[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 13.11.2007

KOM(2007) 699 wersja ostateczna

2007/0249 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiające Europejski Urząd ds. Rynku Łączności Elektronicznej

(przedstawiona przez Komisję){SEK(2007) 1472}{SEK(2007) 1473}

UZASADNIENIE

1. PODSTAWA I CELE WNIOSKU. KONTEKST OGÓLNY

Rozwój skutecznego wspólnego rynku usług telekomunikacyjnych jest dla Unii Europejskiej sprawą najwyższej wagi. Technologie informacyjno-komunikacyjne (ICT), a wraz z nimi sektor telekomunikacyjny, stanowią jedną czwartą całkowitego wzrostu w Europie. W czasach postępu technologicznego, ponadgranicznej działalności gospodarczej i rosnącego popytu konsumentów na usługi telekomunikacyjne dostępne niezależnie od położenia geograficznego, niezmiernie istotne dla konkurencyjności Europy staje się stworzenie prawdziwie wewnętrznego rynku w sektorze telekomunikacyjnym. Bez konkurencyjnej i wydajnej infrastruktury istnieją małe szanse na stworzenie ogólnoeuropejskich usług.

Pełne otwarcie krajowych rynków usług telekomunikacyjnych na konkurencję w 1998 r. stanowiło bodziec dla inwestycji i innowacji, zarówno dla nowych uczestników sektora, jak i przedsiębiorstw zasiedziałych. Przyniosło to obywatelom Europy bardzo wymierne korzyści w postaci zwiększenia możliwości wyboru usługodawcy, niższych cen, lepszej jakości oraz coraz szerszego zakresu usług stacjonarnych i komórkowych.

Korzyści te zostały osiągnięte za pomocą ram regulacyjnych Unii Europejskiej, które stworzono po to, by osiągnąć trzy cele: promowanie konkurencji, konsolidację wewnętrznego rynku łączności elektronicznej oraz korzyści dla konsumentów i użytkowników. Ramy te składają się z pięciu dyrektyw, które weszły w życie w lipcu 2003 r.

Zgodnie z zasadą lepszego stanowienia prawa, obecne ramy wymagają, by Komisja odnosiła się do ich funkcjonowania w regularnych sprawozdaniach. W pierwszym sprawozdaniu, z czerwca 2006 r[1]., zawarte zostały wnioski dotyczące zmian ram regulacyjnych i równocześnie zapoczątkowało ono czteromiesięczne konsultacje społeczne. Ten proces szeroko zakrojonego i dokładnego przeglądu rzucił światło na kilka istotnych problemów do rozwiązania, w szczególności na problem braku spójności w stosowaniu przepisów UE i rozdrobnienie regulacji rynku wewnętrznego. Pomimo znacznych postępów w harmonizacji regulacji dotyczących sektora łączności elektronicznej, niespójne podejście do przepisów wśród 27 krajowych organów regulacyjnych – różniących się znacznie pod względem uprawnień, niezależności oraz zasobów finansowych i ludzkich – stanowi przeszkodę dla rozwoju technologicznego i coraz więcej firm odbiera je jako przeszkodę w świadczeniu międzynarodowych lub ogólnoeuropejskich usług. Ponadto obywatele Europy nie powinni być zmuszeni do płacenia za usługi wygórowanych cen z tego powodu, że koszty dla firm działających na terenie kilku państw członkowskich pozostają nienaturalnie wysokie.

Aby ułatwić pokonanie tych przeszkód, Komisja wnioskuje o ustanowienie nowego niezależnego Urzędu, ściśle współpracującego z krajowymi organami regulacyjnymi i Komisją, odpowiedzialnego przed Parlamentem Europejskim. W jego skład wejdzie Rada Organów Regulacyjnych, w której zasiądą szefowie krajowych organów regulacyjnych ze wszystkich państw członkowskich, i zastąpi on Europejską Grupę Regulatorów (ERG)[2]. Urząd ten będzie służyć Komisji specjalistycznym doradztwem, zwłaszcza w celu przygotowania decyzji regulacyjnych podejmowanych na podstawie procedury określonej w artykule 7 oraz w celu kontynuacji rozszerzania rynku wewnętrznego przez zwiększenie spójności w zastosowaniu przepisów UE, a także będzie stanowić ośrodek wiedzy fachowej w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej na poziomie europejskim. Nowy Urząd przejmie także funkcje Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA), co pozwoli przezwyciężyć wiele z problemów stwierdzonych w funkcjonowaniu ENISA[3].

Niniejszy wniosek stanowi uzupełnienie pozostałych dwóch wniosków zmieniających dyrektywy składające się na obecne ramy regulacyjne w zakresie łączności elektronicznej[4]. Niniejszym trzem wnioskom towarzyszy stosowna ocena wpływu[5].

- Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Niniejsze rozporządzenie stanowi uzupełnienie pięciu dyrektyw składających się na pakiet regulacji łączności elektronicznej. Proponowane zmiany dyrektywy ramowej przyczynią się do racjonalizacji procedury analizy rynku, jednak takiemu uproszczeniu towarzyszyć musi stworzenie wyspecjalizowanego i niezależnego organu złożonego z ekspertów, wspierającego Komisję w ocenie technologicznych zawiłości przyszłych rynków. Proponowane zmiany do dyrektywy o zezwoleniach ustanowiły nowe procedury dla harmonizacji warunków dotyczących praw użytkowania na poziomie europejskim oraz, w stosownych przypadkach, selekcji dostawców usług transgranicznych. Nowy Urząd będzie narzędziem wdrażania tych procedur. Zmiany dyrektywy o usłudze powszechnej ułatwią osobom niepełnosprawnym dostęp do usług łączności elektronicznej, w tym dostęp do służb ratunkowych, oraz korzystanie z nich. Urząd będzie stanowić centralny punkt na szczeblu europejskim, w którym rozpatrywane będą te problemy.

Spójność z polityką i celami Unii w innych dziedzinach

Cele niniejszego wniosku są zgodne z odnowioną strategią lizbońską, zakładającą działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zwiększania liczby miejsc pracy przez zwiększenie konkurencyjności, ze związaną z nią inicjatywą i2010 przedstawioną przez Komisję i z jej celem stworzenia jednolitej europejskiej przestrzeni informacyjnej oraz ze strategią wzmocnienia rynku wewnętrznego. Niniejszy wniosek ma służyć poprawie funkcjonowania wewnętrznego rynku łączności elektronicznej.

2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW

- Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów

Pod koniec 2005 r. służby Komisji rozpoczęły dwuetapowe konsultacje w sprawie przeglądu ram regulacyjnych. Wraz z publikacją komunikatu w czerwcu 2006 r. rozpoczęły się kolejne konsultacje publiczne. Trwały one cztery miesiące i zakończyły się dnia 27 października 2006 r. Zebrano wówczas 224 opinie szerokiego kręgu zainteresowanych stron, pochodzących zarówno z Unii Europejskiej, jak i spoza niej.

Streszczenie odpowiedzi oraz sposób, w jaki były one uwzględniane

Podczas konsultacji publicznych zwrócono uwagę na następujące problemy: i) istnieją znaczne różnice w sposobach wdrażania ram na poziomie poszczególnych krajów. Rozdrobnienie rynku wewnętrznego na różne systemy regulacyjne stanowi przeszkodę dla inwestycji, dla których korzystne byłyby wspólne i przewidywalne przepisy w całej Unii Europejskiej. Według wielu opinii znaczne różnice w stosowaniu przepisów stanowią przeszkodę w osiągnięciu pełnych korzyści płynących ze stworzenia rynku wewnętrznego; ii) obecny sposób selekcji i udzielania zezwoleń dla operatorów dla pewnych typów usług ponadgranicznych nie pozwala w pełni wykorzystać efektu skali do stworzenia nowych usług. Aby uzyskać prawdziwie ogólnoeuropejskie usługi konieczny jest w szczególności lepiej skoordynowany system zezwoleń i udzielania praw dostępu do częstotliwości i numerów. Konieczność zwiększenia konkurencyjności UE i uzyskania korzyści skali w przypadku usług ogólnoeuropejskich została również podkreślona w odpowiedzi ERG udzielonej komisarz Reding; iii) należy lepiej wykorzystać potencjał wiedzy fachowej istniejący w ERG. Jednakże, by uniknąć stosowania zasady „najniższego wspólnego mianownika”, zalecana jest reforma instytucjonalna ERG, aby mogła ona w większym stopniu przyczynić się do osiągnięcia spójności i harmonizacji.

- Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

Podczas przygotowywania niniejszego wniosku i wniosków z nim związanych Komisja korzystała z analiz przeprowadzonych przez zewnętrznych usługodawców.

Analizy te opisane są w ocenie skutków i zawierają zarówno modelowanie ekonomiczne, jak i analizę opinii zainteresowanych stron.

Analizy te dostępne są na stronie:

http://ec.europa.eu/information_society/policy/ecomm/library/ext_studies/index_en.htm

- Ocena skutków

W ocenie skutków rozpatrzone są różne możliwości budowy najlepszego modelu regulacyjnego dla stworzenia jednolitego rynku łączności elektronicznej za pomocą spójnych i skutecznych przepisów przy równoczesnym poszanowaniu zasad pomocniczości i proporcjonalności.

Sprawozdanie zawiera ocenę skutków trzech głównych możliwości związanych z polityką wspólnotową, zakładających różne sposoby działania instytucjonalnego z różnym podziałem uprawnień między krajowymi organami i Unią Europejską.

Analiza kosztów i korzyści w stosunku do Urzędu, którego dotyczy niniejszy wniosek, wykazuje, że w scenariuszu konserwatywnym można założyć, że w obszarach objętych działalnością tego Urzędu potencjalne korzyści ekonomiczne byłyby od dziesięciu do trzydziestu razy większe od kosztów budżetowych tej instytucji (szacowany rząd wielkości potencjalnych korzyści waha się od 250 do 800 mln euro). Jeżeli zostaną zrealizowane bardziej optymistyczne scenariusze wzrostu ogólnoeuropejskich rynków, korzyści te mogą osiągnąć wartość od 550 do 1 400 mln euro.

Głównym źródłem takich korzyści jest zmniejszenie ryzyka związanego z regulacjami, osiągnięte dzięki działalności Urzędu. Nawet nieznaczna redukcja ryzyka (o około 10 %) w całej Europie wpłynie na zmniejszenie kosztów kapitałowych w tym sektorze. Ponadto zaangażowanie Urzędu przyspieszy proces przyznawania częstotliwości radiowych dla usług ogólnoeuropejskich; jeżeli uda się przyspieszyć wdrożenie dużych projektów tego rodzaju o zaledwie jeden rok, korzyści ekonomiczne mogą osiągnąć wartości rzędu kilkuset milionów euro.

Ocena skutków dostępna jest na stronie:

http://ec.europa.eu/information_society/policy/ecomm/library/public_consult/index_en.htm#communication_review.

3. NIEZALEżNY MECHANIZM WSPÓłPRACY I PODEJMOWANIA DECYZJI PRZEZ KRAJOWE ORGANY REGULACYJNE: EUROPEJSKI URZąD DS. RYNKU ŁąCZNOśCI ELEKTRONICZNEJ

3.1. Potrzeba stworzenia struktury formalnej współpracy na podstawie doświadczeń ERG

Mimo że wewnętrzny rynek łączności elektronicznej rozwinął się w ostatnich lata, nadal problemem pozostają: i) znaczne rozbieżności we wdrażaniu europejskich przepisów na poziomie krajowym, prowadzące do fragmentaryzacji europejskiego rynku i zniechęcające inwestorów, oraz ii) brak skutecznych mechanizmów koordynacji przy wyborze i wydawaniu zezwoleń dotyczących usług mających ze swej natury charakter ponadgraniczny, takich jak łączność ruchoma czy usługi na bazie IP.

W 2004 r. Komisja powołała niezależną grupę doradczą nazwaną Europejską Grupą Regulatorów (ERG), której zadaniem było wspomaganie konsultacji, koordynacji i współpracy pomiędzy poszczególnymi krajowymi organami regulacyjnymi oraz pomiędzy tymi organami a Komisją. W ubiegłym roku ERG przedstawiła Komisji opinie w sprawie rozdziału funkcjonalnego i zasad regulacyjnych mających zastosowanie do dostępu następnej generacji oraz zainicjowała szereg konsultacji publicznych dotyczących propozycji wspólnych stanowisk ERG (np. w sprawie uwolnionego hurtowego dostępu, usług VoIP i dostępu typu bitstream). Ponieważ jednak wspólne stanowiska ERG wypracowywane są na zasadzie konsensu, ich formułowanie jest procesem powolnym i trudnym. Wypracowanie wspólnego stanowiska może być wręcz niemożliwe, jeśli pomiędzy poszczególnymi organami regulacyjnymi występują znaczne różnice opinii lub interesów. Wynikający z tego luźny charakter współpracy powoduje, że dokumenty ERG, dotyczące szeregu ważnych i spornych kwestii, często nie wychodzą poza ogólne stwierdzenia.

Obecny sposób funkcjonowania ERG, który w praktyce wymaga zazwyczaj osiągnięcia porozumienia przez wszystkie 27 organów regulacyjnych, komplikuje dodatkowo fakt równoległego istnienia innego organu - Niezależnej Grupy Regulatorów (IRG), której działalność pokrywa się z działalnością ERG. Do IRG należy 27 państw członkowskich UE oraz siedem innych krajów europejskich. IRG ma wpływ na decyzje regulacyjne Wspólnoty, jednak nie jest zobowiązana ani do wdrażania prawa wspólnotowego, ani do składania sprawozdań Komisji[6]. Z powodu nieoptymalnej organizacji funkcjonowanie tej struktury nie daje zadowalających wyników, ani jeśli chodzi o tempo i skuteczność wypracowywania spójnych stanowisk na szczeblu europejskim, ani też w odniesieniu do odpowiedzialności za podejmowane decyzje oraz jawności postępowania.

Komisja przeprowadziła ocenę różnych możliwości zorganizowania struktury, która realizowałaby wymagane zadania, w tym również ocenę możliwości wykonywania tych zadań we własnym zakresie przez Komisję. Harmonizowanie przepisów na szczeblu centralnym wymaga jednak posiadania specjalistycznej wiedzy na temat wszystkich 27 rynków krajowych. W praktyce jedynie organ stworzony na bazie krajowych organów regulacyjnych może posiadać szczegółową wiedzę na temat lokalnej sytuacji, niezbędną do skutecznego działania. Dodatkowo krajowe organy regulacyjne same w sobie są często rozbudowanymi instytucjami, sobie w związku z czym trudno wyobrazić, że Komisja mogłaby zgromadzić zasoby i wiedzę fachową, które pozwoliłyby jej zastąpić te organy.

Zbadano także możliwość rozbudowania ERG i wprowadzenia w niej mechanizmu głosowania w celu umożliwienia podejmowania decyzji większością głosów. Jednak nawet gdyby udało się pokonać trudności związane z wdrożeniem systemu głosowania, który byłby do przyjęcia dla wszystkich, organ taki nie miałby uprawnień do podejmowania decyzji wiążących dla wszystkich członków. Zgodnie z obowiązującym Traktatem, taką rolę może pełnić jedynie Komisja. Ponadto występują poważne ograniczenia instytucjonalne uniemożliwiające rozbudowanie ERG w stopniu, który zapewniłby Grupie poziom kompetencji niezbędny do pełnienia przez nią rozbudowanej roli. Aby móc realizować swoje zadania, rozszerzona ERG musiałaby otrzymać znacznie większe zasoby (stworzenie stanowiska dyrektora wykonawczego, wzmocnienie sekretariatu, formalny regulamin podejmowania decyzji, itd.), ponieważ obecny system rotacyjnego przewodnictwa w grupie wyczerpał swoje możliwości. Zasoby niezbędne do rozszerzenia roli ERG nie mogą pochodzić z zewnątrz, ponieważ Komisja musi mieć pewność, że opinie i porady grupy będą przejrzyste i niezależne, i że ERG będzie brać za nie odpowiedzialność. Rozszerzona ERG nie mogłaby w sposób uprawniony pełnić roli organu doradczego Komisji, gdyby działała w oparciu o zasoby zapewniane przez IRG. ERG może pełnić rolę doradczą wobec Komisji w wymaganym rozszerzonym zakresie, jedynie jeśli stanie się organem wspólnotowym podlegającym tym samym zasadom administracyjnym i budżetowym, co wszystkie organy Wspólnoty (regulamin pracowniczy, regulamin finansowy, wymogi dotyczące składania sprawozdań Parlamentowi, itd.).

Komisja doszła zatem do wniosku, że wymagane zadania najlepiej zrealizuje oddzielny podmiot niezależny od Komisji i funkcjonujący poza jej strukturami, który wzmocni uprawnienia krajowych organów regulacyjnych poprzez przejęcie funkcji ERG i stworzenie dla działań krajowych organów solidnej i przejrzystej podstawy w prawie wspólnotowym. Organ taki miałby za zadanie formułowanie opinii i porad dla Komisji w szeregu ważnych kwestii o ogólnoeuropejskim znaczeniu oraz podejmowałby samodzielne decyzje dotyczące administrowania europejską przestrzenią numeracyjną.

Zadania przewidziane dla nowego urzędu nie powielałyby zadań regulacyjnych realizowanych przez krajowe organy regulacyjne, a jedynie uzupełniały je na poziomie europejskim. Urząd umożliwiłby wypracowanie skutecznego partnerstwa między Komisją a krajowymi organami regulacyjnymi w kwestiach, w których niezbędne jest skoordynowane działanie na poziomie europejskim, takich jak: określanie i analiza rynków oraz podejmowanie środków zaradczych; harmonizacja użytkowania częstotliwości radiowych; określanie rynków ponadnarodowych czy kwestie jakości usług. Jednocześnie stanowiłby platformę, dzięki której możliwe byłoby podejmowanie, bez nadmiernych kosztów, działań dotyczących ogólnoeuropejskich kwestii wykraczających nawet poza zakres kompetencji rozszerzonej ERG, takich jak bezpieczeństwo sieci i informacji, wdrożenie numeru alarmowego 112 czy administrowanie europejską przestrzenią numeracyjną.

Urząd stanowiłby zrąb trwałej i jednorodnej struktury, w ramach której krajowe organy regulacyjne mogłyby współpracować ze sobą zgodnie z zasadami określonymi przez Komisję w projekcie porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie utworzenia ram prawnych dla europejskich agencji regulacyjnych[7].

3.2. Główne zadania Urzędu

Działalność Urzędu uzupełniałaby na poziomie europejskim zadania regulacyjne realizowane na poziomie krajowym przez krajowe organy regulacyjne; przy czym w szczególności Urząd:

- stanowiłby platformę współpracy krajowych organów regulacyjnych. Przedstawiono propozycje poprawy skuteczności działań dotyczących ponadgranicznych aspektów regulacji rynków łączności elektronicznej i integralności sieci. Urząd określałby procedury współpracy między krajowymi organami regulacyjnymi, w szczególności w zakresie wymiany informacji, doradztwa i wsparcia technicznego. Urząd byłby uprawniony do prowadzenia mediacji i rozstrzygania transgranicznych sporów między krajowymi organami regulacyjnymi. Wspierałby także współpracę między krajowymi organami regulacyjnymi państw członkowskich UE a krajami trzecimi;

- sprawowałby nadzór regulacyjny nad określaniem i analizą rynków oraz podejmowaniem środków zaradczych. Urząd pełniłby ogólną rolę doradczą wobec Komisji w zakresie kwestii regulacji rynku i mógłby wydawać niewiążące wytyczne w celu upowszechniania dobrej praktyki wśród krajowych organów regulacyjnych. Urząd wydawałby opinie na temat projektów środków podejmowanych przez krajowe organy regulacyjne, dotyczące potencjalnego wpływu tych środków na jednolity rynek oraz ich zgodności z prawem wspólnotowym oraz obejmujące propozycje zmian w stosownych przypadkach. Opinie Urzędu byłyby dostarczane Komisji w szybkim trybie, ponieważ przyjmowano by je zwykłą większością głosów;

- zajmowałby się określaniem rynków ponadgranicznych. Działanie Urzędu stanowiłoby wydajny i współmierny mechanizm reagowania na rozwój rynków ponadgranicznych w wyniku wzrostu mobilności, coraz większej popularności usług internetowych (np. VoIP) i usług satelitarnych oraz konwergencji między usługami stacjonarnymi i ruchomymi. Urząd odpowiadałby ponadto za monitorowanie rozwoju usług roamingowych, w tym zarówno połączeń głosowych jak i usług przesyłu danych;

- doradzałby w kwestii harmonizacji w dziedzinie częstotliwości radiowych. Urząd umożliwiłby zwiększenie skuteczności i tempa realizacji polityki w dziedzinie częstotliwości radiowych poprzez dostarczanie bieżących analiz i sprawozdań, określanie potencjału i środków rozwoju nowych usług, prowadzenie ogólnounijnego rejestru użytkowanych częstotliwości, doradzanie w sprawie wspólnych procedur udzielania zezwoleń, zapewnienie wsparcie technicznego procesu selekcji wniosków o koncesje na określone częstotliwości oraz doradztwo w kwestii wycofywania praw do użytkowania częstotliwości w przypadku niewypełnienia warunków koncesji;

- miałby uprawnienia decyzyjne w zakresie administrowania numeracją telefoniczną oraz uprawnienia doradcze w kwestii przenoszenia numerów. Urząd byłby także odpowiedzialny za administrację i rozwój europejskiej przestrzeni numeracyjnej (ETNS), tj. systemu numerów z jednolitym unijnym prefiksem (3883) przydzielanych organizacjom pragnącym stworzyć jednolite ogólnoeuropejskie telefoniczne centra obsługi. Ponadto Urząd współpracowałby z krajowymi organami regulacyjnymi i państwami członkowskimi w zakresie europejskich aspektów numeracji telefonicznej oraz przenoszenia numerów, między innymi poprzez sporządzanie sprawozdań na temat postępów prac dotyczących europejskiego numeru alarmowego 112, określanie zakresów numeracji dla usług transgranicznych, określanie potencjału i środków rozwoju nowych usług oraz doradztwo w zakresie wspólnych procedur przyznawania zezwoleń;

- zajmowałby się bezpieczeństwem sieci i informacji. Urząd przejąłby zadania istniejącej Agencji Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA). Tym samym zapewniłby większą spójność między zobowiązaniami dotyczącymi integralności sieci, spoczywającymi obecnie na krajowych organach regulacyjnych, a zadaniem stworzenia kultury bezpieczeństwa sieci i informacji należącym obecnie do Agencji ENISA;

- pełniłby ogólne funkcje informacyjne i doradcze. Zadaniem Urzędu byłoby przedstawianie rocznego sprawozdania na temat rozwoju sektora łączności elektronicznej (obejmującego informacje o ofercie nowych usług i stopniu penetracji rynku przez nie, rozwoju konkurencji, sytuacji regulacyjnej w poszczególnych państwach, zastosowanych środkach zaradczych, procedurach odwoławczych, itd.). Oprócz tego Urząd monitorowałby zagadnienia interoperacyjności i eDostępności w Europie oraz miałby możliwość wydawania zaleceń dotyczących środków, jakie powinny zostać podjęte na poziomie krajowym w celu lepszego zaspokojenia potrzeb obywateli, w tym zwłaszcza osób starszych i niepełnosprawnych.

3.3 . Aspekty prawne wniosku

- Podstawa prawna

Artykuł 95 Traktatu WE

- Zasada pomocniczości

Cele wniosku nie mogą zostać osiągnięte w sposób zadowalający jedynie poprzez działania państw członkowskich.

- Zgodnie z obecnie istniejącymi ramami regulacyjnymi udzielanie zezwoleń dla usług odbywa się na poziomie poszczególnych państw członkowskich. Krajowe organy regulacyjne w 27 państwach posiadają znaczną swobodę podejmowania decyzji, a rola nadzorcza i koordynacyjna Komisji jest ograniczona. Oznacza to, że wewnętrzny rynek nadal jest zbiorem rynków krajowych funkcjonujących w oparciu o 27 różnych systemów prawnych. Stanowi to przeszkodę na drodze do rozwoju usług transgranicznych i sprawia, że operatorzy stają wobec różnych lub rozbieżnych warunków operacyjnych, obowiązujących w podobnych okolicznościach. W praktyce niektóre z problemów, przed którymi stają krajowe organy regulacyjne, są powszechne w całej UE (np. konieczność określenia przepisów wobec nowych usług, pewne aspekty księgowości służącej do celów regulacyjnych, zagadnienia dotyczące numeracji, funkcjonowanie sprzętu i usług dla niepełnosprawnych użytkowników podróżujących na terenie UE itp.)[8]. Dla tych obszarów, w celu uzyskania korzyści skali i konkurencyjnego rynku wewnętrznego, kluczowe jest rozwijanie wspólnej praktyki i wiedzy fachowej Unii Europejskiej celem osiągnięcia większej spójności, a w stosownych przypadkach harmonizacji. Jedynym sposobem na spełnienie tego wymogu w sposób skuteczny i wydajny jest poprawa obecnie istniejącego modelu instytucjonalnego i aktualnego podziału zadań pomiędzy państwa członkowskie, krajowe organy regulacyjne i Komisję. Jedynie działanie na poziomie Wspólnoty może zapewnić osiągnięcie tego celu.

- Rozwój transgranicznego świadczenia usług wewnątrz Wspólnoty jest jednym z celów przeglądu przewidzianego w dyrektywie o zezwoleniach[9]. Szeroko zakrojone konsultacje publiczne wykazały istnienie pilnej potrzeby ułatwienia operatorom świadczenia usług na całym obszarze Wspólnoty poprzez usunięcie niektórych istotnych przeszkód istniejących w obecnym systemie[10]. W przypadku niektórych z usług transgranicznych działania poszczególnych państw członkowskich nie wystarczają do stworzenia spójnego podejścia do regulacji ani też podejścia gwarantującego osiągnięcie korzyści skali.

Dzięki zwiększeniu spójności przepisów na rynku wewnętrznym oraz zmniejszeniu kosztów firm działających na terenie wielu krajów, działania na poziomie Wspólnoty w oczywisty sposób przyniosą większe korzyści ze względu na ich skalę i dadzą o wiele bardziej pozytywne skutki w porównaniu z działaniami podejmowanymi na poziomie poszczególnych państw członkowskich. Cele proponowanych działań mogą więc zostać osiągnięte w bardziej zadowalający sposób na poziomie Wspólnoty.

- Zasada proporcjonalności

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ Urząd będzie pełnił rolę doradczą, wspierając Komisję we wdrażaniu polityki dotyczącej łączności elektronicznej.

- Stworzenie Urzędu, którego dotyczy niniejszy wniosek, pozwoli na integrację współpracy pomiędzy poszczególnymi krajowymi organami regulacyjnymi (obecnie przebiegającej w ramach ERG) wewnątrz systemu wspólnotowego. Istnieje wyraźna potrzeba lepszej organizacji, tak by pewne zadania wykonywane obecnie przez ERG – stanowiącą w zasadzie forum konsultacyjne krajowych organów regulacyjnych bez instytucjonalnych uprawnień umożliwiających podejmowanie wspólnych decyzji – wykonywane były przez jeden wyspecjalizowany organ na poziomie europejskim, działający wewnątrz struktury instytucjonalnej Wspólnoty. W ramach wykonywanych zadań Urząd dostarczy Komisji fachowej wiedzy i pomoże w przygotowywaniu decyzji regulacyjnych, mających na celu dalszy rozwój rynku wewnętrznego, co zostanie też ułatwione przez proponowane włączenie dotychczasowych zadań ENISA w zakresie bezpieczeństwa sieci i informacji w zakres zadań Urzędu, którego dotyczy niniejszy wniosek.

- Rada organów regulacyjnych Urzędu, którego dotyczy niniejszy wniosek, będzie składać się z szefów poszczególnych krajowych organów regulacyjnych i będzie działać w interesie Wspólnoty. Proponowany system umożliwi Komisji korzystanie z połączonej wiedzy fachowej krajowych organów regulacyjnych – posiadających bardziej bezpośrednią znajomość krajowych rynków i sytuacji – oraz przyczyni się do zacieśnienia współpracy Komisji z krajowymi organami regulacyjnymi. System ten jest uzupełnieniem uprawnień krajowych organów regulacyjnych do wdrażania ram regulacyjnych na poziomie krajowym.

- Prawa użytkowania częstotliwości i numerów dotyczące usług obejmujących cały obszar Wspólnoty nadal będą przyznawane na poziomie krajowym, zgodnie ze wspólnie uzgodnionym podejściem, obowiązującym jedynie w przypadku niektórych usług dotyczących całego obszaru Wspólnoty (np. usług satelitarnych). W przypadku usług dotyczących całego obszaru Wspólnoty udzielanie zezwoleń będą również nadal następowało na poziomie krajowym, zgodnie z wspólnie uzgodnionym podejściem. Jednakże niniejszy wniosek nie dotyczy praw użytkowania częstotliwości i numerów przyznawanych dla usług krajowych i ich przyznawanie pozostanie w kompetencjach krajowych organów regulacyjnych.

Oznacza to, że pomimo zwiększenia koordynacji w pewnych kluczowych obszarach, rola Urzędu, którego dotyczy niniejszy wniosek, nie będzie wykraczać poza kompetencje wymagane dla osiągnięcia wyznaczonego celu.

Ponieważ proponowany instrument posiadać będzie status rozporządzenia, które będzie bezpośrednio stosowane we Wspólnocie, zminimalizowane zostaną obciążenia finansowe i administracyjne dotyczące Wspólnoty, rządów poszczególnych państw i usługodawców oraz będą one proporcjonalne do celów założonych w niniejszym wniosku.

- Wybór instrumentów

Proponowane instrumenty: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady.

Odpowiednim instrumentem dla stworzenia Urzędu, którego dotyczy niniejszy wniosek, jest rozporządzenie mające bezpośrednie zastosowanie.

4. WPłYW NA BUDżET

Szacuje się, że liczba pracowników Urzędu po jego pełnym ustanowieniu osiągnie 134 pełne etaty. Liczba ta obejmuje również zadania i zasoby przejęte od ENISA w 2011 r. Szacuje się także, że roczny budżet wyniesie 10 milionów euro w ciągu pierwszego roku, zaś od trzeciego roku działania urzędu będzie on wynosił 28 milionów euro. Poza wkładem finansowym ze strony Wspólnoty Urząd, którego dotyczy niniejszy wniosek, może pobierać opłaty za niektóre usługi. Dochody uzyskane przez Urząd za świadczone usługi będą stanowić dodatkowe źródło finansowania jego działalności[11].

Przeciwwagą dla tych kosztów powinny być oszczędności uzyskane dzięki włączeniu ENISA w skład Urzędu, którego dotyczy niniejszy wniosek. Obecnie roczny budżet ENISA wynosi około 8 milionów euro.

5. INFORMACJE DODATKOWE

- Uproszczenie

Niniejszy wniosek stanowi część nowego systemu, mającego na celu uproszczenie istniejących procesów regulacyjnych i zwiększenie ich wydajności zarówno dla administracji, jak i dla uczestników rynku. Urząd, którego dotyczy wniosek, przyczyni się do poprawy procesu decyzyjnego i ułatwi opartą na wspólnych celach i procedurach współpracę między Komisją i krajowymi organami regulacyjnymi. Ustanowieniu Urzędu towarzyszyć będzie złagodzenie wymogów obecnie istniejącego systemu automatycznych zawiadomień w ramach procedury określonej w art. 7, co przetrze szlak dla znacznej redukcji procedur obciążających sektor, krajowe organy regulacyjne i Komisję, ponieważ Komisja będzie interweniować jedynie w istotnych przypadkach. Urząd, którego dotyczy niniejszy wniosek, będzie odgrywać istotną rolę w ocenie technicznych zawiłości takich przypadków oraz w zapewnianiu odpowiednich rozwiązań i ich spójnych rezultatów na rynku wewnętrznym.

Obecnie istniejący system przyznawania praw do użytkowania częstotliwości i numerów, w ramach którego w każdym z państw członkowskich, na terenie których oferowane są usługi, funkcjonują inne wymogi prawne i proceduralne, może być bardzo skomplikowany i uciążliwy dla przedsiębiorstw zamierzających świadczyć usługi na całym obszarze Wspólnoty. Konieczność sprostania innym wymogom w każdym z państw (na przykład dotyczącym okresu, na jaki przyznawane jest prawo do użytkowania i związanych z tym warunków) znacznie utrudnia proces planowania, inwestowania i w efekcie końcowym rozpoczęcia świadczenia usług na poziomie europejskim. Takie zróżnicowanie procedur przyznawania praw do użytkowania częstotliwości zniechęca firmy wchodzące na rynek i zakłóca funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Argument ten przemawia za zwiększeniem koordynacji systemów wybierania przedsiębiorstw, którym przyznane zostaną krajowe prawa do częstotliwości i numerów.

Wniosek stanowi część wdrażanego przez Komisję programu aktualizacji i upraszczania wspólnotowego dorobku prawnego.

- Klauzula przeglądu/weryfikacji/wygaśnięcia

Wniosek zawiera klauzulę przeglądu.

- Europejski Obszar Gospodarczy (EOG)

Niniejszy wniosek ma znaczenie dla EOG, dlatego też powinien zostać rozszerzony na EOG.

6. SZCZEGÓłOWE WYJAśNIENIE WNIOSKU

Rozdział I (Przedmiot, zakres, definicje i zadania)

Art. 1 i 2: określają zakres zastosowania rozporządzenia, który obejmuje działanie na rzecz poprawy funkcjonowania wewnętrznego rynku łączności elektronicznej przez ustanowienie Europejskiego Urzędu ds. Rynku Łączności Elektronicznej oraz ustanawiają ten Urząd.

Art. 3: określa takie funkcje Urzędu jak przedstawianie opinii z własnej inicjatywy lub na żądanie Komisji oraz wspieranie Komisji przez doradztwo techniczne, podejmowanie badań, gromadzenie informacji i raportów itp.

Rozdział II: Zadania Urzędu związane z umacnianiem rynku wewnętrznego

Art. 4: określa sprawy, którymi zajmować się będzie Urząd w celu zapewnienia zharmonizowanego stosowania uregulowań prawnych.

Art. 5: reguluje sprawę konsultacji Urzędu w odniesieniu do określenia i analizy krajowych rynków i środków zaradczych. W przypadku wyrażenia przez Komisję „poważnych wątpliwości” co do proponowanych działań zgłoszonych zgodnie z art. 7 dyrektywy ramowej, Urząd będzie zobowiązany do dostarczenia opinii w określonym terminie.

Art. 6: w przypadku gdy krajowy organ regulacyjny nie przeprowadzi analizy rynku w wymaganym terminie, Komisja zwróci się do Urzędu z prośbą o radę i pomoc w sprawie konkretnego rynku krajowego.

Art. 7: Urząd przeprowadzi analizę rynków ponadnarodowych po określeniu tych rynków przez Komisję, zgodnie z zapisami art. 15 ust. 4 dyrektywy ramowej.

Art. 8: dotyczy zadań Urzędu w dziedzinie numeracji, w tym administracji i rozwoju europejskiej przestrzeni numeracyjnej (ETNS), zarządzania zharmonizowanymi zakresami numeracyjnymi (np. rozpatrywanie wniosków o rezerwację krajowego zakresu numeracyjnego zaczynającego się na „116” na mocy decyzji Komisji 2007/116/WE) oraz – na wniosek – dostarczania opinii w sprawie zobowiązań w zakresie przenoszenia numerów.

Art. 9: Urząd będzie pomagać Komisji przez przeprowadzanie rocznych przeglądów działań podjętych na poziomie krajowym, mających na celu zwiększenie świadomości istnienia jednego europejskiego numeru alarmowego „112”. Na wniosek Komisji Urząd wyda opinię w sprawie problemów technicznych związanych z wdrażaniem numeru „112”.

Art. 10: Urząd będzie wspierać Komisję w sprawach dotyczących aspektów technicznych i ekonomicznych związanych z częstotliwościami radiowymi używanymi do świadczenia usług łączności elektronicznej.

Art. 11: Urząd będzie wspierać Komisję w identyfikacji usług o zasięgu obejmującym obszar Wspólnoty, które mogłyby korzystać z powszechnej procedury selekcyjnej. Aby usługa mogła zostać zakwalifikowana jako ogólnowspólnotowa, musi ona spełniać określone wymogi. Na przykład popyt na usługi musi istnieć na terenie więcej niż jednego państwa członkowskiego, zaś same usługi, ze względu na ich charakter, przekraczają granice państwowe i jako takie nie powinny podlegać przepisom krajowym, ale unijnym lub regionalnym.

Art. 12: zawiera zapisy dotyczące identyfikacji przedsiębiorstw, którym zostanie przyznane prawo do użytkowania częstotliwości w celu świadczenia usług na obszarze Wspólnoty. Urząd przeprowadza procedurę selekcyjną i przedstawia opinię, w której proponuje przedsiębiorstwa, którym może zostać przyznane prawo użytkowania.

Art. 13: Urząd będzie odgrywać rolę w wycofywaniu praw dostępu przyznanych zgodnie z procedurą selekcyjną.

Art. 14: Urząd przyczyni się do rozwoju kultury bezpieczeństwa sieci i informacji przez prowadzenie działań uprzednio wykonywanych przez ENISA.

Art. 15: zawiera spis przypadków, w których Urząd może podjąć działania z własnej inicjatywy.

Rozdział III: Uzupełniające zadania Urzędu

Art. 16 i 17: Urząd będzie pobierać opłatę administracyjną niektóre usługi w celu pokrycia kosztów administracyjnych. W przypadku powszechnej procedury selekcyjnej Urząd pobierać będzie również opłaty administracyjne i opłaty za korzystanie z dostępu do częstotliwości radiowych w imieniu państw członkowskich, a następnie rozdzieli uzyskane w ten sposób środki na państwa członkowskie.

Art. 18: na prośbę krajowego organu regulacyjnego Urząd wyda zalecenia dotyczące wyboru działań, które powinny zostać podjęte przez krajowy organ regulacyjny w przypadku problemów transgranicznych.

Art. 19-21: Urząd odegra rolę w rozpowszechnianiu i wymianie informacji pomiędzy państwami członkowskimi, krajowymi organami regulacyjnymi i Komisją. Może on zostać zaangażowany w badania nad rozwojem technicznym we Wspólnocie. Urząd będzie publikować roczne sprawozdania dotyczące rozwoju sektora łączności elektronicznej, w których określi utrzymujące się bariery dla urzeczywistnienia jednolitego rynku. Urząd będzie uczestniczył w gromadzeniu informacji, jak również w zarządzaniu rejestrem informacji dotyczących częstotliwości i jego publikowaniu (w załączniku określone są informacje, które powinny znaleźć się w rejestrze) oraz bazy danych roamingu w telefonii komórkowej.

Art. 22: Urząd będzie wspierać Komisję w sprawach dotyczących eDostępności oraz będzie publikować roczne sprawozdania dotyczące działań, które należy podjąć w celu zwiększenia dostępności sieci i sprzętu łączności elektronicznej dla niepełnosprawnych użytkowników końcowych.

Rozdział IV: Organizacja Urzędu

Art. 24: w skład struktury organizacyjnej Urzędu wejdzie sześć organów: Rada Administracyjna, Rada Organów Regulacyjnych, Dyrektor, Główny Urzędnik ds. Bezpieczeństwa Sieci, Stała Grupa Przedstawicieli Zainteresowanych Stron oraz Komisja Odwoławcza.

Art. 25 i 26: Rada Administracyjna będzie odpowiedzialna za mianowanie Dyrektora i Głównego Urzędnika ds. Bezpieczeństwa Sieci, za przyjmowanie rocznego programu prac i budżetu Urzędu, zatwierdzanie ogólnego sprawozdania z działalności Urzędu oraz przyjęcie przepisów finansowych dotyczących Urzędu. Urząd będzie regularnie informował Parlament Europejski o swoich działaniach.

Art. 27 i 28: w skład Rady Organów Regulacyjnych wejdzie jeden przedstawiciel z każdego państwa członkowskiego, który będzie szefem niezależnego krajowego organu regulacyjnego odpowiedzialnego za praktyczne zastosowanie ram regulacyjnych w państwie członkowskim, oraz Dyrektor. Komisja może uczestniczyć w zebraniach rady Organów Regulacyjnych, jednak nie będzie posiadać prawa głosu. Rada Organów Regulacyjnych będzie odpowiedzialna za techniczne procesy decyzyjne Urzędu w obszarach takich jak określenie potencjalnych posiadaczy praw, opinie w sprawach przypadków określonych w art. 7 itp. Opinie i decyzje powinny być przyjmowane zwykłą większością.

Art. 29 i 30: Dyrektor będzie w pełni odpowiedzialny za realizację wyznaczonych Urzędowi zadań oraz będzie przedstawicielem ustawowym Urzędu. Dyrektor będzie również odpowiedzialny za przygotowania i wykonanie budżetu, przygotowanie projektu programu prac i za sprawy personalne[12].

Art. 31: Główny Urzędnik ds. Bezpieczeństwa Sieci będzie odpowiedzialny za koordynację zadań Urzędu i przygotowanie rocznego programu prac w obszarze bezpieczeństwa sieci i informacji. Będzie on składał sprawozdania Dyrektorowi i będzie wspierany przez Stałą Grupę Przedstawicieli Zainteresowanych Stron (art. 32).

Art. 33 i 34: ustanawiają Komisję Odwoławczą w celu zapewnienia możliwości odwołania się stronom, których dotyczą decyzje podejmowane przez urząd w dziedzinie numeracji.

Art. 36-53: obejmują standardowe sprawy operacyjne i administracyjne, w tym budżet, dostęp do dokumentów i przejrzystość, status prawny Urzędu, personel, uczestnictwo krajów trzecich itp.

Art. 55: dotyczy oceny przez Komisję rezultatów pracy Urzędu w odniesieniu do jego zadań i celów, która zostanie wydana pięć lat po rozpoczęciu działalności Urzędu. Sprawozdanie i wszelkie towarzyszące mu wnioski zostaną przekazane do Rady i Parlamentu Europejskiego.

2007/0249 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiające Europejski Urząd ds. Rynku Łączności Elektronicznej

(tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji[13],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[14],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[15],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[16],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa)[17], dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiej i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie)[18], dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach)[19], dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)[20] oraz dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej)[21] (zwane dalej wspólnie „dyrektywą ramową i dyrektywami szczegółowymi”) mają na celu stworzenie we Wspólnocie wewnętrznego rynku łączności elektronicznej przy równoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu inwestycji, innowacji i ochrony konsumenta poprzez zwiększenie konkurencji na rynku.

(2) Przyjęte w 2002 r. ramy regulacyjne dla łączności elektronicznej ustanowiły system regulacji przez krajowe organy regulacyjne i przewidują współpracę pomiędzy tymi organami oraz współpracę tych organów z Komisją mającą na celu zapewnienie spójnej praktyki regulacyjnej i jednolitego zastosowania ram regulacyjnych na całym obszarze Wspólnoty.

(3) Rozporządzenie (WE) nr 460/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji[22] (zwane dalej „rozporządzeniem ENISA”) ustanowiło w 2004 r. Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) na okres pięciu lat, mając na celu zapewnienie wysokiego i skutecznego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji na obszarze Wspólnoty oraz rozwijanie kultury bezpieczeństwa sieci i informacji z korzyścią dla obywateli, konsumentów, przedsiębiorstw oraz organizacji sektora publicznego Unii Europejskiej, przyczyniając się tym samym do płynnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

(4) Krajowe organy regulacyjne posiadają dość dużą swobodę decyzyjną we wdrażaniu ram regulacyjnych, odzwierciedlającą ich wiedzę fachową dotyczącą warunków na rynkach lokalnych, jednak aby swoboda ta mogła przyczyniać się do rozwoju i urzeczywistniania rynku wewnętrznego, należy ją pogodzić z koniecznością stworzenia spójnej praktyki regulacyjnej i jednolitego zastosowania ram regulacyjnych.

(5) Ze względu na potrzebę stosowania odpowiednich przepisów w sposób jednolity we wszystkich państwach członkowskich, decyzją 2002/627/WE[23] Komisja ustanowiła Europejską Grupę Regulatorów (ERG), aby pełniła ona rolę doradczą i pomocniczą wobec Komisji w konsolidacji rynku wewnętrznego oraz, bardziej ogólnie, stanowiła pośrednie ogniwo w stosunkach między krajowymi organami regulacyjnymi i Komisją.

(6) ERG przyczyniła się do osiągnięcia postępów w stworzeniu jednolitej praktyki regulacyjnej na ile to było możliwe. Jednak ze względu na swój charakter ERG stanowi luźną grupę opartą głównie na dobrowolnej współpracy i obecny status ERG nie odpowiada istotnym obowiązkom ciążącym na krajowych organach regulacyjnych w zakresie wdrażania ram regulacyjnych.

(7) Z tego względu należy stworzyć bardziej solidne podstawy instytucjonalne dla ustanowienia organu, który zgromadzi wiedzę i doświadczenie krajowych organów regulacyjnych i otrzyma wyraźnie określony zakres kompetencji, przy uwzględnieniu konieczności, by organ ten dzięki jakości swojej pracy zyskał rzeczywisty autorytet w oczach jego członków oraz regulowanego sektora.

(8) Potrzeba wzmocnienia mechanizmów zapewniających jednolitą praktykę regulacyjną w celu urzeczywistnienia wewnętrznego rynku sieci i usług łączności elektronicznej została podkreślona w sprawozdaniach Komisji dotyczących wdrażania ram regulacyjnych z 2002 r[24]. oraz w trakcie konsultacji publicznych dotyczących komunikatu Komisji z dnia 29 czerwca do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie przeglądu ram regulacyjnych UE dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej[25]. W sprawozdaniach tych oraz w konsultacjach jako najistotniejszy problem wymagający uwzględnienia w trakcie reformy ram regulacyjnych określono ciągły brak wewnętrznego rynku łączności elektronicznej. Rozdrobnienie przepisów i niespójności wynikające z luźnej koordynacji krajowych organów regulacyjnych stanowią zagrożenie dla konkurencyjności sektora oraz ograniczają korzyści dla konsumentów, wynikające z ponadgranicznej konkurencji oraz z istnienia transgranicznych i ogólnowspólnotowych usług.

(9) Czynnikami prowadzącymi do nieskutecznych rozwiązań i powstawania przeszkód na drodze do urzeczywistnienia rynku wewnętrznego są w szczególności opóźnienia w przeprowadzaniu analiz na mocy dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), rozbieżne podejścia krajowych organów regulacyjnych do nakładania obowiązków mających na celu naprawę sytuacji braku konkurencji wykazaną w analizie rynku, niejednorodne warunki towarzyszące prawom użytkowania, zróżnicowane procedury selekcyjne usług ogólnowspólnotowych oraz funkcjonowanie różnej numeracji dla usług obejmujących cały obszar Wspólnoty, a także problemy, jakie stoją przed krajowymi organami regulacyjnymi podczas postępowania w przypadku sporów transgranicznych.

(10) Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 1 lipca 2007 r. w sprawie oceny Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)[26] zawierał ocenę raportu eksperta zewnętrznego[27], który zawierał ocenę działalności Agencji od momentu jej ustanowienia, i zalecenia Rady Zarządzającej Agencji dotyczące rozporządzenia ENISA oraz zapoczątkował konsultacje publiczne. Główne ustalenia zawarte w sprawozdaniu z oceny zewnętrznego zespołu ekspertów potwierdziły słuszność początkowych założeń polityki utworzenia Agencji, a także jej pierwotnych celów, a w szczególności jej wkładu w tworzenie prawdziwego wewnętrznego rynku łączności elektronicznej.

(11) Równocześnie zidentyfikowano pewne problemy, w szczególności związane ze strukturą organizacyjną Agencji, umiejętnościami i liczebnością personelu operacyjnego oraz trudnościami logistycznymi. Główne funkcje Agencji ENISA powinny ewoluować tak, aby z czasem przekształciła się ona w główny trzon Urzędu, co w połączeniu z bardziej przejrzystym określeniem celów i zadań powinno umożliwić osiągnięcie tych celów i wykonanie tych zadań w bardziej wydajny, skoncentrowany i opłacalny sposób, zgodny z zasadą poprawy jakości prawa, przez jeden Urząd posiadający kompetencje we wszystkich sprawach objętych ramami regulacyjnymi UE w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej.

(12) Z tego względu wymagane jest ustanowienie nowego wspólnotowego organu w postaci Europejskiego Urzędu ds. Rynku Łączności Elektronicznej (zwanego dalej „Urzędem”). Urząd wniesie istotny wkład w postęp w urzeczywistnianiu rynku wewnętrznego przez wspieranie działań Komisji i krajowych organów regulacyjnych. Urząd będzie działać jako punkt odniesienia i zwiększy poziom zaufania z racji swej niezależności, jakości oferowanego doradztwa i dostarczanych informacji, przejrzystości procedur i metod działania, a także dbałości w wykonywaniu powierzonych zadań.

(13) Urząd powinien, dzięki zgromadzeniu w jednym miejscu doświadczenia i wiedzy specjalistycznej, poszerzyć możliwości krajowych organów regulacyjnych, bez potrzeby zastępowania ich obecnych funkcji lub powielania prowadzonych już prac, na korzyść wspierania Komisji w wykonywaniu jej obowiązków.

(14) Urząd zastąpi ERG i będzie służyć jako wyłączne forum współpracy krajowych organów regulacyjnych w ramach pełnego zakresu wykonywanych przez nie zadań, zgodnie z ramami regulacyjnymi.

(15) Urząd zostanie ustanowiony w ramach obecnie istniejącej struktury instytucjonalnej i podziału uprawnień we Wspólnocie. Będzie on niezależny w zakresie spraw technicznych i będzie posiadać autonomię prawną, administracyjną i finansową. W tym celu konieczne i stosowne jest, by Urząd był organem Wspólnoty, posiadającym osobowość prawną i wykonującym zadania nałożone nań niniejszym rozporządzeniem.

(16) Urząd będzie opierać się na działaniach prowadzonych na szczeblu krajowym i wspólnotowym i będzie wykonywać swoje zadania w ścisłej współpracy z krajowymi organami regulacyjnymi i Komisją oraz będzie otwarty na kontakty z sektorem, grupami konsumentów i innymi zainteresowanymi stronami.

(17) Niniejsze rozporządzenie i ustanowiony tym rozporządzeniem Urząd powinny stanowić integralną część ram regulacyjnych Wspólnoty w zakresie łączności elektronicznej. W tym kontekście Urząd ma do odegrania szczególnie istotną rolę w przewidzianych mechanizmach mających na celu konsolidację rynku wewnętrznego łączności elektronicznej, a w pewnych okolicznościach służących przeprowadzeniu analiz rynkowych.

(18) Urząd będzie odpowiednio doradzać Komisji i krajowym organom regulacyjnym zgodnie ze wspólnotowymi ramami regulacyjnymi łączności elektronicznej i w ten sposób wspomagać ich skuteczne wdrażanie.

(19) Urząd będzie wspierać Komisję we wszelkich rozszerzeniach zobowiązań dotyczących przenoszenia numerów, określonych na szczeblu Wspólnoty. Takie rozszerzenie może dotyczyć w szczególności zakresu informacji, jakie mają być przeniesione lub też typów sieci (np. stacjonarnych lub komórkowych), pomiędzy którymi numery i informacje mają być przenoszone. Przy dokonywaniu zmian w tych zobowiązaniach należy wziąć pod uwagę ceny dla użytkowników końcowych i koszty przedsiębiorstw związane ze zmianą, a także doświadczenia państw członkowskich.

(20) Urząd będzie pomagać Komisji przez dokonywanie rocznych przeglądów działań podejmowanych przez państwa członkowskie, dotyczących informowania obywateli o istnieniu i korzystaniu z jednego europejskiego numer alarmowego „112”. Roczny przegląd dokonywany przez Urząd określi najlepsze praktyki i nadal istniejące ograniczenia i przyczyni się do podniesienia poziomu ochrony i bezpieczeństwa obywateli podróżujących po terenie Unii Europejskiej.

(21) W kontekście celów określonych w decyzji 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzji o spektrum radiowym)[28], Komisja może zwrócić się o niezależną opinię ekspercką Urzędu w sprawach dotyczących wykorzystania częstotliwości radiowych we Wspólnocie. Taka opinia może obejmować przeprowadzenie szczegółowych badań technicznych, jak również ocenę wpływu ekonomicznego i społecznego oraz analizę dotyczącą działań w ramach polityki częstotliwości. Może ona również obejmować sprawy związane z wdrażaniem art. 4 decyzji 676/2002/WE, w przypadku kiedy Urząd zostanie poproszony o udzielenie porady Komisji w sprawie rezultatów uzyskanych w ramach upoważnienia Komisji dla Europejskiej Konferencji Administracji Poczty i Telekomunikacji (CEPT).

(22) Chociaż rozwój technologii i rynków zwiększył potencjał dla wprowadzenia usług łączności elektronicznej ponad granicami poszczególnych państw członkowskich, pojawia się ryzyko, że istnienie różnych krajowych warunków prawnych i regulacyjnych dotyczących wprowadzania tych usług utrudni świadczenie tego rodzaju usług transgranicznych. Z tego względu Urząd będzie odgrywać kluczową rolę w tworzeniu zharmonizowanych warunków dla udzielania zezwoleń dla takich usług, zarówno w odniesieniu do ogólnych zezwoleń, prawa użytkowania częstotliwości radiowych czy też prawa użytkowania numerów, oraz w doradztwie dla Komisji w sprawach szczegółów działań, które powinny zostać podjęte zgodnie z dyrektywą 2002/21/WE (dyrektywą ramową) w celu osiągnięcia takich zharmonizowanych warunków.

(23) Urząd będzie w szczególności dokonywać oceny potrzeby istnienia jednolitej procedury selekcyjnej dotyczącej prawa użytkowania, ze zharmonizowanymi warunkami na poziomie Wspólnoty, doradzać Komisji w sprawie warunków i kryteriów, które należy przyjąć w ramach takiej procedury selekcyjnej, oraz przyjmować i oceniać wniosku od przedsiębiorstw ubiegających się o takie prawa użytkowania. Urząd powinien również w stosownych przypadkach doradzać Komisji w zakresie wycofania takich praw.

(24) Urząd powinien odgrywać rolę centrum wiedzy fachowej na poziomie europejskim w zakresie zagadnień dotyczących bezpieczeństwa sieci i informacji, zapewniając informacje i doradztwo dla Parlamentu Europejskiego, Komisji oraz właściwych organów wyznaczonych przez państwa członkowskie. Bezpieczeństwo i solidność sieci łączności i systemów informacyjnych ma niezwykle istotne znaczenie dla społeczeństwa i stanowi kluczowy element ram regulacyjnych UE dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej. Zagrożeniem dla płynnego funkcjonowania rynku wewnętrznego jest niejednorodne stosowanie zapisów dotyczących bezpieczeństwa, znajdujących się w dyrektywie ramowej i dyrektywach szczegółowych. Opinie wyrażane przez Urząd w ramach doradztwa technicznego na prośbę Komisji i państw członkowskich powinny ułatwić jednolite stosowanie tych dyrektyw na poziomie krajowym.

(25) Na dostawców usług łączności elektronicznej mogą być nakładane opłaty administracyjne za zarządzanie systemem zezwoleń i za udzielanie praw użytkowania. Oprócz opłat administracyjnych mogą być również pobierane opłaty za wykorzystanie częstotliwości i numerów. Celem redukcji obciążeń administracyjnych przedsiębiorstw, w przypadku wspólnej procedury selekcyjnej Urząd powinien pobierać opłaty administracyjne oraz opłaty za użytkowanie i rozdzielać uzyskane w ten sposób środki między państwa członkowskie.

(26) W przypadku sporów o charakterze transgranicznym pomiędzy przedsiębiorstwami, dotyczących praw lub zobowiązań wynikających z ram regulacyjnych łączności elektronicznej, Urząd powinien mieć uprawnienia do zbadania przyczyn sporu i udzielenia porady krajowym organom regulacyjnym w zakresie wyboru stosownych działań, jakie jego zdaniem należy podjąć w celu rozwiązania tego sporu zgodnie z przepisami ram regulacyjnych.

(27) Urząd powinien przyczyniać się do rozwoju najlepszych praktyk regulacyjnych i jednolitego zastosowania regulacji w sektorze łączności elektronicznej przez ułatwianie wymiany informacji pomiędzy organami krajowymi i publiczne udostępnianie odpowiednich informacji w przystępnej formie. Urząd powinien mieć możliwość odnoszenia się do spraw ekonomicznych i technicznych oraz dostępu do najbardziej aktualnych informacji, tak aby miał szansę sprostać wyzwaniom ekonomicznym i technicznym wynikającym z rozwoju społeczeństwa informacyjnego, na przykład w dziedzinach takich jak bezpieczeństwo sieci i informacji oraz urządzeń do identyfikacji radiowej.

(28) Aby móc wykonywać zadania określone w niniejszym rozporządzeniu oraz aby lepiej rozumieć wyzwania w dziedzinie łączności elektronicznej, w tym istniejące i powstające zagrożenia, Urząd powinien mieć możliwość analizy istniejących lub przyszłych wydarzeń. W tym celu Urząd może gromadzić stosowne informacje, w szczególności dotyczące przypadków naruszenia bezpieczeństwa i integralności, które miały istotny wpływ na funkcjonowanie sieci lub usług, przekazywane przez krajowe organy regulacyjne zgodnie z art. 13a ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), a także za pomocą ankiet.

(29) Jako centralny punkt upowszechniania i wymiany informacji w sprawach dotyczących regulacji usług łączności elektronicznej we Wspólnocie, oraz w celu zwiększenia przejrzystości i redukcji obciążeń administracyjnych wobec dostawców i użytkowników tych usług, Urząd powinien prowadzić i udostępniać rejestr zawierający informacje dotyczące wykorzystania częstotliwości wewnątrz Wspólnoty, którego podstawą będą standardowe informacje dostarczane regularnie przez każde z państw członkowskich. W celu poprawy przejrzystości cen detalicznych za wykonywanie i odbieranie regulowanych połączeń w roamingu na terytorium Wspólnoty oraz aby pomóc klientom korzystającym z roamingu w podejmowaniu decyzji co do korzystania ze swojego telefonu komórkowego podczas pobytu za granicą, Urząd zapewni zainteresowanym stronom dostęp do aktualnych informacji dotyczących zastosowania rozporządzenia (WE) nr 717/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach telefonii ruchomej wewnątrz Wspólnoty oraz zmieniające dyrektywę 2002/21/WE[29] oraz będzie co roku upubliczniać rezultaty odpowiedniego monitoringu.

(30) Urząd powinien również móc zlecać wykonanie badań koniecznych dla realizacji przypisanych mu zadań, równocześnie dbając o to, by dzięki powiązaniom z Komisją i państwami członkowskimi uniknąć powielania podejmowanych wysiłków.

(31) Komisja powinna mieć możliwość zwrócenia się do Urzędu z prośbą o podjęcie w ramach swoich ogólnych obowiązków wszelkich dodatkowych działań, które mogłyby przyczynić się do realizacji celów określonych we wspólnotowych ramach regulacyjnych łączności elektronicznej.

(32) Struktura Urzędu powinna być stosowna do wykonywanych zadań. Doświadczenie z podobnymi organami Wspólnoty dostarcza pewnych wskazówek w tym zakresie, jednak struktura ta powinna być dostosowana do szczególnych potrzeb wspólnotowego systemu regulacji łączności elektronicznej. Należy zwłaszcza w pełni uwzględnić rolę krajowych organów regulacyjnych oraz ich niezależność.

(33) Urząd powinien posiadać wszelkie uprawnienia niezbędne do pełnienia funkcji regulacyjnych w sposób skuteczny i przede wszystkim niezależny. Analogicznie do sytuacji na poziomie krajowym, Rada Organów Regulacyjnych powinna więc działać niezależnie od jakichkolwiek interesów rynkowych i nie może zabiegać o instrukcje od żadnego rządu lub innego podmiotu publicznego lub prywatnego ani przyjmować takich instrukcji.

(34) Aby Urząd mógł dobrze funkcjonować, jego Dyrektora należy powoływać na podstawie dotychczasowych osiągnięć oraz udokumentowanych umiejętności administracyjnych i kierowniczych, a także kompetencji i doświadczenia w zakresie sieci, usług i rynków łączności elektronicznej, a swoje obowiązki w zakresie organizacji wewnętrznego funkcjonowania Urzędu powinien on wykonywać w sposób całkowicie niezależny i elastyczny. Dyrektor powinien zapewnić sprawne wypełnienie zadań Urzędu przy zachowaniu niezależności.

(35) Aby zapewnić skuteczną realizację zadań przez Urząd, Dyrektor powinien posiadać odpowiednie uprawnienia do wydawania wszelkich opinii za zgodą Rady Organów Regulacyjnych oraz dopilnowania, by Urząd działał zgodnie z ogólnymi zasadami określonym w tym celu.

(36) Konieczne jest, by zapewnić możliwości wykorzystania niezbędnych środków odwoławczych stronom, na które mają wpływ decyzje podejmowane przez Urząd. Należy ustanowić stosowny mechanizm odwoławczy, tak aby decyzje Urzędu podlegały odwołaniu do wyspecjalizowanej Komisji Odwoławczej, której decyzje mogą być z kolei zaskarżone do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

(37) Urząd powinien nie tylko funkcjonować według zasad operacyjnych opartych na niezależności i przejrzystości, ale również stanowić organ otwarty na kontakty z przedstawicielami sektora, konsumentami i innymi zainteresowanymi stronami. Urząd powinien przyczyniać się do zacieśniania współpracy pomiędzy różnymi podmiotami działającymi w obszarze bezpieczeństwa sieci i informacji, między innymi przez organizowanie regularnych konsultacji z sektorem, ośrodkami badawczymi oraz innymi zainteresowanymi stronami, jak również przez stworzenie sieci kontaktowej organów Wspólnoty, podmiotów sektora publicznego wyznaczonych przez państwa członkowskie, przedstawicieli sektora prywatnego i organizacji konsumentów.

(38) Procedury funkcjonowania Urzędu powinny więc zapewnić mu dostęp do wiedzy fachowej i doświadczenia w sektorze łączności elektronicznej, w szczególności w obszarach skomplikowanych technicznie i podlegających gwałtownym zmianom, takich jak bezpieczeństwo sieci i informacji.

(39) W celu zapewnienia wiedzy fachowej i doświadczenia niezbędnych dla wykonywania zadań Urzędu związanych z bezpieczeństwem sieci i informacji należy powołać Głównego Urzędnika ds. Bezpieczeństwa Sieci. Należy ustanowić Stałą Grupę Przedstawicieli Zainteresowanych Stron, która będzie pełnić rolę doradczą wobec głównego Urzędnika ds. Bezpieczeństwa Sieci, przyczyniać się do wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk w tym zakresie i prowadzić ciągły dialog z przedstawicielami sektora prywatnego, organizacjami konsumentów i innymi zainteresowanymi stronami.

(40) W celu zapewnienia pełnej autonomii i niezależności Urzędu, powinien on posiadać autonomiczny budżet. W przypadku dotacji z budżetu ogólnego Unii Europejskiej ma zastosowanie procedura budżetowa Wspólnoty. Ponadto Trybunał Obrachunkowy powinien przejąć kontrolę rachunków, zgodnie z art. 91 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich[30].

(41) Urząd powinien w stosownych przypadkach konsultować się z wszystkimi zainteresowanymi stronami i umożliwić im zajęcie w rozsądnym terminie stanowiska w sprawie treści projektowanych środków.

(42) Komisja powinna być uprawniona do nakładania kar finansowych na przedsiębiorstwa, które nie dostarczą informacji niezbędnych Urzędowi dla skutecznego wykonywania zadań. Ponadto państwa członkowskie powinny zapewnić stosowne ramy dla nakładania skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar na przedsiębiorstwa za niespełnienie wymogów określonych w tym rozporządzeniu.

(43) W ramach swoich uprawnień, dążąc do realizacji celów i wykonując swoje zadania, Urząd powinien w szczególności przestrzegać mających zastosowanie do instytucji Wspólnoty przepisów dotyczących traktowania dokumentów poufnych. W stosownych przypadkach należy zapewnić spójną i bezpieczną wymianę informacji w ramach niniejszego rozporządzenia.

(44) Urząd powinien stosować właściwe przepisy wspólnotowe dotyczące publicznego dostępu do dokumentów, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji[31], oraz dotyczące ochrony osób w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych[32].

(45) W stosownych przypadkach należy umożliwić krajom trzecim uczestnictwo w pracy Urzędu na podstawie stosownych umów zawieranych przez Wspólnotę.

(46) Należy zapewnić płynne przejście w przypadku bieżących działań Agencji leżących w kompetencjach Urzędu.

(47) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej decyzji powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[33].

(48) W szczególności Komisja powinna uzyskać uprawnienia do dostosowywania informacji określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia do rozwoju technicznego i rynkowego. Ponieważ środki te mają zasięg ogólny i mają służyć zmianie innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia, muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, przewidzianą w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

(49) Ponieważ cele proponowanego działania, to jest lepsze funkcjonowanie wewnętrznego rynku sieci i usług łączności elektronicznej oraz rozwój ogólnowspólnotowych usług łączności elektronicznej, nie mogą być w sposób zadowalający osiągnięte przez państwa członkowskie z uwagi na europejski zasięg niniejszego rozporządzenia, natomiast mogą z tego względu być z lepszym skutkiem osiągnięte na szczeblu Wspólnoty, to zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu Wspólnota może podjąć odpowiednie środki. Zgodnie z zapisaną w tym samym artykule zasadą proporcjonalności niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZEROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES, DEFINICJE I ZADANIA

Artykuł 1 Przedmiot i zakres

1. Niniejszym ustanawia się Europejski Urząd ds. Łączności Elektronicznej posiadający zakres obowiązków określony w niniejszym rozporządzeniu.

2. Urząd działa w ramach zakresu stosowania dyrektywy ramowej i dyrektyw szczegółowych oraz korzysta z wiedzy fachowej, którą dysponują krajowe organy regulacyjne. Poprzez realizację zadań wymienionych w rozdziałach II i III urząd przyczynia się to do lepszego funkcjonowania wewnętrznego rynku sieci i usług łączności elektronicznej, w tym w szczególności do rozwoju łączności elektronicznej obejmującej cały obszar Wspólnoty oraz do zwiększenia poziomu i skuteczności bezpieczeństwa sieci i informacji.

3. Urząd realizuje swoje zadania we współpracy z krajowymi organami regulacyjnymi i Komisją w ramach europejskiego systemu regulacji łączności elektronicznej.

4. We wszystkich swoich działaniach, a w szczególności podczas przygotowywania swoich opinii, Urząd realizuje te same cele, które zostały określone w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) w odniesieniu do krajowych organów regulacyjnych.

5. Cele i zadania Urzędu pozostają bez uszczerbku dla kompetencji państw członkowskich w odniesieniu do bezpieczeństwa sieci i informacji, które nie wchodzą w zakres stosowania Traktatu WE, w szczególności działań objętych tytułami V i VI Traktatu o Unii Europejskiej. W każdym przypadku cele i zadania Urzędu pozostają bez uszczerbku dla działań związanych z bezpieczeństwem publicznym, obroną, działaniami państwa w obszarze prawa karnego i bezpieczeństwa państwa, w tym dobrobytem gospodarczym państwa, o ile kwestie te związane są z bezpieczeństwem państwa.

Artykuł 2 Definicje

Dla potrzeb niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje ustalone w art. 2 dyrektywy 2002/21/WE, art. 2 dyrektywy 2002/19/WE, art. 2 dyrektywy 2002/22/WE, art. 2 dyrektywy 2002/58/WE oraz art. 2 decyzji nr 676/2002/WE (decyzja o spektrum radiowym).

Artykuł 3 Zadania Urzędu

Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem Urząd wykonuje następujące zadania:

(a) wydawanie na wniosek Komisji lub z własnej inicjatywy opinii dotyczących wszelkich spraw dotyczących łączności elektronicznej oraz wspieranie Komisji poprzez zapewnianie dodatkowego wsparcia technicznego we wszystkich kwestiach dotyczących łączności elektronicznej;

(b) wspieranie Wspólnoty, państw członkowskich i krajowych organów regulacyjnych w stosunkach, dyskusjach i wymianie z osobami trzecimi;

(c) udzielanie rad uczestnikom rynku i krajowym organom regulacyjnym w sprawach dotyczących regulacji;

(d) wymiana, rozpowszechnianie i gromadzenie informacji oraz przeprowadzanie badań w obszarach związanych z jego działalnością;

(e) udzielanie rad i wsparcia Komisji i wszelkim właściwym organom wyznaczonym przez państwa członkowskie w zakresie wszelkich zagadnień dotyczących bezpieczeństwa sieci i informacji leżących w kompetencjach Urzędu;

(f) podejmowanie decyzji w związku z przyznawaniem praw do wykorzystania numerów z europejskiej przestrzeni numeracyjnej (ETNS);

(g) wspieranie Komisji w wyborze przedsiębiorstw, którym mają zostać przyznane prawa użytkowania częstotliwości radiowych i numerów;

(h) pobieranie opłat za wykorzystanie częstotliwości radiowych i numerów oraz rozdzielanie środków uzyskanych w ten sposób;

(i) wydawanie zaleceń dla krajowych organów regulacyjnych dotyczących sporów transgranicznych i kwestii eDostępności.

ROZDZIAŁ II

ZADANIA URZĘDU W ODNIESIENIU DOUMACNIANIA RYNKU WEWNĘTRZNEGO

Artykuł 4 Rola Urzędu w zastosowaniu ram regulacyjnych

1. Na wniosek Komisji Urząd wydaje opinie w sprawie wszelkich zagadnień dotyczących łączności elektronicznej.

2. Urząd przyczynia się do jednolitego stosowania przepisów dyrektywy ramowej i dyrektyw szczegółowych poprzez wspieranie Komisji w przygotowywaniu zaleceń lub decyzji przyjmowanych przez Komisję zgodnie z art. 19 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

3. Zagadnienia, do których odnosi się ustęp 1, obejmują:

1. Projekty środków dotyczących definicji rynku, przygotowywane przez krajowe organy regulacyjne, określanie przedsiębiorstw o znaczącej pozycji na rynku oraz nakładanie środków zaradczych zgodnie z art. 7 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej);

2. bezpieczeństwo i integralność publicznych sieci i usług łączności elektronicznej, w tym kwestie związane z naruszeniem bezpieczeństwa i/lub integralności, zgodnie z art. 13a dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) oraz art. 4 dyrektywy 2002/58/WE (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej);

3. identyfikację rynków ponadpaństwowych, zgodnie z art. 15 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej);

4. kwestie dotyczące normalizacji, zgodnie z art. 17 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej);

5. analizy poszczególnych rynków krajowych, zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej);

6. przejrzystość i dostęp użytkowników końcowych do informacji, zgodnie z art. 21 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej);

7. jakość usług, zgodnie z art. 22 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej);

8. skuteczne wdrażanie numeru alarmowego „112”, zgodnie z art. 26 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej);

9. kwestie dotyczące numeracji, zgodnie z art. 10 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) i dostępu do numerów i usług na terytorium Wspólnoty, zgodnie z art. 28 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej);

10. przenoszenie numerów, zgodnie z art. 30 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej);

11. lepszy dostęp niepełnosprawnych użytkowników końcowych do usług i sprzętu łączności elektronicznej, zgodnie z art. 33 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej);

12. środki podjęte przez krajowe organy regulacyjne, zgodnie z art. 5 i art. 8 ust. 3 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie);

13. środki na rzecz zapewnienia przejrzystości w celu uwolnienia dostępu do pętli lokalnej, zgodnie z art. 9 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie);

14. warunki dostępu do usług cyfrowej telewizji i radia, zgodnie z art. 6 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) oraz interoperacyjności usług interaktywnej telewizji cyfrowej, zgodnie z art. 18 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej);

15. środki dotyczące kwestii związanych z częstotliwościami radiowymi, zgodnie z art. 4 i 6 decyzji 676/2002/WE (decyzji o spektrum radiowym);

16. zgodnie z art. 6a i 6b dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach):

(i) harmonizację warunków dotyczących praw użytkowania częstotliwości radiowych i numerów;

(ii) zmianę lub wycofanie praw użytkowania, które zostały przyznane w sposób skoordynowany lub zharmonizowany;

(iii) selekcję przedsiębiorstw, którym mogą zostać przyznane prawa użytkowania częstotliwości lub numerów w odniesieniu do usług o potencjalnie transgranicznym charakterze.

4. Ponadto Urząd realizuje zadania określone w art. 5 do 23.

Artykuł 5 Konsultacje Urzędu w sprawie definicji i analizy rynków krajowych oraz w sprawie środków naprawczych

1. Komisja informuje Urząd o swoich działaniach podjętych na podstawie art. 7 ust. 4 i ust. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

2. Urząd przedstawia Komisji opinię w sprawie proponowanych środków z tym związanych w terminie 4 tygodni od uzyskania o nich informacji. Opinia winna zawierać szczegółową i obiektywną analizę proponowanych środków pod kątem tego, czy będą one stanowiły przeszkodę do stworzenia jednolitego rynku oraz ich zgodności z prawem wspólnotowym, w szczególności z celami, o których mowa w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej). W stosownych przypadkach Urząd proponuje zmiany, które należy wprowadzić do proponowanych środków, aby zapewnić najskuteczniejszy sposób osiągnięcia tych celów przy użyciu proponowanych środków.

3. Na żądanie Urząd udostępnia Komisji wszystkie informacje, z których korzysta celem realizacji zadań, o których mowa w ust. 2.

Artykuł 6 Przegląd rynków krajowych dokonywany przez Urząd

1. Jeżeli Urząd otrzyma od Komisji, na mocy art. 16 ust. 7 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), polecenie przeprowadzenia analizy odnośnego rynku w jednym z państw członkowskich, przedstawia on Komisji swoją opinię oraz wszelkie niezbędne informacje, w tym dotyczące rezultatów konsultacji publicznych i analizy rynku. W przypadku stwierdzenia przez Urząd braku efektywnej konkurencji na tym rynku, w swojej opinii ujmuje on, po konsultacjach publicznych, proponowane środki i określa, które z przedsiębiorstw należy uznać za przedsiębiorstwa o znaczącej pozycji na tym rynku, oraz odpowiednie wymogi, które należy wprowadzić.

2. W stosownych przypadkach Urząd może, przed przekazaniem swojej opinii Komisji, skonsultować się z odpowiednimi krajowymi organami ds. ochrony konkurencji.

3. Na żądanie Urząd udostępnia Komisji wszystkie informacje, z których korzysta celem realizacji zadań, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 7 Definicje i analizy rynków ponadpaństwowych

1. Na żądanie Urząd przekazuje Komisji swoją opinię w sprawie właściwych definicji rynków ponadpaństwowych.

2. W przypadku, kiedy Komisja zidentyfikuje rynek ponadpaństwowy zgodnie z art. 15 ust. 4 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), Urząd we współpracy z krajowymi organami regulacyjnymi przeprowadza analizę rynku zgodnie z art. 16 ust. 5 tej dyrektywy i przekazuje Komisji swoją opinię na ten temat.

3. W przypadku stwierdzenia przez Urząd braku efektywnej konkurencji na danym rynku ponadpaństwowym, w opinii dla Komisji ujmuje on proponowane środki i określa, które z przedsiębiorstw należy uznać za przedsiębiorstwa o znaczącej pozycji na tym rynku, oraz odpowiednie wymogi, które należy wprowadzić.

4. Przed przekazaniem swojej opinii zgodnie z ust. 1 lub ust. 3, Urząd przeprowadza konsultacje z krajowymi organami regulacyjnymi i krajowymi organami ds. ochrony konkurencji oraz konsultacje publiczne, zgodnie z art. 41 i 42 niniejszego rozporządzenia.

5. Na żądanie Urząd udostępnia Komisji wszystkie informacje, z których korzysta celem realizacji zadań, o których mowa w ust. 1 do 4.

Artykuł 8 Harmonizacja numeracji i przenoszenie numerów

1. Urząd ma uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do przyznawania praw użytkowania numerów z europejskiej przestrzeni numeracyjnej (ETNS) zgodnie z art. 10 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej). Urząd odpowiada również za administrację i rozwój europejskiej przestrzeni numeracyjnej (ETNS) w imieniu państw członkowskich, którym przyznano prefiks 3883.

2. Urząd realizuje zadania związane z administracją i zarządzaniem zharmonizowanymi zakresami numeracyjnymi, zgodnie z art. 10 ust. 4 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

3. Urząd współpracuje z krajowymi organami regulacyjnymi w kwestiach dotyczących oszustw lub nadużycia zasobów numeracyjnych we Wspólnocie, w szczególności w odniesieniu do usług transgranicznych. Urząd może wydać opinię w sprawie możliwych działań na poziomie Wspólnoty lub na poziomie krajowym w odniesieniu do oszustw lub nadużyć oraz innych obaw konsumentów dotyczących numeracji.

4. Na wniosek Komisji Urząd przekazuje jej swoją opinię w sprawie zakresu i parametrów technicznych zobowiązań dotyczących przenoszenia numerów lub identyfikatorów abonenta oraz związanych z nimi informacji pomiędzy sieciami oraz w sprawie stosowności rozszerzenia takich zobowiązań na poziomie Wspólnoty.

Artykuł 9 Wdrażanie europejskiego numeru alarmowego „112”

1. Urząd przeprowadza coroczny przegląd środków podejmowanych przez państwa członkowskie i mających na celu informowanie obywateli o istnieniu i wykorzystaniu jednego europejskiego numeru alarmowego „112”, na podstawie informacji uzyskanych na mocy art. 26 ust. 4 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej). Wyniki tego przeglądu zostają ujęte w rocznym sprawozdaniu, o którym mowa w art. 21 ust. 2.

2. Na wniosek Komisji Urząd przekazuje jej opinię w sprawie kwestii technicznych związanych z wdrażaniem europejskiego numeru alarmowego „112”, zgodnie z art. 26 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej).

3. Przed przekazaniem swojej opinii Komisji zgodnie z ust. 2, Urząd przeprowadza konsultacje z właściwymi organami krajowymi oraz konsultacje publiczne zgodnie z art. 42.

Artykuł 10 Doradztwo w sprawie kwestii dotyczących częstotliwości radiowych w związku z łącznością elektroniczną

1. Na żądanie Urząd udziela Komisji porad i przeprowadza badania i przeglądy dotyczące użytkowania częstotliwości radiowych na potrzeby łączności elektronicznej we Wspólnocie, a w szczególności jego aspektów technicznych i ekonomicznych.

2. Działania, o których mowa w ust. 1, mogą zostać podjęte w związku z wdrażaniem decyzji 676/2002/WE (decyzji o spektrum radiowym) i pozostają one bez uszczerbku dla podziału zadań zgodnie z art. 4 tej decyzji.

3. Na żądanie Urząd udziela Komisji porad w sprawie określenia celów wspólnej polityki, o których mowa w art. 6 ust. 3 decyzji 676/2002/WE (decyzji o spektrum radiowym), o ile wchodzą one w zakres łączności elektronicznej.

4. Urząd publikuje roczne sprawozdanie dotyczące perspektyw rozwoju sytuacji w dziedzinie częstotliwości radiowych w sektorze łączności elektronicznej oraz wytyczne, w których określa potencjalne potrzeby i wyzwania w tym zakresie.

Artykuł 11 Harmonizacja warunków i procedur związanych z ogólnymi zezwoleniami i prawami do użytkowania

1. Na wniosek Komisji Urząd przekazuje jej opinię w sprawie zakresu stosowania i treści wszelkich środków wykonawczych przewidzianych w art. 6a dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach). Opinia ta może w szczególności obejmować ocenę korzyści, które mogą płynąć dla wspólnego rynku usług i sieci łączności elektronicznej ze środków wykonawczych przyjętych przez Komisję na mocy art. 6a dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach), oraz identyfikację usług o potencjale ogólnowspólnotowym, dla których mogą płynąć korzyści z tych środków.

2. W przypadku, kiedy opinia Urzędu wydana na mocy ustępu 1 dotyczy wdrażania powszechnej procedury selekcyjnej w stosunku do prawa użytkowania zgodnie z art. 6b dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach), opinia ta obejmuje w szczególności:

17. identyfikację usług łączności elektronicznej świadczonych na zasadach transgranicznych, które skorzystają na wykorzystaniu częstotliwości lub numerów, do których prawa przyznawane będą w ramach jednej procedury i zgodnie z jednolitymi warunkami;

18. identyfikację numerów lub zakresów numeracyjnych, które mogą zostać wykorzystane do tego rodzaju usług;

19. ocenę rzeczywistego lub potencjalnego popytu we Wspólnocie na usługi tego rodzaju; oraz

20. wyszczególnienie wszelkich ograniczeń, jakie Urząd uzna za stosowne, w stosunku do liczby praw użytkowania oferowanych w ramach powszechnej procedury selekcyjnej i procedur, które będą stosowane do selekcji przedsiębiorstw, którym te prawa mają zostać przyznane, z odpowiednim uwzględnieniem w stosownych przypadkach zasad określonych w art. 7 dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach).

3. Jeżeli Komisja zwróci się do Urzędu z wnioskiem o udzielenie wyjaśnień lub uzupełnienie wszelkich opinii wydanych na mocy ust. 1, Urząd udzieli takich wyjaśnień i złoży takie uzupełnienia w terminie określonym w tym wniosku.

Artykuł 12 Wniosek dotyczących selekcji przedsiębiorstw

Zgodnie z art. 6b dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach) do zadań Urzędu należy:

(a) przyjmowanie i rozpatrywanie wniosków przedsiębiorstw o przyznanie prawa do użytkowania częstotliwości radiowych i numerów oraz pobieranie opłat administracyjnych i opłat nakładanych na przedsiębiorstwa w ramach powszechnej procedury selekcyjnej;

(b) przeprowadzenie powszechnej procedury selekcyjnej i proponowanie przedsiębiorstw, którym można przyznać indywidualne prawa użytkowania zgodnie z tymi przepisami;

(c) przekazanie Komisji sprawozdania, z wyszczególnieniem otrzymanych wniosków wraz z ich oceną, w którym wskazywane są przedsiębiorstwa kwalifikujące się do indywidualnych praw użytkowania oraz uzasadnienie tego wyboru przez odwołanie się do kryteriów określonych w odpowiednich środkach wykonawczych.

Artykuł 13 Wycofanie praw użytkowania częstotliwości radiowych i numerów przyznanych zgodnie z powszechnymi procedurami selekcyjnymi

Na wniosek Komisji Urząd przekazuje Komisji swoją opinię w sprawie wycofania praw użytkowania przyznanych zgodnie z powszechnymi procedurami selekcyjnymi przewidzianymi w art. 6b dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach).

Opinia ta stwierdza, czy zaistniały przypadki poważnego i powtarzalnego naruszenia warunków związanych z prawami użytkowania.

Artykuł 14 Bezpieczeństwo sieci i informacji

Oprócz zadań, o których mowa w art. 4 ust. 3 lit. b) oraz art. 19 ust. 4 i ust. 5, Urząd przyczynia się do rozwoju kultury bezpieczeństwa sieci i informacji, w szczególności przez:

(a) ułatwianie współpracy Komisji z państwami członkowskimiw zakresie rozwoju wspólnych metod zapobiegania problemom dotyczącym bezpieczeństwa sieci i informacji, a także ich likwidowania i reagowania na nie;

(b) doradzanie Komisji w zakresie badań dotyczących bezpieczeństwa sieci i informacji oraz skutecznego stosowania technologii zapobiegających powstawaniu ryzyka oraz wspieranie działań z zakresu oceny ryzyka, interoperacyjnych rozwiązań w zakresie zarządzania ryzykiem oraz badań poświęconych rozwiązaniom z zakresu zarządzania środkami prewencyjnymi, stosowanym w organizacjach sektora publicznego i prywatnego; oraz

(c) uczestniczenie w wysiłkach Wspólnoty zmierzających do współpracy z krajami trzecimi i, w stosownych przypadkach, z organizacjami międzynarodowymi, w celu wspierania wspólnego, globalnego podejścia do kwestii dotyczących bezpieczeństwa sieci i informacji.

Artykuł 15 Inicjatywa własna

Urząd może z własnej inicjatywy przekazać Komisji opinię dotyczącą spraw, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 3, art. 10 ust. 1, art. 12, 14, 21 i 22.

ROZDZIAŁ III

UZUPEŁNIAJĄCE ZADANIA URZĘDU

Artykuł 16 Pobieranie opłat administracyjnych za usługi świadczone przez Urząd

1. Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 54 ust. 2, oraz na podstawie opinii Urzędu Komisja ustala opłaty administracyjne nakładane na przedsiębiorstwa za usługi świadczone przez Urząd. Do zadań Urzędu należy pobieranie tych opłat administracyjnych.

2. Opłaty administracyjne winny być nakładane na poszczególne przedsiębiorstwa w sposób obiektywny, przejrzysty i proporcjonalny, który pozwala zmniejszyć dodatkowe koszty administracyjne oraz bieżące opłaty.

3. Opłaty administracyjne, o których mowa w ust. 1, mogą pokrywać:

21. koszty administracyjne poniesione przez Urząd przy przeprowadzaniu procedury selekcyjnej zgodnie z art. 12;

22. koszty związane z rozpatrywaniem odwołań zgodnie z art. 33;

23. koszty administracyjne poniesione przez Urząd przy zarządzaniu europejską przestrzenią numeracyjną zgodnie z art. 8.

Wszystkie opłaty są wyrażane i uiszczane w euro.

4. Wysokość opłat administracyjnych ustalana jest na takim poziomie, by przychód z tych opłat był z zasady wystarczający do pokrycia pełnego kosztu świadczonych usług.

5. Urząd publikuje corocznie przegląd swoich wydatków administracyjnych oraz pobranych opłat. W razie wystąpienia różnicy pomiędzy całkowitą sumą pobranych opłat i łącznymi wydatkami administracyjnymi Urząd przedstawia Komisji opinię w sprawie odpowiedniego dostosowania wysokości opłat.

Artykuł 17 Pobieranie opłat za przyznanie praw do użytkowania częstotliwości radiowych i numerów oraz opłat administracyjnych w ramach powszechnej procedury selekcyjnej oraz rozdzielanie uzyskanych z nich funduszy

1. W przypadku, kiedy zgodnie z art. 6b dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach) nałożone zostaną opłaty za przyznanie praw do użytkowania częstotliwości radiowych i numerów w ramach powszechnej procedury selekcyjnej, Urząd odpowiada za ich pobieranie i rozdzielenie uzyskanych z nich funduszy.

Po otrzymaniu przez Urząd opłat za użytkowanie, są one rozdzielane na stosowne państwa członkowskie i Urząd w terminie i w stosunku, które zostaną określone przez Komisję na mocy art. 6b dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach).

Jeżeli Komisja nie ustali terminu i stosunku, opłaty za użytkowanie są rozdzielane na podstawie liczby mieszkańców każdego z państw członkowskich, które przyznają prawa użytkowania, w ostatnim zakończonym roku przed rozpoczęciem procedury selekcyjnej.

2. Urząd odpowiada za pobieranie opłat administracyjnych, które są nakładane na wybrane przedsiębiorstwa w następstwie powszechnej procedury selekcyjnej dotyczącej praw użytkowania częstotliwości lub numerów, i które służą pokryciu kosztów administracyjnych ponoszonych przez krajowe organy regulacyjne przy monitorowaniu zgodności z powszechnymi warunkami, oraz za rozdzielanie uzyskanych z nich funduszy.

Opłaty administracyjne, o których mowa w akapicie pierwszym, są rozdzielane po ich otrzymaniu przez Urząd na stosowne krajowe organy regulacyjne zgodnie z wartościami przedstawionymi przez krajowe organy regulacyjne.

Artykuł 18 Spory transgraniczne

1. W przypadku otrzymania wniosku od krajowego organu regulacyjnego na mocy art. 21 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) o wydanie zalecenia w sprawie rozwiązania sporu, Urząd powiadamia wszystkie strony sporu i wszystkie krajowe organy regulacyjne, których ten spór dotyczy.

2. Urząd przeprowadza dochodzenie w sprawie powodów sporu i zwraca się z prośbą o stosowne informacje do stron oraz do krajowych organów regulacyjnych, których ten spór dotyczy.

3. Urząd wydaje zalecenie w nieprzekraczalnym terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku, chyba że zachodzą wyjątkowe okoliczności. Zalecenie określa wszelkie środki, które zdaniem Urzędu powinny zostać podjęte przez krajowe organy regulacyjne, których dotyczy spór, zgodnie z przepisami dyrektywy ramowej i/lub dyrektyw szczegółowych.

4. Urząd może odmówić wydania takiego zalecenia, jeżeli według jego opinii istnieją inne mechanizmy, które lepiej przyczyniłyby się do rozwiązania konfliktu w krótszym czasie, zgodnie przepisami art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej). W takich przypadkach Urząd powiadamia bezzwłocznie strony sporu i krajowe organy regulacyjne.

Jeżeli spór nie zostanie rozstrzygnięty w terminie czterech miesięcy lub jeżeli strony sporu nie odwołają się do innych mechanizmów, Urząd podejmie działania zgodnie z ust. 2 i 3 na wniosek krajowego organu regulacyjnego.

Artykuł 19 Wymiana, rozpowszechnianie i gromadzenie informacji

1. Uwzględniając politykę Wspólnoty w dziedzinie łączności elektronicznej Urząd działa na rzecz wymiany informacji, zarówno pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi, jak również pomiędzy państwami członkowskimi, krajowymi organami regulacyjnymi i Komisją, dotyczących sytuacji i rozwoju działalności regulacyjnej w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej, w tym bezpieczeństwa sieci i informacji.

2. Urząd wspiera wymianę informacji, najlepsze praktyki regulacyjne i odpowiedni rozwój techniczny we Wspólnocie i poza nią w szczególności poprzez następujące działania:

24. gromadzenie, przetwarzanie i upublicznianie informacji dotyczących charakterystyki technicznej, jakości i cen usług łączności elektronicznej oraz informacji dotyczących rynków łączności elektronicznej we Wspólnocie;

25. zlecanie lub przeprowadzanie badań dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej oraz ich regulacji i ochrony; oraz

26. organizowanie lub wspieranie szkoleń w zakresie wszelkich zagadnień dotyczących łączności elektronicznej.

3. Urząd udostępnia informacje tego typu w łatwo dostępnej formie.

4. Urząd gromadzi stosowne informacje, w szczególności zgodnie z art. 13a dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), w celu analizy istniejących i powstających zagrożeń. Do zadań Urzędu należy w szczególności analiza na poziomie europejskim zagrożeń, które mogą mieć wpływ na elastyczność i dostępność sieci łączności elektronicznej oraz na autentyczność, integralność i poufność informacji dostępnych i przesyłanych za ich pośrednictwem, oraz przekazywanie wyników analizy państwom członkowskim i Komisji.

5. Urząd przyczynia się do wzrostu świadomości wszystkich użytkowników i do zapewnienia im dostępności obiektywnych i obszernych informacji w rozsądnym terminie, w tym informacji na temat bezpieczeństwa sieci i informacji, między innymi poprzez wspieranie wymiany najlepszych praktyk, w tym metod ostrzegania użytkowników, oraz poszukiwanie synergii między inicjatywami w sektorze publicznym i prywatnym.

Artykuł 20 Zarządzanie rejestrem informacji dotyczących częstotliwości i bazą danych dotyczącą roamingu w telefonii komórkowej

1. W celu zapewnienia harmonizacji dostępu do informacji dotyczących wykorzystania widma radiowego we Wspólnocie, w każdym z państw członkowskich upubliczniany jest rejestr w formie wspólnego punktu dostępu, służącego do udostępniania informacji dotyczących wykorzystania widma. Informacje dotyczące wykorzystania częstotliwości radiowych są udostępniane przez państwa członkowskie regularnie oraz zgodnie ze stosownym wnioskiem Urzędu. Urząd odpowiada za zarządzanie rejestrem i upublicznianie go. W rejestrze ujmowane są informacje wyszczególnione w załączniku do niniejszego rozporządzenia oraz wszelkie inne informacje, jakie Urząd uzna za stosowne. Komisja może przyjąć środki wykonawcze mające na celu dostosowanie zapisów w załączniku do rozwoju technicznego i rynkowego. Środki te, mające służyć zmianie innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia, są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 54 ust. 3.

2. Urząd odpowiada za zarządzanie i upublicznianie bazy danych dotyczących wysokości opłat za usługi łączności głosowej i transmisji danych pobieranych od użytkowników telefonii komórkowej podczas roamingu w obrębie Wspólnoty, w tym, w odpowiednich przypadkach, szczególnych kosztów związanych z realizacją i odbiorem połączeń roamingowych w najbardziej oddalonych regionach Wspólnoty. Urząd monitoruje zmiany wysokości tych opłat i publikuje roczne sprawozdanie na ten temat.

Artykuł 21 Monitoring i sprawozdawczość dotycząca sektora łączności elektronicznej

1. Urząd monitoruje zmiany na rynku łączności elektronicznej, a w szczególności ceny detaliczne produktów i usług, z których najczęściej korzystają użytkownicy.

2. Urząd publikuje roczne sprawozdanie dotyczące rozwoju sektora łączności elektronicznej, w tym kwestii konsumenckich, w którym określa bariery pozostałe do usunięcia przed urzeczywistnieniem jednolitego rynku łączności elektronicznej. Sprawozdanie zawiera również przegląd i analizę przekazywanych przez państwa członkowskie na mocy art. 4 ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) informacji dotyczących krajowych procedur odwoławczych oraz informacje na temat zakresu stosowania w państwach członkowskich procedur rozstrzygania sporów inaczej niż na drodze sądowej, o których mowa w art. 34 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej).

3. Wraz z rocznym sprawozdaniem Urząd może przekazać Komisji opinię w sprawie środków, które można zastosować w celu rozwiązania problemów zidentyfikowanych w trakcie oceny kwestii, o których mowa w ust. 1.

4. Urząd publikuje okresowe sprawozdania dotyczące interoperacyjności usług cyfrowej telewizji interaktywnej, o których mowa w art. 18 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

Artykuł 22 Dostępność łączności elektronicznej

1. Na wniosek Komisji Urząd udziela porad Komisji i państwom członkowskim w sprawie poprawy interoperacyjności, dostępności oraz wykorzystania usług łączności elektronicznej i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, a w szczególności uwzględnia przy tym kwestie dotyczące interoperacyjności transgranicznej. Urząd ustanawia zespół, w którego skład wchodzą przedstawiciele państw członkowskich, związków przedsiębiorstw sektora łączności elektronicznej, stowarzyszeń użytkowników końcowych i związków reprezentujących niepełnosprawnych użytkowników końcowych. Zespół rozpatruje również szczególne potrzeby niepełnosprawnych użytkowników końcowych i osób w podeszłym wieku.

2. Na podstawie informacji przekazywanych przez państwa członkowskie oraz informacji uzyskanych przez Urząd na mocy art. 33 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej) Urząd publikuje roczne sprawozdania dotyczące środków podjętych w celu zwiększenia dostępności usług i sprzętu łączności elektronicznej dla niepełnosprawnych użytkowników końcowych. W sprawozdaniu określane są środki, które można podjąć na poziomie Wspólnoty lub na poziomie krajowym w celu zwiększenia dostępności. W stosownych przypadkach Urząd może wydać zalecenia dotyczące środków, które można zastosować na poziomie krajowym.

Artykuł 23 Dodatkowe zadania

Na wniosek Komisji Urząd może podjąć realizację określonych dodatkowych zadań.

ROZDZIAŁ IV

ORGANIZACJA URZĘDU

Artykuł 24 Organy Urzędu

W skład Urzędu wchodzi:

(a) Rada Administracyjna;

(b) Rada Organów Regulacyjnych;

(c) Dyrektor;

(d) Główny Urzędnik ds. Bezpieczeństwa Sieci;

(e) Stała Grupa Przedstawicieli Zainteresowanych Stron;

(f) Komisja Odwoławcza.

Artykuł 25 Rada Administracyjna

1. W skład Rady Administracyjnej wchodzi dwunastu członków. Sześciu członków rady powołuje Komisja, sześciu powołuje Rada. Rada Administracyjna winna być powołana w taki sposób, aby zagwarantować najwyższy standard kompetencji i niezależności oraz szeroki zakres odpowiedniej wiedzy eksperckiej. Kadencja członka rady Administracyjnej wynosi pięć lat i jest odnawialna jeden raz.

2. Rada Administracyjna powołuje spośród swoich członków przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego. Jeżeli przewodniczący nie może pełnić swoich obowiązków, zastępuje go automatycznie zastępca przewodniczącego. Kadencja przewodniczącego i zastępcy przewodniczącego trwa dwa i pół roku i jest odnawialna. Kadencja przewodniczącego i zastępcy przewodniczącego wygasa jednak zawsze z chwilą, gdy przestaną być członkami Rady Administracyjnej.

3. Posiedzenia Rady Administracyjnej zwołuje jej przewodniczący. Jeżeli Rada Administracyjna nie postanowi inaczej, Dyrektor Urzędu bierze udział w obradach. Rada Administracyjna zbiera się co najmniej dwa razy w roku na sesji zwyczajnej. Rada Administracyjna zbiera się również z inicjatywy przewodniczącego, na wniosek Komisji lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków. Rada Administracyjna może zaprosić na swoje posiedzenie w charakterze obserwatora dowolną osobę, której opinia może mieć znaczenie. Członkowie Rady Administracyjnej mogą korzystać z pomocy doradców lub ekspertów, z zastrzeżeniem przepisów regulaminu wewnętrznego. Obsługę sekretariatu na rzecz Rady Administracyjnej zapewnia Urząd.

4. Rada Administracyjna podejmuje decyzje większością dwóch trzecich głosów obecnych członków.

5. Każdy członek ma jeden głos. Szczegółową procedurę głosowania, w szczególności warunki, na jakich jeden z członków może działać w imieniu innego członka, jak również, w odpowiednich przypadkach, zasady dotyczące kworum, określają przepisy regulaminu wewnętrznego.

Artykuł 26 Zadania Rady Administracyjnej

1. Rada Administracyjna powołuje Dyrektora zgodnie z art. 29 ust. 2, po konsultacji z Radą Organów Regulacyjnych.

2. Rada Administracyjna powołuje Głównego Urzędnika ds. Bezpieczeństwa Sieci zgodnie z art. 31 ust. 2, po konsultacji z Dyrektorem.

3. Rada Administracyjna powołuje członków Rady Organów Regulacyjnych zgodnie z art. 27 ust. 1.

4. Rada Administracyjna powołuje członków Komisji Odwoławczej zgodnie z art. 33 ust. 1.

5. Do dnia 30 września każdego roku Rada Administracyjna, zgodnie z art. 28 ust. 3, po skonsultowaniu się z Komisją i po zatwierdzeniu przez Radę Organów Regulacyjnych przyjmuje program prac Urzędu na nadchodzący rok, po czym przekazuje go Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji. Program prac jest przyjmowany bez naruszenia rocznej procedury budżetowej.

6. Rada Administracyjna wykonuje swoje uprawnienia budżetowe zgodnie z art. 36 do 38.

7. Po otrzymaniu zgody Komisji, Rada Administracyjna decyduje o ewentualnym przyjęciu zapisów, darowizn lub dotacji z innych źródeł wspólnotowych.

8. Rada Administracyjna sprawuje władzę dyscyplinarną nad Dyrektorem i Głównym Urzędnikiem ds. Bezpieczeństwa Sieci.

9. Jeżeli zachodzi taka potrzeba, Rada Administracyjna opracowuje na piśmie politykę personalną Urzędu na mocy art. 49 ust. 2.

10. Rada Administracyjna przyjmuje szczególne przepisy dotyczące prawa dostępu do dokumentów Urzędu, zgodnie z art. 47.

11. Rada Administracyjna przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Urzędu i przesyła je, najpóźniej do dnia 15 czerwca, do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Trybunału Obrachunkowego. Jak określono w art. 28 ust. 4, sprawozdanie to powinno zawierać odrębny rozdział, zatwierdzony przez Radę Organów Regulacyjnych, dotyczący działalności regulacyjnej Urzędu w danym roku.

12. Rada Administracyjna uchwala swój regulamin wewnętrzny.

13. Rada Administracyjna przekazuje Komisji opinię w sprawie opłat administracyjnych, które Urząd może nakładać na przedsiębiorstwa w ramach wykonywania swoich zadań, o których mowa w art. 16.

Artykuł 27 Rada Organów Regulacyjnych

1. W skład Rady Organów Regulacyjnych wchodzi jeden przedstawiciel z każdego państwa członkowskiego, będący szefem niezależnego krajowego organu regulacyjnego odpowiedzialnego za praktyczne zastosowanie ram regulacyjnych w państwie członkowskim, Dyrektor oraz jeden przedstawiciel Komisji, któremu nie przysługuje prawo głosu. Krajowe organy regulacyjne nominują po jednym zastępcy z każdego państwa członkowskiego.

2. Dyrektor jest równocześnie przewodniczącym Rady Organów Regulacyjnych.

3. Rada Organów Regulacyjnych wybiera spośród swoich członków zastępcę przewodniczącego. Jeżeli przewodniczący nie może pełnić swoich obowiązków, zastępuje go zastępca przewodniczącego. Kadencja zastępcy przewodniczącego trwa dwa i pół roku i jest odnawialna. Kadencja zastępcy przewodniczącego wygasa jednak zawsze z chwilą, gdy przestanie być członkiem Rady Organów Regulacyjnych.

4. Rada Organów Regulacyjnych stanowi zwykłą większością głosów swoich członków. Każdy członek lub jego zastępca oprócz Dyrektora i przedstawiciela Komisji dysponuje jednym głosem.

5. Rada Organów Regulacyjnych uchwala swój regulamin wewnętrzny.

6. Podczas wykonywania powierzonych jej zadań zgodnie z niniejszym rozporządzeniem Rada Organów Regulacyjnych działa niezależnie i nie zabiega o instrukcje od żadnego rządu państwa członkowskiego lub innego publicznego czy prywatnego zainteresowanego podmiotu, ani nie przyjmuje takich instrukcji.

7. Obsługę sekretariatu na rzecz Rady Organów Regulacyjnych zapewnia Urząd.

Artykuł 28 Zadania Rady Organów Regulacyjnych

1. Rada Organów Regulacyjnych przedkłada Dyrektorowi swoją opinię w zakresie wynikającym z jej kompetencji przed przyjęciem opinii, zaleceń i decyzji, o których mowa w art. 4 do 23. Ponadto Rada Organów Regulacyjnych udziela Dyrektorowi wskazówek dotyczących wykonywania zadań Dyrektora.

2. Rada Organów Regulacyjnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 i art. 29 ust. 2, przedkłada opinię o kandydacie, który ma zostać powołany na stanowisko Dyrektora. Rada podejmuje decyzję większością trzech czwartych głosów swoich członków. Dyrektor nie bierze udziału w przygotowaniu takich opinii ani w głosowaniu nad nimi.

3. Zgodnie z art. 26 ust. 5 i art. 30 ust. 4 oraz w zgodzie z projektem budżetu uchwalonym zgodnie z art. 37, Rada Organów Regulacyjnych zatwierdza program prac Urzędu na nadchodzący rok.

4. Rada Organów Regulacyjnych zatwierdza odrębny rozdział sprawozdania rocznego poświęcony działalności regulacyjnej przewidziany w art. 26 ust. 11 i art. 30 ust. 9.

Artykuł 29 Dyrektor

1. Urzędem zarządza Dyrektor, który zachowuje niezależność podczas pełnienia swoich obowiązków. Bez uszczerbku dla odpowiednich uprawnień Komisji, Rady Administracyjnej i Rady Organów Regulacyjnych, Dyrektor nie zwraca się o instrukcje do jakiegokolwiek rządu lub innego organu, ani nie przyjmuje takich instrukcji.

2. Dyrektor jest powoływany przez radę administracyjną po konsultacji z Radą Organów Regulacyjnych na podstawie osiągnięć, umiejętności i doświadczenia istotnych w dziedzinie sieci i usług łączności elektronicznej, z listy co najmniej dwóch kandydatów zaproponowanych przez Komisję. Przed mianowaniem kandydat wybrany przez Radę Administracyjną może zostać wezwany do złożenia oświadczenia przed właściwym komitetem Parlamentu Europejskiego i udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez członków tego komitetu.

3. Kadencja Dyrektora wynosi pięć lat. Podczas dziewięciu miesięcy poprzedzających koniec kadencji Komisja przeprowadza ocenę. W ocenie tej Komisja uwzględnia w szczególności:

27. wykonywanie obowiązków przez Dyrektora;

28. zadania i zobowiązania Urzędu w nadchodzących latach.

4. Po konsultacji z Radą Organów Regulacyjnych Rada Administracyjna, działając na wniosek Komisji oraz uwzględniając sprawozdanie z oceny, może jednokrotnie przedłużyć