w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczących regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz przyjęcia zakresu uprawnień podkomitetów i grup roboczych

Wspólny Komitet to organ ustanowiony na mocy Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej strony.

Celem stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii, powinno być przyjęcie regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu UE–Australia oraz zakresu uprawnień podkomitetów i grup roboczych. Stanowisko to powinno opierać się na projektach decyzji Wspólnego Komitetu.

Wspólny Komitet ustanowiono na mocy art. 56 Umowy. Do jego głównych zadań należy ułatwianie stosowania Umowy i realizacja jej ogólnych celów, a także zachowanie ogólnej spójności w stosunkach między UE a Australią. Inne zadania Wspólnego Komitetu obejmują: monitorowanie rozwoju stosunków między UE i Australią; prowadzenie wymiany poglądów i przedstawianie sugestii na temat wszelkich kwestii stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania; dążenie do rozstrzygnięcia sporów, które mogą powstać w obszarach objętych Umową.

Akty, do których przyjęcia wzywa się Wspólny Komitet, stanowią akty mające skutki prawne. Wynika to z faktu, że zgodnie z art. 56 ust. 3 lit. i) Umowy Wspólny Komitet przyjmuje decyzje, które są wiążące dla stron Umowy.

Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych Umowy.

Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE.

3.2Materialna podstawa prawna

3.2.1Zasady

Materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE zależy w pierwszej kolejności od celu i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

W odniesieniu do planowanego aktu, który zmierza do osiągnięcia wielu celów jednocześnie lub ma kilka elementów składowych, które są związane w sposób nierozłączny, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi zawierać, wyjątkowo, poszczególne odpowiednie podstawy prawne.

3.2.2Zastosowanie w niniejszej sprawie

Planowane akty mają służyć realizacji celów Umowy oraz ułatwieniu jej stosowania.

Umowa zmierza do osiągnięcia różnych celów i obejmuje elementy z obszarów wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz wspólnej polityki handlowej i współpracy z krajami rozwiniętymi. Te aspekty Umowy są związane w sposób nierozłączny, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych. Umowę podpisano na podstawie art. 37 TUE, art. 207 TFUE i art. 212 ust. 1.

Planowany akt prawny powinien w związku z tym opierać się na tej samej materialnej podstawie prawnej.

3.3Wniosek

W świetle powyższego podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 37 TUE, art. 207 TFUE i art. 212 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

2018/0307 (NLE)

Wspólny wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji dotyczących regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu oraz przyjęcia zakresu uprawnień podkomitetów i grup roboczych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37,