KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 7.12.2017 COM(2017) 740 final SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczące wykonania uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych przekazanego Komisji na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II)



I.Wprowadzenie W dyrektywie Wypłacalność II wprowadzono solidne i trwałe ramy ostrożnościowe dotyczące zakładów ubezpieczeń w UE. Ramy te opierają się na profilu ryzyka poszczególnych zakładów ubezpieczeń w celu promowania porównywalności, przejrzystości i konkurencyjności. Dyrektywa została zmieniona: ·dyrektywą 2011/89/UE (dyrektywa w sprawie konglomeratów finansowych), ·dyrektywą 2012/23/UE, ·dyrektywą Rady 2013/23/UE, ·dyrektywą 2013/58/UE, oraz ·dyrektywą 2014/51/UE (dyrektywa Omnibus II). II.Podstawa prawna Niniejsze sprawozdanie jest wymagane na podstawie art. 301a ust. 2 dyrektywy Wypłacalność II. Zgodnie z tym przepisem uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 17, 31, 35, 37, 50, 56, 75, 86, 92, 97, 99, 109a, 111, 114, 127, 130, 135, 143, 172, 210, 211, 216, 217, 227, 234, 241, 244, 245, 247, 248, 256, 258, 260 i 308b, powierza się Komisji na okres czterech lat od dnia 23 maja 2014 r. Komisja jest zobowiązana do sporządzenia sprawozdania dotyczącego tego rodzaju przekazanych uprawnień najpóźniej w terminie sześciu miesięcy przed końcem tego okresu czterech lat. Niniejsze sprawozdanie dotyczy zatem przekazanych uprawnień, które objęte są zakresem stosowania art. 301a. Nie obejmuje ono przypadków przekazania uprawnień określonych w art. 301b.

III.Wykonanie przekazanych uprawnień 1)Kontekst (a)Akt delegowany do dyrektywy Wypłacalność II W 2014 r. Komisja wykonała przeważającą większość uprawnień przewidzianych w dyrektywie Wypłacalność II. Uprawnienia zostały połączone ze względu na złożone wzajemne powiązania między poszczególnymi uprawnieniami, przykładowo w odniesieniu do standardowej formuły określonej w dyrektywie Wypłacalność II. W dniu 14 października 2014 r. Komisja przyjęła akt delegowany do dyrektywy Wypłacalność II, który został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 17 stycznia 2015 r. po upływie okresu kontroli przysługującego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Akt ten wszedł w życie w dniu 18 stycznia 2015 r., czyli na długo przed dniem 1 stycznia 2016 r., w którym zaczęła w pełni obowiązywać dyrektywa Wypłacalność II. Akt delegowany sporządzono na podstawie ponad 4 000 stron opinii technicznych przedstawionych przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) w latach 2009 i 2010. Formalny wniosek o przedstawienie opinii wystosowano w marcu 2009 r. W okresie od listopada 2009 r. do stycznia 2010 r. EIOPA przekazywała Komisji swoje opinie, które uwzględniały wyniki konsultacji publicznych. Po otrzymaniu opinii EIOPA w latach 2009–2010 Komisja zorganizowała wysłuchanie publiczne w sprawie projektu rozporządzenia delegowanego, które odbyło się w dniu 4 maja 2010 r., i przeprowadziła własne konsultacje publiczne w okresie od listopada 2010 r. do stycznia 2011 r. Ponadto EIOPA, działając z upoważnienia Komisji, ogłosiła we wrześniu 2012 r. konsultacje publiczne w sprawie swojego sprawozdania na temat kalibracji i opracowywania wymogów kapitałowych w przypadku niektórych inwestycji długoterminowych. Sprawozdanie to zostało przyjęte w grudniu 2013 r.

W toku opracowywania tego aktu delegowanego Komisja zorganizowała ponad 20 posiedzeń odpowiednich grup ekspertów, podczas których projekt rozporządzenia delegowanego był dyskutowany przez specjalistów z państw członkowskich, przy udziale obserwatorów z Parlamentu Europejskiego i EIOPA. (b)Zmiana dotycząca projektów infrastrukturalnych z 2015 r. Następnie w dniu 30 września 2015 r. Komisja przyjęła akt zmieniający akt delegowany do dyrektywy Wypłacalność II w zakresie infrastruktury, który wszedł w życie w dniu 2 kwietnia 2016 r. Jeżeli chodzi o zmiany dotyczące infrastruktury zawarte w tym akcie delegowanym, w dniu 4 lutego 2015 r. Komisja zwróciła się do EIOPA z wnioskiem o wydanie opinii technicznej w kwestii, czy i kiedy należałoby zmienić standardową formułę określoną w dyrektywie Wypłacalność II, służącą do obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności. EIOPA przeprowadziła konsultacje publiczne dotyczące projektu opinii technicznej w okresie od dnia 2 lipca 2015 r. do dnia 9 sierpnia 2015 r. i przyjęła ostateczną opinię techniczną w dniu 29 września 2015 r. Wspomniany akt zmieniający obejmował również zmiany dotyczące europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych (ELTIF), przejściowych środków kapitałowych i wielostronnych platform obrotu (MTF). W akcie wprowadzono również określone zmiany i korekty w celu wyeliminowania błędów redakcyjnych występujących w akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II przyjętym w 2014 r. W 2015 r. przeprowadzono konsultacje w drodze posiedzeń i na piśmie w sprawie treści przedmiotowego aktu delegowanego z Grupą Ekspertów ds. Bankowości, Ubezpieczeń i Płatności (Grupa ds. Ubezpieczeń) (EGBPI). (c)Zmiana dotycząca przedsiębiorstw infrastrukturalnych z 2017 r. W 2015 r. z myślą o poczynieniu dalszych postępów w pracach nad osiągnięciem celu unii rynków kapitałowych Komisja zwróciła się do EIOPA z wnioskiem o przedstawienie dalszej opinii technicznej w sprawie przedsiębiorstw infrastrukturalnych i otrzymała tę opinię w dniu 30 czerwca 2016 r. Przed przyjęciem tej zmiany przeprowadzono konsultacje z grupą EGBPI, w tym w zakresie tekstu prawnego zmiany. W dniu 8 czerwca 2017 r. Komisja przyjęła akt zmieniający akt delegowany do dyrektywy Wypłacalność II w odniesieniu do przedsiębiorstw infrastrukturalnych. Akt ten został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 14 września 2017 r. po upływie okresu kontroli przysługującego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (d)Decyzje w sprawie równoważności

Na podstawie art. 172, 227 i 260 dyrektywy Wypłacalność II decyzje w sprawie równoważności dotyczące jurysdykcji państw trzecich przyjmuje się w drodze aktów delegowanych. W czerwcu 2015 r. i w listopadzie 2015 r. Komisja przyjęła dwa pakiety decyzji w sprawie równoważności w odniesieniu do 8 jurysdykcji. EIOPA przekazała Komisji opinię w kwestii równoważności danych państw trzecich, a przed przyjęciem odnośnych aktów delegowanych przeprowadzono konsultacje z grupą EGBPI. Poniżej przedstawiono dalsze szczegóły dotyczące wykonanych uprawnień. (e)Pozostałe akty delegowane Komisja przyjęła również odrębne akty w sprawie sprostowania niektórych wersji językowych aktu delegowanego. Wszystkie powyższe informacje zostaną rozwinięte poniżej w odniesieniu do poszczególnych uprawnień zawartych w dyrektywie Wypłacalność II. 2)Art. 17 Komisja nie skorzystała do tej pory z uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych związanych z wykazami form prawnych zakładów określonych w załączniku III do dyrektywy, z wyjątkiem pkt 28 i 29 w częściach A, B i C. Komisja nie otrzymała żadnych wniosków ze strony państw członkowskich dotyczących tego wykazu. 3)Art. 31 Uprawnienie do przyjęcia aktów delegowanych związanych z art. 31 ust. 2, określających główne aspekty, których dotyczyć mają ujawniane dane statystyczne, wykaz zawartości i datę publikacji ujawnianych informacji, zostało wykonane w drodze aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II przyjętego w 2014 r.

W ramach zmiany aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II dotyczącej projektów infrastrukturalnych z 2015 r. uprawnienie to zostało wykonane w celu zmiany przepisu zawierającego błędy redakcyjne. Podobnie uprawnienie to wykonano w drodze aktu z 2016 r. w sprawie sprostowania niemieckiej wersji językowej aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II, aby zmienić kilka przepisów w celu wyeliminowania określonych błędów w tłumaczeniu. 4)Art. 35 Uprawnienie do przyjęcia aktów delegowanych określających informacje, o których mowa w art. 35 ust. 1–4, oraz terminy przekazania tych informacji zostało wykonane w drodze aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II przyjętego w 2014 r. i aktu z 2016 r. w sprawie sprostowania wersji niemieckiej. 5)Art. 37 Art. 37 ust. 6 i 7 stanowi, że Komisja przyjmuje akty delegowane doprecyzowujące okoliczności, w których może zostać ustanowiony narzut kapitałowy, oraz metody obliczania narzutu kapitałowego. Komisja skorzystała z obu uprawnień w ramach aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II przyjętego w 2014 r. 6)Art. 50 Art. 50 ust. 1 stanowi, że Komisja przyjmuje akty delegowane w celu bliższego określenia: (a)elementów systemów, o których mowa w art. 41, 44, 46 i 47, a w szczególności obszarów, które powinny być ujęte w zasadach zarządzania aktywami i pasywami oraz polityce lokacyjnej, w rozumieniu art. 44 ust. 2, zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji; (b)funkcji, o których mowa w art. 44, 46, 47 i 48. Przepisy lit. a) i b) zostały uwzględnione w akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II przyjętym w 2014 r. oraz objęte aktem w sprawie sprostowania niemieckiej wersji językowej. Przepisy lit. a) zostały również uwzględnione w ramach zmiany aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II dotyczącej przedsiębiorstw infrastrukturalnych z 2017 r.

7)Art. 56 Na podstawie art. 56 Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych doprecyzowujących określone kwestie związane ze sprawozdaniem na temat wypłacalności i kondycji finansowej, takie jak informacje, które muszą być ujawniane, oraz terminy corocznego ujawniania informacji. Przepisy o takim skutku określono w akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II przyjętym w 2014 r. oraz zostały one również uwzględnione w akcie w sprawie sprostowania niemieckiej wersji językowej. 8)Art. 75 Art. 75 ust. 2 stanowi, że Komisja przyjmuje akty delegowane określające metody i założenia, które należy stosować przy wycenie aktywów i zobowiązań zgodnie z ust. 1 tego artykułu. Uprawnienie to zostało wykonane w akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II przyjętym w 2014 r. oraz w ramach zmiany aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II dotyczącej projektów infrastrukturalnych z 2015 r., która dotyczy odpowiednich artykułów i służy wyeliminowaniu błędów redakcyjnych. 9)Art. 86 Uprawnienie do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących art. 86 ust. 1 lit. a)–i), w związku z określonymi aspektami art. 77, 77b, 77c, 77d, 80 i 82 dyrektywy Wypłacalność II, zostało wykonane w drodze aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II przyjętego w 2014 r. Ponadto w 2017 r. Komisja przyjęła akt w sprawie sprostowania bułgarskiej, chorwackiej, czeskiej, estońskiej, francuskiej, greckiej, litewskiej, maltańskiej, rumuńskiej, słowackiej i szwedzkiej wersji językowej aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II zawierający sprostowanie kwestii związanej z uprawnieniem przewidzianym w art. 86 ust. 1 lit. e). 10)Art. 92 Uprawnienie do określenia traktowania udziałów kapitałowych w instytucjach finansowych i instytucjach kredytowych w odniesieniu do określania środków własnych, na podstawie art. 92 ust. 1a, zostało wykonane przez Komisję w drodze aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II przyjętego w 2014 r. W ramach wykonania tego uprawnienia przyjęto również zmianę w celu wyeliminowania drobnej kwestii redakcyjnej w drodze zmiany aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II w odniesieniu do projektów infrastrukturalnych z 2015 r. oraz aktu w sprawie sprostowania niemieckiej wersji językowej.

11)Art. 97 Wykaz pozycji środków własnych, w rozumieniu art. 97 ust. 1 dyrektywy Wypłacalność II, określa akt delegowany do dyrektywy Wypłacalność II przyjęty w 2014 r. Kwestię tę uwzględniono ponadto w akcie w sprawie sprostowania niemieckiej wersji językowej. 12)Art. 99 Uprawnienia związane z kwestią dopuszczalności środków własnych, zgodnie z art. 99 dyrektywy Wypłacalność II, wykonano w ramach aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II przyjętego w 2014 r. 13)Art. 109a Komisja określiła dodatkowe kryteria na podstawie art. 109a ust. 5 w drodze aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II przyjętego w 2014 r. Kwestię tę uwzględniono ponadto w akcie w sprawie sprostowania niemieckiej wersji językowej. 14)Art. 111 Uprawnienia w odniesieniu do standardowej formuły (art. 111 ust. 1 lit. a)–f) oraz g)–q)) zostały wykonane w akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II przyjętym w 2014 r. Art. 111 ust. 1 lit. b), c) i m) stanowił podstawę do przyjęcia zmian aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II zarówno w zakresie projektów infrastrukturalnych (zmiana z 2015 r.), jak i w zakresie przedsiębiorstw infrastrukturalnych (zmiana z 2017 r.). Ponadto podstawą prawną aktu w sprawie sprostowania niemieckiej wersji językowej był art. 111 ust. 1 lit. a)–c), art. 111 ust. 1 lit. f), art. 111 ust. 1 lit. h), art. 111 ust. 1 lit. k), art. 111 ust. 1 lit. l), art. 111 ust. 1 lit. o), natomiast jedną z podstaw prawnych aktu z 2017 r. w sprawie sprostowania szeregu wersji językowych był art. 111 ust. 1 lit. c). Do tej pory nie wykonano jeszcze uprawnienia przewidzianego w art. 111 ust. 1 lit. fa). W rezultacie ekspozycje wobec kwalifikowanych kontrahentów centralnych podlegają takiemu samemu wymogowi kapitałowemu, jak inne ekspozycje wobec kontrahentów. W dniu 18 lipca 2016 r. Komisja przesłała do EIOPA wniosek o przedstawienie opinii dotyczący opracowania szczegółowego podejścia w zakresie ekspozycji wobec kwalifikowanych kontrahentów centralnych. Przewiduje się, że opinia EIOPA, na podstawie której Komisja może następnie podjąć decyzję o wykonaniu uprawnienia, zostanie przekazana w lutym 2018 r.

15)Art. 114, 127 i 130 Jeżeli chodzi o uprawnienia dotyczące modeli wewnętrznych (art. 114 ust. 1 lit. a) i b)), oceny profilu ryzyka i zarządzania działalnością dotyczącą stosowania modeli wewnętrznych (art. 127) i obliczania minimalnego wymogu kapitałowego (art. 130), uprawnienia te wykonano w ramach aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. 16)Art. 135 Art. 135 ust. 1 stanowi, że Komisja może określać wymogi jakościowe w odniesieniu do zasady „ostrożnego inwestora”. Do tej pory Komisja nie skorzystała z tego uprawnienia przyznającego jej możliwość podjęcia działania, lecz jeżeli zajdzie potrzeba ustanowienia dalszych przepisów odnoszących się do tej kwestii, można wykonać to uprawnienie w przyszłości. Z drugiej strony wymogi dotyczące inwestycji w sekurytyzację (art. 135 ust. 2 lit. a), b) i c)) zostały określone w akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. 17)Art. 143 W odniesieniu do rodzajów wyjątkowych niekorzystnych sytuacji oraz czynników i kryteriów, które ma uwzględnić EIOPA przy ogłaszaniu istnienia wyjątkowej niekorzystnej sytuacji oraz organy nadzoru przy ustalaniu przedłużenia okresu naprawy zgodnie z art. 138 ust. 4, odnośne przepisy uchwalono w akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. 18)Art. 172 Art. 172 dyrektywy Wypłacalność II dotyczy równoważności państwa trzeciego w odniesieniu do reasekuracji. W ramach aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. Komisja przyjęła kryteria oceny równoważności systemów wymogów dotyczących wypłacalności stosowanych w państwach trzecich do działalności reasekuracyjnej z przepisami UE zgodnie z art. 172 ust. 1. Do tej pory na podstawie art. 172 ust. 2 Komisja przyjęła 2 decyzje w sprawie równoważności w formie aktów delegowanych – w odniesieniu do Szwajcarii i Bermudów – oraz jedną decyzję w sprawie czasowej równoważności dotyczącą Japonii zgodnie z art. 172 ust. 4.

19)Art. 210 Art. 210 ust. 2 stanowi, że Komisja może przyjmować akty delegowane w odniesieniu do zarządzania ryzykami wynikającymi z działalności w zakresie reasekuracji ograniczonej oraz ich monitorowania i kontroli. Do tej pory Komisja nie skorzystała z tego uprawnienia przyznającego jej możliwość podjęcia działania, lecz jeżeli zajdzie potrzeba ustanowienia dalszych przepisów odnoszących się do tej kwestii, można wykonać to uprawnienie w przyszłości. 20)Art. 211 Art. 211 ust. 2 stanowi, że Komisja przyjmuje akty delegowane określające kryteria odnoszące do uzyskania zatwierdzenia przez organ nadzoru w stosunku do spółki celowej (podmiotu specjalnego przeznaczenia). Uprawnienie to wykonano w ramach aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r., a kwestię tę uwzględniono ponadto w akcie w sprawie sprostowania niemieckiej wersji językowej. 21)Art. 216 i 217 Na podstawie art. 216 i 217 Komisja odpowiednio może przyjąć i przyjmuje akty delegowane, w których określa okoliczności, w jakich można podjąć decyzje odnoszące się do nadzoru nad podgrupą na poziomie krajowym lub obejmującego kilka państwa członkowskich, jak określono w ustępach 1 obu tych artykułów. Na podstawie tych uprawnień przyjęto określone części aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. 22)Art. 227 Art. 227 dyrektywy Wypłacalność II obejmuje równoważność dotyczącą powiązanych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji państw trzecich. W ramach aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. Komisja przyjęła kryteria oceny równoważności systemu wypłacalności danego państwa trzeciego z systemem określonym w tytule I rozdziału VI dyrektywy Wypłacalność II zgodnie z art. 227. ust. 3. W 2015 r. Komisja najpierw przyjęła decyzję w sprawie równoważności zgodnie z art. 227 ust. 4 dotyczącą Szwajcarii oraz decyzję w sprawie tymczasowej równoważności na podstawie art. 227 ust. 5 dotyczącą Australii, Bermudów, Brazylii, Kanady, Meksyku i Stanów Zjednoczonych. W późniejszym terminie w samym roku przyjęto decyzję w sprawie tymczasowej równoważności dotyczącą Japonii. W 2016 r. zgodnie z art. 227 ust. 4 decyzją w sprawie równoważności dotyczącą Bermudów zmieniono decyzję w sprawie tymczasowej równoważności odnosząca się do Australii, Bermudów, Brazylii, Kanady, Meksyku i Stanów Zjednoczonych. Odzwierciedlało to ówczesne wejście w życie nowego systemu wypłacalności i nadzoru ostrożnościowego na Bermudach.

23)Art. 234 i 241 Art. 234 dyrektywy Wypłacalność II stanowi, że Komisja przyjmuje akty delegowane określające zasady techniczne i metody ustanowione w art. 220–229 oraz sposób stosowania art. 230–233, odzwierciedlające ekonomiczny charakter określonych struktur prawnych. Na podstawie art. 241 dyrektywy Wypłacalność II Komisja przyjmuje akty delegowane określające: (a)kryteria oceny spełnienia warunków przewidzianych w art. 236; (b)kryteria oceny, które sytuacje należy uznać za sytuacje nadzwyczajne zgodnie z art. 239 ust. 2; (c)procedury, jakich mają przestrzegać organy nadzoru, dokonując wymiany informacji, wykonując swoje prawa i wypełniając obowiązki zgodnie z art. 237–240. Oba uprawnienia wykonano w ramach aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. 24)Art. 244 Jeżeli chodzi o definicję znacznej koncentracji ryzyka do celów art. 244 ust. 2 i 3, określono ją w akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. Kwestię tę uwzględniono ponadto w akcie w sprawie sprostowania niemieckiej wersji językowej. 25)Art. 245 Art. 245 ust. 4 stanowi, że Komisja przyjmuje akty delegowane odnoszące się do definicji istotnej transakcji wewnątrz grupy do celów ust. 2 i 3. tego artykułu. Dokonano tego w akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. 26)Art. 247

Art. 247 stanowi, że w razie wystąpienia jakichkolwiek poważnych trudności w związku ze stosowaniem kryteriów określonych w ust. 2 i 3 odnoszących się do wyznaczenia organu sprawującego nadzór nad grupą, Komisja przyjmuje akty delegowane w celu doprecyzowania tych kryteriów. Do tej pory żadne takie poważne trudności nie wystąpiły i w związku z tym nie podjęto żadnych działań na podstawie tego uprawnienia. 27)Art. 248 W akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. Komisja zawarła definicję „istotnego oddziału” zgodnie z art. 248 ust. 8. 28)Art. 256 Na podstawie art. 256 ust. 4. Komisja przyjmuje akty delegowane dokładniej określające informacje, które muszą być ujawniane, i terminy corocznego ujawniania informacji w odniesieniu do jednolitego sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej oraz sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej na poziomie grupy. Komisja skorzystała z tego uprawnienia w ramach aktu delegowanego do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. 29)Art. 258 Do tej pory Komisja nie przyjęła jeszcze żadnego aktu delegowanego na podstawie uprawnienia przyznającego jej możliwość podjęcia działania, które zawarto w art. 258 ust. 3, lecz jeżeli zajdzie taka potrzeba, można wykonać to uprawnienie w przyszłości. 30)Art. 260 Kryteria oceny, czy system nadzoru ostrożnościowego nad grupami w danym państwie trzecim jest równoważny z systemem określonym w tytule III, określono w akcie delegowanym do dyrektywy Wypłacalność II z 2014 r. zgodnie z art. 260 ust. 2. Co więcej, Komisja przyjęła 2 decyzje w sprawie równoważności na podstawie art. 260 ust. 3: w odniesieniu do Bermudów i Szwajcarii.