[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 29.2.2008

KOM(2008) 120 wersja ostateczna

2008/0046 (CNS)

Wniosek

DYREKTYWA RADY

uproszczająca procedury dotyczące podawania i publikowania informacji w dziedzinie weterynarii i zootechniki oraz zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG, 77/504/EWG, 88/407/EWG, 88/661/EWG, 89/361/EWG, 89/556/EWG, 90/427/EWG, 90/428/EWG, 90/429/EWG, 90/539/EWG, 91/68/EWG, 92/35/EWG, 92/65/EWG, 92/66/EWG, 92/119/EWG, 94/28/WE, 2000/75/WE, decyzję 2000/258/WE i dyrektywy 2001/89/WE, 2002/60/WE oraz 2005/94/WE

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

Ogólnym celem wniosku Komisji jest harmonizacja i uproszczenie obecnych procedur dotyczących aktualizacji i publikowania informacji w dziedzinie weterynarii i zootechniki, takich jak wykazy zatwierdzonych zakładów związanych ze zdrowiem zwierząt i organizacji hodowlanych w państwach członkowskich i w krajach trzecich oraz wykazy niektórych krajowych laboratoriów referencyjnych i innych zatwierdzonych laboratoriów.

Wniosek Komisji ma na celu zmianę 20 dyrektyw i jednej decyzji, zapewniając uproszczone podejście, które przyniesie korzyści w postaci mniejszego obciążenia pracą i mniejszych obciążeń administracyjnych dla właściwych organów w państwach członkowskich, sektora rolnictwa, podmiotów zajmujących się handlem oraz Komisji.

▪▪▪▪▪▪▪▪▪

( Zakłady związane ze zdrowiem zwierząt zatwierdzone do handlu wewnątrzwspólnotowego żywymi zwierzętami i ich produktami oraz dostarczania informacji w dziedzinie zootechniki

Prawodawstwo wspólnotowe w dziedzinie weterynarii stanowi, że miejsca gromadzenia bydła, świń, kóz i owiec, podmioty handlujące tymi zwierzętami, zakłady drobiarskie, centra pozyskiwania lub przechowywania nasienia i zespoły pozyskiwania lub wytwarzania zarodków oraz niektóre instytucje, instytuty i centra muszą spełniać określone warunki i muszą być oficjalnie zatwierdzone przez państwa członkowskie do handlu wewnątrzwspólnotowego niektórymi żywymi zwierzętami i ich produktami, a w szczególności zwierzęcym materiałem biologicznym, takim jak nasienie, komórki jajowe i zarodki.

Obowiązujące prawodawstwo wspólnotowe przewiduje różne procedury rejestracji, sporządzania wykazów, aktualizacji, przekazywania i publikacji informacji dotyczących tych zakładów związanych ze zdrowiem zwierząt. Jednakże różnice w procedurach bardzo utrudniają sporządzanie i aktualizację wykazów oraz ich wykorzystanie w praktyce przez właściwe służby kontrolne i zainteresowane podmioty.

Dlatego też należy zharmonizować procedury i zapewnić bardziej usystematyzowane, spójne i jednolite przepisy dotyczące pięciu kluczowych elementów procedury, mianowicie: rejestracji, sporządzania, aktualizacji, przekazywania i publikacji wykazów.

Dodatkowo, z uwagi na to, że to państwa członkowskie mają kontrolować warunki, które muszą być spełnione przez różne zakłady związane ze zdrowiem zwierząt aby umieścić je w wykazie, odpowiedzialność za sporządzanie wykazów powinna spoczywać na państwach członkowskich a nie na Komisji.

Państwa członkowskie powinny zatem sporządzać i aktualizować wykazy przedmiotowych zakładów związanych ze zdrowiem zwierząt i udostępniać je innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej. W celu zharmonizowania modelu tych wykazów oraz sposobu uzyskiwania w łatwy sposób dostępu do uaktualnionych wspólnotowych wykazów, niezbędne jest wprowadzenie wspólnych kryteriów w ramach procedury komitologii.

Dla zapewnienia spójności i przejrzystości prawodawstwa wspólnotowego, ta nowa procedura powinna również obowiązywać w dziedzinie zootechniki, w szczególności stowarzyszenia hodowców zatwierdzone w państwach członkowskich do utrzymywania lub zakładania ksiąg hodowlanych, ksiąg hodowlanych owiec lub kóz lub ksiąg stadnych koni oraz odnośnie do informacji dotyczących zawodów konnych, jakich mają dostarczać państwa członkowskie zgodnie z dyrektywą Rady 90/428/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie handlu zwierzętami z rodziny koniowatych przeznaczonymi do udziału w zawodach oraz ustanawiającą warunki udziału w takich zawodach.

( Zakłady związane ze zdrowiem zwierząt zatwierdzone w krajach trzecich do przywozu produktów zwierzęcych do Wspólnoty oraz władze zatwierdzone w krajach trzecich do prowadzenia księgi hodowlanej, księgi hodowlanej owiec lub kóz lub księgi stadnej koni

Podobnie jak w przypadku zasad stosowanych w handlu wewnątrzwspólnotowym, przywóz nasienia, komórek jajowych i zarodków regulowany jest w taki sposób, że znajdujące się w krajach trzecich zakłady z których one pochodzą muszą spełnić określone warunki w celu zminimalizowania zagrożenia dla zdrowia zwierząt. W związku z tym przywóz do Wspólnoty takiego materiału biologicznego powinien być dozwolony wyłącznie z centrów pozyskiwania lub przechowywania nasienia i zespołów pozyskiwania lub wytwarzania zarodków oficjalnie zatwierdzonych do wywozu do Wspólnoty przez właściwe organy przedmiotowego kraju trzeciego, zgodnie z wymaganiami wspólnotowymi i poddawanych w razie potrzeby wspólnotowym kontrolom weterynaryjnym. W zależności od rodzaju materiału biologicznego oraz gatunku zwierzęcia, obowiązujące procedury sporządzania wykazów zakładów związanych ze zdrowiem zwierząt i aktualizacji odpowiednich wykazów różnią się, począwszy od decyzji przyjmowanych w ramach procedury komitologii zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[1], a skończywszy na zwykłej konsultacji z państwami członkowskimi.

Jednoczesne występowanie różnych procedur może prowadzić do zamieszania i niepewności wśród urzędników administracyjnych w krajach trzecich, w sektorze rolnym i wśród podmiotów zajmujących się handlem. Ponieważ to kraje trzecie mają kontrolować warunki, jakie muszą być spełnione przez różne zakłady związane ze zdrowiem zwierząt, aby zostały wskazane jako zatwierdzone do wywozu do Wspólnoty zgodnie z wymogami wspólnotowymi, obowiązujące ramy prawne zatwierdzania tych zakładów powinny zostać zharmonizowane i uproszczone, aby odpowiedzialność za sporządzanie i aktualizowanie wykazów spoczywała na krajach trzecich, a nie na Komisji. Należy przy tym zapewnić, iż nie zostanie naruszony poziom gwarancji zdrowia zwierząt udzielanych przez kraje trzecie. Środki upraszczające pozostają bez uszczerbku dla prawa Komisji do podjęcia, w razie potrzeby, środków zabezpieczających.

Różne obowiązujące procedury powinny zatem być zastąpione procedurą, zgodnie z którą właściwe organy krajów trzecich sporządzają, aktualizują i przekazują wykazy Komisji. Komisja powinna poinformować państwa członkowskie o wykazach i upublicznić je w celach informacyjnych. W przypadku obaw dotyczących wykazów przekazywanych przez kraje trzecie, należy wprowadzić środki ochronne zgodnie z dyrektywą Rady 97/78/WE.

Dla zapewnienia spójności i przejrzystości procedura ta powinna także obowiązywać władze zatwierdzone w krajach trzecich do prowadzenia księgi hodowlanej, księgi hodowlanej owiec lub kóz lub księgi stadnej koni zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym w dziedzinie zootechniki.

( Laboratoria

W dziedzinie weterynarii Komisja jest odpowiedzialna za sporządzanie i aktualizację wykazów zatwierdzonych krajowych laboratoriów referencyjnych i innych zatwierdzonych laboratoriów na podstawie informacji dostarczanych przez państwa członkowskie.

Zgodnie z obowiązującym prawodawstwem wspólnotowym zmiany w wykazach wprowadza się na wniosek państwa członkowskiego na mocy decyzji podjętej w ramach procedury komitologii zgodnie z decyzją 1999/468/WE lub zmian tych dokonuje Rada na wniosek Komisji.

Jednakże zmiany w tych wykazach są często natury czysto formalnej, jak na przykład zmiany danych kontaktowych przedmiotowych laboratoriów.

Aktualnie przeprowadza się jedynie okresowe uaktualnienia wykazów tych laboratoriów, aby ograniczyć liczbę decyzji Komisji. Praktyka ta nie zapewnia jednak szybkiej aktualizacji wykazów. Mogłoby to zagrozić statusowi prawnemu krajowych laboratoriów referencyjnych i innych zatwierdzonych laboratoriów. Ponieważ państwa członkowskie wyznaczają krajowe laboratoria referencyjne i dostarczają wszystkich niezbędnych danych i aktualizacji, to właśnie one a nie Komisja powinny być odpowiedzialne za sporządzanie wykazów. Ta sama zasada powinna obowiązywać w przypadku innych zatwierdzonych laboratoriów w państwach członkowskich.

Państwa członkowskie sporządzają zatem i aktualizują wykazy przedmiotowych krajowych laboratoriów referencyjnych i innych zatwierdzonych laboratoriów i udostępniają je innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej. W celu zharmonizowania modelu tych wykazów oraz sposobu uzyskiwania w łatwy sposób dostępu do uaktualnionych wspólnotowych wykazów, niezbędne jest wprowadzenie wspólnych kryteriów w ramach procedury komitologii.

Jednakże w przypadku gdy wykazy dotyczą zatwierdzonych laboratoriów znajdujących się w krajach trzecich, Komisja powinna w dalszym ciągu odpowiadać za sporządzanie i publikowanie wykazów takich laboratoriów.

Celem niniejszego wniosku jest:

- harmonizacja i uproszczenie obecnych procedur dotyczących aktualizacji i publikowania wykazów niektórych zatwierdzonych zakładów związanych ze zdrowiem zwierząt i organizacji hodowlanych w państwach członkowskich oraz informacji dotyczących zawodów konnych, jakich mają dostarczać państwa członkowskie.

- harmonizacja i uproszczenie obecnych procedur dotyczących aktualizacji i publikowania wykazów niektórych zatwierdzonych zakładów związanych ze zdrowiem zwierząt i władz zatwierdzonych w krajach trzecich dla celów prowadzenia księgi hodowlanej, księgi hodowlanej owiec lub kóz lub księgi stadnej.

- uproszczenie obecnych procedur dotyczących aktualizacji i publikowania wykazów niektórych krajowych laboratoriów referencyjnych i innych zatwierdzonych laboratoriów.

Dyrektywy 64/432/EWG, 77/504/EWG, 88/407/EWG, 88/661/EWG, 89/361/EWG, 89/556/EWG, 90/427/EWG, 90/428/EWG, 90/429/EWG, 90/539/EWG, 91/68/EWG, 92/35/EWG, 92/65/EWG, 92/66/EWG, 92/119/EWG, 94/28/WE, 2000/75/WE, 2001/89/WE, 2002/60/WE 2005/94/WE oraz decyzja 2000/258/WE powinny zostać odpowiednio zmienione.

2008/0046 (CNS)

Wniosek

DYREKTYWA RADY

uproszczająca procedury dotyczące podawania i publikowania informacji w dziedzinie weterynarii i zootechniki oraz zmieniająca dyrektywy 64/432/EWG, 77/504/EWG, 88/407/EWG, 88/661/EWG, 89/361/EWG, 89/556/EWG, 90/427/EWG, 90/428/EWG, 90/429/EWG, 90/539/EWG, 91/68/EWG, 92/35/EWG, 92/65/EWG, 92/66/EWG, 92/119/EWG, 94/28/WE, 2000/75/WE, decyzję 2000/258/WE i dyrektywy 2001/89/WE, 2002/60/WE oraz 2005/94/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG[2], w szczególności jej art. 10 ust. 6,

uwzględniając wniosek Komisji[3],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[4],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Prawodawstwo wspólnotowe w dziedzinie weterynarii stanowi, że miejsca gromadzenia bydła, świń, kóz i owiec, podmioty handlujące tymi zwierzętami, zakłady drobiarskie, centra pozyskiwania lub przechowywania nasienia i zespoły pozyskiwania lub wytwarzania zarodków oraz niektóre instytucje, instytuty i centra (zakłady związane ze zdrowiem zwierząt) muszą spełniać określone warunki i muszą być oficjalnie zatwierdzone przez państwa członkowskie do handlu wewnątrzwspólnotowego niektórymi żywymi zwierzętami i ich produktami, a w szczególności zwierzęcym materiałem biologicznym, takim jak nasienie, komórki jajowe i zarodki.

(2) Obowiązujące prawodawstwo wspólnotowe przewiduje różne procedury rejestracji, sporządzania wykazów, aktualizacji, przekazywania i publikacji informacji dotyczących tych zakładów związanych ze zdrowiem zwierząt. Jednakże różnice w procedurach bardzo utrudniają sporządzanie i aktualizację wykazów oraz ich wykorzystanie w praktyce przez właściwe służby kontrolne i zainteresowane podmioty.

(3) Dlatego też należy zharmonizować procedury i zapewnić bardziej usystematyzowane, spójne i jednolite przepisy dotyczące pięciu kluczowych elementów procedury, mianowicie: rejestracji, sporządzania, aktualizacji, przekazywania i publikacji wykazów.

(4) Dodatkowo, z uwagi na to, że to państwa członkowskie mają kontrolować warunki, które muszą być spełnione przez różne zakłady związane ze zdrowiem zwierząt, aby mogły być one umieszczone w wykazie, odpowiedzialność za sporządzanie wykazów powinna spoczywać na państwach członkowskich, a nie na Komisji.

(5) Państwa członkowskie powinny zatem sporządzać i aktualizować wykazy przedmiotowych zakładów związanych ze zdrowiem zwierząt i udostępniać je innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej. W celu zharmonizowania modelu tych wykazów oraz sposobu uzyskiwania w łatwy sposób dostępu do uaktualnionych wspólnotowych wykazów, należy wprowadzić wspólne kryteria w ramach procedury komitologii.

(6) Dla zapewnienia spójności i przejrzystości prawodawstwa wspólnotowego, ta nowa procedura powinna również obowiązywać w dziedzinie zootechniki, w szczególności stowarzyszenia hodowców zatwierdzone w państwach członkowskich do utrzymywania lub zakładania ksiąg hodowlanych oraz odnośnie do informacji dotyczących zawodów konnych jakich mają dostarczać państwa członkowskie zgodnie z dyrektywą Rady 90/428/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie handlu zwierzętami z rodziny koniowatych przeznaczonymi do udziału w zawodach oraz ustanawiającą warunki udziału w takich zawodach[6].

(7) Podobnie jak w przypadku zasad stosowanych w handlu wewnątrzwspólnotowym, przywóz nasienia, komórek jajowych i zarodków regulowany jest w taki sposób, że znajdujące się w krajach trzecich zakłady związane ze zdrowiem zwierząt, z których one pochodzą, muszą spełnić określone warunki w celu zminimalizowania zagrożenia dla zdrowia zwierząt. W związku z tym przywóz do Wspólnoty takiego materiału biologicznego powinien być dozwolony wyłącznie z centrów pozyskiwania lub przechowywania nasienia i zespołów pozyskiwania lub wytwarzania zarodków oficjalnie zatwierdzonych do wywozu do Wspólnoty przez właściwe organy przedmiotowego kraju trzeciego, zgodnie z wymaganiami wspólnotowymi i poddawanych w razie potrzeby wspólnotowym kontrolom weterynaryjnym.

(8) W zależności od rodzaju materiału biologicznego oraz gatunku zwierzęcia, obowiązujące procedury sporządzania wykazów zakładów związanych ze zdrowiem zwierząt i aktualizacji odpowiednich wykazów różnią się, począwszy od decyzji przyjmowanych w ramach procedury komitologii zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[7], a skończywszy na zwykłej konsultacji z państwami członkowskimi.

(9) Jednoczesne występowanie różnych procedur może prowadzić do zamieszania i niepewności wśród urzędników administracyjnych w krajach trzecich, w sektorze rolnym i wśród podmiotów zajmujących się handlem. Ponieważ to kraje trzecie mają kontrolować warunki, jakie muszą być spełnione przez różne zakłady związane ze zdrowiem zwierząt, aby zostały wskazane jako zatwierdzone do wywozu do Wspólnoty zgodnie z wymogami wspólnotowymi, obowiązujące ramy prawne zatwierdzania tych zakładów powinny zostać zharmonizowane i uproszczone, aby odpowiedzialność za sporządzanie i aktualizowanie wykazów spoczywała na krajach trzecich, a nie na Komisji. Należy przy tym zapewnić, iż nie zostanie naruszony poziom gwarancji zdrowia zwierząt udzielanych przez kraje trzecie. Środki upraszczające pozostają bez uszczerbku dla prawa Komisji do podjęcia, w razie potrzeby, środków zabezpieczających.

(10) Różne obowiązujące procedury należy zastąpić procedurą, zgodnie z którą przywóz do Wspólnoty powinien być dopuszczony wyłącznie z krajów trzecich, w których właściwe organy sporządzają, aktualizują i przekazują wykazy Komisji. Komisja powinna poinformować państwa członkowskie o wykazach i upublicznić je w celach informacyjnych. W przypadku obaw dotyczących wykazów przekazywanych przez kraje trzecie, należy wprowadzić środki ochronne zgodnie z dyrektywą Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich[8].

(11) Dla zapewnienia spójności i przejrzystości ustawodawstwa wspólnotowego procedura ta powinna także obowiązywać władze zatwierdzone w krajach trzecich do prowadzenia ksiąg hodowlanych, ksiąg hodowlanych owiec lub kóz lub ksiąg stadnych zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym w dziedzinie zootechniki.

(12) W dziedzinie weterynarii Komisja jest odpowiedzialna za sporządzanie i aktualizację wykazów zatwierdzonych krajowych laboratoriów referencyjnych i innych zatwierdzonych laboratoriów na podstawie informacji dostarczanych przez państwa członkowskie.

(13) Zgodnie z obowiązującym prawodawstwem wspólnotowym zmiany w tych wykazach wprowadza się na wniosek państwa członkowskiego na mocy decyzji podjętej w ramach procedury komitologii zgodnie z decyzją 1999/468/WE lub zmian tych dokonuje Rada na wniosek Komisji.

(14) Jednakże zmiany w tych wykazach są często natury czysto formalnej, jak na przykład zmiany danych kontaktowych krajowych laboratoriów referencyjnych lub innych przedmiotowych zatwierdzonych laboratoriów.

(15) Aktualnie przeprowadza się jedynie okresowe uaktualnienia wykazów tych laboratoriów, aby ograniczyć liczbę decyzji Komisji. Praktyka ta nie zapewnia jednak szybkiej aktualizacji wykazów. Mogłoby to zagrozić statusowi prawnemu krajowych laboratoriów referencyjnych i innych zatwierdzonych laboratoriów.

(16) Ponieważ państwa członkowskie wyznaczają krajowe laboratoria referencyjne i dostarczają wszystkich niezbędnych danych i aktualizacji, to właśnie one a nie Komisja powinny być odpowiedzialne za sporządzanie wykazów tych laboratoriów. Odpowiedzialność za sporządzanie wykazów innych zatwierdzonych laboratoriów powinna również spoczywać na państwach członkowskich.

(17) Państwa członkowskie powinny zatem sporządzać i aktualizować wykazy przedmiotowych krajowych laboratoriów referencyjnych i innych zatwierdzonych laboratoriów i udostępniać je pozostałym państwom członkowskim oraz opinii publicznej. W celu zharmonizowania modelu tych wykazów oraz sposobu uzyskiwania w łatwy sposób dostępu do uaktualnionych wspólnotowych wykazów, niezbędne jest wprowadzenie wspólnych kryteriów w ramach procedury komitologii.

(18) Jednakże w przypadku gdy wykazy dotyczą zatwierdzonych laboratoriów znajdujących się w krajach trzecich, Komisja powinna w dalszym ciągu odpowiadać za sporządzanie i publikowanie wykazów takich laboratoriów.

(19) Aby uniknąć zakłóceń w składaniu przez państwa członkowskie wniosków o zatwierdzenie laboratoriów zgodnie z decyzją Rady 2000/258/WE z dnia 20 marca 2000 r. określającą specjalny instytut odpowiedzialny za ustanawianie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie[9], w niniejszej dyrektywie należy przewidzieć środki przejściowe.

(20) Dyrektywy Rady 64/432/EWG[10], 77/504/EWG[11], 88/407/EWG[12], 88/661/EWG[13], 89/361/EWG[14], 89/556/EWG[15], 90/427/EWG[16], 90/428/EWG[17], 90/429/EWG[18], 90/539/EWG[19], 91/68/EWG[20], 92/35/EWG[21], 92/65/EWG, 92/66/EWG[22], 92/119/EWG[23], oraz 94/28/WE[24], 2000/75/WE[25], decyzja Rady 2000/258/WE, dyrektywy Rady 2001/89/WE[26], 2002/60/WE[27] i 2005/94/WE[28] powinny zatem zostać odpowiednio zmienione,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1 Zmiany w dyrektywie 64/432/EWG

W dyrektywie 64/432/EWG wprowadza się następujące zmiany:

(1) Dodaje się art. 6a w brzmieniu:

„Artykuł 6a

Państwa członkowskie wyznaczają instytuty państwowe, krajowe laboratoria referencyjne lub publiczne instytuty odpowiedzialne za koordynację standardów i metod diagnozowania określonych w załącznikach A do D. Utrzymują one ich aktualne wykazy i udostępniają je innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Zadania i obowiązki tych instytutów państwowych, krajowych laboratoriów referencyjnych i publicznych instytutów określone są w załącznikach B i C oraz w rozdziale II załącznika D.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2.”.

(2) Artykuł 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Właściwy organ nadaje numer identyfikacyjny każdemu zatwierdzonemu miejscu gromadzenia zwierząt. Zatwierdzenie dla miejsc gromadzenia może ograniczać się do określonego gatunku lub do zwierząt do hodowli i produkcji lub do zwierząt rzeźnych.

Właściwy organ sporządza i aktualizuje wykaz zatwierdzonych miejsc gromadzenia zwierząt oraz ich numerów identyfikacyjnych i udostępnia go innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.”.

(3) W art. 13 dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:

„5. Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykaz zatwierdzonych pośredników i zarejestrowanych obiektów wykorzystywanych przez pośredników w ich działalności oraz ich numery identyfikacyjne i udostępniają ten wykaz innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

6. Szczegółowe zasady jednolitego stosowania ust. 5 mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 17 ust. 2.”.

(4) W załączniku B wprowadza się następujące zmiany:

a) punkt 4.1 otrzymuje następujące brzmienie:

„4.1. Zadania i obowiązki

Instytuty państwowe, krajowe laboratoria referencyjne lub publiczne instytuty ustanowione zgodnie z art. 6a są odpowiedzialne za oficjalne próby tuberkulinowe lub badanie odczynników określonych w pkt 2 i 3 w odnośnych państwach członkowskich celem zapewnienia zgodności wszystkich tuberkulin lub odczynników z normami określonymi odpowiednio w pkt 2.1 i ust. 3.”.

b) skreśla się pkt 4.2.

(5) W załączniku C skreśla się pkt 4.2.

(6) W załączniku D, rozdział II.A pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Instytuty państwowe, krajowe laboratoria referencyjne lub publiczne instytuty ustanowione zgodnie z art. 6a dla koordynacji norm i metod diagnozowania testów na enzootyczną białaczkę bydła są odpowiedzialne za kalibrację standardowego antygenu roboczego stosowanego w laboratoriach względem oficjalnej surowicy standardowej WE (surowicy EI) dostarczonej przez National Veterinary Institute, Technical University of Denmark.

3. Przynajmniej raz w roku standardowe antygeny stosowane w laboratoriach przedkłada się instytutom państwowym, krajowym laboratoriom referencyjnym lub publicznym instytutom ustanowionym zgodnie z art. 6a w celu ich zbadania względem oficjalnej surowicy standardowej WE. Oprócz tej normalizacji, stosowany antygen może zostać poddany kalibracji zgodnie z metodą opisaną w ust. B.”.

Artykuł 2 Zmiany w dyrektywie 77/504/EWG

Dodaje się art. 4a w brzmieniu:

„Artykuł 4a

1. Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykaz stowarzyszeń i organizacji hodowców, które są urzędowo zatwierdzone do prowadzenia lub zakładania ksiąg hodowlanych i udostępniają ten wykaz innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

2. Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2.”.

Artykuł 3 Zmiany w dyrektywie 88/407/EWG

W dyrektywie 88/407/EWG wprowadza się następujące zmiany:

(1) W art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Wszystkie stacje pobierania lub składowania nasienia są zarejestrowane i każda z nich otrzymuje weterynaryjny numer rejestracyjny. Każde państwo członkowskie sporządza i aktualizuje wykaz stacji pobierania lub składowania nasienia oraz ich weterynaryjnych numerów rejestracyjnych i udostępnia go innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

3. Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.”.

(2) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 9

1. Państwa członkowskie zezwalają jedynie na przywóz nasienia wysyłanego ze stacji pobierania lub składowania nasienia znajdującej się w jednym z krajów trzecich uwzględnionych w wykazie określonym w art. 8 i w odniesieniu do której właściwy organ przedmiotowego kraju trzeciego może zagwarantować spełnienie następujących warunków:

a) stacja spełnia warunki:

(i) zatwierdzenia stacji pobierania lub składowania nasienia określone w rozdziale I załącznika A;

(ii) odnoszące się do nadzoru takich stacji określone w rozdziale II tego załącznika;

b) została urzędowo zatwierdzona do wywozu do Wspólnoty przez właściwy organ danego kraju trzeciego;

c) znajduje się pod nadzorem lekarza weterynarii stacji;

d) jest poddawana kontrolom urzędowego lekarza weterynarii danego kraju trzeciego co najmniej dwa razy w roku.

2. Wykaz stacji pobierania lub składowania nasienia, zatwierdzonych przez właściwy organ danego kraju trzeciego znajdującego się w wykazie wymienionym w art. 8 zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 tego artykułu, i z których nasienie może być wysyłane do Wspólnoty, jest przekazywany Komisji.

Właściwy organ danego kraju trzeciego musi natychmiast zawiesić lub wycofać zatwierdzenie dla stacji pobierania lub składowania nasienia, w przypadku gdy nie spełnia ona już warunków określonych w ust. 1 i powiadomić o tym niezwłocznie Komisję.

Komisja przekazuje państwom członkowskim wszelkie nowe i uaktualnione wykazy otrzymane od właściwego organu danego kraju trzeciego zgodnie z tym ust. i upublicznia je w celach informacyjnych.

3. Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.”.

(3) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 12

Przepisy ustanowione w dyrektywie 97/78/WE stosuje się w szczególności w odniesieniu do organizacji kontroli przeprowadzanych przez państwa członkowskie i działań podejmowanych w ich wyniku oraz środków ochronnych jakie należy wprowadzić zgodnie z procedurą określoną w art. 22 tej dyrektywy.”.

Artykuł 4 Zmiany w dyrektywie 88/661/EWG

Dodaje się art. 4a w brzmieniu:

„Artykuł 4a

Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykaz stowarzyszeń i organizacji hodowców, określonych w art. 1 lit. c) i udostępniają ten wykaz innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 11 ust. 2.”.

Artykuł 5 Zmiany w dyrektywie 89/361/EWG

Artykuł 5 dyrektywy 89/361/EWG otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 5

Państwa członkowskie sporządzają i przechowują aktualny wykaz stowarzyszeń i organizacji hodowców, urzędowo zatwierdzonych do prowadzenia lub zakładania ksiąg hodowlanych owiec lub kóz oraz spełniających kryteria określone zgodnie z pierwszym tiret art. 4 i udostępniają ten wykaz innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 8.”.

Artykuł 6 Zmiany w dyrektywie 89/556/EWG

W dyrektywie 89/556/EWG wprowadza się następujące zmiany:

(1) W art. 5 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„2. Właściwy organ każdego z przedmiotowych państw członkowskich rejestruje zespoły pobierania zarodków i każdemu z tych zespołów nadaje weterynaryjny numer rejestracyjny.

Każde państwo członkowskie sporządza i aktualizuje wykaz zespołów pobierania zarodków oraz ich weterynaryjnych numerów rejestracyjnych i udostępnia go innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.”.

(2) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 8

1. Państwa członkowskie zezwalają jedynie na przywóz zarodków wysyłanych z zespołu pobierania lub produkcji zarodków znajdującego się w jednym z krajów trzecich uwzględnionych w wykazie określonym w art. 7 i w odniesieniu do którego właściwy organ przedmiotowego kraju trzeciego może zagwarantować spełnienie następujących warunków:

a) zespół spełnia warunki:

(i) zatwierdzenia zespołów pobierania i produkcji zarodków określone w rozdziale I załącznika A;

(ii) odnoszące się do pobierania, przetwarzania, przechowywania i transportu zarodków przez takie zespoły, określone w rozdziale II tego załącznika;

b) został urzędowo zatwierdzony do wywozu do Wspólnoty przez właściwy organ danego kraju trzeciego;

c) podlega kontroli urzędowego lekarza weterynarii danego kraju trzeciego co najmniej dwa razy w roku.

2. Wykaz zespołów pobierania lub produkcji zarodków, który właściwy organ danego kraju trzeciego wymienionego w wykazie określonym w art. 7 zatwierdził zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 tego artykułu, i z których zarodki mogą być wysyłane do Wspólnoty, jest przekazywany Komisji.

Właściwy organ danego kraju trzeciego musi natychmiast zawiesić lub wycofać zatwierdzenie dla zespołu pobierania lub produkcji zarodków, w przypadku gdy nie spełnia on już warunków określonych w ust. 1 i powiadomić o tym niezwłocznie Komisję.

Komisja przekazuje państwom członkowskim wszelkie nowe i uaktualnione wykazy otrzymane od właściwego organu przedmiotowego kraju trzeciego zgodnie z niniejszym ustępem i upublicznia je w celach informacyjnych.

3. Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.”.

(3) Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 11

Przepisy ustanowione w dyrektywie 97/78/WE stosuje się w szczególności w odniesieniu do organizacji kontroli przeprowadzanych przez państwa członkowskie i działań podejmowanych w ich wyniku oraz środków ochronnych jakie należy wprowadzić zgodnie z procedurą określoną w art.22 tej dyrektywy.”.

Artykuł 7 Zmiany w dyrektywie 90/427/EWG

Artykuł 5 dyrektywy 90/427/EWG otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 5

Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykaz stowarzyszeń i organizacji prowadzących lub zakładających księgi stadne, zatwierdzonych lub uznanych na podstawie kryteriów określonych zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. a) i udostępniają ten wykaz innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 10.”.

Artykuł 8 Zmiany w dyrektywie 90/428/EWG

W art. 4 dyrektywy 90/428/EWG ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jednakże,

- obowiązki określone w art. 3 nie dotyczą organizacji:

a) zawodów z wyłącznym udziałem zwierząt z rodziny koniowatych zarejestrowanych w księdze stadnej, których organizacja ma na celu poprawę wartości hodowli;

b) zawodów regionalnych, których celem jest selekcja zwierząt z rodziny koniowatych;

c) imprez historycznych lub tradycyjnych.

Państwa członkowskie zamierzające skorzystać z tej możliwości, uprzednio powiadamiają o swym zamiarze i jego uzasadnieniu inne państwa członkowskie oraz opinię publiczną.

- w przypadku poszczególnych zawodów konnych lub rodzajów zawodów konnych, państwa członkowskie są upoważnione do wskazania, poprzez organy urzędowo zatwierdzone lub uznane w tym celu, określonej części kwot nagród pieniężnych lub zysków, o których mowa w ust. 1 lit. c), z przeznaczeniem na ochronę, rozwój i doskonalenie hodowli.

Część ta nie może przekraczać 20 % począwszy od roku 1993.

Powiadamia się pozostałe państwa członkowskie oraz opinię publiczną o kryteriach podziału uzyskanych tą drogą środków w przedmiotowym państwie członkowskim.”.

Artykuł 9 Zmiany w dyrektywie 90/429/EWG

W dyrektywie 90/429/EWG wprowadza się następujące zmiany:

(1) W art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Wszystkie punkty pobierania nasienia są rejestrowane i każdy z nich otrzymuje numer rejestracji weterynaryjnej.

Każde państwo członkowskie sporządza i aktualizuje wykaz punktów pobierania nasienia oraz ich numerów rejestracji weterynaryjnej i udostępnia go innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.”.

(2) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 8

1. Państwa członkowskie zezwalają jedynie na przywóz nasienia wysyłanego z punktu pobierania nasienia znajdującego się w jednym z krajów trzecich uwzględnionych w wykazie określonym w art. 7 i w odniesieniu do którego właściwy organ przedmiotowego kraju trzeciego może zagwarantować spełnienie następujących warunków:

a) punkt spełnia warunki:

(i) zatwierdzenia punktu pobierania nasienia określone w rozdziale I załącznika A;

(ii) odnoszące się do nadzoru takich punktów określone w jego rozdziale II;

b) został urzędowo zatwierdzony do wywozu do Wspólnoty przez właściwy organ danego kraju trzeciego;

c) jest nadzorowany przez lekarza weterynarii punktu;

d) jest poddawany kontrolom urzędowego lekarza weterynarii przedmiotowego kraju trzeciego co najmniej dwa razy w roku.

2. Wykaz punktów pobierania nasienia, który właściwy organ danego kraju trzeciego znajdującego się w wykazie wymienionym w art. 7 zatwierdził zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 tego artykułu i z których nasienie może być wysyłane do Wspólnoty jest przekazywany Komisji.

W przypadku gdy punkt pobierania lub składowania nasienia nie spełnia już warunków określonych w ust. 1, właściwy organ danego kraju trzeciego musi natychmiast zawiesić lub wycofać jej zatwierdzenie i powiadomić o tym niezwłocznie Komisję.

Komisja przekazuje państwom członkowskim wszelkie nowe i uaktualnione wykazy otrzymane od właściwego organu przedmiotowego kraju trzeciego zgodnie z tym ustępem i upublicznia je w celach informacyjnych.

3. Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.”.

(3) W art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Przepisy ustanowione w dyrektywie 97/78/WE stosuje się w szczególności w odniesieniu do organizacji kontroli przeprowadzanych przez państwa członkowskie i działań podejmowanych w ich wyniku oraz środków ochronnych jakie należy wprowadzić zgodnie z procedurą określoną w art.22 tej dyrektywy.”.

Artykuł 10 Zmiany w dyrektywie 90/539/EWG

W dyrektywie 90/539/EWG wprowadza się następujące zmiany:

(1) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4

Każde państwo członkowskie wyznacza krajowe laboratorium referencyjne odpowiedzialne za koordynację metod diagnostycznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie i za ich wykorzystanie przez zatwierdzone laboratoria znajdujące się na jego terytorium.

Każde państwo członkowskie udostępnia informacje o swym krajowym laboratorium referencyjnym oraz wszelkich późniejszych zmianach innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 32 ust. 2.”.

(2) Dodaje się art. 6a w brzmieniu:

„Artykuł 6a

Każde państwo członkowskie sporządza i aktualizuje wykaz zakładów zatwierdzonych zgodnie z art. 6 pkt 1 lit. a) oraz odróżniających je numerów i udostępnia go innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 32”.

(3) W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

(i) skreśla się pkt 1;

(ii) punkt 2 otrzymuje następujące brzmienie:

„2. Krajowe laboratoria referencyjne zajmujące się chorobami drobiu, wyznaczone zgodnie z art. 4, w każdym państwie członkowskim odpowiedzialne są za koordynację metod diagnostycznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie. W tym celu:

a) mogą zaopatrywać zatwierdzone laboratoria w odczynniki niezbędne do testów diagnostycznych;

b) monitorują jakość wszystkich odczynników stosowanych przez zatwierdzone laboratoria;

c) organizują okresowe testy porównawcze.”.

Artykuł 11 Zmiany w dyrektywie 91/68/EWG

W dyrektywie 91/68/EWG wprowadza się następujące zmiany:

(1) W art. 8a ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„(3) Właściwy organ nadaje numer zatwierdzenia każdemu zatwierdzonemu miejscu gromadzenia zwierząt. Zatwierdzenie takie może być ograniczone do jednego albo kilku gatunków objętych niniejszą dyrektywą, lub do zwierząt hodowlanych, przeznaczonych do tuczu lub rzeźnych.

Właściwy organ sporządza i aktualizuje wykaz zatwierdzonych miejsc gromadzenia zwierząt oraz ich niepowtarzających się numerów zatwierdzenia i udostępnia go innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.”.

(2) W art. 8b dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„(5) Państwa członkowskie sporządzają i przechowują aktualny wykaz zatwierdzonych pośredników i zarejestrowanych pomieszczeń wykorzystywanych przez pośredników w ich działalności oraz ich numerów zatwierdzenia i udostępniają ten wykaz innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego ustępu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2.”.

Artykuł 12 Zmiany w dyrektywie 92/35/EWG

W dyrektywie 92/35/EWG wprowadza się następujące zmiany:

(1) Artykuł 14 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 14

1. W każdym państwie członkowskim wyznacza się laboratorium krajowe w celu prowadzenia badań laboratoryjnych przewidzianych w niniejszej dyrektywie oraz udostępnia informacje o tym laboratorium oraz wszelkich późniejszych zmianach innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego ustępu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 19.

2. Funkcje i zadania laboratoriów krajowych wyznaczonych zgodnie z ust. 1 określone są w załączniku I.

3. Laboratoria krajowe wyznaczone zgodnie z ust. 1 współpracują z laboratorium referencyjnym Wspólnoty określonym w art. 15.”.

(2) W załączniku I skreśla się sekcję A.

Artykuł 13 Zmiany w dyrektywie 92/65/EWG

W dyrektywie 92/65/EWG wprowadza się następujące zmiany:

(1) W art. 11 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5. Zatwierdzone stacje określone w pierwszym tiret ust. 2 i zatwierdzone zespoły określone w pierwszym tiret ust. 3 są rejestrowane przez właściwy organ danego państwa członkowskiego, a każda stacja i każdy zespół otrzymuje numer rejestracji weterynaryjnej.

Każde państwo członkowskie sporządza i aktualizuje wykaz zatwierdzonych stacji i zatwierdzonych zespołów pobierających oraz ich numerów rejestracji weterynaryjnej i udostępnia go innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego ustępu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.”.

(2) W art. 13 ust. 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:

„ d) Właściwy organ rejestruje wszystkie zatwierdzone jednostki, instytuty i ośrodki oraz nadaje im numery identyfikacyjne.

Każde państwo członkowskie sporządza i aktualizuje wykaz zatwierdzonych jednostek, instytutów i ośrodków oraz ich numerów identyfikacyjnych i udostępnia go innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego przepisu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.”.

(3) W art. 17 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Ustala się:

a) zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2 wykaz krajów trzecich lub części krajów trzecich będących w stanie zapewnić państwa członkowskie i Komisję o gwarancjach równoważnych gwarancjom przewidzianym w rozdziale II w odniesieniu do zwierząt, nasienia, komórek jajowych oraz zarodków;

b) zgodnie z niniejszym przepisem wykaz zatwierdzonych stacji lub zespołów pobierających określonych w pierwszym tiret ust. 2 art. 11 oraz w pierwszym tiret ust. 3 tego artykułu, znajdujących się w jednym z krajów trzecich uwzględnionych w wykazie określonym w lit. a) niniejszego ustępu i w odniesieniu do których właściwy organ jest w stanie udzielić gwarancji przewidzianych w art. 11 ust. 2 i 3.

Wykaz zatwierdzonych stacji i zespołów pobierających określony w pierwszym akapicie oraz ich numerów rejestracji weterynaryjnej jest przekazywany Komisji.

Właściwy organ danego kraju trzeciego musi natychmiast zawiesić lub wycofać zatwierdzenie dla stacji pobierania lub zespołu, w przypadku gdy nie spełniają one już warunków określonych w art. 11 ust. 2 i 3 oraz powiadomić o tym niezwłocznie Komisję.

Komisja przekazuje państwom członkowskim wszelkie nowe i uaktualnione wykazy otrzymane od właściwego organu danego kraju trzeciego zgodnie z drugim i trzecim akapitem i upublicznia je w celach informacyjnych.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego przepisu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.

c) zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2. szczególne wymogi w zakresie zdrowia zwierząt, w szczególności w zakresie ochrony Wspólnoty przed niektórymi chorobami egzotycznymi lub gwarancje równoważne tym, które zostały przewidziane w niniejszej dyrektywie.

Szczególne wymogi oraz równoważne gwarancje ustalone dla krajów trzecich nie mogą być bardziej korzystne niż te przewidziane w rozdziale II.”.

(4) W art. 20 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Przepisy ustanowione w dyrektywie 97/78/WE stosuje się w szczególności w odniesieniu do organizacji kontroli przeprowadzanych przez państwa członkowskie i działań podejmowanych w ich wyniku oraz środków ochronnych jakie należy wprowadzić zgodnie z procedurą określoną w art. 22 tej dyrektywy.”.

Artykuł 14 Zmiany w dyrektywie 92/66/EWG

W dyrektywie 92/66/EWG wprowadza się następujące zmiany:

(1) W art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Krajowe laboratoria określone w ust. 1 są odpowiedzialne za koordynację standardów i metod diagnostycznych, używanie odczynników oraz kontrolowanie szczepionek.”;

b) W ust. 3 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:

„3. Krajowe laboratoria, określone w ust. 1 są odpowiedzialne za koordynację standardów i metod diagnostycznych stosowanych w każdym laboratorium diagnostycznym rzekomego pomoru drobiu znajdującym się na terenie danego państwa członkowskiego. W tym celu:”;

c) Ustęp 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Laboratoria krajowe wymienione w ust. 1 współpracują z referencyjnym laboratorium wspólnoty określonym w art. 15.

5. Państwa członkowskie prowadzą aktualne wykazy krajowych laboratoriów lub instytutów określonych w ust. 1 i udostępniają te wykazy innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego ustępu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2.”.

(2) Skreśla się załącznik IV.

Artykuł 15 Zmiany w dyrektywie 92/119/EWG

W dyrektywie 92/119/EWG wprowadza się następujące zmiany:

(1) Artykuł 17 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Państwa członkowskie prowadzą aktualne wykazy krajowych laboratoriów określonych w ust. 1 i udostępniają je innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.”.

(2) W załączniku II skreśla się pkt 5.

Artykuł 16 Zmiany w dyrektywie 94/28/WE

W dyrektywie 94/28/WE wprowadza się następujące zmiany:

(1) W art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Komisja otrzymuje wykaz władz właściwych dla określonych gatunków i/lub ras, zatwierdzonych przez właściwy organ danego kraju trzeciego dla celów niniejszej dyrektywy.

Właściwy organ danego kraju trzeciego musi natychmiast zawiesić lub wycofać zatwierdzenie dla władz, w przypadku gdy nie spełniają one już warunków określonych w art. 3 ust. 2 lit. b) oraz powiadomić o tym niezwłocznie Komisję.

Komisja przekazuje państwom członkowskim wszelkie nowe i uaktualnione wykazy otrzymane od właściwego organu przedmiotowego kraju trzeciego zgodnie z akapitem drugim i upublicznia je w celach informacyjnych.

(2) W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 2 skreśla się lit. a);

b) skreśla się ust. 3.

(3) W art. 10 dodaje się następujący akapit:

„W przypadku stwierdzenia poważnego naruszenia przepisów art. 3 ust. 2 lit. b), w szczególności w świetle wyników kontroli na miejscu, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego artykułu, można podjąć środki w celu zawieszenia przywozu nasienia, komórek jajowych i zarodków wymienionych w art. 1 ust. 1 zgodnie z procedurą określoną w art. 12.”.

Artykuł 17 Zmiany w dyrektywie 2000/75/WE

W dyrektywie 2000/75/WE wprowadza się następujące zmiany:

(1) Artykuł 15 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 15

1. Każde państwo członkowskie wyznacza laboratorium krajowe odpowiedzialne za przeprowadzanie badań laboratoryjnych przewidzianych w niniejszej dyrektywie oraz udostępnia informacje o tym laboratorium oraz wszelkich późniejszych zmianach pozostałym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego ustępu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 20 ust. 2.

2. Zadania laboratoriów krajowych wyznaczonych zgodnie z ust. 1 wymienione są w załączniku I.

3. Laboratoria krajowe wyznaczone zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu współpracują z laboratorium referencyjnym wspólnoty określonym w art. 16.”.

(2) W załączniku I skreśla się sekcję A.

Artykuł 18 Zmiany w decyzji 2000/258/WE

W decyzji 2000/258/WE wprowadza się następujące zmiany:

(1) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

1. W przypadku składającego wniosek laboratorium z państwa członkowskiego, na podstawie pomyślnego wyniku oceny poświadczonej przez Laboratorium AFSSA w Nancy, właściwy organ państwa członkowskiego może upoważnić składające wniosek laboratorium do przeprowadzania testów serologicznych w monitorowaniu skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie.

Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykazy upoważnionych laboratoriów i udostępniają je innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej.

2. W przypadku składającego wniosek laboratorium z kraju trzeciego, na podstawie pomyślnego wyniku oceny poświadczonej przez Laboratorium AFSSA w Nancy, w oparciu o wniosek o zatwierdzenie przez właściwy organ kraju trzeciego, w którym składające wniosek laboratorium ma swoją siedzibę, laboratorium takie jest uprawnione, zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2, do przeprowadzania testów serologicznych do monitorowania skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie.

3. Szczegółowe zasady jednolitego stosowania niniejszego artykułu mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2.”.

(2) Załączniki I i II zastępuje się tekstem załącznika do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 19 Zmiany w dyrektywie 2001/89/WE

W dyrektywie 2001/89/WE wprowadza się następujące zmiany:

(1) W art. 17 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) laboratorium krajowe było odpowiedzialne za koordynację norm i metod diagnozowania w każdym państwie członkowskim zgodnie z przepisami załącznika III.

Państwa członkowskie udostępniają informacje o swych laboratoriach krajowych oraz wszelkich późniejszych zmianach w tym zakresie innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej w sposób, który może zostać określony zgodnie z procedurą wymienioną w art. 26 ust. 2.”.

(2) W załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł otrzymuje brzmienie:

„Obowiązki laboratoriów krajowych odnośnie do klasycznego pomoru świń”;

b) skreśla się pkt 1.

Artykuł 20 Zmiany w dyrektywie 2002/60/WE

W dyrektywie 2002/60/WE wprowadza się następujące zmiany:

(1) W art. 18 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) laboratorium krajowe było odpowiedzialne za koordynację norm i metod diagnozy w każdym państwie członkowskim zgodnie z załącznikiem IV.

Państwa członkowskie udostępniają informacje o swoich laboratoriach krajowych oraz wszelkich późniejszych zmianach w tym zakresie innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej w sposób, który może zostać określony zgodnie z procedurą wymienioną w art. 23 ust. 2.”.

(2) w załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł otrzymuje brzmienie:

„Obowiązki laboratoriów krajowych odnośnie do afrykańskiego pomoru świń”;

b) skreśla się pkt 1.

Artykuł 21 Zmiany w dyrektywie 2005/94/WE

W art. 51 dyrektywy 2005/94/WE ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwa członkowskie wyznaczają krajowe laboratoria referencyjne i udostępniają informacje o nich oraz wszelkich późniejszych zmianach w tym zakresie innym państwom członkowskim oraz opinii publicznej w sposób, który może zostać określony zgodnie z procedurą wymienioną w art. 64 ust. 2.”.

Artykuł 22 Transpozycja

1. Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 1 lipca 2009 r. Niezwłocznie przekażą też Komisji tekst przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 23 Przepisy przejściowe

Wnioski o zatwierdzenie laboratoriów złożone przez państwa członkowskie przed dniem 1 lipca 2009 r., zgodnie z art. 3 decyzji 2000/258/WE i załącznikiem II do tej decyzji, podlegają w dalszym ciągu jej przepisom sformułowanym przed zmianami wprowadzonymi niniejszą dyrektywą.

Artykuł 24 Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 25 Adresaci

Niniejsza dyrektywa jest skierowana do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK I

AFSSA Nancy

Laboratoire d’études sur la rage et la pathologie des animaux sauvages

Technopôle Agricole et Vétérinaire

BP 40 009

54220 Malzéville Cedex

Francja

ZAŁĄCZNIK II

Specjalny instytut odpowiedzialny za ustalanie kryteriów niezbędnych do standaryzacji testów serologicznych do monitorowania skuteczności szczepień przeciwko wściekliźnie:

- koordynuje ustanawianie, udoskonalanie i standaryzację metod serologicznego miareczkowania u zwierząt mięsożernych szczepionych przeciw wściekliźnie,

- ocenia te laboratoria w krajach członkowskich, które złożyły wnioski w celu wykonywania miareczkowania serologicznego wymienionego w tiret pierwszym; wynik takiej oceny, w przypadku gdy jest pozytywny, musi zostać przesłany do laboratorium składającego wniosek oraz do właściwych organów państw członkowskich w celu zatwierdzenia,

- ocenia te laboratoria w krajach trzecich, które złożyły wnioski w celu wykonywania miareczkowania serologicznego wymienionego w tiret pierwszym; wynik takiej oceny, w przypadku gdy jest pozytywny, musi zostać przesłany do laboratorium składającego wniosek oraz do Komisji w celu zatwierdzenia,

- dostarcza tym laboratoriom wszelkich przydatnych informacji na temat metod analizy i prób porównawczych oraz organizuje sesje szkoleniowe oraz dodatkowe szkolenia dla ich personelu,

- organizuje międzylaboratoryjne badania umiejętności (badania biegłości),

- udziela Komisji i właściwym organom pomocy naukowej i technicznej w zakresie określonym w niniejszym załączniku, w szczególności w przypadkach braku zgodności co do wyników miareczkowania serologicznego.”.

[1] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, s. 11).

[2] Dz.U. L 268 z 14.9.1992, s. 54. Dyrektywa zmieniona decyzją Komisji 2007/265/WE (Dz.U. L 114 z 1.5.2007, s. 17).

[3] Dz.U. C […] z […], s. […].

[4] Dz.U. C […] z […], s. […].

[5] Dz.U. C […] z […], s. […].

[6] Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 60.

[7] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, s. 11).

[8] Dz.U. L 24 z 30.1.1998, s. 9. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/104/WE (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, s. 352).

[9] Dz.U. L 79 z 30.3.2000, s. 40. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2003/60/WE (Dz.U. L 23 z 28.1.2003, s. 30).

[10] Dz.U 121 z 29.7.1964, s. 1977/64. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/104/WE.

[11] Dz.U. L 206 z 12.8.1977, s. 8. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, s. 36).

[12] Dz.U. L 194 z 22.7.1988, s. 10. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2006/16/WE (Dz.U. L 11 z 7.1.2006, s. 21).

[13] Dz.U. L 382 z 31.12.1988, s. 36. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, s. 1).

[14] Dz.U. L 153 z 6.6.1989, s. 30.

[15] Dz.U. L 302 z 19.10.1989, s. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2006/60/WE (Dz.U. L 31 z 3.2.2006, s. 24).

[16] Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 55.

[17] Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 60.

[18] Dz.U. L 224 z 18.8.1990, s. 62. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 806/2003.

[19] Dz.U. L 303 z 31.10.1990, s. 6. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/104/WE.

[20] Dz.U. L 46 z 19.2.1991, s. 19. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/104/WE.

[21] Dz.U. L 157 z 10.6.1992, s. 19. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/104/WE.

[22] Dz.U. L 260 z 5.9.1992, s. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/104/WE.

[23] Dz.U. L 62 z 15.3.1993, s. 69. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2007/10/WE (Dz.U. L 63 z 1.3.2007, s. 24).

[24] Dz.U. L 178 z 12.7.1994, s. 66.

[25] Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 74. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/104/WE.

[26] Dz.U. L 316 z 1.12.2001, s. 5. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/104/WE.

[27] Dz.U. L 192 z 20.7.2002, s. 27. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/104/WE.

[28] Dz.U. L 10 z 14.1.2005, s. 16.