[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 15.12.2008

KOM(2008) 837 wersja ostateczna

Wniosek

ZALECENIE RADY

w sprawie bezpieczeństwa pacjentów, w tym profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną

{COM(2008) 836 wersja ostateczna}

{SEC(2008)3004}

{SEC(2008)3005}

(przedstawiony przez Komisję)

Wniosek

ZALECENIE RADY

w sprawie bezpieczeństwa pacjentów, w tym profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji[1],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[3],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Artykuł 152 traktatu stanowi, że działanie Wspólnoty, które uzupełnia polityki krajowe, powinno być nakierowane na poprawę zdrowia publicznego, zapobieganie chorobom i dolegliwościom ludzkim oraz usuwanie źródeł zagrożeń dla zdrowia ludzkiego.

(2) Ocenia się, że w państwach członkowskich UE 8-12 % pacjentów przyjmowanych do szpitala cierpi z powodu zdarzeń niepożądanych podczas korzystania z opieki zdrowotnej[4].

(3) Niedostateczny poziom bezpieczeństwa pacjentów stanowi poważny problem zdrowotny, a także znaczne obciążenie ekonomiczne ograniczonych zasobów w dziedzinie zdrowia. Dużej części zdarzeń niepożądanych można uniknąć, zarówno w sektorze szpitalnym, jak i w podstawowej opiece zdrowotnej; za ich większość wydają się odpowiadać czynniki systemowe.

(4) Podstawą wniosku Komisji są prace w dziedzinie bezpieczeństwa pacjentów prowadzone przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) za pośrednictwem Światowego Sojuszu na Rzecz Bezpieczeństwa Pacjentów, a także przez Radę Europy i Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju; wniosek stanowi również uzupełnienie tych prac.

(5) Komisja w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego wspiera badania systemów opieki zdrowotnej, w szczególności – w ramach tematu „Zdrowie” – badania jakości świadczonych usług zdrowotnych, koncentrując się na bezpieczeństwie pacjentów. Ta ostatnia kwestia ma również szczególną wagę w ramach tematu „Technologie informacyjne i komunikacyjne”.

(6) W białej księdze „Razem na rzecz zdrowia: Strategiczne podejście dla UE na lata 2008-2013” z dnia 23 października 2007 r. [5] określono bezpieczeństwo pacjentów jako obszar wymagający działań.

(7) Dowody sugerują, że państwa członkowskie UE znajdują się na różnych poziomach opracowywania i wdrażania skutecznych, kompleksowych strategii w zakresie bezpieczeństwa pacjentów[6]. Dlatego też niniejsza inicjatywa ma na celu stworzenie ram stymulujących kształtowanie polityki i przyszłych działań w państwach członkowskich i między nimi w celu rozwiązania kluczowych problemów dotyczących bezpieczeństwa pacjentów, przed jakimi stoi UE.

(8) Pacjentom należy zapewniać informacje i większą możliwość wpływu przez angażowanie ich w proces dotyczący bezpieczeństwa pacjentów, informowanie ich o poziomach bezpieczeństwa oraz o sposobach, w jaki mogą znaleźć dostępne i zrozumiałe informacje o systemie skarg i odszkodowań.

(9) Państwa członkowskie powinny stworzyć lub udoskonalić wszechstronne systemy zgłaszania i wyciągania wniosków w celu rejestrowania skali i przyczyn zdarzeń niepożądanych oraz opracowywania na tej podstawie skutecznych rozwiązań i sposobów reagowania. Bezpieczeństwo pacjentów powinno być częścią kształcenia i szkolenia pracowników opieki zdrowotnej, odpowiadających za opiekę nad pacjentem.

(10) Na poziomie Wspólnoty należy gromadzić porównywalne i zbiorcze dane w celu ustanowienia skutecznych i przejrzystych programów, struktur i polityk w zakresie bezpieczeństwa pacjentów, a także należy rozpowszechniać najlepsze praktyki w państwach członkowskich. Aby ułatwić wzajemne uczenie się, należy w ramach współpracy pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją Europejską opracować wspólną terminologię dotyczącą bezpieczeństwa pacjentów oraz wspólne wskaźniki, z uwzględnieniem prac odpowiednich organizacji międzynarodowych.

(11) Do poprawy bezpieczeństwa pacjentów mogą w znacznym stopniu przyczynić się narzędzia technologii teleinformatycznych, takie jak elektroniczna dokumentacja zdrowotna lub e-recepty, np. poprzez systematyczne badanie potencjalnych interakcji produktów leczniczych lub alergii na nie.

(12) Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) szacuje, że zakażenia związane z opieką zdrowotną dotykają ok. jednego na dwudziestu hospitalizowanych pacjentów.

(13) Należy opracować krajową strategię, uzupełniającą strategie zmierzające do racjonalnego stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych, przewidującą uwzględnienie profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną w krajowych celach w zakresie zdrowia publicznego oraz zmierzającą do obniżenia ryzyka zakażeń związanych z opieką zdrowotną w instytucjach opieki zdrowotnej. Niezbędny jest przydział koniecznych środków na wdrażanie elementów wspomnianej strategii w ramach podstawowego finansowania świadczeń zdrowotnych.

(14) Zapobieganie zakażeniom związanym z opieką zdrowotną i ich kontrola powinny stanowić długoterminowy priorytet strategiczny dla instytucji opieki zdrowotnej. Konieczna jest współpraca obejmująca wszystkie poziomy hierarchii i wszystkie funkcje, zmierzająca do zmian organizacyjnych i postępowania zorientowanych na wyniki; służyć temu powinno określenie zakresów odpowiedzialności na wszystkich poziomach, organizowanie infrastruktury pomocniczej i lokalnych zasobów technicznych oraz tworzenie procedur oceny.

(15) Dostępne dane na temat zakażeń związanych z opieką zdrowotną nie wystarczają do dokonywania przez sieci nadzoru miarodajnych porównań poszczególnych instytucji, do monitorowania epidemiologii czynników chorobotwórczych związanych z opieką zdrowotną oraz do oceny i kształtowania polityki w zakresie profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną. Należy zatem stworzyć lub usprawnić systemy nadzoru na poziomie poszczególnych instytucji opieki zdrowotnej oraz na poziomie regionalnym i krajowym.

(16) W celu realizacji wymienionych powyżej celów w zakresie bezpieczeństwa pacjentów, w tym profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną, państwa członkowskie powinny przyjąć kompleksowe podejście, uwzględniając jednocześnie najistotniejsze elementy mające realny wpływ na częstość występowania zdarzeń niepożądanych i obciążenie nimi wywołane.

PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:

CZĘŚĆ I: DZIAŁANIA ZE STRONY PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

I. Definicje

Do celów niniejszego zalecenia zastosowanie mają definicje określone w załączniku 1.

II. Ogólne kwestie bezpieczeństwa pacjentów

1. Państwom członkowskim zaleca się ustanowienie i rozwój krajowych polityk i programów poprzez:

2. wyznaczenie właściwego organu lub organów odpowiedzialnych na ich terytorium za bezpieczeństwo pacjentów;

3. uwzględnienie bezpieczeństwa pacjentów jako kwestii priorytetowej w polityce i programach w zakresie zdrowia na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym;

4. wspieranie tworzenia bezpieczniejszych systemów, procesów i narzędzi, m.in. z wykorzystaniem technologii informacyjnych i komunikacyjnych.

5. Państwom członkowskim zaleca się informowanie pacjentów i zwiększanie ich możliwości wpływu poprzez:

6. angażowanie organizacji i przedstawicieli pacjentów w opracowywanie polityki i programów w zakresie bezpieczeństwa pacjentów na wszystkich poziomach;

7. rozpowszechnianie skierowanych do pacjentów informacji na temat ryzyka, poziomów bezpieczeństwa oraz wprowadzonych środków służących zapobieganiu błędom lub zmniejszeniu ich częstotliwości oraz umożliwianiu pacjentom wyrażania świadomej zgody na leczenie, w celu ułatwienia im wyboru i podejmowania decyzji.

8. Państwom członkowskim zaleca się stworzenie lub usprawnienie systemów zgłaszania zdarzeń niepożądanych i wyciągania wniosków z takich zdarzeń; systemy te powinny:

9. dostarczać adekwatnych informacji na temat skali, rodzajów i przyczyn błędów, zdarzeń niepożądanych i zdarzeń obarczonych dużym ryzykiem błędu;

10. zachęcać pracowników opieki zdrowotnej do czynnego zgłaszania zdarzeń poprzez stworzenie otwartych i uczciwych okoliczności sprzyjających zgłaszaniu. Zgłaszanie takie powinno mieć charakter odmienny od systemów i procedur dyscyplinarnych mających zastosowanie do pracowników opieki zdrowotnej w danym państwie członkowskim; należy zadbać o jasne sformułowanie kwestii prawnych dotyczących odpowiedzialności pracowników opieki zdrowotnej.

11. Państwom członkowskim zaleca się promowanie kształcenia i szkolenia pracowników opieki zdrowotnej w kwestiach bezpieczeństwa pacjentów poprzez:

12. sprzyjanie interdyscyplinarnemu kształceniu i szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa pacjentów wszystkich pracowników medycznych, innych pracowników opieki zdrowotnej oraz odpowiedniej kadry zarządzającej i pracowników administracyjnych w placówkach opieki zdrowotnej;

13. współpracę z organizacjami zajmującymi się szkoleniem zawodowym w dziedzinie opieki zdrowotnej w celu zagwarantowania, że kwestii bezpieczeństwa pacjentów poświęca się odpowiednią uwagę w programach szkolnictwa wyższego oraz w ustawicznym kształceniu i szkoleniu pracowników medycznych.

14. Państwom członkowskim zaleca się odpowiednie klasyfikowanie, kodyfikowanie i pomiar bezpieczeństwa pacjentów w drodze współpracy z Komisją Europejską w celu:

15. opracowania wspólnych definicji i terminologii z uwzględnieniem międzynarodowych działań normalizacyjnych;

16. opracowanie zestawu rzetelnych i porównywalnych wspólnych podstawowych wskaźników na poziomie UE w celu określenia problemów w dziedzinie bezpieczeństwa, oceny skuteczności interwencji zmierzających do poprawy bezpieczeństwa, a także poprawy wzajemnego uczenia się pomiędzy państwami członkowskimi;

17. gromadzenia i rozpowszechniania porównywalnych jakościowych i ilościowych danych i informacji na temat wyników w zakresie bezpieczeństwa pacjentów na poziomie UE w celu ułatwienia wzajemnego uczenia się oraz dostarczenia informacji niezbędnych do ustalania priorytetów.

18. Państwom członkowskim zaleca się dzielenie się wiedzą, doświadczeniem i najlepszymi praktykami na poziomie europejskim poprzez:

19. dzielenie się najlepszymi praktykami i doświadczeniami uzyskanymi w toku działań zmierzających do stworzenia skutecznych i przejrzystych programów, struktur i polityk w zakresie bezpieczeństwa pacjentów, w tym systemów zgłaszania i wyciągania wniosków, w celu rozwiązania problemu zdarzeń niepożądanych w opiece zdrowotnej;

20. dzielenie się doświadczeniami w zakresie skuteczności interwencji i rozwiązań na rzecz bezpieczeństwa pacjentów na poziomie placówek opieki zdrowotnej oraz ocenianie możliwości ich zastosowania w innych kontekstach.

III. Profilaktyka i kontrola zakażeń związanych z opieką zdrowotną

21. Państwom członkowskim zaleca się przyjęcie i wdrożenie krajowej strategii profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną w ramach dążenia do następujących celów:

22. wdrożenie środków profilaktyki i kontroli na poziomie państwa członkowskiego w celu ograniczania zakażeń związanych z opieką zdrowotną;

23. poprawa profilaktyki i kontroli zakażeń na poziomie instytucji opieki zdrowotnej;

24. stworzenie lub usprawnienie systemów aktywnego nadzoru na poziomie państwa członkowskiego oraz na poziomie instytucji opieki zdrowotnej;

25. promowanie kształcenia i szkolenia pracowników opieki zdrowotnej na poziomie państwa członkowskiego oraz na poziomie instytucji opieki zdrowotnej;

26. poprawa informacji przekazywanych pacjentom;

27. wspieranie badań.

28. Państwa członkowskie powinny rozważyć stworzenie – w miarę możliwości w ciągu jednego roku od przyjęcia niniejszego zalecenia – międzysektorowego mechanizmu służącego koordynacji wdrażania krajowej strategii, a także wymianie informacji i koordynacji z Komisją, ECDC i innymi państwami członkowskimi[7].

IV. Zalecenia dodatkowe

29. Państwom członkowskim zaleca się rozpowszechnianie treści niniejszego zalecenia w organizacjach opieki zdrowotnej oraz instytucjach zawodowych i edukacyjnych oraz zachęcanie ich do przyjęcia zalecanego podejścia, tak aby kluczowe elementy zalecenia stały się częścią codziennej praktyki.

30. Państwom członkowskim zaleca się uzupełnienie kluczowych elementów opisanych w części II i III niniejszego zalecenia działaniami uzupełniającymi wymienionymi w załączniku 2.

31. Państwa członkowskie powinny przedstawić Komisji sprawozdanie dotyczące wdrożenia niniejszego zalecenia w ciągu dwóch lat od jego przyjęcia, a także, na wniosek Komisji, po tym terminie, w celu przyczynienia się do kontynuowania działań przewidzianych w niniejszym zaleceniu na poziomie wspólnotowym.

CZĘŚĆ II: SPRAWOZDANIE KOMISJI

32. Wzywa się Komisję do przedstawienia Radzie, nie później niż trzy lata od daty przyjęcia niniejszego zalecenia, sprawozdania z jego wykonania, oceniającego jego skutki na podstawie informacji przedstawionych przez państwa członkowskie, w celu oceny stopnia, w jakim proponowane środki są skuteczne, oraz rozważenia potrzeby dalszego działania.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK 1

DEFINICJE

Bezpieczeństwo pacjenta | Wolność pacjenta od niepotrzebnej rzeczywistej lub potencjalnej szkody spowodowanej opieką zdrowotną. |

Instytucja opieki zdrowotnej | Instytucja, w której pracownicy opieki zdrowotnej świadczą specjalistyczną lub wysoce specjalistyczną opiekę zdrowotną. |

Opieka specjalistyczna | Specjalistyczna opieka zdrowotna świadczona przez wyspecjalizowanych pracowników medycznych, którzy zasadniczo nie stanowią punktu pierwszego kontaktu dla pacjentów. |

Opieka wysoce specjalistyczna | Specjalistyczna opieka zdrowotna, świadczona zwykle w wyniku skierowania od pracowników medycznych podstawowej lub specjalistycznej opieki zdrowotnej, przez wyspecjalizowanych pracowników medycznych pracujących w instytucji opieki zdrowotnej dysponującej personelem i infrastrukturą umożliwiającą prowadzenie szczególnego rodzaju badań i leczenia. |

Plan opieki nad pacjentem | Dokument dostarczający wskazówek dla świadczenia opieki pielęgniarskiej lub wielodyscyplinarnej. |

Podstawowa opieka zdrowotna | Opieka zdrowotna świadczona wśród ludności przez pracowników medycznych stanowiących punkt pierwszego kontaktu dla pacjentów. |

Pracownicy kontaktowi ds. kontroli zakażeń | Pracownicy medyczni pracujący na oddziałach klinicznych, odpowiedzialni za kontakty własnego oddziału z zespołem ds. profilaktyki i kontroli zakażeń. Pracownicy kontaktowi ds. kontroli zakażeń zajmują się propagowaniem profilaktyki i kontroli zakażeń na własnych oddziałach i przekazują informacje zwrotne zespołowi ds. profilaktyki i kontroli zakażeń. |

Pracownik medyczny | Pracownik, który w ramach wykonywanego zawodu świadczy usługi w zakresie opieki zdrowotnej i jest zarejestrowany w odpowiednim organie państwa członkowskiego. |

Pracownik opieki zdrowotnej | Każdy pracownik uczestniczący w bezpośrednim świadczeniu opieki zdrowotnej. |

Program | Ogólne ramy określające cele do osiągnięcia, stanowiące podstawę do określania i planowania projektów szczegółowych. |

Środki przeciwdrobnoustrojowe | Substancje produkowane syntetycznie lub wytwarzane naturalnie przez bakterie, grzyby lub rośliny, stosowane w celu niszczenia drobnoustrojów, w tym bakterii, wirusów i grzybów, lub pasożytów, w szczególności pierwotniaków, bądź zahamowania ich wzrostu. |

Wskaźnik proceduralny | Wskaźnik odnoszący się do stopnia zgodności z ustalonymi procedurami, takimi jak higiena rąk, nadzór, standardowe procedury operacyjne. |

Wskaźnik strukturalny | Wskaźnik odnoszący się do jakichkolwiek zasobów, takich jak pracownicy, infrastruktura, komitet. |

Zakażenia związane z opieką zdrowotną | Zakażenia związane z opieką zdrowotną (w kontekście szpitali nazywane również zakażeniami szpitalnymi) oznaczają dowolną chorobę lub patologię (dolegliwość, stan zapalny) związaną z obecnością zarazka lub jego produktów w wyniku kontaktu z obiektami opieki zdrowotnej lub zabiegów leczniczych. |

Zdarzenie niepożądane | Zdarzenie, w wyniku którego pacjent ponosi szkodę. Szkoda oznacza upośledzenie struktury lub funkcji organizmu lub wszelkie wynikające z tego szkodliwe konsekwencje. |

ZAŁĄCZNIK 2

DZIAŁANIA UZUPEŁNIAJĄCE

1. Ogólne kwestie bezpieczeństwa pacjentów

33. Państwom członkowskim zaleca się ustanowienie i rozwój krajowych polityk i programów poprzez:

34. zapewnienie dokonywania regularnych przeglądów i aktualizacji jasnych norm bezpieczeństwa, obowiązujących w opiece zdrowotnej na terytorium danego państwa członkowskiego;

35. zapewnienie aktywnej roli organizacji pracowników medycznych w dziedzinie bezpieczeństwa pacjentów.

36. Państwom członkowskim zaleca się informowanie pacjentów i zwiększanie ich możliwości wpływu poprzez:

37. przekazywanie pacjentom informacji o procedurach składania skarg i o dostępnych środkach naprawczych i odszkodowaniach w przypadku poniesienia szkody w ramach opieki zdrowotnej oraz o zasadach mających zastosowanie w takich przypadkach;

38. rozważenie opracowania zestawu podstawowych kompetencji pacjentów w zakresie ich bezpieczeństwa (tj. podstawowej wiedzy, postaw i umiejętności wymaganych dla zwiększenia bezpieczeństwa opieki).

39. Państwom członkowskim zaleca się stworzenie lub usprawnienie systemów zgłaszania zdarzeń niepożądanych i wyciągania wniosków z takich zdarzeń; systemy te powinny:

40. umożliwiać pacjentom, ich krewnym i innym nieformalnym opiekunom przekazywanie informacji o własnych doświadczeniach;

41. stanowić uzupełnienie innych systemów zgłaszania w zakresie bezpieczeństwa, np. systemów w dziedzinie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii oraz w dziedzinie wyrobów medycznych, przy jednoczesnym unikaniu, w miarę możliwości, wielokrotnego zgłaszania.

42. Państwom członkowskim zaleca się promowanie kształcenia i szkolenia pracowników opieki zdrowotnej w kwestiach bezpieczeństwa pacjentów poprzez:

43. uwzględnianie kwestii bezpieczeństwa pacjentów w kształceniu na poziomie przeddyplomowym i podyplomowym oraz w ustawicznym rozwoju zawodowym pracowników medycznych;

44. rozważenie opracowania zestawu podstawowych kompetencji w zakresie bezpieczeństwa pacjentów (tj. podstawowej wiedzy, postaw i umiejętności wymaganych dla zwiększenia bezpieczeństwa opieki) w celu jego rozpowszechnienia wśród wszystkich pracowników opieki zdrowotnej oraz odpowiednich członków kadry zarządzającej i pracowników administracyjnych;

45. dostarczanie wszystkim pracownikom opieki zdrowotnej i rozpowszechnianie informacji o ryzyku, poziomach bezpieczeństwa i środkach służących zapobieganiu błędom lub ograniczeniu ich częstotliwości oraz służących promowaniu zaangażowania pracowników.

46. Państwom członkowskim zaleca się odpowiednie klasyfikowanie, kodyfikowanie i pomiar bezpieczeństwa pacjentów poprzez:

47. zwracanie uwagi na definicje, terminologię i działania na szczeblu międzynarodowym, np. międzynarodową klasyfikację na rzecz bezpieczeństwa pacjentów opracowaną przez WHO oraz działania Rady Europy w tej dziedzinie;

48. udostępnianie wskaźników dotyczących problemów w zakresie bezpieczeństwa na poziomie krajowym oraz na poziomie instytucji opieki zdrowotnej.

49. Państwom członkowskim zaleca się dzielenie się wiedzą, doświadczeniem i najlepszymi praktykami na poziomie europejskim poprzez:

50. terminowe przekazywanie sobie nawzajem istotnych ostrzeżeń w zakresie bezpieczeństwa pacjentów;

51. współpracę między sobą oraz z ECDC, Komisją Europejską oraz odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi.

52. Państwom członkowskim zaleca się rozwijanie i promowanie badań na temat bezpieczeństwa pacjentów:

53. w tym badań dotyczących zagadnień i interwencji we wszystkich sektorach systemu opieki zdrowotnej oraz kosztów ekonomicznych zdarzeń niepożądanych i interwencji.

2. Profilaktyka i kontrola zakażeń związanych z opieką zdrowotną

54. Państwom członkowskim zaleca się opracowanie krajowych strategii profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną poprzez:

55. wdrażanie środków profilaktyki i kontroli na poziomie państwa członkowskiego, w szczególności:

56. wdrażanie standardowych i opartych na analizie ryzyka środków profilaktyki i kontroli zakażeń we wszystkich instytucjach opieki zdrowotnej;

57. uwzględnianie środków profilaktyki i kontroli zakażeń w planach opieki nad pacjentem;

58. zapewnianie dostępności wskazówek i zaleceń na poziomie państwa członkowskiego;

59. zachęcanie do stosowania środków profilaktyki i kontroli poprzez wykorzystywanie wskaźników strukturalnych i proceduralnych, a także wyników prowadzonych procesów akredytacji i certyfikacji.

60. poprawę profilaktyki i kontroli zakażeń na poziomie instytucji opieki zdrowotnej.

Zaleca się stworzenie następujących struktur:

- program profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną, regulujący takie aspekty, jak struktura i organizacja, procedury diagnostyczne i terapeutyczne (np. procedury gospodarowania środkami przeciwdrobnoustrojowymi), wymogi w zakresie zasobów, cele w zakresie nadzoru, szkolenia i informowanie pacjentów;

- interdyscyplinarny komitet ds. profilaktyki i kontroli zakażeń, którego zadaniem będzie opracowanie i monitorowanie programu profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną;

- zespół ds. profilaktyki i kontroli zakażeń, którego zadaniem będzie wdrażanie programu profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną.

- ustanowienie lub wzmocnienie aktywnych systemów nadzoru poprzez następujące środki:

- na poziomie państw członkowskich:

- organizowanie w regularnych odstępach czasu badań dotyczących częstości występowania zdarzeń;

- tworzenie i usprawnianie skoordynowanych sieci nadzoru występowania określonych typów zakażeń w celu opracowania krajowych danych referencyjnych oraz wskaźników proceduralnych i strukturalnych służących ocenie strategii krajowej;

- zapewnianie nadzoru w czasie rzeczywistym oraz szybkiego zgłaszania właściwym organom przypadków koncentracji zakażeń związanych z opieką zdrowotną;

- zgłaszanie koncentracji zakażeń oraz rodzajów zakażeń istotnych na poziomie UE lub na poziomie międzynarodowym, zgodnie z obowiązującym prawodawstwem.

- Na poziomie instytucji opieki zdrowotnej:

- zapewnianie jakości dokumentacji mikrobiologicznej i dokumentacji medycznej pacjentów;

- nadzór nad występowaniem określonych typów zakażeń, uzupełniony o wskaźniki proceduralne i strukturalne, w celu oceny wdrażania środków kontroli zakażeń;

- nadzór w czasie rzeczywistym przypadków koncentracji szczególnych rodzajów zakażeń lub szczególnych rodzajów szczepów czynników chorobotwórczych związanych z opieką zdrowotną.

- wykorzystywanie we wszystkich możliwych przypadkach metod nadzoru i wskaźników zalecanych przez ECDC oraz definicji przypadków uzgodnionych na poziomie UE.

- promowanie kształcenia i szkolenia pracowników opieki zdrowotnej poprzez następujące środki:

- na poziomie państw członkowskich:

- opracowanie i wdrożenie specjalistycznych programów szkolenia lub kształcenia w zakresie kontroli zakażeń dla pracowników zajmujących się kontrolą zakażeń oraz usprawnienie kształcenia w zakresie profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną dla innych pracowników opieki zdrowotnej.

- Na poziomie instytucji opieki zdrowotnej:

- oferowanie wszystkim pracownikom opieki zdrowotnej, w tym kierownikom, regularnych szkoleń w zakresie podstawowych zasad higieny oraz profilaktyki i kontroli zakażeń;

- oferowanie regularnych specjalistycznych szkoleń personelowi wykonującemu szczególne zadania związane z profilaktyką i kontrolą zakażeń związanych z opieką zdrowotną.

- poprawę informacji przekazywanych pacjentom przez instytucje opieki zdrowotnej:

- przekazywanie w zrozumiały sposób dokładnych informacji na temat ryzyka zakażeń związanych z opieką zdrowotną, na temat środków wdrożonych przez daną instytucję opieki zdrowotnej w celu zapobiegania im oraz na temat tego, w jaki sposób pacjenci mogą przyczynić się do zapobiegania zakażeniom;

- przekazywanie konkretnych informacji (np. na temat środków profilaktyki i kontroli) pacjentom zarażonym lub zakażonym czynnikami chorobotwórczymi związanymi z opieką zdrowotną.

- wspieranie badań w zakresie:

- epidemiologii, nowych technik i zabiegów profilaktycznych i terapeutycznych oraz efektywności kosztowej profilaktyki i kontroli.[pic][pic][pic][pic][pic][pic]

[1] Dz.U. C […] z […], s. […].

[2] Dz.U. C […] z […], s. […].

[3] Dz.U. C […] z […], s. […].

[4] Sprawozdanie techniczne Improving Patient Safety in the EU („Poprawa bezpieczeństwa pacjentów w UE”), przygotowane dla Komisji Europejskiej i opublikowane w 2008 r. przez RAND Cooperation.

[5] COM(2007) 630 wersja ostateczna.

[6] Poprawa bezpieczeństwa pacjentów w Europie (SIMPATIE), projekt finansowany w ramach wspólnotowego programu „Zdrowie Publiczne” na lata 2003-2008, www.simpatie.org

[7] Działalność tego międzysektorowego mechanizmu powinna stanowić element lub uzupełnienie działania międzysektorowego mechanizmu, o którym mowa w zaleceniu Rady nr 2002/77/WE w sprawie racjonalnego stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych w leczeniu ludzi.