KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW Pierwsza tablica wyników w dziedzinie uproszczenia w odniesieniu do wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 /* COM/2012/0531 final */





1. KONTEKST Komisja dąży do uproszczenia i usprawnienia realizacji strategii politycznych UE. W następstwie opublikowania komunikatu „Budżet z perspektywy Europy 2020”[1], Komisja w dniu 8 lutego 2012 r. zainicjowała „Program uproszczeń dotyczący wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020”[2]. Celem programu uproszczeń było dokonanie przeglądu najważniejszych działań zaproponowanych przez Komisję w celu uproszczenia i poprawienia realizacji wydatków Unii Europejskiej (UE) w odniesieniu do kolejnych wieloletnich ram finansowych (WRF), a także podsumowanie postępu dokonanego do czasu ostatecznego przyjęcia wniosków ustawodawczych. Program uproszczenia obejmuje dwa obszary: przegląd rozporządzenia finansowego (RF)[3] i 57 sektorowych wniosków ustawodawczych będących podstawą dla programów i instrumentów wydatkowania środków objętych następnymi wieloletnimi ramami finansowymi. Komisja zobowiązała się do regularnego monitorowania postępów w realizacji programu uproszczeń w całym procesie legislacyjnym za pomocą specjalnej tablicy wyników, służącej do śledzenia działań upraszczających zaproponowanych przez Komisję, jak również zaproponowanych przez prawodawcę. Komisja zobowiązała się również do systematycznego udostępniania tablicy wyników Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Celem tej pierwszej tablicy wyników w dziedzinie uproszczenia jest raportowanie o postępach w procesie uproszczenia w toku całego procesu legislacyjnego, a tym samym umożliwienie przeprowadzenia przejrzystego procesu decyzyjnego opartego na rzetelnych informacjach. 2. OCENA OGÓLNA Komisja z zadowoleniem przyjmuje, że poczyniono znaczne postępy w odniesieniu do wniosku dotyczącego nowego rozporządzenia finansowego, który obejmuje szereg środków upraszczających. Parlament Europejski i Rada osiągnęły porozumienie polityczne w czerwcu 2012 r. po zakończeniu procesu szeroko zakrojonych negocjacji. Wniosek ma zostać formalnie przyjęty w pierwszym czytaniu jesienią 2012 r., otwierając Komisji drogę do przyjęcia zasad stosowania rozporządzenia finansowego. Nowe rozporządzenie finansowe, jak i zasady jego stosowania powinny obowiązywać od stycznia 2013 r., z wyjątkiem w szczególności nowych przepisów odnoszących się do zarządzania dzielonego, których stosowanie byłoby odroczone do dnia 1 stycznia 2014 r. Komisja z zadowoleniem przyjmuje również postępy dokonane w odniesieniu do sektorowych wniosków ustawodawczych, ale jednocześnie musi wyrazić poważne obawy dotyczące niektórych tendencji opisanych w komunikacie. Jeżeli chodzi o stan negocjacji w Parlamencie Europejskim, przedmiotowo właściwi sprawozdawcy i komisje przedstawiają sprawozdania i opinie dotyczące większości wniosków Komisji, dostarczając w ten sposób podstawy do negocjacji z Radą. Parlament Europejski nie podjął jeszcze formalnej decyzji w sprawie poprawek. Znaczące prace zostały przeprowadzone w Radzie pod przewodnictwem prezydencji polskiej, a następnie duńskiej. Doprowadziło to do zatwierdzenia przez Radę częściowego podejścia ogólnego do niektórych elementów wniosków przedkładanych przez Komisję, przy czym pominięto głównie kwestie, które są bezpośrednio powiązane z wynikiem negocjacji w sprawie wspólnych ram finansowych i rewizją RF. Na tym etapie procesu legislacyjnego powinna zostać dokonana ocena wstępna. Prace przeprowadzone w Parlamencie Europejskim i Radzie dowodzą pozytywnego podejścia do procesu uproszczenia, który jest powszechnie uznawany za kluczową kwestię horyzontalną na następny okres programowania. Wnioski legislacyjne otrzymały, z kilkoma szczególnymi wyjątkami (zob. kwestię programu FISCUS poniżej), szerokie poparcie polityczne w obu instytucjach w odniesieniu do ich celów w zakresie uproszczenia; uwzględniono wiele kluczowych elementów uproszczenia, jak również wprowadzono nowe. Istnieją jednak pewne ważne kwestie, w których uproszczenie zostało merytorycznie osłabione w związku z przedłożeniem propozycji rozwiązań ukierunkowanych na określone regiony geograficzne UE z myślą o konkretnych działaniach i podmiotach lub w związku z komplikacjami proceduralnymi w procesie decyzyjnym. Tego rodzaju odstępstwa od pierwotnych propozycji Komisji, jeżeli staną się one przepisami prawnymi, w znaczący sposób zmniejszyłyby zakres i efekty uproszczenia (zob. pkt 3 i załącznik). Komisja Europejska wyraziła poważne obawy w odniesieniu do następujących tendencji: Bardziej uciążliwe procedury decyzyjne dotyczące wdrożenia programów, prowadzące do znacznych opóźnień w realizacji programów unijnych. Zbyt szczegółowe określenie zasad wykonania budżetu (pułapy cząstkowe, ustalone kwoty na określone działania), powodujące ograniczenie niezbędnej elastyczności operacyjnej Komisji koniecznej do sprawnego i skutecznego wdrażania programów. Zbyt szczegółowe warunki dotyczące korzystania z instrumentów finansowych na poziomie aktu podstawowego ograniczające niezbędną elastyczność w procesie ich wdrażania oraz w niektórych przypadkach mające negatywny wpływ na ich skuteczność, w szczególności poprzez ograniczenie ponownego wykorzystania środków powracających. Wspólnym mianownikiem tych niepożądanych tendencji, jest to, że ograniczają one elastyczność działań Komisji jako organu zarządzającego budżetem UE. Natomiast Rada zaproponowała więcej działań upraszczających w dziedzinie zarządzania dzielonego, korzystnych dla administracji państw członkowskich. W szczególności w wielu przypadkach stanowisko wyrażone przez Radę, na przykład w odniesieniu do wniosku Komisji ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego objętych zakresem wspólnych ram strategicznych (zwanych dalej funduszami objętymi wspólnymi ramami strategicznymi)[4], przewiduje większą elastyczność dla działań państw członkowskich (np. mniej uciążliwe procedury programowania i sprawozdawczości, bardziej elastyczne zasady kwalifikowalności oraz uproszczone procedury kontroli i audytu). Komisja jest przeciwna tym elementom wprowadzonym przez Radę, które: a) stanowią zagrożenie dla oszczędnego zarządzania wydatkami budżetowymi oraz ich efektywności i skuteczności i mogą prowadzić do wzrostu poziomu błędów i b) wprowadzają zmiany dotyczące obowiązków sprawozdawczości, które nie ułatwiają stałego monitorowania i podejmowania we właściwym czasie decyzji dotyczących zarządzania oraz wpływają negatywnie na wiarygodność Komisji. Szczególnie ma to miejsce w przypadku, gdy w sposób doraźny ogranicza się obowiązki Komisji w zakresie kontroli i audytu, co ma negatywny wpływ na jej zdolność do skutecznego monitorowania, oceniania i prowadzenia sprawozdawczości na temat wykorzystania środków UE, mimo że pozostaje ona za to odpowiedzialna, oraz w przypadkach, gdy proponuje się metody kontroli, które niekoniecznie gwarantują uzyskanie wiarygodnych i porównywalnych informacji dla wszystkich państw członkowskich, a tym samym podważają wiarygodność na poziomie UE (np. wprowadzenie niestatystycznej metody doboru próby w ramach polityki spójności). Ponadto to podejście do uproszczenia przyjęte przez Radę oraz w różnych sprawozdaniach komitetów Parlamentu Europejskiego nie zawsze jest spójne, jako że w niektórych przypadkach nad wyraźne uproszczenie przedkłada się utrzymanie obecnego stanu rzeczy. Rada odrzuciła na przykład propozycje Komisji w ramach rozporządzenia horyzontalnego w sprawie WPR[5] dotyczące ograniczenia liczby agencji płatniczych do jednej agencji w każdym państwie członkowskim lub jednej w każdym regionie, czy też obowiązkowego połączenia funkcji zarządzających i certyfikujących w przypadku porównywalnie małych programów w ramach europejskiej współpracy terytorialnej[6]. Zdaniem Komisji podejście takie udaremnia wszelkie faktyczne próby uproszczenia struktur i procedur administracyjnych zarówno na poziomie europejskim, jak i krajowym. Komisja jest zdania, że instytucje będą musiały szczególnie uważać, aby uniknąć niespójności w ostatecznej wersji aktów prawnych. Komisja przedstawia niniejszą tablicę wyników, mając na uwadze powyższe fakty, a także po to, aby uproszczenie pozostawało w centrum zainteresowania instytucji. Skonsolidowana zwięzła tablica zawierająca ogólny wykaz głównych elementów mających wpływ na uproszczenie stanowi załącznik do niniejszego komunikatu. Szczegółowe informacje na temat postępów w zakresie uproszczenia w odniesieniu do każdego obszaru polityki zostaną udostępnione w ramach rozmów z Parlamentem Europejskim i Radą. 3. RACJONALIZACJA PROGRAMÓW 3.1 Zmniejszenie liczby programów Proponowane zmniejszenie liczby programów (o 22, począwszy od 2014 r.) poprzez stworzenie zintegrowanych programów zostało pozytywnie przyjęte przez współprawodawców. Jeden znaczący wyjątek dotyczy zaproponowanego przez Komisję zintegrowanego programu dla ceł i podatków (program „FISCUS”)[7], w przypadku którego obie instytucje prawodawcze wystąpiły o podzielenie go i przywrócenie poprzedniego stanu rzeczy, przede wszystkim w celu zachowania uprawnień różniących się od siebie struktur administracyjnych w poszczególnych państwach członkowskich oraz właściwych komisji w Parlamencie Europejskim zajmujących się kwestiami ceł i podatków. Komisja uważa, że połączenie oddzielnych i różnych programów w jednolite ramy stanowi bardzo skuteczny środek upraszczający, pozwalający na osiągnięcie efektu synergii oraz zapewniający wspólne przepisy i procedury wykonawcze. W szczególności Komisja uważa, że jednolity program dla ceł i podatków ułatwiłby uproszczenie i wzmocniłby spójność z uwagi na podobieństwa strukturalne dwóch komponentów tego programu, jednocześnie zachowując charakterystyczne cechy w dziedzinach ceł i podatków. Nie tylko przyniosłoby to korzyści beneficjentom finansowania unijnego, ale pomogłoby także usprawnić procedury administracyjne dla wdrażania programów UE. Biorąc jednak pod uwagę stanowiska Parlamentu Europejskiego i Rady, Komisja przyjęła w dniu 29 sierpnia[8] dwa odrębne wnioski ustawodawcze. 3.2 Poprawa spójności i przejrzystości zasad - Rozporządzenie finansowe Zmiana RF obejmuje ważne środki upraszczające, które przyniosą zainteresowanym stronom bezpośrednie korzyści, jako że środki te będą stosowały się do wdrażania wszystkich programów z wyjątkiem programów w ramach zarządzania dzielonego. Główne korzyści to krótsze terminy płatności, lepsza przewidywalność wydatków UE dzięki wieloletnim programom prac, a także zniesienie spoczywającego na beneficjentach dotacji obowiązku zwrotu odsetek uzyskanych z tytułu płatności zaliczkowych, uproszczone rodzaje dotacji, zmniejszanie obciążeń administracyjnych w przypadku zamówień i dotacji o niskiej wartości, użycie elektronicznych środków przekazu w komunikacji z beneficjentami i władzami krajowymi. - Przepisy sektorowe Komisja z zadowoleniem przyjmuje wysiłki podjęte przez Parlament Europejski i Radę na rzecz zapewnienia spójności między wnioskami sektorowymi i zmianą rozporządzenia finansowego. Przepisy finansowe zapisane w sektorowych aktach prawnych zostały, ogólnie rzecz biorąc, podtrzymane, w oczekiwaniu na wynik tej zmiany. Ma to kluczowe znaczenie, ponieważ nowe rozporządzenie finansowe wzmacnia wymóg spójności przepisów sektorowych z RF (art. 2 RF), ponieważ nie dopuszcza wyjątków od wspólnych zasad i stanowi, że wszelkie wnioski dotyczące odstępstwa od RF (w tym od zasad stosowania) muszą być szczególnie uzasadnione i wyraźnie wskazane. Komisja stwierdza jednak, że w niektórych obszarach polityki podejmowane są próby wprowadzania w aktach podstawowych zbyt szczegółowych przepisów, które, jeżeli zostałyby przyjęte, będą stanowić przeszkodę dla sprawnego wdrożenia i będą naruszać spójność całych ram prawnych. W szczególności Komisja jest zaniepokojona chęcią wprowadzenia specjalnych lub zbyt szczegółowych przepisów do zasad uczestnictwa i upowszechniania mających zastosowanie do programu „Horyzont 2020”[9] (zwanych dalej zasadami uczestnictwa w programie „Horyzont 2020”) oraz do proponowanego programu „LIFE”[10], mimo że w tych obszarach polityki potrzebne jest wprowadzenie znaczących uproszczeń, co zostało zaproponowane przez Komisję. - Jednolite ramy dla różnych instrumentów Wprowadzenie jednolitych ram sektorowych ogólnie zostało przyjęte z zadowoleniem przez Parlament Europejski i Radę (w szczególności w odniesieniu do funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi, rozporządzenia horyzontalnego WPR w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej i jej monitorowania, programów „Horyzont 2020”[11], „Erasmus dla wszystkich”[12] i „Kreatywna Europa”[13], a także wspólnych przepisów wykonawczych dla instrumentów na rzecz działań zewnętrznych[14]). Ten kierunek działań powinien być zachowany przez cały okres trwania procesu ustawodawczego. Parlament Europejski i Rada z zadowoleniem przyjęły również wykorzystanie międzysektorowego podejścia prowadzącego do uproszczenia ram prawnych UE (zwłaszcza w odniesieniu do instrumentu „Łącząc Europę”[15], zapewniając spójne i przejrzyste podejście do unijnego finansowania projektów w dziedzinie energetyki, infrastruktury transportowej i telekomunikacyjnej). Zapewniłoby to pewność, i mogłoby potencjalnie przyciągnąć znacznie więcej finansowania ze strony sektora prywatnego, który bazuje na wnioskach z dotychczasowych doświadczeń i na międzysektorowej wymianie najlepszych praktyk, co przyczynia się do zwiększenia skuteczności i wydajności finansowania UE we wszystkich sektorach. - Włączenie w główny nurt Komisja z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie ze strony państw członkowskich oraz instytucji europejskich na rzecz ułatwienia osiągnięcia celów strategii „Europa 2020”, co jest niezmiernie ważne w obecnej sytuacji gospodarczej. Proponowane uwzględnienie w różnych programach priorytetów, takich jak efektywna gospodarka zasobami, zmiany klimatu, środowisko oraz zagwarantowanie bezpieczeństwa energetycznego oraz efektywności energetycznej, ma na celu wspieranie synergii w zakresie wykorzystania funduszy UE. Podejście to powinno zapewnić większą spójność, uproszczenie i bardziej oszczędne wydatkowanie środków, na czym skorzystają beneficjenci końcowi (np. MŚP). Jeżeli chodzi o politykę spójności, Komisja odnotowała znaczną wolę polityczną, aby umożliwić większą elastyczność w odniesieniu do proponowanych ram dla koncentracji tematycznej (fundusze objęte wspólnymi ramami strategicznymi). W odniesieniu do WPR państwa członkowskie nalegają na mniej rygorystyczne stosowanie unijnych priorytetów i celów do programowania rozwoju obszarów wiejskich. Powody tego rodzaju wezwań do tego, aby lepiej uwzględniać szczególne sytuacje i potrzeby, są zrozumiałe. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że gdyby zamiast jednolitych i prostych zasad obowiązujących dla wszystkich państw członkowskich przyjąć podejście na zasadzie swobodnego wyboru, mogłoby to prowadzić do rozcieńczenia polityki UE w dziedzinie wydatków i nawet zagrozić realizacji celów strategii „Europa 2020”. W odniesieniu do WPR i rozporządzeniu o płatnościach bezpośrednich[16] cele dotyczące ekologizacji reformy WPR, znajdujące się wśród głównych priorytetów wspólnej polityki rolnej po 2013 r., są szeroko popierane przez instytucje europejskie, państwa członkowskie oraz innych partnerów. Jednak propozycje Komisji w sprawie konkretnych środków ukierunkowanych na osiągnięcie celów dotyczących ekologizacji uzyskały jedynie częściowe poparcie przez Radę, ponieważ państwa członkowskie uznają techniczne warunki ekologizacji za zbyt złożone. Niektóre państwa członkowskie wniosły o ponowne zdefiniowanie tych środków na rzecz ekologizacji i przedłużenie okresu obowiązywania odstępstw od trzech proponowanych wymogów związanych z ekologizacją (dywersyfikacja upraw, trwałe użytki zielone i obszary proekologiczne) w celu lepszego uwzględnienia szczególnych sytuacji i potrzeb państw członkowskich. Zarówno duńska prezydencja Rady, jak i sprawozdawca Parlamentu Europejskiego zasugerowali zmiany mające na celu ograniczenie zakresu wymogów dotyczących ekologizacji, np. poprzez podniesienie progów i rozszerzenie definicji. Zasugerowali także dodatkowe możliwości w odniesieniu do uznawania gospodarstw za ekologiczne z definicji. Ponadto niektóre państwa członkowskie wyraziły zaniepokojenie w związku z proponowanym zwiększeniem podstawy obliczania wsparcia w ramach drugiego filaru (rozwój obszarów wiejskich), jak również możliwością stosowania kar administracyjnych w przypadku nieprzestrzegania wymogów dotyczących ekologizacji wykraczających poza płatności pro-ekologiczne. Zgodnie z poprawkami zaproponowanymi przez sprawozdawcę Parlamentu Europejskiego do wniosku dotyczącego rozporządzenia horyzontalnego w sprawie WPR nieprzestrzeganie wymogów dotyczących ekologizacji nie powinno wpływać na podstawowe płatności bezpośrednie. Oznaczałoby to w praktyce, że ekologizacja byłaby dobrowolna dla rolników. Komisja jest otwarta na dyskusję na temat możliwych dalszych zmian w jej propozycjach technicznych, podkreślając jednocześnie potrzebę opracowania skutecznego, spójnego i wiarygodnego mechanizmu na rzecz ekologizacji służącego powiązaniu 30 % płatności bezpośrednich z działaniami przyjaznymi dla środowiska i klimatu. 3.3 Koncentracja na jasnych celach priorytetowych i wskaźnikach W związku z powtarzającymi się apelami ze strony państw członkowskich i instytucji europejskich Komisja zamierza ułatwić ocenę skutków działań UE. Zważywszy na ograniczone środki publiczne, konieczne jest odpowiedzialne podejście do priorytetów politycznych i ustanawianie ich tam, gdzie wartość dodana UE może być optymalna. Dlatego Komisja zaproponowała ograniczoną liczbę jasnych celów priorytetowych, powiązanych z odpowiednimi wykazami wskaźników i wartości docelowych, jak również w kilku obszarach polityki z konkretnymi ramami oceny wyników, w połączeniu z pozytywnymi bodźcami i środkami zapobiegawczymi, tak aby możliwe było osiągnięcie odpowiednich rezultatów (fundusze objęte wspólnymi ramami strategicznymi, instrumenty na rzecz działań zewnętrznych). Podejście to spotkało się także z szerokim poparciem w Parlamencie Europejskim i w Radzie. Komisja zwraca uwagę na fakt, że w kilku przypadkach ustalenie priorytetowych celów jest osłabiane poprzez dodawanie większej liczby celów (np. w przypadku programu „Zdrowie na rzecz wzrostu”), zaś wskaźniki są osłabiane poprzez mniej bezpośrednie powiązanie ich z wynikami programu, co prowadzi do zmniejszenia nacisku na rezultaty i widoczną wartość dodaną środków budżetowych UE (na przykład w przypadku programu ochrony konsumentów[17] oraz programu na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw[18], czy także instrumentów na rzecz działań zewnętrznych). Ponadto zostały dodane pewne wskaźniki, których przestrzeganie byłoby bardzo kosztowne, natomiast niektóre cele ustalono na nierealistycznym poziomie. Komisja odnotowała też pewne pozytywne elementy mechanizmu koncentracji tematycznej funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi, nie zgadza się jednak z osłabieniem niektórych ważnych elementów w ramach polityki spójności, na przykład z propozycją Rady, aby zlikwidować minimalny przydział środków na Europejski Fundusz Społeczny (EFS) (zwłaszcza biorąc pod uwagę potrzebę walki z bezrobociem i udzielania obywatelom wsparcia), pozbawić zasadności cel dotyczący ograniczania ubóstwa i pobudzania włączenia społecznego i umożliwić finansowanie infrastruktury podstawowej w lepiej rozwiniętych regionach. Komisja odnotowała powszechną wolę polityczną, aby umożliwić większą elastyczność w proponowanych ramach dla koncentracji tematycznej (fundusze objęte wspólnymi ramami strategicznymi). Komisja jest przeciwna znaczącemu obniżeniu wymogów dotyczących koncentracji tematycznej w ramach polityki spójności, ponieważ mogłoby to poważnie osłabić skuteczność realizacji tej polityki. Komisja odnotowuje także ogólną gotowość współprawodawców do zracjonalizowania i uproszczenia wymogów w zakresie sprawozdawczości spoczywających na organach krajowych (coroczne sprawozdania z realizacji, sprawozdania z postępu prac, gromadzenie i przekazywanie danych finansowych, termin przekazywania corocznych poświadczeń wiarygodności dotyczących zarządzania), które stosuje się do oceny wyników. Komisja ogólnie popiera te wysiłki w celu zapewnienia bezzwłocznej dostępności podstawowych danych dotyczących postępów i osiągniętych wyników, aby możliwe było monitorowanie postępów i aby dane te były podstawą decyzji w ramach zarządzania. Jednak Komisja zauważyła, że Rada ma skłonność do przedłużania terminów składania sprawozdań, pomimo tego, że wprowadzone zostały uproszczenia. Zmniejsza to użyteczność sprawozdań do celów monitorowania i zarządzania, jako że zanim sprawozdania dotrą do Komisji, informacje w nich zawarte stają się nieaktualne. Mając na względzie znaczenie, jakie wszystkie instytucje przywiązują do poprawy oceny wyników i lepszej sprawozdawczości zgodnie z art. 318 TFUE dotyczącym oceny finansów Unii, istotne jest, aby nowe programy finansowe wyposażone były w rzetelne, spójne i porównywalne mechanizmy monitorowania, oceny i sprawozdawczości. Osłabienie wymogów dotyczących celów, wskaźników lub w zakresie sprawozdawczości w odnośnych wnioskach ustawodawczych może zagrozić jakości danych sprawozdawczych na mocy art. 318. Komisja ma nadzieję, że kwestie te zostaną rozpatrzone w ramach negocjacji z oboma organami władzy prawodawczej oraz że poprzez konstruktywny dialog między instytucjami unijnymi zostanie wypracowane skuteczne i bardziej wyważone podejście. Zaproponowane ustanowienie rezerwy na wykonanie dla funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi (5 % środków przydzielonych każdemu funduszowi w ramach funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi i każdemu państwu członkowskiemu) było szeroko omawiane w Radzie, ponieważ wiele państw członkowskich nadal wyraża wątpliwości odnośnie do zaproponowanych uregulowań. Rezerwa na wykonanie została odrzucona przez odpowiednią komisję Parlamentu Europejskiego (REGI) ze względu na to, że taka rezerwa na wykonanie mogłaby zachęcić decydentów politycznych do ustanowienia łatwiejszych do osiągnięcia celów, aby chronić zasoby. Komisja nie podziela tego poglądu. Ponadto podejście to jest niezgodne ze stanowiskiem przyjętym przez Parlament Europejski i Radę w odniesieniu do IPA II, zgodnie z którym obie instytucje opowiadają się za wprowadzeniem rezerwy na wykonanie w wysokości 5 % (lub wyższej), aby nagradzać państwa osiągające najlepsze wyniki. Komisja z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Rada potwierdziła potrzebę wzmocnienia podejścia zorientowanego na wyniki oraz zgodziła się na stworzenie jasnych ram oceny wyników dla funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi, pod warunkiem wprowadzenia pewnych zabezpieczeń w odniesieniu do zawieszenia płatności i dokonywania korekt finansowych. Komisja podkreśla, że należy ustanowić ramy oceny wyników w ramach rozmów między państwami członkowskimi i Komisją, przy uwzględnieniu doświadczeń z przeszłości w celu zagwarantowania, że cele pośrednie i końcowe są realistyczne. Komisja podtrzymuje swój pogląd, że dla zapewnienia podstaw dla ukierunkowanego na wyniki podejścia do wdrażania funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi niezbędne są zarówno pozytywne zachęty, jak i środki zapobiegawcze (możliwość zawieszenia płatności i zastosowania korekt finansowych). Proponowane wprowadzenie warunków makroekonomicznych dla funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi zostało zakwestionowane zarówno przez niektóre państwa członkowskie w Radzie, jak i w Parlamencie Europejskim. Komisja uważa, że warunki makroekonomiczne są rzeczywiście skutecznym instrumentem służącym temu, aby polityka spójności w dalszym ciągu przede wszystkim wspierała wzrost i rozwój gospodarczy, zgodnie z celami strategii „Europa 2020”, oraz że warunki makroekonomiczne zwiększą skuteczność wydatków, gdy będą one ściślej powiązane z solidnymi warunkami makroekonomicznymi w państwach członkowskich będących odbiorcami wsparcia. Komisja przypomina również, że w pełni uwzględni konieczność poszanowania zasady proporcjonalności na każdym etapie procesu oraz że proponowany mechanizm opiera się głównie na systemie zachęt, a nie sankcji. Oczekuje się jednak, że zasadnicze decyzje dotyczące tych dwóch kwestii (rezerwa na wykonanie oraz warunki makroekonomiczne) podjęte zostaną w ramach negocjacji w sprawie wieloletnich ram finansowych, a następnie będą musiały znaleźć odzwierciedlenie w rozporządzeniu w sprawie wspólnych ram strategicznych. 3.4 Stosowanie uproszczonych instrumentów w procesie decyzyjnym Przy opracowywaniu przepisów sektorowych Komisja zaproponowała ustanowienie nowych przepisów prawnych w drodze rozporządzenia, a nie decyzji. Rozporządzenie zapewnia wyższy poziom pewności prawnej poprzez określenie jednolitych praw i obowiązków dla obywateli Unii Europejskiej. Pogląd ten podziela zarówno Parlament Europejski, jak i Rada. Mając na uwadze hierarchię zasad oraz uproszczenie prawodawstwa UE, w art. 290 TFUE przewidziano możliwość przekazania Komisji uprawnień przez organ prawodawczy do przyjmowania aktów delegowanych, które uzupełniają lub zmieniają inne niż istotne elementy aktów ustawodawczych. Zgodnie z art. 291 TFUE akty wykonawcze przyjmuje się, jeżeli konieczne są jednolite warunki wykonywania. Na tej podstawie Komisja zaproponowała stosowanie aktów delegowanych jako najskuteczniejszego sposobu na uzupełnienie lub zmianę innych niż istotne elementów aktów podstawowych, ponieważ zapewniają one niezbędną elastyczność umożliwiającą uwzględnianie potrzeb operacyjnych, a jednocześnie pozwalającą na odpowiednią kontrolę przez oba organy władzy prawodawczej. Komisja wzywa do ustanowienia wspólnego podejścia opartego na Traktacie i obiektywnej istocie odpowiednich przepisów prawnych, by określić najbardziej odpowiednią formę prawną dla przepisów, których to dotyczy. Komisja jest zaniepokojona rozbieżnymi opiniami, które zostały wyrażone przez Radę i Parlament Europejski na temat stosowania aktów delegowanych i wykonawczych, i wzywa Parlament Europejski i Radę do przyjęcia bardziej zrównoważonego podejścia w odniesieniu do powyższej wspomnianych zagadnień horyzontalnych, przy pełnym poszanowaniu Traktatu i prerogatyw każdej instytucji. Komisja podkreśla potrzebę: i) ograniczenia przepisów prawnych w aktach podstawowych do istotnych elementów danej dziedziny prawa; ii) zapewnienia minimalnego poziomu elastyczności niezbędnego, w świetle praktycznych doświadczeń, do dostosowania się do nieprzewidzianych wydarzeń i zmian; iii) unikania niepotrzebnych komplikacji i mikrozarządzania w procesie decyzyjnym. Komisja będzie w dalszym ciągu szczególnie dbała o to, aby uznana została konieczność: stosowania aktów wykonawczych do przyjmowania rocznych programów prac oraz dokumentów dotyczących programowania indykatywnego w ramach instrumentów pomocy zewnętrznej; unikania w przypadku aktów ustawodawczych zamieszczania w nich elementów mikrozarządzania budżetowego, takich jak ściśle określone pułapy pośrednie lub stałe kwoty dla konkretnych działań; unikania stosowania procedury komitetowej („komitologii”)[19] w przypadku poszczególnych decyzji w sprawie wyboru i przyznania dotacji. Akty delegowane, jak ogólnie zaproponował Parlament Europejski, są zupełnie niewłaściwe do przyjmowania rocznych programów prac. Uregulowania dotyczące rocznych programów prac zawarte są w RF. Programy te muszą być przyjmowane szybko, tak aby możliwe było rozpoczęcie etapu wykonywania budżetu oraz opublikowanie zaproszeń do składania wniosków. Programy te są obecnie przyjmowane przez Komisję, zwykle po zakończeniu komitologii. Narzucenie stosowania trudniejszej procedury aktów delegowanych doprowadziłoby do nieuzasadnionych długich opóźnień we wdrażaniu programów, na co często skarżą się beneficjenci. Także wprowadzenie konsultacji ex ante z zainteresowanymi stronami w sprawie rocznych programów prac, jak w niektórych przypadkach proponują to sprawozdawcy w Parlamencie Europejskim (program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw oraz program „Zdrowie na rzecz wzrostu”), przyczyniłoby się do dalszych opóźnień we wdrażaniu programów. Kwestia różnicy w podejściu między współprawodawcami do stosowania aktów wykonawczych nie powinna być rozwiązywana poprzez włączenie odpowiednich przepisów do podstawowego aktu ustawodawczego, jako że skomplikowałoby to procedurę ustawodawczą. Pozbawiałoby to Komisję niezbędnej elastyczności w codziennym zarządzaniu, nieproporcjonalnie opóźniało wdrażanie programów i bez wątpienia naruszałoby instytucjonalną odpowiedzialność Komisji za wykonanie budżetu. Konieczność stosowania aktów wykonawczych w celu przyjęcia dokumentów dotyczących programowania indykatywnego stanowi kluczowy element w ramach instrumentów działań zewnętrznych. Dokumenty programowe określające priorytetowe obszary lub sektory interwencji w poszczególnych państwach, spodziewane wyniki oraz orientacyjne przydziały finansowe stanowią decyzje wykonawcze. Ważne jest, aby przyjmowanie tych dokumentów i ich zmienianie odbywało się w ramach sprawnej i szybkiej procedury. Przyjmowanie i zmienianie wspomnianych dokumentów jako aktów delegowanych, jak zaproponował Parlament Europejski, byłoby sprzeczne z tak ważnymi celami jak wydajność, elastyczność i uproszczenie. Dostosowywanie w odpowiednim czasie pomocy finansowej do (zmieniających się) potrzeb i możliwości w każdym kraju będącym jej odbiorcą stałoby się niemożliwe. Proponowane wprowadzenie do samego aktu podstawowego ściślej określonych pułapów pośrednich lub kwot kopert finansowych komplikuje i opóźnia zarządzanie finansami. Ustalenie takich kwot przeznaczonych na konkretne cele lub działania, zwłaszcza w przypadku programów zarządzanych przez Komisję, stanowi swego rodzaju „mikrozarządzanie”, które nie odpowiada potrzebom bieżącego zarządzania budżetem (np. stanowisko Rady dotyczące instrumentu „Łącząc Europę”, programu „Europa dla obywateli”[20], programu „Erasmus dla wszystkich” oraz niektóre sprawozdania komisji Parlamentu Europejskiego, na przykład dotyczące programu ochrony konsumentów). Staje się to jeszcze bardziej skomplikowane, gdy taki szczegółowy podział środków budżetowych jest ustalony na zasadzie rocznej (np. sprawozdawcy odnośnie do programu „FISCUS”). Taki szczegółowy podział powinien być, jak zaproponowała Komisja, dokonywany w ocenie skutków finansowych załączanej przez Komisję do wniosku ustawodawczego. Podobnie korzystanie z oddzielnych linii budżetowych dla poszczególnych konkretnych celów, szczególnie w przypadku małych programów, miałoby bardzo negatywny wpływ na praktyczną realizację tych programów. Stosowanie procedury komitologii do poszczególnych decyzji w sprawie wyboru i przyznania dotacji jest niewłaściwe. Decyzje te są jedynie decyzjami administracyjnymi przyjmowanymi obecnie przez delegowanych urzędników zatwierdzających Komisji i wynikającymi bezpośrednio ze stosowania rocznych programów pracy, które są z kolei przyjmowane przez kolegium komisarzy po zakończeniu procedury komitologii. Ponadto praktyka pokazuje, że tego rodzaju decyzje nie są przedmiotem kontrowersji. Objęcie ich komitologią byłoby niefunkcjonalne, nadmiernie nieproporcjonalne i biurokratyczne (zwłaszcza w przypadku dotacji o niskiej wartości), pozbawione wartości dodanej, natomiast przysparzałoby dodatkowych kosztów administracyjnych. Podobnie Komisja ostrzega przed stosowaniem komitologii do wytycznych Komisji (np. „Kreatywna Europa”). Byłoby to niezgodne z Traktatem, ponieważ zgodnie z art. 291 akty wykonawcze służą do stworzenia jednolitych warunków wykonywania prawnie wiążących aktów. Wytyczne nie mogą zapewnić jednolitych warunków, jako że nie są one prawnie wiążące. 4. Uproszczone mechanizmy i procedury wdrożeniowe 4.1 Jasne i spójne zasady kwalifikowalności kosztów Komisja odnotowała powtarzające się apele ze strony państw członkowskich o większą elastyczność w odniesieniu do dostępu do programów UE, korzystania z nich lub ich wdrażania. Innymi słowy, w ramach zarządzania dzielonego nad jedno uniwersalne podejście przedkłada się ogólnie podejście indywidualne lub podejście na zasadzie swobodnego wyboru. Do tych próśb przyłączył się także Parlament Europejski, tak aby uwzględniane były potrzeby krajowe, regionalne, lokalne lub sektorowe. Dotyczy to także bezpośredniego zarządzania scentralizowanego w przypadku programu „Horyzont 2020” (na przykład projekt zmiany zasad uczestnictwa w programie „Horyzont 2020” przewiduje wprowadzenie różnych stawek finansowania w zależności od rodzaju beneficjenta i rodzaju działalności). Komisja podkreśla, że upowszechnienie takiego podejścia znacząco zmniejszy osiągnięte w wyniku uproszczenia korzyści dla zaangażowanych partnerów zarówno na poziomie krajowym, lokalnym jak i na poziomie użytkowników końcowych. W tym kontekście uzgodniona w ramach zmiany RF zasada kwalifikowalności podatku VAT przewiduje, że stanowi on koszt kwalifikowalny, jeżeli jest niemożliwy do odzyskania na mocy prawa krajowego oraz został uiszczony przez beneficjenta innego niż osoba niepodlegająca opodatkowaniu w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE. Komisja jest zaniepokojona wnioskami o zastosowanie tej zasady do wszystkich beneficjentów i we wszystkich programach, a w szczególności do organów publicznych, które są beneficjentami dużych projektów infrastrukturalnych (instrument „Łącząc Europę”, fundusze objęte wspólnymi ramami strategicznymi). Spowodowałoby to zmniejszenie skuteczności budżetu UE w związku z wykorzystywaniem znacznych kwot z budżetu UE na zrekompensowanie pewnych decyzji dotyczących podatków podjętych przez państwa członkowskie, przy czym mogłoby to też nieść ze sobą ryzyko nadmiernego finansowania działań. Dlatego też Komisja zaproponowała ograniczenia odnośnie do kwalifikowalności podatku VAT w swoich wnioskach dotyczących instrumentu „Łącząc Europę” i rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów, które są jednak podawane w wątpliwość. 4.2 Uproszczone formy dotacji Rada i Parlament Europejski wielokrotnie w pełni poparły propozycje Komisji dotyczące uproszczonych form finansowania, jak również wprowadzenie w rozporządzeniu finansowym uproszczonych uregulowań dla dotacji o niskiej wartości, które zdefiniowano jako dotacje obejmujące kwoty poniżej 60 000 EUR. Nowe zasady dotyczące nagród, w tym nagród motywacyjnych, które potencjalnie mogą wywołać efekt dźwigni, również zostały ostatecznie zaakceptowane w RF, pod warunkiem, że władza budżetowa jest należycie informowana o nagrodach, których wartość przekracza 1 mln EUR. Propozycje Komisji dotyczące ułatwienia stosowania form dotacji opartych na kosztach uproszczonych w ramach zarządzania dzielonego otrzymały ogólne wsparcie w Radzie i w Parlamencie Europejskim. W niektórych przypadkach podniesiono jednak, zarówno w Radzie, jak i w Parlamencie Europejskim, progi kwalifikowalności i pułapy (na przykład stawka zryczałtowana dla kosztów pośrednich w przypadku funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi) oraz wprowadzono nowe warianty uproszczonego obliczania kosztów (na przykład standardowe obliczenie kosztów personelu w przypadku funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi), przy czym nie przeprowadzono należytej analizy wszystkich podstawowych danych czy praktycznych skutków. Komisja nie zgadza się na wariant oparty na kosztach rzeczywistych, który przewidziano jako alternatywę dla uproszczonego obliczania kosztów, osłabiając tym samym efekty uproszczenia, natomiast nalega na obowiązkowe stosowanie wyłącznie uproszczonych form dotacji (na przykład zasady uczestnictwa w programie „Horyzont 2020”, dotacje o niskiej wartości w ramach EFS). W odniesieniu do WPR proponowany system płatności podstawowych został przyjęty w Radzie z zadowoleniem jako znaczne uproszczenie, ale wyrażono pewne obawy co do konieczności płynnego przejścia od obecnego systemu do przyszłego. W związku z tym zasugerowano szereg odstępstw od propozycji Komisji (możliwość zachowania obecnych uprawnień do płatności, a zwłaszcza możliwość przejścia z modelu regionalnego na model krajowy). Kwestie te są obecnie badane przez Komisję. 4.3 Usprawnienie procedur przetargowych Zasady udzielania zamówień mające zastosowanie do programów UE są powiązane z odpowiednimi unijnymi dyrektywami w sprawie zamówień publicznych mającymi zastosowanie w państwach członkowskich. Wprowadzono jednak pewne poprawki. Na przykład przedłożenie gwarancji będzie wymagane dopiero po przeprowadzeniu oceny ryzyka, ponadto uproszczono procedury przetargowe dla kwot poniżej progów ustalonych w dyrektywach. 4.4 Krok w kierunku e-rządzenia Nowe rozporządzenie finansowe pozwala państwom członkowskim, instytucjom UE i jej partnerom na podjęcie konkretnych kroków na rzecz e-rządzenia, poprzez zwiększone możliwości (wnioski o dotacje i zarządzanie nimi w drodze elektronicznej, włączając w to podpis elektroniczny umów o przyznanie dotacji, e-przetargi) oraz wzmocnione cele. Komisja nie popiera propozycji Rady dotyczącej przesunięcia terminu wdrożenia projektu „e-spójność” przez państwa członkowskie z dnia 31 grudnia 2014 r. na dzień 31 grudnia 2016 r. (fundusze objęte wspólnymi ramami strategicznymi). Projekt „e-spójność” jest głównym elementem programu uproszczenia i takie opóźnienie zmniejszyłoby korzyści płynące z tego projektu w zakresie ograniczania obciążeń administracyjnych dla beneficjentów. Ponadto termin w 2014 r. jest dostosowany do agendy cyfrowej. To samo dotyczy planów Rady dotyczących skreślenia wymogu utworzenia elektronicznego systemu informacji do celów monitorowania i oceny programów rozwoju obszarów wiejskich. 4.5 Większa proporcjonalność i opłacalność kontroli Propozycje przedłożone przez Komisję w odniesieniu do procedur audytu i kontroli przewidują także podejście oparte na ocenie ryzyka. Komisja odnotowała ogólną prośbę o większą proporcjonalność na wszystkich szczeblach, a także tendencję do ograniczania zakresu kompetencji Komisji w zakresie monitorowania i kontroli w ramach zarządzania dzielonego (zwłaszcza w przypadku polityki spójności i polityki rolnej). Komisja jest przeciwna ograniczeniom wprowadzonym przez Radę w zakresie audytu i kontroli, ponieważ zagraża to wiarygodności Komisji (na przykład fundusze objęte wspólnymi ramami strategicznymi i WPR). Komisja konsekwentnie przeciwstawia się takim zmianom w swoich wnioskach, gdyż obniżyłyby one poziom wiarygodności, który mogłyby zapewnić władze krajowe, a także zagroziłyby postępowi osiągniętemu w trakcie obowiązywania poprzednich wieloletnich ram finansowych. Komisja ponownie zwraca uwagę na fakt, że jeśli Komisja wraz z państwami członkowskimi i Parlamentem Europejskim nie byłyby w stanie podjąć niezbędnych środków w celu zmniejszenia poziomu błędów i poprawy mechanizmów audytu i kontroli, mogłoby to znacząco zagrozić reputacji całej Unii Europejskiej. 5. WNIOSKI I DALSZE KROKI Komisja: - z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ramach porozumienia politycznego w sprawie zmienionych przepisów RF Parlament Europejski i Rada zgodziły się ze znaczną częścią jej propozycji mających na celu uproszczenie przepisów finansowych z korzyścią dla zainteresowanych stron; - stwierdza, że na obecnym etapie procesu ustawodawczego dotyczącego wniosków w sprawie kolejnych wieloletnich ram finansowych prace przeprowadzone w Radzie i Parlamencie Europejskim wskazują na szerokie poparcie dla większości propozycji Komisji ukierunkowanych na uproszczenie. Jednak należy znaleźć rozwiązanie dla istotnych obaw, jako że w toku dyskusji osłabiono niektóre ważne elementy dotyczące kluczowych spraw, co może wywrzeć negatywny wpływ na elastyczność operacyjną niezbędną przy zarządzaniu budżetem i finansami, w tym także przy ocenie wyników i sprawozdawczości na temat wyników; - podkreśla potrzebę zapewnienia spójności między przepisami sektorowymi i ogólnymi ramami RF, a także osiągnięcia równowagi między uproszczeniem a należytym zarządzaniem finansami; - przypomina, że uproszczenie jest wspólnym wyzwaniem i wspólną odpowiedzialnością dla wszystkich instytucji UE i państw członkowskich; - potwierdza swoją determinację w dążeniu do obrony propozycji ukierunkowanych na uproszczenie oraz do monitorowania postępów w realizacji programu na rzecz uproszczenia prawodawstwa UE poprzez identyfikowanie i wskazywanie wszelkich środków wprowadzonych w trakcie procesu ustawodawczego zwiększających obciążenia administracyjne dla beneficjentów. Komisja ma nadzieję, że niniejsze sprawozdanie z postępu prac przyczyni się do ponownego rozważenia niektórych zmian do elementów uproszczenia, które miały kluczowe znaczenie w propozycjach Komisji, oraz że zachowana zostanie dynamika procesu upraszczania oraz zwiększania skuteczności przepisów i procedur dotyczących programów wydatków. W ten sposób Unia będzie w stanie sprostać ogromnym oczekiwaniom ze strony beneficjentów i administracji krajowych dotyczącym znaczących środków służących uproszczeniu, które jednak nie spowodują obniżenia jakości wydatków UE. Komisja udostępni zaktualizowaną tablicę wyników po osiągnięciu postępów w negocjacjach, bez zbędnej zwłoki, mając na uwadze cel Rady Europejskiej, jakim jest osiągnięcie porozumienia w sprawie wieloletnich ram finansowych do końca 2012 r. Załącznik Główne punkty tablicy wyników we wszystkich obszarach polityki Uwagi ogólne || Wiele udało się już osiągnąć w Radzie i Parlamencie Europejskim w odniesieniu do większości wniosków Komisji dotyczących nowych programów wydatków przygotowanych na potrzeby nowych wieloletnich ram finansowych (WRF 2014–2020). Oba organy prawodawcze dostrzegają znaczenie uproszczenia jako celu przekrojowego. W praktyce jednak pojawiają się różnice w ich dążeniach. Rada proponuje większe uproszczenie zwłaszcza w dziedzinach, w których budżetem UE zarządzają państwa członkowskie we współpracy z Komisją (zarządzanie dzielone), takich jak rolnictwo i polityka spójności, w celu zapewnienia większej elastyczności dla administracji krajowych. Komisja popiera dodatkowe uproszczenia, o ile nie naruszają one należytego zarządzania finansami ani zdolności Komisji do wywiązania się z obowiązku zapewnienia zgodności z obowiązującymi ramami prawnymi. Parlament Europejski jest otwarty na większe uproszczenie, podziela dążenie państw członkowskich do zwiększenia elastyczności dla administracji krajowych w ramach zarządzania dzielonego, ale musi określić konkretne parametry. Stanowiska Rady i PE w sprawie instrumentów podejmowania decyzji w kwestiach budżetowych i w zakresie zarządzania finansami prowadzą do tego, że teksty ustawodawcze stają się bardziej skomplikowane w związku z umieszczaniem w nich zbyt wielu szczegółów technicznych, utrudniają przyjęcie czysto technicznych decyzji i świadczą o różnym podejściu współprawodawców do przekazywania uprawnień Komisji (akty delegowane i wykonawcze). Komisja nalega na zachowanie swobody działania niezbędnej do efektywnego zarządzania finansami w celu spełnienia oczekiwań beneficjentów dotyczących przyspieszenia realizacji programów i zwiększenia ich efektywności poprzez zmniejszenie biurokracji. Inne kwestie wymagające bardziej wyważonego podejścia: a) skuteczność oddziaływania środków finansowych przez utrzymanie lepiej ukierunkowanego i skoncentrowanego podejścia, tak aby osiągnąć cele strategiczne do 2020 r. oraz b) zapewnienie należytego zarządzania finansami przez proporcjonalną i należytą metodykę kontroli i audytu. Komisja będzie ściśle współpracować z współprawodawcami, aby doprowadzić do osiągnięcia akceptowalnego wyniku w kwestii wyżej wymienionych priorytetów. Zmniejszenie liczby programów || Spójność między wspólnymi regułami a przepisami sektorowymi (art. 1 funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi – rozporządzenie w sprawie funduszy strukturalnych) (COM 2011/615 final) (COM 2011/615 final) || Stanowisko Rady dotyczące rozporządzenia w sprawie funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi może również stać się źródłem wielu odstępstw w ramach przepisów sektorowych. Komisja jest zdania, że odstępstwa w ramach przepisów sektorowych muszą zostać dopuszczone we wspólnych przepisach; w przeciwnym wypadku istnieje ryzyko osłabienia zamierzonej harmonizacji przez wprowadzenie licznych odstępstw w ramach przepisów sektorowych. W tym względzie Komisja popiera stanowisko Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którym należy dążyć do zwiększenia harmonizacji przepisów dotyczących funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych. Program „FISCUS” (COM(2011) 706 final) || Rada i Parlament Europejski zaproponowały podzielenie zintegrowanego programu przedstawionego przez Komisję w odniesieniu do ceł i podatków. Komisja utrzymuje, że zintegrowany program FISCUS zapewniłby znaczące uproszczenie, zwiększyłby synergię i zapewnił spójność procedur wykonawczych, bez uszczerbku dla szczególnych cech tych dwóch sektorów. Biorąc jednak pod uwagę stanowiska współprawodawców, Komisja przedstawiła wnioski dotyczące dwóch oddzielnych programów. Jednolite ramy sektorowe || Wspólne ramy strategiczne (art. 12 rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych) || Rada i Parlament odrzuciły możliwość wykorzystania aktu delegowanego w celu zdefiniowania mniej istotnych elementów wspólnych ram strategicznych; instytucje te proponują ujęcie tych elementów w załączniku do aktu prawnego. Komisja zgodziła się na zastosowanie takiego podejścia, ale nalega, na nadanie jej uprawnień do przyjęcia aktu delegowanego w celu uzupełnienia załącznika o mniej istotne, techniczne elementy wspólnych ram strategicznych oraz w celu zmiany załącznika. Jest to niezbędne, aby umożliwić pewną elastyczność w dostosowaniu istotnych elementów w celu uwzględnienia praktycznych doświadczeń. Wspólne zasady dotyczące instrumentów finansowych na rzecz działań zewnętrznych (COM(2011) 842 final) || Rada i sprawozdawcy Parlamentu Europejskiego opowiadają się za włączeniem do sektorowych zewnętrznych instrumentów finansowych pewnych części rozporządzenia ustanawiającego wspólne zasady wdrażania mające zastosowanie do wszystkich zewnętrznych instrumentów finansowych. Komisja będzie dążyć do zachowania integralności jednolitego zbioru uproszczonych zasad wdrażania w ramach rozporządzenia wykonawczego, zapewniając w ten sposób należyte zarządzanie finansami oraz podejście prawne. Jednolita agencja płatnicza w ramach WPR (art. 7 rozporządzenia horyzontalnego WPR) (COM 2011/ 625 final 2) || Prezydencja Rady proponuje ograniczenie liczby agencji płatniczych w każdym państwie członkowskim do niezbędnego minimum. Komisja zaproponowała zmniejszenie liczby agencji płatniczych do jednej na jedno państwo członkowskie lub na jeden region w celu większej harmonizacji i uproszczenia zarządzania WPR, szczególnie poprzez zmniejszenie obciążeń administracyjnych i poprawę efektywności kontroli. Pojedyncza krajowa agencja koordynująca program „Erasmus dla wszystkich” (art. 21) (COM (2011)788 final) || Propozycja Komisji dotycząca pojedynczej krajowej agencji koordynującej w każdym państwie członkowskim została odrzucona przez Radę w jej częściowym podejściu ogólnym i zakwestionowana przez właściwą komisję Parlamentu Europejskiego. Komisja nie zgadza się z podejściem komisji PE, która jest za utrzymaniem obecnej sytuacji, gdyż ograniczyłoby to elastyczne wykorzystanie funduszy unijnych w państwach członkowskich i pociągnęło za sobą dodatkowe czynności i koszty administracyjne. Trzy sektory w ramach jednego instrumentu „Łącząc Europę” (COM(2011) 665 final 2) || Zintegrowane podejście do instrumentu „Łącząc Europę” zyskało poparcie Rady w ramach częściowego podejścia ogólnego z dnia 7 czerwca 2012 r. Parlament, pracując nad tą kwestią w ramach komisji TRAN i ITRE, wykazuje szerokie poparcie dla tego instrumentu. Synergie / włączenie w główny nurt || Ekologizacja płatności bezpośrednich w ramach wspólnej polityki rolnej (art. 29–33 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich) (COM (2011)625 final) || W Radzie pojawiają się tendencje, które mogą zmniejszyć skuteczność wniosków Komisji. Zarówno Rada, jak i sprawozdawca Parlamentu Europejskiego zaproponowali poprawki mające na celu ograniczenie zakresu wymogów związanych z ekologizacją, na przykład poprzez podniesienie progów i rozszerzenie definicji. Zgodnie z poprawkami zaproponowanymi przez sprawozdawcę Parlamentu Europejskiego do wniosku dotyczącego rozporządzenia horyzontalnego w sprawie WPR nieprzestrzeganie wymogów dotyczących ekologizacji nie powinno wpływać na podstawowe płatności bezpośrednie. Oznaczałoby to w praktyce, że ekologizacja byłaby dobrowolna dla rolników. Mimo że niektóre dostosowania propozycji technicznych przedstawionych przez Komisję mogą być negocjowane, mechanizmy ekologizacji powinny pozostać wiarygodne, aby możliwe było osiągnięcie celu dotyczącego powiązania 30 % płatności bezpośrednich z działaniami przyjaznymi dla środowiska i klimatu. Uwzględnianie zasad horyzontalnych (art. 7, 8, 48, 87 funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi) || Rada i Parlament popierają większe uwzględnianie horyzontalnych zasad równego traktowania, niedyskryminacji, zrównoważonego rozwoju i zmiany klimatu. Jednakże stanowisko Rady, zgodnie z którym należy dać państwom członkowskim prawo przeprowadzenia oceny ich znaczenia dla programów operacyjnych, może osłabić włączanie tych zasad. Cele i wskaźniki mające wyraźny priorytet (ukierunkowane na wyniki) || Minimalny przydział na EFS (art. 4 EFRR (COM (2011) 611 final 2) || Stanowisko Rady w ramach rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych dotyczące skreślenia minimalnego przydziału dla Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), osłabiłoby nacisk na priorytety strategii „Europa 2020” na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Komisja nalega na zapewnienie EFS przewidywalnego budżetu poprzez minimalny udział w polityce spójności. Ma to kluczowe znaczenie dla zagwarantowania niezbędnego poziomu inwestycji w kapitał ludzki w celu osiągnięcia ambitnych celów związanych z zatrudnieniem, szczególnie ze względu na konieczność stawienia czoła bezrobociu oraz zwalczania ubóstwa i wykluczenia społecznego. Komisja Zatrudnienia Parlamentu Europejskiego zdecydowanie popiera wszystkie wyżej wspomniane propozycje Komisji. (Art. 5 EFRR) || Rada proponuje rozpoczęcie finansowania podstawowej infrastruktury regionów lepiej rozwiniętych w obszarach środowiska, transportu i TIK. Komisja uważa, że wykorzystanie małych kwot dostępnych w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w regionach lepiej rozwiniętych, które już i tak mają duże możliwości, przyniosłoby niewielkie korzyści ekonomiczne. Pieniądze te są znacznie skuteczniej wykorzystywane do bezpośredniego pobudzania wzrostu i zatrudnienia w wymagających pomocy słabiej rozwiniętych regionach. Koncentracja tematyczna w EFS (art. 4 EFS) (COM (2011) 607 final 2) || Rada proponuje zmianę mechanizmu koncentracji Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) – „wspieranie włączenia społecznego i zwalczanie ubóstwa”. Zaproponowane przez Radę odstępstwo pozwalające na zaliczenie kwot w ramach EFRR na poczet celu 20 % EFS, przeznaczonego na ten cel tematyczny, sprawiłoby, że mechanizm koncentracji stałby się bezzasadny. Tylko kwoty EFRR, w szczególności w regionach mniej rozwiniętych, mogą stanowić 20 % zasobów EFS. Komisja Zatrudnienia Parlamentu Europejskiego zdecydowanie popiera wszystkie wyżej wspomniane propozycje Komisji. Ramy oceny wyników w ramach funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi (art. 20 i załącznik I funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi) || Rada wprowadziła zmiany w celu zapewnienia państwom członkowskim większej elastyczności i wystarczających zabezpieczeń pozwalających rozwiać obawy dotyczące negatywnych bodźców (zawieszenie płatności i korekty finansowe). Komisja może zaakceptować te zmiany, ale nie zgadza się na skreślenie ani osłabienie negatywnych bodźców mających na celu zniechęcenie do niezadowalających działań i nierealistycznych celów. Nowe cele i wskaźniki || Jest to kwestia przekrojowa. W przypadku wielu wniosków Komisji ze strony sprawozdawców Parlamentu Europejskiego, a niekiedy także ze strony Rady, pojawiały się propozycje dodania wielu szczegółowych celów i nowych wskaźników, które są mniej precyzyjne lub mniej przydatne, co osłabiało skoncentrowanie na wynikach. Erasmus dla wszystkich (art. 4, 5 i 11 COM(2011) 788 final) || W częściowym podejściu ogólnym Rady wszystkie wskaźniki zostały usunięte. Rada proponuje zdefiniowanie wskaźników w akcie wykonawczym. Nie jest to spójne z innymi programami. Wskaźniki są zwykle elementem aktu ustawodawczego lub powinny być określane w drodze aktów delegowanych. Program „Kreatywna Europa” (art. 14 COM(2011) 785 final) || Rada proponuje zdefiniowanie wskaźników w akcie wykonawczym. Nie jest to spójne z innymi programami. Ogólne wskaźniki całego programu są elementem aktu ustawodawczego. Dlatego też podstawowe wskaźniki są zdefiniowane w akcie prawnym i mogą być szczegółowiej określane w aktach delegowanych. Program w dziedzinie zdrowia (art. 2 i 7 COM(2011) 709 final) || Cel programu i wskaźniki mają dużo szerszy zakres i są mniej skoncentrowane na wynikach i jako takie nie są bezpośrednio powiązane z możliwościami finansowymi i operacyjnymi programu. Zawarta w podejściu ogólnym Rady decyzja o upowszechnieniu stopy współfinansowania na poziomie do 80 % dla tzw. wspólnych działań między państwami członkowskimi (zob. poniżej) oraz sprzeczne z tym rozszerzenie zakresu ujętych w programie celów zwiększa prawdopodobieństwo osłabienia skuteczności tego programu, gdyż można będzie finansować z jego środków mniej działań. Fundusz Morski i Rybacki (EFMR) (art. 6 COM(2011) 804 final) || Rada dodała nowe priorytety. W szczególności włączenie odniesienia do przetwarzania mogłoby ograniczyć skuteczność ze względu na małe rozmiary programu w porównaniu z innymi instrumentami strukturalnymi, wniosek dotyczący EFMR powinien być skoncentrowany na najważniejszych obszarach w sektorze rybołówstwa i akwakultury. Elastyczne procedury podejmowania decyzji || Przekazanie uprawnień Komisji jest skreślone lub ograniczone || W wielu zmianach zaproponowanych do wniosków Komisji przez Radę i Parlament Europejski pojawiają się problemy przekrojowe. Rada, a w niektórych przypadkach także Parlament Europejski, proponowała usunięcie lub ograniczenie zakresu przekazanych Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych w odniesieniu do mniej istotnych elementów aktu ustawodawczego; instytucje te proponowały włączenie tych elementów do samego aktu ustawodawczego. Takie podejście obciąża teksty ustawodawcze zbyt wieloma szczegółami technicznymi, które komplikują czytelność tekstów i negatywnie wpływają na dostępność dla zainteresowanych stron, a także ograniczają swobodę decyzji w zarządzaniu operacyjnym, niezbędną do należytego i efektywnego zarządzania finansami w przypadku funduszy UE, lub wymuszają długotrwały proces podejmowania decyzji. Akty delegowane i akty wykonawcze || W wielu przypadkach, w szczególności w obszarach objętych zarządzaniem dzielonym (wspólna polityka rolna, polityka spójności, Fundusz Morski i Rybacki), Rada zaproponowała przekształcenie aktów delegowanych w akty wykonawcze w celu wzmocnienia prawa kontroli sprawowanej przez państwa członkowskie (za pośrednictwem procedur komitetowych) oraz ograniczenia monitorowania przez PE. Budzi to wątpliwości co do zakresu i charakteru działań objętych art. 290 i 291 Traktatu (TFUE) i niesie ze sobą istotne skutki instytucjonalne. Z kolei Parlament Europejski regularnie proponuje przekształcenie aktów wykonawczych w akty delegowane, które stawiają go na równi z Radą. Takie stanowiska są całkowicie nieodpowiednie w odniesieniu do dokumentów dotyczących programowania indykatywnego oraz rocznych programów prac, które należy przyjąć, a następnie bezzwłocznie dostosować, tak aby umożliwić bezzwłoczną reakcję na zmieniające się okoliczności oraz skuteczną realizację programów. Takie akty delegowane nie byłyby zgodne z Traktatem, a ponadto znacząco utrudniłyby operacyjne wdrażanie i wydłużyłyby czas przyznawania dotacji i dokonywania płatności. Byłyby one również całkowicie nieodpowiednie do dokumentów programowych w ramach instrumentów Relex, które w większości przypadków wymagają omówienia i przydzielenia środków wraz z państwami trzecimi będącymi beneficjentami pomocy. Należy przypomnieć, że dokumenty programowe służą do wykonywania, a nie regulowania, odnośnych aktów prawnych, a zatem nie mają cech prawnych (tj. nie ustanawiają powszechnych i wiążących przepisów w porządku prawnym UE), które są wymagane w celu uznania aktu za akt delegowany. Ograniczenia uprawnień budżetowych Komisji || Rada, a w wielu przypadkach także Parlament Europejski, proponują dodatkowy podział budżetu na pułapy cząstkowe w odniesieniu do poszczególnych rodzajów działalności lub działań i pomocy technicznej udzielanej w ramach programów oraz jego ustalenie na poziomie aktu ustawodawczego. Takie stanowiska ograniczają potrzebną Komisji swobodę decydowania w ramach zarządzania finansami, gdyż pozbawiają ją elastyczności operacyjnej, która jest niezbędna do właściwego codziennego zarządzania budżetem. Są one całkowicie nieodpowiednie do programów, na które przyznano niewielkie pule środków finansowych, i nieproporcjonalnie sztywne w odniesieniu do rocznych programów prac. Europejska współpraca terytorialna (art. 20 COM(2011) 611 final) || W przypadku europejskiej współpracy terytorialnej Rada zaproponowała, aby połączenie funkcji instytucji zarządzającej i instytucji certyfikującej było nieobowiązkowe. Komisja nie zgadza się na to i twierdzi, że powinno ono być obowiązkowe, tak aby zapewnić proporcjonalne struktury zarządzania w przypadku stosunkowo małych programów w ramach europejskiej współpracy terytorialnej i aby uniknąć marnowania niewielkich zasobów ludzkich w sektorze publicznym. Zasady kwalifikowalności || VAT w projektach infrastrukturalnych: (art. 8 instrumentu „Łącząc Europę” COM(2011) 665 final), (art. 59 funduszy objętych strategicznymi ramami wsparcia) (art. 20 programu „LIFE”) (COM(2011) 874 final) || Zgodnie z porozumieniem w sprawie rozporządzenia finansowego (RF) przewidującego kwalifikowalność kosztów podatku VAT, pod warunkiem, że jest on niemożliwy do odzyskania i został poniesiony przez beneficjenta innego niż osoba niepodlegająca opodatkowaniu w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, wnioski sektorowe zawarte w instrumencie „Łącząc Europę”, rozporządzeniu w sprawie funduszy objętych strategicznymi ramami wsparcia oraz programach LIFE, które wykluczają kwalifikowalność podatku VAT, zostały zakwestionowane w Radzie i Parlamencie Europejskim. Komisja uważa, że zasada niekwalifikowalności podatku VAT, w szczególności w ramach projektów infrastrukturalnych, jest właściwa i powinna zostać utrzymana w odnośnych sektorowych aktach ustawodawczych. W przeciwnym wypadku budżet Unii Europejskiej będzie wykorzystywany do finansowania budżetów krajowych, zamiast finansować większą liczbę projektów, co można uznać za sprzeczne z zadaniami i celem odnośnych instrumentów finansowych. Działania marketingowe w ramach EFMR (art. 71 EFMR) (COM(2011) 804 final) Jednolita stawka dofinansowania „Horyzont 2020” (art. 22 i 24 zasad uczestnictwa) (COM(2011) 810 final) || Rada proponuje skreślenie odniesienia do wsparcia dla „bezpośredniego wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa przez rybaków zajmujących się łodziowym rybołówstwem przybrzeżnym” we wniosku Komisji dotyczącym Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR). Parlament Europejski wyraził poparcie dla wniosku Komisji. Komisja nie zgadza się ze stanowiskiem Rady, ponieważ wsparcie dla łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego jest ważne, jako że osobom, które się nim zajmują, często brakuje doświadczenia, wiedzy i środków finansowych, aby zajmować się bezpośrednim wprowadzaniem do obrotu. Jednolita stawka dofinansowania dla wszystkich rodzajów działalności w ramach projektu została zakwestionowana przez sprawozdawcę Parlamentu Europejskiego, natomiast jednorazowa stawka ryczałtowa kosztów pośrednich została zakwestionowana zarówno przez Radę, jak i sprawozdawcę Parlamentu Europejskiego. Komisja nalega na przyjęcie propozycji zawartych w zasadach uczestnictwa w programie „Horyzont 2020”, ponieważ zagadnienia te stanowią dwa fundamentalne składniki uproszczonych zasad finansowania tego programu; są one wyrazem starań Komisji zmierzających do zmniejszenia administracyjnych obciążeń dla beneficjentów i obniżenia poziomu błędów, dopuszczenia strategii mniej szczegółowych kontroli i skrócenia okresu przyznawania dotacji w interesie beneficjentów. Metody określania kosztów uproszczonych || Fundusze objęte wspólnymi ramami strategicznymi (art. 58) || Rada zaproponowała nowy wariant uproszczonego obliczania kosztów personelu polegający na podzieleniu rocznego kosztu zatrudnienia brutto przez 1650 godzin. Komisja podtrzymuje swoje zastrzeżenia co do tego stanowiska ze względu na brak uzasadniającej je metody potwierdzającej. EFS (art. 14 rozporządzenia w sprawie EFS) COM(2011)607 || W przypadku EFS Rada zaproponowała, żeby operacje poniżej 50 000 EUR również były rozliczane według stawek zryczałtowanych dodatkowo do płatności ryczałtowych oraz kosztów jednostkowych. Komisja opowiada się natomiast za obowiązkowym, a nie opcjonalnym stosowaniem stawek ryczałtowych ze względu na to, że zapewnia to większe możliwości uproszczenia. Proporcjonalne kontrole || Fundusze objęte wspólnymi ramami strategicznymi (art. 140) || Rada zaproponowała zmiany, które do tego stopnia ograniczają kontrole prowadzone przez Komisję, że nie można tego zaakceptować, ponieważ zagraża to zdolności Komisji do monitorowania wykorzystania budżetu UE oraz możliwości ponoszenia przez nią odpowiedzialności w tym zakresie. Metody kontroli w ramach funduszy objętych wspólnymi ramami strategicznymi (art. 116) || Rada zaproponowała, aby krajowe organy kontroli działające w ramach polityki spójności mogły wykorzystywać inne niż statystyczne metody doboru próby. Komisja nie przyjęła tego stanowiska, gdyż niekoniecznie musi ono dostarczać wiarygodnych i porównywalnych informacji we wszystkich państwach członkowskich, a tym samym zagraża wiarygodności na poziomie UE. e-rządzenie || Fundusze objęte wspólnymi ramami strategicznymi (art. 112) || Rada proponuje przesunięcie terminu wdrożenia polityki w zakresie e-spójności z 2014 r. na rok 2016, opóźniając tym samym o 2 lata znaczące uproszczenie dla beneficjentów. Komisja nie może zgodzić się na takie opóźnienie. [1] COM (2011) 500 z 29.6.2011. [2] COM (2012) 42 final. [3] COM (2010) 815 final. [4] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego objętych zakresem wspólnych ram strategicznych oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności, oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1083/2006, COM(2011) 615 final. [5] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej (COM(2011) 628 final). [6] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1082/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie europejskiego ugrupowania współpracy terytorialnej (EUWT) w celu doprecyzowania, uproszczenia i usprawnienia procesu tworzenia takich ugrupowań oraz ich funkcjonowania (COM(2011) 610 final). [7] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program działań dla ceł i podatków w Unii Europejskiej na okres 2014–2020 (FISCUS) i uchylającego decyzje nr 1482/2007/WE i nr 624/2007/WE (COM(2011) 706 final). [8] Zmieniony wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program działań dla ceł w Unii Europejskiej na okres 2014–2020 (Cła 2020) i uchylającego decyzję nr 624/2007/WE, COM(2012) 464 final, oraz zmieniony wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program działań dla podatków w Unii Europejskiej na okres 2014–2020 (Fiscalis 2020) i uchylającego decyzję nr 1482/2007/WE, COM(2012) 465 final. [9] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady uczestnictwa i upowszechniania dla programu „Horyzont 2020”- programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020), COM (2011) 810 final). [10] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Program działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE), (COM (2011) 874 final). [11] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014-2020), COM (2011) 809 final. [12] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego „ERASMUS DLA WSZYSTKICH” - Program UE na rzecz kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu, COM (2011) 788 final. [13] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia programu „Kreatywna Europa”, (COM (2011) 785 final). [14] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady określającego wspólne zasady i procedury wdrażania unijnych instrumentów na rzecz działań zewnętrznych, COM (2011) 842 final. [15] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego instrument „Łącząc Europę”, COM(2011) 665 final/2. [16] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej, (COM (2011) 625 final) [17] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie programu ochrony konsumentów na lata 2014–2020, (COM (2011) 707 final) [18] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (2014–2020), (COM(2011) 834 final) [19] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję. [20] Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady ustanawiającego program „Europa dla obywateli” na lata 2014–2020, (COM(2011) 884 final).