KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia14.9.2016 COM(2016) 605 final 2016/0282(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2012/2002, rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1305/2013, (UE) nr 1306/2013, (UE) nr 1307/2013, (UE) nr 1308/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014, (UE) nr 283/2014, (UE) nr 652/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 541/2014/UE



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Rozporządzenie finansowe określa zasady i procedury regulujące ustanawianie i wykonanie budżetu UE oraz kontrolę środków finansowych UE. W ciągu ostatnich 30 lat wyraźnie wzrosła liczba ogólnych zasad finansowych zawartych w rozporządzeniu finansowym. Ponadto pojawiło się wiele sektorowych zasad finansowych: zasady uczestnictwa w programie ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji, wspólne przepisy dotyczące europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych i wspólne przepisy wykonawcze dla działań zewnętrznych. Podmioty korzystające z unijnych środków finansowych wielokrotnie skarżyły się na mnożenie się przepisów zarówno na szczeblu ogólnym, jak i sektorowym, na ich niejednorodność i stopień skomplikowania w związku z faktem, że przepisy te są zgodne z architekturą programów i licznymi poziomami kontroli. Ponadto z powodu złożoności zbioru zasad finansowych spowolnił się proces wykonania środków finansowych UE i w efekcie stał się kosztowny i podatny na błędy. Pierwszy krok w kierunku uspójnienia i uproszczenia zasad finansowych podjęto w 2012 r.: Komisja zgłosiła wnioski w sprawie programów objętych WRF 2014-2020, co pomogło zmniejszyć liczbę programów i instrumentów, zgrupowała je w obrębie jednolitych ram opartych na wspólnych zasadach, uprościła procedury stosowania i deklaracje kosztów składane przez beneficjentów końcowych, ułatwiła uruchamianie innowacyjnych instrumentów finansowych, umożliwiła korzystanie z unijnych funduszy powierniczych i poprawiła opłacalność kontroli. W wyniku niedawnych rewizji dostosowano rozporządzenie finansowe do wyników negocjacji w sprawie WRF 2014-2020 (przegląd w 2013 r.), a także do nowej dyrektywy w sprawie udzielania zamówień publicznych (przegląd w 2015 r.). Możliwe jednak jest dalsze uproszczenie. Potwierdza to doświadczenie zdobywane od 2014 r. i praca grupy wysokiego szczebla niezależnych ekspertów ds. monitorowania uproszczenia dla beneficjentów europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych. Konsultacje społeczne w sprawie przeglądu rozporządzenia finansowego pokazują także jednoznaczne oczekiwania zainteresowanych stron w tym obszarze. Należy zatem w dalszym ciągu podejmować starania, by usunąć bariery, zapewnić synergię i wzajemne uzupełnianie się między europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi i pozostałymi funduszami UE, a także by poprawić skuteczność wymogów dotyczących realizacji i kontroli. Uproszczone i bardziej elastyczne zasady finansowe przyczynią się do zoptymalizowania wydatków i wpływu WRF 2014-2020 i będą stanowić jako takie jeden z kluczowych elementów inicjatywy Komisji, by zaprezentować „Budżet zorientowany na rezultaty” (BFOR), który ma zagwarantować, że zasoby przeznaczane są na cele priorytetowe i każde z działań zapewnia maksymalną efektywność i ma wartość dodaną. Dodatkowo obniży to koszty związane z wprowadzeniem w życie przepisów UE, a także ograniczy liczbę błędów. Uproszczone i bardziej elastyczne zasady finansowe UE mają zasadnicze znaczenie dla zwiększenia zdolności budżetu unijnego do dostosowywania się do zmieniających się okoliczności i reagowania na nieoczekiwany rozwój wydarzeń. Obecny wniosek ustawodawczy stanowi integralną część przeglądu śródokresowego wieloletnich ram finansowych (WRF) 2014-2020. Przyczynia się on do dwóch z najważniejszych celów WRF: uproszczenia i elastyczności. Komisja wnosi zatem w jednolitym akcie o ambitny przegląd ogólnych zasad finansowych, któremu towarzyszą odpowiednie zmiany w sektorowych zasadach finansowych określonych w 15 akt ustawodawczych dotyczących wieloletnich programów. Uwzględnienie sektorowych zmian w tym samym wniosku ustawodawczym ma na celu zapewnienie spójnego procesu negocjacyjnego, a także ułatwienie szybkiego przyjęcia przez ustawodawcę. Nacisk położono na następujące kluczowe obszary: 1. Uproszczenia dla odbiorców środków finansowych UE: wiele środków ma na celu uproszczenie życia odbiorcom unijnych środków finansowych. Uproszczenia te dotyczą dotacji (zniesienie kontroli zasady niełączenia dotacji w przypadku dotacji o niskiej wartości oraz zniesienie zasady niedochodowości; prostsze zasady dotyczące wyceny wkładu niepieniężnego; uznawanie pracy wolontariuszy; przyznawanie dotacji bez zaproszenia do składania wniosków w określonych warunkach) i uproszczonych form dotacji (tytuł VIII). 2. Od wielu poziomów kontroli do wzajemnego uznawania wyników audytów, ocen lub zezwoleń, a także harmonizacji wymogów w zakresie sprawozdawczości: środki te mają na celu zachęcanie do polegania w miarę możliwości na jednym audycie, zezwoleniu lub jednej ocenie (np. w zakresie zgodności z zasadami pomocy państwa), gdy taki audyt, zezwolenie lub ocena spełnia niezbędne warunki, by zostać uwzględnionym w systemie UE. Ogólniej rzecz ujmując, zasady dotyczące partnerów wykonawczych (organizacji międzynarodowych, EBI/EFI, krajowych banków prorozwojowych, agencji krajowych, organizacji pozarządowych) zostaną uproszczone dzięki poleganiu w coraz większym stopniu na ich procedurach i politykach, pod warunkiem że zostaną pozytywnie ocenione. Ramowe umowy o partnerstwie (o charakterze finansowym) zawarte z długoletnimi partnerami umożliwią postępy w harmonizacji audytu, sprawozdawczości i innych wymogów administracyjnych wśród darczyńców (tytuł V art. 122, 123 i 126). 3. Zezwolenie na stosowanie tylko jednego zbioru przepisów w odniesieniu do działań hybrydowych lub w przypadku łączenia środków lub instrumentów: celem wniosku jest osiągnięcie dalszych uproszczeń na rzecz partnerów UE za sprawą szeregu środków, które mają zapobiec równoległemu stosowaniu różnych przepisów i procedur, przede wszystkim przez łatwiejsze łączenie finansowania w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych z instrumentami finansowymi i Europejskim Funduszem na rzecz Inwestycji Strategicznych (tytuł V). 4. Skuteczniejsze korzystanie z instrumentów finansowych: zoptymalizowanie korzystania ze środków powracających, zapewnienie równych warunków działania wśród najważniejszych unijnych partnerów wykonawczych, zmniejszenie uciążliwych wymogów związanych z publikacją indywidualnych danych ostatecznych odbiorców lub z kryteriami wykluczenia (tytuł X). 5. Bardziej elastyczne zarządzanie budżetem: we wniosku określono szereg sposobów na zwiększenie elastyczności budżetowej, by umożliwić Unii bardziej skuteczne reagowanie na nieprzewidziane wyzwania i nowe zadania oraz szybsze zarządzanie kryzysowe – m.in. utworzenie „rezerwy elastyczności” na wypadek nieprzewidzianych potrzeb i nowych kryzysów w ramach budżetu instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych, wydajniejsze uruchamianie funduszy solidarności i dostosowania do globalizacji, a także rozszerzenie funduszy powierniczych, tak by obejmowały polityki wewnętrzne (art. 14 i 227), utworzenie unijnej rezerwy na wypadek kryzysu przez ponowne wykorzystanie umorzonych środków, a w odniesieniu do kolejnych wieloletnich ram finansowych, umożliwienie, by operacje finansowe inne niż instrumenty finansowe generowały zobowiązanie warunkowe dla Unii przekraczające aktywa finansowe przeznaczone na pokrycie zobowiązania finansowego Unii (art. 203) i utworzenie funduszu rezerw na pokrycie zobowiązań warunkowych obejmującego zasoby przeznaczone na operacje finansowe (art. 205). Niedawne inicjatywy (takie jak Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) lub Europejski Fundusz na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR)) faktycznie wskazały na konieczność pełnego wykorzystania wpływu budżetu UE przez tworzenie niezabezpieczonych zobowiązań warunkowych. W tytule X określono ramy zatwierdzania i kontrolowania takiego ryzyka finansowego, a także zarządzania nim. 6. Skoncentrowanie się na rezultatach i usprawnienie sprawozdawczości: położenie większego nacisku na wyniki dzięki zastosowaniu płatności ryczałtowych, nagród, płatności opartych na produkcie i rezultatach raczej niż płatności opartych na zwrocie kosztów czy płatności na warunkach, które należy spełnić (art. 121, tytuł XIII). Powinno się to przyczynić do dalszego obniżenia kosztów wykonania środków finansowych UE, a także do ograniczenia liczby błędów. Jeśli chodzi o sprawozdawczość, sprawozdania są gromadzone w związku z projektem budżetu i zintegrowanym pakietem sprawozdawczości finansowej, by zwiększyć wydajność i przejrzystość zarówno z myślą o ogóle społeczeństwa, jak i władzy budżetowej (art. 39 i 239-245). 7. Uproszczona i uszczuplona administracja UE: ułatwienie zawierania umów lub tworzenia delegacji między instytucjami lub organami w celu zmobilizowania wspólnie wykonania środków administracyjnych w urzędach europejskich lub w ramach agencji wykonawczych (art. 57, 58, 64, 65 i 68); połączenie zespołów konsultacyjnych ds. nadużyć finansowych (art. 73 ust. 6) z zespołem ds. systemu wczesnego wykrywania i wykluczania (EDES) (art. 139) i odejście od rocznej decyzji w sprawie finansowania na rzecz wieloletniej decyzji w sprawie finansowania (art. 108). 8. Zaangażowanie obywateli: wniosek przewiduje możliwość prowadzenia konsultacji z obywatelami w sprawie wykonywania budżetu unijnego przez Komisję, państwa członkowskie i wszelkie inne podmioty wykonujące budżet UE (art. 54).

Proponując uproszczenia i większą elastyczność zasad finansowych UE, obecny wniosek sprzyja tym samym przygotowaniu nowej generacji programów wydatkowania (po 2020 r.). •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Opracowując uproszczone i bardziej elastyczne zasady finansowe UE, Komisja dopilnowała, by obecny wniosek nie osłabiał należytego zarządzania finansami będącego nadrzędnym celem. Wręcz przeciwnie, obecny wniosek wzmacnia również przepisy dotyczące unikania opodatkowania, które powinny być przestrzegane przez unijnych partnerów wykonawczych, i precyzuje, że obowiązek unikania konfliktów interesu w pełni dotyczy wszystkich trybów wykonania środków finansowych UE (w tym na poziomie państw członkowskich). Ponadto wniosek konsoliduje istniejące systemy mające chronić budżet UE przed oszustwami i nadużyciami finansowymi (dzięki zwiększeniu kompetencji urzędnika zatwierdzającego, tak by mógł podejmować działania w odniesieniu do systemu wczesnego wykrywania i wykluczania w przypadku wykonania bezpośredniego). Uproszczenie zasad finansowych UE przyczyni się również do zmniejszenia kosztów i skrócenia czasu koniecznych do wykonania środków finansowych UE, a także do ograniczenia liczby błędów. Wniosek powinien także spowodować zwiększenie wpływu polityk i ich rezultatów na poziomie lokalnym. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawą wniosku jest art. 322 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w przypadku części dotyczącej rewizji rozporządzenia finansowego oraz sektorowe przepisy w przypadku aktów ustawodawczych zmienionych częścią drugą. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Przyjęcie ogólnych zasad finansowych UE i zaproponowanych zmian do sektorowych aktów ustawodawczych wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji UE. •Proporcjonalność W niniejszym wniosku kładzie się nacisk na uproszczenie. Nie zawiera on przepisów, które nie byłyby konieczne do osiągnięcia celów traktatu. W szczególności zmiany w sektorowych aktach ustawodawczych zaproponowane w jego części zbiorczej ograniczają się do zmian niezbędnych do wprowadzenia uproszczeń zaproponowanych w rozporządzeniu finansowym, by osiągnąć pełny skutek na poziomie lokalnym. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Konsultacje z zainteresowanymi stronami Na przełomie kwietnia i maja 2016 r. przeprowadzono konsultacje społeczne w sprawie rewizji rozporządzenia finansowego. W konsultacjach wzięło udział wiele zainteresowanych stron i łącznie wpłynęło 111 odpowiedzi. Wyrażono w nich ogólne poparcie dla uproszczenia (65 %) i uelastycznienia (79 %) zaproponowanych środków. W odniesieniu do uproszczenia unijnych przepisów dotyczących dotacji zainteresowane strony w dalszym ciągu preferują zwrot faktycznych kosztów, lecz nie sprzeciwiają się uproszczonemu zwrotowi w formie kosztów jednostkowych, płatności ryczałtowych lub stawek zryczałtowanych lub zwrotowi na podstawie z góry zdefiniowanych wyników, pod warunkiem że nie są one obowiązkowe. Kwestie te znajdują odzwierciedlenie we wniosku. W szczególności uproszczony zwrot kosztów pozostanie wyłącznie dodatkowym wariantem, z którego będzie mógł skorzystać urzędnik zatwierdzający przy uwzględnieniu charakteru wspieranych działań i odbiorców. Unijni partnerzy wykonawczy (krajowe agencje rozwoju, organizacje międzynarodowe, EBI/EFI, organizacje pozarządowe) żądają od Komisji, by ta bardziej polegała na ich przepisach i procedurach, które zostały pozytywnie ocenione. Skarżą się na liczne wcześniejsze oceny ich systemów, procedur lub na wielokrotne audyty tych samych działalności przez UE i innych darczyńców, gdy można by stosować zasadę wzajemnego uznawania wyników takich ocen i audytów. Ponadto krytykują oni rozbieżne wymogi dotyczące sprawozdawczości obowiązujące wśród darczyńców. W dniu 6 kwietnia 2016 r. w Brukseli zorganizowano kampanię informacyjną, która miała na celu umożliwienie zainteresowanym stronom wyrażenie swoich obaw/sugestii w sprawie rozporządzenia finansowego. Zgłoszone uwagi są zbieżne z opiniami wyrażonymi podczas konsultacji społecznych. Środki zaproponowane w niniejszym wniosku odnoszą się do tych obaw. •Ocena skutków Nie wykonano oceny skutków omawianej rewizji rozporządzenia finansowego. Rozporządzenie finansowe jako takie ma ograniczone skutki gospodarcze, środowiskowe i społeczne (przewiduje ogólne zasady wdrażania programów wydatkowania, ale konkretne gospodarcze lub społeczne skutki powstają, gdy podejmowane są wybory polityczne przy wdrażaniu programów sektorowych). Proponowane zmiany w sektorowych aktach ustawodawczych są jedynie konsekwencją uproszczeń zaproponowanych w rozporządzeniu finansowym. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Rewizja rozporządzenia finansowego i odpowiednie zmiany do sektorowych aktów ustawodawczych nie wchodzą w zakres programu sprawności regulacyjnej, jednak są one zgodne z Programem lepszego stanowienia prawa i znacznie przyczyniają się do jego realizacji: niniejszy wniosek w istocie zmniejsza całkowitą liczbę ogólnych zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu UE o blisko 25 % i porządkuje je w ramach jednolitego zbioru zasad, który zastąpi zarówno rozporządzenie finansowe, jak i jego zasady stosowania:

·kluczowe przepisy zasad stosowania zostają przeniesione do rozporządzenia finansowego, natomiast mniej istotne elementy zostaną włączone, w razie konieczności i w stosownych przypadkach, do wewnętrznych przepisów Komisji lub do wytycznych publikowanych przez Komisję. ·Szczegółowe przepisy dotyczące zamówień, mające zastosowanie do instytucji i organów UE, zostały skonsolidowane w załączniku do zmienionego rozporządzenia finansowego, które może zostać zmienione aktem delegowanym. ·Przepisy w części 2 rozporządzenia finansowego dotyczące przepisów szczególnych mających zastosowanie do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji, badań naukowych, działań zewnętrznych i innych specjalnych funduszy UE zostają włączone do stosownych części rozporządzenia finansowego, chyba że nie mają już znaczenia. Wniosek w sprawie zmiany rozporządzenia finansowego zwraca również uwagę na podobieństwa i ogranicza specyficzne aspekty do minimum w celu ułatwienia stosowania przepisów przez użytkowników: nacisk położony jest na wspólne przepisy mające zastosowanie do wszystkich metod wykonania (bezpośredniego, pośredniego i dzielonego), jak również do wszystkich instrumentów prawnych przez uszeregowanie ich w ramach specjalnych rozdziałów. Przepisy dotyczące urzędów europejskich, agencji wykonawczych, agencji zdecentralizowanych i organów realizujących partnerstwo publiczno-prywatne, obecnie rozproszone w rozporządzeniu finansowym, są zebrane w jednym rozdziale. Przepisy dotyczące funduszy powierniczych UE, wsparcia budżetowego i ekspertów (w tym ekspertów w dziedzinie badań naukowych) są zgrupowane w obrębie nowego tytułu „Inne instrumenty wykonania budżetu”. Ponadto we wniosku położono wyraźny nacisk na uzyskanie znacznych uproszczeń obecnych zasad finansowych UE. Jak wspomniano w pkt 1 powyżej, wniosek zawiera liczne elementy służące zmniejszeniu obciążeń administracyjnych po stronie wnioskodawców i odbiorców środków finansowych UE. Wniosek nie wyłącza mikroprzedsiębiorstw z zakresu jego stosowania. Takie przedsiębiorstwa mogą być beneficjentami środków finansowych UE i dlatego muszą podlegać tym przepisom. W niektórych obszarach wniosek przyczynia się jednak do obniżenia kosztów po stronie przedsiębiorstw, którymi często są MŚP (w obszarze instrumentów finansowych publikowanie zagregowanych statystyk zamiast indywidualnych danych beneficjentów), a w bardziej ogólnym ujęciu, liczne środki upraszczające powinny przynieść korzyści wszystkim przedsiębiorstwom. •Prawa podstawowe Wniosek jest zgodny z przepisami w zakresie ochrony praw podstawowych. 4.WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu na budżet. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku 1. Uproszczenia dla odbiorców środków finansowych UE 1.1. Uproszczenie korzystania z dotacji, płatności ryczałtowych i obliczeń kosztów Wiele środków ma na celu uproszczenie życia odbiorcom unijnych środków finansowych. Dotyczą one treści wniosków o udzielenie dotacji, wartości wkładów niepieniężnych, uznania pracy wolontariuszy, warunków przyznawania dotacji bez zaproszenia do składania wniosków na rzecz państw członkowskich pod pewnymi warunkami, zasady niedochodowości, zasad niełączenia dotacji i decyzji w sprawie stopniowego wycofywania dotacji. Pozostałe środki świadczą o dążeniu do prostszej i uszczuplonej administracji. 1.1.1. Ogólne zasady finansowe We wniosku promuje się stosowanie uproszczonych form dotacji, dostępnych w przypadku wszystkich programów finansowanych ze środków UE, jeśli charakter działań w ramach tych programów i wiążące się z nimi wydatki pozwalają na zastosowanie takiego otwartego podejścia (np. szkolenia i działania w zakresie mobilności, koszty podróży). Pozwoliłoby to ograniczyć obciążenia administracyjne, zwiększyć pewność co do kwoty zwracanej beneficjentom i zwiększać wykorzystanie uproszczonych form dotacji oraz ich kombinacji (art. 175). Stosowanie oceny eksperckiej: stosowanie uproszczonych form dotacji jest utrudnione z powodu braku danych potrzebnych do ustalenia rozsądnej przybliżonej wielkości faktycznych kosztów. Często wynika to z innowacyjnego charakteru danych działań lub z faktu, że działania są wdrażane tylko w niektórych państwach, natomiast brakuje danych dotyczących innych państw. Aby zaradzić temu brakowi, proponuje się stosowanie oceny eksperckiej będącej uzupełnieniem danych statystycznych lub historycznych lub ich alternatywą, w zależności od charakteru danego działania (art. 175). Uproszczenie zezwolenia na stosowanie płatności ryczałtowych, kosztów jednostkowych i stawek zryczałtowanych: zastąpienie czasochłonnego i uciążliwego procesu zezwalania (decyzja kolegium w przypadku kwot powyżej 60 000 EUR dla jednej dotacji) w wyniku umożliwienia właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu podejmowania decyzji zezwalających na uproszczone formy. Poziom ten jest bardziej odpowiedni zważywszy na wysoce techniczną zawartość tych decyzji (metody obliczania, przegląd danych itp.) (art. 175). Uproszczenie i doprecyzowanie treści wniosków o udzielenie dotacji, w tym towarzyszących im dokumentów potwierdzających: brak obowiązku przekazywania informacji wykazujących zdolność finansową i operacyjną wnioskodawców, jeżeli nie zostały one zweryfikowane (np. w przypadku organów publicznych); dostosowanie obowiązku przedstawienia sprawozdania z audytu do obowiązującego prawa unijnego i krajowego w dziedzinie rachunkowości (art. 189). Uproszczenie zasady niełączenia dotacji: zasada te nie będzie stosowana wobec dotacji takich jak stypendia dla osób fizycznych, bezpośrednia pomoc dla uchodźców, bezrobotnych i innych osób najbardziej potrzebujących, ponieważ ich wartość jest z reguły dosyć niska (art. 185).

Zniesienie zasady niedochodowości: praktyczne znaczenie zasady niedochodowości poważnie zmalało: projekty generujące dochód są zasadniczo wspierane przy pomocy instrumentów finansowych. W odniesieniu do projektów, które z zasady nie przynoszą dochodów, zasada niedochodowości rodzi czynniki zniechęcające: beneficjenci nie są zachęcani do zagwarantowania, że ich projekty będą zrównoważone lub będą przynosić dochody. Ma to z kolei negatywny wpływ na gospodarkę. Uproszczenie zasad określania wartości wkładów niepieniężnych: wkłady te nie stanowią kosztów kwalifikowalnych. Dlatego też ich dokładna wartość jest bez znaczenia. Mogą one jednak nadal być uznane za element współfinansowania. Wszelka wartość racjonalnie ustalona przez urzędnika zatwierdzającego w momencie akceptacji budżetu szacunkowego może wykazać, że istnieją inne źródła finansowania działań, oprócz dotacji UE, i że przestrzegana jest zasada współfinansowania (art. 184). Uznawanie pracy wolontariuszy: aby ułatwić udział małych przedsiębiorstw we wdrażaniu polityki UE w sytuacji ograniczonej dostępności zasobów, konieczne jest uznanie wartości pracy wykonywanej przez wolontariuszy za koszty kwalifikowalne. W rezultacie takie przedsiębiorstwa mogą w większym stopniu polegać na pracy wolontariuszy, by zapewnić współfinansowanie działania (art. 175, 180 i 184). Uproszczenie i harmonizacja warunków przyznawania dotacji bez zaproszenia do składania wniosków: proponuje się szersze zastosowanie opcji przyznawania bezpośrednich dotacji podmiotom upoważnionym przez państwa członkowskie także w przypadkach faktycznego monopolu lub monopolu z mocy prawa bądź w sytuacji, gdy bezpośredni beneficjenci zostali wybrani ze względu na swoje kompetencje techniczne, wysoki stopień specjalizacji lub uprawnienia administracyjne. Ponadto urzędnik zatwierdzający byłby upoważniony do połączenia sprawozdania z oceny i decyzji o udzieleniu dotacji w jeden dokument. Zmniejszy to obciążenie administracyjne i przyspieszy przyznawanie bezpośrednich dotacji (art. 188). Prostsze przechowywanie dokumentacji: okres przechowywania wynosi pięć lat (trzy lata, w przypadku gdy kwota finansowania nie przekracza 60 000 EUR), również w przypadku wykonania pośredniego (art. 128). Podejście założeniowe do dotacji: w przypadku dotacji wyrażonych wyłącznie jako wartość bezwzględna (nie jako odsetek kosztów kwalifikowalnych), kwalifikowalność kosztów jest weryfikowana najpóźniej w momencie dokonywania płatności salda końcowego (art. 180). W przypadku takiej weryfikacji można zastosować uproszczone („założeniowe”) podejście (art. 150). Stopniowe wycofywanie decyzji o udzieleniu dotacji: proponuje się stopniowe wycofywanie decyzji o udzielenie dotacji i stosowanie przede wszystkim umów o udzielenie dotacji, podlegających przeglądowi, z zamiarem dążenia do e-dotacji pod koniec obowiązywania obecnych WRF (art. 277). 1.1.2. Przepisy sektorowe Ulepszenia dotyczące korzystania z uproszczonych opcji kosztów w rozporządzeniu finansowym zostały uzupełnione o wnioskowane zmiany w ustawodawstwie sektorowym, rozszerzające stosowanie uproszczonych opcji kosztów w ·rozporządzeniu (UE) nr 1303/2013 ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, ·rozporządzeniu w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego (UE) nr 1304/2013, ·rozporządzeniu (UE) nr 223/2014 w sprawie Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym. 2. Od wielu poziomów kontroli do wzajemnego uznawania wyników audytów, ocen lub zezwoleń, a także harmonizacji wymogów w zakresie sprawozdawczości Środki te mają na celu zachęcanie do polegania w miarę możliwości na jednym audycie, zezwoleniu lub jednej ocenie (np. w zakresie zgodności z zasadami pomocy państwa), gdy taki audyt, zezwolenie lub ocena spełnia niezbędne warunki, by zostać uwzględnionym w systemie UE. By uniknąć wielu poziomów kontroli, Komisja wspiera uznawanie międzynarodowo uznanych norm lub najlepszych praktyk międzynarodowych w tym zakresie, jak również wspólne wymogi w zakresie sprawozdawczości wśród darczyńców: ·wzajemne uznawanie wyników ocen ex ante i kontroli odbiorców, przeprowadzonych już przez inne podmioty (darczyńców) z uwzględnieniem warunków równoważnych warunkom UE (art. 122). ·Zachęca się ponadto do wzajemnego uznawania wyników audytów przeprowadzonych zgodnie z uznanymi międzynarodowymi standardami zawsze w celu uniknięcia wielokrotnych audytów tych samych osób/podmiotów w zakresie tych samych działań. Dzięki temu Komisja mogłaby polegać na niezależnych kontrolach w sprawie wykorzystania funduszy UE przez partnerów międzynarodowych (ONZ, Bank Światowy itp.) i państwa członkowskie (art. 123). ·Harmonizacja jej wymogów w zakresie sprawozdawczości z wymogami innych darczyńców: Komisja popiera przyjęcie wspólnych wymogów w zakresie sprawozdawczości w drodze ramowych omów o partnerstwie (o charakterze finansowym) zawartych z jej głównymi partnerami międzynarodowymi (art. 126). ·Umożliwienie Komisji polegania na systemach i procedurach partnerów UE w ramach wykonania pośredniego, jeżeli partnerzy UE uzyskali pozytywną ocenę (art. 149) i wprowadzenie środków zaradczych, w przypadku gdy pewne zasady/procedury są niewystarczające, aby chronić interesy finansowe UE; w sytuacji gdy Komisja wymaga stosowania jej własnych lub specjalnych procedur, nie będzie przeprowadzana żadna ocena. We wszystkich przypadkach poziom nadzoru/kontroli należy dostosowywać zgodnie z zasadą proporcjonalności. ·Wzmocnienie ramowych umów o partnerstwie (o charakterze finansowym) (art. 126): takie umowy z zaufanymi partnerami w sprawie długoterminowej współpracy będą w przyszłości obejmować wszystkie działania w zakresie wykonania bezpośredniego i pośredniego i odzwierciedlać to, w jakim stopniu Komisja może polegać na pozytywnie ocenionych systemach i procedurach, a także stosowaniu jednego zbioru zasad dla wszystkich instrumentów prawnych. Umowy o partnerstwie długoterminowym będą przewidywać elastyczne ramy dotyczące wzajemnego uznawania wyników ocen i audytów w miarę możliwości, jak również harmonizacji audytu, sprawozdawczości i innych wymogów administracyjnych między darczyńcami. 3. Zezwolenie na stosowanie tylko jednego zbioru przepisów w odniesieniu do działań hybrydowych lub w przypadku łączenia środków lub instrumentów Celem wniosku są dalsze ułatwienia dla partnerów UE w ramach wykonania pośredniego w możliwie największym stopniu.

3.1. Ogólne zasady finansowe ·W niektórych przypadkach dopuszczalne byłoby stosowanie wobec partnera wykonawczego Komisji tylko jednego zbioru przepisów zamiast dwóch zbiorów, niezależnie od charakteru działania i roli partnera jako zarządzającego środkami finansowymi lub „wykonawcy”. W przypadku gdy działania hybrydowe łączą wykonanie bezpośrednie i pośrednie i obecnie wiążą się ze stosowaniem dwóch zbiorów przepisów, dodatkowe elementy, które obecnie podlegają przepisom regulującym wykonanie bezpośrednie (bardzo często w przypadku pomocy technicznej), podlegałyby przepisom dotyczącym głównych elementów działania (np. stosowanie instrumentu finansowego z gwarancjami (art. 208 ust. 2)). ·W celu ułatwienia łączenia dotacji i instrumentów finansowych zastosowanie ma jednolity zbiór przepisów (tych dotyczących instrumentów finansowych) wobec dotacji uzupełniających instrumenty finansowe w przypadku łączenia ich w jedno działanie (art. 208 ust. 2); ·Okres przechowywania dokumentacji dotyczącej dotacji i instrumentów finansowych zostaje zrównany do pięciu lat (trzech lat w przypadku kwot do wysokości 60 000 EUR (art. 128)). 3.2. Przepisy sektorowe ·Ograniczenie weryfikacji pomocy państwa do kontroli zgodności pomocy państwa w przypadku instrumentów finansowych na poziomie UE przewidzianej w rozporządzeniu finansowym, gdy europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne zasilają instrumenty finansowe na poziomie UE (brak podwójnej weryfikacji): wkłady państw członkowskich na rzecz instrumentów finansowych na poziomie UE, które są dokonywane bez konieczności spełnienia żadnych dodatkowych warunków dotyczących wykorzystania takich wkładów, poza tymi dotyczącymi obszaru geograficznego wykorzystania takiego wkładu, nie wymagają innej weryfikacji pomocy państwa, gdyż dany instrument finansowy jest już zgodny z zasadami pomocy państwa na podstawie rozporządzenia finansowego. Powyższe zostanie doprecyzowane w formie stosownych wytycznych. ·Rozszerzenie inicjatywy na rzecz MŚP (SMEI), umożliwienie stosowania tej inicjatywy po roku 2016, umożliwienie państwom członkowskim przeznaczania środków finansowych na rzecz SMEI do 2020 r. ·Rozszerzenie i doprecyzowanie przepisów rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów, dotyczących łączenia instrumentów finansowych i dotacji w celu ułatwienia ich łącznego stosowania. ·Wprowadzenie nowej możliwości łączenia europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych/EFIS oraz nowej struktury łączenia europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych z EBI i EFI: programy dotyczące europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych powinny móc zasilać instrumenty finansowe w połączeniu z finansowaniem EBI w ramach EFIS. 4. Skuteczniejsze korzystanie z instrumentów finansowych 4.1. Ogólne zasady finansowe Doświadczenie z instrumentami finansowymi, w szczególności wkład ze strony kluczowych partnerów wykonawczych (EBI/EFI), wskazuje na następujące możliwości dalszej poprawy zarządzania nimi i ich skuteczności: ·Wszelkie środki powracające (dochody + spłaty) wypracowane przez instrument finansowy należy przekazać na rzecz tego samego instrumentu w celu dążenia do większej wydajności; pełna przejrzystość jest gwarantowana przez sprawozdawczość (art. 202 ust. 2); ·EBI/EFI zachowałyby swój status kluczowych partnerów wykonawczych UE, ale należy zezwolić na bezpośrednie negocjacje między Komisją i większą liczbą potencjalnych podmiotów, aby zapewnić równe warunki działania między nimi (art. 149); ·Mając na uwadze niemożność nakładania obowiązku pełnego poszanowania przepisów UE, gdy UE uczestniczy w instrumencie finansowym jako udziałowiec mniejszościowy funduszu, proponuje się zamiast tego zezwolić na proporcjonalne stosowanie przepisów UE w takich przypadkach (art. 208 ust. 4); ·W miejsce indywidualnych danych odbiorców ostatecznych publikowano by dane statystyczne, zebrane według odpowiednich kryteriów zaproponowanych przez beneficjentów końcowych otrzymujących wsparcie UE poniżej 500 000 EUR (obszar polityki, rodzaj wsparcia, rodzaju beneficjenta, rozmieszczenie geograficzne (art. 36 ust. 5)). ·Beneficjenci końcowi i pośrednicy nie mają obowiązku przedstawiania oświadczenia potwierdzającego, że nie znajdują się w jednej z sytuacji wykluczenia, jeżeli partner wykonawczy realizuje politykę wykluczenia uznaną za odpowiadającą unijnej polityce wykluczenia (art. 131). ·Proponuje się dwie nowe sekcje w celu regulowania innych instrumentów obciążonych ryzykiem finansowym, takie jak gwarancje budżetowe i pomoc finansowa na rzecz państw członkowskich lub państw trzecich (tytuł X rozdział 2 sekcje 2 i 3). ·Wprowadzono przepisy dotyczące zatwierdzania i kontrolowania niezabezpieczonych zobowiązań warunkowych oraz zarządzania nimi (art. 203 – 206). 4.2. Przepisy sektorowe

Aby w jeszcze większym stopniu usprawnić zarządzanie instrumentami finansowymi i korzystanie z nich w ramach wykonania dzielonego, proponuje się zmiany do rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów (RWP) 1303/2013: ·Wyjaśnienie kwestii umożliwienia instytucjom zarządzającym w państwach członkowskich bezpośredniego udzielania zamówień, w tym w zakresie pomocy technicznej, EBI/EFI, innym międzynarodowym instytucjom finansowym oraz krajowym bankom prorozwojowym. ·Zarządzanie zasobami finansowymi: w przypadku gdy tymczasowa inwestycja środków z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych wpłaconych na poczet instrumentu finansowego przed inwestycjami w odbiorców ostatecznych przynosi ujemne odsetki, zezwala się na ich opłacenie ze zwróconych środków, gdy zrealizowano co najmniej jeden cykl inwestycji. ·Znosi się niektóre przepisy szczegółowe dotyczące działania w ramach EFRROW, które utrudniały programowanie instrumentów finansowych w dziedzinie rozwoju obszarów wiejskich i ich wykonanie przez zarządzających funduszem, by zwiększyć efekt dźwigni finansowania z EFRROW przez większe wykorzystanie instrumentów finansowych. 5. Bardziej elastyczne zarządzanie budżetem 5.1. Ogólne zasady finansowe We wniosku przedstawiono szereg sposobów na zwiększenie elastyczności budżetowej, aby umożliwić Unii skuteczniejsze reagowanie na nieprzewidziane wyzwania i nowe zadania: ·Zezwolić na ustanawianie funduszy powierniczych UE również na potrzeby działań w sytuacjach nadzwyczajnych lub w następstwie takich sytuacji lub działań tematycznych w obrębie UE (a nie tylko w państwach trzecich). Niedawne wydarzenia w Unii Europejskiej wskazują na potrzebę większej elastyczności w zakresie finansowania w obrębie UE. W miarę jak coraz bardziej zacierają się granice między politykami zewnętrznymi i wewnętrznymi, zapewniłoby to również narzędzie służące reagowaniu na wyzwania transgraniczne (art. 227). ·Zwiększyć „rezerwę ujemną” z 200 mln EUR do 400 mln EUR i tym samym podjąć także działania w następstwie wniosku Rady w sprawie ograniczenia liczby projektów budżetów korygujących powiązanych z płatnościami (art. 48). ·Utworzyć rezerwę elastyczności na działania zewnętrzne przez przeniesienie nieprzydzielonych funduszy na rzecz Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II), Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa (ENI) oraz Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI) na rok N +1 w granicach 10 % pierwotnych środków każdego instrumentu (art. 12). ·Przewidzieć większą elastyczność w sytuacjach kryzysowych i nadzwyczajnych i w odniesieniu do pomocy humanitarnej w formie dotacji: uproszczone zostają procedury administracyjne, by umożliwić szybkie i skuteczne reagowanie (np. o kwalifikowalności z mocą wsteczną przed złożeniem wniosku będzie decydować właściwy urzędnik zatwierdzający, art. 186). ·Procedury budżetowe zezwalałyby na stosowanie rachunków zaliczkowych w delegaturach Unii w przypadku płatności ograniczonych kwot. Pracownicy niezatrudnieni na etacie w dziedzinie zarządzania kryzysowego i pomocy humanitarnej mogliby zarządzać takimi rachunkami i podpisywać zobowiązania prawne realizowane z takich rachunków na kwotę nieprzekraczającą 2 500 EUR (art. 109). ·Zwiększyć elastyczność w przypadku autonomicznych przesunięć dokonywanych przez Komisję przez poszerzenie aktualnego zakresu, tj. przez umożliwienie również przesunięć wydatków operacyjnych między różnymi tytułami, jeżeli wchodzą w zakres tego samego aktu podstawowego, w tym rozdziały wsparcia, i z linii budżetowych na wsparcie administracyjne do odpowiednich linii dotyczących wydatków operacyjnych (art. 28). ·Prostsze uruchomienie Funduszu Solidarności UE (FSUE) przez autonomiczne przesunięcie środków z rezerwy do linii budżetowej po podjęciu przez Parlament Europejski i Radę decyzji o uruchomieniu (art. 28). ·Prostsze uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) w drodze automatycznego zatwierdzenia przesunięć z rezerwy do linii budżetowej po przyjęciu przez władzę budżetową decyzji o uruchomieniu funduszu (art. 30). ·Doprecyzować, że kwoty odpowiadające środkom na zobowiązania na rezerwę na pomoc nadzwyczajną i Fundusz Solidarności UE (FSUE) są automatycznie przenoszone (art. 12). ·Znieść obowiązek wykorzystania w pierwszej kolejności ze środków zatwierdzonych na bieżący rok budżetowy aż do ich wyczerpania przed zastosowaniem środków przeniesionych. ·Zezwolić na wykorzystanie wewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel na inny cel niż ten, na jaki są przeznaczone w przypadku, gdy nie ma ustalonych potrzeb umożliwiających przeznaczenie takich dochodów na ten sam cel (art. 30 ust. 3). ·Umożliwić instytucjom i organom przyjmowanie sponsoringu korporacyjnego w formie rzeczowej na rzecz określonych wydarzeń lub działań (tj. z wykluczeniem przyjęć lub innych wydarzeń mających wyłącznie charakter towarzyski). Aby przepis ten mógł zostać wdrożony, każda instytucja zatwierdzałaby najpierw zasadę przyjmowania sponsoringu w formie rzeczowej i formułowałaby konkretne wytyczne obejmujące przede wszystkim aspekty etyczne (art. 24). ·Przewidzieć, że w ramach procedury zatwierdzania sprzedaży budynków lub gruntów władza budżetowa może uznać, w poszczególnych przypadkach, że wpływy z takiej sprzedaży uznaje się za dochód przeznaczony na określony cel, aby poprawić zarządzanie obiektami przez Komisję i ułatwić nabywanie innych budynków (art. 20 ust. 3 lit. g)).

·Utworzyć rezerwę kryzysową UE przez ponowne wykorzystanie umorzonych środków. ·W kontekście następnych wieloletnich ram finansowych zezwolić, by operacje finansowe inne niż instrumenty finansowe mogły tworzyć zobowiązanie warunkowe dla Unii przekraczające wartość aktyw finansowych przeznaczonych na pokrycie zobowiązania finansowego Unii (art. 203) i stworzyć wspólny fundusz tworzenia rezerw obejmujący zasoby przeznaczone na operacje finansowe (art. 205). 5.2 Przepisy sektorowe ·W rozporządzeniu (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich wprowadzono przepisy umożliwiające państwom członkowskim świadczenie pomocy również w przypadku katastrof spowodowanych przez człowieka, takich jak kryzys uchodźczy, i natychmiastowe skorzystanie z dostępnych funduszy (bez konieczności czekania na przedstawienie zmian do programu). Ponadto przewiduje się szczególny priorytet inwestycyjny w przypadku migrantów i uchodźców, by uprościć programowanie środków mających pomóc migrantom i uchodźcom w ramach rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (UE) nr 1301/2013. ·Program Unii Europejskiej na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych (rozporządzenie w sprawie EaSI nr 1296/2013): w celu zwiększenia zdolności dostosowawczych EaSI w sytuacji kryzysu i w obliczu zmieniających się priorytetów politycznych potrzebna jest elastyczność w odniesieniu do orientacyjnych poziomów wydatków przewidzianych dla każdej z trzech osi programu i dla każdego z priorytetów tematycznych w ramach tych osi. Ponadto z uwagi na obecny kontekst gospodarczy należy zachować odstępstwo pozwalające na wykorzystanie środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji na rzecz osób młodych niekształcących się, niepracujących ani nieszkolących się. ·Rozporządzenie nr 1316/2013 ustanawiające instrument „Łącząc Europę”: zważywszy na sukces wieloletnich programów prac konieczne jest zwiększenie elastyczności, tak by można przeznaczyć 95 % na wieloletnie programy i kolejne wspierane projekty o największej wartości dodanej dla transeuropejskiej sieci transportowej (korytarze sieci bazowej, projekty transgraniczne i projekty obejmujące pozostałe odcinki sieci bazowej). ·Zarządzanie wydatkami odnoszącymi się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (rozporządzenie (UE) nr 652/2014): zważywszy na pozytywne doświadczenie związane ze stosowaniem tego przepisu oraz na znaczne zmniejszenie obciążenia pracą po stronie beneficjentów i służb Komisji, proponuje się rozszerzenie możliwości stosowania zobowiązań budżetowych podzielonych na roczne raty. ·W rozporządzeniu (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich dozwolone jest ukierunkowanie funduszy wspólnego inwestowania na pomoc rolnikom w przypadku poważnego spadku dochodów w określonych sektorach i subsydiowanie kapitału założycielskiego takich funduszy. 6. Skoncentrowanie się na rezultatach i usprawnienie sprawozdawczości Wniosek zawiera zestaw środków mających na celu lepsze ukierunkowanie budżetu na rezultaty, ustanowienie jasnych ram wykonania, zwiększenie przejrzystości i usprawnienie sprawozdawczości. 6.1 Skoncentrowanie się na rezultatach Szereg wniosków jest otwartych na wszystkie obszary polityki i koncentruje się raczej na wynikach, a nie na tym, co już faktycznie wydano. Pokazują one zaangażowanie Komisji w tworzenie niezbędnych warunków sprzyjających podejściu, które jest zorientowane na wyniki: ·Umożliwienie płatności na podstawie spełnionych warunków, produktu lub wyników w przypadku wszystkich trybów zarządzania (np. płatności przypadające na przesiedlonego uchodźcę z AMIF lub wsparcie dla młodych rolników rozpoczynających działalność, art. 121). W takich przypadkach finansowanie projektów nie jest powiązane ze zwrotem kosztów poniesionych przez odbiorców środków finansowych UE: zależy ono bezpośrednio od wyników w terenie. Istotne jest spełnienie konkretnych warunków określonych ex ante w akcie podstawowym lub decyzjach Komisji lub osiągnięcie wyników mierzonych za pomocą wskaźników efektywności (ex post). Taki system zwiększa poczucie odpowiedzialności lub zaangażowania po stronie odbiorców środków finansowych, by osiągać wyniki. Umożliwiają one znaczne ograniczenie obciążenia administracyjnego i kosztów kontroli. Kontrole mogą bowiem ograniczać się do sprawdzenia, czy spełniono warunki lub osiągnięto uzgodnione wyniki, oraz sprawdzenia obciążenia administracyjnego. To z kolei ogranicza ryzyko błędów w zakresie legalności i prawidłowości. Opowiadał się za tym Europejski Trybunał Obrachunkowy pod nazwą „uprawnienia”. ·Uproszczenia dotyczące „nagród” (tytuł IX): tytuł „Nagrody” został skrócony i uproszczony; w miejsce obowiązku zgłaszania nagród o wartości 1 mln EUR lub powyżej w oświadczeniach dołączonych do projektu budżetu wprowadza się uprzednią informację podawaną przez Parlament Europejski i wyraźne zgłoszenie takich nagród w decyzji w sprawie finansowania. ·Jednorazowa płatność ryczałtowa (art. 176): „jednorazowa płatność ryczałtowa” mogłaby w przyszłości obejmować wszystkie koszty kwalifikowalne działania. Weryfikacje i kontrole będą koncentrować się wyłącznie na produktach/rezultatach. Jednorazowa płatność ryczałtowa opiera się na ocenie budżetu zaproponowanego przez wnioskującego o dotację w świetle zasad wydajności, oszczędności i skuteczności, w tym przez odniesienie do odpowiednich danych lub oceny eksperckiej. ·Pierwszeństwo dla uproszczonych form dotacji, w przypadku gdy płatność jest uruchamiana na podstawie produktów i rezultatów (art. 175): podejście oparte na nakładach należy rozpatrywać wyłącznie wtedy, gdy podejście oparte na produktach jest niemożliwe lub niewłaściwe. Obecne uproszczone formy dotacji wykorzystywane są głównie do pokrywania nakładów (np. liczba osobodni, liczba podróży, liczba dni spędzonych w podróży służbowej itp.). Zachęca się do tego, by umożliwić wypłacanie uproszczonych form dotacji na podstawie uzyskania konkretnych produktów (np. zorganizowanie konferencji, festiwalu lub stworzenie prototypu). ·Sprecyzowanie zakresu kontroli uproszczonych form dotacji oraz ich konsekwencji, jeżeli nie uzyskano produktów (art. 177): W trakcie kontroli kładzie się nacisk na spełnienie warunków uruchomienia płatności (np. czy europejski film, który uzyskał wsparcie finansowe, wyprodukowano przy zachowaniu wymaganej jakości i czy jest on dystrybuowany w wymaganej liczbie kopii, czy student korzystający z programu Erasmus faktycznie studiował za granicą). Nie jest wymagana żadna sprawozdawczość dotycząca kosztów faktycznie poniesionych przez beneficjenta. Jeżeli nie zostały spełnione warunki uruchomienia płatności lub uzgodnione działania zostały zrealizowane w niezadowalający sposób, częściowo lub z opóźnieniem, Komisja obniża kwotę dotacji proporcjonalnie do nieprawidłowości i by odzyskać kwoty nienależnie wypłacone. 6.2 Przejrzyste ramy wykonania Jako uzupełnienie podejścia wyraźniej ukierunkowanego na rezultaty proponuje się przejrzyste ramy wykonania: ·Powiązanie efektywności, wyznaczania celów, wskaźników, rezultatów i zasad oszczędności, wydajności i skuteczności w odniesieniu do wykorzystania środków (art. 31).

·Przewidzenie opłat opartych na efektywności, by wynagradzać organizacje z tytułu zarządzania środkami finansowymi UE (art. 150); ·Uznanie dokumentów programowych za główne źródło informacji o efektywności programów (art. 39); ·Scalenie sprawozdań „Synteza” i „Art. 318 TFUE” w jedno „Sprawozdanie roczne z zarządzania i wyników dotyczące budżetu UE”, by dostarczać co roku jedno sprawozdanie z wykonania budżetu UE (począwszy od roku budżetowego 2015, art. 239). ·Dostosowanie terminologii dotyczącej oceny do postanowień porozumienia międzyinstytucjonalnego z 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa i tworzenie powiązań między ocenami ex ante zgodnie z rozporządzeniem finansowym i ocenami skutków (art. 32). 6.3 Usprawnienie sprawozdawczości 6.3.1. Ogólne zasady finansowe Kolejne przeglądy rozporządzenia finansowego skutkowały znacznym wzrostem liczby sprawozdań i wymaganych informacji, w tym o sprawozdaniach finansowych: sprawozdawczość jest obecnie prowadzona za pomocą rozproszonych dokumentów i według różnych harmonogramów. W celu zwiększenia efektywności i przejrzystości nie tylko wobec władzy budżetowej, ale również wobec ogółu społeczeństwa, bez wpływu jednak na poziom obecnie dostępnych informacji, proponuje się: ·Scalić obowiązki sprawozdawcze wokół dwóch zasadniczych sytuacji: sprawozdania dołączone do ·projektu budżetu; wszystkie sprawozdania dotyczące instrumentów finansowych na poziomie UE zostałyby połączone w jeden dokument dołączony do projektu budżetu (art. 39); ·i te przedłożone w ramach procedury udzielania absolutorium: „zintegrowany pakiet sprawozdawczości finansowej” – oddzielny rozdział traktowałby o sprawozdawczości budżetowej i pozostałej sprawozdawczości finansowej (art. 239-245). ·Kluczowym elementem zintegrowanego pakietu sprawozdawczości jest stworzenie nowego rocznego sprawozdania z zarządzania i wyników dotyczącego budżetu UE, wynikającego z połączenia począwszy od roku budżetowego 2015 sprawozdań „Synteza” i „Art. 318 TFUE” (art. 239). ·Sprecyzować, że kontrola zewnętrzna prowadzona przez Trybunał Obrachunkowy uwzględnia wieloletni charakter programów (art. 247 ust. 1). 6.3.2. Sprawozdawczość: ·Uproszczono obowiązki sprawozdawcze dzięki wyeliminowaniu niektórych niepotrzebnych elementów (rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów). 7. Uproszczona i uszczuplona administracja UE 7.1. Ogólne zasady finansowe Szereg środków upraszczających ma umożliwić instytucjom UE bardziej efektywne działanie, zwłaszcza przez wspólne wprowadzenie środków administracyjnych w celu uzyskania korzyści skali: ·Zapewnienie wyraźnej podstawy prawnej dla umów o gwarantowanym poziomie usług (SLA) między departamentami instytucji UE, organami i urzędami europejskimi oraz umożliwienie wszystkim instytucjom zawierania porozumień o gwarantowanym poziomie usług, ułatwiających wykonanie środków administracyjnych. W przyszłości zakłada się także możliwość delegowania wdrożenia środków administracyjnych urzędowi utworzonemu przez Komisję. ·Doprecyzowanie rozróżnienia między obowiązkowymi i fakultatywnymi zadaniami urzędów (art. 64 i 65): obowiązkowe zadania muszą być pokrywane ze środków ujętych w sekcji budżetu dotyczącej danego urzędu. Zadania fakultatywne, które urząd zgadza się dobrowolnie wykonać na wniosek innej instytucji lub organu, pokrywane są z budżetu takiej instytucji lub takiego organu. ·Zezwolenie na wieloletnie decyzje w sprawie finansowania i zmniejszenie liczby obowiązkowych elementów zawartych w decyzji w sprawie finansowania (art. 108). Ponadto proponuje się, by decyzja w sprawie finansowania stanowiła jednocześnie roczny lub wieloletni program prac. Zmiany te przyspieszyłyby wykonanie budżetu w roku 2. i w latach następnych programu.

·Doprecyzowanie przepisów dotyczących agencji wykonawczych (art. 68): otrzymują one roczny wkład; dyrektor agencji wykonawczej działa jako delegowany urzędnik zatwierdzający przy wdrażaniu środków operacyjnych; przekazanie programu operacyjnego agencji wykonawczej może obejmować projekty pilotażowe i działania przygotowawcze, a także wykonywanie wydatków administracyjnych w celu osiągnięcia synergii i korzyści skali. ·Połączenie zespołu do spraw rozporządzenia finansowego (art. 139) z zespołem do spraw nieprawidłowości finansowych (art. 90): z uwagi na skuteczność zespół do spraw rozporządzenia finansowego zalecający wykluczenie i kary finansowe w odniesieniu do podmiotów gospodarczych zostałby także organem właściwym do spraw nadużyć finansowych, których dopuścili się pracownicy instytucji UE, natomiast Komisja Dyscyplinarna nadal wyciągałaby konsekwencje z tych nadużyć na podstawie regulaminu pracowniczego. 7.2. Przepisy branżowe ·Proponuje się szereg zmian do rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów, aby ułatwić zarządzanie programami i realizację ogólnokrajowych programów, a także wspólnych planów działania obejmujących projekty koncentrujące się na produktach i rezultatach. ·W zakresie płatności bezpośrednich dla rolników udzielane jest wsparcie rolnikom czynnym zawodowo i niektóre środki zakładają wsparcie przede wszystkim dla młodych rolników. Wprowadza się proporcjonalność w odniesieniu do korekt finansowych związanych z błędami w zamówieniach publicznych, by uniknąć twierdzenia za każdym razem, że takie błędy rzutują na 100 % danej pomocy. 8. Pozostałe zmiany Operacje po stronie dochodów: proponuje się wprowadzenie następujących zmian: ·Zmieniono przepis dotyczący ujemnych korekt środków własnych na potrzeby rachunkowości dla zachowania przejrzystości (art. 94). ·Nowy przepis określa termin przesłania noty debetowej do dłużnika (art. 96 ust. 2) zgodnie z najnowszym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości. ·Nowy art. 107 zawiera przepisy dotyczące stopy, która ma być stosowana do odsetek wyrównawczych w przypadkach, gdy kwota podlega zwrotowi w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub zawarcia ugody. ·Zmieniono przepis dotyczący grzywien, innych kar lub sankcji, by doprecyzować, że tymczasowo zainkasowane kwoty są zwracane zainteresowanej stronie trzeciej z uwzględnieniem zwrotu; oraz że grzywny nakładane przez instytucje inne niż Komisja (np. Radę zgodnie z rozporządzeniem 1173/2011) wchodzą również w zakres rozporządzenia finansowego (obecnie ograniczone do grzywien nakładanych przez Komisję, art. 106). ·Sformułowania dotyczące dochodów przeznaczonych na określony cel zostały zmodyfikowane tak, by odzwierciedlić wkłady na rzecz środków, takich jak Instrument Pomocy dla Uchodźców w Turcji (art. 20 ust. 2). Wykaz aktów sektorowych zmienionych wnioskiem: ·Rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3). ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1296/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie programu Unii Europejskiej na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych („EaSI”) i zmieniające decyzję nr 283/2010/UE ustanawiającą Europejski instrument mikrofinansowy na rzecz zatrudnienia i włączenia społecznego Progress (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 238). ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1301/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i przepisów szczególnych dotyczących celu „Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia” oraz w sprawie uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 289–302). ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320). ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1304/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1081/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 470). ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 487–548). ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej i uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. L 347 z 20.12.2013, s.549);

·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 608); ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s.671); ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855–864); ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1316/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające instrument „Łącząc Europę”, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 913/2010 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 680/2007 i (WE) nr 67/2010 Tekst mający znaczenie dla EOG (Dz.U. L 348 z 20.12.2013, s. 129–171). ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym (Dz.U. L 72 z 12.3.2014, s. 1–41). ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 283/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wytycznych dotyczących sieci transeuropejskich w dziedzinie infrastruktury telekomunikacyjnej, uchylające decyzję nr 1336/97/WE Tekst mający znaczenie dla EOG (Dz.U. L 86 z 21.3.2014, s. 14–26). ·Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 652/2014 z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiające przepisy w zakresie zarządzania wydatkami odnoszącymi się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczącymi zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin, zmieniające dyrektywy Rady 98/56/WE, 2000/29/WE i 2008/90/WE, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002, (WE) nr 882/2004 i (WE) nr 396/2005, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 oraz uchylające decyzje Rady 66/399/EWG, 76/894/EWG i 2009/470/WE (Dz.U. L 189 z 27.6.2014, s. 1–32); ·Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 541/2014/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiająca ramy wsparcia obserwacji i śledzenia obiektów kosmicznych (Dz. U. L 158 z 27.5.2014, s. 227–234). 2016/0282 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2012/2002, rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1305/2013, (UE) nr 1306/2013, (UE) nr 1307/2013, (UE) nr 1308/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014, (UE) nr 283/2014, (UE) nr 652/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 541/2014/UE PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42, 43 ust. 2), art. 46 lit. d), art. 149, 153 ust. 2 lit. a), art. 164, art. 168 ust. 4 lit. b), art. 172, 175, 177, 178, art. 189 ust. 2, art. 209 ust. 1, art. 212 ust. 2, art. 322 ust. 2 i art. 349, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Komitetu Regionów, uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje: (1)W związku z tym, że po upływie trzech lat od wykonania w zasadach finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii mają zostać wprowadzone dalsze zmiany, by usunąć przeszkody we wdrażaniu przez zwiększanie elastyczności, by uprościć osiąganie celów zainteresowanym podmiotom i służbom i bardziej skoncentrować się na wynikach, należy uchylić rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 i zastąpić je niniejszym rozporządzeniem. (2)By zmniejszyć złożoność zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii („budżet”) i zawrzeć stosowne przepisy w jednym rozporządzeniu („jednolitym zbiorze przepisów”), należy uchylić rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012. Dla jasności należy włączyć główne przepisy rozporządzenia (UE) nr 1268/2012 do niniejszego rozporządzenia, natomiast pozostałe należy włączyć do wytycznych dla służb. (3)Należy zachować podstawowe zasady budżetowe. Odstępstwa od tych podstawowych zasad dotyczących konkretnych obszarów takich jak badania naukowe, działania zewnętrzne i fundusze strukturalne należy poddać przeglądowi i możliwie jak najbardziej uprościć, biorąc pod uwagę ich niesłabnące znaczenie, wartość dodaną dla budżetu oraz obciążenie, jakie powodują dla zainteresowanych stron. (4)Na początku roku budżetowego może pozostać nieprzydzielonych do 10 % środków z Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II), Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI), by umożliwić dodatkowe finansowanie w celu reagowania na poważne nieprzewidziane potrzeby, nowe sytuacje kryzysowe lub znaczące zmiany polityczne w państwach trzecich, oprócz już zaplanowanych kwot. Takie nieprzydzielone środki finansowe, o ile nie zaciągnięto na nie zobowiązań w danym roku, należy przenieść na mocy decyzji Komisji. (5)Należy doprecyzować zasady przenoszenia, dokonując rozróżnienia między automatycznymi i nieautomatycznymi przeniesieniami. (6)W celu optymalizacji wykonania budżetu ważne jest, aby umożliwić przenoszenie i korzystanie z zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel w odniesieniu do kolejnego programu lub działania. Przenoszenie wewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel powinno być możliwe tylko na jeden rok, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej. (7)Zasady przesuwania środków powinny umożliwiać większą elastyczność, aby zapewnić lepsze wykonanie budżetu. W tym celu ważne jest, by Komisja mogła decydować o przesunięciach w wysokości do 10 % środków operacyjnych między tytułami, jeśli wchodzą one w zakres tego samego aktu podstawowego. Komisja powinna również w sposób niezależny dokonywać przesunięć z linii budżetowych na wsparcie administracyjne do odpowiednich linii budżetowych dotyczących wydatków operacyjnych. (8)Aby usprawnić wdrażanie instrumentów szczególnych, niezbędne są uproszczone procedury uruchamiania i przesunięć w przypadku środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji i Funduszu Solidarności Unii Europejskiej. (9)Jeśli chodzi o wewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel, należy wprowadzić odstępstwo od zasady specyfikacji w celu umożliwienia optymalnego wykorzystania wszystkich rodzajów dostępnych środków. W tym kontekście, jeśli nie zidentyfikowano potrzeb uzasadniających wykorzystanie takich dochodów do celów, do jakich są przypisane, należy zezwolić na ich wykorzystanie do innych celów. (10)Instytucje Unii powinny być w stanie przyjmować wszelkie darowizny na rzecz Unii. (11)Należy wprowadzić klauzulę dopuszczającą, aby umożliwić osobom prawnym sponsoring w formie rzeczowej na rzecz wydarzenia lub działania UE do celów promocyjnych lub związanych ze społeczną odpowiedzialnością przedsiębiorstw. (12)Należy doprecyzować pojęcie „efektywności” w odniesieniu do budżetu UE. Efektywność należy opisać jako bezpośrednie stosowanie zasady należytego zarządzania finansami. Powinien istnieć związek między efektywnością, wyznaczaniem celów, wskaźników, wyników i oszczędnością, wydajnością i skutecznością w odniesieniu do wykorzystania środków. By uniknąć konfliktów z istniejącymi ramami wykonania różnych programów, odniesienia pod względem terminologii dotyczącej efektywności powinny ograniczać się do celów i postępów w monitorowaniu osiąganiu tych celów. (13)Przepisy Unii powinny charakteryzować się wysoką jakością, koncentrować na obszarach, w których przynoszą największą wartość dodaną obywatelom Europy i powinny być możliwie jak najbardziej skuteczne i wydajne w osiąganiu wspólnych celów politycznych Unii. W osiągnięciu tych celów pomocne może być poddanie ocenie istniejących i nowych programów wydatkowania i działań pociągających za sobą znaczne wydatki. (14)Zapisana w art. 15 TFUE zasada przejrzystości, która nakłada na instytucje obowiązek działania z jak największym poszanowaniem zasady otwartości, oznacza, że w kwestiach wykonywania budżetu obywatele mają dostęp do informacji o tym, gdzie i na jakie cele wydawane są środki finansowe Unii. Takie informacje sprzyjają demokratycznej debacie, zachęcają obywateli do udziału w procesie decyzyjnym Unii oraz poprawiają instytucjonalną kontrolę i nadzór nad wydatkami Unii. Cele te należy realizować przez publikowanie, w miarę możliwości z wykorzystaniem nowoczesnych metod komunikacji, istotnych informacji dotyczących wszystkich odbiorców środków unijnych, przy uwzględnieniu uzasadnionego prawa do poufności i bezpieczeństwa tych odbiorców, a w przypadku osób fizycznych – ich prawa do prywatności i ochrony ich danych osobowych. Instytucje powinny zatem stosować wybiórcze podejście przy publikacji informacji, zgodne z zasadą proporcjonalności. Decyzje o publikacji powinny być podejmowane na podstawie odpowiednich kryteriów, tak aby zapewnić dostęp do istotnych informacji. (15)Informacje na temat wykorzystania unijnych funduszy wdrażanych w ramach wykonania bezpośredniego powinny być publikowane na stronie internetowej instytucji i powinny obejmować co najmniej imię i nazwisko lub nazwę odbiorcy, miejscowość, kwotę i cel, na jaki środki finansowe zostały przyznane. Informacje te powinny uwzględniać odpowiednie kryteria, takie jak okresowość, rodzaj i znaczenie tego środka. (16)Należy publikować imię i nazwisko lub nazwę oraz miejscowość odbiorców unijnych środków finansowych w odniesieniu do nagród, dotacji i zamówień, które zostały przyznane lub udzielone w następstwie otwarcia procedury publicznej na konkurencję, jak ma to miejsce zwłaszcza w przypadku konkursów, zaproszeń do składania wniosków i zaproszeń do składania ofert, z poszanowaniem zasad TFUE, a w szczególności zasad przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji. Ponadto taka publikacja powinna przyczyniać się do kontroli publicznych procedur wyboru przez kandydatów odrzuconych w ramach procedury konkurencyjnej. (17)Okres publikacji danych osobowych dotyczących osób fizycznych nie powinien przekraczać okresu korzystania ze środków finansowych przez odbiorcę i w związku z tym dane te należy usuwać po dwóch latach. Powyższe powinno również mieć zastosowanie względem danych osobowych dotyczących osób prawnych, w przypadku których oficjalna nazwa określa jedną lub kilka osób fizycznych. (18)W większości przypadków objętych niniejszym rozporządzeniem publikacja dotyczy osób prawnych. (19)Jeśli chodzi o osoby fizyczne, taką publikację należy rozważać jedynie z poszanowaniem zasady proporcjonalności między wielkością przyznanej kwoty i potrzebą kontroli optymalnego wykorzystania środków finansowych. W przypadku osób fizycznych publikacja regionu na poziomie NUTS 2 jest spójna z celem publikacji informacji o odbiorcach, zapewnia równe traktowanie państw członkowskich różnych rozmiarów, nie naruszając przy tym prawa odbiorców do poszanowania życia prywatnego, a zwłaszcza do ochrony ich danych osobowych.

(20)Informacje dotyczące stypendiów i innego bezpośredniego wsparcia wypłacanego najbardziej potrzebującym osobom fizycznym powinny nadal być wyłączone z obowiązku publikacji. (21)Aby zapewnić przestrzeganie zasady równego traktowania odbiorców, należy także zagwarantować publikację informacji dotyczących osób fizycznych zgodnie z ciążącym na państwach członkowskich obowiązkiem zagwarantowania szerokiej przejrzystości zamówień, których wartość przekracza kwotę określoną w dyrektywie 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi. (22)Nie należy publikować imienia i nazwiska lub nazwy oraz miejscowości odbiorcy ani kwoty i celu, na jaki środki finansowe zostały przyznane, jeśli taka publikacja stanowi zagrożenie dla integralności odbiorcy, chronionej Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, lub zaszkodziłaby uzasadnionym interesom handlowym odbiorcy. (23)W przypadku wykonania pośredniego i dzielonego to do osób, podmiotów lub wyznaczonych organów wdrażających unijne środki finansowe należy udostępnianie informacji o odbiorcach i ostatecznych odbiorcach. W stosownych przypadkach poziom szczegółowości i kryteria należy określić w odpowiednich przepisach sektorowych i można je doprecyzować w ramowych umowach o partnerstwie (o charakterze finansowym). Komisja powinna udostępnić odniesienie do strony internetowej, na której można znaleźć informacje na temat odbiorców i ostatecznych odbiorców. (24)W trosce o lepszą czytelność i przejrzystość danych na temat instrumentów finansowych wdrażanych w ramach wykonania pośredniego i bezpośredniego należy scalić wszystkie wymogi w zakresie sprawozdawczości w jeden dokument roboczy dołączony do projektu budżetu. (25)Należy przewidzieć możliwość zawierania przez Komisję umów o gwarantowanym poziomie usług z innymi instytucjami w celu ułatwienia wdrażania środków administracyjnych, a także jednoznaczną możliwość zawierania takich umów pomiędzy departamentami instytucji, organami Unii, europejskimi urzędami, organami lub osobami, którym powierzono wykonanie określonych działań w ramach WPZiB na mocy tytułu V TUE i biurem sekretarza generalnego Rady Najwyższej Szkół Europejskich o świadczenie usług, dostawę produktów, wykonanie robót lub wykonanie zamówień dotyczących nieruchomości. (26)Należy zdefiniować urzędy europejskie i stosować rozróżnienie między obowiązkowymi i nieobowiązkowymi zadaniami takich urzędów. Należy umożliwić instytucjom Unii, organom Unii i innym urzędom europejskim delegowanie uprawnień urzędnika zatwierdzającego dyrektorowi urzędu europejskiego. Urzędy europejskie powinny również mieć możliwość zawierania umów o gwarantowanym poziomie usług, które dotyczą świadczenia usług, dostawy produktów, wykonania robót lub wykonania zamówień dotyczących nieruchomości. Należy określić szczegółowe zasady dostarczania dokumentacji księgowej, przepisy upoważniające księgowego Komisji do delegowania niektórych swoich zadań pracownikom w takich urzędach i procedury operacyjne w zakresie rachunków bankowych, które urzędy europejskie mogą otworzyć w imieniu Komisji. (27)Aby jeszcze bardziej zwiększyć opłacalność agencji wykonawczych i mając na uwadze praktyczne doświadczenia z innymi organami Unii, księgowy Komisji powinien mieć możliwość przejmowania, w całości lub częściowo, zadań księgowego agencji wykonawczej. (28)Ze względu na pewność prawa konieczne jest doprecyzowanie, że dyrektorzy agencji wykonawczych pełnią obowiązki delegowanych urzędników zatwierdzających, gdy zarządzają środkami operacyjnymi programów, za które odpowiedzialność powierzono ich agencji. Aby uzyskać pełen efekt wzrostu wydajności wynikającego z globalnej centralizacji niektórych usług wsparcia należy wyraźnie zaznaczyć, że agencje wykonawcze mogą wykonywać wydatki administracyjne. (29)Należy ustanowić zasady dotyczące uprawnień i zakresu odpowiedzialności podmiotów upoważnionych do działań finansowych, w szczególności urzędników zatwierdzających i księgowych. (30)Parlament Europejski i Rada powinny być powiadamiane w terminie dwóch tygodni o powołaniu delegowanego urzędnika zatwierdzającego, audytora wewnętrznego i księgowego lub o zakończeniu pełnienia przez nich obowiązków. (31)Urzędnicy zatwierdzający powinni brać pełną odpowiedzialność za wszelkie operacje po stronie dochodów i wydatków, wykonywane pod ich nadzorem, w tym w zakresie systemów kontroli wewnętrznej, a także powinni odpowiadać za swoje działania, w miarę potrzeby także w ramach postępowania dyscyplinarnego. (32)Należy w związku z tym określić zadania, obowiązki i zasady procedur, które mają być przestrzegane. Należy także ustanowić przepis, zgodnie z którym delegowani urzędnicy zatwierdzający zapewniają, by subdelegowani urzędnicy zatwierdzający i ich personel otrzymywali informacje dotyczące standardów kontroli oraz odnośnych metod i technik oraz by podejmowano środki w celu zapewnienia funkcjonowania systemu kontroli, który powinien zastąpić obowiązek ustanowienia specjalnego kodeksu standardów zawodowych mających zastosowanie wyłącznie do kontroli finansowych. Rozliczenie z przyjętych obowiązków jest zawarte w rocznym sprawozdaniu przedkładanym instytucji. Sprawozdanie takie zawiera wymagane informacje finansowe i informacje dotyczące zarządzania na poparcie poświadczenia wiarygodności delegowanego urzędnika zatwierdzającego, dotyczącego wykonywanych przez niego obowiązków, w tym informacje na temat ogólnych wyników przeprowadzonych operacji. Należy przechowywać dokumenty potwierdzające dotyczące prowadzonych operacji. Ponadto wszystkie formy procedury negocjacyjnej stosowanej przy udzielaniu zamówień publicznych powinny być przedmiotem specjalnego sprawozdania dla instytucji oraz komunikatu do Parlamentu Europejskiego i Rady, ze względu na fakt, że zamówienia takie stanowią odstępstwa od zwykłych procedur udzielania zamówień. (33)Należy mieć na uwadze podwójną rolę szefów delegatur Unii, a także ich zastępców w razie ich nieobecności: pełnią oni rolę subdelegowanych urzędników zatwierdzających dla Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (zwanej dalej „ESDZ”) oraz, w odniesieniu do środków operacyjnych, dla Komisji. (34)Przekazanie uprawnień w zakresie wykonywania budżetu przez Komisję w odniesieniu do środków operacyjnych jej własnej sekcji zastępcom szefów delegatur zachodzi tylko w sytuacjach, gdy wykonywanie tych zadań przez zastępców szefów delegatur jest bezwzględnie konieczne, aby zapewnić ciągłość działalności w razie nieobecności szefów delegatur. Zastępcy szefów delegatur nie mogą wykonywać tych uprawnień w sposób systematyczny lub z powodu wewnętrznego podziału pracy. (35)Księgowy nadal odpowiada za właściwą realizację płatności, ściąganie dochodów i windykację należności. Księgowy zarządza zasobami finansowymi, rachunkami bankowymi i aktami stron trzecich, prowadzi księgowość oraz odpowiada za sporządzanie sprawozdań finansowych instytucji. Księgowy Komisji jest jedyną osobą uprawnioną do określania reguł rachunkowości i ujednoliconego planu kont, natomiast księgowi wszystkich pozostałych instytucji Unii określają procedury księgowe obowiązujące w ich instytucjach. (36)Należy także ustanowić zasady mianowania księgowego i zakończenia pełnienia obowiązków przez księgowego. (37)Księgowy powinien ustanowić procedury, by zapewnić, by na rachunkach otwartych zgodnie z wymogami zarządzania zasobami finansowymi i rachunkach zaliczkowych nie było debetu. (38)Należy również określić warunki korzystania z rachunków zaliczkowych, system zarządzania, który stanowi wyjątek od normalnych procedur budżetowych, a także zadania i obowiązki administratorów rachunków zaliczkowych oraz urzędników zatwierdzających i księgowych związane z kontrolą rachunków zaliczkowych. Należy informować Parlament Europejski i Radę o każdym mianowaniu lub zakończeniu pełnienia obowiązków. Ze względu na wydajność należy utworzyć rachunki zaliczkowe w delegaturach Unii dla środków zarówno z sekcji budżetu dotyczącej Komisji, jak i sekcji dotyczącej ESDZ. Należy również zezwolić– na szczególnych warunkach – na korzystanie z rachunków zaliczkowych w delegaturze Unii w odniesieniu do płatności ograniczonych kwot w ramach procedur budżetowych. Jeśli chodzi o wyznaczanie administratorów rachunków zaliczkowych, konieczne okazało się wybranie ich również spośród pracowników zatrudnionych przez Komisję w dziedzinie operacji z zakresu zarządzania kryzysowego i pomocy humanitarnej, ilekroć etatowi pracownicy Komisji nie są dostępni. (39)By uwzględnić sytuację w dziedzinie operacji pomocy humanitarnej, ilekroć nie ma dostępnych etatowych pracowników Komisji kompetentnych w tej dziedzinie, a także występują trudności techniczne z podpisaniem wszystkich zobowiązań prawnych przez właściwego urzędnika zatwierdzającego, należy zezwolić personelowi zatrudnionemu przez Komisję w tej dziedzinie na podpisywanie zobowiązań prawnych o bardzo niskiej wartości nieprzekraczającej 2 500 EUR, które związane są z płatnościami dokonywanymi z rachunków zaliczkowych, a szefom delegatur Unii lub ich zastępcom na podpisywanie zobowiązań prawnych na polecenie właściwego urzędnika zatwierdzającego.

(40)Po określeniu zadań i obowiązków każdego z podmiotów upoważnionych do działań finansowych podmioty te mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności wyłącznie na warunkach określonych w Regulaminie pracowniczym urzędników Unii Europejskiej i warunkach zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. W instytucjach unijnych powołano wyspecjalizowane zespoły do spraw nieprawidłowości finansowych, jednak z uwagi na ograniczoną liczbę spraw, które zostały im przedłożone, i ze względu na wydajność, należy przekazać ich zadania nowo powołanemu zespołowi międzyinstytucjonalnemu, który powstał w celu rozpatrywania wniosków, kierowanych do niego przez Komisję lub inne instytucje i organy unijne, i wydawania zaleceń w sprawie nakładania sankcji administracyjnych (wykluczenie i kary finansowe). Takie przekazanie zadań ma także na celu zapobieganie powielaniu i ograniczenie ryzyka wynikającego ze sprzecznych zaleceń lub opinii w przypadkach, gdy zaangażowany jest zarówno podmiot gospodarczy, jak i pracownik UE. Należy zachować procedurę występowania przez urzędnika zatwierdzającego o potwierdzenie polecenia, które uznaje on za nieprawidłowe lub sprzeczne z zasadą należytego zarządzania finansami, co powoduje zwolnienie go z wszelkiej odpowiedzialności. Skład takiego zespołu powinien podlegać zmianie, kiedy wypełni swoją rolę. (41)W odniesieniu do dochodów należy zająć się ujemnymi korektami zasobów własnych objętych rozporządzeniem Rady w sprawie udostępniania zasobów własnych Unii Europejskiej. Z wyjątkiem szczególnego przypadku zasobów własnych należy zachować zadania i kontrole wchodzące w zakres odpowiedzialności urzędników zatwierdzających na różnych etapach procedury: ustalanie prognoz należności, sporządzanie nakazu odzyskania środków, wysyłanie not debetowych informujących dłużnika, że należność została ustalona, obliczanie należnych odsetek za zwłokę, oraz, w stosownych przypadkach – podejmowanie decyzji o odstąpieniu od należności z zastrzeżeniem kryteriów gwarantujących zgodność z należytym zarządzaniem finansami w celu zapewnienia skutecznego poboru dochodów. (42)Urzędnik zatwierdzający powinien móc całkowicie lub częściowo odstąpić od odzyskiwania ustalonej należności, jeśli dłużnik zawarł jakiekolwiek postępowanie upadłościowe w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego, w szczególności w przypadku układów sądowych, porozumień i analogicznych postępowań. (43)Należy stosować szczegółowe przepisy dotyczące procedur korekty lub anulowania prognozy należności. (44)Z uwagi na niedawne wydarzenia na rynkach finansowych oraz stopę EBC stosowaną do jego głównych operacji refinansowania konieczne jest dokonanie przeglądu przepisów dotyczących stopy procentowej stosowanej dla grzywien lub innych kar oraz ustanowienie zasad w przypadku ujemnej stopy procentowej. (45)By odzwierciedlić szczególny charakter należności w postaci grzywien lub innych kar, nakładanych przez instytucje na mocy TFUE lub Traktatu Euratom, należy wprowadzić szczegółowe przepisy dotyczące stóp procentowych stosowanych wobec kwot należnych, ale jeszcze niewypłaconych, w przypadku gdy takie kwoty zostały zwiększone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. (46)Należy zarówno doprecyzować, jak i wzmocnić zasady odzyskiwania środków. W szczególności należy określić, że księgowy odzyskuje kwoty przez potrącenie ich również z kwot należnych dłużnikowi przez agencję wykonawczą przy wykonywaniu budżetu Unii. (47)Ze względu na pewność prawa należy określić przepisy dotyczące opóźnień w sytuacji, gdy należy przesłać notę debetową. (48)W celu zagwarantowania zarządzania aktywami przy jednoczesnym zapewnieniu wynagrodzenia finansowego konieczne jest, aby kwoty tymczasowo zainkasowane, takie jak zaskarżane grzywny za naruszenie zasad konkurencji, zostały zainwestowane w aktywa finansowe oraz aby ustalić przeznaczenie zwrotu z tych kwot. Jako że Komisja nie jest jedyną instytucją uprawnioną do nakładania grzywien lub innych kar, należy ustanowić przepisy dotyczące takich grzywien lub innych kar nakładanych przez inne instytucje oraz określić zasady ich odzyskania, które powinny odpowiadać zasadom dotyczącym grzywien lub kar nakładanych przez Komisję. (49)Aby zagwarantować, że Komisja dysponuje wszelkimi informacjami niezbędnymi do przyjęcia decyzji w sprawie finansowania, konieczne jest ustanowienie minimalnych wymogów dotyczących treści decyzji w sprawie finansowania odnoszących się do dotacji, zamówień, funduszy powierniczych, nagród, instrumentów finansowych, instrumentów łączonych i gwarancji budżetowych. Jednocześnie aby zapewnić perspektywę długoterminową potencjalnym odbiorcom, konieczne jest zezwolenie, by decyzje w sprawie finansowania mogły być przyjmowane na okres dłuższy niż rok, ale ich realizacja była uzależniona od dostępności środków budżetowych na dany rok. Aby umożliwić taką perspektywę długoterminową, konieczne jest zmniejszenie liczby elementów niezbędnych do podjęcia decyzji w sprawie finansowania. Mając na względzie cel, jakim jest uproszczenie, decyzja w sprawie finansowania powinna jednocześnie stanowić roczny lub wieloletni program. Jako że wkład na rzecz organów, o których mowa w art. 69 i 70, jest już ujęty w budżecie rocznym, nie należy wymagać przyjęcia konkretnej decyzji w sprawie finansowania w tym zakresie. (50)W odniesieniu do wydatków, w celu ustanowienia jasnych ram dla poszczególnych etapów wykonywania budżetu należy określić zależność między decyzjami w sprawie finansowania, zobowiązaniami globalnymi i zobowiązaniami indywidualnymi, jak również należy doprecyzować pojęcia niezapłacone grzywny za naruszenie zasad konkurencji. (51)W celu uwzględnienia w szczególności liczby zobowiązań prawnych zaciągniętych w delegaturach i przedstawicielstwach Unii oraz wahań kursów wymiany walut odnotowanych przez delegatury i przedstawicielstwa Unii, tymczasowe zobowiązania powinny być możliwe również w przypadku, gdy znani są ostateczni odbiorcy i kwoty. (52)W celu lepszego wykorzystania dostępnych środków na realizację działań zewnętrznych należy usunąć termin, w którym można zaciągać indywidualne zobowiązania prawne na podstawie ogólnego zobowiązania budżetowego, a także zobowiązanie do zawarcia umowy o przyznanie wkładu do dnia 31 grudnia roku N +1, w przypadku gdy umowa w sprawie finansowania z państwem trzecim stanowi globalne zobowiązanie budżetowe obejmujące również umowę o przyznanie wkładu. (53)W odniesieniu do typologii płatności, których mogą dokonywać urzędnicy zatwierdzający, należy wyjaśnić różne rodzaje płatności zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami. Należy doprecyzować zasady rozliczania płatności zaliczkowych, zwłaszcza w sytuacjach, w których rozliczenie okresowe nie jest możliwe. W tym celu należy zawrzeć odpowiednie przepisy w podpisanych zobowiązaniach prawnych. (54)Niniejsze rozporządzenie powinno określać, że płatności należy dokonywać w określonym terminie i że w przypadku niedotrzymania tego terminu wierzyciele, z wyjątkiem państw członkowskich i również Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, będą mieli prawo do odsetek za zwłokę, które będą pokrywane z budżetu. (55)Uznaje się za stosowne włączenie przepisów dotyczących poświadczania zasadności wydatków i ich zatwierdzenia w jednym artykule i wprowadzenie definicji umorzeń. Jako że transakcje realizowane są w systemach komputerowych, pojęcie „podpisanie dowodu kasowego formułą »płatność dopuszczona«” zastąpiono „elektronicznie zabezpieczonym podpisem” z wyjątkiem ograniczonej liczby przypadków. Należy również wyjaśnić, że poświadczanie zasadności wydatków ma zastosowanie do wszystkich kosztów kwalifikowalnych, tj. również takich, które nie są związane z wnioskiem o płatność, tak jak w przypadku rozliczania płatności zaliczkowych. (56)Aby zmniejszyć złożoność, uprościć obowiązujące przepisy i poprawić czytelność przepisów niniejszego rozporządzenia, należy ustanowić przepisy wspólne dla więcej niż jednego instrumentu wykonania budżetu. W związku z powyższym należy uporządkować niektóre przepisy, ujednolicić brzmienie i zakres innych przepisów i usunąć zbędne powtórzenia i odesłania. (57)Należy położyć większy nacisk na efektywność i rezultaty. Należy zatem określić dodatkową formę finansowania niezwiązaną z kosztami odnośnych operacji poza już dobrze ugruntowanymi formami wkładu Unii (zwrot faktycznie poniesionych kosztów kwalifikowalnych, koszt jednostkowy, płatności ryczałtowe i finansowanie według stawek zryczałtowanych). Ta forma finansowania powinna zależeć albo od spełnienia określonych warunków ex ante, albo od osiągnięcia rezultatów mierzonych przez odniesienie do wcześniej ustalonych celów pośrednich lub za pomocą wskaźników efektywności. (58)Jeżeli Komisja dokonuje ocen zdolności operacyjnej i finansowej odbiorców środków finansowych UE lub ich systemów i procedur, powinna móc polegać na ocenach już przeprowadzonych przez inne podmioty lub darczyńców, takich jak organizacje międzynarodowe, w celu uniknięcia powielania ocen tych samych odbiorców. Należy korzystać z możliwości wzajemnego uznawania wyników ocen przeprowadzonych przez inne podmioty w przypadku, gdy oceny te dokonane były w odniesieniu do warunków odpowiadających warunkom określonym w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do stosowanej metody wykonywania. W związku z powyższym w celu promowania wzajemnego uznawania wyników ocen wśród darczyńców Komisja powinna promować uznawanie przyjętych na świecie norm lub międzynarodowych najlepszych praktyk. (59)Ważne jest również, aby uniknąć sytuacji, w której odbiorcy środków finansowych UE są poddawani kontroli kilka razy przez różne jednostki w sprawie wykorzystania tych funduszy. Dlatego należy przewidzieć możliwość polegania na kontrolach przeprowadzonych już przez niezależnych audytorów, pod warunkiem że opierają się na uznanych na skalę międzynarodową normach, zapewniają wystarczającą pewność i zostały przeprowadzone w oparciu o sprawozdania finansowe i sprawozdania określające wykorzystanie wkładu Unii. Takie kontrole powinny następnie stanowić podstawę ogólnego zapewnienia dotyczącego wykorzystania środków finansowych UE.

(60)Ważne jest, aby zezwolić państwom członkowskim na żądanie, by przydzielone im zasoby w ramach wykonania dzielonego zostały przeniesione na poziomie Unii i wdrożone przez Komisję w ramach wykonania bezpośredniego lub pośredniego, w miarę możliwości z korzyścią dla danego państwa członkowskiego. Pozwoliłoby to zoptymalizować wykorzystanie tych zasobów i instrumentów ustanowionych na mocy niniejszego rozporządzenia lub na mocy rozporządzeń sektorowych, w tym rozporządzenia w sprawie EFIS, do których to instrumentów państwa członkowskie zażądałyby przeniesienia tych zasobów. W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia tych instrumentów należy przewidzieć, że w sytuacji gdy zasoby są przenoszone do instrumentów ustanowionych na mocy niniejszego rozporządzenia lub na mocy sektorowych rozporządzeń, w tym rozporządzenia w sprawie EFIS, zastosowanie mają przepisy tych rozporządzeń. (61)Aby zapewnić długoterminowy mechanizm współpracy z odbiorcami unijnych środków finansowych, należy przewidzieć możliwość podpisania ramowych umów o partnerstwie (o charakterze finansowym). Ramowe umowy o partnerstwie (o charakterze finansowym) należy realizować za pomocą dotacji lub umów o współpracy z podmiotami wdrażającymi unijne środki finansowe. W tym celu należy określić minimalny zakres treści takich umów. Ramowe umowy o partnerstwie (o charakterze finansowym) nie powinny nadmiernie ograniczać dostępu do unijnych środków finansowych. (62)Warunki i procedury zawieszenia, zakończenia i zmniejszenia wkładu Unii powinny zostać ujednolicone w ramach różnych instrumentów wykonania budżetu (np. dotacji, zamówień, wykonania pośredniego, nagród). Należy określić podstawy takiego zawieszenia, zakończenia lub zmniejszenia. (63)W niniejszym rozporządzeniu należy ustalić standardowe okresy przechowywania przez odbiorców dokumentów związanych z wkładami Unii, tak by uniknąć rozbieżnych lub nieproporcjonalnych wymogów umownych, jednocześnie nadal zapewniając Komisji, Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych i Trybunałowi Obrachunkowemu wystarczającą ilość czasu na uzyskanie dostępu do takich danych i dokumentów oraz na przeprowadzenie kontroli ex post i audytów. Ponadto uczestnicy i odbiorcy powinni mieć obowiązek współpracowania na rzecz ochrony interesów finansowych Unii. (64)By dostarczać uczestnikom i beneficjentom stosowne informacje i zapewnić im możliwość korzystania z prawa do obrony, w niniejszym rozporządzeniu należy umożliwić uczestnikom i odbiorcom zgłaszanie uwag przed przyjęciem jakiegokolwiek środka negatywnie wpływającego na ich prawa i udostępnić im informacje o środkach prawnych, jakimi dysponują, by zaskarżyć taki środek. (65)W celu ochrony interesów finansowych Unii Komisja powinna ustanowić jeden system wczesnego wykrywania i wykluczania. (66)System wczesnego wykrywania i wykluczania powinien mieć zastosowanie do uczestników, odbiorców, podmiotów, na których zdolności kandydat lub oferent zamierzają polegać, lub do podwykonawców wykonawcy, dowolnej osoby lub podmiotu, otrzymujących unijne środki finansowe, gdy budżet jest wykonywany w ramach wykonania pośredniego, do dowolnej osoby lub podmiotu otrzymujących fundusze unijne w ramach instrumentów finansowych wdrażanych w bezpośredni sposób i uczestników lub odbiorców podmiotów wykonujących budżet w ramach wykonania dzielonego. (67)Należy doprecyzować, że w przypadku gdy decyzja o zarejestrowaniu osoby lub podmiotu w bazie danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczania podejmowana jest na podstawie sytuacji wykluczenia osoby fizycznej lub prawnej, która jest członkiem organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych takiej osoby lub takiego podmiotu lub która posiada uprawnienia do reprezentowania, uprawnienia decyzyjne lub kontrolne w odniesieniu do takiej osoby lub takiego podmiotu, lub sytuacji wykluczenia osoby fizycznej lub prawnej, która przyjmuje nieograniczoną odpowiedzialność za długi takiej osoby lub takiego podmiotu, lub osoby fizycznej, która jest niezbędna do udzielenia lub wykonania zobowiązania prawnego, informacje zarejestrowane w tej bazie danych obejmują informacje dotyczące tych osób. (68)Decyzja o wykluczeniu osoby lub podmiotu z udziału w procedurze udzielania dotacji lub zamówienia lub nałożenie kary finansowej i decyzja o opublikowaniu odnośnej informacji powinny być podejmowane przez właściwego urzędnika zatwierdzającego, w świetle jego niezależności w sprawach administracyjnych. Wobec braku prawomocnego wyroku lub ostatecznej decyzji administracyjnej oraz w przypadkach związanych z poważnym naruszeniem umowy właściwy urzędnik zatwierdzający powinien podjąć stosowną decyzję z uwzględnieniem zalecenia zespołu na podstawie wstępnej kwalifikacji prawnej. Zespół powinien również oszacować czas trwania wykluczenia w przypadkach, gdy nie został on ustalony w prawomocnym wyroku lub ostatecznej decyzji administracyjnej. (69)Rolą zespołu powinno być zapewnienie spójnego funkcjonowania systemu wykluczania. W skład zespołu powinni wchodzić stały przewodniczący, przedstawiciele Komisji oraz przedstawiciel właściwego urzędnika zatwierdzającego. (70)Wstępna kwalifikacja prawna nie przesądza o końcowej ocenie zachowania danej osoby lub danego podmiotu przez właściwe organy państw członkowskich w świetle prawa krajowego. W związku z tym zalecenie zespołu, jak również decyzja właściwego urzędnika zatwierdzającego powinny być przedmiotem przeglądu w następstwie powiadomienia o takiej końcowej ocenie. (71)Właściwy urzędnik zatwierdzający powinien wykluczyć osobę lub podmiot po wydaniu prawomocnego wyroku lub ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie poważnego wykroczenia zawodowego, niewypełnienia – umyślnego lub nieumyślnego – obowiązków dotyczących uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne lub zapłaty podatków, nadużycia finansowego na szkodę budżetu, korupcji, udziału w organizacji przestępczej, prania pieniędzy, finansowania terroryzmu, przestępstw związanych z terroryzmem, pracy dzieci lub innych form handlu ludźmi bądź nieprawidłowości. Osobę lub podmiot należy też wykluczyć w przypadku poważnego naruszenia zobowiązania prawnego lub w przypadku upadłości. (72)Podejmując decyzję o wykluczeniu lub o nałożeniu kary finansowej oraz o ich publikacji lub o odrzuceniu osoby lub podmiotu, właściwy urzędnik zatwierdzający powinien zapewnić przestrzeganie zasady proporcjonalności, uwzględniając w szczególności powagę sytuacji, wpływ tej sytuacji na budżet, czas, jaki upłynął od danego zachowania, czas jego trwania i jego powtarzalność, umyślność lub stopień zaniedbania i stopień współpracy osoby lub podmiotu z odpowiednim właściwym organem w czasie dochodzenia oraz wkładu takiej osoby lub takiego podmiotu w dochodzenie. (73)Właściwy urzędnik zatwierdzający powinien mieć również możliwość wykluczenia osoby lub podmiotu, w przypadku gdy osoba fizyczna lub prawna przyjmująca nieograniczoną odpowiedzialność za długi danego podmiotu gospodarczego znajduje się w stanie upadłości lub w podobnej sytuacji związanej z niewypłacalnością lub gdy wspomniana osoba fizyczna lub prawna nie wypełnia swoich obowiązków dotyczących uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne lub zapłaty podatków, w przypadku gdy ma to wpływ na sytuację finansową podmiotu gospodarczego. (74)Decyzja o wykluczeniu nie powinna być wydawana w stosunku do osoby lub podmiotu w przypadku podjęcia przez nie środków naprawczych i wykazania tym samym swojej rzetelności. Możliwość ta nie powinna mieć zastosowania w przypadku najpoważniejszych przestępstw. (75)W świetle zasady proporcjonalności należy rozróżnić przypadki, w których karę finansową można nałożyć jako alternatywę dla wykluczenia, oraz przypadki, w których poważny charakter zachowania danego odbiorcy odnośnie do usiłowania uzyskania w nienależyty sposób unijnych środków finansowych uzasadnia nałożenie kary finansowej oprócz wykluczenia, tak aby zapewnić skutek odstraszający. Należy także określić minimalną i maksymalną karę finansową, jaką może nałożyć instytucja zamawiająca. (76)Kara finansowa powinna być nakładana wyłącznie na odbiorcę, a nie na uczestnika, zważywszy że kwotę nakładanej kary finansowej oblicza się na podstawie wartości danego zobowiązania prawnego. (77)Należy zauważyć, że możliwość zastosowania kar administracyjnych lub finansowych na podstawie przepisów jest niezależna od możliwości zastosowania kar przewidzianych w umowie, takich jak ryczałtowe odszkodowanie. (78)Czas trwania wykluczenia powinien być ograniczony podobnie jak w przypadku dyrektywy 2014/24/UE i powinien być zgodny z zasadą proporcjonalności. (79)Konieczne jest określenie daty rozpoczęcia i czasu trwania okresu przedawnienia na potrzeby nakładania sankcji administracyjnych.

(80)Ważna jest możliwość wzmocnienia skutku odstraszającego osiąganego dzięki wykluczeniu i karze finansowej. W tym względzie skutek odstraszający należy wzmocnić poprzez możliwość publikowania informacji związanych z wykluczeniem lub karą finansową, przestrzegając przy tym w pełni wymogów w zakresie ochrony danych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (6) oraz w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7). Powinno to przyczynić się do zapewnienia, że takie zachowanie się nie powtórzy. Mając na uwadze pewność prawa i zgodnie z zasadą proporcjonalności, należy określić sytuacje, w których publikacja nie powinna mieć miejsca. Dokonując oceny, właściwy urzędnik zatwierdzający powinien mieć wzgląd na wszelkie zalecenia zespołu. W przypadku osób fizycznych dane osobowe należy publikować tylko w wyjątkowych przypadkach uzasadnionych powagą zachowania lub jego wpływem na interesy finansowe Unii. (81)Informacje dotyczące wykluczenia lub kary finansowej należy publikować wyłącznie w przypadku poważnego wykroczenia zawodowego, nadużycia finansowego, znaczącego uchybienia w wypełnianiu najważniejszych obowiązków w ramach wykonywania umowy finansowanej z budżetu lub w przypadku nieprawidłowości. (82)Kryteria wykluczenia powinny być wyraźnie oddzielone od kryteriów prowadzących do ewentualnego odrzucenia z danego postępowania. (83)Informacje dotyczące wczesnego wykrywania ryzyk oraz nakładania sankcji administracyjnych na osobę lub podmiot powinny być scentralizowane. W tym celu stosowne informacje powinny być przechowywane w bazie danych utworzonej i obsługiwanej przez Komisję będącą właścicielem scentralizowanego systemu. System ten powinien działać w pełnej zgodzie z prawem do prywatności i ochrony danych osobowych. (84)Chociaż za utworzenie i obsługę systemu wczesnego wykrywania i wykluczania powinna odpowiadać Komisja, to inne instytucje i organy, jak również wszystkie podmioty wykonujące budżet w ramach wykonania pośredniego, bezpośredniego i dzielonego powinny uczestniczyć w tym systemie i przekazywać Komisji stosowne informacje. Właściwy urzędnik zatwierdzający i zespół powinni gwarantować podmiotom gospodarczym prawo do obrony. Takie samo prawo powinno zostać przyznane osobie lub podmiotowi w ramach wczesnego wykrywania, gdy czynność, jakiej zamierza dokonać urzędnik zatwierdzający, mogłaby negatywnie wpłynąć na prawa danej osoby lub danego podmiotu. W przypadkach nadużyć finansowych, korupcji lub wszelkiej innej nielegalnej działalności mającej wpływ na interesy finansowe Unii, które to działania nie są jeszcze przedmiotem prawomocnego wyroku, właściwy urzędnik zatwierdzający i zespół powinni móc odroczyć w czasie sposobność daną osobie lub podmiotowi przedstawienia przez nie uwag. Wstrzymanie takiej sposobności powinno być uzasadnione jedynie wówczas, gdy istnieją istotne uzasadnione przesłanki dla zachowania poufności dochodzenia. (85)Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej powinien mieć nieograniczoną jurysdykcję w odniesieniu do kar nakładanych na mocy niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 261 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). (86)Aby ułatwić ochronę interesów finansowych Unii we wszystkich trybach wykonania, podmioty uczestniczące w wykonywaniu budżetu w ramach wykonania dzielonego i pośredniego powinny mieć możliwość brania pod uwagę, w stosownych przypadkach, wykluczeń będących następstwem decyzji podjętych przez właściwego urzędnika zatwierdzającego na szczeblu Unii. (87)Niniejsze rozporządzenie powinno sprzyjać realizacji celu, jakim jest e-administracja, a w szczególności korzystaniu z elektronicznej wymiany informacji między instytucjami i osobami trzecimi. (88)Postępom ku elektronicznej wymianie informacji i składaniu dokumentów drogą elektroniczną, które stanowią główny środek uproszczenia, powinny towarzyszyć jasne warunki akceptacji systemów, które mają być stosowane, tak aby stworzyć stabilne otoczenie prawne, zachowując jednocześnie elastyczność w zarządzaniu środkami finansowymi Unii na rzecz uczestników, odbiorców i urzędników zatwierdzających, jak przewiduje niniejsze rozporządzenie. (89)Należy określić zasady dotyczące składu i zadań komisji odpowiedzialnej za ocenę dokumentacji wniosku w procedurze udzielania zamówień publicznych, procedurze udzielania dotacji i w konkursach o przyznanie nagrody. Komisja może składać się z ekspertów zewnętrznych, jeżeli tak przewidziano w akcie podstawowym. (90)Zgodnie z zasadą dobrej administracji urzędnik zatwierdzający powinien wystąpić o wyjaśnienia lub brakujące dokumenty, przestrzegając jednocześnie zasady równego traktowania i bez wprowadzania istotnych zmian w dokumentacji wniosku. Urzędnik zatwierdzający może odstąpić od tego jedynie w należycie uzasadnionych przypadkach. Ponadto urzędnik zatwierdzający powinien mieć możliwość skorygowania oczywistego błędu pisarskiego lub zwrócić się do uczestnika o skorygowanie tego takiego błędu. (91)Należyte zarządzanie finansami powinno wymagać, aby Komisja chroniła swoje interesy, żądając gwarancji w chwili dokonywania płatności zaliczkowych. Wymóg składania gwarancji przez wykonawców i beneficjentów nie powinien być automatyczny, lecz powinien opierać się na analizie ryzyka. Jeżeli podczas wykonania urzędnik zatwierdzający stwierdzi, że gwarant nie jest już uprawniony do wydawania gwarancji zgodnie z obowiązującym prawem krajowym, urzędnik zatwierdzający powinien móc zażądać zastąpienia gwarancji. (92)Różne zbiory zasad dotyczących wykonania bezpośredniego i pośredniego, w szczególności określenie zadań związanych z wykonaniem budżetu, wywołały nieporozumienia i pociągnęły za sobą ryzyko błędów dotyczących kwalifikacji zarówno po stronie Komisji, jak i partnerów, i dlatego powinny być uproszczone i zharmonizowane. (93)Należy poddać przeglądowi przepisy dotyczące oceny ex ante spełnienia wymogów dotyczących filarów, aby umożliwić Komisji oparcie się w możliwie najszerszym zakresie na systemach i procedurach partnerów, które uznano za równoważne w stosunku do systemów i procedur stosowanych przez Komisję. Ponadto ważne jest, aby doprecyzować, że jeżeli w toku oceny wykryte zostaną obszary, w których istniejące procedury nie są wystarczające, aby chronić interesy finansowe Unii, Komisja może podp