ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Uzasadnienie Obecny projekt mówi jedynie o dostępie do „danych o pozycjach” dla emitującego banku centralnego. W celu wypełniania mandatu określonego w art. 127 ust. 2 i 5 Traktatu, w szczególności w odniesieniu do polityki pieniężnej, sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych oraz stabilności finansowej, EBC potrzebuje dostępu do danych transakcyjnych dotyczących kontraktów pochodnych denominowanych w euro. W tym względzie przedmiotem zainteresowania EBC jest: a) monitorowanie zagregowanych lub indywidualnych przepływów płatności mających wpływ na systemy płatności i rozrachunku; b) monitorowanie płynności w euro oraz c) monitorowanie działalności spekulacyjnej na tej walucie. Będzie to szczególnie użyteczne do oceny potencjalnych trudności z pozyskiwaniem płynności mogących mieć wpływ na realizację polityki pieniężnej. Dane o pozycjach obejmują jedynie dane o stanach, nie zaś dane o przepływach, które są potrzebne do prowadzenia analiz płynności. Ponadto obowiązkowe rozliczanie będzie miało znaczący wpływ na płynność rynku i przepływy płatności. Dostęp do danych transakcyjnych jest zatem także potrzebny do zrozumienia struktury rynku oraz odporności na ryzyko płynności rynku instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym. Eurosystem będzie potrzebował dostępu do danych transakcyjnych również w związku z tym, że będzie pełnił rolę członka kolegiów CCP reprezentującego bank centralny emitujący daną walutę. Biorąc pod uwagę, że euro jest zdecydowanie najważniejszą walutą Unii jeżeli chodzi o kontrakty pochodne, EBC oczekuje, że Eurosystem będzie członkiem wielu kolegiów CCP.
3.3.

Raporty dotyczące jakości sporządzane przez ESS i ESBC oceniają m.in., czy sporządzane statystyki odpowiadają wymogom stawianym przez prawo Unii, czy są one wiarygodne i porównywalne we wszystkich państwach członkowskich oraz czy są one przydatne do celów, do których są wykorzystywane.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 204/1

OPINIA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

z dnia 5 lipca 2013 r.

w sprawie projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 974/98 w odniesieniu do wprowadzenia euro na Łotwie oraz w sprawie projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2866/98 w odniesieniu do kursu wymiany na euro dla Łotwy

(CON/2013/48)

2013/C 204/01

Wprowadzenie i podstawa prawna

W dniu 18 czerwca 2013 r. Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymał wniosek Rady Unii Europejskiej o wydanie opinii w sprawie projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 974/98 w odniesieniu do wprowadzenia euro na Łotwie (1). W dniu 3 lipca 2013 r. EBC otrzymał wniosek Rady Unii Europejskiej o wydanie opinii w sprawie projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2866/98 w odniesieniu do kursu wymiany na euro dla Łotwy (2).

Właściwość EBC do wydania opinii wynika z art. 140 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Rada Prezesów wydała niniejszą opinię zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 17 ust. 5 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego.

Uwagi

1. Projekty rozporządzeń umożliwią wprowadzenie euro jako waluty Łotwy po uchyleniu derogacji w odniesieniu do Łotwy zgodnie z procedurą wskazaną w art. 140 ust. 2 Traktatu.

2. EBC przyjmuje z zadowoleniem projekty rozporządzeń.

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 5 lipca 2013 r. Mario DRAGHI Prezes EBC

(1) COM(2013) 337 final.

(2) COM(2013) 492 final.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 176/11

OPINIA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

z dnia 23 maja 2013 r.

w sprawie projektu rozporządzenia Rady w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu

(CON/2013/35)

2013/C 176/03

Wprowadzenie i podstawa prawna

W dniu 16 maja 2013 r. Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymał wniosek Rady Unii Europejskiej o wydanie opinii w sprawie projektu rozporządzenia Rady w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu (1) (zwanego dalej „projektem rozporządzenia”).

Właściwość EBC do wydania opinii wynika z art. 127 ust. 4 i art. 128 ust. 2 oraz art. 133 i art. 282 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jako że projekt rozporządzenia dotyczy nominałów i parametrów technicznych monet euro. Rada Prezesów wydała niniejszą opinię zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 17 ust. 5 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego.

Założenia i treść projektu rozporządzenia

Projekt rozporządzenia w dużym stopniu powiela treść rozporządzenia Rady (WE) nr 975/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu (2) oraz uwzględnia zalecenia zawarte w opinii EBC CON/2011/18 (3), zgodnie z którymi należy zmienić art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 975/98 i załącznik I do tego rozporządzenia oraz skreślić motyw 13.

W szczególności wprowadzone zmiany zastępują wszystkie obecne wartości grubości monet, zawarte w tabeli w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 975/98, wartościami prawdziwej grubości monet euro. Wartości te są dobrze znane i używane jako wartości odniesienia przez mennice produkujące monety euro.

Uwagi ogólne

EBC z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji zmierzającą do sporządzenia przekształconej wersji rozporządzenia Rady (WE) nr 975/98, jako że projekt rozporządzenia uwzględnia i obejmuje wcześniejsze zalecenia EBC dotyczące parametrów technicznych monet euro.

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 23 maja 2013 r. Mario DRAGHI Prezes EBC

(1) COM(2013) 184 final.

(2) Dz.U. L 139 z 11.5.1998, s. 6.

(3) Opinia CON/2011/18 z dnia 4 marca 2011 r. w sprawie projektu rozporządzenia Rady w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu (Dz.U. C 114 z 12.4.2011, s. 1). Opinie EBC są publikowane na stronie internetowej EBC pod adresem: http://www.ecb.europa.eu
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 244/1

OPINIA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

z dnia 8 lipca 2014 r.

w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 974/98 w odniesieniu do wprowadzenia euro na Litwie oraz w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2866/98 w odniesieniu do kursu wymiany na euro dla Litwy

(CON/2014/50)

2014/C 244/01

Wprowadzenie i podstawa prawna

W dniu 16 czerwca 2014 r. Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymał wniosek Rady Unii Europejskiej o wydanie opinii w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 974/98 w odniesieniu do wprowadzenia euro na Litwie (1). W dniu 4 lipca 2014 r. EBC otrzymał wniosek Rady Unii Europejskiej o wydanie opinii w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2866/98 w odniesieniu do kursu wymiany na euro dla Litwy (2).

Właściwość EBC do wydania opinii wynika z art. 140 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Rada Prezesów wydała niniejszą opinię zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 17 ust. 5 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego.

Uwagi

1. Projektowane rozporządzenia umożliwią wprowadzenie euro jako waluty Litwy po uchyleniu derogacji w odniesieniu do Litwy zgodnie z procedurą wskazaną w art. 140 ust. 2 Traktatu.

2. EBC przyjmuje z zadowoleniem projektowane rozporządzenia.

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 8 lipca 2014 r. Mario DRAGHI Prezes EBC

(1) COM(2014) 325 final.

(2) COM(2014) 447 final.
3.

EBC z aprobatą przyjmuje okoliczność, że projekt rozporządzenia określa wspólne dla całej Unii zasady dotyczące opłat interchange, jak również jednolite zasady biznesowe i wymogi techniczne dla transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o karty. Proponowane rozwiązania są co do zasady zgodne z istniejącym stanowiskiem Eurosystemu. Karty płatnicze są najszerzej używanym elektronicznym instrumentem płatniczym w zakupach detalicznych, w związku z czym przypada na nie znaczna część transakcji płatniczych w Unii. Pomimo to opłaty interchange są jednak obecnie co do zasady nieuregulowane, w związku z czym w ich zakresie występują istotne różnice między państwami członkowskimi. Wprowadzenie wspólnych zasad powinno przyczynić się do dopełnienia wewnętrznego rynku płatności i pomóc w stworzeniu jednolitego obszaru płatności w euro (SEPA). Istotnym aspektem nowych zasad jest ich silny związek z konkurencją. Powinny one również doprowadzić do zmniejszenia fragmentacji rynku i stworzenia równych zasad konkurencji, które ułatwią istniejącym uczestnikom rynku udział w konkurencji, a nowym usługodawcom wejście na rynek płatności kartami, co doprowadzi do poprawy efektywności i ogólnie zwiększy wykorzystanie elektronicznych instrumentów płatniczych.
1.2.

Projekt rozporządzenia wzbudził wątpliwości na rynkach co do terminu przejścia na SEPA, w związku z czym istnieje pilna potrzeba wyjaśnienia tej kwestii. Dodatkowym problemem jest brak pewności prawnej w przypadku przyjęcia projektu rozporządzenia dopiero po obecnie obowiązującym terminie, tj. po dniu 1 lutego 2014. Problem ten zostanie częściowo rozwiązany przez proponowane zastosowanie projektu rozporządzenia z mocą wsteczną od dnia 31 stycznia 2014 r. W miarę możliwości należy uniknąć sytuacji, w której obecnie obowiązujący termin przejścia na SEPA miałby zastosowanie do momentu przyjęcia projektu rozporządzenia, a do tego czasu rynki byłyby obarczone niepewnością co do przyjęcia rozporządzenia.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 209/3

OPINIA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

z dnia 1 czerwca 2015 r.

w sprawie projektu rozporządzenia Komisji zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1708/2005 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do wspólnego okresu odniesienia dla zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych

(CON/2015/18)

(2015/C 209/02)

Wprowadzenie i podstawa prawna

W dniu 28 kwietnia 2015 r. Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymał wniosek Komisji Europejskiej o wydanie opinii w sprawie projektu rozporządzenia Komisji zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE) nr 1708/2005 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do wspólnego okresu odniesienia dla zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2214/96 (1) (zwanego dalej „projektem rozporządzenia”).

Właściwość EBC do wydania opinii wynika z art. 127 ust. 4 i art. 282 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Projekt rozporządzenia leży w obszarze kompetencji EBC, ponieważ dotyczy okresu odniesienia dla zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych (HICP). Wskaźnik ten ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia podstawowego celu EBC, jakim jest utrzymanie stabilności cen w strefie euro, o którym mowa w art. 127 ust. 1 Traktatu i pierwszym zdaniu art. 2 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego. Rada Prezesów wydała niniejszą opinię zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 17 ust. 5 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego.

1. Uwagi ogólne

1.1. EBC popiera cel projektowanego rozporządzenia leżący w aktualizacji okresu odniesienia dla HICP w celu zapewnienia, aby wynikające z niego wskaźniki były porównywalne i odpowiednie. Zharmonizowane wskaźniki cen konsumpcyjnych z właściwie określonymi okresami odniesienia są ważnymi wskaźnikami w kontekście polityki pieniężnej. Właściwe decyzje polityki pieniężnej zależą od wiarygodnych statystyk HICP wysokiej jakości, które wspierają wykonywanie przez Eurosystem zadań w zakresie stabilności finansowej.

1.2. EBC zauważa, że obowiązek zasięgnięcia opinii wynika nie tylko z art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 (2), ale również z wymienionych wyżej przepisów Traktatu. EBC ponawia wcześniejszą uwagę dotycząca tego, że motyw 2 projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2494/95 (3) powinien odzwierciedlać obowiązek zasięgania opinii EBC w sprawie wszelkich aktów prawnych w ramach HICP (4).

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 1 czerwca 2015 r. Prezes EBC Mario DRAGHI

(1) Ares(2015)1788320 – 28/04/2015.

(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (Dz.U. L 257 z 27.10.1995, s. 1).

(3) COM/2014/0724 final – 2014/0346 (COD).

(4) Zob. pkt 2.3 opinii CON/2015/10.
1.3.

EBC nie zidentyfikował do tej pory żadnych konkretnych przesłanek dotyczących stwarzanego przez podmioty prowadzące handel towarami ryzyka systemowego, które czyniłyby na obecnym etapie koniecznym uchylenie znajdujących obecnie zastosowanie wyłączeń dotyczących dużych ekspozycji i wymogów w zakresie funduszy własnych. Podmioty prowadzące handel towarami, które prowadzą działalność w Europie, korzystają zazwyczaj w mniejszym zakresie z dźwigni finansowej i mają bardziej odporne struktury kapitałowe, niż banki. Posiadają one zazwyczaj relatywnie niskie wskaźniki relacji aktywów do kapitału własnego oraz nie wydają się angażować w przekształcenia terminów zapadalności i płynności podobne do występujących w przypadku banków. Dodatkowo, powiązania z systemem bankowym poprzez dług i związane z nim wskaźniki niewypłacalności wydają się być raczej ograniczone. Bezpośrednia ekspozycja banków na podmioty prowadzące handel towarami wydaje się być relatywnie niska, ograniczając potencjalne ryzyko zarażenia. Wreszcie, niezależnie od znaczącego wzrostu rynków towarowych instrumentów pochodnych w ostatnich 15 latach, brak jest przekonywających dowodów na to, że handel instrumentami pochodnymi ma negatywny wpływ na szerzej rozumiany system finansowy. Niezależnie od tego, szczegółowa analiza takiego wpływu wydaje się być koniecznym etapem na drodze do podjęcia najbardziej odpowiedniej decyzji dotyczącej zaniechania lub czasowego przedłużenia wyłączeń podmiotów prowadzących handel towarami z niektórych wymogów. W szczególności należy uwzględnić kwestie zapewnienia równych warunków konkurencji w stosunku do instytucji kredytowych prowadzących handel towarami.
2.2.1

EBC jest jedyną instytucją Unii wymienioną w art. 13 ust. 1 TUE, której nadano międzynarodową osobowość prawną (18). Zgodnie z art. 6 ust. 1 i art. 6 ust. 2 Statutu ESBC w dziedzinie współpracy międzynarodowej związanej z zadaniami powierzonymi ESBC o sposobie reprezentacji ESBC decyduje EBC. EBC decyduje również o swoim i krajowych banków centralnych uczestnictwie w międzynarodowych instytucjach walutowych. Art. 6 ust. 3 Statutu ESBC stanowi, że art. 6 ust. 1 i art. 6 ust. 2 stosuje się bez uszczerbku dla środków przyjętych przez Radę na podstawie art. 138 ust. 2 TFUE, tak aby zapewnić jednolitą reprezentację strefy euro w międzynarodowych instytucjach i konferencjach finansowych. EBC nadal powinien pełnić wiodącą rolę w reprezentacji strefy euro w MFW, tj. rolę w pełni uwzględniającą fakt, iż Eurosystem niezależnie wykonuje szczególne uprawnienia powierzone mu postanowieniami TFUE i Statutu ESBC, podobnie jak czyni to EBC w odniesieniu do uprawnień przyznanych mu na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Dlatego też rola ta musi obejmować przynajmniej te prawa, które obecnie EBC, jako przedstawiciel Eurosystemu, ma z tytułu bycia obserwatorem w MFW, tj. prawo przedstawiania i składania pisemnych stanowisk skierowanych do organów MFW. Jeżeli organizacja jednolitej zewnętrznej reprezentacji doprowadzi do zwiększenia praw strefy euro w MFW, może zaistnieć potrzeba odpowiedniego rozszerzenia roli EBC. W tym kontekście EBC uważa, że cel w postaci ustanowienia jednolitej reprezentacji strefy euro w MFW może zostać osiągnięty wyłącznie poprzez pełne respektowanie znaczenia niezależnego wykonywania szczególnych uprawnień EBC w dziedzinie reprezentacji zewnętrznej. Opinie i wynikające z nich stanowiska strefy euro powinny być starannie koordynowane i wyrażane jednym głosem. Oznacza to jednak, że organizacja jednolitej reprezentacji musi w pełni uwzględniać wewnętrzny podział kompetencji oraz odpowiadających im mandatów poszczególnych instytucji Unii, jak również oparte na Traktacie gwarancje niezależności, mające na celu ochronę Eurosystemu przed wszelkimi formami nacisku politycznego, by umożliwić mu skuteczną realizację celów związanych z powierzonymi mu zadaniami.
Po drugie, w odniesieniu do tego, które projekty decyzji powinny być objęte obowiązkiem uzyskania zgody emisyjnych banków centralnych, EBC uważa, że projekt rozporządzenia powinien przewidywać zaangażowanie emisyjnego banku centralnego odnośnie do pewnych dalszych kluczowych aspektów zarządzania ryzykiem przez CCP. Zdaniem EBC, w odniesieniu do zarówno do unijnych CCP, jak i CCP z państw trzecich, zgoda emisyjnego banku centralnego powinna być także wymagana w stosunku do projektów decyzji podejmowanych w odniesieniu do wymogów wobec CCP dotyczących depozytu zabezpieczającego (artykuł 41). Jest to istotne dla emisyjnego banku centralnego z uwagi na kluczowe powiązania pomiędzy zarządzaniem ryzykiem płynności, które leży w centrum uwagi emisyjnego banku centralnego, a procesami dotyczącymi depozytu zabezpieczającego stosowanymi przez CCP. Przykładowo ustalenia dotyczące śróddziennego poboru depozytów zabezpieczających mają istotny wpływ na możliwość CCP uzyskania płynności na pokrycie wymagalnych zobowiązań. Procesy i procedury związane z depozytem zabezpieczającym, w tym zasady dotyczące dostosowania poziomów depozytu zabezpieczającego w okresach napięć rynkowych, mogą mieć także istotne konsekwencje w kontekście procykliczności: nieodpowiednio zarządzane, mogą one wytworzyć dużą presję płynnościową na członków rozliczających, potencjalnie negatywnie wpływając na zdolność emisyjnego banku centralnego do realizacji jego celów polityki pieniężnej.

Ponadto projekt rozporządzenia powinien przewidywać obowiązek uzyskania zgody emisyjnego banku centralnego w odniesieniu do decyzji dotyczących przeglądu modeli, testów warunków skrajnych oraz weryfikacji historycznej w celu walidacji modeli i parametrów przyjętych przez CCP na potrzeby obliczenia wymogów dotyczących depozytów zabezpieczających, składek na rzecz funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania, wymogów dotyczących zabezpieczenia i innych środków kontroli ryzyka wynikających z art. 49 rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Jest to istotne dla emisyjnego banku centralnego, ponieważ decyzje podejmowane na podstawie art. 49 mogą mieć bezpośrednie konsekwencje dla spełniania przez CCP wymogów proceduralnych i materialnych określonych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012, w odniesieniu do których zgoda emisyjnego banku centralnego jest w innych przypadkach wymagana. Przykładowo zmiana metodologii CCP przeprowadzania testów warunków skrajnych w odniesieniu do adekwatności wymogów dotyczących zabezpieczenia danego CCP miałaby bezpośredni wpływ na spełnianie przez CCP wymogów dotyczących zabezpieczenia wynikających z art. 46 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

W odrębnym roboczym dokumencie o charakterze technicznym dołączonym do niniejszej opinii EBC określa szczegółowe propozycje zmian dotyczące rodzajów decyzji, w przypadku których zgoda emisyjnego banku centralnego powinna być wymagana.
1.1.

in rem przelewu wierzytelności Przelew wierzytelności jest jednym ze środków, za pomocą których uczestnicy rynku finansowego uzyskują płynność lub dostęp do kredytu niezbędnego do wykonywania działalności gospodarczej. Obecnie skutki rozporządzające przelewu wierzytelności podlegają przepisom prawa krajowego, które nie są zharmonizowane w poszczególnych państwach członkowskich. W szczególności w przypadku wierzytelności, które są pożyczkami bankowymi (jakkolwiek niektóre aspekty materialne zostały zharmonizowane dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/47/WE ( 2 ) ), ważność ich przeniesienia oraz ustanowienie na nich praw zabezpieczenia nadal podlega prawu krajowemu ( 3 ) . W sytuacji braku harmonizacji podmioty gospodarcze w Unii Europejskiej napotykają trudności w ustaleniu, jakie wymogi będą miały zastosowanie do ważności przelewu wierzytelności albo ustanowienia na niej zabezpieczenia w kontekście transakcji transgranicznej ( 4 ) . Ponadto, choć pewien stopień harmonizacji wprowadzono w art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 ( 5 ) , postanowienia tego przepisu nie wskazują prawa właściwego dla wszystkich skutkówprzelewu wierzytelności ( 6 ) . Niepewność co do prawa właściwego w kontekście transgranicznego przelewu wierzytelności powoduje powstanie dla uczestników rynku finansowego ryzyka prawnego i finansowego, którego zniwelowanie wymaga poniesienia dodatkowych kosztów transakcji finansowych oraz które komplikuje realizację wierzytelności w sytuacji upadłości zbywcy. Niepewność co do tego, które prawo majątkowe ma zastosowanie do transgranicznego przeniesienia wierzytelności, może zniechęcać do dokonywania takiego przeniesienia, tym samym pozbawiając uczestników rynku finansowego odstępu do kredytu niezbędnego do realizacji przedsięwzięć gospodarczych.
2.1.2.

Jeżeli chodzi o TSCG, projekt dyrektywy zmierza do włączenia paktu fiskalnego do ram prawnych Unii. Jednakże postanowienia projektu dyrektywy znacznie odbiegają od postanowień paktu fiskalnego, co może prowadzić do osłabienia zasad paktu fiskalnego i zwiększenia niepewności wynikającej ze współistnienia kilku reżimów fiskalnych. W szczególności, zasady paktu fiskalnego osłabia fakt, że projekt dyrektywy nie zawiera odniesienia do wynikającego z paktu fiskalnego zobowiązania państw członkowskich do zapewnienia zrównoważonego lub wykazującego nadwyżkę salda sektora instytucji rządowych i samorządowych lub też do przestrzegania górnego pułapu deficytu strukturalnego na poziomie 0,5 % produktu krajowego brutto lub 1,0 % w sytuacji gdy poziom zadłużenia jest mniejszy niż wartość odniesienia w postaci 60 % produktu krajowego brutto oraz istnieje niskie ryzyko utraty stabilności finansów publicznych. Pakt fiskalny zawiera również zobowiązanie do zapewnienia zdecydowanego postępu na drodze do osiągnięcia celu średniookresowego określonego w pakcie stabilności i wzrostu. EBC jest zdania, że te zobowiązania powinny być w jasny sposób odzwierciedlone w projekcie dyrektywy.
2.4.

Art. 11 projektu rozporządzenia przewiduje przekazanie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych w celu opracowania przepisów dotyczących ram monitorowania i oceny zgodnie z art. 12 ust. 2. EBC zauważa, że uprawnienie takie jest już zawarte w art. 14 rozporządzenia (UE) nr 331/2014. EBC zauważa jednak także, że art. 133 Traktatu wprowadza obowiązek przeprowadzenia konsultacji z EBC przed ustanowieniem środków niezbędnych do używania euro jako jednej waluty. Obowiązek ten nie ogranicza się do projektu rozporządzenia, ale ma również zastosowanie do aktów delegowanych, które dotyczą zakresu kompetencji określonego w podstawowym akcie ustawodawczym. Rada Unii Europejskiej skonsultowała się z EBC w sprawie projektu rozporządzenia zgodnie z art. 133 Traktatu, a zatem powinno się również skonsultować z EBC przed przyjęciem aktu delegowanego na podstawie art. 12 ust. 2 projektu rozporządzenia, ponieważ jest to środek implementujący na potrzeby ochrony euro przed fałszowaniem, jako taki niezbędny do używania euro jako jednej waluty. W kontekście art. 11 ust. 4, który zobowiązuje Komisję do konsultacji z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie przed przyjęciem aktu delegowanego, EBC zaleca, aby Komisja przeprowadziła również formalne konsultacje z EBC.