PL   PL 
 
 
 KOMISJA  
EUROPEJSKA   
Bruksela, dnia 24.2.2022 r.  
COM(2022) 67 final  
2022/0046 (NLE)  
 
Wniosek  
DECYZJA RADY  
dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w  imieniu Unii Europejskiej na  15. Konferencji 
Stron Konwencji bazylejskiej o  kontroli transgranicznego przemieszczania i  usuwania 
odpadów niebezpiecznych w  odniesieniu do niektórych zmian art.  6 ust.  2 tej konwencj i  
PL 1  PL UZASADNIENIE  
 
1. PRZEDMIOT WNIOSKU  
Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko Unii na  15. posiedzeniu 
Konferencji Stron konwencji bazylejskiej,  w związku  z wnioskiem  w sprawie zmiany art.  6 
przedmiotowej konwencji. Posiedzenie zaplanowano na czerwiec 2022  r.  
 
2. KONTEKST WNIOSKU  
2.1. Konwencja bazylejska  o kontroli transgranicznego przemieszczania  i usuwania 
odpadów niebezpiecznych  
Konwencja bazylejska  o kontroli transgranicznego przemieszczania  i usuwania odpadów 
niebezpiecznych („konwencja”), przyjęta  w dniu 22 marca 1989  r., weszła  w życie w 1992 r. 
Stronami konwencji są Unia Europejska,  a także należące do niej pa ństwa członkowskie1. 
Konwencja ma obecnie 188 sygnatariuszy.  
Podstawę konwencji stanowi system kontroli wywozu, przywozu  i tranzytu niektórych 
odpadów  w ramach procedury zgody po uprzednim poinformowaniu . O wyw ozie odpadów, 
które podlegają konwencji, zawiadamia się  z wyprzedzeniem właściwe organy państw 
przywozu  i tranzytu. Zgłoszenia dokonuje się  w formie pisemnej  i zawiera ono deklaracje  
i informacje określone  w załączniku V A do konwencji. Wywóz odpadów może odbyć się 
tylko wtedy, gdy wszystkie zain teresowane państwa udzieliły na to pisemnej zgody (art.  6 
konwencji).  
System kontroli przewidziany  w konwencji ma zastosowanie do odpadów niebezpiecznych 
określonych  w art. 1 i wym ienionych  w wykazie w załączniku VIII do konwencji oraz do 
innych odpadów wy mienionych  w wykazie w załączniku II, które obejmują odpady  
z gospodarstw domowych oraz pozostałości powstałe  w wyniku spalania odpadów  
z gospodarstw domowych  i niektóre odpady tworzyw sztucznych . W załączniku IX do 
konwencji zamieszczono również wykaz kod ów odpadów, które nie wchodzą  w zakres jej 
stosowania ani  w zakres systemu kontroli, chyba że takie odpady zawierają materiał należący 
do kategorii wyszczególnionej  w załączniku I  w zakresie,  w jakim przejawia on właściwości 
odpadów niebezpiecznych określone  w załączniku III.  
2.2. Konferencja Stron  
Konferencja Stron konwencji bazylejskiej jest głównym organem decyzyjnym konwencji. Jest 
ona uprawniona do wprowadzania zmian do załączników do konwencji,  a jej posiedzenia 
odbywają się co dwa lata.  
15. posiedzenie Konferencji Stron konwencji bazylejskiej (CoP15) jest podzielone na dwa 
etapy: pierwszy etap odbył się online  w dniach 26 –30 lipca 2021  r. a drugi etap  w formie 
posiedzenia bezpośredniego odbędzie się  w Genewie  w dniach 6 –17 czerwca 2022  r. 
 
2.3. Proponowana zmiana konwencji  
                                                 
1 Decyzja Rady 93/98/EWG  w sprawie zawarcia,  w imieniu Wspólnoty, Konwencji  o kontroli 
transgranicznego przemieszczania  i usuwania odpadów niebezpiecznych  z dnia 22 marca 1989  r. 
(Konwencji bazylejskiej) (Dz.U. L 39  z 16.2.1993, s. 1).  
PL 2  PL Federacja Rosyjska przedłożyła wniosek do rozpatrzenia na  15. posiedzeniu Konferencji 
Stron, mający na celu zmianę art.  6 ust.  2 zdanie pierwsze konwencji („planowany akt”)2. 
Art. 6 ust.  2 zdanie pierwsze konwencji brzmi następująco: Państwo importujące odpowie na 
piśmie zawiadamiającemu, wyrażając zgodę na przemieszczenie odpadów,  z podaniem 
warunków lub bez warunków, albo odmawiając zezwolenia na przemieszczenie, albo żądając 
informacji dodatkowej.  
W planowanym akcie proponuje się zmianę tego zdania poprzez dodanie terminu 30 dni,  
w którym państwo przywozu powinno odpowiedzieć zawiadamiającemu (wyrażając zgodę na 
planowane przemieszczenie, odmawiając zezwolenia na przemieszczenie lub zwra cając się  
o dodatkowe informacje). Ponadto wniosek polega na skreśleniu przecinka między wyrazami 
„warunków” i „odmawiając”, aby zastąpić ten przecinek słowem „albo”. (nie dotyczy wersji 
polskiej)   
Konwencja jest wdrażana  w Unii rozporządzeniem (WE) nr  1013/2006 Parlamentu 
Europejskiego  i Rady z dnia 14 czerwca 2006  r. w sprawie przemieszczania odpadów3 
(„rozporządzenie  w sprawie przemieszczania odpadów”). Wszelkie poprawki do konwencji 
weszłyby  w życie w UE po ich wdrożeniu  w drodze zmian do tego rozporządzenia.  
Obecne przepisy mające zastosowanie  w Unii i jej państwach członkowskich już przewidują 
30-dniowy termin na udzielenie odpowiedzi zawiadamiającemu przez państwo przywozu 
(zob. art.  8 rozporządzenia  w sprawie przemieszczan ia odpadów). Dotyczy to również innych 
krajów OECD, zgodnie  z decyzją OECD4.  
W przypadku Unii jedyną praktyczną konsekwencją zmian związanych  z wnioskiem 
Federacji Rosyjskiej byłaby procedura wywozu zgłoszonych odpadów do państw 
nienależących do OECD. Pon ieważ wywóz odpadów wymienionych  w załączniku VIII  
i załączniku II do państw nienależących do OECD jest zakazany na podstawie rozporządzenia  
w sprawie przemieszczania odpadów, zmiana spowodowana rosyjskim wnioskiem 
dotyczyłaby jedynie „odpadów niewymienion ych w wykazie” (tj. zgodnie  z propozycją 
rosyjską państwa spoza OECD importujące odpady z UE nieujęte  w wykazie musiałyby 
odpowiedzieć zawiadamiającemu  w ciągu 30 dni), które zgodnie  z art. 3 ust.  1 lit. b) ppkt (iii) 
i (iv) rozporządzenia  w sprawie przemieszczania odpadów podlegają procedurze „zgody po 
uprzednim poinformowaniu”. Poprawka zaproponowana przez Federację Rosyjską 
oznaczałaby, że  w takich przypadkach państwo przywozu musiałoby  w ciągu 30 dni 
odpowiedzieć zawiadamiającemu  o przemieszczeniu  odpadów  z Unii do państwa niebędącego 
członkiem OECD.  
Procedurę zmiany konwencji reguluje jej art.  17. Każda taka zmiana musi zostać przyjęta na 
posiedzeniu Konferencji Stron. Poprawka staje się wiążąca dla tych stron, które składają 
swoje dokumenty raty fikacji, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub przyjęcia zgodnie  
z art. 17 ust.  5 konwencji, który stanowi: Dokumenty ratyfikacji, zatwierdzenia, formalnego 
potwierdzenia lub przyjęcia poprawek będą złożone  u depozytariusza . Poprawki przyjęte 
zgodnie  z ustępem 3 lub  4 wejdą  w życie w stosunku do stron, które przyjęły je  w ciągu 
dziewięćdziesięciu dni po otrzymaniu przez depozytariusza ich dokumentów ratyfikacji, 
zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub przyjęcia co najmniej przez trzy czwarte stron , 
które przyjęły poprawki do danego protokołu, chyba że protokół stanowi inaczej. Poprawki te 
                                                 
2 Wniosek jest dostępny na stronie internetowej konwencji bazylejskiej, zob. 
http://www.basel.int/TheConvention/Communications/tabid/1596/Default.aspx   
3 Dz.U. L 190  z 12.7.2006, s. 1.  
4 Decyzja  w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku, 
https://legalinstruments.oecd.org/en/instruments/OECD -LEGAL -0266   
PL 3  PL wejdą  w życie dla każdej innej strony dziewięćdziesiątego dnia po zdeponowaniu przez tę 
stronę jej dokumentu ratyfikacji, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub przyjęcia tych 
poprawek . Istnieje zatem potrzeba ratyfikacji, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub 
przyjęcia przez trzy czwarte stron konwencji (a więc 141 stron), aby jakakolwiek poprawka 
do konwencji weszła  w życie. 
Dotychczas treść konwencji została zmieniona raz poprzez dodanie do konwencji art.  4A, 
a następnie dodanie załącznika VII („poprawka  w sprawie zakazu bazylejskiego”). Poprawka 
ta została uzgodniona przez Konferencję Stron na jej trzecim posiedzeniu  w 1995 r. i weszła 
w życie w 2019 r. w odniesieniu do tych stron, które ją ratyfikowały.  
 
3. STANOWISKO, JAKIE MA ZOSTAĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII  
1) Unia nie powinna popierać poprawki do art.  6 ust.  2 konwencji zaproponowanej 
przez Federację Rosyjską.  
2) Pierwsza część poprawki (termin 30 dni na udzielenie odpowiedzi 
zawiadamiającemu przez państwo przywozu) nie przynosi istotnych zmian dla Unii  
i jej państw członkowskich, ponieważ termin 30 dni dla państw przywozu na 
udzielenie odpowiedzi zawiadamiającemu zawarty  w proponowanej zmianie ma j uż 
zastosowanie do większości przemieszczeń zgłoszonych przez UE  i jej państwa 
członkowskie na mocy prawa Unii (z wyjątkiem wywozu do państw nienależących 
do OECD odpadów niewymienionych  w wykazie). Nie zmienia ona również 
obowiązków UE  i jej państw członk owskich otrzymujących zawiadomienia, 
ponieważ termin 30 dni na udzielenie odpowiedzi ma już zastosowanie na mocy 
prawa Unii.  
3) Druga część poprawki (zastępująca przecinek wyrazem „albo”) nie wydaje się 
konieczna  i stworzyłaby niepewność prawną . Z obecneg o sformułowania wynika już 
dostatecznie jasno, że kraj przywozu może zareagować na trzy różne sposoby  
w odpowiedzi na powiadomienie zawiadamiającego (zgadzając się na 
przemieszczenie, odmawiając zezwolenia na takie przemieszczenie lub zwracając się  
o dodatkowe informacje). Nie ma zatem potrzeby zmiany tego zdania.  
4) Proces zmiany konwencji jest bardzo uciążliwy  i czasochłonny, tym bardziej że 
wymaga od każdej ze stron przeprowadzenia wewnętrznego procesu ratyfikacji  
i osiągnięcia progu trzech czwartych ws zystkich stron, które muszą ratyfikować 
poprawki przed ich wejściem  w życie. Zmiana ta może mieć ostatecznie ograniczony 
wpływ, ponieważ poprawki są wiążące jedynie dla tych stron, które je ratyfikowały. 
Proponowana zmiana nie spowodowałaby zatem efektywne go zwiększenia 
skuteczności konwencji, ponieważ zapoczątkowałaby długi  i uciążliwy proces  
w ramach konwencji  i dla jej stron.  
5) Nie popierając proponowanych zmian, Unia powinna podkreślić, że obowiązkiem 
stron jest dążenie do lepszego funkcjonowania procedury powiadamiania  w ramach 
konwencji bazylejskiej. Mogłoby to obejmować ustanowienie innych terminów 
odpowiedzi dla zawiadamiających,  w szczególności  w odniesieniu do krajów 
tranzytu, jak również zachęcanie do stosowania systemów elektronicznej wymia ny 
danych lub włączenie do ram konwencji bazylejskiej pojęcia „instalacji posiadającej 
wstępne zezwolenie”, które wynika  z decyzji OECD  w sprawie transgranicznego 
przemieszczania odpadów . W  ramach konwencji trwa już szereg procesów 
dotyczących tych kwestii , które są użyteczne, ale jak dotąd przyniosły jedynie 
ograniczone rezultaty. Unia powinna podkreślić znaczenie tych kwestii  i zbadać, czy 
PL 4  PL można je rozwiązać  w ramach istniejących lub nowych inicjatyw tak, aby nie 
pociągało to za sobą zmiany konwencji. Uni a powinna wykazać otwartość na takie 
ewentualne inicjatywy.  
6) Na koniec należy zauważyć, że przyjęcie proponowanej poprawki, choć nie przynosi 
żadnej wyraźnej wartości dodanej, to jednak nie szkodziłoby interesom Unii.  
 
4. PODSTAWA PRAWNA  
4.1. Proceduralna podstawa prawna  
4.1.1.  Zasady  
Art. 218 ust.  9 Traktatu  o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa tryb 
przyjmowania decyzji ustalających stanowiska, które mają być zajęte  w imieniu Unii  
w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ  ten ma przyjąć akty mające skutki 
prawne,  z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy . 
Pojęcie aktów mających skutki prawne  obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy 
przepisów prawa międzynarodowego dotyczących dan ego organu. Obejmuje ono ponadto 
instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą  w sposób 
decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii5. 
4.1.2.  Zastosowanie  w niniejszej sprawie  
Konferencja Stron k onwencji bazylejskiej jest organem ustanowionym na mocy konwencji.  
Akt, który ma zostać przyjęty przez Konferencję Stron, stanowi akt mający skutki prawne. 
Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie  z art. 18 
konwencji. Może mieć o n wpływ na przepisy UE,  a mianowicie na rozporządzenie (WE) 
nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego  i Rady z dnia 14 czerwca 2006  r. w sprawie 
przemieszczania odpadów. Na podstawie tego rozporządzenia wdraża się konwencję m.in. 
poprzez ustanowienie procedur wywozu  z i przywozu do UE,  a także przemieszczania między 
państwami członkowskimi.  
Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.  
W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art.  218 ust.  9 
TFUE.  
 
4.2. Materialna podstawa prawna  
4.2.1.  Zasady  
Materialna podstawa prawna decyzji przyjętej  w trybie art.  218 ust.  9 TFUE jest uzależniona 
głównie od celu  i treści planowanego aktu, którego dotyczy stanowisko, jakie ma być zajęte  
w imieniu Unii. Jeżeli planowany a kt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe,  a jeden 
z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie poboczny 
charakter, decyzja przyjęta  w trybie art.  218 ust.  9 TFUE musi mieć jedną materialną 
podstawę prawną,  a mianowicie podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub 
element składowy.  
4.2.2.  Zastosowanie  w niniejszej sprawie  
                                                 
5 Wyrok Trybunału Sprawiedliwości  z dnia 7 października 2014  r., C-399/12, Niemcy przeciwko Radzie, 
ECLI:EU:C:2 014:2258, pkt  61–64.  
PL 5  PL Główny cel  i treść planowanego aktu odnoszą się do ochrony środowiska.  
Materialną podstawą prawną wnioskowanej decyzji jest zatem art.  192 ust.  1 TFUE.  
4.3. Wniosek  
Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art.  192 ust.  1 TFUE  w związku  
z art. 218 ust.  9 TFUE.  
PL 6  PL 2022/0046 (NLE)  
Wniosek  
DECYZJA RADY  
dotycząca stanowiska, jakie należy zająć w  imieniu Unii Europejskiej na  15. Konferencji 
Stron Konwencji bazylejskiej o  kontroli transgranicznego przemieszczania i  usuwania 
odpadów niebezpiecznych w  odniesieniu do niektórych zmian art.  6 ust.  2 tej konwencji  
RADA UNII EUROPEJSKI EJ, 
uwzględniając Traktat  o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,  w szczególności jego art.  192 
ust. 1 w związku  z art. 218 ust.  9, 
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,  
a także mając na uwadze, co następuje:  
(1) Konwencja bazylejska  o kontroli transgran icznego przemieszczania  i usuwania 
odpadów niebezpiecznych („konwencja”) weszła  w życie w 1992 r. i została 
zatwierdzona przez Unię decyzją Rady 93/98/EWG  w sprawie zawarcia,  w imieniu 
Wspólnoty, Konwencji  o kontroli transgranicznego przemieszczania  i usuwania 
odpadów niebezpiecznych  z dnia 22 marca 1989  r. (Konwencji bazylejskiej)6.  
(2) Zgodnie  z art. 15 ust.  5 lit.  b) konwencji Konferencja Stron rozpatruje  i w razie 
potrzeby przyjmuje poprawki do konwencji.  
(3) Na swoim 15. posiedzeniu  w czerwcu 2022  r. Konferencja Stron ma rozważyć 
przyjęcie poprawek do art.  6 ust.  2 konwencji przedłożonych przez Federację 
Rosyjską. Wniosek ten ma na celu ustanowienie 30 -dniowego terminu dla państwa 
przywozu na udzielenie odpowiedzi zawiadamiającemu  o przemieszczeniu od padów 
oraz włączenie innej zmiany przedstawionej jako redakcyjna.  
(4) Konieczne jest ustalenie stanowiska, jakie ma zostać zajęte  w imieniu Unii na 
Konferencji Stron  w sprawie tego wniosku, ponieważ jest to zmiana tekstu konwencji 
i ma ona skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący dla Unii  i może mieć on 
wpływ na prawo Unii,  a mianowicie na rozporządzenie (WE) nr  1013/2006 
Parlamentu Europejskiego  i Rady z dnia 14 czerwca 2006  r. w sprawie 
przemieszczania odpadów7. 
(5) Unia nie powinna popierać wyżej opi sanych zmian konwencji, ponieważ wymagają 
one długiego  i uciążliwego procesu umożliwiającego ich wejście  w życie, 
a uruchomienie takiego procesu  w odniesieniu do poprawki, której cele mogłyby 
zostać osiągnięte za pomocą innych środków, wydaje się niepropor cjonalne. Unia 
powinna raczej być otwarta na inicjatywy mające na celu poprawę funkcjonowania 
procedury „zgody po uprzednim poinformowaniu”, pod warunkiem że mają one 
szerszy zakres niż wniosek przedłożony na  15. posiedzeniu Konferencji Stron, są 
zgodne  z szeroko pojętą polityką  i celami Unii  i nie wymagają zmiany konwencji. 
                                                 
6 Dz.U. L 39  z 16.2.1993, s. 1.  
7 Dz.U. L 190  z 12.7.2006, s. 1.  
PL 7  PL Należy zauważyć, że przyjęcie proponowanej poprawki, choć nie przynosi żadnej 
wyraźnej wartości dodanej, to jednak nie szkodziłoby interesom Unii,  
 
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:  
Artykuł 1 
1. Stanowisko, jakie ma zostać zajęte  w imieniu Unii na  15. posiedzeniu Konferencji 
Stron konwencji bazylejskiej, polega na tym, że nie będzie ona popierać poprawek 
do art.  6 ust.  2 konwencji przedłożonych przez Federację Rosyjską.  
2. Jeżeli na  15. posi edzeniu Konferencji Stron konwencji bazylejskiej zostaną 
przedstawione inne wnioski mające na celu poprawę funkcjonowania procedury 
„zgody po uprzednim poinformowaniu”, Unia powinna je poprzeć  z zastrzeżeniem 
następujących warunków:  
 
a) wnioski mają na ce lu poprawę funkcjonowania procedury, ponieważ 
rozwiązują kwestię opóźnień  i problemów napotykanych przez państwa 
wywozu, tranzytu lub przywozu przy rozpatrywaniu powiadomień oraz 
wspierają cyfryzację procedury „zgody po uprzednim poinformowaniu”, tak 
aby o dpady mogły być przemieszczane ponad granicami bez zbędnej zwłoki, 
jeżeli dane przemieszczenia są zgodne  z postanowieniami konwencji, bez 
konieczności zmiany konwencji;  
b) wspierają one racjonalne ekologicznie gospodarowanie odpadami na poziomie 
globalnym  i przejście na globalną gospodarkę  o obiegu zamkniętym; oraz  
c) wspierają właściwe wdrożenie mechanizmów kontroli ustanowionych  
w konwencji  i przyczyniają się do jasności prawa  w tym zakresie.  
Artykuł 2  
W zależności od rozwoju sytuacji na  15. posiedzeniu  Konferencji Stron konwencji 
przedstawiciele Unii  w porozumieniu  z państwami członkowskimi mogą uzgodnić 
doprecyzowanie stanowiska,  o którym mowa  w art. 1, podczas organizowanych na miejscu 
posiedzeń koordynacyjnych, bez kolejnej decyzji Rady.  
Artykuł 3  
Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.  
Sporządzono w Brukseli dnia […] r. 
 W imieniu Rady  
 Przewodniczący