ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
55.

Stwierdza, mając na uwadze doświadczenia władz lokalnych i regionalnych związane z cyklami szybkiego wzrostu i spadku koniunktury w przemyśle wydobywczym, że: a) boom w jednym sektorze gospodarki, takim jak górnictwo węglowe i wydobycie gazu i oleju łupkowego, prowadzi do znacznego, często gwałtownego wzrostu liczby niewymagających wysokich kwalifikacji i wysoko płatnych miejsc pracy w tym sektorze; b) dostępność takich miejsc pracy powoduje, że młodzi ludzie są mniej skłonni do podejmowania dalszego kształcenia czy korzystania z innych możliwości podnoszenia kwalifikacji; c) inne gałęzie przemysłu unikają danego regionu, zarówno z powodu niższych kwalifikacji pracowników, jak i wyższych wynagrodzeń; d) kiedy zasoby naturalne zaczynają wyczerpywać się w wyniku wydobycia – lub tracić wartość w wyniku działania innych czynników ekonomicznych – zatrudnienie w branży gwałtownie spada; e) wobec braku innych realnych możliwości, pogorszenie sytuacji gospodarczej skłania pracowników do wyjazdu z danego regionu w poszukiwaniu innego zatrudnienia. f) Domaga się, by państwa członkowskie wzięły pod uwagę owe możliwe konsekwencje oraz by władze lokalne i regionalne mogły w swoich planach przewidzieć zapewnienie zrównoważonego rozwoju społeczności po wyczerpaniu się zasobów węglowodorów ze złóż niekonwencjonalnych lub ustania opłacalności ich eksploatacji.
32.

Domaga się, by Komisja Europejska rozważyła, w jaki sposób zapewnić skuteczniejsze stosowanie rozszerzonej odpowiedzialności producenta i importera na terenie całej UE, zwłaszcza w odniesieniu do odpadów z tworzyw sztucznych, których zagospodarowanie zbyt często leży w gestii władz lokalnych i regionalnych. Lepsze egzekwowanie tej odpowiedzialności powinno umożliwić wprowadzenie do obrotu produktów generujących mniej odpadów z tworzyw sztucznych i odpadów z tworzyw sztucznych łatwiej poddawanych recyklingowi. System kaucji, system obowiązkowego przyjmowania do zwrotu starych urządzeń to środki, które należy wprowadzić na poziomie UE w odniesieniu do niektórych produktów z tworzyw sztucznych oraz produktów zawierających tworzywa sztuczne, by ulżyć władzom lokalnym i regionalnym. Uważa, że warto także wspierać programy przynoszenia starych przedmiotów czy urządzeń do detalistów, szkół i zakładów pracy, gdzie można by gromadzić wyselekcjonowane cenne zasoby, aby zwiększyć opłacalność recyklingu. Za przykład mogą obecnie posłużyć telefony komórkowe i pojemniki na tusze do drukarek.
—

Podkreśla, że zasady warunkowości ex ante powinny ograniczać się do dziedzin bezpośrednio związanych z realizacją polityki spójności i że należy unikać nadmiernego obciążania polityki spójności zadaniami, które do niej nie należą i które przyczyniają się do rozrostu biurokracji.
17.

Podziela zdanie Komisji co do znaczenia partnerstwa osób zainteresowanych i mechanizmów dialogu na poziomie beneficjentów jako sposobu na podjęcie dialogu z właściwymi organami władz centralnych oraz zakomunikowanie potrzeb i obaw, a także dopilnowanie, że będą one brane pod uwagę. Jest to zgodne z podejściem opartym na wielopoziomowym sprawowaniu rządów. Podejście to wymaga zarazem, by władze centralne dążyły do wejścia w dialog z samorządami lokalnymi i regionalnymi, aby poznać obawy i potrzeby występujące na poziomie lokalnym.
8.

Przyjmuje z zadowoleniem odniesienia do odporności zawarte w strategii UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu oraz jej ogólny cel, jakim jest wspieranie postępu w tworzeniu „Europy odpornej na zmiany klimatu”. Komitet Regionów jest zdania, że traktowanie przystosowania do zmiany klimatu jako wymiaru odporności to cenne podejście. Niska odporność może poważnie osłabić miasto, którego system urbanistyczny został naruszony (przez zjawiska klimatyczne lub inne), natomiast wysoka odporność może umożliwić miastu poradzenie sobie z tą sytuacją.
19.

Ze studiów przypadków, w których badano charakter partnerstw obszarów miejskich i wiejskich, wynika, że ich powodzenie nie zależy wyłącznie od działań publicznych na wyższych poziomach, takich jak środki ustawodawcze lub narzędzia finansowe, niezależnie od tego, czy są one krajowe czy europejskie. Środki takie mogą jednak znacząco wpłynąć na rozwój tych partnerstw, motywację do ich zawierania, ich trwanie, skuteczność i zdolność osiągania pożądanych rezultatów. Niemniej w niektórych sytuacjach ich ustanowienie lub zarządzanie nimi generuje koszty, których partnerzy nie mogą pokryć w równym stopniu. By zapewnić ich spójność, w tych przypadkach należy ustanowić wsparcie finansowe lub pomoc techniczną. Przed UE stoi wyzwanie polegające na określeniu środków interwencji, które najłatwiej mogłyby zachęcać do tworzenia partnerstw, a następnie je wspierać, przy czym nie można dopuścić do uzależnienia się od subwencji finansowych ani do tworzenia się partnerstw wyłącznie formalnych, które nie służyłyby interesom publicznym danej społeczności.
13.

Wyraża niepokój w związku z przewidywanym zmniejszeniem środków na rozwój obszarów wiejskich w perspektywie finansowej 2014–2020. Ubolewa, że w stosunku do perspektywy finansowej 2007–2013 alokacja środków na rozwój obszarów wiejskich znacząco maleje z 95,7 mld do poniżej 85 mld euro. Ta pula środków finansowych realnie dostępna dla gmin wiejskich może się jeszcze zmniejszyć w wyniku planowanego przekazania państwom członkowskim uprawnienia do przenoszenia do 15 % środków z drugiego do pierwszego filaru WPR (w niektórych regionach UE nawet do 25 %).
4.

Zwraca uwagę, że rozwój usług e-zdrowia musi przynieść korzyści wszystkim obywatelom Unii i nie może prowadzić do powstania lub zwiększenia nierówności w dostępie do świadczeń i w korzystaniu z nich. I choć usługi e-zdrowia stanowią przełom, to i tak interesy pacjenta niezmiennie muszą pozostać w centrum uwagi. Pacjent ma prawo decydować o dostępie do swoich danych i musi otrzymać czytelne informacje o tym, kto jeszcze i w jaki sposób będzie miał do nich dostęp. E-zdrowie ma pozwolić obywatelom i pacjentom w większym stopniu wziąć własne zdrowie w swoje ręce.
10.

Przyjmuje z zadowoleniem przewidziany przez Komisję długoterminowy cel inicjatywy IMiS polegający na tym, by do 2020 r. zaproponować i upowszechnić co najmniej 20 przełomowych innowacyjnych rozwiązań łączących w sobie technologie energetyczne, transportowe i informacyjno-komunikacyjne. Podkreśla w tym kontekście, że bardzo ważne jest stworzenie odpowiednich warunków, by innowacyjne rozwiązania mogły zostać przyjęte i dostosowane oraz wykorzystane w wielu miastach Unii. Wyraża zadowolenie, że Komisja akcentuje konieczność wdrażania środków po stronie popytu (np. doskonalenia nowych modeli biznesowych). Aby to osiągnąć, Komitet wzywa Komisję do wprowadzenia kryterium wyboru projektów wymagającego wykazania we wniosku silnych powiązań między innowacyjnym przełomowym rozwiązaniem a wdrażaniem i rozpowszechnianiem wyników w celu zastosowania ich przez regiony i gminy w różnych częściach Europy. W ramach projektów należy priorytetowo traktować skuteczne synergie oparte na powiązaniach między poszczególnymi podmiotami oraz rozwój i instrumenty finansowe. Jednocześnie należy ułatwić miastom zmniejszenie wpływu na środowisko, opracowując rozwiązania, które – dzięki szerokiemu wykorzystaniu ICT – doprowadzą do poprawy efektywności energetycznej miasta, będą sprzyjać wykorzystaniu energii odnawialnej i ułatwią mobilność, znacznie ograniczając emisje CO2 i innych gazów zanieczyszczających w ramach zrównoważonego modelu miasta.
57.

Podkreśla, że należy skutecznie kontynuować unijny dialog i współpracę z kluczowymi partnerami w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących, aby pomóc im w opracowaniu lub dostosowaniu polityki z myślą o realizacji celów w zakresie różnorodności biologicznej wyznaczonych na 2020 r. Samorządy w UE mogłyby służyć władzom lokalnym i regionalnym spoza UE wsparciem, jakiego potrzebują, by były w stanie przyczynić się do realizacji unijnych i globalnych celów w zakresie różnorodności biologicznej, poprzez dzielenie się wiedzą i najlepszymi praktykami, a także za pośrednictwem właściwych wspólnych komitetów konsultacyjnych i grup roboczych KR-u, CORLEAP-u i ARLEM-u. W związku z tym KR apeluje do Komisji Europejskiej, by w ramach nowo stworzonego Instrumentu Różnorodności Biologicznej na rzecz Życia (B4Life) promowała zdecentralizowaną współpracę rozwojową między władzami lokalnymi i regionalnymi w UE i krajach rozwijających się.
36.

Stwierdza z niepokojem, że może prowadzić to do sytuacji, w której rośnie suma RAL (6). Problem ten dotyka zwłaszcza politykę spójności i rozwoju obszarów wiejskich. Zakładając, że nie nastąpią duże straty alokacji krajów członkowskich w wyniku zastosowania zasady automatycznego anulowania zobowiązań, może to doprowadzić do potrzeby znacznego zwiększenia budżetu UE na rok 2014 i 2015.
35.

Poprzez utworzenie sieci samorządów lokalnych na poziomie europejskim Komisja wychodzi naprzeciw potrzebie wymiany między miastami przykładów sprawdzonych rozwiązań z wielu różnych dziedzin. Potrzebę tę uwzględniono także w programie współpracy terytorialnej Urbact – programie UE wspierającym zrównoważony rozwój obszarów miejskich. Ponadto program przydzielania grantów „Europa dla obywateli” zachęca gminy do tworzenia sieci tematycznych wokół zagadnień leżących we wspólnym zakresie zainteresowania, jako że stanowi to ważne narzędzie ułatwiające wymianę sprawdzonych rozwiązań. Oprócz programów współfinansowanych z funduszy strukturalnych i organizowanych przez UE działań w formie grantów istnieją także inne programy wymiany wiedzy między miastami (np. Civitas, Porozumienie Burmistrzów, Mayors Adapt, inicjatywa „Inteligentne miasta i wspólnoty”, ramy odniesienia dla zrównoważonego rozwoju miast, ManagEnergy). Komitet odnotowuje, że inicjatywy służące wymianie wiedzy i doświadczeń stają się coraz liczniejsze i coraz bardziej zróżnicowane. Aby można było wypracować bardziej całościowe podejście, Komitet wzywa Komisję do konsolidacji tych różnych europejskich programów i sieci wsparcia, by umożliwić obszarom lokalnym ich lepsze zrozumienie i skuteczniejsze niż dotychczas wykorzystanie.
9.

Podkreśla kluczową rolę władz lokalnych i regionalnych w obszarach polityki dotyczących sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Na władzach tych spoczywa zasadnicza odpowiedzialność za wdrażanie wielu elementów obowiązującego ustawodawstwa krajowego i unijnego; to one opracowują i wypróbowują nowe rozwiązania w zakresie polityki, pomagają obywatelom korzystać z ich praw podstawowych oraz gromadzą informacje i doświadczenia potrzebne do dalszego rozwijania tych dziedzin. Dlatego władze lokalne i regionalne dysponują dużym potencjałem pozwalającym wnosić wkład w rozwój polityki, od planowania, przez realizację, do działań następczych i oceny.
17.

Osiągnięcie zrównoważonego rozwoju miast wymaga połączenia podejścia oddolnego i odgórnego. Sama inicjatywa miast nie wystarczy. Konieczne jest wspólne podejście koordynowane na szczeblu unijnym, które zakłada aktywny udział władz lokalnych i regionalnych i które będzie wystarczająco elastyczne, by umożliwić miastom dokonanie samooceny na podstawie wspólnych kryteriów dotyczących zrównoważonego rozwoju miast oraz dążenie do celów w tym zakresie poprzez podejmowanie własnych działań. Niezbędne jest także zapewnienie miastom lepszego dostępu do mechanizmów finansowania. Na podstawie unijnych kryteriów o charakterze zaleceń, które mogłyby się opierać na ramach odniesienia dla zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich (RFSC), przeprowadzono by analizę zgodności polityki miast z zasadami zrównoważonego rozwoju oraz oceniono by mocne i słabe strony danego miasta. W oparciu o wyniki dane miasto mogłoby pracować nad określeniem kierunku swojego rozwoju i ustalać działania na rzecz poprawy swojej sytuacji. Kryteria te mogą mieć różną wagę, odpowiednio do ich znaczenia.
4.

Uważa, że w dyskusjach toczących się na szczeblu UE ubóstwo energetyczne często redukuje się do węższej kwestii związanej z ogrzewaniem, tymczasem pojęcie to ma szerszy zakres, gdyż przystępna musi pozostać także energia służąca zaspokajaniu potrzeb związanych z komunikacją, mobilnością i higieną, które są warunkiem udziału w społeczeństwie. Przy malejących dochodach rosnące rachunki za energię stanowią obciążenie dla rodzin i gospodarstw domowych, co prowadzi do niewystarczającego ogrzewania mieszkań, do stosowania mniej wartościowych, często szkodliwych dla zdrowia lub środowiska źródeł energii czy też do konieczności zaciągnięcia długów, a także ogranicza ich możliwości przemieszczania się.
Apeluje do Turcji i innych zainteresowanych stron, by aktywnie wspierały obecne negocjacje w ramach ONZ, które mają doprowadzić do sprawiedliwego, wszechstronnego i trwałego rozwiązania problemu cypryjskiego, a także do samej Turcji, by przyczyniła się do procesu pokojowego, przystępując do wycofania swych sił zbrojnych z Cypru oraz zwrotu opuszczonego miasta Famagusta jej prawowitym mieszkańcom, zgodnie z odpowiednimi decyzjami Rady Bezpieczeństwa ONZ i zasadami, na których opiera się Unia.
12.

Podkreśla, że system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (EU ETS) został ustanowiony na mocy dyrektywy 2003/87/WE z 13 października 2003 r. w celu „wspierania zmniejszania emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób”. Etap 3 (2013–2020) powinien polegać na wzmocnieniu tego systemu, by do 2020 r. ograniczyć o 20 % emisje gazów cieplarnianych (w odniesieniu do 1990 r.). Komitet stwierdza jednak, że nadmierne przydziały uprawnień do emisji w pewnym stopniu pozbawiają ten system skuteczności.
3.

Uważa, że obecny moment jest szczególnie właściwy do tego, by zaproponować nową strategię ze względu na coraz większą presję wywieraną na lasy: zmiana klimatu, w połączeniu z brakiem zarządzania lasami w ostatnich latach ze względu na ich znikomą rentowność, prowadzi do zmiany ich kondycji i składu gatunkowego, prowadzona polityka zmierzająca do realizacji celów wytyczonych w zakresie odnawialnych źródeł energii może doprowadzić do korzystania na większą skalę z biomasy leśnej (1), a kryzys gospodarczy zmienia presję na lasy ze strony człowieka. Opracowanie wymiernych i uzasadnionych kryteriów zrównoważonego zarządzania oraz propagowanie działań zmierzających do poprawy sytuacji na terenach ubogich w zasoby i inwestycji w infrastrukturę mogą w znaczny sposób przyczynić się do zwiększonej ochrony europejskich lasów oraz ich długoterminowo zrównoważonego wykorzystania. Aspekt ten nabiera szczególnego znaczenia, gdyż zmienność klimatu pociąga za sobą nowe presje i sprawia, że prognozy dotyczące środowiska naturalnego i gospodarki tracą na ścisłości.
46.

Ponawia swój apel do Komisji Europejskiej o wcześniejsze przeprowadzenie badania nad możliwością wprowadzenia unijnego systemu świadczeń dla bezrobotnych, który mógłby zadziałać jako automatyczny stabilizator na poziomie UGW (3). Podstawą tego systemu mogłaby być stopa bezrobocia krótkotrwałego, które jest szczególnie związane ze zmianami koniunkturalnymi. Pozwoliłoby to uniknąć jednokierunkowych transferów budżetowych. Należałoby również zadbać o to, by system ten opierał się na ścisłej zasadzie warunkowości, np. prowadzeniu aktywnej walki z bezrobociem.
54.

Podkreśla, że potrzeba rozwoju zaakcentowana w komunikacie Komisji – dotycząca wspierania innowacyjnych metod i form uczenia się i nauczania o wysokiej jakości poprzez wykorzystanie nowych technologii i treści cyfrowych – odnosi się w dużym stopniu do szczebla lokalnego i regionalnego i to w różny sposób: chodzi tu zarówno o władze występujące w charakterze podmiotów zapewniających kształcenie, a w licznych przypadkach – realizatorów kształcenia, jak też w charakterze klientów zainteresowanych posiadaniem dobrze wykształconej siły roboczej i odpowiednio przygotowanych obywateli. Mimo to zawarte w komunikacie odniesienia do szczebla lokalnego i regionalnego są dosyć skąpe.
6.

Podkreśla, że projekt rozporządzenia ma na celu stworzenie wspólnej etykiety produktowej, na którą – miejmy nadzieję – istnieje silne zapotrzebowanie społeczne oraz która stanowiłaby fundament wspólnego, konkurencyjnego i opłacalnego rynku ELTIF. Z tego względu uważa, że projekt rozporządzenia nie wykracza poza to, co jest konieczne do utworzenia wspólnych ram prawnych dotyczących ELTIF.
51.

Podkreśla konieczność wzmocnienia oddziaływania inicjatyw UE na rzecz zrównoważonego rozwoju na poziomie lokalnym, takich jak Porozumienie Burmistrzów UE, inicjatywa „Inteligentne miasta i wspólnoty” i inne projekty finansowane ze środków europejskich, Agenda lokalna 21, a także sieć władz lokalnych i regionalnych działających na rzecz przystosowania się do zmiany klimatu zaproponowana w strategii UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu. W tym kontekście należy nasilić działania zmierzające do ustanowienia wspólnej metodologii realizowania planów dostosowawczych i do zachęcania do wymiany doświadczeń między władzami lokalnymi i regionalnymi.
31.

Wzywa Radę do szybkiego przyjęcia wniosku Komisji dotyczącego przekształconej dyrektywy w sprawie środków imigracyjnych, migracyjnych i wizowych, tak by umożliwić prowadzenie współpracy międzynarodowej w dziedzinie badań, innowacji i szkolnictwa wyższego w sposób konkretny, elastyczny, przejrzysty i gwarantujący odpowiednie bezpieczeństwo, a zarazem skuteczny, dostępny i szybki. Powinno to doprowadzić do zgodnej z harmonogramem transpozycji tego instrumentu prawnego przez państwa członkowskie i do jego wdrożenia przez nie we współpracy z władzami lokalnymi i regionalnymi.
10.

Domaga się, by okres stosowania zasady „pierwszy i ostatni raz” w korzystaniu z pomocy został skrócony z 10 do 5 lat, tak jak postąpiono już w wypadku przepisów stosujących się do producentów surowców rolnych. Skrócenie tego okresu do 5 lat umożliwiłoby również zapewnienie spójności z klauzulą trwałości operacji, o której mowa w art. 57 obecnego rozporządzenia ogólnego w sprawie funduszy strukturalnych i która pozwala na zwrot pomocy, jeżeli inwestycja nie zostanie utrzymana przez okres 5 lat lub, w wypadku MŚP, 3 lat. Ponawia swoje życzenie, by klauzula przeciwko delokalizacji przewidziana w ramach funduszy strukturalnych została zastosowana do narzędzia pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji.
14.

Wnosi ponadto, aby opracowano dodatkowe środki przekwalifikowania zawodowego skierowane do pracowników dotkniętych procesem zamykania lub restrukturyzacji zakładów, poszerzając możliwości wykorzystania funduszy strukturalnych dzięki zmianie zasad Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji oraz oferując programy dostosowane do indywidualnych potrzeb i do specyfiki lokalnej, a zarazem zachowując i promując kompetencje związane z sektorem.
32.

Przywołuje stanowisko przedstawione we wcześniejszych opiniach KR-u co do tego, jak sprawić, by różne podmioty faktycznie zaangażowały się we wdrażanie strategii makroregionalnych: potrzebne są przejrzyste procesy decyzyjne, dzielenie się pełnymi informacjami oraz wypracowanie wspólnego sposobu postępowania na wszystkich poziomach.
26.

Uznaje jednak, że wysiłki Komisji powinny koncentrować się na dużych portach lotniczych i że wspieranie małych lotnisk obsługujących mniej niż 300 tys. pasażerów powinno zostać wyłączone z zakresu stosowania pomocy państwa, ponieważ nie mają one większego wpływu na wymianę między państwami członkowskimi i nie są strukturalnie zdolne do pokrycia kosztów kapitału i prowadzenia działalności. Podkreśla, że Komisja już uznała słuszność wprowadzenia progu 300 tys. pasażerów w ramach decyzji z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym. Niemniej ograniczyła jej zasięg do połączeń lotniczych z wyspami i portami oraz ustanowiła niższy próg w odniesieniu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym związanych z portami lotniczymi. Apeluje do Komisji, by w sposób bardziej spójny i uproszczony zarządzała progami ustanowionymi w rozmaitych podstawach prawnych i w rezultacie zmodyfikowała nowe wytyczne, zwłaszcza zaś punkty 80 ust. 1 i 80 ust. 2 dotyczące klasyfikacji lotnisk, punkt 92 dotyczący intensywności pomocy, w którym należałoby przewidzieć ustanowienie kategorii obejmującej porty lotnicze obsługujące mniej niż 300 tys. pasażerów, a także art. 2 ust. 1 lit. e) decyzji.
33.

Zwraca uwagę, że samorządy lokalne i regionalne często posiadają własne środki przekazu, które są szeroko rozpowszechniane i mogą być wykorzystywane do komunikacji i wywoływania debaty na temat europejskich informacji dostosowanych do lokalnego kontekstu. UE mogłaby przekazywać tym ok. 100 tys. samorządów lokalnych materiały informacyjne gotowe do użycia i sporządzone w języku pozbawionym żargonu (artykuły do biuletynów informacyjnych, wykresy, wideoklipy itd.). Krajowe stowarzyszenia samorządów terytorialnych i delegacje krajowe w KR-ze to dobry punkt zaczepienia do nawiązania kontaktów z tą grupą władz szczebla niższego niż krajowy.
2.

W dobie nowej rewolucji przemysłowej, Europa może wykorzystać digitalizację do pobudzania wzrostu społeczno-gospodarczego, zgodnie ze strategią „Europa 2020”. Należy zdać sobie sprawę z tego, jakich usług oczekuje klient, i wiedzieć, jak rozwijać niezbędne technologie, a także zrozumieć, że klient nie chce nabywać jedynie produktu, lecz że potrzebne jest dążenie do wydajności, bezpieczeństwa zatrudnienia i zadowolenia konsumenta. Wszystko to można osiągnąć poprzez wykorzystanie digitalizacji. Gospodarka o obiegu zamkniętym, digitalizacja oraz projektowanie usług mogą zostać wykorzystane do tworzenia nowych, ekologicznych miejsc pracy oraz do ożywienia tradycyjnych gałęzi przemysłu. Jak wynika z badań Komisji, do 2020 r. Europa mogłaby zwiększyć swój PKB o 4 % poprzez stymulowanie wzrostu cyfrowego rynku wewnętrznego, zaś administracja publiczna mogłaby zmniejszyć swoje koszty o 15–20 % dzięki digitalizacji usług publicznych (1). Nawet w okresie wysokiego bezrobocia internet pozwala utworzyć pięć nowych miejsc pracy w miejsce każdych dwóch, które zostają zlikwidowane. Szacuje się, że w perspektywie długoterminowej wspólne działania UE w ramach strategii digitalizacji mogłyby doprowadzić do utworzenia we wszystkich sektorach gospodarki nawet 3,8 mln nowych miejsc pracy.
20.

Zauważa, że częste trudności, jakich filmy europejskie doświadczają ze znalezieniem widzów, w niektórych przypadkach wynikają z nieuwzględnienia w chwili opracowywania koncepcji filmu publiczności, dla której jest on przeznaczony. Filmy, które od samego początku prac nad scenariuszem opracowywane są z myślą o odbiorcach niszowych, zazwyczaj z większą łatwością docierają do nich, niż te, które są skierowane do szerszego grona widzów. Jak na to wskazuje Komisja, czasem związane to jest z budżetami na promocję, które są zbyt ograniczone, by umożliwić szersze i bardziej nagłośnione rozprowadzenie filmu.
26.

Zgadza się, że dostępność jest warunkiem dostępu do świadczeń medycznych, na co składają się takie elementy, jak czas oczekiwania, oddalenie i dostępność personelu służby zdrowia. Zwraca jednak uwagę, że obecnie, aby zapewnić odpowiedni poziom kwalifikacji w określonych dziedzinach opieki zdrowotnej, nie sposób odejść od skoncentrowania oferty wyspecjalizowanych terapii w głównych ośrodkach, nawet jeśli dla pacjentów oznacza to konieczność dojazdów. Niemniej należy czuwać nad tym, by także mieszkańcy regionów zmagających się z trudnościami demograficznymi i geograficznymi mieli dostęp do takich wyspecjalizowanych usług zdrowotnych.
20.

Zauważa, że odpowiedni dostęp do informacji o stanie mórz i oceanów nie tylko ma znaczenie dla wdrażania innowacyjnych rozwiązań, ochrony środowiska, czy też zarządzania zasobami ryb i akwakultury, lecz może stanowić istotny czynnik pozwalający na zarządzanie ryzykiem oraz podjęcie odpowiednich działań pomocowych w sytuacjach kryzysowych. W związku z tym Komitet Regionów apeluje o podjęcie kroków zmierzających do opracowania mechanizmu wykorzystania danych ze zdjęć satelitarnych dostarczanych przez usługi satelitarne programu Copernicus, by można je było wykorzystać na potrzeby pierwszej reakcji władz lokalnych i regionalnych w przypadku katastrof naturalnych.