8 przypadków, w których wystąpił szczególny kontekst, to stado dorsza atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego w 2017 r. i 2018 r., stado śledzia atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego w 2019 r. i 2020 r. oraz stado dorsza atlantyckiego we wschodniej części Morza Bałtyckiego w całym przedmiotowym okresie. Przedstawiono je poniżej.

Wśród 24 prostych przypadków Komisja zaproponowała w 23 przypadkach TAC na poziomie punktu FMSY lub w niższym zakresie przedziału FMSY. W jednym przypadku (stado śledzia atlantyckiego w centralnej części Morza Bałtyckiego na 2019 r.) Komisja zgodnie z wieloletnim planem zarządzania zaproponowała TAC na poziomie wyższego punktu FMSY, a Rada się do tego zastosowała. W wyżej wymienionych 24 przypadkach Rada zastosowała się do wniosku Komisji w 16 przypadkach, w dwóch przypadkach postanowiła ustalić TAC poniżej wartości określonej we wniosku Komisji (stado szprota na 2017 r. i stado śledzia atlantyckiego w centralnej części Morza Bałtyckiego na 2018 r.), w pięciu przypadkach zwiększyła TAC w ramach obowiązujących przedziałów FMSY określonych w wieloletnim planie zarządzania (stado śledzia atlantyckiego w Zatoce Ryskiej na 2017 r., stado śledzia atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego i w Zatoce Botnickiej na 2018 r., stado dorsza atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego na 2019 r. i stado szprota na 2020 r.). W ostatnim przypadku dotyczącym gatunków stanowiących przyłów Rada zwiększyła TAC powyżej wartości zgodnej z zasadą ostrożności (stado gładzicy na 2018 r.), podczas gdy w odniesieniu do wszystkich innych lat TAC ustalono zgodnie z łącznym MSY i zasadą ostrożności.

Do 2019 r. ocena osiągnięcia MSY była dostępna dla siedmiu z ośmiu stad – nie było takiej oceny dla stada dorsza atlantyckiego we wschodniej części Morza Bałtyckiego. W 2020 r. przestała ona być dostępna dla stada śledzia atlantyckiego w Zatoce Botnickiej.

Niniejsze sprawozdanie opiera się na najnowszej opinii ICES dotyczącej przedmiotowych stad w Morzu Bałtyckim, doraźnej opinii specjalnej uzyskanej od ICES, przeprowadzonej przez Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) Komisji analizie sprawozdań krajowych z 2018 r. w sprawie obowiązku wyładunku oraz na informacjach będących w posiadaniu Komisji. Ponadto skonsultowano się z państwami członkowskimi należących do grupy Morza Bałtyckiego (forum BALTFISH), Komitetem Doradczym ds. Morza Bałtyckiego i jego członkami. W związku z tym w niniejszym sprawozdaniu przedstawiono zmiany w istotnych obszarach wdrażania wieloletniego planu zarządzania i podjęto próbę wyciągnięcia wniosków po trzech pełnych latach wdrażania (2017–2019) oraz obowiązywania uprawnień do połowów ustalonych w wieloletnim planie zarządzania na cztery kolejne lata (2017–2020).

Wieloletni plan zarządzania po raz pierwszy zastosowano w odniesieniu do okresu połowu rozpoczynającego się w dniu 1 stycznia 2017 r. Jako pierwszy w swoim rodzaju wieloletni plan zarządzania dla Morza Bałtyckiego wykorzystano jako wzór dla kolejnych wieloletnich planów zarządzania dla Morza Północnego, wód zachodnich i zachodniej części Morza Śródziemnego. Doświadczenia zdobyte podczas wdrażania wieloletniego planu zarządzania dla Morza Bałtyckiego wykorzystano do usprawnienia tego wieloletniego planu zarządzania i przygotowania kolejnych wieloletnich planów zarządzania.

Cele wieloletniego planu zarządzania to: przyczynienie się do osiągnięcia celów WPRyb; zapewnienie, aby połowy doprowadziły do odtworzenia i utrzymania stad ryb powyżej poziomów, które mogą zapewnić MSY; przyczynienie się do wyeliminowania odrzutów poprzez unikanie i ograniczanie niezamierzonych połowów oraz do wdrożenia obowiązku wyładunku w odniesieniu do przedmiotowych stad, jak również wdrożenie podejścia ekosystemowego w celu zminimalizowania negatywnego wpływu działalności połowowej na środowisko. Grupa zadaniowa uzgodniła, a następnie współprawodawcy zdecydowali, że docelową śmiertelność połowową należy określić jako przedział wartości (z górnymi i dolnymi limitami), które są spójne z osiągnięciem MSY. Należy zauważyć, że cały przedział jest zgodny z MSY, długoterminową koncepcją gospodarczą. Wieloletni plan zarządzania zawiera przejrzyste zasady ustalania uprawnień do połowów w odniesieniu do stad ryb wraz z oceną osiągnięcia MSY. Plan zawiera również szczegółowe przepisy dotyczące kontroli oraz uprawnia Komisję do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących określonych stad stanowiących przyłów, wyłączeń z obowiązku wyładunku oraz środków technicznych.

Komisja uważa, że zrównoważone i czasem trudne decyzje, które Rada podjęła w kwestii stad w Morzu Bałtyckim, były możliwe dzięki ramom utworzonym na podstawie wieloletniego planu zarządzania, łączącym siatkę bezpieczeństwa z elastycznością. Bez wieloletniego planu zarządzania bardzo trudno byłoby uzgodnić środki naprawcze mające pomóc w odbudowie stad znajdujących się poniżej limitu, a kwoty prawdopodobnie ustalono by na wyższym poziomie. Z drugiej strony wieloletni plan zarządzania umożliwił również elastyczność w odniesieniu do zdrowych stad dzięki dopuszczeniu stosowania wyższych zakresów przedziału FMSY, aby złagodzić skutki poważnego zmniejszenia kwot. Dzięki wieloletniemu planowi zarządzania obecnie wszystkimi połowami zarządza się zgodnie z MSY albo wdraża się środki zmierzające do przywrócenia ich zgodności z MSY; tworząc podstawę dla długoterminowej rentowności branży rybackiej i sektorów pomocniczych.

Komisja uważa, że wieloletni plan dla Morza Bałtyckiego okazał się użytecznym narzędziem wdrażania wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności w odniesieniu do ustalania uprawnień do połowów. Zapewnia przejrzyste zasady zarządzania rybołówstwem dostosowanego do warunków regionalnych. Jeżeli chodzi o stada ryb, których ocena obejmuje dużą ilość danych (lub „MSY”), w planie określono górne limity rocznych całkowitych dopuszczalnych połowów („TAC”), równocześnie dopuszczając pewną elastyczność w przypadku zdrowych stad. Jeżeli chodzi o stada pod presją, w przypadku których w morzu żyje tak mało ryb, że znajdują się poniżej niebezpiecznych poziomów minimalnych, w ramach planu utworzono siatkę bezpieczeństwa. Siatka bezpieczeństwa zapewnia ograniczenie do minimum kwot dotyczących stad znajdujących się pod presją oraz wprowadzenie dodatkowych środków naprawczych w celu odbudowy tych stad.

Zainteresowane strony i państwa członkowskie, z którymi się skonsultowano, miały rozbieżne zdania na temat wieloletniego planu zarządzania. Państwa członkowskie uważają, że jest zbyt wcześnie na ocenę skutków wieloletniego planu zarządzania, ale widzą możliwości, aby wieloletni plan zarządzania stał się ważniejszym instrumentem zarządzania rybołówstwem, ponieważ zawiera wszystkie elementy niezbędne do osiągnięcia odpowiednich celów. Komitet Doradczy ds. Morza Bałtyckiego i jego członkowie mieli jednak w większości negatywne zdanie. Branża rybacka ze względów gospodarczych preferowałaby szersze stosowanie wyższych zakresów przedziału FMSY (maksymalnego podtrzymywalnego połowu). Z dotychczasowych doświadczeń wynika jednak, że zbyt intensywne połowy stad, które nie są w dobrym stanie, to podejście krótkowzroczne, które prowadzi do przełowienia i załamania łowisk. Natomiast organizacje pozarządowe uznają wyższe zakresy przedziału za niezgodne z maksymalnym podtrzymywalnym połowem („MSY”). Komisja nie zgadza się z tą opinią, ponieważ cały przedział jest zgodny z MSY (długoterminową koncepcją gospodarczą uzgodnioną przez współprawodawców w 2014 r.).

Zmiany w środowisku morskim Morza Bałtyckiego oraz w stadach ryb Morza Bałtyckiego są zależne od tendencji długoterminowych, które zaczęły się na długo przed wejściem w życie wieloletniego planu zarządzania w 2016 r. Źródła i przyczyny kierunków zmian w rybołówstwie na Morzu Bałtyckim sięgają wielu lat wstecz. Przez wiele lat rybołówstwo rozwijano w stosunkowo pozytywny sposób. Jednak obecnie niektórym stadom, przede wszystkim stadom dorsza atlantyckiego we wschodniej części Morza Bałtyckiego, grozi załamanie wywołane oddziaływaniami, które swój początek miały na długo przed 2016 r. Chociaż wdrożenie wieloletniego planu zarządzania zmniejszyło presję połowową w okresie od 2016 r., inne czynniki śmiertelności zaczęły dominować w przypadku niektórych stad. Na przykład w przypadku dorsza atlantyckiego we wschodniej części Morza Bałtyckiego naukowcy stwierdzili, że trzy razy więcej ryb ginie w wyniku presji środowiskowej niż w wyniku samego połowu.

2.1.1.Stado dorsza atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego

Od lat wiadomo było, że istotne ilości dorsza atlantyckiego ze wschodniej części Morza Bałtyckiego występowały w obszarze 24, który należy do obszaru zarządzania stadem dorsza atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego. W 2015 r. ICES zdołał określić to zjawisko ilościowo i przedstawił warianty zarządzania. Warianty te miały bezpośredni wpływ na względną stabilność, ale państwa członkowskie regionu Morza Bałtyckiego nie były w stanie porozumieć się co do dalszych działań. W obu przypadkach Komisja następnie zaproponowała TAC na poziomie wartości punktu FMSY (odpowiadającej, odpowiednio, ograniczeniu na poziomie 35 % i 88 % względem TAC z roku poprzedniego) w oparciu o występowanie w obszarze zarządzania dorsza atlantyckiego zarówno ze wschodniej, jak i zachodniej części Morza Bałtyckiego. Rada ustaliła TAC na 2017 r. przez zmniejszenie TAC o 56 % w porównaniu z TAC na 2016 r. W odniesieniu do 2018 r. Komisja ponownie uwzględniła występowanie obu stad dorsza atlantyckiego i zaproponowała ustalenie TAC na dotychczasowym poziomie TAC na 2017 r., do czego Rada się zastosowała. Ponadto ponieważ ilość ryb w morzu przez wiele lat znajdowała się poniżej wartości Btrigger, Komisja zaproponowała, a Rada przyjęła zamknięcia na czas tarła oraz limity ilościowe w odniesieniu do połowów rekreacyjnych. Jeżeli chodzi o TAC na 2019 r., należy zauważyć, że w opiniach naukowych określono bardzo szeroki przedział (od +30 % do prawie +400 %). Komisja zaproponowała niższą wartość punktu, ponieważ z opinii naukowych wynikało, że stado polegało na tylko jednym dobrym roczniku; Rada ustaliła TAC w niższym zakresie przedziału przy wzroście o 70 %. Jeżeli chodzi o 2020 r., po uzyskaniu opinii ICES, że liczbę ryb w jednym dobrym roczniku należało skorygować, zmniejszając ją o 54 %, Komisja zaproponowała ustalenia TAC na poziomie najniższej wartości punktu odpowiadającym zmniejszeniu o 68 % w porównaniu z TAC na 2019 r. Rada ustaliła TAC w niższym zakresie przedziału, zmniejszając go o 60 %.

2.1.2.Stado dorsza atlantyckiego we wschodniej części Morza Bałtyckiego

W okresie objętym niniejszym sprawozdaniem nie było oceny osiągnięcia MSY dotyczącej stada dorsza atlantyckiego we wschodniej części Morza Bałtyckiego, a do 2019 r. ICES co roku doradzało zmniejszenie TAC dla stada dorsza atlantyckiego we wschodniej części Morza Bałtyckiego, opierając się na zasadzie ostrożności. Jeżeli chodzi o 2017 r., Komisja zaproponowała TAC na poziomie -39 % zgodnie z opinią ICES dotyczącą występowania dorsza atlantyckiego we wschodniej części Morza Bałtyckiego w obszarze rozmieszczenia. Rada ustaliła TAC na poziomie -25 % w porównaniu z TAC na 2016 r. Jeżeli chodzi o 2018 r., Komisja uwzględniła występowanie stada w obszarze rozmieszczenia i zaproponowała obniżenie TAC o 28 %, czyli na poziomie nieznacznie wyższym od wskazanego w opinii ICES. Komisja zaproponowała zatem utrzymanie na dotychczasowym poziomie TAC dla stada w zachodniej części Morza Bałtyckiego, ustalając je na poziomie poniżej wartości punktu FMSY. Rada zmniejszyła TAC dla stada we wschodniej części Morza Bałtyckiego o 8 % w porównaniu z TAC na 2017 r. Jeżeli chodzi o 2019 r., Komisja zaproponowała, a Rada przyjęła TAC na poziomie odpowiadającym wartości mniejszej o 15 % od TAC na 2018 r. TAC ustalone przez Radę na te trzy lata znajdowały się powyżej poziomu sugerowanego w opinii wydanej przez ICES z zachowaniem zasady ostrożności.

W 2020 r. opinia ICES stała się dużo bardziej rygorystyczna – po raz pierwszy doradzono zerowy połów. Komisja szukała zatem propozycji, która uwzględniałaby realia połowów wielogatunkowych na Morzu Bałtyckim, gdzie dorsz atlantycki ze wschodniej części Morza Bałtyckiego stanowi nieunikniony przyłów większości pozostałych połowów. W związku z tym zaproponowała zamknięcie wszelkich ukierunkowanych połowów dorsza atlantyckiego ze wschodniej części Morza Bałtyckiego i dopuszczenie jedynie rygorystycznego TAC dotyczącego przyłowu na poziomie 2 000 t (tj. -92 % w porównaniu z TAC na 2019 r.). Ten rygorystyczny TAC dotyczący przyłowu ma objąć nieunikniony przyłów dorsza atlantyckiego ze wschodniej części Morza Bałtyckiego w ramach innych połowów, aby można było je kontynuować. Połączono to ze środkami naprawczymi wymaganymi w ramach wieloletniego planu zarządzania, takimi jak zamknięcie tarlisk dotyczące wszystkich flot poławiających dorsza atlantyckiego ze wschodniej części Morza Bałtyckiego. Rada zatwierdziła wniosek Komisji. Z uwagi na trudną sytuację tego stada Komisja zaproponowała zmianę wieloletniego planu zarządzania na rzecz Morza Bałtyckiego w taki sposób, aby wzmocnić określone środki zarządzania i zaproponować podmiotom gospodarczym możliwość wycofania swoich statków z eksploatacji i opuszczenia branży na stałe.

2.1.3.Stado śledzia atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego

TAC dla stada śledzia atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego był zgodny z MSY przez wiele lat do 2018 r. W 2018 r. ICES ponownie ocenił stado i stwierdził, że biomasa stada znajdowała się poniżej niebezpiecznego poziomu limitu Blim. Ponieważ żaden dodatni TAC nie wystarczyłby do odbudowy stada do poziomu powyżej Blim w kolejnym roku, ICES doradził połów zerowy w 2019 r. Komisja szukała zrównoważonego rozwiązania, jednocześnie proponując TAC na poziomie wystarczająco niskim, aby pomóc w odbudowie stada. Stosując zasady wieloletniego planu zarządzania, Komisja zaproponowała na 2019 r. zmniejszenie TAC o 44 % (tj. niższy punkt FMSY) w połączeniu ze środkiem naprawczym wymaganym zgodnie z wieloletnim planem zarządzania obejmującym dodatkowe zmniejszenie o 19 punktów procentowych. Zgodnie z wieloletnim planem zarządzania Rada zmniejszyła TAC o 48 % w porównaniu z TAC na 2018 r. Jeżeli chodzi o 2020 r., Komisja zaproponowała zmniejszenie TAC o 42 % (tj. niższy punkt FMSY) w połączeniu ze środkiem naprawczym obejmującym dodatkowe zmniejszenie o 29 punktów procentowych. Według ICES miało to na celu odbudowanie stada do poziomu powyżej poziomu Blim do 2022 r. Zgodnie z wieloletnim planem zarządzania Rada zmniejszyła TAC o 65 % w porównaniu z TAC na 2019 r. Decyzje te dowodzą, że Rada podjęła trudne, choć konieczne decyzje, które były możliwe dzięki długoterminowym ramom odbudowy przewidzianym wieloletnim planie zarządzania łączącym restrykcyjne TAC z dodatkowymi środkami naprawczymi.

2.1.4.Streszczenie

W 2016 r. trzy z siedmiu TAC dla stad z oceną osiągnięcia MSY ustalono zgodnie z opinią w sprawie MSY – dla stada śledzia atlantyckiego w zachodniej j części Morza Bałtyckiego, stada śledzia atlantyckiego w centralnej części Morza Bałtyckiego i dla stada gładzicy. W latach 2017–2019 ustalono corocznie sześć TAC zgodnie z MSY – nie miało to miejsca w przypadku stada dorsza atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego w 2017 r., stada gładzicy w 2018 r. i stada śledzia atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego w 2019 r., gdyż wobec tego ostatniego stada doradzono połów zerowy, ponieważ poziom biomasy stada znajdował się poniżej bezpiecznych granic biologicznych. Łowisko, wobec którego doradzono połów zerowy, co do zasady nie jest zgodne z MSY i celem priorytetowym jest odbudowa stada. Dopiero po odbudowie stada można powrócić do rozważań na temat poziomu TAC, który można ustalić zgodnie z opinią ICES w sprawie MSY i wieloletnim planem zarządzania. Na 2020 r. pięć z sześciu TAC dla stad z oceną osiągnięcia MSY ustalono zgodnie z MSY – nie dokonano tego w odniesieniu do stada śledzia atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego, ponieważ wobec tego stada ponownie doradzono połów zerowy.

Zainteresowane strony, z którymi się skonsultowano, wyraziły rozbieżne poglądy na temat roli wieloletniego planu zarządzania w ustalaniu TAC. Według administracji krajowych wieloletni plan zarządzania ułatwił ten proces, podkreślając jednocześnie znaczenie analitycznych ocen stad oraz wpływ rocznych wahań zalecanych poziomów TAC, jak również czynników niezwiązanych z rybołówstwem. Zdaniem Komitetu Doradczego ds. Morza Bałtyckiego wieloletni plan zarządzania nie zadowolił nikogo, a niektórzy członkowie uznali wręcz, że przynosi efekty odwrotne do zamierzonych. Ocenę tę uzasadniono na dwa sposoby – dla niektórych wieloletni plan zarządzania jest zbyt sztywny, ponieważ nie pozwala wystarczająco zwiększać TAC w określonych sytuacjach, podczas gdy inni członkowie twierdzą, że wieloletni plan zarządzania jest zbyt elastyczny i dlatego nie zagwarantował ustalenia wszystkich TAC na poziomie MSY w terminie najpóźniej do 2020 r.

Komisja nie podziela opinii wyrażonych przez Komitet Doradczy ds. Morza Bałtyckiego. Mając na uwadze powyższe, oczywiste jest, że wieloletni plan zarządzania ułatwił porozumienie się w kwestii uprawnień do połowów i środków naprawczych, zapewniając jasny zestaw zasad, do których Komisja mogła się stosować w swoich wnioskach, a Rada przestrzegać w procesie podejmowania decyzji. Dzięki przestrzeganiu szczegółowych zasad określonych w wieloletnim planie zarządzania decyzje są spójne i dostosowane do celów WPRyb oraz przynoszą rezultaty, ponieważ np. oczekuje się, że stado dorsza atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego odbuduje się w 2020 r., a stado śledzia atlantyckiego w zachodniej części Morza Bałtyckiego stopniowo się odbudowuje.

2.2.Obowiązek wyładunku i odrzuty

Jednym z głównych celów zreformowanej WPRyb jest wdrożenie obowiązku wyładunku i stopniowe eliminowanie odrzutów poprzez unikanie i ograniczanie niezamierzonych połowów. Obowiązek wyładunku dotyczy gatunków zarządzanych za pomocą TAC. Na Morzu Bałtyckim obowiązek wyładunku wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. w odniesieniu do dorsza atlantyckiego, śledzia atlantyckiego, szprota i łososia atlantyckiego oraz z dniem 1 stycznia 2017 r. w odniesieniu do gładzicy.

W art. 7 wieloletniego planu zarządzania zawarto bardziej szczegółowe przepisy dotyczące wdrożenia obowiązku wyładunku. Uprawniono w nim Komisję do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących wyłączeń z uwagi na wysoką przeżywalność i wyłączeń de minimis, szczegółowych przepisów dotyczących dokumentacji oraz określania minimalnych rozmiarów odniesienia. Ponadto w wieloletnim planie zarządzania określono, że obowiązek wyładunku nie ma zastosowania do połowów rekreacyjnych.

ICES szacuje, że od czasu wejścia w życie obowiązku wyładunku praktyki związane z odrzutami prawdopodobnie prawie nie uległy zmianie: odrzuty gatunków pelagicznych są nadal nieznaczne; w przypadku pozostałych połowów oficjalnie zgłoszone odrzuty ograniczono niemal do zera, ale nadal mają miejsce nielegalne odrzuty. STECF w swojej ocenie rocznych sprawozdań państw członkowskich z 2018 r. dotyczących obowiązku wyładunku wskazał, że w odniesieniu do Morza Bałtyckiego odpowiednie organy regionalne aktywnie opracowały podejścia mające na celu poprawę wdrażania obowiązku wyładunku. STECF stwierdził jednak również, że dane ilościowe dotyczące poszczególnych basenów morskich były nadal zbyt ograniczone, aby mógł oszacować zmiany w ilości odrzutów. Ponadto istniały przesłanki świadczące o tym, że praktyki działania stosowane przez branżę rybacką na morzu nie zmieniły się, co oznaczało, że ograniczenie odrzutów wydaje się raczej mało prawdopodobne.

Zainteresowane strony, z którymi się skonsultowano, podzielają poglądy ICES na temat dokonywanych obecnie odrzutów. Uważają, że kontrole należy poprawić. Zainteresowane strony słusznie podkreślają, że takie kontrole wchodzą w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli WPRyb (WE) nr 1224/2009, a nie w zakres wieloletniego planu zarządzania. Niektóre zainteresowane strony twierdzą, że częstsze stosowanie wyższego zakresu przedziału FMSY przy ustalaniu TAC pomogłoby ograniczyć odrzuty, podczas gdy organizacje pozarządowe w ogóle nie chcą stosować wyższych zakresów przedziału. Wszyscy respondenci zgadzają się z oceną, że rzeczywiste poziomy odrzutów były dosyć stabilne od czasu wejścia w życie obowiązku wyładunku.

Komisja uważa, że utrzymujący się problem odrzutów wynika głównie z braku kontroli i egzekwowania przepisów przez organy państw członkowskich i należy go rozwiązać w ramach unijnego systemu kontroli rybołówstwa. Wieloletniego planu zarządzania na rzecz Morza Bałtyckiego nie opracowano w celu rozwiązania tego problemu.

2.3.Podejście ekosystemowe

Art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego WPRyb stanowi, że w ramach WPRyb należy wdrożyć podejście ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem, aby ograniczyć negatywne skutki działalności połowowej dla ekosystemu morskiego. W art. 3 ust. 3 wieloletniego planu zarządzania przewidziano, że wieloletni plan zarządzania musi być spójny z unijnym prawem dotyczącym środowiska, w szczególności z celem, jakim jest osiągnięcie do 2020 r. dobrego stanu środowiska, zgodnie z wymogami dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej 2008/56/WE (zwanej dalej „dyrektywą ramową w sprawie strategii morskiej”). W dyrektywie ramowej w sprawie strategii morskiej przedstawiono jedenaście wskaźników jakości dotyczących określania dobrego stanu środowiska. Wieloletni plan zarządzania ma na celu zapewnienie spełnienia warunków wskaźnika 3 (jako najistotniejszego dla zarządzania rybołówstwem) oraz przyczynienie się do spełnienia warunków innych istotnych wskaźników proporcjonalnie do względnej roli, jaką odgrywa rybołówstwo.

Wskaźnik 3 jest bezpośrednio powiązany z ustalaniem uprawnień do połowów. Stanowi, że „Populacje wszystkich ryb i skorupiaków eksploatowanych w celach handlowych utrzymują się w bezpiecznych granicach biologicznych, wskazując rozmieszczenie ze względu na wiek i rozmiar populacji, świadczące o dobrym zdrowiu zasobów”. Działalność połowowa ma wpływ na wskaźniki dotyczące różnorodności biologicznej (1), sieci pokarmowej (4), integralności dna morskiego (6) i znajdujących się w wodzie morskiej odpadów (10). Wpływ połowów na inne wskaźniki jest w najlepszym przypadku pośredni lub nieistotny.