrowolnych celów. Ogólnie rzecz biorąc, dotychczasowe próby nie doprowadziły do wystarczającej odbudowy na konieczną skalę i na wymaganym poziomie starań.

Celem szczegółowym jest odbudowa zdegradowanych ekosystemów w całej UE (np. terenów podmokłych, lasów, ekosystemów morskich, ekosystemów rolniczych, rzek i jezior oraz siedlisk zalewowych), a w szczególności tych, które mają największy potencjał w zakresie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla oraz zapobiegania klęskom żywiołowym i łagodzenia ich skutków. Powinno to przyczynić się do zapewnienia, aby do 2030 r. różnorodność biologiczna w UE weszła na ścieżkę regeneracji, a do 2050 r. wdrożone zostały działania na rzecz odbudowy w odniesieniu do wszystkich ekosystemów w UE, które tego wymagają. Odpowiedzialność za osiągnięcie tego celu będzie spoczywać na UE i państwach członkowskich. Do celów operacyjnych należą: a) ustanowienie prawnie wiążących celów w zakresie odbudowy ekosystemów i utrzymania ich w dobrym stanie, stanowiących uzupełnienie obowiązujących instrumentów prawnych; oraz b) ustanowienie skutecznych ram wdrażania, w których państwa członkowskie opracowują krajowe plany odbudowy dotyczące sposobów osiągnięcia celów, określające oceny stanu, planowanie odbudowy, sprawozdawczość w zakresie odbudowy i jej finansowanie. Komisja będzie dokonywać przeglądu tych planów i okresowo oceniać postępy.
Oceniono trzy warianty dotyczące ustanowienia i aktualizowania norm technicznych: -wariant 1 – regulacja zdecentralizowana: placówki służby krwi i banki tkanek korzystają z różnych krajowych i międzynarodowych wytycznych przy opracowywaniu własnych wewnętrznych norm technicznych na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności; -wariant 2 – wspólna regulacja: placówki służby krwi i banki tkanek zostają zobowiązane do przestrzegania norm technicznych określonych w wytycznych opracowanych i utrzymywanych przez wyznaczone unijne organy eksperckie; -wariant 3 – regulacja centralna: placówki służby krwi i banki tkanek zostają zobowiązane do przestrzegania norm technicznych określonych w prawie Unii. Wariantem preferowanym jest wariant 2, który zapewnia największą efektywność i skuteczność, ponieważ opiera się na ugruntowanej wiedzy eksperckiej w dziedzinie krwi, tkanek i komórek, co gwarantuje stosowanie aktualnych norm w całej UE. Co więcej, oceniono szereg wspólnych środków w celu wypełnienia niektórych luk prawnych w ramach legislacyjnych dotyczących krwi, tkanek, i komórek, wzmocnienia nadzoru i ułatwienia innowacji przy jednoczesnym udzielaniu porad w kwestii tego, kiedy prawodawstwo dotyczące krwi, tkanek i komórek ma zastosowanie (rozgraniczenie od innych ram prawnych UE nie ulegnie zmianie), zapewnienia proporcjonalnej (do ryzyka) ścieżki wydawania zezwoleń na nowe procesy oraz zarządzania (kryzysowego) zaopatrzeniem w krew, tkanki i komórki. Jeżeli chodzi o aspekty cyfrowe, preferowanym rozwiązaniem jest wdrożenie nowego pojedynczego systemu informatycznego.
Sprzęt i oprogramowanie często padają celem udanych cyberataków, które do 2021 r. doprowadziły do szacowanego globalnego rocznego kosztu cyberprzestępczości w wysokości 5,5 bln EUR. Z produktami tymi wiążą się dwa główne problemy zwiększające koszty dla użytkowników i społeczeństwa: 1) niski poziom cyberbezpieczeństwa, który przejawia się w powszechnych podatnościach oraz niewystarczającym i niespójnym dostarczaniu aktualizacji zabezpieczeń w celu wyeliminowania tych podatności, oraz 2) niedostateczne zrozumienie i dostęp do informacji przez użytkowników, co uniemożliwia im wybór produktów o odpowiednich właściwościach w zakresie cyberbezpieczeństwa lub korzystanie z nich w sposób bezpieczny. Cyberbezpieczeństwo produktów z elementami cyfrowymi ma wyraźny wymiar transgraniczny, ponieważ produkty wytwarzane w jednym państwie są często wykorzystywane na całym rynku wewnętrznym. Ponadto incydenty początkowo dotyczące pojedynczego podmiotu lub jednego państwa członkowskiego często w ciągu kilku minut rozprzestrzeniają się na cały rynek wewnętrzny. Chociaż obowiązujące przepisy dotyczące rynku wewnętrznego mają zastosowanie do niektórych produktów z elementami cyfrowymi, większość sprzętu i oprogramowania nie jest obecnie objęta żadnymi przepisami UE regulującymi ich cyberbezpieczeństwo. W szczególności obecne ramy prawne UE nie odnoszą się do cyberbezpieczeństwa oprogramowania niewbudowanego, nawet jeśli naruszenia bezpieczeństwa w wyniku cyberataku w coraz większym stopniu są wymierzone w podatności tych produktów, co powoduje znaczne koszty społeczne i gospodarcze. Do najnowszych przykładów należy oprogramowanie szpiegujące Pegasus, które wykorzystywało podatności w telefonach komórkowych, lub robak oprogramowania szantażującego WannaCry, który wykorzystywał podatność w systemie Windows, co miało wpływ na komputery na całym świecie.
Na czym polega problem i dlaczego jest to problem na szczeblu UE?

Niedawne kryzysy, takie jak pandemia COVID-19 czy inwazja Rosji na Ukrainę, pokazały wrażliwość jednolitego rynku w sytuacji nieprzewidzianych zakłóceń, a jednocześnie zależność gospodarki europejskiej i wszystkich powiązanych z nią zainteresowanych stron od prawidłowo funkcjonującego jednolitego rynku. Skutki kryzysu dla jednolitego rynku mogą być dwojakie. Z jednej strony może doprowadzić on do wystąpienia przeszkód w swobodnym przepływie na jednolitym rynku, które zaburzają jego normalne funkcjonowanie. Z drugiej strony, w przypadku fragmentacji jednolitego rynku i jego nieprawidłowego funkcjonowania kryzys może spowodować zwiększenie niedoborów towarów i usług istotnych w kontekście kryzysu. W efekcie łańcuchy dostaw mogą zostać nagle przerwane, a przedsiębiorstwa postawione w obliczu trudności z zaopatrzeniem, dostawami czy sprzedażą towarów i usług. Utrudnia to konsumentom dostęp do kluczowych produktów i usług. Dodatkowo skutki tych zakłóceń pogłębia brak informacji i jasności prawa. Poza bezpośrednimi zagrożeniami społecznymi wywołanymi przez kryzys obywatele, a w szczególności słabsze grupy, mierzą się z poważnymi skutkami gospodarczymi.

W zakres inicjatywy wchodzi nie zapewnienie rozwiązań służących całkowitemu przezwyciężeniu przyszłych kryzysów, a raczej umożliwienie szybkiego i elastycznego reagowania na skutki kryzysu dla jednolitego rynku, zwłaszcza w odniesieniu do przeszkód w swobodnym przepływie oraz do niedoborów towarów i usług istotnych w kontekście kryzysu. Ogólnym celem SMEI jest podwyższenie czujności dotyczącej jednolitego rynku w odniesieniu do kryzysów oraz poprawa reagowania na nie, a także sprawne funkcjonowanie jednolitego rynku w czasach kryzysu. W związku z tym za pośrednictwem SMEI Unia zostanie wyposażona w zestaw dobrze skalibrowanych narzędzi na wypadek sytuacji kryzysowych, które umożliwią szybkie i skuteczne reagowanie na wszelkie przyszłe kryzysy mogące utrudnić funkcjonowanie jednolitego rynku. Instrument ten uzupełni inne istniejące mechanizmy unijne, również dzięki lepszej koordynacji, większej przejrzystości i szybszemu działaniu. Inicjatywa ta ma dwa cele szczegółowe: