[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 26.6.2009

KOM(2009) 309 wersja ostateczna

SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW

Siódme sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie stosowania dyrektywy 89/552/EWG „Telewizja bez granic”

SPIS TREŚCI

1. Wprowadzenie 3

1.1. Kontekst niniejszego sprawozdania 3

1.2. Najnowsze rozwiązania technologiczne i rozwój rynku telewizyjnego w Europie 3

1.3. Nowe przepisy wprowadzone dyrektywą 2007/65/WE 4

2. Stosowanie dyrektywy 4

2.1. Kraj pochodzenia, swobodny przepływ i jurysdykcja 4

2.2. Wydarzenia o zasadniczym znaczeniu społecznym 6

2.3. Krótkie relacje informacyjne 6

2.4. Wspieranie utworów europejskich i niezależnych 7

2.5. Stosowanie przepisów dotyczących reklamy 7

2.6. Ochrona małoletnich i porządku publicznego 9

2.7. Koordynacja miedzy organami krajowymi a Komisją 10

3. Aspekty międzynarodowe 11

3.1. Rozszerzenie – perspektywy 11

3.2. Międzynarodowe ramy różnorodności kulturowej 11

3.3. Współpraca z Radą Europy 12

4. Następne sprawozdanie 12

5. Wnioski 12

1. WPROWADZENIE

1.1. Kontekst niniejszego sprawozdania

Zgodnie z art. 26 dyrektywy 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej[1], zmienionej dyrektywą 97/36/WE[2] (dyrektywa „Telewizja bez granic”, zwana dalej „dyrektywą TWF”), Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów siódme sprawozdanie w sprawie stosowania tej dyrektywy. Sprawozdanie dotyczy stosowania dyrektywy TWF w latach 2007–2008.

Głównym celem niniejszego sprawozdania jest opis i analiza najistotniejszych aspektów związanych ze stosowaniem dyrektywy TWF w okresie sprawozdawczym[3].

Dnia 11 grudnia 2007 r. Rada i Parlament przyjęły dyrektywę 2007/65/WE, której transpozycja ma nastąpić nie później niż dnia 19 grudnia 2009 r. Dyrektywa ta, która weszła w życie dnia 19 grudnia 2007 r., wprowadziła znaczne zmiany do dyrektywy TWF i zmieniła jej tytuł na „dyrektywę o audiowizualnych usługach medialnych” (dyrektywa AVMS)[4]. Nowe przepisy dyrektywy również zostaną omówione.

1.2. Najnowsze rozwiązania technologiczne i rozwój rynku telewizyjnego w Europie

Operatorzy płatnej telewizji uzyskali ogółem znaczne zyski z prowadzonej działalności, natomiast tradycyjni nadawcy ogólnodostępnych kanałów i nadawcy publiczni odczuli negatywne skutki stagnacji lub spadku przychodów. Ze statystycznego punktu widzenia, według najnowszych danych pochodzących z 2006 r.[5] dochody netto nadawców w UE wyniosły prawie 79 miliardów euro (nadawcy publiczni 39%, komercyjni nadawcy nadający kanały ogólnodostępne 28%, operatorzy płatnej telewizji 22%, nadawcy kanałów tematycznych i telezakupów 11%).

Do listopada 2008 r. w państwach członkowskich działało ponad 4 000 podmiotów prowadzących działalność nadawczą[6]. Oprócz 352 krajowych kanałów naziemnych nadawanych w systemie analogowym i cyfrowym, na jednej lub większej liczbie platform dostępnych było około 1 742 kanałów, zaś co najmniej 650 kanałów skierowanych było na rynek państw członkowskich innych niż kraj, w którym znajduje się siedziba nadawcy, lub na rynek państw spoza Unii. Szacuje się, że oprócz kanałów dostępnych na poziomie ogólnokrajowym lub pochodzących z innych państw członkowskich dostępnych jest ponad 1 500 kanałów regionalnych. Ponadto społeczeństwo europejskie ma dostęp do ponad 750 kanałów z krajów trzecich dostępnych w co najmniej jednym państwie członkowskim.

Do grudnia 2008 r. dostawcy audiowizualnych usług medialnych posiadający siedzibę na terenie Unii Europejskiej oferowali ponad 600 usług na żądanie. Większość usług nielinearnych świadczonych jest za pośrednictwem Internetu lub jako usługi IPTV.

Widownia staje się coraz bardziej rozdrobniona, ponieważ widzowie częściowo przestawiają się na nowe kanały i usługi na żądanie. Widzowie nie zmienili jednak zasadniczo swoich ogólnych przyzwyczajeń w okresie sprawozdawczym. W niektórych krajach czas oglądalności w 2008 r. wydłużył się w porównaniu z 2006 r. (np. w Zjednoczonym Królestwie, Hiszpanii, Rumunii), podczas gdy w innych się zmniejszył (np. w Republice Czeskiej, Niemczech, Belgii, Niderlandach). Węgry pozostają krajem, w którym średni dzienny czas oglądalności jest najdłuższy (260 minut/dzień); w Austrii i Szwecji natomiast widzowie spędzają najmniej czasu na oglądaniu telewizji (odpowiednio 148 i 160 minut/dzień).

1. 3. Nowe przepisy wprowadzone dyrektywą 2007/65/WE

Nowa dyrektywa AVMS, zapewniając ramy prawne dla swobodnego przepływu audiowizualnych usług medialnych zgodnie z zasadą kraju pochodzenia, stwarza poziom harmonizacji przepisów niezbędny do osiągnięcia celów rynku wewnętrznego.

2. STOSOWANIE DYREKTYWY

2.1. Kraj pochodzenia, swobodny przepływ i jurysdykcja (art. 2, 2a, 3)

Podstawą dyrektywy 89/552/EWG jest zasada kraju pochodzenia. Usługi świadczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w kraju, w którym usługodawca ma siedzibę, podlegają swobodnemu przepływowi w obrębie rynku wewnętrznego Wspólnoty. Art. 2a ust. 2 pozwala jednak państwom członkowskim na podjęcie środków ochronnych, jeżeli przekaz telewizyjny z innego państwa członkowskiego stanowi jawne, poważne i groźne naruszenie przepisów dyrektywy dotyczących ochrony małoletnich lub podżegania do nienawiści.

Zgodnie z art. 3 państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji do przestrzegania bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów w dziedzinach, które podlegają koordynacji na mocy dyrektywy.

Zastosowanie tego przepisu stało się powodem wszczęcia procedury karnej przez belgijską radę radiofonii i telewizji CSA ( Conseil Supérieur de l'Audiovisuel) przeciwko nadawcom TVi i CLT-UFA w związku z kanałami RTL-TVi, Club RTL i Plug TV, które do dnia 31 grudnia 2005 r. posiadały zarówno licencję belgijską, jak i licencję luksemburską. Dnia 15 stycznia belgijski Conseil d'Etat orzekł, że dyrektywa TWF wyraźnie stanowi, że tylko jedno państwo członkowskie może być właściwe w odniesieniu do nadawcy. Zauważył również, że na dzień 1 stycznia 2006 r. kanały posiadały licencję luksemburską i w związku z tym podlegały jurysdykcji Luksemburga. Wymagając zezwolenia w Belgii, organy belgijskie w rzeczywistości zakwestionowały ważność licencji wydanej przez Luksemburg.

Nowe przepisy wprowadzone dyrektywą 2007/65/WE (nowe art. 2 ust. 4, 2a ust. 4, 3 ust. 2-5)

- Środki ochronne w ramach usług nielinearnych (nowy art. 2a ust. 4)

W odniesieniu do audiowizualnych usług medialnych na żądanie art. 2a ust. 4 wprowadza możliwość podjęcia przez państwa członkowskie środków ochronnych w związku z zasadą swobody odbioru, jeżeli środki te są niezbędne dla ochrony porządku publicznego, zdrowia publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz ochrony konsumentów. Z wyjątkiem nagłych przypadków środki muszą być poprzedzone powiadomieniem właściwego państwa członkowskiego i Komisji oraz muszą zostać uznane przez Komisję za zgodne z prawem wspólnotowym.

- Procedury w sprawie omijania przepisów w przypadku usług linearnych i nielinearnych (nowe art. 3 ust. 2-5 i art. 3 ust. 8)

Zgodnie z art. 3 państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji do przestrzegania bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów w dziedzinach, które podlegają koordynacji na mocy dyrektywy. Jeżeli państwo członkowskie stwierdzi, że nadawca podlegający jurysdykcji innego państwa członkowskiego dokonuje przekazu telewizyjnego, który w całości lub w przeważającej części jest kierowany na jego terytorium, art. 3 ust. 2 ustanawia procedurę współpracy między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przeznaczenia. W przypadku braku zadowalających wyników, jeżeli nadawca ustanowił swoją siedzibę w państwie członkowskim sprawującym jurysdykcję w celu ominięcia surowszych przepisów, państwo członkowskie przeznaczenia może podjąć odpowiednie środki pod warunkiem, że zostały należycie zgłoszone i że Komisja uznała je za zgodne z prawem wspólnotowym.

Przepis taki nie istnieje w przypadku omijania surowszych krajowych przepisów w odniesieniu do usług na żądanie; ogólne zasady określone przez Trybunał Sprawiedliwości mają jednak zastosowanie także do tych usług[7].

- Pomocnicze kryteria określania jurysdykcji (nowy art. 2 ust. 4)

Jeśli chodzi o stosowanie dodatkowych kryteriów określania właściwego państwa członkowskiego, jurysdykcję musi sprawować państwo, w którym znajduje się naziemno-satelitarna stacja nadawcza i jedynie jeżeli we Wspólnocie nie ma żadnej naziemno-satelitarnej stacji nadawczej, odpowiedzialność spoczywa na państwie członkowskim posiadającym łącze satelitarne.

Aby uniknąć przypadków podwójnej jurysdykcji lub jej braku, podczas 25. posiedzenia komitetu kontaktowego, ustanowionego zgodnie z art. 23a dyrektywy, uzgodniono jednoczesne wejście w życie krajowych środków wdrażających art. 2 ust. 4 na koniec okresu transpozycji[8].

Komisja zaproponowała także współpracę polegającą na wymianie informacji na temat operatorów satelitarnych i naziemno-satelitarnych stacji nadawczych w celu zidentyfikowania przedmiotowych audiowizualnych usług medialnych.

2.2. Wydarzenia o zasadniczym znaczeniu społecznym (art. 3a/nowy art. 3j)

Art. 3a ust. 1 dyrektywy TWF stanowi, że państwa członkowskie mogą podjąć środki gwarantujące, że wydarzenia mające doniosłe znaczenie dla społeczeństwa nie będą transmitowane w sposób pozbawiający zasadniczą część odbiorców możliwości oglądania tych wydarzeń w ogólnodostępnej telewizji. Zgodnie z art. 3a ust. 2 dyrektywy Komisja ma obowiązek sprawdzenia, czy środki te są zgodne z prawem wspólnotowym.

W następstwie wyroku w sprawie Infront WM AG przeciwko Komisji[9], Komisja ponownie przyjęła swoje decyzje dotyczące środków zgłoszonych zgodnie z zasadami dotyczącymi procedury kolegialności, delegowania uprawnień i wykonywania decyzji. Skonsolidowany wykaz środków został opublikowany[10].

Po odwołaniu wniesionym przez Komisję Trybunał potwierdził pierwszy wyrok i uznał, że Infront miał podstawy do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji[11].

FIFA i UEFA wniosły skargę przeciwko decyzjom Komisji w sprawie wykazów doniosłych wydarzeń Belgii i Zjednoczonego Królestwa[12], dotyczącą wpisania wszystkich rozgrywek finałowych Mistrzostw Świata FIFA w Piłce Nożnej i Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA do odpowiednich wykazów doniosłych wydarzeń.

2.3. Krótkie relacje informacyjne (nowy art. 3k)

Dyrektywa 2007/65/WE wprowadziła nowy przepis dotyczący krótkich fragmentów wykorzystywanych w audycjach informacyjnych, zgodnie z którym nadawca mający siedzibę w Unii Europejskiej ma dostęp do krótkich fragmentów relacji z wydarzeń budzących duże zainteresowanie odbiorców, które transmitowane są na zasadzie wyłączności. Krótkie fragmenty są wykorzystywane wyłącznie w ogólnych audycjach informacyjnych.

2.4. Wspieranie utworów europejskich i niezależnych (art. 4 i 5)

Zgodnie z art. 4 i 5 dyrektywy TWF nadawcy telewizyjni mają obowiązek zarezerwowania dla utworów europejskich większości łącznego czasu nadawania programu. Nadawcy muszą także zarezerwować co najmniej 10% czasu nadawania programu lub budżetu programowego dla utworów europejskich wyprodukowanych przez producentów niezależnych.

Dnia 22 lipca 2008 r. Komisja przyjęła ósmy komunikat w sprawie stosowania art. 4 i 5 dyrektywy TWF obejmujący 25 państw UE w okresie sprawozdawczym 2005-2006.

Średni czas nadawania utworów europejskich wzrósł z 63,52 % w 2005 r. do 65.05% w 2006 r. W perspektywie średnioterminowej (2003–2006) nadawanie utworów europejskich utrzymywało się na poziomie około 63%, co wskazuje na ogólnie zadowalającą sytuację w zakresie transmisji utworów europejskich w kanałach telewizyjnych UE. Średni udział utworów europejskich wyprodukowanych przez niezależnych producentów, nadawanych na wszystkich europejskich kanałach we wszystkich państwach członkowskich, wzrósł z 36.44% w 2005 r. do 37.59% w 2006 r. Oznacza to również, że w perspektywie średnioterminowej (2003-2006), poziom nadawania w całej UE utworów europejskich wyprodukowanych przez niezależnych producentów wzrósł o 6,2%.

Nowe przepisy wprowadzone dyrektywą 2007/65/WE (nowy art. 1 lit. n) ppkt (i) tiret trzecie i art. 3i)

W przypadku usług nielinearnych państwa członkowskie muszą zagwarantować, że dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie wspierają – w granicach możliwości i w stosowny sposób – produkcję utworów europejskich oraz dostęp do nich[13]. W terminie dwóch lat od dnia transpozycji dyrektywy AVMS, a następnie co cztery lata, państwa członkowskie mają obowiązek przedstawiania Komisji sprawozdań w sprawie stosowania tego przepisu. Wymagane jest także sprawozdanie Komisji w sprawie stosowania tego przepisu.

Zakres definicji utworów europejskich został rozszerzony na audiowizualne koprodukcje zrealizowane we współpracy z krajami trzecimi, z którymi Wspólnota zawarła umowy dotyczące sektora audiowizualnego, na warunkach określonych w każdej takiej umowie.

2.5. Stosowanie przepisów dotyczących reklamy (art. 10-20)

Trybunał wyjaśnił w orzeczeniu dotyczącym klasyfikacji programu z telefonicznym udziałem widzów nadawanego przez austriackiego nadawcę publicznego ÖRF [14] , że „telezakupy” lub „reklamę telewizyjną” należy oceniać na szczeblu krajowym, ale przedstawił wytyczne dotyczące interpretacji obu tych pojęć i ich stosowania.

W związku z tym, aby programy z telefonicznym udziałem widzów można było zaklasyfikować jako telezakupy, widzowie muszą mieć zapewnioną rzeczywistą ofertę usług określonych na podstawie kilku kryteriów, takich jak długość czasu poświęconego na konkurs, wysokość zysku z komercyjnych połączeń telefonicznych, a także rodzaj pytań zadawanych kandydatom.

Aby programy z telefonicznym udziałem widzów można było zaklasyfikować jako reklamę telewizyjną, reklamy zachęcające widzów do wzięcia udziału w grze muszą zawierać przekaz zmierzający do zachęcenia widza do nabycia towarów lub usług prezentowanych jako nagroda lub zmierzający do pośredniego promowania programów nadawcy w formie autopromocji.

W 2007 r. i 2008 r. w następstwie sprawozdań wykonanych dla Komisji przez niezależnego konsultanta i dotyczących stosowania przez państwa członkowskie przepisów dotyczących reklamy, wszczęto dwa postępowania w sprawie naruszenia przepisów, przeciwko Włochom i przeciwko Hiszpanii. Postępowanie w sprawie naruszenia przepisów przeciwko Włochom zostało wszczęte w związku z zasadami zamieszczania reklam i maksymalnym czasem ich trwania. Stwierdzono także kilka przypadków braku transpozycji przepisów dotyczących reklamy do krajowego prawodawstwa Włoch. Dnia 12 grudnia 2007 r. Komisja skierowała do Włoch wezwanie do usunięcia uchybienia.

Włoskie prawo zostało zmienione w celu zagwarantowania skuteczności procedur nakładania sankcji[15] oraz w celu przestrzegania zasad zamieszczania reklam.

Włoski organ regulacyjny AGCOM zmienił także włoskie przepisy dotyczące reklamy w drodze dwóch decyzji[16] [17] – jednej w sprawie minimalnego czasu trwania okienek telezakupów i autopromocji i drugiej dotyczącej uwzględniania spotów telezakupowych w ciągu godzinowego limitu reklamy[18]. Przyjął również komunikat wyjaśniający w sprawie reklamy[19].

Sprawozdanie dotyczące Hiszpanii ujawniło kilka poważnych i utrzymujących się potencjalnych naruszeń godzinowego limitu reklamy. Dnia 11 lipca 2007 r. wystosowano do Hiszpanii wezwanie do usunięcia uchybienia[20], a dnia 6 maja 2008 r. Komisja wydała uzasadnioną opinię przeciwko Hiszpanii[21]. Dnia 27 listopada 2008 r. Komisja podjęła decyzję o wniesieniu tej sprawy do Trybunału Sprawiedliwości. Władze hiszpańskie i Komisja inaczej interpretują pojęcia „spot reklamowy” i „inne formy reklamowania”, które mają zasadnicze znaczenie w kontekście wdrażania zasad limitu godzinowego. Interpretacja Hiszpanii praktycznie wyklucza z limitu godzinowego kilka form, do których należą między innymi spoty telepromocyjne, krótkie reklamy i krótkie relacje, mające na celu reklamę[22]. Mimo że wszystkie te formy mają, zdaniem Komisji, cechy spotów reklamowych, podlegają odrębnemu limitowi godzinowemu określonemu w krajowym prawie.

Nowe przepisy wprowadzone dyrektywą 2007/65/WE (nowe art. 1 lit. h) i m), art. 3e, 3f, 3g, 10, 11, 18, 18a)

Dyrektywa 2007/65/WE wprowadza ogólne pojęcie handlowego przekazu audiowizualnego i określa podstawowe przepisy w sprawie handlowych przekazów audiowizualnych w ramach wszystkich audiowizualnych usług medialnych.

Jeśli chodzi o reklamę, wycofano dzienny pułap czasu reklamowego, utrzymano natomiast pułap 12 minut w ciągu godziny zegarowej. Poprzedni przepis, mówiący o 20 minutach między każdą przerwą reklamową przestaje mieć zastosowanie. Specjalny system jednej przerwy reklamowej w ciągu 30 minut ma jednak w dalszym ciągu zastosowanie w przypadku filmów kinowych, filmów wyprodukowanych dla telewizji i audycji informacyjnych.

Po raz pierwszy przedmiotem regulacji jest lokowanie produktu. Z zasady lokowanie produktu jest zabronione, ale w przypadku niektórych audycji może być dopuszczalne. Dotyczy to utworów kinematograficznych, filmów i seriali wyprodukowanych na użytek audiowizualnych usług medialnych, audycji sportowych i audycji rozrywkowych, o ile państwo członkowskie nie postanowi inaczej. Lokowanie produktu polegające na bezpłatnym dostarczaniu towarów lub usług, takich jak rekwizyty lub nagrody jest dozwolone w przypadku wszystkich rodzajów programów. Jeżeli lokowanie produktu jest dozwolone, niezależnie od tego, czy odpłatnie czy nieodpłatnie, musi spełniać pewne wymogi, takie jak poszanowanie odpowiedzialności i niezależności redakcyjnej dostawcy usług medialnych, brak zachęt do zakupu lub najmu danych towarów lub usług, brak nadmiernej ekspozycji produktu i obowiązek informowania widzów o zastosowaniu lokowania produktu. W każdym przypadku zakazuje się lokowania produktu w odniesieniu do wyborów tytoniowych (i produktów pochodzących z przedsiębiorstw wytwarzających wyroby tytoniowe) oraz produktów lub zabiegów leczniczych dostępnych wyłącznie na receptę.

Do państw członkowskich zwrócono się również o zachęcenie dostawców audiowizualnych usług medialnych do opracowania kodeksów postępowania w zakresie niestosownych handlowych przekazów audiowizualnych towarzyszących audycjom dla dzieci i dotyczących słodkiej, tłustej lub słonej żywności i napojów.

2.6. Ochrona małoletnich i porządku publicznego (art. 2a, 22 i 22a/nowe art. 2a, 22 i 3b)

W następstwie trzech skarg złożonych przez turecką radę radiofonii i telewizji (RTSC), w maju 2007 r. duńska rada radiofonii i telewizji (RTB) orzekła, że programy kurdyjskiego nadawcy ROJ TV nie zawierały treści podżegających do nienawiści.

W czerwcu 2008 r. rząd niemiecki zakazał ROJ TV prowadzenia wszelkiej działalności na terytorium Niemiec z powodu naruszenia przepisów prawa karnego, polegającego na wspieraniu wpisanej na listę organizacji terrorystycznych Partii Pracujących Kurdystanu (PKK). Uznano również, że ROJ TV jest przeciwna promowaniu przyjaźni między narodami, zagraża bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu oraz narusza godność ludzką.

W listopadzie 2008 r. rząd niemiecki zakazał prowadzenia jakiejkolwiek działalności na terytorium Niemiec telewizji Al Manar TV po tym, jak uznał, że „cel i zakres działalności telewizji Al-Manar obejmuje promowanie i wspieranie przemocy oraz nawoływanie do jej stosowania jako środka służącego osiąganiu celów politycznych i religijnych”. Zakaz ten, wykraczając poza zakaz nadawania i retransmisji, obejmuje wszystkie formy wspierania kanału. Ponieważ Al Manar TV nie podlega jurysdykcji żadnego z państw członkowskich, przepisy dyrektywy TWF nie mają jednak w tym przypadku zastosowania.

W grudniu 2008 r. francuska rada radiofonii i telewizji CSA ( Conseil Supérieur de l'Audiovisuel ) zwróciła się do operatora satelitarnego Eutelsat z prośbą o to, by palestyński nadawca Al-Aqsa TV zaprzestał naruszania francuskich przepisów wdrażających dyrektywę TWF. Rada uznała, że niektóre nadawane przez tego nadawcę audycje zawierają treści podżegające do nienawiści.

Nowe przepisy wprowadzone dyrektywą 2007/65/WE (nowy art. 3h)

Dyrektywa 2007/65/WE wprowadza przepis w sprawie ochrony małoletnich w odniesieniu do usług na żądanie, zapewniając w ten sposób udostępnianie audiowizualnych usług medialnych, których treść może poważnie zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich, wyłącznie w sposób uniemożliwiający małoletnim słuchanie lub oglądanie przekazów zawartych w takich audiowizualnych usługach medialnych na żądanie[23].

2.7. Koordynacja miedzy organami krajowymi a Komisją

2.7.1. Spotkania komitetu kontaktowego[24]

Posiedzenia komitetu kontaktowego odbyły się w dniach 20 listopada 2007 r. (25. posiedzenie), 19 lutego 2008 r. (26. posiedzenie), 16 kwietnia 2008 r. (27. posiedzenie), 18 czerwca 2008 r. (28. posiedzenie) i 16 grudnia 2008 r. (29. posiedzenie). Protokoły tych posiedzeń zostały zamieszczone na stronie internetowej Komisji[25].

Komitet uważnie przeanalizował proces transpozycji nowoprzyjętej dyrektywy w państwach członkowskich. Omówił wszystkie nowe przepisy pod kątem ewentualnych trudności związanych z ich wdrażaniem, takich jak przyszłe wymogi przejrzystości i obowiązki w zakresie sprawozdawczości. Delegacje uzgodniły procedurę mającą na celu zapewnienie stosowania zmienionych kryteriów jurysdykcji dodatkowej w sposób niepowodujący komplikacji.

2.7.2. Spotkania organów regulacyjnych

Spotkania z organami regulacyjnymi miały miejsce w dniach 30 października 2007 r. i 4 lipca 2008 r. Głównym ich celem była wymiana poglądów na temat nowych przepisów zawartych w dyrektywie, zwanej teraz dyrektywą AVMS, oraz poinformowanie organów regulacyjnych o aktualnym stanie dyskusji prowadzonej z komitetem kontaktowym. Komisja uczestniczyła także jako obserwator w posiedzeniach Europejskiej Platformy Organów Regulacyjnych (EPRA). Art. 23b dyrektywy AVMS wzmacnia obowiązek współpracy między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a Komisją za pośrednictwem ich właściwych organów regulacyjnych.

3. ASPEKTY MIęDZYNARODOWE

3.1. Rozszerzenie – perspektywy

Krajami kandydującymi do Unii Europejskiej są Chorwacja, Turcja i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii. Po dostosowaniu prawodawstwa chorwackiego do dyrektywy TWF, dnia 18 grudnia 2008 r. Rada Unii Europejskiej wstępnie zamknęła 10. rozdział negocjacji w sprawie przystąpienia dotyczący społeczeństwa informacyjnego i mediów. Opierając się na kompromisowym dostosowaniu tureckiego prawodawstwa audiowizualnego do europejskiego prawodawstwa audiowizualnego, Rada podjęła decyzję o rozpoczęciu negocjacji w tej samej sprawie z Turcją.

W odniesieniu do krajów uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszenia (Albania, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra i Serbia oraz Kosowo zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1244/99) Komisja we współpracy z Radą Europy kontynuuje strategię dostosowania polityk audiowizualnych tych krajów do europejskich norm w zakresie mediów. Komisja monitoruje proces, zwracając szczególną uwagę na rozwój zdolności administracyjnych i sądowych.

3.2. Międzynarodowe ramy różnorodności kulturowej

Wspólnota podjęła kroki w celu wdrożenia do swojej polityki konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego. Rozszerzając zakres definicji utworów europejskich na utwory powstałe w koprodukcji w ramach umów odnoszących się do sektora audiowizualnego zawartych między Wspólnotą a krajami trzecimi, dyrektywa AVMS zwiększa otwarcie na współpracę międzynarodową w celu promowania różnorodności kulturowej dzięki zwiększonym możliwościom przepływu utworów audiowizualnych. Protokół w sprawie współpracy kulturalnej do Umowy o partnerstwie gospodarczym, podpisanej z 14 państwami karaibskimi należącymi do grupy CARIFORUM[26] w październiku 2008 r., jest pierwszym porozumieniem, w przypadku którego zastosowano to podejście.

3.3. Współpraca z Radą Europy

Dnia 14 maja 2007 r. Komisja Europejska i Rada Europy przedstawiły przegląd projektu albańskiej ustawy w sprawie nadawania cyfrowego .

Dnia 28 kwietnia 2008 r. Komisja Europejska we współpracy z Radą Europy i OBWE zorganizowała specjalistyczne warsztaty na temat niezależności mediów i organów regulacyjnych ds. telekomunikacji w Sarajewie (Bośnia i Hercegowina).

W dniach 1 i 2 grudnia 2008 r. Komisja Europejska zaprosiła zainteresowane podmioty z sektora mediów z krajów Bałkanów Zachodnich i Turcji na seminarium poświęcone dyrektywie AVMS i cyfryzacji telewizji, które odbyło się w Stambule[27].

4. NASTęPNE SPRAWOZDANIE

Art. 26 dyrektywy AVMS stanowi, że nie później niż dnia 19 grudnia 2011 r., a następnie co trzy lata, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące stosowania tej dyrektywy, a w razie potrzeby przedkłada wnioski służące jej dostosowaniu do postępu w dziedzinie audiowizualnych usług medialnych; bierze przy tym pod uwagę przede wszystkim najnowsze osiągnięcia techniczne, konkurencyjność sektora oraz stopień umiejętności korzystania z mediów w każdym z państw członkowskich[28]. W sprawozdaniu tym należy także odnieść się do kwestii reklam telewizyjnych, które towarzyszą audycjom dla dzieci lub stanowią ich element, a zwłaszcza do tego, czy przepisy ilościowe i jakościowe zawarte w dyrektywie zapewniły odpowiedni poziom ochrony. Państwa członkowskie będą zatem musiały przedstawiać Komisji sprawozdania na temat tych różnych kwestii. Ponadto należy również podjąć kwestię dostępu do audiowizualnych usług medialnych osób z upośledzeniami wzroku lub słuchu oraz kwestię inicjatyw współ- i samoregulacyjnych.

5. WNIOSKI

Z niniejszego sprawozdania wynika, że dyrektywa „Telewizja bez granic” w dalszym ciągu funkcjonuje jako skuteczne narzędzie zapewniające swobodny przepływ usług nadawczych przy jednoczesnym zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu ochrony konsumenta i promocji utworów europejskich. Postępowania w sprawie naruszenia przepisów dotyczących reklamy wskazują na potrzebę ścisłego monitorowania. Jak zaznaczono w poprzednim sprawozdaniu, ramy prawne wymagały jednak przeglądu, aby można było sprostać rozwojowi techniki i zmianom na rynku. Przyjęcie dyrektywy 2007/65/WE, która w znacznym stopniu zmieniła dyrektywę TWF i nadała jej nowy tytuł, jest odpowiedzią na te różne zagadnienia. Stosowność tego nowego instrumentu będzie w dalszym ciągu monitorowana i analizowana przez Komisję w kolejnych sprawozdaniach.

[1] Dz.U. 298 z 17.10.1989r., s. 23.

[2] Dz.U. L 202 z 30.7.1997, s. 60.

[3] Poprzedzone jest ono szóstym sprawozdaniem w sprawie stosowania dyrektywy (COM(2007) 452 wersja ostateczna)

[4] Zob. art. 1 dyrektywy 2007/65/WE:„W dyrektywie 89/552/EWG wprowadza się następujące zmiany: 1) tytuł otrzymuje: »Dyrektywa 89/552/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych)«”

[5] Europejskie Obserwatorium Audiowizualne, Rocznik 2008

[6] Europejskie Obserwatorium Audiowizualne, baza danych MAVISE

[7] Dyrektywa 2000/31/WE motyw 57: „W swoim orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości stale i jednolicie podtrzymywał zdanie, że Państwo Członkowskie zachowuje prawo podejmowania środków przeciwko usługodawcy mającemu siedzibę w innym Państwie Członkowskim, ale którego działalność jest całkowicie lub głównie skierowana na terytorium pierwszego Państwa Członkowskiego, jeżeli wybór siedziby został dokonany w celu uniknięcia ustawodawstwa, które miałoby zastosowanie do tego usługodawcy, gdyby miał on siedzibę w pierwszym Państwie Członkowskim”. Zob. zwłaszcza sprawy C-212/97, Centros, 9 marca 1999 r., i C-196/04, Cadbury, 12 września 2008 r.

[8] Zob. 2.7.1.

[9] Sprawa T-33/01, Infront WM AG przeciwko Komisji, 15 grudnia 2005 r.

[10] Dz.U. C 17 z 24.1.2008, s. 7-10

[11] Sprawa C-125/06, 13 marca 2008 r., Komisja przeciwko Infront WM AG.

[12] Sprawy T- 385/07, T-55/08 i T-68/08.

[13] Art. 3i ust. 1.

[14] C/195-06, Kommunikationsbehörde Austria (KommAustria) przeciwko Österreichischer Rundfunk (ORF), 18 października 2007 r.

[15] http://www.parlamento.it/leggi/08101l.htm#conve.

[16] http://www.agcom.it/provv/d_162_07_CSP.htm.

[17] http://www.agcom.it/provv/d_12_08_CSP.htm.

[18] http://www.agcom.it/provv/d_133_08_CSP.htm.

[19] http://www.agcom.it/provv/d_211_08_CSP/d_211_08_CSP.htm.

[20] http://europa.eu/rapid/pressReleasesAction.do?reference=IP/07/1062&format=HTML&aged=0 &language=EN&guiLanguage=en

[21] http://www.europa.eu/rapid/pressReleasesAction.do?reference=IP/08/700&format=HTML&ag ed=0&language=EN&guiLanguage=en

[22] W języku hiszpańskim: micro-espacios publicitarios i publireportages.

[23] Do innych działań podjętych w związku z ochroną małoletnich należy komunikat w sprawie ochrony małoletnich przy korzystaniu z gier wideo przyjęty przez Komisję dnia 22 kwietnia 2008 r. (COM (2008)/0207 wersja ostateczna, 22.04.2008). Komunikat dotyczy kilku zagadnień, w tym przyjęcia przez państwa członkowskie systemów ratingowych PEGI i PEGI On-line.

[24] Zgodnie z art. 23a dyrektywy komitet kontaktowy składający się z przedstawicieli właściwych organów został ustanowiony pod egidą Komisji. Do jego zadań należy między innymi omawianie kwestii dotyczących wdrażania dyrektywy.

[25] http://ec.europa.eu/comm/avpolicy/reg/tvwf/contact_comm/index_en.htm.

[26] Tj. wszystkie państwa karaibskie (z wyjątkiem Haiti), które należą do CARICOM (Antigua i Barbuda, Bahamy, Barbados, Belize, Dominika, Grenada, Gujana, Jamajka, Montserrat, Saint Kitts i Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Surinam, Trynidad i Tobago) oraz Republika Dominikany. Umowa została podpisana dnia 15 października 2008 r. z tymi 13 państwami. Gujana podpisała umowę dnia 20 października 2008 r.

[27] http://ec.europa.eu/avpolicy/ext/enlargement/index_en.htm

[28] W tym celu rozpoczęto badanie mające na celu opracowanie kryteriów oceny poziomów umiejętności korzystania z mediów. Umowę zawarto w październiku 2008 r., a końcowe sprawozdanie ma zostać przedstawione w lipcu 2009 r.