ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

2.PODSTAWA PRAWNA

Zgodnie z art. 207 ust. 4 i art. 218 ust. 6 lit. a) pkt (v) TFUE Komisja, jako negocjator zmian do umowy, powinna przedstawić Radzie wniosek w sprawie przyjęcia zmian do umowy po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

3.WPŁYW NA BUDŻET

Zgodnie z obowiązującymi zasadami dotyczącymi wkładów finansowych na rzecz ISO udział wkładu finansowego Unii pozostał praktycznie taki sam od 1992 r., chociaż światowy rynek cukru, a w szczególności względna pozycja Unii na nim, znacznie zmienił się od tego czasu. W związku z tym Unia ponosi nieproporcjonalnie dużą część kosztów budżetowych.

Po zatwierdzeniu zmiany art. 25 umowy, który reguluje przyjmowanie budżetu administracyjnego i wkłady członków, obliczanie podziału głosów będzie lepiej dostosowane do obecnej sytuacji na światowym rynku cukru. Przewidziano okres przejściowy wynoszący maksymalnie dziesięć lat, w którym roczna zmiana liczby głosów jest ograniczona do 15 % w ciągu pierwszych pięciu lat i do 20 % w ciągu pozostałej części okresu przejściowego. Zmiana metody obliczania spowoduje redukcję liczby głosów do celów budżetowych przydzielonych UE, co z kolei zmniejszy wkład UE na rzecz ISO.
zmieniające rozporządzenie (UE) 2016/1628 w odniesieniu do rozszerzenia uprawnień Komisji do przyjmowania aktów delegowanych

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Rozporządzeniem (UE) 2016/1628 wszystkie uprawnienia Komisji do przyjęcia aktów delegowanych zostały ograniczone do pięciu lat, który to okres upłynął w dniu 6 października 2021 r. Ponieważ istnieje potrzeba ciągłej aktualizacji elementów aktów prawnych dotyczących homologacji typu w kontekście postępu technicznego lub w celu wprowadzenia innych zmian zgodnie z uprawnieniami, projekt wniosku przewiduje zmianę art. 55 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1628 celem przyznania uprawnienia na okres kolejnych pięciu lat z możliwością jego automatycznego przedłużenia.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Zasada pomocniczości ma zastosowanie, ponieważ wniosek nie wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Ponieważ wniosek dotyczy zmian w istniejącym prawodawstwie Unii, tylko UE może skutecznie zająć się tymi kwestiami. Ponadto cele polityki nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez działania państw członkowskich. Działanie Unii Europejskiej jest konieczne w celu uniknięcia powstawania barier na jednolitym rynku, w szczególności w obszarze silników przeznaczonych do maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach, oraz z uwagi na ponadnarodowy charakter problemu zanieczyszczenia powietrza. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.

•Proporcjonalność

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, gdyż nie wykracza poza zakres działań koniecznych do osiągnięcia celu, jakim jest właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego przy jednoczesnej gwarancji wysokiego poziomu bezpieczeństwa publicznego i ochrony środowiska.

•Wybór instrumentu

Rozporządzenie zmieniające istniejące rozporządzenie.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

Do niniejszego wniosku nie załączono odrębnej oceny skutków, gdyż ocena taka została już przeprowadzona w odniesieniu do wniosku w sprawie rozporządzenia (UE) 2016/1628. Niniejszy wniosek nie zmienia istoty tego rozporządzenia ani nie nakłada na zainteresowane strony nowych obowiązków. Ma on na celu rozszerzenie uprawnień Komisji w zakresie aktualizacji niektórych elementów w kontekście postępu technicznego oraz wprowadzenia innych zmian zgodnie z uprawnieniami.

4.WPŁYW NA BUDŻET

Wniosek nie ma wpływu na budżet instytucji UE.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W odpowiedzi na to wezwanie Komisja przedstawia niniejszy wniosek, który zmienia jej wniosek ustawodawczy z 23 marca 2022 r. Ponieważ jedną z najskuteczniejszych metod szybkiego uruchamiania środków finansowych jest wykorzystanie „uproszczonych form kosztów”, które umożliwiają łatwiejsze i szybsze wdrażanie funduszy polityki spójności, zmniejszając jednocześnie obciążenie administracyjne, niniejszy wniosek ustanawia nowy koszt jednostkowy. Państwa członkowskie mogą stosować ten nowy koszt jednostkowy, aby ułatwić finansowanie podstawowych potrzeb i wsparcia na rzecz osób, którym przyznano tymczasową ochronę zgodnie z decyzją wykonawczą Rady (UE) 2022/382, we wszystkich państwach członkowskich, w których dana osoba przebywa. Koszt jednostkowy można stosować przez maksymalnie 13 tygodni ogółem, począwszy od dnia przybycia danej osoby do Unii Europejskiej.

Na posiedzeniu w dniach 24–25 marca 2022 r. Rada Europejska omówiła rosyjską agresję wojskową na Ukrainę, a w konkluzjach zwróciła się do Komisji o „prowadzenie prac nad dodatkowymi wnioskami, które wzmocniłyby wsparcie UE”, tak by „zapewnić szybkie uruchomienie unijnego finansowania na rzecz uchodźców i ich gospodarzy”.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Zmieniony wniosek jest zgodny z ogólnymi ustanowionymi ramami prawnymi dotyczącymi europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz ogranicza się do ukierunkowanej i wyjątkowej zmiany rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 oraz rozporządzenia (UE) nr 223/2014. Wniosek stanowi też uzupełnienie wcześniejszych zmian tego rozporządzenia zaproponowanych we wniosku Komisji z 8 marca 2022 r. w sprawie CARE, a także wszystkich innych środków mających na celu zaradzenie obecnej bezprecedensowej sytuacji.

•Spójność z innymi politykami Unii

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

•Proporcjonalność

Wniosek stanowi wyjątkową i ukierunkowaną zmianę, która nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu polegającego na zwiększeniu kwoty płatności zaliczkowych wypłacanych w ramach REACT-EU i określeniu nowego kosztu jednostkowego, aby wspierać środki służące sprostaniu wyzwaniom migracyjnym wynikającym z agresji wojskowej ze strony Federacji Rosyjskiej oraz aby zmniejszyć związane z tym obciążenie budżetów publicznych i umożliwić z kolei mobilizację inwestycji potrzebnych w związku z powszechnym kryzysem w dziedzinie zdrowia publicznego, który to kryzys ma negatywny wpływ na wzrost regionów.
0.4476

ex 7019 61 00 ex 7019 61 00 ex 7019 65 00 ex 7019 65 00 ex 7019 65 00 ex 7019 65 00 ex 7019 65 00 ex 7019 65 00 ex 7019 65 00 ex 7019 66 00 ex 7019 66 00 ex 7019 66 00 ex 7019 66 00 ex 7019 66 00 ex 7019 66 00 ex 7019 66 00 ex 7019 90 00 ex 7019 90 00

11 19 11 12 13 14 15 18 19 11 12 13 14 15 18 19 11 19

Tkaniny z niedoprzędów impregnowane żywicą epoksydową, o współczynniku rozszerzalności cieplnej pomiędzy 30 °C a 120 °C (ustalonym metodą IPC-TM-650) wynoszącym: — 10 ppm na °C lub większym, ale nie większym niż 12 ppm na °C w długości i szerokości oraz — 20 ppm na °C lub większym, ale nie większym niż 30 ppm na °C w grubości, o temperaturze zeszklenia 152 °C lub większej, ale nie większej niż 153 °C (ustalonej metodą IPC-TM-650)

0 %

-
w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu EOG w odniesieniu do zmiany załącznika I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG

ZAŁĄCZNIK

PROJEKT DECYZJI WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

nr [...]

z dnia[...]

zmieniającej załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG

WSPÓLNY KOMITET EOG,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2019/300 z dnia 19 lutego 2019 r. ustanawiającą plan ogólny zarządzania kryzysami w obszarze bezpieczeństwa żywności i pasz.

(2)Decyzja wykonawcza (UE) 2019/300 uchyla decyzję Komisji 2004/478/WE, która jest uwzględniona w Porozumieniu EOG i którą w związku z powyższym należy uchylić w jego ramach.

(3)Niniejsza decyzja dotyczy prawodawstwa w zakresie spraw weterynaryjnych oraz pasz. Prawodawstwa dotyczącego spraw weterynaryjnych i pasz nie stosuje się do Liechtensteinu na czas rozszerzenia na Liechtenstein obowiązywania Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi, jak określono w dostosowaniach sektorowych do załącznika I do Porozumienia EOG. Niniejszej decyzji nie stosuje się zatem do Liechtensteinu.

(4)Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do Porozumienia EOG,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W załączniku I do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:

1.w części 7.2 rozdziału I po pkt 59 (decyzja wykonawcza Komisji 2013/503/UE) dodaje się, co następuje:

„60.32019 D 0300: decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2019/300 z dnia 19 lutego 2019 r. ustanawiająca plan ogólny zarządzania kryzysami w obszarze bezpieczeństwa żywności i pasz (Dz.U. L 50 z 21.2.2019, s. 55).

Do celów Porozumienia przepisy tej decyzji odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

W przypadku gdy Komisja zidentyfikuje sytuację określoną w art. 56 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, która bezpośrednio dotyczy państwa EFTA, i powoła jednostkę kryzysową zgodnie z art. 56 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, koordynator (koordynatorzy) ds. sytuacji kryzysowej wyznaczony (wyznaczeni) przez zainteresowane państwo EFTA oraz koordynator ds. sytuacji kryzysowej wyznaczony przez Urząd Nadzoru EFTA uczestniczą w pracach jednostki kryzysowej.”;
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy projektu decyzji Rady w sprawie drugiej raty wkładów finansowych na rzecz 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju, wnoszonych przez strony Europejskiego Funduszu Rozwoju („EFR”) w 2022 r.

11. EFR oraz inne fundusze EFR, które nie zostały jeszcze zamknięte (tj. 9. i 10. EFR), są zarządzane według zasad określonych w następujących dokumentach:

a)obowiązująca Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku („AKP”), z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP–UE”), z późniejszymi zmianami;

b)decyzja nr 2/2020 Komitetu Ambasadorów AKP–UE z dnia 4 grudnia 2020 r. zmieniająca decyzję nr 3/2019 Komitetu Ambasadorów AKP–UE w sprawie przyjęcia środków przejściowych zgodnie z art. 95 ust. 4 Umowy o partnerstwie AKP–UE, w celu dalszego przedłużenia stosowania postanowień umowy o partnerstwie AKP–UE do dnia 30 listopada 2021 r. lub do dnia wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania nowej umowy AKP–UE („nowa umowa”), w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;

c)decyzja Rady (UE) 2020/2233 w sprawie zobowiązania dotyczącego środków powracających w ramach instrumentu inwestycyjnego AKP z operacji w ramach 9., 10. i 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju;

d)umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („umowa wewnętrzna dotycząca 11. EFR”);

e)rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju („rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR”).

Dokumenty wymienione w lit. a)–e) zawierają wieloletnie zobowiązania stron EFR do zapewnienia wsparcia finansowego na rzecz EFR. Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR przewiduje regularne wnoszenie wkładów przez strony EFR na podstawie wcześniej ustalonych zobowiązań finansowych. Regularne wkłady są następstwem technicznych decyzji Rady odzwierciedlających realizację podjętych wcześniej zobowiązań finansowych.

Niektóre pozycje w uzasadnieniu nie mają zatem zastosowania do wezwań do wnoszenia regularnych wkładów, takich jak niniejsze wezwanie.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. EFR Rada podejmuje decyzję w sprawie niniejszego wniosku nie później niż w terminie 21 dni kalendarzowych od jego przedstawienia przez Komisję Europejską, działającą w imieniu Unii Europejskiej.

2022/0180 (NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY

ustalająca wysokość wkładów wpłacanych przez strony Europejskiego Funduszu Rozwoju na rzecz tego funduszu, w tym drugiej raty za 2022 r.
UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Wspólnego Komitetu ds. Oznaczeń Geograficznych ustanowionego Umową między Unią Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie współpracy w zakresie oznaczeń geograficznych i ich ochrony w związku z planowanym przyjęciem regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu ds. Oznaczeń Geograficznych.

2.Kontekst wniosku

2.1.Umowa między Unią Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie współpracy w zakresie oznaczeń geograficznych i ich ochrony

Umowa między Unią Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie współpracy w zakresie oznaczeń geograficznych i ich ochrony („umowa”) ma na celu uzyskanie najwyższego możliwego poziomu ochrony oznaczeń geograficznych objętych zakresem umowy oraz zapewnienie instrumentów służących przeciwdziałaniu oszukańczym praktykom i bezprawnemu używaniu oznaczeń geograficznych. Umowa weszła w życie z dniem 1 marca 2021 r.

2.2.Wspólny Komitet ds. Oznaczeń Geograficznych

Wspólny Komitet ds. Oznaczeń Geograficznych został ustanowiony na mocy art. 10 umowy. Komitet monitoruje wdrażanie ochrony oznaczeń geograficznych pochodzących z UE i Chińskiej Republiki Ludowej oraz intensyfikuje współpracę i dialog w sprawie oznaczeń geograficznych.

Wspólny Komitet ds. Oznaczeń Geograficznych składa się z przedstawicieli Unii Europejskiej i Chińskiej Republiki Ludowej. Zbiera się on co najmniej raz do roku lub w dowolnym czasie uzgodnionym przez Strony, na przemian w Unii Europejskiej i Chińskiej Republice Ludowej, w terminie, miejscu oraz w sposób (może to być również wideokonferencja) ustalony wspólnie przez Strony, lecz nie później niż 90 dni od dnia przedstawienia wniosku. Wspólny Komitet ds. Oznaczeń Geograficznych podejmuje decyzje w drodze konsensusu i określa swój regulamin wewnętrzny.

Wspólny Komitet ds. Oznaczeń Geograficznych jest odpowiedzialny za zmianę załącznika I w zakresie odniesień do przepisów mających zastosowanie na terytorium Stron, zmianę pozostałych załączników do umowy, wymianę informacji na temat zmian ustawodawczych i politycznych dotyczących oznaczeń geograficznych oraz wszelkich innych kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w dziedzinie oznaczeń geograficznych, a także wymianę informacji na temat oznaczeń geograficznych w celu rozpatrzenia kwestii ich ochrony zgodnie z przedmiotową umową.

2.3.Planowany akt Wspólnego Komitetu ds. Oznaczeń Geograficznych

Wspólny Komitet ds. Oznaczeń Geograficznych podejmuje decyzję w sprawie swojego regulaminu wewnętrznego.

Celem planowanego aktu jest przyjęcie, zgodnie z art. 10 ust. 2 umowy, regulaminu wewnętrznego regulującego funkcjonowanie Wspólnego Komitetu ds. Oznaczeń Geograficznych.

3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii, powinno umożliwić przyjęcie regulaminu wewnętrznego Wspólnego Komitetu ds. Oznaczeń Geograficznych.
Przewidziana przez władze portugalskie tymczasowa obniżka podatku może spowodować, że opodatkowanie spadnie poniżej minimalnych poziomów opodatkowania określonych w art. 7 dyrektywy i tabeli A załącznika I do dyrektywy.

Niniejszy wniosek pozostaje bez uszczerbku dla jakiejkolwiek oceny portugalskiego środka dokonanej na podstawie zasad pomocy państwa. Ponadto wniosek dotyczący decyzji wykonawczej Rady nie przesądza o spoczywającym na państwie członkowskim obowiązku zapewnienia przestrzegania zasad pomocy państwa.

•Spójność z innymi politykami Unii

Według władz portugalskich planowana obniżka podatku powinna częściowo zmniejszyć obciążenie społeczne i gospodarcze ludności Portugalii związane z niedawnym wzrostem cen wynikającym również z konfliktu na Ukrainie. Szczególna sytuacja geopolityczna w połączeniu z wysoką ceną rynkową surowej ropy naftowej, która prawdopodobnie jeszcze wzrośnie w nadchodzących miesiącach, przekłada się na wyższe koszty dla portugalskich gospodarstw domowych i przedsiębiorstw.

W wyniku tej wyjątkowej sytuacji tymczasowy środek, którego dotyczy wniosek, prawdopodobnie nie wpłynie na handel wewnątrzunijny. Ze względu na ograniczone skutki i ograniczony czas obowiązywania środek nie powinien zakłócić konkurencji ani utrudnić funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Jak podkreślono w komunikacie RePowerEU, mając głównie na uwadze gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji, Komisja wzywa państwa członkowskie do przyjęcia środków zachęcających do oszczędności energii i ograniczających zużycie paliw kopalnych. Biorąc jednak pod uwagę krótki okres obowiązywania odstępstwa oraz obecne wyjątkowe okoliczności związane z sytuacją geopolityczną w połączeniu z wyjątkowo wysoką ceną rynkową ropy naftowej, wnioskowane odstępstwo wydaje się odpowiednie i proporcjonalne. Środek uwzględnia również potrzebę zrównoważenia szczegółowych celów polityki wymienionych w art. 19 dyrektywy w sprawie opodatkowania energii, a w szczególności polityki UE w dziedzinie ochrony środowiska, z pilną potrzebą zapewnienia przystępności cenowej energii dla przedsiębiorstw i gospodarstw domowych.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Dziedzina podatków pośrednich objęta art. 113 TFUE nie jest sama w sobie przedmiotem wyłącznej kompetencji Unii Europejskiej w rozumieniu art. 3 TFUE.

Jednak zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE Radzie przyznano wyłączne kompetencje, w ramach prawa wtórnego, do upoważnienia państwa członkowskiego do wprowadzenia dodatkowych zwolnień lub obniżek w rozumieniu tego przepisu. Państwa członkowskie nie mogą zatem zastępować w tym zakresie Rady. W związku z tym zasada pomocniczości nie ma zastosowania do niniejszej decyzji wykonawczej. W każdym przypadku, ponieważ niniejszy akt nie stanowi projektu aktu ustawodawczego, nie należy go przekazywać parlamentom narodowym na mocy protokołu nr 2 do Traktatów w celu poddania analizie jego zgodności z zasadą pomocniczości.
•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

•Proporcjonalność

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

Komisja przeprowadziła w 2021 r. ocenę ex post protokołu na lata 2017–2021 do umowy o partnerstwie w sprawie połowów z Mauritiusem, jak również ocenę ex ante ewentualnego odnowienia protokołu.

W ocenie protokołu na lata 2017–2021 stwierdzono, że uzupełnił on inne ustalenia dotyczące dostępu ustanowione w regionie, umożliwiając statkom UE optymalizację eksploatacji stad migrujących w ramach przepisów regionalnych ustanowionych przez Komisję ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim. Protokół uznano za istotny z punktu widzenia potrzeb zainteresowanych stron UE, ponieważ zapewnił unijnym właścicielom statków przewidywalny dostęp do żyznego obszaru połowowego, na którym obficie występują gatunki docelowe. Dostęp do wód Mauritiusu zapewnia unijnej flocie taklowców z siedzibą na wyspie Reunion uprawnienia do rozszerzenia obszarów połowowych na wody sąsiadujące. Działalność unijnej floty poławiającej tuńczyka w wodach Mauritiusu i – szerzej – w Oceanie Indyjskim przyniosła znaczne pozytywne skutki społeczno-gospodarcze dla Mauritiusu, a wkład finansowy UE został w dużej mierze dostosowany do eksploatowanych uprawnień do połowów. Co do wsparcia sektorowego, w ocenie stwierdzono, że program został wdrożony z opóźnieniem i że przyszły program wsparcia sektorowego powinien mieć na celu przede wszystkim wzmocnienie zdolności Mauritiusu do wypełniania jego zobowiązań międzynarodowych, w szczególności dotyczących obserwacji naukowych, pobierania próbek z połowów i inspekcji w portach. Przyszły program wsparcia sektorowego mógłby również pomóc w rozwoju krajowego sektora rybołówstwa poprzez udzielenie wsparcia rybakom zajmujących się rybołówstwem łodziowym oraz rozwój segmentu półprzemysłowego. W ocenie zalecono przeznaczenie części dostępnych środków na zatrudnienie zewnętrznego asystenta technicznego, którego zadaniem byłaby koordynacja i ułatwienie realizacji programu wsparcia sektorowego.

Dla UE ważne jest utrzymanie instrumentu umożliwiającego ścisłą współpracę sektorową z państwem, które jest kluczowym partnerem gospodarczym, dostawcą produktów rybnych do UE, zainteresowanym podmiotem na arenie międzynarodowej i które posiada obszary połowowe, które są przedmiotem zainteresowania floty UE.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST ZALECENIA

•Przyczyny i cele zalecenia

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 ustanawia możliwość przyznania dostępu do unijnego rynku produktom ekologicznym pochodzącym z państw trzecich, które na podstawie umowy handlowej uznano za posiadające system produkcji realizujący te same cele i stosujący te same zasady dzięki stosowaniu przepisów zapewniających taki sam poziom poświadczania zgodności co przepisy Unii.

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/848 uznanie państw trzecich do celów równoważności na podstawie art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 wygaśnie z dniem 31 grudnia 2026 r. Uznanie przyznane Argentynie, Australii, Kanadzie, Kostaryce, Indiom, Izraelowi, Japonii, Nowej Zelandii, Korei Południowej, Tunezji i Stanom Zjednoczonym Ameryki wygaśnie zatem w wyżej wymienionym terminie. Aby zapewnić ciągłość przepływów handlowych w zakresie produktów ekologicznych z tymi partnerami po 2026 r., Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia niezbędnych negocjacji w celu zapewnienia nowych uznań równoważności w formie umów handlowych z tymi państwami. Upoważnienie do prowadzenia negocjacji zostało zawarte w decyzji Rady (UE) 2021/1345 z dnia 28 czerwca 2021 r.

Celem niniejszego zalecenia jest włączenie Kolumbii i Meksyku w zakres decyzji Rady (UE) 2021/1345.

Komisja oficjalnie rozpoczęła negocjacje w 2016 r. Negocjacje te opierały się na decyzji Rady z dnia 16 czerwca 2014 r., w której odniesiono się do trzyletniego okresu ważności.

Negocjacje z Kolumbią i Meksykiem nie mogły zostać zakończone w ciągu trzech lat. Zaproponowano zatem zwrócenie się o przedłużenie upoważnienia poprzez rozszerzenie zakresu decyzji Rady (UE) 2021/1345. Umożliwi to również określenie ewentualnej równoważności przepisów dotyczących produkcji ekologicznej mających zastosowanie w Kolumbii i Meksyku za pomocą nowego aktu ustawodawczego Unii dotyczącego produkcji ekologicznej, tj. rozporządzenia (UE) 2018/848 oraz aktów delegowanych i wykonawczych opartych na tym rozporządzeniu. W związku z powyższym w zaleceniu proponuje się zmianę decyzji Rady (UE) 2021/1345 wyłącznie w niezbędnym zakresie, bez wprowadzania jakichkolwiek zmian w wytycznych negocjacyjnych.

W związku z tym zalecenie zostało przyjęte przez SecGen jako niewrażliwe politycznie/ważne.