UZASADNIENIE

1.KONTEKST ZALECENIA

Umowa INTERBUS w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (zwana dalej „umową INTERBUS”) weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. Unia Europejska jest umawiającą się stroną umowy INTERBUS.

Umowa INTERBUS obejmuje obecnie międzynarodowe okazjonalne przewozy pasażerów autokarami i autobusami.

W dniu 5 grudnia 2014 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia w imieniu Unii Europejskiej negocjacji w sprawie rozszerzenia zakresu umowy INTERBUS na regularne i regularne specjalne przewozy pasażerów autokarami i autobusami. Na podstawie tego samego upoważnienia udzielonego przez Radę Komisja wynegocjowała protokół rozszerzający możliwość przystąpienia Królestwa Marokańskiego do umowy INTERBUS.

Na podstawie wniosku Komisji Rada przyjęła w dniu 16 lipca 2018 r. decyzje w sprawie podpisania obu protokołów.

Art. 20 ust. 1 Protokołu do Umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) dotyczącego międzynarodowych regularnych i regularnych specjalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (zwanego dalej „protokołem dotyczącym regularnych i regularnych specjalnych usług”) oraz art. 2 Protokołu zmieniającego Umowę w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa INTERBUS) poprzez rozszerzenie możliwości przystąpienia na Królestwo Marokańskie (zwanego dalej „protokołem dotyczącym Królestwa Marokańskiego”) odpowiednio stanowią: „Niniejszy protokół będzie otwarty do podpisania w Brukseli od dnia 16.7.2018 do dnia 16.4.2019 r. w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej, który będzie depozytariuszem protokołu.”

Przed upływem terminu na podpisanie umowy, tj. przed dniem 16 kwietnia 2019 r., tylko jedna z umawiających się stron umowy INTERBUS podpisała protokół dotyczący regularnych i regularnych specjalnych usług, a cztery umawiające się strony umowy INTERBUS podpisały protokół dotyczący Królestwa Marokańskiego.

Protokół dotyczący regularnych i regularnych specjalnych usług przewiduje w odniesieniu do jego wejścia w życie, że odpowiednie postanowienia umowy INTERBUS, w szczególności jej art. 27 i 28, stosuje się odpowiednio. Zgodnie z tymi postanowieniami umowa zostaje zatwierdzona lub ratyfikowana przez sygnatariuszy zgodnie z ich własnymi procedurami i wchodzi w życie w stosunku do umawiających się stron, które zatwierdziły ją lub ratyfikowały, kiedy cztery umawiające się strony, w tym UE, zatwierdzą ją lub ją ratyfikują. Odniesienie do sygnatariuszy oznacza, że aby protokół dotyczący regularnych i regularnych specjalnych usług mógł wejść w życie, co najmniej cztery umawiające się strony muszą go podpisać i, co za tym idzie, zatwierdzić lub ratyfikować. Jak wspomniano powyżej, przed upływem okresu, w którym protokół dotyczący regularnych i regularnych specjalnych usług był otwarty do podpisu, został podpisany jedynie przez Unię.

Natomiast w protokole dotyczącym Królestwa Marokańskiego przewidziano, że jego podpisanie, zatwierdzenie lub ratyfikacja przez sygnatariuszy odbywa się zgodnie z ich własnymi procedurami. Nie przewidziano jednak przystąpienia umawiających się stron, które go nie podpisały oraz nie zatwierdziły bądź nie ratyfikowały. Jak wspomniano powyżej, przed upływem okresu, w którym protokół dotyczący Królestwa Marokańskiego był otwarty do podpisu nie wszystkie umawiające się strony umowy INTERBUS go podpisały.

W świetle powyższego, o ile okresy podpisania protokołów nie zostaną przedłużone lub usunięte, żadna inna umawiająca się strona umowy INTERBUS nie może ich podpisać, a co za tym idzie zatwierdzić lub ratyfikować i stać się również umawiającą się stroną tych protokołów. Miałoby to poważne konsekwencje: protokół dotyczący regularnych i regularnych specjalnych usług nie mógłby wejść w życie, ponieważ wymaga czterech ratyfikacji, podczas gdy protokół dotyczący Królestwa Marokańskiego, podpisany i zatwierdzony lub ratyfikowany przez cztery umawiające się strony umowy INTERBUS, mógłby wejść w życie, ale obejmowałby tylko cztery z obecnych ośmiu umawiających się stron, co spowodowałoby, że zarządzanie całością umowy INTERBUS stałoby się nadmiernie skomplikowane i praktycznie utrudniło Królestwu Marokańskiemu wejście w relacje traktatowe ze wszystkimi umawiającymi się stronami umowy INTERBUS.

Ponadto przystąpienie przez Królestwo Marokańskie do umowy INTERBUS przed ratyfikacją protokołu dotyczącego Królestwa Marokańskiego przez wszystkie obecnie umawiające się strony umowy INTERBUS doprowadziłoby w praktyce do stworzenia nowej, mniejszej umowy INTERBUS w ramach umowy głównej (jedna umowa z Królestwem Marokańskim i umawiającymi się stronami, w odniesieniu do których protokół wszedł w życie, a druga umowa z obecnymi ośmioma istniejącymi umawiającymi się stronami bez Królestwa Maroka). Tego rodzaju rozwiązanie nie jest przewidziane w umowie INTERBUS i spowodowałoby, że zarządzanie umową INTERBUS stałoby się praktycznie niemożliwe. Należy zatem zmienić art. 4 protokołu dotyczącego Królestwa Marokańskiego, aby protokół ten wszedł w życie dopiero po jego zatwierdzeniu lub ratyfikacji przez wszystkie umawiające się strony.

Ponieważ w międzyczasie jedna z umawiających się stron umowy INTERBUS zmieniła swoją oficjalną nazwę, a mianowicie na Republika Macedonii Północnej, stosowne mogłoby być również wprowadzenie zmian do tych dwóch protokołów, aby odniesienia do tej umawiającej się strony zawierały jej nową nazwę.

Zmiana protokołów nie powinna mieć wpływu na ważność podpisów, które już zostały złożone.