1.Wprowadzenie

W niniejszym sprawozdaniu przedstawiono długoterminową prognozę przyszłych wpływów i wypływów obejmującą kolejne pięć lat (2019–2023) zgodnie z wymogami art. 247 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego. W analizie uwzględniono zasady oraz warunki określone w projekcie umowy o wystąpieniu między UE a Zjednoczonym Królestwem. Nie oceniono w niej wpływu na długoterminową prognozę w przypadku niezawarcia lub nieratyfikowania umowy o wystąpieniu.

Zakres prognozy obejmuje elementy obecnych i kolejnych ram finansowych. Opiera się ona na poziomie środków na zobowiązania na lata 2019 i 2020 określonym w projekcie budżetu na rok 2019 oraz towarzyszącym mu programowaniu finansowym na 2020 r. Uwzględniono zobowiązania na lata 2021–2023 przedstawione we wniosku Komisji w sprawie kolejnych wieloletnich ram finansowych (WRF).

Nowe informacje – wynikające z wniosku w sprawie WRF z dnia 2 maja 2018 r. – również znajdują odzwierciedlenie w: zaktualizowanych prognozach państw członkowskich dotyczących wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (funduszy ESI) na lata 2014–2020 przedstawionych do dnia 31 lipca 2018 r.; poprawkach do budżetu na 2018 r. (tj. projekcie budżetu korygującego nr 5 oraz wynikach przesunięcia zbiorczego) i listach w sprawie poprawek nr 1 do projektu budżetu na rok 2019. Uwzględniono także inicjatywy zapowiedziane dnia 12 września 2018 r. w sprawie dalszego umacniania pozycji Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu.

2.Wyniki prognozy

2.1. Płatności

2.1.1.Płatności do końca obecnych WRF (2019–2020)

Jeżeli chodzi o 2019 r., prognozowane płatności odpowiadają poziomom zaproponowanym w projekcie budżetu na 2019 r. (w tym w liście w sprawie poprawek nr 1). Płatności na 2020 r. oceniono z uwzględnieniem wdrażania w latach 2014–2017 i w pierwszej połowie 2018 r. informacji udostępnionych w trakcie przygotowywania projektu budżetu na rok 2019, a także zaktualizowanych prognoz państw członkowskich dotyczących wdrażania funduszy ESI na lata 2014–2020. W odniesieniu do ostatniego roku obecnych WRF oczekuje się, że wszystkie programy wydatków osiągną właściwe tempo. Przewiduje się, że większość programów na lata 2007–2013 w ramach polityki spójności zostanie zamknięta do końca 2019 r.

2.1.2.Płatności w kolejnych WRF (2021–2023)

Prognozowane płatności w latach 2021–2022 zapewniają zgodność z pułapem zasobów własnych wynoszącym 1,20 % DNB UE. Chociaż Komisja zaproponowała zwiększenie pułapu zasobów własnych, aby uwzględnić podstawę DNB dla 27 państw członkowskich, ze względu na długi proces ratyfikacji nowej decyzji w sprawie zasobów własnych obecny poziom może nadal mieć zastosowanie.

Na początku kolejnego okresu programowania (2021–2022) połowa wszystkich płatności (51 %) pokryłaby zobowiązania pozostające do spłaty z poprzednich ram finansowych (RAL – z fr. Reste à liquider). Kolejne 35 % płatności pokryłoby środki niezróżnicowane, w przypadku gdy płatności następują bezzwłocznie po zaciągnięciu zobowiązań (tj. 1. filar wspólnej polityki rolnej, wydatki w dziale 7 „europejska administracja publiczna”, dotacja dla agencji zdecentralizowanych). Pozostałe 14 % wynikałoby z uruchomienia nowej generacji programów wydatków.

Począwszy od 2023 r. ponad połowa zobowiązań pozostających do spłaty z okresu przed 2021 r. zostałaby spłacona, a zatem udział płatności z tytułu zobowiązań sprzed 2021 r. ulegnie zmniejszeniu. Jednocześnie przewiduje się, że proces wdrażania programów na lata 2021–2027 osiągnie właściwe tempo przy znacznym wzroście poziomów płatności w 2023 r. w porównaniu do dwóch początkowych lat (68 % wszystkich płatności – wzrost z 45 % w 2021 r.).

2.1.3.Umorzenie zobowiązań

Całkowita kwota prognozowanych operacji umorzenia zobowiązań na lata 2019–2023 wynosi 6,4 mld EUR. Około dwóch trzecich operacji umorzenia zobowiązań dotyczy programów z okresu 2014–2020 (4,3 mld EUR), natomiast operacje umorzenia zobowiązań pozostających do spłaty pochodzących sprzed 2014 r. są stopniowo eliminowane, tak jak ma to miejsce w przypadku płatności z tytułu tych zobowiązań pozostających do spłaty. Nie przewiduje się żadnych operacji umorzenia zobowiązań w odniesieniu do zobowiązań określonych we wniosku w sprawie WRF na lata 2021–2027.

Poziomy umorzenia zobowiązań są różne w poszczególnych działach, ponieważ prognozę opracowuje się z uwzględnieniem dokonanych już operacji umorzenia zobowiązań oraz tego rodzaju operacji zidentyfikowanych w trakcie przygotowywania projektu budżetu na 2019 r. Co do zasady umorzenia zobowiązań są prognozowane dla całego okresu programowania. Ponieważ w przypadku większości programów i działań nie istnieją zasady automatycznego umorzenia zobowiązań, wszelkie roczne zestawienia operacji umorzenia zobowiązań miałyby charakter wysoce orientacyjny. Aby oszacować rozmiar operacji umorzenia zobowiązań wyłącznie do 2023 r., umorzenia zobowiązań pozostających do spłaty do końca 2018 r. rozłożono proporcjonalnie do powiązanych z nimi płatności rocznych. Zgodnie z ogólnym cyklem zamykania programów potencjalne operacje umorzenia zobowiązań z lat 2019 i 2020 miałyby miejsce głównie po 2023 r.

W odniesieniu do funduszy ESI na lata 2014–2020 tworzy się szczegółową prognozę, w której uwzględnia się doświadczenia dotyczące zamykania programów z lat 2007–2013, a także przewidywany harmonogram umorzenia zobowiązań. Ponieważ faktyczny rok umorzenia zobowiązań jest zależny od konkretnych dla każdego państwa członkowskiego terminów zamykania programów oraz z uwagi na obowiązujące zasady dotyczące umorzenia zobowiązań n+3, istnieje prawdopodobieństwo, że operacje umorzenia zobowiązań zostaną rozłożone na lata 2024–2026. Nie ma to zatem wpływu na okres objęty prognozą w niniejszym sprawozdaniu.

2.1.4.Ewolucja poziomu zobowiązań pozostających do spłaty

Oczekuje się, że zobowiązania pozostające do spłaty na początku okresu sprawozdawczego będą wynosić około 276 mld EUR, a na koniec obowiązywania obecnych ram finansowych osiągną kwotę 295 mld EUR. Przewiduje się, że do końca 2023 r. ich kwota będzie wynosić około 314 mld, co oznacza wzrost wartości nominalnej o 14 % w ciągu 5 analizowanych lat. Roczna ewolucja wielkości zobowiązań pozostających do spłaty jest jednak nierównomierna, ponieważ kwota ta rośnie w zależności od stosunku rocznej płatności do rocznych zobowiązań. Wartość ta wynosi 90 % dla 2019 r., a w 2023 r. wzrasta do 99 %. Kwoty płatności zbliżają się do kwot zobowiązań w 2023 r. głównie z powodu połączenia celu dotyczącego pierwszego automatycznego umorzenia zobowiązań w odniesieniu do nowych programów na podstawie rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów oraz celu dotyczącego umorzenia zobowiązań n+3 w odniesieniu do ostatniej transzy funduszy ESI na lata 2014–2020 oraz zamknięcia tych programów. W rezultacie wzrost wartości zobowiązań pozostających do spłaty w 2023 r. w porównaniu z rokiem poprzednim byłby ograniczony do wartości poniżej 1 %.

2.2. Dochody