Kompetencje Eurojustu (określone w art. 3, 5, 6 i 7 decyzji Rady 2002/187/WSiSW, zmienionej decyzją Rady 2003/659/WSiSW i decyzją Rady 2009/426/WSiSW)

Cele Art. 3 decyzji Rady ustanawiającej Eurojust W kontekście dochodzenia i ścigania przestępczości określonej w art. 4, w odniesieniu do poważnej przestępczości, w szczególności przestępczości zorganizowanej, dotyczącej dwóch lub więcej państw członkowskich, celami Eurojustu są: a) stymulowanie i poprawa koordynacji między właściwymi władzami państw członkowskich w zakresie prowadzenia dochodzeń i ścigania w państwach członkowskich, z uwzględnieniem wszelkich wniosków składanych przez właściwe władze państwa członkowskiego i wszelkich informacji dostarczonych przez organy właściwe na podstawie przepisów przyjętych w ramach Traktatów; b) poprawa współpracy między właściwymi władzami państw członkowskich, w szczególności ułatwianie realizacji wniosków i decyzji dotyczących współpracy sądowej, w tym również jeżeli chodzi o instrumenty służące wdrożeniu zasady wzajemnego uznawania; c) wspieranie na inne sposoby właściwych władz państw członkowskich w celu usprawnienia prowadzonych przez nie dochodzeń i ścigania Zadania Art. 5 decyzji Rady ustanawiającej Eurojust 1. W celu realizacji swoich celów Eurojust wypełnia zadania: a) poprzez jednego lub więcej odpowiednich przedstawicieli krajowych zgodnie z art. 6; lub b) jako Kolegium, zgodnie z art. 7: (i) na wniosek jednego lub więcej przedstawicieli krajowych, których dotyczy sprawa objęta działaniem Eurojust; lub (ii) gdy sprawa wymaga dochodzenia lub ścigania, które wywołują następstwa na poziomie Unii lub które mogą dotyczyć innych państw członkowskich niż te, które są bezpośrednio zainteresowane; lub (iii) gdy w grę wchodzi pytanie o charakterze ogólnym, dotyczące osiągnięcia jego celów; lub (iv) gdy jest to inaczej przewidziane w niniejszej decyzji. 2. Po wypełnieniu zadania Eurojust wskaże, czy działa poprzez jednego czy więcej przedstawicieli krajowych, w rozumieniu art. 6, czy jako Kolegium w rozumieniu art. 7. Art. 6 decyzji Rady ustanawiającej Eurojust 1. Gdy Eurojust działa poprzez swych przedstawicieli krajowych: a) może, podając powody swojego działania, występować do właściwych władz odnośnych państw członkowskich o: (i) podjęcie dochodzenia lub ścigania za określone czyny; (ii) uznanie, iż jedno z nich może mieć lepsze możliwości podjęcia dochodzenia lub ścigania za określone czyny; (iii) koordynowanie między właściwymi władzami zainteresowanych państw członkowskich; (iv) ustanowienie wspólnego zespołu śledczego zgodnie z odpowiednimi instrumentami współpracy; (v) dostarczanie wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania jego zadań; (vi) zastosowanie specjalnych technik śledczych; (vii) podjęcie jakichkolwiek innych działań uzasadnionych potrzebami postępowania karnego; b) zapewnia by właściwe władze zainteresowanych państw członkowskich informowały się wzajemnie na temat dochodzenia i ścigania, o których zostały poinformowane; c) pomaga właściwym władzom państw członkowskich, na ich wniosek, w zapewnieniu najlepszej możliwej współpracy w dochodzeniu i ściganiu; d) udziela pomocy w celu ulepszenia współpracy między właściwymi władzami państwowymi; e) współpracuje i konsultuje się z Europejską Siecią Sądową, w tym wykorzystuje jej bazę danych i przyczynia się do jej udoskonalenia; f) wspomaga, we wszystkich przypadkach wymienionych w art. 3 ust. 2 i 3 oraz za zgodą Kolegium, postępowanie dochodzeniowe i ściganie prowadzone przez właściwe organy tylko jednego państwa członkowskiego. 2. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe władze krajowe bez zbędnej zwłoki podejmowały działania w sprawie wniosków złożonych na podstawie niniejszego artykułu. Art. 7 decyzji Rady ustanawiającej Eurojust 1. Gdy Eurojust występuje jako Kolegium: a) może, w związku z rodzajami przestępstw określonymi w art. 4 ust. 1, podając powody wnioskować, by właściwe władze zainteresowanych państw członkowskich: (i) podjęły postępowanie przygotowawcze lub ściganie za określone czyny; (ii) uznały, iż jedno z nich może znajdować się w lepszej sytuacji dla podjęcia dochodzenia lub ścigania za określone czyny; (iii) koordynowały właściwe władze zainteresowanych państw członkowskich; (iv) ustanowiły wspólny zespół dochodzeniowy zgodny z odpowiednimi instrumentami współpracy; (v) dostarczyły mu wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania zadań; b) zapewnia, by właściwe władze państw członkowskich informowały się wzajemnie na temat dochodzenia i ścigania, o których zostały poinformowane i które wywołują następstwa na poziomie Unii lub które mogą mieć wpływ na inne, niezainteresowane bezpośrednio państwa członkowskie; c) pomaga właściwym władzom państw członkowskich, na ich wniosek, zapewnić najlepszą możliwą koordynację dochodzenia i ścigania; d) zapewnia pomoc w celu poprawy współpracy między właściwymi władzami państw członkowskich, w szczególności na podstawie analiz Europolu; e) współpracuje i konsultuje się z Europejską Siecią Sądową, w tym wykorzystuje i przyczynia się do ulepszenia jej bazy danych; f) może wspomagać Europol, w szczególności dostarczając opinii opartych na analizach przeprowadzonych przez Europol; g) może dostarczać wsparcia logistycznego w przypadkach określonych w lit. a), c) i d). Wsparcie logistyczne może polegać na pomocy w tłumaczeniu pisemnym lub ustnym oraz organizacji spotkań koordynacyjnych. 2. Jeżeli co najmniej dwóch przedstawicieli krajowych ma odmienne zdanie co do tego, w ramach której jurysdykcji należy wszcząć dochodzenie lub ściganie zgodnie z art. 6, a zwłaszcza z art. 6 ust. 1 lit. c), kolegium zostaje poproszone o wydanie niewiążącej pisemnej opinii w tej sprawie, pod warunkiem że zainteresowanym właściwym władzom krajowym nie udało się rozwiązać danej kwestii za obopólnym porozumieniem. Opinia kolegium zostaje bezzwłocznie przekazana zainteresowanym państwom członkowskim. Niniejszy ustęp nie narusza przepisów ust. 1 lit. a) ppkt (ii). 3. Niezależnie od przepisów aktów prawnych w zakresie współpracy sądowej przyjętych przez Unię Europejską, właściwe władze mogą zgłosić Eurojustowi powtarzające się przypadki odmowy lub trudności związane z wykonaniem wniosków i decyzji dotyczących współpracy sądowej, w tym również dotyczących instrumentów służących wdrożeniu zasady wzajemnego uznawania, i wystąpić do kolegium o wydanie niewiążącej pisemnej opinii w tej sprawie, pod warunkiem że właściwym władzom krajowym nie udało się rozwiązać danej kwestii za obopólnym porozumieniem lub przy pomocy właściwych przedstawicieli krajowych. Opinia kolegium zostaje bezzwłocznie przekazana zainteresowanym państwom członkowskim.