1.

wzywa Radę i Komisję do uwzględnienia następujących zaleceń: i. współpraca z Parlamentem, aby umożliwić szybkie przyjęcie nowych instrumentów koniecznych do realizacji znajdujących się w Traktacie z Lizbony postanowień dotyczących budżetu i dokonać przeglądu dotychczasowych WRF, aby zapewnić dodatkowe środki niezbędne w celu realizacji inicjatyw, których nie przewidziano w momencie przyjmowania obowiązujących WRF; ii. pełne przestrzeganie art. 312 ust. 3 TFUE, który wymaga, aby ramy finansowe zawierały wszelkie postanowienia wymagane dla prawidłowego prowadzenia rocznej procedury budżetowej, oraz art. 312 ust. 5, który stanowi, że „[w] toku całej procedury prowadzącej do przyjęcia ram finansowych Parlament Europejski, Rada i Komisja podejmują wszelkie środki niezbędne do ułatwienia takiego przyjęcia”; iii. pełne przestrzeganie art. 311 TFUE, który wymaga, aby Unia pozyskiwała środki niezbędne do osiągnięcia swoich celów i prowadzenia swoich polityk, uwzględniając nowe obszary działań zawarte w Traktacie z Lizbony, w tym w dziedzinie polityki zagranicznej, sportu, przestrzeni kosmicznej, zmian klimatu, energetyki, turystyki i ochrony ludności; iv. wyciągnięcie wniosków z faktu, że nawet przed dodaniem tych nowych związanych z Traktatem z Lizbony potrzeb przez ostatnie cztery lata obowiązywania dotychczasowych WRF roczne budżety mogły być ustalane albo dzięki wykorzystywaniu istniejących rezerw lub dzięki korzystaniu z instrumentów przewidzianych w obowiązującym PMI, aby sfinansować priorytety UE, takie jak Galileo, instrument żywnościowy lub Europejski plan naprawy gospodarczej, oraz że pozostałe rezerwy w ramach pułapów aktualnych ram finansowych zostały uznane za niewystarczające na pozostały do końca ich obowiązywania okres; v. przestrzeganie pkt 4 dotychczasowego PMI, który stanowi, że „jeżeli w okresie obowiązywania wieloletnich ram finansowych na lata 2007 do 2013, zwanych dalej »ramami finansowymi«, do traktatu WE zostaną wprowadzone zmiany mające skutki dla budżetu, dokonane zostaną odpowiednio niezbędne dostosowania”; vi. uznanie, że aktualna sytuacja gospodarcza może skłonić władzę budżetową do poczynienia pewnych starań w celu ponownego rozważenia priorytetów w celu zapewnienia im odpowiednich funduszy, nie zapominając jednocześnie o europejskiej wartości dodanej budżetu UE, ponieważ wspólna mobilizacja zasobów finansowych stanowi wyraz solidarności i efektywności, gdyż w przeciwnym razie zostały by one wykorzystane w sposób rozproszony na szczeblu regionalnym i lokalnym; ponadto podkreślenie, że przytłaczająca część wydatków budżetowych UE wspiera długoterminowe inwestycje niezbędne do stymulowania wzrostu gospodarczego UE; vii. uznanie, że nowe potrzeby nie mogą zostać zaspokojone za pomocą przesunięć lub nowej hierarchii priorytetów i że przegląd WRF oraz mechanizmów elastyczności ujętych w PMI jest konieczny, wbrew stanowisku Rady określonemu w konkluzjach z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wytycznych budżetowych na 2011 r. i potwierdzonemu przez urzędującą prezydencję w odpowiedziach udzielonych podczas mającej miejsce 15 czerwca 2010 r. debaty w sprawie pytania ustnego B7-0310/2010 O-0074/2010; przypomina ponadto, że nowe potrzeby powstałe na skutek wejścia w życie Traktatu z Lizbony powinny, logicznie rzecz biorąc, skutkować oszczędnościami na poziomie krajowym i regionalnym; viii. reakcja na 3. deklarację zawartą w obowiązującym PMI wzywającą do przeprowadzenia pełnego i szeroko zakrojonego przeglądu do roku 2008/2009, obejmującego wszystkie aspekty wydatków i zasobów UE i zaprzestanie prób ujęcia wyzwań stojących przed UE i przysługujących jej na mocy nowego traktatu kompetencji w bardzo ograniczonym przeglądzie funkcjonowania dotychczasowego PMI pozbawionym jakiegokolwiek wymiaru politycznego; ix. przyznanie, że stanowisko Rady i Komisji w sprawie przeglądu WRF stoi w sprzeczności z faktem, że wciąż wysuwana są nowe propozycje wymagające nowych środków, takie jak porozumienie dotyczące bananów i ITER; x. wyrażenie obaw z powodu tendencji, która pojawiła się w państwach członkowskich, aby uruchamiać europejskie strategie polityczne poza budżetem UE; oszacowanie ryzyka wystąpienia braku demokratycznej kontroli nad tymi strategiami i ich legitymacji, a także naruszenia zasady uniwersalności budżetu UE i negatywnego wpływu, jaki ta tendencja może mieć na zasadę solidarności; xi. podjęcie niezbędnych kroków w celu dokonania przeglądu WRF zapewniającego dodatkowe środki niezbędne do utworzenia Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i realizacji innych związanych z Traktatem z Lizbony priorytetów politycznych, a także pozostałych inicjatyw, szczególnie w ramach działu 1a „Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia” i działu 4 „Stosunki zewnętrzne”, przynoszących korzyści UE i umożliwiających jej realizację podjętych zobowiązań i spełnienie oczekiwań obywateli; xii. uwzględnienie faktu, że bez takiego przeglądu Parlament nie będzie w stanie zatwierdzić żadnego wniosku o utworzenie nowych agencji lub innych inicjatyw Rady, chyba że będą im towarzyszyć propozycje dotyczące nowych środków finansowych; xiii. dążenie do większej elastyczności, jak stwierdzono w wyżej wspomnianym sprawozdaniu Komisji na temat funkcjonowania porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami; xiv. uznanie znaczenia elastyczności w tworzeniu rezerw i marginesów umożliwiających UE reagowanie na aktualne i przyszłe potrzeby, zarówno w obrębie ram finansowych, w i pomiędzy działami, jak i podczas negocjacji nad ich wysokością i przeglądem; xv. uwzględnienie faktu, że Parlament kładzie nacisk na bardziej zdecydowany i większy stopień elastyczności i utworzenie wystarczających rezerw dla każdej kategorii, a także zwiększenie kwot dostępnych poprzez instrument elastyczności i uproszczenie procedury przesunięć środków pomiędzy różnymi działami WRF; xvi. uwzględnienie faktu, że Parlament nie jest gotowy podejmować negocjacji nad wnioskami, które nie gwarantują co najmniej aktualnego stopnia elastyczności w przeglądach ram finansowych wynoszącego do 0,03 % DNB UE (o którym mowa w art. 8 ust. 3 wniosku w sprawie rozporządzenia dotyczącego WRF); xvii. zrozumienie, że czysto techniczne podejście do wdrożenia przepisów Traktatu z Lizbony w dziedzinie budżetowej jest niewystarczające oraz że Parlament musi mieć możliwość wyrażenia zgody bezzwłocznie podejmując prawdziwe polityczne negocjacje na odpowiednio wysokim – a w razie potrzeby najwyższym – szczeblu; xviii. mając na uwadze ewentualne dalekosiężne konsekwencje budżetowe, ponowne zastanowienie się nad europejskim mechanizmem stabilizacji finansowej przed przyjęciem rozporządzenia w sprawie WRF; zaakceptowanie, że oba organy władzy budżetowej biorą udział w podejmowaniu decyzji dotyczących wpływu tego mechanizmu na budżet UE; przyznanie, że wszelkie ewentualne potrzeby budżetowe związane z tym mechanizmem powinny być finansowane za pomocą doraźnego przeglądu WRF w celu zagwarantowania na czas wystarczającego udziału organu władzy budżetowej;