KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 8.12.2022 COM(2022) 707 final 2022/0413(CNS) Wniosek DYREKTYWA RADY zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania {SEC(2022) 438 final} - {SWD(2022) 400 final} - {SWD(2022) 401 final} - {SWD(2022) 402 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Sprawiedliwe opodatkowanie jest jednym z głównych fundamentów europejskiej społecznej gospodarki rynkowej. Stanowi ono również jeden z najważniejszych filarów zaangażowania Komisji w działania na rzecz Gospodarki służącej ludziom. Sprawiedliwy system podatkowy powinien opierać się na przepisach podatkowych, które zapewniają, aby wszyscy płacili przypadające na nich obciążenia, a jednocześnie ułatwiają podatnikom – zarówno przedsiębiorstwom, jak i osobom fizycznym – przestrzeganie przepisów. Pandemia COVID-19 i następstwa rosyjskiej wojny napastniczej na Ukrainę sprawiają, że potrzeba ochrony finansów publicznych staje się jeszcze pilniejsza. Państwa członkowskie będą potrzebowały wystarczających dochodów podatkowych, aby sfinansować swoje intensywne działania mające złagodzić negatywny wpływ tych kryzysów na gospodarkę, a jednocześnie zapewnić ochronę najbardziej wrażliwych grup. W tym kontekście zapewnienie sprawiedliwości podatkowej przez zapobieganie oszustwom podatkowym, uchylaniu się od opodatkowania i unikaniu opodatkowania stało się ważniejsze niż kiedykolwiek dotąd. Ponadto aby lepiej zapobiegać oszustwom podatkowym, uchylaniu się od opodatkowania i unikaniu opodatkowania w UE, niezbędne jest zacieśnienie współpracy administracyjnej i poprawa wymiany informacji w kwestiach podatkowych. Pojawienie się alternatywnych środków płatności i inwestycji – takich jak kryptoaktywa i pieniądz elektroniczny – grozi mianowicie podważeniem postępów poczynionych w ostatnich latach w zakresie przejrzystości podatkowej i stwarza znaczne ryzyko uchylania się od opodatkowania. W związku z tym Komisja zobowiązała się w komunikacie dotyczącym planu działania na rzecz sprawiedliwego i prostego opodatkowania wspierającego odbudowę gospodarczą, że zaktualizuje dyrektywę w sprawie współpracy administracyjnej, aby rozszerzyć jej zakres, tak by obejmował rozwijającą się gospodarkę, i wzmocnić ramy współpracy administracyjnej. Wspierając prace Komisji, 27 listopada 2020 r. Rada (Ecofin) przyjęła konkluzje Rady w sprawie sprawiedliwego i skutecznego opodatkowania w czasach odbudowy, w sprawie wyzwań podatkowych związanych z cyfryzacją i w sprawie dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych w UE i poza jej granicami. Sprawozdanie dla Rady Europejskiej dotyczące kwestii podatkowych, przygotowane przez Radę Ecofin, zatwierdzone przez Radę Europejską 1 grudnia 2021 r., stanowi, że „[o]czekuje się, że Komisja przedstawi w 2022 r. wniosek ustawodawczy dotyczący dalszych zmian dyrektywy 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, dotyczących wymiany informacji o kryptoaktywach oraz indywidualnych interpretacji podatkowych dla osób zamożnych”. 10 marca 2022 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję zawierającą zalecenia dla Komisji dotyczące sprawiedliwego i prostego opodatkowania wspierającego strategię odbudowy gospodarczej, w którym wyraził zadowolenie z planu działania i poparł jego dokładne wdrożenie, a także wyraźnie wezwał Komisję do rozszerzenia automatycznej wymiany informacji o kolejne kategorie dochodów i aktywów, takich jak kryptoaktywa. Niniejszy wniosek należy również postrzegać w kontekście równoległych prac prowadzonych w ramach OECD mających na celu uzgodnienie standardu wymiany informacji do celów podatkowych w odniesieniu do kryptoaktywów (ramy sprawozdawczości w zakresie kryptoaktywów) oraz rozszerzenie zakresu wspólnego standardu do wymiany informacji (CRS) w celu uwzględnienia pieniądza elektronicznego, w wyniku których to prac w sierpniu 2022 r. zawarto porozumienie, które w listopadzie 2022 r. zostało przyjęte z zadowoleniem przez grupę G-20 w deklaracji przywódców G-20 z Bali. W ostatnich latach działania UE koncentrowały się na zwalczaniu oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania oraz na zwiększaniu przejrzystości. Dzięki szeregowi zmian w dyrektywie w sprawie współpracy administracyjnej (DAC) wprowadzono znaczne usprawnienia, zwłaszcza w zakresie wymiany informacji. W sprawozdaniu Europejskiego Trybunału Obrachunkowego i w rezolucji Parlamentu Europejskiego wskazano jednak na pewne niedociągnięcia i potrzebę wprowadzenia udoskonaleń w kilku obszarach dyrektywy dotyczących wszelkich form wymiany informacji i współpracy administracyjnej. Za jedne z najbardziej problematycznych elementów ram uznano w szczególności brak przepisów szczegółowych dotyczących pieniądza elektronicznego i walut cyfrowych banku centralnego, interpretacje indywidualne o wymiarze transgranicznym dla zamożnych klientów indywidualnych oraz brak jasności co do środków służących zapewnieniu zgodności. W sprawozdaniu Europejskiego Trybunału Obrachunkowego zwrócono uwagę, że „[z] zakresu informacji podlegających wymianie wyłączone są kryptowaluty. Jeżeli podatnik przechowuje środki w postaci elektronicznych kryptowalut, platforma lub inny dostawca usług elektronicznych świadczący usługi zarządzania portfelem na rzecz takich klientów nie mają obowiązku zgłaszania organom podatkowym tego rodzaju kwot ani zysków. Z tego względu środki przechowywane w postaci takich instrumentów elektronicznych pozostają w dużej części nieopodatkowane”. Istnieje zatem wyraźna potrzeba poprawy istniejących ram wymiany informacji i współpracy administracyjnej w UE. Oprócz zaostrzenia istniejących przepisów konieczne jest rozszerzenie współpracy administracyjnej o nowe obszary w UE. Celem tego działania jest sprostanie wyzwaniom, jakie stwarza coraz powszechniejsze wykorzystywanie kryptoaktywów do celów inwestycyjnych. Pomoże to administracjom podatkowym w UE sprawniej i skuteczniej pobierać podatki i zachować spójność z nowymi rozwiązaniami, w szczególności biorąc pod uwagę różnice w systemach opodatkowania kryptoaktywów w poszczególnych państwach członkowskich. Cechy kryptoaktywów bardzo utrudniają administracjom podatkowym śledzenie i wykrywanie zdarzeń powodujących powstanie obowiązku podatkowego. Problem ten nasila się zwłaszcza wtedy, gdy handel odbywa się z wykorzystaniem dostawców usług w zakresie kryptoaktywów lub operatorów kryptoaktywów znajdujących się w innym kraju lub gdy odbywa się bezpośrednio między osobami fizycznymi lub podmiotami mającymi siedzibę w innej jurysdykcji. Brak sprawozdawczości w zakresie dochodów z inwestycji w kryptoaktywa prowadzi do niedoboru dochodów podatkowych państw członkowskich. Daje to również użytkownikom kryptoaktywów przewagę nad tymi, którzy nie inwestują w kryptoaktywa. Jeżeli ta luka regulacyjna nie zostanie wyeliminowana, nie będzie można zapewnić osiągnięcia celu, jakim jest sprawiedliwe opodatkowanie. W celu rozwiania tych wątpliwości Komisja przedstawiła niniejszy wniosek, który opiera się na ramach sprawozdawczości OECD dotyczących kryptoaktywów. W tych ostatnich określono szczegółowo procedury należytej staranności, obowiązki sprawozdawcze i inne zasady dla raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. Główna różnica między niniejszym wnioskiem a ramami sprawozdawczości OECD dotyczącymi kryptoaktywów polega na tym, że działalność operatorów usług w zakresie kryptoaktywów na rynku UE reguluje rozporządzenie XXX. Dobrze funkcjonująca i skoordynowana sprawozdawczość oraz wymiana informacji są również potrzebne, aby poprawić warunki do podejmowania niezbędnych działań w celu egzekwowania sankcji wobec Rosji. Tym większe stają się w związku z tym konieczność i znaczenie wprowadzenia przepisów zapewniających, aby państwa członkowskie zgłaszały informacje dotyczące zarówno posiadania kryptoaktywów, jak dokonywanych na nich transakcji, a także wymieniały się takimi informacjami. W niniejszym wniosku przewidziano ponadto zaostrzenie istniejących przepisów dyrektywy, aby odzwierciedlić zmiany zaobserwowane na rynku wewnętrznym oraz na poziomie międzynarodowym. Przyczyni się to do zapewnienia skutecznej sprawozdawczości i wymiany informacji, w tym dzięki odzwierciedleniu kwestii dodanych ostatnio do wspólnego standardu do wymiany informacji, m.in. włączonych przepisów dotyczących pieniądza elektronicznego i cyfrowej waluty banku centralnego, za pomocą przejrzystych i zharmonizowanych ram środków służących zapewnieniu zgodności, lub dzięki rozszerzeniu zakresu interpretacji indywidualnej o wymiarze transgranicznym, tak by obejmował zamożnych klientów indywidualnych. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Proponowane przepisy dotyczą szerokiego priorytetu politycznego w zakresie przejrzystości opodatkowania, co jest warunkiem wstępnym skutecznej walki z oszustwami podatkowymi, uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem opodatkowania. Dyrektywa w sprawie współpracy administracyjnej, która zapewnia ramy współpracy administracyjnej między właściwymi organami państw członkowskich w dziedzinie opodatkowania, była kilkakrotnie zmieniana w wyniku następujących inicjatyw:

–dyrektywa Rady 2014/107/UE z dnia 9 grudnia 2014 r. (DAC2) w zakresie automatycznej wymiany informacji finansowych pomiędzy państwami członkowskimi na podstawie wspólnego standardu OECD do wymiany informacji, który przewiduje automatyczną wymianę informacji dotyczących rachunków finansowych posiadanych przez nierezydentów; –dyrektywa Rady (UE) 2015/2376 z dnia 8 grudnia 2015 r. (DAC3) w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji o interpretacjach indywidualnych o wymiarze transgranicznym; –dyrektywa Rady (UE) 2016/881 z dnia 25 maja 2016 r. (DAC4) w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji między organami podatkowymi w odniesieniu do sprawozdawczości według krajów; –dyrektywa Rady (UE) 2016/2258 z dnia 6 grudnia 2016 r. (DAC5) w odniesieniu do dostępu organów podatkowych do informacji dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy; –dyrektywa Rady (UE) 2018/822 z dnia 25 maja 2018 r. (DAC6) w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania w odniesieniu do podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych; oraz –dyrektywa Rady (UE) 2021/514 z dnia 22 marca 2021 r. (DAC7) zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania w odniesieniu do sprzedawców na platformach cyfrowych. •Spójność z innymi politykami Unii W kilku przypadkach, w których dane osobowe stają się istotne, istniejące przepisy dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej współgrają z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych (RODO). Jednocześnie dyrektywa zawiera przepisy szczegółowe i zabezpieczenia dotyczące ochrony danych. W proponowanych zmianach zabezpieczenia te będą w dalszym ciągu uwzględniane i respektowane. Za pomocą odpowiednich środków informatycznych i proceduralnych zapewnia się ochronę danych osobowych zgodnie z RODO. Wymiana danych będzie odbywać się poprzez zabezpieczony system elektroniczny, który szyfruje i deszyfruje dane, a w każdej administracji podatkowej dostęp do tych informacji powinni mieć tylko upoważnieni urzędnicy krajowi. Jako współadministratorzy danych, państwa członkowskie będą musiały zapewnić przechowywanie danych zgodnie ze środkami bezpieczeństwa i okresy przechowywania wymagane przez RODO. Komisja działa w kilku obszarach polityki istotnych dla rynku kryptoaktywów, w tym w odniesieniu do dostawców usług w zakresie kryptoaktywów i operatorów kryptoaktywów objętych proponowaną inicjatywą. Proponowana inicjatywa nie ma wpływu na inne, realizowane równolegle projekty Komisji, ponieważ jej celem jest w szczególności uregulowanie pewnych kwestii związanych z podatkami. Niniejszy wniosek opiera się na przepisach rozporządzenia w sprawie rynku kryptoaktywów (rozporządzenie XXX) i rozporządzenia w sprawie transferu środków pieniężnych, szczególnie pod względem korzystania z definicji określonych w tych aktach UE i opierania się na wymogach dotyczących zezwolenia określonych w tym pierwszym akcie. Rozporządzenie w sprawie transferu środków pieniężnych zapewnia pewien poziom należytej staranności wdrożonej przez zobowiązane podmioty do celów przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, ale nie przewiduje sprawozdawczości ani automatycznej wymiany informacji o szczegółowości wymaganej do celów podatków bezpośrednich. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawę prawną inicjatyw ustawodawczych w dziedzinie opodatkowania bezpośredniego stanowi art. 115 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Chociaż nie ma w nim wyraźnego odniesienia do opodatkowania bezpośredniego, jest w nim mowa o dyrektywach w celu zbliżenia przepisów krajowych, które mają bezpośredni wpływ na ustanowienie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W celu spełnienia tego warunku konieczne jest, aby proponowane prawodawstwo UE w dziedzinie opodatkowania bezpośredniego korygowało istniejące niespójności w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. Biorąc ponadto pod uwagę, że informacje wymieniane zgodnie z dyrektywą w sprawie współpracy administracyjnej mogą być również wykorzystywane w dziedzinie podatku VAT i innych podatków pośrednich, jako podstawę prawną podano również art. 113 TFUE. Ponieważ proponowana inicjatywa zmienia dyrektywę, oznacza to nieodzownie, że podstawa prawna pozostaje taka sama. Proponowane przepisy, których celem jest poprawa istniejących ram dotyczących wymiany informacji i współpracy administracyjnej, nie odbiegają od przedmiotu dyrektywy. Przede wszystkim przewidywane zmiany zapewnią jasne i zharmonizowane ramy środków służących zapewnieniu zgodności, włączenie przepisów dotyczących pieniądza elektronicznego do istniejących ram oraz rozszerzenie zakresu interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym, tak by obejmowała zamożnych klientów indywidualnych. Spójne stosowanie tych przepisów można osiągnąć jedynie przez zbliżenie przepisów krajowych. Oprócz istniejących ram we wniosku wprowadza się zasady dotyczące sprawozdawczości dla raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów stanowiące odpowiedź na problemy w dziedzinie opodatkowania wynikające z korzystania z kryptoaktywów do celów inwestycyjnych lub jako środek wymiany. Raportujący dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów umożliwiają użytkownikom kryptoaktywów korzystanie z ich usług, potencjalnie bez zgłaszania dochodów uzyskanych w państwie członkowskim rezydencji. W związku z tym państwa członkowskie odczuwają skutki niezgłoszonych dochodów i uszczuplenia dochodów podatkowych. Taka sytuacja prowadzi również do powstania warunków nieuczciwej konkurencji podatkowej wobec osób fizycznych lub przedsiębiorstw, które inwestują w kryptoaktywa, co zakłóca funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Wynika z tego, że problem ten można rozwiązać jedynie dzięki jednolitemu podejściu zgodnie z art. 115 TFUE. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Wniosek jest w pełni zgodny z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TFUE. Dotyczy on współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania. Obejmuje to pewne zmiany w przepisach mające na celu poprawę funkcjonowania istniejących przepisów, które dotyczą współpracy transgranicznej między administracjami podatkowymi z różnych państw członkowskich. Wniosek obejmuje również rozszerzenie zakresu automatycznej wymiany informacji, tak by obejmowała dostawców usług w zakresie kryptoaktywów i operatorów kryptoaktywów przez nałożenie na nich obowiązku składania sprawozdań dotyczących dochodów uzyskiwanych przez użytkowników kryptoaktywów. Organom podatkowym brakuje informacji na potrzeby monitorowania przychodów uzyskiwanych z wykorzystaniem kryptoaktywów i potencjalnych konsekwencji podatkowych. Innymi słowy, administracjom podatkowym brakuje informacji na temat kryptoaktywów, mimo że znaczenie rynku kryptoaktywów wzrosło na przestrzeni ostatnich kilku lat. Większość państw członkowskich wprowadziła przepisy prawne lub przynajmniej wytyczne administracyjne dotyczące opodatkowania dochodów uzyskanych dzięki inwestycjom w kryptoaktywa. Brakuje im jednak często informacji niezbędnych do wprowadzenia takich przepisów czy wytycznych. Pewność i jasność prawa można zapewnić jedynie przez wyeliminowanie niedociągnięć krajowych za pomocą jednego zestawu przepisów, które miałyby zastosowanie do wszystkich państw członkowskich. Rynek wewnętrzny potrzebuje solidnego mechanizmu umożliwiającego wyeliminowanie tych luk w jednolity sposób i zlikwidowanie istniejących zakłóceń przez zapewnienie, aby organy podatkowe otrzymywały terminowo odpowiednie informacje. Zharmonizowane ramy sprawozdawczości w całej UE wydają się niezbędne w świetle przeważającego wymiaru transgranicznego usług świadczonych przez raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. Mając na uwadze, że celem obowiązku sprawozdawczego dotyczącego dochodu uzyskanego dzięki inwestycjom w kryptoaktywa jest przede wszystkim informowanie organów podatkowych o transgranicznych transakcjach dotyczących kryptoaktywów, konieczne jest wprowadzenie takiej inicjatywy przez działanie na poziomie Unii, tak aby można było zapewnić jednolite podejście do stwierdzonego problemu. W związku z tym UE ma większe możliwości rozwiązania zidentyfikowanych problemów oraz zapewnienia skuteczności i kompleksowości systemu wymiany informacji i współpracy administracyjnej niż poszczególne państwa członkowskie. Po pierwsze, proponowana dyrektywa zapewni konsekwentne stosowanie zasad w całej UE. Po drugie, wszyscy raportujący dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów, którzy będą objęci jej zakresem stosowania, będą podlegali tym samym obowiązkom sprawozdawczym. Po trzecie, w okresie sprawozdawczości prowadzona będzie wymiana informacji, co umożliwi administracjom podatkowym uzyskanie wyczerpującego zbioru informacji na temat dochodu wypracowanego dzięki inwestycjom w kryptoaktywa.

•Proporcjonalność Wniosek dotyczy udoskonalenia obowiązujących przepisów dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej i rozszerza zakres wymiany automatycznej o niektóre konkretne informacje przekazywane przez raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. Usprawnienia te nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest wymiana informacji i – w szerszym ujęciu – współpraca administracyjna. Zważywszy na to, że stwierdzone zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego zwykle wykraczają poza granice jednego państwa członkowskiego, zastosowanie wspólnych przepisów UE stanowi niezbędne minimum wymagane do skutecznego rozwiązania tego problemu. Proponowane przepisy przyczyniają się zatem do bardziej przejrzystego, spójnego i skutecznego stosowania dyrektywy, prowadząc do lepszych sposobów osiągnięcia jej celów. Przewidywany obowiązek sprawozdawczy raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów w odniesieniu do dochodów uzyskiwanych przez ich użytkowników stanowi również praktyczne rozwiązanie problemu uchylania się od opodatkowania przez wykorzystanie mechanizmów wymiany informacji, które wypróbowano już wcześniej w przypadku DAC3 i DAC6. Zgodnie z tym można zatem twierdzić, że proponowana inicjatywa stanowi proporcjonalną odpowiedź na stwierdzone luki w dyrektywie i ma również na celu rozwiązanie problemu uchylania się od opodatkowania. •Wybór instrumentu Wniosek ma podwójną podstawę prawną: art. 113 i 115 TFUE, które wyraźnie stanowią, że prawodawstwo w tej dziedzinie może być wprowadzone jedynie w formie dyrektywy. W związku z tym niedopuszczalne jest zastosowanie innego rodzaju aktu prawnego UE w celu przyjęcia wiążących przepisów w zakresie opodatkowania. Dyrektywa, której dotyczy wniosek, jest ponadto siódmą dyrektywą zmieniającą dyrektywę w sprawie współpracy administracyjnej; wcześniejszymi aktami zmieniającymi były dyrektywy Rady 2014/107/UE, (UE) 2015/2376, (UE) 2016/881, (UE) 2016/2258, (UE) 2018/822 i (UE) 2021/514. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa W 2021 r. Europejski Trybunał Obrachunkowy zbadał, jak Komisja Europejska monitoruje wdrażanie i działanie systemu wymiany informacji podatkowych ustanowionego w dyrektywie 2011/16/UE oraz jak państwa członkowskie korzystają z wymienianych informacji. Ponadto Parlament Europejski ocenił wdrożenie obowiązków dotyczących wymiany informacji zgodnie z dyrektywą 2011/16/UE i jej późniejszymi zmianami, które mają na celu zwalczanie oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania przez ułatwianie wymiany informacji związanych z opodatkowaniem. W sprawozdaniu Europejskiego Trybunału Obrachunkowego stwierdzono, że ogólnie rzecz biorąc, system został dobrze ustanowiony, ale należy podjąć szerzej zakrojone działania w zakresie monitorowania, zapewnienia jakości danych i wykorzystania otrzymanych informacji. W swojej rezolucji Parlament Europejski twierdzi, że wymieniane informacje mają ograniczoną jakość i rzadko monitoruje się skuteczność systemu. Zauważa również, że obecnie nie ma wspólnych unijnych ram monitorowania wyników oraz skuteczności systemu i że tylko nieliczne państwa członkowskie systematycznie kontrolują jakość wymienianych informacji. Ponadto Parlament Europejski opowiedział się za nowymi przepisami mającymi na celu zaostrzenie i dalszą poprawę dyrektywy przy jednoczesnym zapewnieniu rzetelnego wdrażania istniejących przepisów i norm, w tym w dziedzinie przeciwdziałania praniu pieniędzy. Na podstawie tych dwóch sprawozdań w niniejszym wniosku ustawodawczym przedstawiono zestaw konkretnych inicjatyw służących poprawie funkcjonowania współpracy administracyjnej. •Konsultacje z zainteresowanymi stronami 10 marca 2021 r. Komisja zainicjowała konsultacje publiczne w celu zebrania informacji zwrotnych na temat działań UE dotyczących wzmocnienia ram wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania. Zadano wiele pytań, a zainteresowane strony przedstawiły pomocne informacje zwrotne, przekazując w sumie 33 odpowiedzi. 23 marca 2021 r. Komisja przeprowadziła też ukierunkowane konsultacje w sektorze biznesu, organizując spotkanie z różnymi przedstawicielami dostawców usług w zakresie kryptoaktywów i pieniądza elektronicznego oraz stowarzyszeń zajmujących się aktywami cyfrowymi. Przedstawiciele byli zgodni co do korzyści wynikających z posiadania znormalizowanych unijnych ram prawnych w zakresie gromadzenia informacji od raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów względem kilku rozbieżnych krajowych zasad sprawozdawczych. Przedstawiciele opowiedzieli się ponadto za rozwiązaniem podobnym do DAC2, które umożliwiałoby przekazywanie informacji wyłącznie administracji podatkowej w państwie członkowskim, w którym raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów ma zezwolenie/jest rezydentem/jest zarejestrowany. Jeśli chodzi o państwa członkowskie, skonsultowano się z nimi za pomocą kwestionariusza i podczas specjalnych spotkań. 13 listopada 2020 r. i 24 marca 2021 r. służby Komisji zorganizowały też spotkanie grupy roboczej IV, podczas którego państwa członkowskie miały możliwość przedyskutowania ewentualnego wniosku dotyczącego zmiany dyrektywy. Spotkanie dotyczyło sprawozdawczości i wymiany informacji na temat dochodów uzyskiwanych dzięki inwestycjom w kryptoaktywa. Ogólnie rzecz biorąc, odnotowano szerokie poparcie dla ewentualnej inicjatywy UE na rzecz wymiany informacji na temat dochodów uzyskiwanych przez użytkowników kryptoaktywów za pośrednictwem raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. Większość państw członkowskich poparła dostosowanie zakresu do prac prowadzonych na poziomie OECD. Wydaje się, że zarówno w ramach konsultacji publicznych, jak i konsultacji ukierunkowanych uzyskano zbieżne wnioski w kwestii wyzwań, którym powinny sprostać nowe przepisy skierowane do raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów: brak sprawozdawczości w zakresie udziałów kapitałowych i transakcji z wykorzystaniem kryptoaktywów; oraz potrzeba wyjaśnienia kwestii włączenia produktów z zakresu pieniądza elektronicznego w zakres obowiązków sprawozdawczych i wymiany informacji między państwami członkowskimi. •Ocena skutków Komisja przeprowadziła ocenę skutków istotnych wariantów strategicznych. Otrzymały one pozytywną opinię Rady ds. Kontroli Regulacyjnej 12 listopada 2021 r. (SEC(2022) 438). Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała pozytywną opinię z zastrzeżeniami, zalecając szereg ulepszeń, które uwzględniono w ostatecznym sprawozdaniu z oceny skutków (SWD(2022) 401). Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wypowiedziała się na temat potencjalnych ulepszeń opisu zakresu inicjatywy i wszystkich dostępnych i możliwych wariantów strategicznych, uwzględniając wpływ na małe i średnie przedsiębiorstwa. Ocena skutków została przeredagowana w celu lepszego określenia zakresu inicjatywy i dalszej analizy poszczególnych wariantów strategicznych, z uwzględnieniem potencjalnego wyodrębnienia dostawców usług w zakresie kryptoaktywów na podstawie ich wielkości. Poszczególne warianty oceniono pod kątem kryteriów skuteczności, efektywności i spójności w porównaniu ze scenariuszem odniesienia. Na najwyższym poziomie analizy należy dokonać wyboru między status quo lub scenariuszem odniesienia a scenariuszem, w którym Komisja podejmuje działania nieregulacyjne albo regulacyjne. Działanie nieregulacyjne polegałoby na wydaniu zalecenia. Wariant regulacyjny obejmował inicjatywę ustawodawczą mającą na celu zmianę konkretnych elementów obowiązujących ram współpracy administracyjnej. Poszczególne warianty strategiczne dotyczyły interakcji różnych form sprawozdawczości (tj. sprawozdawczości w odniesieniu do poszczególnych transakcji, sprawozdawczości zagregowanej lub mieszanej) i możliwości ustalania progów opartych na wielkości (obrotach) przedsiębiorstw. Preferowany jest wariant, w którym przewidziano sprawozdawczość mieszaną, w ramach której raportujący dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów zgłaszają zagregowane dane według rodzaju kryptoaktywów i według rodzaju transakcji. W ten sposób zapewnia się organom podatkowym możliwość zarządzania ilością otrzymanych informacji w celu przeprowadzenia niezbędnych analiz ryzyka. Preferowany wariant nie obejmuje żadnych progów opierających się na wielkości raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, ponieważ może to spowodować powstanie luk prawnych.

Jeśli chodzi o raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, w ocenie skutków wskazano, że w celu realizacji określonej polityki najbardziej odpowiedni jest wariant regulacyjny na poziomie UE. Status quo lub scenariusz odniesienia okazał się najmniej skutecznym, efektywnym lub spójnym wariantem. W odróżnieniu od scenariusza odniesienia obowiązkowy wspólny standard UE zapewniłby wszystkim administracjom podatkowym UE dostęp do tego samego rodzaju danych. Innymi słowy, działanie regulacyjne UE zapewniłoby wszystkim organom podatkowym równe warunki, jeśli chodzi o dostęp do informacji gromadzonych w określonym celu podatkowym. Pozwala to również na automatyczną wymianę informacji na szczeblu UE w oparciu o wspólne normy i specyfikacje. Po wdrożeniu jest to jedyny scenariusz, w którym organy podatkowe w państwie członkowskim użytkownika kryptoaktywów mogą sprawdzić, czy użytkownik rzetelnie zgłosił swoje zyski kapitałowe uzyskane dzięki inwestycjom w kryptoaktywa, bez konieczności doraźnego, czasochłonnego składania wniosków i zapytań. Obowiązkowy unijny wspólny standard do wymiany informacji sprawiłby ponadto, że dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów nie mieliby do czynienia z różnymi odrębnymi rozwiązaniami krajowymi w zakresie obowiązków sprawozdawczych związanych z podatkami. Wpływ na gospodarkę Korzyści Obowiązek zgłaszania dochodów uzyskanych dzięki inwestycjom w kryptoaktywa i wymiany takich informacji pomoże państwom członkowskim uzyskać pełny zestaw informacji w celu poboru należnych dochodów podatkowych. Szacuje się, że dodatkowe dochody podatkowe mogą wynieść 2,4 mld EUR. Wspólne zasady sprawozdawcze pomogą również stworzyć równe szanse dla dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. Przejrzystość przychodów uzyskiwanych przez inwestorów prowadzących inwestycje w kryptoaktywa zwiększyłaby równość szans w odniesieniu do bardziej tradycyjnych aktywów. Posiadanie jednego obowiązkowego instrumentu unijnego mogłoby również mieć pozytywne skutki społeczne i przyczynić się do pozytywnego postrzegania sprawiedliwości podatkowej oraz sprawiedliwego podziału obciążenia między podatników. Zakłada się, że im szerszy jest zakres przepisów, tym lepiej postrzegana jest sprawiedliwość podatkowa, biorąc pod uwagę, że we wszystkich rodzajach działalności występują problemy związane z niskim poziomem zgłaszania. To samo rozumowanie dotyczy korzyści wynikających ze sprawiedliwego podziału obciążenia: im szerszy jest zakres inicjatywy, tym państwa członkowskie mogą lepiej zapewnić skuteczne pobieranie należnych podatków. Korzyści fiskalne wynikające z działań UE są znacznie większe, gdy obowiązek sprawozdawczy ma szeroki zakres. Koszty Szacuje się, że koszty jednorazowe wynikające z wprowadzenia automatycznej sprawozdawczości w całej UE wyniosą ok. 300 mln EUR dla raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów i administracji podatkowych ogółem, a koszty stałe wyniosą ok. 25 mln EUR rocznie. Koszty jednorazowe i stałe wynikają głównie z rozwoju i eksploatacji systemów informatycznych. Administracje podatkowe poniosą również koszty egzekucyjne. W celu utrzymania efektywności kosztowej zachęca się państwa członkowskie do umożliwienia sprawozdawczości cyfrowej i zapewnienia w możliwie największym zakresie interoperacyjności systemów, w tym interoperacyjności na poziomie danych, między raportującymi dostawcami usług w zakresie kryptoaktywów a administracjami podatkowymi. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Wniosek ma na celu ograniczenie do minimum obciążeń regulacyjnych po stronie raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, podatników i administracji podatkowych. Zgodnie z zasadą „jedno więcej – jedno mniej” raportujący dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów będą korzystać z jednolitych obowiązków sprawozdawczych w całej UE zamiast stosowania wielu standardów w każdym z państw członkowskich. Preferowana strategia stanowi proporcjonalną odpowiedź na stwierdzony problem, ponieważ nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu Traktatów, jakim jest lepsze, niezakłócone funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Wspólne przepisy będą ograniczać się do stworzenia minimalnych wspólnych ram, które są konieczne do zgłaszania dochodów uzyskiwanych za pośrednictwem inwestycji w kryptoaktywa. Na przykład: (i) przepisy zapewniają brak podwójnej sprawozdawczości (tj. jeden punkt sprawozdawczości); (ii) wymiana automatyczna jest ograniczona do odpowiednich państw członkowskich; oraz (iii) nakładanie kar za nieprzestrzeganie przepisów pozostanie pod suwerenną kontrolą państw członkowskich. Harmonizacja nie wykracza poza ponadto zapewnienie informowania właściwych organów o uzyskanych dochodach. O należnych podatkach decydują już państwa członkowskie zgodnie z prawodawstwem krajowym. •Prawa podstawowe Proponowana dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności zbiór elementów danych, które mają być przekazywane administracjom podatkowym, jest określony w taki sposób, aby przechwytywać jedynie minimalne dane niezbędne do wykrycia niezgodnego niskiego poziomu zgłaszania lub niezłożenia sprawozdania zgodnie z obowiązkami w zakresie RODO, w szczególności z zasadą minimalizacji danych. 4.WPŁYW NA BUDŻET Zob. ocena skutków finansowych regulacji. 5.SZCZEGÓŁOWE OBJAŚNIENIA POSZCZEGÓLNYCH PRZEPISÓW WNIOSKU Wniosek przewiduje zmiany istniejących przepisów dotyczących wymiany informacji i współpracy administracyjnej. We wniosku rozszerza się również zakres dyrektywy o automatyczną wymianę informacji w odniesieniu do informacji zgłaszanych przez raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. Przepisy dotyczące procedur należytej staranności, obowiązki sprawozdawcze i inne zasady mające zastosowanie do raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów opierają się na ramach sprawozdawczości OECD dotyczących kryptoaktywów. (i) Automatyczna wymiana informacji •Kategorie dochodów i kapitału W art. 8 ust. 1 określono kategorie dochodów podlegających obowiązkowej automatycznej wymianie informacji między państwami członkowskimi. Dochód z dywidend niepowierniczych dodaje się do kategorii dochodów i kapitału, które podlegają już wymianie informacji. W związku z wprowadzoną zmianą państwa członkowskie będą również zobowiązane do wymiany wszystkich dostępnych informacji z innymi państwami członkowskimi dotyczących kategorii dochodów i kapitału w odniesieniu do okresów rozliczeniowych rozpoczynających się w styczniu 2026 r. lub później, zgodnie z art. 8 ust. 3. •Interpretacje indywidualne o wymiarze transgranicznym w przypadku zamożnych klientów indywidualnych W art. 8a ustanawia się zasady automatycznej wymiany informacji dotyczących interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym i uprzednich porozumień cenowych w odniesieniu do osób innych niż osoby fizyczne. Przepis ten rozszerzono na zamożnych klientów indywidualnych, którzy posiadają co najmniej 1 000 000 EUR w postaci majątku finansowego lub inwestycyjnego, lub zarządzanych aktywów, z wyłączeniem nieruchomości będącej głównym miejscem zamieszkania tego klienta. Zmiana zobowiąże państwa członkowskie do wymiany z innymi państwami członkowskimi informacji na temat interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym w przypadku zamożnych klientów indywidualnych, które zostały wydane, zmienione lub odnowione między dniem 1 stycznia 2020 r. a 31 grudnia 2025 r., przy czym dotyczące ich informacje mają być przekazywane, pod warunkiem że te interpretacje są nadal ważne w dniu 1 stycznia 2026 r.

•Informacje przekazywane przez raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów W art. 8ad ustanawia się zakres i warunki obowiązkowej automatycznej wymiany informacji, które raportujący dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów będą przekazywać właściwym organom. Szczegółowe zasady dotyczące obowiązków, które mają być wypełniane przez raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, określono w załączniku VI, który jest wprowadzony przez załącznik III. W pierwszej kolejności przepisy przewidują nałożenie na raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów obowiązku zbierania i weryfikacji informacji zgodnie z procedurami należytej staranności określonymi we wniosku. W ramach drugiego kroku raportujący dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów mają obowiązek przekazywać odpowiedniemu właściwemu organowi informacje o użytkownikach kryptoaktywów, tj. tych, którzy korzystają z usług dostawcy w celu handlu kryptoaktywami i ich wymiany. Trzeci krok polega na przekazaniu zgłoszonych przez właściwy organ państwa członkowskiego informacji otrzymanych od raportującego dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów właściwemu organowi odpowiedniego państwa członkowskiego, którego rezydentem jest użytkownik raportowanych kryptoaktywów. Zakres Załącznik V sekcja IV zawiera definicje, które określają zakres zasad sprawozdawczości. –Na kim spoczywa ciężar sprawozdawczości? Przepisy zawierają definicje następujących terminów: „dostawca usług w zakresie kryptoaktywów”, „operator kryptoaktywów” oraz „raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów”. Dostawca usług w zakresie kryptoaktywów oznacza dowolną osobę prawną lub przedsiębiorstwo, których zajęcie lub działalność polega na świadczeniu na rzecz osób trzecich co najmniej jednej usługi w zakresie kryptoaktywów i które uzyskały zezwolenie w państwie członkowskim na świadczenie usług w zakresie kryptoaktywów zgodnie z rozporządzeniem XXX. Termin ten jest powiązany z rozporządzeniem XXX w celu zachowania spójności definicji. Ponadto dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów mogą prowadzić działalność w UE przez działanie na podstawie paszportu i są wpisani do rejestru prowadzonego przez ESMA. Operator kryptoaktywów oznacza dowolną osobę fizyczną, osobę prawną lub przedsiębiorstwo, których zajęcie lub działalność polega na świadczeniu na rzecz osób trzecich co najmniej jednej usługi w zakresie kryptoaktywów, ale które są nieobjęte zakresem rozporządzenia XXX. Raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów oznacza dowolnego dostawcę usług w zakresie kryptoaktywów i dowolnego operatora kryptoaktywów świadczącego co najmniej jedną usługę w zakresie kryptoaktywów, umożliwiając użytkownikom raportowanym zakończenie transakcji wymiany. Definicja raportującego dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów obejmuje dostawców usług w zakresie kryptoaktywów w rozumieniu rozporządzenia XXX oraz operatorów kryptoaktywów, którzy nie są objęci zakresem rozporządzenia XXX (np. operatorów kryptoaktywów z użytkownikami kryptoaktywów „z własnej woli” mieszkającymi w UE, operatorów kryptoaktywów, którzy obracają niewymienialnymi tokenami itp.), a tym samym nie spełniają warunków uzyskania zezwolenia na podstawie tego rozporządzenia. Dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów uzyskują zezwolenia na podstawie rozporządzenia XXX w państwie członkowskim osoby prawnej i w związku z tym będą zgłaszać informacje w tym państwie członkowskim. Aby objąć operatorów kryptoaktywów, w art. 8ad ust. 7 wniosku przewiduje się obowiązek jednorazowej rejestracji w wybranym przez nich państwie członkowskim. Sprawozdawczość będzie miała miejsce w tym państwie członkowskim. W załączniku VI sekcja V pkt F określono szczegóły dotyczące procesu rejestracji. W celu zapewnienia jednolitych warunków wdrażania zasad, których dotyczy wniosek, a dokładniej rzecz ujmując, rejestracji i identyfikacji raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, w art. 8ad ust. 11 akapit trzeci powierza się Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjęcia standardowego formularza. Uprawnienia te mają być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011. Jedynie operatorzy kryptoaktywów nieobjęci zakresem rozporządzenia XXX byliby zobowiązani do rejestracji w państwie członkowskim zgodnie z art. 8ad ust. 12. Dostawca usług w zakresie kryptoaktywów, który otrzymał już zezwolenie w UE zgodnie z rozporządzeniem XXX, zostałby zwolniony z obowiązku jednorazowej rejestracji. Jako że miejsce zamieszkania operatorów kryptoaktywów może znajdować się poza UE, wniosek przewiduje zwolnienie z obowiązku jednorazowej rejestracji i obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w niniejszej dyrektywie, zależne od ustalenia istnienia odpowiadających mechanizmów sprawozdawczości i wymiany w odniesieniu do jurysdykcji spoza Unii i do państw członkowskich. Mechanizm ten jest podobny do mechanizmu zawartego w dyrektywie 2021/514 (DAC7) i ma ten sam cel, czyli zapewnienie równych szans i uniknięcie sytuacji, w której dostawcy usług uprawialiby „turystykę sądową”. Zgodnie z dyrektywą wymagane jest zgłaszanie informacji przez operatorów kryptoaktywów zarówno z Unii Europejskiej, jak i spoza niej, w zakresie, w jakim rzeczeni operatorzy spoza Unii Europejskiej mają użytkowników raportowanych mieszkających w Unii. Jest to niezbędne w celu zapewnienia równych szans wszystkim raportującym dostawcom usług w zakresie kryptoaktywów i zapobiegania nieuczciwej konkurencji. Obowiązek jednorazowej rejestracji i obowiązek sprawozdawczy spoczywający na operatorach spoza Unii Europejskiej może zostać zniesiony w przypadkach, w których istnieją stosowne ustalenia zapewniające wymianę odpowiednich informacji między jurysdykcją spoza UE a państwami członkowskimi. Te odpowiednie uzgodnienia zostaną określone przez Komisję zgodnie z kryteriami i procesami określonymi w art. 8ad. W przypadku uznania informacji za odpowiednie obowiązek rejestracyjny i sprawozdawczy zostanie uchylony, natomiast wobec braku takiego uznania obowiązek rejestracyjny i sprawozdawczy przewidziany w dyrektywie wciąż będzie obowiązywać. –Które transakcje podlegają zgłoszeniu? Transakcjami raportowanymi są transakcje wymiany i transfery raportowanych kryptoaktywów. Zakresem wniosku objęte są zarówno transakcje krajowe, jak i transgraniczne, przy czym są one zagregowane według rodzaju raportowanych kryptoaktywów. –Czyje transakcje podlegają zgłoszeniu? Użytkownik kryptoaktywów oznacza osobę fizyczną lub podmiot, którzy są klientem raportującego dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów na potrzeby realizowania raportowanych transakcji. Osoba fizyczna lub podmiot, inny niż instytucja finansowa lub raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów, działające jako użytkownik kryptoaktywów w imieniu lub na rzecz innej osoby fizycznej lub podmiotu jako przedstawiciel, powiernik, pełnomocnik, osoba upoważniona do podpisywania dokumentów, doradca inwestycyjny lub pośrednik, nie są traktowane jako użytkownik kryptoaktywów, natomiast taka inna osoba fizyczna lub taki inny podmiot są traktowane jako użytkownik kryptoaktywów.

W przypadkach gdy raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów ułatwia płatności z wykorzystaniem kryptoaktywów na rzecz lub w imieniu akceptanta, klienta, który jest kontrahentem akceptanta, należy traktować jako użytkownika kryptoaktywów. W takich przypadkach od raportującego dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów wymaga się weryfikacji tożsamości klienta zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi przeciwdziałania praniu pieniędzy. Użytkownik raportowany jest użytkownikiem kryptoaktywów zamieszkałym w państwie członkowskim, który jest osobą raportowaną. Osoby wyłączone: a) podmiot, którego akcje są przedmiotem regularnego obrotu na co najmniej jednym uznanym rynku papierów wartościowych; b) jakikolwiek podmiot będący podmiotem powiązanym podmiotu określonego w lit. a); c) podmiot rządowy; d) organizacja międzynarodowa; e) bank centralny; lub f) instytucja finansowa inna niż podmiot inwestujący opisany w sekcji IV część E pkt 5 lit. b). Raportowaniu podlegają jedynie transakcje użytkownika raportowanego. Procedury należytej staranności Raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów przeprowadza procedury należytej staranności określone w sekcji III załącznika VI w celu identyfikacji użytkowników raportowanych. Procedury należytej staranności mają zastosowanie do użytkowników kryptoaktywów będących osobami fizycznymi oraz użytkowników kryptoaktywów będących podmiotami, którzy mają być zidentyfikowani jako użytkownicy raportowani. Identyfikacja takich użytkowników raportowanych odbywa się przez ich oświadczenie, które umożliwia raportującemu dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów ustalenie np. miejsca (miejsc) zamieszkania użytkowników kryptoaktywów. W ramach tego procesu może zostać zgromadzona dodatkowa dokumentacja zgodnie z procedurami należytej staranności wobec klienta. W sekcji III część A określono szczegółowe informacje dotyczące użytkowników kryptoaktywów będących osobami fizycznymi, które musi zgromadzić raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów. W sekcji III część B określono szczegółowe informacje dotyczące użytkowników kryptoaktywów będących podmiotami, które musi zgromadzić raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów. Procedury te stosuje się do celów ustalenia, czy użytkownik kryptoaktywów będący podmiotem jest użytkownikiem raportowanym lub podmiotem, innym niż osoba wyłączona, z jedną osobą kontrolującą lub większą liczbą osób kontrolujących, które są osobami raportowanymi. W sekcji III część C określono przepisy odnoszące się do wymogów w zakresie oświadczeń użytkowników kryptoaktywów będących osobami fizycznymi i użytkowników kryptoaktywów będących podmiotami. W sekcji III część D określono ogólne wymogi dotyczące należytej staranności. Przekazywanie informacji właściwemu organowi przez raportującego dostawcę usług w zakresie kryptoaktywów Zgromadzone i zweryfikowane informacje muszą zostać przekazane nie później niż 31 stycznia roku następującego po odpowiednim roku kalendarzowym lub innym odpowiednim okresie sprawozdawczym raportowanej transakcji. Sprawozdawczość ma się odbywać tylko w jednym państwie członkowskim (tj. jednorazowa rejestracja w wybranym państwie członkowskim lub państwie członkowskim, w którym wydano zezwolenie). Raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów musi przekazać informacje w państwie członkowskim, w którym otrzymał zezwolenie zgodnie z rozporządzeniem XXX. Raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów nieposiadający zezwolenia na podstawie rozporządzenia XXX musi przekazać informacje w państwie członkowskim, w którym się zarejestrował, zgodnie z art. 8ad ust. 11. Zgodnie ze zmienionym art. 25 ust. 3 raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów ma obowiązek poinformować każdą zainteresowaną osobę o tym, że informacje jej dotyczące zostaną zebrane i przekazane właściwym organom zgodnie z dyrektywą, której dotyczy niniejszy wniosek. Raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów musi również dostarczyć wszelkie informacje, do których dostarczenia są zobowiązani administratorzy danych na mocy RODO. Raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów musi dostarczyć każdej osobie wszystkie informacje i to najpóźniej przed ich zgłoszeniem. Pozostaje to bez uszczerbku dla praw osoby, której dane dotyczą, na mocy RODO. Automatyczna wymiana informacji między właściwymi organami Informacje zgłaszane przez raportującego dostawcę usług w zakresie kryptoaktywów muszą zostać przekazane właściwym organom podatkowym państwa członkowskiego, w którym raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów jest rezydentem do celów podatkowych, w których otrzymał zezwolenie lub w których jest zarejestrowany, w terminie dwóch miesięcy od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą obowiązki sprawozdawcze mające zastosowanie do raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. W art. 8ad ust. 3 określa się, jakie informacje należy przekazywać tym właściwym organom podatkowym państw członkowskich. Raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów jest zobowiązany do przekazywania informacji właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym dostawca ten uzyskał zezwolenie lub które jest jego państwem rezydencji podatkowej bądź państwem, w którym jest zarejestrowany, nie później niż 31 stycznia roku następującego po odpowiednim roku kalendarzowym lub innym odpowiednim okresie sprawozdawczym raportowanej transakcji. Dzięki takiej terminowej wymianie organy podatkowe otrzymają pełen zestaw informacji, który umożliwi przygotowanie wcześniej wypełnionych rocznych ocen podatkowych. Automatyczna wymiana informacji będzie odbywać się elektronicznie za pośrednictwem wspólnej sieci łączności UE (CCN) z wykorzystaniem XML Schema opracowanego przez Komisję. Jest to wspólna sieć łączności wykorzystywana do automatycznej wymiany informacji na podstawie niniejszej dyrektywy. W przypadku automatycznej wymiany informacji na podstawie niniejszego wniosku informacje będą przekazywane do centralnej bazy danych opracowanej przez Komisję i wykorzystywanej już do automatycznej wymiany informacji na temat wydawanych ex ante interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym i uzgodnień transgranicznych. Skuteczne wdrożenie i zapobieganie dokonywaniu transakcji wymiany. Jeżeli użytkownik kryptoaktywów nie przekaże informacji wymaganych na podstawie sekcji III po dwóch upomnieniach od pierwotnego wniosku o te informacje ze strony raportującego dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów, jednak nie wcześniej niż przed upływem 60 dni, raportujący dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów uniemożliwiają użytkownikowi kryptoaktywów dokonywanie transakcji wymiany. (zob. sekcja V część A).

(ii) Współpraca administracyjna •Sankcje oraz inne środki służące zapewnieniu zgodności Art. 25a Sankcje oraz inne środki służące zapewnieniu zgodności Skuteczne sankcje za brak zgodności na poziomie krajowym Art. 25a dotyczący sankcji został zmieniony przez wyraźne wskazanie, że państwa członkowskie muszą ustanowić zasady dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych zgodnie z dyrektywą i dotyczących art. 8 ust. 3a, art. 8aa, 8ab, 8ac i 8ad. Sankcje i inne środki służące zapewnieniu zgodności przewidziane w dyrektywie muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W przypadku niezłożenia sprawozdania po dwóch ważnych upomnieniach administracyjnych lub jeśli dostarczone informacje zawierają niepełne, nieprawidłowe bądź nieprawdziwe dane stanowiące ponad 25 % informacji, które należało przedłożyć, stosuję się minimalną sankcję finansową. (iii) Pozostałe przepisy •Wykorzystywanie informacji W art. 16 wprowadza się nowy ust. 7, w którym zobowiązuje się państwa członkowskie do wprowadzenia skutecznego mechanizmu zapewniającego wykorzystanie informacji uzyskanych w drodze zgłaszania i automatycznej wymiany informacji na podstawie art. 8–8ad. W art. 16 ust. 2 wprowadza się zmiany w celu zapewnienia, by informacje zgłaszane i wymieniane na podstawie dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej mogły być wykorzystywane do celów innych niż podatki bezpośrednie, w sytuacjach, w których istnieje porozumienie na poziomie UE o wykorzystaniu takich informacji w celu wdrożenia sankcji w kontekście międzynarodowym. Takimi sytuacjami byłyby w szczególności te, w których podjęto decyzje na podstawie art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczące środków ograniczających. Informacje wymieniane na podstawie dyrektywy 2011/16/UE mogą być bowiem bardzo istotne dla wykrycia przypadków naruszenia lub obejścia środków ograniczających. Z kolei wszelkie potencjalne naruszenia sankcji będą istotne do celów podatkowych, ponieważ unikanie środków ograniczających w większości przypadków będzie również oznaczało unikanie opodatkowania w odniesieniu do tych aktywów. Biorąc pod uwagę prawdopodobne synergie i ścisły związek między tymi dwoma obszarami, właściwe jest zatem zezwolenie na dalsze wykorzystanie danych. •Sprawozdawczość Art. 27 ust. 2 zastępuje się przepisem zobowiązującym państwa członkowskie do monitorowania i oceny, w odniesieniu do ich własnej jurysdykcji, skuteczności współpracy administracyjnej w zwalczaniu oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania, zgodnie z dyrektywą. W celu przeprowadzenia oceny dyrektywy państwa członkowskie muszą co roku przekazywać Komisji wyniki swojej oceny. Zmiana ta skutkuje usunięciem dokonywanej co dwa lata oceny cech rozpoznawczych w przypadku uzgodnień transgranicznych w załączniku IV. ·Zgłaszanie informacji dotyczących numerów identyfikacji podatkowej Dodano art. 27c w celu zawarcia przepisu, w którym wymaga się od państw członkowskich zapewnienia uwzględnienia numerów identyfikacji podatkowej raportowanych osób fizycznych lub podmiotów, wydanych przez państwo członkowskie zamieszkania, przy przekazywaniu informacji, o których mowa w art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 3a, art. 8a ust. 6, art. 8aa ust. 3, art. 8ab ust. 14, art. 8ac ust. 2 i art. 8ad ust. 3. Numer identyfikacji podatkowej należy podać, nawet jeśli nie jest on wyraźnie wymagany na podstawie tych artykułów. ·Przegląd przepisów dyrektywy 2014/107/UE Ponieważ w dyrektywie Rady 2014/107/UE (DAC2) wdraża się w UE wspólny standard do wymiany informacji opracowany przez OECD, niniejszy wniosek uwzględnia zmiany tego wspólnego standardu do wymiany informacji uzgodnione 26 sierpnia 2022 r. podczas procesu przeglądu wspólnej sprawozdawczości. Zmiany te przewidują rozszerzenie zakresu wspólnego standardu do wymiany informacji o instrumentach pieniądza elektronicznego i cyfrowe waluty banku centralnego. Uzgodniono dodatkowe zmiany w celu dalszej optymalizacji procedur należytej staranności i wyników sprawozdawczości, mając na uwadze zwiększenie użyteczności informacji zawartych we wspólnym standardzie do wymiany informacji dla administracji podatkowych oraz ograniczenie obciążeń dla instytucji finansowych, tam gdzie to możliwe. ·Usługi identyfikacyjne Usługi identyfikacyjne wprowadzono w formie uproszczonego i znormalizowanego sposobu identyfikacji dostawców usług i podatników. Umożliwia to tym państwom członkowskim, które sobie tego życzą, stosowanie tego formatu do identyfikacji bez jakiegokolwiek wpływu na przepływ i jakość informacji wymienianych z innymi państwami członkowskimi, które nie korzystają z usług identyfikacyjnych. ·Wykorzystanie wymiany informacji do innych celów Ogólnie rzecz biorąc, dyrektywa przewiduje możliwość wykorzystania informacji wymienianych do celów innych niż cele związane z podatkami bezpośrednimi i pośrednimi w zakresie, w jakim wysyłające państwo członkowskie określiło w wykazie dozwolony cel wykorzystania takich informacji. We wniosku znosi się potrzebę konsultacji z wysyłającym państwem członkowskim w przypadkach, gdy wykorzystanie informacji jest objęte wykazem sporządzonym przez wysyłające państwo członkowskie. Ponadto we wniosku odpowiednio wyjaśniono, że informacje przekazywane między państwami członkowskimi mogą być również wykorzystywane do celów oceny, stosowania i egzekwowania ceł oraz przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. ·Data rozpoczęcia stosowania dyrektywy

Dyrektywę w sprawie współpracy administracyjnej mają obowiązywać od 1 stycznia 2026 r. W dyrektywie przewidziano dwa wyjątki. Przepisy dotyczące usługi identyfikacyjnej będą obowiązywać od stycznia 2025 r. Przepisy dotyczące weryfikacji numeru identyfikacji podatkowej będą obowiązywać dopiero od stycznia 2027 r. 2022/0413 (CNS) Wniosek DYREKTYWA RADY zmieniająca dyrektywę 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 113 i 115, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Oszustwa podatkowe, uchylanie się od opodatkowania i unikanie opodatkowania stanowią poważne wyzwanie dla Unii i na szczeblu globalnym. Wymiana informacji ma zasadnicze znaczenie w walce z takimi praktykami. (2)Parlament Europejski podkreślił polityczne znaczenie sprawiedliwego opodatkowania oraz walki z oszustwami podatkowymi, uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem opodatkowania, w tym dzięki ściślejszej współpracy administracyjnej i wymianie informacji między państwami członkowskimi. (3)1 grudnia 2021 r. Rada Europejska zatwierdziła sprawozdanie Rady (Ecofin), w którym zwrócono się do Komisji Europejskiej o przedstawienie w 2022 r. wniosku ustawodawczego dotyczącego dalszych zmian dyrektywy Rady 2011/16/UE, dotyczących wymiany informacji o kryptoaktywach i interpretacji indywidualnych dla osób zamożnych. (4)Europejski Trybunał Obrachunkowy opublikował sprawozdanie, w którym zbadał ramy prawne i wdrożenie dyrektywy. W sprawozdaniu tym stwierdzono, że ogólne ramy dyrektywy 2011/16/UE są solidne, ale niektóre przepisy należy zaostrzyć, aby zapewnić wykorzystanie pełnego potencjału wymiany informacji i zmierzyć skuteczność automatycznej wymiany informacji. Ponadto w sprawozdaniu stwierdzono, że należy rozszerzyć zakres dyrektywy w celu objęcia nią dodatkowych kategorii aktywów i dochodów, takich jak kryptoaktywa. (5)W ciągu ostatnich 10 lat rynek kryptoaktywów znacznie i szybko zyskał na znaczeniu oraz zwiększył swoją kapitalizację. Kryptoaktywa to cyfrowe odzwierciedlenie wartości lub prawa, które można przenosić i przechowywać w formie elektronicznej z wykorzystaniem technologii rozproszonego rejestru lub podobnej technologii. (6)W państwach członkowskich obowiązują przepisy i wytyczne – choć różniące się od siebie w poszczególnych państwach członkowskich – w sprawie opodatkowania dochodu uzyskanego z transakcji dotyczących kryptoaktywów. Zdecentralizowany charakter kryptoaktywów utrudnia jednak administracjom podatkowym państw członkowskich zapewnienie przestrzegania przepisów prawa podatkowego.

(7)W rozporządzeniu XXX Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rynków kryptoaktywów (rozporządzenie XXX) rozszerzono unijny zakres regulacji na kwestie związane z kryptoaktywami, które dotychczas nie były regulowane unijnymi aktami prawnymi dotyczącymi usług finansowych, jak również na dostawców usług związanych z takimi kryptoaktywami („dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów”). W rozporządzeniu XXX określono definicje stosowane do celów niniejszej dyrektywy. Niniejsza dyrektywa uwzględnia również wymóg uzyskania zezwolenia przez dostawców usług w zakresie kryptoaktywów na mocy rozporządzenia XXX w celu zminimalizowania obciążenia administracyjnego po stronie dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. Nieodłącznie transgraniczny charakter kryptoaktywów wymaga silnej międzynarodowej współpracy administracyjnej w celu zapewnienia skutecznej regulacji. (8)Unijne ramy przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (AML/CFT) rozszerzają zakres podmiotów zobowiązanych podlegających przepisom AML/CFT na dostawców usług w zakresie kryptoaktywów regulowanych rozporządzeniem XXX. Ponadto w rozporządzeniu XXX rozszerza się obowiązek dostawców usług płatniczych w zakresie dołączania do transferów środków pieniężnych informacji o płatniku i odbiorcy płatności na dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, aby zapewnić możliwość śledzenia transferów kryptoaktywów w celu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. (9)Na poziomie międzynarodowym ramy sprawozdawczości w zakresie kryptoaktywów opracowane przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) mają na celu wprowadzenie większej przejrzystości podatkowej w zakresie kryptoaktywów i sprawozdawczości na ich temat. Przepisy unijne powinny uwzględniać ramy opracowane przez OECD w celu podniesienia skuteczności wymiany informacji i ograniczenia obciążeń administracyjnych. (10)W dyrektywie Rady 2011/16/UE ustanowiono obowiązki pośredników finansowych w zakresie zgłaszania informacji finansowych administracjom podatkowym, które są następnie zobowiązane do wymiany tych informacji z innymi właściwymi państwami członkowskimi. Większość kryptoaktywów nie podlega jednak obowiązkowi zgłaszania na mocy tej dyrektywy, ponieważ nie stanowią one środków pieniężnych przechowywanych na rachunkach depozytowych ani aktywów finansowych. Ponadto dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów, jak również operatorzy kryptoaktywów w większości przypadków nie są objęci istniejącą definicją instytucji finansowych przewidzianą w dyrektywie 2011/16/UE. (11)Aby sprostać nowym wyzwaniom wynikającym z rosnącego wykorzystania alternatywnych środków płatniczych i inwestycyjnych, które stwarzają nowe ryzyko uchylania się od opodatkowania i nie są jeszcze objęte dyrektywą 2011/16/UE, przepisy dotyczące sprawozdawczości i wymiany informacji powinny obejmować kryptoaktywa i ich użytkowników. (12)W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego sprawozdawczość powinna być zarówno skuteczna, jak i prosta oraz jasno określona. Wykrycie zdarzeń powodujących powstanie obowiązku podatkowego, które występują podczas inwestowania w kryptoaktywa, jest trudne. Raportujący dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów mają najlepsze warunki do zbierania i weryfikowania niezbędnych informacji dotyczących swoich użytkowników. Należy zminimalizować obciążenia administracyjne dla przemysłu, aby mógł on w pełni rozwinąć swój potencjał w Unii. (13)Automatyczna wymiana informacji między organami podatkowymi ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia im niezbędnych informacji umożliwiających im prawidłowe oszacowanie kwoty należnych podatków dochodowych. Obowiązek sprawozdawczy powinien obejmować zarówno działalność transgraniczną, jak i krajową, aby zapewnić skuteczność zasad sprawozdawczości, właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, równe szanse i przestrzeganie zasady niedyskryminacji. (14)Dyrektywa ma zastosowanie do dostawców usług w zakresie kryptoaktywów regulowanych rozporządzeniem XXX, którzy uzyskali zezwolenie na podstawie tego rozporządzenia, oraz do operatorów kryptoaktywów, którzy nie są w ten sposób regulowani i nie otrzymali takiego zezwolenia. Oba te podmioty określa się mianem raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, ponieważ takie zobowiązanie jest na nie nałożone na mocy niniejszej dyrektywy. Ogólne rozumienie tego, co stanowi kryptoaktywa, jest bardzo szerokie i obejmuje te kryptoaktywa, które zostały wyemitowane w sposób zdecentralizowany, a także stabilne kryptowaluty i niektóre niewymienialne tokeny (NFT). Kryptoaktywa wykorzystywane do celów płatności lub celów inwestycyjnych podlegają zgłoszeniu na mocy niniejszej dyrektywy. Dlatego też raportujący dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów powinni rozważyć w poszczególnych przypadkach, czy kryptoaktywa mogą być wykorzystywane do celów płatności i celów inwestycyjnych, biorąc pod uwagę zwolnienia przewidziane w rozporządzeniu XXX, w szczególności w odniesieniu do ograniczonej sieci i niektórych tokenów użytkowych. (15)Aby umożliwić administracjom podatkowym analizę otrzymywanych informacji i wykorzystanie ich zgodnie z przepisami krajowymi, na przykład w celu dopasowania informacji i wyceny aktywów oraz zysków kapitałowych, należy zapewnić sprawozdawczość i wymianę informacji, które są podzielone w odniesieniu do każdego z kryptoaktywów, w odniesieniu do których ich użytkownik dokonał transakcji. (16)W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania przepisów dotyczących automatycznej wymiany informacji między właściwymi organami należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjęcia ustaleń praktycznych niezbędnych do wdrożenia obowiązkowej automatycznej wymiany informacji przekazywanych przez raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, w tym standardowego formularza do wymiany informacji. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011. (17)Dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów objęci rozporządzeniem XXX mogą wykonywać swoją działalność w Unii na podstawie paszportu po otrzymaniu zezwolenia w państwie członkowskim. W tym celu ESMA prowadzi rejestr obejmujący dostawców usług w zakresie kryptoaktywów, którzy otrzymali zezwolenie. Dodatkowo ESMA prowadzi również czarną listę operatorów wykonujących usługi w zakresie kryptoaktywów, które wymagają zezwolenia na mocy rozporządzenia XXX. (18)Operatorzy kryptoaktywów, którzy nie są objęci zakresem tego rozporządzenia, ale są zobowiązani do przekazywania informacji o użytkownikach kryptoaktywów mieszkających w UE zgodnie z niniejszą dyrektywą, powinni być zobowiązani do rejestracji i prowadzenia sprawozdawczości w jednym państwie członkowskim w celu wypełnienia swoich obowiązków sprawozdawczych. (19)W celu wspierania współpracy administracyjnej w tej dziedzinie z jurysdykcjami spoza Unii operatorzy kryptoaktywów, którzy mają siedzibę w jurysdykcjach spoza Unii i świadczą usługi na rzecz użytkowników kryptoaktywów z UE, tacy jak dostawcy usług NFT lub operatorzy świadczący usługi na zasadzie odwrotnego pozyskiwania (ang. reverse solicitation), powinni mieć możliwość wyłącznie zgłaszania informacji o użytkownikach kryptoaktywów mających miejsce zamieszkania w Unii organom podatkowym jurysdykcji spoza Unii, o ile zgłaszane informacje odpowiadają informacjom określonym w niniejszej dyrektywie i o ile istnieje skuteczna wymiana informacji między jurysdykcją spoza Unii a państwem członkowskim. Dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów, którzy uzyskali zezwolenie na podstawie rozporządzenia XXX, mogliby być zwolnieni z obowiązku sprawozdawczego w odniesieniu do takich informacji w państwach członkowskich, w których uzyskali zezwolenie, jeżeli odpowiadająca sprawozdawczość odbywa się w jurysdykcji spoza UE i o ile istnieje skuteczna kwalifikująca umowa między właściwymi organami. Kwalifikowana jurysdykcja spoza UE przekazywałaby z kolei takie informacje administracjom podatkowym tych państw członkowskich, w których zamieszkują użytkownicy kryptoaktywów. W stosownych przypadkach mechanizm ten powinien być uruchamiany, aby zapobiec zgłaszaniu i przekazywaniu odpowiadających informacji więcej niż jeden raz. (20)W celu zapewnienia jednolitych warunków wdrażania niniejszej dyrektywy należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze do określenia, czy informacje, których wymiana jest wymagana na mocy umowy między właściwymi organami państwa członkowskiego a jurysdykcją spoza Unii, odpowiadają informacjom określonym w niniejszej dyrektywie. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011. W szczególności Komisja powinna – w drodze aktów wykonawczych – określić, czy informacje, których wymiana jest wymagana na mocy umowy między właściwymi organami państwa członkowskiego a jurysdykcją spoza Unii, są odpowiadają informacjom określonymi w tej dyrektywie. Z uwagi na fakt, że zawieranie z jurysdykcjami spoza Unii umów w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania bezpośredniego pozostaje w gestii państw członkowskich, działania Komisji mogłyby być również inicjowane na wniosek państwa członkowskiego. W tym celu należy również, na wniosek państwa członkowskiego, przewidzieć możliwość określenia zgodności przed planowanym zawarciem takiej umowy. Jeżeli wymiana takich informacji odbywa się na podstawie wielostronnej umowy między właściwymi organami, decyzja w sprawie zgodności powinna być podjęta w odniesieniu do całości odpowiednich ram objętych taką umową między właściwymi organami. W stosownych przypadkach powinna jednak nadal istnieć możliwość podjęcia decyzji w sprawie odpowiedniości w odniesieniu do dwustronnej umowy między właściwymi organami. (21)W zakresie, w jakim międzynarodowa norma sprawozdawczości i automatycznej wymiany informacji o kryptoaktywach, czyli ramy sprawozdawczości w zakresie kryptoaktywów OECD, jest standardem minimalnym lub jego odpowiednikiem, za pomocą którego wyznacza się minimalny zakres i minimalną treść jego wdrożenia przez jurysdykcje, określenie zgodności niniejszej dyrektywy z ramami sprawozdawczości w zakresie kryptoaktywów OECD, którego dokonuje Komisja za pomocą aktu wykonawczego, nie powinno być wymagane, pod warunkiem że między jurysdykcjami spoza Unii a wszystkimi państwami członkowskimi obowiązuje skuteczna kwalifikująca umowa między właściwymi organami. (22)Chociaż grupa G-20 zatwierdziła ramy sprawozdawczości w zakresie kryptoaktywów OECD i zaleciła ich wdrożenie, nie podjęto jeszcze decyzji dotyczącej uznania ich za minimalny standard lub jego odpowiednik. W oczekiwaniu na tę decyzję, wniosek obejmuje dwa różne podejścia do określania zgodności. (23)Niniejsza dyrektywa nie zastępuje żadnych szerszych zobowiązań wynikających z rozporządzenia XXX. (24)W celu wspierania konwergencji i propagowania spójnego nadzoru w odniesieniu do rozporządzenia XXX właściwe organy krajowe powinny współpracować z innymi właściwymi organami lub instytucjami krajowymi oraz dzielić się odpowiednimi informacjami. (25)Zwolnienie z obowiązku rejestracyjnego i sprawozdawczego, o którym mowa w niniejszej dyrektywie, zależne od ustalenia istnienia odpowiadających mechanizmów sprawozdawczości i wymiany w odniesieniu do jurysdykcji spoza Unii i państw członkowskich, należy rozumieć jako mające zastosowanie wyłącznie w dziedzinie opodatkowania, szczególnie do celów niniejszej dyrektywy, i nie powinno być rozumiane jako podstawa do uznawania zgodności w innych dziedzinach prawa UE. (26)Kluczowe znaczenie ma zaostrzenie przepisów dyrektywy 2011/16/UE dotyczących informacji, które należy zgłaszać lub wymieniać, aby dostosować się do nowych zmian zachodzących na różnych rynkach i w konsekwencji skutecznie zwalczać zidentyfikowane zachowania służące oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania i uchylaniu się od opodatkowania. Te przepisy powinny odzwierciedlić zmiany zaobserwowane na rynku wewnętrznym oraz na poziomie międzynarodowym, co umożliwi skuteczną sprawozdawczość i wymianę informacji. W związku z tym dyrektywa obejmuje m.in. najnowsze uzupełnienia wspólnego standardu do wymiany informacji OECD, włączenie przepisów dotyczących pieniądza elektronicznego i cyfrowej waluty banku centralnego, przejrzyste i zharmonizowane ramy środków służących zapewnieniu zgodności oraz rozszerzenie zakresu interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym o zamożnych klientów indywidualnych.

(27)Produkty z zakresu pieniądza elektronicznego, zdefiniowane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/UE, są często wykorzystywane w Unii, a liczba transakcji i ich łączna wartość stale wzrasta. Produkty z zakresu pieniądza elektronicznego nie są jednak wyraźnie objęte dyrektywą 2011/16/UE. Państwa członkowskie przyjmują zróżnicowane podejścia do pieniądza elektronicznego. W rezultacie produkty powiązane nie zawsze są objęte istniejącymi kategoriami dochodów i kapitału zawartymi w dyrektywie 2011/16/UE. Należy zatem wprowadzić przepisy zapewniające, by obowiązki sprawozdawcze miały zastosowanie do pieniądza elektronicznego i tokenów będących e-pieniądzem na mocy rozporządzenia XXX. (28)W celu zlikwidowania luk prawnych umożliwiających uchylanie się od opodatkowania, unikanie opodatkowania i oszustwa podatkowe państwa członkowskie powinny być zobowiązane do wymiany informacji dotyczących dochodów z dywidend niepowierniczych. Dochód z dywidend niepowierniczych powinien zatem zostać włączony do kategorii dochodów podlegających obowiązkowej automatycznej wymianie informacji. (29)Numer identyfikacji podatkowej („NIP”) jest niezbędny dla państw członkowskich w procesie dopasowywania otrzymanych informacji do danych znajdujących się w krajowych bazach danych. Zwiększa on zdolność państw członkowskich do identyfikacji właściwych podatników i prawidłowego naliczania odpowiednich podatków. Dlatego ważne jest, aby państwa członkowskie wymagały podawania numeru NIP w kontekście wymian dotyczących rachunków finansowych, interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym i uprzednich porozumień cenowych, sprawozdań według krajów, podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych oraz informacji o sprzedawcach na platformach cyfrowych. (30)Brak wymiany orzeczeń dotyczących zamożnych klientów indywidualnych oznacza, że administracje podatkowe mogą nie znać tych orzeczeń. Sytuacja ta stwarza ryzyko powstania okazji do oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania. Dlatego też automatyczna wymiana interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym i uprzednich porozumień cenowych powinna obejmować sytuacje, w których interpretacja indywidualna o wymiarze transgranicznym dotyczy spraw podatkowych z udziałem zamożnych klientów indywidualnych. (31)Aby zamożni klienci indywidualni mogli czerpać korzyści z obowiązkowej automatycznej wymiany interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym, powinna ona obejmować te interpretacje indywidualne o wymiarze transgranicznym, które zostały wydane, zmienione lub odnowione między 1 stycznia 2020 r. a 31 grudnia 2025 r. i które są nadal ważne w dniu 1 stycznia 2026 r. (32)Oczekuje się, że wiele państw członkowskich wprowadzi usługi identyfikacyjne jako uproszczony i znormalizowany sposób identyfikacji dostawców usług i podatników. Państwom członkowskim, które chcą korzystać z tego formatu identyfikacji, należy na to pozwolić, pod warunkiem że nie wpływa to na przepływ i jakość informacji w innych państwach członkowskich, które nie korzystają z takich usług identyfikacyjnych. (33)Istotne jest, aby co do zasady informacje przekazywane na mocy dyrektywy 2011/16/UE wykorzystywano do celów ustalenia wysokości, stosowania i egzekwowania podatków objętych zakresem przedmiotowym wspomnianej dyrektywy. Chociaż do tej pory nie było to wykluczone, niejasne ramy spowodowały pojawienie się braku pewności co do wykorzystywania informacji. Biorąc pod uwagę wzajemne powiązania między oszustwami podatkowymi, uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem opodatkowania a przeciwdziałaniem praniu pieniędzy oraz synergie w zakresie egzekwowania prawa, należy wyjaśnić, że informacje przekazywane między państwami członkowskimi mogą być również wykorzystywane do celów oceny, stosowania i egzekwowania ceł oraz przeciwdziałania praniu pieniędzy i zwalczania finansowania terroryzmu. (34)Dyrektywa 2011/16/UE przewiduje możliwość wykorzystania informacji wymienianych do celów innych niż cele związane z podatkami bezpośrednimi i pośrednimi w zakresie, w jakim wysyłające państwo członkowskie określiło w wykazie dozwolony cel wykorzystania takich informacji. Procedura takiego wykorzystania jest jednak uciążliwa, ponieważ zanim państwo członkowskie otrzymujące informacje będzie mogło je wykorzystać do innych celów, konieczne jest zasięgnięcie opinii wysyłającego państwa członkowskiego. Zniesienie wymogu takiej konsultacji powinno zmniejszyć obciążenie administracyjne i w razie potrzeby umożliwić szybkie działanie organów podatkowych. Nie powinno się zatem wymagać konsultacji z wysyłającym państwem członkowskim w przypadkach, gdy zamierzone wykorzystanie informacji jest objęte wykazem sporządzonym wcześniej przez wysyłające państwo członkowskie. (35)Biorąc pod uwagę ilość i charakter informacji gromadzonych i wymienianych na podstawie zmienionej dyrektywy 2011/16/UE, mogą one być przydatne w dziedzinach innych niż podatki. Chociaż wykorzystanie tych informacji w innych obszarach powinno zasadniczo ograniczać się do dziedzin zatwierdzonych przez wysyłające państwo członkowskie zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, istnieje potrzeba umożliwienia szerszego wykorzystania informacji w sytuacjach o szczególnym i poważnym charakterze oraz w przypadkach, gdy podjęcie działań uzgodniono na szczeblu Unii. Takimi sytuacjami byłyby w szczególności te, w których podjęto decyzje na podstawie art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczące środków ograniczających. Informacje wymieniane na podstawie dyrektywy 2011/16/UE mogą być bowiem bardzo istotne dla wykrycia przypadków naruszenia lub obejścia środków ograniczających. Z kolei wszelkie potencjalne naruszenia sankcji będą istotne do celów podatkowych, ponieważ unikanie środków ograniczających w większości przypadków będzie również oznaczało unikanie opodatkowania w odniesieniu do tych aktywów. Biorąc pod uwagę prawdopodobne synergie i ścisły związek między tymi dwoma obszarami, właściwe jest zatem zezwolenie na dalsze wykorzystanie danych. (36)W celu wydajniejszego wykorzystania zasobów, ułatwienia wymiany informacji oraz uniknięcia potrzeby dokonywania przez każde państwo członkowskie podobnych zmian w ich systemach przechowywania informacji należy utworzyć centralną bazę danych, dostępną dla wszystkich państw członkowskich, a dla Komisji wyłącznie do celów statystycznych, w której to bazie danych państwa członkowskie mogłyby zamieszczać i przechowywać przekazywane informacje, zamiast wymieniania ich zabezpieczoną pocztą elektroniczną. Komisja powinna przyjąć praktyczne ustalenia niezbędne do utworzenia takiej centralnej bazy danych. (37)W celu zapewnienia państwom członkowskim możliwości posługiwania się prawidłowym numerem identyfikacji podatkowej (NIP) Komisja opracuje i zapewni państwom członkowskim narzędzie służące do elektronicznej i automatycznej weryfikacji poprawności numeru NIP przekazanego im przez podatnika lub raportującą osobę. To narzędzie IT powinno pomóc w zwiększeniu wskaźników dopasowania w przypadku administracji podatkowych i ogólnie poprawić jakość wymienianych informacji. (38)Minimalny okres zatrzymywania zapisów informacji uzyskanych w drodze wymiany informacji między państwami członkowskimi zgodnie z dyrektywą 2011/16/UE powinien być nie dłuższy niż to konieczne, ale w każdym razie nie krótszy niż 5 lat. Państwa członkowskie nie powinny zatrzymywać informacji dłużej, niż jest to konieczne do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy. (39)W celu zapewnienia zgodności z dyrektywą 2011/16/UE państwa członkowskie powinny ustanowić zasady dotyczące sankcji i innych środków służących zapewnieniu zgodności, które powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Każde państwo członkowskie powinno stosować te zasady zgodnie ze swoim prawem krajowym i przepisami określonymi w niniejszej dyrektywie. (40)Aby zagwarantować odpowiedni poziom skuteczności we wszystkich państwach członkowskich, należy ustanowić minimalne poziomy sankcji w odniesieniu do dwóch zachowań uznawanych za przynoszące szkodę, a mianowicie niezłożenia sprawozdania po dwóch upomnieniach administracyjnych oraz przekazywania informacji zawierających niekompletne, nieprawidłowe lub nieprawdziwe dane, co w istotny sposób wpływa na integralność i wiarygodność zgłoszonych informacji. Niepełne, nieprawidłowe lub fałszywe dane w znacznym stopniu wpływają na integralność i wiarygodność zgłoszonych informacji, jeżeli stanowią ponad 25 % wszystkich danych, które powinny zostać prawidłowo zgłoszone przez podatnika lub podmiot raportujący zgodnie z wymaganymi informacjami określonymi w załączniku VI sekcja II część B. Te minimalne kwoty sankcji nie powinny uniemożliwiać państwom członkowskim stosowania surowszych sankcji za te dwa rodzaje naruszeń. Państwa członkowskie nadal muszą stosować skuteczne, odstraszające i proporcjonalne sankcje za inne rodzaje naruszeń. (41)W celu uwzględnienia ewentualnych zmian cen towarów i usług Komisja powinna co 5 lat dokonywać oceny sankcji przewidzianych w niniejszej dyrektywie. (42)W celu ujednolicenia terminów przeprowadzania oceny stosowania dyrektywy 2011/16/UE oraz odbywającej się co dwa lata oceny znaczenia cech rozpoznawczych w załączniku IV procesy te zostały uspójnione i po 1 stycznia 2023 r. będą się odbywać co 5 lat. (43)Zgodnie z art. 42 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 zasięgnięto opinii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych. (44)Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W niniejszej dyrektywie dąży się do zapewnienia pełnego poszanowania prawa do ochrony danych osobowych oraz wolności prowadzenia działalności gospodarczej. (45)Ponieważ cel dyrektywy 2011/16/UE, a mianowicie skuteczna współpraca administracyjna pomiędzy państwami członkowskimi na warunkach zgodnych z prawidłowym funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na wymaganą jednolitość i skuteczność możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. (46)Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2011/16/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 W dyrektywie 2011/16/UE wprowadza się następujące zmiany: 1)w art. 3 wprowadza się następujące zmiany: a)w pkt 9 wprowadza się następujące zmiany: (i)akapit pierwszy lit. a) otrzymuje brzmienie: „a) do celów art. 8 ust. 1 oraz art. 8a–8ad – systematyczne przekazywanie określonych z góry informacji innemu państwu członkowskiemu, bez uprzedniego wniosku, w ustalonych z góry, regularnych odstępach czasu. Do celów art. 8 ust. 1 odniesienie do dostępnych informacji dotyczy informacji zawartych w dokumentacji podatkowej państwa członkowskiego przekazującego informacje, które można wyszukiwać zgodnie z procedurami gromadzenia i przetwarzania informacji w tym państwie członkowskim;”; (ii)akapit pierwszy lit. c) otrzymuje brzmienie: „c) do celów przepisów niniejszej dyrektywy innych niż przepisy art. 8 ust. 1 i 3a oraz art. 8a–8ad – systematyczne przekazywanie określonych z góry informacji przewidzianych w akapicie pierwszym lit. a) i b) niniejszego punktu.”; (iii)akapit drugi otrzymuje brzmienie: „W kontekście art. 8 ust. 3a, art. 8 ust. 7a, art. 21 ust. 2 oraz załącznika IV wszelkie terminy ujęte w pojedyncze górne cudzysłowy mają znaczenie określone w odpowiadających im definicjach zawartych w załączniku I. W kontekście art. 25 ust. 3 i 4 wszelkie terminy ujęte w cudzysłowie mają znaczenie określone w odpowiadających im definicjach zawartych w załączniku I lub VI. W kontekście art. 8aa i załącznika III wszelkie terminy ujęte w pojedyncze górne cudzysłowy mają znaczenie określone w odpowiadających im definicjach zawartych w załączniku III. W kontekście art. 8ac i załącznika V wszelkie terminy ujęte w cudzysłowie mają znaczenie określone w odpowiadających im definicjach zawartych w załączniku V. W kontekście art. 8ad i załącznika VI wszelkie terminy ujęte w cudzysłowie mają znaczenie określone w odpowiadających im definicjach zawartych w załączniku VI.”; b)dodaje się punkty w brzmieniu: „28. »zamożny klient indywidualny« oznacza osobę fizyczną, która posiada łącznie co najmniej 1 000 000 EUR w postaci majątku finansowego lub inwestycyjnego, lub zarządzanych aktywów, z wyłączeniem nieruchomości będącej głównym miejscem zamieszkania tej osoby fizycznej. Do celów niniejszej dyrektywy osobę fizyczną uznaje się za zamożnego klienta indywidualnego, jeżeli ten minimalny próg jest osiągnięty w dowolnym momencie w roku kalendarzowym, którego dotyczą wymieniane informacje; 29. »środki służące zapewnieniu zgodności« oznaczają wszelkie środki inne niż pieniężne, które państwo członkowskie może stosować w celu rozwiązania problemu braku wypełniania obowiązków sprawozdawczych; 30. »wykorzystywanie informacji« oznacza ocenę danych zebranych w wyniku prowadzenia sprawozdawczości lub wymiany informacji na podstawie art. 8–8ad w ramach zakresu stosowania niniejszej dyrektywy; 31. »dochód z dywidend niepowierniczych« oznacza dochód z dywidend, które nie są wypłacane ani inkasowane na rachunku powierniczym; 32. »ubezpieczenia na życie nieobjęte innymi unijnymi aktami prawnymi dotyczącymi wymiany informacji i innych podobnych środków« oznaczają umowy ubezpieczenia, inne niż pieniężne umowy ubezpieczenia podlegające zgłaszaniu na mocy dyrektywy 2014/107/UE, w przypadku których świadczenia z tytułu umów są wypłacane w przypadku śmierci ubezpieczonego; 33. »macierzyste państwo członkowskie« oznacza macierzyste państwo członkowskie w rozumieniu rozporządzenia XXX; 34. »adres rozproszonego rejestru« oznacza adres rozproszonego rejestru w rozumieniu rozporządzenia XXX;”; 2)w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany: (i)akapit pierwszy otrzymuje brzmienie: „Właściwy organ każdego z państw członkowskich przekazuje w drodze wymiany automatycznej właściwemu organowi któregokolwiek z pozostałych państw członkowskich wszelkie informacje, którymi dysponuje w odniesieniu do rezydentów tego innego państwa członkowskiego, dotyczące następujących szczególnych kategorii dochodu i kapitału, zgodnie z ich interpretacją na mocy krajowych przepisów państwa członkowskiego przekazującego informacje: a)dochody z zatrudnienia; b)wynagrodzenia dyrektorów; c)ubezpieczenia na życie nieobjęte innymi unijnymi aktami prawnymi dotyczącymi wymiany informacji i innych podobnych środków; d)świadczenia emerytalne i rentowe; e)własność nieruchomości i dochody z tego tytułu; f)opłaty licencyjne; g)dochód z dywidend niepowierniczych.”; (ii)dodaje się akapit w brzmieniu: „W odniesieniu do okresów rozliczeniowych rozpoczynających się w dniu 1 stycznia 2026 r. lub później państwa członkowskie uwzględniają w przekazywanych informacjach, o których mowa w akapicie pierwszym, NIP rezydentów wydawany przez państwo członkowskie zamieszkania.”; b)w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu: „Państwa członkowskie przekazują – w drodze wymiany automatycznej – właściwemu organowi któregokolwiek z pozostałych państw członkowskich informacje na temat wszystkich kategorii dochodu i kapitału, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy, dotyczące rezydentów tego innego państwa członkowskiego. Informacje te dotyczą okresów rozliczeniowych rozpoczynających się w dniu 1 stycznia 2026 r. lub później.”; c)ust. 7a otrzymuje brzmienie: „Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty i rachunki, które mają być traktowane, odpowiednio, jako »nieraportujące instytucje finansowe« i »rachunki wyłączone«, spełniały wszystkie wymogi wymienione w załączniku I sekcja VIII część B pkt 1 lit. c) oraz w załączniku I sekcja VIII część C pkt 17 lit. g), w szczególności wymóg, aby status »instytucji finansowej« jako »nieraportującej instytucji finansowej« lub status rachunku jako »rachunku wyłączonego« nie zagroziły realizacji celów niniejszej dyrektywy.”; 3)w art. 8a wprowadza się następujące zmiany: a)w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu: „Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym wydano, zmieniono lub odnowiono interpretację indywidualną o wymiarze transgranicznym dla zamożnego klienta indywidualnego po dniu 31 grudnia 2023 r., przekazuje w drodze automatycznej wymiany informacje na ten temat właściwym organom wszystkich pozostałych państw członkowskich, przestrzegając ograniczeń wymienionych w ust. 8 niniejszego artykułu, zgodnie z mającymi zastosowanie ustaleniami praktycznymi przyjętymi na mocy art. 21.”;

b)w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany: (i)akapit pierwszy otrzymuje brzmienie: „Właściwy organ państwa członkowskiego, zgodnie z mającymi zastosowanie ustaleniami praktycznymi przyjętymi na mocy art. 21, przekazuje również właściwym organom wszystkich pozostałych państw członkowskich oraz Komisji, przestrzegając ograniczeń wymienionych w ust. 8b niniejszego artykułu, informacje dotyczące interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym oraz uprzednich porozumień cenowych, które zostały wydane, zmienione lub odnowione w okresie rozpoczynającym się 5 lat przed dniem 1 stycznia 2017 r., oraz dotyczące interpretacji indywidualnych o wymiarze transgranicznym dla zamożnych klientów indywidualnych, które zostały wydane, zmienione lub odnowione w okresie rozpoczynającym się 5 lat przed dniem 1 stycznia 2026 r.”; (ii)dodaje się akapit w brzmieniu: „W przypadku gdy interpretacje indywidualne o wymiarze transgranicznym dla zamożnych klientów indywidualnych zostały wydane, zmienione lub odnowione między dniem 1 stycznia 2020 r. a 31 grudnia 2025 r., dotyczące ich informacje są przekazywane, pod warunkiem że interpretacje te są nadal ważne w dniu 1 stycznia 2026 r.”; c)ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania w przypadku, gdy interpretacja indywidualna o wymiarze transgranicznym dotyczy wyłącznie spraw podatkowych osoby fizycznej lub osób fizycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy przynajmniej jedna z tych osób fizycznych jest zamożnym klientem indywidualnym.”; d)w ust. 6 wprowadza się następujące zmiany: (i)lit. a) otrzymuje brzmienie: „a) dane identyfikacyjne osoby, innej niż osoba fizyczna, która nie jest zamożnym klientem indywidualnym, a w stosownych przypadkach również grupy osób, do której należy;”; (ii)lit. k) otrzymuje brzmienie: „k) określenie wszelkich osób, innych niż osoby fizyczne, które nie są zamożnymi klientami indywidualnymi, w ewentualnych innych państwach członkowskich, na które to osoby interpretacja indywidualna o wymiarze transgranicznym lub uprzednie porozumienie cenowe mogą mieć wpływ (ze wskazaniem państwa członkowskiego, z którym powiązana jest każda taka osoba);”; 4)art. 8ab ust. 14 lit c) otrzymuje brzmienie: „c) streszczenie treści podlegającego zgłoszeniu uzgodnienia transgranicznego, w tym wskazanie nazwy, pod jaką to uzgodnienie funkcjonuje, jeżeli taka istnieje, oraz opis stosownych uzgodnień, oraz wszelkie inne informacje, które mogłyby pomóc właściwemu organowi w ocenie potencjalnego ryzyka podatkowego, nie prowadząc do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub zawodowej lub procesu produkcyjnego, lub do ujawnienia informacji, które byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym;”; 5)w art. 8ac ust. 2 dodaje się lit. m) w brzmieniu: „m) w przypadku gdy raportujący operator platformy opiera się na bezpośrednim potwierdzeniu tożsamości i miejsca zamieszkania »sprzedawcy« poprzez »usługę identyfikacyjną« udostępnioną przez państwo członkowskie lub Unię w celu potwierdzenia tożsamości i rezydencji podatkowej sprzedawcy – imię i nazwisko/nazwę, identyfikator usługi identyfikacyjnej oraz państwo członkowskie jego wydania; w takich przypadkach nie jest konieczne przekazywanie informacji, o których mowa w lit. c)–g).”; 6)dodaje się artykuł w brzmieniu: „Artykuł 8ad

Zakres i warunki obowiązkowej automatycznej wymiany informacji przekazywanych przez raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów 1. Każde państwo członkowskie wdraża niezbędne środki w celu zobowiązania raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów do przeprowadzania procedury należytej staranności i spełniania obowiązków sprawozdawczych określonych w sekcjach II i III załącznika VI. Ponadto każde państwo członkowskie zapewnia skuteczną realizację takich środków i zgodność z nimi, jak określono w załączniku VI sekcja V. 2. Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym ma miejsce sprawozdawczość, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w drodze wymiany automatycznej i w terminie określonym w ust. 5 niniejszego artykułu przekazuje właściwym organom wszystkich pozostałych państw członkowskich informacje określone w ust. 3 niniejszego artykułu zgodnie z ustaleniami praktycznymi przyjętymi na podstawie art. 21.

3. Właściwy organ państwa członkowskiego przekazuje organom następujące informacje odnośnie do każdego użytkownika raportowanych kryptoaktywów: a)imię i nazwisko, adres, państwo (państwa) członkowskie rezydencji, numer(-y) NIP oraz, w przypadku osoby fizycznej, datę i miejsce urodzenia każdego użytkownika raportowanego, a w przypadku jakiegokolwiek podmiotu, który – po zastosowaniu procedur należytej staranności zgodnych z sekcją III załącznika VI – zostanie zidentyfikowany jako kontrolowany przez co najmniej jedną osobę kontrolującą będącą osobą raportowaną – nazwę, adres, państwo (państwa) członkowskie rezydencji oraz numer(-y) NIP tego podmiotu, a także imię i nazwisko, adres, państwo (państwa) członkowskie rezydencji, numer(-y) NIP oraz datę i miejsce urodzenia każdej osoby raportowanej; jak również rolę (role), w ramach której (których) każda osoba raportowana jest osobą kontrolującą podmiot; b)imię i nazwisko, adres, numer NIP i, jeśli dotyczy, indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 7, oraz globalny LEI raportującego dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów; c)w odniesieniu do wszystkich raportowanych kryptoaktywów, w przypadku których użytkownik raportowanych kryptoaktywów w ciągu odnośnego roku kalendarzowego lub innego stosownego okresu sprawozdawczego przeprowadził raportowane transakcje, odpowiednio: a)pełną nazwę raportowanych kryptoaktywów; b)łączną kwotę wpłaconą brutto, łączną liczbę jednostek oraz liczbę transakcji raportowanych w związku z przypadkami nabycia za walutę fiat; c)łączną otrzymaną kwotę brutto, łączną liczbę jednostek oraz liczbę transakcji raportowanych w związku z przypadkami zbycia za walutę fiat; d)łączną uczciwą wartość rynkową, łączną liczbę jednostek oraz liczbę transakcji raportowanych w związku z przypadkami nabycia za inne raportowane kryptoaktywa; e)łączną uczciwą wartość rynkową, łączną liczbę jednostek oraz liczbę transakcji raportowanych w związku z przypadkami zbycia za inne raportowane kryptoaktywa; f)łączną uczciwą wartość rynkową, łączną liczbę jednostek oraz liczbę raportowanych detalicznych transakcji płatniczych; g)łączną uczciwą wartość rynkową, łączną liczbę jednostek oraz liczbę raportowanych transakcji z podziałem na rodzaje transferu, jeśli są one znane raportującemu dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów, w odniesieniu do transferów do użytkownika raportowanego nieobjętych lit. b) i d); h)łączną uczciwą wartość rynkową, łączną liczbę jednostek oraz liczbę raportowanych transakcji z podziałem na rodzaje transferu, jeśli są one znane raportującemu dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów, w odniesieniu do transferów dokonanych przez użytkownika raportowanego nieobjętych lit. c), e) i f); oraz i)łączną uczciwą wartość rynkową, a także sumę wartości jednostkowych transferów dokonanych przez raportującego dostawcę usług w zakresie kryptoaktywów na adresy rozproszonego rejestru zgodnie z definicją w rozporządzeniu XXX, co do których nie ma informacji, jakoby były powiązane z dostawcą usług w zakresie wirtualnych aktywów lub instytucją finansową. Na potrzeby lit. b) i c) niniejszej litery kwotę wpłaconą lub otrzymaną zgłasza się w tej walucie fiat, w której ją wpłacono lub otrzymano. Jeśli kwoty te wpłacono lub otrzymano w wielu walutach fiat, zgłasza się je w jednej walucie przeliczonej podczas każdej raportowanej transakcji w sposób konsekwentnie stosowany przez raportującego dostawcę usług w zakresie kryptoaktywów. Podczas transakcji raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów może stosować wszystkie metody przeliczania w celu przeliczenia takich kwot na jedną walutę fiat określoną przez raportującego dostawcę usług w zakresie kryptoaktywów. Na potrzeby lit. d)–h) niniejszej litery uczciwą wartość rynkową określa się i zgłasza w jednej walucie fiat wycenianej podczas każdej raportowanej transakcji w sposób konsekwentnie stosowany przez raportującego dostawcę usług w zakresie kryptoaktywów. W przekazywanych informacjach podaje się walutę fiat, w której zgłaszana jest każda kwota. 4. W celu ułatwienia wymiany informacji, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, Komisja — w drodze aktów wykonawczych — przyjmuje niezbędne ustalenia praktyczne, w tym środki służące standaryzacji przekazywania informacji określonych w ust. 3 niniejszego artykułu, w ramach procedury ustanowienia standardowego formularza przewidzianego w art. 20 ust. 5. 5. Przekazanie informacji zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu odbywa się przy użyciu standardowego formatu elektronicznego, o którym mowa w art. 20 ust. 5, w terminie dwóch miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą obowiązki sprawozdawcze mające zastosowanie do raportujących dostawców usług w zakresie kryptoaktywów. Pierwsze informacje za odnośny rok kalendarzowy lub inny odpowiedni okres sprawozdawczy przekazuje się od 1 stycznia 2027 r. 6. Niezależnie od ust. 3 nie ma potrzeby zgłaszania informacji dotyczących użytkownika kryptoaktywów, jeśli raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów uzyskał odpowiednie zapewnienie, że inny raportujący dostawca usług w zakresie kryptoaktywów wypełnia wszystkie obowiązki sprawozdawcze określone w niniejszym artykule w odniesieniu do tego użytkownika kryptoaktywów. 7. W celu wypełnienia obowiązków sprawozdawczych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu każde państwo członkowskie określa niezbędne zasady, w ramach których nakłada na operatora kryptoaktywów obowiązek rejestracji w Unii. Właściwy organ państwa członkowskiego rejestracji przydziela takiemu operatorowi kryptoaktywów indywidualny numer identyfikacyjny.

Państwa członkowskie określają zasady, zgodnie z którymi operator kryptoaktywów może wybrać rejestrację u właściwego organu jednego państwa członkowskiego w myśl zasad opisanych w załączniku VI sekcja V część F. Państwa członkowskie wdrażają niezbędne środki, aby operator kryptoaktywów, którego rejestrację cofnięto zgodnie z załącznikiem VI sekcja V część F pkt 7, mógł zarejestrować się ponownie jedynie pod warunkiem przedstawienia organom zainteresowanego państwo członkowskiego dowodu zgodności z nałożonymi sankcjami, jak określono w art. 25a, oraz odpowiednich gwarancji w odniesieniu do swojego zobowiązania do przestrzegania obowiązków sprawozdawczych w Unii, w tym wszelkich zaległych niewypełnionych obowiązków sprawozdawczych. 8. Ust. 7 nie ma zastosowania do dostawców usług w zakresie kryptoaktywów w rozumieniu załącznika VI sekcja IV część B pkt 1. 9. Komisja czyni – w drodze aktów wykonawczych – ustalenia praktyczne i techniczne niezbędne do rejestracji i identyfikacji operatora kryptoaktywów. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2. 10. Do 31 grudnia 2026 r. Komisja ustanowi centralny rejestr, w którym rejestrowane będą informacje podlegające zgłaszaniu i przekazywaniu zgodnie z załącznikiem VI sekcja V część F pkt 2. Ten centralny rejestr będzie dostępny dla właściwych organów wszystkich państw członkowskich. Przy przetwarzaniu danych osobowych do celów niniejszej dyrektywy Komisję uznaje się za organ przetwarzający dane osobowe w imieniu administratorów, przy czym musi ona spełniać wymogi dotyczące podmiotów przetwarzających przewidziane w rozporządzeniu (UE) 2018/1725. Przetwarzanie odbywa się na podstawie umowy w rozumieniu art. 28 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/679 i art. 29 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2018/1725. 11. Na uzasadniony wniosek dowolnego państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja w drodze aktów wykonawczych określa, czy informacje, które muszą być automatycznie wymieniane na mocy umowy między właściwymi organami zainteresowanego państwa członkowskiego a jurysdykcją spoza Unii, odpowiadają informacjom określonym w załączniku VI sekcja II część B, w rozumieniu załącznika VI sekcja IV część F pkt 5. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2. Państwo członkowskie wnoszące o zastosowanie środka, o którym mowa w akapicie pierwszym, przesyła Komisji uzasadniony wniosek. Jeżeli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich informacji niezbędnych do rozpatrzenia wniosku, kontaktuje się z zainteresowanym państwem członkowskim w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku i precyzuje, jakie dodatkowe informacje są wymagane. Kiedy Komisja posiada już wszystkie niezbędne informacje, w terminie jednego miesiąca powiadamia o tym wnoszące państwo członkowskie i przekazuje stosowne informacje komitetowi, o którym mowa w art. 26 ust. 2. Komisja, działając z własnej inicjatywy, przyjmuje akt wykonawczy, o którym mowa w akapicie pierwszym, wyłącznie w odniesieniu do umowy właściwego organu z jurysdykcją spoza Unii, która to umowa wymaga automatycznej wymiany informacji na temat osoby fizycznej lub podmiotu będących klientami raportującego dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów na potrzeby przeprowadzania raportowanych transakcji, zawartej przez państwo członkowskie. Przy ustalaniu, czy informacje są równoważne w rozumieniu akapitu pierwszego w odniesieniu do transakcji raportowanych, Komisja należycie uwzględnia stopień, w jakim system, na którym opierają się takie informacje, odpowiada systemowi określonemu w załączniku VI, w szczególności w odniesieniu do: (i)definicji raportującego dostawcy usług w zakresie kryptoaktywów, użytkownika raportowanego, transakcji raportowanej; (ii)procedur mających zastosowanie do celów identyfikacji użytkowników raportowanych; (iii)obowiązków sprawozdawczych; (iv)zasad i procedur administracyjnych, jakie mają wdrożyć jurysdykcje spoza Unii, aby zapewnić skuteczne wykonywanie i przestrzeganie określonych w tym systemie procedur należytej staranności i obowiązków sprawozdawczych. Procedura, o której mowa w niniejszym akapicie, ma także zastosowanie do ustalania, że dane informacje nie są już odpowiadające w rozumieniu załącznika VI sekcja IV część F pkt 5. 12. Niezależnie od ust. 11 niniejszego artykułu, w przypadku gdy normę międzynarodową w zakresie sprawozdawczości i automatycznej wymiany informacji na temat kryptoaktywów określono jako normę minimalną lub równoważną, nie jest już wymagane żadne stwierdzenie przez Komisję w drodze aktów wykonawczych, czy informacje, które muszą być automatycznie wymieniane na mocy stosowanej normy i umowy właściwego organu między zainteresowanym państwem członkowskim (zainteresowanymi pań