[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 11.1.2006

SEC(2006) 23 końcowy

Zalecenie

OPINIA RADY

zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie zaktualizowanego programu stabilności Finlandii na lata 2005-2009

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

Kontekst

Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu, który wszedł w życie dnia 1 lipca 1998 r., opiera się na dążeniu do solidnych finansów państwa jako środka służącego wzmocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy. W roku 2005 po raz pierwszy wprowadzono zmiany do Paktu. Reforma potwierdziła przydatność Paktu w zakresie utrzymywania dyscypliny budżetowej, a jednocześnie dążyła do wzmocnienia jego skuteczności i podstaw gospodarczych oraz do zabezpieczenia stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej.

Stanowiące część Paktu rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[1] stanowi, że Państwa Członkowskie muszą przedstawiać Radzie i Komisji programy stabilności lub konwergencji oraz ich coroczne zaktualizowane wersje (Państwa Członkowskie, które przyjęły jednolitą walutę przedstawiają (zaktualizowane) programy stabilizacji, a te, które jej jeszcze nie przyjęły, przedstawiają (zaktualizowane) programy konwergencji). Pierwszy program stabilności Finlandii przedstawiono we wrześniu 1998 r. Zgodnie z rozporządzeniem Rada zaopiniowała go dnia 12 października 1998 r., opierając się na zaleceniu Komisji i po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego. Zgodnie z tą samą procedurą zaktualizowane programy stabilizacji i konwergencji są oceniane przez Komisję i badane przez wspomniany wyżej Komitet; istnieje również możliwość zbadania programów przez Radę.

Państwa Członkowskie muszą określić w omawianych programach cel średnioterminowy dla sytuacji budżetowej oraz przedstawić środki podejmowane w celu osiągnięcia i utrzymania tego celu, włącznie z odpowiednimi założeniami ekonomicznymi. Reforma Paktu przewiduje zróżnicowanie celu średnioterminowego dla poszczególnych Państw Członkowskich z uwagi na ekonomiczne i budżetowe różnice wewnątrz Unii, uwzględniając również ryzyko fiskalne dotyczące stabilności finansów publicznych. Inne elementy reformy obejmują bardziej symetryczne podejście do polityki fiskalnej w ciągu całego cyklu poprzez zwiększoną dyscyplinę budżetową w dobrych okresach, przy jednoczesnym uwzględnieniu „poważnych reform strukturalnych”, których wpływ na długoterminową stabilność finansów publicznych znajduje potwierdzenie w faktach, należy wziąć pod uwagę w przypadku celu średnioterminowego lub ścieżki dostosowania prowadzącej do osiągnięcia tego celu.

Uwzględniając prognozę służb Komisji z jesieni 2005 r., kodeks postępowania[2], powszechnie przyjętą metodologię szacowania produktu potencjalnej produkcji i sald dostosowywanych cyklicznie oraz ogólne wytyczne polityki gospodarczej zawarte w zintegrowanych wytycznych na lata 2005 – 2008, Komisja zbadała ostatnio przedstawiony zaktualizowany program stabilności Finlandii i w oparciu o poniższą ocenę przyjęła zalecenie dotyczące opinii Rady w sprawie przedmiotowego programu.

Ocena

1. Zaktualizowany program stabilności Finlandii został przedstawiony w dniu 24 listopada 2005 r. Program ten obejmuje lata 2005 – 2009. Jego format zasadniczo odpowiada wzorowi programów stabilności i konwergencji określonemu w nowym kodeksie postępowania. Brakuje w nim niektórych danych obowiązkowych i opcjonalnych, których podania wymaga nowy kodeks postępowania (w szczególności brak jest danych o założeniach dotyczących otoczenia zewnętrznego na lata 2007-2009). Zaktualizowany program nie definiuje wyraźnie celu średnioterminowego dla sytuacji budżetowej, jak wymaga tego kodeks postępowania.

2. Po przezwyciężeniu wyjątkowo głębokiej recesji na początku lat 90. gospodarka Finlandii weszła w latach 1995-2004 w fazę znaczącego wzrostu, osiągając średnią stopę wzrostu na poziomie 3½ procenta rocznie, co stanowi 1½ procenta powyżej średniej w strefie euro. Dzięki znaczącemu wzrostowi udało się zwiększyć stopę zatrudnienia z poziomu 60% po wyjściu z recesji do poziomu 68% w 2004 r. Przy średniej rocznej stopie inflacji wynoszącej 1½ procenta była ona w latach 1995-2004 o ½ procenta niższa od poziomu w strefie euro. Scenariusz makroekonomiczny, bazowy dla tego programu, przewiduje, że realny wzrost PKB spadnie ze średniego rocznego poziomu 2,7% w latach 2005-2006 do średnio 2,3% przez pozostały okres realizacji programu. Na wysokość stopy wzrostu PKB w latach 2005 i 2006 znaczący wpływ mają przerwy produkcyjne w przemyśle celulozowo-papierniczym na skutek sporów pracowniczych, co wyjaśnia duży spadek w 2005 r., a następnie wzrost w 2006 r. Przedstawione w ramach programu prognozy krótko- i średnioterminowa są ostrożniejsze niż prognozy opracowane przez służby Komisji. Przewidywania programu odnośnie do inflacji wyglądają realistycznie i są zgodne z szacunkami służb Komisji.

3. W swojej opinii z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie poprzedniego zaktualizowanego programu stabilności obejmującego lata 2004-2008 Rada zatwierdziła przedstawioną w programie strategię budżetową. W oparciu o prognozę służb Komisji nadwyżkę sektora general government na 2005 r. szacuje się na 1,9% PKB, co jest zbliżone do założeń dotyczących wysokości nadwyżki ujętych w poprzednim zaktualizowanym programie.

4. Zasadniczymi celami rządu określonymi w niniejszym zaktualizowanym programie jest osiągnięcie stabilnych finansów administracji centralnej w normalnych warunkach wzrostu gospodarczego i zapewnienie długoterminowej stabilności finansów publicznych, biorąc pod uwagę niekorzystne skutki starzenia się społeczeństwa. Proponowane są także środki dla poprawy rachunków finansowych administracji samorządowych, dzięki którym do końca okresu objętego programem powinny one wykazywać stabilną pozycję. Nadwyżka sektora general government będzie wykazywała tendencję malejącą, osiągając do końca okresu objętego programem poziom 1,5% PKB. Zarówno dochody, jak i wydatki w stosunku do PKB będą się zmniejszały w latach 2005-2007 (o około 1 punkt procentowy PKB), natomiast przewiduje się, że w kolejnych latach obydwa wskaźniki, a tym samym i wierzytelności netto, pozostawać będą na stabilnym poziomie. Przewidywania dla pierwotnej nadwyżki pokazują nieco większe jej zmniejszenie się z racji przewidywanego obniżenia się udziału w PKB wydatków z tytułu odsetek. Zmniejszenie się nadwyżki powodowane jest przez stopniowe wprowadzanie obniżenia podatków. Poziom wydatków ma być kontrolowany przy pomocy przyjętych przez rząd pułapów wydatków budżetowych oraz poprzez redukcję wydatków z tytułu odsetek. W porównaniu z poprzednim zaktualizowanym programem szacunki dotyczące nadwyżki na lata 2006-2009 zostały skorygowane w dół o około 0,5% PKB w związku z obniżkami podatków i ostrożniejszymi rokowaniami co do pozycji finansowej funduszy ubezpieczeń społecznych i samorządów.

5. Pod względem strukturalnym przewiduje się, że nadwyżka nieznacznie zmniejszy się w ciągu kolejnych trzech lat z 2% PKB w 2005 r. do 1¾ procenta w latach 2006-2008, by w 2009 r. ponownie wzrosnąć. Jednakże wzrost ten w całości będzie wynikiem przewidywanego pogłębienia się luki podażowej do około -1% PKB pod koniec okresu objętego programem. Stosownie do zawartych w programie szacunków nadwyżka strukturalna obniży się do około 1½ % PKB do końca okresu objętego programem (2009 r.)[3]. Do celów niniejszej oceny przyjmuje się to za cel średnioterminowy programu. Jako że cel ten jest bardziej ambitny niż wymaga tego minimalna wartość orientacyjna (szacowana jako deficyt wynoszący około 1% PKB), jego osiągnięcie powinno stworzyć margines bezpieczeństwa chroniący przed ryzykiem pojawienia się nadmiernego deficytu. Wyznaczony w programie cel średnioterminowy jest właściwy, ponieważ mieści się on w zakresie określonym dla strefy euro i dla Państw Członkowskich grupy ERM II w Pakcie na rzecz Stabilności i Wzrostu oraz w kodeksie postępowania i jest bardziej ambitny niż nakazywałby wskaźnik zadłużenia i długoterminowy średni wzrost produkcji potencjalnej. Cel średnioterminowy założony na poziomie wyższym od wymaganego minimum uzasadniany jest w programie dążeniem do zapewnienia długoterminowej stabilności finansów publicznych.

6. Zagrożenia powiązane z przedstawionymi w zaktualizowanym programie założeniami budżetowymi wydają się być zasadniczo wyważone. Założenia do roku 2007 zgodne są z prognozą gospodarczą służb Komisji z wiosny 2005 r., przy czym nieco bardziej optymistyczna jest wspomniana prognoza. Wieloletnie pułapy wydatków dla administracji centralnej jak na razie spełniają swoją rolę polegającą na ograniczeniu wydatków, natomiast przewidywania odnośnie do podatków wydają się być oparte na ostrożnej ocenie. W odniesieniu do wzrostu gospodarczego program stabilności zwraca uwagę na możliwe ryzyko niedocenienia negatywnych skutków starzenia się społeczeństwa oraz malejącej podaży siły roboczej, tym niemniej biorąc pod uwagę, że w porównaniu z prognozą służb Komisji założenia dotyczące wzrostu wydają się być ostrożne, zagrożenia związane z perspektywą wzrostu można uznać za zrównoważone.

7. Uwzględniając wspomnianą powyżej ocenę ryzyka, strategia budżetowa zaprezentowana w programie wydaje się być wystarczająca w celu zapewnienia, że przewidywany w programie cel średnioterminowy będzie utrzymany przez cały okres programu. Daje to także dostateczny margines bezpieczeństwa chroniący przez cały okres programu przed ryzykiem przekroczenia maksymalnego poziomu dopuszczalnego deficytu wynoszącego 3% PKB przy normalnych wahaniach makroekonomicznych. Ogólnie rzecz biorąc, sytuacja budżetowa jest dobra, zaś strategia budżetowa stanowi przykład prawidłowego kształtowania polityki fiskalnej w zgodzie z wymogami paktu.

8. W świetle prognoz wskaźnik zadłużenia sektora general government brutto pozostanie na poziomie znacznie poniżej wartości referencyjnej 60% PKB przez cały okres programu. Zaktualizowany program przewiduje, że wskaźnik zadłużenia zmniejszy się z poziomu szacowanego na 42,7% PKB w 2005 r. do poziomu 40,1% do roku 2009. Zmniejszanie się wskaźnika zadłużenia, które byłoby wynikiem znaczących nadwyżek pierwotnych, jest równoważone przez zwiększającą zadłużenie korektę przepływów kapitału odzwierciedlającą akumulację aktywów w funduszach ubezpieczeń społecznych.

9. W odniesieniu do stabilności finansów publicznych odnotowuje się niski poziom zagrożenia dla Finlandii ze względu na przewidywane koszty budżetowe związane ze starzeniem się społeczeństwa. Wskaźnik zadłużenia brutto jest obecnie poniżej wartości referencyjnej 60% PKB i przewiduje się, że pozostanie poniżej tej wartości przez większą część okresu objętego prognozą, tj. do 2050 r. Znaczące aktywa ubezpieczeń społecznych oraz korzystna obecnie sytuacja budżetowa łagodzą wpływ na budżet związany ze skutkami starzenia się społeczeństwa. Tym niemniej w dłuższej perspektywie czasowej stabilność finansów publicznych może zostać zagrożona na skutek zwiększających się wydatków na emerytury. Zahamowanie wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa w perspektywie długoterminowej, a także udane wdrożenie najnowszych środków reformy ukierunkowanych na podniesienie efektywnego wieku emerytalnego przy jednoczesnym utrzymaniu zdrowej sytuacji budżetowej to kluczowe elementy obniżenia ryzyka dla stabilności finansów publicznych[4].

10. Środki przewidziane w sektorze finansów publicznych, jak na przykład wprowadzana właśnie szeroko zakrojona reforma systemu emerytalnego, są zasadniczo zgodne z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej zawartymi w zintegrowanych wytycznych na lata 2005 – 2008. Środki te mają na celu zapewnienie stabilności gospodarczej i fiskalnej oraz promowanie wzrostu i tworzenia miejsc pracy.

11. Narodowy program reform Finlandii przedstawiony w dniu 14 października 2005 r. w kontekście zaktualizowanej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia określa następujące wyzwania o znaczącym wpływie na finanse publiczne: (i) stabilność finansów publicznych oraz (ii) funkcjonowanie rynku pracy. Skutki dla budżetu nakreślone w Krajowym programie reform znajdują w pełni odzwierciedlenie w zawartych w programie stabilności przewidywaniach budżetowych. Środki w sektorze finansów publicznych przewidziane w programie stabilności pokrywają się z działaniami przewidzianymi w Krajowym programie reform. Program stabilności prezentuje w szczególności środki ukierunkowane na zwiększenie efektywności administracji tak centralnej, jak i samorządowej oraz stanowi potwierdzenie woli stosowania limitów wydatków budżetowych administracji centralnej w perspektywie czasowej wykraczającej poza bieżącą kadencję.

Zalecenie

OPINIA RADY

zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie zaktualizowanego programu stabilności Finlandii na lata 2005-2009

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[5], w szczególności jego art. 5 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

12. Dnia 24 stycznia 2006 r. Rada zbadała zaktualizowany program stabilności Finlandii obejmujący lata 2005 – 2009. Program zasadniczo odpowiada wzorowi programów stabilności i konwergencji określonemu w nowym kodeksie postępowania. Brakuje w nim niektórych danych obowiązkowych i opcjonalnych, których podania wymaga nowy kodeks postępowania (w szczególności brak jest danych o założeniach dotyczących otoczenia zewnętrznego na lata 2007-2009). Zaktualizowany program nie definiuje wyraźnie celu średnioterminowego dla sytuacji budżetowej jak wymaga tego kodeks postępowania.

13. Po przezwyciężeniu wyjątkowo głębokiej recesji na początku lat 90. gospodarka Finlandii weszła w fazę znaczącego wzrostu w latach 1995-2004, osiągając średnią stopę wzrostu na poziomie 3,6% rocznie. Dobra koniunktura przyczyniła się do wzrostu zatrudnienia, przy czym inflacja pozostawała na poziomie poniżej średniej w strefie euro. Scenariusz makroekonomiczny, bazowy dla tego programu, przewiduje, że realny wzrost PKB spadnie ze średniego rocznego poziomu 2,7% w latach 2005-2006 do średnio 2,3% przez pozostały okres realizacji programu. W oparciu o obecnie dostępne informacje scenariusz ten wydaje się być oparty na ostrożnych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego. Przewidywania programu dotyczące inflacji wydają się być realistyczne.

14. W swojej opinii z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie poprzedniego zaktualizowanego programu stabilności obejmującego lata 2004-2008 Rada zatwierdziła przedstawioną w programie strategię budżetową. W oparciu o prognozę służb Komisji nadwyżkę sektora general government na 2005 r. szacuje się na 1,9% PKB, co jest zbliżone do założeń dotyczących wysokości nadwyżki ujętych w poprzednim zaktualizowanym programie.

15. Zasadniczym celem rządu jest osiągnięcie stabilnych finansów administracji centralnej w normalnych warunkach wzrostu gospodarczego i zapewnienie długoterminowej stabilności finansów publicznych. Przewiduje się, że nadwyżka sektora general government wykazywać będzie nieznaczną tendencję spadkową, by do 2008/2009 r osiągnąć poziom 1,5% PKB, natomiast w przypadku nadwyżki pierwotnej nastąpi nieco większe jej zmniejszenie się z racji przewidywanego spadku wydatków z tytułu odsetek. Zmniejszenie się nadwyżki uzależnione jest od dochodów i odzwierciedla stopniowe wprowadzanie obniżek podatków. Poziom wydatków ma być kontrolowany przy pomocy przyjętych przez rząd pułapów wydatków budżetowych oraz poprzez redukcję wydatków z tytułu odsetek. W porównaniu z poprzednim zaktualizowanym programem szacunki dotyczące nadwyżki na lata 2006-2009 zostały skorygowane w dół o około 0,5% PKB w związku z obniżkami podatków i ostrożniejszymi rokowaniami co do sytuacji finansowej funduszy ubezpieczeń społecznych i samorządów.

16. Planuje się, że w okresie realizacji programu nadwyżka strukturalna (tj. dostosowane cyklicznie saldo netto pomniejszone o środki jednorazowe i inne środki tymczasowe) obliczona zgodnie z powszechnie przyjętą metodologią będzie się nieznacznie zmniejszała w następnych trzech latach z poziomu 2% PKB w 2005 r. do poziomu 1¾ procenta w latach 2006-2008, by w 2009 r. ponownie wzrosnąć w związku z przewidywanym pogłębieniem się luki podażowej. Zgodnie z założeniami programu nadwyżka strukturalna osiągnie około 1½ % PKB do końca okresu objętego programem[6], co można uznać za cel średnioterminowy programu, jako że jest on zbieżny z zasadami dotyczącymi celów średnioterminowych określonymi w Pakcie na rzecz Stabilności i Wzrostu i w kodeksie postępowania. Ponieważ cel ten jest bardziej ambitny niż wymaga tego minimalna wartość odniesienia (szacowana jako deficyt wynoszący około 1% PKB), jego osiągnięcie powinno stworzyć margines bezpieczeństwa chroniący przed ryzykiem pojawienia się nadmiernego deficytu. Wyznaczony w programie cel średnioterminowy jest właściwy, ponieważ mieści się on w zakresie określonym dla strefy euro i dla Państw Członkowskich grupy ERM II w Pakcie na rzecz Stabilności i Wzrostu oraz w kodeksie postępowania i jest bardziej ambitny niż nakazywałby wskaźnik zadłużenia i długoterminowy średni wzrost produkcji potencjalnej. Cel średnioterminowy założony na poziomie znacznie wyższym od wymaganego minimum uzasadniany jest w programie dążeniem do zapewnienia długoterminowej stabilności finansów publicznych.

17. Ryzyko związane z celami budżetowymi zawartymi w programie wydaje się być zasadniczo zrównoważone. Przewidywania dotyczące podatków wydają się opierać na ostrożnych założeniach, zaś ramy pułapu wydatków jak do tej pory spełniają swoją rolę. Program stabilności zwraca uwagę na możliwe ryzyko niedostatecznego uwzględnienia w obecnych szacunkach negatywnych skutków starzenia się społeczeństwa oraz malejącej podaży siły roboczej, tym niemniej, jak wspomniano powyżej, zawarte w zaktualizowanym programie przewidywania dotyczące wzrostu gospodarczego można uznać za wyważone.

18. W świetle powyższej oceny ryzyka przedstawione w programie założenia budżetowe wydają się być wystarczające do utrzymania celu średnioterminowego przez cały okres objęty programem, tak jak przewidziano to w programie. Ponadto daje to także dostateczny margines bezpieczeństwa chroniący przez cały okres programu przed ryzykiem przekroczenia maksymalnego poziomu dopuszczalnego deficytu wynoszącego 3% PKB przy normalnych wahaniach makroekonomicznych. Ogólnie rzecz biorąc, sytuacja budżetowa jest dobra, zaś strategia budżetowa stanowi przykład prawidłowego kształtowania polityki fiskalnej w zgodzie z wymogami paktu.

19. Szacuje się, że w 2005 r. wskaźnik zadłużenia osiągnie poziom 42,7% PKB i znajdzie się o wiele poniżej wartości referencyjnej określonej w Traktacie, która wynosi 60% PKB. Program przewiduje obniżenie się wskaźnika zadłużenia o 2,6 punktu procentowego w okresie objętym programem.

20. Finlandia wydaję się być w niewielkim stopniu narażona na ryzyko ze względu na przewidywane koszty budżetowe związane ze starzeniem się społeczeństwa Wskaźnik zadłużenia brutto jest obecnie poniżej wartości referencyjnej 60% PKB i przewiduje się, że pozostanie poniżej tej wartości przez większą część okresu objętego prognozą, tj. do 2050 r. Znaczące aktywa ubezpieczeń społecznych oraz korzystna obecnie sytuacja budżetowa łagodzą wpływ na budżet związany ze skutkami starzenia się społeczeństwa. Tym niemniej w dłuższej perspektywie czasowej stabilność finansów publicznych może zostać zagrożona na skutek zwiększających się wydatków na emerytury. Zahamowanie wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa w perspektywie długoterminowej, a także udane wdrożenie najnowszych środków reformy ukierunkowanych na podniesienie efektywnego wieku emerytalnego przy jednoczesnym utrzymaniu zdrowej sytuacji budżetowej to kluczowe elementy obniżenia ryzyka dla stabilności finansów publicznych[7].

21. Środki przewidziane w sektorze finansów publicznych, jak na przykład wprowadzana właśnie szeroko zakrojona reforma systemu emerytalnego, są zasadniczo zgodne z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej zawartymi w zintegrowanych wytycznych na lata 2005 – 2008. Środki te mają na celu zapewnienie stabilności gospodarczej i budżetowej oraz promowanie wzrostu i tworzenie miejsc pracy.

22. Narodowy program reform Finlandii przedstawiony w dniu 14 października 2005 r. w kontekście zaktualizowanej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia określa następujące wyzwania o znaczącym wpływie na finanse publiczne: (i) stabilność finansów publicznych oraz (ii) funkcjonowanie rynku pracy. Skutki dla budżetu nakreślone w Krajowym programie reform znajdują w pełni odzwierciedlenie w zawartych w programie stabilności przewidywaniach budżetowych. Środki w sektorze finansów publicznych przewidziane w programie stabilności pokrywają się z działaniami przewidzianymi w Krajowym programie reform. Program stabilności prezentuje w szczególności środki ukierunkowane na zwiększenie efektywności administracji tak centralnej, jak i samorządowej oraz stanowi potwierdzenie woli stosowania limitów wydatków budżetowych administracji centralnej w perspektywie czasowej wykraczającej poza bieżącą kadencję.

Porównanie głównych przewidywań makroekonomicznych i budżetowych

2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 |

Realny PKB (zmiana w %) | PS listopad 2005 | 3.6 | 2.1 | 3.2 | 2.6 | 2.3 | 2.1 |

KOM listopad 2005 | 3.6 | 1.9 | 3.5 | 3.1 | n.d. | n.d. |

SP Dec 2004 | 3.2 | 2.8 | 2.4 | 2.2 | 2.0 | n.a. |

Inflacja HICP (%) | PS listopad 2005 | 0.2 | 1.0 | 1.3 | 1.5 | 1.8 | 1.8 |

KOM listopad 2005 | 0.1 | 1.0 | 1.4 | 1.3 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 2004 | 0.2 | 1.4 | 1.8 | 1.8 | 1.8 | n.d. |

Luka podażowa (w % potencjalnego PKB) | PS listopad 20051 | 0.0 | -0.7 | -0.2 | -0.2 | -0.5 | -0.9 |

KOM listopad20055 | -0,2 | -1.2 | -0.7 | -0.5 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 20041 | -0.3 | -0.1 | -0.2 | -0.4 | -0.6 | n.d. |

Saldo sektora general government (% PKB) | PS listopad 2005 | 2.1 | 1.8 | 1.6 | 1.6 | 1.5 | 1.5 |

KOM listopad 2005 | 2.1 | 1.9 | 1.9 | 1.8 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 2004 | 2.0 | 1.8 | 2.1 | 2.2 | 2.0 | n.d. |

Saldo pierwotne (% PKB) | PS listopad 2005 | 3.7 | 3.4 | 3.1 | 2.9 | 2.8 | 2.8 |

KOM listopad 2005 | 3.8 | 3.8 | 3.7 | 3.6 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 2004 | 3.7 | 3.4 | 3.8 | 3.9 | 3.7 | n.d. |

Saldo dostosowane cyklicznie = saldo strukturalne2,3 (% PKB) | PS listopad 20051 | 2.1 | 2.1 | 1.7 | 1.7 | 1.7 | 2.0 |

KOM listopad 20054 | 2.3 | 2.7 | 2.3 | 2.1 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 20041 | 2.2 | 1.9 | 2.2 | 2.4 | 2.4 | n.d. |

Dług publiczny brutto (% PKB) | PS listopad 2005 | 44.9 | 42.7 | 41.7 | 41.1 | 40.6 | 40.1 |

KOM listopad 2005 | 45.1 | 42.8 | 41.5 | 40.6 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 2004 | 44.6 | 43.4 | 42.5 | 41.7 | 41.1 | n.d. |

Uwagi: 1Obliczenia służb Komisji oparte na informacjach zawartych w programie 2Saldo dostosowane cyklicznie, wyłączając środki jednorazowe i inne środki tymczasowe 3Środki jednorazowe i inne środki tymczasowe zgodnie z programem 4Środki jednorazowe i inne środki tymczasowe zgodnie z prognozą służb Komisji z jesieni 2005 r. 5W oparciu o szacowany potencjalny wzrost w wysokości odpowiednio 2,9%, 2,9%, 2,8% i 2,7% w latach 2004-2007. Źródło: Program stabilności (PS); prognozy gospodarcze służb Komisji z jesieni 2005 r. (KOM), obliczenia służb Komisji |

[1] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1055/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 1). Wszystkie dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na następującej stronie internetowej:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[2] Opinia Komitetu Ekonomiczno-Finansowego w sprawie „Szczegółowych zasad wdrażania Paktu Stabilności i Wzrostu oraz wytycznych dotyczących formy i treści programów stabilności i konwergencji”, zatwierdzona przez Radę ds. Gospodarczych i Finansowych (Ecofin) dnia 11 października 2005 r.

[3] Zgodnie z zawartymi w programie obliczeniami. Z ponownych obliczeń, jakie służby Komisji przeprowadziły na podstawie informacji zawartych w programie i stosownie do powszechnie przyjętej metodologii, wynika nadwyżka strukturalna w wysokości 2% PKB w 2009 r.

[4] Szczegóły dotyczące długoterminowej stabilności zamieszczono w ocenie technicznej programu sporządzonej przez służby Komisji, która zostanie opublikowana na następującej stronie internetowej:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[5] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1055/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 1). Dokumenty przywołane w niniejszym tekście są dostępne na stronie internetowej:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[6] Zgodnie z zawartymi w programie obliczeniami. Z ponownych obliczeń, jakie służby Komisji przeprowadziły na podstawie informacji zawartych w programie i stosownie do powszechnie przyjętej metodologii, wynika nadwyżka strukturalna w wysokości 2% PKB w 2009 r.

[7] Szczegółowe informacje dotyczące długoterminowej stabilności zamieszczono w ocenie technicznej programu sporządzonej przez służby Komisji, która zostanie opublikowana na następującej stronie internetowej:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm