W obliczu zidentyfikowanego ryzyka szczególnego rodzaju nadużycia (zmiany kierunku dostawy w celu wykorzystania różnic podatkowych w różnych regionach), nadzór połączeń logistycznych zostałyby zagwarantowany dzięki wcześniejszemu zgłaszaniu różnych odbiorców przez dostawców oraz przekazywaniu tych informacji do administracji celnej. Analiza ryzyka wskazuje na potrzebę podzielenia odbiorców na trzy kategorie: odbiorców końcowych mających możliwość hurtowego magazynowania, stacje benzynowe oraz dystrybutorów paliwa z opłaconą akcyzą. W przypadku obrotu na krajowym rynku paliw z już opłaconą akcyzą, organy celne miałyby możliwość sprawdzenia pochodzenia produktu oraz regionu docelowego. W przypadku nietypowej trasy lub niewytłumaczalnie długich terminów dostawy, organy celne mogą zweryfikować, czy nie nastąpiły ewentualne zmiany w początkowo wskazanej trasie do regionu docelowego.

Obrót produktami odbywałby się na zasadzie akcyzy wliczonej w cenę, a paliwa byłyby opodatkowane w momencie wprowadzenia do obrotu na poziomie akcyzy obowiązującej w regionie, do którego zostały są dostarczone.

Stawka opodatkowania po obniżkach nie może nigdy być niższa niż unijne stawki minimalne określone w dyrektywie 2003/96/WE; ponadto, obniżek nie stosuje się w odniesieniu do oleju gazowego używanego do celów handlowych.

Regiony miałyby prawo obniżyć te stawki o kwotę, która tak jak poprzednio przez cały okres obowiązywania odstępstwa nie mogłaby przekroczyć 17,7 EUR za 1 000 litrów benzyny bezołowiowej, w tym paliwa E10, oraz 11,5 EUR za 1 000 litrów oleju gazowego. Co roku rady regionów decydują o kwocie obniżki w drodze głosowania. Pokazuje to, że decyzja zapewnia regionom autonomię w podejmowaniu decyzji, a także zachęca je do usprawniania swojej administracji; nie da się tego osiągnąć poprzez przesunięcie z budżetu krajowego do budżetów lokalnych.

Na podstawie tej decyzji Francja może obecnie stosować system, który zezwala francuskim regionom administracyjnym stosować ograniczone stawki opodatkowania benzyny bezołowiowej i oleju gazowego, z wyjątkiem oleju gazowego stosowanego do celów handlowych. Przedmiotowy podatek to Taxe Intérieure de consommation sur les produits énergétiques (TICPE) – podatek wewnętrzny na produkty naftowe, który jest podatkiem akcyzowym.

W decyzji wykonawczej Rady 2013/193/UE (zwanej dalej „decyzją 2013/193/UE"), nawiązującej do decyzji Rady 2011/38/UE i 2005/767/WE (dalej decyzja 2011/38/UE” i „decyzja 2005/767/WE”), upoważniono Francję do stosowania do dnia 31 grudnia 2015 r. obniżonych stawek opodatkowania benzyny bezołowiowej i oleju gazowego na szczeblu regionalnym do celów reformy administracyjnej obejmującej decentralizację niektórych określonych uprawnień, które poprzednio wykonywał rząd centralny.

Niniejszy wniosek ma na celu umożliwienie Francji dalszego stosowania, w określonych granicach, zróżnicowanych stawek opodatkowania benzyny bezołowiowej i oleju gazowego, z wyłączeniem oleju gazowego stosowanego do celów handlowych. To zróżnicowanie ma na celu odzwierciedlenie decentralizacji niektórych określonych uprawnień, które poprzednio wykonywał rząd centralny.

Według władz francuskich omawiany środek nie naruszałby prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, ponieważ zakres stosowania tego środka ogranicza się do paliw silnikowych używanych do celów niekomercyjnych. Ponadto różnice między sieciami dystrybucji w zakresie cen detalicznych paliw stosowanych do celów niehandlowych są większe niż różnice, które mogą powstać w wyniku stosowania środka. Według władz francuskich podczas stosowania dotychczasowych rozwiązań nie otrzymano żadnych skarg dotyczących zakłócającego wpływu przedmiotowego środka.

Co się tyczy wyłączenia oleju gazowego używanego do celów komercyjnych z zakresu omawianego odstępstwa, krajowi lub unijni przewoźnicy drogowi, którzy spełniają warunki, by skorzystać z prawa do częściowego zwrotu akcyzy na olej gazowy do celów komercyjnych, podlegaliby tym samym stawkom akcyzy, niezależnie od regionu, w którym dokonano zakupu. Przewidziane działania utrzymywałyby obecnie obowiązującą procedurę zwrotów i pozwalałyby na całkowite zneutralizowanie skutków obniżki stawek ustanowionej przez regiony, zmniejszając jednocześnie sumy należnych zwrotów za olej gazowy używany do celów komercyjnych. Środek ten nie zakłócałby więc w żaden sposób konkurencji w sektorze transportu i nie miałby wpływu na handel wewnętrzny w UE.

Argumenty Francji dotyczące okresu stosowania środka

Rząd francuski zauważa, że doświadczenie zdobyte przy okazji każdego odnowienia pakietu środków skłoniło Radę, na podstawie wniosku Komisji, aby zwrócić uwagę na całkowity brak negatywnych skutków wynikających z tego środka zarówno dla handlu wewnątrzunijnego, jak i dla ogólnego poziomu opodatkowania paliw we Francji. Ponadto, aby polityka prowadzona przez regiony miała zapewnioną stabilność i rozsądny czas trwania, rząd francuski zwraca się o przedłużenie przyznanego wyłączenia na okres dwóch lat, zgodnie z realizowanym celem, co zapewniłoby władzom regionalnym niezbędną perspektywę do realizacji ich działań.

Ocena środka zgodnie z art. 19 dyrektywy 2003/96/WE

Szczególne względy polityczne

Artykuł 19 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy stanowi:

Oprócz przepisów przedstawionych w poprzednich artykułach, w szczególności w art. 5, 15 i 17, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia dalszych zwolnień lub obniżek na podstawie szczególnych rozważań politycznych.

Zgodnie z decyzją 2013/193/UE przedmiotowy środek krajowy spełnia ten wymóg. Z decyzji wynika, że regionalne zróżnicowanie stawek w ramach polityki poszerzonej decentralizacji jest powiązane ze szczególnym celem polityki, jakim jest wzmacnianie skuteczności administracyjnej. Uznano, że możliwość zróżnicowania regionalnego stanowi dla regionów dodatkową zachętę, aby poprawić jakość i przejrzystość administracji. Decyzja ta wymaga również, aby obniżki wynikały z obiektywnych warunków społeczno-ekonomicznych regionów, w których są stosowane.

W tym względzie informacje dostarczone przez Francję potwierdziły, że można stwierdzić istnienie związku pomiędzy stosowaniem regionalnej stawki niższej od stawki krajowej i warunkami społeczno-ekonomicznymi zainteresowanych regionów.

Francja potwierdza, że obniżenie podatku poprzedzone będzie wzrostem krajowej stawki od 2016 r.

W okresie stosowania decyzji 2013/193/UE (lata 2013, 2014 i 2015), Francja poinformowała, że dwa regiony (Poitou-Charentes i Korsyka) miały zróżnicowaną niższą stawkę; pozostałe dwadzieścia regionów nie stosowało zróżnicowanych niższych stawek.

Oba regiony, które stosowały obniżone dostosowane stawki wykazały w 2013 r. niższe od średniej krajowej PKB na mieszkańca. Ponadto stopa bezrobocia w jednym z regionów była w 2013 r. wyższa od średniej krajowej stopy bezrobocia.

Można zatem stwierdzić, że możliwość obniżenia stawki krajowej dała władzom regionalnym możliwość zastosowania przedmiotowego podatku w sposób przystosowany do okoliczności społeczno-ekonomicznych występujących na ich terytorium.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy, każdy wniosek zostanie zbadany, biorąc pod uwagę, między innymi, prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, konieczność zapewnienia uczciwej konkurencji oraz politykę wspólnotową w zakresie zdrowia, środowiska, energii i transportu.

Badanie to zostało przeprowadzone przy okazji poprzednich wniosków złożonych przez Francję i doprowadziło do przyjęcia decyzji 2005/767/WE, decyzji 2011/38/UE oraz decyzji 2013/193/UE. Jak stwierdzono w ww. decyzjach, opisane środki nie stwarzały żadnych przeszkód w handlu wewnątrzwspólnotowym; jednocześnie ustalono kilka warunków, aby stosowanie odstępstwa nie doprowadziło do powstania żadnych problemów w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i aby nie przeszkadzało w osiągnięciu celów polityki UE, szczególnie w zakresie energii, zmiany klimatu i środowiska.

Aby umożliwić ewentualne przedłużenie stosowania systemu, o które wnioskowała Francja, Komisja musi zatem ocenić, czy – w świetle warunków określonych w art. 1 ust. 2 i 3 decyzji 2013/193/UE – w okresie stosowania decyzji osiągnięto zgodność z celami i obszarami polityki określonymi w art. 19 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy, aby można zasadniczo przewidzieć te same okoliczności na okres od 1 stycznia 2016 r.

W tym kontekście należy również sprawdzić, czy kontekst polityki UE uległ istotnej zmianie od czasu przyjęcia decyzji 2013/193/UE, lub też czy występuje ryzyko, że nastąpi jej zmiana mająca znaczenie dla oceny.

•Spójność z innymi politykami Unii