DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW towarzyszący dokumentowi WNIOSEK DOTYCZĄCY ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie utworzenia systemu wjazdu/wyjazdu w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich Unii Europejskiej /* SWD/2013/048 final */





DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW towarzyszący dokumentowi WNIOSEK DOTYCZĄCY ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie utworzenia systemu wjazdu/wyjazdu w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich Unii Europejskiej 1. Określenie problemu 1.1. Przebieg procedury W swoim komunikacie z dnia 13 lutego 2008 r. „Przygotowanie kolejnych etapów rozwoju zarządzania granicami w Unii Europejskiej”[1] Komisja zaproponowała stworzenie systemu wjazdu/wyjazdu (EES). Taki system przewidywałby rejestrację danych osobowych wraz z danymi dotyczącymi wjazdu i wyjazdu każdego obywatela państwa trzeciego, któremu w momencie przekraczania przez niego granicy zewnętrznej pozwolono na pobyt krótkoterminowy. Komunikatowi z 2008 r. towarzyszyło sprawozdanie z oceny skutków[2]. W konkluzjach Rady Europejskiej z dnia 23 i 24 czerwca 2011 r. wezwano do sprawnej kontynuacji prac nad „inteligentnymi granicami”. W odpowiedzi Komisja przyjęła w dniu 25 października 2011 r. nowy komunikat w sprawie różnych wariantów oraz kierunków działania w przyszłości[3]. Stwierdzono w nim, że wdrożenie EES zapewniłoby Unii dokładne dane na temat przepływów podróżnych wjeżdżających do strefy Schengen oraz z niej wyjeżdżających przez wszystkie granice zewnętrzne strefy, jak również na temat osób nadmiernie przedłużających swój pobyt. 1.2. Przyczyny sprawdzenia możliwości stworzenia EES W ocenie skutków z 2008 r. zidentyfikowano i poddano analizie kwestię nielegalnej imigracji, w tym braku danych umożliwiających identyfikowanie osób nadmiernie przedłużających swój pobyt, a także kwestię terroryzmu i poważnych przestępstw, które stanowią podstawowe problemy i którym zaradzić można dzięki stworzeniu EES. Jak wyjaśniono w komunikacie z 2011 r.: „System wjazdu/wyjazdu umożliwiałby odpowiednie i rzetelne obliczanie długości dozwolonego pobytu, a także weryfikację indywidualnej historii podróży tak posiadaczy wizy, jak i podróżnych zwolnionych z obowiązku wizowego, jako istotny element pierwszej oceny ryzyka. Odbywałoby się to poprzez zastąpienie obecnego systemu wstawiania pieczątek do paszportów elektroniczną rejestracją dat i miejsc przebywania obywatela państwa trzeciego, któremu zezwolono na krótkotrwały pobyt. Chociaż głównym celem tego systemu byłoby monitorowanie respektowania długości dozwolonego pobytu obywateli państw trzecich, system przyczyniałby się także do optymalizacji procedur odprawy granicznej oraz zwiększenia bezpieczeństwa w momencie przekraczania granic zewnętrznych.”[4] W ocenie skutków z 2008 r. oszacowano szeroki zakres wariantów strategicznych; za wariant preferowany przyjęto utworzenie systemu wjazdu/wyjazdu. W niniejszej ocenie skutków ponownie rozpatrzono ogólną problematykę, która miała znaczenie dla przyjętych wniosków, również w świetle rozwoju sytuacji po 2008 r., przy uwzględnieniu aspektów kontroli granicznej, nielegalnej imigracji oraz rozwoju technologicznego – zarówno na szczeblu europejskim jak i krajowym. 1.3. Podsumowanie ogólnych problemów związanych z kontrolą graniczną i nielegalną migracją · brak jakichkolwiek środków elektronicznych służących do rejestrowania przemieszczania się podróżnych z państw trzecich, którym zezwolono na pobyt krótkoterminowy; · bardzo ograniczona wartość utworzonych do tych celów systemów krajowych na terytorium obejmującym 26 państw i pozbawionym wewnętrznych kontroli granicznych; · brak środków umożliwiających identyfikację osób wykrytych na terytorium bez dokumentów podróży, które to osoby nie mogą zostać zidentyfikowane za pomocą VIS; · brak jakichkolwiek informacji odnośnie do tego, kto znajduje się na terytorium UE i kto przestrzega maksymalnego dozwolonego okresu pobytu krótkoterminowego, który wynosi trzy miesiące w ciągu sześciu miesięcy; · złożoność i powolność obecnego obowiązku stemplowania, który nie gwarantuje, że funkcjonariusz straży granicznej jest podczas kontroli granicznej podróżnego w stanie ocenić długość dozwolonego pobytu; · brak informacji dotyczących narodowości i grup podróżnych (zwolnionych/niezwolnionych z obowiązku posiadania wizy) nadmiernie przedłużających pobyt; · brak informacji, które mogłyby być pomocne w przeprowadzaniu wyrywkowych kontroli na terytorium w celu identyfikowania osób nielegalnie na tym terytorium przebywających. 1.4. Podsumowanie ogólnych problemów związanych z kwestiami ochrony porządku publicznego · brak informacji dotyczących podróżowania i przekraczania granicy przez osoby podejrzane; · trudności w wykrywaniu osób objętych wpisem zawierającym ostrzeżenie, które korzystają z różnych tożsamości w celu przekroczenia granicy; · trudności w identyfikowaniu podejrzanych, którzy zniszczyli swoje dokumenty podróży. 1.5. Kwestie dotyczące praw podstawowych EES miałby – ze względu na zawarte w nim dane osobowe – przede wszystkim wpływ na prawo do ochrony danych osobowych, zapisane w art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. EES musiałby gwarantować prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu (art. 47 karty) w celu zakwestionowania powiadomienia o nadmiernym przedłużaniu pobytu, na przykład w sytuacji gdy przedłużenie pobytu było wymuszone, w przypadku błędu lub w sytuacji, w której migrant posiada prawo pobytu. Dyrektywa 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[5] oraz rozporządzenie (WE) 45/2001 miałyby zastosowanie do przetwarzania danych osobowych realizowanego na potrzeby EES odpowiednio przez państwa członkowskie oraz przez zaangażowane unijne instytucje, organy i agencje. Negatywne skutki udostępniania danych osobowych należy zminimalizować przez odpowiednie zabezpieczenia techniczne przed ich nadużywaniem, jednoznaczne prawne ograniczenia dostępu, w tym ograniczenia związane z celowością oraz okresy zatrzymywania danych, które powinny być możliwie krótkie. Zgodnie z komunikatem Komisji z lipca 2010 r. w sprawie zarządzania informacjami[6] każdy nowy akt opierający się na wykorzystaniu technologii informacyjnych powinien zawierać przepisy dotyczące ochrony danych. Narzuca to uwzględnienie stosownych przepisów ograniczających przetwarzanie danych do tego, co jest niezbędne dla określonego celu danego aktu i umożliwiających podmiotom dostęp do danych jedynie na zasadzie ograniczonego dostępu. Narzuca to również wybór ograniczonych okresów zatrzymywania danych, które zależą jedynie od celu aktu oraz przyjęcia mechanizmów gwarantujących dokładne zarządzanie ryzykiem i skuteczną ochronę praw osób, których dane dotyczą. System musiałby być zgodny z zasadami ochrony danych oraz z wymogami konieczności, proporcjonalności, z zasadą celowości i z wymogami w zakresie jakości danych. Należałoby wprowadzić wszystkie zabezpieczenia i mechanizmy służące skutecznej ochronie praw podstawowych podróżnych, zwłaszcza ochrony ich życia prywatnego i ich danych osobowych. Należy uświadamiać obywateli państw trzecich o istnieniu tych praw. 1.6. Zasada pomocniczości Zgodnie z art. 74 i 77 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Unia ma prawo do przyjmowania środków dotyczących przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich. Zgodnie z art. 82 ust. 1 lit d) oraz art. 87 ust. 2 lit. a) TFUE Unia ma również prawo do przyjmowania środków na rzecz wzmacniania współpracy policyjnej i sądowej w drodze gromadzenia, przechowywania, przetwarzania, analizowania i wymiany istotnych informacji. Żadne z państw członkowskich nie jest w stanie samo poradzić sobie z nielegalną imigracją oraz zwalczaniem międzynarodowego terroryzmu i poważnych przestępstw. Dana osoba może wjechać na terytorium strefy Schengen na przejściu granicznym w państwie członkowskim, w którym stosowany jest krajowy rejestr danych dotyczących wjazdu/wyjazdu, natomiast wyjechać przez przejście graniczne, na którym taki system nie jest stosowany. Dlatego monitorowanie zgodności z przepisami UE dotyczącymi dozwolonego pobytu nie może być wykonywane przez państwa członkowskie działające samodzielnie. Obywatele państw trzecich, którzy wjeżdżają na terytorium strefy Schengen są w stanie swobodnie się na nim poruszać. Zasadniczo na obszarze pozbawionym granic wewnętrznych należy podejmować działania skierowane przeciwko nielegalnej imigracji na wspólnej podstawie. Uwzględniając wszystkie te aspekty, UE jest w lepszej pozycji niż państwa członkowskie, aby podjąć stosowne działania. 2. Cele systemu wjazdu/wyjazdu Ogólne cele polityki, w kolejności ich znaczenia, są następujące: · zwalczanie nielegalnej imigracji; · wkład w walkę z terroryzmem i poważnymi przestępstwami oraz zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa wewnętrznego. Cele szczegółowe są następujące: · zwiększenie skuteczności kontroli granicznych poprzez monitorowanie prawa do dozwolonego pobytu w momencie wjazdu i wyjazdu, a także poprawa oceny ryzyka nadmiernego przedłużania pobytu; · monitorowanie przestrzegania czasu dozwolonego pobytu poszczególnych osób na terytorium; · generowanie wiarygodnych informacji pozwalających UE oraz państwom członkowskim na dokonywanie świadomych wyborów politycznych dotyczących wiz oraz migracji; · identyfikowanie i wykrywanie nielegalnych imigrantów, zwłaszcza osób nadmiernie przedłużających pobyt, również w obrębie terytorium, a także zwiększenie możliwości powrotów; · identyfikowanie i zatrzymywanie terrorystów oraz osób podejrzanych o popełnienie przestępstw, które przekraczają granice zewnętrzne; · generowanie informacji, które zmniejszyłyby luki w identyfikowaniu i weryfikowaniu obywateli państw trzecich nieobjętych wizowym systemem informacyjnym (VIS), oraz które przyczyniłyby się do zatrzymywania terrorystów oraz osób podejrzanych o popełnienie przestępstw karnych. Cele operacyjne są następujące: · stworzenie wpisów wjazdów i wyjazdów obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne; · automatyczne obliczanie czasu dozwolonego pobytu i generowanie ostrzeżenia w przypadku braku wpisu dotyczącego wyjazdu obywatela państwa trzeciego, dla którego czas dozwolonego pobytu upłynął; · usunięcie danych EES z chwilą upływu okresu zatrzymywania danych; · generowanie informacji dotyczących skali i tendencji przepływów przez granice zewnętrzne, zwłaszcza w odniesieniu do nielegalnej imigracji; · informowanie obywateli państw trzecich o ich prawach oraz wdrażanie skutecznych procedur odwoławczych. 3. Warianty strategiczne Definicja problemu i konsultacje z zainteresowanymi stronami wskazują, że zasadnicze kwestie, odnośnie do których należy podjąć decyzję, dotyczą rodzaju danych, jakie należy przetwarzać w systemie oraz szczegółowego celu tego przetwarzania. Okresy zatrzymywania danych muszą być wybrane jako wypadkowa wyborów dokonanych w odniesieniu do tych dwóch kwestii, co oznacza, że okres zatrzymywania danych powinien być możliwie najkrótszym okresem niezbędnym do realizacji celu. Istnieją zatem cztery warianty strategiczne: 1) system wjazdu/wyjazdu zawierający dane alfanumeryczne na potrzeby kontroli granic i zarządzania migracją; 2) taki sam jak wariant strategiczny 1, uzupełniony o dane biometryczne; 3) taki sam jak wariant strategiczny 1, przy czym celem byłby system rozszerzony w taki sposób, aby swoim zasięgiem objął również walkę z terroryzmem i poważnymi przestępstwami; 4) taki sam jak wariant strategiczny 1, uzupełniony o dane biometryczne, przy czym celem byłby system rozszerzony w taki sposób, aby swoim zasięgiem objął również walkę z terroryzmem i poważnymi przestępstwami (czyli połączenie wariantu strategicznego 2 i 3). Gdy zostanie określony preferowany wariant strategiczny – innymi słowy to, co system będzie robił – należy dokonać wyboru sposobów wdrożenia systemu od strony technicznej. Okres zatrzymywania danych w odniesieniu do wariantów strategicznych byłby następujący: · w przypadku systemu wjazdu/wyjazdu utworzonego na podstawie wariantu strategicznego 1 lub 2 przyjmuje się ogólną zasadę 6 miesięcy, przy czym w przypadku podróżnych, którzy nie opuścili terytorium przed upływem dozwolonego okresu pobytu, okres ten wynosiłby 5 lata, zaś dla podróżnych uczestniczących w RTP – okres równy okresowi, na jaki przyznano im dostęp do systemu; · w przypadku systemu wjazdu/wyjazdu utworzonego na podstawie wariantu strategicznego 3 lub 4 okres przechowywania wynosiłby pięć lat dla wszystkich podróżnych. 4. Porównanie wariantów i określenie preferowanego wariantu strategicznego 4.1. Porównanie wariantów Tabela 1 – Ocena porównawcza wariantów strategicznych Cel/wariant strategiczny || Scenariusz odniesienia (Wariant strategiczny 0) || Wariant strategiczny 1 || Wariant strategiczny 2 || Wariant strategiczny 3 || Wariant strategiczny 4 Cel strategiczny: przeciwdziałanie nielegalnej migracji || 0 || √√ || √√√ || √√ || √√√ Cel strategiczny: zwalczanie terroryzmu i poważnych przestępstw || 0 || 0 || 0 || √√ || √√√ Wpływ na prawa podstawowe || 0 || -√ || -√√ || -√√ || -√√√√ Wpływ na zarządzanie granicami || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 W tabeli 1 podsumowano ocenę skutków. W poniższym porównaniu i ustaleniach dotyczących preferowanego wariantu strategicznego uwzględniono również następujące kryteria: · skuteczność – stopień, w jakim warianty umożliwiają realizację celów wniosku; · efektywność – stopień, w jakim cele mogą zostać osiągnięte przy najniższych kosztach; · spójność – stopień spójności wariantów z przekrojowymi celami polityki UE. Trudnością, jaką ujawniła ocena skutków każdego wariantu strategicznego, jest brak dostępnych danych, co przede wszystkim wpływa na możliwość porównania skuteczności wariantów strategicznych 1–4. Na założenie, że system funkcjonujący w oparciu o dane biometryczne będzie w większym stopniu przeciwdziałać nielegalnej migracji, oraz że w konsekwencji skuteczniejsze będą warianty strategiczne 2 i 4, wpływ ma odsetek osób niepodlegających obowiązkowi wizowemu, które nadmiernie przedłużają pobyt; dokładna liczba takich osób nie jest znana. Negatywne oddziaływanie weryfikowania danych biometrycznych tej grupy podróżnych na proces zarządzani granicami może zostać w pełni oceniony dopiero po całkowitym wdrożeniu VIS. Podobnie brak jest obszernych danych, które umożliwiałyby ocenę wpływu udzielenia dostępu na potrzeby ochrony porządku publicznego, jako że dane udostępnione dotychczas przez ekspertów z państw członkowskich są w dużej mierze ogólne, zaś doświadczenia w zakresie dostępu do VIS na potrzeby ochrony porządku publicznego nie są jeszcze dostępne. Można zauważyć, że dane dotyczące wjazdu/wyjazdu mogą być niezbędne do celów prewencji, wykrywania lub ścigania przestępstw terrorystycznych lub innych poważnych przestępstw w sytuacji, w której przestępstwa te wiążą się z podróżami międzynarodowymi. Ponadto pozytywne oddziaływanie na cel, jakim jest wykrywanie i identyfikowanie podejrzanych terrorystów i przestępców, jest wyższe w przypadku systemu funkcjonującego w oparciu o dane biometryczne. Ocena preferowanego wariantu strategicznego w odniesieniu do uwzględnienia danych biometrycznych musi rozpocząć się od samego celu systemu w powiązaniu z kontrolą granic i zarządzaniem migracją. Na tej podstawie wariant 2 ma największy pozytywny wpływ na przeciwdziałanie nielegalnej migracji. Potencjalnemu negatywnemu wpływowi na proces zarządzania granicami można zaradzić, wprowadzając okres przejściowy, w którym system operowałby w oparciu o dane alfanumeryczne przez pierwsze trzy lata, a następnie w oparciu o dane alfanumeryczne i biometryczne. Na tej podstawie i w odniesieniu do dostępu na potrzeby egzekwowania prawa, całkowity negatywny wpływ wariantu 4 na prawa podstawowe mógłby być postrzegany jako potencjalnie nieproporcjonalny, również przy uwzględnieniu potrzeby znacznie dłuższego okresu przechowywania danych. Na powrót do kwestii dostępu na potrzeby egzekwowania prawa na podstawie pełniejszych danych i informacji w celu dokonania bardziej szczegółowej oceny skutków pozwoliłoby przeprowadzenie oceny po upływie 2 lat, z uwzględnieniem doświadczeń związanych z wdrażaniem VIS w zakresie dostępu do systemu na potrzeby ochrony porządku publicznego oraz ogólnych doświadczeń związanych z działaniem EES. A zatem w momencie dokonywania po 2 latach oceny systemu wjazdu/wyjazdu można ponownie rozważyć potrzebę udzielenia dostępu na potrzeby ochrony porządku publicznego, jak również ocenić okresy zatrzymywania danych. Podsumowując, preferowanym wariantem jest zatem wariant strategiczny 2, w przypadku którego po dwóch latach działalności przewidywana jest ocena, po której zostanie stwierdzone, czy można przejść do wariantu strategicznego 4. Każda taka zmiana (tzn. przejście do wariantu strategicznego 4) w odniesieniu do celów ochrony porządku publicznego lub zmiana okresów zatrzymywania danych będzie wymagała złożenia przez Komisję nowego wniosku legislacyjnego. 4.2. Realizacja techniczna Ogólnie rzecz biorąc, rozwiązaniem najskuteczniejszym i najbardziej efektywnym pod względem kosztów jest podejście scentralizowane. Jest ono również spójne z rozwojem innych systemów informatycznych w obszarze migracji, to znaczy z systemami Eurodac, VIS oraz SIS/SIS II, a także z zarządzaniem nimi. 4.3. Wariant preferowany Preferowanym rozwiązaniem dla EES jest rozpoczęcie działania od systemu opartego na wariancie strategicznym 2 i dokonanie oceny potrzeby przejścia do wariantu strategicznego 4 po dwóch latach działalności. · System EES działałby najpierw jako scentralizowana baza danych zawierająca jedynie dane alfanumeryczne, do której organy ścigania nie miałyby dostępu. Okres zatrzymywania danych w zwykłych przypadkach wynosiłby 6 miesięcy, a w przypadku nadmiernego przedłużenia pobytu – 5 lat. · Po trzech latach działalności EES funkcjonowałby w oparciu o dane alfanumeryczne i biometryczne (te ostatnie w odniesieniu do osób niepodlegających obowiązkowi wizowemu). · Po dwóch latach funkcjonowania EES zostałby poddany ocenie. W tym czasie ponownie rozważona zostałaby kwestia dostępu na potrzeby ochrony porządku publicznego, jak również ocenione okresy zatrzymywania danych. · Jednak w celu udzielenia dostępu organom ścigania do danych generowanych przez system wjazdu/wyjazdu w drugiej fazie, konieczne byłoby wyraźne dowiedzenie konieczności i proporcjonalności korzystania z tych danych w oparciu o solidne dowody; dostęp musiałby być powiązany ze stosownymi zabezpieczeniami i ograniczeniami. 4.4. Koszty preferowanego wariantu Tabela 2 – koszty preferowanego wariantu || Jednorazowe koszty opracowania na szczeblu centralnym i krajowym (trzy lata rozwoju) (w mln EUR) || Roczne koszty operacyjne na szczeblu centralnym i krajowym (pięć lat funkcjonowania) (w mln EUR) || Łączne koszty na szczeblu centralnym i krajowym (w mln EUR) System scentralizowany, dane biometryczne wprowadzone później || 183 (państwa członkowskie – 146 UE – 37) || 88 (państwa członkowskie – 74 UE – 14) || 623 Wniosek Komisji dotyczący kolejnych wieloletnich ram finansowych zawiera wniosek o 4,6 mld EUR dla Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego na okres 2014–2020. We wniosku kwota 1,1 mld EUR została przeznaczona jako orientacyjna kwota na rzecz rozwoju systemu wjazdu/wyjazdu i programu rejestrowania podróżnych przy założeniu, że koszty prac rozwojowych rozpoczną się w 2015 r. i obejmą 4 lata działalności. Ponadto poza zakresem Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego przeznaczono dodatkową kwotę w wysokości 822 mln EUR na zarządzanie istniejącymi systemami wielkoskalowymi systemami informatycznymi (system informacyjny Schengen II, wizowy system informacyjny oraz Eurodac). Komisja przewiduje przekazanie zadań związanych z wdrażaniem tych systemów Agencji ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości ustanowionej rozporządzeniem (UE) nr 1077/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady[7]. Zapewnienie wsparcia finansowego na krajowe koszty prac rozwojowych zagwarantowałoby, że trudne warunki gospodarcze na szczeblu krajowym nie zagrożą projektom lub ich nie opóźnią. Oszczędności kosztów można osiągnąć również wtedy, gdy system wjazdu/wyjazdu będzie tworzony wraz z programem rejestrowania podróżnych, w przeciwieństwie do sytuacji, w której oba systemy byłyby tworzone całkowicie niezależnie. Największe oszczędności kosztowe pojawiają się na szczeblu centralnym (UE) z tytułu ograniczonych kosztów sprzętu, oprogramowania i infrastruktury oraz na szczeblu państw członkowskich – dzięki oszczędnościom administracyjnym i związanym z przestrzenią biurową. 5. Monitorowanie i ocena Komisja dba o to, aby istniały systemy monitorujące funkcjonowanie systemu wjazdu/wyjazdu oraz ocenia je pod kątem najważniejszych celów strategicznych. Dwa lata po rozpoczęciu funkcjonowania systemu, a następnie co dwa lata, organ zarządzający przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie dotyczące technicznego funkcjonowania systemu. Ponadto dwa lata po rozpoczęciu funkcjonowania systemu wjazdu/wyjazdu, a następnie co cztery lata, Komisja sporządza ogólną ocenę systemu, w tym w odniesieniu do wpływu na prawa podstawowe oraz wyników osiągniętych w porównaniu z przyjętymi celami, a także oceniając aktualność uzasadnienia systemu i wszelkie implikacje dla przyszłych wariantów. Pierwsza ocena powinna skupić się na tym, czy należy przyznać dostęp na potrzeby ochrony porządku publicznego oraz czy należy wydłużyć okresy zatrzymywania danych; w razie potrzeby towarzyszyć jej będą wnioski legislacyjne. Komisja przekazuje sprawozdania z oceny Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. [1] COM(2008) 69 final. [2] SEC(2008) 153 oraz studium przygotowawcze dla oceny skutków w powiązaniu ze stworzeniem systemu wjazdu/wyjazdu na granicach zewnętrznych UE oraz wprowadzenie systemu przekraczania granic dla osób podróżujących w dobrej wierze (program rejestrowania podróżnych) sporządzone przez GHK oraz studium wykonalności technicznej systemu wjazdu/wyjazdu sporządzone przez Unisys. Dokumenty te są opublikowane pod następującym adresem internetowym: http://ec.europa.eu/home-affairs/doc_centre/borders/borders_schengen_en.htm [3] COM(2011) 680 final. [4] COM(2011) 680 final. [5] Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31. [6] COM(2010) 385 final. [7] Dz.U. L 286 z 1.11.2011, s. 1.