[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 24.1.2007

KOM(2007) 17 wersja ostateczna

2007/0012 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

ustanawiające szczególne przepisy dotyczące sektora owoców i warzyw oraz zmieniające niektóre rozporządzenia

(przedstawiona przez Komisję) {SEK(2007) 74}{SEK(2007) 75}

UZASADNIENIE

1. WSTęP

Produkcja owoców i warzyw UE-27 stanowi 3,1 % budżetu Wspólnoty i 17 % całej produkcji rolnej wspólnotowej.

Aktualna wspólna organizacja rynku (CMO) została określona w rozporządzeniach Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw[1], (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych[2] oraz (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzające program pomocy wspólnotowej dla producentów niektórych owoców cytrusowych.

Wyciągając pierwsze wnioski z debaty rozpoczętej w 2004 r. przez publikację sprawozdania na temat uproszczenia wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw[3] w październiku 2005 r. Komisja zapowiedziała, że w 2006 r. zaproponuje reformę obejmującą oba sektory, tj. sektor świeżych oraz przetworzonych owoców i warzyw[4].

W maju 2005 r. Parlament Europejski przyjął sprawozdanie z własnej inicjatywy w sprawie tego komunikatu[5].

Zgodnie z jej zobowiązaniami dotyczącymi udoskonalania prawodawstwa, do wniosku Komisji dołączona została analiza aspektów ekonomicznych, społecznych i środowiskowych problemów związanych z CMO oraz analiza wpływu, zalet i wad różnych przewidywalnych opcji, w tym wyniki konsultacji społecznych w sprawie możliwych opcji reformy.

Niniejszy wniosek dotyczący reformy stanowi również odpowiedź na zalecenia Europejskiego Trybunału Obrachunkowego zawarte w jego sprawozdaniu specjalnym nr 8/2006 „Rosnący sukces? Skuteczność wsparcia Unii Europejskiej dla programów operacyjnych producentów owoców i warzyw” opublikowanym we wrześniu.

2. PRZYCZYNY I CELE REFORMY

W ciągu ostatnich dziesięciu lat sektor owoców i warzyw musiał stawić czoło zarówno dużym naciskom ze strony silnie skoncentrowanego sektora handlu detalicznego i sklepów „dyskontowych”, który odgrywa ważną rolę w ustalaniu ceny rynkowej, jak również ostrej konkurencji produktów z państw trzecich, których jakość poprawiła się przy stosunkowo niskich cenach oraz które szybko zwiększają swoje udziały w rynku.

Od reformy sektora owoców i warzyw w 1996 r. organizacje producentów (OP) oraz ich programy operacyjne (PO) stanowiły kluczowe elementy grupowania podaży owoców i warzyw. Doświadczenie pokazało, że OP wciąż stanowią ważny element mogący stawić czoła silnie skoncentrowanej sieci handlu detalicznego i sklepów „dyskontowych”. Jednak poziom skoncentrowania produkcji owoców i warzyw za pośrednictwem OP nie doprowadził do koncentracji podaży we wszystkich państwach członkowskich. Duży procent rolników w głównych państwach członkowskich produkcji postanowił nie uczestniczyć w organizacjach producentów. Reforma uwzględnia środki mające na celu zwiększenie atrakcyjności OP.

Z drugiej strony, obecna wspólna organizacja rynku produktów z przetworzonych owoców i warzyw oparta jest na zasadach, które w przypadku innych wspólnych organizacji rynku zostały dogłębnie zreformowane. Aktualny system zapewniający w szczególności wsparcie dla ilości produktów nie jest już zgodny z WPR. Reforma proponuje włączenie obszaru owoców i warzyw do systemu jednolitej płatności oraz do systemu jednolitej płatności obszarowej. Przejście od wsparcia produkcji do pomocy bezpośredniej dla producentów poprzez wprowadzenie systemu wsparcia dochodów oddzielonego od produkcji dla każdego gospodarstwa przyczyni się do promowania rolnictwa, które jest zorientowane rynkowo i trwałe.

Niniejszy wniosek dotyczący reformy uwzględnia środki na zarządzanie kryzysami w celu aktywniejszego promowania owoców i warzyw oraz ochrony środowiska.

Do wyznaczonych celów reformy należą:

- zwiększenie konkurencyjności oraz zorientowania na rynek wspólnotowego sektora owoców i warzyw lub, mówiąc inaczej, przyczynianie się do osiągnięcia trwałej produkcji, konkurencyjnej zarówno na rynku wewnętrznym, jak i zewnętrznym,

- ograniczenie wahań przychodow producentów owoców i warzyw spowodowanych przez kryzysy,

- zwiększenie konsumpcji owoców i warzyw w UE,

- kontynuowanie podjętych prac w sektorze na rzecz zachowania i ochrony środowiska,

- uproszczenie i w miarę możliwości zminimalizowanie obciążenia administracyjnego dla wszystkich zainteresowanych stron.

Wymienione wyżej cele reformy zostały wyznaczone przy uwzględnieniu konieczności zgodności z kryteriami WTO; spójności ze zreformowaną WPR, pierwszym i drugim filarem oraz zgodności z perspektywami finansowymi. Na koniec, należy podkreślić, że niniejszy wniosek został opracowany w świetle wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych. Na wniosek dotyczący reformy wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw ma wpływ wspomniane wyżej rozporządzenie.

- Niektóre przepisy o charakterze horyzontalnym, stosowane do szeregu innych produktów rolnych, takie jak przepisy dotyczące pomocy państwa, wymiany informacji pomiędzy Komisją i państwami członkowskimi oraz komitetu zarządzającego pozostaną we wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw. Jednak zostały one zaktualizowane, uproszczone i ujednolicone tak, aby mogły zostać łatwo włączone do wniosku dotyczącego jednolitego rozporządzenia w sprawie wspólnych organizacji rynku.

- W odniesieniu do innych przepisów w sektorze owoców i warzyw, zakres zmian w systemie stwarza konieczność, dla zachowania jasności, włączenia ich do niniejszego wniosku. Jednakże w przypadku, gdy przepisy te mają w pewnym stopniu również charakter horyzontalny i istnieją dla szeregu innych produktów rolnych, na przykład normy handlowe i handel z państwami trzecimi, zostały one zaktualizowane i uproszczone tak, aby mogły zostać łatwo włączone do rozporządzenia Rady ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych.

3. PROPONOWANE śRODKI DOTYCZąCE REFORMY WSPÓLNEJ ORGANIZACJI RYNKU OWOCÓW I WARZYW

1. Organizacje producentów

Organizacje producentów : biorąc pod uwagę, że OP odegrały istotną rolę w koncentrowaniu podaży, przewidziane zostały przepisy mające na celu, jeśli możliwe, uproszczenie i wprowadzenie większej elastyczności w ich działanie. Przepisy te dotyczą zakresu produktów organizacji producentów, poziomu dozwolonych sprzedaży bezpośrednich oraz rozszerzenia zasad na państwa niebędące członkami, dodatkowych środków mających na celu zachęcenie do łączenia OP w stowarzyszenia organizacji producentów w regionach, gdzie poziom koncentracji podaży za pośrednictwem OP jest bardzo niski (poniżej 20 % produkcji owoców i warzyw), w państwach, które zostały członkami Unii w dniu 1 maja 2004 r. i w regionach najbardziej oddalonych, warunków przekazywania uprawnień i funkcji OP stowarzyszeniom organizacji producentów oraz przekazywania funkcji oddziałom pod pewnymi warunkami. W swoim sprawozdaniu dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sytuacji w sektorze owoców miękkich i wiśni przeznaczonych do przetworzenia, Komisja wskazuje, że może zaproponować specjalną pomoc dodatkową dla państw członkowskich o niskim poziomie organizacji. Powyższe zmiany realizują tę obietnicę.

Komisja zaproponowała również włączenie dodatkowych ziół kuchennych do wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw.

Nowe grupy producentów : w celu poprawy grupowania podaży za pośrednictwem OP w nowych państwach członkowskich, grupy producentów w tych krajach pragnące uzyskać status organizacji producentów zgodnie z niniejszym rozporządzeniem mają prawo do okresu przejściowego, w którym grupa, która podejmie określone zobowiązania, może uzyskać specjalne, krajowe i wspólnotowe, wsparcie finansowe.

Strategia krajowa na rzecz trwałych programów operacyjnych : Trybunał Obrachunkowy jest zdania, że państwa członkowskie nie zapewniły efektywności wydatków na programy operacyjne organizacji producentów. Uważa też, że Komisja nie monitorowała skuteczności programów operacyjnych ani nie oceniła polityki. Aby poprawić skuteczność programów operacyjnych Komisja proponuje, aby państwa członkowskie opracowały krajową strategię na rzecz trwałych programów operacyjnych na rynku owoców i warzyw. Taka strategia powinna uwzględniać następujące elementy: analizę ex ante , cele programów operacyjnych i instrumentów, wskaźniki wydajności, oceny programów operacyjnych i zobowiązania sprawozdawcze dla organizacji producentów.

Rozszerzenie zasad : w celu dalszego zwiększenia wpływu organizacji producentów i ich stowarzyszeń oraz zapewnienia rynkowi wymaganej stabilności, Komisja proponuje upoważnienie państw członkowskich, pod pewnymi warunkami, do rozszerzania zasad dotyczących w szczególności produkcji, wprowadzania do obrotu i ochrony środowiska, przyjętych przez organizacje lub ich stowarzyszenia w danym regionie dla producentów będących ich członkami, na producentów niebędących członkami w tym regionie w oparciu o bardziej elastyczne kryteria (organizacje producentów będą uważane za reprezentatywne w odniesieniu do rozszerzenia zasad, jeżeli ich członkowie stanowią co najmniej 50 % producentów na obszarze gospodarczym, na którym działają, i jeśli przypada na nie co najmniej 60 % produkcji tego obszaru. Obecnie organizacja producentów lub stowarzyszenie organizacji producentów są uważane za reprezentatywne w przypadku, gdy ich członkowie stanowią co najmniej dwie trzecie producentów w obszarze gospodarczym, w którym działają i jeśli przypada na nie co najmniej dwie trzecie produkcji tego obszaru).

Komisja proponuje również, aby koszty związane z rozszerzeniem zasad były pokrywane przez producentów, których to rozszerzenie obejmuje, ponieważ to oni z niego skorzystają.

Biorąc pod uwagę specyfikę rolnictwa ekologicznego Komisja proponuje też, aby rozszerzenie zasad nie miało zastosowania do producentów żywności ekologicznej, chyba że wyrażą oni na to zgodę i spełnią określone warunki.

Organizacje międzybranżowe : reforma wprowadza elastyczność w działaniu organizacji międzybranżowych. Biorąc pod uwagę zbieżność celów przepisy dotyczące rozszerzenia zasad przyjętych przez organizacje producentów i ich stowarzyszenia oraz udziału w kosztach wynikających z takiego rozszerzenia, stosuje się również do organizacji międzybranżowych.

2. Zarządzanie kryzysami

Owoce i warzywa należą do produktów łatwo psujących się i efekty ich produkcji są trudne do przewidzenia. Nadwyżki na rynku, nawet niezbyt duże, mogą spowodować poważne zakłócenia na rynku. W związku z tym organizacje producentów otrzymywały 100 % kosztów wycofania niektórych produktów (wspólnotowa rekompensata z tytułu wycofania z rynku produktów – CWC) i za działania związane z bezpłatną dystrybucją. OP zostały również upoważnione do korzystania z funduszy operacyjnych w celu uzupełnienia CWC oraz do wycofania innych produktów, nieobjętych tym systemem.

Doświadczenie pokazało, że budżet przeznaczony na wycofywanie produktów został zmniejszony z uwagi na lepsze dostosowanie podaży do popytu w ostatnich dziesięciu latach. Jednak sektor owoców i warzyw w dalszym ciągu doświadcza trudności z powodu kryzysów na rynku. Z tego powodu Komisja proponuje szerszy zakres narzędzi umożliwiających zarządzanie kryzysem w ramach OP. W tym kontekście zarządzanie kryzysem obejmuje: wycofywanie z rynku, zbieranie zielonych owoców i warzyw lub niezbieranie; promowanie i informowanie; działania szkoleniowe; ubezpieczanie zbiorów; wsparcie na rzecz kosztów administracyjnych poniesionych na rozwój funduszy wzajemnego inwestowania.

W odniesieniu do wycofywania produktów z rynku, jak wspomniano powyżej, wspólnotowa rekompensata z tytułu wycofania z rynku produktów została zniesiona. Komisja proponuje:

- produkty mogą być wycofywane z rynku przez OP zgodnie z zasadą współfinansowania 50/50 %,

- wycofanie w celu bezpłatnej dystrybucji w UE będzie pokrywane przez Wspólnotę w 100 % do 5 % wielkości produkcji rynkowej każdej organizacji producentów.

3. Wprowadzenie owoców i warzyw do systemu jednolitej płatności (SPS).

Wniosek przewiduje włączenie owoców i warzyw do systemu jednolitej płatności. Takie włączenie oznacza, że:

- obszary uprawy owoców i warzyw (w tym sady i obszary, na których uprawiane są ziemniaki do spożycia przez ludzi) będą kwalifikować się do aktywacji uprawnień do płatności;

- istniejące wsparcie na rzecz produktów z przetworzonych owoców i warzyw zostanie oddzielone od produkcji, a krajowe pułapy budżetowe SPS zostaną podwyższone;

- państwa członkowskie będą mogły ustalać kwoty referencyjne w ramach systemu w oparciu o reprezentatywny okres właściwy dla poszczególnych owoców i warzyw oraz o odpowiednie obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria.

4. Kwestie ekologiczne

Produkcja i wprowadzanie do obrotu owoców i warzyw powinny w pełni uwzględniać zagadnienia ochrony środowiska, w tym metody uprawy, gospodarkę odpadami i sposób rozdysponowania produktów wycofanych z rynku, w szczególności pod kątem ochrony jakości wody, zachowania różnorodności biologicznej i dbałości o tereny wiejskie.

W celu osiągnięcia tych celów Komisja proponuje:

- włączenie owoców i warzyw do System jednolitej płatności, co oznacza, że zasada współzależności będzie obowiązywała wszystkich producentów owoców i warzyw otrzymujących dopłaty bezpośrednie;

- wzmocnione podejście do programów operacyjnych: obecnie w programach operacyjnych nie ma limitów w odniesieniu wydatków związanych z działaniami środowiskowymi: wniosek dotyczący reformy wprowadza co najmniej 20 % wydatków w każdym programie operacyjnym;

- wzmocnione podejście do produkcji ekologicznej: w ostatnich latach nastąpił wzrost popytu na warzywa ekologiczne, które dostarczali w szczególności innowacyjni producenci średniej wielkości. Wniosek wprowadza wspólnotową stawkę współfinansowania w wysokości 60 % dla produkcji ekologicznej w każdym programie operacyjnym.

5. Promowanie

WHO i FAO zalecają spożywanie co najmniej 400 g owoców i warzyw dziennie w ramach zrównoważonej diety. Biorąc pod uwagę fakt, że w UE jedynie Grecja i Włochy osiągają ten poziom, Komisja proponuje następujące sposoby lepszego promowania owoców i warzyw:

- OP w dalszym ciągu będą mogły uwzględniać środki promowania w swoich programach operacyjnych; w szczególności zapewnią promocję ogólną na pewnych warunkach, które zostaną określone w rozporządzeniach wykonawczych oraz promocję marek OP; ponadto będą musiały uwzględnić w programach operacyjnych działania skierowane na promowanie spożycia owoców i warzyw przez młodych konsumentów;

- rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 zostanie zmienione w celu zwiększenia wspólnotowej stawki współfinansowania do 60 % na działania promocyjne dotyczące owoców i warzyw, skierowane do dzieci i nastolatków w wieku szkolnym;

- w ramach nowych przepisów dotyczących zarządzania kryzysami, promowanie i informowanie należą do środków kwalifikujących się do dopłat w ramach programów operacyjnych OP;

- produkty wycofane z rynku, które są w 100 % współfinansowane przez UE, mogą być oddane bezpłatnie nie tylko fundacjom i organizacjom charytatywnym, lecz również szkołom i instytucjom szkolnictwa publicznego, a także obozom wypoczynkowym dla dzieci.

6. Handel z państwami trzecimi

Biorąc pod uwagę fakt, że negocjacje WTO wciąż trwają i ich wyniki nie są znane, wniosek dotyczący reformy nie zmienia ram prawnych dotyczących zewnętrznych stosunków handlowych (system cen wejścia, kontyngenty taryfowe, wielkości progowe…).

W odniesieniu do owoców i warzyw wpływ i rola refundacji wywozowych zostały przeanalizowane. Znacznie spadł ich wpływ ekonomiczny. W rzeczywistości wywóz z refundacją stanowi mniej niż jedną trzecią całego wywozu. Wartość refundacji wywozowych wynosi pomiędzy 0,8 i 8,9 % ceny danych produktów. Stwierdzono zatem, że można lepiej wykorzystać środku przyznane na ten instrument i proponuje się zlikwidowanie refundacji wywozowych.

7. Uproszczenie

Uproszczenie procedur administracyjnych wynikające ze zniesienia dopłat do przetwórstwa na rzecz istniejącego systemu jednolitej płatności lub systemu jednolitej płatności obszarowej stanowi ogromną zaletę proponowanej reformy.

W kontekście starań o zwiększenie atrakcyjności organizacji producentów reforma proponuje kilka uproszczeń i większą elastyczność.

Zniesienie refundacji wywozowych również prowadzi do uproszczenia, ponieważ wszystkie procedury związane z przyznawaniem tych refundacji przestaną eksporterów obowiązywać.

8. Normy handlowe

Co do tej szczególnej kwestii, jaką jest uproszczenie norm handlowych, przepisy prawne dotyczące tych norm zostały zastąpione bardziej zwięzłym tekstem, który zostanie zawarty w jednej wspólnej organizacji rynku. Zapewnia to Komisji wystarczającą elastyczność i możliwości dokonywania uproszczenia przepisów, tam gdzie jest to właściwe i możliwe.

4. WPłYW WNIOSKU NA BUDżET

Proponowana reforma nie prowadzi do zwiększenia kosztów w porównaniu ze scenariuszem status quo. Oczekuje się, że zmiany i innowacje w systemie sprawią, że środki budżetowe będą wykorzystywane w bardziej efektywny sposób.

Podniesienie pułapów budżetowych systemu jednolitej płatności będzie się równać historycznemu poziomowi wydatków w przypadku państw, które były członkami Unii przed dniem 1 maja 2004 r. oraz kwotom wynikającym z Traktatów o przystąpieniu w przypadku innych państw członkowskich.

Programy operacyjne organizacji producentów zostaną wzmocnione szczególnie w przypadku państw członkowskich, w których koncentracja podaży za pośrednictwem organizacji producentów jest bardzo niska. Oczekuje się, że wartość produkcji wprowadzonej do obrotu przez te organizacje w tych krajach wzrośnie szybciej niż w przypadku innych organizacji producentów. Zapewnione też zostanie większe wsparcie finansowe w celu uznania grup producentów i umożliwienia im przekształcenia się w organizacje producentów. Całkowity wpływ na budżet będzie właściwie zerowy dzięki zaproponowanej likwidacji refundacji wywozowych i wycofywania produktów z rynku.

2007/0012 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

ustanawiające szczególne przepisy dotyczące sektora owoców i warzyw oraz zmieniające niektóre rozporządzenia

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,

uwzględniając wniosek Komisji[6],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[7],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[8],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[9],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Obecny system dotyczący sektora owoców i warzyw został ustanowiony rozporządzeniem Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw[10], rozporządzeniem Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych[11] oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 2202/96 z dnia 28 października 1996 r. wprowadzającym program pomocy wspólnotowej dla producentów niektórych owoców cytrusowych[12].

(2) W świetle zdobytego doświadczenia uznaje się, że konieczna jest zmiana systemu dotyczącego owoców i warzyw w celu osiągnięcia następujących celów: zwiększenia konkurencyjności i orientacji rynkowej sektora w celu osiągnięcia trwałej produkcji, konkurencyjnej zarówno na rynku wewnętrznym, jak i zewnętrznym, ograniczenia fluktacji dochodów producentów wynikających z kryzysów na rynku, zwiększenia konsumpcji owoców i warzyw we Wspólnocie oraz kontynuowania podjętych prac w sektorze na rzecz zachowania i ochrony środowiska.

(3) Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych mógłby wstępnie uwzględnić niektóre przepisy obejmujące sektor owoców i warzyw, o charakterze horyzontalnym i mające zastosowanie do szeregu innych produktów rolnych, takie jak przepisy dotyczące pomocy państwa, wymiany informacji pomiędzy Komisją i państwami członkowskimi oraz komitetu zarządzającego. Należy zachować takie przepisy w rozporządzeniach (WE) nr 2200/96 i (WE) nr 2201/96. Przepisy te należy jednak zaktualizować, uprościć i ujednolicić w celu umożliwienia ich łatwego włączenia ich do wspomnianego wniosku.

(4) W odniesieniu do innych przepisów w sektorze owoców i warzyw, zakres zmian w systemie stwarza konieczność, dla zachowania jasności, włączenia wszystkich takich przepisów do osobnego rozporządzenia. Jeżeli przepisy te mają w pewnym stopniu również charakter horyzontalny i mają zastosowanie do szeregu innych produktów rolnych, na przykład normy handlowe i handel z państwami trzecimi, również powinny zostać zaktualizowane i uproszczone tak, aby możliwe było ich łatwe włączenie do rozporządzenia Rady ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych w późniejszym terminie. Niniejsze rozporządzenie nie powinno zatem uchylać ani zmieniać istniejących instrumentów o charakterze horyzontalnym, chyba że zdezaktualizowały się one lub stały się zbędne lub z uwagi na swój charakter nie powinny być rozpatrywane na poziomie Rady.

(5) Zakres niniejszego rozporządzenia powinien uwzględniać produkty objęte wspólną organizacją rynku w sektorze owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw. Jednak przepisy dotyczące organizacji producentów i organizacji międzybranżowych oraz uzgodnień mają zastosowanie tylko do produktów objętych wspólną organizacją rynku w sektorze owoców i warzyw i to rozróżnienie należy utrzymać. Zakres wspólnej organizacji rynku w sektorze owoców i warzyw również powinien zostać rozszerzony na niektóre zioła kuchenne, aby zapewnić im możliwość korzystania z systemu.

(6) Normy handlowe, zwłaszcza normy dotyczące definicji, jakości, kategorii, wagi, rozmiaru, opakowań, pakowania, składowania, transportu, prezentacji, wprowadzania do obrotu i znakowania powinny mieć zastosowanie do niektórych produktów w celu umożliwienia dostaw na rynek produktów jednolitej i zadowalającej jakości. Ponadto w celu zapobieżenia nadużyciom w zakresie jakości i autentyczności produktów oferowanych konsumentom oraz istotnym zakłóceniom odnośnych rynków może zaistnieć potrzeba podjęcia szczególnych środków, zwłaszcza aktualnych metod analitycznych oraz innych środków służących określaniu przedmiotowych norm. Obecnie normy handlowe dla tych produktów określa dyrektywa Rady 2001/112/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnosząca się do soków owocowych i niektórych podobnych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi[13]. Jednak zasady te nie zostały w pełni zaktualizowane. Dla uproszczenia przepisów należy uchylić wspomnianą dyrektywę i w ten sposób umożliwić przyjęcie zaktualizowanych norm handlowych dla soków owocowych w taki sam sposób, jak dla innych produktów z owoców i warzyw.

(7) Produkcja i wprowadzanie do obrotu owoców i warzyw powinny w pełni uwzględniać zagadnienia ochrony środowiska, w tym metody uprawy, gospodarkę odpadami i sposób rozdysponowania produktów wycofanych z rynku, w szczególności pod kątem ochrony jakości wody, zachowania różnorodności biologicznej i dbałości o tereny wiejskie.

(8) Organizacje producentów stanowią podstawowy element w systemie owoców i warzyw, którego zdecentralizowane funkcjonowanie zapewniają na swoich szczeblach. Wobec rosnącej koncentracji popytu grupowanie podaży za pośrednictwem tych organizacji w dalszym ciągu stanowi gospodarczą konieczność mającą na celu wzmocnienie pozycji producentów na rynku. Grupowanie podaży ma charakter dobrowolny i musi wykazać swoją przydatność poprzez zakres i skuteczność usług oferowanych przez producentów członkom organizacji.

(9) Doświadczenie pokazało, że organizacje producentów stanowią odpowiedni instrument do koncentrowania podaży. Jednak rozłożenie organizacji producentów w różnych państwach członkowskich nie jest równe. W celu dalszego zwiększania atrakcyjności organizacji producentów, należy w miarę możliwości uelastycznić ich działanie. Taka elastyczność powinna dotyczyć zwłaszcza zakresu produktów organizacji producentów, poziomu dozwolonych sprzedaży bezpośrednich oraz rozszerzenia zasad na producentów niebędących członkami organizacji, jak również umożliwienia przekazania uprawnień i funkcji organizacji producentów stowarzyszeniom organizacji producentów, pod pewnymi warunkami, i przekazania spółkom zależnym.

(10) Aby zostać uznaną przez państwo członkowskie za zdolną do uczestnictwa w realizacji celów wspólnej organizacji rynku organizacja producentów musi spełniać pewne wymogi, które nałożyła na siebie i swoich członków. Utworzenie i właściwe funkcjonowanie funduszy operacyjnych wymaga zazwyczaj przejęcia przez organizacje producentów nadzoru nad całością prowadzonej przez ich członków produkcji owoców i warzyw.

(11) Grupy producentów w państwach członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty w 2004 r. lub później, pragnące uzyskać status organizacji producentów zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, powinny mieć możliwość skorzystania z okresu przejściowego, w którym mogą uzyskać krajowe i wspólnotowe wsparcie finansowe w zamian za spełnienie pewnych zobowiązań.

(12) W celu przyznania organizacjom producentów większej odpowiedzialności za podejmowane przez nie decyzje finansowe i w celu nakierowania środków publicznych dla nich przeznaczonych na spełnienie przyszłych wymogów, należy ustalić warunki wykorzystania tych środków. Wspólne finansowanie funduszy operacyjnych utworzonych przez organizacje producentów stanowi właściwe rozwiązanie. W szczególnych przypadkach należy zezwolić na dodatkowe możliwości finansowania. W celu nadzorowania wydatków wspólnotowych pomoc przyznana organizacjom producentów, które tworzą fundusz operacyjny, nie powinna przekraczać określonego progu.

(13) W regionach, w których organizacja produkcji jest słaba, powinna istnieć możliwość zapewnienia dodatkowego krajowego wsparcia finansowego. W przypadku państw członkowskich, które pod względem struktur znajdują się w szczególnie niekorzystnej sytuacji, powinna istnieć możliwość zwracania przez Wspólnotę poniesionych kosztów wsparcia.

(14) W celu uproszczenia i obniżenia kosztów systemu pomocne mogłoby być zharmonizowanie, w miarę możliwości, procedur i zasad kwalifikowalności wydatków w ramach funduszy operacyjnych z procedurami dotyczącymi programów rozwoju obszarów wiejskich poprzez pozwolenie państwom członkowskim na ustanowienie krajowej strategii na rzecz programów operacyjnych.

(15) W celu dalszego zwiększenia wpływu organizacji producentów i ich stowarzyszeń oraz zapewnienia rynkowi takiej wymaganej stabilności, państwa członkowskie powinny być upoważnione, pod pewnymi warunkami, do rozszerzania zasad, przyjętych przez organizacje lub ich stowarzyszenia w danym regionie dla producentów będących ich członkami, w szczególności zasad dotyczących produkcji, wprowadzania do obrotu i ochrony środowiska, na producentów niebędących członkami tych organizacji i stowarzyszeń, którzy działają w tym regionie. Na podstawie odpowiedniego uzasadnienia, koszty powstające przy rozszerzeniu zasad obciążają zainteresowanych producentów, ponieważ to oni będą czerpać korzyści z rozszerzenia. Jednak producenci żywności ekologicznej nie powinni podlegać temu rozszerzeniu zasad bez zgody z ich strony.

(16) Pewna liczba różnorodnych programów pomocy dotyczących niektórych owoców i warzyw została określona w rozporządzeniach (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 2202/96. Liczba i różnorodność tych programów spowodowały, że były one trudne do zarządzania. Ponieważ programy te były nakierowane na pewne określone owoce i warzywa, nie uwzględniały one w pełni regionalnych warunków produkcji i nie obejmowały wszystkich owoców i warzyw. Należy zatem znaleźć inne narzędzie wsparcia dla producentów owoców i warzyw.

(17) Ponadto programy pomocy dotyczące owoców i warzyw nie zostały w pełni włączone do rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników[14]. Spowodowało to pewne utrudnienia i ograniczenia w administrowaniu tym programem.

(18) Mając na uwadze osiągnięcie bardziej ukierunkowanego i elastycznego systemu wsparcia dla sektora owoców i warzyw oraz jego uproszczenie, należy znieść istniejące programy pomocy i w pełni wprowadzić owoce i warzywa do systemu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003. W tym celu należy wprowadzić przepis przewidujący, że rolnicy, którzy wyprodukowali owoce i warzywa w okresie referencyjnym, kwalifikują się do systemu jednolitej płatności. Należy również ustanowić przepis dotyczący określenia przez państwa członkowskie kwot referencyjnych oraz liczby hektarów kwalifikowanych w ramach systemu jednolitej płatności w oparciu o okres reprezentatywny dla poszczególnych owoców i warzyw oraz o odpowiednie obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria. Obszary obsadzone drzewami owocowymi i warzywami, w tym stałe uprawy owoców i warzyw powinny kwalifikować się do systemu jednolitej płatności. Należy odpowiednio zmienić pułapy krajowe. Należy również ustanowić przepisy w celu umożliwienia Komisji przyjęcia szczegółowych zasad oraz wszelkich niezbędnych środków przejściowych.

(19) Produkcja owoców i warzyw jest trudna do przewidzenia, a produkty należą do łatwo psujących się. Nawet niezbyt duże nadwyżki na rynku mogą spowodować poważne zakłócenia. Wprowadzono kilka programów dotyczących wycofywania produktów z rynku, jednak okazały się one trudne do zarządzania. Należy zatem wprowadzić dodatkowe środki zarządzania kryzysami, których stosowanie byłoby tak proste, jak to tylko możliwe. Połączenie wszystkich tych środków w programach operacyjnych organizacji producentów wydaje się w tej sytuacji najlepszym podejściem i powinno również umożliwić zwiększenie atrakcyjności organizacji producentów w oczach producentów.

(20) Włączenie ziemniaków do systemu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 zakłada, że w celu zachowania właściwego funkcjonowania jednolitego rynku w oparciu o wspólne ceny, postanowienia Traktatu regulujące pomoc państwa powinny mieć zastosowanie również do ziemniaków.

(21) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym[15] przewiduje udział Wspólnoty w pewnych działaniach promocyjnych mogący osiągnąć do 50 %. W celu promowania spożywania owoców i warzyw wśród młodzieży, udział ten należy zwiększyć w przypadku działań promujących spożycie owoców i warzyw skierowanych do dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

(22) Organizacje międzybranżowe utworzone z inicjatywy indywidualnych lub już zrzeszonych podmiotów mogą, jeżeli należy do nich znaczna liczba członków różnych kategorii zawodowych sektora owoców i warzyw, wpływać na ich postawy tak, aby w większym stopniu uwzględniały one realne warunki rynkowe, i ułatwiać działania handlowe, które będą miały korzystny wpływ na sprawozdawczość produkcyjną, to znaczy organizację produkcji, prezentację i wprowadzanie produktów do obrotu. Ponieważ praca tych organizacji może przyczynić się ogólnie do realizacji celów art. 33 Traktatu, w szczególności założeń niniejszego rozporządzenia, powinna istnieć możliwość, gdy zostaną określone odpowiednie formy działania, zagwarantowania szczególnego uznania tym organizacjom, które są w stanie dostatecznie uzasadnić swoją reprezentatywność i prowadzenie praktycznej działalności w zakresie wymienionych celów. Przepisy dotyczące rozszerzenia zasad przyjętych przez organizacje producentów i ich stowarzyszenia oraz udziału w kosztach wynikających z takiego rozszerzenia powinny również obejmować organizacje międzybranżowe, biorąc pod uwagę zbieżność celów.

(23) Stworzenie jednolitego rynku wspólnotowego wymaga wprowadzenia systemu wymiany handlowej na zewnętrznych granicach Wspólnoty. System ten powinien obejmować przywozowe należności celne i powinien zasadniczo stabilizować rynek wspólnotowy. System wymiany handlowej powinien opierać się na porozumieniach zawartych podczas wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej.

(24) Stosowanie systemu cen wejścia w odniesieniu do owoców i warzyw wymaga przyjęcia określonych przepisów.

(25) Monitorowanie rozmiaru handlu produktami rolnymi z państwami trzecimi, w odniesieniu do niektórych produktów, może wymagać wprowadzenia systemów pozwoleń na przywóz i wywóz, w tym obowiązku złożenia zabezpieczenia w celu zagwarantowania, że transakcje, dla których wydaje się takie pozwolenia, są faktycznie przeprowadzane. Komisja powinna zatem mieć możliwość wprowadzenia systemów pozwoleń w odniesieniu do takich produktów.

(26) W celu zapobieżenia wystąpieniu na rynku Wspólnoty potencjalnych negatywnych skutków w związku z przywozem niektórych produktów rolnych, lub ich zneutralizowania, przywóz takich produktów powinien podlegać obowiązkowi zapłacenia dodatkowych należności celnych, jeśli spełnione zostały określone warunki.

(27) Na określonych warunkach należy zatem przyznać Komisji uprawnienia dotyczące otwierania kontyngentów taryfowych wynikających z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z Traktatem lub z innych aktów prawnych Rady, i zarządzania nimi.

(28) System należności celnych umożliwia zrezygnowanie z wszelkich innych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty. Jednak w wyjątkowych okolicznościach system rynku wewnętrznego i opłat celnych może okazać się niewystarczający. W takich przypadkach, aby nie pozostawić rynku wspólnotowego bez ochrony przed możliwymi zakłóceniami, Wspólnota powinna mieć możliwość bezzwłocznego podejmowania wszelkich niezbędnych środków. Takie środki powinny być zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.

(29) W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania tych porozumień handlowych, musi istnieć możliwość wprowadzenia regulacji lub, gdy wymaga tego sytuacja na rynku, zakazu stosowania uzgodnień w sprawie uszlachetniania czynnego i biernego.

(30) Ponieważ wspólne rynki produktów rolnych stale się rozwijają, państwa członkowskie i Komisja powinny przekazywać sobie nawzajem istotne informacje na temat rozwoju sytuacji na tych rynkach.

(31) System dotyczący owoców i warzyw przewiduje wymóg spełnienia określonych zobowiązań. W celu zapewnienia przestrzegania tych zobowiązań konieczne jest wprowadzenie kontroli oraz, w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania tych zobowiązań, stosowanie kar. Należy zatem przyznać Komisji uprawnienia do ustanowienia stosownych przepisów, obejmujących przepisy dotyczące zwrotu nienależnych płatności oraz obowiązków sprawozdawczych państw członkowskich. Specjalny zespół inspektorów w sektorze owoców i warzyw w nowym systemie nie będzie dłużej potrzebny i może zostać zlikwidowany.

(32) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000 i (WE) nr 1782/2003.

(33) Należy zlikwidować program pomocy ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 2202/96. Wymienione rozporządzenie stanie się tym samym bezprzedmiotowe i należy je uchylić.

(34) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[16]. W celu uproszczenia odrębne komitety dla świeżych owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw powinny zostać zlikwidowane i zastąpione jednym komitetem ds. owoców i warzyw, jaki należy ustanowić w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2200/96.

(35) Przejście od istniejących uzgodnień do uzgodnień przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu może spowodować utrudnienia, jakie nie zostały przewidziane w niniejszym rozporządzeniu. W celu sprostania utrudnieniom, należy umożliwić Komisji podejmowanie środków przejściowych.

(36) Niniejsze rozporządzenie należy zasadniczo stosować od dnia 1 stycznia 2008 r. Jednak aby nie przerywać programów pomocy na rzecz produktów owocowych i warzywnych oraz owoców cytrusowych w trakcie roku gospodarczego, należy zezwolić na stosowanie takich programów pomocy do końca roku gospodarczego 2007/2008,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

TYTUŁ I Przepisy wstępne

Artykuł 1 Zakres stosowania

Niniejsze rozporządzenie ustanawia określone zasady mające zastosowanie do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.

Jednak tytuły III i IV niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie wyłącznie do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

Artykuł 39 ma zastosowanie do ziemniaków świeżych lub schłodzonych objętych kodem CN 0701.

TYTUŁ II Klasyfikacja produktów

Artykuł 2 Normy handlowe

1. Komisja może wprowadzić przepisy dotyczące norm handlowych w odniesieniu do jednego lub więcej produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.

2. Normy, o których mowa w ust. 1:

a) ustanawia się, uwzględniając w szczególności specyfikę odnośnych produktów, konieczność zapewnienia warunków dla płynnego zbytu tych produktów na rynku oraz interesy konsumentów w zakresie dokładnych i jasnych informacji na temat produktów;

b) mogą odnosić się w szczególności do jakości, podziału na klasy, wagi, rozmiaru, pakowania, opakowywania, przechowywania, transportu, prezentacji i etykietowania.

3. O ile Komisja nie postanowi inaczej, zgodnie z kryteriami określonymi w ust. 2 lit. a), produkty, dla których ustanowiono normy handlowe, można wprowadzać do obrotu we Wspólnocie wyłącznie zgodnie z takimi normami.

Nie naruszając żadnych szczegółowych przepisów, które Komisja może przyjąć zgodnie z art. 38, państwa członkowskie kontrolują, czy produkty te są zgodne z tymi normami, oraz we właściwych przypadkach stosują kary.

TYTUŁ III Organizacje producentów

Rozdział I Definicja i uznawanie

Artykuł 3 Definicja

1. Do celów niniejszego rozporządzenia „organizacja producentów” oznacza każdy podmiot prawny lub jasno określoną część podmiotu prawnego, który/-a spełnia następujące wymogi:

a) został/-a utworzony/-a z inicjatywy rolników w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, którzy wytwarzają jeden lub więcej produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;

b) jego/jej celem działania jest w szczególności:

i) zagwarantowanie, że produkcja jest planowana i dostosowana do popytu, zwłaszcza w odniesieniu do ilości i jakości;

ii) promowanie koncentracji podaży i wprowadzanie do obrotu produktów wytwarzanych przez jej członków;

iii) obniżanie kosztów produkcji i stabilizowanie cen producentów;

iv) promowanie stosowania zasad uprawy, technologii produkcji i korzystnych dla środowiska zasad gospodarki ściekami w szczególności, w celu ochrony jakości zasobów wody, gleby i krajobrazu oraz zachowania lub stymulacji różnorodności biologicznej;

c) jego/jej zasady zrzeszania się zawierają wymogi określone w ust. 2.

d) został/-a uznany/-a przez dane państwo członkowskie zgodnie z ust. 4.

2. Zasady zrzeszania się organizacji producentów wymagają od producentów będących jej członkami, w szczególności:

a) stosowania zasad przyjętych przez organizację producentów dotyczących sprawozdawczości produkcyjnej, produkcji, wprowadzania do obrotu i ochrony środowiska;

b) przynależności, z tytułu wytwarzania produktu wymienionego w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w danym gospodarstwie, do jednej tylko organizacji producentów;

c) wprowadzenia do obrotu całej wspomnianej produkcji za pośrednictwem organizacji producentów;

d) dostarczania informacji wymaganych przez organizację producentów do celów statystycznych, w szczególności w odniesieniu do obszarów uprawnych, wielkości zbiorów, rentowności i sprzedaży bezpośredniej;

e) wpłacania wkładów finansowych ustalonych w ramach zasad zrzeszania się, przeznaczonych na tworzenie i uzupełnianie funduszu operacyjnego przewidzianego w art. 7;

Bez względu na postanowienia lit. c) akapitu pierwszego, zgodnie z zasadami i warunkami określonymi przez organizację producentów, producenci będący członkami mają prawo do:

a) sprzedaży konsumentom na ich własne potrzeby nie więcej niż określonej części ich produkcji, bezpośrednio w gospodarstwach lub poza nimi, przy czym część kwalifikująca się do takiej sprzedaży została ustalona przez państwa członkowskie na poziomie co najmniej 10 %;

b) w przypadku zgody organizacji producentów – prawo do wprowadzania do obrotu we własnym zakresie lub za pośrednictwem innej organizacji producentów wyznaczonej przez ich własną organizację producentów, produktów w ilościach, które mają charakter marginalny w stosunku do wielkości wprowadzanych do obrotu przez ich organizację;

c) w przypadku zgody organizacji producentów – prawo do wprowadzania do obrotu za pośrednictwem innej organizacji producentów wyznaczonej przez ich własną organizację produktów, które ze względu na ich specyfikę nie są zwykle objęte działalnością handlową danej organizacji producentów.

Zasady zrzeszania się organizacji producentów przewidują:

a) procedury określania, przyjmowania i zmieniania zasad, o których mowa w akapicie pierwszym;

b) zobowiązanie członków do wpłacania wkładów finansowych potrzebnych do finansowania organizacji producentów;

c) przepisy umożliwiające członkom będącym producentami demokratyczną kontrolę organizacji i jej decyzji;

d) kary za naruszenie zobowiązań określonych w zasadach zrzeszania się, w szczególności za zaleganie z wpłatami lub naruszenie zasad ustalonych przez organizację producentów;

e) zasady przyjmowania nowych członków, w szczególności minimalny okres członkostwa;

f) zasady prowadzenia rachunkowości i opracowywania budżetu niezbędne dla funkcjonowania organizacji.

Artykuł 4 Uznawanie

1. Do celów niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie uznają za organizacje producentów wszystkie grupy producentów ubiegające się o takie uznanie pod warunkiem, że:

a) spełniają one wymogi określone w art. 3 i dostarczyły stosownego dowodu, że w ich skład wchodzi minimalna grupa członków i że w rękach tych członków znajduje się minimalna ilość nadającej się do sprzedaży produkcji rynkowej, do określenia przez państwa członkowskie;

b) istnieje wystarczający dowód, że mogą w odpowiedni sposób wykonywać swoje działania, jeśli chodzi o czas, efektywność i koncentrację podaży;

c) efektywnie umożliwiają swoim członkom uzyskanie wsparcia technicznego w zakresie stosowania przyjaznych dla środowiska metod uprawy;

d) w razie potrzeby skutecznie zapewniają swoim członkom środki techniczne umożliwiające magazynowanie, pakowanie i wprowadzanie do obrotu ich produktów oraz zapewniają właściwe zarządzanie ich działalnością pod względem handlu i budżetu.

2. Do celów niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie mogą również uznać organizacje producentów, które nie spełniają wymogów ustanowionych w art. 3 ust. 1 lit. a) pod warunkiem, że:

a) zostały utworzone przed dniem 21 listopada 1996 r.;

b) zostały uznane na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72[17] przed dniem 1 stycznia 1997 r.

Pozostałe wymogi ustanowione w art. 3 z wyjątkiem, stosownie do potrzeb, jego ust. 1 lit. c), oraz w ust. 1 niniejszego artykułu mają zastosowanie do organizacji producentów uznanych zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.

3. Państwa członkowskie:

a) w okresie trzech miesięcy od złożenia przez organizację producentów wniosku i wszystkich dodatkowych dokumentów, podejmują decyzję dotyczącą uznania organizacji producentów;

b) w regularnych odstępach czasu przeprowadzają kontrole, aby upewnić się, czy organizacja producentów spełnia wymogi określone w niniejszym tytule, w przypadku niespełniania tych wymogów lub nadużyć dotyczących przepisów zawartych w niniejszym rozporządzeniu nakładają kary na te organizacje i, jeśli to konieczne, wycofują uznanie danej organizacji;

c) raz na rok powiadamiają Komisję o każdej decyzji dotyczącej uznania, odmowy lub wycofania uznania.

Artykuł 5 Przekazywanie uprawnień

1. Państwo członkowskie może zezwolić organizacjom producentów na przekazanie jakiegokolwiek z uprawnień stowarzyszeniu organizacji producentów, którego są członkami, pod warunkiem, że państwo członkowskie uważa, że stowarzyszenie jest zdolne do właściwego wykonywania tych uprawnień.

2. Organizacje producentów i stowarzyszenia organizacji producentów, którym przekazane zostały uprawnienia zgodnie z ust. 1, nie mogą zajmować dominującej pozycji na danym rynku, chyba że jest to niezbędne do wykonania celów art. 33 Traktatu.

Artykuł 6 Nowe państwa członkowskie

1. Organizacje producentów w państwach członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty w 2004 r. lub później, mogą skorzystać z okresu przejściowego trwającego nie dłużej niż pięć lat w celu spełnienia wymogów uznawania ustanowionych w art. 4.

W celu zakwalifikowania przedstawiają one właściwemu państwu członkowskiemu podzielony na etapy plan uznawania, którego zatwierdzenie sygnalizuje początek pięcioletniego okresu, o którym mowa w akapicie pierwszym, i stanowi wstępne uznanie.

2. W okresie pięciu lat po wstępnym uznaniu, państwa członkowskie mogą przyznać organizacjom producentów, o których mowa w ust. 1:

a) pomoc mającą na celu wsparcie tworzenia się tych organizacji i ułatwienia im działalności administracyjnej;

b) pomoc w sposób bezpośredni lub za pośrednictwem instytucji kredytujących, w formie specjalnych pożyczek, na pokrycie części inwestycji wymaganych do uznania i określonych w planie uznawania, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi.

3. Przed wstępnym uznaniem państwa członkowskie powiadamiają Komisję o swoich zamiarach i ich następstwach finansowych.

Rozdział II Fundusze operacyjne i programy operacyjne

Artykuł 7 Fundusze operacyjne

1. Organizacje producentów mogą ustanowić fundusz operacyjny. Fundusz ten jest utrzymywany z:

a) wkładów finansowych członków lub samych organizacji producentów;

b) wspólnotowego wsparcia finansowego, które może zostać przyznane organizacjom producentów ustanawiającym fundusz operacyjny.

2. Fundusze operacyjne służą do finansowania programów operacyjnych zatwierdzonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 12.

3. Do dnia 31 grudnia 2013 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wdrożenia niniejszego tytułu w odniesieniu do organizacji producentów, funduszy operacyjnych i programów operacyjnych.

Artykuł 8 Cele programów operacyjnych

1. Programy operacyjne mają jeden lub więcej celów określonych w art. 3 ust. 1 lit. b) lub następujące cele:

a) poprawa jakości produktów,

b) podwyższenie handlowej wartości produktów,

c) promowanie produktów ukierunkowanych na konsumentów,

d) tworzenie linii produktów organicznych,

e) promowanie zintegrowanej produkcji lub innych metod produkcji bezpiecznych dla środowiska,

f) zarządzanie kryzysami.

Zarządzanie kryzysami związane jest z unikaniem kryzysów i postępowaniem w sytuacji kryzysowej na rynkach owoców i warzyw i w tym kontekście obejmuje:

a) wycofywanie z rynku,

b) zbieranie zielonych owoców i warzyw lub niezbieranie,

c) promowanie i informowanie,

d) działania szkoleniowe,

e) ubezpieczanie zbiorów,

f) wsparcie na rzecz kosztów administracyjnych poniesionych na rozwój funduszy wzajemnego inwestowania.

Środki zarządzania kryzysami nie mogą stanowić więcej niż jedną trzecią wydatków w ramach programu operacyjnego.

2. Programy operacyjne uwzględniają działanie dla rozwoju wykorzystania technik nieszkodliwych dla środowiska przez producentów będących członkami zarówno w odniesieniu do praktyk uprawy, jak i gospodarki odpadami.

Do celów akapitu pierwszego „techniki nieszkodliwe dla środowiska” oznaczają w szczególności techniki, które pomagają osiągnąć następujące cele:

a) stosowanie praktyk uprawy, które zmniejszają szkodliwość rolnictwa dla środowiska;

b) korzystna dla środowiska ekstensyfikacja produkcji;

c) sposoby użytkowania gruntów rolnych zgodne z zasadami ochrony i poprawy jakości środowiska, obszarów wiejskich, krajobrazu, zasobów naturalnych, gleby i różnorodności genetycznej.

3. Inwestycje zwiększające negatywny wpływ na środowisko są dozwolone wyłącznie w przypadku zapewnienia skutecznych zabezpieczeń mających na celu ochronę środowiska przed tym wpływem.

4. Programy operacyjne zawierają działania mające na celu promowanie spożycia owoców i warzyw przez młodych konsumentów, na szczeblu lokalnym, regionalnym lub krajowym.

Artykuł 9 Wspólnotowa pomoc finansowa

1. Wspólnotowa pomoc finansowa jest równa rzeczywiście wpłaconej kwocie finansowego wkładu producentów będących członkami ale jest ograniczona do 50 % rzeczywiście poniesionych wydatków.

Wspólnotowa pomoc finansowa jest ograniczona do 4,1 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu przez każdą organizację producentów.

2. Wielkość procentowa przewidziana w ust. 1 akapit pierwszy wynosi 60 %, w przypadku gdy program operacyjny lub jego część spełnia co najmniej jeden z następujących warunków:

a) program lub jego część zostały przedstawione przez kilka wspólnotowych organizacji producentów działających w różnych państwach członkowskich w ramach działań transnarodowych;

b) program lub jego część zostały przedstawione przez jedną lub kilka organizacji producentów zaangażowanych w programy realizowane na zasadzie międzybranżowej;

c) program lub jego część obejmują wyłącznie szczególne wsparcie produkcji wyrobów ekologicznych objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 2092/91[18];

d) program lub jego część zostały przedstawione przez organizację producentów w jednym z państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty w 2004 r. lub później i dotyczy środków realizowanych nie dłużej niż do końca 2013 r.;

e) jest to pierwszy program przedstawiony przez uznaną organizację producentów, która połączyła się z inną uznaną organizacją producentów lub stowarzyszeniem uznanych organizacji producentów, pod warunkiem, że żaden z tych producentów-członków nie był wcześniej członkiem organizacji producentów, która skorzystała z przepisów niniejszego akapitu;

f) program został przedstawiony przez organizację producentów w państwach członkowskich, w których organizacje producentów wprowadzają do obrotu mniej niż 20 % wyprodukowanych owoców i warzyw.

g) program został przedstawiony przez organizację producentów w jednym z najbardziej oddalonych regionów Wspólnoty.

3. Wielkość procentowa przewidziana w ust. 1 akapit pierwszy wynosi 100 % w przypadku wycofania owoców i warzyw z rynku, których ilość nie przekracza 5 % produkcji wprowadzonej do obrotu przez każdą organizację producentów oraz których zbyt odbywa się w drodze:

a) darmowej dystrybucji wśród organizacji charytatywnych i fundacji, zatwierdzonych w tym celu przez państwa członkowskie, do wykorzystania w ich działalności mającej na celu pomoc osobom, których prawo do otrzymywania pomocy społecznej jest uznane w prawie krajowym, w szczególności w związku z tym, że osoby te nie posiadają środków utrzymania;

b) bezpłatnej dystrybucji w zakładach karnych, szkołach i instytucjach szkolnictwa publicznego, na obozach wypoczynkowych dla dzieci oraz w szpitalach i domach spokojnej starości wyznaczonych przez państwa członkowskie, które podejmują wszelkie niezbędne kroki dla zagwarantowania, że dystrybuowane w ten sposób ilości produktów stanowią uzupełnienie ilości normalnie kupowanych przez jednostki tego rodzaju.

Artykuł 10 Krajowa pomoc finansowa

1. W tych regionach Wspólnoty, w których stopień zorganizowania producentów jest szczególnie niski, państwa członkowskie mogą być upoważnione, na podstawie właściwie umotywowanego wniosku, do wypłacenia organizacjom producentów krajowej pomocy finansowej równej maksymalnie połowie wkładu producentów. Pomoc ta stanowi uzupełnienie funduszu operacyjnego.

W regionach państw członkowskich, w których organizacje producentów wprowadzają do obrotu mniej niż 15 % produkcji owoców i warzyw i których produkcja owoców i warzyw stanowi co najmniej 15 % ich całkowitej produkcji rolnej, pomoc, o której mowa w akapicie pierwszym, może być częściowo zwrócona przez Wspólnotę na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego.

2. Artykuły 87, 88 i 89 Traktatu nie mają zastosowania do krajowej pomocy finansowej, dozwolonej przez Komisję zgodnie z ust. 1.

Artykuł 11 Planowanie programów operacyjnych

1. Państwa członkowskie ustanawiają ramy krajowe w celu sporządzenia ogólnych warunków w dotyczących środków, o których mowa w art. 8 ust. 2 akapit pierwszy. Ramy te przewidują w szczególności, że co najmniej 20 % całkowitych wydatków poniesionych w ramach programu operacyjnego dotyczy tych środków.

Państwa członkowskie przedstawiają proponowane przez siebie ramy Komisji, która w ciągu trzech miesięcy może wnieść o wprowadzenie zmian, jeżeli uzna, że propozycja nie umożliwia realizacji celów określonych w art. 174 Traktatu oraz we wspólnotowym programie polityki i działań w zakresie środowiska naturalnego i trwałego rozwoju. Poszczególne inwestycje wspierane w ramach programów operacyjnych również uwzględniają te cele.

2. Państwa członkowskie ustanawiają krajową strategię na rzecz trwałych programów operacyjnych na rynku owoców i warzyw. Taka strategia powinna uwzględniać następujące elementy:

a) analizę ex-ante ;

b) cele programów operacyjnych i instrumentów oraz wskaźniki wydajności;

c) ocenę programów operacyjnych;

d) zobowiązania sprawozdawcze dla organizacji producentów.

Strategia powinna również uwzględniać ramy krajowe, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 12 Zatwierdzenie programów operacyjnych

1. Projekty programów operacyjnych są przedkładane właściwym organom krajowym, które zatwierdzają je lub odrzucają lub żądają wprowadzenia do nich zmian zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału.

2. Najpóźniej do końca każdego roku organizacje producentów przekazują państwu członkowskiemu informację o przewidywanej kwocie funduszu operacyjnego na następny rok oraz przedstawiają właściwe uzasadnienia oparte na przewidywaniach programu operacyjnego, przekazują informacje o wydatkach w roku bieżącym i ewentualnie w roku poprzednim oraz, w razie potrzeby, przewidywane ilości produkcji na rok następny. Do dnia 1 stycznia następnego roku państwo członkowskie powiadamia organizację producentów o przewidywanej kwocie wspólnotowej pomocy finansowej zgodnie z limitami określonymi w art. 9.

Wypłaty wspólnotowej pomocy finansowej są dokonywane na podstawie wydatków poniesionych z tytułu programów objętych programem operacyjnym. Zaliczki mogą być wypłacane w odniesieniu do tych samych programów z zastrzeżeniem przepisu o gwarancji lub zabezpieczeniu.

Na początku każdego roku i najpóźniej do dnia 31 stycznia, organizacja producentów powiadamia państwo członkowskie o ostatecznej kwocie wydatków za rok poprzedni załączając niezbędne dokumenty towarzyszące, tak aby mogła otrzymać pozostałą część wspólnotowej pomocy finansowej.

3. Czas trwania programów operacyjnych i finansowania ich z jednej strony przez producentów i organizacje producentów, a z drugiej przez Wspólnotę, wynosi minimalnie trzy lata, a maksymalnie pięć lat.

Rozdział III Rozszerzenie zasad na producentów w określonym obszarze gospodarczym

Artykuł 13 Rozszerzenie zasad

1. W przypadkach gdy organizacja producentów, która działa w określonym obszarze gospodarczym, uznawana jest, w odniesieniu do konkretnego produktu, za reprezentatywną dla produkcji i producentów w tym obszarze, zainteresowane państwo członkowskie, na wniosek organizacji producentów, może zobowiązać producentów prowadzących działalność gospodarczą w tym obszarze, którzy nie należą do organizacji producentów, do przestrzegania następujących zasad:

a) zasad określonych w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. a),

b) zasad przyjętych przez organizację producentów związane z wycofywaniem produktów z rynku.

Akapit pierwszy stosuje się pod warunkiem, że zasady te:

a) obwiązywały przez okres co najmniej jednego roku gospodarczego,

b) są ujęte w wyczerpującym wykazie w załączniku I,

c) będą obowiązywać przez nie więcej niż trzy lata gospodarcze.

2. Do celów niniejszego rozdziału „obszar gospodarczy” oznacza strefę geograficzną utworzoną z przylegających lub sąsiadujących ze sobą regionów produkcyjnych, w których warunki produkcji i wprowadzania do obrotu są jednolite.

Państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz obszarów gospodarczych.

W ciągu miesiąca od powiadomienia Komisja zatwierdza wykaz lub po konsultacji z danym państwem członkowskim, podejmuje decyzję o zmianach, które muszą być przez to państwo wprowadzone. Komisja podaje zatwierdzony wykaz do wiadomości publicznej w sposób, jaki uzna za właściwy.

3. Organizacja producentów jest uważana za reprezentatywną w rozumieniu ust. 1, w przypadku gdy jej członkowie stanowią co najmniej 50 % producentów w obszarze gospodarczym, w którym ona działa i obejmuje co najmniej 60 % produkcji tego obszaru.

4. Zasady obowiązujące wszystkich producentów w określonym obszarze gospodarczym:

a) nie mogą być krzywdzące dla innych producentów w państwie członkowskim lub we Wspólnocie;

b) nie mają zastosowania do produktów dostarczanych dla przetwórstwa na podstawie umowy zawartej przez rozpoczęciem roku gospodarczego, chyba że są one wyraźnie nimi objęte, z wyłączeniem zasad dotyczących sprawozdawczości produkcyjnej określonych w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. a);

c) nie mogą być sprzeczne z obowiązującymi zasadami wspólnotowymi i krajowymi.

5. Zasady nie mogą zobowiązywać producentów produktów ekologicznych objętych rozporządzeniem (WE) nr 2092/91, chyba że na taki środek wyraziło zgodę co najmniej 50 % tych producentów w obszarze gospodarczym, w którym działa organizacja producentów i że organizacja obejmuje co najmniej 60 % tej produkcji w danym obszarze.

Artykuł 14 Powiadamianie i uchylanie

1. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o zasadach, do których przestrzegania zobowiązały wszystkich producentów w określonym obszarze gospodarczym zgodnie z art. 13 ust. 1. Komisja podaje te zasady do wiadomości publicznej w sposób, jaki uzna za właściwy.

2. Komisja decyduje, że państwo członkowskie musi uchylić rozszerzenie zasad, o którym zdecydowało to państwo członkowskie:

a) jeżeli uzna, że przedmiotowe rozszerzenie na innych producentów eliminuje konkurencję na znacznej części rynku wewnętrznego lub zagraża wolnemu handlowi lub że cele art. 33 Traktatu są zagrożone;

b) jeżeli uzna, że art. 81 ust. 1 Traktatu stosuje się do umowy, decyzji lub uzgodnionej praktyki, co do których podjęto decyzję o rozszerzeniu na innych producentów. Decyzja Komisji w odniesieniu do tego umowy, decyzji lub uzgodnionej praktyki stosuje się dopiero od dnia takiego ustalenia;

c) jeżeli po dokonaniu kontroli uzna, że przepisy zawarte w niniejszym rozdziale nie były przestrzegane.

Artykuł 15 Wkład finansowy producentów niebędących członkami

W przypadku gdy stosuje się art. 13 ust. 1, zainteresowane państwo członkowskie może zdecydować w oparciu o przedstawiony dowód, że producenci niebędący członkami są zobowiązani wobec organizacji do wkładów finansowych płaconych przez producentów będących członkami, w takim stopniu, w jakim są one wykorzystane na pokrycie:

a) kosztów administracyjnych wynikających ze stosowania zasad, o których mowa w art. 13 ust. 1;

b) kosztów prac badawczych, badań rynku i promowania sprzedaży podejmowanych przez organizację lub stowarzyszenie i przynoszących korzyści wszystkim producentom w tym obszarze.

TYTUŁ IV Organizacje i umowy międzybranżowe

Rozdział I Definicja i uznawanie

Artykuł 16 Definicja

Do celów niniejszego rozporządzenia „organizacja producentów” oznacza każdy podmiot prawny, który:

a) został utworzony z przedstawicieli reprezentujących działalność gospodarczą związaną z produkcją lub handlem lub przetwarzaniem produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96;

b) został ustanowiony z inicjatywy wszystkich lub niektórych organizacji albo stowarzyszeń, które je tworzą;

c) realizuje szereg następujących środków w jednym lub kilku regionach Wspólnoty, uwzględniając interesy konsumentów:

i) poprawa znajomości oraz przejrzystości produkcji i rynku,

ii) pomoc w celu lepszej koordynacji sposobu wprowadzania do obrotu owoców i warzyw, w szczególności poprzez prace badawcze i badania rynku,

iii) sporządzanie znormalizowanych formularzy umów zgodnych z zasadami wspólnotowymi,

iv) pełniejsze wykorzystanie potencjału wyprodukowanych owoców i warzyw,

v) dostarczanie informacji i prowadzenie badań niezbędnych dla dostosowania produkcji pod kątem produktów bardziej odpowiadającym wymaganiom rynku oraz gustom i oczekiwaniom konsumentów, w szczególności w odniesieniu do jakości produktu i ochrony środowiska,

vi) poszukiwanie sposobów ograniczenia stosowania produktów fitosanitarnych i innych środków produkcji oraz zapewnienia jakości produktu oraz ochrony gleby i wody,

vii) opracowywanie metod i instrumentów mających na celu poprawę jakości produktu,

viii) wykorzystywanie potencjału i ochrona rolnictwa ekologicznego, jak również nazw pochodzenia, znaków jakości i oznaczeń geograficznych,

ix) promowanie produkcji zintegrowanej lub innych metod produkcji przyjaznych dla środowiska,

x) ustanawianie zasad w odniesieniu do zasad produkcji i wprowadzania do obrotu, o których mowa w załączniku I pkt 2 i 3, które są surowsze niż zasady wspólnotowe i krajowe.

d) został uznany przez zainteresowane państwo członkowskie na warunkach określonych w art. 17.

Artykuł 17 Uznawanie

1. Jeżeli struktury państwa członkowskiego to uzasadniają, państwa członkowskie mogą uznać za organizacje międzybranżowe, w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, wszystkie organizacje utworzone na ich terytorium, które złożyły odpowiedni wniosek, pod warunkiem że:

a) prowadzą swoją działalność w jednym lub kilku regionach na tym terytorium;

b) reprezentują znaczną część produkcji lub handlu lub przetwórstwa owoców i warzyw oraz produktów uzyskiwanych w drodze przetworzenia owoców i warzyw w danym regionie lub regionach i, jeżeli działają w więcej niż jednym regionie, mogą wykazać się minimalnym poziomem reprezentatywności w każdym regionie dla każdej z branż, które skupiają;

c) realizują szereg środków, o których mowa w art. 16 lit. c);

d) same nie zajmują się produkcją lub przetwórstwem lub wprowadzaniem do obrotu owoców i warzyw ani produktów uzyskanych w drodze przetworzenia z owoców i warzyw;

e) nie prowadzą żadnego rodzaju działalności spośród określonych w art. 18 ust. 3.

2. Przed udzieleniem uznania państwo członkowskie powiadamia Komisję o organizacjach międzybranżowych, które złożyły wniosek o uznanie, dostarczając wszystkich istotnych informacji dotyczących ich reprezentatywności i różnorodnych działań, wraz ze wszystkimi innymi informacjami niezbędnymi do dokonania oceny.

Komisja może sprzeciwić się uznaniu w terminie dwóch miesięcy po powiadomieniu.

3. Państwa członkowskie:

a) decydują o tym, czy udzielić uznania w okresie trzech miesięcy od złożenia wniosku wraz ze wszystkimi odpowiednimi dokumentami towarzyszącymi;

b) w regularnych odstępach czasu przeprowadzają kontrole, aby upewnić się, czy organizacje producentów spełniają warunki konieczne do jej uznania i w przypadku niespełnienia tych warunków lub nieprawidłowości związanych z przepisami niniejszego rozporządzenia, nakładają kary na te organizacje i, jeśli to konieczne, podejmują decyzję o wycofaniu uznania danej organizacji;

c) wycofują uznanie w przypadku gdy:

i) zasady i warunki uznania ustanowione w niniejszym rozdziale nie są już spełniane;

ii) organizacja międzybranżowa narusza jeden z zakazów nałożonych w art. 18 ust. 3, bez uszczerbku dla innych kar wynikających z prawa krajowego;

iii) organizacja międzybranżowa nie spełnia obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 18 ust. 2;

d) w terminie dwóch miesięcy powiadamiają Komisję o wszelkich decyzjach dotyczących dokonania, odmowy dokonania oraz wycofania uznania.

4. Zasady i warunki, na jakich państwa członkowskie mają przekazywać Komisji sprawozdania dotyczące działalności organizacji międzybranżowych oraz ich częstotliwość są sporządzane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

W wyniku przeprowadzenia kontroli Komisja może zwrócić się do państwa członkowskiego o wycofanie uznania.

5. Uznanie stanowi upoważnienie do realizowania środków wymienionych w art. 16 lit. c), zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.

6. Komisja podaje wykaz uznanych organizacji międzybranżowych do wiadomości publicznej, w sposób, jaki uzna za odpowiedni, ze wskazaniem sfery gospodarczej lub obszaru ich działalności oraz działań realizowanych w rozumieniu art. 19. Wycofanie uznania również podaje się do wiadomości publicznej.

Rozdział II Zasady konkurencji

Artykuł 18 Stosowanie zasad konkurencji

1. Nie naruszając przepisów art. 1 rozporządzenia Rady nr 1184/2006[19], art. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do umów, decyzji i uzgodnionych praktyk uznanych organizacji międzybranżowych, mających na celu realizowanie środków, o których mowa w art. 16 lit. c) niniejszego rozporządzenia.

2. Ustęp 1 stosuje się tylko pod warunkiem, że:

a) umowy, decyzje i uzgodnione praktyki zostały zgłoszone Komisji;

b) w okresie dwóch miesięcy od uzyskania wszystkich wymaganych szczegółowych danych Komisja nie uznała umów, decyzji i uzgodnionych praktyk za niezgodne z zasadami wspólnotowymi.

Umowy, decyzje i uzgodnione praktyki nie mogą być wykonywane dopóki nie upłynie okres wskazany w lit. b) akapit pierwszy.

3. Za niezgodne z zasadami Wspólnoty uznaje się w każdym przypadku następujące umowy, decyzje i uzgodnione praktyki:

a) umowy, decyzje i uzgodnione praktyki mogące prowadzić do podziału rynków we Wspólnocie w jakiejkolwiek formie;

b) umowy, decyzje i uzgodnione praktyki mogące wpływać na prawidłowe funkcjonowanie organizacji rynku;

c) umowy, decyzje i uzgodnione praktyki mogące powodować zakłócenia konkurencji, które nie są niezbędne do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej, realizowanych za pomocą środka organizacji międzybranżowej;

d) umowy, decyzje i uzgodnione praktyki wymagające ustalania cen, bez uszczerbku dla środków podjętych przez organizacje międzybranżowe w zakresie stosowania szczególnych przepisów reguł wspólnotowych;

e) umowy, decyzje i uzgodnione praktyki mogące prowadzić do dyskryminacji lub wyeliminowania konkurencji w odniesieniu do znacznej części danych produktów.

4. Jeżeli po upływie dwumiesięcznego okresu określonego w ust. 2 akapit pierwszy lit. b) Komisja uznaje, że nie zostały spełnione warunki stosowania ust. 1, podejmuje ona decyzję stwierdzającą, że art. 81 ust. 1 Traktatu stosuje się do umowy, decyzji lub uzgodnionej praktyki.

Decyzji Komisji nie stosuje się przed datą powiadomienia zainteresowanej organizacji międzybranżowej, chyba że organizacja ta podała nieprawidłowe informacje lub nadużyła zwolnienia przewidzianego w ust. 1.

5. W przypadku umów wieloletnich wcześniejsze powiadomienie dotyczące pierwszego roku obowiązuje w odniesieniu do następnych lat umowy. Jednak w takim przypadku Komisja może w dowolnym momencie i z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego, przyjąć ustalenie o braku zgodności.

Rozdział III Rozszerzenie zasad

Artykuł 19 Rozszerzenie zasad

1. W przypadkach, w których organizacja międzybranżowa działająca w określonym regionie lub regionach państwa członkowskiego jest uważana za reprezentatywną dla produkcji lub handlu lub przetworzenia danego produktu, zainteresowane państwo członkowskie na wniosek organizacji może sprawić, by niektóre z umów, decyzji lub uzgodnionych praktyk wewnątrz tej organizacji przez ograniczony okres obowiązywały inne podmioty, indywidualne lub grupowe, działające w danym regionie lub regionach, które nie należą do tej organizacji.

2. Organizację międzybranżową uważa się za reprezentatywną w rozumieniu ust. 1, w przypadku gdy obejmuje ona co najmniej dwie trzecie produkcji lub handlu lub przetwarzania danego produktu lub produktów w danym regionie bądź regionach państwa członkowskiego. W przypadku gdy wniosek o rozszerzenie jej zasad na inne podmioty obejmuje więcej regionów niż jeden, organizacja międzybranżowa musi wykazać minimalny poziom reprezentatywności w odniesieniu do każdej z branż, które skupia w każdym z danych regionów.

3. Zasady, o których rozszerzenie na inne podmioty gospodarcze można wnioskować:

a) muszą dotyczyć jednego z następujących celów:

i) sprawozdawczości produkcyjnej i rynkowej,

ii) surowszych zasad produkcji niż ustanowione zasady wspólnotowe lub krajowe,

iii) sporządzenia znormalizowanych umów zgodnych z zasadami wspólnotowymi,

iv) zasad dotyczących wprowadzania do obrotu,

v) zasad dotyczących ochrony środowiska,

vi) środków promowania i wykorzystania potencjału produktów,

vii) środków ochrony rolnictwa ekologicznego, jak również nazw pochodzenia, znaków jakości i oznaczeń geograficznych;

b) muszą obowiązywać od co najmniej jednego roku gospodarczego;

c) mogą być wiążące przez okres nie dłuższy niż trzy lata gospodarcze;

d) nie mogą szkodzić innym podmiotom w państwie członkowskim lub we Wspólnocie.

Zasady, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) ppkt ii), iv) oraz v) muszą być takie same jak zasady określone w załączniku I. Zasady, o których mowa w lit. a) ppkt ii) nie mają zastosowania do produktów wyprodukowanych poza danym regionem lub regionami, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 20 Powiadamianie i uchylanie

1. Państwa członkowskie powiadamiają niezwłocznie Komisję o zasadach, do których przestrzegania zobowiązały wszystkie podmioty w jednym lub kilku określonych regionach zgodnie z art. 19 ust. 1. Komisja podaje te zasady do wiadomości publicznej w sposób, jaki uzna za właściwy.

2. Przed podaniem zasad do wiadomości publicznej Komisja informuje komitet ustanowiony w rat. 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 o każdym powiadomieniu dotyczącym rozszerzenia umów międzybranżowych.

Komisja decyduje, że państwo członkowskie musi uchylić rozszerzenie zasad, o któtym zdecydowało państwo członkowskie, w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2.

Artykuł 21 Wkład finansowy producentów niebędących członkami

W przypadkach, gdy zasady dotyczące jednego lub kilku produktów zostają rozszerzone i gdy uznana organizacja międzybranżowa prowadzi działalność jednego lub kilku rodzajów wymienionych w art. 19 ust. 3 akapit pierwszy lit. a), leżącą w ogólnym interesie gospodarczym osób, których działalność jest związana z jednym lub kilkoma danymi produktami, państwo członkowskie, które dokonało uznania tej organizacji, może zdecydować, że jednostki lub grupy, które nie są członkami tej organizacji, ale które uzyskują korzyści z takiej działalności, płacą organizacji całość lub część wkładu finansowego płaconego przez jej członków w zakresie, w jakim wkłady takie są przeznaczone na pokrycie kosztów ponoszonych bezpośrednio w wyniku prowadzonej przedmiotowej działalności.

TYTUŁ V Handel z państwami trzecimi

Rozdział I Przepisy ogólne

Artykuł 22 Zasady ogólne

O ile przepisy niniejszego rozporządzenia lub przepisy przyjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, w handlu z państwami trzecimi zakazuje się:

a) pobierania jakiejkolwiek opłaty o skutku równoważnym do należności celnych;

b) stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.

Artykuł 23 Nomenklatura scalona

Do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym tytułem mają zastosowanie ogólne zasady interpretowania nomenklatury scalonej oraz specjalne zasady dotyczące jej stosowania. Nomenklaturę taryfową wynikającą ze stosowania niniejszego rozporządzenia włącza się do Wspólnej Taryfy Celnej.

Rozdział II Przywóz

Sekcja I POZWOLENIA NA PRZYWÓZ

Artykuł 24 Fakultatywne systemy pozwoleń na przywóz

Komisja może zdecydować, że przywóz do Wspólnoty jednego lub więcej produktów wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia podlega okazaniu pozwolenia na przywóz.

Artykuł 25 Wydawanie pozwoleń

Państwa członkowskie wydają pozwolenia na przywóz wszystkim wnioskodawcom, niezależnie od tego, gdzie we Wspólnocie znajduje się ich siedziba, o ile rozporządzenie Rady lub umowa zawarta zgodnie z art. 133 lub art. 300 Traktatu nie stanowi inaczej, oraz nie naruszając środków podjętych w celu stosowania sekcji III.

Artykuł 26 Ważność pozwoleń

Pozwolenia na przywóz obowiązują na terenie całej Wspólnoty.

Artykuł 27 Zabezpieczenie

1. Pozwolenia wydawane są po złożeniu zabezpieczenia gwarantującego, że produkty zostaną przywiezione w okresie ważności pozwolenia.

2. Z wyjątkiem przypadków wystąpienia siły wyższej, zabezpieczenie ulega przepadkowi w całości lub w części, jeżeli przywóz nie został zrealizowany, lub jeżeli został zrealizowany jedynie częściowo, w okresie ważności pozwolenia.

Artykuł 28 Przepisy wykonawcze

Szczegółowe zasady stosowania niniejszej sekcji, w tym dotyczące okresu ważności pozwoleń, przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 4 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

SEKCJA II NALEżNOśCI CELNE I SYSTEM CEN WEJśCIA

Artykuł 29 Należności celne

O ile przepisy niniejszej sekcji nie stanowią inaczej, stawki należności celnych Wspólnej Taryfy Celnej stosują się do produktów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 30 System cen wejścia

1. Jeżeli stosowanie stawki opłat celnych Wspólnej Taryfy Celnej zależy od ceny wejścia partii przywożonego towaru, cena ta jest kontrolowana pod kątem jej wiarygodności poprzez zastosowanie zryczałtowanej wartości celnej w przywozie obliczonej przez Komisję w odniesieniu do produktu i jego pochodzenia na podstawie ważonej średniej cen produktu na reprezentatywnych rynkach przywozu państw członkowskich lub, gdy jest to właściwe, na innych rynkach.

Jednak dla weryfikacji ceny wejścia produktów przywożonych pierwotnie do celów przetworzenia, mogą zostać przyjęte szczególne przepisy, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

2. W przypadku gdy zadeklarowana cena wejścia przedmiotowej partii towaru jest wyższa niż zryczałtowana wartość celna zwiększona o margines ustanowioną zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, która nie może przekroczyć wartości zryczałtowanej o więcej niż 10 %, wymagane jest złożenie zabezpieczenia równoważnego należności celnej ustalonej na podstawie zryczałtowanej wartości celnej.

3. Jeżeli cena wejścia danej partii towaru nie została zadeklarowana w chwili odprawy celnej, stosowana stawka celna Wspólnej Taryfy Celnej zależy od zryczałtowanej wartości celnej lub jest obliczana poprzez zastosowanie odpowiedniego prawodawstwa celnego ramach warunków, które zostaną określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

4. Szczegółowe zasady stosowania ust. 1, 2 i 3 przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

Artykuł 31 Dodatkowe należności celne

1. Dodatkowe należności celne stosuje się do przywozu, po stawce celnej ustanowionej w art. 29 i 30, jednego lub więcej produktów wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia, w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niekorzystnym skutkom na rynku wspólnotowym, które mogłyby wyniknąć z tego przywozu, w przypadku gdy:

a) przywóz realizowany jest po cenie niższej od poziomu zgłoszonego przez Wspólnotę Światowej Organizacji Handlu („cena progowa”); lub

b) wielkość przywozu w dowolnym roku przekracza pewien poziom („wielkość progowa”).

Wielkość progowa jest oparta na równych szansach dostępu do rynku, zdefiniowanych jako procentowy udział w danym sektorze spożycia krajowego w trzech poprzednich latach.

2. Nie nakłada się dodatkowych należności celnych, jeżeli przywóz prawdopodobnie nie zakłóci funkcjonowania rynku wspólnotowego lub jeżeli skutki takiego nałożenia byłyby nieproporcjonalne do zakładanego celu.

3. Do celów ust. 1 lit. a) ceny przywozowe określa się na podstawie cen przywozowych cif danej dostawy.

Ceny przywozowe cif są porównywane z cenami reprezentatywnymi dla danego produktu na rynku światowym lub na wspólnotowym rynku przywozowym tego produktu.

4. Szczegółowe zasady stosowania ust. 1, 2 i 3 przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96. Takie szczegółowe zasady określają w szczególności:

a) produkty, do których mają zastosowanie dodatkowe należności celne;

b) inne kryteria konieczne do zapewnienia stosowania ust. 1 niniejszego artykułu.

Sekcja III ADMINISTROWANIE KONTYNGENTEM PRZYWOZOWYM

Artykuł 32 Kontyngenty taryfowe

1. Kontyngenty taryfowe na przywóz produktów wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia, wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu lub innego aktu prawnego Rady, są otwierane i administrowane przez Komisję w oparciu o szczegółowe zasady przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

2. Administrowanie kontyngentami taryfowymi odbywa się w sposób pozwalający uniknąć dyskryminowania któregokolwiek z zainteresowanych podmiotów gospodarczych, przy użyciu jednej z poniższych metod, ich połączenia lub innej stosownej metody:

a) metoda oparta na chronologicznej kolejności składania wniosków (według zasady „kto pierwszy, ten lepszy”);

b) metoda dystrybucji proporcjonalnej do ilości zgłoszonych przy składaniu podań (metoda „równoczesnego analizowania”);

c) metoda oparta na uwzględnianiu tradycyjnego modelu handlu (metoda „przywozów tradycyjnych lub nowych”).

3. Przyjęta metoda administrowania, w stosownych przypadkach, należycie uwzględnia wymogi w zakresie zaopatrzenia rynku Wspólnoty oraz konieczność utrzymania równowagi rynku.

Artykuł 33 Otwieranie kontyngentów taryfowych

Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, Komisja przewiduje roczne kontyngenty taryfowe, w razie konieczności odpowiednio rozłożone w okresie roku i określa metodę administracyjną, która zostanie zastosowana.

Szczegółowe zasady wdrażania przepisów niniejszej sekcji przyjmuje się zgodnie z tą samą procedurą, w szczególności w odniesieniu do:

a) gwarancji obejmujących charakter, miejsce wytworzenia i pochodzenie danego produktu;

b) uznania dokumentu stosowanego przy sprawdzaniu gwarancji, o których mowa w lit. a);

c) warunków wydawania pozwoleń na przywóz oraz terminu ich ważności.

Sekcja IV ŚRODKI OCHRONNE I ZAWIESZENIE PROCEDURY USZLACHETNIANIA CZYNNEGO

Artykuł 34 Środki ochronne

Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów stosowanych na mocy niniejszego rozporządzenia, innych aktów Rady lub umów międzynarodowych zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, Komisja może podjąć środki ochronne w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty, zgodnie z przepisami rozporządzeń rady (WE) nr 519/94[20] i (WE) nr 3285/94[21].

Artykuł 35 Zawieszenie procedury uszlachetniania czynnego

W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynków można całkowicie lub częściowo zabronić stosowania procedury uszlachetniania czynnego produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

Rozdział III Wywóz

Sekcja I POZWOLENIA NA WYWÓZ

Artykuł 36 Fakultatywne systemy pozwoleń na wywóz

1. Komisja może zdecydować, że wywóz ze Wspólnoty produktów wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia podlega okazaniu pozwolenia na wywóz.

2. Artykuły 25, 26 i 27 stosuje się mutatis mutandis .

3. Szczegółowe zasady stosowania ust. 1 i 2, w tym dotyczące okresu ważności pozwoleń, przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

Sekcja II ZAWIESZENIE PROCEDURY USZLACHETNIANIA BIERNEGO

Artykuł 37 Zawieszenie procedury uszlachetniania biernego

W zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania wspólnej organizacji rynku produktów wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia można całkowicie lub częściowo zabronić stosowania procedury uszlachetniania biernego tych produktów, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

TYTUŁ VI Przepisy wykonawcze, zmieniające i końcowe

Rozdział I Przepisy wykonawcze

Artykuł 38 Szczegółowe zasady

Szczegółowe zasady dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

Zasady te mogą obejmować w szczególności:

a) szczegółowe zasady stosowania tytułu II, które mogą obejmować w szczególności:

i) przepisy dotyczące norm handlowych, o których mowa w art. 2;

ii) przepisy dotyczące tego, czy produkty, dla których ustanowiono normy, można wprowadzać do obrotu we Wspólnocie wyłącznie zgodnie z tymi normami;

iii) przepisy dotyczące odstępstw od norm;

iv) przepisy dotyczące przedstawiania szczegółowych informacji wymaganych przez normy;

v) przepisy dotyczące stosowania norm do produktów przywożonych do Wspólnoty oraz produktów wywożonych ze Wspólnoty;

b) szczegółowe zasady wdrażania tytułu III, w tym:

i) warunki, na których organizacje producentów mogą przekazać swoje uprawnienia spółkom zależnym,

ii) stopień, i szczegółowe zasady finansowania środków, o których mowa w art. 6 i art. 10 ust. 1,

c) przepisy dotyczące wdrażania tytułu IV,

d) przepisy dotyczące kontroli administracyjnych i fizycznych prowadzonych przez państwa członkowskie w odniesieniu do przestrzegania zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia;

e) system stosowania kar w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia. Kary są zróżnicowane zgodnie z powagą, zakresem, czasem trwania i powtarzalnością stwierdzonych przypadków nieprzestrzegania zobowiązań;

f) przepisy dotyczące odzyskiwania nienależnych płatności;

g) przepisy dotyczące składania sprawozdań z przeprowadzonych kontroli i ich wyników;

h) przepisy dotyczące wdrażania tytułu V, w tym środki wymienione w tym tytule;

i) środki mające na celu ułatwienie przejścia z uregulowań przewidzianych w rozporządzeniach (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 2202/96 na uregulowania ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.

Rozdział II Zmiany, przepisy uchylające i końcowe

Artykuł 39 Pomoc państwa

Artykuły 87, 88 i 89 Traktatu mają zastosowanie do produkcji i handlu w odniesieniu do ziemniaków świeżych lub schłodzonych objętych kodem CN 0701.

Artykuł 40 Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96

W rozporządzeniu (WE) nr 2200/96 wprowadza się następujące zmiany:

1) W art. 1 ust. 2, tabela otrzymuje brzmienie:

„Kod CN | Opis |

0702 00 00 | Pomidory, świeże lub schłodzone |

0703 | Cebula, szalotka, czosnek, pory i inne warzywa cebulowe, świeże lub schłodzone |

0704 | Kapusta, kalafiory, kalarepa, kapusta pastewna i inne podobne kapustne, świeże lub schłodzone |

0705 | Sałata (Lactuca sativa) i cykoria (Cichorium spp.), świeże lub schłodzone |

0706 | Marchew, rzepa, buraki sałatkowe, salsefia, selery, rzodkiewki i podobne korzenie jadalne, świeże lub schłodzone |

0707 00 | Ogórki i korniszony, świeże lub schłodzone |

0708 | Warzywa strączkowe, łuskane lub niełuskane, świeże lub schłodzone |

ex 0709 | Pozostałe warzywa, świeże lub schłodzone, z wyjątkiem warzyw objętych podpozycjami 0709 60 91, 0709 60 95, 0709 60 99, 0709 90 31, 0709 90 39 i 0709 90 60 |

ex 0802 | Pozostałe orzechy, świeże lub suszone, nawet łuskane lub obrane, z wyjątkiem orzechów areca (lub betel) lub cola objętych podpozycją 0802 90 20 |

0803 00 11 | Świeże figi rajskie |

ex 08030090 | Suszone figi rajskie |

0804 20 10 | Świeże figi |

0804 30 00 | Ananasy |

0804 40 00 | Awokado |

0804 50 00 | Gujawa, owoce mango i mangostanu |

0805 | Owoce cytrusowe, świeże lub suszone |

0806 10 10 | Winogrona stołowe, świeże |

0807 | Melony (w tym arbuzy) i papaje, świeże |

0808 | Jabłka, gruszki i pigwy, świeże |

0809 | Morele, czereśnie, brzoskwinie (w tym nektarynki), śliwki i tarnina, świeże |

0810 | Inne owoce, świeże |

0813 50 31 0813 50 39 | Wyłącznie mieszanki suszonych orzechów objętych kodami CN 0801 i 0802 |

ex 0910 99 | Tymianek, świeży lub schłodzony |

ex 12 11 90 85 | Bazylia, melisa, mięta, origanum vulgare (lebiodka pospolita), rozmaryn, szałwia, świeże lub schłodzone |

1212 99 30 | Chleb świętojański” |

2) Skreśla się tytuły I, II, III, IV, V i VI.

3) Artykuł 44 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 44

Państwa członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia Rady (WE) nr […]*, monitorowania rynku i analizy rynkowej oraz do wypełnienia międzynarodowych zobowiązań dotyczących produktów objętych wspomnianymi rozporządzeniami.

* Dz.U. L [niniejsze rozporządzenie, numer wprowadzi OPOCE przed publikacją].”

4) Artykuł 46 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 46

1. Komisja jest wspomagana przez Komitet Zarządzający ds. Owoców i Warzyw (zwany dalej „komitetem”).

2. W przypadku dokonania odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Termin przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.

3. Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.”

5) Skreśla się art. 47;

6) Artykuł 48 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 48

Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2.

Mogą one zawierać zasady w celu określenia, jakie informacje są niezbędne do stosowania art. 44, jak również w celu określenia ich formy, zawartości, terminów zgłaszania oraz uzgodnień w zakresie przekazywania lub udostępniania informacji i dokumentów.”

7) Skreśla się art. 49, 50 i 51.

8) Artykuł 52 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 52

Wydatki ponoszone na mocy niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr […] uważa się interwencje w zakresie regulacji rynków rolnych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005*.

* Dz.U. L 209 z 11.8.2005, str. 1.”

9) Skreśla się art. 55, 56 i 57.

10) Skreśla się załączniki I – V.

Artykuł 41 Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2201/96

W rozporządzeniu (WE) nr 2201/96 wprowadza się następujące zmiany:

1) Skreśla się tytuły I i II.

2) Skreśla się art. 24 i 25.

3) Artykuły 26 i 27 otrzymują następujące brzmienie:

„Artykuł 26

Szczegółowe zasady dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.

Komisja przyjmuje szczegółowe zasady w celu określenia, jakie informacje są niezbędne do stosowania art. 27, jak również w celu określenia ich formy, zawartości, terminów zgłaszania oraz uzgodnień w zakresie przekazywania lub udostępniania informacji i dokumentów.

Artykuł 27

Państwa członkowskie i Komisja przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia Rady (WE) nr […]*, monitorowania rynku i analizy rynkowej oraz do wypełnienia międzynarodowych zobowiązań dotyczących produktów określonych w wymienionych rozporządzeniach.

* Dz.U. L [niniejsze rozporządzenie, numer wprowadzi OPOCE przed publikacją].”

4) Skreśla się art. 29 – 32.

5) Skreśla się załączniki I, II i III.

Artykuł 42 Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2826/2000

W rozporządzeniu Rady (WE) nr 2826/2000 wprowadza się następujące zmiany:

1) W art. 5 ust. 3 dodaje się następujący akapit:

„W przypadku promocji świeżych owoców i warzyw główną grupą docelową powinny być dzieci w wieku poniżej 18 lat.”

2) W art. 9 ust. 2 dodaje się następujący akapit”

„W przypadku promocji owoców i warzyw skierowanej wyłącznie do dzieci w wieku poniżej 18 lat wartość procentowa, o której mowa w ustępie pierwszym wynosi 60 %.”

Artykuł 43 Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003

W rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 wprowadza się następujące zmiany:

1) W art. 33 ust. 1, lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) przyznano im płatność w okresie referencyjnym, o którym mowa w art. 38 w ramach co najmniej jednego z systemów wsparcia, o których mowa w załączniku VI lub w przypadku oliwy z oliwek w latach gospodarczych, o których mowa w art. 37 ust. 1 akapit drugi, lub w przypadku buraków cukrowych, trzciny cukrowej oraz cykorii, jeżeli skorzystali ze wsparcia rynkowego w okresie reprezentatywnym, o którym mowa w pkt K załącznika VII, lub w przypadku bananów, jeżeli skorzystali z rekompensaty za utratę dochodów w okresie reprezentatywnym, o którym mowa w pkt L załącznika VII, lub w przypadku owoców i warzyw, jeżeli byli oni producentami owoców i warzyw w okresie reprezentatywnym stosowanym przez państwa członkowskie w odniesieniu do tych produktów zgodnie z pkt M załącznika VII;”

2) W art. 37 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Kwota referencyjna w odniesieniu do owoców i warzyw jest obliczana i dostosowywana zgodnie z pkt M załącznika VII.”

3) W art. 40, ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli w całym okresie referencyjnym miało miejsce działanie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, państwo członkowskie oblicza kwotę referencyjną na podstawie okresu 1997–1999.

W przypadku buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii kwotę referencyjną oblicza się na podstawie najbliższego roku gospodarczego przed okresem reprezentatywnym wybranym zgodnie z pkt K załącznika VII. W przypadku bananów kwotę referencyjną oblicza się na podstawie najbliższego roku gospodarczego przed okresem reprezentatywnym wybranym zgodnie z pkt L załącznika VII. W przypadku owoców i warzyw kwotę referencyjną oblicza się na podstawie najbliższego roku gospodarczego przed okresem reprezentatywnym wybranym zgodnie z pkt M załącznika VII. W takich przypadkach ust. 1 stosuje się mutatis mutandis .”

4) W art. 43 ust. 2, lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) w przypadku pomocy z tytułu skrobi ziemniaczanej, suszu paszowego, nasion, gajów oliwnych i tytoniu wyszczególnionej w załączniku VII, liczbę hektarów, z których produkcja została objęta pomocą w okresie referencyjnym, obliczoną w pkt B, D, F, H i I załącznika VII;

a a ) w przypadku buraków cukrowych, trzciny cukrowej oraz cykorii, liczbę hektarów obliczoną zgodnie z pkt K pkt 4 załącznika VII;

a b ) w przypadku bananów liczbę hektarów obliczoną zgodnie z pkt L załącznika VII;

a c ) w przypadku owoców i warzyw liczbę hektarów obliczoną zgodnie z pkt M załącznika VII;”.

5) W art. 44 ust. 2, akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Kwalifikujący się hektar” oznacza również:

a) obszary obsadzone chmielem lub obszary podlegające zobowiązaniu odłogowania tymczasowego;

b) obszary obsadzone drzewami oliwkowymi;

c) obszary obsadzone bananowcami;

d) obszary, na których znajdują się stałe uprawy owoców i warzyw.”

6) Artykuł 51 otrzymuje brzmienie:

„ Artykuł 51 Rolnicze użytkowanie gruntów

Rolnicy mogą użytkować działki zgłoszone zgodnie z art. 44 ust. 3 do celów dowolnej działalności rolniczej, z wyjątkiem upraw stałych. Niemniej jednak rolnicy mogą użytkować działki w celu prowadzenia następujących upraw stałych:

a) chmielu,

b) drzew oliwkowych,

c) bananów,

d) stałych upraw owoców i warzyw . ”

7) Skreśla się art. 60.

8) W art. 63 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W związku z włączeniem komponentu płatności z tytułu owoców i warzyw do systemu jednolitej płatności, do dnia 1 kwietnia 2008 r. państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zastosowaniu odstępstwa określonego w akapicie pierwszym.”

9) Skreśla się art. 71g.

10) W art. 71k ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Jednak w związku z włączeniem komponentu płatności z tytułu owoców i warzyw do systemu jednolitej płatności, do dnia 1 kwietnia 2008 r. lub do dnia 1 sierpnia roku poprzedzającego pierwszy rok stosowania systemu jednolitej płatności nowe państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zastosowaniu odstępstwa określonego w akapicie pierwszym.”

11) W art. 145 po lit. d c ) dodaje się lit. w brzmieniu:

„d d ) szczegółowe zasady dotyczące włączenia wsparcia dla sektora owoców i warzyw do systemu jednolitej płatności.”.

12) Artykuł 155 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 155 Inne przepisy przejściowe

Dalsze środki wymagane dla ułatwienia przejścia od uregulowań przewidzianych w rozporządzeniach, o których mowa w art. 152 i 153 oraz w rozporządzeniach (EWG) nr 404/93, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2202/96 i (WE) nr 1260/2001 do uregulowań przewidzianych na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych dotyczących stosowania art. 4 i 5 oraz załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, oraz od przepisów dotyczących planów poprawy, o których mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72 do uregulowań określonych w art. 83–87 niniejszego rozporządzenia, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenia i artykuły, o których mowa w art. 152 i 153, nadal obowiązują dla potrzeb ustanowienia kwot referencyjnych, o których mowa w załączniku VII.”

13) W załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 44 Uchylenie

Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 2202/96 oraz dyrektywę Rady 2001/112/WE.

Artykuł 45 Aktualne systemy pomocy

Systemy pomocy określone w rozporządzeniach (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 2202/96, zniesione na mocy niniejszego rozporządzenia nadal mają zastosowanie do wszystkich produktów w roku gospodarczym tych produktów, który kończy się w 2008 r.

Artykuł 46 Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia … r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Pełny wykaz zasad stosowanych przez organizacje producentów, które mogą być rozszerzone na producentów niebędących ich członkami zgodnie z art. 13 ust. 1

1. Zasady dotyczące informacji o produkcji

a) powiadamianie o zamierzonych uprawach według produktów i, jeżeli właściwe, według odmian;

b) powiadamianie o siewie i sadzeniu;

c) powiadamianie o łącznej powierzchni uprawnej według produktów i, w miarę możliwości, według odmian;

d) powiadamianie o przewidywanych zbiorach w tonach i prawdopodobnych terminach zbiorów według produktów i, w miarę możliwości, odmian;

e) okresowe powiadamianie o wielkości plonów i dostępnych zapasach, według odmian;

f) informacja o możliwościach przechowywania.

2. Zasady produkcji

a) dobór nasion pod kątem zamierzonego wykorzystania (rynek produktów świeżych/przetwórstwo przemysłowe);

b) przecinanie sadów.

3. Zasady wprowadzania do obrotu

a) określone terminy rozpoczęcia zbiorów, stopniowe wprowadzanie do obrotu;

b) minimalne wymagania jakości i wielkości;

c) przygotowanie, prezentacja, pakowanie i oznaczanie na pierwszym etapie wprowadzania do obrotu;

d) podanie pochodzenia produktu.

4. Zasady dotyczące ochrony środowiska

a) stosowanie nawozów i obornika;

b) stosowanie środków ochrony roślin i innych metod ochrony plonów;

c) maksymalna zawartość pozostałości środków ochrony roślin i nawozów w owocach i warzywach;

d) zasady zagospodarowania produktów ubocznych i zużytych materiałów;

e) zasady dotyczące produktów wycofanych z rynku.

ZAŁĄCZNIK II

W załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 wprowadza się następujące zmiany:

1) W załączniku I skreśla się wiersz dotyczący suszonych winogron.

2) Załącznik II otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK II Pułapy krajowe, o których mowa w art. 12 ust. 2

( w mln EUR )

Państwo członkowskie | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 |

Belgia | 4,7 | 6,4 | 8,0 | 8,0 | 8,1 | 8,1 | 8,1 | 8,1 |

Dania | 7,7 | 10,3 | 12,9 | 12,9 | 12,9 | 12,9 | 12,9 | 12,9 |

Niemcy | 40,4 | 54,6 | 68,3 | 68,3 | 68,3 | 68,3 | 68,3 | 68,3 |

Grecja | 45,4 | 61,1 | 76,4 | 79,7 | 79,7 | 79,7 | 79,7 | 79,7 |

Hiszpania | 56,9 | 77,3 | 97,0 | 103,8 | 103,9 | 103,9 | 103,9 | 103,9 |

Francja | 51,4 | 68,7 | 85,9 | 87,0 | 87,0 | 87,0 | 87,0 | 87,0 |

Irlandia | 15,3 | 20,5 | 25,6 | 25,6 | 25,6 | 25,6 | 25,6 | 25,6 |

Włochy | 62,3 | 84,5 | 106,4 | 116,5 | 116,6 | 116,6 | 116,6 | 116,6 |

Luksemburg | 0,2 | 0,3 | 0,4 | 0,4 | 0,4 | 0,4 | 0,4 | 0,4 |

Niderlandy | 6,8 | 9,5 | 12,0 | 12,0 | 12,0 | 12,0 | 12,0 | 12,0 |

Austria | 12,4 | 17,1 | 21,3 | 21,4 | 21,4 | 21,4 | 21,4 | 21,4 |

Portugalia | 10,8 | 14,6 | 18,2 | 19,6 | 19,6 | 19,6 | 19,6 | 19,6 |

Finlandia | 8,0 | 10,9 | 13,7 | 13,8 | 13,8 | 13,8 | 13,8 | 13,8 |

Szwecja | 6,6 | 8,8 | 11,0 | 11,0 | 11,0 | 11,0 | 11,0 | 11,0 |

Wielka Brytania | 17,7 | 23,6 | 29,5 | 29,5 | 29,5 | 29,5 | 29,5 | 29,5 |

”

3) W załączniku V skreśla się wiersze dotyczące suszonych winogron, owoców cytrusowych i pomidorów przeznaczonych do przetworzenia.

4) W załączniku VII dodaje się punkt w brzmieniu:

„M. Owoce i warzywa

Państwa członkowskie określają kwotę, jaką należy włączyć do kwoty referencyjnej każdego rolnika na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów, takich jak:

- kwota wsparcia rynkowego otrzymanego przez rolnika, bezpośrednio lub pośrednio, w odniesieniu do owoców i warzyw,

- obszar użytkowany do produkcji owoców i warzyw,

- ilość wyprodukowanych owoców i warzyw,

w odniesieniu do okresu reprezentatywnego, który wynosi jeden rok lub więcej lat gospodarczych, począwszy od roku gospodarczego kończącego się w 2001 r. oraz, w przypadku państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty w 2004 r. lub później, od roku gospodarczego kończącego się w 2004 r. do roku gospodarczego kończącego się w 2007 r. i może być inny dla każdego produktu.

Państwa członkowskie obliczają liczbę kwalifikujących się hektarów, o których mowa w art. 43 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, w oparciu o obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria, takie jak obszary, o których mowa w ust. 1 tiret drugie.

Stosowanie kryteriów określonych w niniejszym punkcie może różnić się w zależności od owoców i warzyw, o ile jest to właściwie uzasadnione w oparciu o obiektywne podstawy.

Do celów niniejszego rozporządzenia „owoce i warzywa” oznaczają produkty wymienione w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 oraz w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.”

5) Załączniki VIII i VIIIa otrzymują brzmienie:

„ ZAŁĄCZNIK VIII Pułapy krajowe, o których mowa w art. 41

w tys. EUR |

Państwo członkowskie | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 i kolejne lata |

Belgia | 411 053 | 580 376 | 593 395 | 606 935 | 614 179 | 611 805 |

Dania | 943 369 | 1 015 479 | 1 021 296 | 1 027 278 | 1 030 478 | 1 030 478 |

Niemcy | 5 148 003 | 5 647 175 | 5 695 607 | 5 744 240 | 5 770 254 | 5 774 254 |

Grecja | 838 289 | 2 143 603 | 2 171 217 | 2 362 198 | 2 364 613 | 2 175 282 |

Hiszpania | 3 266 092 | 4 635 365 | 4 649 913 | 4 830 954 | 4 838 536 | 4 840 413 |

Francja | 7 199 000 | 8 236 045 | 8 282 938 | 8 382 272 | 8 407 555 | 8 415 555 |

Irlandia | 1 260 142 | 1 335 311 | 1 337 919 | 1 340 752 | 1 342 268 | 1 340 521 |

Włochy | 2 539 000 | 3 791 893 | 3 813 520 | 4 151 330 | 4 163 175 | 4 184 720 |

Luksemburg | 33 414 | 36 602 | 37 051 | 37 051 | 37 051 | 37 051 |

Niderlandy | 386 586 | 428 329 | 833 858 | 846 389 | 853 090 | 853 090 |

Austria | 613 000 | 633 577 | 737 093 | 742 610 | 745 561 | 744 955 |

Portugalia | 452 000 | 504 287 | 571 377 | 608 101 | 608 631 | 608 327 |

Finlandia | 467 000 | 561 956 | 563 613 | 565 690 | 566 801 | 565 520 |

Szwecja | 637 388 | 670 917 | 755 045 | 760 281 | 763 082 | 763 082 |

Wielka Brytania | 3 697 528 | 3 944 745 | 3 960 986 | 3 977 175 | 3 985 834 | 3 975 849 |

ZAŁĄCZNIK VIIIa Pułapy krajowe, o których mowa w art. 71c

w tys. EUR

1. | LINIA BUDŻETOWA: 05 02 08 – 05 03 02 29 – 05 02 10 01 – 05 03 01 | ŚRODKI: 1 319,758 mln EUR, 115 mln EUR, 38 mln EUR i 30 196 mln EUR |

2. | TYTUŁ: Rozporządzenie Rady ustanawiające szczególne przepisy dotyczące sektora owoców i warzyw oraz zmieni