[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 2.8.2010

KOM(2010)415 wersja ostateczna

SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY Sprawozdanie roczne dla Parlamentu Europejskiego i Rady z działalności jednostki centralnej systemu Eurodac w 2009 r.

SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYSprawozdanie roczne dla Parlamentu Europejskiego i Rady z działalności jednostki centralnej systemu Eurodac w 2009 r.

WPROWADZENIE

Zakres

Rozporządzenie Rady (WE) nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. dotyczące ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania konwencji dublińskiej (zwane dalej „rozporządzeniem Eurodac”)[1] stanowi, że Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie z działalności jednostki centralnej.[2] Bieżące, siódme sprawozdanie obejmuje informacje o zarządzaniu systemem i uzyskiwanych w 2009 r. wynikach. Oceniono w nim rezultaty oraz efektywność pod względem kosztów systemu Eurodac, jak również jakość działania jego jednostki centralnej.

Ewolucja kontekstu prawnego i politycznego

W dniu 10 września 2009 r. Komisja przyjęła zmieniony wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (WE) nr […/…] [ustanawiającego kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca][3].

Celem tego wniosku było uwzględnienie rezolucji Parlamentu Europejskiego i wyników negocjacji w Radzie dotyczących wniosku w sprawie zmiany rozporządzenia Eurodac, który przyjęto w dniu 3 grudnia 2008 r.[4] Ponadto wprowadził on możliwość korzystania z centralnej bazy danych Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich oraz Europol do celów zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw terrorystycznych i innych poważnych przestępstw[5].

CENTRALNA JEDNOSTKA SYSTEMU EURODAC[6]

Zarządzanie systemem

W związku ze zwiększoną ilością administrowanych danych (niektóre kategorie transakcji muszą być przechowywane przez okres 10 lat), faktem, że platforma techniczna (dostarczona w 2001 r.) stała się w sposób naturalny przestarzała, jak również brakiem możliwości przewidzenia, na ile zwiększy się ilość operacji przetwarzanych w systemie Eurodac – trwają prace nad wprowadzeniem nowej wersji systemu Eurodac.

Jakość usług i efektywność pod względem kosztów

Komisja dołożyła wszelkich starań, by zapewnić wysokiej jakości usługi dla państw członkowskich[7], które są ostatecznymi użytkownikami końcowymi jednostki centralnej Eurodac[8]. W 2009 r. jednostka centralna Eurodac była dostępna przez 99,42% czasu.

W 2009 r. wydatki na konserwację i obsługę jednostki centralnej wyniosły 1 221 183,83 EUR. Wzrost wydatków w porównaniu z ubiegłymi latami (820 791,05 EUR w 2007 r., 605 720,67 EUR w 2008 r.) wynikał z kosztów pierwszej raty na przeprowadzane właśnie udoskonalenia możliwości systemu Eurodac oraz ze zwiększenia kosztów konserwacji systemu.

Jednocześnie zdołano poczynić pewne oszczędności dzięki skutecznemu korzystaniu z dostępnych zasobów i infrastruktury administrowanych przez Komisję, np. dzięki wykorzystaniu sieci S-TESTA.

Komisja zapewniła również (za pośrednictwem programu IDABC[9]) usługi łączności i zabezpieczające na potrzeby wymiany danych między jednostką centralną a jednostkami krajowymi. Koszty te, które pierwotnie ponosić miało każde państwo członkowskie, zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3 rozporządzenia, zostały ostatecznie pokryte przez Komisję, która wykorzystała dostępną wspólną infrastrukturę, co pozwoliło zaoszczędzić wydatków z budżetów krajowych.

Ochrona i bezpieczeństwo danych

Artykuł 18 ust. 2 rozporządzenia Eurodac ustanawia kategorię operacji, która umożliwia, na wniosek osoby, której dotyczą dane zapisane w centralnej bazie danych, przeprowadzenie tzw. „specjalnego wyszukiwania, w celu zagwarantowania praw tej osoby do dostępu do dotyczących jej danych.

Jak wskazano w poprzednich sprawozdaniach rocznych, w pierwszych latach działania systemu Eurodac wysoka liczba tzw. „specjalnych wyszukiwań” była powodem niepokoju co do potencjalnego niewłaściwego wykorzystania tej funkcji przez administracje krajowe.

Po nagłym obniżeniu ilości takich wyszukiwań w 2008 r. (z 195 w 2007 r. do 56), obserwujemy dalszy spadek: w 2009 r. przeprowadzono jedynie 42 takie wyszukiwania[10], co nie stanowi już powodów do niepokoju.

Niemniej, aby lepiej monitorować ten proces, Komisja zawarła w swoim wniosku dotyczącym zmiany rozporządzenia Eurodac wymóg przesyłania przez państwa członkowskie kopii wniosku złożonego przez osobę, której dotyczą dane, do właściwego krajowego organu nadzoru.

LICZBY I USTALENIA

W załączniku dołączonym do niniejszego sprawozdania rocznego zamieszczono tabele zawierające dane wygenerowane przez jednostkę centralną w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. Statystyki Eurodac opierają się na obrazach odcisków palców wszystkich osób w wieku co najmniej 14 lat, które złożyły wniosek o udzielenie azylu w państwach członkowskich, które zostały zatrzymane w związku z nielegalnym przekroczeniem granicy zewnętrznej państwa członkowskiego, lub też co do których ustalono, że przebywają nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego (jeżeli właściwe organy uznają za konieczne sprawdzenie, czy już wcześniej złożono wniosek o udzielenie azylu).

Należy zwrócić uwagę na fakt, że danych z systemu Eurodac dotyczących wniosków o udzielenie azylu nie można porównywać z danymi wygenerowanymi przez Eurostat, które opierają się na miesięcznych danych statystycznych dostarczanych przez ministerstwa sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Różnice pomiędzy tymi danymi wynikają z wielu przyczyn natury metodologicznej. Po pierwsze dane Eurostatu obejmują wszystkie wnioski o azyl, czyli niezależnie od wieku osoby, która złożyła wniosek. Po drugie dane te gromadzone są przy zachowaniu rozróżnienia między osobami występującymi o azyl w miesiącu referencyjnym (co może obejmować wnioski złożone powtórnie) a osobami występującymi o azyl po raz pierwszy.

Udane operacje

„Udana operacja” to taka operacja, która została prawidłowo przetworzona przez jednostkę centralną i nie została odrzucona ze względu na problem z walidacją danych, błędy w obrazach odcisków palców lub ich niedostateczną jakość[11].

W 2009 r. jednostka centralna otrzymała łącznie 353 561 udanych operacji, co oznacza jedynie niewielki spadek 1% w porównaniu z rokiem 2007 (357 421). W 2009 r. utrzymywała się odnotowana w poprzednich dwóch latach tendencja zwyżkowa liczby operacji dotyczących danych osób ubiegających się o azyl („ kategoria 1 ”[12]): statystyki Eurodac pokazują wzrost o 8% (do liczby 236 936) w porównaniu ze statystykami za 2008 r. (219 557).

Również tendencja w zakresie liczby osób zatrzymanych w związku z nielegalnym przekroczeniem granicy zewnętrznej („ kategoria 2 ”[13]) uległa ogromnej zmianie w 2009 r. Po 62,3% wzroście między 2007 a 2008 r. (do liczby 61 945), liczba operacji spadła o 50% w 2009 r. (do 31 071). Krajami, które wprowadzają większość takich danych są Włochy, Grecja i Hiszpania. Niemniej krajem przeprowadzającym najwięcej operacji jest Grecja – kraj ten przesłał 60% wszystkich danych „kategorii 2” w 2009 r. (18 714 w porównaniu z 20 012 w 2008 r.). Z drugiej strony odnotowano znaczny spadek liczby operacji przeprowadzanych przez Włochy i Hiszpanię: 7 300 w porównaniu z 32 052 w przypadku Włoch oraz 1 994 w porównaniu z 7 068 w przypadku Hiszpanii.

W 2009 r. 6 państw członkowskich (Islandia, Luksemburg, Łotwa, Norwegia, Portugalia i Republika Czeska) nie przesłało żadnych informacji o operacjach z „kategorii 2”. Podkreślona w statystykach Eurodac kwestia rozbieżności między ilością danych kategorii 2 wysłanych do Eurodac a statystykami z innych źródeł dotyczącymi liczby nielegalnych przekroczeń granicy w państwach członkowskich wynika najprawdopodobniej z niejasnego sformułowania definicji w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Eurodac[14]. Problem ten zostanie rozwiązany w ramach trwającego obecnie przeglądu rozporządzenia Eurodac.

W roku 2009 utrzymała się tendencja wzrostowa jeżeli chodzi o korzystanie z opcji przesyłania informacji[15] o operacjach z „ kategorii 3” [16] (dane osób zatrzymanych w związku z nielegalnym pobytem na terytorium państwa członkowskiego). Po 17,6% wzroście w 2008 r. (do liczby 75 919), liczba operacji wzrosła o 12,7% w 2009 r. (do 85 554). Jedynie Irlandia nie przesłała żadnych informacji o operacjach z „kategorii 3”.

Mimo że rozporządzenie Eurodac nie nakłada obowiązków dokonywania wyszukiwań z „kategorii 3”, Komisja zachęca państwa członkowskie do korzystania z tej możliwości przed wszczęciem procedury powrotu na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich. W przypadkach wymienionych w rozporządzeniu Eurodac[17] takie wyszukiwania mogą pomóc ustalić, czy dany obywatel państwa trzeciego wnioskował o azyl w innym państwie członkowskim, do którego powinien powrócić zgodnie z przepisami rozporządzenia dublińskiego.

„Trafienia”

Wielokrotne wnioski o azyl (trafienia w wyniku „porównania kategorii 1 z kategorią 1”)

Spośród ogółu 236 936 wniosków o udzielenie azylu zarejestrowanych w systemie Eurodac w 2009 r., 23,3% wniosków stanowiły „wielokrotne wnioski o azyl” (tzn. złożone po raz drugi lub więcej), co oznacza, że w 55 226 przypadkach odciski palców tej samej osoby zostały już wcześniej zarejestrowane jako operacja z „kategorii 1” w tym samym lub w innym państwie członkowskim. Oznacza to wzrost o 5,8% w porównaniu z poprzednim rokiem. Nie oznacza to jednakże we wszystkich przypadkach, że dana osoba złożyła nowy wniosek o udzielenie azylu. W rzeczywistości niektóre państwa członkowskie stosują praktykę pobierania odcisków palców od wnioskodawców przy przyjmowaniu ich z powrotem na podstawie rozporządzenia dublińskiego, co zniekształca statystyki dotyczące wielokrotnych wniosków: pobieranie i ponowne przesyłanie odcisków palców wnioskodawcy po przybyciu wskutek przekazania na podstawie rozporządzenia dublińskiego odnotowywane jest nieprawidłowo jako ponowne wystąpienie danej osoby o azyl. Komisja zamierza rozwiązać ten problem, dlatego w swoim wniosku dotyczącym zmiany rozporządzenia Eurodac wprowadziła wymóg, by przekazanie nie było odnotowywane jako nowy wniosek o udzielenie azylu.

W tabeli 3 załącznika podano w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego liczbę wniosków o udzielenie azylu, które odpowiadały wnioskom uprzednio zarejestrowanym w innym („trafienia zagraniczne”), lub tym samym państwie członkowskim („trafienia miejscowe”)[18].

Uderzające jest, że 38,8% wielokrotnych wniosków stanowiły „trafienia miejscowe”. W Belgii, na Cyprze, w Republice Czeskiej i Polsce przekraczało to nawet 50%. Trafienia miejscowe, które wskazują na przypadki osób, które po złożeniu wniosku o azyl w jednym państwie członkowskim złożyły nowy wniosek w tym samym państwie członkowskim, w rzeczywistości odpowiadają definicji kolejnych wniosków w rozumieniu art. 32 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich.

Trafienia zagraniczne dają również pewne wyobrażenie na temat zjawiska wtórnego przemieszczania się osób ubiegających się o azyl w UE. Obok „logicznych” szlaków między sąsiadującymi państwami członkowskimi, wysoka liczba (2 012) osób ubiegających się o azyl we Francji i w Belgii (959) złożyła uprzednio wniosek w Polsce, natomiast największa liczba trafień zagranicznych w Grecji (300) i we Włoszech (208) odpowiadała wnioskom osób ubiegających się o azyl zarejestrowanym uprzednio w Zjednoczonym Królestwie. W tym ostatnim przypadku przepływy są symetryczne i znaczna liczba trafień dotyczących operacji z „kategorii 1” przesłanych przez Zjednoczone Królestwo pokrywa się z danymi przesłanymi przez Włochy (726).

Trafienia w wyniku „porównania kategorii 1 z kategorią 2”

Trafienia te pozwalają zorientować się, jakie szlaki wybierają osoby, które nielegalnie wjechały na terytorium Unii Europejskiej przed wystąpieniem o azyl. Podobnie jak w roku poprzednim większość trafień wystąpiła w związku z danymi przesłanymi przez Grecję i Włochy oraz, w dużo mniejszej liczbie, z tymi przesłanymi przez Węgry i Hiszpanię. Biorąc pod uwagę wszystkie państwa członkowskie, 65,2% osób zatrzymanych w związku z nielegalnym przekroczeniem granicy, które zdecydowały się złożyć wniosek o udzielenie azylu, czyni to w innym państwie członkowskim niż to, do którego nielegalnie wjechały. Oznacza to liczbę 20 363 wniosków, czyli wzrost w stosunku do poprzedniego roku, w którym „trafienia zagraniczne” stanowiły odsetek 35,6%, tj. dotyczyły 10 571 wniosków, które zostały złożone w innym państwie członkowskim, niż państwo, w którym dana osoba nielegalnie wjechała na teren UE.

Głównym kierunkiem podróży osób, które wjechały do UE nielegalnie przez Grecję, a następnie wyruszyły dalej (12 192), była Norwegia (2 223), Zjednoczone Królestwo (1 805) i Niemcy (1 516). Osoby, które wjechały przez Włochy i następnie wyruszyły dalej (6 398) udawały się głównie do Szwajcarii (1422), Niderlandów (1075), Norwegii (1041) lub Szwecji (911). Osoby, które wjechały przez Hiszpanię i wyruszyły dalej (544) najczęściej obierały za cel Francję (254) lub Szwajcarię(118), zaś te, które wjechały przez Węgry (604) – głownie Austrię (150), Szwajcarię (80) lub Niemcy (65).

Trafienia w wyniku „porównania kategorii 3 z kategorią 1”

Trafienia te wskazują, gdzie nielegalnie migranci najpierw wystąpili o udzielenie azylu przed podróżą do innego państwa członkowskiego. Należy mieć jednakże na uwadze, że przekazywanie danych o operacjach z „kategorii 3” nie jest obowiązkowe, i że nie wszystkie państwa członkowskie systematycznie korzystają z możliwości takiej kontroli.

Na podstawie dostępnych danych można wywnioskować, że – podobnie jak w latach poprzednich – osoby zatrzymane w związku z nielegalnym pobytem w Niemczech, najczęściej występowały wcześniej o azyl w Szwecji lub Austrii, natomiast osoby zatrzymane w związku z nielegalnym pobytem we Francji, często zwracały się uprzednio o azyl w Zjednoczonym Królestwie lub we Włoszech. Po wystąpieniu o azyl we Włoszech znaczna liczna osób przebywa nielegalnie w Norwegii, Niemczech, Francji i Niderlandach. Podobną drogę osoby te obierają z Grecji, Hiszpanii, Malty do Norwegii, Niemiec i Niderlandów. Warto również odnotować że średnio 25% osób, co do których ustalono, że nielegalnie przebywają na terytorium państwa członkowskiego, złożyło uprzednio wniosek o udzielenie azylu w państwie członkowskim.

Opóźnienie operacji

Rozporządzenie Eurodac przewiduje obecnie jedynie nieprecyzyjny termin na przesyłanie odcisków palców, co w praktyce prowadzi do znacznych opóźnień. Jest to zasadniczy problem, ponieważ duża zwłoka w przekazywaniu odcisków może spowodować rezultaty sprzeczne z zasadami ustalania odpowiedzialności ustanowionymi w rozporządzeniu dublińskim. Na kwestię nadmiernych opóźnień w pobieraniu odcisków i przesyłaniu ich do jednostki centralnej Eurodac zwracano już uwagę w poprzednich sprawozdaniach rocznych, została ona również uwydatniona jako jeden z problemów w sprawozdaniu z oceny.

W 2009 r. utrzymywała się zeszłoroczna tendencja zwyżkowa i wzrosła ogólna liczba opóźnień w przesyłaniu danych tj. wydłużeniu uległ czas między pobraniem odcisków palców a przesłaniem ich do centralnej jednostki Eurodac. Skrajny odnotowany przypadek, to 36,35 dnia na przesłanie danych „kategorii 2” przez Grecję[19]. Inne państwa członkowskie, które z przesyłają dane z dużym opóźnieniem to Rumunia, Islandia, Zjednoczone Królestwo, Hiszpania, Słowacja i Dania. Komisja musi ponownie podkreślić, że opóźnione przekazywanie może spowodować błędne wyznaczenie państwa członkowskiego w ramach dwóch różnych scenariuszy nakreślonych w poprzednich sprawozdaniach: „nieprawidłowego trafienia”[20] oraz „braku prawidłowego trafienia”[21].

Gorsze funkcjonowanie przesyłania odcisków palców znajduje odbicie w liczbie nieprawidłowych trafień i braku prawidłowych trafień.

W 2009 r. jednostka centralna wykryła 1 060 przypadków „braku prawidłowego trafienia”, co stanowi 2,3-krotność liczby z 2008 r., która wynosiła 450. Statystyki za 2007 r. mówią jedynie o 60 przypadkach „braku prawidłowego trafienia”. Jest uderzające, że 99% takich przypadków w 2009 r. przypisuje się opóźnieniom w przekazywaniu danych przez Grecję. W 290 przypadkach wystąpiło „nieprawidłowe trafienie” (324 takie przypadki w 2008 r.) 82,8% z tego spowodowane jest opóźnieniami wywołanymi przez Danię. W związku z powyższym Komisja ponownie wzywa państwa członkowskie do poczynienia wszelkich niezbędnych wysiłków, by ich dane przesyłane były zgodnie z art. 4 i 8 rozporządzenia Eurodac.

Jakość operacji

W 2009 r. średni wskaźnik odrzuconych operacji dla wszystkich państw członkowskich wyniósł 7,87%, czyli nieznacznie wzrósł on w stosunku do lat poprzednich (w 2008: 6,4%;. 2007: 6,13%). W dziewięciu państwach członkowskich wskaźnik odrzucenia wynosił ponad 10%: w Holandii (19,28%), na Malcie, w Estonii, Luksemburgu, Finlandii, Szwecji, Zjednoczonym Królestwie, Francji i Niemczech. W przypadku jedenastu państw członkowskich wskaźnik odrzucenia był wyższy od średniej. Należy podkreślić, że wskaźnik odrzuconych operacji nie zależy od niedoskonałości technologii czy systemu. Wynika on głównie z niskiej jakości obrazów odcisków palców przesłanych przez państwa członkowskie, ludzkich błędów lub nieprawidłowej konfiguracji sprzętu używanego przez państwa członkowskie do przesyłu. Z drugiej strony należy odnotować fakt, że w niektórych przypadkach liczby te obejmują szereg prób przesłania tych samych odcisków palców, po tym jak zostały one odrzucone przez system ze względu na niedostateczną jakość. Komisja uwzględnia fakt, że pewne opóźnienia mogą być spowodowane tymczasowym brakiem możliwości pobierania odcisków palców (zatarte lub zniszczone opuszki palców lub stan zdrowia uniemożliwiający natychmiastowe pobranie odcisków palców), lecz niezależnie od tego ponownie podkreśla problem ogólnie wysokiego wskaźnika odrzucenia, na który zwracano szczególną uwagę już w poprzednich sprawozdaniach rocznych, wzywając te państwa członkowskie do zapewnienia specjalnych szkoleń krajowym operatorom Eurodac, jak również prawidłowej konfiguracji wyposażenia, aby obniżyć ten wskaźnik.

WNIOSKI

W 2009 r. jednostka centralna Eurodac w dalszym ciągu uzyskiwała bardzo zadowalające wyniki w zakresie jakości, rezultatów, bezpieczeństwa i efektywności pod względem kosztów.

Zwiększyła się również liczba operacji z kategorii 1 wprowadzanych do Eurodac. Liczba „operacji z kategorii 2” spadła o 50%, podczas gdy liczba „operacji z kategorii 3” wzrosła o 12,7%.

Problemem pozostają nadal nadmierne opóźnienia w przesyłaniu danych do jednostki centralnej systemu Eurodac.

Tabela 1: Jednostka centralna systemu Eurodac, stan zawartości bazy danych na dzień 31.12.2009 r.

[pic]

Tabela 2: Udane operacje w jednostce centralnej systemu EURODAC w 2009 r.

[pic]

Tabela 3: Podział trafień – porównanie kategorii 1 z kategorią 1 w 2009 r.

[pic]

Tabela 4: Podział trafień – porównanie kategorii 1 z kategorią 2 w 2009 r.

[pic]

Tabela 5: Podział trafień – porównanie kategorii 3 z kategorią 1 w 2009 r.

[pic]

Tabela 6: Odrzucone operacje w 2009 r. (%)

[pic]

Tabela 7: Średni okres między datą pobrania odcisków palców i ich przesłaniem do jednostki centralnej EURODAC w 2009 r.

[pic]

Tabela 8: Nieprawidłowe trafienia – porównanie kategorii 1 z kategorią 1 w 2009 r.

[pic]

Tabela 9: Rozkład przypadków braku prawidłowego trafienia kategorii 1 i 2 ze względu na opóźnienie w przesłaniu operacji z kategorii 2 w 2009 r.

[pic]

Tabela 10: Rozkład trafień z zablokowanymi sprawami (art. 12 rozporządzenia 2725/2000) w 2009 r.

[pic]

Tabela 11: Liczba przekazanych operacji z kategorii 9 na każde państwo członkowskie w 2009 r.

[pic]

[1] Dz.U. L 316 z 15.12.2000, s. 1.

[2] Artykuł 24 ust. 1 rozporządzenia Eurodac.

[3] COM(2009) 342 wersja ostateczna.

[4] Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia dublińskiego, COM(2008) 825.

[5] Jednocześnie przyjęto wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie występowania przez organy ścigania państw członkowskich oraz Europol o porównanie z danymi Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego (COM(2009) 344 wersja ostateczna z 10.9.2009 r.), który stracił ważność wraz ze zniesieniem struktury trzech filarów przez wejście w życie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

[6] Ogólny opis jednostki centralnej systemu Eurodac, definicje różnych rodzajów operacji przetwarzanych przez tę jednostkę, jak również informacje o trafieniach, jakie można uzyskać na ich podstawie, zamieszczono w pierwszym sprawozdaniu z działalności jednostki centralnej systemu Eurodac. Zob. dokument roboczy służb Komisji – Pierwsze sprawozdanie roczne dla Rady i Parlamentu Europejskiego z działalności jednostki centralnej systemu Eurodac, SEC (2004)557, s. 6.

[7] Rozporządzenie dublińskie i rozporządzenie Eurodac stosują wszystkie państwa członkowskie oraz Norwegia, Islandia i Szwajcaria, dlatego pojęcie „państwa członkowskie” używane w niniejszym sprawozdaniu obejmuje 30 państw korzystających z bazy danych systemu Eurodac.

[8] Obejmują one nie tylko usługi świadczone bezpośrednio przez jednostkę centralną (tzn. kojarzenie danych, przechowywanie danych itp.), lecz także łączność i usługi związane z zabezpieczeniem przepływu danych między jednostką centralną i krajowymi punktami dostępu.

[9] IDABC = Interoperable Delivery of European eGovernment Services to Public Administrations, Business and Citizens. IDABC jest wspólnotowym programem, którym zarządza Dyrekcja Generalna ds. Informatyki w Komisji Europejskiej.

[10] 31% z nich zostało przeprowadzonych przez jedno państwo członkowskie – Francję.

[11] W tabeli 2 załącznika przedstawiono ilość udanych operacji przypadających na każde państwo członkowskie w poszczególnych kategoriach w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r.

[12] Odciski palców (pełny zestaw obrazów 10 odcisków palców) osób ubiegających się o azyl są gromadzone celem porównania z odciskami palców innych osób ubiegających się o azyl, które uprzednio złożyły wniosek w innym państwie członkowskim. Te same dane będą porównywane także z danymi należącymi do „kategorii 2” (zob. poniżej). Dane „kategorii 1” przechowywane będą przez okres 10 lat, z wyłączeniem pewnych specyficznych przypadków przewidzianych w rozporządzeniu (np. jeżeli określona osoba uzyskała obywatelstwo jednego z państw członkowskich), w których to przypadkach dane tej osoby zostaną usunięte.

[13] Dane cudzoziemców zatrzymanych w związku z nielegalnym przekroczeniem granicy zewnętrznej, którzy nie zostali zawróceni. Dane te (pełny zestaw obrazów 10 odcisków palców) przesyłane są wyłącznie celem ich przechowywania i porównywania z danymi osób ubiegających się o azyl, przesłanymi w późniejszym okresie do jednostki centralnej. Dane te przechowywane będą przez dwa lata z wyjątkiem przypadków, w których zostaną usunięte wcześniej, gdy dana osoba uzyska dokument pobytowy, opuści terytorium państwa członkowskiego lub uzyska obywatelstwo jednego z nich.

[14] „Każde państwo członkowskie, zgodnie ze środkami bezpieczeństwa ustanowionymi w europejskiej konwencji praw człowieka oraz w konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka, niezwłocznie pobiera odciski wszystkich palców od każdej osoby w wieku co najmniej 14 lat, która zostanie zatrzymana przez właściwe organy kontrolne w związku z nielegalnym przekroczeniem lądowej, morskiej lub powietrznej granicy tego państwa członkowskiego, a która przybyła z państwa trzeciego i nie została zawrócona.”

[15] A tym samym porównywania danych osób trzecich zatrzymanych w związku z nielegalnym pobytem na terytorium z uprzednio zarejestrowanymi odciskami palców osób ubiegających się o azyl.

[16] Dane dotyczące cudzoziemców, w odniesieniu do których ustalono, że przebywają nielegalnie w państwie członkowskim. Dane te, które nie są przechowywane, są porównywane z danymi osób ubiegających się o azyl przechowywanymi w centralnej bazie danych. Przesyłanie tej kategorii danych przez państwa członkowskie jest fakultatywne.

[17] Artykuł 11 „(…) Ogólną zasadą jest, że podstawy do sprawdzenia, czy cudzoziemiec złożył wcześniej wniosek o azyl w innym Państwie Członkowskim, występują w przypadku, gdy: a) cudzoziemiec deklaruje, że złożył wniosek o udzielenie azylu, ale bez wskazania Państwa Członkowskiego, w którym wniosek został złożony; b) cudzoziemiec nie występuje o azyl, ale sprzeciwia się odesłaniu do swojego kraju pochodzenia, twierdząc, że będzie tam w niebezpieczeństwie; lub c) cudzoziemiec w inny sposób próbuje uniemożliwić swój powrót, odmawiając współpracy w ustaleniu swojej tożsamości, w szczególności przez nieujawnianie lub pokazywanie fałszywych dokumentów tożsamości”.

[18] Statystyki dotyczące trafień miejscowych podane w tabelach niekoniecznie odpowiadają informacjom o trafieniu przesłanym przez jednostkę centralną i odnotowanym przez państwa członkowskie. Wynika to z tego, że państwa członkowskie nie zawsze korzystają z opcji przewidzianej w art. 4 ust. 4, która pozwala zwrócić się do jednostki centralnej o przeprowadzenie wyszukiwania na podstawie ich własnych danych przechowywanych w centralnych bazach danych. Nawet jednak jeśli państwa członkowskie nie korzystają z tej opcji, jednostka centralna musi, z przyczyn technicznych, dokonywać zawsze porównania z wszystkimi danymi (krajowymi i zagranicznymi) przechowywanymi w jednostce centralnej. W tych konkretnych przypadkach, nawet jeśli dochodzi do skojarzenia z danymi krajowymi, jednostka centralna wysyła zwyczajnie informację o braku trafienia, ponieważ państwo członkowskie nie wystąpiło o porównanie przesłanych danych ze swoimi własnymi danymi.

[19] Średnioroczne opóźnienie w przekazywaniu jednej kategorii danych państwa członkowskiego uzyskującego najgorsze rezultaty w tym zakresie.

[20] W przypadku określanym jako „ nieprawidłowe trafienie ”, obywatel kraju trzeciego składa wniosek o udzielenie azylu w państwie członkowskim (A), którego organy pobierają od niego odciski palców. Podczas gdy te odciski nie zostały jeszcze przesłane do jednostki centralnej (operacja z kategorii 1), może się zdarzyć, że dana osoba zdążyła już udać się do innego państwa członkowskiego (B) i ponownie wystąpić o azyl . Jeżeli to państwo członkowskie B wyśle odciski palców jako pierwsze, odciski przesłane przez państwo członkowskie A zostaną zarejestrowane w centralnej bazie danych później niż odciski przesłane przez państwo członkowskie B, co spowodowałoby skojarzenie danych przesłanych przez państwo członkowskie B z danymi przesłanymi przez państwo członkowskie A. Za odpowiedzialne państwo członkowskie uznane zostałoby zatem państwo członkowskie B, zamiast państwa członkowskiego A, w którym wniosek o udzielenie azylu złożony został najpierw.

[21] W przypadku określanym jako „ brak prawidłowego trafienia ” obywatel kraju trzeciego zostaje zatrzymany z związku z nielegalnym przekroczeniem granicy , po czym organy państwa członkowskiego, do którego wjechał (A), pobierają od niego odciski palców. Podczas gdy te odciski nie zostały jeszcze przesłane do jednostki centralnej (operacja z kategorii 2), może się zdarzyć, że dana osoba zdążyła już udać się do innego państwa członkowskiego (B) i ponownie wystąpić o azyl . Przy tej okazji organy państwa członkowskiego B pobierają od niej odciski palców. Jeżeli teraz państwo członkowskie B prześle odciski palców (operacja z kategorii 1) jako pierwsze, jednostka centralna zarejestrowałaby w pierwszej kolejności operację z kategorii 1, a państwo członkowskie B byłoby zobowiązane do rozpatrzenia wniosku zamiast państwa członkowskiego A. Jeżeli natomiast operacja z kategorii 2 zostanie przesłana później, nie dojdzie do trafienia ponieważ nie można prowadzić wyszukiwania w danych z kategorii 2.