[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 7.3.2007

SEK(2007) 288 wersja ostateczna

Zalecenie

OPINIA RADY

zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie zaktualizowanego programu stabilności Belgii na lata 2006-2010

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

Informacje ogólne

Pakt na rzecz stabilności i wzrostu, który wszedł w życie dnia 1 lipca 1998 r., opiera się na dążeniu do zapewnienia solidnych finansów państwa jako środka służącego umocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy. Przeprowadzona w 2005 r. reforma paktu potwierdziła jego przydatność w zakresie utrzymywania dyscypliny budżetowej, a jednocześnie miała na celu wzmocnienie jego skuteczności i podstaw gospodarczych oraz ochronę stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej.

Stanowiące część Paktu na rzecz stabilności i wzrostu rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[1] stanowi, że państwa członkowskie muszą przedstawiać Radzie i Komisji programy stabilności lub konwergencji oraz ich coroczne zaktualizowane wersje (państwa członkowskie, które przyjęły jednolitą walutę, przedstawiają (zaktualizowane) programy stabilności, a te, które jej jeszcze nie przyjęły, przedstawiają (zaktualizowane) programy konwergencji). Pierwszy program stabilności Belgii przedstawiono w grudniu 1998 r. Zgodnie z rozporządzeniem Rada zaopiniowała go w dniu 15 marca 1999 r. na podstawie zalecenia Komisji i po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego. Zgodnie z tą samą procedurą zaktualizowane programy stabilności i konwergencji są oceniane przez Komisję i badane przez wyżej wymieniony Komitet, przy czym istnieje również możliwość zbadania programów przez Radę.

Podstawy oceny zaktualizowanego programu

Komisja zbadała przedstawioną w dniu 13 grudnia 2006 r. najnowszą, zaktualizowaną wersję programu stabilności Belgii i przyjęła zalecenie dotyczące opinii Rady w sprawie przedmiotowego programu (główne aspekty podlegające ocenie przedstawiono w ramce).

W celu określenia kontekstu, w którym dokonywana jest ocena strategii budżetowej przedstawionej w zaktualizowanej wersji programu stabilności, poniżej przedstawiono podsumowanie:

1. wyników gospodarczych i budżetowych w okresie ostatnich dziesięciu lat;

2. najnowszej oceny sytuacji kraju w odniesieniu do części prewencyjnej Paktu na rzecz stabilności i wzrostu (podsumowanie opinii Rady dotyczącej poprzedniej aktualizacji programu stabilności); oraz

3. dokonanej przez Komisję oceny krajowego programu reform przedstawionego w grudniu 2006 r.

Najnowsze wyniki gospodarcze i budżetowe

Na podstawie analizy wyników gospodarczych w ciągu ostatnich dziesięciu lat można stwierdzić, że zasadniczo cykl koniunkturalny jest w Belgii bardzo zbliżony do cyklu w całej strefie euro i charakteryzuje się podobnymi stopami wzrostu. Jest to szczególnie istotne ze względu na fakt, że w Belgii jednocześnie przeprowadzona została konsolidacja fiskalna wykraczająca ponad konsolidację dokonaną w całej strefie euro, co zakończyło długi okres wysokich deficytów budżetowych. Począwszy od 2000 r. Belgia dążyła do utrzymania równowagi budżetowej (lub – dotychczas bezskutecznie – do zgromadzenia nadwyżek), jednak dla osiągnięcia tego celu nadal posługiwano się również środkami jednorazowymi. Znaczne obniżenie wskaźnika zadłużenia publicznego korzystnie wpłynęło na krajowy popyt i zaufanie konsumentów. W ciągu ostatniej dekady wskaźnik oszczędności gospodarstw domowych obniżył się z około 20 % w 1995 r. do około 13 % w 2005 r. Eksport netto również pozytywnie przyczynił się do wzrostu gospodarczego, niemniej jednak Belgia stoi w obliczu poważnego spadku udziałów rynkowych, co w perspektywie długoterminowej mogłoby zagrozić poziomowi zatrudnienia i wzrostowi gospodarczemu. Słabe wyniki eksportowe Belgii są częściowo powiązane ze strukturą eksportu, a także z wysokimi kosztami pracy. Przyznawane na czas nieograniczony świadczenia dla bezrobotnych, niskie wymagania dotyczące poszukiwania pracy stawiane przed starszymi bezrobotnymi oraz istnienie hojnych programów przechodzenia na wcześniejszą emeryturę wyjaśniają, dlaczego wskaźnik zatrudnienia należy do najniższych w strefie euro (szczególnie w przypadku starszych pracowników).

Ocena zawarta w opinii Rady dotyczącej poprzedniego programu

W dniu 14 lutego 2006 r. Rada przyjęła opinię w sprawie poprzedniego zaktualizowanego programu stabilności obejmującego lata 2005-2009. Rada była zdania, że „sytuację budżetową można ogólnie uznać za dobrą, a przewidziana w programie dalsza redukcja zadłużenia – z poziomu w dalszym ciągu wysokiego – potwierdza, że polityki budżetowe realizowane są zgodnie z paktem. Fakt, że Belgia polega na początku okresu na środkach jednorazowych, podkreśla potrzebę zastosowania już w tej fazie konsolidacji strukturalnej.” Rada zachęciła Belgię „do rozważenia środków, dzięki którym można by uniknąć pogorszenia się salda strukturalnego w roku 2006 i do zastosowania niezbędnych środków umożliwiających realizację ambitnych celów budżetowych w latach następnych.”

Dokonana przez Komisję ocena krajowego programu reform

Sprawozdanie z realizacji krajowego programu reform Belgii zostało przedstawione w dniu 16 października 2006 r. w kontekście zaktualizowanej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia. W przedstawionym przez Belgię krajowym programie reform za najważniejsze kwestie uznano stabilność finansów publicznych, ograniczenie kosztów pracy, stworzenie bardziej dynamicznego rynku pracy, wspieranie rozwoju gospodarczego poprzez inwestycje i reformy, wzmocnienie systemu ubezpieczeń społecznych oraz zwiększenie synergii między ochroną środowiska i wzrostem.

Z dokonanej przez Komisję oceny programu (przyjętej w ramach przedstawionego w grudniu 2006 r. rocznego sprawozdania Komisji z postępów w realizacji strategii lizbońskiej[2]) wynika, że Belgia poczyniła znaczne postępy w realizacji i udoskonalaniu swojego krajowego programu reform na lata 2005-2008. Istniejące ramy polityki są ogólnie rzecz biorąc właściwe, nawet jeśli istnieje pewne zagrożenie dla stabilności finansów publicznych ze względu na problem starzenia się społeczeństwa. Pomimo że postępy w dziedzinie badań i rozwoju są niewielkie, Belgia realizuje planowane działania w obszarze mikroekonomii oraz wzmacnia obecnie przeprowadzane reformy na rzecz zwiększenia inwestycji. Sytuacja w dziedzinie zatrudnienia jest bardziej złożona i konieczne jest podjęcie działań zmierzających do osiągnięcia wyznaczonych dla całej UE docelowych wskaźników zatrudnienia, w szczególności w odniesieniu do starszych osób.

W świetle wskazanych mocnych i słabych stron Belgii zalecono podjęcie dalszych działań służących zmniejszeniu obciążeń podatkowych związanych z zatrudnieniem i ograniczeniu dysproporcji między poszczególnymi regionami pod względem zatrudnienia.

Główne aspekty podlegające ocenie Zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1 (w przypadku programów stabilności) i art. 9 ust. 1 (w przypadku programów konwergencji) rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97, ocena obejmuje następujące kwestie: czy założenia ekonomiczne, na których opiera się program, są realistyczne; czy przedstawiony przez dane państwo członkowskie średniookresowy cel budżetowy oraz prowadząca do niego ścieżka dostosowania są odpowiednie; czy podejmowane i/lub proponowane działania mające na celu przestrzeganie ścieżki dostosowania wystarczą, by osiągnąć średniookresowy cel budżetowy w trakcie cyklu; w ramach oceny ścieżki dostosowania prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego: czy podejmowane działania korygujące są intensyfikowane w okresach dobrej koniunktury, podczas gdy w okresach dekoniunktury mogą być ograniczane, oraz – w przypadku strefy euro oraz państw członkowskich należących do systemu ERM II – czy dane państwo realizuje coroczną poprawę salda dostosowanego cyklicznie bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych o referencyjną wartość 0,5 % PKB, pozwalającą na osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego; w ramach definiowania ścieżki dostosowania prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego (w przypadku państw członkowskich, które jeszcze go nie osiągnęły) lub pozwolenia na czasowe odejście od niego (w przypadku państw, które tego dokonały): realizację kluczowych reform strukturalnych, przynoszących bezpośrednie oszczędności w perspektywie długoterminowej (między innymi poprzez zwiększanie dynamiki potencjalnego wzrostu), a tym samym mających konkretny wpływ na długoterminową stabilność finansów publicznych (pod warunkiem zachowania odpowiedniego marginesu bezpieczeństwa odnośnie do referencyjnej wartości 3 % PKB oraz spodziewanego powrotu sytuacji budżetowej do celu średniookresowego w okresie objętym programem), ze szczególnym uwzględnieniem reform systemu emerytalnego wprowadzających strukturę wielofilarową, obejmującą obowiązkowy filar kapitałowy; czy prowadzona przez dane państwo członkowskie polityka gospodarcza jest zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej. Wiarygodność założeń makroekonomicznych programu ocenia się w odniesieniu do prognozy służb Komisji z jesieni 2006 r., z zastosowaniem między innymi powszechnie przyjętej metodyki szacowania produktu potencjalnego i sald dostosowywanych cyklicznie. Zgodność z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej ocenia się w odniesieniu do ogólnych wytycznych polityki gospodarczej w dziedzinie finansów publicznych, zawartych w zintegrowanych wytycznych na lata 2005-2008. W ramach oceny zbadano również: zmiany wskaźnika zadłużenia oraz długoterminową perspektywę stabilności finansów publicznych, którym zgodnie ze sprawozdaniem Rady z dnia 20 marca 2005 r. w sprawie „Poprawy wdrażania Paktu na rzecz stabilności i wzrostu” należy poświęcić „należytą uwagę w procesie nadzoru nad sytuacją budżetu”; podejście do oceny długoterminowej stabilności przedstawiono w komunikacie Komisji z dnia 12 października 2006 r.[3]; stopień integracji z krajowym programem reform, przedstawianym przez państwa członkowskie w kontekście strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia; w skierowanym do Rady Europejskiej piśmie przewodnim z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie ogólnych wytycznych polityki gospodarczej na lata 2005-2008 Rada ECOFIN stwierdziła, że krajowe programy reform powinny być zgodne z programami stabilności i konwergencji; zgodność z kodeksem postępowania[4], w którym między innymi określono jednolitą strukturę i jednolite tabele danych dla programów konwergencji i stabilności. |

- Zalecenie

OPINIA RADY

zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie zaktualizowanego programu stabilności Belgii na lata 2006-2010

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[5], w szczególności jego art. 5 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

4. Dnia [27 marca 2007 r.] Rada zbadała zaktualizowany program stabilności Belgii na lata 2006-2010[6].

5. Scenariusz makroekonomiczny będący podstawą programu przewiduje, że realny wzrost PKB zmniejszy się z 2,7 % w 2006 r. do średnio 2,2 % w pozostałym okresie trwania programu. Biorąc pod uwagę dostępne obecnie informacje wydaje się, że scenariusz ten jest oparty na realistycznych założeniach dotyczących wzrostu gospodarczego. Przedstawione w programie przewidywania dotyczące inflacji również wydają się realistyczne.

6. W odniesieniu do 2006 r. w prognozie służb Komisji z jesieni 2006 r. deficyt sektora general government oszacowano na 0,2 % PKB, podczas gdy w poprzedniej zaktualizowanej wersji programu stabilności zakładano zrównoważenie budżetu. Podczas gdy uwarunkowania koniunkturalne w 2006 r. okazały się znacznie korzystniejsze niż zakładano w poprzedniej aktualizacji, a wydatki były zasadniczo zgodne z przewidywaniami, dochody okazały się niższe niż się spodziewano (głównie ze względu na niedoszacowanie wpływu ostatniego etapu reformy podatków bezpośrednich z 2001 r., który uwidocznił się w drugiej połowie 2006 r.) W celu (częściowego) zrekompensowania niedoboru dochodów i zapewnienia zrównoważonych wyników budżetowych wzrosło wykorzystanie środków jednorazowych. W związku z tym saldo strukturalne (tj. saldo dostosowane cyklicznie bez środków jednorazowych i innych środków tymczasowych) uległo znacznemu pogorszeniu w 2006 r.

7. Podstawowym celem przedstawionej w programie średniookresowej strategii budżetowej jest zapewnienie stałego ograniczania wciąż wysokiego wskaźnika zadłużenia (około 90 % w 2006 r.) do poziomu poniżej 75 % PKB w 2010 r. poprzez stopniowe zwiększanie nominalnych nadwyżek budżetowych (począwszy od 0,3 % PKB w 2007 r. do 0,9 % w 2010 r.), tak by przygotować się na wstrząs związany ze starzeniem się społeczeństwa. Przewiduje się, że nadwyżka pierwotna obniżająca się od 2001 r. (kiedy wynosiła ona 7 % PKB), ustabilizuje się na poziomie około 4,1 % PKB. Dostosowanie to wynika niemal całkowicie z ograniczenia wydatków (o 1,25 punktu procentowego PKB w okresie od 2006 r. do 2010 r.). Ograniczenie wydatków jest głównie związane z coraz niższymi wydatkami z tytułu odsetek (o 0,75 punktu procentowego), co wynika ze stałej redukcji zadłużenia i jest częściowo równoważone obniżeniem się dochodów budżetowych (o 0,5 punktu procentowego). Przedstawione w programie prognozy dotyczące okresu po 2007 r. są zasadniczo zgodne ze scenariuszem zakładającym utrzymanie dotychczasowej polityki, choć wydaje się, że program również (pośrednio) opiera się na dalszych środkach jednorazowych w celu osiągnięcia celów budżetowych. Przedstawiona strategia jest w znacznym stopniu zbliżona do tej planowanej w poprzedniej aktualizacji programu stabilności, przy zasadniczo niezmienionym scenariuszu makroekonomicznym.

8. Ze względu na to, że program nie zawiera informacji na temat wykorzystania środków jednorazowych i innych środków tymczasowych po roku 2007, saldo strukturalne począwszy od 2008 r. nie może być obliczane na podstawie danych zawartych w programie. Przyjmując, że względne skutki środków jednorazowych pozostaną bez zmian po roku 2007, przewiduje się poprawę salda strukturalnego, obliczanego zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką, od deficytu wynoszącego około 0,4 % PKB w 2006 r. do nadwyżki w wysokości 0,7 % na koniec okresu objętego programem. Podobnie jak w poprzedniej aktualizacji programu stabilności, przedstawionym w programie średniookresowym celem budżetowym jest osiągnięcie nadwyżki strukturalnej na poziomie 0,5 % PKB, co zgodnie z programem „zostanie osiągnięte do 2008 r., jeżeli wpływ środków jednorazowych nie przekroczy 0,4 % PKB”. Oznacza to osiągnięcie tego celu rok później niż zakładano w poprzednim programie. Ponieważ cel ten jest bardziej ambitny niż minimalna pośrednia wartość odniesienia (szacowana jako deficyt wynoszący około 1,25 % PKB), jego osiągnięcie powinno zapewnić margines bezpieczeństwa chroniący przed ryzykiem wystąpienia nadmiernego deficytu. Cel średniookresowy mieści się w zakresie określonym dla strefy euro i państw członkowskich grupy ERM II w Pakcie na rzecz stabilności i wzrostu oraz w kodeksie postępowania i jest bardziej ambitny, niż nakazywałby wskaźnik zadłużenia i długoterminowy średni wzrost produktu potencjalnego.

9. Wyniki budżetowe mogą być nieznacznie gorsze niż przewidziano w programie. Dotyczy to w szczególności roku 2007, głównie ze względu na fakt, że założenia dotyczące budżetu wydają się nieco zbyt optymistyczne i czasem zawierają zbyt mało szczegółowych informacji na temat planowanych środków (w tym środków jednorazowych w zakresie sprzedaży nieruchomości lub przejmowania zobowiązań emerytalnych byłych przedsiębiorstw państwowych, które nie zostały bliżej określone). Ogólne dokonania Belgii związane z realizacją nominalnych celów budżetowych są pozytywne, jednak wydaje się, że konieczne jest podjęcie dodatkowych działań, tak by osiągnąć cel na rok 2007. Choć znaczne poprawki budżetowe wprowadzane w trakcie roku budżetowego są w Belgii częstą praktyką, mogłyby one zostać opóźnione ze względu na wybory krajowe planowane na czerwiec 2007 r. Gorsze niż zakładano wyniki w 2007 r. mogłyby również zostać przeniesione na kolejne lata. Począwszy od 2008 r. istnieje również ryzyko, że środki jednorazowe, które utraciły ważność, nie zostaną zastąpione środkami strukturalnymi.

10. W świetle powyższej oceny ryzyka przedstawiony w programie kurs polityki budżetowej może okazać się nieodpowiedni, aby zapewnić do 2008 r. realizację przewidzianego w programie celu średniookresowego. Jednak, jak stwierdzono powyżej, cel średniookresowy jest bardziej ambitny niż nakazywałby wskaźnik zadłużenia i długookresowy średni wzrost produktu potencjalnego. Strategia budżetowa wydaje się wystarczająca do osiągnięcia strukturalnej sytuacji budżetowej, która w rozumieniu Paktu mogłaby zostać uznana za właściwą począwszy od 2008 r. Ponadto wydaje się, że nakreślony w programie kurs polityki budżetowej zapewnia dostateczny margines bezpieczeństwa chroniący przed naruszeniem progu deficytu wynoszącego 3 % PKB przy normalnych wahaniach makroekonomicznych przez okres objęty programem. Tempo działań dostosowawczych prowadzących do osiągnięcia określonego w programie celu średniookresowego powinno zostać zwiększone, tak by było w pełni zgodne z Paktem na rzecz stabilności i wzrostu, który stanowi, że dla strefy euro i dla państw członkowskich grupy ERM II roczna poprawa salda strukturalnego powinna wynieść 0,5 % PKB oraz że dostosowanie powinno być większe w okresach dobrej koniunktury gospodarczej i może być mniejsze w okresach gorszej koniunktury. W szczególności, uwzględniając zagrożenia, działania dostosowawcze prowadzące do realizacji tego celu mogą być niewystarczające dla osiągnięcia wartości odniesienia już w 2007 r., a ich tempo w kolejnych latach znacznie się obniży, mimo że Belgia nie doświadcza okresu słabej koniunktury.

11. W programie podano, że dług publiczny w 2006 r. wyniósł 87,7 % PKB, jednak liczba ta nie obejmuje przejętego w 2005 r. zadłużenia przedsiębiorstwa kolejowego SNCB, które według Eurostatu podwyższa poziom zadłużenia o 1,7 % PKB w tym samym roku. Służby Komisji zakładają zatem, że dług publiczny brutto wyniósł w 2006 r. 89,4 % PKB, co nadal znacznie przekracza przewidzianą w Traktacie wartość referencyjną, która wynosi 60 %, mimo że w ciągu ostatnich kilku lat poziom zadłużenia znacznie się obniżył. Program przewiduje obniżenie się wskaźnika zadłużenia o około 15 punktów procentowych w okresie objętym programem. W świetle przedstawionej oceny ryzyka, a w szczególności zagrożeń dla realizacji wspomnianych powyżej celów budżetowych, zmiany wskaźnika zadłużenia mogą kształtować się nieco mniej korzystnie niż przewidziano w programie. Jednakże wydaje się, że wskaźnik zadłużenia nadal w dostateczny sposób obniża się do wartości referencyjnej w okresie objętym programem.

12. Długoterminowy wpływ starzenia się społeczeństwa na budżet jest w Belgii wyższy od średniej w UE, co wynika głównie z przewidywanego w nadchodzących dekadach znacznego wzrostu wydatków na emerytury w relacji do PKB. Początkowa sytuacja budżetowa charakteryzująca się wysoką nadwyżką pierwotną, choć nie tak dobra jak w 2005 r., pozwala na zmniejszenie przewidywanego długoterminowego wpływu starzenia się społeczeństwa na budżet, jednak nie w stopniu pozwalającym na pełne pokrycie znacznego wzrostu wydatków. Ponadto obecny poziom zadłużenia brutto, mimo że się obniża, nadal znacznie przekracza określoną w Traktacie wartość referencyjną. Stałe zmniejszenie wskaźnika zadłużenia wymaga utrzymania wysokich nadwyżek pierwotnych przez dłuższy czas, co mogłoby przyczynić się do ograniczenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych. Generalnie wydaje się, że zagrożenia dla stabilności finansów publicznych Belgii kształtują się na średnim poziomie.

13. Program stabilności nie zawiera jakościowej oceny ogólnego wpływu przedstawionego w październiku 2006 r. sprawozdania z realizacji krajowego programu reform w ramach średniookresowej strategii budżetowej. Nie podano w nim również żadnych systematycznych informacji o bezpośrednich kosztach lub oszczędnościach budżetowych wynikających z najważniejszych reform przewidzianych w krajowym programie reform, choć w przedstawionych prognozach budżetowych uwzględniono skutki działań nakreślonych w krajowym programie reform dla finansów publicznych. Przedstawione w programie stabilności środki w dziedzinie finansów publicznych wydają się zgodne z działaniami przewidzianymi w krajowym programie reform. W szczególności w obu programach przewiduje się stopniową realizację „paktu pokoleń” (kompleksowego programu podwyższenia poziomu zatrudnienia i wzmocnienia systemu bezpieczeństwa socjalnego), dalsze stopniowe ograniczanie obciążeń podatkowych związanych z zatrudnieniem oraz działania na rzecz wspierania badań naukowych i przedsiębiorczości.

14. Przedstawiona w programie strategia budżetowa jest zasadniczo zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej zawartymi w zintegrowanych wytycznych na lata 2005-2008.

15. Co do wymagań odnośnie do danych, określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie odnotowano brak pewnych danych obowiązkowych i opcjonalnych[7].

Podsumowując, stała redukcja wciąż wysokiego zadłużenia stanowi dobry przykład polityki budżetowej realizowanej zgodnie z paktem. Jednakże podczas gdy w programie przewidziano stopniowe zwiększanie nadwyżek (zwłaszcza poprzez zmniejszenie wydatków z tytułu odsetek) począwszy od nominalnej równowagi budżetowej, wciąż istnieją zagrożenia związane z realizacją celów budżetowych. Niemniej jednak przewiduje się realizację celu średniookresowego w okresie objętym programem.

W świetle powyższej oceny wzywa się Belgię do:

(i) zapewnienia realizacji celu budżetowego na 2007 r., a następnie zwiększenia tempa działań dostosowawczych prowadzących do osiągnięcia celu średniookresowego, w tym poprzez zmniejszenie wykorzystania środków jednorazowych,

(ii) poprawy długoterminowej stabilności finansów publicznych poprzez co najmniej osiągnięcie celu średniookresowego oraz podejmowania działań w celu dalszego ograniczenia kosztów wynikających ze starzenia się społeczeństwa, w związku z wysokim poziomem zadłużenia oraz z przewidywanym wzrostem wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa.

Porównanie głównych prognoz makroekonomicznych i budżetowych

2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 |

Realny PKB (zmiana w %) | PS grudzień 2006 | 1,2 | 2,7 | 2,2 | 2,1 | 2,2 | 2,2 |

KOM listopad 2006 | 1,1 | 2,7 | 2,3 | 2,2 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 2005 | 1,4 | 2,2 | 2,1 | 2,3 | 2,2 | n.d. |

Inflacja HICP (%) | PS grudzień 2006 | 2,5 | 2,4 | 1,9 | 1,8 | 1,8 | 1,9 |

KOM listopad 2006 | 2,5 | 2,4 | 1,8 | 1,7 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 2005 | 2,9 | 2,8 | 2,0 | 1,9 | 1,7 | n.d. |

Luka produktowa (% potencjalnego PKB) | PS grudzień 20061 | -0,8 | -0,3 | -0,4 | -0,4 | -0,4 | -0,3 |

KOM listopad 20065 | -1,0 | -0,6 | -0,6 | -0,7 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 20051 | -0,8 | -0,6 | -0,6 | -0,5 | -0,4 | n.d. |

Saldo sektora general government (% PKB) | PS grudzień 2006 | 0,1 -2,3* | 0,0 | 0,3 | 0,5 | 0,7 | 0,9 |

KOM listopad 2006 | -2,3 | -0,2 | -0,5 | -0,5 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 2005 | 0,0 | 0,0 | 0,3 | 0,5 | 0,7 | n.d. |

Saldo pierwotne (% PKB) | PS grudzień 2006 | 4,3 1,9* | 4,1 | 4,2 | 4,1 | 4,1 | 4,2 |

KOM listopad 2006 | 1,9 | 3,9 | 3,4 | 3,2 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 2005 | 4,3 | 4,1 | 4,2 | 4,1 | 4,1 | n.d. |

Saldo dostosowane cyklicznie (% PKB) | PS grudzień 20061 | 0,8 -1,6* | 0,2 | 0,5 | 0,7 | 0,9 | 1,1 |

KOM listopad 2006 | -1,7 | 0,1 | -0,1 | -0,1 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 20051 | 0,4 | 0,3 | 0,6 | 0,8 | 0,9 | n.d. |

Saldo strukturalne 2 (% PKB) | PS grudzień 20063 | n.d. | -0,4 | 0,1 | n.d. | n.d. | n.d. |

KOM listopad 20064 | 0,2 | -0,7 | -0,2 | -0,1 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 2005 | 0,0 | -0,3 | 0,4 | 0,7 | 0,9 | n.d. |

Dług publiczny brutto (% PKB) | PS grudzień 2006 | 91,5 93,2* | 87,7 89,4* | 83,9 85,6* | 80,4 82,1* | 76,6 78,3* | 72,6 74,3* |

KOM listopad 2006 | 93,2 | 89,4 | 86,3 | 83,2 | n.d. | n.d. |

PS grudzień 2005 | 94,3 | 90,7 | 87,0 | 83,0 | 79,1 | n.d. |

Uwagi: |

1 Obliczenia służb Komisji na podstawie danych zawartych w programie. |

2 Saldo dostosowywane cyklicznie (jak w poprzednich wierszach) bez środków jednorazowych i innych środków tymczasowych. |

3 Środki jednorazowe i inne środki tymczasowe zgodnie z programem (0,6 % PKB w 2006 r. oraz 0,4 % PKB w 2007 r. – wszystkie te środki obniżają deficyt). Program nie zawiera danych na temat wykorzystania środków jednorazowych w innych latach. |

4 Środki jednorazowe i inne środki tymczasowe zgodnie z prognozą służb Komisji z jesieni 2006 r. (2,0 % PKB w 2005 r. – zwiększające deficyt; 0,8 % w 2006 r. i 0,1 % w 2007 r. – oba środki obniżają deficyt). |

5 W oparciu o przewidywany potencjalny wzrost w wysokości – odpowiednio – 2,2 %, 2,3 %, 2,3 % i 2,2 % w latach 2005-2008. |

* Dane dotyczące deficytu i długu w 2005 r. nie są zgodne z normą ESA95. Dnia 23 października 2006 r. Eurostat zmienił przedstawione przez Belgię dane dotyczące deficytu i długu w związku z przejęciem przez rząd (FIF/FSI - Fonds de l'infrastructure ferroviaire / Fonds voor spoorweginfrastructuur) zadłużenia w wysokości 7 400 milionów EUR (2,5 % PKB) przedsiębiorstwa kolejowego SNCB/NMBS w 2005 r. (zob. Eurostat News Release nr 139/2006). Zgodnie z zasadą księgowości ESA95 wpływ na deficyt budżetowy w 2005 r. wynosi tyle samo; wpływ na dług publiczny pod koniec 2005 r. wynosi 5 200 milionów EUR (1,7 % PKB, biorąc pod uwagę częściowa spłatę w tym samym roku). Oznaczone gwiazdką dane dotyczące 2005 r. zostały poprawione przez Eurostat. Oznaczone gwiazdką dane dotyczące długu publicznego w latach 2006-2010 zostały „automatycznie” dostosowane przez służby Komisji, tak by były zgodne z ESA95. To dostosowanie wielkości długu opiera się na założeniu technicznym, że zadłużenie FIF/FSI nie uległo zmianie. |

Źródło: |

Program stabilności (PS); prognozy gospodarcze służb Komisji z jesieni 2006 r. (KOM), obliczenia służb Komisji. |

[1] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1055/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 1). Wszystkie dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na stronie internetowej:

[2] Komunikat Komisji na wiosenny szczyt Rady Europejskiej „Realizacja odnowionej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – rok wyników” z 12.12.2006, KOM(2006) 816.

[3] Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „Długoterminowa stabilność finansów publicznych w UE” z 12.10.2006, KOM(2006) 574, oraz Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. Gospodarczych i Finansowych (2006), „The long-term sustainability of public finances in the European Union”, European Economy nr 4/2006.

[4] „Szczegółowe zasady wdrażania Paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz wytyczne dotyczące formy i treści programów stabilności i konwergencji”, zatwierdzone przez Radę ECOFIN dnia 11 października 2005 r.

[5] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1055/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 1). Dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na stronie internetowej:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[6] Aktualizacja została przedstawiona niemal dwa tygodnie po terminie wyznaczonym w kodeksie postępowania na 1 grudnia.

[7] Przedstawione w programie prognozy dotyczące deficytu i zadłużenia sektora general government nie obejmują wpływu przejęcia zadłużenia przedsiębiorstwa kolejowego SNCB w 2005 r. zgodnie z decyzją Eurostatu z dnia 23 października 2006 r. Ponadto w programie nie podano informacji na temat wykorzystania środków jednorazowych i innych środków tymczasowych w latach 2008-2010.