ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
w sprawie stanowiska, które ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG odnośnie do zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami (Europejski Fundusz Obronny)

W art. 1 ust. 5 protokołu 31 do Porozumienia EOG dodaje się, co następuje:

(3)Podmioty mające siedzibę w państwach EFTA powinny być uprawnione do uczestnictwa w działaniach, które rozpoczynają się przed wejściem w życie niniejszej decyzji. Koszty poniesione na takie działania, których realizacja rozpoczyna się po dniu 1 stycznia 2021 r., można uznać za kwalifikowalne na tych samych warunkach jak te mające zastosowanie do kosztów poniesionych przez podmioty mające siedzibę w państwach członkowskich UE, pod warunkiem że niniejsza decyzja wejdzie w życie przed zakończeniem danego działania.

(2)Właściwe jest, by udział państw EFTA w działaniach wynikających z rozporządzenia (UE) 2021/697 rozpoczął się od dnia 1 stycznia 2021 r., bez względu na to, kiedy niniejsza decyzja zostanie przyjęta lub czy spełnienie wymogów konstytucyjnych, o ile występują, dotyczących przyjęcia niniejszej decyzji zostanie zgłoszone po dniu 10 lipca 2021 r.

Islandia i Liechtenstein zostają wyłączone z udziału w programie oraz z wkładu finansowego na jego rzecz.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Wspólnego Komitetu EOG

Przewodniczący

[…]

Sekretarze

Wspólnego Komitetu EOG

[…]





Deklaracja państw EFTA

załączona do decyzji nr [...] z dnia xx 2021 r. zmieniającej protokół 31 do Porozumienia EOG w celu rozszerzenia współpracy między umawiającymi się stronami, tak aby państwa EFTA mogły dołączyć do Europejskiego Funduszu Obronnego

[do przyjęcia wraz z decyzją i opublikowania w Dz.U.]

Niniejsza decyzja rozszerza współpracę między umawiającymi się stronami, tak aby państwa EFTA mogły dołączyć do Europejskiego Funduszu Obronnego. Państwa EFTA przyjmują do wiadomości, że kwestie obronności nie są objęte zakresem Porozumienia EOG, a zatem przyjęcie niniejszej decyzji nie rozszerza zakresu Porozumienia EOG w celu włączenia do niego kwestii obronności wykraczających poza udział państw EFTA w Europejskim Funduszu Obronnym. Państwa EFTA podkreślają również, że Islandia i Liechtenstein nie uczestniczą w Europejskim Funduszu Obronnym ani nie wnoszą do niego wkładu finansowego.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim ustanawia ramy prawnego, środowiskowego, gospodarczego i społecznego zarządzania działalnością połowową prowadzoną przez statki unijne w obszarze połowowym określonym w art. 1 lit. h) tej umowy. Protokół wykonawczy do umowy przewiduje uprawnienia do połowów dla statków unijnych w sześciu kategoriach.

Rozporządzenie Rady (UE) 2019/440, które przydziela uprawnienia do połowów na podstawie przedmiotowej umowy państwom członkowskim UE, nadal obejmuje Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. We wspomnianym rozporządzeniu Zjednoczonemu Królestwu przyznano uprawnienia do połowów w kategorii szóstej.

W dniu 31 stycznia 2020 r. Zjednoczone Królestwo wystąpiło z Unii Europejskiej na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej. W umowie o wystąpieniu wyznaczono okres przejściowy, który zakończył się w dniu 31 grudnia 2020 r. Prawo Unii nie ma zatem zastosowania do Zjednoczonego Królestwa od dnia 1 stycznia 2021 r.

Uprawnienia do połowów przyznane Zjednoczonemu Królestwu należy zatem usunąć z rozporządzenia (UE) 2019/440 i ponownie przydzielić je z dniem 1 stycznia 2021 r. Niniejszy wniosek zmienia rozporządzenie w celu redystrybucji uprawnień do połowów Zjednoczonego Królestwa między państwa członkowskie korzystające z uprawnień do połowów w tej samej kategorii proporcjonalnie do przydziałów tych państw członkowskich. Nie przesądza to o przyszłych przydziałach w ramach kolejnego protokołu.

Komisja proponuje, aby Rada przyjęła załączony wniosek dotyczący rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie Rady (UE) 2019/440.
w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do zmiany definicji „zboża” lub „zbóż” na podstawie Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej w związku z zamierzonym dodaniem nasion roślin strączkowych do definicji „zboża” lub „zbóż” na podstawie Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

2.Kontekst wniosku

2.1.Konwencja o handlu zbożem z 1995 r.

Celem Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. („konwencja”) jest rozwój współpracy międzynarodowej we wszystkich aspektach handlu zbożem, promowanie rozszerzenia zakresu międzynarodowego handlu zbożem oraz dopilnowanie, by przepływy handlowe w tym sektorze były jak najbardziej swobodne. Ponadto konwencja ma na celu przyczynienie się w jak największym stopniu do stabilności międzynarodowych rynków zboża w interesie wszystkich członków, zwiększenie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz stworzenie forum wymiany informacji i zapewnienie członkom forum dyskusji o ich wątpliwościach dotyczących handlu zbożem.

Konwencja weszła w życie dnia 1 lipca 1995 r.

Unia Europejska jest stroną konwencji.

2.2.Międzynarodowa Rada Zbożowa

Międzynarodowa Rada Zbożowa jest organizacją międzyrządową, która dąży do osiągnięcia celów określonych w art. 1 konwencji. W szczególności Międzynarodowa Rada Zbożowa ma na celu:

·pogłębianie międzynarodowej współpracy we wszystkich aspektach handlu zbożem;

·promowanie rozszerzenia zakresu, otwartości i sprawiedliwości międzynarodowego handlu zbożem;

·przyczynianie się do stabilności międzynarodowych rynków zboża, zwiększanie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz przyczynianie się do rozwoju krajów, których gospodarki w dużym stopniu zależą od sprzedaży zboża.

Sposobem osiągnięcia tych celów jest poprawa przejrzystości rynku dzięki wymianie informacji, analizie i konsultacjom na temat rozwoju rynku i polityki.

Międzynarodowa Rada Zbożowa liczy 30 członków, w tym wielu największych na świecie producentów i importerów zbóż. Poza Unią Europejską jej członkami są między innymi Argentyna, Australia, Kanada, Egipt, Indie, Japonia, Rosja, Ukraina, Zjednoczone Królestwo i USA. Jej członkami nie są jednak Chiny ani Brazylia.

30 członków Rady posiada łącznie 2 000 głosów.

W odniesieniu do procedur budżetowych (zob. art. 11 konwencji), tj. w kwestii ustalania rocznych wkładów finansowych członków, Unia dysponuje w latach 2020/21 371 głosami.

W przypadku podejmowania decyzji, tj. w przypadku głosowania (zob. art. 12 konwencji) 1 000 głosów zostaje podzielonych wśród 11 członków eksportujących (w tym Unię z 244 głosami) oraz 1 000 głosów wśród 19 członków importujących. Należy podkreślić, że zasadniczo Międzynarodowa Rada Zbożowa działa na zasadzie konsensusu, a głosowanie przeprowadzane jest bardzo rzadko.

Na posiedzeniach Międzynarodowej Rady Zbożowej Unia Europejska jest reprezentowana przez Komisję Europejską. Państwa członkowskie mogą uczestniczyć w spotkaniach Międzynarodowej Rady Zbożowej, w szczególności w jej posiedzeniach.
ZAŁĄCZNIK

PROJEKT

DECYZJA nr /2021

REGIONALNEGO KOMITETU STERUJĄCEGO WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ

z dnia [...] r.

w sprawie przyjęcia budżetu Wspólnoty Transportowej na rok 2022

REGIONALNY KOMITET STERUJĄCY WSPÓLNOTY TRANSPORTOWEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową, w szczególności jego art. 24 ust. 1 i art. 35,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Budżet Wspólnoty Transportowej na rok 2022, dołączony do niniejszej decyzji, zostaje niniejszym przyjęty.

Artykuł 2

1)Zgodnie z art. 10 ust. 1 zasad finansowych i procedur audytu mających zastosowanie do Wspólnoty Transportowej, środki przydzielone na daną linię budżetową w budżecie na 2022 r. mogą zostać wykorzystane do celów związanych z przypisaniem do innej linii budżetowej, do maksymalnej łącznej wysokości 10 % środków z poprzedniej linii budżetowej. Nie ma to zastosowania do linii budżetowej dotyczącej zasobów ludzkich.

2)Środki przeniesione w związku ze zobowiązaniami podpisanymi na koniec 2021 r., jak określono w dołączonym budżecie, nie kwalifikują się do wykorzystania, o którym mowa w akapicie pierwszym. Nie mogą być one brane pod uwagę przy określaniu maksymalnej kwoty odpowiadającej limitowi 10 %, o którym mowa w tych przepisach.

Artykuł 3

1)Środki, na które nie zaciągnięto zobowiązań do końca lat budżetowych 2020 i 2021, zostają anulowane i zwrócone stronom zgodnie z wartościami procentowymi określonymi w załączniku V do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową oraz faktycznie wpłaconymi wkładami.

Sporządzono w …. dnia … 2021 r.

W imieniu Regionalnego Komitetu Sterującego

Przewodniczący
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Umowę o partnerstwie w sprawie połowów między Islamską Republiką Mauretańską a Wspólnotą Europejską podpisano i rozpoczęto jej tymczasowe stosowanie w dniu 8 sierpnia 2008 r. na okres sześciu lat. Umowa została od tego czasu automatycznie odnowiona. Ostatni protokół wykonawczy do umowy o partnerstwie, zawarty początkowo na cztery lata (2015–2019), przedłużono dwukrotnie, za każdym razem na rok. Wygasa on w dniu 15 listopada 2021 r. Na podstawie wytycznych negocjacyjnych Komisja Europejska przeprowadziła z rządem Islamskiej Republiki Mauretańskiej (zwanej dalej „Mauretanią”) rokowania w celu zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, nowej umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów i protokołu wykonawczego do niej. W wyniku tych rokowań w dniu 28 lipca 2021 r. negocjatorzy parafowali umowę i protokół.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Głównym celem nowej umowy jest stworzenie nowych ram uwzględniających priorytety zreformowanej wspólnej polityki rybołówstwa i jej wymiaru zewnętrznego z myślą o kontynuacji i wzmocnieniu partnerstwa strategicznego między Unią Europejską a Islamską Republiką Mauretańską w dziedzinie rybołówstwa.

Celem protokołu jest przyznanie statkom Unii Europejskiej uprawnień do połowów na obszarze połowowym Mauretanii w poszanowaniu najlepszych dostępnych opinii naukowych oraz rezolucji i zaleceń Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) i Komitetu ds. Rybołówstwa na Środkowo-Wschodnim Atlantyku (CECAF) w granicach dostępnej nadwyżki. Stanowisko negocjacyjne Komisji europejskiej było oparte między innymi na wynikach oceny poprzednio obowiązującego protokołu (na lata 2015–2019) oraz perspektywicznej oceny potrzeby zawarcia nowego protokołu. Oceny te zostały przeprowadzone przez ekspertów zewnętrznych. Celem jest również leżące w interesie obu stron ożywienie współpracy między Unią Europejską a Islamską Republiką Mauretańską służącej wspieraniu zrównoważonej polityki rybołówstwa oraz odpowiedzialnej eksploatacji zasobów rybnych na obszarze połowowym Islamskiej Republiki Mauretańskiej i na Oceanie Atlantyckim. Współpraca ta przyczyni się między innymi do tworzenia miejsc pracy zapewniających godne warunki pracy, zgodnie z konwencją MOP nr 188 dotyczącą warunków pracy w sektorze rybołówstwa.

W ciągu dwóch pierwszych lat stosowania nowy protokół przewiduje takie same uprawnienia do połowów jak w ramach obecnego protokołu, z wyjątkiem pojemności referencyjnych dla dwóch kategorii statków do połowu tuńczyka, w odniesieniu do których dokonano niewielkiego dostosowania. Są to w szczególności następujące kategorie:
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a rządem Wysp Cooka została podpisana odpowiednio w dniu 3 maja 2016 r. i w dniu 14 maja 2016 r. oraz weszła tymczasowo w życie w dniu 14 maja 2016 r. na okres ośmiu lat. Umowa jest przedłużana automatycznie i nadal obowiązuje. Pierwszy czteroletni protokół wykonawczy do umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów wszedł tymczasowo w życie w dniu 14 października 2016 r. i wygasł w dniu 13 października 2020 r. Zarówno umowa, jak i protokół weszły w życie w dniu 10 maja 2017 r.

W dniu 7 lipca 2020 r. Rada przyjęła mandat upoważniający Komisję Europejską do rozpoczęcia negocjacji dotyczących nowego protokołu do Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a rządem Wysp Cooka („Wyspy Cooka”) oraz ewentualnego przedłużenia protokołu do umowy, który miał wygasnąć w dniu 13 października 2020 r.

W pierwszej rundzie negocjacji (16 lipca 2020 r.) negocjatorzy z ramienia UE i Wysp Cooka uzgodnili, że wobec tak złożonego procesu negocjacji, aby go zakończyć, konieczne będzie przeprowadzenie kilku rund negocjacyjnych. W związku z tym obie strony uzgodniły przedłużenie obowiązywania protokołu na okres maksymalnie jednego roku zgodnie z mandatem Rady. Przedłużenie to zostało określone w porozumieniu w formie wymiany listów parafowanym w dniu 29 lipca 2020 r. w Brukseli i na Rarotondze (Wyspy Cooka).

Obowiązywanie protokołu przedłużono o rok od daty podpisania wymiany listów przez obie strony, tj. od dnia 14 listopada 2020 r. W związku z tym obecny protokół wygaśnie w dniu 13 listopada 2021 r.

Na podstawie odpowiednich wytycznych negocjacyjnych Komisja przeprowadziła w imieniu Unii Europejskiej negocjacje z Wyspami Cooka w celu zawarcia nowego protokołu wykonawczego do umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów. W wyniku tych negocjacji negocjatorzy parafowali protokół w dniu 28 lipca 2021 r. Nowy protokół obejmuje okres trzech lat, począwszy od daty jego tymczasowego stosowania ustalonej w jego art. 11, tj. od daty jego podpisania przez obie strony.

Celem protokołu jest przyznanie statkom unijnym uprawnień do połowów na obszarach połowowych Wysp Cooka, z uwzględnieniem opinii naukowych oraz zaleceń Komisji ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku („WCPFC”) w granicach dostępnej nadwyżki. Celem jest również leżące w interesie stron wzmocnienie współpracy między Unią Europejską a Wyspami Cooka, służącej ustanowieniu ram partnerstwa dla rozwoju zrównoważonej polityki rybołówstwa oraz rozsądnej eksploatacji zasobów rybnych w obszarach połowowych Wysp Cooka.
UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu utworzonego na mocy Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy (NWP), z drugiej strony, w związku z planowanym przyjęciem zalecenia dotyczącego przedłużenia planu działania UE–NWP.

2.Kontekst wniosku

2.1.Przejściowy układ stowarzyszeniowy

Przejściowy układ stowarzyszeniowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy między UE a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej („Układ”) tworzy od 1997 r. podstawę prawną stosunków dwustronnych między Unią Europejską a Autonomią Palestyńską. Układ przewiduje bezcłowy dostęp do rynków UE dla palestyńskich towarów przemysłowych oraz stopniowe znoszenie ceł na wywóz z UE do Palestyny, które ma potrwać pięć lat. Art. 1 Układu przewiduje co następuje:

–zapewnienie odpowiednich ram dla wszechstronnego dialogu, umożliwiającego rozwój bliskich stosunków między Stronami;

–ustalenie warunków sprzyjających stopniowej liberalizacji wymiany handlowej;

–sprzyjanie rozwojowi zrównoważonych stosunków gospodarczych i społecznych między Stronami poprzez dialog i współpracę;

–uczestnictwo w rozwoju społecznym i gospodarczym Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy;

–wspieranie współpracy regionalnej w celu wzmocnienia pokojowego współistnienia oraz stabilności gospodarczej i społecznej;

–promowanie współpracy w innych obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.

Układ wszedł w życie z dniem 1 lipca 1997 r.

2.2.Wspólny Komitet

Wspólny Komitet ustanowiono w art. 63 przejściowego układu stowarzyszeniowego. Komitet uprawniony jest do podejmowania decyzji w przypadkach przewidzianych w Układzie oraz w innych przypadkach, gdy jest to niezbędne do realizacji określonych w nim celów. Decyzje te są wiążące dla Stron. Urząd przewodniczącego Wspólnego Komitetu przyznaje się naprzemiennie przedstawicielowi UE oraz Autonomii Palestyńskiej zgodnie z warunkami ustanowionymi w regulaminie. Wspólny Komitet zbiera się co najmniej raz do roku oraz, jeśli wymagają tego okoliczności, z inicjatywy swojego przewodniczącego.

2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu

Wspólny Komitet ma przyjąć zalecenie dotyczące przedłużenia planu działania UE–NWP („planowany akt”). Zgodnie z art. 10 regulaminu Wspólnego Komitetu zalecenie zostanie przyjęte w drodze procedury pisemnej.

Celem planowanego aktu jest przedłużenie o trzy lata okresu obowiązywania planu działania UE–NWP w celu zapewnienia kontynuacji współpracy między stronami. Planowany akt stanie się wiążący dla stron zgodnie z art. 63 przejściowego układu stowarzyszeniowego, który stanowi, że Wspólny Komitet może podejmować decyzje i formułować odpowiednie zalecenia.

3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W związku z pogarszającą się sytuacją w Burundi przed wyborami parlamentarnymi i prezydenckimi w czerwcu i lipcu 2015 r. Unia Europejska uznała, że Republika Burundi nie przestrzega zasadniczych elementów określonych w art. 9 umowy o partnerstwie AKP-UE w zakresie praw człowieka, demokracji i praworządności.

W następstwie konsultacji, które odbyły się w Brukseli w dniu 8 grudnia 2015 r. na mocy art. 96 umowy o partnerstwie AKP-UE, Unia Europejska przyjęła do wiadomości odpowiedzi udzielone przez rząd Burundi oraz jego zobowiązanie do przedstawienia wyjaśnień dotyczących podniesionych kwestii oraz do przyspieszenia niektórych postępowań sądowych. Unia Europejska uznała jednak, że w wyrażonych stanowiskach nie poruszono wyczerpująco kwestii nieprzestrzegania zasadniczych elementów partnerstwa Unii z Republiką Burundi. Nie odniesiono się również w zadowalającym stopniu do decyzji podjętych przez Radę Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej w dniach 17 października i 13 listopada 2015 r., w szczególności do potrzeby szybkiego uruchomienia autentycznego i pluralistycznego dialogu opierającego się na poszanowaniu porozumienia z Aruszy.

W dniu 13 listopada 2015 r. decyzją Rady 2016/394 zakończono konsultacje i wprowadzono odpowiednie środki określone w załączniku do tej decyzji. Polegały one m.in. na zawieszeniu wsparcia finansowego lub płatności (w tym wsparcia budżetowego) przeznaczonych bezpośrednio dla burundyjskich organów administracyjnych lub instytucji.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

„Umowa w sprawie promowania, użytkowania i świadczenia usług systemów nawigacji satelitarnej Galileo i GPS (globalny system pozycjonowania) oraz powiązanych z nimi aplikacji między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z drugiej strony” (zwana dalej umową), została zawarta w 2004 r. Umowa weszła w życie w 2011 r., po ratyfikacji przez Stany Zjednoczone, UE i jej wszystkie państwa członkowskie.

Celem umowy jest stworzenie ram dla współpracy między stronami w zakresie promowania, dostarczania i użytkowania cywilnych sygnałów i usług związanych z nawigacją i synchronizacją GPS i Galileo, usług o wartości dodanej, usług rozszerzonych oraz towarów związanych z nawigacją globalną i synchronizacją.

Art. 20 ust. 5 umowy stanowi, że „Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres dziesięciu lat. Przynajmniej na trzy miesiące przed upływem pierwotnego okresu dziesięciu lat Strony informują się nawzajem o tym, czy zamierzają przedłużyć Umowę o kolejny okres wynoszący pięć lat”. Umowa wygaśnie w dniu 12 grudnia 2021 r.

W czerwcu 2021 r. Stany Zjednoczone zasygnalizowały zainteresowanie przedłużeniem umowy. We wrześniu Komisja odpowiedziała, że wystąpi do Rady Unii Europejskiej o upoważnienie do przedłużenia umowy.

Z oceny przeprowadzonej przez Komisję Europejską wyraźnie wynika, że umowa zapewnia przydatne ramy ułatwiające współpracę w zakresie nawigacji satelitarnej między UE a Stanami Zjednoczonymi, co prowadzi do wzajemnych korzyści.

Umowa ma zasadnicze znaczenie dla wzajemnego zrozumienia systemu nawigacji satelitarnej drugiej strony i ustanowienia priorytetowych obszarów wspólnego zainteresowania w zakresie współpracy międzynarodowej. Stanowi ona również użyteczne narzędzie oceny dotychczasowej współpracy i określenia przyszłych działań.

Przedłużenie umowy w celu kontynuacji aktywnej współpracy z USA w zakresie nawigacji satelitarnej leży w interesie UE.
w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników (EGF/2022/000 TA 2022 – Pomoc techniczna z inicjatywy Komisji)

UZASADNIENIE

Zasady mające zastosowanie do wkładów finansowych z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników (EFG) określono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/691 z dnia 28 kwietnia 2021 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji dla Zwalnianych Pracowników (EFG) oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 (dalej zwanym „rozporządzeniem w sprawie EFG”).

STRESZCZENIE WNIOSKU

Podstawowe dane: Nr referencyjny EFG EGF/2022/000 Komisja Europejska Pomoc techniczna Wydatki administracyjne: budżet w EUR 290 000 % wydatków administracyjnych (limit: 0,5 %) 0,14 %

Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie EFG na pomoc techniczną z inicjatywy Komisji każdego roku udostępnić można najwyżej 0,5 % maksymalnej rocznej kwoty EFG.

Pomoc techniczna, która ma zostać sfinansowana, z podziałem na szacunkowe koszty

1.Pandemia COVID-19 nie tylko zakłóciła realizację wniosków o wsparcie z EFG, ale również spowodowała niepewność w odniesieniu do działań ogólnych, w szczególności wydarzeń, które wymagałyby fizycznej obecności. W związku z tym w 2021 r. Komisja nie złożyła wniosku o wsparcie w dziedzinie pomocy technicznej. Wniosek na 2022 r. został dostosowany do obecnej sytuacji.

2.Wkład zostanie wykorzystany na wydatki, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 4 oraz w art. 12 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia w sprawie EFG, jak szczegółowo opisano poniżej. Będzie on zarządzany przez Komisję Europejską w ramach zarządzania bezpośredniego.

Opis Wydatki ogółem

(w EUR) Wydatki administracyjne 190 000 Wydatki techniczne 100 000 Szacowane wydatki ogółem 290 000

3.Wydatki administracyjne:

·grupa ekspercka osób kontaktowych do spraw EFG, licząca po dwóch członków z każdego państwa członkowskiego, odbędzie regularne posiedzenia (w pierwszej i drugiej połowie 2022 r. i w pierwszej połowie 2023 r.). Ze względu na pandemię posiedzenie w 2021 r. odbyło się całkowicie wirtualnie. Zgodnie z obecnym planem w 2022 r. posiedzenia z fizyczną obecnością prawdopodobnie zostaną wznowione.