KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 29.11.2018 JOIN(2018) 29 final 2018/0395(NLE) Wspólny wniosek DECYZJA RADY dotycząca stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Partnerstwa ustanowionej na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji w sprawie regulaminu wewnętrznego Rady Partnerstwa, Komitetu Partnerstwa oraz wyspecjalizowanych podkomitetów lub wszelkich innych organów



UZASADNIENIE 1.PRZEDMIOT WNIOSKU Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Partnerstwa, ustanowionej kompleksową i wzmocnioną umową o partnerstwie UE–Armenia („Umowa”), w związku z planowanym przyjęciem regulaminów wewnętrznych Rady Partnerstwa i Komitetu Partnerstwa oraz ustanowieniem podkomitetów i innych organów. 2.KONTEKST WNIOSKU 2.1. Umowa o kompleksowym i wzmocnionym partnerstwie UE–Armenia Celem Umowy jest wzmocnienie wszechstronnego partnerstwa politycznego i gospodarczego oraz współpracy między UE i Armenią w oparciu o wspólne wartości i bliskie powiązania, między innymi przez zwiększenie udziału Republiki Armenii w obszarach polityki, programach i agencjach Unii Europejskiej. Promując rozwój bliskich stosunków politycznych tworzy ona silne ramy umożliwiające pogłębiony dialog polityczny we wszystkich obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania. Umowa określa ogólne zasady i cele przyświecające stosunkom między UE a Armenią i tworzy strukturę instytucjonalną do wdrażania zawartych w niej postanowień. Jest ona tymczasowo stosowana od dnia [1 czerwca 2018 r.]. 2.2. Rada Partnerstwa Radę Partnerstwa ustanowiono na mocy art. 362 Umowy. Nadzoruje ona wykonanie niniejszej Umowy i dokonuje jego regularnego przeglądu. Rada Partnerstwa składa się z przedstawicieli Stron na szczeblu ministerialnym, a jej posiedzenia odbywają się w regularnych odstępach czasu, co najmniej raz do roku, a także w przypadkach, gdy wymagają tego okoliczności. Rada Partnerstwa może odbywać spotkania w różnych składach za wzajemnym porozumieniem. Przyjmuje ona swój regulamin wewnętrzny. Rada Partnerstwa podejmuje decyzje w ramach zakresu stosowania Umowy w przypadkach w niej przewidzianych. Decyzje te są wiążące dla Stron, które wprowadzają odpowiednie środki w celu ich wdrożenia. Rada Partnerstwa może również wydawać zalecenia. Jej decyzje i zalecenia przyjmuje się za porozumieniem Stron, po wypełnieniu odpowiednich procedur wewnętrznych Stron. 2.3. Komitet Partnerstwa Komitet Partnerstwa ustanowiono na mocy art. 363 Umowy. Wspiera on Radę Partnerstwa w wykonywaniu jej obowiązków oraz przygotowuje jej posiedzenia. Komitet Partnerstwa jest uprawniony do przyjmowania decyzji w dziedzinach, w których Rada Partnerstwa przekazała mu uprawnienia oraz w przypadkach przewidzianych w Umowie. Decyzje te są wiążące dla Stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia. Komitet Partnerstwa przyjmuje decyzje na zasadzie porozumienia Stron, z zastrzeżeniem zakończenia ich procedur wewnętrznych. Składa się on z przedstawicieli Stron, co do zasady na szczeblu wyższych urzędników. Przewodniczą mu naprzemiennie przedstawiciel UE i przedstawiciel Republiki Armenii. Posiedzenia Komitetu Partnerstwa odbywają się co najmniej raz w roku. Jego regulamin wewnętrzny zostaje przyjęty przez Radę Partnerstwa. 2.4. Planowany akt Rady Partnerstwa Rada Partnerstwa ma przyjąć decyzję w sprawie swojego regulaminu wewnętrznego i regulaminu wewnętrznego Komitetu Partnerstwa oraz w sprawie ustanowienia podkomitetów i innych organów. Celem planowanego aktu jest przyjęcie, zgodnie z art. 362 ust. 4 i art. 363 ust. 4 Umowy, regulaminu wewnętrznego regulującego funkcjonowanie Rady Partnerstwa i Komitetu Partnerstwa oraz ustanowienie podkomitetów i innych organów, w celu umożliwienia wdrożenia Umowy.

3.STANOWISKO, JAKIE MA BYĆ ZAJĘTE W IMIENIU UNII Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii powinno umożliwić przyjęcie regulaminu wewnętrznego Rady Partnerstwa i Komitetu Partnerstwa. 4.PODSTAWA PRAWNA 4.1. Proceduralna podstawa prawna 4.1.1. Zasady Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”. Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”. 4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie Rada Partnerstwa i Komitet Partnerstwa są organami ustanowionymi na mocy Umowy. Akty prawne określone w załączniku do niniejszej decyzji stanowią akty mające skutki prawne, ponieważ art. 362 ust. 6 Umowy przyznaje Radzie Partnerstwa kompetencje do przyjmowania decyzji wiążących dla Stron. Akty te nie uzupełniają, ani nie zmieniają ram instytucjonalnych Umowy. Proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 218 ust. 9 TFUE. 4,2. Materialna podstawa prawna Zasady Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w odniesieniu do którego zajmowane jest stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy. W odniesieniu do planowanego aktu, który zmierza do osiągnięcia wielu celów jednocześnie lub ma kilka elementów składowych, które są związane w sposób nierozłączny, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi zawierać, wyjątkowo, poszczególne odpowiednie podstawy prawne. 5.WNIOSEK W związku z powyższym podstawę prawną decyzji, której dotyczy wniosek, powinien stanowić art. 37 TUE oraz art. 91, 100 ust. 2, 207 i 209 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE. 2018/0395 (NLE) Wspólny wniosek DECYZJA RADY

dotycząca stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Partnerstwa ustanowionej na mocy Kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia decyzji w sprawie regulaminu wewnętrznego Rady Partnerstwa, Komitetu Partnerstwa oraz wyspecjalizowanych podkomitetów lub wszelkich innych organów RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 37, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, art. 100 ust. 2, art. 207 i 209, w związku z art. 218 ust. 9, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej oraz Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Kompleksowa i wzmocniona umowa o partnerstwie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Armenii, z drugiej strony („Umowa”), została podpisana w Brukseli dnia 24 listopada 2017 r. i jest stosowana tymczasowo od dnia 1 czerwca 2018 r. (2)Art. 362 i 363 Umowy ustanawiają Radę Partnerstwa i Komitet Partnerstwa w celu ułatwienia wdrożenia Umowy. (3)Zgodnie z art. 362 ust. 4 Umowy Rada Partnerstwa ma ustanowić swój regulamin wewnętrzny, a zgodnie z art. 363 ust. 4 Umowy Rada Partnerstwa określa w swoim regulaminie wewnętrznym obowiązki i zasady funkcjonowania Komitetu Partnerstwa. (4)Aby zapewnić skuteczne wdrożenie Umowy, należy przyjąć regulaminy wewnętrzne Rady Partnerstwa i Komitetu Partnerstwa. (5)Art. 364 ust. 2 Umowy stanowi, że Rada Partnerstwa może podjąć decyzję o ustanowieniu podkomitetów i innych organów w poszczególnych dziedzinach, które mogą jej pomóc w wykonywaniu jej obowiązków. Artykuł ten stanowi również, że Rada Partnerstwa określa w swoim regulaminie wewnętrznym skład i zadania takich komitetów i organów oraz zasady ich funkcjonowania, (6)Rada Partnerstwa, podczas swojego [...] posiedzenia w dniu [data] ma przyjąć regulamin wewnętrzny Rady Partnerstwa, Komitetu Partnerstwa oraz wyspecjalizowanych podkomitetów lub wszelkich innych organów. (7)Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Partnerstwa, ponieważ jej decyzje w sprawie regulaminu wewnętrznego Rady Partnerstwa, Komitetu Partnerstwa, wyspecjalizowanych podkomitetów lub wszelkich innych organów oraz powołania podkomitetów będą dla Unii wiążące. (8)Stanowisko Unii w Radzie Partnerstwa powinno w związku z tym opierać się na załączonym projekcie regulaminów wewnętrznych Rady Partnerstwa i Komitetu Partnerstwa, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii w ramach Rady Partnerstwa UE–Armenia w odniesieniu do regulaminu wewnętrznego Rady Partnerstwa, Komitetu Partnerstwa oraz wyspecjalizowanych podkomitetów, w tym w odniesieniu do Podkomitetu ds. Oznaczeń Geograficznych lub wszelkich innych organów, oraz w odniesieniu do ustanowienia podkomitetów opiera się na projektach aktów prawnych Rady Partnerstwa dołączonych do niniejszej decyzji. Niewielkie zmiany do projektu decyzji mogą zostać przyjęte bez kolejnej decyzji Rady. Artykuł 2 Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa. Artykuł 3