UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W dniu 1 października 2015 r. Rada przyjęła decyzję (UE) 2015/2169 w sprawie zawarcia Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony.

Protokół w sprawie współpracy kulturalnej, załączony do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, (zwany dalej „protokołem”) ustanawia w art. 1 ramy współpracy Stron w celu ułatwienia wymiany działalności, dóbr i usług kulturalnych, w tym w sektorze audiowizualnym.

Na podstawie art. 5 ust. 8 lit. b) protokołu po wstępnym okresie trzech lat obowiązywanie uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnych będzie przedłużane na kolejne okresy tej samej długości, o ile Strona nie wypowie uprawnienia w drodze pisemnego zawiadomienia na co najmniej trzy miesiące przed upływem pierwotnego lub każdego kolejnego okresu.

Wspomniane uprawnienie ustanowiono wstępnie na okres trzech lat (od 1 lipca 2011 r. do 30 czerwca 2014 r.). Zgodnie z art. 5 ust. 8 lit. b) protokołu „[o]bowiązywanie uprawnienia zostanie przedłużone na okres trzech lat, a następnie będzie automatycznie przedłużane na kolejne okresy tej samej długości, o ile Strona nie wypowie uprawnienia w drodze pisemnego zawiadomienia na co najmniej trzy miesiące przed upływem pierwotnego lub każdego kolejnego okresu”.

Zgodnie z tym postanowieniem uprawnienie to zostało trzykrotnie przedłużone na kolejne trzyletnie okresy. Pierwsze przedłużenie obowiązywało do 30 czerwca 2017 r., drugie obowiązywało do 30 czerwca 2020 r., a trzecie obowiązuje do 30 czerwca 2023 r., przy czym żadna ze Stron nie skorzystała z możliwości wypowiedzenia uprawnienia.

Decyzją Rady (UE) 2020/470 z dnia 25 marca 2020 r., dotyczącą przedłużenia okresu obowiązywania uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnych przewidzianego w art. 5 Protokołu w sprawie współpracy kulturalnej do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, Rada zatwierdziła przedłużenie obowiązywania uprawnienia na okres od 1 lipca 2020 r. do 30 czerwca 2023 r.

Decyzja Rady (UE) 2020/470 została przyjęta na podstawie art. 3 ust. 1 decyzji (UE) 2015/2169, który na dzień przyjęcia decyzji Rady (UE) 2020/470 przewidywał w szczególności, że Komisja ma przekazać Republice Korei informację o zamiarze nieprzedłużania przez Unię okresu obowiązywania przedmiotowego uprawnienia, chyba że Rada, na wniosek Komisji, w terminie czterech miesięcy przed końcem okresu obowiązywania uprawnienia jednomyślnie zgodzi się na jego utrzymanie.

W wyroku z dnia 1 marca 2022 r. w sprawie Komisja przeciwko Radzie Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność tej decyzji z uwagi na fakt, że procedura ustanowiona w art. 3 ust. 1 decyzji (UE) 2015/2169 jest niezgodna z art. 218 TFUE w zakresie, w jakim wymaga od Rady podjęcia decyzji jednomyślnie. Na potrzeby przyjęcia decyzji takich jak decyzja Rady (UE) 2020/470 mającą zastosowanie zasadą głosowania musi być zasada określona w art. 218 ust. 8 akapit pierwszy TFUE, a mianowicie podejmowanie decyzji w Radzie kwalifikowaną większością głosów. W swoim wyroku Trybunał utrzymał również w mocy skutki decyzji (UE) 2020/470 do czasu usunięcia stwierdzonych przyczyn nieważności.

Decyzją Rady (UE) 2022/2335 zniesiono zawarty w art. 3 ust. 1 decyzji Rady (UE) 2015/2169 wymóg jednomyślnego stanowienia przez Radę w celu podjęcia decyzji w sprawie dalszego obowiązywania uprawnienia.

Aby rozwiać wszelkie wątpliwości co do zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego przedłużenia okresu obowiązywania uprawnienia na okres trzech lat, od 1 lipca 2020 r. do 30 czerwca 2023 r., a tym samym zapewnić właściwe wdrożenie protokołu, należy przyjąć nową decyzję.