KOMISJA EUROPEJSKA Strasburg, dnia 25.10.2016 COM(2016) 685 final 2016/0337(CNS) Wniosek DYREKTYWA RADY w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych {SWD(2016) 341 final}

{SWD(2016) 342 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku W dniu 16 marca 2011 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB). Wniosek ten, który jest wciąż przedmiotem prac w Radzie, stanowi jedną z inicjatyw Komisji w ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) i ma na celu zapewnienie jednolitego zbioru przepisów podatkowych na potrzeby przedsiębiorstw działających na rynku wewnętrznym. Wniosek z 2011 r. w sprawie CCCTB umożliwiłby zatem przedsiębiorstwom traktowanie Unii jako jednolitego rynku w kontekście podatku od osób prawnych, co ułatwiłoby im prowadzenie transgranicznej działalności oraz przyczyniłoby się do wzrostu wymiany handlowej i inwestycji. Wspólnota międzynarodowa zdała sobie niedawno sprawę, że obecne przepisy dotyczące opodatkowania osób prawnych nie odpowiadają już dzisiejszym warunkom. Generalnie, podatek od przedsiębiorstw jest pobierany na poziomie krajowym, podczas gdy otoczenie gospodarcze coraz częściej ma charakter globalny, mobilny i cyfrowy. Modele biznesowe i struktury przedsiębiorstw są bardziej złożone, co ułatwia przenoszenie zysków. Różnice pomiędzy krajowymi systemami podatku od osób prawnych doprowadziły w ostatnim dziesięcioleciu do rozpowszechnienia się agresywnego planowania podatkowego. Ponieważ przy opracowywaniu przepisów krajowych nie jest uwzględniany wymiar transgraniczny działalności gospodarczej, w relacjach pomiędzy różnymi krajowymi systemami podatku od osób prawnych mogą pojawiać się rozbieżności. Te rozbieżności stwarzają ryzyko podwójnego opodatkowania i podwójnego nieopodatkowania, a co za tym idzie zakłócają funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W tych okolicznościach państwa członkowskie mają coraz większe trudności ze skutecznym zwalczaniem praktyk agresywnego planowania podatkowego poprzez jednostronne działania, aby chronić swoje krajowe bazy podatkowe przed erozją i zapobiegać przenoszeniu zysków. Biorąc pod uwagę fakt, że obecnym priorytetem UE jest wspieranie trwałego wzrostu gospodarczego i inwestycji w ramach sprawiedliwego i lepiej zintegrowanego rynku, potrzebne są nowe ramy zapewniające sprawiedliwe i skuteczne opodatkowanie zysków przedsiębiorstw. W tym kontekście CCCTB stanowi skuteczne narzędzie umożliwiające przypisanie dochodu do miejsca, w którym wytworzono daną wartość, za pomocą wzoru uwzględniającego trzy równoważne wskaźniki (tj. aktywa, zatrudnienie i obrót). Ponieważ wskaźniki te są związane z miejscem, w którym przedsiębiorstwo generuje swoje zyski, są one bardziej odporne na praktyki agresywnego planowania podatkowego niż metody cen transferowych powszechnie stosowane do celów podziału zysku. W porównaniu z wcześniejszym wnioskiem w sprawie CCCTB ponownie przedkładany projekt zachowałby jego funkcję przeciwdziałania unikaniu opodatkowania, a także cechy systemu podatku od osób prawnych ułatwiającego handel transgraniczny i inwestycje na rynku wewnętrznym. W obecnej sytuacji przedsiębiorstwa prowadzące działalność transgraniczną podlegają niekiedy aż 28 różnym systemom podatku od osób prawnych. Procedury te stanowią dla nich duże obciążenie, zarówno pod względem nakładów czasowych, jak i gospodarczych, i utrudniają im prowadzenie działalności gospodarczej. Ponownie przedkładany wniosek oferowałby te same zalety, co wniosek w sprawie CCCTB z 2011 r. w zakresie objęcia grup przedsiębiorstw prowadzących podlegającą opodatkowaniu działalność gospodarczą w co najmniej jednym państwie członkowskim jednolitym zbiorem przepisów dotyczących obliczania ich podstawy opodatkowania w całej Unii Europejskiej (UE), przez co podlegałyby one tylko jednej administracji podatkowej („punkt kompleksowej obsługi”). Konsolidacja prowadziłaby w dalszym ciągu automatycznie do kompensacji strat transgranicznych, a zasady dotyczące ustalania cen transferowych nie miałyby zastosowania w obrębie grupy, ponieważ dystrybucja przychodów całej grupy byłaby dokonywana przy zastosowaniu wzoru podziału. Ponownie przedstawiona inicjatywa różni się od wniosku z 2011 r. tym, że ustanawia bezwzględnie obowiązujące przepisy w odniesieniu do grup przekraczających określony próg wielkości, aby zwiększyć odporność systemu na praktyki agresywnego planowania podatkowego. W świetle powyższego jest ważne, aby zapewnić możliwość opcjonalnego stosowania tych przepisów także tym podmiotom, które podlegają wprawdzie podatkowi od osób prawnych w Unii, ale nie spełniają kryteriów kwalifikujących do stosowania wspólnych ram. Działania mające na celu wprowadzenie CCCTB Dyskusje prowadzone w Radzie od 2011 r. unaoczniły, że uchwalenie w całości bardzo ambitnego wniosku w sprawie CCCTB jest mało prawdopodobne, o ile nie zostanie przyjęta strategia jego stopniowego wdrażania. Niektóre elementy wniosku (przede wszystkim konsolidacja podatkowa) są rzeczywiście przedmiotem trudnych debat i mogą utrudnić osiągnięcie postępów w sprawie innych, fundamentalnych elementów systemu. Aby zapobiec tym opóźnieniom w dokonywaniu postępów, Komisja opublikowała w czerwcu 2015 r. plan działania, w którym opowiedziała się za stopniowym podejściem do wdrażania CCCTB. Podejście to zakłada, że prace nad konsolidacją podatkową powinny zostać przełożone na późniejszy etap i rozpocząć się dopiero po osiągnięciu ostatecznego porozumienia w sprawie zbioru bezwzględnie obowiązujących przepisów dotyczących wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych (wspólnej podstawy). Nie zmienia to jednak faktu, że Komisja przedstawi jednocześnie i w ramach tej samej inicjatywy dwa wnioski – jeden w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych, a drugi w sprawie CCCTB. Wniosek z 2011 r. dotyczący CCCTB, który jest obecnie przedmiotem prac w Radzie, zostanie wycofany jednocześnie z przyjęciem przez Komisję nowych wniosków. W tym kontekście niezwykle ważne jest, aby konsolidacja podatkowa pozostała głównym elementem inicjatywy CCCTB, ponieważ poważne przeszkody podatkowe, na które napotykają przedsiębiorstwa w Unii, można usunąć w najskuteczniejszy sposób właśnie w ramach skonsolidowanej grupy. Niniejszy wniosek w sprawie dyrektywy skupia się na tzw. „pierwszym kroku” w ramach strategii stopniowego wdrażania. Ogranicza się on zatem wyłącznie do elementów wspólnej podstawy, tj. przepisów dotyczących obliczania podstawy podatku od osób prawnych, w tym niektórych przepisów mających na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania i przepisów dotyczących międzynarodowego wymiaru proponowanego systemu podatkowego. W porównaniu z wnioskiem z 2011 r. wprowadzono dwa dodatkowe tematy: przepisy zapobiegające faworyzowaniu finansowania dłużnego i możliwość bardzo wysokich odliczeń z tytułu kosztów badań i rozwoju. Zgodnie z planem Komisji konsolidacja podatkowa będzie przedmiotem odrębnego wniosku w sprawie dyrektywy (krok drugi), który zostanie rozpatrzony na kolejnym etapie, tj. po osiągnięciu porozumienia politycznego w sprawie elementów wspólnej podstawy. Do tego czasu wniosek dotyczący CCCTB będzie oczekiwać na rozpatrzenie przez Radę. Aby wynagrodzić podatnikom fakt tymczasowego pozbawienia ich korzyści płynących z konsolidacji podatkowej, ustanowiono mechanizm transgranicznego kompensowania strat przewidujący późniejsze wyrównanie. Mechanizm ten obowiązywałby do momentu wprowadzenia skonsolidowanej podstawy opodatkowania (CCCTB), w ramach której kompensowanie strat transgranicznych stanowi automatyczny rezultat stosowania przepisów. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Ponowne przedłożenie wniosku w sprawie CCCTB stanowi kluczowy element komunikatu Komisji COM(2015) 302 dotyczącego planu działania na rzecz sprawiedliwego i skutecznego systemu opodatkowania przedsiębiorstw w UE, który został przyjęty w dniu 17 czerwca 2015 r. W planie działania wskazano 5 głównych obszarów działania. Dokonano w nim przeglądu polityk w zakresie podatku od osób prawnych, które istnieją w Unii, oraz określono cel polegający na ustanowieniu w UE systemu opodatkowania przedsiębiorstw, w ramach którego zyski z działalności są opodatkowywane w jurysdykcji, w której wytworzono daną wartość. CCCTB jest przedstawiony jako nadrzędna inicjatywa, która mogłaby stanowić niezmiernie skuteczne narzędzie osiągnięcia celu, którym jest sprawiedliwsze i skuteczniejsze opodatkowanie. Ponadto ponownie przedłożony wniosek dotyczący CCCTB zawierałby przepisy wdrażające niektóre z kluczowych działań wskazanych w inicjatywie OECD dotyczącej erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków (BEPS). Elementy te zostały obecnie włączone – w postaci minimalnych standardów – do niedawno przyjętej dyrektywy Rady 2016/1164/UE (zwanej „dyrektywą w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania”). Należy zakładać, że CCCTB będzie obejmować elementy tej dyrektywy mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, ale w nowym kontekście prawnym. Normy te musiałyby mianowicie stanowić część ogólnounijnego systemu opodatkowania osób prawnych i określać bezwzględnie obowiązujące reguły, a nie standardy minimalne. Niniejsza inicjatywa polegająca na ponownym przedstawieniu CCCTB zajmuje ważne miejsce wśród planów Komisji dotyczących sprawiedliwszego opodatkowania. Planuje się, że inicjatywa ta zostanie podana do wiadomości publicznej w tym samym dniu co wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych w relacjach z państwami trzecimi (który wprowadzi zmiany do dyrektywy w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania) i wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie rozstrzygania sporów. Niniejszy wniosek opiera się ponadto na niedawno przyjętych projektach z dziedziny podatków; obok dyrektywy w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania są to zmiany do dyrektywy w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych (z lat 2014 i 2015) i wniosek dotyczący przekształcenia dyrektywy w sprawie odsetek i należności licencyjnych (z 2011 r.). Inicjatywa w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych oraz niektóre zmiany omówione w kontekście dyrektywy w sprawie odsetek i należności licencyjnych uwzględniają bieżące priorytety polityczne dotyczące wzmocnienia unijnego prawa podatkowego, tak aby chroniło przed praktykami agresywnego planowania podatkowego. •Spójność z innymi politykami Unii CCCTB wchodzi w zakres inicjatyw Komisji na rzecz sprawiedliwszego opodatkowania i przyczyniłaby się do usunięcia przeszkód, które powodują zakłócenia utrudniające właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W związku z tym CCCTB uzupełnia w znacznym stopniu unijne prawo spółek i wpisuje się w projekty takie jak unia rynków kapitałowych oraz kilka inicjatyw w dziedzinie przejrzystości podatkowej, wymiany informacji i przeciwdziałania praniu pieniędzy. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna

Niniejszy wniosek wchodzi w zakres stosowania art. 115 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). W treści niniejszego wniosku stwierdzono, że środki uchwalone na podstawie tego artykułu w celu zbliżenia przepisów mają bezpośredni wpływ na ustanowienie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Ponowne przedstawienie inicjatywy CCCTB ma na celu ułatwienie prowadzenia działalności gospodarczej w UE poprzez ustanowienie jednolitego zbioru przepisów w dziedzinie podatku od osób prawnych, który będzie obowiązywał podatników na całym obszarze rynku wewnętrznym, a także zwiększenie odporności tego systemu na agresywne planowanie podatkowe. Oba cele mają wyraźny i bezpośredni wpływ na rynek wewnętrzny, ponieważ zmierzają do wyeliminowania zakłóceń w jego funkcjonowaniu. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Niniejsza inicjatywa jest zgodna z zasadą pomocniczości. Problemy i uwarunkowania stanowiące podstawę do działania mają wprawdzie różne źródła, jak wyjaśniono w poprzednich sekcjach, ale wydaje się, że ich szkodliwe skutki można skutecznie wyeliminować tylko poprzez jedno wspólne rozwiązanie – zbliżenie systemów opodatkowania osób prawnych w Unii ograniczyłoby zakłócenia na rynku poprzez stworzenie sprawiedliwszego i spójniejszego otoczenia podatkowego dla działalności podmiotów gospodarczych. Jest oczywiste, że osiągnięcie tego celu wymaga podjęcia działań na poziomie Unii, a nie w indywidualny i nieskoordynowany sposób przez państwa członkowskie. Inicjatywy planowane i realizowane przez każde państwo członkowskie z osobna utrwaliłyby tylko albo wręcz pogłębiły obecne problemy, gdyż podatnicy nadal mieliby do czynienia z 28 różnymi systemami podatkowymi, a w niektórych przypadkach z kolizjami ich przepisów. Planowane ponowne przedstawienie CCCTB ma odpowiedzieć na potrzebę zwiększenia wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy na rynku wewnętrznym, a także przeciwdziałać praktykom agresywnego planowania podatkowego. Generalnie wszystkie te cele są ukierunkowane na rozwiązanie problemów dotykających więcej niż jedno państwo członkowskie, a zatem bezsprzecznie wymagają wspólnego podejścia. W świetle powyższego ewentualne środki mogą przynieść rezultaty tylko wówczas, gdy przepisy te będą stosowane w jednolity sposób na całym rynku wewnętrznym. W przeciwnym wypadku system opodatkowania osób prawnych w UE pozostanie rozdrobniony i nie będzie w stanie poradzić sobie z przeszkodami podatkowymi ani rozpowszechnianiem się praktyk nieuczciwej konkurencji. Co więcej, praktyki unikania opodatkowania mają obecnie miejsce głównie w kontekście transgranicznym. Możliwości nadużyć czy wykorzystania rozbieżności między krajowymi przepisami dotyczącymi podatku od osób prawnych powstają właśnie na styku różnych systemów podatkowych. Fakt, że UE jest rynkiem wewnętrznym o wysokim stopniu integracji wiąże się z większą skalą działalności transgranicznej, co unaocznia, jak ważne jest uzgodnienie skoordynowanych rozwiązań. Biorąc pod uwagę skalę i efekty planowanego ponownie przedstawianego wniosku, jego cele, tj. minimalizacja zakłóceń wynikających z dotychczasowego współistnienia 28 krajowych systemów podatkowych i stworzenie korzystniejszych warunków dla inwestycji transgranicznych na jednolitym rynku, można lepiej osiągnąć na szczeblu Unii. Większość głównych elementów systemu CCCTB może zostać wdrożonych wyłącznie poprzez wspólne działanie. Możliwe byłoby na przykład wyeliminowanie – w stosunkach między przedsiębiorstwami stosującymi wspólne przepisy dotyczące podatku od osób prawnych – rozbieżności w kwalifikacji prawnej podmiotów lub płatności, które prowadzą do podwójnego opodatkowania lub podwójnego nieopodatkowania. Samodzielne działania państw członkowskich rozwiązałyby te kwestie co najwyżej bilateralnie. Naturalnie, kompensowanie strat transgranicznych będzie działać najskuteczniej wtedy, gdy będą w nim uczestniczyć wszystkie państwa członkowskie, chociaż nie należy tutaj wykluczać podejścia bilateralnego, które stanowi drugie w kolejności najlepsze rozwiązanie. Możliwość nieopodatkowanej wewnętrznej restrukturyzacji grupy, zaprzestanie skomplikowanego ustalania cen transferowych wewnątrz grupy oraz podział przychodów przy zastosowaniu specjalnego wzoru na poziomie grupy mają ponadto tło transgraniczne i mogą zostać wprowadzone jedynie w ramach wspólnych regulacji. •Proporcjonalność Planowane środki są odpowiednie i konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu. Nie wykraczają one poza harmonizację podstawy opodatkowania osób prawnych, która stanowi warunek konieczny eliminacji stwierdzonych przeszkód podatkowych powodujących zniekształcenie rynku wewnętrznego. Przedstawiona ponownie CCCTB nie ogranicza ponadto suwerenności państw członkowskich w odniesieniu do określania wysokości dochodów podatkowych potrzebnych im do osiągnięcia celów polityki budżetowej. W tym zakresie nie ma ona wpływu na prawo państw członkowskich do decydowania o wysokości własnych stawek podatku od osób prawnych. Chociaż Komisja konsekwentnie głosi konieczność skoordynowania krajowych praktyk podatkowych, to nie ulega jednak wątpliwości, że sama koordynacja nie byłaby wystarczająca do wyeliminowania zakłóceń rynku wewnętrznego związanych z podatkami. Doświadczenie pokazuje, że koordynacja jest długotrwałym procesem, a rezultaty wcześniejszych działań tego typu są jak do tej pory skromne. Co więcej, koordynacja podatkowa dotyczy zwykle tylko szczegółowych, ukierunkowanych aspektów i nie jest w stanie rozwiązać wielu różnorodnych problemów napotykanych przez przedsiębiorstwa na rynku wewnętrznym, które wymagają kompleksowego podejścia. Przewiduje się, że zakres obowiązkowego stosowania ponownie przedstawionego wniosku w sprawie CCCTB zostanie wyznaczony w ten sposób, że będzie obejmować tylko niezbędne kategorie podatników, tj. grupy przedsiębiorstw przekraczające określony próg wielkości. Wynika to z faktu, że grupy o wysokich przychodach dysponują na ogół odpowiednimi zasobami, pozwalającymi im angażować się w strategie agresywnego planowania podatkowego. W związku z tym przewidywane przepisy nie wykraczałyby poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatu związanych z lepszym funkcjonowaniem rynku wewnętrznego. •Wybór instrumentu Zakłócenia na rynku wewnętrznym, jak stwierdzono wcześniej, można wyeliminować tylko za pomocą wiążących norm i wspólnych ram prawnych. Wybór instrumentu niewiążącego wiązałby się z ryzykiem, ponieważ państwa członkowskie mogłyby zdecydować, że nie będą go wdrażać wcale, albo wdrożą tylko jego wybrane elementy. Taka sytuacja byłaby bardzo niepożądana. Prowadziłaby ona do niepewności prawa dla podatników i zagrażała osiągnięciu celu, jakim jest powstanie skoordynowanego i spójnego systemu opodatkowania osób prawnych na rynku wewnętrznym. Oprócz tego, ponieważ zakłada się, że system wspólnej podstawy opodatkowania będzie wpływał na budżety krajowe, zwłaszcza poprzez wzór podziału, jest niezwykle ważne, aby przepisy określające jego strukturę były stosowane w sposób jednolity i skuteczny. Szanse na osiągnięcie tego celu są znacznie większe w przypadku wiążących przepisów. Zgodnie z art. 115 TFUE: „Rada, stanowiąc jednomyślnie [...] uchwala dyrektywy w celu zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, które mają bezpośredni wpływ na ustanowienie lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego”. Traktat nakazuje zatem, aby przepisy w obszarze podatków bezpośrednich były uchwalane wyłącznie w formie dyrektyw. Zgodnie z art. 288 TFUE, dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków osiągnięcia tego rezultatu. W świetle tego postanowienia charakter dyrektywy powinien być zatem ogólny, ponieważ kwestie o charakterze technicznym i o dużym stopniu szczegółowości należy pozostawić do decyzji państw członkowskich. 3.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Konsultacje z zainteresowanymi stronami Komisja zorganizowała konsultacje społeczne, aby zaangażować wszystkich interesariuszy i dać zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia ich stanowiska w sprawie ponownego przedstawienia CCCTB. W procesie konsultacji wzięło udział 175 uczestników. Najwięcej odpowiedzi (37 %) wpłynęło od zarejestrowanych stowarzyszeń, a drugi w kolejności największy wkład w konsultacje (32 %) wniosły indywidualne przedsiębiorstwa, z których większość stanowiły MŚP; świadczy to o zainteresowaniu mniejszych przedsiębiorstw wnioskiem.

Poszczególne kategorie respondentów różniły się poglądami w kwestii tego, czy CCCTB jest właściwym instrumentem, aby rozwiązać problem przenoszenia zysków i zmniejszyć obciążenia administracyjne. Generalnie wniosek przyjęto pozytywnie, ale organizacje pozarządowe i podmioty publiczne skupiły się w większym stopniu na wpływie CCCTB na planowanie podatkowe. Przedsiębiorstwa podkreślały natomiast znaczenie, jakie ma dla nich zmniejszenie kosztów przestrzegania przepisów i stworzenie środowiska przyjaznego dla biznesu, które sprzyjałoby inwestycjom. Zwróciły one także uwagę na groźbę wzrostu kosztów administracyjnych w przypadku, gdy centralnym elementem systemu staną się przepisy mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania. Opinie zebrane w trakcie konsultacji publicznych zostały uwzględnione w ocenie skutków: jest o nich mowa w poszczególnych sekcjach i poświęcono im także osobny załącznik. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Ocena skutków obejmuje wyniki trzech badań. 1. Badanie CORTAX udostępnione przez Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej. Model CORTAX jest modelem równowagi ogólnej służącym do oceny skutków reform podatku od osób prawnych w 28 państwach UE za pomocą szczegółowych danych pochodzących z różnych źródeł. 2. Badanie przeprowadzone przez Centrum Europejskich Badań Gospodarczych (ZEW) dotyczące wpływu reformy podatkowej na ograniczenie zjawiska faworyzowania finansowania dłużnego względem finansowania kapitałowego przejawiającego się w kosztach kapitału i efektywnych stawkach podatkowych. Badanie to koncentruje się na obecnym zakresie preferencyjnego traktowania finansowania dłużnego przedsiębiorstw w ramach systemów podatkowych 28 państw członkowskich UE i analizuje, czy różne warianty reformy są w praktyce odpowiednie, aby wyeliminować faworyzowanie finansowania dłużnego i wesprzeć inwestycje. 3. Badanie przeprowadzone przez Centrum Europejskich Badań Gospodarczych (ZEW) na temat wpływu planowania podatkowego na efektywne stawki podatkowe. W badaniu tym obliczono średnie i krańcowe efektywne stawki podatkowe, które uwzględniają możliwość stosowania przez przedsiębiorstwa wielonarodowe zaawansowanych strategii planowania podatkowego, w tym wykorzystania preferencyjnych systemów podatkowych. •Ocena skutków Głównym wariantem strategicznym, który jest brany pod uwagę, jest wniosek w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych; przeanalizowano jednak również skutki samego pierwszego etapu bez wprowadzenia konsolidacji. Najważniejsza decyzja dotyczy zakresu takiej podstawy opodatkowania, tzn. wyboru osób prawnych, do których miałaby ona zastosowanie. Główne rozważane warianty to obowiązkowe stosowanie CCCTB przez wszystkie przedsiębiorstwa albo tylko przez pewną podgrupę przedsiębiorstw. Przeanalizowano szereg rozwiązań problemu faworyzowania finansowania dłużnego w ramach obecnych systemów podatkowych. Dostępne są dwa główne działania: dopuszczenie możliwości odliczania zarówno kosztów finansowania dłużnego, jak i finansowania kapitałowego lub zniesienie możliwości odliczania kosztów obu tych typów finansowania. Jeśli chodzi o zachęty do działalności badawczo-rozwojowej, najważniejsze warianty obejmują ulgę podatkową z tytułu kosztów inwestycji badawczo-rozwojowych, ale jej wysokość jest różna. Ocena poszczególnych wariantów pozwoliła wyłonić wariant preferowany: CCCTB powinna być obowiązkowa w przypadku dużych przedsiębiorstw, przewidywać ulgę z tytułu wzrostu i inwestycji oraz ulgę z tytułu kosztów badań i rozwoju. Ulga z tytułu wzrostu i inwestycji obejmuje odliczenia kosztów finansowania dłużnego i kapitałowego ograniczone pewnymi progami, aby zapobiec zjawiskom nadużyć i planowania podatkowego. Celem ulgi z tytułu kosztów badań i rozwoju jest przynajmniej utrzymanie zachęt podatkowych już istniejących w tym obszarze. Analiza pokazuje, że CCCTB ma wyraźną przewagę nad alternatywnym wariantem polegającym na niepodejmowaniu żadnych działań. Przewiduje się, że dzięki wdrożeniu preferowanego wariantu systemy podatkowe staną się sprawiedliwsze i powstaną równe warunki działania, za sprawą skutecznego wyeliminowania zachęt do agresywnego planowania podatkowego w UE. Przyczyniłoby się to do zapewnienia, aby korporacje ponosiły sprawiedliwie przypadającą na nie część obciążeń podatkowych, i poprawiłoby morale podatników. Ponadto wariant ten zlikwidowałby skutecznie transgraniczne przeszkody podatkowe w UE. Konsolidacja podatkowa jest wprawdzie ważna z punktu widzenia zapobiegania unikaniu zobowiązań podatkowych, ale już same przepisy dotyczące wspólnej podstawy mogłyby wyeliminować niektóre formy przenoszenia zysków, takie jak wykorzystywanie rozbieżności pojawiających się na styku systemów podatkowych. Wprowadzenie ulgi z tytułu wzrostu i inwestycji traktującej w podobny sposób zarówno finansowanie dłużne, jak i finansowanie kapitałowe, zmniejsza zakłócenia mające wpływ na decyzje finansowe przedsiębiorstw. Zachęty podatkowe do działalności badawczo-rozwojowej będą nie tylko utrzymane, ale zostaną dodatkowo ulepszone i ujednolicone. Spodziewane korzyści gospodarcze wynikające z wniosku są pozytywne. Wspólna podstawa opodatkowania osób prawnych przewidująca kompensowanie strat transgranicznych i ulgę z tytułu wzrostu i inwestycji przyniosłaby wzrost inwestycji i zatrudnienia wynoszący potencjalnie – odpowiednio – 3,6 % i 0,5 %. W sumie wzrost gospodarczy zwiększyłby się nawet o 1,3 %. Oczekuje się zmniejszenia kosztów przestrzegania przepisów, w szczególności po wprowadzeniu CCCTB (redukcja czasu poświęcanego na przestrzeganie przepisów o 10 % i redukcja kosztów o 2,5 %). Koszty ustanowienia jednostki zależnej zmniejszyłyby się maksymalnie o 67 %, co ułatwiłoby przedsiębiorstwom (w tym MŚP) ekspansję zagraniczną. Analiza wskazuje, że wariant preferowany nie ma żadnych istotnych skutków środowiskowych. Skutki społeczne będą także ograniczone. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Koszty przestrzegania przepisów prawa podatkowego są poważnym obciążeniem dla przedsiębiorstw, a ich ograniczenie będzie stanowić jedną z najważniejszych korzyści płynących z wdrożenia CCCTB. Szacunkowe koszty przestrzegania przepisów wynoszą w przypadku dużych przedsiębiorstw ok. 2 % zapłaconych podatków, ale w przypadku MŚP już ok. 30 %. Szacuje się, że koszty przestrzegania przepisów rosną proporcjonalnie do skali prowadzonej działalności transgranicznej i liczby posiadanych jednostek zależnych. Dane dotyczące reform podatkowych pokazują, że po wybuchu kryzysu wprowadzono liczne reformy podatku od osób prawnych i środki mające na celu wzmocnienie międzynarodowych ram zwalczania nadużyć. W świetle powyższego główną zaletą pozostaje zmniejszenie kosztów przestrzegania przepisów w przypadku ustanowienia nowej jednostki zależnej: szacuje się, że nakłady czasowe na ustanowienie nowej jednostki zależnej w państwie członkowskim zmniejszą się o 62–67 %. W ocenie skutków oszacowano, że po wdrożeniu CCCTB czas poświęcany na działania związane z przestrzeganiem przepisów zmniejszy się o 8 %, przy czym na potrzeby tej analizy skupiono się na kosztach powtarzających się, pomijając jednorazowe koszty dostosowawcze. W oparciu o te szacunki dotyczące oszczędności czasu można spróbować określić rząd wielkości łącznych oszczędności kosztów, które wynikałyby z CCCTB. W przypadku rozszerzenia działalności za granicę przez 5 % średnich przedsiębiorstw można oczekiwać jednorazowych oszczędności w wysokości ok. 1 mld EUR. W przypadku stosowania CCCTB przez wszystkie podmioty wielonarodowe powtarzające się koszty przestrzegania przepisów mogą spaść o ok. 0,8 mld EUR. Administracje podatkowe zostaną odciążone dzięki ograniczeniu liczby spraw dotyczących cen transferowych, z którymi będą miały do czynienia, i generalnie mniejszej liczbie wszystkich spraw, jako że sprawy podatkowe grupy spółek będą prowadzone głównie przez organy administracji tego państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę jednostka dominująca. Z drugiej strony, dopóki system CCCTB nie zostanie obowiązkowo wprowadzony wobec wszystkich przedsiębiorstw, administracje krajowe będą ponosić dodatkowe koszty przestrzegania przepisów ze względu na konieczność utrzymywania dwóch równoległych systemów. Aby osiągnąć cel polegający na większej sprawiedliwości systemu podatkowego w sposób zgodny z zasadą proporcjonalności, wariant preferowany odnoszący się do CCCTB zakłada, że system ten powinien być obowiązkowy tylko dla pewnej grupy przedsiębiorstw, wyróżnionej na podstawie kryterium wielkości. Mikroprzedsiębiorstwa oraz MŚP są zatem zwolnione z obowiązku stosowania CCCTB. Ograniczenie zakresu obowiązkowego stosowania do grup do celów rachunkowości, których skonsolidowane obroty przekraczają 750 mln EUR, ma na celu „uchwycenie” przeważającej większości (ok. 64 %) obrotów generowanych przez grupy i zmniejsza jednocześnie ryzyko objęcia tym zakresem grup działających wyłącznie na rynku krajowym. Próg ten jest zgodny z podejściem przyjętym w innych unijnych inicjatywach przeciwdziałających unikaniu opodatkowania. Jeśli chodzi o przedsiębiorstwa, które nie mają obowiązku stosować CCCTB, wniosek oferuje im możliwość dobrowolnego wyboru systemu CCCTB. Opcja ta zapewnia maksymalną elastyczność MŚP i mikroprzedsiębiorstwom – pozwala tej grupie przedsiębiorstw czerpać korzyści z CCCTB, nie nakładając jednocześnie takiego obowiązku. 4.WPŁYW NA BUDŻET Niniejszy wniosek dotyczący dyrektywy nie ma wpływu finansowego na budżet Unii Europejskiej. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

•Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Komisja dokona przeglądu stosowania niniejszej dyrektywy po upływie pięciu lat od jej wejścia w życie i przedstawi Radzie sprawozdanie dotyczące jej działania. Państwa członkowskie powinny przekazać Komisji tekst przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw) Zobacz motyw 22. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Niniejszy wniosek stanowi tzw. „pierwszy krok” (wspólną podstawę opodatkowania osób prawnych) w ramach dwuetapowego podejścia do ogólnounijnego systemu podatku od osób prawnych i ustanawia wspólne przepisy dotyczące obliczania podstawy opodatkowania przedsiębiorstw i stałych zakładów w Unii. Zakres: w odróżnieniu od wniosku z 2011 r., który ustanawiał system opcjonalny dla wszystkich osób prawnych, niniejsza dyrektywa będzie bezwzględnie obowiązująca wobec przedsiębiorstw należących do grup przekraczających określony próg wielkości. Kryterium ustalania progu wielkości będzie odnosić się do całkowitych skonsolidowanych przychodów grupy, która składa skonsolidowane sprawozdania finansowe. Ponadto, aby osiągnąć pewien stopień spójności pomiędzy tymi dwoma krokami (tzn. wspólną podstawą opodatkowania osób prawnych i CCCTB), przedsiębiorstwa będą musiały spełnić warunki kwalifikujące je do konsolidacji, aby mogły zostać objęte zakresem obowiązkowego stosowania wspólnej podstawy. Zapewni to automatyczne przejście wszystkich podatników objętych przepisami wspólnej podstawy do systemu CCCTB po wprowadzeniu inicjatywy w jej pełnej formie i uchwaleniu przepisów określających wzory na potrzeby konsolidacji i podziału. Te wspólne przepisy będą również mogły być opcjonalnie stosowane przez podmioty, które nie spełniają tych warunków. Definicja „stałego zakładu”: definicja pojęcia „stałego zakładu” stosowanego w niniejszej dyrektywie odpowiada blisko definicji „stałego zakładu” zalecanej w związku z inicjatywą BEPS i zawartej w modelowej konwencji OECD. Inaczej niż we wniosku z 2011 r. zmieniona definicja obejmuje jedynie stałe zakłady znajdujące się w Unii i należące do podatnika będącego rezydentem do celów podatkowych w Unii. Celem definicji jest zapewnienie, aby wszyscy zainteresowani podatnicy rozumieli to pojęcie w taki sam sposób, i zapobieganie powstawaniu rozbieżności wskutek odmiennych definicji. Określenie wspólnej definicji stałego zakładu znajdującego się w państwie trzecim lub znajdującego w Unii, ale należącego do podatnika, który jest rezydentem dla celów podatkowych w państwie trzecim, nie wydawało się konieczne. Aspekty związane z państwami trzecimi pozostawia się zatem do uregulowania w drodze bilateralnych konwencji podatkowych i w przepisach krajowych. Podstawa opodatkowania: jest szeroko zakreślona. Opodatkowaniu będą podlegać wszystkie przychody, o ile nie zostaną wyraźnie zwolnione. Dochody z dywidend i przychody ze zbycia posiadanych udziałów (akcji) w przedsiębiorstwie spoza grupy będą zwolnione z podatku, o ile odpowiednie udziały kapitałowe wynoszą co najmniej 10 procent, w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Na analogicznej zasadzie zyski stałych zakładów będą również zwolnione z podatku w państwie siedziby głównej. Przychody podlegające opodatkowaniu ulegną pomniejszeniu o koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz o pewne inne pozycje. Nowy wniosek dotyczący wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych przejmie z wniosku z 2011 r. również wykaz kosztów niepodlegających odliczeniu, z pewnymi zmianami, które są wymagane w celu zapewnienia spójności. Aby wspierać innowacje w gospodarce, ponownie przedstawiana inicjatywa wprowadzi bardzo wysokie odliczenia z tytułu kosztów badań i rozwoju do już hojnego systemu odliczeń w tym obszarze, który przewidziano we wniosku z 2011 r. Ustalona we wcześniejszym wniosku podstawowa reguła dotycząca odliczania kosztów badań i rozwoju będzie zatem nadal obowiązywać; nakłady poniesione na badania i rozwój będą zatem w całości ujmowane jako koszty w roku, w którym je poniesiono (z wyjątkiem kosztów nieruchomości). W przypadku wydatków na badania i rozwój nieprzekraczających 20 000 000 EUR podatnicy będą ponadto uprawnieni do rocznego dodatkowego odliczenia według bardzo wysokiej stawki 50 %. Jeżeli wydatki na badania i rozwój przekraczają kwotę 20 000 000 EUR, podatnicy mogą odliczyć 25 % kwoty nadwyżki. Uznając, że jedną z najważniejszych inicjatyw politycznych dotyczących funkcjonowania jednolitego rynku jest wspieranie małych i innowacyjnych przedsiębiorstw, ponownie przedstawiany wniosek w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych wprowadzi ulepszone, bardzo wysokie odliczenia dla małych przedsiębiorstw rozpoczynających działalność, które nie posiadają przedsiębiorstw powiązanych i wyróżniają się innowacyjnością (kategoria ta obejmie w szczególności przedsiębiorstwa typu start-up). W tym kontekście podatnicy kwalifikujący się – zgodnie z dyrektywą – jako przedsiębiorstwa typu start-up mogą odliczyć 100 % swoich kosztów badawczo-rozwojowych, o ile koszty te nie przekraczają 20 000 000 EUR i pod warunkiem że podatnicy ci nie mają żadnych przedsiębiorstw powiązanych. Ograniczenie możliwości odliczania odsetek: jest to nowa reguła (nie było jej we wniosku z 2011 r.), która znajduje się także w dyrektywie w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania i została szczegółowo przeanalizowana w ramach inicjatywy BEPS. Ogranicza ona możliwość odliczania kosztów odsetek (i innych kosztów finansowych), aby zniechęcić do praktyk polegających na przenoszeniu zysków do państw o niskich stawkach podatkowych. Reguła ta dopuszcza pełne odliczenie kosztów odsetek (i innych kosztów finansowych) w zakresie, w jakim mogą one być skompensowane z przychodami z odsetek (i innymi przychodami finansowymi), które podlegają opodatkowaniu. Wszelkie nadwyżki kosztów odsetek będą podlegały ograniczeniom dotyczącym możliwości odliczenia, które zostaną ustalone przez odniesienie do podlegającego opodatkowaniu wyniku finansowego podatnika przed odsetkami, opodatkowaniem, deprecjacją i amortyzacją (EBITDA). Ulga z tytułu wzrostu i inwestycji („AGI”): ponownie przedstawiana inicjatywa ma na celu wyrównanie asymetrii przejawiającej się w tym, że odsetki płacone od kredytów i pożyczek podlegają odliczeniu (do pewnej wysokości) od wspólnej podstawy podatników, podczas gdy możliwość ta nie jest dostępna w przypadku podziału zysków. W rezultacie finansowanie dłużne jest znacznie korzystniejsze od finansowania kapitałowego. Z uwagi na związane z tą asymetrią ryzyko wzrostu zadłużenia przedsiębiorstw ponownie przedstawiany wniosek dotyczący wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych obejmuje przepis zapobiegający faworyzowaniu finansowania dłużnego, aby zneutralizować obecne uregulowania, które zniechęcają do finansowania kapitałowego. Podatnicy otrzymają ulgę z tytułu wzrostu i inwestycji, w ramach której podwyższenie ich kapitału własnego będzie podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania po spełnieniu pewnych warunków, takich jak stosowanie środków zapobiegających potencjalnym efektom kaskadowym i przepisów mających na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania. W ramach przeglądu wspólnej podstawy opodatkowania Komisja zwróci szczególną uwagę na funkcjonowanie AGI pod kątem ewentualnej potrzeby skorygowania jej definicji oraz kalibracji. Amortyzacja: główna idea przepisu, zgodnie z którym aktywa trwałe powinny podlegać amortyzacji do celów podatkowych – z zastrzeżeniem pewnych wyjątków – pozostaje bez zmian w stosunku do wniosku z 2011 r. W ramach obecnej inicjatywy indywidualną amortyzacją będzie jednak objętych więcej aktywów, ponieważ z systemu pakietów aktywów usunięto średnioterminowe rzeczowe aktywa trwałe. Straty: tak jak we wniosku z 2011 r. podatnikom zezwala się na nieograniczone w czasie przenoszenie strat na kolejne okresy i nie przewiduje się maksymalnych rocznych pułapów kwot podlegających odliczeniu. Dyrektywa powiązuje ograniczenie możliwości odliczenia odsetek ze sposobem traktowania strat do celów podatkowych. Zdecydowano się zatem na wariant polityki przewidujący wprowadzenie bardzo skutecznego ograniczenia możliwości odliczenia odsetek, w efekcie którego wszelkie kwoty kwalifikujące się jako strata odzwierciedlają wynik działalności handlowej. Reguła ta została ponadto wzmocniona klauzulą zapobiegającą nadużyciom, aby zniechęcić do prób obchodzenia przepisów dotyczących odliczania strat przez zakup deficytowych spółek. Tymczasowy mechanizm kompensowania strat przewidujący wyrównanie: W celu częściowego zrekompensowania braku korzyści wynikających z transgranicznej konsolidacji w ramach „pierwszego kroku” będzie można uwzględniać, po spełnieniu rygorystycznych warunków, straty poniesione przez jednostkę bezpośrednio zależną lub stały zakład położone w innym państwie członkowskim. Ulga ta będzie mieć charakter tymczasowy, ponieważ spółka dominująca doda z powrotem do swojej podstawy opodatkowania – odpowiednio do kwoty wcześniej odliczonych strat – późniejsze zyski osiągnięte przez jej jednostki bezpośrednio zależne lub stałe zakłady. Oprócz tego, jeśli takie włączenie odliczonych strat z powrotem do podstawy opodatkowania nie zostanie dokonane w wyznaczonym kilkuletnim terminie, następuje ono automatycznie. Przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania: podobnie jak w przypadku wniosku z 2011 r. system będzie obejmował szereg przepisów zapobiegających unikaniu opodatkowania. Brzmienie przepisów ogólnych przeciw unikaniu opodatkowania (GAAR) jest zgodne z tekstem znajdującym się w dyrektywie w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania i zostało uzupełnione środkami mającymi na celu ograniczenie określonych typów praktyk unikania opodatkowania. Aby zapobiec dyskryminacji, niezwykle ważne będzie zapewnienie w praktyce jednolitego stosowania przepisów ogólnych przeciw unikaniu opodatkowania w sytuacjach wewnątrzkrajowych, w obrębie Unii i w relacjach z państwami trzecimi, tak aby ich zakres i wyniki stosowania były takie same zarówno w przypadku sytuacji wewnętrznych, jak i transgranicznych. Jeśli chodzi o szczególne środki przeciwdziałające unikaniu opodatkowania, zwykle konieczne jest ustalenie poziomu opodatkowania po drugiej stronie granicy, aby móc stwierdzić, czy podatnik podlega podatkowi od dochodów, które zostały wygenerowane za granicą. Przepisy te obejmują klauzulę zamiany („switch over”) ukierunkowaną na pewne typy dochodów pochodzących z państwa trzeciego. Ma ona zapewnić, aby dochody podlegały opodatkowaniu w Unii w przypadku, gdy w państwie trzecim zostały opodatkowane poniżej pewnego poziomu. Prawo dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych dotyczy głównie przepisu dyrektywy w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania i powoduje, że dochody kontrolowanej jednostki zależnej, która jest nisko opodatkowana, są przypisywane z powrotem jej jednostce dominującej, aby zniechęcić do przenoszenia zysków. Reguły dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych powinny również objąć zyski stałych zakładów, jeżeli zyski te nie podlegają opodatkowaniu lub są zwolnione z podatku w państwie członkowskim podatnika. Rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych: Ponieważ rozbieżności tego typu powstają wskutek krajowych różnic w kwalifikacji prawnej określonych typów podmiotów lub płatności finansowych, nie powinny one normalnie występować w przypadku przedsiębiorstw stosujących wspólne przepisy na potrzeby obliczania swojej podstawy opodatkowania. Z uwagi jednak na fakt, że rozbieżności tego typu będą prawdopodobnie istnieć pomiędzy ramami wspólnej podstawy a systemami podatkowymi państw członkowskich lub krajów trzecich, niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy stanowiące, że jedna z dwóch jurysdykcji, których dotyczą rozbieżności, odmawia odliczenia płatności lub zapewnia, aby odpowiedni dochód był ujmowany we wspólnej podstawie. 2016/0337 (CNS)

Wniosek DYREKTYWA RADY w sprawie wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 115, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Przedsiębiorstwa zamierzające prowadzić działalność w innych państwach Unii Europejskiej napotykają poważne przeszkody oraz zniekształcenia rynku wynikające z faktu współistnienia 28 odmiennych systemów podatku od osób prawnych. Struktury planowania podatkowego stają się coraz bardziej wyrafinowane – obejmują coraz nowe jurysdykcje i skutecznie wykorzystują szczegóły techniczne systemu podatkowego lub rozbieżności pomiędzy dwoma lub więcej systemami podatkowymi w celu zredukowania zobowiązań podatkowych przedsiębiorstw. Chociaż sytuacje te unaoczniają słabości o zupełnie odmiennym charakterze, to każda z nich prowadzi do powstania przeszkód utrudniających właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Działanie mające na celu rozwiązanie tych problemów powinno być zatem ukierunkowane na oba typy niedoskonałości rynku. (2)Aby wesprzeć prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, środowisko opodatkowania osób prawnych w Unii należy ukształtować zgodnie z zasadą, że przedsiębiorstwa ponoszą sprawiedliwie przypadającą na nie część obciążeń podatkowych w tej jurysdykcji lub tych jurysdykcjach, gdzie generowane są ich zyski. Konieczne jest zatem ustanowienie mechanizmów zniechęcających przedsiębiorstwa do wykorzystywania rozbieżności między krajowymi systemami podatkowymi w celu zaniżenia swoich zobowiązań podatkowych. Równie ważne jest stymulowanie wzrostu i rozwoju gospodarczego w ramach rynku wewnętrznego przez ułatwianie handlu transgranicznego i inwestycji przedsiębiorstw. W tym celu konieczne jest wyeliminowanie w Unii ryzyka zarówno podwójnego opodatkowania, jak i podwójnego nieopodatkowania poprzez usunięcie rozbieżności pomiędzy współistniejącymi krajowymi systemami podatków od osób prawnych. Należy jednocześnie zapewnić przedsiębiorstwom łatwe do stosowania ramy podatkowe i prawne, których potrzebują, aby rozwijać swoją działalność gospodarczą i rozszerzać ją na inne państwa Unii. W tym kontekście należy także wyeliminować utrzymujące się przypadki dyskryminacji. (3)Jak wskazano we wniosku z dnia 16 marca 2011 r. dotyczącym dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych, system podatku od osób prawnych traktujący Unię jako jednolity rynek w kontekście obliczania podstawy podatku od osób prawnych ułatwiłby prowadzenie transgranicznej działalności przedsiębiorstwom będącym rezydentami w Unii oraz przyczyniłby się do realizacji celu, jakim jest uczynienie Unii bardziej konkurencyjnym miejscem do inwestowania na arenie międzynarodowej. Wniosek z 2011 r. w sprawie CCCTB skupiał się na celu polegającym na ułatwieniu rozszerzania działalności handlowej przedsiębiorstw na terytorium Unii. Obok tego celu należy również zwrócić uwagę, że CCCTB może być bardzo skutecznym narzędziem poprawiającym funkcjonowanie rynku wewnętrznego poprzez zapobieganie praktykom unikania opodatkowania. W tym świetle należy przedstawić ponownie inicjatywę dotyczącą CCCTB, aby uwzględnić – na równi – zarówno aspekt związany z ułatwianiem działalności, jak i funkcję inicjatywy polegającą na przeciwdziałaniu unikaniu podatków. Takie podejście będzie najlepiej służyło celowi, jakim jest zlikwidowanie zakłóceń w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. (4)Zważywszy na konieczność podjęcia szybkiego działania w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zwiększenie – z jednej strony – jego przyjazności dla handlu i inwestycji i – z drugiej strony – jego odporności na praktyki unikania zobowiązań podatkowych, konieczne jest podzielenie ambitnej inicjatywy CCCTB na dwa odrębne wnioski. W ramach pierwszego etapu należy uchwalić przepisy dotyczące wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych, a dopiero w następnej kolejności zająć się kwestią konsolidacji. (5)Wiele struktur agresywnego planowania podatkowego ma zwykle miejsce w kontekście transgranicznym, co zakłada, że uczestniczące w nich grupy przedsiębiorstw posiadają pewne minimalne zasoby. Wychodząc z tego założenia, stosowanie przepisów dotyczących wspólnej podstawy powinno być obowiązkowe jedynie dla przedsiębiorstw należących do dużych grup, co będzie również zgodne z zasadą proporcjonalności. W tym celu należy określić próg wielkości na podstawie całkowitych skonsolidowanych przychodów grupy, która składa skonsolidowane sprawozdania finansowe. Ponadto, aby zapewnić spójność pomiędzy tymi dwoma krokami w ramach inicjatywy CCCTB, przepisy dotyczące wspólnej podstawy powinny mieć bezwzględnie obowiązującą moc wobec przedsiębiorstw, które byłyby traktowane jako grupa w przypadku wdrożenia inicjatywy w jej pełnej postaci. Aby lepiej służyć celowi, jakim jest ułatwianie wymiany handlowej i inwestycji na rynku wewnętrznym, powinna istnieć możliwość opcjonalnego stosowania przepisów dotyczących wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych także przez przedsiębiorstwa, które nie spełniają tych kryteriów. (6)Konieczne jest zdefiniowanie pojęcia stałego zakładu znajdującego się w Unii i należącego do podatnika będącego rezydentem do celów podatkowych w Unii. Celem definicji jest zapewnienie, aby wszyscy zainteresowani podatnicy rozumieli to pojęcie w taki sam sposób, i zapobieganie powstawaniu rozbieżności wskutek odmiennych definicji. Z drugiej strony, nie należy uważać za konieczne posiadania wspólnej definicji stałego zakładu znajdującego się w państwie trzecim lub znajdującego się w Unii, ale należącego do podatnika, który jest rezydentem do celów podatkowych w państwie trzecim. Aspekty te należy raczej pozostawić do uregulowania w drodze bilateralnych konwencji podatkowych i w przepisach krajowych ze względu na złożoność kwestii związanych z umowami międzynarodowymi. (7)Aby ograniczyć ryzyko unikania opodatkowania, które zakłóca funkcjonowanie rynku wewnętrznego, wspólną podstawę opodatkowania osób prawnych należy zakreślić szeroko. Wychodząc z tego założenia, opodatkowaniu powinny podlegać wszystkie przychody, o ile nie zostaną wyraźnie zwolnione. W przypadku udziałów kapitałowych wynoszących co najmniej 10 % dochody z dywidend i przychody ze zbycia posiadanych udziałów (akcji) w przedsiębiorstwie spoza grupy powinny być zwolnione z podatku, w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych.Na analogicznej zasadzie zyski stałych zakładów powinny być również zwolnione z podatku w państwie siedziby głównej. Uznaje się również, że zwolnienie dochodów uzyskanych za granicą tak samo spełnia wymóg uproszczenia na rzecz przedsiębiorstw. Przyznając ulgi z tytułu podwójnego opodatkowania, większość państw członkowskich faktycznie zwalnia obecnie z opodatkowania dywidendy oraz przychody ze zbycia udziałów (akcji), unikając w ten sposób obliczania przysługującej podatnikowi kwoty odliczenia z tytułu podatku zapłaconego za granicą, w szczególności w przypadku gdy obliczając przysługujące odliczenia, należy uwzględnić kwotę podatku od osób prawnych zapłaconą przez przedsiębiorstwo wypłacające dywidendę. (8)Przychody podlegające opodatkowaniu powinny ulegać pomniejszeniu o koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz o pewne inne pozycje. Podlegające odliczeniu koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej powinny standardowo obejmować wszystkie koszty związane ze sprzedażą oraz koszty związane z osiągnięciem, zachowaniem i zabezpieczeniem dochodu. Aby wspierać innowacje w gospodarce i modernizować rynek wewnętrzny, należy przewidzieć odliczenia kosztów badań i rozwoju, w tym bardzo wysokie odliczenia, które powinny być w całości ujmowane jako koszty w roku, w którym je poniesiono (z wyjątkiem kosztów nieruchomości). Małe, rozpoczynające działalność przedsiębiorstwa, które nie posiadają przedsiębiorstw powiązanych i wyróżniają się innowacyjnością (kategoria ta obejmie w szczególności przedsiębiorstwa typu start-up), należy wesprzeć również ulepszonymi, bardzo wysokimi odliczeniami kosztów badań i rozwoju. Aby zapewnić pewność prawa, powinien również powstać wykaz kosztów niepodlegających odliczeniu. (9)Ostatnie wydarzenia mające związek z międzynarodowym opodatkowaniem uwidoczniły, że wielonarodowe grupy przedsiębiorstw dążące do zmniejszenia swoich globalnych zobowiązań podatkowych coraz częściej korzystają z uzgodnień mających na celu unikanie opodatkowania, które prowadzą do erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków w drodze nadmiernych płatności z tytułu odsetek. Z tego względu konieczne jest ograniczenie możliwości odliczania kosztów odsetek (i innych kosztów finansowych), aby zniechęcać do takich praktyk. W tym kontekście odliczanie odsetek (i innych kosztów finansowych) powinno być dopuszczalne bez żadnych ograniczeń tylko w zakresie, w jakim koszty te mogą być skompensowane z przychodami z odsetek (i innymi przychodami finansowymi), które podlegają opodatkowaniu Wszelkie nadwyżki kosztów odsetek powinny jednak podlegać ograniczeniom dotyczącym możliwości odliczenia, które zostaną ustalone przez odniesienie do podlegającego opodatkowaniu wyniku finansowego podatnika przed odsetkami, opodatkowaniem, deprecjacją i amortyzacją (EBITDA).

(10)Fakt, że odsetki płacone od kredytów i pożyczek podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania podatnika, podczas gdy taka możliwość nie istnieje w odniesieniu do podziału zysków, wyraźnie uprzywilejowuje finansowanie dłużne w stosunku do finansowania kapitałowego. Z uwagi na ryzyko wzrostu zadłużenia przedsiębiorstw związane z tą asymetrią należy koniecznie przewidzieć środki neutralizujące obecne mniej korzystne traktowanie finansowania kapitałowego. Aby zaradzić tej sytuacji, planuje się przyznanie podatnikom ulgi z tytułu wzrostu i inwestycji, w ramach której podwyższenie kapitału podatnika powinno podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania, po spełnieniu pewnych warunków. W związku z wprowadzeniem tej ulgi konieczna będzie ochrona systemu przed efektami kaskadowymi i wyłączenie w tym celu wartości podatkowej udziału podatnika w przedsiębiorstwach powiązanych. Kolejnym wymaganym działaniem jest ustanowienie reguł przeciwdziałających unikaniu opodatkowania, które zapewnią właściwą odporność temu systemowi. (11)Aktywa trwałe powinny podlegać amortyzacji do celów podatkowych z zastrzeżeniem pewnych wyjątków. Podczas gdy długo- i średnioterminowe rzeczowe aktywa trwałe oraz wartości niematerialne i prawne należy amortyzować osobno, wszystkie pozostałe aktywa podlegające amortyzacji należy grupować w pakiety. Amortyzacja aktywów w pakiecie upraszcza formalności zarówno dla organów podatkowych, jak i podatników, pozwalając uniknąć konieczności tworzenia i prowadzenia wykazu wszystkich rodzajów składników aktywów trwałych i ich okresów użytkowania. (12)Aby zniechęcić do przenoszenia pasywnych dochodów (głównie finansowych) z przedsiębiorstw podlegających wysokiemu opodatkowaniu, wszelkie ewentualne straty poniesione przez te przedsiębiorstwa na koniec roku podatkowego należy zasadniczo uznawać za wynik działalności handlowej. Wychodząc z tego założenia, podatnicy powinni mieć możliwość nieograniczonego w czasie przenoszenia strat na kolejne okresy, przy czym nie powinny istnieć maksymalne roczne pułapy kwot podlegających odliczeniu. Ponieważ możliwość przenoszenia strat na kolejne okresy ma na celu zapewnić zapłatę przez podatnika podatku od swoich rzeczywistych dochodów, nie ma powodu, aby określać maksymalny okres przenoszenia strat. Jeśli chodzi o możliwość przenoszenia strat na uprzednie okresy, nie ma potrzeby wprowadzania takiego przepisu, ponieważ państwa członkowskie stosunkowo rzadko stosują to rozwiązanie, które zwykle nadmiernie komplikuje system. Należy ponadto ustanowić klauzulę zapobiegającą nadużyciom, aby zapobiegać lub przeciwdziałać próbom obchodzenia przepisów dotyczących odliczania strat przez zakup deficytowych spółek. (13)Aby poprawić przepływy pieniężne przedsiębiorstw – na przykład przez kompensowanie strat z tytułu rozruchu działalności w jednym państwie członkowskim z zyskami w innym państwie członkowskim – oraz zachęcić do rozszerzania działalności na inne państwa Unii, podatnicy powinni mieć prawo do tymczasowego uwzględnienia strat poniesionych przez ich jednostki bezpośrednio zależne i stałe zakłady położone w innym państwie członkowskim. W tym celu spółka dominująca lub siedziba główna znajdująca się w państwie członkowskim powinna mieć możliwość odliczenia od swojej podstawy opodatkowania w danym roku podatkowym strat poniesionych w tym samym roku podatkowym przez jej jednostki bezpośrednio zależne lub stałe zakłady znajdujące się w innych państwach członkowskich, proporcjonalnie do posiadanych w nich udziałów. Spółka dominująca powinna wówczas mieć obowiązek dodać z powrotem do swojej podstawy opodatkowania – odpowiednio do kwoty wcześniej odliczonych strat – późniejsze zyski osiągnięte przez te jednostki bezpośrednio zależne lub stałe zakłady. Z uwagi na konieczność ochrony krajowych dochodów podatkowych, odliczone straty powinny być automatycznie włączane z powrotem do podstawy opodatkowania, jeśli takiego włączenia nie dokonano już wcześniej w wyznaczonym kilkuletnim terminie lub jeśli przestały być spełniane wymogi dotyczące kwalifikowania się jako jednostka bezpośrednio zależna lub stały zakład. (14)Aby zapobiec erozji bazy podatkowej jurysdykcji, w których obowiązują wyższe stawki podatkowe, wskutek przenoszenia zysków do państw oferujących niższe stawki za pomocą zawyżonych cen transferowych, transakcje między podatnikiem a jego przedsiębiorstwem powiązanym lub przedsiębiorstwami powiązanymi powinny podlegać korekcie cen zgodnie z zasadą ceny rynkowej stanowiącej powszechnie stosowane kryterium. (15)Niezwykle ważne jest ustanowienie odpowiednich środków przeciwdziałających unikaniu opodatkowania, aby wzmocnić odporność przepisów dotyczących wspólnej podstawy na praktyki agresywnego planowania podatkowego. W szczególności, system powinien przewidywać przepis ogólny przeciw unikaniu opodatkowania („GAAR”) uzupełniony środkami ustanowionymi w celu ograniczenia konkretnych rodzajów praktyk posiadających znamiona unikania opodatkowania. Biorąc pod uwagę fakt, że funkcją GAAR jest zwalczanie nadużyć podatkowych, w odniesieniu do których nie zostały jeszcze przyjęte specjalnie ukierunkowane przepisy, służą one wypełnianiu luk, ale nie powinny mieć wpływu na możliwość stosowania szczegółowych przepisów w zakresie przeciwdziałania nadużyciom. Na terytorium Unii GAAR powinny mieć zastosowanie do uzgodnień, które nie są rzeczywiste. Ważne jest również zapewnienie jednolitego stosowania GAAR w sytuacjach wewnątrzkrajowych, sytuacjach transgranicznych w obrębie Unii, a także w sytuacjach transgranicznych związanych z przedsiębiorstwami utworzonymi na podstawie prawa państwa trzeciego, tak aby ich zakres i wyniki stosowania były takie same. (16)Jeśli chodzi o szczególne środki przeciwdziałające unikaniu opodatkowania, często konieczne jest ustalenie poziomu opodatkowania po drugiej stronie granicy, aby móc stwierdzić, czy podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku od dochodów, które zostały wygenerowane za granicą. W efekcie powstałyby równe warunki działania w zakresie poziomu opodatkowania i konkurencji na rynku wewnętrznym, a rynek ten byłby jednocześnie chroniony przed erozją bazy podatkowej wobec krajów trzecich. W tym kontekście konieczne jest wprowadzenie klauzuli zamiany ukierunkowanej na pewne typy dochodów uzyskanych w państwie trzecim, takich jak zysk podzielony i przychody ze zbycia udziałów (akcji) w celu zapewnienia, aby dochody te podlegały opodatkowaniu w Unii w przypadku, gdy w państwie trzecim zostały opodatkowane poniżej pewnego poziomu. Nieodzowny element systemu podatku od osób prawnych stanowią także przepisy dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych, które powodują, że dochody kontrolowanej jednostki zależnej, która jest nisko opodatkowana, są przypisywane z powrotem jej jednostce dominującej, aby zniechęcić do przenoszenia zysków. W związku z tym reguły dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych powinny również objąć zyski stałych zakładów, jeżeli zyski te nie podlegają opodatkowaniu lub są zwolnione z podatku w państwie członkowskim podatnika. (17)Biorąc pod uwagę fakt, że rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych prowadzą zwykle do podwójnych odliczeń (tzn. odliczeń w obu państwach) lub do odliczenia dochodu w jednym państwie bez włączenia go do podstawy opodatkowania w drugim państwie, sytuacje takie wpływają wyraźnie na rynek wewnętrzny poprzez zakłócenie jego mechanizmów i tworzenie luk sprzyjających rozpowszechnianiu się praktyk unikania opodatkowania. Ponieważ rozbieżności tego typu powstają wskutek krajowych różnic w kwalifikacji prawnej określonych typów podmiotów lub płatności finansowych, zwykle nie występują one w przypadku przedsiębiorstw stosujących wspólne przepisy na potrzeby obliczania swojej podstawy opodatkowania. Utrzymywałyby się jednak rozbieżności w relacjach między ramami wspólnej podstawy a systemami opodatkowania osób prawnych w państwach członkowskich lub krajach trzecich. Aby zneutralizować skutki takich rozbieżności, konieczne jest ustanowienie przepisów stanowiących, że jedna z dwóch jurysdykcji, których dotyczą rozbieżności, odmawia odliczenia płatności lub zapewnia, aby odpowiedni dochód był ujmowany w podstawie opodatkowania osób prawnych. (18)Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych. Przetwarzanie danych osobowych prowadzone w ramach niniejszej dyrektywy musi być również zgodne z obowiązującymi przepisami krajowymi w zakresie ochrony danych wdrażającymi dyrektywę 95/46/WE, która zostanie zastąpiona rozporządzeniem (UE) 2016/679, oraz z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001. (19)W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszej dyrektywy należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do (i) uwzględnienia zmian w przepisach państw członkowskich dotyczących formy prawnej przedsiębiorstw oraz podatków od osób prawnych i odpowiedniej zmiany załączników I i II; (ii) określenia dodatkowych definicji; (iii) uchwalenia szczegółowych przepisów mających na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania w określonych dziedzinach mających związek ze wzrostem gospodarczym i inwestycjami; (iv) uszczegółowienie pojęć prawnej i faktycznej własności aktywów będących przedmiotem leasingu; (v) obliczania składnika kapitałowego i odsetkowego rat leasingowych oraz podstawy amortyzacji aktywów będących przedmiotem leasingu; a także (vi) doprecyzowania kategorii aktywów trwałych podlegających amortyzacji. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (20)W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszej dyrektywy Komisji należy powierzyć uprawnienia wykonawcze w zakresie corocznego przyjmowania wykazu form prawnych przedsiębiorstw z państw trzecich, które są zbliżone do form prawnych spółek wyszczególnionych w załączniku I. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011. (21)Ponieważ celów niniejszej dyrektywy, to jest poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zapobieganie międzynarodowym praktykom unikania opodatkowania i ułatwienia przedsiębiorstwom prowadzenia działalności transgranicznej na terenie Unii, nie można w wystarczającym stopniu osiągnąć w drodze niejednolitych działań podejmowanych indywidualnie przez państwa członkowskie, ponieważ do ich osiągnięcia konieczne są działania skoordynowane, a z uwagi na fakt, że dyrektywa dotyczy niedoskonałości rynku wewnętrznego wynikających ze współistnienia różnych krajowych systemów podatku od osób prawnych, które mają wpływ na rynek wewnętrzny i zniechęcają do działalności transgranicznej, możliwe jest lepsze osiągnięcie tych celów na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, zwłaszcza w świetle faktu, że jej zakres obowiązkowego stosowania jest ograniczony do grup przekraczających określony próg wielkości. (22)Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. państwa członkowskie zobowiązały się do przedstawienia w uzasadnionych przypadkach powiadomienia o środkach transpozycji wraz z co najmniej jednym dokumentem wyjaśniającym związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że wymóg złożenia tych dokumentów jest uzasadniony. (23)Komisja powinna zostać zobowiązana do oceny wdrożenia niniejszej dyrektywy cztery lata po jej wejściu w życie i przedstawienia Radzie sprawozdania dotyczącego jej działania. Państwa członkowskie powinny być zobowiązane do przekazania Komisji tekstu przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: ROZDZIAŁ I



PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE Artykuł 1

Przedmiot 1. Niniejszą dyrektywą ustanawia się system wspólnej podstawy opodatkowania niektórych przedsiębiorstw oraz przepisy dotyczące obliczania tej podstawy. 2. Przedsiębiorstwo, które stosuje przepisy niniejszej dyrektywy przestaje podlegać krajowym przepisom dotyczącym podatku od osób prawnych w zakresie wszystkich kwestii uregulowanych niniejszą dyrektywą, o ile nie wskazano inaczej. Artykuł 2

Zakres stosowania

1.Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do przedsiębiorstw utworzonych na podstawie prawa państwa członkowskiego, w tym stałych zakładów tych przedsiębiorstw w innych państwach członkowskich, spełniających wszystkie poniższe warunki: a)przedsiębiorstwo przyjmuje jedną z form prawnych wyszczególnionych w załączniku I; b)przedsiębiorstwo podlega opodatkowaniu jednym z podatków od osób prawnych wyszczególnionych w załączniku II lub podobnym podatkiem wprowadzonym w późniejszym czasie; c)przedsiębiorstwo wchodzi w skład skonsolidowanej grupy do celów rachunkowości finansowej, której skonsolidowane przychody przekroczyły 750 000 000 EUR w roku obrotowym poprzedzającym dany rok obrotowy; d)przedsiębiorstwo kwalifikuje się jako jednostka dominująca lub kwalifikująca się jednostka zależna, o których mowa w art. 3, lub ma co najmniej jeden stały zakład w innym państwie członkowskim, o którym mowa w art. 5. 2.Niniejszą dyrektywę stosuje się również do przedsiębiorstw utworzonych na podstawie prawa państwa trzeciego w odniesieniu do stałych zakładów tych przedsiębiorstw znajdujących się w co najmniej jednym państwie członkowskim, które to przedsiębiorstwa spełniają warunki określone w ust. 1 lit. b)–d). W odniesieniu do kwestii, czy przedsiębiorstwo spełnia warunek określony w ust. 1 lit. a), wystarczające jest, że przedsiębiorstwo w państwie trzecim posiada formę prawną podobną do jednej z form przedsiębiorstw wymienionych w załączniku I. Do celów ust. 1 lit. a) Komisja przyjmuje co roku wykaz form prawnych przedsiębiorstw z państw trzecich, które są podobne do form przedsiębiorstw wymienionych w załączniku I. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 68 ust. 2. Fakt, że dana forma przedsiębiorstwa z państwa trzeciego nie figuruje w wykazie, nie wyklucza stosowania względem niej przepisów niniejszej dyrektywy. 3.Przedsiębiorstwo, które spełnia warunki określone w ust. 1 lit. a) i b), ale nie spełnia warunków określonych w lit. c) lub d) tego ustępu, może zdecydować się, również w odniesieniu do swoich stałych zakładów znajdujących się w innych państwach członkowskich, na stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy przez okres pięciu lat podatkowych. Okres ten jest automatycznie przedłużany na kolejne okresy pięciu lat podatkowych, chyba że złożono zawiadomienie o rezygnacji, o którym mowa w art. 65 ust. 3. Warunki określone w ust. 1 lit. a) i b) muszą być spełnione za każdym razem, gdy ma miejsce przedłużenie. 4.Przepisy niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania do przedsiębiorstw żeglugowych objętych specjalnym systemem podatkowym. Przedsiębiorstwa żeglugowe objęte specjalnym systemem podatkowym są uwzględniane do celów określania przedsiębiorstw należących do tej samej grupy, o której mowa w art. 3. 5.Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 66 w celu zmiany załączników I i II, tak aby uwzględnić zmiany w przepisach państw członkowskich dotyczących form prawnych przedsiębiorstw i podatków od osób prawnych. Artykuł 3

Jednostka dominująca i kwalifikujące się jednostki zależne 1.Kwalifikującą się jednostką zależną jest każda jednostka bezpośrednio zależna oraz jednostka zależna niższego poziomu, w której jednostka dominująca posiada: a)więcej niż 50 % praw głosu; oraz b)prawo własności ponad 75 % kapitału jednostki zależnej lub ponad 75 % praw do zysku. 2.Do celów obliczenia progów, o których mowa w ust. 1, dla jednostki zależnej niższego poziomu stosuje się następujące zasady: a)po osiągnięciu progu praw głosu w odniesieniu do jednostki zależnej uznaje się, że jednostka dominująca posiada 100 % takich praw; b)prawo do zysku oraz prawo własności kapitału oblicza się, mnożąc udziały posiadane pośrednio i bezpośrednio w jednostkach zależnych na każdym poziomie. W obliczeniach uwzględnia się również prawa własności w wysokości 75 % lub mniej, które jednostka dominująca posiada bezpośrednio lub pośrednio, w tym prawa posiadane w przedsiębiorstwach będących rezydentami w państwie trzecim. Artykuł 4

Definicje Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje: (1)„podatnik” oznacza przedsiębiorstwo, które spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1 lub 2, lub które zdecydowało się, zgodnie z art. 2 ust. 3, na stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy;

(2)„podmiot niebędący podatnikiem” oznacza przedsiębiorstwo, które nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 1 lub 2, i które nie zdecydowało się na stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 2 ust. 3; (3)„podatnik będący rezydentem” oznacza podatnika, który jest rezydentem dla celów podatkowych w państwie członkowskim; (4)„podatnik niebędący rezydentem” oznacza podatnika, który dla celów podatkowych nie jest rezydentem w państwie członkowskim; (5)„przychody” oznaczają przychody ze sprzedaży oraz z wszelkich innych transakcji, bez podatku od wartości dodanej oraz innych podatków i należności pobranych w imieniu organów rządowych, w formie pieniężnej lub niepieniężnej, w tym dochody ze zbycia aktywów i praw, odsetki, dywidendy oraz inne wypłaty zysku, przychody z likwidacji, należności licencyjne, dotacje i subwencje, otrzymane darowizny, odszkodowania i dobrowolne płatności. Przychody obejmują również niepieniężne darowizny dokonane przez podatnika. Przychody nie obejmują kapitału pozyskanego przez podatnika ani zadłużenia spłaconego podatnikowi; (6)„koszty” oznaczają zmniejszenie kapitału własnego netto przedsiębiorstwa w danym okresie obrachunkowym w postaci wypływów lub obniżenia wartości aktywów bądź w formie uznania lub wzrostu wartości zobowiązań, inne niż te dotyczące pieniężnych lub niepieniężnych wypłat na rzecz udziałowców (akcjonariuszy) lub właścicieli kapitału własnego należnych im w tym charakterze; (7)„rok podatkowy” oznacza rok kalendarzowy lub dowolny inny odpowiedni okres do celów podatkowych; (8)„zysk” oznacza nadwyżkę przychodów nad podlegającymi odliczeniu kosztami i innymi podlegającymi odliczeniu pozycjami w roku podatkowym; (9)„strata” oznacza nadwyżkę podlegających odliczeniu kosztów i innych podlegających odliczeniu pozycji nad przychodami w roku podatkowym; (10)„skonsolidowana grupa do celów rachunkowości finansowej” oznacza wszystkie podmioty, które są w pełni uwzględniane w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym sporządzonym zgodnie z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej lub krajowym systemem sprawozdawczości finansowej; (11)„badania i rozwój” oznaczają prace eksperymentalne lub teoretyczne podejmowane przede wszystkim w celu zdobycia nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na praktyczne zastosowania ani użytkowanie (badania podstawowe); oryginalne badania podejmowane w celu zdobycia nowej wiedzy, jednak przede wszystkim nastawione na konkretne cele lub zadania praktyczne (badania stosowane); systematyczne działania prowadzone z wykorzystaniem wiedzy zdobytej w toku badań i praktycznego doświadczenia oraz prowadzące do zdobycia dodatkowej wiedzy, mające na celu tworzenie nowych produktów lub procesów lub ulepszanie istniejących produktów lub procesów (eksperymentalne prace rozwojowe); (12)„koszty finansowania zewnętrznego” oznaczają koszty z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i koszty poniesione w związku z pozyskiwaniem finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym płatności w ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu obligacji zamiennych i obligacji zerokuponowych, płatności w ramach alternatywnych uzgodnień dotyczących finansowania, elementy odsetkowe finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego, odsetki skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów, amortyzacja skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do zwrotu z finansowania w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów pochodnych lub uzgodnień dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem zewnętrznym, z którego korzysta dany podmiot, określony dochód z tytułu podwyższeń podstawy kapitałowej netto, o których mowa w art. 11 niniejszej dyrektywy, określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania, opłaty gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi finansowania, opłaty związane z uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem pożyczek; (13)„nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego” oznacza kwotę, o którą podlegające odliczeniu koszty finansowania zewnętrznego ponoszone przez podatnika przewyższają podlegające opodatkowaniu przychody z odsetek i inne podlegające opodatkowaniu przychody, które otrzymuje podatnik i które są ekonomicznie równoważne przychodom z odsetek; (14)„przeniesienie aktywów” oznacza operację, w wyniku której państwo członkowskie traci prawo do opodatkowania przeniesionych aktywów, przy czym aktywa te pozostają własnością prawną lub ekonomiczną tego samego podatnika; (15)„przeniesienie rezydencji podatkowej” oznacza operację, w wyniku której podatnik przestaje być rezydentem do celów podatkowych w jednym państwie członkowskim i uzyskuje rezydencję podatkową w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim; (16)„przeniesienie działalności gospodarczej prowadzonej przez stały zakład” oznacza operację, w wyniku której podatnik przestaje prowadzić podlegającą opodatkowaniu działalność gospodarczą w jednym państwie członkowskim, a zaczyna taką działalność prowadzić w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim, nie stając się przy tym rezydentem do celów podatkowych w tym państwie członkowskim lub państwie trzecim;] (17)„wartość dla celów podatkowych” oznacza podstawę amortyzacji składnika aktywów trwałych lub pakietu aktywów pomniejszoną o całkowitą kwotę dokonanych odpisów amortyzacyjnych; (18)„wartość rynkowa” oznacza kwotę, za jaką dany składnik aktywów mógłby być wymieniony lub wzajemne zobowiązania uregulowane w drodze bezpośredniej transakcji zawieranej dobrowolnie pomiędzy niepowiązanymi ze sobą stronami; (19)„aktywa trwałe” oznaczają rzeczowe aktywa nabyte lub wytworzone przez podatnika oraz nabyte wartości niematerialne i prawne, które mogą być indywidualnie wycenione i są wykorzystywane w ramach działalności przez okres przekraczający 12 miesięcy w celu osiągnięcia, zachowania lub zabezpieczenia dochodu, z wyjątkiem składników aktywów, których koszt nabycia lub wytworzenia wynosi mniej niż 1 000 euro. Aktywa trwałe obejmują również aktywa finansowe, z wyjątkiem aktywów finansowych przeznaczonych do obrotu zgodnie z art. 21; (20)„aktywa finansowe” oznaczają udziały (akcje) w przedsiębiorstwach powiązanych i pożyczki udzielone przedsiębiorstwom powiązanym zgodnie z definicją w art. 56 niniejszej dyrektywy, udziały kapitałowe zgodnie z definicją w art. 2 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE, pożyczki udzielone przedsiębiorstwom, z którymi podatnik jest powiązany na mocy posiadanego udziału kapitałowego, inwestycje zaliczone do środków trwałych, inne pożyczki oraz udziały (akcje) własne, w zakresie, w jakim krajowe prawo dopuszcza wykazywanie ich w bilansie; (21)„koszty nabycia lub wytworzenia” oznaczają zapłaconą lub należną kwotę środków pieniężnych lub ich ekwiwalentów lub wartość innych aktywów przekazanych w zamian za składnik rzeczowych aktywów trwałych lub zużytych w celu jego nabycia w momencie jego nabycia lub wytworzenia;

(22)„długoterminowe rzeczowe aktywa trwałe” oznaczają rzeczowe aktywa trwałe o okresie użytkowania wynoszącym 15 lat lub więcej. Budynki, statki powietrzne i statki wodne są uznawane za długoterminowe rzeczowe aktywa trwałe; (23)„średnioterminowe rzeczowe aktywa trwałe” oznaczają rzeczowe aktywa trwałe, które nie kwalifikują się jako długoterminowe rzeczowe aktywa trwałe na mocy pkt 22 i których okres użytkowania wynosi osiem lat lub więcej; (24)„aktywa używane” oznaczają aktywa trwałe, których okres użytkowania częściowo upłynął w momencie nabycia i które zdatne są do dalszego użytkowania w ich obecnym stanie lub po dokonaniu naprawy; (25)„okres użytkowania” oznacza przewidywany okres, podczas którego dany składnik aktywów będzie dostępny do użytku, lub liczbę jednostek produkcji lub podobnych jednostek, które podatnik spodziewa się uzyskać w wyniku użytkowania danego składnika aktywów; (26)„koszty ulepszenia” oznaczają wszelkie dodatkowe wydatki na aktywa trwałe, które znacząco zwiększają wydajność składnika aktywów lub znacząco poprawiają jego funkcjonowanie lub stanowią ponad 10 % początkowej podstawy amortyzacji danego składnika aktywów; (27)„zapasy i produkcja w toku” oznaczają aktywa przeznaczone do sprzedaży, aktywa w procesie produkcji przeznaczonej do sprzedaży lub aktywa w postaci materiałów lub zapasów przeznaczonych do zużycia w procesie produkcji lub przy świadczeniu usług; (28)„właściciel faktyczny” oznacza osobę, która czerpie zasadniczo wszystkie korzyści i ponosi zasadniczo całe ryzyko związane ze składnikiem aktywów trwałych, bez względu na fakt, czy osoba ta jest właścicielem prawnym. Podatnika, który ma prawo posiadania, użytkowania i zbycia składnika aktywów trwałych i ponosi ryzyko jego utraty lub zniszczenia, uważa się w każdym przypadku za właściciela faktycznego; (29)„przedsiębiorstwo finansowe” oznacza każdy z poniższych podmiotów: a)instytucję kredytową lub przedsiębiorstwo inwestycyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE, ZAFI zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE, lub spółkę zarządzającą zdefiniowaną w art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE; b)zakład ubezpieczeń zdefiniowany w art. 13 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE; c)zakład reasekuracji zdefiniowany w art. 13 pkt 4 dyrektywy 2009/138/WE; d)instytucję pracowniczych programów emerytalnych zdefiniowaną w art. 6 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/41/WE, chyba że państwo członkowskie podjęło decyzję o niestosowaniu tej dyrektywy w całości lub w części w odniesieniu do tej instytucji zgodnie z art. 5 tej dyrektywy, lub osobę mianowaną przez instytucję pracowniczych programów emerytalnych zgodnie z art. 19 ust. 1 dyrektywy 2003/41/WE; e)instytucje emerytalne obsługujące programy emerytalne, które kwalifikują się jako systemy zabezpieczenia społecznego objęte rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009, jak również wszelkie podmioty prawne utworzone w celu inwestowania w ramach takich programów emerytalnych; f)AFI zdefiniowany w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE, który jest zarządzany przez ZAFI zdefiniowany w art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE, lub AFI nadzorowany na mocy przepisów krajowych; g)UCITS zdefiniowany w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2009/65/WE; h)kontrahenta centralnego zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012; i)centralny depozyt papierów wartościowych zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014; (30)„podmiot” oznacza jakąkolwiek formę prawną, której celem jest prowadzenie działalności gospodarczej albo za pośrednictwem przedsiębiorstwa, albo struktury przejrzystej do celów podatkowych; (31)„rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych” oznacza sytuację między podatnikiem a przedsiębiorstwem powiązanym lub uzgodnienia strukturalne między stronami w różnych jurysdykcjach podatkowych, w przypadku których różnice w klasyfikacji prawnej instrumentu finansowego lub podmiotu lub w traktowaniu obecności handlowej jako stałego zakładu prowadzą do któregokolwiek z poniższych rezultatów: a)odliczenie od podstawy opodatkowania tych samych płatności, kosztów lub strat ma miejsce zarówno w jurysdykcji, w której płatność ma swoje źródło, poniesiono koszty lub odnotowano straty, jak i w innej jurysdykcji („podwójne odliczenie”);

b)odliczenie płatności od podstawy opodatkowania ma miejsce w jurysdykcji, w której płatność ma swoje źródło, bez odpowiadającego mu ujęcia do celów podatkowych tej samej płatności w drugiej jurysdykcji („odliczenie bez rozpoznania przychodu”); c)w przypadku różnic w traktowaniu obecności handlowej jako stałego zakładu, nieopodatkowanie dochodu, który ma swoje źródło w jednej jurysdykcji, bez odpowiedniego ujęcia dla celów podatkowych tego samego dochodu w drugiej jurysdykcji („nieopodatkowanie bez rozpoznania przychodu”). Rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych zachodzą jedynie w zakresie, w jakim te same płatności odliczone, koszty poniesione lub straty odnotowane w dwóch jurysdykcjach przekraczają kwotę dochodu, który jest ujęty w obydwu jurysdykcjach i który można przypisać temu samemu źródłu. Rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych obejmują także przeniesienie instrumentu finansowego w ramach uzgodnienia strukturalnego obejmującego podatnika, w przypadku gdy dochód bazowy z tytułu przeniesionego instrumentu podatkowego jest traktowany do celów podatkowych jako dochód uzyskany równocześnie przez więcej niż jedną ze stron uzgodnienia, które są rezydentami do celów podatkowych w różnych jurysdykcjach, co prowadzi do jednego z poniższych rezultatów; (a)odliczenie płatności związanej z dochodem bazowym bez odpowiadającego mu ujęcia takiej płatności do celów podatkowych, chyba że ten dochód bazowy jest uwzględniony w podlegającym opodatkowaniu dochodzie jednej ze stron; b)uzyskanie ulgi z tytułu podatku u źródła od płatności pochodzącej z przeniesionego instrumentu finansowego przez więcej niż jedną zainteresowaną stronę; (32)„uzgodnienie strukturalne” oznacza uzgodnienie dotyczące rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, w ramach którego rozbieżności są wliczone w warunki uzgodnienia, lub uzgodnienie, którego celem było stworzenie rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych, chyba że nie można zasadnie oczekiwać, że podatnik lub przedsiębiorstwo powiązane byli świadomi rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych i nie mieli udziału w korzyściach podatkowych wynikających z tych rozbieżności; (33)„krajowe przepisy dotyczące podatku od osób prawnych” oznaczają przepisy państwa członkowskiego, które ustanawiają jeden z podatków wymienionych w załączniku II. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 66 w celu ustanowienia definicji dalszych pojęć. Artykuł 5

Stały zakład w państwie członkowskim podatnika będącego rezydentem do celów podatkowych w Unii 1.Uznaje się, że podatnik posiada stały zakład w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym jest on rezydentem do celów podatkowych, gdy posiada on w tym innym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności, przez które – całkowicie lub częściowo – prowadzi działalność gospodarczą, w tym w szczególności: a)siedzibę zarządu; b)oddział; c)biuro; d)zakład fabryczny; e)warsztat; f)kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo każde inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych. 2.Plac budowy, prace budowlane lub instalacyjne stanowią stały zakład tylko wtedy, jeżeli trwają dłużej niż dwanaście miesięcy 3.Termin „stały zakład” nie obejmuje następujących rodzajów działalności, pod warunkiem, że taka działalność, lub – w przypadku lit. f) – ogólna działalność prowadzona w stałym miejscu prowadzenia działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy: a)użytkowanie placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub wydawania dóbr lub towarów należących do podatnika;

b)utrzymywanie składów dóbr lub towarów należących do podatnika wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub wydawania; c)utrzymywanie składów dóbr lub towarów należących do podatnika wyłącznie w celu przerobu przez inną osobę; d)utrzymywanie stałego miejsca prowadzenia działalności wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów na rzecz podatnika albo gromadzenia informacji na rzecz podatnika; e)utrzymywanie stałego miejsca prowadzenia działalności wyłącznie w celu prowadzenia jakiejkolwiek innej działalności na rzecz podatnika; f)utrzymywanie stałego miejsca prowadzenia działalności wyłącznie na potrzeby działalności stanowiącej dowolną kombinację rodzajów działalności wymienionych w lit. a)–e). 4.Nie naruszając przepisów ust. 5, w przypadku gdy dana osoba działa w danym państwie członkowskim w imieniu podatnika i w ramach tej działalności zwyczajowo zawiera umowy lub zwyczajowo odgrywa główną rolę w procesie prowadzącym do zawierania umów, które są regularnie zawierane bez istotnych zmian wprowadzanych przez podatnika, to uważa się, że podatnik posiada w danym państwie członkowskim stały zakład w odniesieniu do działań podejmowanych przez tę osobę na rzecz tego podatnika. Umowy, o których mowa w akapicie pierwszym: a)są zawierane w imieniu podatnika, lub b)mają za przedmiot przeniesienie prawa własności do majątku należącego do tego podatnika lub majątku, z którego podatnik ma prawo korzystać, bądź mają za przedmiot przyznanie prawa do korzystania z takiego majątku; c)mają za przedmiot świadczenie usług przez podatnika. Akapity pierwszy i drugi nie mają zastosowania, jeżeli działalność tej osoby ma charakter pomocniczy lub przygotowawczy, o którym mowa w ust. 3, tak aby – w przypadku prowadzenia tej działalności przez stałe miejsce prowadzenia działalności – to stałe miejsce prowadzenia działalności nie zmieniło się w stały zakład zgodnie z przepisami tego ustępu. 5. a)Ustęp 4 nie ma zastosowania w przypadku, gdy osoba działająca w państwie członkowskim w imieniu podatnika prowadzi działalność w tym państwie członkowskim jako niezależny przedstawiciel i działa na rzecz podatnika w ramach swojej zwykłej działalności. Jeżeli jednak dana osoba działa wyłącznie lub prawie wyłącznie na rzecz jednego lub większej liczby podatników, z którymi jest ona „ściśle związana”, osoba ta nie może być traktowana jako niezależny przedstawiciel w rozumieniu niniejszego ustępu w odniesieniu do tych podatników. b)Do celów niniejszego artykułu dana osoba jest „ściśle związana” z podatnikiem, jeśli jedna strona posiada, bezpośrednio lub pośrednio, ponad 50 % praw głosu w przedsiębiorstwie drugiej strony lub prawo własności ponad 50 % kapitału lub ponad 50 % praw uprawniających do udziału w zysku. 6.Fakt, że podatnik będący rezydentem do celów podatkowych w jednym państwie członkowskim kontroluje lub jest kontrolowany przez podatnika będącego rezydentem do celów podatkowych w innym państwie członkowskim lub prowadzącego działalność w tym innym państwie członkowskim (przez stały zakład albo w inny sposób), sam w sobie nie oznacza, że którykolwiek z tych podatników jest stałym zakładem drugiego podatnika. ROZDZIAŁ II



OBLICZENIE PODSTAWY OPODATKOWANIA Artykuł 6

Zasady ogólne 1.Przy obliczaniu podstawy opodatkowania uwzględnia się wyłącznie zrealizowane zyski i straty. 2.Transakcje i zdarzenia podatkowe wycenia się indywidualnie.

3.Obliczenia podstawy opodatkowania dokonuje się w sposób jednolity, chyba że wyjątkowe okoliczności uzasadniają zmianę sposobu obliczania. 4.O ile nie przewidziano inaczej, podstawę opodatkowania oblicza się dla każdego roku podatkowego. O ile nie przewidziano inaczej, rok podatkowy stanowi dowolny okres dwunastu miesięcy. Artykuł 7

Elementy podstawy opodatkowania Podstawę opodatkowania oblicza się, pomniejszając przychody o przychody zwolnione z opodatkowania, koszty podlegające odliczeniu oraz inne pozycje podlegające odliczeniu. Artykuł 8

Przychody zwolnione z opodatkowania W podstawie opodatkowania nie uwzględnia się następujących przychodów: a)dotacje bezpośrednio związane z nabyciem, wytworzeniem lub ulepszeniem aktywów trwałych podlegających amortyzacji zgodnie z art. 31–41; b)przychody ze zbycia pakietu aktywów, o którym mowa w art. 37 ust. 2, w tym wartość rynkową darowizn niepieniężnych; c)przychody ze zbycia udziałów (akcji), pod warunkiem że podatnik posiadał co najmniej 10 % udziałów w kapitale lub 10 % praw głosu w przedsiębiorstwie w okresie 12 miesięcy poprzedzających zbycie, z wyjątkiem przychodów ze zbycia udziałów (akcji) przeznaczonych do obrotu zgodnie z art. 21 ust. 3 oraz udziałów (akcji) będących w posiadaniu zakładów ubezpieczeń na życie zgodnie z art. 28 lit. b); d)otrzymane zyski podzielone, pod warunkiem że podatnik przez 12 kolejnych miesięcy posiadał co najmniej 10 % udziałów w kapitale lub 10 % praw głosu w przedsiębiorstwie, które dokonuje podziału zysków, z wyjątkiem podzielonych zysków z tytułu udziałów (akcji) przeznaczonych do obrotu zgodnie z art. 21 ust. 4 oraz zysków podzielonych otrzymanych przez zakłady ubezpieczeń na życie zgodnie z art. 28 lit. c); e)dochody stałego zakładu otrzymane przez podatnika w państwie członkowskim, w którym podatnik jest rezydentem do celów podatkowych. Artykuł 9

Koszty podlegające odliczeniu 1.Koszty podlegają odliczeniu jedynie w zakresie, w jakim zostały poniesione bezpośrednio na potrzeby działalności gospodarczej podatnika. 2.Koszty, o których mowa w ust. 1, obejmują wszystkie koszty własne sprzedaży oraz wszystkie koszty, pomniejszone o podlegający odliczeniu podatek od wartości dodanej, poniesione przez podatnika w celu osiągnięcia lub zabezpieczenia dochodu, w tym koszty badań i rozwoju oraz koszty poniesione przy pozyskiwaniu kapitału własnego lub obcego na potrzeby prowadzonej działalności. 3.Oprócz kwot podlegających odliczeniu jako koszty badań i rozwoju zgodnie z ust. 2, podatnik może również dodatkowo odliczyć, za każdy rok podatkowy, 50 % takich kosztów, z wyjątkiem kosztów dotyczących ruchomych rzeczowych aktywów trwałych, poniesionych w ciągu danego roku. Jeżeli koszty badań i rozwoju przekraczają kwotę 20 000 000 EUR, podatnik może odliczyć 25 % nadwyżki. Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego podatnik może dodatkowo odliczyć 100 % kosztów badań i rozwoju do kwoty 20 000 000 EUR, jeśli spełnia on wszystkie poniższe warunki: a) jest przedsiębiorstwem nienotowanym na rynku regulowanym, zatrudnia mniej niż 50 pracowników, a jego roczny obrót lub roczna suma bilansowa nie przekracza 10 000 000 EUR; b) nie figuruje w rejestrze przedsiębiorców dłużej niż pięć lat. Jeżeli podatnik nie podlega obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, okres pięciu lat może rozpocząć bieg w chwili, gdy przedsiębiorstwo zaczyna prowadzić działalność gospodarczą albo zaczyna podlegać opodatkowaniu z tytułu jej prowadzenia; c) nie powstał w drodze połączenia; d) nie ma żadnych przedsiębiorstw powiązanych.

4.Państwa członkowskie mogą przewidzieć możliwość odliczania darowizn na rzecz organizacji charytatywnych. Artykuł 10

Inne pozycje podlegające odliczeniu Odliczeniu podlegają odpisy z tytułu amortyzacji aktywów trwałych, o których mowa w art. 30–40. Artykuł 11

Ulga z tytułu wzrostu i inwestycji („AGI”) 1.Do celów niniejszego artykułu „podstawa kapitałowa do celów AGI” oznacza, w danym roku podatkowym, różnicę między kapitałem własnym podatnika a wartością podatkową udziału podatnika w kapitale przedsiębiorstw powiązanych, o których mowa w art. 56. 2.Do celów niniejszego artykułu „kapitał własny” oznacza: a)„kapitał własny”, jak opisano w lit. A sekcji „Pasywa (kapitały, rezerwy i zobowiązania)” w załączniku III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE; b)„kapitał własny”, jak opisano w lit. L w załączniku IV do dyrektywy 2013/34/UE; c)„kapitał własny”, zgodnie z definicją w międzynarodowych standardach sprawozdawczości finansowej, przyjętych i stosowanych w Unii zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady. 3.Kwota równa określonemu dochodowi z tytułu podwyższeń podstawy kapitałowej do celów AGI podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania podatnika, zgodnie z ust. 1–6. W przypadku obniżenia podstawy kapitałowej do celów AGI opodatkowaniu podlega kwota równa określonemu dochodowi z tytułu obniżeń podstawy kapitałowej do celów AGI. 4.Przez pierwsze dziesięć lat podatkowych, w ciągu których podatnik podlega przepisom niniejszej dyrektywy, podwyższenia lub obniżenia podstawy kapitałowej do celów AGI oblicza się jako różnicę między jego podstawą kapitałową do celów AGI na koniec danego roku podatkowego a jej poziomem w pierwszym dniu pierwszego roku podatkowego, w którym podatnika obowiązywały przepisy niniejszej dyrektywy. Po pierwszych dziesięciu latach podatkowych odniesienie do kwoty podstawy kapitałowej do celów AGI podlegającej odliczeniu od podstawy kapitałowej do celów AGI na koniec danego roku podatkowego przesuwa się corocznie o jeden rok podatkowy. 5.Określony dochód, o którym mowa w ust. 3, jest równy stopie dochodu z 10-letniej referencyjnej obligacji skarbowej strefy euro w grudniu roku poprzedzającego dany rok podatkowy, ogłoszonej przez Europejski Bank Centralny, podwyższonej o premię z tytułu ryzyka w wysokości 2 punktów procentowych. Jeżeli krzywa rocznego dochodu jest ujemna, stosuje się dolny limit w wysokości dwóch procent. 6.Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 66 w celu ustanowienia bardziej szczegółowych przepisów przeciwdziałających unikaniu opodatkowania, zwłaszcza w następujących dziedzinach związanych z AGI: a)pożyczki wewnątrzgrupowe i pożyczki z udziałem przedsiębiorstw stowarzyszonych; b)wkłady pieniężne i niepieniężne; c)przenoszenie udziałów; d)przeklasyfikowanie starego kapitału na nowy kapitał w drodze likwidacji przedsiębiorstwa i tworzenia nowych przedsiębiorstw typu start-up; e)tworzenie jednostek zależnych; f)przejmowanie działalności przedsiębiorstw powiązanych; g)struktury typu „double-dipping” (polegające na nieuprawnionym wyciąganiu podwójnych korzyści), łączące możliwości odliczania odsetek oraz odliczenia w ramach AGI;

h)wzrost kwot należności z tytułu finansowania pożyczek od przedsiębiorstw powiązanych w stosunku do kwot takich należności w dniu odniesienia. Artykuł 12

Pozycje niepodlegające odliczeniu Na zasadzie odstępstwa od art. 9 i 10 następujące pozycje nie podlegają odliczeniu: a)zyski podzielone oraz spłaty kapitału własnego lub obcego; b)50 % kosztów reprezentacji, do kwoty nieprzekraczającej [x] % przychodów w roku podatkowym; c)przeniesienie zysków zatrzymanych na pozostałe kapitały stanowiące część kapitału własnego przedsiębiorstwa; d)podatek od osób prawnych i podobne podatki od zysków; e)łapówki i inne nielegalne płatności; f)grzywny i kary, w tym kary za opóźnienia w płatnościach, płatne na rzecz organu publicznego z tytułu naruszenia jakichkolwiek przepisów; g)koszty poniesione przez przedsiębiorstwo w celu osiągnięcia dochodu zwolnionego z opodatkowania na podstawie art. 8 lit. c), d) i e); h)darowizny inne niż te, o których mowa w art. 9 ust. 4; i)cena nabycia lub koszty wytworzenia lub też koszty związane z ulepszeniem aktywów trwałych, które podlegają odliczeniu zgodnie z art. 10 i 18, z wyjątkiem kosztów dotyczących badań i rozwoju. Kosztów, o których mowa w art. 33 ust. 1 lit. a) i art. 33 ust. 2 lit. a) i b), nie traktuje się jako kosztów związanych z badaniami i rozwojem; j)straty poniesione przez stały zakład w państwie trzecim. Artykuł 13

Ograniczenie możliwości odliczania odsetek 1.Koszty finansowania zewnętrznego podlegają odliczeniu do wysokości kwoty odsetek lub innych otrzymanych przez podatnika, podlegających opodatkowaniu przychodów z aktywów finansowych. 2.Nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego podlega odliczeniu w roku podatkowym, w którym koszty te zostały poniesione, do wysokości 30 % wyniku finansowego podatnika przed uwzględnieniem odsetek, opodatkowania, deprecjacji i amortyzacji (EBITDA), lub do wysokości 3 000 000 EUR, w zależności od tego, która z tych kwot jest wyższa. Do celów niniejszego artykułu, jeżeli podatnikowi zezwolono działać w imieniu grupy lub nałożono na niego taki wymóg, zgodnie z definicją w przepisach regulujących krajowy system opodatkowania grup, cała grupa jest traktowana jako podatnik. W takim przypadku nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego i EBITDA są obliczane dla całej grupy. Kwota 3 000 000 EUR również odnosi się do całej grupy. 3.EBITDA jest obliczany przez dodanie do podstawy opodatkowania podatnika skorygowanych o podatek kwot z tytułu nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego, a także skorygowanych o podatek kwot z tytułu deprecjacji i amortyzacji. Przychodów zwolnionych z podatku nie uwzględnia się w EBITDA podatnika. 4.Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 podatnik, który kwalifikuje się jako przedsiębiorstwo niezależne, jest uprawniony do pełnego odliczenia nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego. Przedsiębiorstwo niezależne oznacza podatnika, który nie wchodzi w skład skonsolidowanej grupy do celów rachunkowości finansowej i nie posiada przedsiębiorstw powiązanych ani stałych zakładów. 5.Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego podlega pełnemu odliczeniu, jeśli koszty te poniesiono na:

a)pożyczki, w przypadku gdy dotyczące ich umowy zostały zawarte przed dniem [data porozumienia politycznego w sprawie niniejszej dyrektywy], jednak odstępstwo to nie obejmuje wszelkich późniejszych zmian w umowach dotyczących takich pożyczek; b)pożyczki wykorzystywane do sfinansowania długoterminowych projektów z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku gdy wykonawca projektu, koszty finansowania zewnętrznego, aktywa oraz dochody znajdują się w całości w Unii. Do celów lit. b) długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za służący ogólnemu interesowi publicznemu. W przypadku gdy zastosowanie ma lit. b), ewentualny dochód wynikający z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej wyłącza się z EBITDA podatnika. 6.Nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego, której nie można odliczyć w danym roku podatkowym, przenosi się na przyszłe okresy bez ograniczeń czasowych. 7.Ustępy 1–6 nie mają zastosowania do przedsiębiorstw finansowych, w tym przedsiębiorstw wchodzących w skład skonsolidowanej grupy do celów rachunkowości finansowej. Artykuł 14

Koszty poniesione na rzecz udziałowców (akcjonariuszy), ich bezpośrednich krewnych lub przedsiębiorstw powiązanych Nie uznaje się za koszty podlegające odliczeniu świadczeń udzielonych na rzecz udziałowca (akcjonariusza) będącego osobą fizyczną, jego współmałżonka, wstępnego lub zstępnego w linii prostej lub na rzecz przedsiębiorstw powiązanych zgodnie z art. 56, jeżeli takie świadczenia nie zostałyby udzielone na rzecz niezależnej osoby trzeciej. ROZDZIAŁ III



MOMENT UJĘCIA PRZYCHODÓW I KOSZTÓW ORAZ USTALENIE ICH WYSOKOŚCI Artykuł 15

Zasady ogólne O ile niniejsza dyrektywa nie stanowi inaczej, przychody i koszty, jak również wszystkie inne pozycje podlegające odliczeniu, ujmuje się w roku podatkowym, w którym je osiągnięto lub poniesiono. Artykuł 16

Osiągnięcie przychodów 1.Osiągnięcie przychodów następuje w momencie powstania prawa do ich otrzymania oraz możliwości wiarygodnego ustalenia ich wysokości, bez względu na fakt faktycznej zapłaty odnośnych kwot. 2.Przychody z tytułu obrotu towarami uznaje się za osiągnięte zgodnie z ust. 1, jeżeli zostały spełnione następujące warunki: a)podatnik przeniósł własność sprzedawanego towaru na nabywcę; b)podatnik nie sprawuje rzeczywistej kontroli nad sprzedanym towarem; c)możliwe jest wiarygodne ustalenie wysokości przychodów; d)istnieje prawdopodobieństwo, że korzyści ekonomiczne związane z transakcją uzyska podatnik; e)możliwe jest wiarygodne ustalenie wysokości kosztów, które zostały lub zostaną poniesione w związku z transakcją.

3.Przychody z tytułu świadczenia usług uznaje się za osiągnięte w zakresie, w jakim usługi zostały wykonane, i jeżeli zostały spełnione następujące warunki: a)możliwe jest wiarygodne ustalenie wysokości przychodów; b)istnieje prawdopodobieństwo, że korzyści ekonomiczne związane z transakcją uzyska usługodawca; c)możliwe jest wiarygodne ustalenie stanu wykonania transakcji na koniec roku podatkowego; d)możliwe jest wiarygodne ustalenie wysokości kosztów, które zostały lub zostaną poniesione w związku z transakcją. Jeżeli warunki określone w lit. a)–d) nie zostały spełnione, przychody z tytułu świadczenia usług uznaje się za osiągnięte tylko w zakresie, w jakim mogą zostać przyporządkowane do kosztów podlegających odliczeniu. 4.Jeżeli przychody wynikają z płatności na rzecz podatnika, które mają zostać wykonane w kilku etapach, przychody uznaje się za osiągnięte, kiedy każda poszczególna rata staje się wymagalna.