UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

Niniejszy wniosek przewiduje jako datę rozpoczęcia stosowania 1 stycznia 2021 r. i jest przedstawiany Unii składającej się z 27 państw członkowskich, zgodnie z notyfikacją o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej i Euratomu przekazaną przez Zjednoczone Królestwo na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej, otrzymaną przez Radę Europejską w dniu 29 marca 2017 r.

Program „Perykles” to program wymiany, pomocy i szkoleń w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem. Program ustanowiono decyzją Rady 2001/923/WE z dnia 17 grudnia 2001 r., a na mocy decyzji Rady 2001/924/WE z dnia 17 grudnia 2001 r. jego zakres stosowania rozszerzono na państwa członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej waluty. W następstwie późniejszych zmian do tych aktów podstawowych wprowadzonych decyzjami Rady: 2006/75/WE, 2006/76/WE, 2006/849/WE, 2006/850/WE oraz rozporządzeniem (UE) nr 331/2014 i rozporządzeniem Rady (UE) 2015/768, okres trwania programu przedłużono do dnia 31 grudnia 2020 r.

W swoim wniosku (COM(2018)369), na podstawie art. 133 TFUE, Komisja proponuje kontynuowanie programu „Perykles” w kontekście wieloletnich ram finansowych po roku 2020.

Art. 139 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przewiduje, że środków dotyczących używania euro, o których mowa w art. 133 Traktatu, nie stosuje się do państw członkowskich objętych derogacją.

Jednak wymiana informacji i personelu oraz działania pomocowe i szkoleniowe realizowane w ramach programu Perykles powinny być jednolite w całej Unii, w związku z tym należy podjąć konieczne kroki, aby zapewnić taki sam poziom ochrony euro w państwach członkowskich, w których euro nie jest oficjalną walutą. Aktywna rola nieuczestniczących państw członkowskich w kontekście obecnego rozszerzenia programu „Perykles 2020” jest ważna i istotna. Narodowy Bank Chorwacji zorganizował na przykład serię konferencji pod tytułem „Bałkańska sieć na rzecz ochrony euro” z udziałem ekspertów z Europy Południowo-Wschodniej w celu wzmocnienia ochrony euro przed fałszowaniem w tym regionie, który znany jest z produkcji i dystrybucji sfałszowanych banknotów euro.

Celem niniejszego wniosku jest rozszerzenie zakresu stosowania programu „Perykles” na te państwa członkowskie Unii Europejskiej, które nie przyjęły jeszcze euro jako swojej jednej waluty.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

·Podstawa prawna

Prawodawstwo Unii dotyczące ochrony euro przed fałszowaniem wchodzi w zakres art. 133 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Przepis ten przewiduje, że Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym, ustanawiają środki niezbędne do używania euro jako jednej waluty. Przepis ten ma zastosowanie jedynie do państw członkowskich, które przyjęły euro jako swoją jedną walutę.

Niniejszy wniosek opiera się na art. 352 TFUE, który stanowi podstawę prawną dla rozszerzenia zakresu stosowania programu „Perykles” na te państwa członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej jednej waluty.

·Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości. Ochrona europejskiej wspólnej waluty jako dobra publicznego ma wyraźny ponadnarodowy charakter, wykracza zatem poza interes i zakres odpowiedzialności poszczególnych państw członkowskich UE. Z uwagi na ponadgraniczny obrót euro i głębokie zaangażowanie międzynarodowej przestępczości zorganizowanej w proceder fałszowania euro (produkcję i dystrybucję) krajowe środki ochrony muszą zostać uzupełnione inicjatywą UE, aby zapewnić jednolitą współpracę krajową i międzynarodową oraz stawić czoła możliwemu pojawieniu się ryzyka transgranicznego.

·Proporcjonalność

·Proponowane rozporządzenie jest konieczne, właściwe i odpowiednie do osiągnięcia zamierzonego celu. Zawiera ono propozycję skutecznego wzmocnienia współpracy między państwami członkowskimi oraz między Komisją a państwami członkowskimi bez ograniczania zdolności państw członkowskich do ochrony euro przed fałszowaniem. Działanie na poziomie Unii jest konieczne i uzasadnione, ponieważ wyraźnie pomaga państwom członkowskim w zbiorowej ochronie euro i zachęca do wykorzystania wspólnych struktur Unii do zacieśnienia współpracy i intensyfikacji wymiany informacji między właściwymi organami.Wybór instrumentu

Rozporządzenie uznaje się za odpowiedni instrument prawny do celów określenia ram dotyczących ochrony euro przed fałszowaniem. Instrument ten stanowi kontynuację rozporządzenia Rady (UE) 2015/768 z dnia 11 maja 2015 r., które rozszerza stosowanie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 331/2014 ustanawiającego program wymiany, pomocy i szkoleń w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem (program „Perykles 2020”) na nieuczestniczące państwa członkowskie.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

Komisja przeprowadziła ocenę ex ante (SWD(2018)281) w związku z pracami nad rozporządzeniem XXX ustanawiającym program wymiany, pomocy i szkoleń w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem na lata po 2020 r. (program „Perykles IV”). Dowody zebrane i przedstawione w ramach tej oceny ex ante można bezpośrednio przenieść do niniejszego wniosku.