KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 30.9.2015 COM(2015) 472 final 2015/0226(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dotyczących sekurytyzacji, utworzenia europejskich ram dla prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji oraz zmiany dyrektyw 2009/65/WE, 2009/138/WE, 2011/61/UE i rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 648/2012 (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SWD(2015) 185 final}

{SWD(2015) 186 final}



UZASADNIENIE KONTEKST WNIOSKU Przyczyny i cele wniosku Rozwój rynku prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji stanowi istotny element unii rynków kapitałowych i przyczynia się do realizacji priorytetowego celu Komisji, jakim jest wspieranie tworzenia miejsc pracy i powrót na ścieżkę zrównoważonego wzrostu gospodarczego. Wysokiej jakości ramy dla sekurytyzacji w UE mogą przyczynić się do integracji unijnych rynków finansowych, zróżnicowania źródeł finansowania i uwolnienia kapitału, ułatwiając instytucjom kredytowym i kredytodawcom udzielanie pożyczek gospodarstwom domowym i przedsiębiorstwom. W swoim programie prac na rok 2015 Komisja Europejska wytyczyła ukierunkowane działania zgodnie z 10 priorytetami i ogłosiła, że w ramach priorytetu rozwijania pogłębionego i sprawiedliwszego rynku wewnętrznego opartego na wzmocnionej bazie przemysłowej wdroży unijne ramy dotyczące prostej, przejrzystej i standardowej sekurytyzacji. W planie inwestycyjnym dla Europy, przedstawionym przez Komisję w dniu 26 listopada 2014 r., stworzenie zrównoważonego rynku sekurytyzacji, bez powtarzania błędów popełnionych przed kryzysem, zostało wskazane jako jeden z pięciu obszarów, w których konieczne jest podjęcie działań krótkoterminowych. Sekurytyzacja odnosi się do transakcji, które umożliwiają kredytodawcy lub innej jednostce inicjującej – zwykle instytucji kredytowej – refinansowanie pakietu pożyczek lub aktywów (np. kredytów hipotecznych, leasingu samochodów, kredytów konsumenckich, kart kredytowych), poprzez przekształcanie ich w papiery wartościowe. Kredytodawca lub jednostka inicjująca organizuje portfel pożyczek według różnych kategorii ryzyka dostosowanych do preferencji inwestorów co do stosunku ryzyko/zysk. Dochody dla inwestorów wynikają z przepływów pieniężnych w ramach pożyczek bazowych. Rynki te nie są skierowane do inwestorów detalicznych. Sekurytyzacja jest ważnym elementem dobrze funkcjonujących rynków kapitałowych. Sekurytyzacja o solidnej strukturze może stanowić ważny kanał dla zróżnicowania źródeł finansowania i bardziej wydajnego podziału ryzyka w systemie finansowym UE. Pozwala na szerszy rozkład ryzyka w sektorze finansowym i może przyczynić się do uwolnienia bilansów instytucji kredytowych, aby umożliwić dalsze kredytowania gospodarki. Ogólnie rzecz biorąc, sekurytyzacja może poprawić wydajność systemu finansowego oraz zapewnić dodatkowe możliwości inwestycyjne. Sekurytyzacja może stworzyć pomost między instytucjami kredytowymi a rynkami kapitałowymi z pośrednią korzyścią dla przedsiębiorstw i obywateli (np. poprzez tańsze pożyczki, kredyty hipoteczne dla przedsiębiorstw i karty kredytowe) oraz zapewnić odpowiednim inwestorom ekspozycję na klasy aktywów niezwiązaną z ekspozycją na ryzyko kredytowe jednostki inicjującej. W następstwie kryzysu na rynku kredytów hipotecznych subprime w Stanach Zjednoczonych, w latach 2007–2008, władze publiczne podjęły szereg działań w celu uczynienia transakcji sekurytyzacyjnych bezpieczniejszymi i prostszymi oraz dopilnowania, aby istniały odpowiednie zachęty do zarządzania ryzykiem – w tym poprzez wyższe wymogi kapitałowe, wymogi w zakresie due diligence i prowadzenia działalności, a także obowiązkowe wymogi w zakresie zatrzymania ryzyka w celu zapewnienia, by produkty sekurytyzowane nie były tworzone wyłącznie w celu sprzedaży inwestorom, co było rozpowszechnione w okresie poprzedzającym kryzys finansowy z 2008 r. (tzw. model „udzielasz i uciekasz” („originate to distribute”)). Reformy te były konieczne dla zapewnienia stabilności finansowej. W wyniku tych reform wszystkie transakcje sekurytyzacji w UE są obecnie ściśle uregulowane. Od początku kryzysu finansowego rozwój europejskich rynków sekurytyzacji jest spowolniony. Tymczasem na rynkach USA nastąpiło ożywienie. Dzieje się tak pomimo faktu, że w przeciwieństwie do USA europejskie rynki sekurytyzacji dość skutecznie oparły się kryzysowi, a straty zrealizowane na instrumentach powstałych w UE były niewielkie w porównaniu z USA. Na przykład instrumenty sekurytyzacyjne o ratingu AAA zabezpieczone przez hipoteczne kredyty mieszkaniowe (RMBS) uzyskały współczynniki niewykonania zobowiązań w wysokości 16 % (subprime) i 3 % (prime). Tymczasem wskaźniki niewykonania zobowiązań unijnych RMBS nigdy nie przekroczyły 0,1 %. Różnica jest jeszcze większa w przypadku produktów o ratingu BBB, gdzie współczynniki niewykonania zobowiązań amerykańskich RMBS osiągnęły szczytowy poziom 62 % i 46 % (odpowiednio subprime i prime), podczas gdy współczynniki niewykonania zobowiązań produktów unijnych wzrosły najwyżej do 0,2 %. Podczas gdy rynki sekurytyzacji w USA mają inne cechy niż rynki w UE i poszczególne rynki krajowe, które charakteryzują się różnym stopniem rozdrobnienia i efektywności, ich silniejsze ożywienie jest przynajmniej częściowo spowodowane rolą publicznego finansowania. Prawie 80 % instrumentów sekurytyzacyjnych w USA korzysta z publicznych gwarancji ze strony przedsiębiorstw sponsorowanych przez rząd USA (np. Fannie Mae i Freddy Mac). W rezultacie banki inwestujące w te produkty również korzystają z niższych narzutów kapitałowych w ramach amerykańskiego systemu regulacyjnego. Niniejszy wniosek opiera się tym, co już wdrożono w UE, aby zmniejszyć ryzyko związane z wysoce skomplikowaną, nieprzejrzystą i ryzykowną sekurytyzacją. Skoncentrowanie się na większym zróżnicowaniu i rozwoju przejrzystej, prostej i standardowej sekurytyzacji stanowi naturalny kolejny krok mający na celu stworzenie zrównoważonego rynku sekurytyzacji w UE przy wsparciu zarówno inwestycji UE, jak i właściwego zarządzania ryzykiem. W związku z tym niniejszy wniosek ustawodawczy ma na celu: (1)ponowny rozwój rynków na bardziej zrównoważonej podstawie, tak aby prosta, przejrzysta i standardowa sekurytyzacja mogła służyć za skuteczny kanał finansowania dla gospodarki; (2)umożliwienie sprawnego i skutecznego przeniesienia ryzyka na dużą liczbę inwestorów instytucjonalnych oraz na banki; (3)umożliwienie, by sekurytyzacja mogła stanowić skuteczny mechanizm finansowania dla niektórych długoterminowych inwestorów oraz banków; (4)ochronę inwestorów i zarządzanie ryzykiem systemowym, unikając powrotu wadliwych modeli typu „udzielasz i uciekasz”. W zakresie budowy rynku dla prostej, przejrzystej i standardowej sekurytyzacji pierwszym krokiem jest ustalenie solidnych instrumentów opartych na jasnych kryteriach kwalifikowalności. Drugim krokiem jest dostosowanie ram regulacyjnych, aby umożliwić podejście w większym stopniu uwzględniające ryzyko. Nie planuje się wycofywania tego, co już wdrożono w UE, aby zmniejszyć ryzyko związane z wysoce skomplikowaną, nieprzejrzystą i ryzykowną sekurytyzacją. Niniejszy wniosek przyczyni się jednak do lepszego rozróżnienia prostych, przejrzystych i standardowych produktów sekurytyzacyjnych. Niniejsze ramy powinny zwiększyć zaufanie inwestorów i ustanowić wysokie standardy dla UE, aby pomóc stronom ocenić ryzyko związane z sekurytyzacją (zarówno w ramach jednego, jak i wielu produktów). Jednakże nowe ramy unijne nie zastępują konieczności przeprowadzenia przez inwestorów gruntownego badania due diligence. Nie dają także możliwości kontrolowania ryzyka kredytowego sekurytyzowanych pożyczek – inwestorzy mają pełen zakres możliwości inwestycyjnych stosownie do dostępnych dla nich swych preferencji co do stosunku ryzyko/zysk. Pojęcie „prostej, przejrzystej i standardowej” („simple, transparent and standardised”, STS) odnosi się do procesu strukturyzowania sekurytyzacji, a nie jakości kredytowej zaangażowanych aktywów bazowych. Tak więc nie oznacza to, że niektóre rodzaje sekurytyzacji niebędące STS, np. o bardziej skomplikowanej strukturze, nie mogłyby zostać utworzone z ekspozycji bazowych o odpowiedniej jakości kredytowej. W konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 25 i 26 czerwca 2015 r. stwierdzono, że sekurytyzacja może stanowić skuteczny mechanizm przenoszenia ryzyka z instytucji kredytowych na instytucje niekredytowe, zwiększając tym samym zdolność tych pierwszych do udzielania pożyczek, ale także mechanizm kierowania funduszy instytucji niekredytowych do kapitału obrotowego spółek. Rada Europejska wezwała Komisję do pilnego zaproponowania ram dla sekurytyzacji STS w oparciu o liczne aktualne inicjatywy na poziomie europejskim i międzynarodowym nie później niż do końca 2015 r. W rezolucji z lipca 2015 r. w sprawie unii rynków kapitałowych europejskiej gospodarki Parlament Europejski zwrócił uwagę, że należy lepiej wykorzystać opracowanie prostych, przejrzystych i standardowych zasad sekurytyzacji i z zadowoleniem przyjął inicjatywę mającą na celu stworzenie zrównoważonego, przejrzystego rynku sekurytyzacji poprzez opracowanie szczegółowych ram prawnych z jednolitą definicją wysokiej jakości sekurytyzacji, w połączeniu ze skutecznymi metodami monitorowania, pomiaru i zarządzania ryzykiem. Niniejszy wniosek wprowadza rozróżnienie między przepisami mającymi zastosowanie do sekurytyzacji STS a przepisami dotyczącymi sekurytyzacji STS i niebędących STS.

Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Obecnie ramy sekurytyzacji w UE są określone przez dużą liczbę unijnych aktów prawnych. Obejmują one rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych dla banków, dyrektywę Wypłacalność II w odniesieniu do ubezpieczycieli oraz dyrektywę w sprawie UCITS i ZAFI w odniesieniu do podmiotów zarządzających aktywami. Przepisy prawne, zwłaszcza w zakresie ujawniania informacji i przejrzystości, są także określone w rozporządzeniu dotyczącym agencji ratingowych (CRAIII) i w dyrektywie w sprawie prospektu emisyjnego. Istnieją również elementy związane z traktowaniem ostrożnościowym sekurytyzacji we wnioskach legislacyjnych Komisji będących obecnie przedmiotem negocjacji (reforma strukturalna w sektorze bankowym oraz fundusze rynku pieniężnego). Odpowiednie przepisy znajdują się także w aktach delegowanych. UE podjęła już kroki w celu stworzenia zróżnicowanego traktowania regulacyjnego w dwóch aktach delegowanych dotyczących wymogów ostrożnościowych dla ubezpieczycieli (na podstawie dyrektywy Wypłacalność II) oraz płynności instytucji kredytowych (w drodze rozporządzenia dotyczącego wskaźnika pokrycia wypływów netto). Takie podejście pomaga lepiej rozróżniać proste, przejrzyste i standardowe produkty od tych bardziej nieprzejrzystych i skomplikowanych. Może to przyczyniać się do atrakcyjności niektórych produktów sekurytyzacyjnych poprzez zmniejszenie barier w procesie sekurytyzacji oraz poprawę płynności i głębokości rynku. Jednakże rozróżnienie to nie zastąpi konieczności przeprowadzenia przez inwestorów gruntownego badania due diligence. Przyjęcie tych aktów delegowanych w 2014 r. było wstępnymi krokami, które muszą teraz zostać uzupełnione dalszymi działaniami w oparciu o szereg unijnych i międzynarodowych inicjatyw w zakresie konwergencji norm regulacyjnych. Szereg międzynarodowych i europejskich władz publicznych poświęciło ostatnio znaczną część swoich prac politycznych sekurytyzacji. Niniejszy wniosek opiera się na tych inicjatywach. Na poziomie światowym Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego (BCBS) oraz Międzynarodowa Organizacja Komisji Papierów Wartościowych (IOSCO) wspólnie przewodniczyły międzysektorowej grupie zadaniowej ds. przeszkód dla sekurytyzacji. Jej głównym zadaniem było opracowanie kryteriów określania prostych, przejrzystych i porównywalnych instrumentów sekurytyzacyjnych. W dniu 23 lipca 2015 r.grupa wydała zestaw ogólnych kryteriów. W grudniu 2014 r. BCBS opublikował zmienione standardy dotyczące traktowania kapitałowego banków inwestujących w sekurytyzację. Komitet ten rozważy również w nadchodzących miesiącach, czy i jak włączyć kryteria opracowywane obecnie przez grupę zadaniową BCBS-IOSCO w odniesieniu do prostej i przejrzystej sekurytyzacji do głównych ram sekurytyzacji. Na poziomie UE wiele organów publicznych analizowało kwestię powolnego ożywienia rynków sekurytyzacji. Na przykład Europejski Bank Centralny (EBC) oraz Bank of England (BoE) zainicjowały w maju 2014 r. konsultacje społeczne w sprawie lepszego funkcjonowania rynku sekurytyzacji w Unii Europejskiej. Na wniosek Komisji w styczniu 2014 r. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) sfinalizował w dniu 7 lipca 2015 r. opinię dla Komisji na temat ram kwalifikowania sekurytyzacji. Proponuje on w niej kryteria służące określeniu prostych, standardowych i przejrzystych transakcji sekurytyzacji, w tym szczegółowy zestaw elementów dla krótkoterminowych sekurytyzacji, krótkoterminowych papierów dłużnych zabezpieczonych aktywami (ABCP). EUNB zaproponował również podejście ostrożnościowe, w większym stopniu uwzględniające ryzyko, do długoterminowych instrumentów sekurytyzacyjnych, jak również do ABCP, korygując narzuty kapitałowe określone w zaproponowanych w 2014 w Bazylei ramach sekurytyzacji w celu uznania stosunkowo niskiego profilu ryzyka związanego z sekurytyzacją STS, przy jednoczesnym utrzymaniu kapitału regulacyjnego w obrębie ostrożnościowego wymogu kapitałowego. Wreszcie Wspólny Komitet Europejskich Urzędów Nadzoru przeanalizował istniejące unijne ramy prawne w odniesieniu do wymogów dotyczących ujawniania informacji oraz obowiązków dotyczących due diligence, sprawozdawczości nadzorczej i zatrzymania ryzyka. Wspólny Komitet zbadał również ewentualne niespójności w obecnych ramach. Szczegółowe sprawozdanie na ten temat zostało opublikowane w dniu 12 maja 2015 r. Spójność z innymi politykami Unii Niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie sekurytyzacji stanowi wsparcie dla planu inwestycyjnego dla Europy przedstawionego przez Komisję w 2014 r., który ma przeciwdziałać głównym przeszkodom w inwestycji. To nowe podejście pomogłoby rozwiązać problem obecnego niedoboru finansowania gospodarki realnej w UE. Niniejsza inicjatywa jest częścią planu działania dotyczącego unii rynków kapitałowych przyjętego dziś przez Komisję Europejską. Unia rynków kapitałowych jest jednym z priorytetów Komisji, mającym zapewnić, by system finansowy sprzyjał tworzeniu miejsc pracy i wzrostowi gospodarczemu oraz przyczyniał się do rozwiązywania problemów demograficznych, przed którymi stoi Europa. Jej celem jest lepsze powiązanie między oszczędnościami a wzrostem oraz zapewnienie oszczędzającym i inwestorom większej liczby możliwości i większych dochodów. Ma ona oferować przedsiębiorstwom więcej opcji finansowania na różnych etapach rozwoju oraz kierować inwestycje tam, gdzie można je wykorzystać najbardziej produktywnie, zwiększając możliwości dla europejskich przedsiębiorstw i projektów infrastrukturalnych. Komisja opublikowała zieloną księgę w sprawie tworzenia rynków kapitałowych i przeprowadziła na ten temat konsultacje w dniach 18 lutego–13 maja 2015 r. Informacje zwrotne od większości respondentów potwierdziły znaczenie obszarów określonych w zielonej księdze dla wzrostu europejskich rynków kapitałowych. Opracowanie unijnych ram dla promowania prostej i przejrzystej sekurytyzacji uzyskało również poparcie zainteresowanych stron, a w ramach oddzielnej konsultacji przedstawiono szczegółowe opinie. Oprócz planu inwestycyjnego dla Europy i inicjatyw regulujących sektor finansowy, różne instytucje i organy UE podjęły inicjatywy dotyczące ożywienia rynków sekurytyzacji i zwiększenia zaufania z punktu widzenia funkcjonowania rynku. Komisja, we współpracy z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym i Europejskim Funduszem Inwestycyjnym, pracuje na rzecz wsparcia finansowania MŚP, na przykład w ramach programu COSME i wspólnych inicjatyw Komisji i EBI poprzez wykorzystanie jednostek sekurytyzacyjnych. W drugiej połowie 2014 r. EBC uruchomił program zakupu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami (ABSPP), mający na celu dalszą poprawę transmisji polityki pieniężnej. Razem z innych środkami polityki pieniężnej (ukierunkowanymi dłuższymi operacjami refinansującymi (TLTRO)), programem zakupu obligacji zabezpieczonych (CBPP), program zakupu papierów wartościowych sektora publicznego (ABSPP) ma na celu ułatwić udzielanie kredytów gospodarce strefy euro. W szczegółach operacyjnych programu, przyjętych w dniu 2 października 2014 r., określono, jakie ABS może kupować EBC. Kryteria te w dużej mierze odzwierciedlają istniejące ramy EBC dotyczące zabezpieczeń w operacjach refinansowania. Są one zasadniczo zgodne z obecnymi kryteriami określonymi przez Komisję w aktach delegowanych oraz w niniejszym wniosku. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ Podstawa prawna Niniejszy wniosek oparty jest na art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który jest postawą prawną dla środków dotyczących zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, które mają na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Ta podstawa prawna została również zastosowana przez ustawodawcę UE w celu przyjęcia rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych (CRR) (rozporządzenie (UE) nr 575/2013), rozporządzenia o agencjach ratingowych (CRAIII) (rozporządzenie (UE) nr 1060/2009) oraz rozporządzenia (UE) nr 648/2012 (rozporządzenie w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji), których przepisy zostały zmienione niniejszym rozporządzeniem lub włączone do niego. Niniejszym wnioskiem zmienia się również niektóre przepisy dyrektywy Wypłacalność II i uchyla przepisy dyrektyw w sprawie UCITS i ZAFI. Dyrektywy te są oparte na art. 53 w połączeniu z art. 62 Traktatu. Chociaż podstawą prawną tych przepisów nie jest, tak jak w przypadku niniejszego wniosku, art. 114 Traktatu, to jeżeli przedmiotowe przepisy zostałyby przyjęte oddzielnie od tych dyrektyw, ich podstawą prawną byłby art. 114 TFUE. Ich głównym celem jest ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, w szczególności poprzez zapewnienie równych warunków działania na rynku wewnętrznym dla inwestorów i emitentów zajmujących się sekurytyzacją.

Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Celem niniejszego wniosku jest ożywienie zrównoważonego rynku sekurytyzacji, które zwiększy finansowanie gospodarki europejskiej, a przy tym zapewni stabilność finansową i ochronę inwestorów. W tym celu wniosek ma służyć stworzeniu platformy regulacyjnej, na bazie której można zbudować zaufanie inwestorów, zapewnieniu większej spójności i standaryzacji na rynku oraz stworzeniu ram regulacyjnych w większym stopniu uwzględniających ryzyko (poprzez zmianę aktów delegowanych w sprawie wymogów kapitałowych i w sprawie dyrektywy Wypłacalność II). Produkty sekurytyzacyjne są częścią unijnych rynków finansowych, które są otwarte i zintegrowane. Sekurytyzacja stanowi powiązanie między instytucjami finansowymi z różnych państw członkowskich i państw trzecich: banki często udzielają pożyczek, które były przedmiotem sekurytyzacji, podczas gdy instytucje finansowe, takie jak ubezpieczyciele i fundusze inwestycyjne, inwestują w te produkty i robią to nie tylko w całej Europie, ale także na całym świecie. Rynek sekurytyzacji ma zatem międzynarodowy charakter. Państwa członkowskie nie mogą same w sobie podjąć działań wystarczających do ożywienia rynków sekurytyzacji. UE opowiada się za standardami na szczeblu międzynarodowym określającymi prostą, przejrzystą i standardową sekurytyzację (STS). Standardy te pomogą inwestorom w ustaleniu kategorii produktów sekurytyzacyjnych, których ryzyko można przeanalizować w łatwiejszy i bardziej przejrzysty sposób. Wdrożenie tych standardów międzynarodowych przez państwa członkowskie może prowadzić do rozbieżnych podejść, stwarzając rzeczywistą przeszkodę dla inwestorów zagranicznych i osłabiając zaufanie inwestorów do standardów STS. Ponadto ramy ostrożnościowe dla sekurytyzacji STS, uwzględniające w większym stopniu ryzyko, zobowiązują UE do zdefiniowania sekurytyzacji STS, gdyż w przeciwnym razie banki i firmy ubezpieczeniowe mogłyby stosować ramy regulacyjne w większym stopniu uwzględniające ryzyko do różnych rodzajów sekurytyzacji w różnych państwach członkowskich, co doprowadziłoby do nierównych warunków konkurencji i arbitrażu regulacyjnego. Mogłoby to prowadzić do nierównych warunków konkurencji i arbitrażu regulacyjnego. Jeśli chodzi o brak spójności i standaryzacji, przepisy unijne zharmonizowały już szereg elementów dotyczących sekurytyzacji, w szczególności definicje, zasady dotyczące ujawniania informacji, due diligence, zatrzymania ryzyka i podejścia ostrożnościowego do inwestujących w te produkty jednostek regulowanych. Przepisy te zostały opracowane w ramach innych aktów prawnych (rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych, dyrektywy Wypłacalność II, rozporządzenia o UCITS, rozporządzenia w sprawie agencji ratingowych oraz dyrektywy w sprawie ZAFI), co doprowadziło do pewnych rozbieżności w wymogach mających zastosowanie do różnych inwestorów. Zwiększenie spójności między tymi przepisami i dalsze ich ujednolicanie można osiągnąć tylko na poziomie Unii. Proponowane działanie stanowi jasny i spójny sygnał w całej UE, że niektóre sekurytyzacje przynosiły dobre wyniki nawet podczas kryzysu finansowego, że mogą być one przydatnymi inwestycjami dla różnych typów inwestorów branżowych, dla których zostaną usunięte bariery regulacyjne (brak właściwego podejścia ostrożnościowego, niespójne traktowanie w różnych sektorach finansowych) . Działanie podejmowane na szczeblu krajowym nie może stworzyć skutecznego traktowania sekurytyzacji, uwzględniającego w większym stopniu ryzyko, ponieważ podejście ostrożnościowe już jest przewidziane w przepisach UE, nie może też zapewnić spójności i ujednolicenia tych przepisów, które obecnie są zawarte w różnych aktach prawnych UE, takich jak te dotyczące ujawniania informacji, due diligence i zatrzymania ryzyka. Proporcjonalność Wybrane warianty strategiczne obejmują wprowadzenie kryteriów sekurytyzacji STS, które mają zastosowanie do sekurytyzacji długo- i krótkoterminowej (w tym ABCP). Odpowiedzialność za zapewnienie spełnienia tych kryteriów spoczywa przede wszystkim na jednostkach inicjujących i jednostkach sponsorujących, które powinny dopilnować, by sekurytyzacja spełniała kryteria STS zgłoszone ESMA. Inwestorzy powinni przeprowadzić odpowiednie badanie due diligence, zanim zainwestują w sekurytyzacje, polegając w odpowiednim stopniu na zgłoszeniu STS oraz informacjach ujawnionych przez jednostkę inicjującą, jednostkę sponsorującą i jednostkę specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji (SSPE). Podejście to jest wzmocnione przez nadzór, koordynację nadzoru ponad granicami oraz mechanizm nakładania kar. Ramy unijne będą zawierać zasady dotyczące przejrzystości, due diligence i zatrzymania ryzyka. Jednocześnie uczestnicy rynku nie są zobowiązani do emitowania sekurytyzacji STS i inwestowania w nie: jednostki inicjujące nadal mogą tworzyć sekurytyzacje niebędące STS lub sekurytyzacje, które są prostsze, bardziej przejrzyste i standardowe niż wymagają tego kryteria STS. Celem projektu kryteriów STS miało być ich dostosowanie do obowiązujących kryteriów określonych w aktach delegowanych dotyczących wskaźnika pokrycia wypływów netto (LCR) i Wypłacalności II oraz do kryteriów opracowanych przez BCBS/IOSCO i EUNB. Jeżeli chodzi o przestrzeganie wymogów STS, najbardziej odpowiedni mechanizm, jaki określono, polega na dopilnowaniu, aby odpowiedzialność spoczywała na jednostkach inicjujących i inwestorach kontrolowanych przez nadzór. Nadzór jest w stanie monitorować zmiany na rynku i sprawdzać, czy transakcja spełnia wszystkie wymogi STS, oraz w razie potrzeby nakładać sankcje. Z jednej strony kryzys finansowy pokazał, że w przeszłości inwestorzy nadmiernie polegali na osobach trzecich, takich jak agencje ratingowe. To nadmierne polegania na osobach trzecich osłabiło należytą staranność inwestorów. Częściowo wynikało to z regulacyjnego odniesienia do osób trzecich (tzw. „hardwiring”), którego powinno się zatem unikać. W niniejszym wniosku, mimo że osoby trzecie mogą nadal odgrywają istotną rolę, obowiązek w zkaresie due diligence nadal ciąży na jednostkach inicjujących i inwestorach. Z drugiej strony zaangażowanie regulacyjne ex ante organów nadzorczych stwierdzających, że sekurytyzacja spełnia wymogi STS doprowadziłoby do przeniesienia odpowiedzialności na organy publiczne, co prowadziłoby do ryzyka pokusy nadużycia, tymczasem odpowiedzialność powinny przyjąć na siebie jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE. Wreszcie, unijne ramy sekurytyzacji projektuje się w stosownych przypadkach zgodnie z istniejącymi definicjami i przepisami prawa unijnego dotyczącymi ujawniania informacji, due diligence i zatrzymania ryzyka. Dzięki temu rynek będzie mógł nadal funkcjonować na podstawie istniejących ram prawnych, w przypadku gdy ramy te nie zostaną zmienione, tak aby niepotrzebnie nie zwiększać kosztów i nie powodować zakłóceń regulacyjnych. Ramy sekurytyzacji będą także w dalszym ciągu zapewniały ochronę inwestorów i stabilność finansową, przyczyniając się w jak największym stopniu do finansowania gospodarki unijnej. Zmiany wprowadzono tam, gdzie jest to konieczne do celów stworzenia zharmonizowanych ram unijnych. Harmonizacja istniejących ram prawnych na szczeblu UE nie może sama przez się ujednolicić wszystkich procesów i praktyk na rynkach sekurytyzacji. Z tego powodu wniosek wzywa uczestników rynku do prac nad dalszą standaryzacją praktyk rynkowych. Na przykład konsultacje publiczne wykazały, że obiecująca jest dalsza standaryzacja dokumentacji dotyczącej sekurytyzacji dokonywana przez samych uczestników rynku, jak na przykład ta przeprowadzona przez Niderlandzkie Stowarzyszenie Sekurytyzacji. Podejście to można by rozszerzyć na inne państwa członkowskie i klasy aktywów w celu dalszej standaryzacji praktyk sekurytyzacji, a tym samym zmniejszenia kosztów dla wszystkich uczestników rynku, a także ułatwienia inwestowania w sekurytyzacje. Komisja wzywa uczestników rynku i ich stowarzyszenia branżowe do rozpoczęcia prac nad dalszą standaryzacją, będzie je monitorować i w razie potrzeby udzieli pomocy. Proporcjonalność zostanie szerzej omówiona w ocenie skutków, szczególnie w sekcji 4.4. Wybór instrumentu Niniejszy wniosek ma na celu stworzenie zrównoważonego rynku sekurytyzacji STS. W tym celu we wniosku określono kryteria, jakie mają spełniać sekurytyzacje, i przewidziano konieczne ramy nadzoru, a także połączono istniejące przepisy unijne dotyczące sekurytyzacji związane z zatrzymaniem ryzyka, ujawnianiem informacji i due diligence. Kryteria STS powinny być jednakowe w całej UE. Porównywalne kryteria o bardziej ograniczonym zakresie obowiązują obecnie w dwóch rozporządzeniach delegowanych przyjętych przez Komisję (dotyczących wskaźnika pokrycia wypływów netto (LCR) oraz Wypłacalności II). Ponadto podstawowe zasady dotyczące ujawniania informacji, zatrzymania ryzyka i due diligence zostały określone w wielu innych przepisach unijnych (rozporządzeniu w sprawie wymogów kapitałowych, akcie delegowanym Wypłacalność II, rozporządzeniu delegowanym w sprawie agencji ratingowych oraz rozporządzeniu delegowanym w sprawie ZAFI). Art. 114 ust. 1 TFUE stanowi podstawę prawną rozporządzenia ustanawiającego jednolite przepisy mające na celu poprawę funkcjonowania rynku wewnętrznego. Kryteria dotyczące sekurytyzacji STS i harmonizacja istniejących przepisów prawa UE dotyczących sekurytyzacji w zakresie zatrzymania ryzyka, ujawniania informacji i due diligence będą stanowić podstawę prawidłowego i bezpiecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Dyrektywa nie miałaby takich samych skutków, ponieważ wdrożenie dyrektywy mogłoby prowadzić do rozbieżnych środków przyjętych na poziomie krajowym, które mogłyby spowodować zakłócenia konkurencji i arbitraż regulacyjny. Ponadto większość unijnych przepisów już obowiązujących w tym obszarze zostało przyjętych w formie rozporządzeń. Stworzenie tych ram prawnych będzie wymagało przyjęcia szeregu aktów prawnych. Po pierwsze – rozporządzenia w sprawie sekurytyzacji, w którym zawarte są jednolite definicje i zasady dla wszystkich sektorów finansowych, co skutkuje harmonizacją zasad dotyczących zatrzymania ryzyka, due diligence i ujawniania informacji. W tym samym rozporządzeniu określone są kryteria sekurytyzacji STS dla wszystkich sektorów finansowych, kwalifikowalne klasy aktywów i struktury transakcji, jak również odpowiedni uczestnicy rynku w różnych sektorach. Niniejsze rozporządzenie powinno także uchylać przepisy sektorowe, które staną się zbędne. Po drugie – proponowane są także akty prawne dotyczące traktowania ostrożnościowego sekurytyzacji, w większym stopniu uwzględniającego ryzyko, dla instytucji kredytowych. W przypadku instytucji kredytowych obecne ramy ostrożnościowe są ustanowione w rozporządzeniu w sprawie wymogów kapitałowych, a w przypadku ubezpieczycieli – w akcie delegowanym Wypłacalność II. Należy zatem przyjąć wniosek dotyczący zmiany rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych, a akt delegowany Wypłacalność II także powinien zostać zmieniony po przyjęciu ram prawnych dla sekurytyzacji. Jeśli chodzi o terminy przyjęcia tych instrumentów, wspomniane akty prawne stanowią jeden wzajemnie powiązany pakiet, ponieważ dla sekurytyzacji STS przewiduje się jedno określone, dostosowane podejście ostrożnościowe. Ważne jest zatem, by Komisja przedstawiła kompleksowy pakiet, który zawiera wszystkie istotne elementy. W celu zapewnienia, by ubezpieczeniowe ramy prawne dla sekurytyzacji były zgodne z treścią niniejszego rozporządzenia, potrzebny jest szereg zmian rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 (akt delegowany Wypłacalność II). Po pierwsze, zawarte w nim definicje dotyczące sekurytyzacji, będą musiały zostać dostosowane do definicji zawartych w niniejszym wniosku. Po drugie, ze względu na bezpośrednie stosowanie wymogów dotyczących zatrzymania ryzyka i due diligence zawartych w niniejszym wniosku dotyczącym rozporządzenia, podobne wymogi określone w rozporządzeniu delegowanym Wypłacalność II mogą zostać uchylone po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia. Wreszcie, biorąc pod uwagę szerokie poparcie w konsultacjach publicznych na temat zielonej księgi dotyczącej unii rynków kapitałowych, zgodnie z którym transze sekurytyzacyjne STS inne niż uprzywilejowane powinny również korzystać z dostosowanego narzutu kapitałowego zgodnie z dyrektywą Wypłacalność II przy zwiększonej wrażliwości na ryzyko, Komisja opracuje nową kalibrację. Zastosowana metoda byłaby zgodna z metodą opartą na ocenie ze względu na pierwotne ryzyko w oparciu o narzut kapitałowy dla ekspozycji bazowych powiększony o współczynnik braku neutralności, aby odzwierciedlić wzorcowe ryzyko sekurytyzacji. Narzuty kapitałowe ekspozycji bazowych byłyby oparte na obecnych kalibracjach określonych w akcie delegowanym Komisji (UE) 2015/35, a współczynnik braku neutralności zostałby dostosowany do przeciętnych współczynników zawartych w opinii wydanej przez EUNB w dniu 7 lipca 2015 r.. Metoda ta doprowadziłaby do znacznej redukcji narzutu kapitałowego dla innych niż uprzywilejowane transz sekurytyzacji STS. Techniczne udoskonalenia zostaną również wprowadzone do metody obliczania kalibracji dla transz uprzywilejowanych. Te zmiany kalibracji przyjmą postać zmiany aktu delegowanego Komisji (UE) 2015/35.

Komisja jest już uprawniona do przyjęcia tych zmian w odniesieniu do rozporządzenia delegowanego Wypłacalność II. Ponieważ jednak nowe kalibracje muszą odnosić się do niniejszego wniosku, a w szczególności do wymogów STS, konieczne zmiany mogą być przyjęte dopiero po przyjęciu niniejszego wniosku. Komisja zamierza dopilnować, by nowe kalibracje w sektorach ubezpieczeń i bankowości były stosowane od tego samego dnia. Wreszcie, po niniejszym wniosku przedstawiony zostanie na późniejszym etapie wniosek o zmianę aktu delegowanego w sprawie wymogu pokrycia wypływów netto w celu dostosowania go do niniejszego rozporządzenia. W szczególności zmienione zostaną kryteria kwalifikowalności sekurytyzacji jako aktywów poziomu 2B określone w art. 13 wspomnianego aktu delegowanego w celu uspójnienia ich z ogólnymi kryteriami STS określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Na tym etapie nie proponuje się zmiany tych aktów delegowanych. Są one rozpatrywane w ramach innej procedury i zależą od wyniku negocjacji legislacyjnych w sprawie tego pakietu. 3.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW Konsultacje z zainteresowanymi stronami Konsultacje społeczne w sprawie ewentualnych ram unijnych dla prostej, przejrzystej i standardowej sekurytyzacji przeprowadzono w dniach 18 lutego–13 maja 2015 r. Otrzymano 120 odpowiedzi. Ogólnie rzecz biorąc, z konsultacji wynika, że priorytetem powinno być opracowanie unijnych ram dla prostej, przejrzystej i standardowej sekurytyzacji (zob. podsumowanie odpowiedzi w załączniku 10 do oceny skutków, o której mowa poniżej). Respondenci powszechnie zgodzili się, że należy docenić o wiele lepsze wyniki podczas kryzysu sekurytyzacji unijnych w porównaniu z amerykańskimi i że obecne ramy regulacyjne wymagają zmiany. Przyczyniłoby się to do ożywienia europejskiego rynku sekurytyzacji w zrównoważony sposób, oferując dodatkowy kanał finansowania dla gospodarki UE przy jednoczesnym zapewnieniu stabilności finansowej. Informacje od uczestników zostały uwzględnione. Wielu uczestników rynku opowiedziało się za ustanowieniem prywatnych podmiotów mających pełnić rolę „jednostek certyfikujących” lub „organów kontrolnych” do celów sekurytyzacji STS. Stwierdzili oni, że obowiązkowe odwoływanie się do podmiotów zewnętrznych mogłoby przyczynić się do przezwyciężenia obecnej stygmatyzacji sekurytyzacji i zbudować zaufanie inwestorów do sekurytyzacji STS. Fakultatywny udział osób trzecich posiadających fachową wiedzę w dziedzinie sekurytyzacji STS w kontroli zgodności z wymogami STS może pomóc zarówno inwestorom, jak i jednostkom inicjującym w formułowaniu swoich opinii. Jednakże jak podkreśliła większość organów nadzoru w ramach konsultacji społecznych, inwestorzy powinni nadal dokonywać własnych ocen, ponieważ ostatecznie to oni są odpowiedzialni za podejmowanie decyzji inwestycyjnych. Komisja jest również zdania, że korzystniejsze traktowanie ostrożnościowe w sektorze bankowym i ubezpieczeniowym będzie stanowić dla inwestorów wystarczające zachęty do inwestowania w sekurytyzacje STS. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy fachowej Komisja zebrała wartościowe informacje poprzez swój udział w dyskusjach i wymianie poglądów w ramach wspólnej grupy zadaniowej BCBS-IOSCO ds. rynków sekurytyzacji oraz poprzez zaangażowanie w prace Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego nad przeglądem sposobu ujmowania w kapitale. Komisja przeprowadziła też dalsze prace dotyczące kluczowych aspektów związanych z sekurytyzacją prowadzone przez Wspólny Komitet Europejskich Urzędów Nadzoru (ESA), a także osobno przez jego członków (EUNB, ESMA i EIOPA). Trzy konsultacje społeczne przeprowadzone w 2014 r. odpowiednio przez EBC-BoE, BCBS-IOSCO oraz EUNB dostarczyły cennych informacji o poglądach zainteresowanych stron na temat rynków sekurytyzacji. W swoich własnych konsultacjach publicznych Komisja oparła się na tych wspomnianych powyżej, koncentrując się na gromadzeniu dalszych szczegółowych informacji na temat kluczowych kwestii. Komisja spotkała się z organami publicznymi, bankami centralnymi, przedstawicielami sektora prywatnego oraz MFW. Ogólnie rzecz biorąc, konsultacje na poziomie międzynarodowym potwierdzają opinie wyrażone w ramach konsultacji Komisji i dostarczają dodatkowych informacji zwrotnych na temat relatywnych zalet niektórych z proponowanych wariantów strategicznych. Ocena skutków W celu przygotowania niniejszego wniosku ocenę skutków przygotowano i omówiono na forum grupy sterującej złożonej z przedstawicieli różnych służb. Sprawozdanie z oceny skutków przedłożono Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej w dniu 17 czerwca 2015 r. Posiedzenie Rady odbyło się w dniu 15 lipca 2015 r. Rada wydała pozytywną opinię i wezwała do przeprowadzenia zmian i dostarczenia dodatkowych informacji w następujących obszarach: obecny stan rynku sekurytyzacji w różnych państwach członkowskich i prawdopodobne skutki inicjatywy na tym poziomie; opis powiązania między zidentyfikowanymi problemami a celami przedmiotowej inicjatywy oraz jej cele, które mogą zostać realnie osiągnięte; podsumowanie zalet i wad poszczególnych wariantów w analizie skutków. Kwestie te zostały uwzględnione i ujęte w ostatecznej wersji tekstu, która jest dostępna na stronie internetowej Komisji.Sprawność regulacyjna i uproszczenie Niniejszy wniosek upraszcza i harmonizuje istniejące przepisy prawne mające zastosowanie do sekurytyzacji. Niełatwo jest przedstawić wiarygodne dane szacunkowe na temat dodatkowego finansowania, jakie mógłby zapewnić wzrost rynków sekurytyzacji, ponieważ zależy to od wielu czynników, takich jak warunki makroekonomiczne i polityka monetarna, zagregowany popyt na kredyty lub rozwój alternatywnych źródeł finansowania. Wszystkie te czynniki mogą ulec zmianie w czasie, wpływając na ostateczny wynik. Na przykład, jeśli rynek sekurytyzacji powróciłby do przeciętnych poziomów emisji sprzed kryzysu, a instytucje kredytowe wykorzystałyby nową emisję do udzielania nowych kredytów, zapewniłoby to dodatkową kwotę kredytów dla sektora prywatnego rzędu 100–150 mld euro. Oznaczałoby to wzrost kredytów dla przedsiębiorstw i gospodarstw domowych w UE o 1,6 %. Te instrumenty finansowe nie są odpowiednie dla inwestorów detalicznych ze względu na poziom ryzyka i właściwą dla nich złożoność. Warianty strategiczne przyjęte w niniejszym wniosku powinny mieć szereg pozytywnych skutków dla finansowania MŚP (zob. załącznik 6 do sprawozdania z oceny skutków). Po pierwsze, finansowanie MŚP powinno być ułatwione za pośrednictwem dwóch kanałów: pożyczki dla MŚP za pośrednictwem papierów wartościowych zabezpieczony aktywami MŚP oraz pożyczki krótkoterminowe poprzez proste i przejrzyste spółki do celów programu ABCP. Po drugie, inicjatywa powinna wyposażyć banki w narzędzie do przeniesienia ryzyka poza bilans. To z kolei oznacza, że banki powinny uwolnić więcej kapitału, który może być następnie wykorzystany do udzielania nowych kredytów, m.in. MŚP. Wreszcie dzięki wprowadzeniu jednolitych i spójnych unijnych ram sekurytyzacji oraz zachęcaniu uczestników rynku, aby opracowywali dalszą standaryzację, inicjatywa ta powinna zmniejszyć koszty operacyjne sekurytyzacji. Ponieważ koszty te są wyższe niż średnia dla sekurytyzacji pożyczek dla MŚP, spadek ten powinny mieć szczególnie korzystny wpływ na koszty kredytu dla MŚP. Prawa podstawowe W Karcie praw podstawowych UE jedynie prawo do ochrony danych osobowych (art. 8), wolność prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16) oraz ochrona konsumentów (art. 38) są do pewnego stopnia istotne dla niniejszego wniosku. Art. 52 Karty dopuszcza ograniczenia tych praw i wolności. Dla niniejszego wniosku celem interesu ogólnego, który uzasadnia pewne ograniczenia praw podstawowych, jest cel polegający na zapewnieniu integralności rynku oraz stabilności finansowej. Na wolność prowadzenia działalności gospodarczej może mieć wpływ konieczność przestrzegania pewnych wymogów dotyczących zatrzymania ryzyka i due diligence w celu zapewnienia zgodności interesów w łańcuchu inwestycyjnym oraz dopilnowania, by potencjalni inwestorzy działali w ostrożny sposób. Co się tyczy ochrony danych osobowych, ujawnianie niektórych informacji dotyczących poziomu pożyczki, może być niezbędne do zapewnienia, aby inwestorzy mogli przeprowadzać badania due diligence. Należy jednak zauważyć, że przepisy te już obowiązują w prawie UE. Niniejszy wniosek nie powinien mieć wpływu na konsumentów, ponieważ sekurytyzacje nie są dla nich przeznaczone. Jednakże w odniesieniu do wszystkich rodzajów inwestorów sekurytyzacja STS umożliwiłaby lepszą analizę ryzyka, co przyczynia się do ochrony inwestorów. 4.WPŁYW NA BUDŻET Niniejszy wniosek ustawodawczy będzie miał ograniczony wpływ na budżet UE. Będzie wymagał dalszego opracowania polityki w ramach Komisji oraz w trzech Europejskich Urzędach Nadzoru (ESA). Dodatkowo ESA powierzone zostaną szczególne zadania koordynacyjne, mające zapewnić spójne wdrażanie ram STS w UE. W załączniku znajduje się ocena skutków finansowych. 5.INNE ELEMENTY •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

Ponieważ proponowany instrument to rozporządzenie, które w znacznym stopniu opiera się na obowiązujących przepisach UE, nie ma potrzeby przygotowywania planu wdrożenia. W rozporządzeniu przewidziano monitorowanie i ocenę przez ESA i Komisję. Po pierwsze, EUNB w ścisłej współpracy z ESMA i EIOPA powinien opublikować sprawozdanie dotyczące wdrażania wymogów STS, działań podjętych przez organy nadzoru oraz istotnych ryzyk i nowych słabości, które mogą się pojawić podczas wdrażania, a także dotyczące inicjatyw podejmowanych przez uczestników rynku w celu wspierania standaryzacji rynku sekurytyzacji w UE. Ponadto ESMA, w ścisłej współpracy z dwoma pozostałymi ESA, opublikuje w terminie trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia sprawozdanie w sprawie funkcjonowania wymogów dotyczących przejrzystości oraz poziomu przejrzystości rynku sekurytyzacji w UE. Po drugie, Komisja dokona przeglądu i przedstawi sprawozdanie w sprawie funkcjonowania niniejszego rozporządzenia cztery lata po jego wejściu w życie i przedłoży to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w razie potrzeby wraz z wnioskiem legislacyjnym. Rozporządzenie będzie zatem przedmiotem kompleksowej oceny, aby określić m.in. jego skuteczność i wydajność pod względem realizacji jego celów. Stopień realizacji pierwszego celu (odróżnienie prostych, przejrzystych i standardowych produktów sekurytyzacyjnych od innych typów sekurytyzacji) będzie mierzony jako funkcja cen i poziomów emisji produktów STS. Wzrost obu tych czynników w porównaniu z produktami niebędącymi STS będzie oznaczał odróżnienie, a tym samym osiągnięcie pierwszego celu. Drugi cel (rozpowszechnienie standaryzacji procesów i praktyk na rynkach sekurytyzacyjnych, usunięcie niespójności regulacyjnych) będzie mierzony według trzech kryteriów: 1) wzrost cen i poziomu emisji produktów STS (np. dlatego, że spadek kosztów operacyjnych powinien się przekładać na wyższe poziomy emisji), 2) stopień standaryzacji materiałów marketingowych i sprawozdawczych oraz 3) informacje zwrotne od uczestników rynku na temat zmian kosztów operacyjnych (twarde dane na ten temat mogą nie być publicznie dostępne). Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Niniejszy wniosek składa się z dwóch głównych części. Pierwsza część jest poświęcona przepisom, które mają zastosowanie do wszystkich sekurytyzacji, a druga dotyczy jedynie sekurytyzacji STS. Pierwsza część zawiera wspólny zestaw podstawowych przepisów mających zastosowanie do wszystkich sekurytyzacji, w tym sekurytyzacji STS. Chociaż obowiązujące przepisy unijne przewidują pewne zasady dla sektora instytucji kredytowych, zarządzania aktywami oraz ubezpieczeń, są one rozproszone wśród różnych aktów prawnych i nie zawsze są spójne. W pierwszej części wniosku zebrano zatem przepisy w jeden akt prawny, zapewniając w ten sposób spójność i konwergencję między sektorami przy jednoczesnym usprawnieniu i uproszczeniu obowiązujących przepisów. W związku z tym przepisy sektorowe dotyczące tego samego tematu zostaną uchylone. Druga część zawiera kryteria definiujące sekurytyzację STS. W rozporządzeniu w sprawie wymogu pokrycia wypływów netto oraz rozporządzeniu Wypłacalność II Komisja już określiła, do szczególnych celów, kryteria podobne do zawartych w niniejszym wniosku, ale rozporządzenie w sprawie sekurytyzacji przewiduje utworzenie ogólnego i międzysektorowego systemu. Przegląd rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych i przyszłe zmiany aktu delegowanego Wypłacalność II zapewnią podejście ostrożnościowe uwzględniające w większym stopniu ryzyko dla banków i ubezpieczycieli inwestujących w sekurytyzacje STS. W akcie delegowanym sprawie wymogu pokrycia wypływów netto również zostaną wprowadzone zmiany w celu zawarcia odniesień do niniejszego aktu ustawodawczego, a w szczególności do zestawu kryteriów STS. We wspomnianym zmienionym akcie delegowanym określone zostaną szczegółowe kryteria dotyczące cech płynności sekurytyzacji. Definicje (art. 2) Definicje zawarte we wniosku są w dużej mierze przejęte z rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych (CRR), dzięki czemu takie same definicje będą obowiązywały we wszystkich sektorach finansowych, również tych, które nie są objęte zakresem stosowania CRR. Zasady due diligence dla inwestorów (art. 3) Ponieważ sekurytyzacje nie zawsze są najprostszymi i najbardziej przejrzystymi produktami finansowymi i mogą wiązać się z wyższym ryzykiem niż inne instrumenty finansowe, inwestorzy instytucjonalni podlegają wymogom due diligence. Obecne zasady zostały ustanowione w CRR, akcie delegowanym Wypłacalność II oraz rozporządzeniu delegowanym Komisji nr 231/2013 (rozporządzenie w sprawie ZAFI). Przepisy te zostaną uchylone i zastąpione przez jeden artykuł, który dotyczy wszystkich rodzajów regulowanych inwestorów instytucjonalnych prowadzących działalność w UE i zawiera identyczne i uproszczone przepisy dotyczące due diligence. W odniesieniu do UCITS nie obowiązywały dotychczas żadne zasady due diligence. Komisja jest jednak uprawniona do przyjmowania takich przepisów (art. 50a dyrektywy w sprawie UCITS). Jeśli tego dotychczas nie uczyniła, to ze względu na swój zamiar włączenia UCITS do niniejszej inicjatywy. Z tego względu niniejszy wniosek wprowadza wymogi dotyczące UCITS. We wniosku wymogom due diligence podlegają również instytucje pracowniczych programów emerytalnych. Dotychczas nie były one objęte tymi zasadami, ale uczynienie tego dobrze wpisywałoby się w cel poprawy zarządzania ryzykiem w instytucjach pracowniczych programów emerytalnych oraz w cel ustanowienia zharmonizowanych ram prawnych dla inwestorów instytucjonalnych. W odniesieniu do sekurytyzacji STS inwestorzy powinni również przeprowadzić badanie due diligence pod kątem zgodności z wymogami STS. Ponieważ wymogi STS nie są wskaźnikiem ryzyka sekurytyzacji, inwestorzy ponoszą odpowiedzialność za ocenę ryzyka związanego z ich ekspozycją na pozycję sekurytyzacyjną i za to, czy sekurytyzacja jest odpowiednia i dostosowana do potrzeb inwestora. Zatrzymania ryzyka (art. 4)

Zatrzymania ryzyka przez jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące lub pierwotnych kredytodawców w ramach sekurytyzacji zapewni wzajemne dostosowanie interesów tych podmiotów i inwestorów. Istniejące regulacje sektorowe (rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych, dyrektywa Wypłacalność II i dyrektywy w sprawie ZAFI) już teraz zawierają wymogi dotyczące zatrzymania ryzyka, ale stosują tzw. „pośrednie podejście”: jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące lub pierwotni kredytodawcy nie są bezpośrednio objęci powyższymi wymogami, ale inwestor powinien sprawdzić, czy jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca lub pierwotny kredytodawca zatrzymali ryzyko. Stanowi to jednak obciążenie dla inwestora, który nie ma bezpośredniego dostępu do informacji niezbędnych do przeprowadzania takich kontroli. Niniejszy wniosek nakłada zatem bezpośredni wymóg zatrzymania ryzyka oraz obowiązek sprawozdawczy na jednostkę inicjującą, jednostkę sponsorującą lub pierwotnego kredytodawcę. Inwestorzy będą zatem w prosty sposób mogli sprawdzić, czy podmioty te zatrzymały ryzyko. W przypadku sekurytyzacji, w szczególności w sytuacjach, gdy jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca lub pierwotny kredytodawca nie mają siedziby w UE, pośrednie podejście nadal będzie w pełni obowiązywać. To istniejące podejście zapewnia równe warunki działania na poziomie światowym. Zgodnie z obowiązującym prawem unijnym należy wprowadzić pewne wyjątki w przypadkach, gdy sekurytyzowane ekspozycje są w pełni, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane w szczególności przez władze publiczne. W przypadku gdy wsparcie ze środków publicznych udzielane jest w formie gwarancji lub w inny sposób, wszelkie przepisy niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla przepisów w zakresie pomocy państwa. Niniejszy wniosek bierze również pod uwagę zalecenie EUNB, by uzupełnić ewentualne luki we wdrażaniu wymogów dotyczących zatrzymania ryzyka, jeśli wymogi te można by obejść w wyniku szerokiej interpretacji definicji jednostki inicjującej. W tym celu określono, że do celów art. 4 podmiot ustanowiony jako specjalna platforma wyłącznie do celów sekurytyzacji ekspozycji i bez szerszego przedmiotu działalności nie może być uznany za jednostkę inicjującą. Na przykład jednostka, która zatrzymuje udział gospodarczy musi mieć zdolność do zapłaty zobowiązania pieniężnego ze środków niezwiązanych z ekspozycjami objętymi sekurytyzacją. Zasady dotyczące przejrzystości (art. 5) Wymogi dotyczące przejrzystości sekurytyzacji i ekspozycji bazowych pozwalają inwestorom zrozumieć, ocenić i porównywać transakcje sekurytyzacyjne, a nie polegać wyłącznie na osobach trzecich, takich jak agencje ratingowe. Pozwalają inwestorom zachowywać się jak rozważni inwestorzy i przeprowadzać badanie due diligence. Dzięki niniejszemu wnioskowi inwestorzy będą mieli do dyspozycji wszystkie istotne informacje na temat sekurytyzacji. Obejmuje on wszystkie rodzaje sekurytyzacji i ma zastosowanie we wszystkich sektorach. W celu ułatwienia zarówno korzystania z informacji przez inwestorów, jak i ujawniania informacji przez jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE, we wniosku uwzględniono istniejący dorobek prawny, w tym standardowe szablony do celów ujawniania informacji. Ponieważ te ostatnie nie obejmują obecnie wszystkich segmentów sekurytyzacji, konieczne jest opracowanie dodatkowych szablonów (np. dla ABCP). Czyniąc to, konieczne jest znalezienie właściwej równowagi między poziomem uszczegółowienia a proporcjonalnością wymogów dotyczących ujawniania informacji. Jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE powinny bezpłatnie udostępniać inwestorom informacje za pośrednictwem standardowych szablonów na stronie internetowej, która spełnia określone kryteria, takie jak kontrola jakości danych i ciągłość działania. W praktyce mogłoby to umożliwić zgłaszanie takich informacji do repozytorium danych takim jak „europejska baza danych”, gdzie większość tego rodzaju informacji już została zgromadzona do celów kwalifikowalności w operacjach refinansujących Eurosystemu. Przekazywanie informacji odbywa się za pośrednictwem standardowych szablonów, które mogłyby być również wykorzystywane do celów sprawozdawczych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, oraz na stronie internetowej SFI (po jej uruchomieniu) zgodnie z art. 8b rozporządzenia o agencjach ratingowych. W każdym razie właściwe organy będą odpowiedzialne za zapewnienie, by informacje były w odpowiedni sposób przekazane inwestorom,oraz by strona internetowa odpowiadała wymaganym charakterystykom. ESMA, w ścisłej współpracy z EUNB i EIOPA, powinna określić w projekcie regulacyjnych standardów technicznych, jakie wymogi powinna spełniać strona internetowa, na której informacje te będą udostępniane posiadaczom pozycji sekurytyzacyjnych. W szczególności wymogi te będą obejmować strukturę zarządzania, w tym niezależność strony internetowej, zasady dostępu do informacji, wewnętrzne procedury mające zapewnić prawidłowe funkcjonowanie, niezawodność operacyjną i integralność strony internetowej i obowiązujących procedur, aby zapewnić jakość i rzetelność informacji. Sekurutyzacja STS (art. 6–13) Artykuły 6–13 zawierają wymogi dotyczące prostych, przejrzystych i standardowych („STS”) sekurytyzacji. „Standard STS”, nie oznacza, że sekurytyzacja jest wolna od ryzyka, lecz oznacza, że produkt spełnia szereg kryteriów i że ostrożny inwestor działający z należytą starannością będzie w stanie ocenić to ryzyko. Będą obowiązywać dwa rodzaje wymogów STS: jedne dla sekurytyzacji długoterminowej i drugie dla sekurytyzacji krótkoterminowej (ABCP). W dużej mierze wymogi te są jednak zbliżone. Wymogi te są opracowywane na podstawie istniejących wymogów określonych w aktach delegowanych dotyczących wskaźnika pokrycia wypływów netto oraz Wypłacalności II, na podstawie opinii EUNB oraz standardu BCBS-IOSCO. Wymogi te będą miały zastosowanie do wszystkich sektorów finansowych. Niniejszy wniosek umożliwia zaklasyfikowane jako STS tylko sekurytyzacji spełniających kryterium „prawdziwej sprzedaży” („true sale”). W przypadku sekurytyzacji stanowiących prawdziwą sprzedaż własność ekspozycji bazowych jest przenoszona na jednostkę specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji (SSPE), lub faktycznie jej przyznawana. W przypadku sekurytyzacji syntetycznych ekspozycje bazowe nie są przenoszone na taką jednostkę, lecz ryzyko kredytowe związane z ekspozycjami bazowymi jest przenoszone za pomocą gwarancji lub instrumentu pochodnego. W ten sposób wprowadzone zostaje dodatkowe ryzyko kredytowe kontrahenta i ewentualne komplikacje związane w szczególności z treścią umowy na instrument pochodny. Do tej pory ani na szczeblu międzynarodowym ((BCBS-IOSCO), ani na poziomie europejskim (EUNB) nie opracowano kryteriów STS w odniesieniu do sekurytyzacji syntetycznej. W chwili obecnej nie jest więc wystarczająco jasne, które sekurytyzacje syntetyczne powinny być uznawane za STS i na jakich warunkach. Komisja będzie dalej rozważać tę kwestię i śledzić prace organów międzynarodowych i europejskich dotyczących tego zagadnienia. Oceni ona, czy niektóre syntetyczne sekurytyzacje, które osiągały dobre wyniki w okresie kryzysu finansowego i są proste, przejrzyste i standardowe, kwalifikują się do spełnienia kryteriów STS. Przyszły wkład w szczególności ze strony EUNB mógłby stanowić dla Komisji użyteczne informacje przy tworzeniu przyszłych wniosków dotyczących polityki. Jednakże wyszczególniono określoną kategorię transakcji MŚP przeprowadzanych wraz z władzami publicznymi lub programami gwarancji publicznych (tzn. „tranched cover”), które mogą zostac objęte, pod specjalnymi warunkami, ostrożnościowym podejściem STS w rozporządzeniu w sprawie wymogów kapitałowych. Zgłoszenie STS i ujawnianie informacji (art. 14) Jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE powinny być wspólnie odpowiedzialne za przestrzeganie wymogów STS i za zgłoszenia do ESMA, który publikuje tę informację na swojej stronie internetowej. Będzie to gwarancją, że jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE wezmą odpowiedzialność za stwierdzenie, że dana sekurytyzacja spełnia kryteria STS i że na rynku zapewniona jest przejrzystość. Jednostki inicjujące i sponsorujące ponoszą odpowiedzialność za wszelkie straty lub szkody wynikające z nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd zgłoszeń na warunkach określonych przez prawo krajowe. Inwestorzy nadal będą jednak musieli przeprowadzać badanie due diligence, ale mogą oni polegać na zgłoszeniu STS i informacjach ujawnionych przez jednostkę inicjującą, jednostkę sponsorującą i SSPE o zgodności z wymogami STS. W celu ułatwienia tego procesu jednostkom inicjującym, jednostkom sponsorującym i SSPE europejskie urzędy nadzoru opracują szablon dotyczący oceny STS.

Nadzór (art. 15-22) W celu zapewnienia stabilności finansowej i zaufania inwestorów oraz wspierania płynności istotne znaczenie ma odpowiedni i skuteczny nadzór nad rynkami sekurytyzacji. W tym celu wniosek zawiera wymóg, aby państwa członkowskie wyznaczyły właściwe organy zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi UE w obszarze usług finansowych. Tak jak ma to obecnie miejsce na mocy obowiązujących przepisów unijnych, do nadzoru nad zgodnością z artykułem dotyczącym due diligence państwa członkowskie powinny wyznaczyć właściwy organ odpowiedniego inwestora instytucjonalnego. Ten organ nadzorczy powinien posiadać uprawnienia przyznane mu na mocy odpowiedniego prawodawstwa dotyczącego usług finansowych. Odnośnie do nadzoru określonego w art. 4–14 wniosku, jeżeli zaangażowane strony podlegają regulacji na podstawie unijnych przepisów dotyczących usług finansowych, organ właściwy dla danej jednostki regulowanej powinien być wyznaczany przez państwa członkowskie. Na przykład, jeżeli dany podmiot jest instytucją kredytową odpowiedni organ nadzoru bankowego powinien zostać wyznaczony przez państwa członkowskie. W przypadku gdy instytucja kredytowa jest znaczącą instytucją kredytową w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 wyznaczony powinien zostać jednolity mechanizm nadzorczy. Jeżeli zainteresowana strona nie jest jednostką regulowaną na podstawie unijnych przepisów dotyczących usług finansowych, np. SSPE, państwa członkowskie mogą decydować, który organ powinien być właściwym organem. W ten sposób uzgodnienia w zakresie nadzoru określone w niniejszym wniosku są w jak największym stopniu zgodne z istniejącymi uzgodnieniami. W przypadku jednostek, które nie są obecnie regulowane przepisami UE, państwa członkowskie muszą wyznaczyć przynajmniej jeden właściwy organ. Państwa członkowskie powinny wyposażyć właściwe organy nadzoru w uprawnienia do sprawowania nadzoru, prowadzenia dochodzeń i nakładania sankcji, które są zwykle dostępne w ramach unijnych przepisów dotyczących usług finansowych. Z uwagi na transgraniczny charakter rynku sekurytyzacji zasadnicze znaczenie ma współpraca między właściwymi organami i ESA. Podstawowym wymogiem jest wymiana informacji, współpraca w zakresie działań nadzorczych i dochodzeń oraz koordynacja procesu podejmowania decyzji. W celu zapewnienia spójnej interpretacji i wspólnego rozumienia wymogów STS przez właściwe organy, EUNB, ESMA i EIOPA powinny koordynować działania właściwych organów w poszczególnych sektorach finansowych i oceniać praktyczne problemy, które mogą powstać w odniesieniu do sekurytyzacji STS. W szczególności mogą one koordynować swoje prace w ramach Wspólnego Komitetu Europejskich Urzędów Nadzoru. Proces obejmujący pytania i odpowiedzi mógłby ułatwić wdrożenie niniejszego rozporządzenia przez uczestników rynku i właściwych organów. Ze względu na wpływ klasyfikacji STS na np. wymogi kapitałowe dotyczące takich produktów, konieczne są określone uregulowania szczegółowe. Na przykład dwóch ubezpieczycieli z dwóch różnych państw członkowskich mogłoby zainwestować w tę samą sekurytyzację STS z innego państwa członkowskiego. Właściwy organ nadzorujący pierwszego ubezpieczyciela mógłby dojść do wniosku, że instrument sekurytyzacyjny nie spełnia wymogów STS, podczas gdy właściwy organ nadzoru nadzorujący drugiego ubezpieczyciela mógłby stwierdzić, że instrument ten spełnia wymogi STS. Utrzymujące się stosowanie różnych podejść mogłoby mieć negatywny wpływ na wiarygodność podejścia STS i prowadzić do arbitrażu regulacyjnego. W celu zapewnienia wiarygodnego podejścia do sekurytyzacji STS, we wniosku wprowadzono pewne szczegółowe przepisy. Jeżeli właściwy organ ma dowody, że jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE dokonały istotnie nieprawidłowego lub wprowadzającego w błąd zgłoszenia STS, powinien on niezwłocznie powiadomić ESMA, EUNB lub EIOPA i właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich w celu omówienia tych ustaleń. Jeżeli organy te nie będą mogły dojść do porozumienia, powinno dojść do wiążącej mediacji zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ESMA. Zmiany innych aktów prawnych (art. 23–27) Artykułami 24–27 zmienia się szereg artykułów innych aktów prawnych, w szczególności dyrektywy w sprawie UCITS, dyrektywy Wypłacalność II, rozporządzenia w sprawie agencji ratingowych, dyrektywy w sprawie ZAFI oraz rozporządzenia w sprawie infrastruktury rynku europejskiego. Zmiany te są konieczne, aby odzwierciedlić utworzenie w niniejszym wniosku zharmonizowanych ram dla sekurytyzacji. W związku z tym należy uchylić lub zmienić szereg przepisów. Do czasu aż akty delegowane (ich odpowiednie przepisy) wydane na podstawie tych dyrektyw i rozporządzeń zostaną uchylone, pozostają one w mocy. W szczególności dotyczy to przepisów rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 625/2014, art. 254–257 aktu delegowanego Wypłacalność II, art. 50–56 rozporządzenia w sprawie ZAFI oraz przepisów rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/3. Komisja przyjmie odpowiednie zmiany do tych aktów delegowanych na podstawie przyjętego rozporządzenia w sprawie sekurytyzacji. Zmiany rozporządzenia w sprawie infrastruktury rynku europejskiego przewidują, że kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym zawarte przez emitentów obligacji zabezpieczonych i jednostki specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji nie powinny podlegać obowiązkowi rozliczania, pod warunkiem że spełnione zostaną pewne warunki. Zwolnienie to jest uzasadnione faktem, że stronami kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym są wierzyciele, których wierzytelności zabezpieczono w ramach obligacji zabezpieczonych, a więc zasady sekurytyzacji i odpowiednia ochrona przed ryzykiem kredytowym kontrahenta mogły już zostać przewidziane. W takich przypadkach obowiązek centralnego rozliczania mógłby więc pociągać za sobą niepotrzebne powielanie technik ograniczania ryzyka i zaburzałby strukturę aktywów. Przepisy te mają w zamierzeniu umożliwić ESA określenie dla emitentów sekurytyzacji STS sytuacji i warunków uzasadniających wyłączenia z wymogów rozporządzenia w sprawie infrastruktury rynku europejskiego dotyczących rozliczania i uzupełniania depozytu zabezpieczającego. Kwestia państw trzecich Niniejszy wniosek zasadniczo przewiduje system otwarty na sekurytyzacje w państwach trzecich. Inwestorzy instytucjonalni z UE mogą inwestować w sekurytyzacje spoza UE i będą musieli przeprowadzać to samo badanie due dilligence jak w przypadku sekurytyzacji UE, które obejmuje sprawdzenie, czy zostało zatrzymane ryzyko i czy jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca i SSPE udostępniają wszystkie istotne informacje. Ponadto sekurytyzacje spoza UE mogą również spełniać wymogi STS, a jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca i SSPE mogą także dokonywać zgłoszenia STS do ESMA zgodnie z art. 8. Nie ma także wymogu, aby ekspozycje bazowe były zlokalizowane w UE. 2015/0226 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dotyczących sekurytyzacji, utworzenia europejskich ram dla prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji oraz zmiany dyrektyw 2009/65/WE, 2009/138/WE, 2011/61/UE i rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 648/2012 (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Sekurytyzacja obejmuje transakcje, które umożliwiają kredytodawcy – zazwyczaj instytucji kredytowej – refinansowanie pakietu pożyczek lub ekspozycji, takich jak pożyczki na nieruchomości, leasing samochodów, kredyty konsumenckie czy karty kredytowe, poprzez przekształcenie ich w zbywalne papiery wartościowe. Kredytodawca grupuje i przekształca swój portfel pożyczek oraz organizuje je według różnych kategorii ryzyka dla różnych inwestorów, tym samym dając inwestorom dostęp do inwestycji w pożyczki i inne ekspozycje, do jakich normalnie nie mieliby bezpośredniego dostępu. Dochody inwestorów wynikają z przepływów pieniężnych w ramach pożyczki bazowej. (2)W planie inwestycyjnym dla Europy przedstawionym w dniu 26 listopada 2014 r. Komisja ogłosiła swój zamiar ożywienia rynków sekurytyzacji wysokiej jakości, bez powtarzania błędów popełnionych przed kryzysem finansowym z 2008 r. Rozwój rynku prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji stanowi istotny element unii rynków kapitałowych i przyczynia się do realizacji priorytetowego celu Komisji, jakim jest wspieranie tworzenia miejsc pracy i powrót na ścieżkę zrównoważonego wzrostu gospodarczego. (3)Unia Europejska nie zamierza osłabić ram prawnych wprowadzonych po kryzysie finansowym w celu zmniejszenia ryzyka związanego z bardzo skomplikowanymi, nieprzejrzystymi i ryzykownymi sekurytyzacjami. Konieczne jest zapewnienie, by przyjęto przepisy, które lepiej odróżnią proste, przejrzyste i standardowe produkty od skomplikowanych, nieprzejrzystych i ryzykownych instrumentów, i stworzenie ram ostrożnościowych w większym stopniu uwzględniających ryzyko. (4)Sekurytyzacja jest ważnym elementem dobrze funkcjonujących rynków finansowych. Sekurytyzacja o solidnej strukturze stanowi ważny kanał dla zróżnicowania źródeł finansowania i bardziej wydajnego podziału ryzyka w systemie finansowym UE. Pozwala na szerszy rozkład ryzyka w sektorze finansowym i może przyczynić się do uwolnienia bilansów jednostek inicjujących, aby umożliwić dalsze kredytowania gospodarki. Ogólnie rzecz biorąc, sekurytyzacja może poprawić wydajność systemu finansowego oraz zapewnić dodatkowe możliwości inwestycyjne. Sekurytyzacja może stworzyć pomost między instytucjami kredytowymi a rynkami kapitałowymi z pośrednią korzyścią dla przedsiębiorstw i obywateli (np. poprzez tańsze pożyczki i finansowanie przedsiębiorstw, kredyty na nieruchomości i karty kredytowe). (5)Ustanowienie ram ostrożnościowych w większym stopniu uwzględniających ryzyko dla prostych, przejrzystych i standardowych (STS) sekurytyzacji zobowiązuje UE do jasnego zdefiniowania sekurytyzacji STS, gdyż w przeciwnym razie banki i firmy ubezpieczeniowe mogłyby stosować ramy regulacyjne w większym stopniu uwzględniające ryzyko do różnych rodzajów sekurytyzacji w różnych państwach członkowskich, co doprowadziłoby do nierównych warunków konkurencji i arbitrażu regulacyjnego. Mogłoby to prowadzić do nierównych warunków konkurencji i arbitrażu regulacyjnego. (6)Należy określić, zgodnie z istniejącymi definicjami zawartymi w unijnych przepisach sektorowych, definicje wszystkich kluczowych pojęć sekurytyzacji. W szczególności niezbędna jest precyzyjna i kompleksowa definicja sekurytyzacji uwzględniająca wszelkie transakcje lub programy, w wyniku których ryzyko kredytowe związane z ekspozycją lub pulą ekspozycji ulega podziałowi na transze. Ekspozycji, która stwarza bezpośrednie zobowiązanie z tytułu zapłaty w odniesieniu do transakcji lub programu wykorzystywanych w celu finansowania aktywów rzeczowych lub operowania nimi, nie należy uznawać za ekspozycję z tytułu sekurytyzacji, nawet jeśli w ramach danej transakcji lub programu istnieją zobowiązania z tytułu zapłaty o różnym stopniu uprzywilejowania. (7)Zarówno na szczeblu międzynarodowym, jak i europejskim wiele już zrobiono, aby określić, czym jest sekurytyzacja STS, a w rozporządzeniach delegowanych Komisji (UE) 2015/61 i (UE) 2015/35 ustanowiono kryteria prostej, przejrzystej i standardowej sekurytyzacji do szczególnych celów, do których stosuje się podejście ostrożnościowe w większym stopniu uwzględniające ryzyko. (8)Według istniejących kryteriów – przyjętych w dniu 23 lipca 2015 r. kryteriów BCBS-IOSCO służących identyfikacji prostych, przejrzystych i porównywalnych sekurytyzacji, a w szczególności opinii EUNB dotyczącej kwalifikowania sekurytyzacji, opublikowanej dnia 7 lipca 2015 r. – konieczne jest ustanowienie ogólnej i mającej zastosowanie międzysektorowe definicji sekurytyzacji STS. (9)Wprowadzenie kryteriów STS w całej UE nie powinno prowadzić do rozbieżnych podejść. Taka rozbieżność doprowadziłaby do powstania potencjalnych przeszkód dla inwestorów transgranicznych, gdyż zmuszałaby ich do zagłębienia się w szczegóły ram prawnych danego państwa członkowskiego, osłabiając w ten sposób zaufanie inwestorów do kryteriów STS. (10)Istotne jest, by właściwe organy ściśle ze sobą współpracowały, aby zapewnić wspólne i spójne rozumienie wymogów STS w całej Unii, a także w celu rozwiązania ewentualnych problemów interpretacyjnych. Biorąc pod uwagę ten cel, trzy Europejskie Urzędy Nadzoru powinny – w ramach Wspólnego Komitetu Europejskich Urzędów Nadzoru – koordynować prace swoje oraz właściwych organów, aby zapewnić spójność międzysektorową oraz ocenić problemy praktyczne, które mogą powstać w odniesieniu do sekurytyzacji STS. W ramach tej koordynacji należy również poznawać poglądy uczestników rynku i uwzględniać je w jak największym zakresie. Wyniki tych konsultacji powinny być podawane do wiadomości publicznej na stronach internetowych Europejskich Urzędów Nadzoru, aby pomóc jednostkom inicjującym, jednostkom sponsorującym, SSPE oraz inwestorom w ocenie sekurytyzacji STS przed inwestowaniem w takie pozycje lub ich emisją. Taki mechanizm koordynacji będzie szczególnie ważny w okresie poprzedzającym wprowadzenie w życie niniejszego rozporządzenia. (11)Inwestycje w sekurytyzacje lub ekspozycje na nie nie tylko narażą inwestora na ryzyko kredytowe związane z pożyczkami lub ekspozycjami bazowymi, lecz proces strukturyzowania sekurytyzacji może również prowadzić do innych rodzajów ryzyka, takich jak ryzyko agencyjne, ryzyko modelu, ryzyko prawne i operacyjne, ryzyko kontrahenta, ryzyko obsługi, ryzyko płynności, ryzyko koncentracji i ryzyka o charakterze operacyjnym. Dlatego ważne jest, aby inwestorzy instytucjonalni podlegali proporcjonalnym wymogom dotyczącym badania due diligence, dzięki czemu będą mogli właściwie oceniać ryzyko wynikające z wszystkich typów sekurytyzacji z korzyścią dla inwestorów indywidualnych. Badanie due diligence może zatem również zwiększyć zaufanie do rynku oraz zaufanie między poszczególnymi jednostkami inicjującymi, jednostkami sponsorującymi i inwestorami. Inwestorzy powinni również przeprowadzać odpowiednie badania due diligence w odniesieniu do sekurytyzacji STS. Mogą oni korzystać z informacji ujawnianych przez strony dokonujące sekurytyzacji, w szczególności powiadomienia STS oraz powiązanych informacji ujawnianych w tym kontekście; w ten sposób inwestorzy powinni uzyskać wszystkie istotne informacje na temat spełnienia kryteriów STS. Aby dowiedzieć się, czy dana sekurytyzacja spełnia wymogi STS, inwestorzy instytucjonalni powinni móc w odpowiednim stopniu opierać się na zgłoszeniu STS oraz informacjach ujawnionych przez jednostkę inicjującą, jednostkę sponsorującą oraz SSPE. (12)Ważne jest, aby interesy jednostek inicjujących, jednostek sponsorujących i pierwotnych kredytodawców, którzy przetwarzają ekspozycje na zbywalne papiery wartościowe, oraz inwestorów były zbieżne. Aby to osiągnąć, jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca lub pierwotny kredytodawca powinni zatrzymać znaczące udziały w ekspozycjach bazowych sekurytyzacji. Ważne jest zatem, aby jednostki inicjujące lub sponsorujące zatrzymywały istotną ekspozycję ekonomiczną netto na przedmiotowe ryzyko bazowe. W ujęciu bardziej ogólnym transakcje sekurytyzacyjne nie powinny być strukturyzowane w sposób pozwalający na uniknięcie stosowania wymogu zatrzymania ekspozycji. Wymóg ten powinien obowiązywać we wszystkich sytuacjach, do których ma zastosowanie ekonomiczny charakter sekurytyzacji, bez względu na to, jakie wykorzystuje się struktury lub instrumenty prawne. Nie ma potrzeby wielokrotnego stosowania wymogu zatrzymania ekspozycji. W przypadku każdej transakcji sekurytyzacyjnej wystarczy, że wymogowi temu podlega tylko jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca albo pierwotny kredytodawca. Podobnie, jeżeli transakcje sekurytyzacyjne obejmują inne pozycje sekurytyzacyjne jako ekspozycje bazowe, wymóg zatrzymania ekspozycji powinien mieć zastosowanie jedynie do sekurytyzacji stanowiącej przedmiot inwestycji. Zgłoszenia STS stanowią dla inwestorów informację, że jednostki inicjujące zatrzymują istotną ekspozycję ekonomiczną netto na podstawowe ryzyko. Należy wprowadzić pewne wyjątki w przypadkach, gdy sekurytyzowane ekspozycje są gwarantowane w pełni, bezwarunkowo i nieodwołalnie, w szczególności przez władze publiczne. W przypadku gdy wsparcie ze środków publicznych udzielane jest w formie gwarancji lub w inny sposób, wszelkie przepisy niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla zasad pomocy państwa. (13)Zdolność inwestorów do przeprowadzenia badania due diligence, a tym samym dokonania świadomej oceny wiarygodności kredytowej danego instrumentu sekurytyzacyjnego, zależy od dostępu inwestorów do informacji dotyczących tych instrumentów. W oparciu o dotychczasowy dorobek prawny należy utworzyć kompleksowy system, w którym inwestorzy będą mieli dostęp do wszystkich istotnych informacji w całym okresie trwania transakcji oraz zmniejszyć obowiązki sprawozdawcze jednostek inicjujących, jednostek sponsorujących i SSPE w celu zapewnienia inwestorom ciągłego, łatwego i bezpłatnego dostępu do wiarygodnych informacji na temat sekurytyzacji. (14)Jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE powinny udostępnić w sprawozdaniu dla inwestora wszystkie istotne dane na temat jakości kredytowej i wyników ekspozycji bazowych, w tym dane umożliwiające inwestorom wyraźną identyfikację zaległości i przypadków niewykonania zobowiązań przez pierwotnych dłużników, restrukturyzacji długów, umorzenia długów, udzielenia zwłoki, odkupu, przerw w spłacie, strat, odpisów, odzyskania należności i innych środków naprawczych w zakresie wyników osiąganych przez pulę ekspozycji bazowych. W sprawozdaniu dla inwestorów należy również udostępnić dane dotyczące przepływów pieniężnych generowanych przez ekspozycje bazowe oraz przez zobowiązania z tytułu emisji sekurytyzacyjnych, w tym oddzielną informację o wpływach i wypłatach z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej, czyli planowanej kwocie głównej, planowanych odsetkach, kwocie głównej spłaconej przedterminowo, zaległych odsetkach oraz opłatach i należnościach, a także wszelkie dane dotyczące zaistnienia wszelkich zdarzeń powodujących zmiany w kolejności płatności lub zmianę kontrahenta, a także dane dotyczące kwot i form dostępnego wsparcia jakości kredytowej dla każdej transzy. Chociaż sekurytyzacje, które są proste, przejrzyste i standardowe w przeszłości miały dobre wyniki, spełnienie któregokolwiek z wymogów STS nie oznacza, że pozycja sekurytyzacyjna jest wolna od ryzyka, i nie świadczy w żaden sposób o jakości kredytowej danej sekurytyzacji. Należy je natomiast rozumieć tak, że ostrożny i wykazujący należytą staranność inwestor będzie w stanie przeanalizować ryzyko związane z daną sekurytyzacją. Powinny istnieć dwa rodzaje wymogów STS: dla długoterminowych sekurytyzacji i dla krótkoterminowych sekurytyzacji (ABCP), które powinny podlegać w dużej mierze podobnym wymogom z określonymi modyfikacjami odzwierciedlającymi cechy strukturalne tych dwóch segmentów rynku. Funkcjonowanie tych rynków jest inne, przy czym programy ABCP opierają się na szeregu transakcji ABCP składających się z ekspozycji krótkoterminowych, które muszą być zastępowane kolejnymi po osiągnięciu terminu zapadalności. Ponadto kryteria STS muszą także odzwierciedlać szczególną rolę jednostki sponsorującej udzielającej pomocy na utrzymanie płynności finansowej spółkom do celów programu ABCP. (15)Niniejszy wniosek umożliwia zaklasyfikowane jako STS tylko sekurytyzacji spełniających kryterium „prawdziwej sprzedaży”. W przypadku sekurytyzacji stanowiących prawdziwą sprzedaż własność ekspozycji bazowych jest przenoszona na emitenta, który jest jednostką specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji (SSPE), lub faktycznie mu przyznawana. Przeniesienie ekspozycji bazowych do SSPE nie powinno podlegać rygorystycznym przepisom dotyczącym wycofania (ang. clawback) w przypadku niewypłacalności sprzedawcy. Takie rygorystyczne przepisy dotyczące wycofania obejmują m.in. przepisy, na mocy których likwidator sprzedawcy może unieważnić sprzedaż ekspozycji bazowych wyłącznie na podstawie tego, że została dokonana w pewnym okresie przed ogłoszeniem niewypłacalności sprzedawcy, lub przepisy, na mocy których SSPE może zapobiec takiemu unieważnieniu wyłącznie, jeżeli będzie w stanie udowodnić, że nie była świadoma niewypłacalności sprzedawcy w momencie sprzedaży. (16)W przypadku sekurytyzacji, które nie są prawdziwą sprzedażą ekspozycje bazowe nie są przenoszone na takiego emitenta, lecz ryzyko kredytowe związane z ekspozycjami bazowymi jest przenoszone za pomocą instrumentu pochodnego lub gwarancji. W ten sposób wprowadzone zostaje dodatkowe ryzyko kredytowe kontrahenta i ewentualne komplikacje związane w szczególności z treścią umowy na instrument pochodny. Do tej pory żadna analiza na poziomie międzynarodowym ani unijnym nie okazała się wystarczająca do określenia kryteriów STS dla tych rodzajów instrumentów sekurytyzacyjnych. Konieczne będzie przeprowadzenie w przyszłości oceny, czy niektóre sekurytyzacje syntetyczne, które osiągały dobre wyniki w okresie kryzysu finansowego i są proste, przejrzyste i standardowe, można zakwalifikować jako STS. Na tej podstawie Komisja oceni, czy sekurytyzacje, które nie są prawdziwą sprzedażą, powinny być objęte oznaczeniem STS w przyszłym wniosku.

(17)Ekspozycje bazowe przeniesione ze sprzedawcy na SSPE powinny spełniać wcześniej określone i jasno zdefiniowane kryteria kwalifikowalności, które nie dopuszczają aktywnego zarządzania portfelem tych ekspozycji na zasadzie uznaniowej. Substytucja ekspozycji, które są sprzeczne z oświadczeniami i gwarancjami, zasadniczo nie powinna być uznana za aktywne zarządzanie portfelem. (18)Aby zagwarantować, że inwestorzy wykonują właściwe badanie due diligence oraz w celu ułatwienia oceny ryzyka bazowego, ważne jest, aby transakcje sekurytyzacyjne były zabezpieczone pulami ekspozycji jednorodnymi pod względem rodzaju aktywów, takimi jak pule kredytów na nieruchomości mieszkalne, pule kredytów komercyjnych, umowy leasingu i kredyty dla przedsiębiorstw należących do tej samej kategorii na finansowanie wydatków inwestycyjnych lub działalności gospodarczej, pule kredytów samochodowych i leasing dla kredytobiorców lub leasingobiorców lub kredyty i pule kredytów dla osób fizycznych, przeznaczone na cele konsumpcyjne osobiste, rodzinne lub na potrzeby gospodarstw domowych. (19)Istotne jest, aby zapobiec powtarzaniu się wyłącznie modeli typu „udzielasz i uciekasz”. W takich sytuacjach pożyczkodawcy udzielają kredytów, stosując nieadekwatną i niewystarczającą politykę zabezpieczania ryzyka kredytowego, ponieważ wiedzą z wyprzedzeniem, że powiązane ryzyko jest docelowo sprzedawane osobom trzecim. Zatem ekspozycje, które mają zostać poddane sekurytyzacji powinny być inicjowane w toku zwykłej działalności jednostki inicjującej lub pierwotnego kredytodawcy zgodnie ze standardami zawierania umów kredytowych, które nie powinny być mniej rygorystyczne niż standardy, jakie jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca stosuje do zainicjowania podobnych ekspozycji nieobjętych sekurytyzacją. Istotne zmiany w standardach zawierania umów kredytowych powinny być w pełni ujawniane potencjalnym inwestorom. Jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca powinni mieć wystarczające doświadczenie w zakresie inicjowania ekspozycji o charakterze podobnym do tych, które zostały objęte sekurytyzacją. W przypadku sekurytyzacji, których ekspozycjami bazowymi są kredyty na nieruchomości mieszkalne, pula kredytów nie powinna obejmować żadnych kredytów, które były oferowane i zostały zawarte w oparciu o założenie, że składający wniosek kredytowy lub, w stosownych przypadkach, pośrednicy, zostali powiadomieni o tym, że istnieje możliwość, że kredytodawca nie będzie weryfikować przedstawionych informacji. Ocena zdolności kredytowej kredytobiorcy powinna również spełniać, w stosownych przypadkach, wymogi określone w dyrektywach Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE lub 2008/48/WE lub równoważne wymogi w państwach trzecich. (20)W przypadku gdy jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE pragną, aby ich sekurytyzacje miały oznaczenie STS, powinny one powiadomić inwestorów, właściwe organy i ESMA, że sekurytyzacje spełniają wymogi STS. ESMA powinna następnie opublikować je w wykazie transakcji udostępnianym na swojej stronie internetowej do celów informacyjnych. Włączenie emisji sekurytyzacyjnej do wykazu ESMA dotyczącego zgłoszonych sekurytyzacji STS nie oznacza, że ESMA lub inne właściwe organy poświadczyły, że sekurytyzacja spełnia wymogi STS. Za spełnienie wymogów STS odpowiadają wyłącznie jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE. Będzie to gwarancją, że jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE wezmą odpowiedzialność za twierdzenie, że dana sekurytyzacja spełnia kryteria STS i że na rynku zapewniona jest przejrzystość. (21)Jeżeli sekurytyzacja nie spełnia już wymogów STS, jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca i SSPE powinny niezwłocznie powiadomić o tym ESMA. Ponadto, jeżeli właściwy organ nałożył sankcje administracyjne lub zastosował środki naprawcze w odniesieniu do zgłoszenia sekurytyzacji jako STS, organ ten powinien niezwłocznie powiadomić o tym ESMA, aby dzięki umieszczeniu go w wykazie zgłoszeń STS inwestorzy wiedzieli o takich sankcjach i o wiarygodności zgłoszeń STS. Dlatego w interesie jednostek inicjujących, jednostek sponsorujących i SSPE leży dokonywanie przemyślanych zgłoszeń z uwagi na ewentualne negatywne skutki dla ich reputacji. (22)Inwestorzy powinni przeprowadzać własne badania due diligence w odniesieniu do inwestycji, proporcjonalnie do ponoszonego ryzyka, ale powinni móc polegać również na zgłoszeniach STS i informacjach przekazanych przez jednostkę inicjującą, jednostkę sponsorującą i SSPE na temat zgodności z wymogami STS. (23)Pomoc osób trzecich w sprawdzaniu zgodności sekurytyzacji z wymogami STS może być użyteczna dla inwestorów, jednostek inicjujących, jednostek sponsorujących oraz SSPE i może przyczynić się do wzrostu zaufania na rynku sekurytyzacji STS. Konieczne jest jednak, aby inwestorzy przeprowadzali własne oceny, brali odpowiedzialność za swoje decyzje inwestycyjne, a nie automatycznie polegali na osobach trzecich. (24)Państwa członkowskie powinny wyznaczyć właściwe organy i nadać im niezbędne uprawnienia nadzorcze, dochodzeniowe i pozwalające na stosowanie sankcji. Informacje o sankcjach administracyjnych i środkach naprawczych zasadniczo powinny być publikowane. Ponieważ inwestorzy, jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące, pierwotni kredytodawcy oraz SSPE mogą mieć siedziby w różnych państwach członkowskich i podlegać nadzorowi różnych właściwych organów w poszczególnych sektorach, należy zapewnić ścisłą współpracę pomiędzy odnośnymi właściwymi organami, w tym Europejskim Bankiem Centralnym (EBC) zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1024/2013, i Europejskimi Urzędami Nadzoru; współpraca ta powinna opierać się na wzajemnej wymianie informacji i pomocy w zakresie działalności nadzorczej. (25)Właściwe organy powinny ściśle koordynować nadzór i wydawać spójne decyzje, zwłaszcza w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia. Jeżeli takie naruszenie dotyczy nieprawidłowego lub wprowadzającego w błąd zgłoszenia, właściwy organ, który stwierdził to naruszenie, powinien poinformować Europejskie Urzędy Nadzoru oraz odnośne właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich. ESMA oraz, w stosownych przypadkach, Wspólny Komitet Europejskich Urzędów Nadzoru, powinny mieć możliwość wykonywania swoich uprawnień w zakresie wiążącej mediacji. (26)Niniejsze rozporządzenie wspiera harmonizację niektórych kluczowych elementów rynku sekurytyzacji bez uszczerbku dla dalszej uzupełniającej, opartej na mechanizmach rynkowych harmonizacji procedur i praktyk na rynkach sekurytyzacji. Z tego względu ważne jest, aby podmioty gospodarcze i ich stowarzyszenia zawodowe kontynuowały prace nad dalszą standaryzacją praktyk rynkowych, a w szczególności standaryzacją dokumentacji dotyczącej sekurytyzacji. Komisja będzie uważnie monitorować działania standaryzacyjne prowadzone przez uczestników rynku i składać sprawozdania na ten temat. (27)Dyrektywa w sprawie UCITS, dyrektywa Wypłacalność II, rozporządzenie w sprawie agencji ratingowych, dyrektywa w sprawie ZAFI i rozporządzenie w sprawie infrastruktury rynku europejskiego zostają odpowiednio zmienione, aby zapewnić spójność unijnych przepisów prawnych z niniejszym rozporządzeniem w zakresie przepisów dotyczących sekurytyzacji, których głównym celem jest ustanowienie i zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego, w szczególności poprzez zapewnienie równych warunków działania na rynku wewnętrznym dla wszystkich inwestorów instytucjonalnych. (28)Jeśli chodzi o zmiany rozporządzenia (UE) nr 648/2012, kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym zawierane przez SSPE nie powinny podlegać obowiązkowi rozliczania, o ile spełnione są pewne warunki. Powodem jest to, że stronami kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, zawieranych z SSPE, są zabezpieczeni wierzyciele objęci umowami sekurytyzacji i zazwyczaj zapewniona jest odpowiednia ochrona przed ryzykiem kredytowym kontrahenta. W odniesieniu do instrumentów pochodnych rozliczanych poza systemem partnerów centralnych, wymagane poziomy zabezpieczenia powinny również uwzględniać specyficzną strukturę umów sekurytyzacji i już przewidzianą w nich ochronę. (29)Między obligacjami zabezpieczonymi i sekurytyzacjami istnieje pewna substytucyjność. Dlatego, aby zapobiec ewentualnemu zakłóceniu lub arbitrażowi między wykorzystaniem sekurytyzacji i obligacji zabezpieczonych ze względu na różne traktowanie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, zawartych przez emitentów obligacji zabezpieczonych lub przez SSPE, należy również zmienić rozporządzenie (UE) nr 648/2012, tak aby zwolnić emitentów obligacji zabezpieczonych z obowiązku rozliczania oraz aby emitenci obligacji zabezpieczonych podlegali tym samym dwustronnym depozytom zabezpieczającym. (30)Aby określić wymogi w zakresie zatrzymania ryzyka, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych określających warunki zatrzymania ryzyka, pomiaru poziomu zatrzymania, niektórych zakazów dotyczących zatrzymanego ryzyka, zatrzymania na zasadzie skonsolidowanej oraz zwolnienia dotyczącego niektórych transakcji. Podczas opracowywania aktów delegowanych Komisja powinna korzystać z wiedzy specjalistycznej EUNB w zakresie przygotowywania aktów delegowanych. EUNB powinien prowadzić intensywne konsultacje z dwoma pozostałymi Europejskimi Urzędami Nadzoru. (31)Aby zapewnić inwestorom ciągły, łatwy i bezpłatny dostęp do wiarygodnych informacji na temat sekurytyzacji, te same uprawnienia do przyjmowania aktów powinny zostać przyznane Komisji w odniesieniu do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych dotyczących porównywalnych informacji na temat ekspozycji bazowych oraz regularnych sprawozdań dla inwestorów oraz wymogów, jakie musi spełniać strona internetowa, na której informacje te są udostępniane posiadaczom pozycji sekurytyzacyjnych. Podczas opracowywania aktów delegowanych Komisja powinna korzystać z wiedzy specjalistycznej ESMA w zakresie przygotowywania aktów delegowanych. ESMA powinna prowadzić intensywne konsultacje z dwoma pozostałymi Europejskimi Urzędami Nadzoru. (32)Aby ułatwić ten proces inwestorom, jednostkom inicjującym, jednostkom sponsorującym i SSPE te same uprawnienia do przyjmowania aktów powinny zostać przyznane Komisji w odniesieniu do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wzoru zgłoszeń STS, które zapewnią inwestorom i właściwym organom wystarczające informacje umożliwiające ocenę zgodności z wymogami STS. Podczas opracowywania aktów delegowanych Komisja powinna korzystać z wiedzy specjalistycznej ESMA w zakresie przygotowywania aktów delegowanych. ESMA powinna prowadzić intensywne konsultacje z dwoma pozostałymi Europejskimi Urzędami Nadzoru. (33)W celu określania warunków współpracy i obowiązkowej wymiany informacji przez właściwe organy, takie same uprawnienia do przyjmowania aktów powinny zostać przekazane Komisji w odniesieniu do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych określających informacje podlegające wymianie oraz treść i zakres obowiązkowo zgłaszanych informacji. Podczas opracowywania aktów delegowanych Komisja powinna korzystać z wiedzy specjalistycznej ESMA w zakresie przygotowywania aktów delegowanych. ESMA powinna prowadzić intensywne konsultacje z dwoma pozostałymi Europejskimi Urzędami Nadzoru. (34)Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (35)Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą być osiągnięte w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie z uwagi na fakt, że rynki sekurytyzacji działają globalnie i że należy zapewnić równe warunki działania na rynku wewnętrznym dla wszystkich inwestorów instytucjonalnych i jednostek zaangażowanych w sekurytyzację i, ze względu na ich skalę i skutki, możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. (36)Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do sekurytyzacji, w ramach których wyemitowano papiery wartościowe w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub później.

(37)W przypadku pozycji sekurytyzacyjnych niezrealizowanych w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE mogą posługiwać się oznaczeniem „STS”, pod warunkiem że dana sekurytyzacja spełnia wymogi STS. W związku z tym jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE powinny mieć możliwość zgłoszenia STS do ESMA zgodnie z art. 14 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. (38)Wymogi dotyczące badania due diligence zostały zasadniczo przejęte z obowiązującego prawa unijnego, a zatem powinny mieć zastosowanie do sekurytyzacji emitowanych w dniu 1 stycznia 2011 r. lub później oraz do sekurytyzacji wyemitowanych przed tą datą, jeżeli po dniu 31 grudnia 2014 r. dodane zostały nowe ekspozycje bazowe lub też gdy ekspozycje zostały zastąpione. Odpowiednie artykuły rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 625/2014, które określają wymogi w zakresie zatrzymania ryzyka dotyczące instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych zdefiniowanych w art. 4 ust. 1 pkt (1) i (2) rozporządzenia (UE) nr 2013/575 powinny pozostać w mocy do momentu, gdy zaczną mieć zastosowanie regulacyjne standardy techniczne dotyczące zatrzymania ryzyka zgodne z niniejszym rozporządzeniem. Ze względu na pewność prawa instytucje kredytowe lub przedsiębiorstwa inwestycyjne, zakłady ubezpieczeń, zakłady reasekuracji oraz zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi powinny – w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych niezrealizowanych na dzień wejścia w życie niniejszego rozporządzenia – nadal podlegać, odpowiednio, przepisom art. 405 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, rozdziału 1, 2 i 3 i art. 22 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 625/2014, art. 254 i 255 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 oraz art. 51 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 231/2013. Aby jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i SSPE spełniały swoje obowiązki w zakresie przejrzystości do momentu, gdy zaczną mieć zastosowanie regulacyjne standardy techniczne, które mają zostać przyjęte przez Komisję na podstawie niniejszego rozporządzenia udostępniają one informacje wymienione w załącznikach I–VIII do rozporządzenia delegowanego 2015/3/UE na stronie internetowej, o której mowa w art. 5 ust. 4 niniejszego rozporządzenia. PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Rozdział 1 Przepisy ogólne Artykuł 1 Przedmiot i zakres stosowania 1.W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się ogólne ramy dla sekurytyzacji. W rozporządzeniu definiuje się sekurytyzację i ustanawia wymogi dotyczące badania due diligence, zatrzymania ryzyka oraz przejrzystości dla stron uczestniczących w sekurytyzacji, takich jak inwestorzy instytucjonalni, jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące, pierwotni kredytodawcy oraz jednostki specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji. Nakreślono tu również ramy prostej, przejrzystej i standardowej sekurytyzacji czyli sekurytyzacji STS. 2.Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do inwestorów instytucjonalnych narażonych na ryzyko związane z sekurytyzacją oraz do jednostek inicjujących, pierwotnych kredytodawców, jednostek sponsorujących i podmiotów specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji. Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: (1)„sekurytyzacja” oznacza transakcję lub program, w wyniku których ryzyko kredytowe związane z ekspozycją lub pulą ekspozycji ulega podziałowi na transze charakteryzujące się obiema następującymi cechami: (a)płatności w ramach transakcji lub programu zależą od dochodów z tytułu ekspozycji lub puli ekspozycji; (b)hierarchia transz określa rozkład strat w czasie trwania transakcji lub programu. (2)„jednostka specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji” lub „SSPE” oznacza spółkę, instytucję powierniczą lub inną osobę prawną niebędącą jednostką inicjującą lub jednostką sponsorującą, utworzoną w celu przeprowadzenia jednej lub więcej sekurytyzacji, której działalność ogranicza się do działań odpowiednich dla osiągnięcia tego celu i której struktura ma na celu oddzielenie zobowiązań SSPE od zobowiązań jednostki inicjującej, a posiadacze udziałów w takiej jednostce mają prawo zastawiać je lub zamieniać bez żadnych ograniczeń; (3)„jednostka inicjująca” oznacza:

(a)jednostkę, która samodzielnie lub za pośrednictwem jednostek powiązanych, bezpośrednio lub pośrednio, była zaangażowana w pierwotną umowę dającą początek zobowiązaniom lub potencjalnym zobowiązaniom dłużnika lub potencjalnego dłużnika, stanowiącym podstawę ekspozycji objętych sekurytyzacją; lub (b)jednostkę, która kupuje ekspozycje osoby trzeciej na własny rachunek, a następnie poddaje je sekurytyzacji; (4)„resekurytyzacja” oznacza sekurytyzację, w której przypadku co najmniej jedna z ekspozycji bazowych jest pozycją sekurytyzacyjną; (5)„jednostka sponsorująca” oznacza instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną, inną niż jednostka inicjująca, zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt (1) i (2) rozporządzenia (UE) nr 2013/575, która ustanawia i prowadzi program emisji papierów dłużnych przedsiębiorstw zabezpieczonych aktywami lub inną transakcję sekurytyzacyjną lub program sekurytyzacyjny, w ramach których kupowane są ekspozycje od jednostek będących osobami trzecimi; (6)„transza” oznacza ustalony umownie segment ryzyka kredytowego związanego z ekspozycją lub pulą ekspozycji, przy czym pozycja w takim segmencie obarczona jest większym lub mniejszym ryzykiem straty kredytowej niż pozycja o tej samej kwocie w innym segmencie, nie uwzględnia się przy tym ochrony kredytowej zapewnianej przez osoby trzecie bezpośrednio posiadaczom pozycji w danym segmencie lub innych segmentach; (7)„program emisji papierów dłużnych przedsiębiorstw zabezpieczonych aktywami” lub program ABCP oznacza program sekurytyzacji, w ramach którego emitowane są papiery wartościowe przyjmujące głównie postać papierów dłużnych przedsiębiorstw zabezpieczonych aktywami z pierwotnym terminem zapadalności wynoszącym jeden rok lub krótszym; (8)„transakcja na papierach dłużnych przedsiębiorstw zabezpieczonych aktywami” lub transakcja ABCP oznacza sekurytyzację w ramach programu ABCP; (9)„sekurytyzacja tradycyjna” oznacza sekurytyzację, w ramach której prowadzi się ekonomiczny transfer ekspozycji objętych sekurytyzacją. Odbywa się to w drodze przeniesienia własności sekurytyzowanych ekspozycji z jednostki inicjującej na rzecz jednostki specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji (SSPE) lub poprzez subpartycypację takiej jednostki. Wyemitowane papiery wartościowe nie stanowią zobowiązań płatniczych jednostki inicjującej; (10)„sekurytyzacja syntetyczna” oznacza sekurytyzację, w ramach której przeniesienie ryzyka odbywa się przy użyciu kredytowych instrumentów pochodnych lub gwarancji, a ekspozycje objęte sekurytyzacją pozostają ekspozycjami jednostki inicjującej; (11)„inwestor” oznacza osobę posiadającą papiery wartościowe będące wynikiem sekurytyzacji; (12)„inwestorzy instytucjonalni” oznaczają zakłady ubezpieczeń w rozumieniu art. 13 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II); zakłady reasekuracji w rozumieniu art. 13 pkt 4 dyrektywy 2009/138/WE; instytucje pracowniczych programów emerytalnych objęte zakresem stosowania dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zgodnie z jej art. 2, chyba że państwa członkowskie zdecydowały o niestosowaniu tej dyrektywy w całości lub w części do takiej instytucji zgodnie z art. 5 tej dyrektywy; zarządzającego alternatywnym funduszem inwestycyjnym (ZAFI) w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE, który zarządza alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (AFI) lub wprowadza je do obrotu w Unii; lub spółkę zarządzającą UCTIS w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE; lub wewnętrznie zarządzane UCITS będące spółką inwestycyjną, która uzyskała zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE i nie wyznaczyła spółki zarządzającej, która uzyskała zezwolenie na podstawie tej dyrektywy, do zarządzania jej sprawami; lub instytucje kredytowe lub firmy inwestycyjne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 2013/575; (13)„jednostka obsługująca” oznacza jednostkę zdefiniowaną w art. 142 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 2013/575/UE; (14)„instrument wsparcia płynności” oznacza pozycję sekurytyzacyjną z tytułu umowy o dostarczenie środków finansowych w celu zapewnienia terminowości przepływów pieniężnych do inwestorów; (15)„ekspozycja odnawialna” oznacza ekspozycję, w przypadku której salda należności klientów mogą ulegać wahaniom w zależności od ich decyzji o zaciąganiu i spłacaniu kredytu, do wysokości uzgodnionego limitu; (16)„sekurytyzacja odnawialna” oznacza sekurytyzację, w przypadku której sama struktura sekurytyzacji ulega odnowieniu poprzez dodawanie ekspozycji do puli ekspozycji lub usuwanie ich z niej, niezależnie od tego czy ekspozycje bazowe są odnawiane czy nie; (17)„opcja przedterminowej spłaty należności” oznacza klauzulę umowną w ramach sekurytyzacji ekspozycji odnawialnych lub sekurytyzacji odnawialnej nakazującą w przypadku wystąpienia określonych zdarzeń wykup pozycji inwestorów przed pierwotnie określonym terminem zapadalności wyemitowanych papierów wartościowych; (18)„transza pierwszej straty” oznacza najbardziej podporządkowaną transzę w ramach sekurytyzacji, która jest pierwszą transzą służącą pokryciu poniesionej straty dotyczącej sekurytyzowanych ekspozycji i tym samym zapewnia ochronę transzy drugiej straty oraz, w stosownych przypadkach, ochronę transz mających wyższy stopień uprzywilejowania. Rozdział 2 Przepisy mające zastosowanie do wszystkich sekurytyzacji

Artykuł 3 Wymogi due diligence obowiązujące inwestorów instytucjonalnych 1.Przed przyjęciem ryzyka związanego z sekurytyzacją inwestor instytucjonalny sprawdza, czy: a)jeżeli jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca nie jest instytucją kredytową lub firmą inwestycyjną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca udziela wszystkich swoich kredytów na podstaw