PL    PL 
 
 
 KOMISJA  
EUROPEJSKA   
Bruksela, dnia 26.9.2017 r.  
COM(2017) 546 final  
  
SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY  
Przegląd śródokresowy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 
652/2014 ustanawiającego przepisy w zakresie zarządzania wydatkami odnoszącymi się 
do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczącymi 
zdrowia rośli n i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin, zmieniającego 
dyrektywy Rady 98/56/WE, 2000/29/WE i 2008/90/WE, rozporządzenia Parlamentu 
Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002, (WE) nr 882/2004 i (WE) nr 396/2005, 
dyrektywę Parlamentu Europejskiego i R ady 2009/128/WE i rozporządzenie 
Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 oraz uchylającego decyzje Rady 
66/399/EWG, 76/894/EWG i 2009/470/WE  
{SWD(2017) 314 final}  
{SWD(2017) 315 final}  
{SWD(2017) 316 final}   
 
2 
 SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIGO I RADY  
Przegląd śródokresowy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 
nr 652/2014 ustanawiającego przepisy w  zakresie zarządzania wydatkami odnoszącymi 
się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i  dobrostanu zwierząt oraz 
dotyczącymi zdrowia roślin i  materiału przeznaczonego do repro dukcji roślin1, 
zmieniającego dyrektywy Rady 98/56/WE, 2000/29/WE i  2008/90/WE, rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE) nr  178/2002, (WE) nr  882/2004 i (WE) 
nr 396/2005, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/128/WE 
i rozporządzenie Par lamentu Europejskiego i  Rady (WE) nr  1107/2009 oraz 
uchylającego decyzje Rady 66/399/EWG, 76/894/EWG i  2009/470/WE  
1. Wprowadzenie  
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) nr  652/2014 (zwane dalej 
„rozporządzeniem w  sprawie wspólnych ram finansowyc h”) weszło w  życie pod koniec 
czerwca 2014  r. i  ustanowiło wspólne ramy finansowe  w dziedzinie łańcucha 
żywnościowego, zdrowia zwierząt i  dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin oraz materiału 
przeznaczonego do reprodukcji roślin.  
Niniejsze sprawozdanie opraco wano na podstawie art.  42 („Ocena”) rozporządzenia 
w sprawie wspólnych ram finansowych, w  którym to artykule zobowiązuje się Komisję do 
sporządzenia i  przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i  Radzie śródokresowego 
sprawozdania z  oceny obejmującego poniż sze środki finansowane z UE.  
 Weterynaryjne programy zwalczania, kontroli i  nadzoru ( zwane dalej „programami 
weterynaryjnymi”) wdrażane przez państwa członkowskie i  mające na celu stopniowe 
wyeliminowanie chorób zwierząt i  chorób odzwierzęcych i  wprowadzeni e środków 
zwalczania chorób.  
 Programy kontroli fitosanitarnych  dotyczących występowania agrofagów na terytorium 
Unii.  
 Weterynaryjne i  fitosanitarne środki nadzwyczajne , które mają na celu szybkie 
radzenie sobie z  sytuacjami nadzwyczajnymi powiązanymi, odpo wiednio, ze zdrowiem 
zwierząt i  zdrowiem roślin.  
 Działania laboratoriów referencyjnych Unii Europejskiej , które mają na celu 
zapewnienie wysokiej jakości jednolitych badań w UE oraz wspieranie działań Komisji 
w zakresie zarządzania ryzykiem w  obszarze badań laboratoryjnych.  
 Program „Lepsze szkolenia na rzecz bezpieczniejszej żywności” , który jest inicjatywą 
szkoleniową skierowaną do personelu organów krajowych przeprowadzających kontrole 
urzędowe w  zakresie przepisów dotyczących żywności i  pasz, zdrowia  i dobrostanu 
zwierząt oraz zdrowia roślin.  
                                                            
1 Dz.U. L 189 z 27.6.2014, s. 1.  
 
3 
 W ramach bieżących wieloletnich ram finansowych (WRF) kwoty przydzielone na potrzeby 
wyżej wymienionego zestawu działań odpowiadają niemal całkowitej kwocie budżetu 
przeznaczonego dla obszaru łańcucha żywnościowe go. 
Niniejsze sprawozdanie zawiera opis wyników przeglądu śródokresowego w  oparciu 
o zewnętrzne badanie uzupełniające2 oraz ocenę wewnętrzną przeprowadzoną na szczeblu 
Komisji. Dołączono do niego dokument roboczy służb Komisji (SWD), który zawiera 
przegląd  wdrażania działań w  obrębie wspólnych ram finansowych pod względem 
technicznym i  finansowym oraz podsumowanie ustaleń zewnętrznego badania 
uzupełniającego.  
Program wydatków UE zapewnia wsparcie finansowe na potrzeby osiągnięcia celów unijnego 
prawodawstwa  w zakresie żywności i  pasz. Wkład programu w  osiągnięcie celów należy 
rozpatrywać w  ścisłym powiązaniu z  wkładem w  postaci wydatków i  środków krajowych, 
które zgodnie z  prawem wymagają podjęcia działań przez państwa członkowskie.  
Zakres przeglądu śródokre sowego obejmuje wdrażanie rozporządzenia w  sprawie wspólnych 
ram finansowych w  latach 2014 –2015 oraz – w oparciu o  dostępne dane wstępne – w 2016  r. 
Ocena ta jest ograniczona z  uwagi na fakt, że dostępne są jedynie fragmentaryczne dane 
za 2016  r. 
2. Kontekst i cele rozporządzenia w  sprawie wspólnych ram finansowych  
Rozporządzenie w  sprawie wspólnych ram finansowych ustanowiono, aby usprawnić 
wydatkowanie środków na rzecz realizacji działań w  zakresie łańcucha żywnościowego oraz 
skupić uwagę na tych unijnych pr iorytetach finansowania, które przynoszą rzeczywistą 
wartość dodaną. Zmodernizowano w  nim i  zracjonalizowano już istniejące przepisy dotyczące 
finansowania, które zgrupowano w  jednolitych ramach, wprowadzając ujednolicone 
procedury, standardowe stawki płat ności oraz jasne kwalifikowalne koszty i  środki.  
Z operacyjnego punktu widzenia większość z  tych działań i  środków wspierano już przed 
2014  r. Wprowadzono nowe środki w obszarze fitosanitarnym, tj. możliwość 
współfinansowania wdrażania programów kontroli występowania agrofagów roślin na terenie 
Unii.  
Ogólnym celem politycznym rozporządzenia w  sprawie wspólnych ram finansowych jest 
przyczynianie się do wysokiego poziomu zdrowia człowieka, zwierząt i  roślin na wszystkich 
etapach łańcucha żywnościowego i  w powiązanych dziedzinach poprzez zapobieganie 
występowaniu chorób i  agrofagów oraz ich zwalczanie, jak też zapewnianie wysokiego 
poziomu ochrony konsumentów i  środowiska, przy jednoczesnym zwiększeniu 
konkurencyjności unijnego przemysłu spożywczego i  paszowe go oraz sprzyjaniu tworzeniu 
miejsc pracy.  
                                                            
2 Przegląd śródokresowy rozporządzenia (UE) nr 652/2014 sporządzony przez firmę IBF International 
consulting (zob. załączony dokument roboczy służb Komisji).  
 
4 
 W ramach celu ogólnego wydzielono cztery cele szczegółowe, po jednym na każdy z  czterech 
obszarów wydatków objętych rozporządzeniem w  sprawie wspólnych ram finansowych, tj. 
bezpieczeństwo żywności, zdrowie i  dobro stan zwierząt, zdrowie roślin, kontrole urzędowe.  
Tym celom szczegółowym towarzyszy sześć wskaźników skuteczności działania, które 
również określono w  rozporządzeniu w  sprawie wspólnych ram finansowych i  które stały się 
podstawą dla przeprowadzenia oceny s ektorowej środków wdrożonych w  ramach każdego 
z czterech obszarów wydatków.  
Aby zrealizować ten cel, na potrzeby rozporządzenia w  sprawie wspólnych ram finansowych 
przyznano maksymalny łączny pułap wydatków w  wysokości 1 891 936 000 EUR na okres 
siedmiu la t (2014 –2020) objętych bieżącymi wieloletnimi ramami finansowymi.  
Wydatki w  obrębie wspólnych ram finansowych to przede wszystkim bezpośrednie 
współfinansowanie przekazywane państwom członkowskim, które są niemal wyłącznymi 
beneficjentami środków UE wydatk owanych w  tym obszarze. Państwa członkowskie 
otrzymują zwrot kosztów kwalifikowalnych poniesionych w  związku z  wdrażaniem 
kwalifikujących się środków. Wkład finansowy Unii ma zazwyczaj postać dotacji.  
3. Wynik przeglądu śródokresowego wdrażania rozporządzenia  w sprawie 
wspólnych ram finansowych  
Zgodnie z  przepisami art.  42 rozporządzenia w  sprawie wspólnych ram finansowych 
w śródokresowym sprawozdaniu z  oceny uwzględnia się następujące aspekty:  
 realizację celów wspólnych ram finansowych (art.  2 ust.  1) pod wzg lędem skuteczności 
wykorzystania zasobów i  ich wartości dodanej na poziomie Unii;  
 zakres uproszczenia;  
 ciągłą adekwatność wszystkich celów;  
 wkład środków w  realizację priorytetów unijnych w  postaci inteligentnego, trwałego 
wzrostu gospodarczego sprzyjające go włączeniu społecznemu.  
Uwzględnia się w  nim także wyniki oceny długoterminowych skutków poprzednich środków.  
W ocenie bierze się pod uwagę postępy, których dokonano dzięki korzystaniu z  sześciu 
wskaźników wspólnych ram finansowych wymienionych w  art. 2 ust. 23.  
3.1 Realizacja celów rozporządzenia w  sprawie wspólnych ram finansowych: 
skuteczność i  europejska wartość dodana  
Ogólny cel polityki przedstawiony w  części dotyczącej kontekstu niniejszego sprawozdania 
jest uzupełniony czterema celami szczegółowy mi, po jednym na każdy z  czterech obszarów 
wydatków.  
                                                            
3 Tabela 1 dokumentu roboczego służb Komisji dołączonego do niniejszego sprawozdania.  
 
5 
  Zdrowie zwierząt : przyczynienie się do poprawy statusu zdrowia zwierząt w  Unii 
i wspierania poprawy dobrostanu zwierząt.  
 Zdrowie roślin : przyczynienie się do szybkiego wykrywania agrofagów i  ich zwalczania, 
jeśli pojawiły się na terytorium Unii.  
 Kontrole urzędowe : przyczynienie się do poprawy efektywności, skuteczności 
i wiarygodności kontroli urzędowych i  innych działań prowadzonych w  celu skutecznego 
wdrażania i  przestrzegania przepisów unijnych  (w dziedzinach objętych rozporządzeniem 
w sprawie wspólnych ram finansowych).  
 Bezpieczeństwo żywności : przyczynienie się do wysokiego poziomu bezpieczeństwa 
żywności i  systemów produkcji żywności i  innych produktów, które mogą mieć wpływ na 
bezpieczeństwo  żywności, przy jednoczesnym zwiększeniu zrównoważonego charakteru 
produkcji żywności.  
Tym celom szczegółowym towarzyszy sześć wskaźników rozporządzenia w  sprawie 
wspólnych ram finansowych, o  których mowa powyżej, określających ogólne podejście do 
śledzeni a postępów w  wydatkowaniu środków w  tym obszarze. W  celu konkretnego 
monitorowania i  mierzenia skuteczności działań podejmowanych w  obrębie wspólnych ram 
finansowych służby Komisji przełożyły ponadto te wskaźniki na kompleksowy zestaw 
dwudziestu jeden oper acyjnych wskaźników technicznych, określając szczegółowe cele dla 
każdego wskaźnika4 w perspektywie do  2017 i do  2020  r. Ten zestaw wskaźników zapewnia 
informacje dotyczące technicznej skuteczności środków wprowadzanych w  obrębie 
wspólnych ram finansowych,  ale nie umożliwia on przeprowadzenia oceny opłacalności 
programu. W  szczególności brak dostępnych wskaźników opłacalności ogranicza ocenę 
skuteczności środków wprowadzanych w  obrębie wspólnych ram finansowych.  
3.1.1  Zdrowie zwierząt  
Realizacja celów  
Najwi ększą część wydatków w  budżecie rozporządzenia w  sprawie wspólnych ram 
finansowych przeznaczono na wdrażanie środków weterynaryjnych, przy czym na same 
programy weterynaryjne przypada ponad 75  % łącznych wydatków w  2014 i  2015  r. Kwota 
płatności na rzecz p rogramów weterynaryjnych w  2014  r. wyniosła 136 mln EUR, przy 
łącznej kwocie płatności w  wysokości 180 mln EUR, a w  2015  r. wyniosła ona  148 mln EUR, 
przy łącznej kwocie płatności w  wysokości 194 mln EUR. Wagę tych środków w  budżecie 
odzwierciedla również fakt, że 12 z  21 monitorowanych w  tym kontekście wskaźników 
technicznych jest powiązanych z  tym obszarem wydatków. Wybrane wskaźniki koncentrują 
się na najważniejszych chorobach zwierząt i  chorobach odzwierzęcych; umożliwiają one 
monitorowanie zmiany zasię gu geograficznego obszarów UE, które są wolne od danych 
chorób zwierząt, oraz pomiar parametrów technicznych takich jak częstość występowania, 
zachorowalność i  liczba zachorowań. Analiza tych wskaźników obejmująca lata 2014 –2016 
                                                            
4 Szczegółowe informacje dotyczące obu operacyjnych wskaźników technicznych znajdują się w 
załączniku 4 do dokumentu roboczego służb Komisji.  
 
6 
 ujawnia pozytywne tendencje  epidemiologiczne w  przypadku wszystkich najważniejszych 
chorób, na rzecz walki z  którymi przyznaje się wsparcie finansowe UE w  ramach programów 
weterynaryjnych, przy czym coraz więcej państw członkowskich lub regionów staje się 
wolnych od chorób zwierząt,  a wszystkie monitorowane parametry wykazują ogólnie 
tendencję spadkową. Istotnym przykładem są tutaj unijne programy walki z  wścieklizną: 
chorobę tę niemal wyeliminowano w UE wśród dzikich zwierząt (oczekuje się, że zniknie ona 
zupełnie do  2020  r.), a  liczba zachorowań spadła z  80 w  2014  r. do zaledwie 18 w  2016  r., co 
stanowi znaczny spadek zagrożenia zdrowia, dzięki czemu możliwe jest swobodne 
przemieszczanie kotów i  psów we wszystkich państwach UE. Kolejnym pozytywnym 
przykładem jest wzrost liczby państ w członkowskich wolnych od brucelozy bydła: pod 
koniec 2016  r. dwa z  pięciu państw członkowskich, w  których w  badanym okresie 
realizowano program współfinansowany przez UE, stały się wolne od tej choroby; w  trzech 
pozostałych państwach członkowskich główny  wskaźnik skuteczności działania służący do 
monitorowania zmiany częstości występowania tej choroby w  stadach spadł w  tym samym 
okresie o  25 %, co wskazuje na pozytywną tendencję w  dążeniu do całkowitego zwalczenia 
tej choroby. Należy jednak zauważyć, że w  dalszym ciągu istnieją pewne obszary, w  których 
nie odnotowuje się oczekiwanej poprawy – dzieje się tak np. w  przypadku gruźlicy bydła (w 
jednym z  pięciu państw członkowskich, w  których realizowany jest program 
współfinansowany przez UE) oraz brucelozy kó z i owiec (w jednym państwie członkowskim 
i kilku regionach innego państwa członkowskiego z  sześciu państw członkowskich, w  których 
realizowany jest program współfinansowany przez UE). Chociaż odnotowuje się poprawę 
w przypadku wskaźników dotyczących salmo nelli i  brucelozy zwierząt, to w  przypadku 
wskaźników odnoszących się do zdrowia ludzi w  trzyletnim okresie objętym oceną nie 
zaobserwowano jeszcze oczekiwanych rezultatów  (tj. rocznego dwuprocentowego spadku 
zachorowań).  
Wdrażanie środków nadzwyczajnych w  przypadku wystąpienia ognisk chorób 
weterynaryjnych również odgrywa kluczową rolę w  realizacji celu poprawy statusu zdrowia 
zwierząt w UE i  ochrony gospodarki UE przed poważnym kryzysem weterynaryjnym na 
wielką skalę. Dzięki wczesnemu wykrywaniu i  natychm iastowemu stosowaniu środków 
nadzwyczajnych współfinansowanych przez UE udało się skutecznie ograniczyć 
rozprzestrzenianie się wszystkich niedawnych epidemii, uniknięto także poważnych 
konsekwencji dla gospodarki w  postaci ograniczeń handlu czy wstrzymania  wywozu. 
Ostatnim tego przykładem jest walka z  epidemią choroby guzowatej skóry bydła, zakaźnej 
choroby wirusowej bydła przenoszonej poprzez zakażoną ślinę lub przez owady, która 
przedostała się do UE z  Turcji. W 2016  r. choroba ta pojawiła się w  siedmiu p aństwach 
w południowo -wschodniej części Europy, w  tym w  Grecji, Bułgarii i na Bałkanach. 
Wszystkie te państwa uciekły się do masowych szczepień, przy wsparciu unijnego banku 
szczepionek na chorobę guzowatej skóry bydła, który został niezwłocznie ustanowion y 
w celu poradzenia sobie z  kryzysem. Dzięki kampanii szczepień udało się ograniczyć 
rozprzestrzenianie się choroby: choroba ta nie dotknęła żadnego innego państwa 
członkowskiego w  2016  r. i nie pojawiła się ponownie na obszarach objętych szczepieniami.  
Skuteczność  
 
7 
 W miarę poprawy statusu zdrowia zwierząt stopniowo zmniejsza się zasoby finansowe 
potrzebne w  odniesieniu do danego obszaru – w szczególnym przypadku programów 
weterynaryjnych zasoby te zmniejszono o  11 mln EUR w  ciągu trzyletniego okresu objęte go 
oceną.  
Mniejszą przewidywalność odnotowuje się w  przypadku wydatków na rzecz środków 
nadzwyczajnych; wydatki te zmieniają się z  roku na rok w  związku z  czynnikami, które 
trudno jest przewidzieć i  kontrolować, w  tym zmianą klimatu i  globalizacją występo wania 
wektorów chorób oraz cyklicznym powracaniem pewnych chorób endemicznych.  
Należy podkreślić, że w  niedawnym sprawozdaniu specjalnym Trybunału Obrachunkowego5 
opublikowanym w  kwietniu 2016  r. uznano, że realizowana przez Komisję strategia 
zwalczania c horób zwierząt jest odpowiednia i  dobrze rozwinięta oraz że zawiera dobre ramy 
służące odpowiedniemu uszeregowaniu zasobów budżetowych w  ramach priorytetowych 
programów. Z  ustaleń Trybunału Obrachunkowego wynika, że programy państw 
członkowskich spełniają wymagane kryteria i są one na ogół dobrze opracowane i  właściwie 
wdrażane. Ponadto państwa członkowskie posiadają odpowiednie systemy umożliwiające 
identyfikację ognisk chorób zwierząt i  ułatwiające ich zwalczanie. Należy jednak zauważyć, 
że w  sprawozdaniu  Trybunału Obrachunkowego uznano również, że brak odpowiednich 
modeli norm międzynarodowych i  wskaźników ekonomicznych ogranicza możliwość 
wykazania przez Komisję opłacalności wydatków w  dziedzinie weterynarii . 
Europejska wartość dodana  
Poprawę statusu zdr owia zwierząt osiągnięto dzięki wprowadzeniu środków prawnych na 
szczeblu unijnym wraz z  zapewnieniem państwom członkowskim przez UE wsparcia 
technicznego i  finansowego. Jeżeli podejrzewa się lub potwierdza wystąpienie choroby, 
w ramach systemu środków nad zwyczajnych bezzwłocznie uruchamiany jest szereg działań 
zapobiegawczych i  kontrolnych, w  tym czasowe zamknięcie granic dla przemieszczania 
podejrzewanych przesyłek i  regionalizacja6 choroby. Konieczność ustanowienia szeregu 
środków mających na celu elimin ację chorób zwierząt oraz fakt, że wiele chorób przenosi się 
ponad granicami, sprawiają, iż konieczny jest scentralizowany system zarządzania, aby 
odpowiednio koordynować i  organizować wdrażanie konkretnych działań w  państwach 
członkowskich.  
Ograniczenia budżetowe w  niektórych państwach członkowskich, zwłaszcza tych, które 
zmagają się z  kryzysem gospodarczym lub innymi przeszkodami, mogą ograniczać lub 
opóźniać wdrażanie środków niezbędnych do opanowania choroby. Wkład finansowy UE 
stanowi zatem wsparcie d la unijnego systemu zarządzania kryzysowego w  przypadku 
pojawienia się ogniska choroby . Dobrym przykładem unijnej koordynacji jest niedawny 
przypadek zarządzania na poziomie unijnym epidemią afrykańskiego pomoru świń, która 
dotarła do UE z  Rosji w  2014  r. Od bardzo wczesnych etapów epidemii tej choroby, na którą 
nie istnieje żadna szczepionka, Komisja aktywnie promowała wśród dotkniętych chorobą 
                                                            
5 http://www.eca.europa.eu/Li sts/ECADocuments/SR16_06/SR_ANIMAL_DISEASES_PL.pdf  
6 Regionalizacja jest niedawno opracowaną metodą zwalczania chorób poprzez wyodrębnianie obszarów 
wolnych od choroby i obszarów dotkniętych nią w oparciu o kryteria epidemiologiczne.  
 
8 
 państw członkowskich, sąsiedzkich państw trzecich oraz graniczących z  nimi zagrożonych 
państw członkowskich wspól ną strategię opartą na przepisach UE i  najlepszej dostępnej 
wiedzy naukowej. Komisja udzieliła wsparcia technicznego i  finansowego na rzecz 
szczególnych ukierunkowanych środków w  celu wsparcia tej polityki. W  wyniku takiego 
skoordynowanego działania ograni czono rozprzestrzenianie się choroby w  okresie objętym 
niniejszą oceną i  ograniczono koszty ponoszone zarówno przez UE, jak i  przez budżety 
krajowe. Uniknięto również znacznego zakłócenia handlu, zarówno w  państwach 
członkowskich UE, jak i  w państwach trze cich.  
3.1.2  Zdrowie roślin  
Realizacja celów  
Mimo że UE udziela wsparcia finansowego na rzecz wdrażania środków nadzwyczajnych 
w zakresie zdrowia roślin od wielu lat, finansowanie programów kontroli zdrowia roślin jest 
w dalszym ciągu na etapie początkowym.  
Programy kontroli ustanowiono po raz pierwszy w  2015  r., zatem możliwość oceny ich 
wyników była ograniczona ze względu na krótkie ramy czasowe i  brak poprzedzających je 
środków. Państwa członkowskie z  zadowoleniem przyjęły ich wprowadzenie już od 
pierwsze go roku, przy czym w  2015  r. swój program przedstawiło 17 państw UE, a w  2016  r. 
– 22 państwa członkowskie. W 2015  r. wdrażanie programów kontroli umożliwiło wykrycie 
szeregu nowych zagrożeń pojawiających się na terytorium Unii, np. atakującej rośliny bakt erii 
Xylella fastidiosa.  
Budżet dostępny w  ramach wsparcia na rzecz wdrażania środków nadzwyczajnych 
i programów kontroli występowania agrofagów stanowi ograniczoną część łącznych 
wydatków w  ramach budżetu rozporządzenia w  sprawie wspólnych ram finansowych . W 
2014  r. wydatki na wdrażanie środków nadzwyczajnych wyniosły 7,7 mln EUR, a w  2015  r. – 
12,2 mln EUR, przy czym wydatki na wdrażanie programów kontroli wyniosły 4,2 mln EUR 
w 2015  r. 
Komisja przygląda się skutkom wdrażania fitosanitarnych środków nadzw yczajnych i  w tym 
celu monitoruje liczbę przypadków występowania szeregu agrofagów priorytetowych, w  tym 
pewnych szczególnie niszczycielskich patogenów, takich jak Xylella fastidiosa . W zakresie 
zdrowia roślin zwalczenie ognisk choroby jest możliwe jedynie , jeżeli natychmiast – zanim 
choroba wywołana danym agrofagiem będzie miała charakter endemiczny – zostaną 
wprowadzone zdecydowane środki. Trudności w  zwalczaniu mogą wynikać z  braku 
skutecznych metod leczenia, dużej liczby podatnych gatunków roślin, dynam iki populacji 
oraz cyklu życia agrofagów i  ich wektorów żyjących w  lasach, parkach i na plantacjach 
o wysokiej wartości gospodarczej, społecznej i  środowiskowej. Przy obecnym stanie nauki 
jedyną alternatywą w  przypadkach, gdy niemożliwe jest zwalczenie cho roby, pozostaje 
ograniczenie jej rozprzestrzeniania się. W  związku z  tym istotne jest wczesne wykrywanie, co 
można osiągnąć dzięki programom kontroli.  
 
9 
 Skuteczność  
Celem wdrażania programów kontroli jest wykrywanie obecności agrofagów priorytetowych 
na tery torium UE. W  związku z  tym w  ramach obecnych WRF przewiduje się stopniowe 
zwiększanie zasobów finansowych, aby wesprzeć cel zwiększenia zasięgu takich kontroli na 
terytorium Unii do  2020  r. 
Podobnie jak w  przypadku weterynaryjnych środków nadzwyczajnych, w ydatki na rzecz 
fitosanitarnych środków nadzwyczajnych są zmienne i  mniej przewidywalne ze względu na 
nowe zagrożenia, takie jak wpływ zmiany klimatu, handlu światowego czy przemieszczania 
się podróżnych po całym świecie. W  latach 2014 –2016 dotyczyło to za sadniczo tylko 
czterech głównych agrofagów: środki nadzwyczajne podjęto, by zwalczyć węgorka sosnowca 
i bakterie Xylella fastidiosa  oraz chrząszcza Anoplophora glabripennis  i ślimaka Pomacea 
insularum  – odpowiadały one za niemal wszystkie płatności (91  %). W omawianym okresie 
wsparcie finansowe UE na rzecz wdrażania środków nadzwyczajnych pomogło zapobiec 
dalszemu wprowadzaniu i  rozprzestrzenianiu się wyżej wymienionych agrofagów na resztę 
terytorium Unii Europejskiej.  
Europejska wartość dodana  
Celem dział ania UE jest usprawnienie czynności podejmowanych po pojawieniu się ognisk 
chorób roślin – UE przekazuje wkład finansowy, którego państwa członkowskie potrzebują, 
aby wdrożyć środki nadzwyczajne w  celu zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenianiu się 
danego ag rofaga na resztę terytorium Unii.  
Ponadto dzięki wsparciu unijnemu państwa członkowskie mogą sprawniej koordynować 
wzajemne działania w  zakresie kontroli określonych agrofagów, którym należy poświecić 
więcej uwagi ze względu na ich wpływ gospodarczy, środowiskowy i  społeczny.  
Ogólnie wdra żanie na terytorium Unii współfinansowanych ze środków UE programów 
kontroli i  środków nadzwyczajnych przyczynia się do utrzymania produkcji rolnej dzięki 
ochronie zdrowia roślin oraz do ochrony różnorodności biologicznej i  lasów, a  także do 
konkurencyjnoś ci rolnictwa.  
3.1.3  Kontrole urzędowe  
Realizacja celów  
Wsparcie finansowe UE na rzecz systemów kontroli urzędowych obejmuje dwa główne 
instrumenty, które odpowiadają za niemal 100  % poniesionych kosztów kwalifikowalnych: 
badania przeprowadzane przez sieć 4 3 laboratoriów referencyjnych Unii Europejskiej oraz 
szkolenia dotyczące szeregu obszarów priorytetowych w  dziedzinie bezpieczeństwa żywności 
przeprowadzane zarówno przez laboratoria referencyjne Unii Europejskiej, jak i  w ramach 
programu „Lepsze szkolenia  na rzecz bezpieczniejszej żywności”. Opracowano cztery 
 
10 
 wskaźniki operacyjne7 w celu monitorowania skuteczności głównych współfinansowanych 
środków w  obszarze kontroli urzędowych.  
Laboratoria referencyjne Unii Europejskiej przyczyniły się m.in. do ciągłego  modernizowania 
narzędzi diagnostycznych potrzebnych do szybkiego wykrywania patogenów. Działania te są 
kluczowe dla jednolitego wdrażania kontroli w  całej UE, ponieważ zapewniają wiarygodność 
wyników badań i  równe szanse pod względem konkurencyjności. Lab oratoria uczestniczące 
w badaniach biegłości8 przeprowadzonych przez sieć laboratoriów referencyjnych Unii 
Europejskiej średnio osiągały poziom skuteczności wynoszący 85  %, co wskazuje na 
pomyślne zastosowanie metod badań laboratoriów referencyjnych w  całej UE. Dzięki 
ustawicznym szkoleniom i  coroczn ym warsztatom organizowanym przez każde laboratorium 
referencyjne Unii Europejskiej krajowe laboratoria referencyjne uczestniczące w  kontroli 
urzędowej mogły pogłębiać swoją wiedzę specjalistyczną. Średni odsetek uczestników, którzy 
wyrazili zadowolenie z  treści szkolenia, wynosił ponad 87  %. 
Szkolenia w  ramach programu „Lepsze szkolenia na rzecz bezpieczniejszej żywności” 
dotyczyły w  ciągu trzech objętych przeglądem lat  52 tematów o  kluczowym znaczeniu dla 
obszarów wspólnych ram finansowych. Uczestnicy pro gramu zarówno w  państwach 
członkowskich, jak i  w państwach trzecich, uznali go za przydatny, co potwierdza odsetek 
zadowolenia wynoszący ponad 90  % w  odniesieniu do wszystkich lat objętych przeglądem. 
Bardzo dobrze wypadły również testy, które uczestnicy z dawali na zakończenie szkoleń – 
średni wynik to około 88  %. Szkolenia przyczyniły się do lepszego wspólnego zrozumienia 
przez wszystkie państwa członkowskie ich obowiązków i  najlepszych sposobów wdrażania 
odpowiednich przepisów UE. Program „Lepsze szkoleni a na rzecz bezpieczniejszej 
żywności” okazał się również przydatny w  zakresie reagowania na nowe potrzeby, zwłaszcza 
podczas zdarzeń kryzysowych, w  przypadku których przyczynił się on zarówno do 
zapobiegania kryzysom, jak i do rozwijania gotowości na kryzy s. Jako konkretny przykład 
można podać szkolenia w  ramach tego programu, które dotyczyły badania ognisk chorób 
przenoszonych przez żywność; szkolenia te organizowano w  ciągu wszystkich trzech lat 
objętych przeglądem i  skupiały się one na takich zagadnienia ch, jak gotowość na pojawienie 
się ogniska choroby, zarządzanie w  przypadkach pojawienia się ogniska choroby oraz 
komunikacja kryzysowa, i  były skierowane do krajowych zespołów ds. zdrowia publicznego 
oraz organów weterynaryjnych i  organów ds. bezpieczeńst wa żywności.  
Skuteczność  
Te dwa działania są finansowane w  100 % ze środków UE – roczne koszty każdego z  nich 
wynoszą około 15 mln EUR z  budżetu UE. Takie ograniczone środki umożliwiły jednak 
laboratoriom referencyjnym Unii Europejskiej prowadzenie badań n a wysokim poziomie 
i przeszkolenie setek krajowych laboratoriów referencyjnych rocznie; w  ramach programu 
                                                            
7 Załącznik 4 do dokum entu roboczego służb Komisji.  
8 Badanie biegłości laboratoriów określa skuteczność poszczególnych laboratoriów pod względem konkretnych 
badań lub pomiarów i służy do monitorowania ciągłej skuteczności laboratoriów. Nazywa się je 
również porównaniem międzyl aboratoryjnym. Jak wskazuje sam termin, badanie biegłości polega na 
porównaniu wyników otrzymanych przez różne laboratoria.  
 
11 
 „Lepsze szkolenia na rzecz bezpieczniejszej żywności” szkolono rocznie około 6 000 
urzędników właściwych organów krajowych uczestniczących w  kontrolac h urzędowych.  
Europejska wartość dodana  
Europejska wartość dodana wnoszona przez laboratoria referencyjne Unii Europejskiej 
i programy „Lepsze szkolenia na rzecz bezpieczniejszej żywności” wynika z  charakteru tych 
działań: sieć laboratoriów zapewnia, by w szystkie państwa członkowskie pracowały zgodnie 
ze spójnymi i  jednolitymi ramami prawnymi oraz by unijny program szkoleń promował 
wspólne podejście do wdrażania przepisów UE. Taki wkład w  ujednolicanie przepisów na 
poziomie Unii oraz w  wymianę wiedzy i  wiedzy specjalistycznej w  zakresie bezpieczeństwa 
żywności i  powiązanych dziedzin stanowi istotny przykład pozytywnej interakcji między 
państwami członkowskimi; nie udałoby się osiągnąć takiego wyniku poprzez samodzielne 
wysiłki na poziomie krajowym i  bez wsp arcia finansowego UE.  
3.1.4  Bezpieczeństwo żywności  
Realizację celu bezpieczeństwa żywności należy rozpatrywać z  perspektywy całościowej, jest 
to bowiem cel horyzontalny wynikający z  wdrożenia i  egzekwowania ram prawnych 
w połączeniu z  wkładem ze strony un ijnych i  krajowych programów wydatków. Zarówno 
działania w  zakresie zdrowia zwierząt i  roślin, jak i  kontrole urzędowe przyczyniają się do 
utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa żywności i  systemów produkcji żywności, co 
leży w  interesie wszystkich ob ywateli UE. Aby osiągnąć bezpieczeństwo żywności, 
konieczne jest zapewnienie bezpieczeństwa i  zdrowia zwierząt i  roślin oraz system kontroli 
o wysokich standardach. Spełnienie tego wymogu jest zatem bezpośrednio i  nierozerwalnie 
związane z  osiągnięciem wys okiego poziomu zdrowia zwierząt, zdrowia roślin i  kontroli 
urzędowych.  
Skuteczne egzekwowanie wymogów UE w  powyższych obszarach w  całej UE oraz 
w państwach trzecich prowadzących wywóz zwierząt, roślin i  produktów do UE jest 
kluczowe dla utrzymania wysokieg o poziomu bezpieczeństwa żywności.  
Wysokie standardy UE ułatwiają handel wewnątrzunijny, a  jednocześnie umożliwiają 
europejskim przedsiębiorstwom konkurowanie na rynku światowym. Wysoki poziom 
bezpieczeństwa odgrywa podstawową rolę w  zapewnieniu stabilnych  rynków i  zaufania 
konsumentów oraz chroni Europę przed gospodarczymi i  ludzkimi kosztami pojawiania się 
ognisk chorób.  
W okresie objętym przeglądem służby Komisji przeprowadzały około 200 audytów 
i inspekcji rocznie. Przyczyniły się one do realizacji sze regu kluczowych priorytetów 
Komisji, w  szczególności: do stworzenia otoczenia regulacyjnego sprzyjającego tworzeniu 
miejsc pracy, wzrostowi i  inwestycjom poprzez zapewnienie wysokiego poziomu 
bezpieczeństwa opartego na solidnych systemach kontroli i  egzekw owania przepisów; do 
zapewnienia pogłębionego i  bardziej sprawiedliwego rynku wewnętrznego poprzez 
ustanowienie równych warunków działania, przy których obywatele i  przedsiębiorstwa mogą 
mieć pewność co do jednolitego i  wysokiego poziomu bezpieczeństwa i  przejrzystości 
 
12 
 informacji o  stanie wdrażania kontroli w  państwach członkowskich i  w państwach trzecich, co 
z kolei stanowi dla podmiotów kształtujących politykę informację dotyczącą skuteczności 
rozporządzenia w  odpowiednich sektorach.  
Dzięki doświadczeniom  zebranym w  ramach audytów Komisja przekazuje ważne informacje 
zwrotne dotyczące skuteczności, wpływu i  wartości dodanej przepisów i  działań UE.  
O ile osiągnięcie celów sektorowych, których analizy dokonano w  poprzednich sekcjach, 
przyczynia się do pozyty wnej oceny ogólnej sytuacji w  dziedzinie bezpieczeństwa żywności 
na poziomie UE, o  tyle unijne produkty spożywcze mają ustaloną reputację. Unijna produkcja 
rolno -spożywcza, ciesząca się uznaniem na całym świecie ze względu na jakość oraz wysoki 
poziom stan dardów bezpieczeństwa żywności, stanowi największy przemysł wytwórczy 
w Europie i  zajmuje czołową pozycję w  skali światowej. Pod tym względem budżet UE 
przeznaczony na bezpieczeństwo żywności odgrywa kluczową rolę w  przyczynianiu się do jej 
konkurencyjnośc i. 
3.2 Uproszczenie  
Zgodnie z  komunikatem „Budżet z  perspektywy »Europy 2020«”9 rozporządzenie w  sprawie 
wspólnych ram finansowych miało zmodernizować i  uprościć już istniejące przepisy 
finansowe. Do uproszczenia i  racjonalizacji odniesiono się poprzez:  
 zastąpienie poprzednich ram prawnych, zbyt złożonych i  często nieaktualnych, 
pojedynczym aktem prawnym obejmującym pełen zakres łańcucha żywnościowego;  
 racjonalizację stawek finansowania poprzez określenie tylko trzech stawek 
standardowych: 50  %, 75  % i 100 %; 
 dostosowanie procedur fitosanitarnych i  weterynaryjnych dzięki jednolitym ramom 
zapewniającym jasność, przejrzystość i  solidne otoczenie regulacyjne;  
 ograniczenie korzystania z  procedury komitetowej i  decyzji Komisji, aby skrócić czas 
potrzebny na zawa rcie umowy i  wykonanie płatności.  
Dodatkowym krokiem mającym na celu uproszczenie całości systemu było wprowadzenie 
systemu kosztów jednostkowych stosowanego przy zwrocie kosztów działań podjętych 
w celu wdrażania programów weterynaryjnych. System ten obej muje około 50  % kosztów 
kwalifikowalnych i  podlega obecnie przeglądowi w  celu dalszego rozszerzenia go na inne 
obszary. Zarówno Komisja, jak i  państwa członkowskie uznają, że nowy system ułatwia 
składanie wniosków o  finansowanie i  zwrot kosztów.  
W odniesi eniu do wymogów dotyczących sprawozdawczości niektóre państwa członkowskie 
uważały je za nieproporcjonalne tylko w  stosunku do najmniejszych programów 
weterynaryjnych i  środków nadzwyczajnych.  
                                                            
9 COM(2016) 500 final z 22.6.2011.  
 
13 
 3.3 Wkład w  inteligentny i  zrównoważony rozwój sprzyjający włąc zeniu 
społecznemu  
Według najnowszych danych Eurostatu w  2015  r. wartość produkcji całego przemysłu rolno -
spożywczego w UE szacowano na ponad 410 mld EUR, stanowi on więc największy 
przemysł wytwórczy w  Europie i  zajmuje czołową pozycję w  skali światowej, przy czym 
wielkość wywozu europejskich produktów rolnych stale rośnie. Sektor ten zapewnia łącznie 
około 44 mln miejsc pracy w UE, z  czego 22 mln osób są zatrudnione w  gospodarstwach 
rolnych.  
Konkurencyjność europejskiej produkcji żywności zależy od jej reputacji, a  unijny budżet 
przeznaczony na bezpieczeństwo żywności odgrywa kluczową rolę w  zapewnianiu 
bezpieczeństwa i  jakości europejskiej żywności.  
Takie aspekty, jak globalizacja handlu, zmiana klimatu oraz żądania partnerów handlowych 
i zachowanie kon sumentów w  przypadku kryzysów żywnościowych, stanowią jednak 
wyzwania dla unijnego systemu produkcji. W  zmieniającym się świecie strategia rozwoju 
„Europa 2020”10 ma na celu zapewnienie w UE inteligentnego i  trwałego wzrostu 
gospodarczego sprzyjającego włąc zeniu społecznemu. Te trzy uzupełniające się nawzajem 
cele powinny ułatwić UE oraz państwom członkowskim osiągnięcie wysokich poziomów 
zatrudnienia, wydajności i  spójności społecznej.  
W sektorze produkcji rolno -spożywczej powyższe cele można zrealizować je dynie przy 
zapewnieniu wysokiego poziomu zdrowia ludzi, zwierząt i  roślin w  całym łańcuchu 
żywnościowym i  w powiązanych dziedzinach oraz dzięki wdrożeniu działań mających na celu 
aktywne zapobieganie chorobom i  agrofagom i  zwalczanie ich.  
                                                            
10 COM(2014) 130 final z 19.3.2014.  
 
14 
 3.4 Adekwatność  
Zgodnie z  wytycznymi deklaracji rzymskiej11 działania w  obrębie wspólnych ram 
finansowych przyczyniają się do urzeczywistnienia celu bezpiecznej i  pewnej Europy, 
w której obywatele mają dostęp do wysokiej jakości żywności spełniającej najsurowsze 
normy międ zynarodowe; zagrożenia dla zdrowia ludzi i  zdrowia publicznego ogranicza się 
dzięki długoterminowym działaniom UE w  tym zakresie oraz jej szybkiej reakcji 
w przypadku sytuacji wyjątkowych. Przy zapobieganiu występowaniu lub rozprzestrzenieniu 
się epidemii na terytorium Unii kluczową rolę w  ochronie gospodarki UE odgrywają działania 
w zakresie łańcucha żywnościowego, w  przypadku gdy kryzysy weterynaryjne, fitosanitarne 
i żywnościowe mogą mieć potencjalnie niszczycielski wpływ na tę gospodarkę i  generować 
ogromne koszty zarówno dla budżetu publicznego, jak i  dla całego sektora rolno -
spożywczego. Działania te mają wpływ na społeczny wymiar Europy, wzmacniając ochronę 
interesów wszystkich obywateli UE, od pierwotnych producentów po konsumentów 
końcowych. Ponadto  system ten przyczynia się do wzmocnienia pozycji unijnego przemysłu 
rolno -spożywczego na rynku światowym, zapewniając ekonomię skali na wewnętrznym 
rynku unijnym, co z  kolei skutkuje zwiększeniem wywozu unijnych produktów rolnych.  
3.5 Długoterminowe skutk i poprzednich środków  
Większość działań obecnie objętych zakresem rozporządzenia w  sprawie wspólnych ram 
finansowych współfinansowano już wcześniej na podstawie poprzedniego prawodawstwa. 
Aby osiągnąć zamierzony cel, wiele z  nich ze względu na swój charakt er wymaga inwestycji 
długoterminowych; dotyczy to w  szczególności środków w  zakresie zdrowia zwierząt.  
Wśród głównych osiągnięć wynikających z  długoterminowych skutków środków wdrożonych 
przed 2014  r. można wymienić jako dobry przykład zwalczenie gąbczaste j encefalopatii 
bydła, śmiertelnej choroby przenoszącej się na ludzi w  wyniku spożycia przez nich 
zakażonych wyrobów z  wołowiny. Długoterminowe współfinansowanie przez UE odegrało 
kluczową rolę w  walce z tą chorobą oraz przyniosło skutek w  postaci spadku l iczby 
zachorowań z  ponad 2 000 przypadków w  2001  r. do zaledwie 5 przypadków w  2016  r.: 
choroba ta jest bliska zniknięcia. Umożliwiło to z  kolei wycofanie szeregu kosztownych 
środków ochronnych i  stworzenie nowych możliwości handlowych.  
Kolejny przykład po zytywnych skutków dotyczy wścieklizny, groźnej choroby odzwierzęcej, 
którą niemal wyeliminowano w UE wśród dzikich zwierząt (oczekuje się, że do  2020  r. 
zniknie ona zupełnie): liczba zachorowań spadła z  726 w  2010  r. do zaledwie 18 w  2016  r.; 
dzięki temu m ożliwe jest swobodne przemieszczanie kotów i  psów we wszystkich państwach 
UE.  
W następstwie wdrożenia współfinansowanych przez UE programów kontroli salmonelli 
odnotowano spadek liczby przypadków zakażenia bakterią z  rodzaju Salmonella  w populacji 
drobiu (np. kur niosek). Przełożyło się to również na korzyści w  odniesieniu do zdrowia ludzi, 
biorąc pod uwagę, że salmonella jest groźną chorobą odzwierzęcą, a  jedną z  głównych 
                                                            
11 https://ec.europa.eu/commission/sites/beta -political/files/05_the_rome_agenda_pl_web.pdf  
 
15 
 przyczyn zakażenia człowieka jest spożycie jaj. Liczba potwierdzonych przypadków 
zachorowań wśród ludzi, analizowana przez okres dłuższy niż ramy czasowe oceny, spadła 
ze 105 450 w  2010  r. do  94 600 w  2015  r. Ze względu na szereg czynników takich jak 
przerwanie łańcucha chłodniczego w  przechowywaniu jaj można jednak zaobserwować 
coroczne szczyty zachorowań wśród ludzi.  
3.6 Zakres dalszej analizy  
W budżecie UE na lata 2014 –2020 nie przewidziano rezerwy na wypadek kryzysów 
w sektorze rolnym dostępnej dla programu dotyczącego żywności i  paszy. W  przypadku 
wystąpienia wielkoskalowych ognisk e pidemii weterynaryjnych lub fitosanitarnych, takich 
jak niedawny przypadek ptasiej grypy12, których skutki dla budżetu mogą wykroczyć poza 
pułap przewidziany w  ramach obecnego programu, udzielenie wsparcia finansowego na rzecz 
wdrożenia działań mających na celu zwalczenie i  szybkie ograniczenie rozprzestrzeniania się 
tych epidemii może okazać się trudne do wykonania.  
Finansowanie działań dotyczących zdrowia roślin jest w  dalszym ciągu na etapie 
początkowym i  należy dokonać dalszej analizy, aby odpowiednio re agować na potrzeby 
w tym zakresie np. pod względem integracji programów kontroli i  środków nadzwyczajnych. 
Szczególną uwagę trzeba poświęcić skuteczności środków nadzwyczajnych dotyczących 
zdrowia roślin. W  związku z  tym należy zauważyć, że zwalczanie pewn ych agrofagów jest 
często trudniejsze niż eliminowanie problemów w  zakresie zdrowia zwierząt ze względu na 
dużą liczbę gatunków będących żywicielami, okres utajenia objawów i  obecność wektorów. 
W przypadkach gdy zwalczenie okazuje się niemożliwe, skuteczny m sposobem zapobiegania 
przenoszeniu się agrofaga na resztę terytorium Unii jest podejście polegające na ograniczeniu 
jego rozprzestrzeniania się.  
Wprowadzono pewne korekty w  celu dostosowania narzędzi finansowych, z  których korzysta 
się w  tych obszarach w ydatków, w  szczególności dotacji, do przepisów bieżącego 
rozporządzenia finansowego13. Z  doświadczenia wynika jednak, że z  uwagi na 
charakterystykę wydatków na bezpieczeństwo żywności (finansowanie niekonkurencyjne 
polegające na zwrocie kosztów poniesionych  przez państwa członkowskie) dotacje nie 
zawsze są najlepszym narzędziem w  tym konkretnym obszarze, jakim są środki 
weterynaryjne i  fitosanitarne.  
Jeżeli chodzi o  wsparcie finansowe na rzecz innych działań, należy przeanalizować, jak 
dotacje służące wspier aniu bardziej zrównoważonego zachowania pewnych podmiotów 
w łańcuchu żywnościowym przyczyniają się do wdrażania programu działań na rzecz 
zrównoważonego rozwoju do roku 2030, o  którym mowa w  komunikacie „Kolejne kroki 
w kierunku zrównoważonej przyszłości E uropy”. Należy dokładniej zbadać, jak można 
wspierać przekazywanie darów w  postaci żywności zdatnej do spożycia, za pomocą 
przyznawania dotacji organizacjom zajmującym się redystrybucją zdatnej do spożycia 
                                                            
12 Epidemia rozpoczęła się w 2015 r. i do tej pory nie została jeszcze wygaszona. Dotychczasowe koszty 
przekraczają 110 mln EUR.  
13 Rozporządzenie (UE) nr 966/2012 ( Dz.U . L 298 z 26.10.2012, s. 1) . 
 
16 
 żywności, zgodnie z  sugestią zawartą w  sprawozdani u specjalnym Europejskiego Trybunału 
Obrachunkowego pt. „Zwalczanie marnotrawienia żywności”.  
4. WNIOSKI  
Unijne ramy dotyczące bezpieczeństwa żywności, zdrowia zwierząt i  roślin uznano ogólnie za 
jednolite i  zasadniczo spójne pod względem stosowania i  egzekwowania we wszystkich 
państwach członkowskich. To z  kolei stanowi potwierdzenie, że zarówno obywatele, jak 
i przedsiębiorstwa mają pewność, iż ramy te są sprawiedliwe i  skutecznie promują wysokie 
standardy bezpieczeństwa w  tym kluczowym sektorze gospodark i UE. Unijne inwestycje 
w obszarze nadzoru oraz kontroli i  zwalczania chorób i  agrofagów przyczyniają się do 
bezpieczeństwa i  wymiany handlowej w  całym łańcuchu żywnościowym. Przegląd 
śródokresowy rozporządzenia w  sprawie wspólnych ram finansowych pokazuje , że 
funkcjonowanie bieżących ram finansowych w  kontekście ich polityki jest prawidłowe: 
wykazano, że wszystkie działania otrzymujące wsparcie finansowe UE w  tym obszarze służą 
realizacji celu ogólnego i  celów szczegółowych rozporządzenia w  sprawie wspólny ch ram 
finansowych, a  mianowicie poprawie zdrowia ludzi, zwierząt i  roślin, oraz realizacji ogólnych 
priorytetów Komisji, w  tym zapewnienia funkcjonowania skutecznego rynku wewnętrznego 
i wsparcia na rzecz wymiany handlowej z  państwami trzecimi.  
Stwierdzon o również, że instrument finansowy rozporządzenia w  sprawie wspólnych ram 
finansowych jest na tyle elastyczny, by odpowiadał on nowym potrzebom w  zakresie 
współfinansowania, zwłaszcza w  przypadku wystąpienia ognisk choroby. Działania 
finansowane na podstaw ie rozporządzenia w  sprawie wspólnych ram finansowych stanowią 
wsparcie dla ram UE w  zakresie żywności i  pasz, które z  kolei przyczyniają się do 
zapewnienia bezpiecznej, prosperującej, zrównoważonej i  społecznej UE, która cieszy się 
silną pozycją na arenie  światowej.