Sektor finansowy w znacznym stopniu polega na technologiach informacyjno-komunikacyjnych (ICT). Trwająca obecnie pandemia COVID-19 prawdopodobnie przyspieszy proces integracji sektora finansowego z ICT, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z zapewnienia stałego zdalnego dostępu do usług finansowych. Zależność od technologii cyfrowych wzbudza jednak pewne obawy – przedsiębiorstwa muszą być w stanie radzić sobie z potencjalnymi zakłóceniami funkcjonowania ICT, aby mieć możliwość należytego odniesienia się do incydentów i zagrożeń cyfrowych oraz aby utrzymać ciągłość świadczenia usług. W ramach sektora finansowego cechującego się silnymi wzajemnymi powiązaniami i oferującego usługi transgraniczne o kluczowym znaczeniu, od których zależy funkcjonowanie gospodarki realnej, luki wynikające z uzależnienia od ICT – mimo że wywierają one podobny wpływ również w przypadku innych sektorów gospodarki – są szczególnie silnie odczuwalne z uwagi na 1) intensywne i szerokie wykorzystywanie ICT oraz 2) możliwości szybkiego rozprzestrzenienia się skutków incydentu operacyjnego, do którego doszło w jednym przedsiębiorstwie finansowym lub podsektorze finansowym, na inne przedsiębiorstwa lub części sektora finansowego, a ostatecznie na pozostałą część gospodarki. Choć sektor finansowy znajduje się na bardzo zaawansowanym etapie integracji rynkowej i regulacyjnej, a jego funkcjonowanie opiera się na jednolitym zbiorze zharmonizowanych przepisów – jednolitym zbiorze przepisów UE – reakcja UE na wzrost potrzeb w zakresie odporności operacyjnej na szczeblu horyzontalnym i sektorowym: -opierała się na minimalnym poziomie harmonizacji, pozostawiając przestrzeń dla wykładni przepisów dokonywanej na szczeblu krajowym i doprowadzając do fragmentacji jednolitego rynku, albo -była zbyt ogólna i miała zbyt ograniczony zakres obowiązywania, ponieważ odnosiła się w różnym stopniu do ogólnego ryzyka operacyjnego i regulowała częściowo tylko niektóre elementy operacyjnej odporności cyfrowej (np. zarządzanie ryzykiem związanym z ICT, zgłaszanie incydentów oraz ryzyko związane z zewnętrznymi dostawcami usług ICT), pozostawiając inne w niezmienionym stanie (faza testowa). Jak dotąd interwencja UE nie odniosła się do ryzyka operacyjnego w sposób odpowiadający potrzebom przedsiębiorstw finansowych związanym ze zdolnością do wyeliminowania luk związanych z ICT, reagowania na nie i przywracania gotowości do pracy po ich wystąpieniu ani nie zapewniła organom nadzoru finansowego narzędzi pozwalających im wypełniać powierzone im obowiązki w zakresie ograniczania niestabilności finansowej wynikającej ze wspomnianych luk związanych z ICT. Istniejące obecnie luki i niespójności doprowadziły do rozpowszechnienia się nieskoordynowanych inicjatyw krajowych (np. w obszarze przeprowadzania testów) i podejść nadzorczych (np. do kwestii uzależnienia od zewnętrznych dostawców usług ICT), które przekładają się na przypadki pokrywania się przepisów i dublowania wymogów oraz na wysokie koszty administracyjne i koszty przestrzegania przepisów dla transgranicznych przedsiębiorstw finansowych albo uniemożliwiają wykrywanie ryzyka związanego z ICT i reagowanie na to ryzyko. Ogólnie rzecz biorąc, nie zagwarantowano stabilności ani integralności sektora finansowego, a jednolity rynek usług finansowych pozostaje rozdrobniony, co skutkuje osłabieniem ochrony konsumentów i inwestorów.