ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.2.2

Rejestracja organizacji pozarządowych. Procedura jest prosta, co w pewnych momentach prowadziło do rejestracji dużej liczby organizacji pozarządowych. Rejestr był prowadzony przez Ministerstwo Sprawiedliwości do 2006 r., kiedy zgodnie ze zmianą mandatów w rządzie przeniesiono go do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji Publicznej. Często przywoływana publicznie liczba zarejestrowanych organizacji pozarządowych wynosząca 4 500 nie jest wiarygodna, ponieważ rejestr nie jest dobrze prowadzony, co oznacza, że nowe organizacje są dodawane, ale te, które przestały istnieć, nie są usuwane. Rząd ogłosił, że niedługo wdroży oprogramowanie, które rozwiąże te kontrowersyjne kwestie. Ponadto organizacje zawodowe, takie jak stowarzyszenia rolników i rybaków, także są zarejestrowane jako organizacje pozarządowe, ponieważ nie ma innej podstawy czy formy prawnej dla ich działalności gospodarczej.
—

Poprawę warunków dostępu: kontrola importowanych produktów powinna zapewniać bezpieczny i zgodny z europejskimi normami przywóz zwierząt i roślin do Unii Europejskiej: chodzi tu zwłaszcza o te zwierzęta i rośliny, które mają stać się częścią łańcucha pokarmowego. Ponadto ważne jest, by kontrola odbywała się według ujednoliconych procedur, tak by wszystkie produkty, niezależnie od punktu ich przywozu, oferowały te same gwarancje bezpieczeństwa. Jest to kwestia wzajemności wobec europejskich podmiotów.
3.8

EKES uważa, że w obecnej sytuacji nie może chodzić o to, by niegdysiejsze cele z 2001 r. przedstawić jako nowe, czyli termin ich realizacji z 2010 r. przesunąć na rok 2020, a do 2050 r. zarysować nową wizję – nawet jeśli tak dalekosiężne plany mają duże znaczenie. Chodzi raczej o to, by ocenić dotychczasową politykę wraz z jej instrumentami, a następnie wreszcie opracować oraz wdrażać lepsze i w całej rozciągłości skuteczniejsze środki. Nowa unijna strategia na rzecz różnorodności biologicznej na rok 2020 musi więc zawierać nie tylko konkretne, wymierne cele cząstkowe i końcowe, ale także jasne, wiążące plany praktycznej realizacji oraz jednoznaczny zakres odpowiedzialności. Poza tym należy zadbać o wystarczające finansowanie.
5.9

EKES zdecydowanie uważa, że należy dokonywać analizy porównawczej zarządzania uczestniczącego OMK – szczególnie udziału zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego – w oparciu o wskaźniki, wzajemną ocenę, wzajemne uczenie się i wymianę dobrych praktyk. EKES proponuje, by taką ocenę w formie kodu dobrych praktyk przygotowała Komisja i SPC, we współpracy z głównymi podmiotami europejskimi. Mogłaby ona opierać się na następujących kryteriach (5): — struktura dialogu: — należy zaangażować wszystkie zainteresowane podmioty, — rodzaj dialogu – należy zachęcać do rzeczywistego udziału – nie tylko do informowania i konsultacji, — zaangażowanie szczebla regionalnego/lokalnego poprzez plany działania zakładające uczestnictwo itp., — udział krajowych RSG; — zaangażowanie podmiotów na wszystkich etapach cyklu politycznego w odpowiednim czasie; — udokumentowany wynik dialogu; — określenie celów krajowych/regionalnych; — określenie i monitorowanie wskaźników; — udział zainteresowanych podmiotów we wzajemnych ocenach, wzajemnym uczeniu się i określaniu najlepszych praktyk; — udział zainteresowanych podmiotów w praktycznych środkach na rzecz propagowania zatrudnienia i włączenia społecznego.
5.12

Władze gminne, lokalne i regionalne mają do odegrania kluczową rolę we wspieraniu wdrażania pojazdów elektrycznych na swoich obszarach. Mogą pomóc w określeniu odpowiednich miejsc na instalację urządzeń służących do ładowania i wymiany akumulatorów. Mogłyby nadać pojazdom elektrycznym preferencyjny status na parkingach lub na zarezerwowanych pasach ruchu. Mogą też odegrać ważną rolę w propagowaniu pojazdów elektrycznych i zachęcaniu do korzystania z nich. Mogłyby także czynić to poprzez zastosowanie pojazdów elektrycznych do przewozu osób mających trudności z poruszaniem się, do czyszczenia ulic itp., gdyż w wielu przypadkach chodzi tu o przejazdy na krótkich trasach w obrębie jednostki administracyjnej.
3.21

Strategia UE 2020 ma być odpowiedzią na niepowodzenie strategii lizbońskiej. 3 marca 2010 r. Komisja Europejska opublikowała komunikat, w którym zarysowała nową filozofię mającą pokierować rozwojem społeczno-gospodarczym UE (COM(2010) 2020). Komisja oświadcza, że chce opracować strategię, „dzięki której gospodarka UE stanie się inteligentna, zrównoważona i będzie sprzyjać włączeniu społecznemu, co zaowocuje wzrostem zatrudnienia i wydajności oraz większą spójnością społeczną”. EKES odnotowuje, że zaniechano superlatywów, których użyto w 2000 r. w odniesieniu do poprzedniej strategii. UE powinna zdaniem Komisji wspierać gospodarkę bardziej przyjazną środowisku oraz dążyć między innymi do tego, by na inwestycje w badania i rozwój przeznaczać 3 % PKB, by wskaźnik zatrudnienia osób w wieku 20-64 lat wynosił 75 % oraz, co ważne w kontekście niniejszej opinii, by ograniczyć emisje dwutlenku węgla co najmniej o 20 % w porównaniu z poziomem z 1990 r. Komisja chciałaby, aby podniósł się poziom kształcenia, tak by osiągnąć inteligentny wzrost oparty na większej konkurencyjności „względem naszych głównych partnerów handlowych poprzez zwiększenie wydajności”. UE powinna utrzymać swą wiodącą rolę na rynku technologii ekologicznych, „teraz jednak jej pozycji zagrażają istotni konkurenci, jak Chiny i Ameryka Północna”.
4.5

Komitet w pełni popiera propozycje Komisji, lecz apeluje, by podjęto bardziej zdecydowane kroki, jeżeli chodzi o potrzebne środki finansowe, gdyż projekt wymaga co najmniej kolejnych 700–800 mln euro na lata 2014–2020, a także o przedłużenie ram czasowych do co najmniej 2030 r., otwarcie rynku kosmicznego dla MŚP we wszystkich państwach członkowskich, jasne i otwarte uregulowanie polityki dostępu do danych, ścisłą koordynację wszystkich podmiotów zaangażowanych w projekt i – wreszcie – umocnienie jego wymiaru międzynarodowego.
4.2

Decyzja Komisji, by wydać zieloną księgę w sprawie całej tej kwestii, mająca na celu ostateczne odejście od systemu przejściowego oraz rozpoczęcie procesu harmonizacji w dżungli stawek, zwolnień, stawek obniżonych i parkingowych oraz w całej złożoności przepisów prawnych, wzbudza motywację Komitetu do wspierania realizacji takiego projektu, nawet jeśli minione doświadczenia w tej kwestii pokazały przewagę małych interesów krajowych, które w rzeczywistości stały się przeszkodą na drodze do uproszczenia i pełnej realizacji rynku wewnętrznego.
3.3.1

Komitet uważa środki wymienione w artykule 3 wniosku za trafne. Są one jednak sformułowane zbyt ogólnie, przypominają hasła używane w przypadku poprzednich Europejskich Lat i pasują do wszelkich możliwych kampanii. Muszą one zyskać wymiar bliski obywatelom, a nie pozostać tylko sprawą ekspertów. Niektóre z propozycji wyłonionych w trakcie poprzedzającej wniosek konsultacji mogłyby zapewnić większe oddziaływanie na opinię publiczną. Ponadto EKES, w oparciu o swe wcześniejsze opinie, proponuje, by w dalszej dyskusji wziąć pod uwagę kwestie wymienione poniżej. 3.3.1.1 Aby umożliwić osobom starszym dłuższą aktywność zawodową, konieczne są daleko idące środki i ulepszenia (6). 3.3.1.2 Ułatwieniu, a jednocześnie docenieniu przejawiającego się w różnorodnych formach dobrowolnego i nieodpłatnego zaangażowania osób starszych na rzecz ogółu społeczeństwa i młodszych pokoleń służyłoby określenie ogólnounijnego statusu wolontariatu, zharmonizowanie tej idei, uznawanie i podnoszenie kwalifikacji wolontariuszy (7) oraz stworzenie warunków ramowych tej „pracy”, aby nie wpływała ona niekorzystnie na szanse osób młodszych na rynku pracy. 3.3.1.3 Aby utrzymać potencjał osób starszych do pozostania aktywnym, trzeba wzmocnić profilaktykę, promocję zdrowia i edukację zdrowotną we wszystkich grupach wiekowych (8). 3.3.1.4 Należy dążyć do otwarcia formalnego systemu nauczania dla osób starszych, by sprzyjać ich dalszemu kształceniu się i włączeniu społecznemu. Powinno to oznaczać także zapewnienie osobom starszym ze wszystkich grup społecznych dostępu do nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK), np. w ramach programu „Komfortowe funkcjonowanie osób starszych w społeczeństwie informacyjnym” (9). 3.3.1.5 Należy wziąć pod uwagę, że zmiany demograficzne mogą przynieść także korzyści. Dotyczy to m.in. nowych możliwości rozwoju zawodowego i miejsc pracy w dziedzinach związanych ze świadczeniem opieki, koordynacją różnych branż, doradztwem politycznym itp. Nowa grupa konsumentów, jaką tworzą osoby starsze, to kolejna szansa rozwoju dla gospodarki, np. w takich dziedzinach jak „projektowanie dla wszystkich”, życie wspierane przez otoczenie (AAL – Ambient Assisted Living) oraz doradztwo w sprawach konsumenckich. Trzeba ponadto wzmacniać pozycję konsumentów oraz ich prawa (10). 3.3.1.6 Podejmując działania we wszystkich wymienionych dziedzinach, należy przyjąć podejście egalitarne, w równym stopniu skierowane do wszystkich grup społeczeństwa: kobiet i mężczyzn, zdrowych i niepełnosprawnych, imigrantów i tubylców. Szczególną uwagę trzeba poświęcić osobom żyjącym w ubóstwie (11).
1.16

Co najmniej 50 % funduszy pochodzących ze sprzedaży uprawnień do emisji powinno być inwestowanych we wspieranie wydajności energetycznej i w promowanie gospodarki ekologicznej. Oznacza to przesunięcie środków od przedsiębiorstw emitujących największe ilości gazów cieplarnianych do przedsiębiorstw, które przyczyniają się do obniżenia poziomu emisji gazów cieplarnianych. W sektorach nie objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji, jak transport drogowy i morski, powinny zostać podjęte inne środki.
3.2

W 2008 r. w 27 państwach członkowskich UE wyprodukowano ok. 40,5 mln hl rolniczego alkoholu etylowego, przede wszystkim ze zboża, buraków cukrowych bądź melasy, z wina, ziemniaków, owoców i innych surowców. Głównymi producentami alkoholu pochodzenia rolniczego w UE są Francja (15,4 mln hl), Niemcy (5,9 mln hl), Hiszpania (5,4 mln hl) i Polska (1,9 mln hl). W tym samym roku państwa członkowskie UE importowały ok. 13 mln hl alkoholu etylowego z państw trzecich. Alkohol etylowy pochodzenia rolniczego wykorzystywany jest do bezpośredniego spożycia przez ludzi (napoje i ocet), w sektorze biopaliw oraz do innych zastosowań przemysłowych. Ostatnio znacznie wzrosło jego zastosowanie w sektorze paliw.
1.2.5

Musi służyć jako odpowiednie narzędzie do: a) rzeczywistego przyczyniania się do pogłębienia procesu integracji europejskiej – jako makroregionalna polityka rozwojowa – szczególnie w ramach strategii „Europa 2020” (inteligentny i zrównoważony rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu), b) zbliżania do UE sześciu państw naddunajskich nienależących do Unii Europejskiej i wspierania ich wysiłków w kierunku integracji.
5.5

EKES sądzi także, że państwa członkowskie powinny powstrzymać się od transpozycji przepisów UE, które nie muszą być transponowane do prawa krajowego, gdyż wprowadza to niepewność i może prowadzić do niespójności. W pierwotnym programie z 2005 r. proponowano zamianę dyrektyw na rozporządzenia we wszystkich sytuacjach, gdy jest to użyteczne i możliwe zgodnie z traktatami. Idei tej nie rozwinięto i nie wspomina się o niej w komunikacie. Rozporządzenia wprowadzają większą pewność, stwarzają równe warunki i mogą zapewnić jednoczesne wdrażanie rozwiązań, co często nie ma miejsca w przypadku dyrektyw. W sytuacji gdy rozporządzenia i wytyczne w sprawie pomocy państwa są przekształcane w prawo krajowe, ale są wyrażane innymi słowami i nadaje się im inne znaczenie, Komisja powinna zapewniać państwom członkowskim wskazówki. W niektórych przypadkach można rozważyć 28. system jako jedną z możliwości (13).
4.6

Jeżeli od państw AKP i beneficjentów systemu GSP wymaga się – w celu uzyskania dostępu do systemu preferencyjnego UE – przystąpienia do szeregu umów międzynarodowych regulujących wszystkie wymienione kwestie, to również pozostałe kraje eksportujące do UE powinny spełniać te same standardy dostępu do europejskiego rynku. Zostałaby w ten sposób zagwarantowana uczciwa konkurencja w stosunku do produkcji europejskiej i uprzywilejowanych partnerów Unii.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 48/169

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli (przekształcenie)

COM(2010) 359 wersja ostateczna – 2010/0194 (COD)

2011/C 48/33

Parlament Europejski, w dniu 8 lipca 2010 r., oraz Rada, w dniu 7 września 2010 r., postanowiły, zgodnie z art. 43 ust. 2 i art. 304 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli (przekształcenie)

COM((2010)359 wersja ostateczna – 2010/0194 (COD).

Uznawszy, że treść wniosku jest w zupełności zadowalająca i że Komitet wypowiedział się już w tej sprawie w swoich wcześniejszych opiniach CES 807/2000 i CESE 1360/2002, przyjętych 13 lipca 2000 r. (1) i 11 grudnia 2002 r. (2), na 465. sesji plenarnej w dniach 15–16 września 2010 r. (posiedzenie z dnia 15 września) Komitet jednomyślnie postanowił wydać pozytywną opinię w sprawie wniosku i odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumentach.

Bruksela, 15 września 2010 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Mario SEPI

(1) Opinia EKES-u w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 68/193/EWG w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli, Dz. U. 268, s. 42 z 19.9.2000.

(2) Opinia EKES-u w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywy 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych, 68/193/EWG w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego rozmnażania winorośli, 92/33/EEC w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona, 92/34/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owocowych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców, 98/56/WE w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych, 2002/54/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka, 2002/55/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw, 2002/56/WE w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków i 2002/57/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych w odniesieniu do wspólnotowych badań porównawczych i prób, Dz.U. C 85, s. 43–44 z 8.4.2003.
8.3

W dyrektywie 2003/86 w sprawie prawa do łączenia rodzin ustanowiono jedynie wymogi minimalne, co prowadzi do tego, że w systemach prawnych niektórych państw prawo to nie jest w pełni zagwarantowane. Należy tak zmienić tę dyrektywę, by po roku legalnego pobytu imigranci mogli zwrócić się do władz o połączenie rodziny i skorzystać z przysługującego im podstawowego prawa do życia rodzinnego. Komitet uważa także, że przyjęci w ramach łączenia rodzin małżonkowie lub partnerzy, a także dzieci po osiągnięciu pełnoletności, powinni móc otrzymać prawo do zatrudnienia. W październiku Komisja przedstawi zieloną księgę na ten temat.
3.3

Wniosek Komisji pomija możliwość dodawania soku z mandarynek do soku pomarańczowego bez konieczności oznakowania produktu jako soku mieszanego. Jednakże przepisy Kodeksu Żywnościowego (STAN 45-1981) pozwalają na tę praktykę (w ilości do 10 %) i faktycznie jest ona stosowana często na poziomie międzynarodowym w przypadku krajów będących głównymi producentami, takich jak Brazylia czy USA. W kontekście globalizacji rynków wymogi dyrektywy 2001/112/WE pogarszają konkurencyjność europejskich producentów cytrusów i ich spółdzielni w stosunku do krajów trzecich. EKES uważa, że konieczne jest dostosowanie europejskiej nazwy „sok pomarańczowy” do międzynarodowych norm Kodeksu Żywnościowego i popiera w związku z tym uwzględnienie soku z mandarynek jako zatwierdzonego składnika soku pomarańczowego do progu 10 %. Dodanie soku z mandarynek do soku pomarańczowego jest uzasadnione pokrewieństwem botanicznym tych dwóch gatunków owoców cytrusowych, a także ich podobnymi cechami organoleptycznymi. W istocie z analitycznego punktu widzenia różnica jakościowa nie jest wyczuwalna.
4.3

Wspomniane nowe wymogi trzeba następnie uwzględnić w produkcji, i to w sposób dostępny cenowo dla konsumentów. W obecnej sytuacji ekonomicznej kwestia ta nabiera szczególnego znaczenia. Dodatkowy procentowy wzrost kosztów dla konsumentów, wynikający z zastosowania różnych przepisów dotyczących środowiska i bezpieczeństwa proponowanych w rozporządzeniu, szacuje się (7) na poziomie od + 5 % do + 10 % w przypadku wyższych segmentów tego rynku (motocykle powyżej 750 cm3) oraz aż do + 30 % w przypadku niższych segmentów (motocykle poniżej 300 cm3). Ów ponadtrzydziestoprocentowy wzrost wydaje się nieproporcjonalny i grozi zniechęceniem konsumentów do nabywania nowych pojazdów, co z kolei spowoduje starzenie się pojazdów dopuszczonych do ruchu, ze szkodą dla środowiska i bezpieczeństwa, a także dla przemysłu, zatrudnienia i społeczeństwa. Pod względem liczby, małe i średnie motocykle stanowią ponad 80 % wszystkich pojazdów jednośladowych rejestrowanych w UE. Należy w tym miejscu odnotować, że dwie trzecie motocykli rejestrowanych w UE to pojazdy o pojemności skokowej poniżej 300 cm3, które w większości wykorzystywane są na terenie miast do codziennych dojazdów do pracy oraz w życiu społecznym i zawodowym.
3.6

Zgodnie z wariantem 3 zmodernizowana agencja bezpieczeństwa sieci i informacji wnosiłaby wkład w: — zmniejszenie rozdrobnienia podejść krajowych (czynnik powodujący problemy nr 1), usprawnienie polityki i procesów decyzyjnych bazujących na danych i wiedzy / informacjach (czynnik powodujący problemy nr 3) oraz podnoszenie ogólnej świadomości zagrożeń i wyzwań związanych z bezpieczeństwem sieci i informacji i podejmowanie odpowiednich działań (czynnik powodujący problemy nr 4) poprzez wspieranie: — bardziej efektywnego gromadzenia przez każde państwo członkowskie istotnych informacji o ryzyku, zagrożeniach i sytuacjach podatności na zagrożenia, — większej dostępności informacji o obecnych i przyszłych wyzwaniach i zagrożeniach związanych z bezpieczeństwem sieci i informacji, — stanowienia lepszej jakościowo polityki bezpieczeństwa sieci i informacji w państwach członkowskich; — poprawę zdolności Europy do wczesnego ostrzegania i reagowania (czynnik powodujący problemy nr 2) poprzez: — pomoc dla Komisji i państw członkowskich w organizacji ogólnoeuropejskich ćwiczeń, co pozwoli na osiągnięcie korzyści skali w reagowaniu na incydenty dotyczące całej UE, — ułatwienie funkcjonowania EP3R, co może ostatecznie prowadzić do dalszych inwestycji wynikających z celów wspólnej polityki i ogólnounijnych norm bezpieczeństwa i odporności; — promowanie wspólnego globalnego podejścia do bezpieczeństwa sieci i informacji (czynnik powodujący problemy nr 5) poprzez: — intensyfikację wymiany informacji i wiedzy z krajami nienależącymi do UE; — bardziej skuteczne i efektywne zwalczanie cyberprzestępczości (czynnik powodujący problemy nr 7) poprzez: — zaangażowanie w zadania nieoperacyjne związane z aspektami bezpieczeństwa sieci i informacji dotyczącymi egzekwowania prawa i współpracy sądowej, takie jak dwukierunkowa wymiana informacji i szkolenia (np. we współpracy z Europejskim Kolegium Policyjnym CEPOL).
1.1

Komitet proponuje, by art. 349 TFUE oraz art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 2 wykorzystać jako podstawę prawną, ze względu na to, iż samo nawiązanie do artykułów dotyczących WPR nie wystarczy do przyjęcia specjalnych środków dla regionów najbardziej oddalonych UE.
1.9

EKES wyraża wątpliwości w kwestii przepisu dotyczącego oznaczania zleceń krótkiej sprzedaży. Jego stopień złożoności jest znaczny, użyteczność zaś wątpliwa, poza tym będzie on stanowił obciążenie dla wszystkich systemów obrotu w UE. Inne środki zwiększające przejrzystość wydają się bardziej niż odpowiednie do tego, by umożliwić ESMA i właściwym organom sprawowanie kontroli nad rynkami.
2.5

Jak wówczas odnotowano, można było wybrać inne podstawy prawodawstwa dotyczącego terroryzmu lub prekursorów materiałów wybuchowych, lecz na mocy obowiązującego Traktatu UE wymagałoby to jednomyślności państw członkowskich. Uważano, że było to trudne do osiągnięcia w krótkim czasie, który pozostawał do uchylenia tej długo obowiązującej dyrektywy oraz zastąpienia jej rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 (REACH), do którego ostatecznie dodano w załączniku XVII azotan amonu.
1.1

Mając na względzie, że przejściowe środki techniczne określone w rozporządzeniu (WE) nr 1288/2009 przestają obowiązywać z dniem 30 czerwca 2011 r., Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny uważa, że należy zmienić to rozporządzenie, by przedłużyć okres jego obowiązywania do dnia 1 stycznia 2013 r., zgodnie z warunkami określonymi we wniosku dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zawartym w dokumencie COM(2010) 488 wersja ostateczna z dnia 23 września 2010 r.
2.8.1

Dyrektywa „Wypłacalność II” koncentruje się na ubezpieczeniu ogólnym i ubezpieczeniu na życie, wobec czego nie może mieć zastosowania w odniesieniu do produktów emerytalnych. EKES uważa jednak, że mogłaby ona być przykładem przydatnym do tworzenia koncepcji podobnego systemu w przypadku emerytur kapitałowych, z uwagi na szczególny charakter produktów emerytalnych i to, co je odróżnia od produktów ubezpieczeniowych.
2.1

Omawiany wniosek służy dostosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w sprawie jednolitej wspólnej organizacji rynków do rozróżnienia między uprawnieniami delegowanymi i wykonawczymi Komisji, wprowadzonymi na mocy art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Dlatego też ogranicza się on do dostosowania jednolitej organizacji rynków rolnych do nowych wymogów traktatu lizbońskiego i nie wpływa na podejście aktualnie stosowane w Unii.
—

Dyrektywa dotycząca ograniczeń w zakresie wprowadzania do obrotu niektórych urządzeń pomiarowych zawierających rtęć (urządzeń tych nie można wprowadzać do obrotu do chwili przyznania odstępstwa, co dotyczy głównie porozymetrów), przyjęta 25 września 2007 r., stanowiąca załącznik XVII do rozporządzenia REACH (pkt 18 a). Trwa obecnie proces rozszerzania zakazu na stosowanie do celów profesjonalnych (przemysłowych, medycznych itp.).
4.12

Jest to dziedzina, w której Komitetowi wielokrotnie przyszło się wypowiadać, bądź to na wniosek instytucji, bądź to z inicjatywy własnej, jednak trwałe, praktyczne i skuteczne rozwiązania nie zostały jeszcze znalezione. Można tu przywołać, tytułem przypomnienia: odpowiedzialne udzielanie kredytów i nadmierne zadłużenie (8), na które to problemy nie znaleziono odpowiedzi w dyrektywie w sprawie kredytu konsumenckiego; niepowodzenie propozycji dotyczących kredytu hipotecznego, mimo że od lat znana jest potrzeba harmonizacji w tej dziedzinie; słabość przepisów dotyczących płatności transgranicznych i korzystania z kart debetowych i kredytowych; brak rzeczywistej mobilności rachunków bankowych i powszechnych podstawowych usług bankowych; normy zbyt ograniczone, aby móc sprostać kryzysom finansowym i zapewnić bezpośrednie odliczenie strat i odszkodowanie z tytułu szkód wyrządzonych klientom banków.
1.4

Komitet popiera propozycję Komisji, by przedłużyć o trzy lata terminy podane w art. 4 dyrektywy 2000/25/WE w odniesieniu do homologacji typu i wstępnego wprowadzenia do obrotu etapów IIIB i IV dla ciągników kategorii T2, C2 i T4.1.