[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 21.11.2008

KOM(2008) 715 wersja ostateczna

2008/0219 (CNS)

Wniosek

DYREKTYWA RADY

w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich (wersja ujednolicona)

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. W kontekście społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania prawa wspólnotowego, tak aby stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla każdego obywatela, otwierając mu w ten sposób nowe możliwości korzystania z przysługujących mu konkretnych uprawnień.

Ten cel nie może zostać osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy, które były wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają rozproszone, tak iż trzeba ich szukać częściowo w oryginalnym akcie, a częściowo w późniejszych aktach zmieniających. Wymaga to pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia obowiązujących norm prawnych.

Z tego powodu ujednolicenie przepisów często zmienianych jest potrzebne, aby prawo wspólnotowe stało się jasne i zrozumiałe.

2. Dlatego też w dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja postanowiła[1] zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty prawne były ujednolicane nie później niż po 10 zmianach, podkreślając, że jest to wymaganie minimum i że odpowiednie jednostki powinny starać się nawet częściej ujednolicać teksty, za które są odpowiedzialne, aby zapewnić, że przepisy wspólnotowe są jasne i łatwo zrozumiałe.

3. Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to stanowisko[2], podkreślając wagę ujednolicenia , które daje pewność co do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie.

Ujednolicenie musi być podejmowane w pełnej zgodności z normalną wspólnotową procedurą legislacyjną.

Zważywszy, że żadne zmiany co do treści nie mogą być wprowadzane do ujednolicanych aktów, Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r., możliwość stosowania przyspieszonej procedury dla szybkiego przyjmowania ujednolicanych aktów.

4. Celem niniejszego wniosku jest ujednolicenie dyrektywy Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich[3]. Nowa dyrektywa zastąpi włączone do niej akty[4]; niniejszy wniosek całkowicie zachowuje treść ujednolicanych aktów, zbiera je więc jedynie razem, dokonując tylko takich formalnych zmian , jakie wynikają z samego zadania ujednolicenia.

5. Wniosek w sprawie ujednolicenia został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji , we wszystkich językach urzędowych, dyrektywy 90/426/EWG i aktów ją zmieniających, przygotowanej przez Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich za pomocą systemu przetwarzania danych . Tam, gdzie artykułom nadano nowe numery, korelacja pomiędzy starą i nową numeracją została określona w tabeli zawartej w załączniku VI do ujednoliconej dyrektywy.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

2008/0219 (CNS)

Wniosek

DYREKTYWA RADY

w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich (wersja ujednolicona)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. Ö 37 Õ,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[5],

a także mając na uwadze, co następuje:

ê

(1) Dyrektywa Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich[6] została kilkakrotnie znacząco zmieniona[7]. Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać ujednolicona.

ê 90/426/EWG motyw 1 (dostosowany)

(2) Koniowate jako zwierzęta żywe są ujęte w wykazie produktów w załączniku Ö I Õ Traktatu.

ê 90/426/EWG motyw 2

(3) W celu zapewnienia racjonalnego rozwoju hodowli koniowatych, zwiększając tym samym produkcyjność w tym sektorze, na poziomie wspólnotowym należy ustalić przepisy ustalające przemieszczanie koniowatych między Państwami Członkowskimi.

ê 90/426/EWG motyw 3

(4) Rozród i hodowla koniowatych, a zwłaszcza koni, są ogólnie zaliczane do sektora gospodarki rolnej; stanowią źródło dochodów części ludności rolniczej.

ê 90/426/EWG motyw 4

(5) W celu promocji handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi należy usunąć różnice dotyczące warunków zdrowotnych zwierząt w Państwach Członkowskich.

ê 90/426/EWG motyw 5

(6) W celu zapewnienia harmonijnego rozwoju handlu wewnątrzwspólnotowego należy ustanowić system Wspólnoty regulujący przywóz z państw trzecich.

ê 90/426/EWG motyw 6

(7) Należy również uregulować warunki przemieszczania na terytorium danego kraju koniowatych posiadających dokument identyfikacyjny.

ê 90/426/EWG motyw 7 (dostosowany)

(8) Aby stać się przedmiotem handlu, koniowate Ö powinny Õ spełniać pewne wymagania zdrowotne celem uniknięcia rozprzestrzeniania się chorób zaraźliwych Ö lub zakaźnych Õ. Wydaje się to szczególnie odpowiednie dla zapewnienia możliwej regionalizacji środków ograniczających.

ê 90/426/EWG motyw 8 (dostosowany)

(9) Z tych samych powodów należy ustalić warunki transportu zwierząt Ö , z uwzględnieniem warunków dobrostanu zwierząt określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1/2005[8] Õ.

ê 90/426/EWG motyw 9

(10) Aby zapewnić spełnienie wymagań, należy ustalić środki, na mocy których urzędowy lekarz weterynarii wystawi świadectwa zdrowia, towarzyszące koniowatym aż do ich miejsca przeznaczenia.

ê 90/426/EWG motyw 10 (dostosowany)

(11) Organizacja kontroli oraz dalsze działania prowadzone przez Państwo Członkowskie będące państwem przeznaczenia oraz środki zabezpieczające, które mają zostać wprowadzone, Ö zostały określone w dyrektywie Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego[9] Õ.

ê 90/426/EWG motyw 11

(12) Należy ustanowić przepisy umożliwiające Komisji kontrolę. Kontrole te powinny być przeprowadzane we współpracy z właściwymi władzami krajowymi.

ê 90/426/EWG motyw 12

(13) Określenie przepisów wspólnotowych stosujących się do przywozu z państw trzecich wymaga ustalenia wykazu państw trzecich lub ich części, z których koniowate mogą być przywożone.

ê 90/426/EWG motyw 13 (dostosowany)

(14) Dobór tych państw Ö powinien Õ być oparty na kryteriach natury ogólnej, takich jak: stan zdrowia zwierząt domowych, organizacja i kompetencje służb weterynaryjnych oraz obowiązujące przepisy zdrowotne.

ê 90/426/EWG motyw 14

(15) Ponadto, nie należy zezwalać na przywóz koniowatych z krajów dotkniętych zwierzęcymi chorobami zaraźliwymi lub zakaźnymi, które stanowią ryzyko dla zwierząt domowych Wspólnoty, albo które były wolne od tych infekcji przez zbyt krótki czas. Okoliczności te obowiązują również odnośnie do przywozu z państw trzecich, w których wykonuje się szczepienia przeciwko tym chorobom.

ê 90/426/EWG motyw 15 (dostosowany)

(16) Warunki ogólne mające zastosowanie w wypadku przywozu w z państw trzecich Ö powinny Õ być uzupełnione warunkami specjalnymi, określonymi na podstawie sytuacji zdrowotnej w każdym z nich. Stanowiące ich podstawę kryteria techniczne oraz inne wymagają dla ich określenia ustalenia elastycznej przystosowującej się i szybkiej procedury wspólnotowej, w ramach której Komisja i Państwa Członkowskie ściśle współpracują.

ê 90/426/EWG motyw 16

(17) Przedstawienie wspólnej, standardowej formy świadectwa przywozowego stanowi efektywny środek potwierdzenia, że zasady wspólnotowe są stosowane. Przepisy takie mogą zawierać warunki specjalne, mogące się różnić w zależności od państwa trzeciego, którego dotyczą, co należy uwzględnić przy sporządzaniu standardowych form świadectw.

ê 90/426/EWG motyw 17 (dostosowany)

(18) Ö Eksperci weterynaryjni Komisji i Państw Członkowskich, wyznaczeni przez Komisję Õpowinni być odpowiedzialni za sprawdzanie, czy wymagania niniejszej dyrektywy są przestrzegane, zwłaszcza w państwach trzecich.

ê 90/426/EWG motyw 18 (dostosowany)

(19) Kontrole Ö przy przywozie powinny Õ obejmować pochodzenie i stan zdrowia koniowatych.

ê 90/426/EWG motyw 23 (dostosowany)

(20) Ö Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[10]. Õ

ê

(21) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku V, część B,

ê 90/426/EWG

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

Przepisy ogólne

Artykuł 1

ê 90/426/EWG (dostosowany)

Niniejsza dyrektywa określa warunki sanitarne zwierząt w przemieszczaniu Ö w Państwach Członkowskich i Õ między Państwami Członkowskimi oraz przywóz żywych koniowatych z państw trzecich.

Artykuł 2

Do celów niniejszej dyrektywy Ö stosuje się następujące definicje Õ:

ê 90/426/EWG

a) „gospodarstwo rolne” oznacza placówkę rolniczą lub treningową, stajnię, albo w ogólnym znaczeniu każde pomieszczenie lub zakład, w którym koniowate są zwyczajowo trzymane lub hodowane, bez względu na to, do czego są one przeznaczone;

b) „koniowate” oznaczają dzikie lub udomowione gatunki zwierząt: konie (wraz z zebrami) lub gatunki osłów oraz potomstwo z krzyżówek między tymi gatunkami;

c) „zarejestrowane koniowate” oznaczają wszystkie zarejestrowane koniowate określone w dyrektywie Rady 90/427/EWG[11], zidentyfikowane za pomocą dokumentu identyfikacyjnego wydanego:

(i) przez związek hodowców lub inne właściwe władze kraju, z którego zwierzęta pochodzą, które prowadzą księgi hodowlane lub rejestry tej rasy zwierząt; lub

(ii) przez jakikolwiek międzynarodowy związek lub organizację, które przygotowują konie do zawodów lub wyścigów konnych;

ê 90/426/EWG (dostosowany)

d) „koniowate przeznaczone na ubój” oznaczają koniowate przeznaczone do transportu albo bezpośredniego, albo po przewozie tranzytem przez punkt gromadzenia Ö, o którym mowa w art. 7 Õ, do rzeźni na ubój;

ê 90/426/EWG

e) „koniowate do chowu i produkcji” oznaczają koniowate, inne niż te wymienione w lit. c) i d);

f) „Państwo Członkowskie lub państwo trzecie wolne od afrykańskiego pomoru koni” oznacza każde Państwo Członkowskie lub państwo trzecie, w których nie stwierdzono klinicznych, serologicznych (u nieszczepionych koni) oraz epidemiologicznych dowodów afrykańskiego pomoru koni, terytorium którego to dotyczy w ciągu ostatnich dwóch lat i w których w ciągu ostatnich 12 miesięcy nie przeprowadzano szczepień przeciwko tej chorobie;

g) „choroby podlegające obowiązkowi zgłaszania” oznaczają choroby wymienione w załączniku I;

h) „urzędowy lekarz weterynarii” oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwe władze centralne Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego;

ê 90/426/EWG (dostosowany)

i) „tymczasowe przyjęcie” oznacza status zarejestrowanego zwierzęcia Ö z rodziny koniowatych Õ pochodzącego z państwa trzeciego i wprowadzonego na terytorium Wspólnoty na okres krótszy niż 90 dni, wyznaczany zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 2, zależnie od sytuacji zdrowotnej w kraju pochodzenia.

ROZDZIAŁ II

Przepisy dotyczące przemieszczania koniowatych Ö w państwach członkowskich i między państwami członkowskimi Õ

ê 90/426/EWG

Artykuł 3

Państwa Członkowskie zatwierdzają przemieszczanie koniowatych zarejestrowanych na ich terytorium lub wysyłają koniowate do innego Państwa Członkowskiego, tylko wówczas, gdy spełniają one warunki ustanowione w art. 4 i 5.

Jednakże, właściwe władze Państw Członkowskich przeznaczenia mogą przyznawać ogólne lub ograniczone zwolnienia dotyczące przemieszczania koniowatych, które:

- do celów sportowych czy rekreacyjnych są przeprowadzane lub przewożone drogami, które leżą niedaleko wewnętrznych granic Wspólnoty,

- biorą udział w imprezach kulturalnych lub wydarzeniach podobnego typu, organizowanych przez uprawnione do tego instytucje lokalne, położone niedaleko wewnętrznych granic Wspólnoty,

- są przeznaczone wyłącznie do czasowego wypasu lub pracy niedaleko wewnętrznych granic Wspólnoty.

Państwa Członkowskie korzystające z takich uprawnień informują Komisję o zakresie udzielonych zezwoleń.

Artykuł 4

1. Koniowate nie mogą wykazywać klinicznych objawów choroby podczas badania. Badanie musi zostać dokonane na 48 godzin przed wyruszeniem lub załadunkiem. Jednakże, w przypadku zarejestrowanych koniowatych przegląd ten, bez uszczerbku dla art. 6, wymagany jest tylko w stosunku do zwierząt przeznaczonych do handlu wewnątrzwspólnotowego.

2. Bez uszczerbku dla wymagań ust. 5 dotyczących chorób podlegających obowiązkowi zgłaszania, urzędowy lekarz weterynarii musi w czasie przeglądu być pewien, że nie ma powodów — szczególnie na podstawie oświadczeń właściciela lub hodowcy — do wnioskowania, że badane koniowate miały kontakt z koniowatymi cierpiącymi na chorobę zakaźną lub zaraźliwą w ciągu 15 dni bezpośrednio poprzedzających badanie.

3. Koniowate nie mogą być przeznaczone do uboju przeprowadzanego w związku z krajowym programem eliminowania chorób zakaźnych lub zaraźliwych.

4. Koniowate muszą być identyfikowane w następujący sposób:

ê 90/426/EWG (dostosowany)

a) w przypadku zarejestrowanych Ö koniowatych Õ — za pośrednictwem dokumentu identyfikacyjnego, przewidzianego w dyrektywie 90/427/EWG, który szczególnie musi potwierdzić, że Ö ust. 5 i 6 niniejszego artykułu oraz Õ art. 5 niniejszej dyrektywy zostały spełnione.

Urzędowy lekarz weterynarii musi wstrzymać ważność dokumentu identyfikacyjnego na okres zakazów uwzględnionych w ust. 5 Ö niniejszego artykułu Õ oraz w art. 5 niniejszej dyrektywy. Po uboju zarejestrowanego konia, dokument identyfikacyjny musi wrócić do władzy, która go wydała. Procedura wprowadzenia tego punktu zostaje przyjęta zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 2;

b) dla koniowatych przeznaczonych do chowu i produkcji, metodą ustanowioną zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 2.

ê 90/426/EWG

5. Dodatkowo, oprócz wymagań ustanowionych w art. 5, koniowate nie mogą pochodzić z gospodarstwa, które było przedmiotem jednego z następujących zakazów:

a) jeśli znajdujące się w gospodarstwie zwierzęta gatunków podatnych na chorobę nie zostały ubite, czas zakazu dotyczący gospodarstwa pochodzenia musi liczyć przynajmniej:

(i) sześć miesięcy w przypadku koniowatych podejrzanych o zarażenie się zarazą stadniczą koni, licząc od daty ostatniego faktycznego lub prawdopodobnego kontaktu z chorym zwierzęciem. Jednak w przypadku ogiera zakaz ten stosuje się do czasu jego wykastrowania;

(ii) sześć miesięcy w przypadku nosacizny lub wirusowego zapalenia mózgu i rdzenia koni, licząc od dnia, w którym koniowate cierpiące na jedną z wymienionych chorób zostały ubite;

(iii) w przypadku anemii zakaźnej aż do dnia, w którym po ubiciu zakażonych zwierząt pozostałe zwierzęta wykazały ujemną reakcję na dwa testy Cogginsa wykonane w trzymiesięcznych odstępach;

(iv) sześć miesięcy w przypadku pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej;

(v) jeden miesiąc od ostatnio notowanego przypadku występowania wścieklizny;

(vi) 15 dni od ostatnio notowanego przypadku wąglika;

b) jeżeli wszystkie zwierzęta należące do gatunków wrażliwych na chorobę stwierdzoną w gospodarstwie zostały ubite, a obiekty poddano dezynfekcji, czas zakazu będzie wynosić 30 dni, licząc od dnia, w którym zwierzęta zostały zniszczone, a obiekty poddane dezynfekcji. Wyjątek stanowi wąglik, w przypadku którego okres zakazu wynosi 15 dni.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

Właściwe władze mogą odstąpić od tych Ö zakazów Õ w stosunku do hipodromów i torów wyścigów konnych, powiadomiwszy Komisję o istocie każdego przyznanego odstępstwa.

6. Gdy Państwo Członkowskie określa lub określiło dobrowolny lub obowiązkowy program kontrolowania choroby, na którą podatne są koniowate, wówczas może ono przedłożyć ten program Komisji, przedstawiając w szczególności:

ê 90/426/EWG

a) rozmieszczenie choroby na jego terytorium;

b) powody podjęcia programu, biorąc pod uwagę znaczenie choroby oraz koszt programu w stosunku do przewidywanych korzyści;

c) obszar geograficzny, na którym zostanie wprowadzony ten program;

d) zróżnicowany status, który ma być stosowany w stosunku do placówek, standardy, które muszą zostać osiągnięte dla każdego gatunku, oraz procedury testów, które będą zastosowane;

e) procedury monitorowania programu;

f) konsekwencje utraty statusu gospodarstwa niezależnie od przyczyn;

g) środki, które zostaną podjęte, jeśli rezultaty testów przeprowadzonych zgodnie z założeniami programu będą pozytywne;

h) niedyskryminujący charakter handlu na terytorium zainteresowanego Państwa Członkowskiego w odniesieniu do handlu wewnątrzwspólnotowego.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

Komisja bada programy przedstawione przez Państwa Członkowskie. Jeżeli są one właściwe, wówczas zatwierdza je zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 2. Zgodnie z tą samą procedura można określić wszelkie ogólne lub uzupełniające gwarancje, które mogą być wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym. Gwarancje takie nie mogą wykraczać poza wymagane przez Państwo Członkowskie na swoim własnym terytorium.

Programy dostarczone przez Państwa Członkowskie mogą być poprawione i uzupełnione zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 3. Zgodnie z tą sama procedurą zatwierdzone mogą zostać zmiany lub uzupełnienia do wcześniej zatwierdzonych programów oraz do gwarancji określonych zgodnie z akapitem drugim.

ê 92/36/EWG art.1

Artykuł 5

1. Państwo Członkowskie, które nie jest wolne od afrykańskiego pomoru koni w rozumieniu art. 2 lit. f), może wysyłać zwierzęta z rodziny koniowatych z tej części swojego terytorium, która jest uważana za zakażoną w znaczeniu ust. 2 niniejszego artykułu, tylko zgodnie z warunkami ustanowionymi w tym artykule ust. 5.

2. Część terytorium Państwa Członkowskiego jest uznana za zakażoną afrykańskim pomorem koni, jeżeli:

a) kliniczne, serologiczne (u nieszczepionych zwierząt) i/lub epidemiologiczne świadectwo ujawniło występowanie afrykańskiego pomoru koni w ciągu ostatnich dwóch lat, lub

b) w ciągu ostatnich 12 miesięcy przeprowadzano szczepienia przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni.

ê 92/36/EWG art.1 (dostosowany)

Część terytorium Państwa Członkowskiego, którą uznaje się za zakażoną afrykańskim pomorem koni, Ö obejmuje Õ co najmniej:

ê 92/36/EWG art.1

a) okręg zakażony o promieniu co najmniej 100 km wokół każdego centrum zakażenia;

b) okręg zagrożony, rozciągającą się co najmniej na 50 kilometrów poza okręg zakażony, w którym przez przynajmniej 12 miesięcy nie wykonano żadnych szczepień.

ê 92/36/EWG art.1 (dostosowany)

3. Zasady kontroli Ö oraz Õśrodki zwalczania Ö afrykańskiego pomoru koni Õ dotyczące terytoriów i okręgów, określonych w ust. 2, oraz odpowiednie odstępstwa określone są w dyrektywie Rady [92/35/EWG[12]].

4.Wszystkie zaszczepione zwierzęta z rodziny koniowatych muszą być zarejestrowane i Ö oznaczone Õ zgodnie z art. [6 ust. 1 lit. d)] dyrektywy [92/35/EWG].

ê 92/36/EWG art.1

Dokument identyfikacyjny lub/oraz świadectwo zdrowia wyraźnie wykazują przeprowadzenie takiego szczepienia.

5. Państwo Członkowskie może wysyłać z terytorium określonego w ust. 2 akapit drugi tylko te koniowate, które spełniają następujące wymagania:

ê 92/36/EWG art.1 (dostosowany)

a) w związku z aktywnością owadów przenoszących chorobę, zwierzęta mogą być wysyłane tylko w niektórych okresach w ciągu roku; okresy takie zostaną określone zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust.3;

b) nie mogą wykazywać klinicznych objawów afrykańskiego pomoru koni w dniu badania określonego w art. 4 ust. 1;

c) muszą wcześniej być dwukrotnie poddane testowi w odniesieniu do afrykańskiego pomoru koni określonemu w załączniku IV , testy te muszą zostać przeprowadzone w odstępie od 21 do 30 dni, przy czym drugi z nich musi zostać przeprowadzony w terminie do 10 dni przed wysłaniem;

(i) muszą wykazać wynik negatywny, jeśli nie zostały zaszczepione przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni, lub

(ii) nie mogą wykazać wzrostu miana przeciwciał ani być szczepione w ciągu ostatnich dwóch miesięcy, jeśli zostały zaszczepione przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni.

Ö Zgodnie z Õ procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 2 i w oparciu o opinię Ö Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności Õ inne metody monitorowania mogą zostać uznane;

ê 92/36/EWG art.1

d) muszą przebywać na stacji kwarantanny przez okres przynajmniej 40 dni poprzedzających wysłanie;

e) podczas kwarantanny oraz podczas transportu ze stacji kwarantanny do miejsca wysłania, muszą być chronione przed owadami przenoszącymi choroby.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

Artykuł 6

Państwa Członkowskie, które wprowadzą alternatywny system kontroli dostarczający gwarancji równoważnych tym ustanowionym w art. 4 ust. 5 odnośnie do przemieszczania koniowatych w obrębie ich terytoriów, mogą wzajemnie udzielić sobie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 1 zdanie drugie oraz art. 8 ust. 1 lit. b).

Państwa Członkowskie powiadomiają o tym Komisję.

Artykuł 7

ê 2008/73/WE art. 7 (dostosowany)

1. Koniowate muszą być jak najszybciej przetransportowane z gospodarstwa pochodzenia - bezpośrednio, albo przez zatwierdzony punkt gromadzenia lub punkt etapowy określony jako 'punkt gromadzenia' w art. 2 ust. 2 lit. o) dyrektywy Rady 64/432/EWG[13], do miejsca ich przeznaczenia w pojazdach lub kontenerach, które były regularnie czyszczone i dezynfekowane, a dezynfekcji dokonywano w odstępach czasu określonych przez wysyłające Państwo Członkowskie. Pojazdy muszą być zaprojektowane w taki sposób, aby podczas transportu nie wydostawały się z nich odchody, ściółka lub pasza koniowatych. Ö Bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia (WE) nr 1/2005 Õ transport musi być zorganizowany w taki sposób, aby skutecznie chronić zdrowie i dobrostan koniowatych.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

2. Państwo Członkowskie, będące państwem przeznaczenia, może zezwolić na ogólne lub ograniczone odstępstwa od określonych wymagań art. 4 ust. 5 dla wszystkich zwierząt opatrzonych specjalnymi znakami wskazującymi na ich przeznaczenie do uboju, pod warunkiem, że świadectwo Ö zgodne z załącznikiem III Õ przewiduje takie odstępstwo.

ê 90/426/EWG

W przypadku udzielenia takiego odstępstwa, koniowate przeznaczone na ubój muszą być przetransportowane bezpośrednio do wyznaczonej rzeźni oraz muszą zostać ubite w ciągu pięciu dni od ich przybycia do rzeźni.

3. Urzędowy lekarz weterynarii musi odnotować numer identyfikacyjny lub numer dokumentu identyfikacyjnego ubitego zwierzęcia oraz przedstawić go właściwym władzom miejsca wysłania na ich żądanie, jako zaświadczenie, że zwierzę zostało ubite.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

Artykuł 8

1. Państwa Członkowskie gwarantują, że:

a) zarejestrowane koniowate, które opuszczają swoje gospodarstwo, zostają zaopatrzone w dokumenty identyfikacyjne, ustanowione w art. 4 ust. 4 lit. a), oraz — jeśli przeznaczone są do handlu wewnątrzwspólnotowego — w zaświadczenie Ö zdrowia Õ przewidziane w załączniku II,

b) koniowate do chowu, produkcji czy uboju zostają zaopatrzone w świadectwo zdrowia towarzyszące im podczas transportu, zgodnie z załącznikiem III.

2. Świadectwo zdrowia lub, w przypadku Ö zarejestrowanych koniowatych zaświadczenie zdrowia Õ, muszą, bez uszczerbku dla przepisów art. 6, zostać wystawione na 48 godzin poprzedzających załadunek albo nie później niż w ciągu ostatniego dnia roboczego poprzedzającego załadunek. Muszą one zostać wystawione przynajmniej w jednym z oficjalnych języków Państwa Członkowskiego będącego państwem Ö wysyłki i miejsca Õ przeznaczenia. Okres ważności Ö zaświadczenia zdrowia lub Õ świadectwa zdrowia wynosi 10 dni. Ö Zaświadczenie zdrowia lub Õ świadectwo zdrowia musi składać się z pojedynczej kartki.

3. Ö Przemieszczanie między państwami członkowskimi Õ koniowatych innych niż koniowate zarejestrowane może zostać objęte raczej pojedynczym świadectwem zdrowia dla partii zwierząt niż indywidualnym świadectwem zdrowia określonym w ust. 1 lit. b).

ê 90/425/EWG art. 15 ust. 3

Artykuł 9

Zasady ustanowione w dyrektywie 90/425/EWG stosuje się w szczególności do kontroli w miejscu pochodzenia, do organizacji i czynności podejmowanych po przeprowadzeniu kontroli przez Państwo Członkowskie przeznaczenia oraz do środków ochronnych, jakie mają zostać wdrożone.

ê 90/426/EWG

Artykuł 10

Eksperci weterynaryjni Komisji mogą, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia jednakowego stosowania niniejszej dyrektywy i we współdziałaniu z właściwymi władzami krajowymi, przeprowadzać inspekcje na miejscu. Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach takich inspekcji.

Państwa Członkowskie, na terytorium których przeprowadzane są inspekcje, zapewniają ekspertom wszelką niezbędną pomoc przy wykonywaniu ich zadań.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 2.

ROZDZIAŁ III

Przepisy dla Ö przywozu koniowatych Õ z państw trzecich

Artykuł 11

Koniowate przywożone do Wspólnoty muszą spełniać warunki określone w art. 12 do 16.

ê 2004/68/WE art. 15 pkt 1 (dostosowany)

Artykuł 12

1. Przywóz zwierząt z rodziny koniowatych do Wspólnoty dopuszczony jest wyłącznie z państw trzecich znajdujących się w wykazie sporządzonym lub zmienionym zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.

ê 2004/68/WE art. 15 pkt 1

Biorąc pod uwagę sytuację zdrowotną oraz gwarancje przewidziane przez państwo trzecie dla zwierząt z rodziny koniowatych, można postanowić zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2, że dopuszczenie przewidziane w akapicie pierwszym niniejszego ustępu ma zastosowanie do całego terytorium państwa trzeciego lub wyłącznie do części jego terytorium.

W tym celu oraz na podstawie międzynarodowych norm, uwzględnia się jak państwo trzecie stosuje i wprowadza w życie te normy, w szczególności zasadę regionalizacji, w ramach własnego terytorium oraz w odniesieniu do swoich wymogów sanitarnych przy przywozie z innych państw trzecich oraz ze Wspólnoty.

ê 2004/68/WE art. 15 pkt 1 (dostosowany)

2. W przypadku, gdy wykaz przewidziany w ust. 1 Ö jest Õ sporządzany lub zmieniany, szczególnie uwzględnia się:

ê 2004/68/WE art. 15 pkt 1

a) stan zdrowia koniowatych, innych zwierząt domowych i dziko żyjących w państwie trzecim, ze szczególnym uwzględnieniem egzotycznych chorób zwierzęcych i wszelkich aspektów ogólnej sytuacji zdrowotnej oraz stanu środowiska w państwie trzecim, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i stanu środowiska we Wspólnocie;

b) przepisy prawne państwa trzeciego w odniesieniu do zdrowia zwierząt i ich dobrostanu;

c) organizację właściwego organu weterynaryjnego oraz jego służby kontrolne w państwie trzecim, uprawnienia tych służb, nadzór, jakiemu podlegają, oraz środki, jakimi dysponują, włączając kompetencje personelu i możliwości laboratoryjne, aby skutecznie stosować krajowe ustawodawstwo;

d) zapewnienia, jakie właściwy organ weterynaryjny państwa trzeciego może dać odnośnie do zgodności lub równoważności z odpowiednimi warunkami zdrowotnymi zwierząt stosowanymi we Wspólnocie;

ê 2004/68/WE art. 15 pkt 1 (dostosowany)

e) czy państwo trzecie jest członkiem Ö Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt Õ (OIE) oraz regularność i szybkość przekazywania informacji przez państwo trzecie odnoszących się do istnienia zaraźliwych lub zakaźnych chorób zwierząt na swoim terytorium, w szczególności tych chorób wymienionych przez OIE oraz w załączniku I;

ê 2004/68/WE art. 15 pkt 1

f) gwarancje udzielone przez państwo trzecie bezpośredniego powiadomienia Komisji oraz Państw Członkowskich:

(i) w ciągu 24 godzin, o potwierdzeniu wystąpienia chorób zakaźnych zwierząt z rodziny koniowatych wymienionej w załączniku I oraz powiadomienia o wszelkich zmianach w polityce szczepień dotyczącej takich chorób;

(ii) w ciągu właściwego okresu, o wszelkich wnioskowanych zmianach w krajowych zasadach sanitarnych dotyczących zwierząt z rodziny koniowatych, w szczególności dotyczących przywozu zwierząt z rodziny koniowatych;

(iii) w regularnych odstępach, o stanie zdrowia zwierząt na swoim terytorium dotyczących zwierząt z rodziny koniowatych;

g) o wszelkich doświadczeniach w zakresie poprzednich przywozów zwierząt z rodziny koniowatych z państwa trzeciego i o wynikach przeprowadzonych kontroli przy przywozie;

h) o wynikach wspólnotowych kontroli i/lub audytów przeprowadzonych w państwie trzecim, w szczególności o wynikach oceny właściwych organów lub, na wniosek Komisji, o sprawozdaniach przedłożonych przez właściwe organy państwa trzeciego w sprawie przeprowadzonych kontroli;

i) o przepisach dotyczących zapobiegania i zwalczania zakaźnych lub zaraźliwych chorób zwierzęcych będących w mocy w państwie trzecim oraz o ich wykonaniu, włączając przepisy dotyczące przywozu zwierząt z rodziny koniowatych z innych państw trzecich.

ê 2004/68/WE art. 15 pkt 1 (dostosowany)

3. Komisja odpowiada za udostępnienie opinii publicznej aktualnej wersji wykazu sporządzonego lub zmienionego zgodnie z ust. 1.

Wykaz ten może być łączony z innymi wykazami sporządzonymi dla celów zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz może zawierać wzory świadectw zdrowia.

ê 2004/68/WE art. 15 pkt 1

4. Szczególne warunki przywozowe dla każdego państwa trzeciego lub grup państw trzecich, uwzględniające sytuację zdrowotną zwierząt z rodziny koniowatych danego państwa trzeciego lub państw, zostają ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.

ê 2004/68/WE art. 15 pkt 1 (dostosowany)

5. Szczegółowe zasady stosowania ust.1 do 4 oraz kryteria włączania państw trzecich lub części państw trzecich do wykazu przewidzianego w ust. 1 mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 21 ust. 2.

ê 90/426/EWG

Artykuł 13

1. Koniowate muszą pochodzić z państw trzecich:

a) wolnych od afrykańskiego pomoru koni;

b) od dwóch lat wolnych od wenezuelskiego zapalenia mózgu i rdzenia koni (VEE);

c) od sześciu miesięcy wolnych od zarazy stadniczej koni i nosacizny.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

2. Zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 2 można:

ê 90/426/EWG

a) zadecydować, że przepisy ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się tylko do części terytorium państwa trzeciego.

W przypadku, gdy wymagania dotyczące afrykańskiego pomoru koni stosuje się na podstawie podziału na regiony, wówczas przynajmniej środki przewidziane w art. 5 ust. 2 i 3 muszą być spełnione;

b) zażądać dodatkowych gwarancji dotyczących chorób niewystępujących na terytorium Wspólnoty.

Artykuł 14

Przed dniem załadunku do transportu do Państwa Członkowskiego przeznaczenia koniowate muszą przebywać na terytorium lub części terytorium państwa trzeciego albo, w przypadku podziału na regiony, na części terytorium określonego stosownie do art. 13 ust. 2 lit. a), bez przerwy, przez okres ustalony w decyzjach, które zostaną przyjęte zgodnie z art. 15.

Muszą one pochodzić z gospodarstwa umieszczonego pod nadzorem weterynaryjnym.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

Artykuł 15

Przywóz koniowatych z terytorium państwa trzeciego lub jego części Ö określonego w art. 13 ust. 2 lit. a), znajdujących się na wykazie ustanowionym Õ zgodnie z art. 12 ust. 1, zostaje zatwierdzony tylko wówczas, jeżeli koniowate są poza wymaganiami art. 13:

a) spełniają wymogi inspekcji weterynaryjnej, przyjęte w odniesieniu do określonych gatunków kategorii koniowatych Ö oraz rodzaju przywozu Õ, zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust.2 dotyczącą przywozu koniowatych z tego kraju.

Podstawą dla ustalenia Ö powyższych Õ Ö wymogów Õ sanitarnych zwierząt będą normy ustanowione w art. 4 i 5; oraz

ê 90/426/EWG

b) w przypadku państwa trzeciego, które przez okres przynajmniej sześciu miesięcy nie było wolne od pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej lub wirusowego zapalenia tętnic, koniowate muszą spełniać następujące wymagania:

(i) muszą pochodzić z gospodarstwa, które było wolne od pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej przez przynajmniej sześć miesięcy oraz muszą wykazać negatywną reakcję na test serologiczny przeprowadzony przed wysyłką;

ê 90/426/EWG (dostosowany)

(ii) w przypadku wirusowego zapalenia tętnic samce koniowatych muszą — niezależnie od przepisów art. 19 lit. b) — wykazać negatywną reakcję na test serologiczny lub test izolacji wirusa albo na każdy inny test uznany zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 2 gwarantujący nieobecność wirusa.

Zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 2 oraz po uzyskaniu opinii Ö Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności Õ kategorie samców koniowatych, do których ten wymóg będzie się odnosił mogą zostać określone.

ê 90/426/EWG

Artykuł 16

1. Koniowate muszą być identyfikowane zgodnie z art. 4 ust. 4 oraz muszą być zaopatrzone w świadectwo zdrowia wystawione przez urzędowego lekarza weterynarii z państwa trzeciego wywozu. Świadectwo zdrowia musi:

a) być wystawione w dniu załadunku zwierząt do wysyłki do Państwa Członkowskiego lub, w przypadku zarejestrowanych koni, w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym załadunek;

b) być wystawione w przynajmniej jednym z oficjalnych języków Państwa Członkowskiego przeznaczenia oraz w jednym z języków Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadza się inspekcję podczas przywozu;

c) towarzyszyć zwierzętom w oryginale;

d) zaświadczać, że zwierzęta spełniają wymagania niniejszej dyrektywy oraz te, które zostały ustalone w odniesieniu do przywozu z państw trzecich zgodnie z niniejszą dyrektywą;

e) składać się z pojedynczej kartki;

f) być wystawione dla pojedynczego odbiorcy albo, w przypadku zwierząt do uboju, dla partii zwierząt, założywszy, że zwierzęta te są odpowiednio oznakowane i identyfikowane.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

2. Świadectwo zdrowia musi być wystawione na formularzu stosownym do wzoru ustalonego zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. art. 21 ust. 2.

ê 90/426/EWG art. 18 (dostosowany)

Artykuł 17

1. Natychmiast po przybyciu do Państwa Członkowskiego przeznaczenia koniowate przeznaczone na ubój zostają przewiezione do rzeźni albo bezpośrednio, albo po przejściu przez Ö zatwierdzony punkt gromadzenia o którym mowa w art. 7 Õ, i zgodnie z warunkami inspekcji weterynaryjnej zostają ubite w okresie przewidzianym w decyzjach, które mają być przyjęte zgodnie z art. 15.

2. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek warunków szczególnych, które mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. art. 21 ust. 2, właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia mogą na podstawie warunków sanitarnych zwierząt wyznaczyć rzeźnię, do której muszą być zabrane zwierzęta koniowate.

ê 90/426/EWG art. 17

Artykuł 18

W celu sprawdzenia, czy przepisy niniejszej dyrektywy, w szczególności art. 12 ust. 2, są stosowane w praktyce, eksperci weterynaryjni Państw Członkowskich oraz Komisja przeprowadzają kontrole na miejscu.

ê 90/426/EWG art. 17 (dostosowany)

Jeśli kontrole przeprowadzone w granicach przepisów niniejszego artykułu ujawnią poważne fakty świadczące przeciwko zatwierdzonemu gospodarstwu, wówczas Komisja natychmiast informuje Państwa Członkowskie i niezwłocznie podejmuje decyzje tymczasowo zawieszające uprawnienia. Decyzja końcowa zostaje podjęta zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 3.

ê 90/426/EWG art. 17

Eksperci z Państw Członkowskich, którym zostaną powierzone powyższe kontrole, są zatrudnieni przez Komisję działającą na podstawie propozycji z Państw Członkowskich.

Kontrole te są dokonywane w imieniu Wspólnoty, która ponosi koszty wszelkich wydatków z tym związanych.

ê 90/426/EWG art. 17 (dostosowany)

Częstotliwość i szczegóły tych kontroli zostają określone zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. art. 21 ust. 2.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

Artykuł 19

Stanowiąc zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. art. 21 ust. 2:

a) można zadecydować, że przywóz z państwa trzeciego lub jego części zostaje ograniczony do poszczególnych gatunków i kategorii Ö koniowatych lub rodzaju przywozu Õ;

ê 90/426/EWG

b) niezależnie od art. 15 ustala się warunki specjalne dla tymczasowego wprowadzania na terytorium Wspólnoty zarejestrowanych koniowatych lub koniowatych przeznaczonych do użytku specjalnego oraz ich powtórnego wprowadzania na terytorium Wspólnoty po ich tymczasowym wywozie ;

c) określa się warunki dotyczące zamiany wprowadzenia czasowego na wprowadzenie stałe;

ê 2004/68/WE art. 15 pkt 2 (dostosowany)

d) można wyznaczyć laboratorium referencyjne Wspólnoty dla jednej lub więcej chorób zwierząt z rodziny koniowatych wymienionych w załączniku I oraz Ö zapewnia się Õ funkcje, zadania i procedury dotyczące współpracy z laboratoriami odpowiedzialnymi za diagnozowanie chorób zakaźnych zwierząt z rodziny koniowatych w Państwach Członkowskich.

ê 90/426/EWG (dostosowany)

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY KOńCOWE

Artykuł 20

Załączniki I do IV zostają zmienione zgodnie z procedurą Ö określoną Õ w art. 21 ust. 3.

ê 806/2003 art. 3 oraz załącznik III pkt 10 (dostosowany)

Artykuł 21

1. Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt ustanowiony na mocy art. 58 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady[14].

2. W przypadku odniesienia do niniejszego Ö ustępu Õ mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Termin określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

Ö 3. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu mają zastosowanie art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE Õ

Ö Termin określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na 15 dni. Õ

ê

Artykuł 22

Dyrektywa 90/426/EWG, zmieniona aktami wymienionymi w załączniku V, część A zostaje uchylona, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku V, część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VI.

Artykuł 23

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejszą dyrektywę stosuje się od dnia 2 stycznia 2010 r.

ê 90/426/EWG

Artykuł 24

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[…]

ê 90/426/EWG

ZAŁĄCZNIK I

CHOROBY PODLEGAJĄCE OBOWIĄZKOWI ZGŁASZANIA

Następujące choroby podlegają obowiązkowi zgłaszania:

- zaraza stadnicza koni,

- nosacizna,

- zapalenie mózgu i rdzenia koni (wszystkich typów, włączając wenezuelskie zapalenie mózgu i rdzenia koni),

- anemia zakaźna,

- wścieklizna,

- wąglik,

- afrykański pomór koni,

- pęcherzykowe zapalenie jamy ustnej.

__________

ê 92/130/EWG art. 1 oraz Załącznik (dostosowany)

è1 2001/298/WE art. 1 ust. 1 oraz załącznik I pkt 2 lit a)

ZAŁĄCZNIK II

Ö WZÓR Õ

Ö ZAŚWIADCZENIE ZDROWIA Õ (a)

Paszport nr ………………

Ja, niżej podpisany, zaświadczam (b), że zwierzę z rodziny koniowatych, opisane powyżej, spełnia następujące wymagania:

(a) zostało przebadane w dniu dzisiejszym i nie wykazuje klinicznych objawów choroby;

(b) nie jest przeznaczone do uboju w ramach krajowego programu eliminowania chorób zakaźnych lub zaraźliwych;

(c) – nie pochodzi z terytorium lub części terytorium Państwa Członkowskiego, które były przedmiotem restrykcji z powodu afrykańskiego pomoru koni, lub

pochodzi z terytorium bądź części terytorium Państwa Członkowskiego, które były przedmiotem zakazu z powodów związanych ze zdrowiem zwierząt i przeszło testy przewidziane w art. 5 ust. 5 dyrektywy […/…/WE] w stacji kwarantanny ……………… od …………… do ……………(c), z zadowalającymi wynikami,

- nie jest zaszczepione przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni, lub

zostało zaszczepione przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni w dniu …………….. (c) (d);

(d) nie pochodzi z gospodarstwa, które było przedmiotem zakazów związanych ze zdrowiem zwierząt, ani nie miało kontaktu ze zwierzętami z rodziny koniowatych z gospodarstwa, które było przedmiotem zakazu z powodów związanych ze zdrowiem zwierząt:

- w okresie sześciu miesięcy w przypadku zwierząt z rodziny koniowatych podejrzanych o zakażenie zarazą stadniczą koni, licząc od dnia ostatniego faktycznego lub prawdopodobnego kontaktu z chorym zwierzęciem; jednak w przypadku ogiera, ten zakaz stosuje się do czasu wykastrowania zwierzęcia,

- w okresie sześciu miesięcy w przypadku nosacizny albo wirusowego zakażenia mózgu i rdzenia u koni, licząc od dnia, w którym zwierzęta z rodziny koniowatych cierpiące na jedną z wymienionych chorób zostały ubite,

- w przypadku niedokrwistości zakaźnej, do dnia, w którym po uboju zakażonych zwierząt, pozostałe zwierzęta wykazały ujemną reakcję na dwa testy Cogginsa wykonane w trzymiesięcznych odstępach,

- w okresie sześciu miesięcy od wystąpienia ostatniego zachorowania, w przypadku pęcherzykowatego zapalenia jamy ustnej,

- jeden miesiąc od ostatnio notowanego przypadku występowania wścieklizny,

- 15 dni od ostatnio stwierdzonego przypadku wąglika,

- jeżeli wszystkie zwierzęta należące do gatunku wrażliwych na chorobę stwierdzoną w gospodarstwie zostały ubite, a pomieszczenia zdezynfekowane w ciągu 30 dni, licząc od dnia, w którym zwierzęta zostały zniszczone a pomieszczenia zdezynfekowane, z wyjątkiem przypadku wąglika gdzie okres zakazu wynosi 15 dni;

(e) według posiadanych przeze mnie informacji, zwierzę nie miało kontaktu ze zwierzętami z rodziny koniowatych, które w okresie 15 dni przed wydaniem niniejszego poświadczenia były dotknięte chorobą zakaźną lub zaraźliwą;

è1 (f) podczas badania powyższe zwierzęta znajdowały się w stanie fizycznym kwalifikującym się do przewozu na planowanej trasie zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1/2005 (e). ç

Data | Miejsce | Pieczęć i podpis urzędowego lekarza weterynarii (1) |

(1) Imię i nazwisko wielkimi literami oraz stanowisko |

________

(a) To zaświadczenie nie jest wymagane w przypadku, gdy istnieje obopólna zgoda zgodnie z art. 6 dyrektywy […/…/WE].

(b) Ważne przez 10 dni.

(c) Niepotrzebne skreślić.

(d) Data szczepienia musi zostać wpisana do paszportu.

è1 (e) Niniejsze oświadczenie nie zwalnia przewoźników z ich zobowiązań wynikających z obowiązujących przepisów wspólnotowych, dotyczących w szczególności stanu fizycznego zwierząt podlegających przewozowi. ç

__________

ê 92/130/EWG art. 1 oraz Załącznik (dostosowany)

è1 2001/298/WE art. 1 ust. 1 oraz Załącznik I pkt 2 lit. b)

è2 Akt Przystąpienia z 1994 r. oraz Załącznik I str. 132

è3 Akt Przystąpienia z 2003 r. oraz Załącznik III str. 381

è4 2006/104/WE art. 1 oraz Załącznik pkt I.2

ZAŁĄCZNIK III

WZÓR

ŚWIADECTWO ZDROWIA

dla handlu między Państwami Członk owskimi

ZWIERZĘTA Z RODZINY KONIOWATYCH

Nr:..........................................................

Wysyłające Państwo Członkowskie:

.......................................................................................................................................................

Odpowiedzialne ministerstwo:

.......................................................................................................................................................

Odpowiedzialny departament terytorialny:

.......................................................................................................................................................

I. Liczba zwierząt z rodziny koniowatych

........................................................................

II. Identyfikacja zwierząt z rodziny koniowatych:

Liczba zwierząt z rodziny koniowatych (1) | Gatunki: koń, osioł, muł, osłomuł | Rasa Wiek Płeć | Metoda identyfikacji oraz identyfikacja (2) |

(1) Rodzaj specjalnego znaku w przypadku zwierząt do uboju. (2) Dokument identyfikujący zwierzęta z rodziny koniowatych może towarzyszyć zwierzęciu, dla którego wydano to świadectwo pod warunkiem, że podany jest w nim jego numer. |

III. Pochodzenie i przeznaczenie zwierzęcia / zwierząt:

Zwierzę / zwierzęta / zostanie / zostaną wysłane z: …………………………………………………………………………………………………………. (miejsce wywozu) do: …………………………………………………………………………………………………………. (Państwo Członkowskie i miejsce przeznaczenia) Nazwisko i adres wysyłającego: ………………………………………………………………………..................................................... ………………………………………………………………………………………………………… Nazwisko i adres odbiorcy: …………………………………………………………………………………………………………. ………………………………………………………………………………………………. |

IV. Poświadczenie zdrowotności (a)

Ja, niżej podpisany poświadczam, że opisane powyżej zwierzę / zwierzęta spełnia / spełniają następujące wymagania:

1. zostało / zostały zbadane w dniu dzisiejszym i nie wykazuje / wykazują klinicznych objawów choroby;

2. nie jest / są przeznaczone do uboju przeprowadzanego w ramach krajowego programu eliminowania chorób zakaźnych lub zaraźliwych;

3. – nie pochodzi / pochodzą z terytorium albo części terytorium Państwa Członkowskiego /, będącego przedmiotem ograniczeń w związku z afrykańskim pomorem koni,

lub

pochodzi / pochodzą z terytorium albo części terytorium Państwa Członkowskiego, które było przedmiotem zakazu z powodów związanych ze zdrowiem zwierząt i przeszło / przeszły badania przewidziane w art. 5 ust. 5 dyrektywy […/…/WE] w stacji kwarantanny .......................... od ............................ do ............................ (b), z zadowalającymi wynikami,

- nie jest / są szczepione przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni,

lub

zostało / zostały zaszczepione przeciwko afrykańskiemu pomorowi koni w dniu ............................. (b);

4. nie pochodzi z gospodarstwa, w którym obowiązuje zakaz wynikający z powodów związanych ze zdrowiem zwierząt ani też nie miało kontaktu ze zwierzętami z rodziny koniowatych z gospodarstwa, w którym obowiązuje zakaz wynikający z powodów związanych ze zdrowiem zwierząt:

- w okresie sześciu miesięcy w przypadku zwierząt z rodziny koniowatych podejrzanych o zarażenie zarazą stadniczą koni, licząc od dnia ostatniego faktycznego lub prawdopodobnego kontaktu z chorym zwierzęciem. Jednak w przypadku ogiera, ten zakaz stosuje się do czasu wykastrowania zwierzęcia,

- w okresie sześciu miesięcy w przypadku nosacizny albo wirusowego zapalenia mózgu i rdzenia u koni, licząc od dnia, w którym zwierzęta z rodziny koniowatych cierpiące na jedną z wymienionych chorób zostały ubite,

- w przypadku niedokrwistości zakaźnej, do dnia, w którym po uboju zakażonych zwierząt, pozostałe zwierzęta wykazały ujemną reakcję na dwa testy Cogginsa wykonane w trzymiesięcznych odstępach,

- w okresie sześciu miesięcy od wystąpienia ostatniego zachorowania, w przypadku pęcherzykowatego zapalenia jamy ustnej,

- jeden miesiąc od ostatnio stwierdzonego przypadku występowania wścieklizny,

- 15 dni od ostatnio stwierdzonego przypadku wąglika,

- jeżeli wszystkie zwierzęta należące do gatunków wrażliwych na chorobę stwierdzoną w gospodarstwie zostały ubite, a pomieszczenia zdezynfekowane w ciągu 30 dni, licząc od dnia, w którym zwierzęta zostały zniszczone a pomieszczenia zdezynfekowane; wyjątek stanowi wąglik, z wyjątkiem przypadku wąglika gdzie okres zakazu wynosi 15 dni,

5. według posiadanych przeze mnie informacji, zwierzę nie miało kontaktu ze zwierzętami z rodziny koniowatych, które w okresie 15 dni przed wydaniem niniejszego oświadczenia były dotknięte chorobą zakaźną lub zaraźliwą.

è1 6. podczas badania znajdowało/ znajdowały się w stanie fizycznym kwalifikującym się do przewozu na planowanej trasie zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1/2005 (c). ç

[pic]

(Nazwisko dużymi literami oraz stanowisko podpisującego lekarza) (d) |

____________ (a) Ta informacja nie jest wymagana, kiedy istnieje obopólna zgoda, stosownie do art. 6 dyrektywy […/…/WE]. (b) Niepotrzebne skreślić. (c) Niniejsze oświadczenie nie zwalnia przewoźników z ich zobowiązań wynikających z obowiązujących przepisów wspólnotowych, dotyczących w szczególności stanu fizycznego zwierząt podlegających przewozowi. (d) W Belgii: 'Inspecteur vétérinaire' or 'Inspecteur Dierenarts'; è4 w Bułgarii: 'ветеринарен инспектор'; ç è3 w Republice Czeskiej: 'veterinární inspektor'; ç w Danii: 'Embedsdyrlaege'; w Niemczech: 'Beamteter Tierarzt'; è3 w Estonii: 'veterinaarjärelevalve ametnik'; ç w Irlandii: 'Veterinary Inspector'; w Grecji: 'Επίσημος κτηνίατρος'; w Hiszpanii: 'Inspector Veterinário'; we Francji: 'Vétérinaire officiel'; we Włoszech: 'Veterinario ufficiale'; è3 na Cyprze: 'Επίσημος κτηνίατρος'; na Łotwie: 'veterinarais inspektors'; na Litwie: 'veterinarijos inspektorius'; ç w Luxemburgu: 'Inspecteur vétérinaire'; è3 na Węgrzech: 'hatósági állatorvos'; na Malcie: 'veterinarju ufficjali'; ç w Niderlandach: 'Officieel Dierenarts'; è2 w Austrii: 'Amtstierarzt'; ç è3 w Polsce: 'urzędowy lekarz weterynarii'; ç w Portugalii: 'Inspector Veterinário'; è4 w Rumunii: 'medic veterinar autorizat'; ç è3 w Słowenii: 'veterinarski inspektor'; na Słowacji: 'veterinárny inspektor' ç ; è2 w Finlandii: 'kunnaneläinlääkäri' or 'kaupungineläinlääkäri' or ''läänineläinlääkäri' / 'kommunalveterinär' or 'stadsveterinär' or 'länsveterinär', w Szwecji: 'länsveterinär', 'distriktsveterinär' or 'gränsveterinär' ç ; w Zjednoczonym Królestwie: 'Veterinary Inspector';. |

__________

ê 2002/160/WE art. 1 oraz Załącznik

ZAŁĄCZNIK IV

AFRYKAŃSKI POMÓR KONI

DIAGNOZA

Odczynniki chemiczne niezbędne do wykonania testów immunoabsorpcji enzymozależnej (ELISA) opisanych poniżej można otrzymać z laboratorium referencyjnego Wspólnoty lub z laboratoriów referencyjnych OIE zajmujących się afrykańskim pomorem koni.

1. KOMPETYCYJNY TEST ELISA W CELU WYKRYCIA PRZECIWCIAŁ WIRUSA AFRYKAŃSKIEGO POMORU KONI (ASHV) (TEST ZALECANY)

Kompetycyjny test ELISA stosuje się w celu wykrycia szczególnego rodzaju przeciwciał ASHV w surowicy wszystkich gatunków zwierząt z rodziny koniowatych. Surowica odpornościowa świnki morskiej (zwana dalej surowicą odpornościową świnki morskiej) o szerokim zasięgu, poliklonalna, odporna na ASHV, umożliwia wykrycie wszystkich znanych serotypów wirusa AHSV.

Podstawę testu stanowi przerwanie reakcji między antygenem AHSV i surowicą odpornościową świnki morskiej przez próbkę testową surowicy. Przeciwciała AHSV w próbce surowicy będą konkurować z przeciwciałami pochodzącymi z surowicy odpornościowej świnki morskiej, w wyniku czego nastąpi osłabienie oczekiwanego koloru (następujące po dodaniu enzymu oznaczonego jako przeciwciało i substrat surowicy odpornościowej świnki morskiej). Surowica może być testowana w pojedynczym roztworze 1-5 (metodą testu plamkowego) lub za pomocą miareczkowania (metoda miareczkowania surowicy). Wartości wyhamowania procesu powyżej 50 % można potraktować jako wynik pozytywny.

Protokół testowy opisany poniżej jest wykorzystywany w regionalnym laboratorium referencyjnym zajmującym się afrykańskim pomorem koni w Pibright w Zjednoczonym Królestwie.

1.1. Procedura testowania

1.1.1. Przygotowanie płytek

1.1.1.1. Pokryć płytki ELISA antygenem AHSV, wyekstrahowanym z zainfekowanych hodowli komórek i rozpuszczonym w węglowym/dwuwęglowym roztworze buforowym o pH równym 9,6. Płytki inkubować przez całą noc w temperaturze 4 °C.

1.1.1.2. Umyć płytki trzykrotnie zanurzając w buforowanym roztworze chlorku sodu, fosforanu sodu i fosforanu potasu (PBS), pH 7,2-7,4, opróżniając jednocześnie baseniki, wysuszyć na materiale adsorpcyjnym.

1.1.2. Baseniki kontrolne

1.1.2.1. Miareczkować pozytywną kontrolę surowicy w podwójnych seriach rozcieńczenia 1 do 5 do 1 do 640 w poprzek kolumny 1 w buforze blokującym (PBS zawierającym 0,05 % (v/v) Tween-20, 5,0 % (v/v) odtłuszczonego mleka w proszku (Cadbury’s Marvel™) i 1 % (v/v) surowicy dorosłego żywca wołowego, co w rezultacie ma stanowić 50 μl/basenik.

1.1.2.2. Dodać 50 μl kontrolnej surowicy (wynik negatywny) w roztworze od 1 do 5 (10 μl surowicy + 40 μl buforu blokującego) do baseników A i B drugiej kolumny.

1.1.2.3. Dodać 100 μl/basenik buforu blokującego do baseników C i D w kolumnie 2 (obojętne).

1.1.2.4. Dodać 50 μl buforu blokującego do baseników E, F, G i H w kolumnie 2 (kontrola świnki morskiej).

1.1.3 . Metoda testu plamkowego

1.1.3.1. Dodać roztwór 1 do 5 każdej z testowych surowic w buforze blokującym w celu zduplikowania beseników z kolumn 3-12 (10 μl surowicy + 40 μl buforu blokującego).

lub

1.1.4. Metoda miareczkowania surowicy

1.1.4.1. Przygotować podwójne serie roztworów każdej z próbek testowych (1 do 5 do 1 do 640) w roztworze buforowym w 8 basenikach każdej z kolumn 3-12.

następnie

1.1.5. Dodać 50 μl surowicy odpornościowej świnki morskiej, rozpuszczonej wcześniej w buforze blokującym do każdego baseniku, poza tymi obojętnymi przypisanymi do testu ELISA (w każdym baseniku powinno się znajdować 100 μl).

1.1.5.1. Inkubować przez godzinę w temperaturze 37 °C w wytrząsarce obrotowej.

1.1.5.2. Umyć płytki trzykrotnie i osuszyć jak poprzednio.

1.1.5.3. Dodać do każdego baseniku 50 μl królicze anty-IgG świnek morskich znaczone peroksydazą chrzanową, rozpuszczonej wcześniej w roztworze buforowym.

1.1.5.4. Inkubować przez 1 godzinę w temperaturze 37 °C w wytrząsarce obrotowej.

1.1.5.5. Umyć płytki trzykrotnie i osuszyć jak poprzednio.

1.1.6. Chromogen

Przygotować roztwór chromogenu OPD (OPD = ortofenylodiamina) zgodnie ze wskazówkami producenta (0,4 mg/ml w sterylnej destylowanej wodzie) bezpośrednio przed użyciem. Dodać substraty (wodę utlenioną = H2O2), aby otrzymać ostateczne stężenie 0,05 % (v/v) (1 do 2000 w 30-procentowym roztworze H2O2). Dodać 50 μl roztworu OPD do każdego baseniku i pozostawić płytki na 10 minut w umiarkowanej temperaturze. Powstrzymać reakcję, dodając 50 μl/basenik 1M kwasu siarkowego(H2SO4).

1.1.7. Odczyt wyniku

Odczytywać spektrofotometrycznie na 492 nm.

1.2. Sposób prezentowania wyników

1.2.1. Używając pakietu oprogramowania, wydrukować wartości gęstości optycznej (OD) oraz procent zahamowania (PI) dla testowanej i kontrolnej surowicy w odniesieniu do wartości średniej policzonej na podstawie odnotowanych wyników czterech basenikach kontrolnych świnki morskiej. Odnotowane wartości OD i PI pozwolą ustalić, czy wyniki testu mieszczą się w akceptowalnych granicach. Wartość górnej granicy kontrolnej (UCL) i niższej granicy kontrolnej (LCL) gęstości optycznej dla świnki morskiej to odpowiednio 1,4 i 0,4. Graniczne miano roztworu miareczkowanego dla pozytywnych próbek kontrolnych, gdzie bazą jest PI = 50 % powinno wynosić 1 do 240 (w zakresie od 1 do 120 do 1 do 480). Każda płytka, która nie spełnia powyższych kryteriów, musi zostać odrzucona. Niemniej jednak, gdy miano roztworu surowicy kontrolnej jest wyższe od 1 do 480, a próbki testowe dają w dalszym ciągu wyniki negatywne, mogą one zostać zaakceptowane.

Podwojenie baseników z negatywną surowicą kontrolną i podwojone baseniki obojętne powinny dawać odpowiednio wyniki PI między + 25 % i – 25 % oraz + 95 % i + 105 %. Niespełnienie powyższych kryteriów nie unieważnia wyniku pochodzącego z danej płytki, ale sugeruje, że kolor tła cały czas się zmienia.

1.2.2. Próg diagnozy (wartość zahamowania) dla testu surowicy to 50 % (PI 50 %). Próbki dające wynik PI powyżej 50 % należy uznać za pozytywne. Próbki, w przypadku gdy PI jest mniejsze od 50 %, są negatywne.

Próbki w przypadku, których wartości PI są różne w podwojonych basenikach, raz powyżej progu a innym razem poniżej, uznaje się za niewiarygodne. Takie próbki można testować ponownie metodą testu plamkowego bądź miareczkowania. Próbki pozytywne mogą zostać poddane miareczkowaniu w celu określenia stopnia, w jakim ich wynik jest pozytywny.

Wzór testu metodą plamkową

Badane surowice

2. TEST POŚREDNI ELISA W CELU WYKRYCIA PRZECIWCIAŁ WIRUSA AFRYKAŃSKIEGO POMORU KONI (AHSV) (TEST ZALECANY)

Test opisany poniżej jest zgodny z opisem w rozdziale 2.1.11 Podręcznika norm dla badań diagnostycznych i szczepionek OIE, wydanie czwarte, 2000 r.

Zrekombinowane białko VP7 zostało wykorzystane jako antygen dla przeciwciał wirusa AHS ze względu na wysoki współczynnik czułości i specyficzności. Innymi zaletami są jego stabilność i to, że nie jest zaraźliwy.

2.1. Procedura testowania

2.1.1. Faza stała

2.1.1.1. Płytki ELISA pokrywa się odczynnikiem AHSV-4 VP7, rozpuszczonym w węglowym/dwuwęglanym buforze, pH 9,6. Płytki inkubować przez całą noc w temperaturze 4 °C.

2.1.1.2. Umyć płytki pięć razy destylowaną wodą zawierającą 0,01 % (v/v) Tween 20 (roztwór do mycia). Delikatnie postukać o materiał absorpcyjny, w celu usunięcia pozostałości po myciu.

2.1.1.3. Zblokować płytki buforowanym roztworem chlorku sodu, fosforanu sodu i fosforanu potasu (PBS) + 5 % (w/v) odtłuszczonego mleka (Nestlé Dry Skim Milk™), 200 μl/basenik przez 1 godzinę, w temperaturze 37 °C.

2.1.1.4. Usunąć roztwór blokujący, delikatnie stukając o materiał adsorpcyjny.

2.1.2. Próbki testowe

2.1.2.1. Próbki surowicy przeznaczone do testowania oraz pozytywną i negatywną surowicę kontrolną rozpuszcza się w stosunku 1 do 25 w PBS + 5 % (w/v) odtłuszczonego mleka + 0,05 % (v/v) Tween 20, 100 μl/basenik. Inkubować przez godzinę w temperaturze 37 °C.

Do miareczkowania przygotować podwójne serie roztworów, począwszy od stosunku 1 do 25 (100 μl/basenik), jedna płytka z surowicą na kolumnę, te same czynności należy wykonać w przypadku kontroli negatywnych i pozytywnych. Inkubować przez godzinę w temperaturze 37 °C.

2.1.2.2. Umyć płytki zgodnie z opisem w pkt 2.1.1.2.

2.1.3 Koniugat

2.1.3.1. Sporządzić 100 μl/basenik perydoskazę chrzanową (HRP) – znaczoną antykońską IgG gamma – globuliną rozpuszczoną w PBS + 5 % mleka + 0,05 % Tween 20, pH 7,2. Inkubować przez godzinę w temperaturze 37 °C.

2.1.3.2. Umyć płytki zgodnie z opisem w pkt 2.1.1.2.

2.1.4. Chromogen/substrat

2.1.4.1. Dodać 200 μl na basenik roztworu chromogenu/substratu (10 ml z 80,6 mM DMAB (dimetyloaminobenzaldehyd) + 10 ml w 1,56 mM MBTH (chlorowodorek hydrazonu 3-methylo-2-benzo-tiazoliny) + 5 μl H2O2).

Rozwój koloru zostanie powstrzymany poprzez dodanie 50 μl 3N H2SO4 po około 5-10 minutach (przed momentem, w którym negatywna kontrola zaczyna nabierać koloru).

Można stosować również inne chromogeny, takie jak ABTS (2,2’-azyno-bis-[3-etylbenzotiazolina-6-kwasu sulfonowego]), TMB (tetrametylobebzydyna), lub OPD (orthofenyldiamina).

2.1.4.2. Odczytu płytek dokonywać na 600 nm (lub 620 nm).

2.2. Interpretacja wyników

2.2.1. Ustalić wartość krytyczną, dodając 0,6 do wartości negatywnej kontroli (0,6 to odchylenie standardowe policzone na 30-elementowej grupie próbek negatywnej surowicy).

2.2.2. Próbki, których wartości absorpcji są niższe od wartości krytycznej, uznawane są za negatywne.

2.2.3. Próbki, których wartości absorpcji są niższe od wartości krytycznej powiększonej o + 0,15, uznawane są za pozytywne.

2.2.4. Próbki, których wartość absorpcji jest umiarkowana, są niewiarygodne i należy wtedy zastosować drugą technikę w celu potwierdzenia wyników.

3. TEST BLOKUJĄCY ELISA W CELU WYKRYCIA PRZECIWCIAŁ WIRUSA AFRYKAŃSKIEGO POMORU KONI (AHSV) (TEST ZALECANY)

Ten test został zaprojektowany w celu wykrywania określonych przeciwciał AHSV w surowicy dowolnego podejrzanego gatunku. VP7 jest głównym, antygenicznym, białkiem wirusowym AHSV i występuje w dziewięciu typach surowiczych. Przeciwciało monoklonalne (Mab) jest także skierowane przeciwko VP7, badanie charakteryzuje się wysokim poziomem czułości i specyficzności. Ponadto zrekombinowane przeciwciało VP7 jest całkowicie nieszkodliwe, co gwarantuje wysoki stopień bezpieczeństwa.

Test opiera się na przerwaniu reakcji między rekombinantem VP7, wraz z momentem skierowania antygenu na płytkę przeznaczoną na badanie ELISA, a zespolonym przeciwciałem monoklonalnym (Mab) właściwym dla VP7. Przeciwciało w testowej surowicy zablokuje reakcję między antygenem a przeciwciałem monoklonalnym (Mab), co w rezultacie zredukuje intensywność koloru.

Test opisany poniżej jest przeprowadzany w laboratorium referencyjnym Wspólnoty Europejskiej zajmującym się afrykańskim pomorem koni w Algete, w Hiszpanii.

3.1. Procedura testowania

3.1.1. Płytki ELISA

3.1.1.1. Pokryć płytki substratem AHSV-4 VP7 rozpuszczonym w węglowym/dwuwęglowym buforze, pH 9,6. Inkubować przez całą noc w temperaturze 4 °C.

3.1.1.2. Umyć płytki pięciokrotnie w buforowanym roztworze chlorku sodu, fosforanu sodu i fosforanu potasu (PBS) zawierającym 0,05 % (v/v) Tween 20 (PBST).

3.1.1.3. Ustabilizować płytkę, wykorzystując roztwór stabilizujący (w celu umożliwienia długotrwałego przechowywania w temperaturze 4 °C bez utraty aktywności) i wysuszyć na materiale absorpcyjnym.

3.1.2. Próbki testowe i kontrole

3.1.2.1. W celu przesiewu:: | rozpuścić surowicę testową i kontrolną w stosunku 1 do 10 bezpośrednio na płytce w PBST tak, aby otrzymać 100 μl/basenik. Inkubować przez 1 godzinę w temperaturze 37 °C. |

3.1.2.2. W celu miareczkowania: | przygotować podwójne serie roztworów surowicy oraz kontroli pozytywnych (100 μl/basenik), począwszy od stosunku 1 w 10 do 1 w 280 w ośmiu basenikach. Kontrola negatywna testowana jest w roztworze 1 do 10. |

3.1.3 Koniugat

Dodać 50 μl/basenik przed rozcieńczeniem peroksydozy chrzanowej (HRP) znaczonej Mab (monoklonalne przeciwciała właściwe dla VP7) do każdego baseniku i wymieszać delikatnie do uzyskania jednorodności. Inkubować przez 30 min w temperaturze 37 °C.

3.1.4. Umyć płytki pięciokrotnie w PBST i osuszyć jak wyżej.

3.1.5. Chromogen/substrat

Dodać 100 μl/basenik roztwór choromogenu/substratu (1ml ABTS (2,2’-Azyno-bis-[6-kwas sulfonowy 3-ethylbenzotiazoliny]) 5 mg/ml + 9 ml buforu substratu (0,1 M buforu cytrynianu fosforanu o pH = 4, zawierającego 0,03 % H2O2] i inkubować przez 10 min w temperaturze pokojowej. Rozwój koloru zatrzymuje się przez dodanie 100 μl/basenik 2 % (w/v) SDS (dodecylosiarczan sodu).

3.1.6. Odczyt

Odczytywać na 405 nm czytnika ELISA.

3.2. Interpretacja wyników

3.2.1. Sprawdzanie ważności badania

Test jest ważny, jeżeli optyczna gęstość (OD) kontroli negatywnej (NC) jest większa niż 1,0, a w przypadku pozytywnych (PC) OD jest mniejsze niż 0,2.

3.2.2. Wskaźniki

Pozytywny wskaźnik | = | NC - [(NC - PC) × 0,3] |

Negatywny wskaźnik | = | NC - [(NC - PC) × 0,2] |

Gdzie NC to wartość optycznej gęstości dla kontroli negatywnej (OD), a PC stanowi wartość (OD) dla kontroli pozytywnej.

3.2.3. Interpretacja wyników

W przypadku próbki z OD niższą od wartości pozytywnego wskaźnika, wynik należy uznać za pozytywny i przyjąć, że antyciała AHSV są obecne.

Próbki z OD wyższą od wartości negatywnego wskaźnika należy uznać za pozbawione przeciwciał AHSV (wynik negatywny).

Próbki, w przypadku których wyniki OD mieszczą się między wartościami pozytywnego i negatywnego wskaźnika, należy uznać za niewiarygodne i pobrać ponownie próbki od zwierząt po upływie od dwóch do trzech tygodni.

__________

é

ZAŁĄCZNIK V

Część A

Uchylona dyrektywa i wykaz jej kolejne zmian (określone w art. 22)

Dyrektywa Rady 90/426/EWG (Dz. U. L 224 z 18.8.1990, str. 42) |

Dyrektywa Rady 90/425/EWG (Dz. U. L 224 z 18.8.1990, str. 29) | tylko art. 15 ust. 3 |

Dyrektywa Rady 91/496/EWG (Dz. U. L 268 z 24.9.1991, str. 56) | tylko art. 26 ust. 2, w odniesieniu do dyrektywy 90/426/EEC |

Decyzja Komisji (EWG) nr 92/130 (Dz. U. L 47 z 22.2.1992, str. 26) |

Dyrektywa Rady 92/36/EWG (Dz. U. L 157 z 10.6.1992, str. 28) | tylko art. 1 |

Akt Przystąpienia z 1994 r., Załącznik I pkt V.E.I.A.3 (Dz. U. C 241 z 29.8.1994, str. 132) |

Decyzja Komisji (WE) nr 2001/298 (Dz. U. L 102 z 12.4.2001, str. 63) | tylko art. 1 ust. 1 oraz Załącznik I pkt 2, w odniesieniu do dyrektywy 90/426/EEC |

Decyzja Komisji (WE) nr 2002/160 (Dz. U. L 53 z 23.2.2002, str. 37) |

Dyrektywa Rady 806/2003/WE (Dz. U. L 122 z 16.5.2003, str. 1) | tylko Załącznik III, pkt 10 |

Akt Przystąpienia z 2003 r., Załącznik II pkt 6.B.I.16 (Dz. U. L 236 z 23.9.2003, str. 381) |

Dyrektywa Rady 2004/68/WE (Dz. U. L 139 z 30.4.2004, str. 321) | tylko art. 15 |

Dyrektywa Rady 2006/104/WE (Dz. U. L 363 z 20.12.2006, str. 352) | tylko Załącznik, pkt I.2. |

Dyrektywa Rady 2008/73/WE (Dz.U. L 219, 14.8.2008, str. 40) | tylko art. 7 |

_____________

Część B

Lista terminów przeniesienia do prawa krajowego (określonych w art. 22)

Dyrektywa | Termin przeniesienia |

90/426/EWG | 1 stycznia 1992 |

90/425/EWG | 1 lipca 1992 |

91/496/EWG | 1 lipca 1992 |

92/36/EWG | 31 grudnia 1992 |

2004/68/WE | 19 listopada 2005 |

2006/104/WE | - |

2008/73/WE | 1 stycznia 2010 |

_____________

ZAŁĄCZNIK VI

Tabela korelacji

Dyrektywa 90/426/EWG | Niniejsza dyrektywa |

Artykuł 1 | Artykuł 1 |

Artykuł 2 litery a) i b) | Artykuł 2 litery a) i b) |

Artykuł 2 litera c) | Artykuł 2 litera c) podpunkty (i) oraz (ii) |

Artykuł 2 litery od d) do i) | Artykuł 2 litery od d) do i) |

Artykuł 3 | Artykuł 3 |

Artykuł 4 ustępy 1-3 | Artykuł 4 ustępy 1-3 |

Artykuł 4 ustęp 4 podpunkty (i) oraz (ii) | Artykuł 4 ustęp 4 litery a) i b) |

Artykuł 4 ustęp 5 litera a), tiret od pierwszego do szóstego | Artykuł 4 ustęp 5 litera a), podpunkty od (i) do (vi) |

Artykuł 4 ustęp 5 litera b) | Artykuł 4 ustęp 5 litera b) |

Artykuł 4 ustęp 6, akapit pierwszy, tiret od pierwszego do ósmego | Artykuł 4 ustęp 6, akapit pierwszy, litery od a) do h) |

Artykuł 4 ustęp 6, akapit drugi i trzeci | Artykuł 4 ustęp 6, akapit drugi i trzeci |

Artykuł 5 ustęp 1 | Artykuł 5 ustęp 1 |

Artykuł 5 ustęp 2 litera a) | Artykuł 5 ustęp 2, akapit pierwszy litery a) i b) |

Artykuł 5 ustęp 2 litera b) | Artykuł 5 ustęp 2, akapit drugi litery a) i b) |

Artykuł 5 ustęp 2 litera c) | Artykuł 5 ustęp 3 |

Artykuł 5 ustęp 2 litera d) | Artykuł 5 ustęp 4 |

Artykuł 5 ustęp 3 litery a) i b) | Artykuł 5 ustęp 5 litery a) i b) |

Artykuł 5 ustęp 3 litera c), tiret pierwsze i drugie | Artykuł 5 ustęp 5 litera c), akapit pierwszy, podpunkty (i) oraz (ii) |

Artykuł 5 ustęp 3 litera c), tiret drugie, ostatnie zdanie | Artykuł 5 ustęp 5 litera c), akapit drugi |

Artykuł 5 ustęp 3 litery d) i e) | Artykuł 5 ustęp 5 litery d) i e) |

Artykuł 6 | Artykuł 6 |

Artykuł 7 | Artykuł 7 |

Artykuł 8 ustęp 1, akapit pierwszy, tiret pierwsze i drugie | Artykuł 8 ustęp 1 litery a) i b) |

Artykuł 8 ustęp 1, akapit drugi | Artykuł 8 ustęp 2 |

Artykuł 8 ustęp 2 | Artykuł 8 ustęp 3 |

Artykuł 9 | Artykuł 9 |

Artykuł 10 | Artykuł 10 |

Artykuł 11 ustęp 1 | Artykuł 11 |

Artykuł 11 ustęp 2 | - |

Artykuł 12 | Artykuł 12 |

Artykuł 13 | Artykuł 13 |

Artykuł 14 | Artykuł 14 |

Artykuł 15 | Artykuł 15 |

Artykuł 16 ustęp 1 litery od a) do f) | Artykuł 16 ustęp 1 litery od a) do f) |

Artykuł 16 ustęp 1, ostatnie zdanie | - |

Artykuł 16 ustęp 2 | Artykuł 16 ustęp 2 |

Artykuł 17 | Artykuł 18 |

Artykuł 18 | Artykuł 17 |

Artykuł 19 podpunkty od (i) do (iv) | Artykuł 19 litery od a) do d) |

Artykuł 22 | - |

Artykuł 23 | Artykuł 20 |

Artykuł 24 ustępy 1 i 2 | Artykuł 21 ustępy 1 i 2 |

Artykuł 24 ustęp 3 | - |

Artykuł 25 ustępy 1 i 2 | Artykuł 21 ustępy 1 i 3 |

Artykuł 26 | - |

Artykuł 27 | - |

- | Artykuł 22 |

- | Artykuł 23 |

Artykuł 28 | Artykuł 24 |

Załącznik A | Załącznik I |

Załącznik B | Załącznik II |

Załącznik C | Załącznik III |

Załącznik D | Załącznik IV |

- | Załącznik V |

- | Załącznik VI |

_____________

[1] COM(87) 868 PV.

[2] Zob. załącznik 3 do części A konkluzji.

[3] Przygotowana zgodnie z komunikatem Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady – Ujednolicenie dorobku wspólnotowego, COM(2001) 645 wersja ostateczna.

[4] Zob. załącznik V część A do niniejszego wniosku.

[5] Dz. U. C […] z […], str. […].

[6] Dz. U. L 224 z 18.8.1990, str. 42.

[7] Zob. załącznik V część A.

[8] Dz. U. L 3 z 5.1.2005, str. 1.

[9] Dz. U. L 224 z 18.8.1990, str. 29.

[10] Dz. U. L 184 z 17.7.1999. str. 23.

[11] Dz. U. L 224 z 18.8.1990, str. 55.

[12] Dz. U. L 157 z 10.6.1992, str. 19.

[13] Dz. U. 121 z 29.7.1964, str. 1977/64.

[14] Dz. U. L 31 z 1.2.2002, str. 1.