ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Wariant ten daje znaczące korzyści: 1) zmniejsza ogólne koszty przestrzegania przepisów dla przedsiębiorstw o 55 % (czyli o 2,3 mld EUR) w porównaniu z sytuacją przy zachowaniu status quo, a dla przedsiębiorców, którzy zamierzają rozpocząć sprzedaż transgraniczną, będzie to o 95 % mniej kosztowne niż alternatywne rozwiązanie polegające na bezpośredniej rejestracji, 2) zwiększa konkurencyjność przedsiębiorstw unijnych w gospodarce tradycyjnej i cyfrowej poprzez stworzenie równych warunków działania, gdyż dostawcy spoza UE będą zobowiązani do nakładania podatku VAT na wszystkie transakcje kierowane do UE, 3) przyczynia się do zwiększenia wewnątrzunijnego handlu elektronicznego oraz 4) pozwoli na zwiększenie dochodów z VAT w państwach członkowskich o 7 mld EUR rocznie (od 2021 r.) dzięki zwiększeniu przestrzegania przepisów oraz zniesieniu zwolnienia z VAT przywozu małych przesyłek.

Kolejną ważną korzyścią jest to, że inicjatywa jest przyjazna dla MŚP, ponieważ wprowadzenie progu dla zmian przewidzianych w 2021 r. zagwarantuje, że ponad 400 000 przedsiębiorstw będzie mogło prowadzić handel transgraniczny bez konieczności rejestracji w systemie MOSS. Dzięki temu będą one mogły rozwijać swoją działalność transgraniczną. Gdy wraz ze wzrostem ich działalności próg zostanie przekroczony, będą one mogły nadal stosować zasady kraju pochodzenia z wyjątkiem stawek VAT i korzystać z MOSS dla rozliczania VAT należnego w innych państwach członkowskich. Mikroprzedsiębiorstwa skorzystają na wprowadzeniu nowego progu dla transgranicznych usług elektronicznych w UE w 2018 r., jak również z uproszczonych wymogów umożliwiających im określanie państwa członkowskiego konsumentów końcowych. Zainteresowane strony, takie jak publiczni operatorzy pocztowi, będą potrzebowały czasu, aby dostosować swoje systemy do tych zmian, w szczególności z uwagi na to, że wszystkie dostawy handlowe do UE będą teraz podlegały podatkowi VAT. Sprzedawcy spoza UE będą mieli możliwość rozliczania podatku VAT za pośrednictwem MOSS, tak jak ma to miejsce obecnie w odniesieniu do usług elektronicznych, co spowoduje znaczne uproszczenie procedur celnych dla towarów pochodzących spoza UE. Nawet jeśli sprzedawcy spoza UE nie będą korzystali z systemu MOSS, wprowadzone zostaną uproszczone wymagania przywozowe w odniesieniu do VAT, zwłaszcza w celu spełnienia szczególnych potrzeb operatorów pocztowych. Proponuje się, aby wdrożenie nastąpiło w 2021 r. Umożliwi to różnym zainteresowanym stronom skuteczne rozwiązanie wszelkich problemów wynikających ze zniesienia zwolnienia w odniesieniu do przywozu małych przesyłek.
Rozszerzenie zakresu kontroli, tak aby uwzględniały one środki pieniężne wysyłane w przesyłkach pocztowych i towarowych oraz możliwość zatrzymywania kwot niższych od kwot progowych, w przypadku gdy istnieją przesłanki wskazujące na działalność przestępczą, zapewni pełną i wyraźną zgodność z międzynarodowymi normami i standardami w zakresie najlepszych praktyk. Zostanie to uzupełnione większą możliwością prowadzenia kontroli przez właściwe organy, przy jednoczesnym utrzymaniu niskiego poziomu dodatkowego obciążenia administracyjnego dla obywateli, przedsiębiorstw i organów. Dzięki rozszerzeniu definicji środków pieniężnych tak, aby uwzględniała ona złoto i niektóre rodzaje przedpłaconych instrumentów płatniczych, oraz wybraniu mechanizmu umożliwiającego elastyczną zmianę podstawowych elementów w zależności od zmieniających się tendencji i technologii uwzględniono ostatnie zmiany wskazane przez właściwe organy oraz potwierdzono zaangażowanie UE w likwidowaniu kanałów służących niezgodnemu z prawem przekazywaniu wartości. Środki te przekładają się również na elementy działania, które zostały przedstawione do rozważenia w planie działania Komisji na rzecz zwalczania finansowania terroryzmu, oraz wzmacniają unijne ramy przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Przyczyniają się one do harmonijnego rozwoju rynku wewnętrznego i ochrony obywateli i przedsiębiorstw. Warianty zaproponowane w odniesieniu do kar za brak złożenia deklaracji, poziomów wdrożenia w państwach członkowskich oraz zapewnienia informacji dla zainteresowanych stron dążą do osiągnięcia wspólnego podejścia, przy jednoczesnym zachowaniu zasady pomocniczości.
Po szeroko zakrojonych konsultacjach zdecydowana większość podmiotów zainteresowanych statystykami rolnymi w UE popiera wariant 4. Większość zainteresowanych podmiotów najchętniej poparłaby wariant 3, nie jest on jednak postrzegany jako możliwy do zrealizowania do 2020 r. Niewielka mniejszość zainteresowanych stron preferuje wariant 2 ze względu na niższe koszty początkowe.

Koszty bezpośrednie dla zainteresowanych podmiotów wynikają głównie z konieczności dostosowania się do nowych systemów statystycznych i technicznych. W pespektywie średnio- i długoterminowej działania te mają doprowadzić do nieco niższego obciążenia i oszczędności kosztów, gdyż badanie będzie obejmowało o prawie jedną piątą mniej gospodarstw (co odpowiada ok. 56 mln EUR oszczędności w ramach całkowitych kosztów spisu rolnego w 2010 r., szacowanych na 320 mln EUR, przy czym krótkoterminowe koszty dostosowania szacuje się na ok. 26 mln EUR). Koszty statystyk należy również rozważyć pod kątem kosztów związanych z brakiem statystyk lub dostępem tylko do statystyk niskiej jakości. Warianty 3 i 4 są zatem tańsze niż wariant 2, który stanowi kontynuację status quo. Wariant 1 może być również tańszy niż wariant 2, ale oznacza pogorszenie w porównaniu ze status quo.
W trakcie konsultacji i analizy dowodów pojawił się następujący dylemat: - z jednej strony wielu zainteresowanych uważa, że rozwój bioenergii w przyszłości – ważny w kontekście zastąpienia paliw kopalnych – jest hamowany przez wątpliwości obywateli co do korzyści dla środowiska wynikających z niektórych zastosowań biomasy w energetyce; - z drugiej strony dowody naukowe jasno wskazują, że ogólny wpływ stosowania biomasy do produkcji energii na emisje gazów cieplarnianych i różnorodność biologiczną charakteryzuje się zbyt wieloma zmiennymi i nie można go ocenić ani zagwarantować w sposób uniwersalny; należy go raczej analizować osobno dla każdego przypadku i konkretnej instalacji. Nie można więc w wiarygodny sposób rozróżnić na szczeblu ogólnounijnym „zrównoważonych” i „niezrównoważonych” źródeł bioenergii dla sektora ciepłowniczego i energetycznego ani zawrzeć takiego rozróżnienia w prawodawstwie. Zamiast tego opracowano jeden wariant pozaregulacyjny i cztery warianty regulacyjne, które odnoszą się do przyczyn omawianych problemów i zagrożeń. Scenariusz odniesienia (wariant 1) oparto na uwzględnieniu rozwiązań w innych elementach ram klimatyczno-energetycznych na 2030 r. oraz w innych obowiązujących politykach. Silne oddziaływanie tych polityk, bez dodatkowych regulacji szczegółowych, sprawia, że ten wariant byłby najskuteczniejszy z punktu widzenia równowagi między wynikami a obciążeniem administracyjnym. Nie zapewnia on jednak żadnych zabezpieczeń prawnych, w przypadku gdyby praktyki, które nasilają problemy, rozwinęły się intensywniej, niż to wynika z modelowania. Ma to duże znaczenie ze względu na poziom niepewności co do przyszłego rozwoju biomasy, w tym struktur handlu i wyboru surowców. W dodatkowych czterech wariantach strategicznych zaproponowano szereg zabezpieczeń przed stwierdzonymi zagrożeniami, chociaż rozwiązanie kwestii oddziaływania biomasy na klimat („węgiel biogeniczny”) jest tu szczególnie skomplikowane. W związku z tym służby Komisji nie mogły określić jednego wariantu, który zdecydowanie stanowiłby wariant preferowany.
Wiele sektorów usług nadal nie w pełni uczestniczy w rynku wewnętrznym. Jest tak w szczególności w przypadku usług budowlanych i niektórych usług biznesowych. Po pierwsze procedury administracyjne dla podmiotów świadczących usługi transgraniczne są skomplikowane. Po drugie w dyrektywie usługowej nie przewidziano dobrze zorganizowanych mechanizmów współpracy. Po trzecie MŚP często napotykają na trudności w dostępie do wymaganej ochrony ubezpieczeniowej obejmującej działalność w innych państwach członkowskich. Wreszcie otoczenie regulacyjne wielu usług biznesowych wciąż bardzo różni się między poszczególnymi państwami członkowskimi. Te czynniki sprawiają, że niewiele podmiotów świadczy usługi transgraniczne lub decyduje się utworzyć przedsiębiorstwo dodatkowe. Konkurencja na tych rynkach pozostaje ograniczona, co prowadzi do nieefektywnej alokacji zasobów, ograniczonego wyboru dla konsumentów i wysokich cen. Z uwagi na silny efekt domina nierentowne usługi biznesowe pociągają za sobą także znaczne koszty dla konkurencyjności gospodarki przemysłowej UE. W ostatnich latach postępy państw członkowskich we wdrażaniu dyrektywy usługowej uległy spowolnieniu, a w niektórych przypadkach odnotowano wręcz regres. Nie widać oznak poprawy tego stanu rzeczy.
Rozważono trzy warianty strategiczne: 1) Wytyczne oraz pogłębiona wymiana informacji między organami mogą pomóc państwom członkowskim w przeprowadzeniu badań proporcjonalności, ale będą miały ograniczone skutki. Ustanowienie ogólnounijnego badania proporcjonalności w odniesieniu do zawodów regulowanych może obejmować szereg wariantów. Mogą one ustanowić kryteria minimalne przeprowadzania kontroli przestrzegania zasady proporcjonalności na podstawie orzecznictwa i w ramach jego uzupełnienia oraz poprzez wprowadzenie przejrzystości do oceny dokonywanej przez państwa członkowskie w drodze wiążącego instrumentu (wariant 2a) lub zalecenia (wariant 2b). Ponadto mogą one także obejmować aspekty proceduralne, takie jak konsultacje społeczne i okresowe przeglądy w celu zagwarantowania, że kontrole proporcjonalności są przeprowadzane w sposób obiektywny i niezależny, w celu zapewnienia kompleksowych ocen we wszystkich sektorach działalności (w tym względzie istnieją dwa podwarianty (3a dyrektywa UE i 3b zalecenie). Mimo że warianty te wzajemnie się nie wykluczają, preferowany jest wariant 3a, ponieważ zaradziłby problemom w sposób najbardziej adekwatny na wszystkich poziomach regulacji (ocena ex-ante) i przyniósłby największe korzyści.
3)Zapobieganie przenoszeniu oszustw, tj. zadbanie o to, by oszustwa podatkowe nie przemieszczały się z jednego sektora do drugiego lub między państwami członkowskimi.

Wariant 3b jest wariantem preferowanym, ponieważ stanowi on rozwiązanie krótkoterminowe dla państw członkowskich szczególnie narażonych na oszustwa karuzelowe. Zminimalizuje on negatywne skutki dla rynku wewnętrznego poprzez ograniczenie przenoszenia oszustw między państwami członkowskimi. Zawarta w nim klauzula ochronna byłaby pomocna na wypadek, gdyby takie rozwiązanie miało mieć negatywne skutki dla rynku wewnętrznego.
Obecne ramy prawne w zakresie odzyskiwania mienia pochodzącego z przestępstwa w UE nie działają skutecznie w sytuacji, gdy przestępcy ukrywają swój majątek w innych państwach członkowskich. Liczba nakazów zabezpieczenia i konfiskaty wykonywanych w innych państwach członkowskich jest bardzo mała. W rezultacie skala zabezpieczania i konfiskaty mienia pochodzącego z przestępstwa w UE jest zbyt mała, przez co przestępcy mogą w niezakłócony sposób czerpać zyski ze swojej działalności. Ustalono szereg przyczyn tłumaczących ograniczone stosowanie dwóch decyzji ramowych. Głównym problemem jest fakt, że dwa obecne instrumenty wzajemnego uznawania obejmują tylko wybrane typy spośród wszystkich nakazów zabezpieczenia i konfiskaty przyjmowanych na szczeblu krajowym (problem ten dotyczy w szczególności konfiskaty bez uprzedniego wyroku skazującego, ale także konfiskaty rozszerzonej i konfiskaty w stosunku do osób trzecich). Kolejnym problemem jest nadmierny stopień skomplikowania i nieefektywność obecnych procedur i zaświadczeń. Istniejące instrumenty nie zawierają także żadnych przepisów dotyczących odszkodowań lub zwrotu mienia na rzecz ofiar przestępstwa.

Ponieważ przestępcy często ukrywają swój majątek w innych państwach członkowskich, zajmowanie korzyści pochodzących z przestępstwa wymaga skutecznej współpracy transgranicznej. Prawo UE obejmuje już akty prawne dotyczące wzajemnego uznawania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty; przepisy te pozostają jednak w tyle za niedawnymi zmianami prawa, które wprowadzono w niektórych państwach członkowskich, i odbiegają od najnowszych regulacji unijnych w sprawie wspólnych norm minimalnych. Wniosek rozszerza zakres współpracy, a jego przyjęcie sprawi, że więcej typów nakazów konfiskaty będzie mogło być wykonywanych we wszystkich państwach członkowskich. Oprócz tego wniosek uprości i przyśpieszy procedury i wydawanie zaświadczeń. Będzie on również zawierał przepisy szczegółowe dotyczące możliwości dochodzenia przez ofiary przestępstwa zwrotu mienia lub odszkodowania w sprawach transgranicznych.
KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia30.1.2018

SWD(2017) 472 final

CORRIGENDUM :

Document SWD(2017) 472 final of 19.12.2017 is corrected in all language versions except EN.

The words "lawfully marketed in another Member State" were missing in the title.

The text shall read as follows:

DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI



STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW



Towarzyszący dokumentowi:

wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie wzajemnego uznawania towarów wprowadzonych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim

{COM(2017) 796 final}



{SWD(2017) 471 final}



{SWD(2017) 475 final}



{SWD(2017) 476 final}



{SWD(2017) 477 final}
Na okres po 2020 r. podstawowy wariant 0 przewiduje pełen zakres stosowania. Pozostałe warianty przewidują objęcie wszystkich lotów poza EOG wyłącznie zakresem stosowania GMBM. W ramach wariantu 1 EU ETS miałby zastosowanie do lotów wewnątrz EOG. W ramach wariantu 2 zakres stosowania EU ETS w odniesieniu do lotów wewnątrz EOG jest zharmonizowany z GMBM. W ramach wariantu 3 w odniesieniu do lotów wewnątrz EOG przewiduje się stosowanie GMBM.

Lotnictwo nadal przyczynia się do realizacji wyznaczonych przez UE celów w zakresie klimatu. Oczekuje się, że przy realizacji preferowanego wariantu roczny popyt na uprawnienia do emisji z innych sektorów objętych ETS i międzynarodowe jednostki emisji wyniesie w 2020 r. 25,10 Mt a roczny popyt na unijne uprawnienia do emisji, które pierwotnie przyznano innym sektorom objętym ETS, wyniesie w 2030 r. 49,3 Mt. W porównaniu do wariantu podstawowego wariant preferowany ma niższe koszty operacyjne (–0,1 % w 2020 r. i –0,43 % w 2030 r.), dzięki czemu wzrośnie popyt na loty (wzrost o 0,5 % w 2020 r. i o 1,44 % w 2030 r.). Wzrośnie również prawdopodobnie zatrudnienie w sektorze lotnictwa o 0,4 % w 2020 r. i o 1,5 % w 2030 r.
Warianty legislacyjne CS1: a) obowiązkowe uznawanie świadectw kompetencji zawodowych (ŚKZ) między państwami członkowskimi b) wymóg wydawania kart kwalifikacji kierowcy (KKK), jeżeli kodu 95 nie można wskazać w prawie jazdy c) rozszerzenie systemu informacji dotyczących praw jazdy (RESPER) w celu uwzględnienia szkolenia w zakresie ŚKZ Alternatywne środki dotyczące kierowców spoza UE: 1) uznawanie świadectw kierowców, nawet jeżeli kod 95 nie jest wskazany lub 2) podanie kodu 95 na świadectwie kierowcy W odniesieniu do CS2 i CS3: poprawa przydatności szkoleń przy wyraźnym określeniu możliwości korzystania z e-uczenia się i szkoleń mieszanych sprecyzowanie zakresu stosowania wyłączeń dostosowanie wymogów dotyczących dolnej granicy wieku do DPJ Preferowany wybór: CS1 lit. b) oraz środek alternatywny 1.
Zdecentralizowany system egzekwowania unijnych przepisów prawa konkurencji został wprowadzony w 2004 r. na mocy rozporządzenia 1/2003. Miał on zapewnić lepsze egzekwowanie tych przepisów dzięki temu, że uprawnienia wykonawcze oprócz Komisji Europejskiej otrzymały również krajowe organy ochrony konkurencji. Chociaż krajowe organy ochrony konkurencji znacząco przyczyniły się do lepszego egzekwowania unijnych reguł konkurencji w ostatnim dziesięcioleciu, ich rola mogłaby być większa. Co roku w wyniku działań niewykrytych karteli, zawyżających ceny zwykle o ok. 17-30 %, ponoszone są straty w wysokości 181-320 mld EUR. Ostatnie badania oraz prace w ramach europejskiego semestru pokazują, że w wielu sektorach w Europie nadal nie istnieje odpowiednia konkurencja. Istnieje wyraźny związek pomiędzy rolą krajowych organów ochrony konkurencji i ich zdolnością do działania i pełnego egzekwowania reguł konkurencji, a zapewnieniem konkurencji na rynkach. Można wskazać cztery przyczyny problemów, które wpływają na zdolności krajowych organów ochrony konkurencji w zakresie skutecznego egzekwowania przepisów oraz na funkcjonowanie zdecentralizowanego systemu wprowadzonego przez rozporządzenie 1/2003: 1.brak skutecznych narzędzi służących ochronie konkurencji 2.brak skutecznych uprawnień do nakładania odstraszających grzywien 3.rozbieżności w programach łagodzenia kar w Europie zniechęcają przedsiębiorstwa do przyznawania się do udziału w praktykach antykonkurencyjnych 4.brak gwarancji, że krajowe organy ochrony konkurencji mogą działać niezależnie podczas egzekwowania unijnych reguł konkurencji oraz że dysponują środkami niezbędnymi do prowadzenia swojej działalności. Jeżeli krajowe organy ochrony konkurencji nie mogą w pełni wykorzystywać swojego potencjału, osłabiony zostaje jeden z głównych aspektów jednolitego rynku, a mianowicie zapewnienie niezakłóconej konkurencji w Europie. Mniej skuteczne egzekwowanie prawa przez krajowe organy ochrony konkurencji oznacza, że nie są zapewnione warunki do skutecznego funkcjonowania rynków. Przedsiębiorstwa nie mogą konkurować ze sobą na uczciwych warunkach w oparciu o swoje własne atuty oraz napotykają bariery utrudniające wejście na rynek. Konsumenci tracą korzyści wynikające z egzekwowania reguł konkurencji, do których należą niższe ceny, lepsza jakość, szerszy wybór oraz innowacje produktowe.
Rosnące zapotrzebowanie na informacje na potrzeby kształtowania polityki i do innych celów coraz częściej wiąże się z dodatkowymi wymaganiami dla Eurostatu i krajowych urzędów statystycznych co do wysokiej jakości statystyk. Obecny system europejskiej statystyki gospodarczej jest podzielony na 10 odrębnych aktów prawnych dotyczących poszczególnych dziedzin, które nie łączą treści i wymogów technicznych tworzenia danych w sposób elastyczny. Ten rozdrobniony i nieelastyczny system prawny powoduje występowanie następujących podstawowych problemów: 1) brak spójności i jednolitości ram prawnych; 2) brak elastyczności; 3) niewielkie wsparcie dla stosowania innowacyjnych metod i źródeł danych; 4) problemy z jakością, w szczególności w odniesieniu do spójności między różnymi dziedzinami statystyki gospodarczej; 5) znaczne obciążenie dostawców danych. Finalnym skutkiem tych problemów jest to, że europejska statystyka gospodarcza jest coraz bardziej nieefektywna i skostniała, a jej użytkownicy są niezadowoleni.
Pod rozwagę wzięto szereg środków o charakterze nieustawodawczym oraz środków prawnych: urlop macierzyński, urlop ojcowski, urlop rodzicielski, urlop opiekuńczy oraz elastyczna organizacja pracy. W wyniku oceny skuteczności, wydajności i spójności każdego wariantu wybrano preferowane połączenie wariantów. Obejmuje ono: Urlop macierzyński: środki o charakterze nieustawodawczym mające na celu poprawę egzekwowania obowiązującego prawodawstwa chroniącego przed zwolnieniem z pracy, uświadomienie problemu zwalniania z pracy kobiet w ciąży oraz wydanie wytycznych politycznych dotyczących ułatwienia powrotu z urlopu macierzyńskiego do pracy (w tym miejsc i przerw na karmienie piersią). Urlop ojcowski: wprowadzenie indywidualnego uprawnienia do 10 dni roboczych, płatnych co najmniej na poziomie świadczeń z tytułu choroby. Urlop rodzicielski: indywidualne, nieprzekazywalne uprawnienie do 4 miesięcy urlopu, płatnego co najmniej na poziomie świadczeń z tytułu choroby, na każde dziecko w wieku do 12 lat; prawo do elastycznego korzystania z tego urlopu (w niepełnym wymiarze czasu pracy, stopniowe). Urlop opiekuńczy: wprowadzenie indywidualnego uprawnienia do 5 dni roboczych w roku, płatnych co najmniej na poziomie świadczeń z tytułu choroby. Elastyczna organizacja pracy: przysługujące rodzicom dzieci w wieku do 12 lat oraz opiekunom prawo do ubiegania się o elastyczne rozwiązania dotyczące czasu pracy, harmonogramu lub miejsca pracy w ustalonym okresie. Pracodawca nie ma obowiązku przyznania wnioskowanej zmiany organizacji pracy.
Prawie wszystkie przedsiębiorstwa transportu drogowego należą do kategorii MŚP. Rozszerzenie opłat drogowych zwiększyłoby dla nich koszty przestrzegania przepisów, większość dodatkowych kosztów przerzucana jest jednak na klientów, co prowadzi do nieznacznego (poniżej 0,25 %) wzrostu cen. Możliwość obniżenia podatków od pojazdów mogłaby częściowo zrekompensować wzrost kosztów.

Inicjatywa przyczynia się wyłącznie do osiągnięcia zamierzonych celów. Nie tyle zobowiązuje ona do stosowania opłat drogowych, co koordynuje i ułatwia działania na szczeblu krajowym. Koszty dla państw członkowskich, przedsiębiorstw i obywateli są ograniczone w porównaniu z potencjalnymi korzyściami. Nie wykracza ona zatem poza to, co jest konieczne do rozwiązania stwierdzonych problemów i osiągnięcia celów.
Ocena skutków dla wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców, oraz dla dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do wymogów w zakresie egzekwowania prawa oraz ustanawiającej szczegółowe zasady w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE dotyczącej delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego.
Do tej pory nie prowadzono monitorowania ani sprawozdawczości dotyczącej emisji CO2 i zużycia paliwa przez nowe pojazdy ciężkie wprowadzane na rynek UE. Ta luka w wiedzy prowadzi do: 1) niewykorzystanych możliwości opracowania polityki mającej na celu ograniczenie kosztów paliwa dla przewoźników, z których większość jest MŚP; 2) zwiększenia konkurencji dla producentów pojazdów; 3) wyzwań w zakresie realizacji unijnych celów obniżenia emisji gazów cieplarnianych w sektorze pojazdów ciężkich.

Istnienie wielu programów monitorowania na szczeblu krajowym prowadziłoby do braku porównywalności i kompletności danych. Spowodowałoby to rozdrobnienie rynku UE i utratę przejrzystości rynku. Dzięki wspólnej bazie danych dane z monitorowania stałyby się dostępne dla nabywców i decydentów na szczeblu unijnym i krajowym.
Ocena skutków przeglądu rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego oraz rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 dotyczącego dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych

Panuje powszechna zgoda co do większości środków, zmierzających do dalszego wyjaśnienia i sprecyzowania obowiązujących koncepcji oraz poprawy egzekwowania przepisów. Stanowiska, co do kluczowych środków są podzielone, gdyż mogłyby one wpłynąć na pozycję konkurencyjną przewoźników z różnych państw członkowskich. Państwa członkowskie, w których wynagrodzenia są wysokie, wraz ze związkami zawodowymi, zasadniczo sprzyjają zaostrzeniu przepisów w zakresie kabotażu, natomiast państwa członkowskie, w których wynagrodzenia są niższe, wraz z większością zrzeszeń przewoźników, zasadniczo opowiadają się za dalszą liberalizacją przepisów dotyczących kabotażu.