KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 14.7.2021 COM(2021) 563 final 2021/0213(CNS) Wniosek DYREKTYWA RADY w sprawie restrukturyzacji unijnych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SEC(2021) 663 final} - {SWD(2021) 640 final} - {SWD(2021) 641 final} - {SWD(2021) 642 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej jest w dziedzinie polityki klimatycznej i energetycznej niezwykle ważne. Zharmonizowane przepisy ustanowione dyrektywą 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej („dyrektywa w sprawie opodatkowania energii” lub „dyrektywa ETD”) mają na celu zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Od czasu przyjęcia dyrektywy ETD ramy polityki klimatycznej i energetycznej uległy jednak radykalnej zmianie, a dyrektywa przestała odpowiadać obecnym politykom UE. Ponadto dyrektywa w sprawie opodatkowania energii nie zapewnia już właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Niniejszy wniosek dotyczący przekształcenia jest częścią Europejskiego Zielonego Ładu i pakietu legislacyjnego „Gotowi na 55”, ponieważ koncentruje się na kwestiach środowiskowych i klimatycznych, aby wesprzeć zobowiązanie Komisji do stawienia czoła wyzwaniom związanym ze środowiskiem i do osiągnięcia wewnętrznych celów UE w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych i ograniczenia zanieczyszczenia powietrza. W ramach Europejskiego Zielonego Ładu uruchomiono nową strategię wzrostu dla UE, której celem jest przekształcenie UE w sprawiedliwe i dobrze prosperujące społeczeństwo. Potwierdzono w nim dążenie Komisji do zwiększenia jej ambitnych celów klimatycznych i uczynienia z Europy do 2050 r. pierwszego kontynentu neutralnego dla klimatu. Konieczność i wartość Europejskiego Zielonego Ładu stały się jeszcze bardziej widoczne w świetle bardzo poważnych skutków pandemii COVID-19 dla zdrowia i dobrobytu gospodarczego obywateli Unii. W opublikowanym we wrześniu 2020 r. komunikacie Komisji pt. „Ambitniejszy cel klimatyczny Europy do 2030 r.” („Plan w zakresie celów klimatycznych na 2030 r.”), opartym na strategii Europejskiego Zielonego Ładu i kompleksowej ocenie skutków, zaproponowano zwiększenie ambitnego celu UE i przedstawiono kompleksowy plan na rzecz zwiększenia w sposób odpowiedzialny wiążącego celu Unii Europejskiej na 2030 r., polegającego na osiągnięciu redukcji emisji gazów cieplarnianych netto o co najmniej 55 %. Zwiększenie ambitnego celu na 2030 r. da teraz pewność decydentom i inwestorom, tak by decyzje podejmowane w nadchodzących latach nie spowodowały utrwalenia poziomów emisji niezgodnych z celem UE, jakim jest osiągnięcie neutralności klimatycznej do 2050 r. Cel na 2030 r. jest zgodny z celem porozumienia paryskiego polegającym na utrzymaniu wzrostu temperatury w skali światowej na poziomie znacznie niższym niż 2 °C oraz kontynuowaniu działań na rzecz utrzymania go poniżej 1,5 °C. Na posiedzeniu w grudniu 2020 r. Rada Europejska zatwierdziła ten nowy wiążący cel UE na 2030 r. Europejskie prawo o klimacie uzgodnione przez Parlament Europejski i Radę Europejską nadaje unijnemu celowi neutralności klimatycznej prawnie wiążący charakter i zwiększa ambitny cel na 2030 r., polegający na osiągnięciu do tego czasu redukcji emisji netto o co najmniej 55 % w porównaniu z poziomem z 1990 r. Aby podążać ścieżką zaproponowaną w Europejskim prawie o klimacie i osiągnąć ten bardziej ambitny cel na 2030 r., Komisja dokonała przeglądu obowiązujących obecnie przepisów dotyczących klimatu i energii. Jak ogłoszono w Planie w zakresie celów klimatycznych na 2030 r., pakiet legislacyjny „Gotowi na 55” jest najbardziej kompleksowym elementem działań na rzecz realizacji nowego ambitnego celu klimatycznego na 2030 r., przy czym konieczny będzie wkład ze strony wszystkich sektorów gospodarki i w ramach wszystkich strategii politycznych. W Europejskim Zielonym Ładzie Komisja zobowiązała się do dokonania przeglądu dyrektywy w sprawie opodatkowania energii ze szczególnym uwzględnieniem kwestii środowiskowych oraz w celu zapewnienia zgodności opodatkowania energii z celami klimatycznymi. Opodatkowanie ma bezpośredni wpływ na wspieranie zielonej transformacji poprzez wysyłanie odpowiednich sygnałów cenowych i zapewnianie odpowiednich zachęt do zrównoważonej konsumpcji i produkcji. W tym kontekście skuteczne opodatkowanie ekologiczne i zniesienie zachęt do zużycia paliw kopalnych w całej UE są niezbędne do osiągnięcia celu redukcji emisji gazów cieplarnianych wraz z innymi środkami regulacyjnymi. Dyrektywa w sprawie opodatkowania energii może przyczynić się do zwiększenia ambitnego celu polegającego na redukcji emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 55 % do 2030 r. poprzez zapewnienie lepszego odzwierciedlenia wpływu paliw silnikowych i paliw do ogrzewania na środowisko i zdrowie w opodatkowaniu tych paliw. Można to osiągnąć nie tylko przez ustalanie opłat za emisję gazów cieplarnianych za pośrednictwem handlu uprawnieniami do emisji, lecz także przez wyeliminowanie przeszkód dla stosowania czystych technologii i wprowadzenie wyższych poziomów opodatkowania paliw nieefektywnych i zanieczyszczających środowisko. Ułatwi to przejście z paliw kopalnych na czystszą energię w celu osiągnięcia unijnego celu neutralności klimatycznej, zgodnie z zobowiązaniami wynikającymi z porozumienia paryskiego. Dyrektywa w sprawie opodatkowania energii została poddana ocenie w 2019 r. W następstwie tej oceny Rada przyjęła konkluzje, w których uznała, że opodatkowanie energii może odgrywać ważną rolę jako jedna z zachęt gospodarczych, które kierują pomyślną transformacją energetyczną, gdyż prowadzi do obniżenia poziomu emisji gazów cieplarnianych i do inwestycji w oszczędności energii, a jednocześnie przyczynia się do trwałego wzrostu gospodarczego, i zwróciła się do Komisji o przeprowadzenie przeglądu dyrektywy. Obecna dyrektywa w sprawie opodatkowania energii rodzi szereg problematycznych kwestii wynikających z jej oderwania od celów w zakresie klimatu i efektywności energetycznej oraz niedociągnięć, jeśli chodzi o aspekt funkcjonowania rynku wewnętrznego. Po pierwsze, dyrektywa w sprawie opodatkowania energii nie odpowiada celom UE w zakresie klimatu i energii. Dyrektywa nie promuje w odpowiedni sposób redukcji emisji gazów cieplarnianych, efektywności energetycznej ani wykorzystania energii elektrycznej i paliw alternatywnych (ekologiczny wodór, paliwa syntetyczne, zaawansowane biopaliwa itp.). Wynika to z faktu, że nowe, mniej emisyjne paliwa są opodatkowane tak jak ich kopalne odpowiedniki, gdyż w przypadku gdy nowe paliwo pojawiło się od czasu przyjęcia ostatniej dyrektywy ETD w 2003 r., nie istnieje dla niego odrębna stawka podatku. Biopaliwa znajdują się w niekorzystnej sytuacji ze względu na to, że opodatkowanie odbywa się według ilości (stawki wyrażone za litr). Jeden litr biopaliwa ma bowiem zazwyczaj niższą wartość energetyczną niż jeden litr konkurującego z nim paliwa kopalnego, podlega natomiast tej samej stawce podatkowej. Ogólnie rzecz biorąc, dyrektywa w sprawie opodatkowania energii nie zapewnia wystarczających zachęt do inwestowania w czyste technologie. Po drugie, dyrektywa ETD faworyzuje de facto wykorzystanie paliw kopalnych. Stosowane są bardzo rozbieżne stawki krajowe w połączeniu z szerokim zakresem zwolnień i obniżek podatkowych. Taki szeroki zakres zwolnień i obniżek to formy zachęt dotyczących paliw kopalnych, które nie są zgodne z celami dyrektywy. Nowy wniosek pomoże zmniejszyć zużycie paliw kopalnych na dwa sposoby. Po pierwsze, przez ustanowienie wyższych stawek dla paliw kopalnych i niższych stawek dla produktów odnawialnych, a tym samym zmniejszenie względnej przewagi cenowej paliw kopalnych w stosunku do rozwiązań alternatywnych powodujących mniejsze zanieczyszczenie. Będzie to zniechęcało do korzystania z paliw kopalnych. Po drugie, przez przegląd możliwych obniżek i zwolnień podatkowych, które aktualnie powodują niższe opodatkowanie paliw kopalnych. Obejmują one olej napędowy wykorzystywany w rolnictwie, olej napędowy i węgiel wykorzystywane przez gospodarstwa domowe do ogrzewania (utrzymana zostałaby możliwość zwolnienia z podatku gospodarstw domowych znajdujących się w trudnej sytuacji) lub paliwa kopalne wykorzystywane przez energochłonne sektory przemysłu. Ponadto we wniosku znosi się obecne obowiązkowe wyłączenie z opodatkowania sektorów lotnictwa, żeglugi wodnej i rybołówstwa. Po trzecie, dyrektywa w sprawie opodatkowania energii nie przyczynia się już do prawidłowego funkcjonowania rynków wewnętrznych, ponieważ minimalne stawki podatkowe utraciły swój spajający wpływ na krajowe stawki podatkowe. Stawki minimalne są niskie, ponieważ nie były aktualizowane od 2003 r., natomiast stawki krajowe w większości przypadków znacznie przekraczają minimalne poziomy przewidziane w dyrektywie. W każdym razie wartości przewidziane w dyrektywie ETD nie zapobiegają już „równaniu w dół” ani nie stanowią dolnej granicy opodatkowania. Wszystko to, w połączeniu z istnieniem zwolnień i obniżek, zwiększa rozdrobnienie rynku wewnętrznego, a w szczególności zakłóca równe warunki działania we wszystkich uczestniczących sektorach gospodarki.

Ponadto niektóre aspekty dyrektywy w sprawie opodatkowania energii nie są jasne, adekwatne i spójne, co powoduje brak pewności prawa. Obejmuje to między innymi definicję produktów podlegających opodatkowaniu i zastosowań nieobjętych zakresem dyrektywy oraz interpretację zwolnienia dotyczącego paliw silnikowych wykorzystywanych w żegludze powietrznej i wodnej. Niniejszy wniosek ma zatem na celu: 1)Stworzenie dostosowanych ram, które przyczynią się do osiągnięcia celów UE na 2030 r. i neutralności klimatycznej do 2050 r. w kontekście Europejskiego Zielonego Ładu. Będzie to obejmowało dostosowanie opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej do polityki energetycznej, środowiskowej i klimatycznej UE, a tym samym będzie stanowiło wkład w wysiłki UE na rzecz ograniczenia emisji. 2)Stworzenie ram, które chronią i ulepszają rynek wewnętrzny UE, poprzez aktualizację zakresu i struktury stawek, a także racjonalizację stosowania przez państwa członkowskie zwolnień podatkowych i obniżek podatku. 3)Utrzymanie zdolności do generowania dochodów budżetowych państw członkowskich. Jak wspomniano powyżej, cele te zostaną osiągnięte poprzez przejście z opodatkowania opartego na ilości na opodatkowanie oparte na wartości energetycznej, wyeliminowanie zachęt do korzystania z paliw kopalnych oraz wprowadzenie rankingu stawek zgodnie z odnośną efektywnością środowiskową. Obecna struktura podatków zostanie ponadto uproszczona poprzez pogrupowanie produktów energetycznych (wykorzystywanych jako paliwa silnikowe lub paliwa do ogrzewania) i energii elektrycznej w kategorie oraz ich klasyfikację według ich efektywności środowiskowej. „Efektywność środowiskową” zdefiniowano w odniesieniu do innych obszarów polityki UE w ramach Europejskiego Zielonego Ładu, a w szczególności w odniesieniu do pozostałych wniosków zawartych w pakiecie „Gotowi na 55”. Zgodnie z tą klasyfikacją konwencjonalne paliwa kopalne, takie jak olej napędowy i benzyna, będą opodatkowane najwyższą stawką. Kolejna kategoria stawek ma zastosowanie do paliw, które są paliwami kopalnymi, ale są mniej szkodliwe i nadal wykazują pewien potencjał co do wkładu w dekarbonizację w perspektywie krótko- i średnioterminowej. Przez okres przejściowy wynoszący 10 lat do gazu ziemnego, LPG i wodoru pochodzenia kopalnego będzie miało przykładowo zastosowanie dwie trzecie stawki referencyjnej. Następnie stawka ta wzrośnie do pełnej stawki referencyjnej. Kolejna kategoria to biopaliwa zrównoważone, ale nie zaawansowane. Aby odzwierciedlić ich wkład w dekarbonizację, stosowana będzie połowa stawki referencyjnej. Najniższa stawka będzie miała zastosowanie do energii elektrycznej, niezależnie od jej wykorzystania, zaawansowanych biopaliw, biopłynów, biogazów i wodoru pochodzącego ze źródeł odnawialnych. Stawka mająca zastosowanie do tej grupy jest ustalona na poziomie znacznie poniżej stawki referencyjnej, ponieważ energia elektryczna i paliwa te mogą być siłą napędową przejścia UE na czystą energię i osiągnięcia celów Europejskiego Zielonego Ładu, a ostatecznie neutralności klimatycznej do 2050 r. W niektórych sektorach, głównie tych, które obecnie mogą korzystać z generalnych zwolnień, takich jak lotnictwo lub paliwa do ogrzewania dla gospodarstw domowych nieznajdujących się w trudnej sytuacji, zastosowanie będą miały okresy przejściowe mające na celu złagodzenie gospodarczych i społecznych kosztów wprowadzenia opodatkowania. We wniosku uwzględniono również wymiar społeczny poprzez wprowadzenie możliwości zwolnienia gospodarstw domowych znajdujących się w trudnej sytuacji z opodatkowania paliw do ogrzewania przez okres dziesięciu lat oraz wprowadzenie dziesięcioletniego okresu przejściowego na osiągnięcie minimalnej stawki opodatkowania. Państwa członkowskie mogą również przyznawać wszystkim gospodarstwom domowym obniżki w odniesieniu do paliw do ogrzewania nieschodzące poniżej wartości minimalnych. To państwa członkowskie decydują o wykorzystaniu dochodów podatkowych i mogą dodatkowo zadbać o sprawiedliwość poprzez wykorzystanie tych dochodów do łagodzenia skutków społecznych. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Dyrektywa Rady 2003/96/WE definiuje produkty energetyczne podlegające opodatkowaniu, ich wykorzystanie prowadzące do ich opodatkowania oraz minimalne poziomy opodatkowania obowiązujące w odniesieniu do poszczególnych produktów w zależności od tego, czy są wykorzystywane jako materiał napędowy, do określonych celów przemysłowych i handlowych czy też do ogrzewania. Zmienione przepisy pozostaną spójne z przepisami, które pozostaną niezmienione. •Spójność z innymi politykami Unii Inicjatywy związane z celami UE w zakresie klimatu w ramach Europejskiego Zielonego Ładu, w szczególności cel klimatyczny na 2030 r., przedstawiono w pakiecie „Gotowi na 55”. Pakiet ten będzie obejmował w szczególności przegląd prawodawstwa sektorowego w dziedzinie klimatu, energii, transportu i opodatkowania. Niniejszy wniosek dotyczący przekształcenia dyrektywy ETD stanowi część tego spójnego pakietu. Uzupełniając pozostałe wnioski zawarte w pakiecie, przyczynia się on do realizacji celów UE w zakresie klimatu poprzez rozwiązanie problemu zwolnień i obniżek opodatkowania energii stanowiących de facto zachęty do korzystania z paliw kopalnych i jednoczesne promowanie efektywności energetycznej i upowszechniania paliw bardziej ekologicznych. Wniosek dotyczący przekształcenia dyrektywy w sprawie opodatkowania energii oraz wniosek dotyczący zmiany EU ETS, w tym wprowadzenie handlu uprawnieniami do emisji w odniesieniu do budynków i transportu drogowego, uzupełniają się zatem wzajemnie. Pozostałe inicjatywy w ramach pakietu „Gotowi na 55” to nowe wnioski oraz przegląd istniejącego dorobku prawnego w dziedzinie polityki klimatycznej, energetycznej i transportowej: ·unijny system handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), aby dostosować go do nowego celu klimatycznego i wprowadzić handel uprawnieniami do emisji w sektorach budownictwa, transportu morskiego i transportu drogowego, a także zmienić sposób traktowania sektora lotnictwa, który jest już objęty zakresem tego systemu; ·rozporządzenie w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego (ESR) dotyczące wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r.; ·rozporządzenie ustanawiające normy emisji CO2 dla samochodów osobowych i lekkich pojazdów użytkowych; ·dyrektywa w sprawie odnawialnych źródeł energii; ·inicjatywa ReFuelEU Aviation mająca na celu zwiększenie produkcji i wykorzystania zrównoważonych paliw lotniczych w sektorze transportu lotniczego; ·inicjatywa FuelEU Maritime mająca na celu zwiększenie popytu na paliwa odnawialne i niskoemisyjne w sektorze transportu morskiego;

·dyrektywa w sprawie efektywności energetycznej, która ma posłużyć do realizacji nowego ambitnego celu klimatycznego na 2030 r. i przyczynić się do sprawiedliwej transformacji; ·nowy mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2; ·rozporządzenie w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem (LULUCF); ·dyrektywa w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych; ·rozporządzenie w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje (taksonomia) . Ponadto przekształcenie dyrektywy ETD wspiera dążenie do osiągnięcia celu zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń, do którego zobowiązano się w ramach Europejskiego Zielonego Ładu, oraz polityki dotyczące badań naukowych i innowacji w dziedzinie klimatu, energii i mobilności w ramach programu ramowego w zakresie badań naukowych na lata 2021–2027 „Horyzont 2020”. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawą wniosku jest art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który zezwala UE na ustanawianie zharmonizowanych przepisów w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Ponadto zgodnie z art. 192 ust. 2 akapit pierwszy TFUE można przyjmować odpowiednie przepisy o charakterze fiskalnym mające na celu między innymi zachowanie i ochronę środowiska. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Niedoskonałości obecnej dyrektywy w sprawie opodatkowania energii można naprawić jedynie w drodze przeglądu dyrektywy, w koordynacji z innymi unijnymi środkami z zakresu polityki. Na mocy aktualnej dyrektywy państwa członkowskie mogą podwyższać stawki podatków od produktów energetycznych i energii elektrycznej, decydować o niestosowaniu ewentualnych zwolnień i obniżek lub wprowadzać cele związane ze środowiskiem i klimatem. Takie krajowe podejścia stwarzają jednak ryzyko zakłócenia rynku wewnętrznego i osłabienia celów Europejskiego Zielonego Ładu ze względu na niezharmonizowane struktury i poziomy podatków krajowych: 1)Obecne stawki minimalne mogą ograniczać poziom ambicji celów środowiskowych, do jakich państwa członkowskie mogą dążyć przy pomocy podatków od energii, w szczególności dlatego, że opodatkowanie energii bezpośrednio wpływa na koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa. 2)Harmonizacja opodatkowania energii za pośrednictwem dyrektywy w sprawie opodatkowania energii powinna przyczynić się do ograniczenia szkodliwych skutków konkurencji w dziedzinie opodatkowania energii między państwami członkowskimi, wynikających na przykład z ewentualnego przenoszenia przedsiębiorstw do państw członkowskich o korzystniejszych systemach podatkowych. 3)Unijny system handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) okazał się skutecznym narzędziem ograniczania emisji gazów cieplarnianych z instalacji objętych tym systemem. W ramach pakietu „Gotowi na 55” proponuje się rozszerzenie EU ETS na sektor morski i wprowadzenie handlu uprawnieniami do emisji w sektorach transportu drogowego i budynków. Opodatkowanie energii w państwach członkowskich współistnieje jednak z handlem uprawnieniami do emisji na szczeblu UE, a dyrektywa ETD musi zapewnić, by minimalne stawki podatkowe ustalone na szczeblu UE stanowiły zachęty zgodne z unijnymi celami w zakresie energii, klimatu i środowiska. W tym kontekście działanie na szczeblu UE może zapewnić spójność między stosowaniem EU ETS a opodatkowaniem produktów energetycznych i energii elektrycznej, a także wspólne podejście UE do opodatkowania produktów energetycznych. Dla osiągnięcia celów klimatycznych i środowiskowych UE konieczne jest połączenie instrumentów politycznych, a skuteczne unijne ramy opodatkowania mogą – przy jednoczesnym wspieraniu innych środków z zakresu polityki UE – zapobiegać krajowym decyzjom prowadzącym do zakłóceń rynku wewnętrznego lub podwójnego opodatkowania. Przekształcenie dyrektywy ETD oraz czas jego przeprowadzenia należy postrzegać w szerszym kontekście strategii Europejskiego Zielonego Ładu. Cel, jakim jest ściślejsze dostosowanie tej dyrektywy do jej celów, może zostać zrealizowany jedynie w drodze aktu przyjętego przez Unię, przekształcającego dyrektywę w sprawie opodatkowania energii. •Proporcjonalność

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. Cele obecnego wniosku można najlepiej osiągnąć poprzez przekształcenie aktualnej dyrektywy w sposób wyjaśniony powyżej. Wniosek dotyczy przede wszystkim niektórych podstawowych elementów dyrektywy: struktury opodatkowania i związku między odnośnymi sposobami opodatkowania różnych źródeł energii. Wniosek jest pod wszelkimi względami ograniczony do tego, co jest niezbędne do osiągnięcia zamierzonych celów. •Wybór instrumentu Wniosek jest dyrektywą. W tej dziedzinie objętej już istniejącą dyrektywą państwa członkowskie powinny nadal zachować margines swobody, jak wyjaśniono powyżej. Instrumenty inne niż dyrektywa zmieniająca dyrektywę 2003/96/WE byłyby zatem niewłaściwe. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa Dyrektywa w sprawie opodatkowania energii początkowo pozytywnie przyczyniała się do osiągnięcia głównego celu, jakim jest zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, zapobiegając podwójnemu opodatkowaniu lub wszelkim zakłóceniom handlu i konkurencji między źródłami energii oraz odbiorcami i dostawcami energii. Ponieważ jednak technologie, krajowe stawki podatkowe i rynki energii w ciągu ostatnich 15 lat ewoluowały, dyrektywa w jej obecnej formie nie wnosi już takiego samego pozytywnego wkładu. Ponadto od czasu przyjęcia dyrektywy w 2003 r. ramy prawne i cele polityki UE znacznie się rozwinęły, czego wynikiem było pojawienie się pewnych problemów co do istotności i spójności. W rezultacie ogólna unijna wartość dodana dyrektywy z czasem znacznie się zmniejszyła, w szczególności ze względu na brak indeksacji stawek minimalnych oraz szerokie i bardzo zróżnicowane stosowanie przez państwa członkowskie opcjonalnych zwolnień podatkowych, a także zmieniające się otoczenie polityczne. Obecna dyrektywa w sprawie opodatkowania energii przyczynia się w bardzo ograniczonym stopniu do realizacji szerszych celów polityki gospodarczej, społecznej i środowiskowej UE. Dyrektywa jest przynajmniej częściowo spójna z wysiłkami politycznymi na rzecz promowania wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych i zwiększenia efektywności energetycznej, ale mniej spójna, jeśli chodzi o redukcję emisji gazów cieplarnianych i innych gazów, jak również dywersyfikację źródeł energii lub niezależność energetyczną i bezpieczeństwo energetyczne. Do głównych przyczyn tego braku spójności należą: nieuwzględnienie wartości energetycznej i emisji CO2 z produktów energetycznych i energii elektrycznej, (zbyt) niskie minimalne poziomy opodatkowania oraz (zbyt) wiele zwolnień. Z tych samych powodów dyrektywa w sprawie opodatkowania energii nie przyczynia się do dekarbonizacji transportu i zmniejszenia emisji zanieczyszczeń powietrza. W rezultacie wkład dyrektywy w realizację celów określonych w umowach międzynarodowych, takich jak porozumienie paryskie z 2015 r., jest ograniczony. Ponadto dyrektywa w sprawie opodatkowania energii nie obejmuje rozróżnienia między odnawialnymi a wysokoemisyjnymi źródłami energii elektrycznej ani nie uwzględnia efektywności środowiskowej biopaliw. Przepisy tej dyrektywy dotyczące opodatkowania biopaliw nie są zatem zgodne z polityką UE w dziedzinie energii, zmiany klimatu i ochrony środowiska. Dyrektywa ETD obejmuje coraz mniejszą część koszyka energetycznego UE, ponieważ wciąż pojawiają się lub nabierają na znaczeniu nowe technologie i produkty (np. technologia „power-to-gas”, paliwa pochodzenia niebiologicznego). W związku z tym obecny system opodatkowania energii nie może zapewnić preferencyjnego traktowania nowych, zrównoważonych środowiskowo technologii i produktów. Przykładowo pomimo rosnącego znaczenia rynkowego paliw odnawialnych ich opodatkowanie na mocy dyrektywy ETD wciąż opiera się na zasadach opracowanych w czasie, gdy paliwa te stanowiły jedynie niszową alternatywę. Obecna dyrektywa stawia w niekorzystnej sytuacji benzynę w porównaniu z olejem napędowym ze względu na niższą stawkę minimalną przewidzianą dla oleju napędowego. Powoduje to wzrost popytu na olej napędowy. Ponadto w niekorzystnej sytuacji znajdują się również nowe paliwa. Jeżeli nie są one wyraźnie wymienione w aktualnej dyrektywie w sprawie opodatkowania energii, zastosowanie do nich ma stawka podatkowa dla paliwa wykorzystywanego do równoważnych celów. Wartość energetyczna na litr tych paliw jest zazwyczaj niższa niż w przypadku paliwa równoważnego. Prowadzi to do wyższej stawki podatku za litr w przypadku nowych paliw. Ponadto szczególnie problematyczne jest obowiązkowe zwolnienie podatkowe dotyczące międzynarodowego lotnictwa i międzynarodowej żeglugi wodnej, gdyż nie jest ono spójne z obecnymi wyzwaniami i politykami w dziedzinie klimatu. Jeśli chodzi o lotnictwo, UE wynegocjowała, w imieniu Unii i państw członkowskich, horyzontalne umowy o komunikacji lotniczej i kompleksowe umowy o transporcie lotniczym z państwami trzecimi. Oprócz tego również państwa członkowskie zawarły dwustronne umowy o komunikacji lotniczej z państwami trzecimi. Horyzontalne umowy o komunikacji lotniczej umożliwiają UE zmianę szeregu postanowień umów dwustronnych zawartych przez państwa członkowskie. Kompleksowe umowy o transporcie lotniczym zastępują umowy dwustronne zawarte przez poszczególne państwa członkowskie z państwami trzecimi. W większości przypadków umowy te umożliwiają opodatkowanie paliwa dostarczanego na terytorium państw członkowskich w celu wykorzystania go w statku powietrznym obsługującym loty wewnątrz UE. Jeśli chodzi o transport wodny, transport na Renie reguluje zmieniona konwencja z Mannheim z dnia 17 października 1868 r. o żegludze na Renie. Ponadto umowa o systemie ceł i podatków dotyczących oleju napędowego wykorzystywanego jako zaopatrzenie statków w żegludze na Renie zawarta w Strasburgu w dniu 16 maja 1952 r. („umowa strasburska”) przewiduje zwolnienie oleju napędowego wykorzystywanego na Renie i jego dopływach oraz na innych drogach wodnych. Ponieważ paliwo wykorzystywane w transporcie wodnym powinno w UE podlegać jednakowemu opodatkowaniu, państwa członkowskie będące stronami umowy strasburskiej muszą podjąć wszelkie odpowiednie kroki w celu skutecznego wyeliminowania niezgodności. Zgodnie z art. 351 akapit drugi TFUE w zakresie, w jakim umowy zawarte przez państwa członkowskie UE z państwami trzecimi są niezgodne z prawem UE, państwa członkowskie muszą podjąć wszelkie właściwe środki w celu wyeliminowania stwierdzonych niezgodności. Stawki minimalne dla paliw do ogrzewania są zbyt niskie, by mogły przyczynić się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, ponieważ ich udział w cenie tych produktów jest nieznaczny. Ponadto stosowanie opcjonalnych zwolnień i obniżek przyznawanych zarówno gospodarstwom domowym, jak i użytkownikom biznesowym jeszcze bardziej zwiększa rozbieżności, co prowadzi do tego, że efektywne stawki opodatkowania są w niektórych państwach członkowskich znacznie niższe niż w innych. Bardzo rozbieżne stawki dla energii elektrycznej i gazu ziemnego są stosowane w połączeniu z szerokim zakresem zwolnień i obniżek podatkowych, co przyczynia się do zwiększenia fragmentacji rynku wewnętrznego. Ponieważ poziomy opodatkowania na podstawie dyrektywy ETD nie odzwierciedlają żadnej konkretnej logiki – na przykład z uwagi na nieuwzględnianie wartości energetycznej i efektów zewnętrznych – państwa członkowskie mogą swobodnie ustalać swoje stawki krajowe bez konieczności podawania jakichkolwiek wskazań czy stosunku między produktami. W związku z tym obecna dyrektywa może skutkować niewłaściwymi sygnałami cenowymi dla użytkowników i zniechęcać ich do wybierania bardziej ekologicznych i wydajnych źródeł energii, a jednolite traktowanie źródeł energii na szczeblu krajowym nie jest zagwarantowane. Dyrektywa w sprawie opodatkowania energii nie spowodowała żadnego znacznego obciążenia regulacyjnego ani kosztów dla państw członkowskich czy też przedsiębiorców z tytułu przestrzegania jej przepisów. Znaczna część kosztów i obciążeń wynika z prawodawstwa horyzontalnego lub krajowych środków wykonawczych nieprzewidzianych w dyrektywie, przy czym między poszczególnymi państwami członkowskimi lub sektorami działalności gospodarczej występują w tym zakresie duże różnice. Trudności we wdrażaniu dyrektywy ETD wynikały z jej złożoności, braku jasności, niejednoznacznych sformułowań i interpretacji niektórych jej przepisów. To z kolei doprowadziło do niepewności, takich jak niejasne warunki kwalifikowania się do preferencyjnego traktowania podatkowego. Taka niepewność może powodować dla organów podatkowych i przedsiębiorców koszty, np. koszty utraconych korzyści lub koszty prawne, zwłaszcza gdy prowadzi do sporów sądowych. •Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Niniejszy wniosek został przygotowany w oparciu o wszechstronny wkład podmiotów zewnętrznych. Najpierw przeprowadzono konsultacje z zainteresowanymi stronami za pośrednictwem mechanizmu informacji zwrotnej na temat wstępnej oceny skutków oraz w ramach specjalnych konsultacji publicznych. Konsultacje trwały od dnia 22 lipca 2020 r. do dnia 14 października 2020 r. Otrzymano łącznie 563 odpowiedzi z 25 państw członkowskich i 5 państw trzecich wraz ze 129 stanowiskami. Zdecydowana większość respondentów zgadza się z ogólnymi celami UE w zakresie przeciwdziałania zmianie klimatu i zanieczyszczeniom oraz z zastosowaniem tych celów do przeglądu dyrektywy w sprawie opodatkowania energii. Jeżeli chodzi o priorytety przeglądu, większość respondentów była zgodna co do tego, że w ramach tego przeglądu należy przy określaniu stawek uwzględnić emisje gazów cieplarnianych (a stawki powinny być również wyrazem wartości energetycznej, a nie ilości) i wprowadzić zachęty w odniesieniu do alternatywnych źródeł energii, takich jak czysty wodór i zrównoważone biopaliwa. Ogólnie rzecz biorąc, respondenci wyrazili sprzeciw wobec opodatkowania sektorów zagrożonych ucieczką emisji. Konsultacje publiczne wykazały pewne poparcie dla wyrównania podatków nakładanych na różne rodzaje transportu, tak by te mogły konkurować na równych warunkach, oraz dla rozwoju bardziej energooszczędnych i niskoemisyjnych rodzajów transportu. W odniesieniu do towarzyszących środków socjalnych większość respondentów opowiedziała się za przesunięciem obciążeń podatkowych z opodatkowania pracy i składek na ubezpieczenie społeczne, a także za programami opieki społecznej skierowanymi do ubogich gospodarstw domowych. Oprócz konsultacji publicznych przeprowadzono również bezpośrednie konsultacje z państwami członkowskimi, w ramach których zwrócono się między innymi o ich stanowisko w odniesieniu do obliczania efektywnych stawek podatkowych, a także konsultacje z innymi zainteresowanymi stronami. •Ocena skutków Celem zbadania, w jaki sposób można najlepiej zrealizować różne cele prowadzonej polityki, przeanalizowano szereg rozwiązań oraz porównano je ze scenariuszem odniesienia. Scenariusz odniesienia stanowią istniejące ramy polityki klimatyczno-energetycznej na okres do 2030 r., tj. uzgodnione wcześniej cele redukcji emisji gazów cieplarnianych o 40 % do 2030 r., a także główne narzędzia polityki służące realizacji tych celów. Ten wariant strategiczny zakłada, że dyrektywa ETD pozostanie niezmieniona. Wariant 1 zakłada indeksację stawek minimalnych i częściowe rozszerzenie podstawy opodatkowania, przy czym istniejąca struktura zostaje w znacznym stopniu zachowana. Uwzględnione zostałyby sektory wewnątrzunijnej żeglugi powietrznej i morskiej z zerową stawką minimalną i likwidacją istniejących zwolnień podatkowych. W wariancie 2 wprowadza się system stawek uproszczonych. Stawki minimalne podlegałyby indeksacji i byłyby oparte na wartości energetycznej, wprowadzony zostałby również okres przejściowy (10 lat w przypadku wariantu 2a i krótszy okres – do 2030 r. – w przypadku wariantu 2b). Wariant ten koncentruje się na wartości energetycznej i przewiduje podwyższony poziom opodatkowania (głównie w przypadku paliw do ogrzewania), natomiast rozszerzenie podstawy opodatkowania na sektory wewnątrzunijnej żeglugi powietrznej i morskiej zostałoby objęte zakresem dyrektywy przy zastosowaniu stawek minimalnych, które byłyby liniowo podwyższane w okresie przejściowym wynoszącym 10 lat. Wariant 2c wprowadza nowy komponent w celu określenia stawek uwzględniających – obok cech z wariantu 2a – emisje zanieczyszczeń powietrza z produktów. Wariant 3 obejmuje komponent dotyczący zawartości węgla w odniesieniu do sektorów, które obecnie nie są objęte systemem handlu uprawnieniami do emisji, aby zapewnić, że sektory te podlegają opłatom za emisję dwutlenku węgla. Tak jak w przypadku wariantu 2, również i w tym przypadku przewidziano dwa okresy przejściowe (10 lat i krótszy, do 2030 r.). W wariancie tym przeanalizowane zostało również wprowadzenie komponentu dotyczącego zanieczyszczeń. Główne wyniki Kiedy we wrześniu 2020 r. Komisja Europejska zaproponowała zaktualizowany cel redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. o co najmniej 55 % w porównaniu z 1990 r., opisała również działania we wszystkich sektorach gospodarki, które miały uzupełnić krajowe wysiłki na rzecz osiągnięcia tego ambitnego celu. Przygotowano oceny skutków w celu wsparcia planowanych zmian kluczowych instrumentów ustawodawczych należących do pakietu „Gotowi na 55”. W tym kontekście, w przedmiotowej ocenie skutków przeanalizowano różne warianty, badając, w jaki sposób przegląd dyrektywy w sprawie opodatkowania energii mógłby skutecznie i efektywnie przyczynić się do realizacji zaktualizowanego celu w ramach szerszego pakietu „Gotowi na 55”, przy jednoczesnym osiągnięciu celu rynku wewnętrznego pozwalającego uniknąć erozji wpływów podatkowych. Z porównania wariantów oraz analizy poszczególnych wariantów strategicznych wynika, że zarówno wariant 2, jak i wariant 3 pozwoliłyby na osiągnięcie celów w pożądany sposób. Warianty te przyczyniają się do realizacji celów klimatycznych i energetycznych, a także innych celów polityki. Jeżeli chodzi o okres przejściowy, oba okresy (10 lat lub 7 lat) będą miały taki sam wpływ do 2035 r. niezależnie od wybranego wariantu. Warianty przewidujące dziesięcioletni okres przejściowy (wariant 2a i 3a) dają jednak lepsze wyniki w porównaniu z krótszym okresem przejściowym, jeśli chodzi o wymiar społeczny. Jeżeli uwzględnia się komponent dotyczący zanieczyszczenia powietrza, pozytywny wpływ na redukcję emisji wiąże się z negatywnymi skutkami społecznymi, polegającymi na znacznym wzroście cen węgla i biomasy. Biorąc pod uwagę, że należy wprowadzić handel uprawnieniami do emisji dwutlenku węgla z transportu drogowego i budynków, jak zaproponowano we wniosku dotyczącym przeglądu EU ETS w ramach pakietu „Gotowi na 55”, za najlepszy wariant uznaje się wariant 2a, ponieważ pozwala on uniknąć nakładania się tych dwóch mechanizmów. Dobrze skalibrowane rozszerzenie EU ETS na sektor morski oraz wprowadzenie handlu uprawnieniami do emisji dla transportu drogowego i budynków, w połączeniu z wariantem 2 dla dyrektywy ETD, pomogłyby w osiągnięciu ambitnego unijnego celu klimatycznego zakładającego zmniejszenie emisji o 55 % do 2030 r., umożliwiając jednocześnie osiągnięcie pozostałych celów przeglądu dyrektywy ETD.

Ocena skutków wykazała również, że zmiana dyrektywy nie doprowadziłaby do nadmiernego obciążenia gospodarki. Wyżej określone cele mogą zostać osiągnięte przy bardzo ograniczonych kosztach gospodarczych, a rewizja dyrektywy może potencjalnie przynieść korzyści gospodarcze, w szczególności, gdyby państwa członkowskie wykorzystały dodatkowe dochody z ogólnego opodatkowania zużycia energii na rekompensatę niezamierzonych kosztów społecznych. Ocena skutków wykazała, że zwiększone opodatkowanie paliw kopalnych może mieć większy wpływ na gospodarstwa domowe o niskich dochodach, w szczególności jeśli chodzi o ogrzewanie. W takich przypadkach ewentualna regresywność podatków energetycznych mogłaby zostać zrekompensowana recyklingiem tych dochodów w celu wsparcia transformacji ekologicznej poprzez finansowanie inwestycji w niskoemisyjne i energooszczędne towary i urządzenia lub poprzez transfery kwot ryczałtowych. Na przykład z analizy wynika, że gdy dodatkowe dochody podatkowe z podatków energetycznych są przekazywane z powrotem gospodarstwom domowym w formie ryczałtu, proponowane zmiany będą progresywne, ponieważ transfery te powodują większy wzrost dochodu do dyspozycji uboższych gospodarstw domowych. W scenariuszu odniesienia przewiduje się, że dochody w państwach członkowskich zmniejszą się między 2020 a 2035 r. o prawie 32 % ze względu na oczekiwany rozwój systemu energetycznego charakteryzujący się malejącą zależnością od paliw dzięki oszczędnościom energii i odejściu od paliw kopalnych. Preferowany wariant w znacznym stopniu złagodziłby tę tendencję poprzez zwiększenie dochodów. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Jeśli chodzi o koszty funkcjonowania dyrektywy, wdrożenie dyrektywy ETD zależy od kilku innych czynników. Obejmują one takie aspekty jak konkretne polityki krajowe lub inne polityki UE stosowane w tej samej dziedzinie, priorytety krajowe i dziedzictwo przemysłowe, panujące warunki gospodarcze i handlowe lub modele biznesowe poszczególnych sektorów lub przedsiębiorstw. Zgodnie z (opublikowaną już) oceną obecnej dyrektywy ETD, ze względu na dużą elastyczność w zakresie stosowania zwolnień, obniżek i zwrotów podatków, jaką obecna dyrektywa ETD pozostawiała państwom członkowskim, obliczanie efektywnych stawek w zharmonizowany sposób w całej UE było skomplikowane. W szczególności w momencie sporządzania oceny nie istniał żaden oficjalny system gromadzenia danych, który umożliwiałby uchwycenie efektywnych stawek podatkowych. Trudno było zatem wyróżnić i określić ilościowo niektóre skutki dyrektywy. W bieżącej ocenie skutków zidentyfikowano jednak pewne koszty gospodarcze w odpowiedniej sekcji dotyczącej skutków wariantów strategicznych. Niektóre koszty regulacyjne (głównie zarządzanie upoważnieniami i zezwoleniami, deklaracjami i aktualizacja systemów informatycznych) poniosą podmioty handlujące produktami energetycznymi nowo wprowadzonymi do zakresu stosowania dyrektywy ETD oraz administracja, ponieważ produkty te będą podlegały niektórym przepisom ogólnych zasad dotyczących akcyzy; koszty te powinny być jednak ograniczone w przypadku podmiotów zajmujących się handlem wodorem i biomasą stałą, ponieważ produkty te będą mogły korzystać z takich samych uproszczeń w zakresie kontroli przemieszczania jak, odpowiednio, gaz ziemny i węgiel. Zniesienie zwolnień z podatku akcyzowego w odniesieniu do niektórych paliw lub sektorów działalności (np. lotnictwa i transportu morskiego) nie zmienia kosztów regulacyjnych związanych z ogólnymi zasadami, ponieważ zwolnione paliwa i tak podlegały kontroli przechowywania i przemieszczania. Pobór podatku paliwowego w sektorze lotnictwa nie powinien być problematyczny z administracyjnego punktu widzenia. Państwa członkowskie mają już doświadczenie w pobieraniu podatków od paliw w innych rodzajach transportu (głównie w transporcie drogowym). Podatek od paliwa lotniczego miałby być pobierany w podobny sposób – to dostawcy paliwa lotniczego pobieraliby podatek w momencie dostarczania paliwa na lotniskach, a następnie przekazywaliby te środki właściwym organom podatkowym. Jeśli chodzi o efektywność, koszty poboru aktualnych podatków od paliw silnikowych mogą być wykorzystane jako wskaźnik zastępczy dla oszacowania, ile kosztowałby pobór podatku od paliwa lotniczego. W badaniu z 2012 r. stwierdzono, że koszty administracyjne ponoszone przez organy publiczne stanowią od 0,65 % do 0,85 % dochodów z podatku od paliw. Szacuje się, że pobór podatku od paliwa lotniczego byłby nieco prostszy, ponieważ dostawa tego paliwa odbywa się głównie na lotniskach, a każde państwo członkowskie ma ich tylko kilka. W związku z tym za koszt administracyjny poboru podatku od paliw uznaje się najniższą z tych wartości, tj. 0,65 % dochodów. Komisja zleciła również wykonanie zewnętrznego badania dotyczącego opodatkowania lotnictwa do celów między innymi oceny skutków. •Prawa podstawowe Środek nie ma wpływu na prawa podstawowe. 4.WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Monitorowanie opodatkowania zużycia energii odbywa się regularnie co najmniej raz w roku poprzez gromadzenie informacji od państw członkowskich przy okazji posiedzeń grupy ekspertów ds. podatków pośrednich (ITEG). Ponadto dwa razy do roku DG TAXUD wraz z państwami członkowskimi aktualizuje bazę informacji na temat obowiązujących stawek podatku energetycznego (baza danych dotyczących podatków w Europie). Ponadto sama dyrektywa ETD przewiduje regularną analizę na podstawie sprawozdania oraz, w stosownych przypadkach, przedstawienie przez Komisję wniosku w sprawie zmiany różnych przepisów dyrektywy i minimalnych poziomów opodatkowania. W analizie tej uwzględnia się prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz szersze cele Traktatu. Po przeglądzie dyrektywy ETD analiza ta będzie musiała koncentrować się w szczególności na następujących kwestiach:

a)w jaki sposób państwa członkowskie wdrożyły nowe ramy opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej w swoich systemach krajowych; b)w jaki sposób umożliwiło im to lepsze uwzględnienie kwestii środowiskowych i efektywności energetycznej oraz c)jakie są skutki gospodarcze, biorąc pod uwagę sposób, w jaki państwa członkowskie wykorzystały wszelkie dodatkowe dochody. •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw) Dokumenty wyjaśniające dotyczące transpozycji przepisów zawartych w niniejszym wniosku nie są konieczne. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Komisja proponuje ze skutkiem od stycznia 2023 r.: 1) Opodatkowanie energii na podstawie wartości energetycznej produktów energetycznych i energii elektrycznej oraz ich efektywności środowiskowej. Aby umożliwić realizację wspomnianych już zróżnicowanych celów (efektywność energetyczna, redukcja emisji gazów cieplarnianych, osiągnięcie dochodów itd.) oraz zapewnić w możliwie szerokim zakresie, by wszystkie te cele mogły zostać osiągnięte w spójny sposób, należy powiązać opodatkowanie energii z wartością energetyczną produktów energetycznych i energii elektrycznej, w połączeniu z ich efektywnością środowiskową wynikającą z ogólnych ram UE. Opodatkowanie oparte na wartości energetycznej zapewnia lepsze odniesienie przy porównywaniu różnych produktów energetycznych i energii elektrycznej oraz eliminuje ewentualne niekorzystne traktowanie pod względem podatkowym niektórych produktów, takich jak biopaliwa, do jakiego może dochodzić obecnie. Koncepcja „efektywności środowiskowej” i odpowiadający jej ranking stawek uwzględnia szczególne cechy różnych produktów i ich traktowanie na mocy obowiązującej dyrektywy ETD i w państwach członkowskich oraz oczekiwany rozwój koszyka energetycznego UE. Zachowana jest spójność z pozostałymi wnioskami znajdującymi się w pakiecie „Gotowi na 55” (w szczególności wnioskami dotyczącymi przeglądu EU ETS i dyrektywy RED II) oraz z celem zerowego zanieczyszczenia dzięki wdrożeniu zasady „zanieczyszczający płaci”, aby zapewnić spójność i wkład w realizację wspólnych celów. Opodatkowanie energii opierać się ma w związku z tym na wartości opałowej netto produktów energetycznych i energii elektrycznej określonej w załączniku IV do dyrektywy 2012/27/UE. W przypadku produktów pochodzących z biomasy za wartości referencyjne przyjmuje się wartości podane w załączniku III do dyrektywy (UE) 2018/2001 (zob. art. 1 ust. 2 akapit pierwszy)). Jeżeli wyżej wymienione dyrektywy nie zawierają wartości opałowej netto dla danego produktu, należy oprzeć się na odpowiednich dostępnych informacjach dotyczących wartości opałowej netto dla tego produktu (zob. art. 1 ust. 2 akapit drugi). Minimalne poziomy opodatkowania określa się zgodnie ze wspomnianą efektywnością środowiskową (co oznacza np., że zrównoważone biopaliwa mają być opodatkowane niższymi stawkami) i wyraża się je w EUR/GJ (zob. art. 7, 8, 9, 10 i załącznik I). 2) Wykaz produktów energetycznych i mające zastosowanie definicje Opodatkowanie powinno obejmować konkurujące ze sobą źródła energii, które powinny się znaleźć w wykazie produktów energetycznych. Należy zapewnić jednolite i standardowe traktowanie tych źródeł pod względem podatkowym, w tym objęcie ich przepisami dotyczącymi kontroli i przemieszczania (zob. art. 2 ust. 1 i art. 21 ust. 1). Dodatkowe definicje pochodzące z innych części prawodawstwa UE (tj. wyżej wymienionej dyrektywy (UE) 2018/2001) lub określone we wniosku umożliwią zróżnicowane traktowanie pod względem podatkowym (zob. definicje w art. 2 ust. 4 i 5). Jeżeli produkt jest mieszanką jednego lub większej liczby produktów, opodatkowanie każdego składnika należy ustalić odpowiednio na podstawie obowiązujących stawek i niezależnie od kodu CN, którym produkt objęty jest jako całość (zob. art. 2 ust. 6). Zawarto także odniesienie do obowiązującej obecnie wersji Nomenklatury scalonej (CN). Aby zapewnić, że odniesienia do kodów CN są w razie potrzeby aktualizowane, należy powierzyć Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych w celu dokonania takiej aktualizacji (zob. art. 2 ust. 8 i art. 29). 3) Przepisy dotyczące wyłączenia z zakresu stosowania ram prawnych

Opodatkowanie energii obejmuje produkty energetyczne wykorzystywane jako paliwo silnikowe i paliwo do ogrzewania oraz energię elektryczną. W związku z tym z zakresu dyrektywy ETD należy wyłączyć jedynie zastosowania inne niż paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania oraz podwójne zastosowanie produktów energetycznych, jak również końcowe opodatkowanie produkcji ciepła. Podobnie traktowana powinna być również energia elektryczna, która jest wykorzystywana w podobny sposób (zob. art. 3). 4) Ranking stawek i indeksacja poziomów minimalnych W celu zapewnienia, by spójne traktowanie źródeł energii objęło poziomy opodatkowania ustalane na poziomie krajowym – powyżej minimalnych poziomów ustalonych we wniosku – państwa członkowskie powinny wzorować się na stosunku między minimalnymi poziomami opodatkowania określonymi we wniosku dla różnych źródeł i zastosowań energii. Jeśli chodzi o ten wymóg, energia elektryczna powinna znajdować się zawsze wśród najniżej opodatkowanych źródeł energii, tak by promować korzystanie z niej, zwłaszcza w sektorze transportu; należy ją klasyfikować wraz z innymi paliwami silnikowymi i paliwami do ogrzewania (zob. art. 5 ust. 1). Ranking produktów energetycznych i energii elektrycznej należy traktować jako ogólną zasadę mającą zastosowanie w równym stopniu, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, zawsze, gdy dyrektywa dopuszcza zróżnicowanie (zob. art. 13, 14, 15, 16, 17 i 18). Ponadto należy zachować wartość rzeczywistą minimalnych poziomów opodatkowania. Minimalne stawki powinny być dostosowywane co roku, tak by uwzględnić zmiany ich wartości rzeczywistej w celu zachowania obecnego poziomu harmonizacji stawek. Aby ograniczyć zmienność wynikającą z cen energii i żywności, takie dostosowanie powinno opierać się na zmianach publikowanego przez Eurostat ogólnounijnego zharmonizowanego indeksu cen konsumpcyjnych z wyłączeniem energii i nieprzetworzonej żywności. Komisja publikuje ostateczne minimalne poziomy opodatkowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zob. art. 5 ust. 2). 5) Różne minimalne poziomy opodatkowania paliw silnikowych, paliw do ogrzewania i energii elektrycznej Należy określić różne minimalne poziomy opodatkowania dla paliw silnikowych stosowanych w transporcie, paliw silnikowych wykorzystywanych do celów szczególnych (takich jak w sektorze pierwotnym), dla paliw do ogrzewania i dla energii elektrycznej. W przypadku gdy zastosowanie ma okres przejściowy, należy ustalić, że wzrost minimalnych poziomów opodatkowania – z wyjątkiem paliw niskoemisyjnych – może wynieść jedną dziesiątą rocznie do końca okresu przejściowego, biorąc również pod uwagę konieczność indeksacji tych minimalnych poziomów opodatkowania (zob. art. 7, 8, 9, 10 i załącznik I). Stosownie do celów wniosku nie należy wprowadzać rozróżnienia między olejem napędowym stosowanym jako paliwo silnikowe wykorzystywane do celów handlowych i niehandlowych, a także zastosowaniem paliw do ogrzewania i energii elektrycznej do celów działalności gospodarczej i do celów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Aby uprościć w miarę możliwości strukturę minimalnych poziomów opodatkowania, minimalne poziomy opodatkowania paliw silnikowych wykorzystywanych do niektórych celów (zob. załącznik I tabela B) zostały ujednolicone z minimalnymi poziomami opodatkowania stosowanymi do paliw do ogrzewania (zob. załącznik I tabela C). 6) Wykorzystanie do celów produkcji energii elektrycznej Państwa członkowskie mogą opodatkować produkty energetyczne i energię elektryczną wykorzystywane do produkcji energii elektrycznej z pominięciem dyrektywy ETD, bez konieczności przestrzegania minimalnych poziomów opodatkowania przewidzianych w niniejszym wniosku, ze względów polityki ochrony środowiska. Państwa członkowskie, które chcą wprowadzić takie opodatkowanie, powinny co najmniej powielić ranking ustalony między minimalnymi poziomami określonymi w niniejszym wniosku, aby zapewnić właściwe sygnały środowiskowe (zob. art. 13). 7) Produkty energetyczne i energia elektryczna wykorzystywane przez statki powietrzne i statki Bez uszczerbku dla umów międzynarodowych z dziedziny lotnictwa opodatkowaniu powinny podlegać produkty energetyczne i energia elektryczna dostarczane na potrzeby wewnątrzunijnej żeglugi powietrznej (z wyjątkiem produktów energetycznych i energii elektrycznej dostarczanych dla lotów wyłącznie towarowych) oraz na potrzeby wewnątrzunijnej żeglugi wodnej, w tym rybołówstwa (zob. art. 14 i 15). Inny poziom opodatkowania będzie miał zastosowanie do wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej do wewnątrzunijnych lotów niekomercyjnych i nierekreacyjnych. Produkty energetyczne i energia elektryczna wykorzystywane do lotów komercyjnych i rekreacyjnych w obrębie UE powinny podlegać standardowym poziomom opodatkowania mającym zastosowanie do paliw silnikowych i energii elektrycznej w państwach członkowskich. Aby zapewnić sprawne wdrożenie przepisów dotyczących wewnątrzunijnych lotów niekomercyjnych i nierekreacyjnych, minimalne poziomy opodatkowania dla wykorzystywania paliw silnikowych będą osiągane stopniowo w dziesięcioletnim okresie przejściowym, natomiast zrównoważone paliwa alternatywne (w tym zrównoważone biopaliwa i biogaz, paliwa niskoemisyjne, zaawansowane zrównoważone biopaliwa i biogaz oraz paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego) i energia elektryczna będą podlegały zerowej stawce minimalnej przez dziesięć lat. Produkty energetyczne i energia elektryczna wykorzystywane do wewnątrzunijnych lotów wyłącznie towarowych powinny być zwolnione z podatku, z możliwością opodatkowania tych paliw przez państwo członkowskie w przypadku lotów krajowych tego typu lub na mocy dwustronnych lub wielostronnych umów zawartych z innymi państwami członkowskimi. W przypadku pozaunijnej żeglugi powietrznej państwa członkowskie mogą – bez uszczerbku dla zobowiązań międzynarodowych – zastosować zwolnienie lub stosować te same poziomy opodatkowania jak w przypadku żeglugi wewnątrzunijnej w zależności od rodzaju lotu. Jeżeli chodzi o żeglugę wodną, biorąc pod uwagę ryzyko tankeringu paliwa poza UE, inny poziom opodatkowania ma mieć zastosowanie do wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej na potrzeby wewnątrzunijnej (z portu UE do innego portu UE) regularnej żeglugi morskiej i śródlądowej, rybołówstwa i wodnego transportu towarowego. Produkty energetyczne i energia elektryczna wykorzystywane do innego rodzaju wewnątrzunijnej żeglugi wodnej (w tym między innymi na potrzeby prywatnych jednostek rekreacyjnych) powinny podlegać standardowym poziomom opodatkowania mającym zastosowanie do paliw silnikowych i energii elektrycznej w państwach członkowskich. W przypadku wykorzystania do wewnątrzunijnej regularnej żeglugi morskiej i śródlądowej, rybołówstwa i wodnego transportu towarowego minimalne poziomy opodatkowania powinny być takie same, jak te mające zastosowanie do wykorzystania paliwa silnikowego do celów szczególnych (a zatem niższe niż te mające zastosowanie do ogólnego wykorzystania paliwa silnikowego). Aby zachęcić do ich stosowania, zrównoważone paliwa alternatywne (w tym zrównoważone biopaliwa i biogaz, paliwa niskoemisyjne, zaawansowane zrównoważone biopaliwa i biogaz oraz paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego) oraz energia elektryczna objęte będą minimalnymi stawkami zerowymi przez okres 10 lat. W przypadku pozaunijnej żeglugi wodnej państwa członkowskie mogą zastosować zwolnienie lub stosować te same poziomy opodatkowania, jak wskazano powyżej, w zależności od rodzaju działalności.

Ponadto w niektórych portach dostępne są rozwiązania bardziej ekologiczne niż produkcja energii elektrycznej na pokładzie statku, wykorzystujące pobieranie energii elektrycznej z lądu (tj. podłączenie do lądowej sieci elektrycznej). W celu stworzenia zachęty do rozwoju i wykorzystywania tego typu rozwiązań, energia elektryczna pobierana z lądu dostarczana statkom zacumowanym w portach może być zwolniona z podatku. Takie samo traktowanie powinno mieć zastosowanie do energii elektrycznej dostarczanej do stojących statków powietrznych. 8) Możliwość zwolnienia z podatku niektórych produktów lub energii elektrycznej z niektórych źródeł Możliwe ma być stosowanie zwolnień lub obniżek poziomu opodatkowania ze szczególnych względów, w szczególności ze względu na cele w zakresie efektywności energetycznej i ochrony środowiska, w niektórych przypadkach, takich jak: energia elektryczna pochodząca ze źródeł odnawialnych; energia elektryczna wytwarzana w ramach kogeneracji ciepła i energii elektrycznej, pod warunkiem że kogeneratory są przyjazne dla środowiska zgodnie z definicją UE; odnawialne paliwa pochodzenia niebiologicznego, zaawansowane zrównoważone biopaliwa, biopłyny, biogaz oraz zaawansowane zrównoważone produkty objęte kodami CN 4401 i 4402 (zob. art. 16). 9) Możliwość obniżenia podatku w przypadku niektórych zastosowań Ukierunkowane obniżki, które nie będą niższe od poziomów minimalnych określonych we wniosku, mogą okazać się konieczne z różnych powodów, takich jak wdrożenie efektywności energetycznej lub względy społeczne (zob. art. 17). Między innymi obniżka nie niższa niż wartości minimalne mogłaby być stosowana do produktów energetycznych wykorzystywanych jako paliwo do ogrzewania i energii elektrycznej, jeżeli wykorzystywane są one przez gospodarstwa domowe. W takim przypadku minimalne poziomy opodatkowania powinny zaczynać się od zera i wzrastać przez dziesięcioletni okres przejściowy o jedną dziesiątą ostatecznych stawek minimalnych w każdym roku (zob. art. 17 lit. c)). Produkty energetyczne i energia elektryczna wykorzystywane przez gospodarstwa domowe uznane za znajdujące się w trudnej sytuacji zgodnie ze zharmonizowaną definicją unijną mogą być zwolnione z opodatkowania przez okres maksymalnie dziesięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy (zob. art. 17 lit. c)). W odniesieniu do niektórych sektorów (prace w rolnictwie, ogrodnictwie lub akwakulturze i leśnictwo) zastosowanie mają mieć obniżki poziomu opodatkowania, które nie są niższe niż wyznaczone minimalne poziomy dla produktów energetycznych wykorzystywanych do ogrzewania i do produkcji energii elektrycznej (zob. art. 17 lit. d)). 10) Zakłady energochłonne i inne jednostki gospodarcze Konieczne mogą okazać się ukierunkowane obniżki poziomu podatku, które nie są niższe niż wyznaczone minimalne poziomy, aby zachęcać do działań na rzecz osiągania celów ochrony środowiska i poprawy efektywności energetycznej unijnego sektora produkcyjnego (zob. art. 18). Obniżki te mają być powiązane albo z surową definicją, albo z weryfikowalnymi działaniami prowadzącymi do osiągnięcia wspomnianych celów. 11) Wykaz produktów energetycznych podlegających przepisom dotyczącym kontroli i przemieszczania Aby zwiększyć pewność prawa i wyeliminować ryzyko oszustw, wybrane produkty energetyczne (np. oleje smarowe) powinny podlegać przepisom dotyczącym kontroli i przemieszczania (zob. art. 21). 12) Powstanie zobowiązania podatkowego w przypadku niektórych produktów energetycznych Biorąc pod uwagę analogie pod względem właściwości fizycznych, zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego w odniesieniu do wodoru należy dostosować do zdarzenia dotyczącego gazu ziemnego, od którego podatek jest wymagalny w momencie dostawy przez dystrybutora lub redystrybutora (zob. art. 22 ust. 4 akapit pierwszy). W odniesieniu do energii elektrycznej najnowsze i przyszłe zmiany w zakresie technologii magazynowania wymagają, aby instalacje magazynowania energii elektrycznej i transformatory energii elektrycznej mogły być uznawane za redystrybutorów, gdy dostarczają energię elektryczną, w celu uniknięcia ryzyka podwójnego opodatkowania (zob. art. 22 ust.4 akapit drugi). Ponadto, ze względu na podobieństwa własności fizycznych i zróżnicowane sytuacje w państwach członkowskich produkty objęte kodami CN 2703 (torf), 4401 (drewno opałowe, drewno w postaci wiórów lub kawałków, trociny oraz drewno odpadowe i ścinki drewniane) i 4402 (węgiel drzewny) powinny podlegać opodatkowaniu, a podatek od nich stawać się wymagalny w momencie dostawy jak w odniesieniu do węgla, koksu i węgla brunatnego oraz zgodnie z procedurami określonymi przez każde państwo członkowskie (zob. art. 22 ust. 4 akapit piąty). 13) Definicja standardowych zbiorników W celu zapewnienia swobodnego przemieszczania przy jednoczesnym przestrzeganiu wymogów bezpieczeństwa obowiązujących w odniesieniu do użytkowych pojazdów silnikowych i specjalnych kontenerów definicja standardowych zbiorników takich pojazdów powinna odzwierciedlać fakt, że zbiorniki paliwa nie są montowane w pojazdach użytkowych wyłącznie przez ich wytwórców (zob. art. 25).

14) Obowiązki państw członkowskich w zakresie sprawozdawczości W celu uzyskania dokładnych informacji na temat funkcjonowania dyrektywy państwa członkowskie powinny informować Komisję o stosowanych przez siebie poziomach opodatkowania, a także o powiązanych ilościach produktów energetycznych i energii elektrycznej podlegających opodatkowaniu (zob. art. 26). 15) Sprawozdanie Komisji dla Rady Co pięć lat i po raz pierwszy pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja powinna przedstawić Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy i, w stosownym przypadku, wniosek dotyczący jej zmiany. Sprawozdanie Komisji powinno obejmować między innymi zbadanie minimalnego poziomu opodatkowania, wpływ innowacji i rozwoju technologicznego, w szczególności na efektywność energetyczną, wykorzystanie energii elektrycznej w transporcie oraz uzasadnienie zwolnień podatkowych, obniżeń podatku i zróżnicowania podatkowego, które przewidziano we wniosku. W sprawozdaniu uwzględnia się prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, względy środowiskowe i społeczne, rzeczywistą wartość minimalnych poziomów opodatkowania oraz odpowiednie szersze cele Traktatów (zob. art. 31). 16) Załącznik I i tabele ze stawkami minimalnymi Załącznik I zawiera tabele określające minimalne poziomy opodatkowania – wyrażone w EUR/GJ – mające ogólne zastosowanie do paliw silnikowych dla celów art. 7 i art. 8 ust. 2, paliw do ogrzewania i energii elektrycznej (zob. tabele A, B, C i D). Te minimalne poziomy stosuje się również wtedy, gdy są wymienione w innych odpowiednich przepisach dyrektywy. 🡻 2003/96/WE (dostosowany) 2021/0213 (CNS) Wniosek DYREKTYWA RADY w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych ⌦ unijnych ⌫ przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską ⌦ o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ⌫ w szczególności jego art. 93 ⌦ 113 i art. 192 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) ⌫ , uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Komitetu Regionów, stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: ⇩ nowy (1)Dyrektywa Rady 2003/96/WE została kilkakrotnie znacząco zmieniona. Ze względu na konieczność wprowadzenia dalszych zmian i w celu zapewnienia jasności dyrektywa ta powinna zostać przekształcona. (2)Dyrektywa 2003/96/WE została przyjęta w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego w odniesieniu do opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej. W dyrektywie 2003/96 uwzględniono również wymogi ochrony środowiska, w szczególności w świetle Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu. 🡻 2003/96/WE motyw 1 (dostosowany) Zakres dyrektywy Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych i dyrektywy Rady 92/82/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatków akcyzowych od olejów mineralnych jest ograniczony do olejów mineralnych. 🡻 2003/96/WE motyw 2 (dostosowany) Brak przepisów wspólnotowych wyznaczających minimalną stawkę podatków od energii elektrycznej i produktów energetycznych innych niż oleje mineralne może negatywnie wpływać na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. ⇩ nowy (3)Należy zapewnić, by jasne przepisy podatkowe dotyczące produktów energetycznych i energii elektrycznej nadal przyczyniały się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, a jednocześnie sprzyjały stawianiu czoła wyzwaniom związanym z klimatem i ochroną środowiska w kontekście komunikatu Komisji „Europejski Zielony Ład”. Opodatkowanie energii może przyczynić się do osiągnięcia ambitnego celu polegającego na ograniczeniu do 2030 r. emisji gazów cieplarnianych netto o co najmniej 55 % w stosunku do poziomu z 1990 r., a także celu zerowego zanieczyszczenia dzięki wdrożeniu zasady „zanieczyszczający płaci”, jeżeli w opodatkowaniu paliw silnikowych, paliw do ogrzewania i energii elektrycznej lepiej uwzględni się ich wpływ na środowisko i zdrowie. W swoich konkluzjach w sprawie unijnych ram opodatkowania energii Rada zatwierdziła, że opodatkowanie energii może przyczynić się do realizacji tych celów. 🡻 2003/96/WE motyw 3 (dostosowany) Prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i osiągnięcie celów innych polityk Wspólnoty wymagają ustanowienia na poziomie wspólnotowym minimalnych poziomów opodatkowania od większości produktów energetycznych, włącznie z energią elektryczną, gazem ziemnym i węglem.

⇩ nowy (4)Opodatkowanie związane ze środowiskiem może być racjonalnym pod względem kosztów sposobem osiągnięcia przez państwa członkowskie docelowych redukcji emisji gazów cieplarnianych. Dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego konieczne są wspólne zasady dotyczące tego opodatkowania. (5)Państwa członkowskie powinny jednakże mieć możliwość wykorzystywania opodatkowania paliw silnikowych, paliw do ogrzewania i energii elektrycznej do różnych celów niekoniecznie, niespecjalnie ani niewyłącznie związanych z ograniczaniem emisji gazów cieplarnianych. 🡻 2003/96/WE motyw 4 (6)Znaczne różnice między krajowymi poziomami opodatkowania energii stosowanychstosowanymi przez Ppaństwa Cczłonkowskie mogłyby okazać się szkodliwe dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. 🡻 2003/96/WE motyw 5 (dostosowany) (7)Ustalenie właściwych wspólnotowych ⌦ unijnych ⌫ minimalnych poziomów opodatkowania może umożliwić zredukowanie istniejących różnic w krajowych poziomach opodatkowania. 🡻 2003/96/WE motyw 6 (dostosowany) Zgodnie z postanowieniami art. 6 Traktatu, wymogi ochrony środowiska muszą być włączone do określania i wykonywania innych polityk Wspólnoty. 🡻 2003/96/WE motyw 7 (dostosowany) (8)Jako strona Konwencji Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, Wspólnota ⌦ Unia ⌫ ratyfikowała Protokół z Kyoto ⌦ porozumienie paryskie ⌫ . Opodatkowanie produktów energetycznych i – w odpowiednim przypadku – energii elektrycznej jest jednym z instrumentów dostępnych w celu osiągania celów Protokołu z Kyoto ⌦ porozumienia paryskiego ⌫ . ⇩ nowy (9)Należy ustanowić przepisy pozwalające oprzeć opodatkowanie energii na wartości energetycznej produktów energetycznych i energii elektrycznej w połączeniu z ich efektywnością środowiskową. W tym celu należy zawrzeć odesłania do definicji zawartych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE, do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 oraz do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852. Ponadto należy uaktualnić wykaz produktów energetycznych w celu uwzględnienia niektórych produktów energetycznych, tak by zapewnić jednolite i znormalizowane traktowanie tych paliw.

🡻 2003/96/WE motyw 8 (dostosowany) Rada musi w regularnych odstępach czasu badać zwolnienia i obniżki oraz minimalne poziomy podatków, biorąc pod uwagę prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, rzeczywistą wartość minimalnych poziomów opodatkowania, międzynarodową konkurencyjność gospodarki Wspólnoty oraz ogólne cele Traktatu. ⇩ nowy (10)W interesie neutralności podatkowej te same minimalne poziomy opodatkowania w odniesieniu do każdego składnika opodatkowania energii powinny obowiązywać dla wszystkich produktów energetycznych przeznaczonych do danego zastosowania. Zatem w przypadku gdy ustalone są takie same minimalne poziomy opodatkowania, państwa członkowskie powinny, również ze względów neutralności podatkowej, zapewnić jednakowe poziomy opodatkowania krajowego dla wszystkich odnośnych produktów. 🡻 2003/96/WE motyw 9 (dostosowany) Państwom Członkowskim należy przyznać elastyczność potrzebną do określania i wykonywania polityk właściwych do ich okoliczności krajowych. ⇩ nowy (11)Państwa członkowskie powinny również zawsze powielać ranking minimalnych poziomów opodatkowania określony w załączniku w odniesieniu do różnych produktów przeznaczonych do każdego konkretnego zastosowania, tak by zapewnić strukturę stawek odpowiednią pod kątem środowiska. Minimalne poziomy opodatkowania energii powinny być co roku automatycznie dostosowywane w celu uwzględnienia zmiany ich rzeczywistej wartości, aby zachować obecny stopień harmonizacji, a tym samym ograniczyć zmienność wynikającą z cen energii i żywności. Dostosowanie takie powinno opierać się na zmianach ogólnounijnego zharmonizowanego indeksu cen konsumpcyjnych z wyłączeniem energii i żywności nieprzetworzonej publikowanego przez Eurostat. (12)W celu zapewnienia sprawnego wdrożenia określonych przepisów odnoszących się do niektórych produktów lub zastosowań konieczne jest wprowadzenie przejściowego okresu stosowania. 🡻 2003/96/WE motyw 10 (dostosowany) ⇨ nowy (13)⇨ Co do zasady państwa członkowskie powinny stosować do produktów energetycznych i energii elektrycznej poziomy opodatkowania nie niższe niż minimalne poziomy opodatkowania określone w dyrektywie. ⇦ Państwa Członkowskie chcą wprowadzać lub utrzymywać różne rodzaje podatków od produktów energetycznych i energii elektrycznej. W tym celu nNależy postanowić, że Państwa Członkowskie spełniają wymaganie odnośnie do minimalnych poziomów opodatkowania, jeśli całość pobranych przez nie, jako podatki pośrednie, opłat (z wyłączeniem podatku od wartości dodanej), nie jest niższa od ⌦ zezwolić państwom członkowskim na spełnianie wymogów dotyczących ⌫ wspólnotowych ⌦ unijnych ⌫ minimalnych poziomów opodatkowania ⌦ przez uwzględnienie całości pobranych przez nie opłat z tytułu wszystkich podatków pośrednich, jakie zdecydowały się one wprowadzić (z wyłączeniem VAT). ⌫ 🡻 2003/96/WE motyw 11 (dostosowany) (14)Decydowanie o tym, jakimi środkami podatkowymi wprowadzone zostaną w życie wspólnotowe ⌦ unijne ⌫ ramy dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, jest sprawą poszczególnych państw członkowskich. W tym względzie Ppaństwa Cczłonkowskie mogą zdecydować nie podwyższać ogólnego obciążenia podatkowego, jeśli uznają, że wprowadzenie w życie takiej zasady neutralności podatkowej mogłoby przyczynić się do restrukturyzacji i unowocześnienia ich systemów podatkowych poprzez zachęcanie do zachowań bardziej sprzyjających ochronie środowiska i zwiększonego uwzględnienia czynnika udziału w pracy.

🡻 2003/96/WE motyw 12 (dostosowany) (15)Ceny energii są elementami kluczowymi wspólnotowej polityki energetycznej, transportowej i ochrony środowiska ⌦ w Unii ⌫ . 🡻 2003/96/WE motyw 13 Podatki mają udział w ustalaniu cen produktów energetycznych i energii elektrycznej. 🡻 2003/96/WE motyw 14 Minimalne poziomy opodatkowania powinny odzwierciedlać pozycję konkurencyjności różnych produktów energetycznych i energii elektrycznej. W związku z powyższym, słusznym byłoby oparcie kalkulacji tych minimalnych poziomów opodatkowania, w takim stopniu jak to jest możliwe, na zawartości energii w tych produktach. Metoda ta nie powinna jednak być stosowana w stosunku do paliw silnikowych. 🡻 2003/96/WE motyw 15 Możliwość stosowania zróżnicowanych krajowych stawek podatkowych względem tego samego produktu powinna być dopuszczalna w niektórych okolicznościach lub na określonych warunkach, pod warunkiem przestrzegania wspólnotowych minimalnych poziomów opodatkowania oraz zasad rynku wewnętrznego i konkurencji. 🡻 2003/96/WE motyw 16 (dostosowany) (16)Ponieważ ciepło jest przedmiotem bardzo ograniczonego handlu wewnątrzwspólnotowego ⌦ wewnątrzunijnego ⌫, końcowe opodatkowanie ciepła powinno pozostać poza zakresem niniejszych ram wspólnotowych ⌦ unijnych ⌫ . 🡻 2003/96/WE motyw 17 (dostosowany) (17)Niezbędne jest ustalenie różnych wspólnotowych ⌦ unijnych ⌫ minimalnych poziomów opodatkowania odnośnie do ⌦ w zależności od ⌫ wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej. 🡻 2003/96/WE motyw 18 ⇨ nowy

(18)Produkty energetyczne wykorzystywane jako paliwo silnikowe do niektórych celów przemysłowych i handlowych oraz te wykorzystywane jako paliwo do ogrzewania są zazwyczaj opodatkowane na niższych poziomach niż te mające zastosowanie do produktów energetycznych wykorzystywanych jako materiały pędne. ⇨ Energia elektryczna powinna zawsze być wśród najniżej opodatkowanych źródeł energii, tak by promować korzystanie z niej, zwłaszcza w sektorze transportu. W tym celu, po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, w okresie, jaki będzie konieczny, państwa członkowskie powinny starać się stosować taki sam poziom opodatkowania do energii elektrycznej wykorzystywanej do ładowania pojazdów elektrycznych, jak do takiej energii wykorzystywanej do celów grzewczych. ⇦ 🡻 2003/96/WE motyw 19 Konieczne jest przewidzenie możliwości szczególnego potraktowania opodatkowania oleju napędowego wykorzystywanego przez przedsiębiorstwa transportu towarowego, w szczególności te zaangażowane w działalność wewnątrz Wspólnoty, włącznie ze środkami pozwalającymi na wprowadzenie systemu opłat od użytkowników dróg w celu ograniczenia zakłóceń konkurencji jakie mogą napotkać podmioty gospodarcze. ⇩ nowy (19)Mając na uwadze realizację celów dyrektywy, nie należy wprowadzać rozróżnienia między olejem napędowym wykorzystywanym do celów handlowych i niehandlowych, a także zastosowaniem paliw do ogrzewania i energii elektrycznej do celów działalności gospodarczej i do celów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. 🡻 2003/96/WE motyw 20 Państwa Członkowskie muszą w danym przypadku rozróżniać między olejem napędowym wykorzystywanym na cele handlowe i niehandlowe. Państwa Członkowskie mogą wykorzystywać tę możliwość do zmniejszenia różnicy między opodatkowaniem nieprzeznaczonych na cele handlowe olejów gazowych wykorzystywanych jako materiał napędowy i benzyny. 🡻 2003/96/WE motyw 21 Wykorzystanie produktów energetycznych i energii elektrycznej w celach handlowych i niehandlowych może być poddane różnemu traktowaniu do celów podatkowych. 🡻 2003/96/WE motyw 22 (dostosowany) (20)Produkty energetyczne powinny zasadniczo stanowić przedmiot ram wspólnotowych ⌦ unijnych ⌫, gdy są wykorzystywane jako paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowe. W tym zakresie, zgodnie z naturą i logiką systemu podatkowego, z zakresu tych ram wyłączone jest wykorzystywanie ⌦ podwójne zastosowanie ⌫ produktów energetycznych podwójnego zastosowania i ⌦ ich ⌫ wykorzystywanie produktów energetycznych nie jako paliw, a także procesy mineralogiczne. Energia elektryczna, która w podobny sposób jest wykorzystywana, powinna być również podobnie traktowana. ⌦ Energia elektryczna wykorzystywana w podobny sposób powinna być traktowana na takich samych zasadach. ⌫ 🡻 2003/96/WE motyw 23 Istniejące zobowiązania międzynarodowe i utrzymywanie pozycji konkurencyjnej spółek wspólnotowych sprawiają, że słuszne jest kontynuowanie zwolnień od podatku dla produktów energetycznych wykorzystywanych w żegludze powietrznej i morskiej, innych niż dla celów prywatnej przyjemności, przy czym Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ograniczania tych zwolnień.

⇩ nowy (21)Unia i państwa członkowskie zawarły wielostronne umowy o komunikacji lotniczej i transporcie lotniczym lub umowy dwustronne z państwami trzecimi. Umowy te zawierają postanowienia dotyczące opodatkowania paliwa lotniczego. Paliwo lotnicze korzystało do tej pory zwykle z uprzywilejowanego systemu podatkowego. Mając na uwadze realizację celów dyrektywy, bez uszczerbku dla tych umów międzynarodowych opodatkowaniu powinny podlegać produkty energetyczne i energia elektryczna dostarczane na potrzeby wewnątrzunijnej żeglugi powietrznej, z wyjątkiem lotów wyłącznie towarowych. Zwolnienie w odniesieniu do paliwa wykorzystywanego w lotach wyłącznie towarowych jest nadal konieczne z uwagi na brak bardziej efektywnych rozwiązań alternatywnych. (22)Aby zapewnić sprawne wdrożenie niniejszej dyrektywy, minimalne poziomy opodatkowania paliw silnikowych wykorzystywanych na potrzeby wewnątrzunijnych lotów niekomercyjnych i nierekreacyjnych zostaną osiągnięte w dziesięcioletnim okresie przejściowym, natomiast zrównoważone paliwa alternatywne i energia elektryczna będą podlegały zerowej stawce minimalnej przez dziesięć lat. Produkty energetyczne i energia elektryczna wykorzystywane na potrzeby wewnątrzunijnych lotów komercyjnych i rekreacyjnych powinny podlegać standardowym poziomom opodatkowania mającym zastosowanie do paliw silnikowych i energii elektrycznej w państwach członkowskich. (23)Również paliwo wykorzystywane do żeglugi wodnej, w tym rybołówstwa, powinno podlegać opodatkowaniu, a państwa członkowskie będące stronami umów międzynarodowych przewidujących zwolnienie tego paliwa muszą do dnia rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy zapewnić wyeliminowanie niezgodności z tym założeniem. Należy umożliwić stosowanie różnych poziomów opodatkowania w odniesieniu do wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej do celów wewnątrzunijnej żeglugi wodnej na liniach regularnych, rybołówstwa i wodnego transportu towarowego oraz działań podczas postoju w porcie statków należących do tych dziedzin. Biorąc pod uwagę specyfikę tych zastosowań, minimalne poziomy opodatkowania powinny być niższe niż te mające zastosowanie do ogólnego wykorzystania paliwa silnikowego. Aby zachęcić do stosowania zrównoważonych paliw alternatywnych i energii elektrycznej, paliwa takie i energia elektryczna powinny być zwolnione z opodatkowania na okres dziesięciu lat. Produkty energetyczne i energia elektryczna wykorzystywane do pozostałej wewnątrzunijnej żeglugi wodnej powinny podlegać standardowym poziomom opodatkowania mającym zastosowanie do paliw silnikowych i energii elektrycznej w państwach członkowskich. (24)W przypadku pozaunijnej żeglugi powietrznej, bez uszczerbku dla zobowiązań międzynarodowych, oraz pozaunijnej żeglugi wodnej, w tym rybołówstwa, państwa członkowskie mogą zastosować zwolnienie lub stosować te same poziomy opodatkowania jak w przypadku żeglugi wewnątrzunijnej w zależności od rodzaju działalności. 🡻 2003/96/WE motyw 24 ⇨ nowy (25)Państwa Cczłonkowskie powinny mieć możliwość stosowania niektórych innych zwolnień lub obniżonych poziomów opodatkowania, w przypadkach gdy nie będzie to szkodliwe dla ⇨ celów środowiskowych i ⇦ prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i nie będzie powodować zakłóceń konkurencji. 🡻 2003/96/WE motyw 25 (dostosowany) ⇨ nowy (26)Do preferencyjnego traktowania mogą kwalifikować się w W szczególności, ⇨ wysoce wydajna ⇦ połączone wytwarzanie ciepła i mocy ⌦ kogeneracja ciepła i energii elektrycznej ⌫ oraz, w – mając na celu wspierania promowanie wykorzystywania alternatywnych źródeł energii, – odnawialne formy energii mogą kwalifikować się do preferencyjnego traktowania. 🡻 2003/96/WE motyw 26 Pożądane jest ustanowienie ram wspólnotowych w celu umożliwienia Państwom Członkowskim zwalniania od podatku akcyzowego lub obniżania podatku akcyzowego w celu wspierania biopaliw, przez co przyczyniałyby się do lepszego funkcjonowania rynku wewnętrznego i zapewnienia Państwom Członkowskim oraz podmiotom gospodarczym wystarczającego stopnia pewności prawnej. Zakłócenia konkurencji powinny być ograniczone, a zachęty w formie obniżki kosztów podstawowych dla producentów i dystrybutorów biopaliw powinny zostać utrzymane, między innymi, przez dokonywanie przez Państwa Członkowskie dostosowań uwzględniających zmiany cen surowców. 🡻 2003/96/WE motyw 27 (dostosowany) Niniejsza dyrektywa stanowi bez uszczerbku dla stosowania właściwych przepisów dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących produktów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontrolowania , i dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych , w przypadku gdy wyrób przeznaczony do wykorzystania, oferowany do sprzedaży lub wykorzystywany jako paliwo silnikowe lub dodatek do paliwa stanowi alkohol etylowy, którego definicję przedstawiono w dyrektywie 92/83/EWG.

🡻 2003/96/WE motyw 28 Niektóre zwolnienia lub obniżki poziomu podatku mogą okazać się konieczne; w szczególności z powodu braku silniejszej harmonizacji na poziomie wspólnotowym, z powodu ryzyka utraty konkurencyjności międzynarodowej lub ze względów społecznych, lub rozważań polityki ochrony środowiska. ⇩ nowy (27)Konieczne mogą okazać się konkretnie ukierunkowane obniżki poziomu podatku, aby zachęcać do działań na rzecz osiągania celów ochrony środowiska i poprawy efektywności energetycznej unijnego sektora produkcyjnego. (28)Ukierunkowane obniżki poziomu podatku mogą okazać się konieczne w celu rozwiązania problemu skutków społecznych opodatkowania energii. Zwolnienie z opodatkowania może okazać się tymczasowo konieczne do ochrony gospodarstw domowych znajdujących się w trudnej sytuacji. 🡻 2003/96/WE motyw 29 Należy zwrócić uwagę na zakłady zawierające umowy w celu znacznego wzmocnienia ochrony środowiska i efektywności energetycznej; między tymi zakładami, na szczególne traktowanie zasługują zakłady energochłonne. 🡻 2003/96/WE motyw 30 Okresy przejściowe i szczególne uzgodnienia mogą być wymagane w celu umożliwienia Państwom Członkowskim na łagodne dostosowanie do nowych poziomów opodatkowania, ograniczając w ten sposób możliwe negatywne skutki uboczne. 🡻 2003/96/WE motyw 31 (dostosowany) ⇨ nowy (29)⇨ Mając na uwadze finansowe, gospodarcze i środowiskowe skutki dla każdego państwa członkowskiego, takie jak konieczność elektryfikacji sektora transportowego, ⇦ Musi zostać przewidziana procedura upoważniająca wprowadzanie przez państwa członkowskie, w wyznaczonym okresie należy ustanowić procedurę upoważniającą państwa członkowskie do wprowadzania, na określony czas, innych zwolnień lub obniżonych poziomów opodatkowania. ⇨ Mając na celu ochronę środowiska i zdrowia ludzkiego, w tym ograniczenie zanieczyszczenia powietrza, należy ustanowić procedurę upoważniającą państwa członkowskie do wprowadzania, na określony czas, szczególnych stawek podwyższonych. Upoważnienie takie, na uzasadniony wniosek państwa członkowskiego i na wniosek Komisji, powinno być przyjmowane w drodze decyzji wykonawczej Rady zgodnie z art. 291 TFUE. ⇦ Takie zwolnienia lub obniżki ⇨ środki ⇦ powinny być regularnie badane ⌦ poddawane przeglądowi ⌫ . ⇩ nowy (30)Wykaz produktów energetycznych podlegających przepisom dotyczącym kontroli i przemieszczania zawartym w dyrektywie Rady 2008/118/WE powinien obejmować wybrane produkty energetyczne w celu zapewnienia jednolitego i znormalizowanego traktowania tych produktów oraz w celu uwzględnienia ryzyka uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania lub nadużyć podatkowych. (31)W celu zapewnienia swobodnego przemieszczania przy jednoczesnym przestrzeganiu wymogów bezpieczeństwa obowiązujących w odniesieniu do użytkowych pojazdów silnikowych i specjalnych kontenerów definicja standardowych zbiorników znajdujących się w takich pojazdach powinna odzwierciedlać fakt, że zbiorniki paliwa nie są montowane w pojazdach użytkowych wyłącznie przez ich producentów.

🡻 2003/96/WE motyw 32 (dostosowany) (32)Należy przewidzieć, żeby Państwa Członkowskie powiadamiały Komisję wprowadzić wymóg powiadamiania Komisji przez państwa członkowskie o niektórych środkach krajowych. Takie powiadomienie nie zwalnia Ppaństw Cczłonkowskich ze zobowiązania, ustanowionego w art. 88 ⌦ 108 ⌫ ust. 3 Traktatu ⌦ TFUE ⌫, do powiadamiania o niektórych środkach krajowych. Niniejsza dyrektywa nie narusza ⌦ powinna naruszać ⌫ wyniku jakichkolwiek przyszłych procedur z zakresu pomocy państwowej państwa, które mogą zostać rozpoczęte zgodnie z art. 87 ⌦ 107 ⌫ i 88 ⌦ 108 ⌫ Traktatu ⌦ TFUE ⌫ . 🡻 2003/96/WE motyw 33 (33)Zakres dyrektywy 92/12/EWG dyrektywy 2008/118/WE powinien zostać rozszerzony, w odpowiednim przypadku, na produkty i podatki pośrednie objęte niniejszą dyrektywą. ⇩ nowy (34)W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszej dyrektywy należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do określenia, czy przepisy dyrektywy 2008/118/WE dotyczące kontroli i przemieszczania mają mieć zastosowanie do produktów stwarzających ryzyko uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania lub nadużyć. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011. 🡻 2003/96/WE motyw 34 (dostosowany) Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji , ⇩ nowy (35)Odniesienia do Nomenklatury scalonej powinny być odniesieniami do jej obowiązującej obecnie wersji. Aby zapewnić, że odniesienia do kodów Nomenklatury scalonej (CN) w niniejszej dyrektywie będą w razie potrzeby aktualizowane, a minimalne stawki opodatkowania będą odzwierciedlały zmiany cen, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE, jeśli chodzi o aktualizację odniesień do tych kodów CN oraz aktualizację minimalnych stawek podatkowych w oparciu o roczne zmiany wskaźnika cen konsumpcyjnych. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, Rada otrzymuje wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a jej eksperci mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. (36)Co pięć lat i po raz pierwszy pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja powinna składać Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy, analizując w tym sprawozdaniu w szczególności minimalne poziomy opodatkowania, wpływ innowacji i rozwoju technologicznego, zwłaszcza w odniesieniu do efektywności energetycznej, wykorzystanie energii elektrycznej w transporcie oraz uzasadnienie zwolnień, obniżek i zróżnicowań określonych w niniejszej dyrektywie. W sprawozdaniu należy uwzględnić prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, względy środowiskowe i społeczne, rzeczywistą wartość minimalnych poziomów opodatkowania i odpowiednie szersze cele Traktatów. (37)Zobowiązanie do transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinno być ograniczone do tych przepisów, które stanowią merytoryczną zmianę w porównaniu z wcześniejszą dyrektywą. Zobowiązanie do transpozycji przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z wcześniejszej dyrektywy. (38)Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów transpozycji do prawa krajowego i dat rozpoczęcia stosowania dyrektyw określonych w załączniku II część B, 🡻 2003/96/WE

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 1. Państwa Cczłonkowskie nakładają podatki na produkty energetyczne i energię elektryczną zgodnie z niniejszą dyrektywą. ⇩ nowy 2. Dla celów niniejszej dyrektywy opodatkowanie oblicza się w EUR/gigadżul na podstawie wartości opałowej netto produktów energetycznych i energii elektrycznej określonej w załączniku IV do dyrektywy 2012/27/UE, przeliczonej na gigadżule. W przypadku produktów pochodzących z biomasy za wartości referencyjne przyjmuje się wartości określone w załączniku III do dyrektywy (UE) 2018/2001, przeliczone na gigadżule. Jeżeli dyrektywa 2012/27/UE lub dyrektywa (UE) 2018/2001, w zależności od przypadku, nie zawierają wartości opałowej netto dla danego produktu, państwa członkowskie opierają się na odpowiednich dostępnych informacjach dotyczących wartości opałowej netto dla tego produktu. 🡻 2003/96/WE ⇨ nowy Artykuł 2 1. Dla celów niniejszej dyrektywy, pojęcie „produkty energetyczne” stosuje się do produktów: a)objętych kodami CN 1507 do 1518, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe; b)objętych kodami CN ⇨ 2207, 2208 90 91 i 2208 90 99, jeżeli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe i są zwolnione z ujednoliconego podatku akcyzowego od alkoholu i napojów alkoholowych zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. a) lub b) dyrektywy 92/83/WE ⇦ 2701, 2702 i 2704 do 2715; c)objętych kodami CN ⇨ 2701 do 2715 ⇦ 2901 i 2902; d)objętych kodem CN ⇨ 2804 10 ⇦ 2905 11 00, które nie są pochodzenia syntetycznego, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe; ⇩ nowy e)objętych kodem CN 2814, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo silnikowe;

🡻 2003/96/WE (dostosowany) ⇨ nowy ef)objętych kodem ⌦ kodami ⌫ CN 3403 ⇨ 2901 i 2902 ⇦ ; fg)objętych kodem CN 3811 ⇨ 2905 11 00, które nie są pochodzenia syntetycznego, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe ⇦ ; gh)objętych kodem ⌦ kodami ⌫ CN 3817 ⇨ 2909 19 10 i 2909 19 90, przy czym jeśli te ostatnie są przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe ⇦ ; hi)objętych kodami ⌦ kodem ⌫ CN ⇨ 3403; ⇦ 3824 99 86, 3824 99 92 (wyłączając preparaty przeciwrdzewne zawierające aminy jako składniki aktywne i złożone rozpuszczalniki nieorganiczne i rozcieńczalniki do lakierów i produktów podobnych), 3824 99 93, 3824 99 96 (wyłączając preparaty przeciwrdzewne zawierające aminy jako składniki aktywne i złożone rozpuszczalniki nieorganiczne i rozcieńczalniki do lakierów i produktów podobnych), 3826 00 10 i 3826 00 90, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe. ⇩ nowy j)objętych kodem CN 3811; k)objętych kodem CN 3814, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe; l)objętych kodem CN 3817; m)objętych kodem CN 3823 19, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe; n)objętych kodami CN 3824 99 86, 3824 99 92 (wyłączając preparaty przeciwrdzewne zawierające aminy jako składniki aktywne i złożone rozpuszczalniki nieorganiczne i rozcieńczalniki do lakierów i produktów podobnych), 3824 99 93, 3824 99 96 (wyłączając preparaty przeciwrdzewne zawierające aminy jako składniki aktywne i złożone rozpuszczalniki nieorganiczne i rozcieńczalniki do lakierów i produktów podobnych), 3826 00 10 i 3826 00 90, jeśli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe. o)objętych kodami CN 4401 i 4402, jeżeli są one przeznaczone do stosowania jako paliwo do ogrzewania w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 5 MW. 🡻 2003/96/WE (dostosowany) ⇨ nowy 2. Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do: Energii elektrycznej objętej kodem CN 2716. 3. W przypadku przeznaczenia do wykorzystania, oferowania na sprzedaż lub wykorzystywania jako paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania, produkty energetyczne inne niż te, których ⇨ minimalne ⇦ poziom ⌦ y ⌫ opodatkowania został określony ⌦ zostały określone ⌫ w niniejszej dyrektywie, podlegają podatkowi ⌦ opodatkowaniu ⌫ zgodnie z wykorzystaniem, według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego.

Oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1, wszelkie produkty przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe, lub jako dodatek lub rozcieńczalnik do paliw silnikowych, podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego. Oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1, wszelkie inne węglowodory, z wyłączeniem torfu, przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane do ogrzewania, podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego produktu energetycznego. ⇩ nowy Produkty inne niż produkty energetyczne, jeżeli są przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe, podlegają opodatkowaniu według stawki obowiązującej dla równoważnego paliwa silnikowego. Dodatki i domieszki do paliw silnikowych, inne niż woda, podlegają opodatkowaniu według stawki obowiązującej dla równoważnego paliwa silnikowego. Węglowodory inne niż te wymienione w ust. 1, przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane do celów grzewczych, podlegają opodatkowaniu według stawki obowiązującej dla równoważnego produktu energetycznego. 🡻 2003/96/WE 4. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do: a)końcowego opodatkowania ciepła oraz opodatkowania produktów objętych kodami CN 4401 i 4402; b)następującego wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej: –produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania, –podwójnego zastosowania produktów energetycznych Produkt energetyczny ma podwójne zastosowanie w przypadku gdy jest wykorzystywany zarówno jako paliwo do ogrzewania oraz w celach innych niż jako paliwo silnikowe i paliwo do ogrzewania. Wykorzystywanie produktów energetycznych do redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych uważa się za podwójne zastosowanie, –energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych, –energii elektrycznej, w przypadku gdy stanowi ona ponad 50 % kosztu produktu. „Koszt produktu” oznacza sumę wszystkich nabytych towarów i usług oraz koszty personelu i amortyzację środków trwałych na poziomie zakładu, którego definicję przedstawiono w art. 11. Te koszty są obliczane średnio w odniesieniu do jednostki. „Koszt energii elektrycznej” oznacza rzeczywistą wartość nabycia energii elektrycznej lub koszt wyprodukowania energii elektrycznej, jeśli jest ona pozyskiwana w zakładzie, –procesów mineralogicznych „Procesy mineralogiczne” oznaczają procesy sklasyfikowane w nomenklaturze NACE pod kodem DI 26 „produkcja produktów z pozostałych surowców niemetalicznych” w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3037/90 z dnia 9 października 1990 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej . Jednakże art. 20 ma zastosowanie do tych produktów energetycznych.

5. Odniesienia w niniejszej dyrektywie do kodów Nomenklatury Scalonej odnoszą się do tych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r., zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej . Decyzja o aktualizacji kodów Nomenklatury Scalonej dla produktów określonych w niniejszej dyrektywie jest podejmowana raz w roku zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27. Decyzja ta nie może skutkować jakimikolwiek zmianami minimalnych stawek podatkowych zastosowanych w niniejszej dyrektywie lub dodaniem lub usunięciem jakichkolwiek produktów energetycznych i energii elektrycznej. ⇩ nowy 4. Produkty podlegające opodatkowaniu, o których mowa w ust. 1 i 3, wyprodukowane lub uzyskane z biomasy podlegają, pod kontrolą fiskalną, szczególnym poziomom opodatkowania określonym dla tych produktów zgodnie z niniejszą dyrektywą, pod warunkiem że produkty te spełniają jedno z następujących kryteriów: a) kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych określone w art. 29 dyrektywy (UE) 2018/2001, z wyłączeniem produktów o wysokim ryzyku spowodowania pośredniej zmiany użytkowania gruntów, określonych w art. 26 ust. 2 tej dyrektywy; b) są produkowane z surowców wymienionych w załączniku IX do dyrektywy (UE) 2018/2001. Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się definicje zawarte w art. 2 dyrektywy (UE) 2018/2001: pkt 24 w odniesieniu do „biomasy”, pkt 28 w odniesieniu do „biogazu”, pkt 32 w odniesieniu do „biopłynów”, pkt 33 w odniesieniu do „biopaliw” i pkt 34 w odniesieniu do „zaawansowanych biopaliw”. Dla celów niniejszej dyrektywy „zaawansowane” biogaz, biopłyny i produkty objęte kodami CN 4401 i 4402 oznaczają produkty wyprodukowane z surowców wymienionych w części A załącznika IX do dyrektywy (UE) 2018/2001. Biopaliwa, biogaz i biopłyny wyprodukowane z surowców wymienionych w części B załącznika IX do tej dyrektywy uznaje się za równoważne z produktami zaawansowanymi. 5. Produkty podlegające opodatkowaniu, o których mowa w ust. 1 i 3, wchodzące w zakres definicji „paliw odnawialnych pochodzenia niebiologicznego” lub „paliw niskoemisyjnych”, mogą podlegać, pod kontrolą fiskalną, szczególnym poziomom opodatkowania określonym dla tych produktów zgodnie z niniejszą dyrektywą, przy czym: a) „paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego” oznaczają paliwa inne niż biopaliwa, biopłyny lub biogaz, których wartość energetyczna pochodzi ze źródeł odnawialnych innych niż biomasa; b) „paliwa niskoemisyjne” oznaczają wodór niskoemisyjny oraz syntetyczne paliwa gazowe i ciekłe, których wartość energetyczna pochodzi z wodoru niskoemisyjnego, a także wszelkie paliwa kopalne, które spełniają techniczne kryteria kwalifikacji dla określenia warunków, na jakich dana działalność gospodarcza kwalifikuje się jako wnosząca istotny wkład w łagodzenie zmiany klimatu zgodnie z art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 i załącznikiem I do rozporządzenia delegowanego (UE) [...]/[...]. Kategoria ta obejmuje „pochodzące z recyklingu paliwa węglowe” zdefiniowane w art. 2 pkt 35 dyrektywy (UE) 2018/2001. 6. W przypadku gdy część produktu podlegającego opodatkowaniu składa się z jednego lub większej liczby produktów, o których mowa w poprzednich ustępach, opodatkowanie tych części ustala się odpowiednio na podstawie niniejszej dyrektywy, niezależnie od kodu CN, do którego produkt należy jako całość. 7. Dla celów ust. 1 lit. a), b), d), e), g), h), k), m), n) oraz o) niniejszego artykułu oraz art. 21 ust. 1 lit. a), b), h), i), l), m) oraz n) produkty przeznaczone do dostawy uznaje się za przeznaczone do wykorzystania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe, jeżeli dostawca wie lub powinien wiedzieć, że odbiorca zamierza wykorzystywać te produkty jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe. Produktów, o których mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu i art. 21 ust. 1 lit. a), nie uznaje się za przeznaczone do wykorzystania jako paliwo do ogrzewania lub paliwo silnikowe, jeżeli są dostarczane producentowi towarów, o których mowa w ust. 1 lit. n) niniejszego artykułu i art. 21 ust. 1 lit. n). 8. Odniesienia do kodów Nomenklatury scalonej zawarte w niniejszej dyrektywie są rozumiane jako odniesienia do kodów Nomenklatury scalonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/1577. W przypadku gdy rozporządzenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest zastępowane lub zmiana Nomenklatury scalonej powoduje konieczność zmiany kodów, o których mowa w niniejszej dyrektywie, Komisja jest upoważniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 29 w celu aktualizacji kodów Nomenklatury scalonej produktów, o których mowa w niniejszej dyrektywie, bądź też w celu aktualizacji odniesienia podanego w akapicie pierwszym, tak by dostosować go do obowiązującej wersji Nomenklatury scalonej. Te akty delegowane nie mogą skutkować zmianami minimalnych stawek podatkowych określonych w niniejszej dyrektywie ani dodaniem lub usunięciem jakichkolwiek produktów energetycznych i energii elektrycznej. 🡻 2003/96/WE Artykuł 3

Odniesienia w dyrektywie 92/12/EWG do „olejów mineralnych” i „podatku akcyzowego”, w zakresie w jakim mają zastosowanie do olejów mineralnych, są interpretowane jako obejmujące wszystkie produkty energetyczne, energię elektryczną i krajowe podatki pośrednie określone odpowiednio w art. 2 i art. 4 ust. 2 niniejszej dyrektywy. ⇩ nowy Artykuł 3 1. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do: a) końcowego opodatkowania ciepła; b) następującego wykorzystania produktów energetycznych i energii elektrycznej: — produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania, — podwójnego zastosowania produktów energetycznych Produkt energetyczny ma podwójne zastosowanie, gdy jest wykorzystywany zarówno jako paliwo do ogrzewania, jak i w celach innych niż jako paliwo silnikowe i paliwo do ogrzewania. Wykorzystywanie produktów energetycznych do redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych uważa się za podwójne zastosowanie, w przypadku gdy produkty energetyczne są wykorzystywane bezpośrednio w procesie lub w celu zapewnienia bezpośredniego wkładu energii do procesu, lub ich zużycie jest związane z danym procesem, — energii elektrycznej wykorzystywanej zasadniczo do celów redukcji chemicznej oraz w procesach elektrolitycznych i metalurgicznych, w przypadku gdy energia elektryczna jest wykorzystywana bezpośrednio w procesie lub w celu zapewnienia bezpośredniego wkładu energii do procesu, lub jej zużycie jest związane z danym procesem. 2. Do produktów energetycznych wykorzystywanych w celach określonych w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu zastosowanie ma art. 21. 🡻 2003/96/WE (dostosowany) Artykuł 4 1. Poziomy opodatkowania, jakie Ppaństwa Cczłonkowskie stosują do produktów energetycznych i energii elektrycznej, wymienione ⌦ wymienionych ⌫ w art. 2, nie mogą być niższe niż minimalne poziomy opodatkowania przewidziane niniejszą dyrektywą. 2. Dla celów niniejszej dyrektywy „poziom opodatkowania” stanowi całkowitą kwotę opłat pobranych jako podatki poś