Wszystkie państwa członkowskie stosują względem pracowników delegowanych przepisy krajowe wynikające z transpozycji dyrektywy do prawa krajowego. Niektóre państwa członkowskie stosują jednak te przepisy w szerszym zakresie, mianowicie względem osób, które nie są pracownikami delegowanymi w rozumieniu dyrektywy o delegowaniu pracowników lub w odniesieniu do działań, które nie obejmują świadczenia usług. Dotyczy to Austrii, gdzie odnośne przepisy obejmują wszystkie przypadki pracowników wysyłanych przez pracodawcę do pracy w Austrii. Takie szerokie stosowanie wynika również z przepisów węgierskiego kodeksu pracy, choć nie jest w nim wyraźnie określone. W przepisach duńskich i słoweńskich częściowo stosuje się te uregulowania również względem samozatrudnionych usługodawców transgranicznych.

Wiele państw członkowskich nie określiło zatem wyraźnie zakresu przepisów wykonawczych, ale precyzuje go poprzez kontekst i odesłania do innych przepisów prawa krajowego. Do państw członkowskich, które wyraźnie określają zakres w odniesieniu do dyrektywy o delegowaniu pracowników, należą: Bułgaria, Estonia, Grecja, Hiszpania, Włochy, Cypr, Łotwa, Malta, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja i Finlandia.

W tym celu wszystkie państwa członkowskie – z wyjątkiem Niemiec, które uznały, że ich przepisy są zgodne z dyrektywą – przyjęły nowe przepisy lub akty administracyjne, lub zmieniły akty obowiązujące. Do dnia 18 czerwca 2016 r. przepisy transponujące dyrektywę do prawa krajowego weszły w życie w dziesięciu państwach członkowskich (w Danii, we Francji, na Węgrzech, Malcie, w Niderlandach, Polsce, Słowenii, na Słowacji, w Finlandii i Zjednoczonym Królestwie). W późniejszym czasie w 2016 r., po upływie wyznaczonego terminu, stosowne przepisy weszły w życie w kolejnych sześciu państwach członkowskich (w Belgii, Estonii, Irlandii, Grecji, we Włoszech i na Łotwie). W 2017 r. nowe przepisy weszły w życie w Bułgarii, Republice Czeskiej, Hiszpanii, Chorwacji, na Cyprze, Litwie, w Luksemburgu, Austrii, Portugalii, Rumunii oraz Szwecji.

W celu udzielenia państwom członkowskim pomocy w zakresie transpozycji do prawa krajowego Komisja utworzyła grupę ekspertów ds. transpozycji do prawa krajowego dyrektywy 2014/67/UE w sprawie egzekwowania dyrektywy dotyczącej delegowania pracowników, która to grupa odbyła dziewięć spotkań w okresie od grudnia 2014 r. do maja 2016 r. Ponadto stosowanie i wykonanie dyrektywy w praktyce omawiano podczas szeregu spotkań Komitetu Ekspertów ds. Delegowania Pracowników.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 państwa członkowskie musiały dokonać transpozycji dyrektywy do prawa krajowego do dnia 18 czerwca 2016 r.

Do sprawozdania dołączono dokument roboczy służb Komisji zawierający klika załączników: załączniki I i II dotyczą krajowych środków wykonawczych państw członkowskich, transponujących odpowiednio art. 9 i 12. Załącznik III zawiera dane statystyczne pochodzące z systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym, które odnoszą się do wykorzystania modułu delegowania, jak też modułu dotyczącego współpracy administracyjnej w obszarze transgranicznego egzekwowania kar i grzywien. Załącznik IV zawiera sprawozdanie dotyczące gromadzenia danych pochodzących z krajowych narzędzi do składania oświadczeń za rok 2017 sporządzone przez Sieć ekspertów do spraw danych statystycznych dotyczących swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz nadużyć i błędów.

Sprawozdanie opiera się przede wszystkim na informacjach dotyczących krajowych środków służących transpozycji dyrektywy, o których państwa członkowskie poinformowały Komisję na podstawie art. 23 ust. 2 dyrektywy. Komisja przeprowadziła również konsultacje z członkami (ekspertami krajowymi) i obserwatorami (ekspertami z państw należących do europejskiej strefy wolnego handlu oraz europejskimi partnerami społecznymi) Komitetu Ekspertów ds. Delegowania Pracowników , przesyłając im kwestionariusz (zwany dalej „kwestionariuszem”) oraz wstępny projekt sprawozdania. Komisja wykorzystała również informacje o krajowych środkach wykonawczych zgromadzone przez Europejskie Centrum Wiedzy Specjalistycznej w dziedzinie prawa pracy, zatrudnienia i polityki rynku pracy. Ponadto uwzględniono informacje przedstawione Komisji do rozważenia przez posłów do Parlamentu Europejskiego, za pośrednictwem skarg i listów obywateli, jak również w kontaktach z poszczególnymi zainteresowanymi stronami.

W art. 24 dyrektywy zobowiązano Komisję do dokonania przeglądu wykonania i stosowania tej dyrektywy w celu przedstawienia sprawozdania i zaproponowania, w stosownych przypadkach, niezbędnych zmian, nie później niż dnia 18 czerwca 2019 r. W sprawozdaniu określono pewne przepisy dyrektywy, które należy ocenić w szczególności, a mianowicie te, o których mowa w art. 4 (dotyczące stwierdzenia rzeczywistego delegowania i zapobiegania nadużyciom i obchodzeniu przepisów), art. 6 (dotyczące wzajemnej pomocy), art. 9 (dotyczące wymogów administracyjnych i środków kontrolnych), art. 12 (dotyczące odpowiedzialności podwykonawcy) oraz w rozdziale VI (dotyczące transgranicznego egzekwowania administracyjnych kar pieniężnych lub grzywien administracyjnych), jak też adekwatność dostępnych danych oraz stosowanie dwustronnych umów lub porozumień w sprawie systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym. Ponadto w sprawozdaniu omówiono również inne przepisy dyrektywy. Omówiono w nim również – w zakresie, w jakim pozwalają na to dostępne informacje – skuteczność środków podjętych przez państwa członkowskie w praktyce. Ponadto zbadano, czy konieczne jest wprowadzenie zmian w dyrektywie.

–datę zatrudnienia, posiadanie zaświadczenia w postaci dokumentu przenośnego A1 (lub wniosku o wydanie tego zaświadczenia), informacje dotyczące tego, czy w ciągu ostatnich 12 miesięcy pracodawca wysyłał pracowników do tego państwa członkowskiego oraz dotyczące zadań, jakie pracownik wykonywał miesiąc przed delegowaniem do państwa członkowskiego i miejsca wykonywania tych zadań (Chorwacja);

Obowiązek wyznaczenia właściwych organów i biur łącznikowych, za pośrednictwem których ma miejsce współpraca administracyjna lub wymiana informacji w odniesieniu do delegowania pracowników, powstał wraz z transpozycją do prawa krajowego art. 4 dyrektywy o delegowaniu pracowników. Wszystkie państwa członkowskie wyznaczyły zatem organy i urzędników łącznikowych odpowiedzialnych za sprawy związane z delegowaniem pracowników.

Ponieważ współpraca administracyjna w odniesieniu do delegowania pracowników przyjmuje przede wszystkim formę przesyłania wniosków i odpowiadania na uzasadnione wnioski o informacje pochodzące od właściwych organów za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym, dane statystyczne dotyczące wykorzystania tego systemu dają ilościowy przegląd tego, w jaki sposób stosuje się go w praktyce.

Art. 6 ust. 3 umożliwia państwom członkowskim także przesyłanie i doręczanie dokumentów. Choć przepis ten nie jest obowiązkowy, większość państw członkowskich korzysta z niego w praktyce w biurach łącznikowych przyjmujących państw członkowskich w celu dostarczania dokumentów usługodawcom w państwach członkowskich pochodzenia i ogólnie sprawdza się on dobrze, nawet w państwach członkowskich, które nie dokonały jego transpozycji do prawa krajowego.

Większość państw członkowskich wyraźnie transponowała do prawa krajowego art. 6 i 7 lub posiada wcześniejsze ustawodawstwo, które nadal obowiązuje. W Belgii, we Francji, w Luksemburgu, Niderlandach oraz Zjednoczonym Królestwie art. 6 i 7 przestrzega się w całości lub w zakresie niektórych aspektów w drodze praktyki administracyjnej i w państwach tych brak jest odpowiednich przepisów prawnych.

Partnerzy społeczni na szczeblu europejskim podkreślili, że dostęp do informacji jest jednym z najbardziej kluczowych elementów w zagwarantowaniu praw pracowników delegowanych i zapewnieniu przedsiębiorstwom pewności prawa. Pracodawcy zwrócili uwagę, że znaczącym ulepszeniem pod względem jasności i dostępu do informacji byłby szablon jednolitej strony internetowej. Związki zawodowe zwróciły uwagę, że ważne jest, aby na stronach internetowych znajdowały się również dane kontaktowe odpowiednich partnerów społecznych.

Informacje dotyczące warunków zatrudnienia wynikających z układów zbiorowych mających zastosowanie do pracowników delegowanych zgodnie z art. 3 ust. 8 dyrektywy o delegowaniu pracowników (art. 5 ust. 4), jeżeli takie układy istnieją, państwa członkowskie przedstawiają na stronie internetowej w różnych formach. Mogą mieć one formę: 1) pełnego tekstu układu zbiorowego (Chorwacja, Łotwa, Luksemburg Austria i Szwecja); 2) streszczenia układu zbiorowego, który przedstawia się na stronie internetowej (Belgia, Niemcy, Estonia, Luksemburg, Austria); 3) linku do układu zbiorowego na stronie internetowej (Belgia, Bułgaria, Estonia, Irlandia, Chorwacja, Niderlandy i Finlandia); oraz 4) linku do zawierającej układy zbiorowe bazy danych, który dostępny jest na krajowych stronach internetowych Belgii, Hiszpanii, Włoch, Węgier, Niderlandów, Portugalii, Słowenii, Słowacji i Finlandii.

W odniesieniu do transpozycji art. 5 ust. 2 do prawa krajowego w większości państw członkowskich (w Belgii, Republice Czeskiej, Danii, Niemczech, Estonii, Irlandii, Grecji, Hiszpanii, na Litwie, w Luksemburgu, na Węgrzech, Malcie, w Niderlandach, Austrii, Finlandii i Zjednoczonym Królestwie) przepisy krajowe nie określają kryteriów, które mają mieć zastosowanie względem informacji zamieszczanych na stronie internetowej.

W przypadku zmian w informacjach przedstawionych w oświadczeniu prawo niemieckie, austriackie i fińskie wymaga, aby niezwłocznie przekazywano powiadomienia o takich zmianach, a inne państwa członkowskie wskazują dokładne ramy czasowe na przekazywanie takich powiadomień: w Danii pierwszego dnia roboczego po wprowadzeniu zmiany, w Chorwacji i Szwecji w ciągu trzech dni od wprowadzenia zmian, we Włoszech oraz Rumunii w ciągu pięciu dni, w Polsce siedmiu dni, w Republice Czeskiej dziesięciu dni oraz w Grecji i na Cyprze w ciągu piętnastu dni. We Włoszech zmiany w „istotnych informacjach” (kodzie identyfikacyjnym oraz państwie, w którym usługodawca prowadzi działalność, kodach identyfikacyjnych pracowników delegowanych itp.) nie są dozwolone; w takich przypadkach przed rozpoczęciem świadczenia usług należy ponownie złożyć oświadczenie. W Grecji w przypadku zmian w czasie pracy informacje należy przekazać najpóźniej w dniu zmiany.

Wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa (z wyłączeniem Gibraltaru) wymagają, aby usługodawca złożył takie oświadczenie przed rozpoczęciem świadczenia usług na ich terytorium. W większości państw członkowskich oświadczenie to należy złożyć w dowolnym czasie przed rozpoczęciem świadczenia usług; jest to możliwe również w dniu rozpoczęcia ich świadczenia (w Belgii, Bułgarii, Republice Czeskiej, Danii, Niemczech, Estonii, Irlandii, Grecji, Hiszpanii, we Francji, w Chorwacji, na Cyprze, Łotwie, w Luksemburgu, na Węgrzech, Malcie, w Niderlandach, Austrii, Polsce, Portugalii, Słowenii, na Słowacji, w Finlandii, Szwecji). W niektórych państwach członkowskich (we Włoszech, na Litwie, w Rumunii) powiadomienie należy jednak przekazać poprzedniego dnia (tj. dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia świadczenia usług). Ponieważ takiego oświadczenia można wymagać „najpóźniej w momencie rozpoczęcia świadczenia usług”, wszelkie wymogi dotyczące złożenia oświadczenia w określonym terminie (na przykład kilku godzin lub kilku dni) przed delegowaniem wykraczają poza to, na co wyraźnie zezwala się w dyrektywie.

Łącznie najwięcej wniosków w 2018 r. otrzymała Słowenia, chociaż największą liczbę wniosków o informacje skierowano do Polski, a w dalszej kolejności do Portugalii i Słowenii. Największą liczbę wniosków w sprawie pilnej otrzymała Rumunia, a następnie Polska i Portugalia. Słowenia otrzymała największa liczbę wniosków o wysłanie dokumentów, przekazanie powiadomienia o decyzji i wniosków o egzekucję kary lub grzywny, a Niemcy otrzymały największą liczbę powiadomień o nieprawidłowościach.

Od 2017 r. poziom współpracy stale rośnie, przy czym łączna liczba przypadków wymiany informacji wzrosła z 873 w czwartym kwartale 2017 r. do 1 214 w czwartym kwartale 2018 r. W szczególności liczba wniosków w sprawie pilnej wzrosła z 22 w czwartym kwartale 2017 r. do 50 w czwartym kwartale 2018 r.

Jeżeli chodzi o terminy określone w art. 6 ust. 6, większość państw członkowskich uważa, że są one odpowiednie, chociaż w niektórych przypadkach zbyt krótkie, na przykład jeżeli konieczne jest zgromadzenie dokumentów od innych organów lub przeprowadzenie kontroli w celu wyszukania odpowiednich informacji. Dane statystyczne z systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (zob. załącznik III do dokumentu roboczego służb Komisji) wskazują, że w przypadku około 1/3 wniosków nie udziela się terminowej odpowiedzi.

W odniesieniu do wniosków o przekazanie informacji w ramach współpracy administracyjnej państwa członkowskie zwróciły uwagę na pewne trudności. W niektórych przypadkach organy państw członkowskich, do których zwrócono się z wnioskiem, utrzymują, że nie posiadają kompetencji do udzielania odpowiedzi na niektóre pytania lub nie udzielają takiej odpowiedzi, lub ich odpowiedź jest niepełna. W niektórych przypadkach organy nie są w stanie przeprowadzić kontroli z powodu krótkich terminów. Skutkuje to brakiem odpowiedzi na wnioski lub udzieleniem częściowej odpowiedzi.

3.6.1.2.Informacje dotyczące pracowników delegowanych

Podstawowe informacje dotyczące pracowników zawierają zazwyczaj imię i nazwisko oraz adres pracowników, w Republice Czeskiej i Niemczech również ich datę urodzenia, a w trzynastu państwach członkowskich (w Danii, Grecji, we Francji, w Chorwacji, we Włoszech, na Litwie, w Luksemburgu, na Malcie, w Austrii, Polsce, Słowenii, na Słowacji oraz w Finlandii) zarówno datę urodzenia, jak i obywatelstwo. W Hiszpanii wymaga się podania informacji osobowych i zawodowych. Finlandia i Węgry wymagają wskazania liczby pracowników delegowanych, a Węgry również wskazania imion i nazwisk pracowników delegowanych.

W trzynastu państwach członkowskich wprowadzono dodatkowe wymagania: osiem państw członkowskich (Republika Czeska, Dania, Grecja, Chorwacja, Włochy, Litwa, Portugalia i Finlandia) wymaga podania numeru paszportu lub numeru identyfikacyjnego; Republika Czeska, Dania oraz Grecja wymagają podania płci pracowników; Austria, Finlandia i Szwecja – ich numeru ubezpieczenia społecznego; Słowenia wymaga podania adresu tymczasowego pobytu w Słowenii; Francja – statusu zabezpieczenia społecznego, Dania – informacji dotyczących zabezpieczenia społecznego, a Niderlandy wymagają przekazania dokumentów dotyczących opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne w kraju pochodzenia. Chorwacja, Łotwa, Austria i Finlandia w przypadku obywateli państw trzecich delegowanych na ich terytorium wymagają zezwolenia na pracę lub dokumentu pobytowego . Litwa i Luksemburg wymagają również wskazania stanowiska pracownika.

3.6.1.3.Informacje dotyczące osób wyznaczonych do kontaktów

Art. 9 ust. 1 stanowi, że państwa członkowskie mogą wymagać, aby usługodawca wskazał osobę wyznaczoną do kontaktów z organami państwa przyjmującego. Państwa członkowskie mogą wymagać, aby ta osoba wyznaczona do kontaktów była obecna w państwie przyjmującym, nie mogą jednak nakładać żadnych nieproporcjonalnych wymogów. Ponadto państwa członkowskie mogą również wymagać wskazania innej osoby do kontaktów działającej jako przedstawiciel, za pośrednictwem którego partnerzy społeczni mogą zwrócić się do usługodawcy o prowadzenie rokowań zbiorowych. Od tej osoby wyznaczonej do kontaktów, w przeciwieństwie do osoby wskazanej do kontaktów z organami, nie można wymagać obecności na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego, musi być ona jednak dostępna na rozsądny i uzasadniony wniosek.

Wszystkie państwa członkowskie, które skorzystały z przepisu (przepisów) w art. 9 ust. 1 lit. e) lub f) wymagają również, aby osoby te wskazywano w zwykłym oświadczeniu. W związku z powyższym wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Republiki Czeskiej, Litwy i Zjednoczonego Królestwa, wymagają, aby oświadczenie zawierało informacje dotyczące osób wyznaczonych do kontaktów z właściwymi organami. W Bułgarii, Danii, Hiszpanii, we Włoszech, na Cyprze, Łotwie, Węgrzech, Malcie i w Portugalii informacje dotyczące osób, z którymi należy się kontaktować w sprawach dotyczących rokowań zbiorowych, należy wskazać w oświadczeniu.

Ponadto jedenaście państw członkowskich (Estonia, Grecja, Chorwacja, Włochy, Cypr, Luksemburg, Węgry, Austria, Słowenia, Finlandia i Szwecja) zwraca się o podanie informacji dotyczących osoby wyznaczonej do kontaktów, która posiada ogólne uprawnienia do reprezentowania pracodawcy; przepis duński przewiduje wskazanie osoby odpowiedzialnej za wypłatę wynagrodzenia. Wszystkie te trzy rodzaje osób wyznaczonych do kontaktów muszą być zazwyczaj zidentyfikowane za pomocą imienia i nazwiska oraz adresu, a czasami za pomocą dodatkowych informacji kontaktowych.

3.6.1.4.Informacje dotyczące wykonywanej pracy

Informacji dotyczących art. 9 ust. 1 lit. a) ppkt (iv) i (v): przewidywanego czasu trwania delegowania, przewidywanych dat rozpoczęcia i zakończenia delegowania oraz adresu(-ów) miejsca pracy wymagają prawie wszystkie państwa członkowskie, w których wymagane jest oświadczenie. Podobnie obowiązek wskazania rodzaju lub charakteru pracy, określony w przepisach krajowych, odpowiada zawartemu w dyrektywie w art. 9 ust. 1 lit. a) ppkt (vi), tj. obowiązkowi wskazania charakteru usług. Wszystkie państwa członkowskie, w których wymagane jest oświadczenie, z wyjątkiem Irlandii i Grecji, wymagają również podania tej informacji. W przypadku Hiszpanii obowiązek wskazania rodzaju prac/usług można wyprowadzić z odniesienia w przepisach do „danych zawodowych”.

Poza tymi wymogami państwa członkowskie wymagają umieszczenia w oświadczeniu dodatkowych informacji, które nie odnoszą się do art. 9 ust. 1 lit. a), lecz do innych przepisów tego artykułu. Takie wymogi są dozwolone pod warunkiem, że są uzasadnione i proporcjonalne. Obowiązek wskazania miejsca, gdzie znajdują się dokumenty, które należy przechowywać i na żądanie przedłożyć organom, określono w przepisach siedmiu państw członkowskich (w Niemczech, Chorwacji, na Litwie, Węgrzech, w Austrii, Polsce i Słowenii). Pięć państw członkowskich (Bułgaria, Grecja, Francja, Chorwacja oraz Austria) wymaga podania informacji dotyczących kwestii związanych z czasem pracy i wynagrodzeniami; Belgia wymaga uwzględnienia co najmniej harmonogramu czasu pracy oraz wskazania, czy umowy są tymczasowe; a Włochy wymagają informacji dotyczących wynagrodzenia w przypadku delegowania w sektorze transportu. W prawie litewskim ustanowiono przepis dotyczący „gwarancji” dla pracowników w szeregu dziedzin, w tym na przykład w odniesieniu do kwestii zdrowia i bezpieczeństwa.

3.6.1.5.Informacje dotyczące usługobiorcy

Szereg państw członkowskich wymaga również podania w zwykłym oświadczeniu informacji dotyczących usługobiorcy, których nie wymieniono w art. 9 ust. 1 lit. a). W większości przypadków wymagają one podania w oświadczeniu podstawowych informacji (imienia i nazwiska, adresu, informacji kontaktowych) dotyczących kontrahenta pracodawcy, który deleguje pracowników. W Niemczech i w Polsce jest to obowiązkowe jedynie wówczas, gdy delegowanie ma miejsce na mocy umowy o pracę tymczasową, w którym to przypadku należy wskazać przedsiębiorstwo użytkownika. W odróżnieniu od tego piętnaście państw członkowskich (Belgia, Dania (poza przypadkiem osób prywatnych), Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Chorwacja, Włochy, Łotwa, Litwa, Malta, Niderlandy, Austria, Słowenia i Finlandia) wymaga wskazania usługobiorcy we wszystkich przypadkach delegowania. Osiem z tych państw (Estonia, Grecja, Francja, Włochy, Cypr, Litwa, Słowenia oraz Finlandia) wymaga również podania informacji dotyczących rodzaju działalności gospodarczej usługobiorcy; w Austrii należy wskazać obowiązujący układ zbiorowy. Grecja, Włochy i Austria wymagają również przekazania numeru identyfikacyjnego VAT usługobiorcy, Austria także numeru pozwolenia handlowego, a Estonia – kodu rejestracyjnego. Włochy wymagają również informacji dotyczących przedstawiciela prawnego usługobiorcy.

W niektórych państwach członkowskich obowiązki związane z oświadczeniem pracowników delegowanych spoczywają na usługobiorcy. Ma to miejsce w Republice Czeskiej, gdzie oświadczenie musi być złożone przez usługobiorcę. W Danii usługobiorca ma obowiązek powiadomienia duńskiego właściwego organu w przypadku, gdy nie otrzymał dokumentacji świadczącej o tym, że usługodawca przekazał informacje duńskiemu właściwemu organowi lub jeśli informacje te są niekompletne lub błędne.

3.6.2.Art. 9 ust. 1 lit. b)–d) – wymogi w zakresie dokumentacji

Art. 9 ust. 1 lit. b) zezwala państwom członkowskim na określenie wymogu, aby niektóre dokumenty związane z umową o pracę przechowywano lub udostępniano w formie papierowej lub elektronicznej. Nie oznacza to, że może być wymagane przekazanie takich dokumentów wraz ze zwykłym oświadczeniem.

Wszystkie państwa członkowskie (z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa) wymagają dokumentacji w dużej mierze odpowiadającej elementom, o których wyraźnie wspomina się w art. 9 ust. 1 lit. b) („umowa o pracę lub dokument równoważny [...], kart[a] płac, rozliczeni[e] czasu pracy wskazujące rozpoczęcie, zakończenie i długość dnia pracy oraz dowody wypłaty wynagrodzeń”).

Ponadto sześć państw członkowskich wymaga, aby w miejscu pracy dostępne były kopie dokumentów dotyczących tożsamości lub statusu pracowników: dokumentami tymi są zazwyczaj paszporty lub dowody tożsamości (w Chorwacji, na Łotwie, w Luksemburgu, Austrii), dokument przenośny A1 (we Włoszech, w Luksemburgu, Austrii, Słowenii), zezwolenie na pracę lub dokument pobytowy obywateli państw trzecich (w Hiszpanii, Chorwacji, na Łotwie, w Luksemburgu oraz Austrii).

Luksemburg wymaga przedłożenia kopii orzeczeń lekarskich o zdolności do wykonywania pracy, a w przypadku pracy w niepełnym wymiarze czasu lub umowy o pracę na czas określony zaświadczenia o zgodności wydanego przez właściwy organ kontroli. Chorwacja i Litwa wymagają dodatkowych dowodów koniecznych do przeprowadzenia kontroli i sprawowania nadzoru.

Większość państw członkowskich transponowała art. 9 ust. 1 lit. b) do prawa krajowego, stanowiąc, że dokumenty te muszą być dostępne w formie papierowej lub elektronicznej w miejscu pracy, do którego delegowano pracowników.

Obowiązek przechowywania dokumentów upływa formalnie wraz z końcem okresu delegowania w dziewięciu państwach (w Republice Czeskiej, Danii, na Cyprze, Litwie, w Luksemburgu, Niderlandach, Austrii, na Słowacji oraz w Finlandii).