Ponadto scentralizowany mechanizm uznawania państw trzecich obejmuje na poziomie Unii wynikający z konwencji STCW obowiązek państw członkowskich w zakresie oceny systemów wyszkolenia, kształcenia i wydawania świadectw w państwach trzecich, których świadectwa marynarzy są uznawane przez te państwa członkowskie. Ocena wykazała, że scentralizowany mechanizm przyczynił się do wyrównania szans między UE a państwami trzecimi, a jednocześnie doprowadził do znacznej redukcji kosztów w porównaniu z sytuacją, w której kontrole byłyby przeprowadzane w państwach trzecich indywidualnie przez poszczególne państwa członkowskie.

Przepisy UE dotyczące wymogów w zakresie wyszkolenia i wydawania świadectw marynarzom są w dużej mierze kształtowane w oparciu o wymogi międzynarodowe, stanowiące dla nich wzór, a mianowicie konwencję STCW. Ponieważ konwencja STCW została już przetransponowana do prawa Unii w całości i wszystkie państwa członkowskie są jej stronami, dyrektywę należy dostosować do ostatnich zmian międzynarodowych ram.

Z uwagi na to, że wniosek zmienia obowiązującą dyrektywę 2008/106/WE i uchyla dyrektywą 2005/45/WE, podstawą prawną pozostaje art. 100 ust. 2 TFUE (dawny art. 80 ust. 2 TWE) dotyczący środków w dziedzinie transportu morskiego.

Wniosek gwarantuje jasność i uproszczenie obowiązujących przepisów, nie prowadzi do powstania zbędnych obciążeń oraz uwzględnia zmiany polityczne i społeczne na szczeblu europejskim i międzynarodowym. Wniosek jest w pełni zgodny z białą księgą z 2011 r. w sprawie przyszłości transportu dzięki zapewnieniu ujednoliconego wdrożenia wymogów konwencji STCW w Unii oraz równych warunków działania dla państw członkowskich i państw trzecich.

Wniosek jest w pełni zgodny z celami strategii dotyczącej transportu morskiego do 2018 r., w której wezwano do ciągłego dostosowywania europejskich ram prawnych do konwencji STCW oraz ustanowienia równych warunków działania dla UE i państw trzecich przy wdrażaniu międzynarodowych ram prawnych. Ponadto od wprowadzenia dyrektywą 2005/45/WE systemu wzajemnego uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa członkowskie przepisy dotyczące uznawania kwalifikacji zawodowych na podstawie dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady nie mają zastosowania do uznawania świadectw marynarzy na mocy dyrektywy 2008/106/WE.

Nadrzędnym celem obecnej zmiany dyrektywy jest uproszczenie i uporządkowanie obowiązujących unijnych ram prawnych dotyczących wyszkolenia marynarzy i wydawania im świadectw w celu: (i) zachowania spójności unijnych przepisów z międzynarodowymi ramami prawnymi; (ii) przekształcenia scentralizowanego mechanizmu uznawania państw trzecich w celu zwiększenia jego skuteczności i efektywności; oraz (iii) zwiększenia jasności prawa w odniesieniu do wzajemnego uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa członkowskie.

Dokonano oceny i stwierdzono, że obie dyrektywy są adekwatne do założonych celów i spełniają w znacznym stopniu pierwotne cele i oczekiwania. Zarazem ustalono jednak elementy, które ograniczają skuteczność i efektywność ram prawnych. Celem niniejszego wniosku jest rozwiązanie stwierdzonych problemów.

Wspieranie mobilności zawodowej marynarzy w UE poprzez ułatwienie wzajemnego uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa członkowskie było celem dyrektywy 2005/45/WE. W dyrektywie wprowadzono uproszczoną procedurę uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa członkowskie. Jej celem było zagwarantowanie, by wszyscy marynarze, którzy posiadają kwalifikacje w danym państwie członkowskim i odpowiednie świadectwa, mogli pełnić służbę na statkach pływających pod banderą innego państwa członkowskiego.

Znaczenie czynnika ludzkiego dla bezpieczeństwa życia na morzu oraz ochrony środowiska morskiego zostało uznane na poziomie Unii na początku lat 90. XX wieku. Poprawa kształcenia i wyszkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw została uznana za szczególnie ważny krok w kierunku osiągnięcia wysokiego poziomu bezpieczeństwa. Na szczeblu UE osiągnięto to za pomocą dyrektywy 2008/106/WE, z późniejszymi zmianami, poprzez ustanowienie minimalnych standardów w zakresie wyszkolenia i kształcenia. Niniejsza dyrektywa włącza do prawa UE międzynarodowe ramy w zakresie wymogów dotyczących wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, opracowane w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) i zalecane w Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht z 1978 r., z późniejszymi zmianami (konwencja STCW).

Ponadto w ramach przygotowywania niniejszego wniosku zorganizowano warsztaty z ekspertami krajowymi i zainteresowanymi stronami. Specjalistyczną wiedzę techniczną uzyskano również wewnętrznie we współpracy z Europejską Agencją Bezpieczeństwa Morskiego.

Ze względu na techniczny charakter proponowanego wniosku przeprowadzono ukierunkowane konsultacje. Czterotygodniowe konsultacje z ekspertami krajowymi w zakresie STCW, stowarzyszeniami armatorów oraz związkami zawodowymi marynarzy przeprowadzono za pośrednictwem ankiety internetowej. Zorganizowano warsztaty służące wymianie poglądów na temat proponowanych środków, w których uczestniczyły państwa członkowskie oraz europejskie stowarzyszenia armatorów i marynarzy. Podsumowanie konsultacji oraz szczegółowe informacje na temat uwag zgłoszonych w trakcie konsultacji zamieszczono w dokumencie roboczym służb Komisji towarzyszącym niniejszemu wnioskowi. Proponowane środki zostały poparte przez zdecydowaną większość ekspertów krajowych i zainteresowanych stron uczestniczących w konsultacjach. Jedynie zainteresowane strony reprezentujące armatorów wyraziły pewne obawy dotyczące przekształcenia scentralizowanego mechanizmu poprzez wprowadzenie do dyskusji między państwami członkowskimi tematu potrzeby uznania nowych państw trzecich. Niemniej jednak ich obawy zostały uwzględnione w ostatecznych środkach w celu uzyskania równowagi pomiędzy środkami na rzecz efektywności a potrzebą utrzymania konkurencyjności europejskiej floty, czego dokonano umożliwiając państwu członkowskiemu przedkładającemu wniosek jednostronne uznanie państwa trzeciego do chwili podjęcia decyzji o uznaniu.

c)Dyrektywę 2008/106/WE należy dostosowywać w regularnych odstępach czasu do najnowszych zmian konwencji STCW. W związku z tym obecna procedura uwzględniania zmian konwencji STCW powoduje znaczne opóźnienia i stwarza ryzyko braku spójności prawa Unii z międzynarodowymi ramami prawnymi przez znaczny okres czasu.

b)Brak jest jasności i pewności prawa co do zakresu systemu wzajemnego uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa członkowskie.

·dostępne zasoby finansowe i ludzkie zaangażowane w proces uznawania państw trzecich nie są wykorzystywane w sposób wydajny; obecnie procedura nie uwzględnia liczby kapitanów i oficerów z państw trzecich, co do których istnieje prawdopodobieństwo zatrudnienia;

W ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) Komisja oceniła unijne ramy regulacyjne dotyczące minimalnego poziomu wymogów w zakresie wyszkolenia i wydawania świadectw marynarzom oraz w sprawie wzajemnego uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa członkowskie. Ocena REFIT wykazała, że unijne ramy prawne dotyczące wyszkolenia i wydawania świadectw marynarzom w znacznej mierze osiągnęły swoje główne cele i pozostają aktualne. W szczególności ramy unijne przyczyniły się do wyeliminowania niespełniających norm załóg na statkach pływających pod banderą państw UE przez wzmocnienie morskiego kształcenia, wyszkolenia i wydawania świadectw, przy zapewnieniu równych szans dla marynarzy wyszkolonych w Unii i marynarzy zatrudnionych w Unii z państw trzecich przez ustanowienie scentralizowanego mechanizmu unijnego. Ponadto wzajemne uznawanie świadectw marynarzy na podstawie dyrektywy 2005/45/WE sprzyjało mobilności wśród marynarzy na statkach pływających pod banderą państw UE.

3.1.Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

Dyrektywę uznaje się za najodpowiedniejszy instrument do osiągnięcia założonych celów. Określa się w niej wspólne zasady i ujednolicony poziom bezpieczeństwa, zapewnia egzekwowanie przepisów, ale pozostawia państwom członkowskim wybór prawnych i technicznych procedur stosowanych w każdym z nich. Proponowane środki odnoszą się w szczególności do minimalnych wymogów w zakresie wyszkolenia marynarzy i uznaje się, że dyrektywa pozostawia państwom członkowskim swobodę niezbędną do wprowadzenia, jeżeli uznają to za stosowne, zaostrzonych wymogów w ich systemach szkolenia.

W świetle najnowszych zmian prawnych i zmian konwencji STCW wniosek dotyczący dostosowania obowiązujących wymogów unijnych do wymogów międzynarodowych, zwiększenia skuteczności scentralizowanego mechanizmu uznawania państw trzecich oraz doprecyzowania definicji świadectw marynarzy uznawanych między państwami członkowskimi, uznaje się za jedyne proporcjonalne i spójne rozwiązanie. Gwarantuje on, że obecny wysoki poziom bezpieczeństwa nie jest zagrożony, i umożliwia lepsze wykorzystanie dostępnych zasobów.

Niniejszy wniosek ma bardzo techniczny charakter w odniesieniu do środków, które mają zostać przetransponowane przez państwa członkowskie, przy czym zmienia jedynie nieliczne obowiązujące zobowiązania prawne. W związku z powyższym, w świetle niewielu działań, jakie państwa członkowskie mają podjąć w celu wdrożenia proponowanych środków, plan wdrożenia nie jest wymagany.

Zgodnie z tym podejściem cofnięcie uznania państw trzecich, z których przez co najmniej pięć lat nie zatrudniono żadnego kapitana ani oficera we flocie unijnej, doprowadzi do uwolnienia zasobów na potrzeby uznania nowych państw trzecich dysponujących większym potencjałem zapewniania członków załogi do pełnienia służby na statkach europejskich. Ze względu na brak dostępnych danych oraz prawny charakter zmian elementy skutkujące uproszczeniem nie zostały ujęte ilościowo.

Ponadto przedłużenie okresu ponownej oceny już uznanych państw trzecich na podstawie określonych priorytetowych kryteriów uwolni zasoby, które są obecnie wykorzystywane w nieefektywny sposób. W szczególności dostępne zasoby zostaną przekierowane z państw, które zapewniają niewielką liczbę marynarzy do floty unijnej i stanowią niewielkie zagrożenie dla bezpieczeństwa, do państw, które będą poddawane ponownej ocenie częściej z uwagi na to, że zatrudnianych jest z nich najwięcej marynarzy, których świadectwa wydano poza Unią.

Głównym elementem związanym ze wzrostem efektywności jest przekształcenie scentralizowanego mechanizmu uznawania systemów państw trzecich w zakresie wyszkolenia marynarzy i wydawania im świadectw. Wprowadzenie dyskusji między państwami członkowskimi na temat potrzeby uznania nowego państwa trzeciego zwiększy przejrzystość całego procesu w odniesieniu do potrzeby dokonania takiego uznania. Z uwagi na to, że przeprowadzona zostanie dogłębna analiza kosztów związanych z uznaniem w porównaniu z uzyskaniem przez flotę unijną przewagi konkurencyjnej w wyniku zatrudnienia marynarzy z danego państwa trzeciego, dostępne zasoby ludzkie i finansowe będą wykorzystane racjonalniej i efektywniej.

Z analizy wynika, że uchylenie dyrektywy 2005/45/WE i dostosowanie dyrektywy 2008/106/WE do ram międzynarodowych pozwoli na znaczne uproszczenie.

Ponieważ jest to zmiana obowiązującego aktu prawnego objętego realizowanym przez Komisję programem sprawności i wydajności regulacyjnej REFIT, Komisja rozważyła możliwości uproszczenia i zmniejszenia obciążeń.

Niemniej jednak do wniosku dołączony jest dokument roboczy służb Komisji, w którym przedstawiono uzasadnienie proponowanych rozwiązań z technicznego i prawnego punktu widzenia, a także opinie zainteresowanych stron, z którymi skonsultowano się w trakcie przygotowywania tej inicjatywy.

Wniosek jest bezpośrednim skutkiem przeprowadzenia oceny REFIT, w wyniku której wskazano kwestie wymagające dostosowania do ram międzynarodowych, zwiększenia wydajności w odniesieniu do scentralizowanego mechanizmu uznawania państw trzecich oraz potrzebę jasności prawnej w odniesieniu do uznawania świadectw marynarzy. Oczekuje się, że przewidywane środki nie będą miały żadnych znaczących skutków (tj. poza pewnością, jasnością i uproszczeniem prawa) oraz że nie istnieją istotnie odmienne rozwiązania. Zgodnie z wytycznymi Komisji dotyczącymi lepszego stanowienia prawa nie przeprowadzono dogłębnej oceny skutków.

Art. 27a zastępuje się, aby dostosować go do Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

Art. 27 zmienia się w celu upoważnienia Komisji do zmiany, w drodze aktów delegowanych, odpowiednich przepisów dyrektywy 2008/106/WE tak, aby można było ją dostosować do przyszłych zmian konwencji STCW.

W art. 25a wprowadza się zmiany w celu umożliwienia wykorzystywania informacji przekazanych przez państwa członkowskie na temat liczby potwierdzeń poświadczających uznanie świadectw wydanych przez państwa trzecie na potrzeby cofnięcia uznania i ustalenia kolejności ponownej oceny państw trzecich. W tym samym duchu art. 5a zastępuje się w celu dostosowania go do nowego art. 25a.

W art. 21 wprowadza się zmiany w celu zwiększenia odstępów czasu – do 10 lat – między ponowną oceną państw trzecich w oparciu o priorytetowe kryteria. Państwa trzecie, z których niewielu marynarzy znajduje zatrudnienie na statkach floty unijnej i które stanowią niewielkie zagrożenie pod względem bezpieczeństwa, powinny być poddawane ponownej ocenie w dłuższych odstępach czasu w porównaniu z państwami trzecimi, z których wielu marynarzy zostaje zatrudnionych we flocie unijnej.

W art. 20 dodaje się nowy ustęp wprowadzający odrębny powód cofnięcia uznania państwa trzeciego, jeżeli z państwa tego przez okres co najmniej 5 lat żadni marynarze nie zostają zatrudnieni we flocie unijnej.

Ponadto termin wydania decyzji w sprawie uznania państwa trzeciego zostaje wydłużony z 18 do 24 miesięcy, a w przypadku gdy państwo trzecie musi wdrożyć szeroko zakrojone działania naprawcze, w tym dokonać zmian przepisów, termin ten zostaje przedłużony do 36 miesięcy. Przedłużenie terminów nie powinno mieć negatywnych skutków, gdyż państwo członkowskie przedkładające wniosek jest uprawnione do jednostronnego uznania państwa trzeciego do momentu podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie uznania państwa trzeciego.

W art. 19 wprowadza się zmiany w celu ustanowienia decyzji wykonawczej w sprawie potrzeby wszczęcia procedury uznania nowych państw trzecich. Ten nowy krok proceduralny umożliwi państwu członkowskiemu przedkładającemu wniosek przedstawienie powodów złożenia wniosku o uznanie, państwa członkowskie zaś będą miały okazję do dyskusji i podjęcia decyzji w sprawie wniosku.

Dostosowanie do ram międzynarodowych

W art. 1 wprowadza się zmiany w celu ustanowienia nowych definicji związanych z nowymi prawidłami V/3 i V/4, wprowadzonych w załączniku do dyrektywy 2008/106/WE. Ponadto za konieczne – w związku z wprowadzeniem nowego art. 5b, a także w celu wyjaśnienia stosowania art. 8 w obecnym brzmieniu – uznano wprowadzenie nowej definicji „przyjmującego państwa członkowskiego”.

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca dyrektywę 2008/106/WE w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy oraz uchylająca dyrektywę 2005/45/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

uwzględniając opinię Komitetu Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Istotne znaczenie dla utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa morskiego oraz zapobiegania zanieczyszczaniu mórz ma podniesienie poziomu wiedzy i umiejętności marynarzy z Unii poprzez opracowanie szkoleń morskich i wydawanie świadectw marynarzom zgodnie z przepisami międzynarodowymi.

(2)Szkolenie marynarzy i wydawanie im świadectw jest regulowane na poziomie międzynarodowym przez konwencję Międzynarodowej Organizacji Morskiej o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht z 1978 r. („konwencja STCW”), która została zaktualizowana w 2010 r. Kolejne zmiany konwencji STCW zostały przyjęte w 2015 r. i dotyczyły wymogów w zakresie wyszkolenia i kwalifikacji marynarzy pełniących służbę na statkach objętych Międzynarodowym kodeksem bezpieczeństwa statków stosujących paliwo gazowe lub inne paliwa o niskiej temperaturze zapłonu (kodeks IGF). Ponadto w 2016 r. przyjęto zmiany w konwencji STCW w odniesieniu do wyszkolenia i kwalifikacji marynarzy pełniących służbę na statkach pasażerskich i na statkach eksploatowanych na wodach polarnych.

(3)Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE wprowadza się postanowienia konwencji STCW do prawa unijnego. Wszystkie państwa członkowskie są sygnatariuszami konwencji STCW, a zatem ujednolicone wdrożenie ich zobowiązań międzynarodowych można zapewnić przez dostosowanie do konwencji STCW przepisów unijnych w zakresie wyszkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw. W związku z tym szereg przepisów dyrektywy 2008/106/WE należy zmienić w celu uwzględnienia najnowszych zmian w konwencji STCW dotyczących wyszkolenia i kwalifikacji marynarzy pełniących służbę na statkach objętych zakresem kodeksu IGF, na statkach pasażerskich i na statkach eksploatowanych na wodach polarnych.

(4)W celu uwzględnienia zmian na szczeblu międzynarodowym oraz zapewnienia szybkiego dostosowania przepisów unijnych do takich zmian należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów prawnych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej na potrzeby uwzględnienia zmian konwencji STCW przez aktualizację wymogów technicznych w zakresie wyszkolenia marynarzy i wydawania im świadectw. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja przeprowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje zostały przeprowadzone zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te mają otrzymywać wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mają systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(5)Dyrektywa 2008/106/WE zawiera również scentralizowany mechanizm uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa trzecie. Ocena w ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) wykazała, że od czasu wprowadzenia scentralizowanego mechanizmu państwa członkowskie osiągnęły znaczne oszczędności. Jednakże ocena wykazała również, że w odniesieniu do niektórych uznanych państw trzecich jedynie niewielu marynarzy zostało następnie zatrudnionych na statkach unijnych. W związku z powyższym w celu wydajniejszego wykorzystania dostępnych zasobów ludzkich i finansowych podstawą procedury uznawania państw trzecich powinna być analiza potrzeby takiego uznania, w tym oszacowanie liczby kapitanów i oficerów pochodzących z tego państwa, co do których istnieje prawdopodobieństwo zatrudnienia na statkach unijnych.

(6)Biorąc pod uwagę doświadczenia zdobyte podczas stosowania procedury uznawania państw trzecich, w ramach oceny REFIT ustalono, że obecne ramy czasowe wynoszące 18 miesięcy nie uwzględniają złożoności procesu, który obejmuje kontrolę na miejscu, przeprowadzaną przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Morskiego. Uzgodnienia dyplomatyczne niezbędne do zaplanowania i przeprowadzenia takiej kontroli wymagają więcej czasu. Co więcej, okres 18 miesięcy nie wystarcza, w przypadku gdy państwo trzecie musi podjąć działania naprawcze i wprowadzić w systemie prawnym zmiany w celu spełnienia wymogów konwencji STCW. Z powyższych względów termin przyjęcia decyzji Komisji należy wydłużyć z 18 do 24 miesięcy, a w przypadku gdy państwo trzecie musi podjąć szeroko zakrojone działania naprawcze, w tym dokonać zmian przepisów prawnych, termin ten należy przedłużyć do 36 miesięcy. Ponadto, aby zachować elastyczność procedury uznawania, należy utrzymać możliwość tymczasowego uznania przez państwo członkowskie przedkładające wniosek systemu obowiązującego w państwie trzecim w zakresie standardów wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht.

(7)W celu dalszego zwiększenia efektywności scentralizowanego systemu uznawania państw trzecich, ponowną ocenę państw trzecich, z których niewiele marynarzy znajduje zatrudnienie we flocie unijnej, należy przeprowadzać w dłuższych odstępach czasu, które należy przedłużyć do dziesięciu lat. Niemniej jednak wspomniany dłuższy okres do dokonania ponownej oceny systemu takich państw trzecich należy połączyć z priorytetowymi kryteriami, w których uwzględnia się kwestie bezpieczeństwa, przy zapewnieniu równowagi między potrzebą efektywności a skutecznym mechanizmem ochronnym w przypadku pogorszenia jakości wyszkolenia marynarzy w odnośnych państwach trzecich.

(8)Informacje na temat marynarzy zatrudnionych z państw trzecich stały się dostępne na szczeblu Unii dzięki przekazywaniu przez państwa członkowskie przechowywanych w rejestrach krajowych odnośnych informacji dotyczących wydanych świadectw i potwierdzeń. Informacje te należy wykorzystywać nie tylko do celów statystycznych i kształtowania polityki, ale również w celu poprawy wydajności scentralizowanego systemu uznawania państw trzecich. W oparciu o informacje przekazywane przez państwa członkowskie uznane państwa trzecie, z których marynarze nie zostali zatrudnieni w flocie unijnej przez okres co najmniej pięciu lat, zostają wycofane z wykazu uznanych państw trzecich. Ponadto informacje te są również wykorzystywane do ustalenia kolejności ponownej oceny uznanych państw trzecich.

(9)Przepisy dotyczące uznawania kwalifikacji zawodowych zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady nie mają zastosowania w odniesieniu do uznawania świadectw marynarzy na podstawie dyrektywy 2008/106/WE. Dyrektywa 2005/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady regulowała wzajemne uznawanie świadectw marynarzy wydawanych przez państwa członkowskie. Jednakże definicje świadectw marynarzy określone w dyrektywie 2005/45/WE stały się nieaktualne w następstwie dokonanych w 2010 r. zmian konwencji STCW. W związku z tym należy zmienić system wzajemnego uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez państwa członkowskie w celu uwzględnienia zmian na poziomie międzynarodowym oraz wprowadzić nowe definicje świadectw marynarzy zawarte w dyrektywie 2008/106/WE. Ponadto w systemie wzajemnego uznawania należy również uwzględnić świadectwa zdrowia marynarzy wydane z upoważnienia państw członkowskich. W celu usunięcia niejasności i ryzyka wystąpienia niespójności między dyrektywą 2005/45/WE a dyrektywą 2008/106/WE wzajemne uznawanie świadectw marynarzy powinno być regulowane dyrektywą 2008/106/WE.