ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Do dnia 30 czerwca 2011 r. Komisja przyjmie ogólnowspólnotowe i w pełni zharmonizowane przepisy wykonawcze dotyczące zharmonizowanego rozdzielenia przydziałów, o którym mowa w ust. 2 do 6 i ust. 8. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. [23 ust. 3]. Przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, zapewniają w stopniu, w jakim jest to możliwe, rozdzielanie przydziałów w sposób, który nie stanowi zachęty do zwiększania emisji, natomiast stanowi zachętę do stosowania technologii oszczędnych pod względem zużycia energii oraz emisji gazów cieplarnianych, a także zachętę do ograniczenia emisji, przez uwzględnienie najbardziej wydajnych technologii, zamienników, alternatywnych procesów produkcyjnych, wykorzystania biomasy oraz wychwytywania i składowania gazów cieplarnianych. Nie rozdziela się żadnych bezpłatnych przydziałów w odniesieniu do jakiejkolwiek formy produkcji energii elektrycznej. Po zawarciu przez Wspólnotę międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu, nakładającego na strony obowiązek zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w stopniu porównywalnym z redukcją we Wspólnocie, Komisja dokona przeglądu tych przepisów celem zapewnienia, że przydziały rozdzielane są bezpłatnie jedynie w tych przypadkach, które są w pełni uzasadnione w świetle tego porozumienia.

Do dnia 30 czerwca 2011 r. Komisja przyjmie ogólnowspólnotowe i w pełni zharmonizowane przepisy wykonawcze dotyczące zharmonizowanego rozdzielenia przydziałów, o którym mowa w ust. 2 do 6 i ust. 8. Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. [23 ust. 3]. Przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, zapewniają w stopniu, w jakim jest to możliwe, rozdzielanie przydziałów w sposób, który nie stanowi zachęty do zwiększania emisji, natomiast stanowi zachętę do stosowania technologii oszczędnych pod względem zużycia energii oraz emisji gazów cieplarnianych, w tym kogeneracji, a także zachętę do ograniczenia emisji, przez uwzględnienie najbardziej wydajnych technologii, zamienników, alternatywnych procesów produkcyjnych, wykorzystania biomasy oraz wychwytywania i składowania gazów cieplarnianych. Nie rozdziela się żadnych bezpłatnych przydziałów w odniesieniu do jakiejkolwiek formy produkcji energii elektrycznej. Natomiast wszystkie inne sektory mogą zostać objęte bezpłatnymi przydziałami. Po zawarciu przez Wspólnotę międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu, nakładającego na strony obowiązek zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w stopniu porównywalnym z redukcją we Wspólnocie, Komisja dokona przeglądu tych przepisów celem zapewnienia, że przydziały rozdzielane są bezpłatnie jedynie w tych przypadkach, które są w pełni uzasadnione w świetle tego porozumienia.
5.

Wnosi do Komisji Europejskiej o uwzględnienie priorytetów politycznych Komitetu na lata 2008–2010, wśród których znajduje się między innymi wdrożenie strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, odpowiedź na wyzwania związane ze zmianami klimatu, dywersyfikacja i zrównoważone wykorzystywanie źródeł energii, poprawa jakości życia obywateli, w tym współpraca transgraniczna w dziedzinie dostępu do wysokiej jakości opieki zdrowotnej, promowanie przez władze lokalne i regionalne solidarności, dialogu między kulturami i religiami, zachęcanie do wspierania wszystkich form lokalnej kultury i tradycji, uczestnictwo w debacie na temat wspólnej polityki imigracyjnej i azylowej, w szczególności w wymianie sprawdzonych rozwiązań związanych z integracją, jak również nadanie priorytetowego znaczenia nowoczesnemu jednolitemu rynkowi wyposażonemu w strategię zachęcającą do świadczenia wysokiej jakości usług publicznych w dziedzinach istotnych dla samorządów terytorialnych, które mają szansę na włączenie do zakresu zamówień publicznych w celu promowania badań i rozwoju w technologiach informacyjnych i telekomunikacyjnych, a także nadają się w pierwszym rzędzie do przeprowadzania zamówień przedkomercyjnych.
45.

Ponownie wyraża opinię, że władze lokalne i regionalne bezpośrednio podejmują problemy rozstrzygania spraw związanych z migracją. Odnosi się to do nielegalnej migracji, kiedy to władze lokalne i regionalne muszą radzić sobie z przyjmowaniem imigrantów oraz ze skutkami nielegalnego zatrudnienia. Dotyczy to również migracji legalnej, kiedy to władze lokalne i regionalne odpowiadają za zapewnienie usług lokalnych.
38.

Opowiada się za tym, by wdrażanie europejskich ram odniesienia nie ograniczało się do szczebla krajowego, ale by uruchamiać odpowiednie procesy także na szczeblu lokalnym i regionalnym. To samo powinno dotyczyć systemów kształcenia i szkolenia, które nie należą do systemu oświaty publicznej, aby także one mogły się stale doskonalić i rozwijać.
Każde państwo członkowskie dba o to, aby jego udział energii ze źródeł odnawialnych w transporcie w 2020 r. wynosił co najmniej 10 % ostatecznego zużycia energii w transporcie w tym państwie członkowskim. Przy obliczaniu całkowitej energii zużytej w transporcie do celu akapitu pierwszego, produkty ropopochodne inne niż benzyna i olej napędowy nie są brane pod uwagę.

Każde państwo członkowskie dba o to, aby jego udział energii ze źródeł odnawialnych w transporcie w 2020 r. wynosił co najmniej 10 % ostatecznego zużycia energii w transporcie w tym państwie członkowskim. Energia ta może być wytwarzana jedynie z surowców, których pozyskiwanie nie zakłóci równowagi naturalnej w środowisku i ekonomicznej na rynku w poszczególnych państwach członkowskich. Przy obliczaniu całkowitej energii zużytej w transporcie do celu akapitu pierwszego, produkty ropopochodne inne niż benzyna i olej napędowy nie są brane pod uwagę.
17.

Podtrzymuje stanowisko wyrażone w swej opinii w sprawie nowej dyrektywy dotyczącej audiowizualnych usług medialnych (6), w której wzywał do przeanalizowania możliwości zakazania przerywania programów dla dzieci i dzienników telewizyjnych reklamami — stanowisko to niestety nie zostało uwzględnione. Nie zgadza się ponadto z podejściem Komisji, zgodnie z którym działania na rzecz umiejętności korzystania z mediów mają większą wartość niż zakazy dotyczące reklam (7). Niewątpliwie należy podnieść poziom wiedzy obywateli, szczególnie dzieci i młodzieży, i rozwijać racjonalne i krytyczne podejście do mediów; jednak Komitet wyraził swoje zaniepokojenie co do zdolności dzieci do rozróżnienia między programem a reklamą lub do poprawnej oceny reklam. Popiera on zatem stworzenie możliwości ustanowienia odpowiednich przepisów i wzmocnienia uregulowań prawnych w państwach członkowskich.
15.

Zwraca uwagę, że we wniosku niewystarczająco wyraźnie określony jest zakres dyrektywy w odniesieniu do dyskryminacji ze względu na wiek. Od wieku zależy szereg świadczeń i praw publicznych, jest on także często stosowany jako obiektywne kryterium w ustawodawstwie czy w sprawach administracyjnych. Obecne brzmienie tekstu dyrektywy mogłoby prowadzić do sprzeczności takich przepisów prawnych i administracyjnych z przepisami wspólnotowymi, a tym samym powodować konflikty prawne.
18.

Ubolewa, że nie ma komunikacji między rządami tych podmiotów w kwestiach związanych z przystąpieniem do UE, co wywiera negatywny wpływ na tempo reform i uniemożliwia prawidłowy przepływ informacji do samorządów lokalnych.
36.

Zachęca do stosunków dobrosąsiedzkich i podkreśla ponownie swoje poparcie dla działań specjalnego wysłannika ONZ Matthew Nimetza odnośnie do nazwy kraju. Po zakończeniu wyborów wzywa nowego prezydenta kraju do osiągnięcia kompromisowego porozumienia między Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii a Grecją odnośnie do nazwy kraju. Wzywa władze krajowe Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii do unikania działań, które mogłyby zagrozić wysiłkom na rzecz wypracowania akceptowalnego dla obu stron rozwiązania kwestii nazwy. Jednakże kwestia ta nie powinna wpłynąć na decyzję dotyczącą rozpoczęcia negocjacji akcesyjnych z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, choć wniesie istotny wkład w proces akcesji.
11.

Uważa, że wdrożenie innowacyjnego mechanizmu zarządzania, zaprojektowanego w duchu wieloszczeblowego sprawowania rządów i poszanowania zasady pomocniczości, jest niezbędne do określenia strategicznych wytycznych, którymi będzie się można kierować przy planowaniu przestrzennym. Zarządzanie to będzie musiało być prowadzone w odniesieniu do wielu szczebli, poczynając od skali basenu morskiego aż do skali lokalnej. Komitet zauważa ponadto, że o ile istnieje konsensus w kwestii podejścia ekosystemowego przyjętego przez Komisję (6), to podejście to niekoniecznie współgra ze wszystkimi rodzajami działalności morskiej. W związku z tym Komitet Regionów wzywa Komisję do tego, aby włączyła do swoich przyszłych propozycji skalę basenu morskiego lub morza regionalnego, która jest wystarczająco duża, aby uniknąć tego niebezpieczeństwa.
20.

Zobowiązuje się do podjęcia koniecznych kroków w celu zorganizowania wraz z Komisją Europejską dorocznych konferencji dotyczących współpracy zdecentralizowanej zaproponowanych w komunikacie oraz podziela pomysł, by odbywały się one z udziałem „wszystkich podmiotów uczestniczących w systemie współpracy” na szczeblu europejskim, nie wykluczając innych uczestników — co oznacza, że Komisja Europejska mogłaby być reprezentowana jednocześnie przez zainteresowane dyrekcje generalne oraz przez swoje liczne delegacje z różnych regionów świata, jako pilotujące współpracę europejską na szczeblu krajowym. Poza Komitetem Regionów udział w konferencjach brałyby władze lokalne i regionalne UE oraz krajów rozwijających się, w tym za pośrednictwem swoich stowarzyszeń. Oprócz uruchomienia własnych środków Komitet ponownie wnioskuje o wsparcie finansowe ze strony Komisji Europejskiej. Aby członkowie Komitetu mogli w pełni zaangażować się w debaty podczas tych konferencji, byłoby wskazane, by odbywały się one tuż po sesjach plenarnych Komitetu Regionów, a jeśli to możliwe, pierwsze posiedzenie powinno mieć miejsce przed końcem 2009 roku.
25.

Ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje wysiłki Komisji na rzecz zapewnienia, by zasady jednolitego rynku i konkurencji sprzyjały rozwojowi dostępnych usług socjalnych na dobrym poziomie. To oznacza, że należy stworzyć mocną podstawę prawną do świadczenia usług świadczonych w interesie ogólnym, jak również kanały niezbędne do otwartej dyskusji o problemach związanych ze skoordynowaniem zasad świadczenia usług społecznych z zasadami jednolitego rynku. Aby zapewnić wystarczający dostęp do informacji i szerokie wykorzystanie sprawdzonych rozwiązań powinno się systematycznie zestawiać ze sobą doświadczenia zdobyte na szczeblu lokalnym i regionalnym. Nie obejmuje to jednak szeroko pojmowanego obowiązku państw członkowskich w zakresie sprawozdawczości ani też nie może prowadzić do nieproporcjonalnego obciążenia administracyjnego władz samorządowych.
1.

Zważywszy, że zadaniem Komitetu jest dopilnowanie, aby każdy, kto zwróci się o dostęp do usługi powszechnej w zakresie łączności elektronicznej (e-łączności), otrzymał usługi niezbędne do udziału w życiu społecznym i do jego rozwoju, z zadowoleniem przyjmuje on drugi okresowy przegląd zakresu usługi powszechnej w sieciach łączności elektronicznej. Jest to ważny krok w kierunku dokonania oceny jakości dostępu, integracyjności i udziału w handlu w całej UE. Łącze szerokopasmowe, jako usługa porównywalna do innych mediów, takich jak woda i elektryczność, jest dziś coraz częściej uważane za czwartą usługę komunalną. Komitet Regionów uznał technologie informacyjno-komunikacyjne za czynnik zwiększający konkurencyjność i sprzyjający lepszym usługom publicznym w ramach odnowionej strategii lizbońskiej, tak aby: — technologie informacyjno-komunikacyjne stały się fundamentem społeczeństwa informacyjnego otwartego dla wszystkich i spełniającego potrzeby wszystkich jego członków, w tym także osób niepełnosprawnych, starszych i wszystkich osób zagrożonych wykluczeniem społecznym; — łączność elektroniczna stanowiła rozwiązanie problemu odizolowania mieszkańców tych regionów, a zwłaszcza obszarów wiejskich, którzy obecnie nie mają odpowiedniego dostępu do sieci i usług łączności informatycznej; — usługa powszechna umożliwiająca łączność elektroniczną, która wymaga udostępnienia wszystkim użytkownikom ustalonej usługi minimalnej o określonej jakości lub prędkości połączenia, mogła w przyszłości lepiej służyć pokonywaniu przepaści cyfrowej; — można było zaktualizować definicję usługi powszechnej, jako że od czasu wprowadzenia jej zakres pozostaje praktycznie niezmieniony i wciąż ogranicza się do pojedynczego łącza; — korzystanie z internetu mogło w przyszłości wzrosnąć i nie było w Unii Europejskiej ograniczone coraz mniejszą dostępnością adresów protokołu internetowego (IP) czy kwestiami bezpieczeństwa. W tym kontekście KR z zadowoleniem przyjmuje konsultacje Komisji Europejskiej dotyczące „internetu przedmiotów” i pragnie podkreślić konieczność przejścia z protokołu IPv4 na nowszą wersję IPv6, co ułatwi rozwój internetu i będzie miało bezpośredni wpływ na konkurencyjność Europy.
51.

Zauważa, że w komunikacie nie znalazło się odniesienie do programu wspierania MŚP w przestrzeganiu przepisów w zakresie ochrony środowiska (ECAP) i zaleca, by kwestię tę uwzględniono w celu zadbania o to, by wymogi w zakresie ochrony środowiska były proporcjonalne do wpływu wywieranego przez dane przedsiębiorstwo na środowisko.
—

stwierdza, że takie działanie zmierza do zapewnienia wszystkim częściom obszaru europejskiego dostępu do infrastruktury i usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, co ma się przyczynić do poprawy warunków życia obywateli europejskich; w tym celu konieczne jest wdrożenie mechanizmów na rzecz harmonijnego rozwoju Wspólnoty jako całości;
26.

Przyjmuje do wiadomości propozycję, by Wspólnota i państwa członkowskie zwróciły się z prośbą do Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) o ustanowienie i uznanie jednolitego europejskiego rejonu informacji powietrznej (EFIR), lecz nie sądzi, by było to pilną kwestią, jako że nie przedstawiono żadnych dowodów na to, że z jego ustanowienia wynikną konkretne korzyści.
7.

Z zadowoleniem przyjmuje także to, iż Komisja, realizując postanowienia art. 11 dyrektywy 2006/38/WE, zleciła przeprowadzenie analizy najlepszych praktyk z zakresu oceny kosztów zewnętrznych i przedłożyła w 2007 r. podręcznik szacowania zewnętrznych kosztów transportu (Handbook on estimation of external cost in the transport sector, 2007 r.).
Należałoby wspierać rozszerzenie ochrony oznaczeń CHNP i CHOG również w ramach WTO. Komitet uważa ponadto, że trzeba podejmować starania na rzecz zawierania umów dwustronnych z różnymi państwami spoza UE w celu wzajemnego uznania oznaczeń rolno-spożywczych. W obliczu napływu z państw trzecich nowych wniosków o oznaczenie geograficzne, proponuje się rozpatrzenie opcji powołania europejskiej agencji ds. jakości produktów rolnych. Produkty powinny kwalifikować się do otrzymania oznakowania UE bez względu na to, czy są eksportowane czy nie. Forma ochrony międzynarodowej mogłaby się różnić w zależności od ryzyka, że produkt zostanie podrobiony. Można by rozważyć zróżnicowanie stopnia ochrony dla produktów wysokiego ryzyka, które są eksportowane i które wymagałyby międzynarodowej ochrony w ramach WTO. W wypadku produktów o mniejszym stopniu ryzyka, przeznaczonych na rynki lokalne, można by zastosować uproszczoną procedurę: państwo członkowskie uznawałoby dany produkt i zawiadamiało Brukselę (podobnie jak w przypadku obecnego systemu ochrony przejściowej), a następnie produkt ten podlegałby europejskiej ochronie prawnej. Fundamentalne znaczenie ma również zapewnienie ochrony oznaczeń geograficznych wewnątrz UE i zobligowanie państw członkowskich do interwencji na ich terytorium, tak aby to na nich spoczywała odpowiedzialność z urzędu na wypadek zawłaszczenia bądź naśladowania chronionych oznaczeń. W tym kontekście proponuje się włączenie odpowiedniego przepisu do art. 13 rozporządzenia nr 510/06. Ochrona z urzędu powinna być wspierana przez Komisję na płaszczyźnie międzynarodowej, a szczególnie wewnątrz UE.
8.

Z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji dotyczący szczególnego uwzględnienia potrzeb MŚP, które tworzą wzrost gospodarczy i przyczyniają się do tworzenia i dywersyfikacji zatrudnienia, w pracach nad rozwojem jednolitego rynku. Dlatego też należy podejmować więcej działań zmierzających do ułatwienia dostępu MŚP do jednolitego rynku, umożliwienia im lepszego rozwoju i, co za tym idzie, znaczniejszego wykorzystania swojego potencjału. W szczególności klastry i centra stanowią doskonałą metodę dla MŚP na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym – oraz w coraz większym stopniu również na szczeblu ponadnarodowym – pozwalającą im rozwijać swoją bazę, kontakty, możliwości rynkowe, zyski i w konsekwencji nowe miejsca pracy.
8.

Przywiązuje duże znaczenie do wyników współpracy państw członkowskich w ramach programu prac „Edukacja i szkolenie 2010”, z zadowoleniem przyjmując w szczególności działania związane z wzajemnym uczeniem się („peer learning”), umożliwiające na zasadzie dobrowolności pogłębiony proces wzajemnego uczenia się, i w tym kontekście wyraża podziękowanie członkom grupy ds. wzajemnego uczenia się „Dostęp do edukacji i integracja społeczna” (Peer Learning Cluster on Access and Social Inclusion) za ich działania.
16.

W pełni popiera wezwanie Komisji do zapewnienia lepszej oferty edukacyjnej dla dzieci w wieku przedszkolnym. Komitet zdecydowanie popiera sformułowanie, że „poprawa oferty kształcenia przedszkolnego i rozszerzenie dostępu do niej mogą stać się najważniejszym wkładem […] w zapewnienie wszystkim lepszych możliwości oraz osiągnięcie celów strategii lizbońskiej”. W żłobkach i przedszkolach kładzie się istotne podwaliny pod późniejsze sukcesy w nauce w trakcie całej edukacji szkolnej. Odnosi się to nie tylko do dzieci znajdujących się w gorszym położeniu — dobra edukacja w żłobku i przedszkolu przynosi korzyści wszystkim. Uczęszczanie dzieci do placówek przedszkolnych stanowi bowiem dla nich pierwszą okazję do kontaktu z wiedzą, gdyż takie placówki prowadzą działania społeczno-wychowawcze, które już od pierwszych lat życia kładą podwaliny pod kształtowanie pozytywnych postaw w zakresie zachowań społecznych, zaangażowania, uczenia się, udziału rodzin w kształceniu dzieci. Innowacyjne metody dydaktyczne, jakie często są stosowane w placówkach przedszkolnych, mogą z powodzeniem zostać rozwinięte na późniejszych etapach kształcenia. Jednakże Komitet przezornie zwraca uwagę na to, że nawet optymalny kształt okresu przedszkolnego nie zwalnia nauczycieli biorących udział w dalszych etapach kształcenia z odpowiedzialności za podtrzymywanie i rozwijanie u swoich uczniów radości odkrywania i chęci do nauki.
—

Podkreśla istotną rolę regionów i gmin jako podmiotów pobudzających wspólne programy badawcze, jako że mają one większy kontakt z lokalnymi realiami, czy to na polu naukowo- technologicznym czy biznesowym, a w związku z tym orientują się co do potrzeb w zakresie współpracy w strategicznych dziedzinach.
30.

Zwraca uwagę, że wiele miast należy do regionalnych lub krajowych sieci, które opracowały już swoje metody i systemy księgowe. Można by rozważyć korzystanie z nich w ramach porozumienia przy jednoczesnej harmonizacji sprawozdawczości i instrumentów pomiarowych w perspektywie średnioterminowej. Dzięki temu uniknięto by tworzenia od nowa istniejących już metod oraz zachęcono by do szerszego uczestnictwa w porozumieniu. Celem powinno być przystąpienie większości gmin zrzeszonych w istniejących już sieciach do Porozumienia między burmistrzami.
Komitet przykłada wielką wagę do planów Komisji, by skorzystać z doświadczenia społeczności miejskich przy testowaniu i zatwierdzeniu pomysłów oraz by współpracować z nimi i z istniejącymi sieciami władz lokalnych i regionalnych. Ze względu na liczne funkcje, jakie pełnią władze lokalne, (takie jak np. funkcja organu regulującego, konsumenta, dostawcy usług, użytkownika i dostawcy energii, projektodawcy, eksperta i autora wytycznych) mają one wiele powodów, by gorąco poprzeć pełne wykorzystanie ICT w wysiłkach na rzecz zwiększenia efektywności energetycznej. Komitet będzie starał się wykorzystać wszelkie dostępne mu sposoby, by podnieść świadomość tych możliwości wśród społeczności miejskich oraz sieci władz lokalnych i regionalnych, oraz będzie zachęcał je do udziału w procesie partnerstwa.
4.

Popiera zawarte we wniosku wezwanie do pogłębiania istniejącej współpracy dwustronnej przez ruch bezwizowy, strefę wolnego handlu, większe wsparcie reform sektorowych, zacieśnianie kontaktów międzyludzkich, nowe plany działań zawierające jasne wskaźniki i połączone z dostosowaniem do norm europejskich oraz silniejsze umowy stanowiące następstwo umów o partnerstwie i współpracy. We wniosku Komisji Europejskiej wezwano również do zacieśniania współpracy wielostronnej, uzupełniającej wymiar północny i synergię czarnomorską, a w związku z tym do koncentrowania się na projektach. Za priorytetowe obszary współpracy uznano we wniosku dziedzinę polityki, bezpieczeństwa, ruchu granicznego i transgranicznego, gospodarki, finansów, ochrony środowiska i spraw socjalnych.
3.

Przypomina, że w opinii Komitetu Regionów w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego europejski fundusz dostosowania do globalizacji (Dz.U. C 51 z 6.3.2007, s. 1), podkreślono, że władze lokalne i regionalne odgrywają aktywną rolę w zakresie łagodzenia skutków masowych zwolnień, i że zaproponowano już, aby pułap wydatków rocznych został ustalony na 1 mld euro, o ile da się to pogodzić z postanowieniami perspektyw finansowych na lata 2007–2013; fundusz EGF nie może podważać odpowiedzialności państw członkowskich za znalezienie własnych rozwiązań w zakresie restrukturyzacji gospodarki; wkład finansowy z Funduszu jest zapewniony, gdy następuje co najmniej 500 zwolnień w przedsiębiorstwie w regionie, w którym bezrobocie mierzone na poziomie NUTS III, jest wyższe niż średnia UE lub średnia krajowa, lub co najmniej 500 zwolnień, w okresie 12 miesięcy, w jednym lub większej liczbie przedsiębiorstw w sektorze, mierzonych na poziomie NACE 2, stanowiących co najmniej 1 % regionalnego zatrudnienia lub gdy regionalne zatrudnienie mierzone na poziomie NUTS II obniżyło się w tym samym okresie o co najmniej 10 %.
16.

Niemniej wyraża wątpliwości co do wymogu stanowiącego, że „w każdym projekcie uczestniczy co najmniej trzech partnerów”.
27.

Apeluje do państw członkowskich, zwłaszcza tych należących do strefy euro, o to, by rozważyły możliwość ustanowienia pożyczki europejskiej i inne rozwiązania gwarantowane wspólnie przez wszystkie państwa członkowskie.
15.

Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności omawiana decyzja ramowa jest ograniczona do minimum, czyli ma zakres konieczny do osiągnięcia swych celów na poziomie europejskim i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do ich realizacji.
30.

Opowiada się za wzmocnieniem polityki zmierzającej do jeszcze większej profesjonalizacji sektorów europejskich, która pozwoli na wzmocnienie i dalszy rozwój sektora rolno-spożywczego, jednego z gospodarczych filarów Europy, dzięki jego przystosowaniu do globalnych zmian klimatu i do ogólnoświatowych zmian w gospodarce.
19.

Podkreśla jednak, że ewentualne wytyczne do opracowywania na tej podstawie mogą mieć jedynie charakter zaleceń. Z jednej strony nie mogą one prowadzić do kosztownej reorganizacji już istniejących w państwach członkowskich zasobów map, z drugiej strony państwa członkowskie muszą być zawsze w stanie ustalić własne priorytety na podstawie warunków lokalnych i regionalnych.
5.

Pragnie, by większe znaczenie przykładano do celów rozwoju zrównoważonego i ochrony środowiska oraz by w związku z tym polityka w dziedzinie TEN-T przyczyniała się do rozwoju najkorzystniejszych z punktu widzenia ochrony środowiska środków transportu (transport kolejowy, morski i wodny śródlądowy).