P6_TA(2005)0152

Unowocześnianie opieki społecznej i rozwój wysokiej jakości opieki zdrowotnej

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie unowocześniania opieki społecznej i rozwoju wysokiej jakości opieki zdrowotnej (2004/2189(INI))

Parlament Europejski,

- uwzględniając komunikat Komisji w sprawie unowocześnienia opieki społecznej w celu rozwoju wysokowartościowej, dostępnej i przyszłościowej opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej: wsparcie krajowych strategii poprzez "otwartą metodę koordynacji" (COM(2004)0304),

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2000 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego uzgodnionej strategii unowocześnienia opieki społecznej [1],

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 stycznia 2003 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego przyszłości opieki zdrowotnej i opieki nad osobami starszymi: zagwarantowanie dostępności, jakości oraz finansowania [2],

- uwzględniając posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 20- 21 marca 2003 r. w Brukseli i wnioski z poprzednich posiedzeń Rady Europejskiej w Lizbonie, Göteborgu i Barcelonie w sprawie opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej,

- uwzględniając Białą Księgę Komisji w sprawie usług użyteczności publicznej (COM(2004)0374),

- uwzględniając komunikat Komisji w sprawie "Wzmocnienia społecznego wymiaru strategii lizbońskiej: usprawnienie otwartej koordynacji w dziedzinie opieki społecznej" (COM(2003)0261),

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie projektu wspólnego sprawozdania dotyczącego "Opieki zdrowotnej i opieki nad osobami starszymi: wspieranie krajowych strategii w celu zapewnienia wysokiego poziomu opieki społecznej" [3],

- uwzględniając art. 45 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0085/2005),

A. zważywszy, że prawo do zdrowia jest podstawowym prawem obywatelskim, jak stanowi art. II-95 Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy [4] będącą obecnie w fazie ratyfikacji, oraz zważywszy, że Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej [5] uznaje prawo każdej osoby do dostępu do opieki zdrowotnej i leczenia oraz prawo osób w podeszłym wieku do godnego i niezależnego życia oraz do uczestnictwa w życiu społecznym, kulturalnym i zawodowym,

B. zważywszy, że zdrowie jest nieodłączną wartością dla każdego człowieka na wszystkich etapach życia i w każdej sytuacji oraz jednym z podstawowych warunków wstępnych, pozwalających na przyczynianie się do funkcjonowania społeczeństwa; uwzględniając także, że zdrowie publiczne jest jedną z wartości społecznych i jego utrzymanie należy do najważniejszych zadań społeczeństwa,

C. zważywszy, że na zdrowie wpływ ma szereg czynników, łącznie z uwarunkowaniem genetycznym, stylem życia i sytuacją społeczną oraz mając na uwadze, że opieka zdrowotna tylko w ograniczonym stopniu przyczynia się (szacuje się często, iż tylko w 10 %) do ogólnego stanu zdrowia jednostki,

D. zważywszy, że przekonanie co do faktu, iż opieka zdrowotna będzie zawsze dostępna w przypadku, gdy będzie konieczna, jest zasadnicze dla pomyślnego funkcjonowania każdej jednostki w społeczeństwie na wszystkich etapach jej życia i we wszystkich sytuacjach,

E. zważywszy, że swobodny przepływ osób (łącznie z pracownikami) jest jedną z podstawowych zasad UE i jest zarówno tak samo istotny dla dalszego rozwoju poszczególnych Państw Członkowskich, jak i całej Unii oraz zaufanie obywateli do dostępności i jakości opieki zdrowotnej w wyniku ich poruszania się pomiędzy Państwami Członkowskimi może zostać wzmocnione dzięki otwartej koordynacji systemów opieki zdrowotnej,

F. zważywszy, że zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, mobilność pacjentów i korzystanie z usług przygranicznych będzie rosnąć, a rozwój ten wraz z rozszerzaniem się rynku wewnętrznego coraz bardziej wpływać będzie na krajowe systemy opieki zdrowotnej, których zasady i cele nie mogą być przez to zagrożone,

G. zważywszy, że europejska karta ubezpieczenia chorobowego, w dziedzinie opieki zdrowotnej, jest właściwym instrumentem dla zapewnienia swobody przemieszczania się w UE, nawet jeśli struktura systemów krajowych różni się w znacznym stopniu,

H. zważywszy, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości niejednokrotnie uznawał roszczenia pacjentów o zwrot kosztów leczenia w innym Państwie Członkowskim, aczkolwiek rozróżniał leczenie szpitalne i ambulatoryjne, tym samym określając warunki zasadności takich roszczeń, które w szczególności zmierzają do zapewnienia zrównoważonego finansowania i zabezpieczenia społecznego, przy czym w każdym przypadku celem jest zapewnienie wysokich standardów ochrony zdrowia,

I. zważywszy, że w powyższej rezolucji z dnia 11 marca 2004r. Parlament Europejski wezwał Państwa Członkowskie do wzmocnienia publicznej i prywatnej opieki oraz instytucji opieki społecznej poprzez wykorzystanie pełnego zakresu środków dostępnych w krajach pochodzenia pacjentów,

J. zważywszy, że systemy zdrowia w Państwach Członkowskich oparte są na zasadach równości i solidarności, które stanowią, że wysokiej jakości opieka zdrowotna i opieka długoterminowa powinny być dostępne dla wszystkich, dopasowane do ich potrzeb, niezależnie od ich wieku lub sytuacji materialnej,

K. zważywszy, że niezmiennym celem Unii jest promowanie wysokiego poziomu opieki społecznej oraz zważywszy, że bardziej efektywna współpraca w dziedzinie opieki zdrowotnej i długoterminowego leczenia przyczyni się do trwałego unowocześnienia europejskiego modelu socjalnego oraz większej spójności społecznej; zważywszy, że opieka zdrowotna i leczenie długoterminowe są usługami użyteczności publicznej, które priorytetowo powinny traktować zasadę solidarności,

L. zważywszy, że systemy ochrony zdrowia stanowiące część systemów zabezpieczenia społecznego Państw Członkowskich napotykają na wyzwania wynikające z nowych technologii badawczych i terapeutycznych, starzejącego się społeczeństwa (tj. znacznego wzrostu liczby osób słabych w bardzo podeszłym wieku, wymagających specjalnej oceny ich stanu zdrowia i stosownej opieki), powszechny wzrost oczekiwań ogółu społeczeństwa oraz oczekiwanie zagwarantowania powszechnego dostępu wszystkich obywateli do tych systemów,

M. zważywszy, że starzenie się pracowników opieki zdrowotnej, a także wielu osób zapewniających bezpłatną opiekę, stanowi wyzwanie w niektórych Państwach Członkowskich,

N. zważywszy, że nowe technologie diagnostyczne i terapeutyczne nie tylko zagrażają stabilności finansowej systemów ochrony zdrowia, lecz także — w szczególności — wprowadzają nowe możliwości i wzbudzają nadzieję w ustawicznej walce ludzkości z chorobami i starością; zważywszy, że jednak pamiętać należy również o wzrastającym ubóstwie wśród osób w podeszłym wieku,

O. zważywszy, że najbardziej skuteczną i wydajną formą opieki zdrowotnej jest profilaktyka oraz uwzględniając, że przystępna, wysokiej jakości i dostępna dla wszystkich opieka prewencyjna prowadzi do zwiększenia średniej długości życia, zmniejszenia częstotliwości zapadania na różne choroby i do zmniejszenia wydatków związanych z opieką zdrowotną, a także pomaga zapewnić trwałe, długoterminowe finansowanie opieki zdrowotnej,

P. zważywszy, że chociaż znaczna większość starszych osób prowadzi zdrowe i niezależne życie, wysoka ich liczba cierpi na choroby i niepełnosprawność, a zatem potrzebuje dostępu do wysokowartościowych i wysoko zintegrowanych usług socjalnych i świadczeń zdrowotnych zapewniających stosowną (tj. interdyscyplinarną i kompleksową) ocenę geriatryczną, co stanowi jedyny środek mogący zmniejszyć stopień niepełnosprawności oraz zapobiec niepotrzebnej długoterminowej opiece nad osobami z tej grupy,

Q. zważywszy, że nadrzędnym celem wszystkiego, co dotyczy zdrowia jest jednostka — pacjent; ma on zapewnioną opiekę zdrowotną i płaci za nią bezpośrednio lub w formie ubezpieczenia bądź też podatków; przeciętny człowiek jest w najwyższym stopniu zainteresowany dostępnością, przystępnością, odpowiedniością oraz jakością opieki i dlatego musi mieć zapewnione wyczerpujące informacje oraz posiadać pełne prawa i wybór w podejmowaniu decyzji pod względem korzystania z opieki zdrowotnej oraz możliwości, jakie ona oferuje,

R. zważywszy, że na jakość opieki medycznej szczególny wpływ wywiera poziom i możliwość ciągłego kształcenia pracowników służby medycznej, odpowiednie warunki pracy i jej ochrony, dostępność wysokiej jakości technologii badawczych i terapeutycznych, poziom organizacji służby zdrowia i jakość komunikowania się oraz przepływu informacji pomiędzy usługodawcami w zakresie opieki zdrowotnej i pacjentami,

S. zważywszy, że w związku z ogromnym wzrostem liczby słabych starszych osób istnieje pilna potrzeba rozwinięcia i promowania edukacji w zakresie gerontologii i geriatrii w ramach licencjackich, magisterskich i podyplomowych programów kształcenia w celu przekazania wszystkim pracownikom opieki zdrowotnej szczegółowej wiedzy i umiejętności potrzebnych do zapewnienia tej grupie lepszej i bardziej odpowiedniej opieki,

T. zważywszy, że europejski program działań Wspólnoty w dziedzinie zdrowia publicznego (2003-2008) zapewnia zintegrowane podejście do polityki zdrowia i ochrony zdrowia, opierając się m.in. na promocji zdrowia i wczesnej profilaktyce, zapobieganiu zagrożeniom dla zdrowia, uwzględnianiu przy określaniu i realizacji wszystkich polityk sektorowych wysokiego poziomu ochrony zdrowia oraz stawieniu czoła nierównościom społecznym, jako źródłu problemów zdrowotnych,

U. zważywszy, że zdrowie — tak jak ekonomia — jest bardzo ważną dziedziną nauki i badań; stanowi niezmiernie rozległy obszar rozwoju naukowego oraz badań naukowych i zarazem praktycznego, codziennego stosowania wyników badań naukowych; jako sektor gospodarki, zdrowie zapewnia wysoką liczbę miejsc pracy oraz ma duże znaczenie gospodarcze,

V. zważywszy, że, oprócz podstawowych prac badawczych istnieje silna potrzeba badań klinicznych rozwiązujących problemy zdrowotne, których obecnie doświadcza powiększająca się liczba słabych starszych osób oraz zmierzających do rozwinięcia nowych działań w celu zapewnienia opieki o najwyższej skuteczności i efektywności, przyczyniając się tym samym do wysokiej jakości życia,

W. zważywszy, że sektor ochrony zdrowia jest ściśle powiązany ze wzrostem gospodarczym i zrównoważonym rozwojem, a więc nie powinien być postrzegany jedynie pod względem kosztów, lecz również w kategoriach produktywnej inwestycji, której można dokonać za pomocą skutecznej polityki zdrowotnej,

X. zważywszy, że współpraca w sektorze opieki zdrowotnej jest elementem tworzenia zdrowszej Europy, której organizacja zasadniczo związana jest z odpowiedzialnością Państw Członkowskich; zważywszy, że dla ulepszenia i rozwoju wysokowartościowej, dostępnej i przyszłościowej opieki zdrowotnej istotna jest wymiana doświadczenia pomiędzy Państwami Członkowskimi; zważywszy, że opieka zdrowotna powinna odgrywać znaczącą rolę w strategii lizbońskiej;

Y. zważywszy, że wzrasta zapotrzebowanie na opiekę domową, która umożliwia pacjentowi leczenie w znajomym mu otoczeniu domowym i uwzględniając, iż ten rodzaj opieki stanowi korzystne uzupełnienie leczenia szpitalnego i istotną usługę stwarzającą duże możliwości zatrudnienia,

Z. zważywszy, że komunikat Komisji dotyczący Agendy Polityki Społecznej (COM(2000)0379) stwierdza, że wprowadzenie społecznego ubezpieczenia zdrowotnego było zasadniczym elementem reform opieki zdrowotnej, podkreślając fakt, że z dziesięciu nowych Państw Członkowskich siedem z nich preferuje system oparty na ubezpieczeniach niż system opierający się na podatkach,

1. dostrzega, że Komisja zamierza wspierać — między innymi w ramach otwartej metody koordynacji — władze krajowe (i tam, gdzie jest to stosowne, regionalne) w rozwoju i reformie systemów ochrony zdrowia oraz domaga się pełnego poszanowania całkowitej suwerenności władz krajowych (i, tam gdzie jest to stosowne, regionalnych) w dziedzinie organizacji ochrony zdrowia, a zwłaszcza poszczególnych systemów finansowania, umożliwiając im osiągnięcie wspólnie określonych celów w zakresie unowocześnienia systemów opieki społecznej;

2. wskazuje, że stosowanie otwartej metody koordynacji nie może ograniczać kompetencji Państw Członkowskich, ani podważać zasady subsydiarności; wskazuje, że w przyszłości każde Państwo Członkowskie musi w dalszym ciągu samodzielnie podejmować decyzje odnośnie do sposobu osiągnięcia wspólnie określonych celów unowocześnienia systemów opieki społecznej;

3. wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do pełniejszego uwzględnienia znaczenia profilaktyki i zdrowia przy ustalaniu celów i wskaźników wspólnotowych;

4. krytykuje fakt, że otwarta metoda koordynacji mająca zastosowanie w dziedzinie opieki zdrowotnej, w szczególności poprzez komputerowy system gromadzenia danych, wyraźnie przewyższa możliwości administracyjne Państw Członkowskich; proponuje, aby gromadzenie danych ograniczało się początkowo do kilku szczególnie istotnych obszarów;

5. z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady o wykorzystaniu otwartej metody koordynacji w dziedzinie opieki zdrowotnej i długoterminowego leczenia; potwierdza swoje poparcie dla trzech podstawowych celów - powszechnego dostępu niezależnie od dochodów lub stopnia zamożności, wysokiej jakości i długoterminowego zrównoważonego finansowania; wzywa Państwa Członkowskie do wyraźnego sprecyzowania tych priorytetów oraz do zapewnienia powszechnego dostępu bez zbyt długich list oczekujących, a także zaznacza, że należy podejmować nieustające wysiłki, aby zapewnić wzajemną zgodność tych celów; uważa, że prawa obywateli do jednakowej opieki zdrowotnej we wszystkich Państwach Członkowskich wymagają wzmocnienia; wzywa każde Państwo Członkowskie do podjęcia niezbędnych kroków, aby zapewnić poszanowanie tych praw oraz aby w szczególności turyści nie byli zmuszani do korzystania z kosztownego leczenia prywatnego, wbrew ich woli i z naruszaniem ich praw;

6. wzywa Państwa Członkowskie do rozważenia aktywnych działań zmierzających do zaspokojenia potrzeb z zakresu ochrony zdrowia najuboższych członków społeczeństwa oraz zapewnienia im dostępu do opieki zdrowotnej; zwraca uwagę, że powszechna opieka zdrowotna musi być oparta na solidarności i zorganizowaniu sieci bezpieczeństwa na rzecz zwalczania ubóstwa i wykluczenia społecznego, z której korzystałyby w szczególności osoby o niskich dochodach oraz te, których stan zdrowia wymaga intensywnej, długotrwałej, kosztownej opieki, w tym opieki paliatywnej i nad osobami umierającymi;

7. ubolewa, że Komisja zamierza unowocześnić system opieki społecznej w zakresie opieki zdrowotnej przede wszystkim pod kątem wymogów paktu stabilności; wyraża ubolewanie, że Komisja nie odwołuje się w swoim tekście do kształtowania się wydatków na opiekę zdrowotną w różnych sektorach (leczenie, opieka szpitalna, itd.) oraz do efektów profilaktyki w różnych Państwach Członkowskich;

8. zgadza się z tym, że systemy ochrony zdrowia w Unii stoją w obliczu wspólnych wyzwań ze względu na postęp medyczny i techniczny, powodujący wzrost kosztów, zmiany demograficzne, a zwłaszcza powiększającą się liczba słabych, starszych osób cierpiących na wielorakie choroby, do czego dochodzą często ograniczenia z powodu niekorzystnych warunków socjalnych, rosnące zapotrzebowanie na świadczenia zdrowotne i produkty medyczne oraz ze względu na zwiększoną mobilność mieszkańców Wspólnoty;

9. wyraża pogląd, że starzenie się ludności stanowi wyzwanie, które zarazem powinno zostać wykorzystane do włączenia w działalność społeczeństwa i przedsiębiorstw osób z długim i cennym doświadczeniem, jako część procesu aktywnego starzenia się;

10. wskazuje, że dla dalszego rozwoju infrastruktury socjalnej, zwiększająca się średnia długość życia wymaga lepszej koordynacji świadczeń medycznymi i usług z zakresu opieki;

11. uznaje, że wzrastająca mobilność ludności Wspólnoty oraz imigracja z innych krajów może stanowić wyzwanie pod względem administracyjnym;

12. podkreśla znaczenie profilaktyki i przystępności dbania o własne zdrowie jako najbardziej skutecznych metod walki z chorobami oraz wzywa rządy Państw Członkowskich do propagowania koordynacji programów profilaktyki zdrowotnej skierowanych do różnych grup wiekowych, a także do ujęcia promowania zdrowia, zdrowego stylu życia, zdrowych warunków życia oraz zdrowej diety w ich priorytetach; wzywa również do uznania profilaktyki za wyraźnie wyższy priorytet w ramach faktycznie świadczonych usług, łącznie z działaniami prewencyjnymi obejmującymi profilaktyczne badania medyczne i szczepienia zgodne z wiedzą naukową; wzywa ponadto do zapewnienia powszechnego dostępu do tych działań; zaleca poddanie słabych starszych osób stosownym geriatrycznym badaniom przesiewowym w celu poprawy jakości ich życia oraz uniknięcia niepotrzebnej długoterminowej hospitalizacji i pobytu w domach opieki, co w znacznym stopniu przyczyni się do zmniejszenia wydatków na opiekę zdrowotną;

13. zauważa, że choroby powodujące dużą liczbę zgonów (np. nowotwory, choroby układu krążenia) oraz dużą ilość kalectw (np. choroby układu mięśniowo-szkieletowego i inne choroby chroniczne związane z pracą, problemy zdrowotne wynikające np. z niezdrowej diety, nadużywania narkotyków, degradacji środowiska naturalnego i zmniejszonej aktywności fizycznej), mogą zostać w znacznej mierze ograniczone za pomocą ogólnej, międzysektorowej i indywidualnej polityki dotyczącej profilaktyki i poprawienia działań zmierzających do usunięcia czynników wywołujących chorobę występujących w środowisku pracy i życia; podkreśla zatem znaczenie rozwijania opieki zdrowotnej w miejscu pracy w celach profilaktycznych oraz wczesnego wykrywania chorób i problemów zdrowotnych;

14. podkreśla fakt, że główna rola w systemie opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej przypadać musi pojedynczemu człowiekowi, będącemu beneficjentem usług i konsumentem tejże opieki; prawa jednostki są najważniejsze, a pierwszym z nich jest prawo do obszernej informacji o własnym stanie zdrowia, o możliwościach opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej oraz wyborze opieki oferowanej na rynku przez poszczególnych usługodawców;

15. wzywa Państwa Członkowskie i Komisję, aby, w szczególności za pomocą programu działań w zakresie ochrony zdrowia, zapewniły ujednolicanie sposobów gromadzenia danych oraz poprawę sytuacji dotyczącej danych, a także, aby umożliwiły one obywatelom i usługodawcom dostęp do informacji dotyczących opieki zdrowotnej i polityki zdrowotnej innych Państw Członkowskich dzięki obecnie tworzonemu portalowi mającego dotyczyć aspektów zdrowotnych UE;

16. pozytywnie odnosi się do znaczenia, jakie Komisja przywiązuje do usprawnienia komunikowania się i współpracy interdyscyplinarnej i międzyagencyjnej w dziedzinie prewencji, diagnostyki i leczenia pomiędzy poszczególnymi usługodawcami z zakresu opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej; uważa, że w dziedzinie komunikowania się i współpracy kluczową rolę odgrywa lekarz pierwszego kontaktu, a dzielenie się dostępnymi informacjami prowadzi do wyższej jakości i efektywności udzielanej opieki, zmniejszenia ryzyka poniesienia przez pacjenta uszczerbku na zdrowiu, a także do większej skuteczności przy wykorzystaniu zasobów ludzkich i dostępnych środków;

17. wyraża zaniepokojenie z istniejących poważnych różnic pomiędzy starymi Państwami Członkowskimi a większością nowych Państw Członkowskich dotyczących stanu zdrowia ich ludności oraz dostępu, jakości i przyznanych środków w dziedzinie ochrony zdrowia i opieki długoterminowej; wzywa Komisję i stare Państwa Członkowskie do wspierania nowych Państw Członkowskich w ich wysiłkach służących poprawie ochrony zdrowia i opieki długoterminowej za pomocą programu działań w zakresie zdrowia oraz innych stosownych instrumentów, w szczególności otwartej metody koordynacji;

18. podkreśla znaczenie opieki zdrowotnej, opieki długoterminowej oraz opieki społecznej w gospodarkach krajowych dzięki dużej liczbie osób, którym dają one obecnie zatrudnienie, oraz możliwości tworzenia wielu miejsc pracy w przyszłości wraz z usługodawcami z zakresu opieki, sprzyjając w ten sposób większej konkurencji, a tym samym większemu potencjałowi wzrostu gospodarek krajowych; uważa, iż stopniowe starzenie się ludności UE będzie wymagało przeznaczenia większych zasobów finansowych i ludzkich na pomoc starszym osobom; stwierdza również, że w wielu Państwach Członkowskich istnieje pilna potrzeba podjęcia aktywnych działań w celu rekrutacji i kontynuacji zatrudnienia pracowników opieki zdrowotnej;

19. wskazuje, że rosnące zapotrzebowanie na usługi w sektorze zdrowotnym i opieki tworzy dodatkowe miejsca pracy o coraz wyższej jakości;

20. wzywa rządy Państw Członkowskich do przyjęcia efektywnych środków mających na celu polepszenie sytuacji osób korzystających z opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej, do wspierania usprawnionego dostępu ogółu społeczeństwa do informacji i do poprawy warunków na jakich pojedynczy człowiek może swobodnie podejmować decyzje dotyczące korzystania z opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej; uważa, iż aby stało się to możliwe, niezbędna jest różnorodność usługodawców z zakresu opieki oraz dostęp do informacji dotyczących zdrowego stylu życia oraz możliwości profilaktycznych, diagnostycznych i terapeutycznych, a dostęp do tego typu informacji nie może być ograniczany, szczególnie, gdy w grę wchodzi oszczędzanie środków publicznych;

21. wskazuje, że niektóre Państwa Członkowskie podnoszą udział kosztów ochrony zdrowia ponoszonych przez pacjentów i w związku z tym wzywa do umożliwienia grupom znajdującym się w niekorzystnym położeniu dalszego korzystania z dostępu do odpowiedniej opieki zdrowotnej;

22. wyraża zaniepokojenie, że w wielu Państwach Członkowskich czas oczekiwania na leczenie - zarówno w pilnych, jak i w mniej naglących przypadkach - jest zbyt długi; wzywa te Państwa Członkowskie do podjęcia wysiłków zmierzających do skrócenia czasu oczekiwania; wzywa Państwa Członkowskie do ścisłej współpracy we wszelkich przypadkach długiego czasu oczekiwania, w których nie jest możliwe terminowepodjęcie porównywalnie lub równie skutecznego leczenia pacjentów w kraju, w celu zapewnienia wszystkim obywatelom UE wysokiego poziomu ochrony zdrowia i zabezpieczenia społecznego, przy jednoczesnym należytym poszanowaniu zasady subsydiarności, równowagi systemów krajowych oraz równowagi finansowej;

23. wzywa rządy Państw Członkowskich do zapewnienia praktycznego wsparcia dla przepływu informacji (także pomiędzy poszczególnymi agencjami i specjalizacjami zaangażowanymi w opiekę nad pacjentami) i wykorzystywania elektronicznych technologii komunikowania się w opiece zdrowotnej i opiece długoterminowej; wzywa Komisję i rządy Państw Członkowskich do zapewnienia większego i bardziej systematycznego wsparcia dla rozwoju tzw. elektronicznej opieki zdrowotnej;

24. wyraża zaniepokojenie, że w wielu Państwach Członkowskich, chociaż w różnym stopniu, pogłębia się niedobór dobrze wyszkolonych lekarzy oraz personelu medycznego i opiekuńczego; wzywa Państwa Członkowskie do podjęcia wysiłków zmierzających do poprawy jakości pracy, zwiększenia atrakcyjności tych zawodów oraz usunięcia obecnych braków personelu; podkreśla potrzebę promowania szkolenia oraz dokształcania ochotników i pracowników posiadających kwalifikacje w tej dziedzinie;

25. wyraża ubolewanie, że w kwestiach podlegających wzmocnionej koordynacji nie przywiązuje się należytej uwagi do sprzężenia zwrotnego w relacji z podmiotami tworzącymi bazę; zwraca dlatego też uwagę, że w obrębie funkcjonujących modeli zarządzania istotną pozycję zajmuje przepływ informacji z dołu do góry;

26. ubolewa, że nie przywiązuje się ogólnie większej uwagi do naukowych analiz zapotrzebowania; przypomina, że dane naukowe innych organizacji nie mogą zostać przejęte bez uprzedniego ich zweryfikowania; zaleca, by opracowywanie własnych danych następowało w większej mierze poprzez istniejące programy badawcze;

27. wzywa rządy Państw Członkowskich do ściślejszego ujednolicania systemów edukacji i szkolenia pracowników opieki zdrowotnej, do poczynienia postępów w zakresie wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych ułatwiając mobilność specjalistów opieki zdrowotnej oraz koordynowania i ujednolicenia w większym stopniu wymogów związanych z wyposażeniem placówek opieki medycznej, oraz wykorzystywania nowych technologii terapeutycznych i badawczych a tym samym promowania porównywalnego poziomu jakości opieki medycznej we wszystkich Państwach Członkowskich;

28. podkreśla, że długoterminowe zrównoważone finansowanie można jedynie zapewnić poprzez optymalne wykorzystanie istniejących zasobów; wskazuje, że cel ten można osiągnąć jedynie pod warunkiem większej niż aktualnie przejrzystości jakości opieki zdrowotnej, jeżeli Państwa Członkowskie wprowadzą systematyczne programy na rzecz zapewnienia jakości oraz wytyczne w zakresie leczenia oparte na dowodach naukowych oraz jeżeli wykorzystają one fundusze publiczne wyłącznie na produkty i technologie medyczne przynoszące stwierdzone korzyści;

29. podkreśla potrzebę prowadzenia przez Państwa Członkowskie bliższych obserwacji postępu medycznego i technicznego w świetle skuteczności, korzyści i opłacalności ekonomicznej; zdecydowanie opowiada się za zbadaniem przez Komisję możliwości połączenia w sieć i koordynacji oceny technologii zdrowotnej oraz wytycznych medycznych podjętych przez Państwa Członkowskie;

30. wzywa Państwa Członkowskie do przedstawienia wstępnych raportów krajowych przed kolejnym posiedzeniem Rady Europejskiej;

31. uważa, że opieka zdrowotna nad słabymi starszymi osobami stanowi odpowiedni obszar badań naukowych na poziomie europejskim;

32. wzywa Komisję do przedłożenia do końca 2005 r. propozycji dotyczących kierunków polityki, wspólnych celów, metod działań i szczegółowych harmonogramów; podkreślając równocześnie, iż odpowiedzialność za opiekę zdrowotną nad obywatelami ponoszą poszczególne Państwa Członkowskie;

33. podkreśla, że należy wykazać dużą rozwagę przy określaniu wskaźników i interpretacji wyników oraz że należy respektować różnice występujące pomiędzy systemami ochrony zdrowia; wzywa w szczególności do określenia wskaźników w celu dokonywania pomiarów równości dostępu, jakości i skuteczności opieki;

34. wzywa Radę Europejską do przyjęcia wiosną 2006 r. zintegrowanych ram w dziedzinie opieki społecznej oraz przyjęcia standardowego wykazu wspólnych celów w obszarach integracji społecznej, emerytur, opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej w celu racjonalizacji otwartej metody koordynacji;

35. wzywa Radę i Komisję do poinformowania Parlamentu Europejskiego o swoich propozycjach;

36. wzywa Państwa Członkowskie i Komisję do większego niż dotychczas zaangażowania organizacji pacjentów w decyzje dotyczące polityki zdrowotnej oraz do udzielenia odpowiedniego wsparcia ich działaniom;

37. wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do zwrócenia należytej uwagi na aspekty charakterystyczne w opiece zdrowotnej nad kobietami; wzywa Komisję do przedstawienia nowego sprawozdania w sprawie sytuacji zdrowotnej kobiet w Unii Europejskiej;

38. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również komitetowi ds. opieki społecznej oraz parlamentom Państw Członkowskich.

[1] Dz.U. C 339 z 29.11.2000, str. 154.

[2] Dz.U. C 38 E z 12.2.2004, str. 269.

[3] Dz.U. C 102 E z 28.4.2004, str. 862.

[4] Dz U. C 310 z 16.12.2004.

[5] Dz. U. C 364 z 18.12.2000, str.1.

--------------------------------------------------