PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 225/58

Opinia Komitetu Regionów „Ogólne rozporządzenie w sprawie funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych”

2012/C 225/07

KOMITET REGIONÓW

— Wzywa do przyjęcia ambitnego budżetu dla przyszłej polityki spójności (2014-2020), by osiągnąć ambitne cele określone w Traktacie i w strategii „Europa 2020”; wzywa ponadto do uwzględnienia kryteriów innych niż PKB przy ocenie poziomów rozwoju i podziale zasobów.

— Popiera strukturę zaproponowaną przez Komisję, tzn. wytyczenie dwóch wielkich celów („inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” oraz „współpraca terytorialna”), pozostawienie Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) w ramach polityki spójności oraz utworzenie nowej kategorii „regionów w okresie przejściowym”, która zapewniłaby „siatkę bezpieczeństwa” dla regionów niekwalifikujacych się już do pełnego wsparcia jako regiony konwergencji.

— Nawołuje do większej elastyczności w rozdziale funduszy strukturalnych i do bardziej realistycznego dostosowania ich do potrzeb regionów dzięki bezpośredniemu zaangażowaniu władz lokalnych i regionalnych; owa elastyczność powinna stosować się do rozdziału środków między Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) i EFS oraz do koncentracji tematycznej funduszy na niektóre cele określone w strategii „Europa 2020”. W tym kontekście apeluje o znaczne obniżenie lub uelastycznienie minimalnych progów przewidzianych w rozporządzeniach szczegółowych.

— Popiera strategiczne podejście w ramach wspólnych ram strategicznych, integrujące wszystkie fundusze przeznaczane na cele regionalne. Oznaczać to będzie lepszą koordynację z Europejskim Funduszem Rolnym na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i z Europejskim Funduszem Morskim i Rybackim (EFMR). Chciałby ponadto, by uwzględniono w większym stopniu zasadę spójności t terytorialnej poprzez działania miejskie; działania na rzecz rozwoju lokalnego, zintegrowane inwestycje terytorialne i wspólne plany działania. Pragnie niemniej, by zwrócono większą uwagę na obszary podlegające przemianom przemysłowym lub dotknięte niekorzystnymi warunkami demograficznymi.

— Wzywa do wspierania możliwości opracowywania programów opartych na wielu funduszach (EFRR, EFS, Fundusz Spójności, EFRROW i EFMR) i apeluje do Komisji Europejskiej o podejmowanie wszelkich środków na rzecz przygotowywania i wdrażania tych programów z należytym poszanowaniem zasady proporcjonalności.

— Odrzuca uwarunkowanie makroekonomiczne, jak również rezerwę na wykonanie, uznając, że są one sprzeczne z głównym celem polityki spójności, popiera natomiast utworzenie rezerwy elastyczności składającej się ze środków pochodzących z automatycznego anulowania w celu finansowania inicjatyw o charakterze eksperymentalnym; opowiada się także za prostszym uwarunkowaniem ex ante o charakterze bardziej prewencyjnym niż represyjnym.

— Domaga się rzeczywistego uproszczenia przepisów wykonawczych, zwłaszcza dotyczących instytucji zajmujących się kontrolą i audytem, działań przynoszących dochód i kosztów ryczałtowych.

Sprawozdawca Catiuscia MARINI (IT/PSE), przewodnicząca regionu Umbria Dokument źródłowy Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego objętych zakresem wspólnych ram strategicznych oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności, oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 COM(2011) 615 final

I. ZALECENIA POLITYCZNE

A. Budżet wspólnotowy i rozdysponowanie środków

KOMITET REGIONÓW

Na rzecz odpowiedniego i zrównoważonego budżetu wspólnotowego

1. Przypomina, że Unia Europejska powinna móc dysponować takim budżetem, który pozwoliłby zapewnić skuteczność polityki spójności i zrealizować ambitne cele strategii „Europa 2020”.

2. Apeluje, by w odniesieniu do kategorii regionu utrzymano przynajmniej ten sam poziom wkładu wspólnotowego, jaki przewidziano na obecny okres programowania.

3. Podkreśla, że obecna sytuacja poważnego kryzysu gospodarczego, finansowego i społecznego powoduje na poziomie europejskim utrwalanie się stanu niepełnego zatrudnienia, co ma silny, zróżnicowany wpływ na wszystkie regiony Unii Europejskiej. W tym kontekście fundusze strukturalne stanowią źródło finansowania niezbędne do przeciwdziałania kryzysowi i wspierania rozwoju regionów Europy.

Zmniejszenie trudności z absorpcją funduszy

4. Zwraca się do Komisji o podjęcie skutecznych inicjatyw w celu zmniejszenia trudności niektórych państw członkowskich z absorpcją środków poprzez poprawę zarządzania funduszami wspólnotowymi, zwłaszcza dzięki uproszczeniu i unowocześnieniu systemów zarządzania i kontroli poprzez ukierunkowanie na osiągnięcie wyników.

W kierunku bardziej sprawiedliwych i zrównoważonych kryteriów podziału

5. Uważa, że kryzys finansowo-gospodarczy sprawia, iż coraz potrzebniejsze stają się możliwie aktualne, porównywalne dane dotyczące PKB i inne wskaźniki, tak by dokładniej określić rzeczywisty poziom rozwoju regionów europejskich (1); zarazem konieczne jest skierowanie odpowiednich środków do regionów słabiej rozwiniętych.

6. Uważa, że do celów podziału zasobów należy odpowiednio uwzględnić specyfikę państw członkowskich, których gospodarkę cechuje silna nierównowaga wewnętrzna; jego obawy budzi w szczególności kryterium podziału zasobów przeznaczanych na wspólną politykę rolną – w odniesieniu do wieloletnich ram finansowych – gdyż nie odzwierciedla ono należycie różnic społecznych, gospodarczych i strukturalnych.

B. Struktura polityki spójności

Uproszczona struktura

7. Popiera wytyczenie dwóch wielkich celów („inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” oraz „współpraca terytorialna”), które przyczyniają się do uproszczenia struktury polityki spójności.

8. Popiera stworzenie kategorii regionów w okresie przejściowym, finansowanej przede wszystkim ze środków przewidzianych dla regionów i państw, które przestały kwalifikować się do celu konwergencji i Funduszu Spójności, a zatem bez zmniejszania wsparcia dla dwóch pozostałych kategorii regionów, jak również z zadowoleniem przyjmuje propozycję „siatki bezpieczeństwa” dla regionów tracących prawo do pełnego wsparcia jako regiony konwergencji. Ta nowa kategoria umożliwi bowiem lepsze wsparcie regionów przestających się kwalifikować do celu konwergencji, a także regionów, których PKB per capita waha się od 75 do 90 % średniej wspólnotowej. Pozwoli ona ponadto na uzależnienie wielkości pomocy od poziomu rozwoju i na złagodzenie skutków stosowania progu stwierdzonych w obecnym okresie programowania. Uregulowanie to powinno stosować się do wszystkich funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych.

9. Zauważa, że także uregulowania dotyczące wytycznych regionalnych na lata 2014–2020 w zakresie pomocy państwa powinny być zgodne ze strukturą przyszłej polityki spójności, a przy wyznaczaniu obszarów objętych wsparciem nie mogą wystąpić sprzeczności między polityką spójności a prawem konkurencji.

W kierunku odpowiedniej roli Europejskiego Funduszu Społecznego w polityce spójności

10. Z zadowoleniem przyjmuje utrzymanie EFS w obszarze polityki spójności jako podstawowego instrumentu na rzecz zatrudnienia, doskonalenia posiadanych umiejętności oraz włączenia społecznego.

11. Domaga się niemniej, by wyboru priorytetów inwestycyjnych i podziału funduszy strukturalnych między EFRR i EFS dokonywały samorządy regionalne i kompetentne samorządy lokalne, zgodnie z zasadą pomocniczości.

C. Zasady wspólne dla wszystkich funduszy

Na rzecz wzmocnionego partnerstwa i wielopoziomowego sprawowania rządów

12. Domaga się, by samorządy terytorialne w każdym państwie członkowskim były zgodnie z zasadą wielopoziomowego sprawowania rządów oraz wewnątrzpaństwowym podziałem kompetencji w pełni zaangażowane w opracowywanie, negocjowanie i wdrażanie poszczególnych dokumentów strategicznych, to znaczy wspólnych ram strategicznych, a zwłaszcza umowy partnerskiej. Dodatkową możliwością formalizacji relacji partnerskich w powiązaniu z rządami krajowymi powinny być też pakty terytorialne między władzami lokalnymi, regionalnymi i krajowymi.

13. Uważa, że jeżeli chodzi o partnerstwo, niesprawiedliwe jest traktowanie władz lokalnych i regionalnych w ten sam sposób co partnerów gospodarczych i społecznych, gdyż jako przedstawiciele interesu ogólnego społeczności lokalnych i regionalnych współzarządzają – uwzględniając ramy instytucjonalne państw członkowskich – projektami polityki spójności i je współfinansują.

Na rzecz stopy współfinansowania odpowiadającej poziomowi rozwoju regionów

14. Potwierdza swoje poparcie dla europejskiej zasady współfinansowania, która gwarantuje zwiększenie odpowiedzialności podmiotów terytorialnych.

15. Podatek VAT powinien być kwalifikowalny, jeśli nie istnieje możliwość jego odzyskania.

16. Uważa, że należy wprowadzić rozróżnienie między zainteresowanymi stronami ze społeczeństwa obywatelskiego a partnerami z sektora publicznego. Właściwe władze lokalne i regionalne, bądź ich przedstawiciele, powinny być stałym uczestnikiem procesu negocjacji w związku z przygotowaniem umowy partnerskiej na poziomie państwa członkowskiego, a nie tylko na poziomie regionalnym.

D. Związek między polityką spójności a strategią „europa 2020”

Na rzecz harmonijnej i elastycznej koncentracji tematycznej

17. Przyjmuje do wiadomości zasadę koncentracji tematycznej na kluczowych celach strategii „Europa 2020” i celach wymienionych w art. 174 TFUE, przedstawionych we wspólnotowym zestawie tematycznym, lecz wyraża zaniepokojenie z powodu braku elastyczności przy wyborze celów tematycznych, które powinny być wytyczane na podstawie analizy terytorialnej.

18. Domaga się zatem, aby zapewniono faktyczną elastyczność dla wszystkich funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, pozostawiając poszczególnym instytucjom zarządzającym możliwie jak najszerszy margines swobody określania celów tematycznych, na których koncentrowałyby się zasoby, a ponadto apeluje o znaczne obniżenie lub uelastycznienie minimalnych progów przewidzianych w rozporządzeniach szczegółowych.

E. Podejście strategiczne i zarządzanie polityką spójności

Wspólne ramy strategiczne: w kierunku większego zintegrowania funduszy o przeznaczeniu terytorialnym

19. Popiera lepszą integrację funduszy, przyjmując z zadowoleniem fakt, że EFRROW i EFMR zostały objęte zakresem wspólnych ram strategicznych, jednakże z zachowaniem specyfiki każdego z tych funduszy.

20. Uważa za pożądane, by wspólne ramy strategiczne były zatwierdzane przez Parlament i Radę Europejską, gdyż jego zdaniem taki dokument powinno się przyjmować przy jak największym konsensusie instytucji europejskich, dlatego też popiera włączenie wspólnych ram strategicznych jako załącznika do ogólnego rozporządzenia.

21. Uważa, że mechanizmy przedstawione we wspólnych ramach strategicznych powinny być wystarczająco elastyczne, by umożliwić faktyczną koordynację z polityką regionalną i polityką na rzecz rozwoju lokalnego.

22. Jest zdania, że wspólne ramy strategiczne powinny przede wszystkim ułatwiać oddolne podejście terytorialne i integrację finansowania. Zalecenia wspólnych ram strategicznych nie powinny być nazbyt szczegółowe, aby zapewnić wystarczającą swobodę wyboru środków, za pomocą których będzie można realizować cele tematyczne i priorytety inwestycyjne określone w rozporządzeniach dotyczących funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności.

23. Podkreśla, że wspólne ramy strategiczne powinny stosownie łączyć cele tematyczne, o których mowa w art. 9 ogólnego rozporządzenia, z priorytetami inwestycyjnymi określonymi w rozporządzeniach w sprawie EFRR, EFS, Funduszu Spójności, EFRROW i EFMR. Zagwarantuje to pewność prawa w kwestii tego, czy priorytety są odpowiednie, i zapewni, że nie będą one rozbieżne ani nie będą się powielały, tak że będzie można w zintegrowany sposób i płynnie realizować projekty priorytetowe objęte wieloma funduszami, a także dotyczące wielu tematów.

Umowa partnerska: bardziej umowa niż partnerstwo

24. Apeluje, by zgodnie z odpowiednimi systemami instytucjonalnymi władze regionalne i właściwe władze lokalne – jako organy finansujące i realizujące politykę spójności – w pełni uczestniczyły w opracowywaniu, negocjowaniu, wykonywaniu i zmianie umowy partnerskiej (art. 13 ust. 2).

25. Domaga się zwłaszcza, by – zgodnie z odpowiednimi systemami instytucjonalnymi – w ramach umowy władze regionalne zostały bezpośrednio włączone do określania uwarunkowań wewnętrznych i wynikających z nich sankcji (art. 14).

26. Wyraża zaniepokojenie z powodu ewentualnych opóźnień wynikających z faktu, iż zarówno umowa partnerska, jak i programy operacyjne powinny zostać przedstawione jednocześnie, i w związku z tym domaga się, aby programy były przedstawiane w ciągu 6 miesięcy następujących po przedstawieniu umowy.

Programy operacyjne: na rzecz zregionalizowanego i zintegrowanego zarządzania

27. Zaleca, by – zgodnie z odpowiednimi systemami instytucjonalnymi – samorządy regionalne i regionalne zostały ściśle włączone do zarządzania funduszami europejskimi i usilnie zachęca do stosowania programów opartych na wielu funduszach.

28. Zwraca uwagę, że większa harmonizacja wspólnych postanowień dotyczących realizacji poszczególnych funduszy przyczyniłaby się do ich zintegrowania oraz zwiększyłaby skuteczność i wpływ ich działania, a także spowodowałaby zmniejszenie obciążeń administracyjnych, z którymi boryka się beneficjent końcowy.

29. Domaga się, by Komisja sporządziła ocenę funkcjonowania, skutków i wartości dodanej obecnie realizowanych strategii makroregionalnych.

F. Programowanie ukierunkowane na wyniki i ocenę

Uwarunkowanie makroekonomiczne: podwójna kara dla państw członkowskich

30. Zdecydowanie odrzuca propozycje mające na celu powiązanie polityki spójności z przestrzeganiem paktu stabilności (uwarunkowanie makroekonomiczne). Uważa, że uwarunkowanie makroekonomiczne odpowiada innym celom niż polityka spójności.

31. Uważa zatem, że samorządy terytorialne nie powinny znaleźć się w gorszej sytuacji z powodu nieprzestrzegania przez niektóre państwa członkowskie zobowiązań, zwłaszcza w zakresie krajowego deficytu budżetowego (art. 21).

Na rzecz prostszego uwarunkowania ex ante o charakterze bardziej prewencyjnym niż represyjnym

32. Popiera zasadę uwarunkowań ex ante, które służą upewnieniu się – na podstawie oceny wcześniejszych doświadczeń – że spełnione zostały konieczne warunki wstępne do skutecznej realizacji inwestycji, zważywszy że trzeba unikać obejmowania polityką spójności zadań, które do niej nie należą, i zwiększania obciążeń administracyjnych.

33. Wyraża jednak zaniepokojenie, że uwarunkowanie, za które odpowiedzialność ponosi osoba trzecia (np. uchybienia w transpozycji dyrektyw wspólnotowych), może narażać na szwank opracowywanie i wdrażanie programów i projektów na poziomie lokalnym i regionalnym. Komitet uważa w związku z tym, że uwarunkowania ex ante muszą dotyczyć jedynie tych elementów, które są bezpośrednio związane z realizacją polityki spójności.

34. Zwraca się ponadto do Komisji, by z wyjątkiem tych uwarunkowań, które państwo członkowskie zobowiązało się przestrzegać, takie uwarunkowania ex ante nie prowadziły do zawieszenia płatności lub do korekt finansowych.

Rezerwa na wykonanie

35. Wyraża zaniepokojenie, że tworzona jest rezerwa na wykonanie, gdyż obawia się, że mechanizm ten może zachęcić do wytyczania bardzo skromnych, a zatem łatwych do osiągnięcia celów, tak by móc skorzystać z dodatkowego finansowania, co mogłoby sprzyjać pojawianiu się mało ambitnych projektów i zniechęcać do innowacji. Zwraca uwagę na opinię Trybunału Obrachunkowego nr 7/2011, w której zauważa się, że „rezerwa wykonania istniała w okresie 2000–2006, lecz jej skuteczność była umiarkowana w związku z bardzo ograniczonymi wydatkami zrealizowanymi do czasu oceny śródokresowej oraz brakiem odpowiedniej metodyki oceny postępów w realizacji programów”.

36. Popiera natomiast utworzenie rezerwy elastyczności składającej się ze środków pochodzących z automatycznego anulowania w celu finansowania inicjatyw o charakterze eksperymentalnym w zakresie inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu lub podjęcia działania w wypadku kryzysu.

Ramy wykonania jako instrument sterowania

37. Zwraca uwagę, że ramy oceny wyników obejmują wytyczanie celów etapami w odniesieniu do każdego priorytetu na lata 2016 i 2018. Zdaniem Komitetu musi to być mechanizm sterowania i kontroli celów realizowanych przez cały okres programowania i nie musi on prowadzić do stosowania korekt finansowych wobec priorytetowych osi w wypadku nieosiągnięcia celów wytyczonych na podstawie sprawozdania końcowego w sprawie stanu realizacji, ponieważ to niepowodzenie w osiąganiu celów może być wynikiem sytuacji społeczno-gospodarczej i związanych z nią niezbędnych zmian polityki dokonanych przez władze krajowe i regionalne.

38. Uważa, że to nowe postanowienie niepotrzebnie dołącza się do różnych uwarunkowań (makroekonomicznego, ex ante i ex post) zaproponowanych przez Komisję, a także do systemu oceny ex ante, in itinere i ex post oraz do wytyczania celów ilościowych i wskaźników rezultatu, wyrażając życzenie, że powinno ono być bardziej powiązane z oceną, o której mowa w art. 48–50.

Na rzecz wzrostu zaliczek

39. Przyjmuje z zadowoleniem propozycję mającą na celu zobowiązanie instytucji zarządzających do wypłacenia środków beneficjentom przed żądaniem zwrotu od Komisji, postulując jednocześnie większą elastyczność systemu zaliczek i ich wzrost w celu zwiększenia płynności instytucji zarządzających.

Sankcje i korekty finansowe: w kierunku podejścia o charakterze bardziej prewencyjnym niż represyjnym

40. Apeluje, by w wypadku otrzymania przez państwo członkowskie znajdujące się w głębokim kryzysie finansowym wsparcia ze strony UE Komisja mogła wprowadzić poprawki do umowy partnerskiej i programów operacyjnych w ramach konstruktywnego dialogu z państwem członkowskim i zainteresowanymi samorządami terytorialnymi, wyrażając życzenie, by eksperci Komisji udzielili wsparcia władzom krajowym i regionalnym, a zatem przyczyniali się do zwiększenia ich zdolności skutecznego zarządzania funduszami europejskimi.

G. Wzmocnienie zasady spójności

Promowanie działań na rzecz rozwoju obszarów miejskich i rozwoju lokalnego oraz zintegrowanych inwestycji terytorialnych

41. Wyraża duże zadowolenie, że kładzie się nacisk na kwestię zintegrowanego rozwoju miejskiego, i w szczególności pozytywnie ocenia propozycje Komisji dotyczące działań na rzecz rozwoju lokalnego i zintegrowanych inwestycji terytorialnych, które powinny być głównymi narzędziami wdrażania w przyszłym okresie programowania, jednocześnie zaś zwraca się o wyjaśnienie sposobu wprowadzania w życie tych nowych postanowień.

42. Wyraża życzenie, by przepisy te zostały zastosowane ze szczególną uwagą w celu zagwarantowania skutecznej realizacji zintegrowanego rozwoju terytorialnego, na przykład koordynacji działania różnych funduszy – zwłaszcza EFRR i EFRROW na obszarach podmiejskich i obszarach funkcjonalnych – ich integracji, wytyczenia obszarów objętych projektem, opracowania spójnej strategii itd.

43. Z dużym zadowoleniem przyjmuje fakt, że w przypadku rozwoju kierowanego przez lokalną społeczność przewidziano dodatkową stopę współfinansowania w wysokości 10 %, i domaga się, by przepis ten rozszerzono na zintegrowane inwestycje terytorialne; uważa, że organizacja i zasady funkcjonowania lokalnych grup działania powinny być uzgadniane wspólnie przez instytucje zarządzające i partnerów lokalnych na poziomie krajowym.

44. Wnosi, by przepis, zgodnie z którym władze publiczne nie mogą mieć więcej niż 49 % głosów, został zmieniony w odniesieniu do przypadków, gdzie istnieją już zinstytucjonalizowane partnerstwa na rzecz rozwoju lokalnego.

45. Podkreśla, że rozwój lokalny należy rozumieć jako koncepcję całościową, w ramach której można realizować zintegrowane inwestycje terytorialne, działania miejskie, wspólne plany działania.

Na rzecz odpowiednich działań dla regionów charakteryzujących się specyficznymi cechami geograficznymi i demograficznymi

46. Zachęca, by szczególną uwagę zwrócono na obszary podlegające przemianom przemysłowym i regionom dotkniętym poważnymi i stałymi niekorzystnymi warunkami naturalnymi lub demograficznymi, wskutek których są one stosunkowo opóźnione pod względem spójności gospodarczej i terytorialnej, a także na regiony najbardziej oddalone (art. 174 i art. 349 TFUE).

Dalsze wsparcie dla łączenia obszarów w sieć poprzez finansowanie infrastruktury

47. Wyraża zaniepokojenie, że nie wzięto pod uwagę finansowania infrastruktury, a zwłaszcza sieci ICT szybkiego przesyłu, w regionach rozwiniętych.

H. Uproszczenie zasad zarządzania, kontroli i audytu

Na rzecz większego uproszczenia zarządzania i wspólnej odpowiedzialności za kontrolę

48. Domaga się rzeczywistego uproszczenia przepisów wykonawczych dotyczących środków na rzecz instytucji zajmujących się zarządzaniem, kontrolą i audytem, które ułatwiłoby jednocześnie dostęp beneficjentów do finansowania.

49. Wyraża zaniepokojenie faktem, że wsparcie potencjału administracyjnego jest ograniczone w przypadku Europejskiego Funduszu Społecznego do państw członkowskich, których regiony są słabiej rozwinięte lub które kwalifikują się do wsparcia z Funduszu Spójności; inaczej jest w przypadku EFRR, chociaż systemy krajowe w zakresie tych obu funduszy podlegają podobnym wymogom.

50. Wyraża życzenie, by dzięki większemu ukierunkowaniu na wyniki zwrócono baczniejszą uwagę na wykonanie, jakość i skuteczność wykorzystania funduszy, a nie na formalne przestrzeganie norm i ilość wydatków.

51. Uważa, że nadmierne odwoływanie się do aktów delegowanych Komisji (ok. 50 wzmianek w rozporządzeniu) może opóźnić wykorzystanie funduszy i proponuje, by wprowadzono rozporządzenie wykonawcze Komisji, w którym ustanowiono by początkowo wszystkie przepisy wykonawcze.

Na rzecz większej koordynacji i proporcjonalności kontroli

52. Wyraża wątpliwości co do wyznaczenia na szczeblu ministerialnym organu akredytującego – stanowiącego niepotrzebny dodatkowy poziom kontroli – którego rolą byłoby akredytowanie instytucji zarządzających i certyfikacja na podstawie wstępnej kontroli, uważając, że akredytacja powinna dotyczyć w większym stopniu systemów niż instytucji zarządzających.

53. Przypomina, że nieprawidłowe zastosowanie zasady proporcjonalności może doprowadzić do niesprawiedliwego traktowania państw członkowskich. Kontrole i audyty mogą okazać się znacznie bardziej uciążliwe dla państw członkowskich otrzymujących największe dotacje; ponadto dostosowanie poziomu kontroli do koperty finansowej programów mogłoby zniechęcać do korzystania z programów opartych na wielu funduszach.

54. Jest zdania, że proponowane roczne rozliczenie rachunków powinno być fakultatywne, tak aby tylko te instytucje zarządzające, które tego chcą, mogły uprościć procedurę zamknięcia na końcu okresu i skrócić czas przechowywania dokumentów księgowych (art. 67, 76, 77, 131).

55. Pragnąłby, aby uniknięto mnożenia kontroli przeprowadzanych przez krajowe lub regionalne instytucje audytowe, Komisję, Trybunał Obrachunkowy i same podmioty, i proponuje w związku z tym systematyczną organizację wspólnych audytów na danym obszarze w celu uniknięcia dublowania zadań i przyczynienia się do wspólnej analizy (art. 65 ust. 2).

W kierunku faktycznie uproszczonej inżynierii finansowej ukierunkowanej na przedsiębiorczość

56. Uważa, że potrzebne jest dalsze wyjaśnienie co do stosowania instrumentów finansowych, jeśli chodzi o ich księgowanie przy korzystaniu z funduszy UE, ich nadzorowanie i odpowiedzialność za nie. Popiera jednakże wykorzystanie instrumentów inżynierii finansowej do zwiększenia efektu dźwigni funduszy, pod warunkiem że będzie to element wprowadzony dodatkowo obok dotacji polityki spójności, a nie ich kosztem oraz, że wsparcie to ogranicza się do konwencjonalnych form instrumentów finansowych (udział w kapitale własnym, pożyczki, gwarancje), a nie do nieprzejrzystych instrumentów finansowych, takich jak pochodne lub strukturyzowane instrumenty finansowe.

57. Uważa, że nadmiernie wiążące jest postanowienie, zgodnie z którym instrumenty finansowe muszą zostać zastosowane w ciągu 2 lat od ich uruchomienia zgodnie z celami programu i przez okres co najmniej 10 lat od daty zamknięcia programu.

Wspólny plan działania – nowość, którą należy wypróbować

58. Wyraża zadowolenie z propozycji Komisji dotyczącej opracowania wspólnych planów działania (Joint Action Plans) obejmujących grupę projektów zrealizowanych na odpowiedzialność beneficjenta jako część programu operacyjnego lub programów operacyjnych w zamian za znaczne ograniczenie przepisów dotyczących zarządzania i kontroli, ubolewa jednak, że wykluczono projekty infrastrukturalne.

59. Wnosi, by wspólny plan działania był ustalany z Komisją, państwem członkowskim i samorządami terytorialnymi uczestniczącymi w programie, również z uwzględnieniem wielkości środków, i domaga się, by obniżono próg do 5 mln euro.

Działania przynoszące dochód: potrzeba większej elastyczności

60. Uważa, że lepszym rozwiązaniem byłoby powrócenie do przepisów obowiązujących w latach 2000–2006, które przewidywały zastosowanie jednej konkretnej (mniejszej) wysokości wkładu w wypadku projektów przynoszących dochód.

Zryczałtowanie kosztów: opóźniające się uproszczenie

61. Przyjmuje z zadowoleniem propozycję Komisji dotyczącą różnych form uproszczonych dotacji i zachęca instytucje zarządzające oraz beneficjentów do częstszego używania standardowej skali kosztów jednostkowych, kwot ryczałtowych i finansowania ryczałtowego.

62. Wnosi, by Komisja i państwa członkowskie, uwzględniając należycie doświadczenia zdobyte już w obecnym okresie programowania, jak najszybciej przyjęły sprawiedliwą, rzetelną i weryfikowalną metodologię obliczeń, a także metody i skale kosztów jednostkowych, by umożliwić wykonawcom projektu ich zastosowanie na początku programowania.

II. ZALECANE POPRAWKI

Poprawka 1

Motyw 14

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Komisja, aktem delegowanym, powinna przyjąć wspólne ramy strategiczne, które przekładają cele Unii na kluczowe działania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, w celu wskazania wyraźnego kierunku strategicznego dla procesu programowania na poziomie państw członkowskich i regionów. Wspólne ramy strategiczne powinny ułatwiać sektorową i terytorialną koordynację interwencji Unii z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych oraz z innych właściwych polityk i instrumentów Unii. Komisja wspólne ramy strategiczne, które przekładają cele Unii na kluczowe działania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, w celu wskazania wyraźnego kierunku strategicznego dla procesu programowania na poziomie państw członkowskich i regionów. Wspólne ramy strategiczne powinny ułatwiać sektorową i terytorialną koordynację interwencji Unii z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych oraz z innych właściwych polityk i instrumentów Unii.

Uzasadnienie

Za pomocą aktów delegowanych prawodawca może przekazywać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym, które uzupełniają lub zmieniają niektóre, inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego. Jeśli chodzi o wspólne ramy strategiczne, ich celem jest przedstawienie wspólnych wskazówek i zasad dotyczących wszystkich wspólnie zarządzanych funduszy, dlatego też zawierają one zasadnicze elementy, które powinny być przedstawiane wszystkim instytucjom europejskim oraz móc podlegać zmianom w razie potrzeby.

Poprawka 2

Motyw 16

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Na podstawie wspólnych ram strategicznych przyjętych przez Komisję każde państwo członkowskie, we współpracy ze swoimi partnerami i z Komisją, powinno przygotować umowę partnerską. Umowa partnerska powinna przekładać elementy wyszczególnione we wspólnych ramach strategicznych na kontekst krajowy oraz ustanawiać stanowcze zobowiązanie do osiągania celów Unii poprzez programowanie funduszy objętych zakresem wspólnych ram strukturalnych. Na podstawie wspólnych ram strategicznych przyjętych przez Komisję każde państwo członkowskie we współpracy ze swoimi partnerami i z Komisją, powinno przygotować umowę partnerską. Umowa partnerska powinna przekładać elementy wyszczególnione we wspólnych ramach strategicznych na kontekst krajowy oraz ustanawiać zobowiązanie do osiągania celów Unii poprzez programowanie funduszy objętych zakresem wspólnych ram strukturalnych.

Uzasadnienie

Uważamy, że władze lokalne i regionalne – jako organy finansujące i realizujące politykę spójności – powinny w pełni uczestniczyć w opracowaniu, negocjowaniu, wykonywaniu i zmianie umowy partnerskiej.

Poprawka 3

Motyw 18

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Należy określić podstawy oceny wykonania dla każdego programu w celu monitorowania postępów w osiąganiu celów ustanowionych dla każdego programu w trakcie okresu programowania. Komisja powinna przeprowadzić ocenę wykonania we współpracy z państwami członkowskimi w 2017 i 2019 r. Należy przewidzieć rezerwę na wykonanie i alokować ją w 2019 r., jeżeli cele pośrednie ustanowione w postawie oceny wykonania zostały osiągnięte. Nie powinny istnieć rezerwy na wykonanie dla programów europejskiej współpracy terytorialnej ze względu na ich różnorodność i wielonarodowy charakter. Jeżeli niedociągnięcia w osiąganiu celów pośrednich lub końcowych są znaczne, Komisja powinna mieć możliwość zawieszenia płatności na rzecz programu lub zastosowania korekt finansowych na zakończenie okresu programowania, aby mieć pewność, że budżet Unii nie jest wykorzystywany w sposób rozrzutny lub nieefektywny. Należy określić podstawy oceny wykonania dla każdego programu w celu monitorowania postępów w osiąganiu celów ustanowionych dla każdego programu w trakcie okresu programowania. Komisja powinna przeprowadzić ocenę wykonania we współpracy z państwami członkowskimi w 2017 i 2019 r. Należy przewidzieć rezerwę

Uzasadnienie

Poprawka wyraża sprzeciw wobec tworzenia rezerwy na wykonanie na szczeblu krajowym, gdyż istnieje obawa, że mechanizm ten może zachęcić do wytyczania bardzo skromnych, a zatem łatwych do osiągnięcia celów, tak by móc skorzystać z dodatkowego finansowania, dając tym samym pierwszeństwo mało ambitnym projektom i zniechęcając do innowacji.

Popiera się natomiast utworzenie rezerwy elastyczności składającej się ze środków pochodzących z automatycznego anulowania, w celu finansowania inicjatyw o charakterze eksperymentalnym w zakresie inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu lub podjęcia działania w wypadku kryzysu.

Poprawka 4

Motyw 19

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Ustanowienie ścisłych powiązań między polityką spójności a zarządzaniem gospodarczym Unii zagwarantuje, że efektywność wydatków z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych jest podparta rozsądną polityką gospodarczą, a także, że fundusze objęte zakresem wspólnych ram strategicznych mogą być w razie potrzeby przekierowywane w celu rozwiązania problemów gospodarczych, z którymi boryka się dane państwo. Proces ten musi być stopniowy i zaczynać się od zmian w umowie partnerskiej i programach, aby wspierać realizację zaleceń Rady mających na celu korektę zakłóceń równowagi makroekonomicznej i rozwiązywanie trudności gospodarczych i społecznych. W przypadkach, w których pomimo zwiększonego wykorzystania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych państwo członkowskie nie podejmie skutecznych działań dotyczących procesu zarządzania gospodarczego, Komisja powinna mieć prawo zawiesić w całości lub części płatności i zobowiązania. Decyzje w sprawie zawieszenia powinny być proporcjonalne i skuteczne, z uwzględnieniem wpływu poszczególnych programów na sytuację gospodarczą i społeczną w danym państwie członkowskim oraz wcześniejszych zmian w umowie partnerskiej. Podejmując decyzję o zawieszeniu, Komisja powinna także przestrzegać zasady równego traktowania państw członkowskich, uwzględniając w szczególności wpływ zawieszenia na gospodarkę danego państwa członkowskiego. Zawieszenia powinny być zniesione, a środki ponownie udostępnione danemu państwu członkowskiemu niezwłocznie po podjęciu przez to państwo członkowskie niezbędnych działań. Ustanowienie ścisłych powiązań między polityką spójności a zarządzaniem gospodarczym Unii zagwarantuje, że efektywność wydatków z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych jest podparta rozsądną polityką gospodarczą, a także, że fundusze objęte zakresem wspólnych ram strategicznych mogą być w razie potrzeby przekierowywane w celu rozwiązania problemów gospodarczych, z którymi boryka się dane państwo. Proces ten musi być stopniowy i zaczynać się od zmian w umowie partnerskiej i programach, aby wspierać realizację zaleceń Rady mających na celu korektę zakłóceń równowagi makroekonomicznej i rozwiązywanie trudności gospodarczych i społecznych.

Uzasadnienie

Komitet Regionów stanowczo nie zgadza się na przepisy dotyczące uwarunkowania makroekonomicznego. Stosowanie kar i zachęt finansowych związanych z paktem stabilności i wzrostu, z zamiarem zapewnienia przestrzegania warunków makroekonomicznych, może bowiem niekorzystnie wpłynąć na władze lokalne i regionalne, które nie ponoszą odpowiedzialności za nieprzestrzeganie tych zobowiązań przez państwa członkowskie.

Poprawka 5

Motyw 29

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Konieczne jest dostosowanie ustaleń dotyczących monitorowania i sprawozdawczości funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, aby uprościć ustalenia dotyczące zarządzania na wszystkich szczeblach. Ważne jest, aby zapewnić proporcjonalne wymogi dotyczące sprawozdawczości, a także dostępność wyczerpujących informacji na temat postępów w kluczowych punktach przeglądu. W związku z powyższym konieczne jest, aby wymogi dotyczące sprawozdawczości odzwierciedlały potrzeby w zakresie informacji w danych latach i były zgodne z harmonogramem ocen wykonania. Konieczne jest dostosowanie ustaleń dotyczących monitorowania i sprawozdawczości funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, aby uprościć ustalenia dotyczące zarządzania na wszystkich szczeblach. Ważne jest, aby zapewnić proporcjonalne wymogi dotyczące sprawozdawczości, a także dostępność wyczerpujących informacji na temat postępów w kluczowych punktach przeglądu. W związku z powyższym konieczne jest, aby wymogi dotyczące sprawozdawczości odzwierciedlały potrzeby w zakresie informacji w danych latach .

Uzasadnienie

Jeśli chodzi o podstawę oceny wykonania, musi to być mechanizm sterowania i kontroli celów realizowanych przez cały okres programowania.

Poprawka 6

Motyw 43

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Zgodnie z zasadami zarządzania dzielonego za realizację i kontrolę operacji w programach powinny odpowiadać w pierwszym rzędzie państwa członkowskie w ramach swoich systemów zarządzania i kontroli. W celu wzmocnienia skuteczności kontroli nad wyborem i realizacją operacji oraz funkcjonowaniem systemu zarządzania i kontroli należy określić funkcje instytucji zarządzającej. Zgodnie z zasadami zarządzania dzielonego za realizację i kontrolę operacji w programach powinny odpowiadać w pierwszym rzędzie państwa członkowskie w ramach swoich systemów zarządzania i kontroli. W celu wzmocnienia skuteczności kontroli nad wyborem i realizacją operacji oraz funkcjonowaniem systemu zarządzania i kontroli należy określić funkcje instytucji zarządzającej.

Uzasadnienie

Fundusze objęte zakresem wspólnych ram strategicznych są częścią polityki regionalnej, a zatem wszelkie wzmianki w rozporządzeniu dotyczące władz zaangażowanych w tej dziedzinie powinny uwzględniać główne podmioty, którymi są władze lokalne i regionalne.

Poprawka 7

Motyw 44

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u W celu zapewnienia gwarancji ex ante w odniesieniu do struktury głównych systemów zarządzania i kontroli państwa członkowskie powinny wyznaczyć organ akredytujący odpowiedzialny za akredytację i cofanie akredytacji organów zarządzania i kontroli.

Uzasadnienie

Chodzi o to, by uniknąć mnożenia organów i podmiotów, które uczyniłyby jeszcze bardziej złożonym system zarządzania i kontroli.

Poprawka 8

Nowy motyw po motywie 55

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u

Uzasadnienie

Jak dotąd zamiar ustanowienia wspólnych przepisów dla wszystkich funduszy nie został zrealizowany, jeśli chodzi o określenie przepisów przejściowych i związanego z tym udziału UE (stopy współfinansowania). Przepisy przejściowe wprowadzane są w odniesieniu do EFRR i EFS (łącznie z siatką bezpieczeństwa), nie ma ich jednak dla EFFROW. W ten sposób zasady wsparcia przy realizacji różnych funduszy są odmienne. Jest to sprzeczne z założonym celem harmonizacji. Dlatego konieczne jest, aby te przepisy przejściowe miały zastosowanie także do EFRROW.

Poprawka 9

Motyw 58

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Aby skupić się na wynikach i osiągnięciu celów strategii „Europa 2020”, z pięciu procent środków przeznaczonych na cel „Inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” należy utworzyć rezerwę na wykonanie dla każdego z funduszy oraz kategorii regionu w każdym państwie członkowskim.

Uzasadnienie

Poprawka wyraża sprzeciw wobec tworzenia rezerwy na wykonanie na szczeblu krajowym, gdyż istnieje obawa, że mechanizm ten może zachęcić do wytyczania bardzo skromnych, a zatem łatwych do osiągnięcia celów, tak by móc skorzystać z dodatkowego finansowania, dając tym samym pierwszeństwo mało ambitnym projektom i zniechęcając do innowacji.

Popiera się natomiast utworzenie rezerwy elastyczności składającej się ze środków pochodzących z automatycznego anulowania, powiązanej z Funduszem Dostosowania do Globalizacji i z Funduszem Solidarności Unii Europejskiej w celu finansowania inicjatyw o charakterze eksperymentalnym w zakresie inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu lub podjęcia działania w wypadku kryzysu.

Poprawka 10

Motyw 84

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Procesowi rocznego rozliczenia rachunków powinno towarzyszyć roczne zamknięcie zakończonych operacji (w odniesieniu do EFRR i Funduszu Spójności) lub wydatków (w odniesieniu do EFS). W celu zmniejszenia kosztów związanych z ostatecznym zamknięciem programów operacyjnych, zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla beneficjentów i w celu zapewnienia pewności prawnej roczne zamknięcie powinno być obowiązkowe, ograniczając tym samym okres, w którym należy przechowywać dokumenty potwierdzające i w którym można przeprowadzać audyt operacji oraz nakładać korekty finansowe. Procesowi rocznego rozliczenia rachunków towarzyszyć roczne zamknięcie zakończonych operacji (w odniesieniu do EFRR i Funduszu Spójności) lub wydatków (w odniesieniu do EFS). W celu zmniejszenia kosztów związanych z ostatecznym zamknięciem programów operacyjnych, zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla beneficjentów i w celu zapewnienia pewności prawnej roczne zamknięcie , ograniczając tym samym okres, w którym należy przechowywać dokumenty potwierdzające i w którym można przeprowadzać audyt operacji oraz nakładać korekty finansowe.

Uzasadnienie

Uważa się, że proponowane roczne rozliczenie rachunków wprowadza w rzeczywistości roczne zamknięcie, co zwiększy obciążenia biurokratyczne, wprowadzi obowiązkowe finansowe korekty nieprawidłowości wykrytych przez Komisję Europejską i/lub Europejski Trybunał Obrachunkowy i zmniejszy elastyczność dotyczącą zgłaszania i zastępowania nadsubskrypcji, która istnieje obecnie w okresie 2007–2013.

Poprawka 11

Motyw 87

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Częstotliwość audytów operacji powinna być proporcjonalna do zakresu unijnego wparcia z funduszy. W szczególności liczba przeprowadzanych audytów powinna być ograniczona, jeżeli łączne wydatki kwalifikowalne na operację nie przekraczają 100 000 EUR. Niemniej jednak powinna istnieć możliwość przeprowadzenia audytu w dowolnym momencie w sytuacji, gdy istnieją dowody na istnienie nieprawidłowości lub nadużycia finansowego, bądź po zamknięciu zakończonej operacji w ramach audytu próby. Aby zakres audytów przeprowadzanych przez Komisję był proporcjonalny do ryzyka, Komisja powinna móc ograniczyć swoje audyty związane z programami operacyjnymi, jeżeli nie występują poważne niedociągnięcia lub jeżeli instytucja audytowa jest wiarygodna. Częstotliwość audytów operacji powinna być proporcjonalna do zakresu unijnego wparcia z funduszy. W szczególności , jeżeli łączne wydatki kwalifikowalne na operację nie przekraczają EUR. Niemniej jednak powinna istnieć możliwość przeprowadzenia audytu w dowolnym momencie w sytuacji, gdy istnieją dowody na istnienie nieprawidłowości lub nadużycia finansowego, bądź po zamknięciu zakończonej operacji w ramach audytu próby. Aby zakres audytów przeprowadzanych przez Komisję był proporcjonalny do ryzyka, Komisja powinna móc ograniczyć swoje audyty związane z programami operacyjnymi, jeżeli nie występują poważne niedociągnięcia lub jeżeli instytucja audytowa jest wiarygodna.

Uzasadnienie

W celu zagwarantowania rzeczywistej proporcjonalności w dziedzinie kontroli programów operacyjnych Komitet proponuje, by operacje, w których przypadku łączne wydatki kwalifikowalne nie przekraczają 250 000 euro, nie były poddawane więcej niż jednemu audytowi.

Poprawka 12

Motyw 88

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u W celu uzupełnienia i zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszego rozporządzenia uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu powinny zostać przekazane Komisji w odniesieniu do: europejskiego kodeksu dobrych praktyk w zakresie celów i kryteriów wspierania realizacji partnerstwa, przyjęcia wspólnych ram strategicznych, dodatkowych zasad w sprawie alokacji rezerwy na rzecz wzrostu gospodarczego i konkurencyjności, definicji obszaru i ludności objętych strategiami rozwoju lokalnego, szczegółowych zasad dotyczących instrumentów finansowych (ocena ex ante, kwalifikowalność wydatków, rodzaje działalności, które nie są wspierane, łączenie wsparcia, przekazywanie aktywów i zarządzanie nimi, wnioski o płatności i kapitalizacja rocznych odsetek), definicji stawki ryczałtowej dla operacji przynoszących dochód, obowiązków państw członkowskich dotyczących procedury zgłaszania nieprawidłowości i odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych, wzoru poświadczenia wiarygodności dotyczącego funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli, warunków audytów krajowych, kryteriów akredytacji organów zarządzających i organów certyfikujących, identyfikacji powszechnie uznawanych nośników danych, poziomu korekty finansowej, która ma być zastosowana, zmiany załączników i szczegółowych środków koniecznych do ułatwienia przejścia od stosowania rozporządzenia (WE) nr 1083/2006. Komisja powinna mieć również uprawnienia do zmiany załączników I i IV na potrzeby przyszłych dostosowań. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, również z ekspertami. W celu uzupełnienia i zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszego rozporządzenia uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu powinny zostać przekazane Komisji w odniesieniu do: europejskiego kodeksu dobrych praktyk w zakresie celów i kryteriów wspierania realizacji partnerstwa, szczegółowych zasad dotyczących instrumentów finansowych (ocena ex ante, kwalifikowalność wydatków, rodzaje działalności, które nie są wspierane, łączenie wsparcia, przekazywanie aktywów i zarządzanie nimi, wnioski o płatności i kapitalizacja rocznych odsetek), definicji stawki ryczałtowej dla operacji przynoszących dochód, obowiązków państw członkowskich dotyczących procedury zgłaszania nieprawidłowości i odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych, wzoru poświadczenia wiarygodności dotyczącego funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli, warunków audytów krajowych, kryteriów akredytacji organów zarządzających i organów certyfikujących, identyfikacji powszechnie uznawanych nośników danych, poziomu korekty finansowej, która ma być zastosowana, zmiany załączników i szczegółowych środków koniecznych do ułatwienia przejścia od stosowania rozporządzenia (WE) nr 1083/2006. Komisja powinna mieć również uprawnienia do zmiany załączników I i IV na potrzeby przyszłych dostosowań. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, również z ekspertami.

Uzasadnienie

Za pomocą aktów delegowanych prawodawca przekazuje Komisji Europejskiej uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieustawodawczym, które uzupełniają lub zmieniają niektóre elementy aktu ustawodawczego. Proponowane w tym motywie skreślenie służy zapewnieniu spójności z przedstawionymi w opinii poglądami dotyczącymi w szczególności art. 12 (wspólne ramy strategiczne), art. 18 (rezerwa na wykonanie) oraz art. 29 (strategie rozwoju lokalnego).

Poprawka 13

Motyw 90

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Komisja powinna mieć uprawnienia do przyjmowania, w drodze aktów wykonawczych, w odniesieniu do wszystkich funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, decyzji zatwierdzających umowy partnerskie, decyzji przyznających rezerwę na wykonanie oraz decyzji zawieszających płatności w związku z polityką gospodarczą państw członkowskich, a także – w odniesieniu do funduszy – decyzji przyjmujących programy operacyjne, decyzji zatwierdzających duże projekty, decyzji zawieszających płatności oraz decyzji w sprawie korekt finansowych. Komisja powinna mieć uprawnienia do przyjmowania, w drodze aktów wykonawczych, w odniesieniu do wszystkich funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, decyzji zatwierdzających umowy partnerskie, decyzji przyjmujących programy operacyjne, decyzji zatwierdzających duże projekty, decyzji zawieszających płatności oraz decyzji w sprawie korekt finansowych.

Uzasadnienie

Poprawka wyraża sprzeciw wobec tworzenia rezerwy na wykonanie na szczeblu krajowym, gdyż istnieje obawa, że mechanizm ten może zachęcić do wytyczania bardzo skromnych, a zatem łatwych do osiągnięcia celów, tak by móc skorzystać z dodatkowego finansowania, dając tym samym pierwszeństwo mało ambitnym projektom i zniechęcając do innowacji.

Poprawka 14

Art. 5 ust. 1

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Partnerstwo i wielopoziomowe sprawowanie rządów 1. W odniesieniu do umowy partnerskiej i odpowiednio każdego programu operacyjnego państwo członkowskie organizuje partnerstwo z następującymi partnerami: a) właściwe organy regionalne, lokalne, miejskie i inne władze publiczne; b) partnerzy gospodarczy i społeczni; oraz c) podmioty reprezentujące społeczeństwo obywatelskie, w tym partnerzy działający na rzecz ochrony środowiska, organizacje pozarządowe oraz podmioty odpowiedzialne za promowanie równości i niedyskryminacji. Partnerstwo i wielopoziomowe sprawowanie rządów 1. W odniesieniu do umowy partnerskiej i odpowiednio każdego programu operacyjnego partnerstwo z następującymi partnerami: a) inne władze publiczne; b) partnerzy gospodarczy i społeczni; oraz c) podmioty reprezentujące społeczeństwo obywatelskie, w tym partnerzy działający na rzecz ochrony środowiska, organizacje pozarządowe oraz podmioty odpowiedzialne za promowanie równości i niedyskryminacji.

Uzasadnienie

Celem poprawki jest położenie nacisku na to, by samorządy terytorialne w każdym państwie członkowskim były zgodnie z zasadą wielopoziomowego sprawowania rządów w pełni zaangażowane w opracowywanie, negocjowanie i wdrażanie poszczególnych dokumentów strategicznych, to znaczy wspólnych ram strategicznych, umowy partnerskiej i programów operacyjnych. Uważamy, że jeżeli chodzi o partnerstwo, niesprawiedliwe jest traktowanie władz lokalnych i regionalnych w ten sam sposób co partnerów gospodarczych i społecznych, gdyż jako przedstawiciele ogólnych interesów obywateli i regionów, którymi zarządzają, uczestniczą one w zarządzaniu funduszami strukturalnymi i ich finansowaniu.

Poprawka 15

Art. 9 punkty 6 i 11

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Cele tematyczne […] 6. ochrona środowiska naturalnego i wspieranie efektywności wykorzystywania zasobów; […] 11. wzmacnianie potencjału instytucjonalnego i skuteczności administracji publicznej. Cele tematyczne […] 6. ochrona środowiska naturalnego i wspieranie efektywności wykorzystywania zasobów; […] 11. wzmacnianie potencjału instytucjonalnego i skuteczności administracji publicznej.

Uzasadnienie

W odniesieniu do pkt 6:

Jest bardzo ważne, by włączyć ochronę dziedzictwa kulturowego do celów tematycznych funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; propozycja ta jest ponadto zgodna z przepisami art. 5 ust. 6 lit. c) wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

W odniesieniu do pkt 11:

Pomoc techniczna również powinna ułatwić strategiczne interwencje oddolne. Agenda terytorialna 2020 zatwierdzona przez państwa członkowskie w 2011 r. zawiera bardzo użyteczne zalecenia dotyczące rozwoju terytorialnego w UE.

Poprawka 16

Artykuł 11

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Wspólne ramy strategiczne określają: a) dla każdego celu tematycznego – kluczowe działania, które mają być wspierane z każdego funduszu objętego zakresem wspólnych ram strukturalnych; b) najważniejsze wyzwania terytorialne w odniesieniu do obszarów miejskich, wiejskich, przybrzeżnych i obszarów rybołówstwa, jak również obszarów o szczególnych uwarunkowaniach terytorialnych, o których mowa w art. 174 i 349 Traktatu – tymi wyzwaniami należy zająć się w ramach funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; c) horyzontalne zasady i cele polityczne wdrażania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; d) priorytetowe obszary działań w zakresie współpracy dla każdego z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strukturalnych, w stosownych przypadkach, biorąc pod uwagę strategię makroregionalną i strategię na rzecz basenów morskich; e) mechanizmy koordynacji między funduszami objętymi zakresem wspólnych ram strategicznych oraz między tymi funduszami i innymi stosownymi politykami i instrumentami Unii, w tym zewnętrznymi instrumentami współpracy; f) mechanizmy mające na celu zapewnienie spójności i zgodności programowania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strukturalnych z zaleceniami dla poszczególnych państw przyjętymi na podstawie art. 121 ust. 2 Traktatu i odpowiednimi zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 148 ust. 4 Traktatu. Wspólne ramy strategiczne określają: a) dla każdego celu tematycznego – kluczowe działania, które mają być wspierane z każdego funduszu objętego zakresem wspólnych ram strukturalnych; ) horyzontalne zasady i cele polityczne wdrażania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; ) mechanizmy koordynacji między funduszami objętymi zakresem wspólnych ram strategicznych oraz między tymi funduszami i innymi stosownymi politykami i instrumentami Unii, w tym zewnętrznymi instrumentami współpracy; ) mechanizmy mające na celu zapewnienie spójności i zgodności programowania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strukturalnych z zaleceniami dla poszczególnych państw przyjętymi na podstawie art. 121 ust. 2 Traktatu i odpowiednimi zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 148 ust. 4 Traktatu.

Uzasadnienie

Uważamy, że proponowane przez Komisję kluczowe działania objęte zakresem wspólnych ram strategicznych stanowią nową formę koncentracji. Poza tym uwarunkowania terytorialne powinny być uwzględniane w programach operacyjnych. To samo dotyczy – w stosownych wypadkach – ewentualnych interakcji między strategiami regionalnymi włączonymi do tych programów a strategiami makroregionalnymi.

Poprawka 17

Artykuł 12

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Komisja jest upoważniona do przyjęcia aktu delegowanego zgodnie z art. 142 dotyczącego wspólnych ram strategicznych w ciągu 3 miesięcy od przyjęcia niniejszego rozporządzenia. W przypadku poważnych zmian w unijnej strategii na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu Komisja dokonuje przeglądu i w razie potrzeby przyjmuje, w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 142, zmienione wspólne ramy strategiczne. W terminie 6 miesięcy od przyjęcia zmienionych wspólnych ram strategicznych państwa członkowskie proponują, w razie potrzeby, zmiany do swoich umów partnerskich i programów w celu zapewnienia ich spójności ze zmienionymi wspólnymi ramami strategicznymi. Komisja . W przypadku poważnych zmian w unijnej strategii na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu Komisja dokonuje przeglądu i w razie potrzeby przyjmuje, w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 142, zmienione wspólne ramy strategiczne. W terminie 6 miesięcy od przyjęcia zmienionych wspólnych ram strategicznych państwa członkowskie proponują, w razie potrzeby, zmiany do swoich umów partnerskich i programów w celu zapewnienia ich spójności ze zmienionymi wspólnymi ramami strategicznymi.

Uzasadnienie

Za pomocą aktów delegowanych prawodawca może przekazywać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym, które uzupełniają lub zmieniają niektóre, inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego. Jeśli chodzi o wspólne ramy strategiczne, ich celem jest przedstawienie wspólnych wskazówek i zasad dotyczących wszystkich wspólnie zarządzanych funduszy, dlatego też zawierają one zasadnicze elementy, które powinny być przedstawiane wszystkim instytucjom europejskim oraz móc podlegać zmianom w razie potrzeby.

Poprawka 18

Artykuł 13

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Przygotowanie umowy partnerskiej 1. Każde państwo członkowskie przygotowuje umowę partnerską na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. 2. Umowa partnerska jest sporządzana przez państwa członkowskie we współpracy z partnerami, o których mowa w art. 5. Umowa partnerska jest przygotowywana w dialogu z Komisją. 3. Umowa partnerska obejmuje całe wsparcie z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych w danym państwie członkowskim. 4. Każde państwo członkowskie przekazuje swoją umowę partnerską Komisji w ciągu 3 miesięcy od przyjęcia wspólnych ram strategicznych. Przygotowanie umowy partnerskiej 1. Każde państwo członkowskie przygotowuje umowę partnerską na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. . Umowa partnerska jest sporządzana przez państwa członkowskie we współpracy z partnerami, o których mowa w art. 5. Umowa partnerska jest przygotowywana w dialogu z Komisją. Umowa partnerska obejmuje całe wsparcie z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych w danym państwie członkowskim. . Każde państwo członkowskie przekazuje swoją umowę partnerską Komisji w ciągu miesięcy od przyjęcia wspólnych ram strategicznych.

Uzasadnienie

Uważamy, że władze lokalne i regionalne – jako organy finansujące i realizujące politykę spójności – powinny w pełni uczestniczyć w opracowaniu, negocjowaniu, wykonywaniu i zmianie umowy partnerskiej. Biorąc pod uwagę ilość i stopień szczegółowości wymaganych informacji, konieczność zapewnienia skutecznego funkcjonowania partnerstwa oraz fakt, że programy powinny być przedstawiane równocześnie z umową (jak przewiduje art. 23 ust. 3), należy przewidzieć dłuższy okres czasu.

Poprawka 19

Artykuł 14

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Treść umowy partnerskiej Umowa partnerska określa: a) rozwiązania zapewniające zgodność z unijną strategią na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, w tym: i) analizę rozbieżności i potrzeb rozwojowych w odniesieniu do celów tematycznych i kluczowych działań określonych we wspólnych ramach strategicznych oraz celów określonych w zaleceniach dla poszczególnych państw przyjętych na podstawie art. 121 ust. 2 Traktatu i w odpowiednich zaleceniach Rady przyjętych na podstawie art. 148 ust. 4 Traktatu; ii) zwięzłą analizę ocen ex ante programów, uzasadniającą wybór celów tematycznych i orientacyjne alokacje z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; iii) dla każdego celu tematycznego – podsumowanie głównych rezultatów, jakich oczekuje się dla każdego z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; iv) orientacyjną alokację wsparcia unijnego według celów tematycznych na poziomie krajowym dla każdego z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, jak również orientacyjną łączną kwotę wsparcia przewidzianą dla celu dotyczącego zmiany klimatu; v) główne obszary priorytetowe współpracy, biorąc pod uwagę, w stosownych przypadkach, strategię makroregionalną i strategię na rzecz basenów morskich; vi) horyzontalne zasady i cele polityczne wdrażania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; vii) wykaz programów w ramach EFRR, EFS i Funduszu Spójności, z wyjątkiem programów objętych celem „Europejska współpraca terytorialna” oraz programów w ramach EFRROW i EFMR, wraz z odpowiednią orientacyjną alokacją według funduszu objętego zakresem wspólnych ram strategicznych oraz według roku; b) zintegrowane podejście do rozwoju terytorialnego wspieranego z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, określające: (i) mechanizmy na poziomie krajowym i regionalnym zapewniające koordynację między funduszami objętymi zakresem wspólnych ram strategicznych oraz innymi unijnymi i krajowymi instrumentami finansowania, a także EBI; (ii) rozwiązania mające na celu zapewnienie zintegrowanego podejścia do wykorzystania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych na rozwój terytorialny obszarów miejskich, wiejskich, nadbrzeżnych i obszarów rybołówstwa oraz obszarów o szczególnych uwarunkowaniach terytorialnych, o których mowa w art. 28, 29 i 99, a także, w stosownych przypadkach, wykaz miast mających uczestniczyć w platformie na rzecz rozwoju obszarów miejskich, o której mowa w art. 7 rozporządzenia w sprawie EFRR; […] e) rozwiązania zapewniające efektywne wdrażanie funduszy objętych zakresem wspólnych ram strukturalnych, w tym: i) ocenę potrzeby wzmocnienia potencjału administracyjnego władz i, w stosownych przypadkach, beneficjentów oraz działania, które należy podjąć w tym celu; ii) krótki opis planowanych działań i odpowiadających im celów w programach dla zmniejszenia obciążeń administracyjnych beneficjentów; iii) ocenę istniejących systemów elektronicznej wymiany danych oraz planowanych działań, dzięki którym wszelka wymiana informacji między beneficjentami a organami odpowiedzialnymi za zarządzanie programami operacyjnymi i ich kontrolę odbywa się wyłącznie w drodze elektronicznej wymiany danych. Treść umowy partnerskiej Umowa partnerska określa: a) rozwiązania zapewniające zgodność z unijną strategią na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, w tym: i) analizę rozbieżności i potrzeb rozwojowych w odniesieniu do celów tematycznych i kluczowych działań określonych we wspólnych ramach strategicznych oraz celów określonych w zaleceniach dla poszczególnych państw przyjętych na podstawie art. 121 ust. 2 Traktatu i w odpowiednich zaleceniach Rady przyjętych na podstawie art. 148 ust. 4 Traktatu; ii) iii) dla każdego celu tematycznego – podsumowanie głównych rezultatów, jakich oczekuje się dla każdego z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; v) horyzontalne zasady i cele polityczne wdrażania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; v) wykaz programów w ramach EFRR, EFS i Funduszu Spójności, z wyjątkiem programów objętych celem „Europejska współpraca terytorialna” oraz programów w ramach EFRROW i EFMR, wraz z odpowiednią orientacyjną alokacją według funduszu objętego zakresem wspólnych ram strategicznych oraz według roku; b) zintegrowane podejście do rozwoju terytorialnego wspieranego z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, określające: (i) mechanizmy na poziomie krajowym i regionalnym zapewniające koordynację między funduszami objętymi zakresem wspólnych ram strategicznych oraz innymi unijnymi i krajowymi instrumentami finansowania, a także EBI; (ii) rozwiązania mające na celu zapewnienie zintegrowanego podejścia do wykorzystania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych na rozwój terytorialny obszarów miejskich, wiejskich, nadbrzeżnych i obszarów rybołówstwa oraz obszarów o szczególnych uwarunkowaniach terytorialnych, o których mowa w art. 28, 29 i 99, a także, w stosownych przypadkach, wykaz miast mających uczestniczyć w platformie na rzecz rozwoju obszarów miejskich, o której mowa w art. 7 rozporządzenia w sprawie EFRR; […] e) rozwiązania zapewniające efektywne wdrażanie funduszy objętych zakresem wspólnych ram strukturalnych, w tym: i) krótki opis planowanych działań i odpowiadających im celów w programach dla zmniejszenia obciążeń administracyjnych beneficjentów; ii) ocenę istniejących systemów elektronicznej wymiany danych oraz planowanych działań, dzięki którym wszelka wymiana informacji między beneficjentami a organami odpowiedzialnymi za zarządzanie programami operacyjnymi i ich kontrolę odbywa się wyłącznie w drodze elektronicznej wymiany danych.

Uzasadnienie

Zdaniem Komitetu nie jest konieczne, by w umowach partnerskich ponownie uwzględniać dane już przedstawione i wynegocjowane w ramach programów operacyjnych; w istocie przepisy te wydają się zbędne i nie prowadzą do uproszczenia. Ponadto państwa członkowskie nie mogą przyjmować na siebie zobowiązań podjętych wcześniej na poziomie lokalnym i regionalnym.

Jeśli chodzi o zintegrowane podejście do wykorzystania funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych, ma ono także zasadnicze znaczenie na obszarach podmiejskich, których jest coraz więcej w UE. Istnieje ryzyko, że obszary te zostaną pozbawione środków przeznaczonych nie tylko na obszary wiejskie, lecz również na miasta.

Co się tyczy europejskiej współpracy terytorialnej, ze względu na swój multilateralny charakter nie może ona być zarządzana za pomocą instrumentu umowy partnerskiej. Dlatego należy ją wyraźnie wyłączyć z zakresu tej umowy.

Poprawka 20

Artykuł 16

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Koncentracja tematyczna Państwa członkowskie koncentrują wsparcie, zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy, na działaniach przynoszących największą wartość dodaną w odniesieniu do realizacji unijnej strategii na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, podejmując wyzwania określone w zaleceniach dotyczących poszczególnych państw przyjętych na podstawie art. 121 ust. 2 Traktatu oraz w odpowiednich zaleceniach Rady przyjętych na podstawie art. 148 ust. 4 Traktatu, a także biorąc pod uwagę potrzeby krajowe i regionalne. Koncentracja tematyczna Państwa członkowskie koncentrują wsparcie, zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy, na działaniach przynoszących największą wartość dodaną w odniesieniu do realizacji unijnej strategii na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, podejmując wyzwania określone w zaleceniach dotyczących poszczególnych państw przyjętych na podstawie art. 121 ust. 2 Traktatu oraz w odpowiednich zaleceniach Rady przyjętych na podstawie art. 148 ust. 4 Traktatu, a także biorąc pod uwagę potrzeby krajowe i regionalne.

Uzasadnienie

Komitet pochwala zasadę koncentracji większości zasobów na ograniczonej liczbie celów tematycznych / priorytetów inwestycyjnych, uważa jednak, że wybór tych celów i priorytetów należy pozostawić w gestii instytucji zarządzających, które opierałyby się w tym celu na dostosowanych do lokalnych warunków celach strategii „Europa 2020” i wspólnych ram strategicznych.

Poprawka 21

Artykuł 17

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Uwarunkowania ex ante 1. Uwarunkowania ex ante określa się dla każdego funduszu objętego zakresem wspólnych ram strategicznych w postaci zasad dotyczących poszczególnych funduszy. 2. Państwa członkowskie oceniają, czy mające zastosowanie uwarunkowania ex ante zostały spełnione. 3. Jeżeli uwarunkowania ex ante nie są spełnione w dniu przekazania umowy partnerskiej, państwa członkowskie podają w umowie partnerskiej zestawienie działań, które mają zostać podjęte na poziomie krajowym lub regionalnym, oraz harmonogram realizacji tych działań, aby zapewnić spełnienie tych uwarunkowań nie później niż dwa lata po przyjęciu umowy partnerskiej lub do dnia 31 grudnia 2016 r., zależnie od tego, która z tych dat jest wcześniejsza. 4. Państwa członkowskie ustalają w odpowiednich programach szczegółowe działania w zakresie spełnienia uwarunkowań ex ante, w tym harmonogram realizacji tych działań. 5. Komisja ocenia przekazane informacje dotyczące spełnienia uwarunkowań ex ante w ramach swojej oceny umowy partnerskiej oraz programów. Zatwierdzając program, Komisja może postanowić o zawieszeniu wszystkich lub części płatności okresowych na rzecz programu do czasu zadowalającego zakończenia działań mających na celu spełnienie uwarunkowań ex ante. Nieprzeprowadzenie działań zmierzających do spełnienia uwarunkowania ex ante w terminie określonym w programie stanowi podstawę zawieszenia płatności przez Komisję. 6. Ustępy 1–5 nie mają zastosowania do programów w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna”. Uwarunkowania ex ante 1. Uwarunkowania ex ante określa się dla każdego funduszu objętego zakresem wspólnych ram strategicznych w postaci zasad dotyczących poszczególnych funduszy. 2. Państwa członkowskie oceniają, czy mające zastosowanie uwarunkowania ex ante zostały spełnione. 3. Jeżeli uwarunkowania ex ante nie są spełnione w dniu przekazania umowy partnerskiej, państwa członkowskie podają w umowie partnerskiej zestawienie działań, które mają zostać podjęte na poziomie krajowym lub regionalnym, oraz harmonogram realizacji tych działań, aby zapewnić spełnienie tych uwarunkowań nie później niż lata po przyjęciu umowy partnerskiej lub do dnia 31 grudnia 2016 r., zależnie od tego, która z tych dat jest wcześniejsza. 4. Państwa członkowskie lokalnymi ustalają w odpowiednich programach działania w zakresie spełnienia uwarunkowań ex ante, w tym harmonogram realizacji tych działań. 5. Komisja ocenia przekazane informacje dotyczące spełnienia uwarunkowań ex ante w ramach swojej oceny umowy partnerskiej oraz programów. Nieprzeprowadzenie działań zmierzających do spełnienia uwarunkowania ex ante w terminie określonym w programie podstawę zawieszenia płatności przez Komisję. 6. Ustępy 1–5 nie mają zastosowania do programów w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna”.

Uzasadnienie

Zdaniem Komitetu takie uwarunkowania ex ante – z wyjątkiem tych uwarunkowań, które państwo członkowskie zobowiązało się przestrzegać – nie powinny prowadzić do zawieszenia płatności lub do korekt finansowych. W istocie w wypadku gdy takie uwarunkowania ex ante nie zostaną spełnione na początku okresu programowania, związana z nimi inwestycja nie będzie mogła zostać zaprogramowana, dlatego też nie będzie potrzeby późniejszego nakładania kar. Ponadto jest istotne, aby Komisja wzięła pod uwagę kontekst instytucjonalny każdego państwa członkowskiego i podział kompetencji w ich obrębie. Jest bowiem nie do przyjęcia, aby jakieś państwo członkowskie podejmowało zobowiązania, których podjęcie pozostaje w kompetencji władz lokalnych lub regionalnych, i na odwrót.

Poprawka 22

Artykuł 18

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Rezerwa na wykonanie 5 % środków przydzielonych każdemu z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych oraz państwu członkowskiemu, z wyjątkiem środków przydzielonych na cel „Europejska współpraca terytorialna” i na tytuł V rozporządzenia w sprawie EFMR, stanowi rezerwę na wykonanie, która ma zostać przydzielona zgodnie z art. 20. Rezerwa

Uzasadnienie

Poprawka wyraża sprzeciw wobec tworzenia rezerwy na wykonanie na szczeblu krajowym, gdyż istnieje obawa, że mechanizm ten może zachęcić do wytyczania bardzo skromnych, a zatem łatwych do osiągnięcia celów, tak by móc skorzystać z dodatkowego finansowania, dając tym samym pierwszeństwo mało ambitnym projektom i zniechęcając do innowacji.

Popiera się natomiast utworzenie, w ramach środków przydzielonych każdemu państwu członkowskiemu, rezerwy elastyczności składającej się ze środków pochodzących z automatycznego anulowania, w celu finansowania inicjatyw o charakterze eksperymentalnym w zakresie inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu lub podjęcia działania w wypadku kryzysu.

Poprawka 23

Artykuł 19

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Ocena wykonania 1. Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, przeprowadza ocenę wykonania programów we wszystkich państwach członkowskich w 2017 r. i 2019 r., odnosząc się do podstawy oceny wykonania określonej w odpowiednich umowach partnerskich i programach. Metoda określania podstawy oceny wykonania jest przedstawiona w załączniku I. 2. W ramach oceny analizuje się osiągnięcie celów pośrednich programów na poziomie priorytetów, na podstawie informacji i ocen przedstawionych w sprawozdaniach z postępu prac przedkładanych przez państwa członkowskie w 2017 i 2019 r. Ocena wykonania 1. Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, przeprowadza ocenę wykonania programów we wszystkich państwach członkowskich w 2017 r. i 2019 r., odnosząc się do podstawy oceny wykonania określonej w odpowiednich umowach partnerskich i programach. Metoda określania podstawy oceny wykonania jest przedstawiona w załączniku I. 2. W ramach oceny analizuje się osiągnięcie celów pośrednich programów na poziomie priorytetów, na podstawie informacji i ocen przedstawionych w sprawozdaniach z postępu prac przedkładanych przez państwa członkowskie w 2017 i 2019 r.

Uzasadnienie

Poprawka wyraża sprzeciw wobec tworzenia rezerwy na wykonanie na szczeblu krajowym, gdyż istnieje obawa, że mechanizm ten może zachęcić do wytyczania bardzo skromnych, a zatem łatwych do osiągnięcia celów, tak by móc skorzystać z dodatkowego finansowania, dając tym samym pierwszeństwo mało ambitnym projektom i zniechęcając do innowacji.

Jeśli chodzi o podstawę oceny wykonania, musi to być mechanizm sterowania i kontroli celów realizowanych przez cały okres programowania. Jego zadaniem w przypadku, gdy wytyczone cele nie zostaną zrealizowane, powinno być nie zastosowanie korekt finansowych, lecz uruchomienie mechanizmów wsparcia technicznego przez Komisję.

Poprawka 24

Artykuł 20

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Alokacja rezerwy na wykonanie 1. W przypadku gdy ocena wykonania przeprowadzona w 2017 r. wskazuje, że w ramach priorytetu w danym programie nie zrealizowano celów pośrednich określonych na rok 2016, Komisja kieruje zalecenia do państwa członkowskiego, którego to dotyczy. 2. Na podstawie przeglądu w 2019 r. Komisja przyjmuje decyzję, w drodze aktów wykonawczych, w celu określenia dla każdego funduszu objętego zakresem wspólnych ram strategicznych oraz każdego państwa członkowskiego programów i priorytetów, które osiągnęły swoje cele pośrednie. Państwo członkowskie proponuje przydział rezerwy na wykonanie dla programów i priorytetów określonych w tej decyzji Komisji. Komisja zatwierdza zmiany programów, których to dotyczy, zgodnie z art. 26. Jeżeli państwo członkowskie nie przedstawi informacji zgodnie z art. 46 ust. 2 i 3, rezerwa na wykonanie dla danych programów lub priorytetów nie jest przydzielana. 3. Jeżeli z oceny wykonania wynika, że w ramach jakiegoś priorytetu nie osiągnięto celów pośrednich określonych w podstawie oceny wykonania, Komisja może zawiesić w całości lub w części płatność okresową dla priorytetu programu, zgodnie z procedurą ustanowioną w przepisach dotyczących poszczególnych funduszy. 4. Jeżeli Komisja ustali na podstawie analizy końcowego sprawozdania z realizacji programu, że cele określone w podstawie oceny wykonania nie zostały w znacznym stopniu osiągnięte, może ona zastosować korekty finansowe w odniesieniu do tych priorytetów, zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 142 ustanawiających kryteria i metodykę ustalenia poziomu korekty finansowej, która ma być zastosowana. 5. Ustęp 2 nie ma zastosowania do programów w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” ani do tytułu V rozporządzenia w sprawie EFMR.

Uzasadnienie

Poprawka wyraża sprzeciw wobec tworzenia rezerwy na wykonanie na szczeblu krajowym, gdyż istnieje obawa, że mechanizm ten może zachęcić do wytyczania bardzo skromnych, a zatem łatwych do osiągnięcia celów, tak by móc skorzystać z dodatkowego finansowania, dając tym samym pierwszeństwo mało ambitnym projektom i zniechęcając do innowacji.

Poprawka 25

Artykuł 21

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Uwarunkowania związane z koordynacją polityk gospodarczych państw członkowskich […] 4. W drodze odstępstwa od ust. 1, jeżeli pomoc finansowa jest udostępniana państwu członkowskiemu zgodnie z ust. 1 lit. d) i jest związana z programem dostosowawczym, Komisja może – nie czekając na wniosek od państwa członkowskiego – zmienić umowę partnerską i programy w celu maksymalizacji wpływu dostępnych funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych na wzrost gospodarczy i konkurencyjność. W celu zapewnienia skutecznej realizacji umowy partnerskiej i odpowiednich programów Komisja angażuje się w ich zarządzanie jak określono w programie dostosowawczym lub w protokole ustaleń podpisanym z danym państwem członkowskim. 5. Jeżeli państwo członkowskie nie odpowie na wezwanie Komisji, o którym mowa w ust. 1, lub nie zareaguje w zadowalający sposób w terminie jednego miesiąca na uwagi Komisji, o których mowa w ust. 2, Komisja może w ciągu trzech miesięcy po przesłaniu swoich uwag przyjąć, w drodze aktów wykonawczych, decyzję zawieszającą w całości lub części płatności w odniesieniu do danych programów. 6. Komisja zawiesza, w drodze aktów wykonawczych, w całości lub części płatności i zobowiązania w odniesieniu do danych programów, jeżeli: a) Rada zdecyduje, że państwo członkowskie nie przestrzega szczególnych środków określonych przez Radę zgodnie z art. 136 ust. 1 Traktatu; b) Rada zdecyduje zgodnie z art. 126 ust. 8 lub art. 126 ust. 11 Traktatu, że dane państwo członkowskie nie podjęło skutecznych działań w celu skorygowania nadmiernego deficytu; albo c) Rada stwierdzi, zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr […]/2011 [w sprawie zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania], że w dwóch następujących po sobie przypadkach państwo członkowskie nie przedstawiło wystarczającego planu działań naprawczych lub Rada przyjmie decyzję, w której stwierdza, że dane państwo członkowskie nie zastosowało się do zalecenia, zgodnie z art. 10 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia; d) Komisja stwierdzi, że państwo członkowskie nie podjęło środków w celu wykonania programu dostosowawczego, o których mowa w rozporządzeniu Rady (UE) nr 407/2010 lub w rozporządzeniu Rady (WE) nr 332/2002 i w związku z tym postanowi o niezatwierdzeniu wypłaty pomocy finansowej przyznanej temu państwu członkowskiemu; e) Rada dyrektorów europejskiego mechanizmu stabilności stwierdzi, że warunek, pod którym państwu członkowskiemu udzielono pomocy finansowej w formie pożyczki w ramach europejskiego mechanizmu stabilności, nie został spełniony i w związku z tym postanowi o niewypłaceniu wsparcia dotyczącego stabilności, przyznanego temu państwu członkowskiemu. 7. Decydując się na zawieszenie w całości lub części płatności lub zobowiązań zgodnie z, odpowiednio, ust. 5 i 6, Komisja dopilnowuje, aby zawieszenie było proporcjonalne i skuteczne, biorąc pod uwagę sytuację gospodarczą i społeczną danego państwa członkowskiego i z poszanowaniem zasady równego traktowania państw członkowskich, w szczególności biorąc pod uwagę wpływ zawieszenia na gospodarkę danego państwa członkowskiego. 8. Komisja bezzwłocznie znosi zawieszenie płatności i zobowiązań, w przypadku gdy państwo członkowskie zaproponowało zmiany do umowy partnerskiej i odpowiednich programów zgodnie z prośbą Komisji i zmiany te zostały zatwierdzone przez Komisję oraz, w stosownych przypadkach: a) Rada zdecydowała, że państwo członkowskie przestrzega szczególnych środków określonych przez Radę zgodnie z art. 136 ust. 1 Traktatu; b) Procedura nadmiernego deficytu zostaje zawieszona zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 lub Rada zdecydowała zgodnie z art. 126 ust. 12 Traktatu o uchyleniu decyzji w sprawie istnienia nadmiernego deficytu; c) Rada przyjęła plan działań naprawczych przedstawiony przez dane państwo członkowskie zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr […] [rozporządzenie w sprawie nadmiernego zakłócenia równowagi] lub zawieszona zostaje procedura dotycząca nadmiernego zakłócenia równowagi zgodnie z art. 10 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia, albo Rada zamknęła procedurę dotyczącą nadmiernego zakłócenia równowagi zgodnie z art. 11 wspomnianego rozporządzenia; d) Komisja stwierdziła, że państwo członkowskie podjęło środki w celu wykonania programu dostosowawczego, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (UE) nr 407/2010 lub w rozporządzeniu Rady (WE) nr 332/2002, a w konsekwencji zdecydowała o zatwierdzeniu wypłaty pomocy finansowej przyznanej temu państwu członkowskiemu; e) Rada dyrektorów europejskiego mechanizmu stabilności stwierdziła, że warunek, pod którym państwu członkowskiemu udzielono pomocy finansowej w formie pożyczki w ramach europejskiego mechanizmu stabilności, został spełniony i w związku z tym postanowiła o wypłaceniu wsparcia dotyczącego stabilności przyznanego temu państwu członkowskiemu. Jednocześnie Rada podejmuje decyzję, na podstawie wniosku Komisji, o ponownym ujęciu w budżecie zawieszonych zobowiązań zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (UE) nr […] ustanawiającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020. Uwarunkowania związane z koordynacją polityk gospodarczych państw członkowskich […]

Uzasadnienie

Komitet Regionów zdecydowanie odrzuca propozycje mające na celu powiązanie polityki spójności z przestrzeganiem paktu stabilności (uwarunkowanie makroekonomiczne); jego zdaniem uwarunkowanie makroekonomiczne odpowiada innym celom niż polityka spójności, uważa zatem, że samorządy terytorialne nie powinny znaleźć się w gorszej sytuacji z powodu nieprzestrzegania przez niektóre państwa członkowskie zobowiązań, zwłaszcza w zakresie krajowego deficytu budżetowego. Komitet zgadza się, że w niektórych wypadkach należy wprowadzić zmiany w umowie i programach operacyjnych, odrzuca jednak możliwość zawieszania całości lub części płatności.

Poprawka 26

Artykuł 23

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Przygotowanie programów 1. Fundusze wdrażane są w ramach programów zgodnie z umową partnerską. Każdy program obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. 2. Programy sporządzane są przez państwa członkowskie lub jakikolwiek inny wyznaczony przez nie organ, we współpracy z partnerami. 3. Programy przedstawiane są przez państwa członkowskie w tym samym czasie, co umowy partnerskie, z wyjątkiem programów europejskiej współpracy terytorialnej, które są przedstawiane w ciągu sześciu miesięcy od momentu zatwierdzenia wspólnych ram strategicznych. Wszystkim programom towarzyszy ocena ex ante, o której mowa w art. 48. Przygotowanie programów 1. Fundusze wdrażane są w ramach programów zgodnie z umową partnerską. Każdy program obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. 2. Programy sporządzane są przez państwa członkowskie lub jakikolwiek inny wyznaczony przez nie organ, we współpracy z partnerami. Programy przedstawiane są przez państwa członkowskie , z wyjątkiem programów europejskiej współpracy terytorialnej, które są przedstawiane w ciągu sześciu miesięcy od momentu zatwierdzenia wspólnych ram strategicznych. Wszystkim programom towarzyszy ocena ex ante, o której mowa w art. 48.

Uzasadnienie

Komitet jest zdania, że wszystkie podmioty (Komisja Europejska, państwa członkowskie, włądze lokalne i regionalne) powinny zachęcać do podejmowania decyzji o opracowywaniu programów opartych na wielu funduszach (decyzje takie Komitet zdecydowanie popiera), jak również udzielać konkretnego wsparcia takim inicjatywom; w tym celu powinna usunąć wszelkie przeszkody natury proceduralnej i zapobiec nadmiernym obciążeniom związanym z kontrolami, które to utrudnienia mogłyby, zgodnie z zasadą proporcjonalności, wynikać z faktu, że program wykorzystujący wiele funduszy ma także większą skalę finansową. Komitet obawia się ponadto, że zapis przewidujący jednoczesne przedstawianie umowy i programów może opóźnić rozpoczęcie operacji, dlatego też proponuje się termin sześciomiesięczny.

Poprawka 27

Art. 25 ust. 1

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Procedura przyjmowania programów 1. Komisja ocenia spójność programów z niniejszym rozporządzeniem, przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy, skutecznością ich wkładu w cele tematyczne i priorytety Unii specyficzne dla każdego funduszu objętego zakresem wspólnych ram strategicznych, wspólnymi ramami strategicznymi, umowami partnerskimi, zaleceniami dla poszczególnych państw przyjętymi na podstawie art. 121 ust. 2 Traktatu oraz z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 148 ust. 4 Traktatu, biorąc pod uwagę ocenę ex ante. Ocena dotyczy w szczególności adekwatności strategii programu, wskaźników, odpowiednich celów ogólnych i szczegółowych oraz alokacji środków budżetowych. Procedura przyjmowania programów 1. Komisja ocenia spójność programów z niniejszym rozporządzeniem, przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy, skutecznością ich wkładu w cele tematyczne i priorytety Unii specyficzne dla każdego funduszu objętego zakresem wspólnych ram strategicznych, wspólnymi ramami strategicznymi, umowami partnerskimi, zaleceniami dla poszczególnych państw przyjętymi na podstawie art. 121 ust. 2 Traktatu oraz z zaleceniami Rady przyjętymi na podstawie art. 148 ust. 4 Traktatu, biorąc pod uwagę ocenę ex ante. Ocena dotyczy w szczególności adekwatności strategii programu, wskaźników, odpowiednich celów ogólnych i szczegółowych oraz alokacji środków budżetowych.

Uzasadnienie

Należy podkreślić fakt, że ocenie powinny także podlegać konkretne dowody wykonalności strategii, nie tylko jej adekwatność.

Poprawka 28

Art. 28 ust. 1

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Rozwój kierowany przez lokalną społeczność 1. Rozwój kierowany przez lokalną społeczność, który w odniesieniu do EFRROW określany jest nazwą LEADER – inicjatywa wspólnotowa na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, jest: a) skoncentrowany na konkretnych terytoriach subregionalnych; b) kierowany przez lokalną społeczność w postaci lokalnych grup działania, w których skład wchodzą przedstawiciele publicznych i prywatnych lokalnych interesów społeczno-gospodarczych, przy czym na poziomie podejmowania decyzji ani sektor publiczny, ani żadna z grup interesu nie reprezentuje więcej niż 49 % głosów; Rozwój kierowany przez lokalną społeczność 1. Rozwój kierowany przez lokalną społeczność, który w odniesieniu do EFRROW określany jest nazwą LEADER – inicjatywa wspólnotowa na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, jest: a) skoncentrowany na konkretnych terytoriach subregionalnych; b) kierowany przez lokalną społeczność w postaci lokalnych grup działania, w których skład wchodzą przedstawiciele publicznych i prywatnych lokalnych interesów społeczno-gospodarczych, przy czym na poziomie podejmowania decyzji ani sektor publiczny, ani żadna z grup interesu nie reprezentuje więcej niż 49 % głosów,;

Uzasadnienie

Nie należy niesprawiedliwie karać istniejących już partnerstw lokalnych, dlatego że nie mają one dokładnie takiego systemu głosów, jak wymagany we wniosku dotyczącym dyrektywy. Rozporządzanie powinno zostawiać odpowiedni margines swobody, aby pozwalać partnerom określać praktyczne rozwiązanie podczas przygotowywania umowy o partnerstwie.

Poprawka 29

Artykuł 29

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Strategie rozwoju lokalnego 1. Strategia rozwoju lokalnego zawiera przynajmniej następujące elementy: a) definicję obszaru i ludności objętych strategią; b) analizę potrzeb i potencjału obszaru w zakresie rozwoju, w tym analizę mocnych i słabych stron, szans i zagrożeń; c) opis strategii i jej celów, opis zintegrowanego i innowacyjnego charakteru strategii oraz hierarchię celów, w tym jasne i wymierne cele dotyczące produktów/usług lub rezultatów. Strategia jest spójna z odpowiednimi programami wszystkich zaangażowanych funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; d) opis procesu zaangażowania społeczności w opracowanie strategii; e) plan działania wskazujący, w jaki sposób cele przekładają się na działania; f) opis rozwiązań w zakresie zarządzania i monitorowania strategii wykazujący potencjał lokalnej grupy działania do realizacji strategii oraz opis szczegółowych uzgodnień dotyczących oceny; g) plan finansowy strategii, w tym planowaną alokację każdego z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych. 2. Państwa członkowskie określają kryteria wyboru strategii rozwoju lokalnego. Przepisy dotyczące poszczególnych funduszy mogą określać kryteria wyboru. [….] 6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 142 dotyczących definicji obszaru i ludności objętych strategią, o której mowa w ust. 1 lit. a). Strategie rozwoju lokalnego 1. Strategia rozwoju lokalnego zawiera następujące elementy: a) definicję obszaru i ludności objętych strategią; b) analizę potrzeb i potencjału obszaru w zakresie rozwoju, w tym analizę mocnych i słabych stron, szans i zagrożeń; c) opis strategii i jej celów, ; ) plan działania wskazujący, w jaki sposób cele przekładają się na działania; ) opis rozwiązań w zakresie zarządzania i monitorowania strategii wykazujący potencjał lokalnej grupy działania do realizacji strategii oraz opis szczegółowych uzgodnień dotyczących oceny; ) plan finansowy strategii, w tym planowaną alokację każdego z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych. 2. Państwa członkowskie określają kryteria wyboru strategii rozwoju lokalnego. Przepisy dotyczące poszczególnych funduszy mogą określać kryteria wyboru. Przepisy dotyczące poszczególnych funduszy mogą określać kryteria wyboru. [….]

Uzasadnienie

Komitet pozytywnie ocenia propozycje Komisji dotyczące działań na rzecz rozwoju lokalnego i zintegrowanych inwestycji terytorialnych, zarazem jednak domaga się większego uproszczenia zasad i procedur wdrażania tych nowych przepisów, tak aby nie zniechęcać podmiotów lokalnych do korzystania z nich. W tym kontekście uważa za nieproporcjonalny przepis przewidujący akty delegowane w celu definicji obszaru i ludności objętych strategią rozwoju lokalnego, zważywszy że zadanie to leży zwykle w gestii samorządów lokalnych i regionalnych, jako że zakłada ono konkretną znajomość dynamiki i problemów danego obszaru. Co więcej, powinno być całkowicie możliwe łączenie strategii rozwoju lokalnego z realizacją zintegrowanych inwestycji terytorialnych i wspólnych planów działania.

Ponadto istotne jest, by strategie rozwoju lokalnego, które zostaną wdrożone, sprzyjały kontaktom obszarów miejskich z wiejskimi i by podmioty lokalne na obszarach podmiejskich mogły być pełnoprawnymi partnerami w realizacji tych strategii.

Poprawka 30

Artykuł 35

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Wnioski o płatność, w tym wydatki na instrumenty finansowe 2. W odniesieniu do instrumentów finansowych, o których mowa w art. 33 ust. 1 lit. b), wdrażanych zgodnie z art. 33 ust. 4 lit. a) i b), łączne kwalifikowalne wydatki przedstawione we wniosku o płatność obejmują oraz odrębnie ujawniają łączną kwotę wsparcia, które zostało wypłacone lub ma być wypłacone do instrumentu finansowego z przeznaczeniem na inwestycje na rzecz ostatecznych odbiorców, które mają zostać dokonane w ustalonym okresie wynoszącym maksymalnie dwa lata, włączając koszty zarządzania lub opłaty za zarządzanie. 3. Kwota wyliczona zgodnie z ust. 2 jest dostosowywana w kolejnych wnioskach o płatność w celu uwzględnienia różnicy między kwotą wsparcia wypłaconą wcześniej do danego instrumentu finansowego a kwotami faktycznie zainwestowanymi na rzecz ostatecznych odbiorców, powiększonymi o koszty zarządzania i opłaty za zarządzanie. Kwoty te ujawnia się odrębnie we wniosku o płatność. [….] Wnioski o płatność, w tym wydatki na instrumenty finansowe 2. W odniesieniu do instrumentów finansowych, o których mowa w art. 33 ust. 1 lit. b), wdrażanych zgodnie z art. 33 ust. 4 lit. a) i b), łączne kwalifikowalne wydatki przedstawione we wniosku o płatność obejmują oraz odrębnie ujawniają łączną kwotę wsparcia, które zostało wypłacone lub ma być wypłacone do instrumentu finansowego na rzecz ostatecznych odbiorców, które mają zostać dokonane w ustalonym okresie wynoszącym maksymalnie dwa lata, włączając koszty zarządzania lub opłaty za zarządzanie. 3. [….]

Uzasadnienie

We wniosku dotyczącym rozporządzenia zachęca się w szczególności do korzystania ze standardowych instrumentów przewidzianych przez Komisję. Celem, który zresztą popieramy, jest zahamowanie nadmiernego wykorzystywania instrumentów inżynierii finansowej tylko do uzyskania poświadczenia wydatków. Proponowane przez Komitet poprawki zmierzają do zapewnienia równowagi, m.in. poprzez większe zróżnicowanie warunków oraz wprowadzenie marginesu tolerancji odnośnie do zdolności przestrzegania przepisów.

Poprawka 31

Artykuł 39

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Wykorzystanie środków pozostałych po zamknięciu programu Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu dopilnowania, aby zasoby i zyski kapitałowe oraz inne dochody związane ze wsparciem z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych na rzecz instrumentów finansowych były wykorzystywane zgodnie z celami programu przez okres co najmniej 10 lat od daty zamknięcia programu. Wykorzystanie środków pozostałych po zamknięciu programu Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu dopilnowania, aby zasoby i zyski kapitałowe oraz inne dochody związane ze wsparciem z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych na rzecz instrumentów finansowych były wykorzystywane zgodnie z celami programu przez okres co najmniej lat od daty zamknięcia programu.

Uzasadnienie

Komitet jest zdania, że okres, w którym należy wykorzystać instrumenty inżynierii finansowej i pochodzące z nich zasoby, nie powinien być tak długi. Okres 10 lat od zamknięcia programu oznacza bowiem długotrwały brak pewności prawa.

Poprawka 32

Art. 40 ust. 2

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Sprawozdanie z wdrażania instrumentów finansowych 2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera, odnośnie do każdego instrumentu finansowego, następujące informacje: a) określenie programu operacyjnego i priorytetu, z których udzielane jest wsparcie z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; [….] e) łączna kwota wsparcia wypłaconego lub przyznanego w umowach gwarancyjnych przez instrument finansowy na rzecz ostatecznych odbiorców, w podziale na program i priorytet lub środek, podana we wnioskach o płatność przedłożonych Komisji; f) przychody instrumentu finansowego i zwroty do instrumentu finansowego; g) efekt mnożnikowy inwestycji dokonywanych w ramach instrumentu finansowego oraz wartość inwestycji i udziałów; h) wkład instrumentu finansowego w osiąganie wskaźników danego programu i priorytetu. [….] Sprawozdanie z wdrażania instrumentów finansowych 2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera, odnośnie do każdego instrumentu finansowego, następujące informacje: a) określenie programu operacyjnego i priorytetu, z których udzielane jest wsparcie z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; [….] e) łączna kwota wsparcia wypłaconego lub przyznanego w umowach gwarancyjnych przez instrument finansowy na rzecz ostatecznych odbiorców, w podziale na program i priorytet lub środek, podana we wnioskach o płatność przedłożonych Komisji; przychody ) efekt mnożnikowy inwestycji dokonywanych w ramach instrumentu finansowego oraz wartość inwestycji i udziałów; wkład [….]

Uzasadnienie

Celem jest uproszczenie wymogów rocznej sprawozdawczości na temat wymaganych przez Komisję danych dotyczących wdrażania instrumentów finansowych.

Poprawka 33

Artykuł 42 ust. 1

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Skład komitetu monitorującego 1. Komitet monitorujący składa się z przedstawicieli instytucji zarządzającej, wszelkich instytucji pośredniczących i przedstawicieli partnerów. Każdy członek komitetu monitorującego ma prawo głosu. W skład komitetu monitorującego program w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” wchodzą również przedstawiciele każdego państwa trzeciego uczestniczącego w tym programie. Skład komitetu monitorującego 1. Komitet monitorujący składa się z przedstawicieli instytucji zarządzającej, wszelkich instytucji pośredniczących i przedstawicieli partnerów. Każdy członek komitetu monitorującego ma prawo głosu. W skład komitetu monitorującego program w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” wchodzą również przedstawiciele każdego państwa trzeciego uczestniczącego w tym programie

Uzasadnienie

Nie jest jasne, jakie będą zasady udziału państw trzecich i obszarów, które sąsiadują z regionami najbardziej oddalonymi, w europejskiej współpracy terytorialnej. W przypadku programów finansowanych ze środków EIS lub IPA, oprócz środków z EFFR, o których mowa w art. 28 rozporządzenia dotyczącego współpracy terytorialnej, jest jasne, że potrzebny będzie udział państw trzecich. Jednakże w wypadku regionów najbardziej oddalonych, państwa trzecie i regiony sąsiadujące (z wyjątkiem Wysp Kanaryjskich i Maroka) nie są uwzględnione ani w ramach EIS, ani w ramach IPA. Są to kraje, które otrzymują środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) i które nie wnoszą dodatkowych środków w ramach europejskiej współpracy terytorialnej. Co się tyczy programów współpracy terytorialnej dotyczących regionów najbardziej oddalonych, to przewiduje się jedynie dotacje z EFFR, mimo że należy także współpracować z państwami trzecimi. Pomimo tego, że 30 % owych dotacji może być wykorzystywanych poza obszarem UE, państwa trzecie nie powinny uczestniczyć w komitetach monitorujących.

Poprawka 34

Art. 43 ust. 1

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Funkcje komitetu monitorującego 1. Komitet monitorujący zbiera się co najmniej raz w roku i dokonuje przeglądu realizacji programu i postępów w osiąganiu jego celów. Bierze przy tym pod uwagę dane finansowe, wskaźniki ogólne i specyficzne dla programu, w tym zmiany we wskaźnikach rezultatu i postępy w osiąganiu wartości docelowych ujętych ilościowo oraz celów pośrednich określonych w podstawie oceny wykonania. Funkcje komitetu monitorującego 1. Komitet monitorujący zbiera się co najmniej raz w roku i dokonuje przeglądu realizacji programu i postępów w osiąganiu jego celów. Bierze przy tym pod uwagę dane finansowe, wskaźniki ogólne i specyficzne dla programu, w tym zmiany we wskaźnikach rezultatu i postępy w osiąganiu wartości docelowych ujętych ilościowo w podstawie oceny wykonania.

Uzasadnienie

W celu oceny realizacji programu konieczne jest także uwzględnienie ocen in itinere, o których mowa w art. 49.

Poprawka 35

Art. 47 nowy ust. 2

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Przepisy ogólne 1. Oceny przeprowadza się w celu poprawy jakości projektowania i realizacji programów, jak również w celu analizy ich efektywności, skuteczności oraz ich wpływu. Wpływ programów jest oceniany zgodnie z misją odpowiedniego funduszu objętego zakresem wspólnych ram strategicznych w odniesieniu do celów unijnej strategii na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu (2), jak również w odniesieniu do PKB oraz bezrobocia, w stosownych przypadkach. 2. Państwa członkowskie zapewniają zasoby niezbędne do przeprowadzenia ocen i dopilnowują, aby stosowane były procedury mające na celu wyprodukowanie i zgromadzenie danych niezbędnych do przeprowadzenia ocen, w tym danych odnoszących się do wskaźników ogólnych i, w stosownych przypadkach, specyficznych dla programu. Przepisy ogólne 1. Oceny przeprowadza się w celu poprawy jakości projektowania i realizacji programów, jak również w celu analizy ich efektywności, skuteczności oraz ich wpływu. Wpływ programów jest oceniany zgodnie z misją odpowiedniego funduszu objętego zakresem wspólnych ram strategicznych w odniesieniu do celów unijnej strategii na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu (2), jak również w odniesieniu do PKB oraz bezrobocia, w stosownych przypadkach. Państwa członkowskie zapewniają zasoby niezbędne do przeprowadzenia ocen i dopilnowują, aby stosowane były procedury mające na celu wyprodukowanie i zgromadzenie danych niezbędnych do przeprowadzenia ocen, w tym danych odnoszących się do wskaźników ogólnych i, w stosownych przypadkach, specyficznych dla programu.

Uzasadnienie

Powinno być możliwe, aby w ocenach wpływu analizowane były także inne, równie ważne aspekty, zgodnie z podejściem „nie tylko PKB”, o którym mowa w opinii Komitetu Regionów „Pomiar postępu: wyjść poza PKB” (zob. CoR 163/2010 fin).

Poprawka 36

Art. 48 ust. 3

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u 3. Oceny ex ante obejmują analizę: [….] o) czy wartości docelowe ujęte ilościowo dotyczące wskaźników są realistyczne, przy uwzględnieniu przewidywanego wsparcia z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; p) uzasadnienia proponowanej formy wsparcia; q) adekwatności zasobów ludzkich i zdolności administracyjnych do zarządzania programem; r) przydatności procedur monitorowania programu oraz gromadzenia danych koniecznych do przeprowadzenia ocen; s) przydatności celów pośrednich wybranych na potrzeby podstawy oceny wykonania; t) adekwatności planowanych środków mających na celu promowanie równouprawnienia kobiet i mężczyzn oraz zapobieganie dyskryminacji; u) adekwatności planowanych środków mających na celu promowanie zrównoważonego rozwoju. 3. Oceny ex ante obejmują analizę: [….] o) czy wartości docelowe ujęte ilościowo dotyczące wskaźników są realistyczne, przy uwzględnieniu przewidywanego wsparcia z funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych; p) uzasadnienia proponowanej formy wsparcia; q) adekwatności zasobów ludzkich i zdolności administracyjnych do zarządzania programem; ) adekwatności planowanych środków mających na celu promowanie równouprawnienia kobiet i mężczyzn oraz zapobieganie dyskryminacji; ) adekwatności planowanych środków mających na celu promowanie zrównoważonego rozwoju.

Uzasadnienie

(W wersji polskiej dokumentu Komisji podpunkty i)–u) odpowiadają podpunktom a)–q) w pozostałych wersjach językowych. Zmiana ta wynika z błędu formatowania – przyp. tłum.).

Komitet uważa, że ocena ex ante nie może zawierać elementów, których nie da się odpowiednio wyrazić ilościowo przed uruchomieniem programów bądź też które zostały już ujęte w innych dokumentach (np. system zarządzania i kontroli, umowa partnerska). Dlatego też proponuje się wyeliminowanie niektórych informacji.

Poprawka 37

Art. 49 nowy ust. 4

Tekst zaproponowany przez Komisję Poprawka KR-u Ocena podczas okresu programowania 1. Instytucja zarządzająca sporządza dla każdego programu plan oceny i przedkłada go zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych fun