[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 17.2.2006

KOM(2006) 67 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY I PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

W SPRAWIE WZMOŻONEJ WSPÓŁPRACY PRAKTYCZNEJ NOWE STRUKTURY, NOWE KONCEPCJE: POPRAWA JAKOŚCI PROCESU DECYZYJNEGO W RAMACH WSPÓLNEGO EUROPEJSKIEGO SYSTEMU ARYLOWEGO {SEC(2006) 189}.

1. KONTEKST POLITYCZNY

1. Wraz z przyjęciem w dniu 1 grudnia 2005 r. dyrektywy Rady 2005/85/WE w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich [1] (dyrektywa dotycząca procedur azylowych) zakończono pierwszy etap wspólnego europejskiego systemu azylowego. W programie haskim z 4-5 listopada 2004 r. Rada Europejska ponownie podkreśliła, że celem wspólnego europejskiego systemu azylowego w jego drugim etapie będzie ustanowienie wspólnej procedury azylowej oraz jednolitego statusu dla tych, którym udzielono azylu lub ochrony uzupełniającej. Rada Europejska wezwała również do ustanowienia odpowiednich struktur angażujących krajowe służby azylowe państw członkowskich, mając na względzie ułatwienie praktycznej i czynnej współpracy, aby tym samym osiągnąć trzy główne cele: ustanowienie jednolitej procedury dla całej UE, wspólne zestawianie, ocenianie i stosowanie informacji o krajach pochodzenia oraz określenie sposobu lepszej współpracy między państwami członkowskimi w celu skutecznego reagowania na szczególne obciążenia systemu azylowego lub zdolności przyjmowania wynikające na przykład z lokalizacji geograficznej. Program haski stwierdza, że struktury te powinny być na podstawie oceny przekształcone w europejski urząd wspierania wszelkich form współpracy między państwami członkowskimi dotyczącej wspólnego europejskiego systemu azylowego.

2. Niniejszy komunikat opisuje sposób, w jaki praktyczna współpraca między państwami członkowskimi może wesprzeć realizację celów wyznaczonych w Tampere oraz w programie haskim. Do komunikatu załączono szczegółowe programy prac dla każdego z trzech celów haskich. Pełne tło polityczne przedstawiono w załączniku A.

2. DLACZEGO PRAKTYCZNA WSPÓłPRACA JEST WAżNA?

3. Podstawą wspólnego europejskiego systemu azylowego jest rozwiązanie kwestii wspólnego zarządzania – jako Wspólnota – problematyką azylową. Zaangażowanie Wspólnoty w tym zakresie opiera się na potrzebie solidarności między państwami członkowskimi w podejmowaniu wyzwania, z którym pojedyncze państwo w UE bez granic nie jest sobie w stanie skutecznie poradzić. W obliczu pierwszego etapu wspólnego europejskiego systemu azylowego, jak również wprowadzenia wspólnych ram prawnych, koniecznością jest dążenie do harmonizacji, nie tylko w zakresie prawodawstwa, ale również praktyki.

4. Praktyczna współpraca pozwoli państwom członkowskim zapoznać się z systemami i praktykami stosowanymi gdzie indziej, a także nawiązać bliższe stosunki zawodowe pomiędzy służbami azylowymi na poziomie operacyjnym. Będzie to stanowić podstawę dla poszerzenia obszarów współpracy, przy jednoczesnym budowaniu zaufania i poczucia wspólnego interesu. Głównym celem praktycznej współpracy jest poprawa konwergencji w procesie decyzyjnym państw członkowskich w ramach zasad ustanowionych wspólnotowymi przepisami prawa dotyczącymi azylu. W tym kontekście wzmożona współpraca dostarczy organom państw członkowskich odpowiedzialnym za udzielanie azylu „wspólnych narzędzi” radzenia sobie z codziennymi i operacyjnymi potrzebami osób zajmujących się przedmiotową problematyką w UE. Stosowanie tych narzędzi powinno prowadzić do poprawy jakości w obrębie wszystkich aspektów zarządzania w dziedzinie azylu w państwach członkowskich, a w szczególności w obrębie procesu decyzyjnego, zgodnie z celami haskimi. Powinno to przyczynić się do lepszej oceny realizacji pierwszego etapu wspólnego europejskiego systemu azylowego i zapewnić solidne podstawy dla rozpoczęcia procesu wdrażania instrumentów drugiego etapu.

5. Poprawa jakości leży w interesie zarówno państw członkowskich, jak i osób ubiegających się o azyl. Jakościowo lepszy proces decyzyjny przyczyniłby się do wprowadzenia jednolitego podejścia w zakresie problematyki azylowej oraz utworzenia jednego obszaru azylowego zapewniającego ochronę osobom, które jej potrzebują, oraz sprawiedliwe i skuteczne rozpatrywanie spraw osób, które nie wymagają ochrony. Stosując te same narzędzia oraz środki zabezpieczające, państwa członkowskie będą także mogły zdobyć wzajemne zaufanie do swoich systemów i osiągnąć spójność w zakresie praktyki.

3. REALIZACJA CELÓW PRAKTYCZNEJ WSPÓłPRACY

6. Biorąc pod uwagę szeroki zakres celów programu haskiego, oczywiste staje się, że działania niezbędne do ich realizacji wymagają szeroko zakrojonej współpracy między państwami członkowskimi. Komisja ma zamiar zaproponować utworzenie sieci współpracy, przyznając jasno zdefiniowane zakresy uprawnień w dziedzinie współpracy w odniesieniu do każdego z priorytetowych obszarów wyznaczonych w programie haskim. Wspomniana sieć współpracy w dziedzinie azylu, którą powinna zarządzać Komisja, będzie stanowić podstawę systematycznej wymiany informacji, rozpowszechniania najlepszych praktyk, tworzenia banku wiedzy specjalistycznej w celu poprawy konwergencji w zakresie polityki azylowej, przyczyniając się tym samym do zharmonizowanej realizacji pierwszego etapu wspólnego europejskiego systemu azylowego oraz zapewniając podstawy utworzenia pełnowymiarowego wspólnego europejskiego systemu azylowego.

7. Oprócz szczególnych uprawnień związanych z siecią współpracy w dziedzinie azylu część działań koniecznych do osiągnięcia celów programu haskiego, które wymieniono w załącznikach do niniejszego komunikatu, może być realizowana przez Komisję przy wykorzystaniu specjalistycznej wiedzy technicznej oraz doraźnych rad grup ekspertów w przypadkach, gdy szczególna wiedza specjalistyczna jest niezbędna Komisji do przygotowania poprawek legislacyjnych lub w kontekście prowadzonych przez nią procesów monitorowania i oceny. Sieć Eurasil[2] , na przykład, będzie się nadal spotykać jako grupa ekspertów, doradzając Komisji w sprawie działań dotyczących informacji o krajach pochodzenia.

8. Inne formy współpracy między państwami członkowskimi w zakresie poszczególnych zagadnień będą nadal wspierane w ramach programów finansowych w stopniu, w jakim przyczyniają się do osiągnięcia celów programu haskiego. Dobrym przykładem jednej z form współpracy jest konferencja dyrektorów generalnych służb imigracyjnych (GDISC), wspierana finansowo przez UE. Komisja będzie nadal wspierać działania GDISC i rozważy sposób włączenia GDISC do procesu realizacji działań przewidzianych w niniejszym komunikacie.

9. W odniesieniu do każdego z celów wyznaczonych w programie haskim należy podjąć pewne kroki, które streszczono poniżej, natomiast ich szczegółowy opis znajduje się w załącznikach B, C i D do niniejszego komunikatu.

3.1. Pojedyncza procedura

10. Komunikat w sprawie pojedynczej [3] procedury wyjaśnia, dlaczego UE powinna dążyć do pojedynczej procedury. Dyrektywa kwalifikacyjna [4] nakłada na państwa członkowskie obowiązek oceny faktów i okoliczności związanych z wnioskiem o przyznanie międzynarodowej ochrony w odniesieniu zarówno do statusu uchodźcy, jak i ochrony uzupełniającej, dokładnie w taki sam sposób. W komunikacie podkreślono również fakt istnienia potencjalnej luki ochronnej w zakresie wniosków o przyznanie międzynarodowej ochrony nieobjętych dyrektywą dotyczącą procedur azylowych. Komunikat przedstawił główne zalety związane z dążeniem ku pojedynczej procedurze UE, takie jak szybkość, skuteczność oraz poprawa jakości podejmowanych decyzji.

11. Komunikat w sprawie pojedynczej procedury zawiera propozycje działań, jakie można by podjąć w celu osiągnięcia większej konwergencji między państwami członkowskimi w zakresie zapewniania takich samych gwarancji proceduralnych względem wszystkich wniosków o przyznanie ochrony w UE. Komunikat przewidywał podejście partnerskie w zakresie dążenia do pojedynczej procedury oceny wszystkich wniosków o przyznanie ochrony objętych prawem wspólnotowym. Podejście takie należy obecnie włączyć w zakres praktycznej współpracy przewidzianej w programie haskim. Po przygotowawczym etapie konsultacji, debacie oraz przygotowaniu tego, co państwa członkowskie muszą zrobić, aby ujednolicić procedury prowadzące do dwóch typów statusu określonych w dyrektywie kwalifikacyjnej, powinien nastąpić etap legislacyjny, w ramach którego przedstawione zostaną wnioski zmieniające w razie konieczności prawodawstwo pierwszego etapu. Szczegółowy opis działań rozpoczynających etap przygotowawczy, odpowiadających „ planowi działania pojedynczej instytucji ”, o którym mowa w komunikacie w sprawie pojedynczej procedury, zawarto w załączniku B, a jego streszczenie podano poniżej:

Działania w zakresie pojedynczej procedury powinny mieć na celu: identyfikację koniecznych zmian w zakresie praktyk administracyjnych państw członkowskich w celu wdrożenia instrumentów pierwszego etapu; ocenę sposobu, w jaki można poprawić jakość i wydajność systemów azylowych, włączając wszelkie możliwe podstawy ochrony do jednej decyzji; wyznaczanie najlepszych praktyk zarządzania zasobami w ramach pojedynczej procedury, w tym poprzez porównanie kalkulacji kosztów oraz działania partnerskie. Wyniki tych działań będą drogowskazem dla działań legislacyjnych podejmowanych przede wszystkim w celu objęcia gwarancjami – zgodnie uznanymi w dyrektywie dotyczącej procedur azylowych za mające zastosowanie do wniosków o status uchodźcy – również wnioski o status ochrony uzupełniającej. |

- 3.2. Informacje o krajach pochodzenia

12. Gromadzenie, organizacja, ocena oraz prezentacja informacji o krajach pochodzenia stanowią zasadnicze elementy procesów azylowych oraz decyzyjnych państw członkowskich UE. Informacje o krajach pochodzenia pozwalają organom państw członkowskich odpowiedzialnym za udzielanie azylu zweryfikować oświadczenia złożone przez wnioskodawców dotyczące ich potrzeby ochrony oraz ustalić, czy wnioskodawca powinien zostać objęty systemem międzynarodowej ochrony. Obiektywny, przejrzysty i dokładny system informacji o krajach pochodzenia, który jest źródłem oficjalnych, szybkich i wiarygodnych informacji stanowi zatem zasadniczy element każdej oceny tego, czy dana osoba może zostać objęta systemem międzynarodowej ochrony. Większy stopień konwergencji w zakresie gromadzenia i analizy informacji o krajach pochodzenia między organami państw członkowskich odpowiedzialnymi za udzielanie azylu przyczyniłby się do harmonizacji zasad dotyczących azylu.

13. Współpraca w zakresie przedmiotowych informacji będzie stanowić zasadniczy element uprawnień przyznanych sieci współpracy w dziedzinie azylu. Pierwszym celem takiej współpracy powinno być ustanowienie łatwo dostępnych wspólnych punktów wprowadzania istniejących informacji. Cel ten można osiągnąć dzięki utworzeniu „wspólnego portalu”, za pośrednictwem którego wszystkie organy państw członkowskich mogłyby – używając tylko jednego narzędzia – uzyskać dostęp do wszystkich oficjalnych baz danych zawierających informacje o krajach pochodzenia, ustawodawstwa państw członkowskich, odpowiednich przepisów prawa wspólnotowego i krajowego oraz orzecznictwa, a także do innych oficjalnych źródeł informacji. „Wspólny portal” stanowiłby użyteczną dodatkową bazę, w szczególności dla tych państw, których zasoby informacji za temat krajów pochodzenia nie są tak dobrze rozwinięte.

14. Innym celem byłoby opracowanie przez Komisję wytycznych w sprawie tworzenia informacji o krajach pochodzenia przy pełnym wykorzystaniu rad grupy ekspertów Eurasil. Stosowanie takich wytycznych w odniesieniu do krajowych informacji państw członkowskich o krajach pochodzenia byłoby pierwszym krokiem w kierunku bardziej długoterminowego celu, jakim byłoby zharmonizowane stosowanie przedmiotowych informacji zgodnie z celami programu haskiego. W dłuższej perspektywie czasowej należy rozważyć rozwój pełnowymiarowej unijnej bazy danych zawierającej informacje o krajach pochodzenia oparte na wspólnych wytycznych UE. Działania ukierunkowane na realizację wspólnej koncepcji w zakresie informacji o krajach pochodzenia zawarto w załączniku C, a ich streszczenie podano poniżej:

Współpraca w zakresie informacji o krajach pochodzenia powinna realizować trzy główne cele w krótkiej i średniej perspektywie czasowej: ustanowienie wspólnych wytycznych dotyczących tworzenia informacji o krajach pochodzenia; utworzenie „wspólnego portalu” dla baz danych państw członkowskich obejmujących informacje o krajach pochodzenia, a także inne odpowiednie informacje; pragmatyczne rozwiązanie trudności tłumaczeniowych, z jakimi będą musiały się zmierzyć państwa członkowskie, uwzględniając informacje o krajach pochodzenia z różnych źródeł. Skutkiem tych działań w dłuższej perspektywie czasowej powinien być ostateczny rozwój unijnej bazy danych o krajach pochodzenia. |

- 15. W uzupełnieniu do współpracy w zakresie informacji o krajach pochodzenia (choć różnych w swej istocie) Komisja rozpocznie konieczne prace związane z przygotowaniem wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia, jak przewidziano w artykule 29 dyrektywy dotyczącej procedur azylowych. Przygotowując taki wykaz, Komisja wykorzysta informacje przekazane przez jej delegatury w krajach trzecich oraz zawarte w sprawozdaniach sporządzonych przez dyplomatyczne przedstawicielstwa państw członkowskich. Zasadnicze znaczenie będzie miała wzmożona współpraca i koordynacja działań w tej dziedzinie między państwami członkowskimi a Komisją, która przyczyni się do precyzyjności, spójności oraz wiarygodności informacji.

3.3. Szczególne obciążenia

16. Gromadzenie zasobów oraz zapewnianie równomiernego rozkładu obowiązków azylowych, aby obciążenie nie dotyczyło jedynie kilku państw członkowskich, jest kwestią zarówno trudną technicznie, jak i delikatną politycznie. Mimo że dyrektywa w sprawie tymczasowej opieki [5] stanowi o solidarności między państwami członkowskimi na wypadek masowego napływu wysiedleńców, zawarte w niej szczegółowe wymogi nie zapewniają stosownych rozwiązań w razie wystąpienia takiego typu szczególnego obciążenia służb azylowych oraz zdolności przyjmowania, które jest coraz częściej odczuwane przez państwa członkowskie. Charakterystyczne dla tego typu obciążeń jest pojawienie się kilkuset osób różnej narodowości w poszczególnych punktach na granicach zewnętrznych pragnących z różnych powodów dostać się na terytorium UE, część z nich poszukując w ten sposób ochrony. Inny, bardziej systemowy, rodzaj obciążenia ma miejsce, gdy jedno z państw członkowskich staje w obliczu sytuacji nagłego wzrostu wniosków o udzielenie azylu, co ma wpływ na zasoby, może grozić opóźnieniami w przyjmowaniu wniosków oraz problemami związanymi z zapewnianiem odpowiedniego sprzętu.

17. Potrzeba międzynarodowej ochrony dotycząca indywidualnych osób to tylko jedna strona kumulacji sił, które wywołują poszczególne obciążenia. UE musi znaleźć rozwiązanie dla tego typu wyzwania, wprowadzając lepsze zarządzanie ruchami migracyjnymi, usprawniając współpracę wewnętrzną w zakresie nielegalnej imigracji oraz pomoc dla krajów trzecich, tam, gdzie to stosowne, wykorzystując na zasadzie pełnego partnerstwa istniejące fundusze wspólnotowe, aby poprawić ich potencjał w zakresie zarządzania migracją oraz ochrony uchodźców. Powyższe aspekty wspólnotowej polityki w zakresie migracji nie stanowią przedmiotu niniejszego komunikatu. Cel niniejszego komunikatu oraz działań szczegółowo określonych w załączniku D koncentruje się na sposobie wspierania państw członkowskich w ich wysiłkach ku spełnieniu obowiązków wynikających ze środków pierwszego etapu wspólnego europejskiego systemu azylowego w obliczu wyzwań związanych z poszczególnymi obciążeniami.

18. Stosowanie prawodawstwa pierwszego etapu oraz rozpoczęcie etapu praktycznej współpracy powinny – wraz ze wzrostem skuteczności będącym skutkiem takiej współpracy – pozwolić państwom członkowskim na przygotowanie rozwiązań na wypadek wystąpienia poszczególnych rodzajów obciążeń. Wspólnotowe programy finansowe, a także bogate zasoby wiedzy specjalistycznej i doświadczeń zdobywanych obecnie przez same państwa członkowskie już teraz zawierają narzędzia reagowania na konkretne potrzeby. Wyzwaniem dla UE jest przełożenie tych narzędzi na szybki i wiarygodny mechanizm pomagania państwom członkowskim w radzeniu sobie z konkretnymi obciążeniami, tak aby nie zagrażały one stosowaniu wspólnego europejskiego systemu azylowego. Państwa członkowskie będą zatem musiały współpracować ze sobą, aby móc w ten sposób dzielić się zasobami i znajdować rozwiązania. Jednym z uprawnień sieci współpracy w dziedzinie azylu mogłoby być dzielenie się wiedzą specjalistyczną w celu wspólnego stawienia czoła wyzwaniom stawianym przed państwami członkowskimi w związku z konkretnymi obciążeniami, bez poddawania w wątpliwość indywidualnych obowiązków państw członkowskich w zakresie zapewniania ochrony.

19. Oprócz zalecenia w sprawie praktycznych działań zawartego w załączniku D Komisja ma zamiar złożyć propozycję zmian w odniesieniu do Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców [6] (EFU), aby umożliwić państwom członkowskim szybki dostęp do funduszy, przy minimalizacji biurokratycznych procesów rozpatrywania skutków nagłego napływu dużej liczby osób, które mogą potrzebować międzynarodowej ochrony. Komisja zamierza również ujednolicić procedurę szybszego dostępu do funduszy w przypadku pilnych działań w ramach programu ARGO [7] . Pierwsza ocena rozporządzenia dublińskiego [8] , która będzie miała miejsce w 2006 r., również dostarczy pożytecznego kontekstu dla rozważań na temat sposobu, w jaki można by w niektórych sytuacjach dostosować rozporządzenie, tak aby geograficzne położenie państwa członkowskiego nie stawiało go niesłusznie w gorszej sytuacji. Szczegóły dotyczące działań zalecanych przez Komisję zawarto w załączniku D, a ich streszczenie podano poniżej:

Działania dotyczące konkretnych obciążeń: zmiany w zakresie Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, które umożliwią państwom członkowskim szybki dostęp do funduszy, przy minimalizacji biurokratycznego procesu w sytuacjach krytycznych; ujednolicenie procedury szybszego dostępu do funduszy w przypadku pilnych działań w ramach programu ARGO; powołanie zespołów ekspertów odpowiedzialnych za kwestie związane z przyjmowaniem i przetwarzaniem wniosków w przypadku nagłego pojawienia się dużej liczby osób na zewnętrznych granicach UE. Bardziej długoterminowe opcje obejmują wszechstronną ocenę konkretnych przypadków obciążeń wywieranych w przeszłości oraz utworzenie sieci informatorów państw członkowskich w wybranych krajach trzecich. |

- 3.4. Szkolenia

20. Szkolenia pracowników służb azylowych stanowią zasadniczy element wdrażania wspólnego europejskiego systemu azylowego. Przyjęcie podstawowych zasad dobrej praktyki w odniesieniu do czynności administracyjnych, takich jak przesłuchania oraz podejmowanie decyzji, stworzyłoby solidną podstawę dla rozwoju europejskiego programu prowadzącego do jeszcze większej konwergencji w zakresie praktyk i metod administracyjnych. Zagadnienia związane ze szkoleniami są rozpatrywane w załącznikach jako część każdej grupy działań w kierunku osiągnięcia celów haskich.

4. EUROPEJSKIE BIURO WSPIERANIA DLA WSZYSTKICH FORM WSPÓłPRACY MIęDZY PAńSTWAMI CZłONKOWSKIMI DOTYCZąCEJ WSPÓLNEGO EUROPEJSKIEGO SYSTEMU AZYLOWEGO

21. Program haski stanowi, że struktury w ramach praktycznej współpracy powinny być – na podstawie oceny – przekształcone w europejski urząd wspierania wszelkich form współpracy między państwami członkowskimi dotyczącej wspólnego europejskiego systemu azylowego. Wraz z rozwojem praktycznej współpracy koordynacja obszarów odpowiednich działań będzie wymagać wzmożonych wysiłków oraz większego udziału, aby zapewnić organom państw członkowskich odpowiedzialnym za udzielanie azylu niezbędnego wsparcia. Wymagania te mogą wykroczyć poza możliwości przyszłej sieci współpracy w dziedzinie azylu. Konieczne również będą działania związane z aktualizacją informacji, źródeł i odniesień do dokumentów oraz przeglądem odpowiednich wytycznych. Będzie to szczególnie istotne w kontekście „wspólnego portalu” dla informacji o krajach pochodzenia oraz jego dalszego przekształcenia w unijną bazę danych o krajach pochodzenia. Na wstępnym etapie funkcja ta może stanowić część uprawnień sieci, jednak działania związane ze współpracą szybko osiągną poziom intensyfikacji, który będzie wymagał bardziej ustrukturyzowanego rozdziału funkcji technicznych.

22. Komisja przedstawi sprawozdanie z postępów osiągniętych na koniec pierwszego etapu działań (na początku 2008 r.). Sprawozdanie Komisji z postępów powinno zawierać ocenę możliwości finansowania oraz tego, czy należy dalej rozwijać sieć współpracy w dziedzinie azylu, aby we właściwy sposób utrzymać bank wiedzy specjalistycznej oraz informacji, a także zapewnić zachowanie przewidywalności, spójności i ciągłości usług świadczonych na rzecz państw członkowskich. Na podstawie takiej oceny, po ustanowieniu wspólnej procedury azylowej zgodnie z programem haskim, przeprowadzone zostanie studium wykonalności dotyczące ustanowienia europejskiego urzędu wspierania wszelkich form współpracy między państwami członkowskimi.

23. Na obecnym etapie przewiduje się, że europejskie biuro wspierania współpracy pełniłoby funkcje związane ze wsparciem technicznym dla działań „wspólnego portalu” informacji o krajach pochodzenia oraz unijnej bazy danych o krajach pochodzenia. Mogłoby również oferować szkolenia dotyczące wszelkich aspektów związanych ze stosowaniem wspólnego europejskiego systemu azylowego. Biuro koordynowałoby również działania podejmowane w obliczu konkretnych rodzajów obciążeń. Przy określaniu przyszłych funkcji biura należy również uwzględnić badania w zakresie wspólnego rozpatrywania wniosków w UE. Komisja została wezwana do realizacji tego celu w programie haskim. Stosunek między przyszłym europejskim biurem wspierania współpracy a dowolną unijną funkcją wspólnego rozpatrywania wniosków będzie miał ewidentnie zasadnicze znaczenie dla pełnej realizacji wspólnego europejskiego systemu azylowego. Rozwinięcie europejskiego biura wspierania współpracy mogłoby się również okazać użyteczne w kontekście prac prowadzonych w dziedzinie migracji i integracji. Komisja przedstawi polityczny kierunek rozwoju zakresu i charakteru europejskiego biura wspierania współpracy w świetle celu, jakim jest wspólny europejski system azylowy.

5. PRZYDZIELANIE WSPÓLNOTOWYCH FUNDUSZY

24. Pierwsza fala praktycznej współpracy zachęci państwa członkowskie do przedstawienia projektów – wspólnie z podobnie myślącymi państwami członkowskimi lub jako indywidualne przedsięwzięcia korzystne dla wszystkich 25 państw – które przyczynią się do osiągnięcia celów haskich. Należy zatem zapewnić wsparcie i trwałość programów działań przedstawionych w niniejszym komunikacie. Jasne jednak jest, że istniejące możliwości finansowe – program ARGO oraz działania Wspólnoty w ramach EFU – nie zapewniają elastyczności ani wzrostu finansowania koniecznego dla realizacji ambitnych celów wyznaczonych w programie haskim. Komisja zamierza zatem złożyć wnioski dotyczące zmiany EFU oraz programu ARGO, aby zapewnić w ten sposób wsparcie realizacji priorytetów haskich. Główne elementy wniosków dotyczących zmian, które zostaną przedstawione na początku 2006 r., streszczono poniżej:

zmiana EFU w taki sposób, który pozwoli zarezerwować większe fundusze na praktyczną współpracę poprzez działania Wspólnoty. |

- 25. Dzięki zapewnieniu uwzględnienia praktycznej współpracy w ramach programów roboczych oraz dostępności odpowiednich funduszy w ramach różnych obszarów finansowania Wspólnoty, działania na rzecz realizacji programu haskiego zyskają finansowe wsparcie.

26. Cele programu haskiego oraz potrzeba zapewniania trwałości zarządzania pełnowymiarowego wspólnego europejskiego systemu azylowego trzeba będzie uwzględnić w dyskusjach na temat proponowanego programu ramowego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” [9] , którego zadaniem jest rozwiązanie kwestii różnych obowiązków ciążących na państwach członkowskich w związku z wdrażaniem prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie azylu i migracji przez najbliższe osiem lat.

6. WNIOSEK

27. Program haski wyznaczył termin utworzenia wspólnej procedury azylowej na rok 2010. Koniecznym warunkiem wstępnym do osiągnięcia tego celu jest prawidłowe wdrożenie instrumentów legislacyjnych pierwszego etapu. Skutkiem praktycznej współpracy podejmowanej dla wsparcia tego celu jest horyzontalna harmonizacja, która prowadzi do osiągnięcia wspólnego podejścia, wzmocnionego dzięki administracyjnej spójności oraz dzieleniu się doświadczeniem, zasobami i wiedzą. Dzięki praktycznej współpracy, oprócz wiążącej się z tym poprawy jakości, wspólne zarządzanie w dziedzinie azylu stanie się rzeczywistością operacyjną, a nie jedynie legislacyjnym celem, do którego należy dążyć.

[1] Dz.U. L 326 z 13.12.2005, str. 13.

[2] EURASIL , unijna sieć osób zawodowo zajmujących się sprawami azylowymi, której przewodniczy Komisja, została utworzona w lipcu 2002 r. w następstwie decyzji w sprawie zaprzestania działalności grupy CIREA (ośrodka informacji, dyskusji i wymiany doświadczeń w sprawach azylu), przyjętej przez Komitet Stałych Przedstawicieli (Coreper II) w dniu 6 marca.

[3] Komunikat Komisji „Skuteczniejszy wspólny europejski system azylowy: pojedyncza procedura jako kolejny krok” (COM(2004) 503 wersja ostateczna).

[4] Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm uznawania i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców za uchodźców lub osoby, które z innych względów wymagają ochrony międzynarodowej, statusu tych osób oraz zakresu przyznawanej pomocy (Dz.U. L 304 z 30.9.2004, str. 12).

[5] Dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212 z 7.8.2001, str. 12).

[6] Decyzja Rady (2004/904/WE) z dnia 2 grudnia 2004 r. ustanawiająca Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na okres 2005-2010 (Dz.U. L 381 z 28.12.2004, str. 52).

[7] Decyzja Rady (2004/867/WE) z dnia 13 grudnia 2004 r. zmieniająca decyzję 2002/483/WE przyjmująca program działań dla współpracy administracyjnej w dziedzinie granic zewnętrznych, wiz, azylu i imigracji (program ARGO) (Dz.U. L 371 z 18.12.2004).

[8] Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50 z 25.2.2003).

[9] Komunikat Komisji ustanawiający program ramowy „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” na lata 2007-2013 (COM(2005) 123 wersja ostateczna).