[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 18.11.2008

KOM(2008) 759 wersja ostateczna

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej

(przedstawiona przez Komisję)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej

- pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji w związku z postępowaniem zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96,

- pochodzących z Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia,

- pochodzących z Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia,

- oraz kończące postępowania w odniesieniu do przywozu tego samego produktu pochodzącego z Bośni i Hercegowiny oraz z Turcji.

UZASADNIENIE

KONTEKST WNIOSKU |

Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. („rozporządzenie podstawowe”) wobec przywozu niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących z Białorusi, Bośni i Hercegowiny, Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”), Rosji, Tajlandii, Turcji i Ukrainy |

Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |

Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Rozporządzenie Rady (WE) nr 1697/2002 z dnia 23 września 2002 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących z Tajlandii, Turcji i Ukrainy. |

Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Nie dotyczy. |

KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW |

Konsultacje z zainteresowanymi stronami |

Strony zainteresowane postępowaniami miały już możliwość obrony swoich interesów podczas dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |

Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |

Ocena skutków Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Rozporządzenie podstawowe nie przewiduje ogólnej oceny skutków, ale zawiera wyczerpujący wykaz wymogów, które muszą zostać ocenione. |

ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |

Krótki opis proponowanych działań a) Dochodzenie antydumpingowe zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do przywozu niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących z ChRL, Federacji Rosyjskiej, Bośni i Hercegowiny oraz Białorusi W 2007 r. Komitet Obrony Przemysłu Stalowych Rur Spawanych w Unii Europejskiej złożył skargę zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, ogólnej produkcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem. Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody, aby wszcząć dochodzenie antydumpingowe i w dniu 26.09.2007 r. rozpoczęła postępowanie[1]. W toku dochodzenia stwierdzono stosowanie dumpingu w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, który spowodował szkodę dla przemysłu wspólnotowego w związku z przywozem z krajów, których dotyczy postępowanie, z wyjątkiem Bośni i Hercegowiny. Dochodzenie wykazało również, że żaden istotny interes Wspólnoty nie przemawia przeciwko nałożeniu ostatecznych środków antydumpingowych. W związku z tym wnioskuje się o nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji oraz o zakończenie postępowania dotyczącego przywozu tego produktu pochodzącego z Bośni i Hercegowiny. b) Przegląd wygaśnięcia obowiązujących środków antydumpingowych w odniesieniu do przywozu niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących z Turcji, Tajlandii i Ukrainy oraz przegląd okresowy w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Turcji Wniosek został złożony przez Komitet Obrony Przemysłu Stalowych Rur Spawanych w Unii Europejskiej w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, ogólnej produkcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem. Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądów i rozpoczęła postępowanie w dniu 26.09.2007[2]. Dochodzenie potwierdziło prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Niniejszym wnioskuje się o utrzymanie środków antydumpingowych w odniesieniu do przywozu niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących z Tajlandii i Ukrainy, za wyjątkiem Turcji. Jeśli chodzi przegląd okresowy dotyczący Turcji, Komitet Obrony Przemysłu Stalowych Rur Spawanych w Unii Europejskiej przekazał informacje, że w odniesieniu do przywozu z Turcji produktu objętego postępowaniem, poziom środka przestał być wystarczający, by przeciwdziałać dumpingowi wyrządzającemu szkodę, który wykazał znaczny wzrost. W przypadku Turcji przegląd okresowy wykazał, że cła ustanowione w poprzednim rozporządzeniu powinny zostać zniesione. c) Przegląd okresowy obowiązujących środków antydumpingowych w odniesieniu do przywozu niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej ograniczony do dumpingu w przypadku ukraińskiej spółki Interpipe Group Wniosek został złożony przez ukraińską spółkę Interpipe Group, która twierdziła, że porównanie normalnej wartości na podstawie jej własnych kosztów/cen krajowych i cen eksportowych na rynki państw trzecich porównywalnych z UE doprowadziłoby do ograniczenia dumpingu znacznie poniżej poziomu obecnych środków. Utrzymanie środka na obecnym poziomie nie jest już zatem konieczne w celu zrównoważenia skutków dumpingu. Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu i rozpoczęła postępowanie w dniu 24.01.2008[3]. Dochodzenie wykazało, że stawki cła ustanowione w poprzednim rozporządzeniu powinny zostać dostosowane. Przeprowadzono konsultacje z państwami członkowskimi w trakcie posiedzenia Komitetu Anty-Dumpingowego w dniu …. 2008 r. X państw członkowskich opowiedziało się za proponowanymi działaniami, X było przeciw, X wstrzymało się od głosu, zaś X nie zareagowało. Wnioskuje się, by Rada przyjęła załączony wniosek dotyczący rozporządzenia, które powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej najpóźniej w dniu XX. |

Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. |

Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |

Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następującego(-ych) względu(-ów). |

Formę działania opisano w rozporządzeniu podstawowym; wyklucza ona podejmowanie decyzji na poziomie krajowym. |

Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania. |

Wybór instrumentów |

Proponowane instrumenty: rozporządzenie. |

Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następującego względu: W rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się innych możliwości. |

WPłYW NA BUDżET |

Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty. |

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej

- pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji w związku z postępowaniem zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96,

- pochodzących z Tajlandii w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia,

- pochodzących z Ukrainy w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia,

- oraz kończące postępowania w odniesieniu do przywozu tego samego produktu pochodzącego z Bośni i Hercegowiny oraz z Turcji.

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[4] („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 i art. 11 ust. 2 i 3,

uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A. PROCEDURA

1. Obowiązujące środki

(1) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1697/2002, ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących między innymi z Tajlandii, Turcji i Ukrainy („obowiązujące środki”)[5].

2. Obecne dochodzenie

2.1. Skarga

(2) W dniu 20 sierpnia 2007 r. Komitet Obrony Przemysłu Stalowych Rur Spawanych w Unii Europejskiej („Komitet Obrony”), skarżący, złożyło skargę w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, ogólnej produkcji wspólnotowej niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej.

(3) Skarga zawierała wystarczające dowody dumpingu w odniesieniu do przedmiotowego produktu pochodzącego z Białorusi, Bośni i Hercegowiny, Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) i Rosji oraz wynikającej z tego istotnej szkody, aby uzasadnić, po konsultacji z Komitetem Doradczym, wszczęcie postępowania.

2.2. Wniosek o dokonanie przeglądu

(4) W dniu 25 czerwca 2007 r. Komitet Obrony Przemysłu Stalowych Rur Spawanych w Unii Europejskiej, skarżący, w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, ogólnej produkcji wspólnotowej niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej złożyło wniosek o dokonanie przeglądów zgodnie z art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego.

(5) Wniosek zawierał wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu przedmiotowego produktu z Tajlandii, Turcji i Ukrainy, oraz przeglądu okresowego obejmującego dumping oraz szkodę w odniesieniu do przywozu z Turcji. Po konsultacjach z Komitetem Doradczym Komisja wszczęła przeglądy zgodnie z art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego.

(6) W odniesieniu do Turcji wniosek zawierał wystarczające dowody na to, że przywóz produktu objętego postępowaniem z Turcji pozostał na wysokim poziomie zarówno pod względem wartości bezwzględnych, jak i udziału w rynku. Stwierdzał ponadto, że ilości i ceny produktu objętego postępowaniem przywożonego z tego kraju mają, pośród innych skutków, negatywny wpływ na udział w rynku i poziom cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy, co ma znaczące niekorzystne skutki dla ogólnych wyników i sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego.

(7) W dniu 15 października 2007 r. spółka Interpipe Group, eksporter z Ukrainy, złożyła wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Zakres wniosku był ograniczony do zbadania stosowania dumpingu.

2.3. Wszczęcie

(8) W dniu 26 września 2007 r. Komisja w drodze zawiadomienia („zawiadomienie 1”) opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [6] ogłosiła wszczęcie postępowania antydumpingowego zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do przywozu niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących z Białorusi, Bośni i Hercegowiny, Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji („dochodzenie antydumpingowe”).

(9) W tym samym dniu, zgodnie z art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, Komisja w drodze zawiadomienia („zawiadomienie 2”) opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [7] ogłosiła wszczęcie przeglądu wygaśnięcia w odniesieniu do przywozu z Tajlandii, Turcji i Ukrainy („przegląd wygaśnięcia”) oraz przeglądu okresowego w odniesieniu do przywozu z Turcji w zakresie przywozu niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej („przegląd okresowy Turcji”).

(10) W dniu 24 stycznia 2008 r. zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [8] zawiadomienie („zawiadomienie 3”) o wszczęciu przeglądu okresowego ograniczonego do dumpingu stosowanego przez jednego eksportera niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej pochodzących z Ukrainy, Interpipe Group („przegląd okresowy Ukrainy”).

(11) Wyżej wspomniane dochodzenia potraktowano łącznie ze względu na ich oczywisty związek, zwłaszcza w odniesieniu do ustalenia szkody i prawdopodobieństwa jej ponownego wystąpienia. W celu zagwarantowania dobrej administracji zostały one zawarte w jednym rozporządzeniu.

3. Strony, których dotyczy niniejsze postępowanie

(12) Służby Komisji oficjalnie powiadomiły skarżącego, producentów wspólnotowych wymienionych w skardze i we wniosku, wszystkich innych znanych producentów wspólnotowych, importerów, przedsiębiorstwa handlowe, znanych producentów eksportujących z Białorusi, Bośni i Hercegowiny, Chińskiej Republiki Ludowej, Rosji, Tajlandii, Turcji i Ukrainy oraz władze krajów, których dotyczy postępowanie.

(13) Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Pewna liczba eksportujących producentów i producentów wspólnotowych reprezentowanych przez skarżącego skorzystała z tej możliwości i złożyła wnioski do rozpatrzenia w toku dochodzenia.

3.1. Kontrola wyrywkowa

(14) Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w przypadku niektórych krajów wywozu oraz producentów i importerów wspólnotowych zaangażowanych w dochodzenie w stosownych przypadkach przewidziano zastosowanie technik kontroli wyrywkowej w postępowaniu antydumpingowym, przeglądzie wygaśnięcia oraz przeglądzie okresowym Turcji, o których mowa w motywach (8) i (9) powyżej, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(15) Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji w sprawie konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej oraz, jeśli konieczność ta zostanie stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, eksportujący producenci i przedstawiciele działający w ich imieniu, producenci i importerzy wspólnotowi zostali poproszeni o zgłoszenie się i dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania.

3.1.1. Kontrola wyrywkowa producentów wspólnotowych

(16) Piętnaście stron, 13 skarżących oraz 2 producentów popierających wniosek odpowiedziało na formularz kontroli wyrywkowej, a kolejne 2 przedsiębiorstwa współpracowały poprzez wypełnienie mini-kwestionariusza. Poziom współpracy osiągnął około 95 % produkcji wspólnotowej.

(17) Zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego próba została dobrana po konsultacji ze skarżącym na podstawie najwyższej reprezentatywnej wielkości sprzedaży. W wyniku tej czynności dokonano wyboru próby 9 przedsiębiorstw. Przedsiębiorstwa objęte próbą odpowiadały 67 % ogólnej produkcji wspólnotowej w OD.

3.1.2. Kontrola wyrywkowa importerów

(18) W oparciu o informacje dostępne Komisji nawiązano kontakt z ok. 140 importerami. Z tej liczby 16 oświadczyło, że nie prowadzą przywozu spawanych rur z krajów, których dotyczy postępowanie, a 3 przedsiębiorstwa odpowiedziały, że nie prowadzą już działalności na rynku produktu objętego postępowaniem. Trzynastu niepowiązanych importerów odpowiedziało na kwestionariusz, jednak tylko dwóch przekazało pełne odpowiedzi. Współpracujący niepowiązani importerzy reprezentowali mniej niż 5 % ogólnego przywozu objętego postępowaniem, co stanowi bardzo niski poziom współpracy.

3.1.3. Kontrola wyrywkowa eksporterów

(19) Jak poinformowano w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania, kontrola wyrywkowa została przewidziana w odniesieniu do eksporterów/producentów z ChRL, Rosji, Turcji, Ukrainy i Tajlandii. Szczegółowe informacje na temat czynności podjętych w ramach kontroli wyrywkowej wobec poszczególnych krajów, których dotyczy postępowanie przedstawiono w analizie poszczególnych krajów, która znajduje się poniżej.

4. Weryfikacja otrzymanych informacji

(20) Komisja przejrzała i zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne w celu stwierdzenia dumpingu, wynikającej z niego szkody i interesu Wspólnoty. Informacje przekazane przez następujące przedsiębiorstwa zostały zweryfikowane na miejscu:

a) Producenci należący do przemysłu wspólnotowego

- Jäkl Karvina, Republika Czeska (członek ArcelorMittal Group)

- ArcelorMittal Poland S.A., Polska (członek ArcelorMittal Group)

- Corus Tubes UK, Zjednoczone Królestwo

- Corus Tubes B.V., Niderlandy

- Laminaciones Arregui S.L., Hiszpania

- Ruukki Sverige AB, Szwecja

W przypadku pozostałych 3 przedsiębiorstw objętych próbą:

- Mittal steel Iasi, Rumunia

- Arvedi Tubi Acciaio spa, Włochy

- Zelezarny Veseli a.s., Republika Czeska (w tym przypadku metoda weryfikacji wymagała szczegółowej analizy i krzyżowej kontroli odpowiedzi w oparciu o dostarczoną dokumentację uzupełniającą).

b) Niepowiązani importerzy

- Comercial de Tubos, Hiszpania

- Anastel Ltd, Zjednoczone Królestwo

c) Producenci eksportujący oraz producenci w Chińskiej Republice Ludowej

- Jinghua Steel Pipe Group:

- Hengshui Jinghua Steel Pipe Co. Ltd.

- Tangshan Jinghua Steel Pipe Co. Ltd.

- Laiwu Jinghua Steel Pipe Co. Ltd.

- Jilin Jinghua Steel Pipe Co. Ltd.

- Guangzhou Jinghua Steel Pipe Co. Ltd.

- Chengdu Pengzhou Jinghua Steel Pipe Co Ltd.

- Zhejian Kingland Group:

- Zhejian Kingland Pipeline and Technologies Co. Ltd.

- Kingland Group Co. Ltd.

- Fubo Group:

- Shandong Fubo Group Co. Ltd.

- Zibo Fubo Steel Pipes Factory Co. Ltd.

- Weifang East Steel Pipe Co. Ltd,

- Huludao Group:

- Huludao City Steel Pipe Industrial Co. Ltd.

- Huludao Seven-Star Steel Pipe Group Co. Ltd.

- Jiangsu Guoqiang Zinc-plating Industrial Co. Ltd.

d) Producenci eksportujący z Rosji

- TMK Group (Joint Stock Company Taganrog Metallurgical Works („Tagmet”), Taganrog)

- OMK Group (Open Joint Stock Company Vyksa Steel Works („VMZ”), Vyksa)

W każdej grupie weryfikacji został poddany jedynie producent o najwyższej wielkości wywozu do Wspólnoty.

Powiązane przedsiębiorstwa handlowe w Rosji

- CJSC Trade House TMK, Moskwa, TMK Group

- Closed Joint Stock Company United Metallurgical Company („UMC”), Moskwa, OMK Group

- OMK Steel, LLC, Moskwa, OMK Group

Powiązany importer

- TMK Sinara Handel GmbH, Kolonia, Niemcy, TMK Group

W celu uniknięcia obchodzenia środków w przyszłości, marginesy dumpingu obliczono dla całej grupy przedsiębiorstw.

e) Producent eksportujący w Tajlandii

- Samchai Steel Industries Public Company Ltd., Samutsakorn, Tajlandia

f) Producenci eksportujący na Ukrainie

- OJSC Interpipe Novomoskovsk Pipe Production Plant

- OJSC Interpipe Nizhnedneprovsk Tube Rolling Plant.

Powiązane przedsiębiorstwa handlowe/importerzy mający siedzibę na Ukrainie:

- Interpipe Ukraine LLC

Powiązane przedsiębiorstwa handlowe/importerzy mający siedzibę poza Ukrainą:

- Interpipe -M LLC.

- Interpipe Europe, S.A

W celu uniknięcia obchodzenia środków w przyszłości, marginesy dumpingu obliczono dla całej grupy przedsiębiorstw.

g) Producent eksportujący w Bośni i Hercegowinie

- Unis Fabrika cijevi a.d., Derventa

h) Podmiot na Białorusi

- Mogilev Metallurgical Works Joint Stock Company

Niepowiązany importer i właściciel wywożonych produktów:

- FB Stahlhandel GmbH

i) Producenci eksportujący w Turcji

- Cayirova Boru Sanayi ve Ticaret AȘ[9]

- Yücel Boru ve Profil Endüstrisi AȘ

- Noksel Çelik Boru Sanayi AȘ, Ankara

- Erbosan Erciyas Boru Sanayii ve Ticaret AȘ, Kayseri

- Borusan Mannesmann Boru Sanayi ve Ticaret AȘ, Stambuł

- Toscelik Profil ve Sac Endustrisi AS, Iskenderun.

W celu uniknięcia obchodzenia środków w przyszłości, marginesy dumpingu obliczono dla całej grupy przedsiębiorstw.

5. Okres objęty dochodzeniem

(21) Dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody w ramach dochodzenia antydumpingowego objęło okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Badanie tendencji w kontekście analizy szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do końca OD („okres badany”). Taki sam OD został zastosowany w przypadku przeglądu okresowego Turcji i przeglądu wygaśnięcia; okres badany również był taki sam.

(22) Okres objęty dochodzeniem dotyczący przeglądu okresowego Ukrainy objął cały rok kalendarzowy 2007 („okres objęty dochodzeniem Interpipe” lub „ODI”).

6. Ujawnienie informacji

(23) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza się zalecić:

- nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych na przywóz z niektórych krajów,

- zakończenie postępowania w sprawie przywozu z Bośni i Hercegowiny oraz Turcji

(24) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia podstawowego wyznaczono termin, w którym strony mają możliwość przedstawienia uwag dotyczących ujawnionych informacji.

(25) Uwagi przekazane przez strony ustnie lub na piśmie zostały rozważone, a w stosownych przypadkach ostateczne ustalenia zostały odpowiednio zmienione.

B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

7. Produkt objęty postępowaniem

(26) Produktem objętym postępowaniem są spawane rury i przewody rurowe z żeliwa lub stali niestopowej, o okrągłym przekroju poprzecznym i o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm, z wyjątkiem rur przewodowych w rodzaju stosowanych do rurociągów ropy naftowej lub gazu, rur okładzinowych i przewodów rurowych w rodzaju stosowanych do wierceń ropy naftowej lub gazu, rur precyzyjnych i rur z dołączonymi łącznikami odpowiednimi do transportu gazów lub płynów wykorzystywanych w lotnictwie cywilnym, pochodzące z Białorusi, Bośni i Hercegowiny, Chińskiej Republiki Ludowej, Rosji, Tajlandii, Turcji i Ukrainy. Zwykle są one zgłaszane w ramach kodów CN ex 7306 30 41, ex 7306 30 49, ex 7306 30 72 i ex 7306 30 77.

(27) Spawane rury i przewody rurowe są wykorzystywane w szerokiej gamie zastosowań obejmujących między innymi transport wody, pary, gazu ziemnego, powietrza oraz innych cieczy i gazów w systemach hydraulicznych, grzewczych i wentylacyjnych, klimatyzatory, układy automatycznego nawadniania oraz inne podobne zastosowania. Stosunkowo często są również wykorzystywane do celów budowlanych jako elementy nośne, elementy ogrodzeń, elementy ochronne oraz rusztowania.

(28) Głównym surowcem wykorzystywanym do wytwarzania produktu objętego postępowaniem są kręgi walcowane na gorąco, które następnie są formowane w rury. Spawane rury i przewody rurowe mogą następnie być poddawane obróbce polegającej na powlekaniu lub galwanizacji. Ta dalsza obróbka ma na celu poprawę jakości produktu. Najczęściej dostarczane są z prostymi zakończeniami, ale mogą również posiadać zakończenia rozchylone lub gwintowane, mogą być dostarczane ze złączkami lub bez nich. Produkt objęty postępowaniem jest wytwarzany w licznych rozmiarach i zgodnie z różnymi normami i klasyfikacjami. Z punktu widzenia ich ostatecznego zastosowania w znacznym zakresie są one wymienialne, toteż istnieje znaczny stopień nakładania się i konkurencji pomiędzy różnymi typami produktu objętego postępowaniem. A zatem, tak jak w poprzednich dochodzeniach obejmujących ten sam produkt, stwierdza się, że na potrzeby dochodzenia wszystkie typy produktu objętego postępowaniem należy rozpatrywać jako jeden produkt.

(29) Na potrzeby przeglądu wygaśnięcia, przeglądu okresowego Turcji i przeglądu okresowego Ukrainy produkt objęty postępowaniem jest taki sam, jak produkt objęty pierwotnym i ostatnim dochodzeniem, o którym mowa w motywie (1).

8. Produkt podobny

(30) Produkt wytwarzany na Białorusi, w Bośni i Hercegowinie, Chińskiej Republice Ludowej, Rosji, Tajlandii, Turcji i na Ukrainie i wywożony do Wspólnoty jest pod każdym względem podobny do produktu sprzedawanego na rynku krajowym tych państw, jak również do produktu wytwarzanego przez producentów wspólnotowych i sprzedawanego na rynku wspólnotowym. To samo dotyczy produktu wytwarzanego i sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty w porównaniu z produktem wytwarzanym i sprzedawanym w Stanach Zjednoczonych, które posłużyły jako kraj trzeci o gospodarce rynkowej w przypadku Chińskiej Republiki Ludowej i Białorusi. Wszystkie te produkty zostały więc uznane za podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

C. DUMPING

1. METODYKA OGÓLNA

(31) Przedstawiona poniżej ogólna metodyka została zastosowana odpowiednio wobec wszystkich podmiotów eksportujących. Następująca po niej prezentacja ustaleń dotyczących aspektów dumpingu w odniesieniu do krajów, których dotyczy postępowanie, opisuje więc tylko te zagadnienia, które są charakterystyczne dla danego kraju wywozu.

2. WARTOŚĆ NORMALNA

(32) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego najpierw zbadano w odniesieniu do każdego z współpracujących producentów eksportujących, czy sprzedaż krajowa spawanych rur i przewodów rurowych jest reprezentatywna, tzn. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.

(33) Następnie Komisja zidentyfikowała typy spawanych rur i przewodów rurowych sprzedawanych na rynku krajowym, które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty. W związku z badaniem na podstawie typów produktu Komisja uwzględniła typy produktu sprzedawane na rynku krajowym i eksportowane, o podobnym pochodzeniu, rozmiarze (średnica zewnętrzna), grubości ścianki, wykończeniu zewnętrznym i wykończeniu zakończenia, jako produkty bezpośrednio porównywalne.

(34) Dla każdego typu sprzedawanego przez eksportujących producentów na rynkach krajowych i uznanego za bezpośrednio porównywalny z typem spawanych rur i przewodów rurowych sprzedawanym na wywóz do Wspólnoty ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Krajową sprzedaż danego typu spawanych rur i przewodów rurowych uznawano za wystarczająco reprezentatywną, gdy całkowita wielkość sprzedaży danego typu na rynku krajowym podczas OD stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego typu spawanych rur i przewodów rurowych w wywozie do Wspólnoty.

(35) Zbadano również, czy krajowa sprzedaż każdego typu spawanych rur może być traktowana jako dokonana w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Uczyniono to poprzez ustalenie dla każdego producenta eksportującego z kraju, którego dotyczy postępowanie proporcji zyskownej sprzedaży niezależnym klientom na rynku krajowym każdego eksportowanego typu produktu objętego postępowaniem na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem.

(a) W odniesieniu do tych typów produktu, w przypadku których ponad 80 % wielkości sprzedaży na rynku krajowym odbywało się po cenach nie mniejszych niż koszty jednostkowe, tzn. średnia cena sprzedaży typu produktu objętego postępowaniem była wyższa lub równa średniemu kosztowi produkcji typu produktu objętego postępowaniem, wartość normalną obliczano jako średnią cenę sprzedaży krajowej ogółem danego typu produktu niezależnie od zyskowności sprzedaży.

(b) W odniesieniu do tych typów produktu, w przypadku których co najmniej 10 %, ale nie więcej niż 80 %, wielkości sprzedaży na rynku krajowym odbywało się po cenach nie mniejszych niż koszty jednostkowe, wartość normalną obliczano jako średnią ważoną cen sprzedaży z transakcji dokonanych po kosztach jednostkowych danego typu produktu lub powyżej tych kosztów.

(c) W odniesieniu do tych typów produktu, w przypadku których mniej niż 10 % wielkości sprzedaży na rynku krajowym odbywało się po cenach nie mniejszych niż koszty jednostkowe, uznawano, że typ produktu objęty postępowaniem nie był sprzedawany w zwykłym obrocie handlowym, a zatem wartość normalną należało skonstruować zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

(36) W odniesieniu do tych typów produktów, które nie były sprzedawane na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym, badano, czy normalną wartość można ustalić na podstawie krajowych cen stosowanych przez innych producentów zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Jeżeli wiarygodne ceny krajowe innych producentów nie były dostępne, stosowano obliczoną wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

(37) Jeżeli wartość normalna została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne („SG&A”) oraz wysokość zysku były oparte na faktycznych danych dotyczących produkcji i sprzedaży produktu podobnego przez danego producenta eksportującego w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego.

3. CENA EKSPORTOWA

(38) We wszystkich przypadkach, w których produkt objęty postępowaniem był sprzedawany niezależnym klientom we Wspólnocie, cena eksportowa ustalana była zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, czyli na podstawie cen płaconych lub należnych.

(39) W przypadkach, w których sprzedaż w wywozie odbywała się poprzez powiązanego importera i nie była uznana za wiarygodną, cenę eksportową konstruowano, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie ceny odsprzedaży przywiezionego produktu pierwszemu niezależnemu nabywcy, odpowiednio dostosowanej w odniesieniu do wszystkich kosztów poniesionych pomiędzy przywozem a odsprzedażą oraz uzasadnionej marży związanej z kosztami sprzedaży, kosztami ogólnymi i administracyjnymi oraz z zyskiem. W tym zakresie zastosowano własne koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne powiązanego importera. Marża zysku została ustalona na podstawie informacji otrzymanych od współpracujących niepowiązanych importerów.

(40) W przypadkach gdy nie zaistniała cena eksportowa i odsprzedaż przywiezionych produktów cenę eksportową konstruowano, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, w oparciu o uzasadnione podstawy.

4. PORÓWNANIE

(41) W odniesieniu do porównywalnych typów produktu wartość normalna i ceny eksportowe zostały porównane na podstawie ceny ex-works. Aby zapewnić prawidłowe porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, uwzględniono, w formie dostosowania, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano odpowiednich korekt we wszystkich przypadkach, w których uznano je za uzasadnione, prawidłowe i poparte sprawdzonymi dowodami.

5. MARGINES DUMPINGU DLA PRZEDSIĘBIORSTW OBJĘTYCH DOCHODZENIEM

(42) Na zasadzie ogólnej i zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu dla każdego eksportującego producenta ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej i średniej ważonej cen eksportowych dla każdego typu produktu.

(43) Aby uniknąć potencjalnego obchodzenia środków, w przypadku grup kilku przedsiębiorstw powiązanych ze sobą ustalono wspólny margines dumpingu stosujący się wobec wszystkich przedsiębiorstw w grupie zgodnie ze standardową praktyką Komisji.

6. REZYDUALNY MARGINES DUMPINGU

(44) Dla przedsiębiorstw niewspółpracujących ustalono rezydualny margines dumpingu, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, na podstawie dostępnych faktów.

(45) Aby ustalić rezydualny margines dumpingu, najpierw określono poziom współpracy. Poziom współpracy uznawano za wysoki, jeżeli wielkość wywozu pochodzącego od współpracujących eksportujących producentów była zbliżona do wielkości podawanej przez Eurostat dla danego kraju i jeżeli nie było powodu, by przypuszczać, że którykolwiek z eksportujących producentów uchylił się od współpracy. W takich przypadkach rezydualny margines dumpingu ustalono na poziomie przedsiębiorstwa współpracującego o najwyższym marginesie dumpingu w celu zapewnienia skuteczności jakiegokolwiek środka.

(46) Ogólnie rzecz biorąc, w przypadkach, w których poziom współpracy był niski, rezydualny margines dumpingu ustalono jako najwyższy margines ustanowiony dla reprezentatywnego modelu innego współpracującego producenta. Takie podejście uznano za konieczne również w celu uniknięcia nagradzania braku współpracy.

7. BOŚNIA I HERCEGOWINA

7.1. Uwagi ogólne

(47) Przywóz z Bośni i Hercegowiny w OD wyniósł 33 tys. ton i osiągnął udział w rynku w wysokości ok. 2,5 %. Największy eksportujący producent reprezentował ponad 90 % całkowitej produkcji w Bośni i Hercegowinie (przeznaczonej na rynek krajowy i na wywóz). Współpracował on podczas dochodzenia i odpowiedział na kwestionariusz.

7.2. Wartość normalna

(48) Całkowita wielkość sprzedaży krajowej produktu podobnego była reprezentatywna w rozumieniu motywu (32). Zgodnie z ogólną metodyką opisaną powyżej normalna wartość opierała się na cenach płaconych lub należnych w zwykłym obrocie handlowym ze strony niezależnych klientów w Bośni i Hercegowinie lub, w stosownych przypadkach, na cenach skonstruowanych.

7.3. Cena eksportowa

(49) We wszystkich wypadkach produkt objęty postępowaniem był sprzedawany niezależnym klientom we Wspólnocie. W ten sposób cena eksportowa oparta była na cenach płaconych lub należnych ze strony niepowiązanych klientów we Wspólnocie zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(50) Eksporter podważył poziom kosztów transportu podawany przez skarżącego. Faktycznie podczas dochodzenia na miejscu był w stanie wykazać, że koszty te były niższe.

7.4. Porównanie

(51) Wartość normalna i cena eksportowa zostały porównane na podstawie ceny ex-works. W celu zapewnienia prawidłowego porównania uwzględniono, w formie dostosowania, różnice wpływające na porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Po ujawnieniu jedna strona zakwestionowała założone dostosowania uwzględnione przez Komisję ze względu na różnice fizyczne. Dostosowania ze względu na różnice fizyczne nie były jednak uzasadnione i nie zostały faktycznie zastosowane, przy obliczaniu marginesu dumpingu dla jedynego producenta eksportującego w Bośni i Hercegowinie.

7.5. Margines dumpingu

(52) Zastosowano porównanie normalnej wartości i ceny eksportowej w oparciu o średnie ważone; metoda ta wykazała margines dumpingu w wysokości 0,7%

(53) Ponieważ margines dumpingu jest de minimis , tj. mniejszy niż 2 %, zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, postępowanie przeciwko Bośni i Hercegowinie należy zakończyć bez nakładania środków. Charakter i wpływ przywozu z tego kraju jest analizowany w części dotyczącej szkody wśród „innych czynników”.

8. CHIŃSKA REPUBLIKA LUDOWA (ChRL)

8.1. Uwagi ogólne

(54) Według raportu sporządzonego przez Eurostat (wszystkie kody CN) przywóz z Chin gwałtownie wzrósł w ostatnich latach – z 22 tys. ton w 2004 r. do 111 tys. ton w 2006 r. (180 tys. ton w OD). Tym samym ChRL jest zdecydowanie największym importerem na rynek wspólnotowy o udziale w rynku, który wzrósł z 1,8 % w roku 2004 do ponad 13,8 % w OD. Współpracujący producenci zgłosili jeszcze wyższą wielkość wywozu wynoszącą 233 tys. Ton. Sześć przedsiębiorstw objętych próbą zgłosiło 219 tys. ton. Z tej rozbieżności wynika po pierwsze, że penetracja rynku i udział chińskiego eksportu są jeszcze bardziej znaczące niż początkowo sądzono.

(55) Rozbieżność ilości podawanej przez Eurostat i przez współpracujących producentów może również odpowiadać niewłaściwym zgłoszeniom celnym dotyczącym produktu objętego postępowaniem. Zgadza się to z twierdzeniami przemysłu wspólnotowego, według których produkt objęty postępowaniem jest niewłaściwie zgłaszany. Dochodzenie jako całość wykazało, że podmioty mogą sprzedawać różne typy rur (niektóre z nich należące do produktu objętego postępowaniem, inne nie), wykazując je na jednej fakturze. Toteż nie jest wykluczone, że w zależności od tego, jak wyraźnie różnice te są określone na fakturze, może to być wykorzystywane w celu nieprawidłowego zgłoszenia produktu objętego podstępowaniem przez osobę zgłaszającą pod innymi kodami niż związane z produktem objętym postępowaniem.

8.2. Traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej (MET)

(56) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalna będzie określana zgodnie z ust. 1-6 tego artykułu w odniesieniu do producentów, wobec których stwierdzono spełnienie kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

(57) Poniżej podano podsumowanie kryteriów MET - w skróconej postaci i wyłącznie dla celów informacyjnych.

1. Decyzje dotyczące działalności gospodarczej i kosztów podejmowane są w odpowiedzi na warunki panujące na rynku, bez ingerencji państwa.

2. Rejestry księgowe podlegają niezależnej kontroli zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości i są stosowane do wszystkich celów.

3. Nie występują znaczne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej.

4. Pewność i stabilność prawna gwarantowane są przez prawo upadłościowe i prawo własności.

5. Wymiany walut dokonuje się po kursie rynkowym.

(58) Po wszczęciu obecnego dochodzenia dokonano wyboru próby sześciu chińskich producentów/grup producentów („podmiotów”), którzy złożyli wniosek o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i odpowiedzieli na pytania zawarte w formularzu wniosku o MET w wyznaczonych terminach. Zgodnie z ich wnioskami zostali poddani weryfikacji na miejscu. Zgodnie ze swoją konsekwentną praktyką Komisja bada, czy grupa powiązanych ze sobą przedsiębiorstw spełnia warunki przyznania MET jako całość. Dlatego w przypadkach, gdy przedsiębiorstwo zależne lub w inny sposób powiązane z wnioskodawcą jest producentem lub eksporterem, lub przedsiębiorstwem handlowym zajmującym się produktem objętym postępowaniem, przedsiębiorstwa te poproszono o wypełnienie oddzielnego formularza wniosku o MET.

(59) Po przeprowadzeniu weryfikacji na miejscu na terenie sześciu podmiotów objętych próbą postanowiono, że ich wnioski o MET muszą zostać odrzucone. Było to spowodowane faktem, że żaden z podmiotów nie spełnia kryteriów 1, 2 i 3 (patrz. analiza poniżej). Dochodzenie wykazało, że wszystkie podmioty spełniają kryteria 4 i 5. Oznacza to, że prawo upadłościowe i prawo własności gwarantuje stabilność i pewność prawną, oraz że przeliczenia kursów walutowych są dokonywane według kursów rynkowych.

Kryterium 1 - Decyzje gospodarcze podejmowane są w odpowiedzi na sygnały płynące z rynku, bez znaczącej ingerencji państwa, a koszty odzwierciedlają wartości rynkowe.

(60) W wielu przypadkach dokumentacja przedsiębiorstw nie była wiarygodna. Niektóre przedsiębiorstwa przedstawiły różne wersje tego samego dokumentu (np. poprawione licencje handlowe, dwie różne umowy spółki podające różnych udziałowców, umowy spółek, które nigdy nie zostały podpisane). Lokalne władze nie tylko akceptują taką sytuację, lecz nawet bezpodstawnie wydają odpowiednie zaświadczenia i dokumenty. Takie niewiarygodne dokumenty sprawiają, że status prawny przedsiębiorstw jest niepewny i sugerują, że wpływ państwa nie został wyeliminowany.

(61) W niektórych przypadkach występowały niejasności dotyczące licencji handlowych. W jednym przypadku początkowo przedstawiono licencję handlową niezawierającą daty rozpoczęcia ani zakończenia działalności. Na późniejszym etapie przedstawiono wersję zawierającą jedynie datę zakończenia. Ogólnie poddało to w wątpliwość wiarygodność przedstawianych dokumentów.

(62) Po ujawnieniu ustaleń Komisji przedsiębiorstwa ogólnie zwróciły uwagę na fakt, że stanowią własność prywatną. Wbrew ich twierdzeniom stwierdzono jednak ingerencję państwa również w przypadkach, w których własność państwowa nie występowała lub była ona tylko częściowa. Jak wykazano powyżej inne elementy doprowadziły do wniosku, że, zważywszy na wszystkie elementy, dochodzi do znacznej ingerencji państwa.

(63) Otrzymane uwagi nie były wystarczające, by zmienić ustalenia Komisji. Stwierdzono, że przedsiębiorstwa podlegały znacznej ingerencji państwa.

Kryterium 2 - Przedsiębiorstwa posiadają jeden wyraźny zestaw dokumentacji księgowej, która jest poddawana niezależnemu audytowi.

(64) Stwierdzono liczne nieprawidłowości w zakresie praktyk prowadzenia rachunkowości w przedsiębiorstwach objętych dochodzeniem. W przypadku wszystkich podmiotów stwierdzono, że księgowość nie jest prowadzona w sposób spójny.

(65) Na przykład stwierdzono pewne nieprawidłowości dotyczące sposobu zwiększania zarejestrowanego kapitału (zwiększenie kapitału nie odzwierciedlało żadnych realnych inwestycji). W niektórych przypadkach wartość kapitału własnego przedsiębiorstwa nigdy nie została zdeponowana w gotówce lub w naturze. W niektórych innych przypadkach złe długi nie były księgowane zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości. Sprawozdania finansowe niektórych przedsiębiorstw nie odzwierciedlały zarejestrowanego kapitału podanego w dokumentach przedsiębiorstwa, takich jak umowa spółki lub licencja handlowa. Stwierdzono nieprawidłowości w zakresie amortyzacji (niektóre przedsiębiorstwa przestały księgować amortyzację niektórych aktywów) lub praw użytkowania gruntu, które nie były właściwie księgowane.

(66) Niektóre podmioty stwierdziły, że nieprawidłowości w systemie księgowości nie powinny były mieć wpływu na decyzję w sprawie MET w takim zakresie. Zgodnie z ich twierdzeniem, nieprawidłowości w systemie księgowości, nawet w znacznej liczbie, nie stanowią wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że kryterium 2 nie zostało spełnione. Jednakowoż, nawet przy założeniu, że kryterium 2 mogłoby być spełnione, gdyby nieprawidłowości księgowe zakwalifikowano jako drobne, w tym konkretnym przypadku, jak wynika z poprzednich akapitów, nieprawidłowości nie są drobne.

(67) W niektórych przypadkach twierdzono również, że księgowość została poddana audytowi przeprowadzonemu przez zewnętrznych, a zatem niezależnych, audytorów. Jednakowoż, audytorzy ci nie wskazali wystąpienia któregokolwiek z problemów stwierdzonych podczas dochodzenia, a zatem nie postąpili zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości. Zatem podmioty objęte dochodzeniem nie mogły wykazać, że posiadają jeden wyraźny zestaw podstawowych zapisów księgowych, który został poddany niezależnemu audytowi zgodnie z międzynarodowymi standardami.

Kryterium 3 - Brak zniekształceń przeniesionych z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej.

(68) Wystąpiły również nieprawidłowości w zakresie umów użytkowania gruntu. W licznych przypadkach nie przedstawiono dowodu zapłaty za użytkowanie gruntu, co przy uwzględnieniu, że grunty są własnością państwa, umieszcza te podmioty pod znacznym wpływem państwa. Niektóre podmioty nie przedstawiły wiarygodnych dowodów nabycia i przeniesienia udziałów. W niektórych przypadkach wycena aktywów dokonywana była w sposób wyraźnie arbitralny. Nieprawidłowości w procesie prywatyzacji poddały w wątpliwość wszelkie kolejne przeniesienia udziałów i wydają się być źródłem sytuacji, w której lokalne władze są władne ingerować w działalność niektórych przedsiębiorstw.

(69) Skutkiem powyższego nieprawidłowości w procesie prywatyzacji nadal mają wpływ na bieżącą sytuację i działalność przedsiębiorstw, ponieważ koszty produkcji oraz wartość aktywów podlegają znacznym zniekształceniom przeniesionym z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej.

(70) Po konsultacjach z komitetem doradczym udzielono odpowiednich informacji bezpośrednio zainteresowanym stronom. Przemysł wspólnotowy otrzymał możliwość wypowiedzenia się, ale nie otrzymano żadnych uwag w zakresie ustaleń dotyczących MET.

(71) Komisja otrzymała uwagi od podmiotów wnioskujących o MET. W stosownych przypadkach Komisja odniosła się do tych uwag tych w powyższej analizie lub w indywidualnej odpowiedzi skierowanej do zainteresowanego eksportera. Żadna z otrzymanych uwag nie zmieniła jednak ustaleń dotyczących traktowania na zasadach gospodarki rynkowej.

8.3. Traktowanie indywidualne (IT)

(72) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, dla krajów, których dotyczy ten artykuł, ustalana jest ogólnokrajowa stawka celna, o ile opłaty celne mają zastosowanie, z wyjątkiem przypadków, w których przedsiębiorstwa mogą udowodnić, że spełniają wszystkie kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(73) Charakter ingerencji państwa stwierdzony w przypadku wszystkich przedsiębiorstw ma wpływ na całość ich działalności. Zatem nie można wykluczyć, że taki wpływ oddziałuje na określanie cen eksportowych i wywożonych ilości, jak również na ustalanie warunków sprzedaży oraz innych powiązanych aspektów działalności wywozowej.

(74) Jednocześnie przypomina się, że sześć podmiotów objętych dochodzeniem dokonuje niemal całości wywozu do Wspólnoty. Biorąc pod uwagę tę koncentrację, relatywnie niewielką liczbę podmiotów rynkowych i znaczny poziom ingerencji państwa stwierdzony w przypadku wszystkich podmiotów objętych dochodzeniem, nie można wykluczyć, że ingerencja państwa zostanie wykorzystana w celu obejścia środków, jeżeli poszczególnym eksporterom przyznane zostaną różne stawki celne.

(75) W związku z tym przedsiębiorstwa nie mogły udowodnić, że spełniają kryteria b i e określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

8.4. Określenie normalnej wartości dla wszystkich eksportujących producentów, którzy nie uzyskali MET

8.4.1. Kraj analogiczny

(76) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego normalna wartość dla przedsiębiorstw, których nie można było objąć MET, została określona na podstawie cen lub wartości skonstruowanej w kraju analogicznym.

(77) W zawiadomieniu 1 Komisja wyraziła zamiar uznania Stanów Zjednoczonych jako odpowiedniego kraju analogicznego w celu ustalenia normalnej wartości dla ChRL i Białorusi, a zainteresowane strony poproszono o przedstawienie uwag. Jedna z zainteresowanych stron wyraziła sprzeciw wobec tej propozycji, wskazując że wybór Turcji byłby bardziej odpowiedni oraz zwracając uwagę, że zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego w stosowych przypadkach należy wziąć pod uwagę kraj trzeci o gospodarce rynkowej, który jest objęty tym samym dochodzeniem. Dalej zwrócono uwagę na fakt, że w pierwotnym dochodzeniu Turcja została uznana za kraj analogiczny dla Ukrainy.

(78) Instytucje utrzymują jednak swój pogląd, iż wybór Stanów Zjednoczonych jako kraju analogicznego jest bardziej odpowiedni dla potrzeb bieżącego, nowego dochodzenia ze względu na poniższe argumenty

(79) Po pierwsze instytucje wspólnoty zasadniczo zgadzają się, że w przeglądzie logiczne byłoby przyjęcie za punkt wyjścia użycie tego samego, co w dochodzeniu pierwotnym, kraju analogicznego (choć nawet w przeglądzie mogą zaistnieć uzasadnione powody zmiany). Niemniej w odniesieniu do ChRL i Białorusi niniejsze rozporządzenie nie jest oparte na przeglądzie, ale na nowym dochodzeniu. Rozważania te nie mają zatem zastosowania. Ponadto jak już wyjaśniono w niniejszym rozporządzeniu zgodnie ze sprawozdaniem organu apelacyjnego WTO beef and rice (Mexico) [10] te tureckie przedsiębiorstwa, które w pierwotnym dochodzeniu miały zerową stawkę celną nie zostały uznane za przedmiot niniejszego dochodzenia. Dlatego też instytucje nie mają pełnego obrazu wartości normalnej na rynku tureckim Ponadto na rynku tureckim zauważalne są pewne zakłócenia. W szczególności bardzo niski był udział przywozów w rynku tureckim, który wyniósł 3,3 %, podczas gdy penetracja rynku przywozów w Stanach Zjednoczonych wyniosła 39 %. Tak niski udział przywozów w rynku może wskazywać na pewne utrudnienia w konkurencji międzynarodowej istniejące na rynku tureckim, pomimo faktu istnienia w Turcji około 15 znanych producentów.

(80) Z drugiej strony Stany Zjednoczone są dużym, porównywalnym ze wspólnotowym, rynkiem dla spawanych rur ogólnie oraz dla produktu objętego postępowaniem. Rynek ten wykazuje znaczny poziom konkurencji. Okazuje się, że istnieje ponad 15 konkurujących ze sobą nawzajem krajowych producentów, generujących znaczny poziom sprzedaży krajowej w porównaniu z wywozem z Chin do Wspólnoty.

(81) Ponadto, pomimo istnienia środków antydumpingowych w OD dotyczących przywozu z kilku krajów (Tajwan, Meksyk, Turcja, Tajlandia, Brazylia, Indie i Korea), występuje znaczny przywóz do Stanów Zjednoczonych z krajów trzecich. Podczas OD oszacowano, że ponad jedna trzecia konsumpcji w Stanach Zjednoczonych pochodzi z przywozu, zaś ok. trzy czwarte wielkości przywozu pochodzi z krajów objętych stawką celną w wysokości 0 % i niepodlegających żadnym antydumpingowym opłatom celnym. W rzeczywistości OD odpowiada okresowi, w którym władze Stanów Zjednoczonych badały eksport z Chin pod kątem domniemanych szkodliwych praktyk dumpingowych, co doprowadziło w styczniu 2008 r. do wprowadzenia środków (zmienionych w kwietniu 2008 r. i wynoszących od 69,2 % do 85,55 %)[11]. Środki te nie miały więc dostrzegalnego wpływu na powyższą analizę, ale raczej wskazują na poziomy cen w Stanach Zjednoczonych podczas OD, które równie dobrze mogły zostać sztucznie zmniejszone lub obniżone pod wpływem dumpingowego przywozu z Chin.

(82) Ponadto proces produkcji i dostęp do surowców w Stanach Zjednoczonych i ChRL jest porównywalny, przy czym ChRL nie wydaje się posiadać żadnej zauważalnej naturalnej przewagi w produkcji i sprzedaży produktu objętego postępowaniem.

(83) Porównując w tym zakresie Turcję i Stany Zjednoczone stwierdzono, że Stany Zjednoczone są właściwym krajem analogicznym dla ChRL i Białorusi.

(84) Do wszystkich znanych producentów w Stanach Zjednoczonych wysłano kwestionariusze. Komisja otrzymała odpowiedź od ważnego producenta. Zarówno produkcja jak i sprzedaż krajowa współpracującego producenta były reprezentatywne na potrzeby ustalenia normalnej wartości.

8.4.2. Określenie normalnej wartości w kraju analogicznym

(85) Po wybraniu Stanów Zjednoczonych jako kraju analogicznego i zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, normalna wartość została ustalona na podstawie informacji otrzymanych od współpracującego producenta w kraju analogicznym, tzn. na podstawie cen płaconych lub należnych zgodnie z metodyką określoną w motywach (32) do (37) powyżej.

(86) Krajowa sprzedaż produktu podobnego przez tego producenta została uznana za reprezentatywną w porównaniu z produktem objętym postępowaniem eksportowanym do Wspólnoty przez producentów eksportujących z ChRL. Ponadto uznano, że jego krajowa sprzedaż odbywa się w zwykłym obrocie handlowym.

8.5. Cena eksportowa

(87) W przypadkach, w których sprzedaż na wywóz do Wspólnoty odbywała się bezpośrednio do niezależnych klientów, ceny eksportowe ustalono na podstawie cen płaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(88) W przypadkach, w których sprzedaż na wywóz do Wspólnoty odbywała się za pośrednictwem niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych, ceny eksportowe ustalono na podstawie cen produktu w momencie jego sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz przedsiębiorstwu handlowemu, tzn. niepowiązanemu nabywcy, przez producentów, których dotyczy postępowanie zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

8.6. Porównanie

(89) Wartość normalna i ceny eksportowe zostały porównane na podstawie ceny ex-works. Aby zapewnić prawidłowe porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, uwzględniono, w formie dostosowania, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. W uzasadnionych przypadkach dokonano odpowiednich dostosowań w odniesieniu do transportu i ubezpieczenia, kredytu, prowizji i opłat bankowych. W razie potrzeby dokonano również odpowiednich dostosowań ze względu na różnice fizyczne.

8.7. Stwierdzenie dumpingu

(90) Aby obliczyć ogólnokrajowy margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich eksporterów z ChRL, Komisja najpierw ustaliła poziom współpracy. Przeprowadzono porównanie całkowitego przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL wyliczonego na podstawie danych Eurostatu oraz wielkości wywozu według danych podanych w odpowiedziach na kwestionariusz przesłanych przez eksporterów z ChRL. Jak wspomniano wyżej w motywie (54), wystąpiła rozbieżność pomiędzy wielkością wywozu podaną przez Eurostat a wielkością zadeklarowaną przez producentów eksportujących w odpowiedziach na kwestionariusz (180 tys. ton wobec 216 tys. ton). Na tej podstawie stwierdzono, że poziom współpracy jest bardzo wysoki.

(91) W związku z tym margines obliczono w następujący sposób: Cena eksportowa została obliczona na podstawie szczegółowych informacji dostarczonych przez współpracujących eksporterów w odpowiedziach na kwestionariusz, za wyjątkiem odpowiedzi jednego podmiotu, która była niekompletna i uniemożliwiła porównanie właściwości fizycznych produktów. Cena eksportowa została porównana z normalną wartością ustaloną w kraju analogicznym.

(92) Ogólnokrajowy poziom dumpingu ustalono na poziomie 130,8 % ceny CIF na granicy Wspólnoty.

9. BIAŁORUŚ

9.1. Uwagi ogólne

(93) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego Białoruś nie jest uznawana za kraj o gospodarce rynkowej. Dlatego wartość normalna w odniesieniu do białoruskiego wywozu do Wspólnoty została określona na podstawie danych otrzymanych od producenta z kraju trzeciego o gospodarce rynkowej.

(94) Podczas OD, wielkość przywozu z Białorusi wyniosła około 29 tys. ton, co stanowi udział w rynku równy około 2,3 %. Jedyny znany białoruski producent współpracował w ramach dochodzenia i przesłał odpowiedź na kwestionariusz. Jego działalność oparta jest na umowie o pracę nakładczą zawartej z dwoma importerami z Niemiec i Szwajcarii. Tylko importer mający siedzibę w Unii Europejskiej podjął współpracę w ramach dochodzenia.

(95) W ramach umowy o pracę nakładczą niemiecki importer, który jest podmiotem niezależnym w stosunku do producenta z Białorusi, dostarcza białoruskiemu producentowi surowce i pokrywa wszystkie koszty związane z ich przywozem do Białorusi (koszty transportu, przeładunku i ubezpieczenia). Następnie wypłaca wynagrodzenie za pracę nakładczą i pokrywa koszty transportu, przeładunku i ubezpieczenia w przywozie z Białorusi do UE. Przez cały czas trwania procesu produkcji, niemiecki importer pozostaje właścicielem wywożonego z Białorusi produktu objętego postępowaniem. W związku z faktem, że umowa o pracę nakładczą nie określa faktycznej ceny eksportowej, należało ją skonstruować.

(96) Dokonano porównania między całościową wielkością przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Białorusi, obliczoną na podstawie danych Eurostatu (przy użyciu kodów CN ex 7306 30 41, ex 7306 30 49, ex 7306 30 72 i ex 7306 30 77), a wielkością wywozu wskazaną w odpowiedziach na kwestionariusz przekazanych przez współpracującego producenta i wspomniany wcześniej podmiot niemiecki. Na tej podstawie ustalono, że poziom współpracy był niski, tzn. 30 % całościowego białoruskiego wywozu do Wspólnoty.

(97) Nie napłynęły wnioski o indywidualne traktowanie zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

9.2. Wartość normalna

(98) Wartość normalną ustalono na podstawie cen lub wartości skonstruowanych w kraju analogicznym zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.

9.2.1. Kraj analogiczny

(99) Jak wspomniano w części dotyczącej ChRL, zawiadomienie 1 wskazywało Stany Zjednoczone jako odpowiedni kraj analogiczny w celu określenia normalnej wartości dla Białorusi oraz ChRL. Główne powody wyboru Stanów Zjednoczonych, wspomniane powyżej przy okazji analizy dotyczącej ChRL, mają również zastosowanie w przypadku Białorusi. Dwie ze stron sprzeciwiły się wyborowi Stanów Zjednoczonych jako kraju analogicznego i zasugerowały w zamian Turcję. Główne powody, które doprowadziły Komisję do wyboru Stanów Zjednoczonych a nie Turcji, przedstawione zostały w motywach (76) do (84) powyżej.

(100) W związku z tym w celu określenia normalnej wartości zastosowano metodykę opisaną w motywach (32) do (37).

9.3. Cena eksportowa

(101) Dane dostarczone przez niemieckiego importera dotyczyły jedynie części produktów pochodzących z Białorusi i objętych wywozem do Wspólnoty. Nie przekazano danych dotyczących pozostałej, znacznej części przywożonych produktów. Dlatego w odniesieniu do tej części konieczne było posłużenie się najlepszymi dostępnymi faktami zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(102) Przeanalizowano dwa główne źródła informacji. Danych Eurostatu nie uznano za adekwatne. Po pierwsze zawierały one transakcje z podmiotem niemieckim związane z umową o pracę nakładczą, dla których nie podano ceny eksportowej. Po drugie zawierały również transakcje związane z umową o pracę nakładczą z przedsiębiorstwem szwajcarskim, które nie współpracowało w dochodzeniu. Należy również podkreślić, że według oświadczenia złożonego przez niektóre ze stron i zgodnie z informacjami zawartymi na stronie internetowej spółki ukraińskiej Interpipe Group, która jest przedmiotem przeglądu okresowego Ukrainy, grupa ta powiązana jest zarówno z przedsiębiorstwem szwajcarskim, jak i białoruskim. W związku z brakiem współpracy ze strony przedsiębiorstwa szwajcarskiego żadne ceny wywozowe nie mogły zostać ustalone dla przeprowadzonych przez nie transakcji.

(103) Z drugiej strony dostępne były szczegółowe dane, z podziałem na typy produktu, dotyczące transakcji z wcześniej wymienionym podmiotem niemieckim z uwzględnieniem kosztów i wydatków. Pozwoliło to organowi prowadzącemu dochodzenie na ustalenie ceny eksportowej z podziałem na typy produktu, jak wyjaśniono poniżej. Dane te uznano zatem za najlepsze dostępne Komisji źródło informacji.

(104) Cena eksportowa została skonstruowana na podstawie ceny produktu objętego postępowaniem sprzedanego pierwszemu niezależnemu klientowi współpracującego importera niemieckiego. W tym konkretnym przypadku, w związku z umową o pracę nakładczą, należało dokonać pewnych dostosowań w celu ustalenia wiarygodnej ceny wywozowej na granicy Wspólnoty. Wprowadzono w ten sposób dostosowania dotyczące wszystkich kosztów poniesionych między granicą Wspólnoty a pierwszym niezależnym klientem niemieckiego importera. Obejmowały one koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zyski niemieckiego importera, jak również koszty transportowe, ubezpieczenia i opłaty celne wewnątrz Wspólnoty.

9.4. Porównanie

(105) Wartość normalna i ceny eksportowe zostały porównane na podstawie ceny ex-works. W celu zapewnienie prawidłowego porównania między wartością normalną a ceną eksportową, uwzględniono, w formie dostosowania, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Dokonano odpowiednich dostosowań dotyczących właściwości fizycznych, transportu, kosztów ubezpieczenia i opłat celnych w przypadkach, w których uznano je za uzasadnione, dokładne i poparte sprawdzonymi dowodami.

9.5. Stwierdzenie dumpingu

(106) Na tej podstawie ogólnokrajowy poziom dumpingu ustalono na poziomie 92,4 % ceny CIF na granicy Wspólnoty.

10. ROSJA

10.1. Uwagi ogólne

(107) Wielkość przywozu z Rosji wyniosła około 36 tys. ton, co odpowiada udziałowi w rynku równemu 3,3 % w OD.

(108) W związku z dużą liczbą eksportujących producentów, początkowo dokonano doboru próby. W tym kontekście zwrócono się do czterech grup, by odpowiedziały na kwestionariusz Komisji, odpowiedzi otrzymano jednak tylko od dwóch z nich, kontrola wyrywkowa nie była już zatem konieczna.

10.2. Wartość normalna

(109) W przypadku obu eksportujących producentów sprzedaż produktu objętego postępowaniem na rynku krajowym była reprezentatywna, jak określono w motywie (32). Zgodnie z ogólną metodyką, opisaną w motywie (33) i kolejnych, normalna wartość opierała się na cenach płaconych lub należnych w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych klientów w Federacji Rosyjskiej.

(110) W odniesieniu do kosztów produkcji, szczególnie kosztów energii, jeśli chodzi o gaz, zbadano, czy ceny gazu płacone przez producentów eksportujących odzwierciedlały wystarczająco koszty związane z produkcją i dystrybucją gazu.

(111) Okazało się, że cena gazu na rynku krajowym płacona przez producentów eksportujących wynosiła około jednej czwartej ceny eksportowej gazu ziemnego z Rosji. W tym względzie wszystkie dostępne dane wskazują, że krajowe ceny gazu w Rosji są cenami regulowanymi, które są o wiele niższe niż ceny rynkowe gazu na rynkach nieuregulowanych. Dlatego koszty gazu musiały zostać odpowiednio dostosowane, jako że nie były wystarczająco odzwierciedlone w dokumentacji eksportujących producentów zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Wobec braku wystarczająco reprezentatywnych i niezniekształconych cen gazu na rosyjskim rynku krajowym uznano za stosowne, by dokonać dostosowania, zgodnie z art. 2 ust. 5, na podstawie informacji pochodzących z innych reprezentatywnych rynków. Dostosowana cena oparta została na średniej cenie rosyjskiego gazu sprzedawanego na wywóz na granicy niemiecko-czeskiej (Waidhaus), dostosowanej w odniesieniu do lokalnych kosztów dystrybucji. Waidhaus, główny węzeł sprzedaży rosyjskiego gazu do Unii Europejskiej, która jest największym rynkiem dla gazu rosyjskiego i której ceny wystarczająco odzwierciedlają koszty, może być uznana za rynek reprezentatywny w rozumieniu art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(112) Dla tych typów produktu, dla których wartość normalna była konstruowana jak opisano powyżej, konstrukcji tej dokonano na podstawie kosztów produkcji eksportowanych typów produktu po dostosowaniu uwzględniającym koszt gazu.

10.3. Cena eksportowa

(113) W przypadkach, w których wywóz do Wspólnoty odbywał się za pośrednictwem powiązanego importera zlokalizowanego we Wspólnocie, konstruowana cena eksportowa została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. W przypadkach, w których wywóz był skierowany do niezależnych klientów we Wspólnocie za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego zlokalizowanego w Federacji Rosyjskiej, ceny eksportowe zostały oparte na cenach płaconych lub należnych ze strony niezależnych klientów we Wspólnocie.

10.4. Porównanie

(114) Odpowiednie dostosowania dotyczące kosztów kredytu, transportu i dodatkowych opłat zostały wprowadzone w uzasadnionych i popartych sprawdzonymi dowodami przypadkach.

10.5. Margines dumpingu

(115) Porównanie między wartością normalną a ceną eksportową ujawniło występowanie dumpingu. Po ujawnieniu obaj rosyjscy producenci eksportujący przekazali uwagi. W pierwszym przypadku uzasadnione komentarze, odnoszące się w szczególności do dostosowań konstruowanych wartości normalnych, doprowadziły do niewielkiej zmiany marginesu dumpingu, która nie będzie miała wpływu na cło antydumpingowe gdyż zrewidowany margines dumpingu nadal jest wyższy niż margines szkody. W drugim przypadku zainteresowana strona wskazała na błąd pisarski, który doprowadził do podwójnego liczenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Błąd ten został poprawiony. Na tej podstawie marginesy dumpingu (dla grupy eksportujących producentów) wyrażone jako procent ceny CIF w przywozie na granicy Wspólnoty, przed wniesieniem opłaty celnej, wynoszą:

- Grupa TMK (Seversky Pipe Plant Open Joint Stock Company i Joint Stock Company Taganrog Metallurgical Works) – 22,7 %

- Grupa OMK (Open Joint Stock Company Vyksa Steel Works i Joint Stock Company Almetjvesk Pipe Plant) – 10,1 %

10.6. Wnioski w sprawie dumpingu dotyczące Rosji

(116) Ponieważ poziom współpracy był wysoki (ponad 90 % wywozu produktu objętego postępowaniem z Federacji Rosyjskiej do Wspólnoty, według danych Eurostatu), rezydualny margines dumpingowy stosowany do wszystkich innych eksporterów w Federacji Rosyjskiej ustalono na tym samym poziomie co margines dumpingu ustalony dla współpracującego producenta eksportującego - Grupy TMK, a mianowicie 22,7 %.

D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU ZGODNIE Z ART. 11 UST. 2 ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO – ODPOWIEDNI POZIOM ŚRODKA POD WZGLĘDEM DUMPINGU ZGODNIE Z ART. 11 UST. 3 ROZPORZĄDZENIA PODSTAWOWEGO.

1. UWAGI OGÓLNE

(117) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu po ewentualnym wygaśnięciu środków obowiązujących wobec Tajlandii, Turcji i Ukrainy.

(118) Ponadto zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego w przypadku Turcji i jedynej ukraińskiej spółki zbadano, czy od czasu pierwotnego dochodzenia dotyczącego dumpingu okoliczności uległy zmianie, którą można by uznać za trwałą.

2. TAJLANDIA

2.1. Uwagi wstępne

(119) W odróżnieniu od dochodzenia pierwotnego, według danych Eurostatu, w OD nie odnotowano wywozu produktu objętego postępowaniem z Tajlandii. Jedyny współpracujący producent nie zgłosił żadnej sprzedaży na wywóz do Wspólnoty, a żaden inny podmiot eksportujący nie podjął współpracy w ramach dochodzenia. Tajlandzkie dane statystyczne dotyczące wywozu sugerują, że w OD odnotowano przypadki wywozu z Tajlandii, które mogłyby częściowo odnosić się także do produktu objętego postępowaniem, lecz ich wielkość była nieznaczna i dlatego nie byłaby reprezentatywna.

(120) Poziom współpracy w obecnym przeglądzie był bardzo niski; tylko jeden tajlandzki producent zgłosił się w czasie trwania postępowania. Według złożonej skargi i jak potwierdzają publicznie dostępne dane, w OD w Tajlandii było jednak co najmniej 12 innych producentów produktu objętego postępowaniem. Żaden z nich nie podjął współpracy w ramach dochodzenia i w konsekwencji poziom współpracy odpowiadał mniej niż 10 % szacowanej całkowitej produkcji produktu objętego postępowaniem w Tajlandii.

2.2. Dumping w przywozie w okresie objętym dochodzeniem

(121) Jedyny współpracujący producent w Tajlandii nie prowadził wywozu do Wspólnoty w OD. Zważywszy, że nie odnotowano wywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Tajlandii, nie ma możliwości kontynuacji dumpingu. Wynika z tego, że w tym przypadku analiza musi opierać się na prawdopodobieństwie ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków.

2.3. Rozwój przywozu w przypadku uchylenia środków.

2.3.1. Uwagi wstępne

(122) Jak zaznaczono w motywie (120) dochodzenie wykazało, że w OD w Tajlandii było co najmniej 13 producentów produktu objętego postępowaniem i tylko jeden producent podjął współpracę w ramach dochodzenia.

(123) Zbadano, w jakim stopniu dane uzyskane od jednego współpracującego tajlandzkiego producenta mogłyby zostać wykorzystane w celu analizy ogólnej sytuacji dotyczącej prawdopodobnego rozwoju wywozu z Tajlandii, a także, w bardziej konkretnym zastosowaniu, jako poziom odniesienia w zakresie wskaźników cen krajowych i eksportowych, kosztów, mocy produkcyjnej i jej wykorzystania.

(124) W tym względzie odnotowano pewna liczbę braków związanych z danymi dostarczonymi przez współpracujące przedsiębiorstwo. Po pierwsze przedsiębiorstwo nie było w stanie dokonać zestawienia cen krajowych i eksportowych z faktycznymi transakcjami i zbadanym sprawozdaniem finansowym za okres objęty dochodzeniem. Ponadto przedsiębiorstwu nie udało się dostarczyć zestawienia kosztów produkcji z podziałem według numerów kontrolnych produktu zgodnie z kwestionariuszem przesłanym do zainteresowanych stron („PCN”). Producent był w stanie dostarczyć tylko dane dotyczące kosztu produkcji jako średniego kosztu produkcji z podziałem na czarne i galwanizowane, spośród wszystkich wyprodukowanych PCN. Struktura kosztów produkcji dla PCN u innych producentów w pozostałych krajach, których dotyczy postępowanie, włącznie ze Wspólnotą, dowodzi, że miedzy poszczególnymi PCN zachodzi duża zmienność kosztów produkcji. Stosuje się to również do konkretnych typów produktu wyprodukowanych i sprzedawanych przez przedmiotowe tajlandzkie przedsiębiorstwo. W tych okolicznościach zestawienie kosztów, które nie pozwala na porównanie według PCN, nie może być uznane za wystarczające w celu określenia krajowej wartości normalnej.

(125) Nawet jeśli możliwe byłoby uzyskanie takich danych, należy pamiętać, że współpracujący producent odpowiada za mniej niż 10 % całkowitej produkcji produktu objętego postępowaniem w Tajlandii, co oznacza, że w każdym razie dane musiałyby zostać uzupełnione innymi materiałami statystycznymi w celu oceny ich reprezentatywności na potrzeby oceny ogólnokrajowej.

(126) Przedsiębiorstwo zawiadomiono o zamiarze Komisji dotyczącym zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego i o powodach, dla których uznano to za konieczne w rozsądnym okresie czasu, z należytym uwzględnieniem terminów związanych z dochodzeniem. Otrzymane uwagi poddano gruntownej analizie i udzielono na nie szczegółowej odpowiedzi. Żadnego z wyjaśnień złożonych przez przedsiębiorstwo nie uznano za zadowalające na tyle, by Komisja mogła uniknąć zastosowania zasady najlepszych dostępnych faktów do wskazanych wyżej obszarów.

(127) W rezultacie informacje dotyczące cen krajowych i cen w wywozie do innych krajów w przypadku eksporterów tajlandzkich oparte zostały na najlepszych dostępnych faktach, włącznie z informacjami zawartymi w skardze i publicznie dostępnymi.

(128) Możliwe było natomiast sprawdzenie dostarczonych przez przedsiębiorstwo informacji dotyczących zapasów, poziomu produkcji i mocy produkcyjnych. Informacje te w połączeniu z danymi zawartymi w skardze mogłyby zatem zostać użyte w celu ustalenia wielkości produkcji i mocy produkcyjnych wszystkich eksportujących producentów w Tajlandii.

(129) W związku z powyższym przy ocenie prawdopodobnych skutków uchylenia środków uwzględniono czynniki omówione poniżej.

2.3.2. Produkcja, niewykorzystane moce produkcyjne oraz prawdopodobieństwo, że zostaną one skierowane do Wspólnoty

(130) Skarga wskazuje, że wolne moce produkcyjne w Tajlandii wynoszą powyżej 370 tys. ton, co stanowi prawie 30 % całkowitych mocy produkcyjnych. Te wolne moce produkcyjne odpowiadają ponad 25 % całkowitej konsumpcji we Wspólnocie (zgodnie z definicją zawartą w motywie (231)) i mogłyby zostać skierowane na rynek wspólnotowy.

(131) Poziom wolnych mocy produkcyjnych był nawet bardziej wyraźny w przypadku współpracującego producenta, który odpowiada za poniżej 10 % całkowitej produkcji tajlandzkiej w OD. W odniesieniu do tego producenta ustalono, że w OD wolne moce produkcyjne wynosiły ponad 50 %.

(132) W sumie czynniki te wskazują na istnienie znacznych wolnych mocy produkcyjnych w Tajlandii. Wobec braku dowodów wskazujących, że te moce produkcyjne mogłyby ulec absorpcji przez zwiększoną sprzedaż krajową, sprzedaż do innych krajów trzecich lub wytwarzanie produktów innych niż produkty objęte postępowaniem, należy stwierdzić, że w przypadku wygaśnięcia środków, te wolne moce produkcyjne zostałyby według wszelkiego prawdopodobieństwa skierowane do Wspólnoty, nie bez znaczenia jest tu atrakcyjność Wspólnoty jako rynku wywozowego.

(133) Zważywszy, że rynek wspólnotowy jest jednym z największych na świecie, już sam jego rozmiar czyni go atrakcyjnym dla tajlandzkich eksportujących producentów produktu objętego postępowaniem. Potencjalne znaczenie rynku wspólnotowego wzmocnione jest dodatkowo faktem, że Stany Zjednoczone, które są drugim dużym rynkiem, wprowadziły środki przeciw przywozowi z Tajlandii.

(134) W zestawieniu ze stosunkowo atrakcyjnym poziomem cen we Wspólnocie, gdzie istnieją dobrze rozwinięte kanały dystrybucyjne, należy uznać, że w przypadku braku środków, istniałby wyraźny bodziec ekonomiczny do przesunięcia wywozu z dużego rynku kraju trzeciego, takiego jak Stany Zjednoczone, w kierunku Wspólnoty.

(135) Ogólnie rzecz biorąc, w tych okolicznościach należy uznać, że wszelki wzrost wykorzystania obecnych mocy produkcyjnych będzie ukierunkowywany na wywóz, w szczególności na rynek wspólnotowy.

2.3.3. Prawdopodobne poziomy cen

(136) Istnieje kilka czynników wskazujących na prawdopodobieństwo dumpingu w odniesieniu do cen eksportowych tajlandzkich produktów na rynku wspólnotowym.

(137) Po pierwsze okazuje się, że wywóz do najważniejszych rynków krajów trzecich odbywał się po cenach dumpingowych. Potwierdza to wprowadzenie przez Stany Zjednoczone środków antydumpingowych na poziomie 15 % na tajlandzki wywóz rur spawanych. Wskazuje to na bardziej ogólny model zachowań oparty na dumpingu na dużych rynkach krajów trzecich. Fakt, że tajlandzki wywóz do Wspólnoty zatrzymał się po wprowadzeniu środków potwierdza, jak się wydaje, pogląd, że tajlandzcy producenci eksportujący nie byliby w stanie lub nie chcieliby sprzedawać po cenach na poziomie niedumpingowym.

(138) Ponadto w przypadku rozpatrywanego produktu, który zasadniczo jest raczej jednorodny, potencjalni sprzedawcy tajlandzcy prawdopodobnie dostarczaliby produkty po cenach przeważających w stosunku do przywozu z innych kierunków do Wspólnoty. Jak wynika z wniosków przedstawionych we wcześniejszych częściach, ceny w przywozie z innych krajów wywozu są na ogół dość niskie. Biorąc pod uwagę, że potencjalne ceny eksportowe tajlandzkich producentów eksportujących prawdopodobnie muszą odzwierciedlać te niskie ceny i uwzględniając strukturę kosztów produktu objętego postępowaniem, w dużej mierze związaną z cenami kręgów stalowych i cynku, które znacznie wzrosły na całym świecie, prawdopodobne jest, że ceny eksportowe byłyby przedmiotem dumpingu.

2.4. Wniosek

(139) Znaczna część tajlandzkiego wywozu byłaby prawdopodobnie sprzedawana do Wspólnoty po cenach dumpingowych, gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków.

3. TURCJA (i): OGÓLNE ASPEKTY DUMPINGU A ART. 11 UST. 2

3.1. Sprawy ogólne

(140) Skarżący stwierdził, że przywóz po cenach dumpingowych z Turcji prawdopodobnie doprowadziłby do bardzo poważnej szkody dla przemysłu wspólnotowego, gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków. W kontekście przeglądu okresowego (patrz niżej), skarżący podnosił, że środki powinny zostać dostosowane w górę ze względu na domniemane zwiększenie poziomu dumpingu i szkody.

(141) Dane statystyczne wskazują, że przywóz z Turcji wynosi 110 tys. ton, co stanowi prawie 9 % konsumpcji we Wspólnocie (jak określono w motywie (231)). Wystąpiła rozbieżność między ilościami podawanymi przez Eurostat, a ilościami zgłoszonymi przez przedsiębiorstwa (138 tys. ton). Odsyła się do uwag zawartych w motywie (55).

(142) Ogólna metodyka używana do obliczania poziomu dumpingu (przedstawiona powyżej w motywach (31)-(46)) została zastosowana do wszystkich producentów eksportujących w Turcji. Różni się ona od metodyki stosowanej w pierwotnym dochodzeniu, która została wyjątkowo użyta w przypadku kilku eksporterów z powodu znacznych wahań walutowych w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. Z powodu wspomnianych wahań walutowych w ramach pierwotnego dochodzenia uznano za bardziej odpowiednie dokonanie porównania między miesięczną średnią ważoną wartością normalną a miesięczną średnią ważoną cena eksportową. Takie wyjątkowe okoliczności nie miały jednak miejsca w obecnym dochodzeniu i zastosowana została standardowa metodyka opisana w motywach (31) – (46). Dlatego obecnym dochodzeniu margines dumpingu dla producentów eksportujących w Turcji został ustalony na podstawie porównania ważonej średniej wartości normalnej z ważoną średnią ceną eksportową.

(143) Następujące przedsiębiorstwa: Cayirova Boru Sanayi ve Ticaret AS, Stambuł, Yücel Boru ve Profil Endüstrisi AS, Stambuł i Noksel Çelik Boru Sanayi AS, Ankara, których indywidualne marginesy dumpingu w dochodzeniu pierwotnym wynosiły zero, zostały pierwotnie poddane dochodzeniu przeglądowemu i wybrane do próby. Chociaż art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego stanowi, że przedsiębiorstwa z marginesem zerowym lub de minimis w pierwotnym dochodzeniu mogą zostać włączone do przeglądu, instytucje wspólnotowe nie mają obowiązku włączyć tych przedsiębiorstw. Ponadto, po przyjęciu rozporządzenia podstawowego, w sprawie Mexico-Beef and Rice , organ ds. rozstrzygania sporów WTO zinterpretował odnośny przepis urzędu antydumpingowego jako zabraniający przeglądu takich przedsiębiorstw. Dlatego instytucje wspólnotowe stwierdziły, że właściwe jest nieużywanie danych uzyskanych w ramach przeglądu w odniesieniu do tych trzech przedsiębiorstw. W związku z tym, przedsiębiorstwa te zostały wyłączone z próby. Ponadto w niniejszym rozporządzeniu przyjmuje się, że obecnie żadne z tych przedsiębiorstw nie dopuszcza się dumpingu.

3.2. Kontrola wyrywkowa (eksporterów) i współpraca

(144) Formularze kontroli wyrywkowej rozesłano do 15 potencjalnych producentów/eksporterów w Turcji, z których ośmiu udzieliło odpowiedzi. Do próby wybrano trzy przedsiębiorstwa/grupy, które zapewniają 41 % całkowitego tureckiego przywozu do Wspólnoty.

3.3. Wartość normalna

(145) Jak wspomniano wyżej, wartość normalna była skonstruowana albo ustalona na podstawie cen płaconych lub należnych, w zwykłym obrocie handlowym, przez niezależnych klientów w Turcji. Niektóre z dostosowań wnioskowanych przez eksportujących producentów zostały odrzucone lub poprawione.

3.3.1. Koszty kredytu

(146) W następstwie ujawnienia ustaleń Komisji niektórzy eksporterzy wnioskowali o ustalenie kosztów kredytu na podstawie faktycznych okresów płatności ustalonych pomiędzy producentami i ich klientami. Wnioski te zostały uwzględnione.

3.3.2. Zwrot ceł

(147) Niektóre przedsiębiorstwa wnioskowały o wyrównanie związane ze zwrotem ceł na tej podstawie, że opłaty przywozowe nakładano od surowców używanych do wytwarzania produktu podobnego, gdy był on przeznaczony do konsumpcji w Turcji, ale podlegały one zwrotowi, jeśli produkt był sprzedawany na wywóz do Wspólnoty.

(148) W jednym wypadku wnioskowana kwota okazała się wyższa niż nałożona opłata celna od surowców fizycznie włączonych w skład produktu podobnego sprzedawanego na rynku krajowym. Stwierdzono, że opłaty celne były mniejsze, ponieważ przedsiębiorstwo/grupa używała do produkcji krajowej nie tylko kręgów pochodzących z przywozu podlegającego opłacie celnej, lecz także kręgów z przywozu po stawce cła 0 % oraz kręgów kupowanych lokalnie. W związku z tym odpowiednio dostosowano wyrównania.

(149) Inne przedsiębiorstwo, w którego przypadku wniosek o wyrównanie pierwotnie został odrzucony, twierdziło, że powinien on zostać zaakceptowany gdyż produkty sprzedawane na rynku krajowym obciążone są opłatami celnymi. Wniosek ten został częściowo uwzględniony.

(150) W tym kontekście przemysł wspólnotowy podnosił, że byłoby to subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych. Należy jednak zauważyć, że obecne postępowanie jest dochodzeniem antydumpingowym. Dlatego zarzut ten nie został przeanalizowany.

3.3.3. Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne (SG&A)

(151) Jeden z tureckich eksporterów twierdził, że koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne były ujemne w przypadku tej części jego sprzedaży, dla której wartość normalna musiała zostać skonstruowana. Spowodowane to było faktem, że zyski na wymianie walut były w przypadku tej sprzedaży znaczące i przewyższały całkowitą wartość kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. W tym przypadku zyski finansowe nie zostały uwzględnione. Uwzględniono tylko koszty finansowe związane z pożyczkami przedsiębiorstwa. Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne zostały zatem odpowiednio dostosowane.

3.4. Cena eksportowa

(152) We wszystkich wypadkach produkt objęty postępowaniem był sprzedawany niezależnym klientom we Wspólnocie. Stąd w przypadku wszystkich eksporterów cena eksportowa oparta została na cenach płaconych lub należnych ze strony niepowiązanych klientów we Wspólnocie zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

3.5. Porównanie

(153) Wartość normalna i cena eksportowa zostały porównane na podstawie ceny ex-works. W celu zapewnienia prawidłowego porównania uwzględniono, w formie dostosowania, różnice wpływające na porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. Tym samym dokonano dostosowań dotyczących rabatów, upustów, transportu, przeładunku, kosztów załadunku, opłat bankowych oraz kosztów ubezpieczeń i kredytów w stosownych i popartych sprawdzonymi dowodami przypadkach.

3.6. Dumping w okresie objętym dochodzeniem

(154) Margines dumpingu dla eksportujących producentów w Turcji został ustalony na podstawie porównania ważonej średniej wartości normalnej z ważoną średnią ceną eksportową zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(155) Porównanie ważonej średniej cen eksportowych z ważoną średnią wartością normalną wykazało poniższe marginesy dumpingu:

- Erbosan Erciyas Boru Sanayii ve Ticaret AȘ, Kayseri („Erbosan”) 0,5 %,

- Borusan Mannesmann Boru Sanayi ve Ticaret AȘ, Stambuł („Borusan”) – -1,4 %

- Toscelik Profil ve Sac Endustrisi AS, Iskenderun („Toscelik”) 0,9 %.

(156) Dwa przedsiębiorstwa zadeklarowały zamiar współpracy, lecz nie zostały włączone do próby. Biorąc pod uwagę, że margines dumpingu określony dla wszystkich przedsiębiorstw uwzględnionych w próbie był de minimis oraz fakt, że poziom współpracy w ramach dochodzenia był bardzo wysoki uznano, że marginesu dumpingu obowiązujący dla całego kraju także był de minimis .

(157) Dlatego stwierdza się, że w przypadku Turcji nie miała miejsca kontynuacja dumpingu. Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego dalsza analiza będzie dotyczyć wyłącznie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu.

3.7. Analiza prawdopodobieństwa

3.7.1. Uwagi ogólne

(158) Rynek UE jest niezaprzeczalnie bardzo atrakcyjnym rynkiem dla producentów tureckich. Wynika to z kilku czynników, z których pierwszym jest wielkość. Wielkość ma związek nie tylko z dużą konsumpcją, lecz także z faktem, że większość tureckiego wywozu na rynki krajów trzecich jest rozdrobniona, tzn. małe ilości transportowane są drogą morską do wielu różnych miejsc przeznaczenia. W tym sensie Wspólnota jest atrakcyjniejszym rynkiem jako jedno miejsce przeznaczenia z dużą zdolnością absorpcji.

(159) Bliskość geograficzna jest kolejnym ważnym czynnikiem, ponieważ koszty transportu dla tych produktów nie są bez znaczenia.

(160) Wspólnota to także tradycyjny rynek dla tureckich eksporterów, którzy mają dobrze ustalone kanały dystrybucji i wielu klientów.

3.7.2. Udział wywozu do UE i praktyki cenowe

(161) Pomimo obowiązujących środków wywóz z Turcji w OD nadal miał miejsce. W przypadku żadnego z objętych próbą przedsiębiorstw nie zaobserwowano jednak dumpingu. Należy zauważyć, że zarówno przedsiębiorstwa objęte próbą jak i przedsiębiorstwa nieobjęte próbą, które współpracowały w obecnym przeglądzie, a także te, których margines w pierwotnym dochodzeniu był zerowy lub de minimis stanowią około 90 % całości tureckiego wywozu do Wspólnoty. Rynek dla tego tureckiego wywozu wydaje się być stabilny i nic nie wskazuje na to, że przedsiębiorstwa zmienią swoje strategie cenowe. Ponadto zarówno trzy przedsiębiorstwa objęte próbą jak i te trzy przedsiębiorstwa, których margines w pierwotnym dochodzeniu był zerowy lub de minimis są zdecydowanie największymi graczami rynkowymi i liderami w zakresie cen. Dlatego prawdopodobne jest, że inne przedsiębiorstwa będą naśladować ich praktyki cenowe. Ponowne wystąpienie dumpingu w Turcji nie wydaje się więc prawdopodobne. Niemniej w celu uzupełnienia przeanalizowano także poniższe czynniki.

3.7.3. Niewykorzystane moce produkcyjne Turcji

(162) Dochodzenie wykazało, że współpracujący producenci, zarówno objęci jak i nieobjęci próbą, mieli w OD wolne moce produkcyjne wynoszące około 143 tys. ton. Ilość ta odpowiadałaby około 10 % całkowitej konsumpcji rur spawanych we Wspólnocie (jak określono w motywie (231)).

3.7.4. Potencjalna zdolność absorpcyjna rynków krajów trzecich

(163) Na największym rynku kraju trzeciego dla produktu objętego postępowaniem (Stany Zjednoczone) wprowadzono środki antydumpingowe dotyczące wywozu z Turcji osiągające poziom do 14,7 %. Wynikałoby z tego, że, skoro inne czynniki pozostają jednakowe, możliwość absorpcji znacznych dodatkowych ilości wywożonych z Turcji przez Stany Zjednoczone nie jest prawdopodobna. Niemniej fakt, że wywóz do krajów trzecich jest rozdrobniony i transportowany do wielu różnych miejsc przeznaczenia wskazuje, że tureccy eksporterzy aktywnie uczestniczą w procesie badania nowych rynków i jest więc prawdopodobne, że rynki krajów trzecich będą mogły wchłonąć część mocy produkcyjnych. Ponadto biorąc pod uwagę rzeczywistą proporcję tureckiego wywozu na rynek Wspólnoty i do krajów trzecich (70/30), można oczekiwać tej samej proporcji w przypadku sprzedaży obecnie niewykorzystanych mocy produkcyjnych. Dodatkowy przywóz do Wspólnoty wyniósłby w tym przypadku około 100 tys. Ton, co w oparciu o liczby dotyczące konsumpcji w OD odpowiada dodatkowemu udziałowi w rynku w wysokości 7 %. Należy zauważyć jednak, że byłby to maksymalny teoretyczny wzrost sprzedaży oparty na założeniu, że wolne moce produkcyjne są wykorzystane w 100 %, co rzadko ma miejsce w tego rodzaju przemyśle.

3.7.5. Czynniki cenowe

(164) Różnice w cenach pomiędzy tureckim wywozem do Wspólnoty i do krajów trzecich były niewielkie i zależały od danego przedsiębiorstwa. Po dalszej analizie, która miała miejsce po ujawnieniu, ustalono, że tureckie ceny eksportowe w wywozie do krajów trzecich były nieco wyższe niż w wywozie do Wspólnoty. Biorąc pod uwagę, że w przypadku Turcji nie stwierdzono dumpingu w odniesieniu do wywozu do Wspólnoty można uznać, że wywóz do krajów trzecich zasadniczo nie miał miejsca po cenach dumpingowych. Nic nie wskazuje na to, że tureccy eksporterzy zmienią strategię cenową. W sytuacji panującej na rynku ani w ogólnej sytuacji eksporterów nic nie wskazuje na prawdopodobieństwo zmiany przez nich swojego całościowego zachowania rynkowego.

(165) Wobec powyższego stwierdza się, że nie jest prawdopodobne ponowne wystąpienie dumpingu w przywozie pochodzącym z Turcji.

4. TURCJA (ii): ASPEKTY ZWIĄZANE Z ART. 11 UST. 3

(166) Skarżący stwierdził, że obowiązujące środki nie zapobiegły kontynuacji importu po cenach dumpingowych a poziom środków przestał być wystarczający do przeciwdziałania szkodliwemu dumpingowi w przywozie produktu objętego postępowaniem z Turcji.

4.1. Trwały charakter zmiany okoliczności

(167) Jak ustalono powyżej, przywóz z Turcji nie jest już dokonywany po cenach dumpingowych. Wszystkie poziomy dumpingu stwierdzone w obecnym dochodzeniu są poniżej progu de minimis . Odnosi się to zwłaszcza do trzech przedsiębiorstw, co do których pierwotnie stwierdzono stosowanie dumpingu.

(168) Jak już wspomniano rynek wspólnotowy najprawdopodobniej pozostanie rynkiem atrakcyjnym dla tureckich eksporterów ze względu na ceny oraz ugruntowane i długotrwałe relacje handlowe. Równocześnie tureccy producenci sprzedają znaczne ilości na rynku krajowym. Ilości te sprzedawane są po konkurencyjnych i stosunkowo niskich cenach w porównaniu do innych ważnych rynków, w tym UE i Stanów Zjednoczonych. Ceny na rynku krajowym i związane z nimi normalne wartości są na poziomie, który całkowicie wyeliminował dumping w odniesieniu do wywozu do Wspólnoty.

(169) Dochodzenie nie wykazało żadnych innych okoliczności, które sugerowałyby zmianę cen i dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków. W przypadku przedsiębiorstw, które od czasu pierwotnego dochodzenia podlegały zerowej stawce celnej nadal stosować się będą ustalenia oparte na sprawozdaniu Mexico beef and rice , zgodnie z wyjaśnieniem w motywie (143). W odniesieniu do innych przedsiębiorstw obecne dochodzenie wykazało zmiany okoliczności, gdyż przedsiębiorstwa te nie stosują już dumpingu. Ponadto nie istnieją przekonujące przesłanki wskazujące, że zmiana okoliczności nie ma trwałego charakteru. Ponadto wszystkie objęte dochodzeniem przedsiębiorstwa eksportowały do krajów trzecich w 2006 r. i w OD po cenach wyższych niż ceny eksportowe w wywozie do Wspólnoty. W tych samych okresach wywóz do Wspólnoty odbywał się po cenach przekraczających krajowe ceny sprzedaży. Sytuacja ta wyraźnie wskazuje na trwały charakter zmiany okoliczności (zaprzestanie wywozu po cenach dumpingowych).

4.2. Wniosek

(170) Można zatem wyciągnąć wniosek, że w przypadku wygaśnięcia środków, prawdopodobnie nie będzie miał miejsca wywóz do Wspólnoty po cenach dumpingowych. Ponadto można w uzasadniony sposób uznać, że zmiana okoliczności w stosunku do pierwotnego dochodzenia dotycząca braku dumpingu ma trwały charakter.

(171) Wobec powyższego postępowanie dotyczące przywozu pochodzącego z Turcji powinno zostać zakończone.

5. UKRAINA (i): ASPEKTY ZWIĄZANE Z ART. 11 UST. 3:

5.1. Uwagi ogólne

(172) Spółka Interpipe Group twierdzi, że porównanie normalnej wartości na podstawie jej własnych kosztów/cen krajowych i cen eksportowych na rynki państw trzecich porównywalnych do UE, doprowadziłoby do ograniczenia dumpingu znacznie poniżej poziomu obecnych środków. Dlatego twierdzi się, że utrzymywanie środka na obecnym poziomie nie jest już konieczne w celu zrównoważenia dumpingu.

(173) W toku dochodzenia spółkę zawiadomiono o zamiarze Komisji dotyczącym zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego. Było to spowodowane faktem, że spółka nie dostarczyła danych dotyczących kosztów produkcji w wymaganym formacie odnośnie do typu produktu (numer kontrolny produktu (PCN)). Spółka dostarczyła jedynie dane dotyczące kosztów produkcji jako średniej wszystkich typów produktu w określonym zakładzie.

(174) Badanie faktów wykazało, że dostarczone dane dotyczące kosztu produkcji nie mogły zostać zaakceptowane przez Komisję, jako że nie umożliwiłyby odpowiedniego porównania z cenami sprzedaży na rynku krajowym z podziałem na typy produktu.

(175) Spółkę zawiadomiono o powodach, dla których jest to konieczne w rozsądnym okresie czasu zgodnie z wymogami art. 18 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Otrzymane uwagi poddano analizie i udzielono na nie szczegółowej odpowiedzi. Żadnego z wyjaśnień złożonych przez spółkę nie uznano za na tyle zadowalające, by Komisja mogła uniknąć zastosowania zasady najlepszych dostępnych faktów do wskazanych wyżej obszarów.

(176) W następstwie ujawnienia skarżący twierdził, że sprawa powinna zostać zakończona gdyż współpraca jedynego ukraińskiego producenta była do tego stopnia niewystarczająca, że Komisja musiała zastosować art. 18 rozporządzenia podstawowego by dostosować koszty produkcji. Należy jednak zauważyć, że art. 18 został zastosowany by umożliwić Komisji uzupełnienie informacji przekazanych przez jedynego ukraińskiego producenta współpracującego wykorzystując najlepsze dostępne informacje. Z tego powodu twierdzenie to odrzucono.

5.2. Wartość normalna

(177) Komisja zbadała, czy sprzedaż krajowa może być uznana za prowadzoną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu zbadano koszt produkcji produktu produkowanego i sprzedawanego przez współpracujących eksportujących producentów na rynku krajowym.

(178) OJSC Interpipe Novomoskovsk Pipe Production Plant (NMPP), który produkuje produkt objęty postępowaniem, nie dostarczył rozbicia kosztów produkcji według PCN. Eksportujący producent dostarczył jedynie średni koszt produkcji wszystkich PCN wyprodukowanych w każdym z dwóch zakładów. Struktura kosztów według PCN u innych producentów w pozostałych krajach, których dotyczy postępowanie, włącznie ze Wspólnotą, dowodzi, że miedzy poszczególnymi PCN zachodzi duża zmienność kosztów produkcji.

(179) Zakład produkcji rur OJSC Interpipe Nizhnedneprovsk (NTRP), powiązany z NMPP, dostarczył rozbicie kosztów produkcji według PCN.

(180) Jak wyjaśniono w motywie (173), Komisja zastosowała art. 18 rozporządzenia podstawowego w stosunku do NMPP w celu uzyskania kosztu produkcji według PCN. Rozważano możliwość wykorzystania danych uzyskanych z dochodzenia pierwotnego, jednak zważywszy, że Ukraina od tamtego czasu uzyskała status gospodarki rynkowej, dane takie nie zostały uznane za najlepszą dostępną informację. Dodatkowo Komisja uznała, że jakość informacji podawanych przez przemysł wspólnotowy pozwala na wyciągnięcie wniosków w sprawie kosztów produkcji według PCN. Dlatego informacje przedstawione przez współpracujący przemysł wspólnotowy zostały uznane za najbardziej wiarygodne i najlepsze dostępne informacje pozwalające na wykazanie kosztów produkcji według PCN. W tym względzie ustalenia w ramach dochodzenia wykazały, że możliwe jest obliczenie wariancji między najtańszymi PCN przemysłu wspólnotowego a wszystkimi innymi PCN. Wariancja ta została następnie zastosowana do średniego kosztu produkcji zgłoszonego przez NMPP. W przypadkach zgodności między PCN dla produktu wyprodukowanego przez przemysł wspólnotowy i tym samym PCN dla produktu wyprodukowanego przez NTRP posługiwano się kosztem NTRP.

(181) Ta sama strona zakwestionowała fakt użycia przez Komisję danych z OD by skonstruować wartość normalną oraz cenę eksportową w ODI. Niektóre odnośne wnioski zostały uwzględnione. Komisja przeanalizowała ważone średnie ceny eksportowe CIF w wywozie do Wspólnoty w okresie sześciu miesięcy pokrywających się w obu postępowaniach. Dodatkowo, aby umożliwić rzetelne porównanie, w tym samym okresie, między średnią ważoną wartością normalną każdego typu produktu objętego postępowaniem wywożonego do Wspólnoty i średnią ważoną ceną eksportową każdego odpowiadającego typu produktu objętego postępowaniem dostosowane zostały koszty produkcji współpracujących producentów. Dostosowanie przyjęto aby odzwierciedlić koszty produkcji w okresie tych samych sześciu miesięcy, które wzięto pod uwagę przy obliczaniu cen eksportowych CIF w wywozie do Wspólnoty. Jedyny ukraiński producent współpracujący twierdził, że Komisja powinna stosować jednostkowy koszt produkcji powiązanego przedsiębiorstwa zakład produkcji rur OJSC Interpipe Nizhnedneprovsk (NTRP) gdy PCN są niemal identyczne jak te produkowane przez OJSC Interpipe Novomoskovsk Pipe Production Plant (NMPP). Jak wyjaśniono w motywie (175), Komisja ma jednak dowody na dużą zmienność kosztów produkcji PCN. Wniosek ten został zatem odrzucony.

5.3. Cena eksportowa

(182) Jeśli chodzi o wywóz do Wspólnoty, w ODI grupa wywoziła do Wspólnoty niewielkie ilości produktu objętego postępowaniem. Transakcje te same w sobie nie mogłyby zostać uznane za reprezentatywne w celu ustalenia, czy miała miejsce jakakolwiek trwała zmiana zachowania.

(183) Interpipe Group zasugerowała wykorzystanie wywozu do krajów trzecich w celu ustalenia poziomu cen dla wywozu do Wspólnoty. W szczególności eksporter twierdził, że powinien zostać wykorzystany wywóz do Rosji. Spółka dostarczyła dowody wywozu na rynki krajów trzecich, również na rynek rosyjski.

(184) Najpierw ustalono, czy wielkość wywozu produktu objętego postępowaniem do krajów trzecich zaproponowanych przez Interpipe Group jest wystarczająco znacząca pod względem całkowitej sprzedaży. W tym względzie stwierdzono, że sprzedaż do Rosji odpowiada ponad połowie całkowitego wywozu grupy, a więc stanowi odpowiednią podstawę do wyciągnięcia wniosków, o ile rynek rosyjski wykazuje wystarczające podobieństwo do rynku wspólnotowego.

(185) Na podstawie informacji, którymi dysponuje Komisja, zbadano, czy Rosja posiada podobne warunki rynkowe i strukturę rynku do istniejących we Wspólnocie, w celu oceny czy wywóz do Rosji jest wiarygodnym wyznacznikiem prawdopodobnych cen eksportowych w wywozie do Wspólnoty na potrzeby ustalenia nowego poziomu środków.

(186) Z jednej strony wielkość rynku rosyjskiego dla produktu objętego postępowaniem, podobnie jak rynku wspólnotowego, wydaje się znacząca, a typy produktu sprzedawane na obu obszarach są zasadniczo podobne.

(187) Z drugiej strony wykryto wyraźne różnice między dwoma rynkami. Po pierwsze w Rosji istnieją znaczne cła przywozowe wobec braku takich ceł we Wspólnocie[12]. Odzwierciedlają to udziały w przywozie, które są znacznie niższe niż we Wspólnocie. Dodatkowo sektor produkcyjny w Rosji zdaje się być o wiele bardziej skoncentrowany – kilku dużych producentów skupia większość działalności produkcyjnej – podczas gdy we Wspólnocie działalność produkcyjna rozkłada się na większą liczbę producentów. Również kanały dystrybucji obejmują, jak się wydaje, mniejszą liczbę hurtowników niż we Wspólnocie. Ponadto obecność znacznego rosyjskiego dumpingu we Wspólnocie wskazuje na różnice w kształtowaniu cen i na zakłócenia na rosyjskim rynku krajowym, bez których takie praktyki nie mogłyby mieć miejsca.

(188) Dodatkowo obecność dumpingu wskazuje, że poziomy cen krajowych w Rosji przewyższają ceny, po których eksporterzy prawdopodobnie prowadziliby wywóz do Wspólnoty. Spowodowane jest to faktem, że przeważające ceny w przypadku importerów, którzy utrzymują znaczną obecność we Wspólnocie, są prawdopodobnie na tym samym poziomie co rosyjskie ceny eksportowe oraz jednorodnym charakterem produktu objętego postępowaniem, który powoduje, że eksporterzy chcący wejść na rynek wspólnotowy według wszelkiego prawdopodobieństwa musieliby dostosować się do poziomu cen najniższej oferty.

(189) Powyższe ustalenia wskazują na różnice, które wpływałyby na kształtowanie cen, a więc także ich poziom, i z których tym samym wynika, że ceny rosyjskie nie mogą zostać użyte w celu ustalenia nowego poziomu środków.

(190) Komisja zbadała następnie, czy ceny eksportowe w wywozie do krajów trzecich innych niż Rosja mogłyby zostać użyte do tego celu. Najpierw zbadano, czy drugi co do wielkości rynek pod względem wywozu mógłby posłużyć za kraj referencyjny. Opcja ta nie została jednak uwzględniona, ponieważ Białoruś nie jest krajem o gospodarce rynkowej. Sprzedaż do innych krajów również została przeanalizowana, jednak wielkość wywozu była za mała, aby uznać ją za reprezentatywną.

(191) W tych okolicznościach użycie cen eksportowych w wywozie z Ukrainy do Rosji (i innych krajów trzecich, do których wnioskodawca prowadził wywóz w trakcie ODI) nie może być uznane za reprezentatywne dla prawdopodobnych zachowań cen eksportowych w wywozie do Wspólnoty i dlatego zostało odrzucone. W związku z powyższym uznano za konieczne zastosowanie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do grupy Interpipe. W tym względzie rozważano, czy ważona średnia cen eksportowych CIF w wywozie do Wspólnoty w trakcie okresu objętego dochodzeniem, uzyskana od wszystkich współpracujących producentów eksportujących we wszystkich krajach, których dotyczy postępowanie, mogłaby zostać zagregowana w odniesieniu do poszczególnych PCN i użyta jako cena referencyjna do ustalenia ceny eksportowej dla ukraińskiego producenta eksportującego.

(192) Metodę tę uznano za właściwą, ponieważ można w uzasadniony sposób przyjąć, że w przypadku wejścia ukraińskiego wywozu na rynek wspólnotowy, wywóz ten nie wykazałby znaczącego odchylenia od wzorca cenowego bezpośrednich konkurentów, tj. innych eksporterów prowadzących wywóz do Wspólnoty.

(193) Jak wyjaśniono w motywie (181) przy ustalaniu ceny eksportowej Komisja użyła jedynie danych z okresu sześciu miesięcy pokrywających się w OD i ODI.

(194) Tym samym w celu ustalenia ceny eksportowej grupy Interpipe zastosowano jednostkowe ceny eksportowe tych eksporterów, przy zachowaniu zgodności PCN.

(195) W następstwie ujawnienia jedyny ukraiński producent eksportujący twierdził, że przy określaniu ceny eksportowej nie należy odliczać kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych i zysku przedsiębiorstwa powiązanego, ponieważ w tym przypadku art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie ma z