PL    PL  KOMISJA WSPÓLNOT  EUROPEJSKICH 
Bruksela, dnia 29.06.2005 
COM(2005)275 ko ńcowy 
  
KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY, 
PARLAMENTU EUROPEJSKIE GO I EUROPEJSKI KOMITETU 
EKONOMICZNO-SPO ŁECZNEGO 
rozpoczynaj ący debatę nad stanowiskiem Wspólnoty w sprawie programu oznakowania 
ekologicznego dla produktów rybo łówstwa 
    
(SEC(2005)840)  
. 
 
PL 2   PL KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY, 
PARLAMENTU EUROPEJSKIE GO I EUROPEJSKI KOMITETU 
EKONOMICZNO-SPO ŁECZNEGO 
rozpoczynaj ący debatę nad stanowiskiem Wspólnoty w sprawie programu oznakowania 
ekologicznego dla produktów rybo łówstwa 
 
(Tekst maj ący znaczenie dla EOG)  
1. W STĘP 
Komunikat Komisji z grudnia 1997 roku w sprawie przysz łości rynku produktów 
rybołówstwa w UE1 po raz pierwszy zwróci ł uwagę na potrzeb ę przeprowadzenia dyskusji 
nad niedyskryminuj ącym, dobrowolnym programem oznakowania ekologicznego. W 
późniejszych dyskusjach wi ększość Państw Członkowskich zgodzi ła się, że Wspólnota 
powinna wypracowa ć wspólne stanowisko, ale wyst ąpiły różnice pogl ądów odno śnie jego 
wdrażania. W 2002 roku Komisja przyj ęła plan dzia łań Wspólnoty w zakresie w łączenia 
wymogów ochrony środowiska do wspólnej polityki rybo łówstwa2 i ogłosiła zamiar 
rozpoczęcia debaty nad oznakowaniem e kologicznym dla produktów rybo łówstwa.  
Celem zreformowanej wspólnej polityki rybo łówstwa3 przyjętej w 2002 roku jest 
zapewnienie takiej eksploatacji żywych zasobów wodnych, która zagwarantuje 
zrównowa żone warunki ekonomiczne, środowiskowe i spo łeczne. Wraz z post ępem 
wdrażania reformy wspólnej polityki rybo łówstwa niezb ędne jest zaj ęcie się sprawą 
wprowadzenia programów oznakowania ekologicznego jako środka służącego uwzgl ędnieniu 
wymogów ochrony środowiska w sektorze rybo łówstwa. Ponadto pojawienie si ę ostatnio 
coraz wi ększej ilości produktów „oznakowanyc h ekologicznie” rodzi powa żne pytania 
dotyczące polityki konkurencji, polityki handlowej i polityki ochrony konsumenta. 
Należy również zwrócić uwagę na dyskusje prowadzone na forach mi ędzynarodowych w 
sprawie oznakowania ekologi cznego. W FAO prowadzone s ą obecnie prace dotycz ące 
przygotowania wytycznych na temat ozna kowania ekologicznego dla ryb i produktów 
rybołówstwa z łowisk morskich. Ponadto Cz łonkowie Światowej Organizacji Handlu (WTO), 
w Deklaracji z Doha, zobowi ązali się do przestudiowania wymogów dotycz ących 
oznakowania s łużącego ochronie środowiska w ramach analiz Komitetu ds. Handlu i 
Środowiska. 
Komisja pragnie by potencjalne korzy ści wynikaj ące z programów wiarygodnego 
oznakowania ekologicznego produktów rybo łówstwa zosta ły zrealizowane w jak najszerszym 
                                                 
1 Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego - Przysz łość dla rynku produktów 
rybołówstwa w Unii Europejskiej: odpowiedzialno ść, partnerstwo i konkurencyjno ść. 
COM(1997)719 wersja ostateczna z 16 grudnia 1997 r. 
2 Komunikat Komisji okre ślający plan dzia łań Wspólnoty w zakresie w łączenia wymogów ochrony 
środowiska do wspólnej polityki rybo łówstwa. COM(2002)186 wersja os tateczna z 28 maja 2002 r. 
3 Rozporz ądzenie Rady (WE) 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i 
zrównowa żonej eksploatacji zasobów rybo łówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybo łówstwa 
(Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59). 
 
PL 3   PL zakresie. By łby to znacz ący krok w kierunku uwzgl ędnienia kwestii ochrony środowiska w 
sektorze rybo łówstwa. Niniejszy komuni kat ma na celu rozpocz ęcie dogłębnej koncepcyjnej 
debaty nad tymi zagadnieniami i zbadanie mo żliwości dalszego post ępu. 
2. P ROGRAMY OZNAKOWANIA EKOLOGICZNEGO  
2.1. Definicja4 
Program oznakowania ekologicznego upr awnia do umieszczenia na produkcie 
charakterystycznego logo lub informacji,  na podstawie których konsumenci zostaj ą 
zapewnieni o tym, że produkt zosta ł wyprodukowany zgodnie z okre ślonymi standardami 
ochrony środowiska, dotycz ącymi zagadnie ń takich jak zrównowa żone wykorzystywanie 
zasobów u żywanych jako surowiec, wp ływ metody produkcyjnej na środowisko i mo żliwość 
ponownego wykorzystania produktu. Programy takie opieraj ą się na założeniu, że jeśli 
konsument jest odpowiednio poinformowany, dokonywane przez niego wybory mog ą 
przyczynia ć się do promowania i wi ększej konsumpcji produktów przyjaznych środowisku. 
W ten sposób konsumenci mog ą wpływać na zachowanie producentów i decydentów 
politycznych.  
Sektory przemys łowy i rolnictwa posiadaj ą obecnie liczne programy certyfikacji i 
oznakowania ekologicznego. Wspólnotowy program przyznawania oznakowania 
ekologicznego5 obejmuje oko ło 20 grup produktów przemys łowych. Nie dotyczy on jednak 
żywności, napojów i lekarstw.  
2.2. Programy oznakowania ekologicznego w sektorze rybo łówstwa 
Sieci supermarketów i przedsi ębiorstwa handlowe wykazuj ą rosnące zainteresowanie 
produktami żywnościowymi kojarzonymi z trosk ą o zachowanie równowagi ekologicznej. 
Stworzyło to w sektorze rybo łówstwa silny trend, dzi ęki któremu powsta ły prywatne 
programy oznakowania ekologicznego, a kilka spo śród nich znalaz ło swoje miejsce na rynku 
(np. oznakowanie „Bezpieczne dla delfinów” czy te ż oznakowanie Rady Zarz ądzania 
Zasobami Morskimi (Marine Stewards hip Council)). Oprócz tego pojawia si ę coraz wi ęcej 
prywatnych inicjatyw powo łujących się na różnego rodzaju twierdzenia dotycz ące ochrony 
środowiska, których wiarygodno ść niekiedy trudno zweryfikowa ć.6 
2.2.1. Tu ńczyk oznakowany „Tu ńczyk od ławiany w sposób bezpieczny dla 
delfinów/Tu ńczyk odławiany w sposób przyjazny dla delfinów” 
Najczęściej wymienianym i prawdopodobnie najbar dziej kontrowersyjnym przypadkiem 
oznakowania ekologicznego w sektorze rybo łówstwa jest oznakowanie tu ńczyka „Tu ńczyk 
odławiany w sposób bezpieczny dla delfinów/Tu ńczyk odławiany w sposób przyjazny dla 
delfinów”. Oznakowanie to ma za świadczać, że tuńczyk zosta ł złowiony w sposób chroni ący 
delfiny, czy to na podstawie Mi ędzynarodowego Programu Ochrony Delfinów (AIDCP), 
                                                 
4 zob. za łącznik I-1, w którym znajduj ą się definicje, informacje o do świadczeniach z innych dziedzin, 
oraz dane techniczne. 
5 Rozporz ądzenie Rady i Parlamentu Europejskiego (WE) nr 1980/2000 z dnia 17 lipca 2000 r. w 
sprawie zrewidowanego programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego 
(Dz.U. L 237 z 21.9.2000, str. 1). 
6 zob. za łącznik I-2, w którym przedstawiono dalsze szczegó ły. 
 
PL 4   PL będącego wielostronn ą regionaln ą organizacj ą rybołówstwa, czy te ż zgodnie z programem 
promowanym przez Earth Island Institute, organizacj ę pozarządową z siedzib ą w USA.  
Mimo że oznakowanie „Tu ńczyk odławiany w sposób bezpieczny dla delfinów/Tu ńczyk 
odławiany w sposób przyjazny dla delfinów” by ło początkowo przepisem technicznym, od 
tamtej pory zmieni ło ono rynek w takim stopniu, że tuńczyk nieoznakowany jako „Tu ńczyk 
odławiany w sposób bezpieczny dl a delfinów” nie jest ju ż akceptowalny w niektórych 
krajach. Jednak normy AIDCP oraz normy obowi ązujące w USA nie s ą komplementarne. W 
rzeczywisto ści etykieta „Tu ńczyk od ławiany w sposób bezpieczny dla delfinów” 
uniemożliwia dost ęp do rynku USA dla tu ńczyka od ławianego w sposób zgodny ze 
standardami przyj ętymi przez AIDCP. Doprowadzi ło to do trwaj ącego do chwili obecnej 
sporu między Meksykiem i USA. Wysi łki administracji ameryka ńskiej mające na celu zmian ę 
w przepisach prawnych USA, tak by spe łniały one wymogi AIDCP, zosta ły zakwestionowane 
przed sądami ameryka ńskimi przez pewne organizacje pozarz ądowe, które uwa żają, że środki 
przyjęte przez AIDCP nie s ą dostatecznie surowe.  
Wspólnota popiera dobrowol ny program AIDCP dotycz ący certyfikacji po łowu bezpiecznego 
dla delfinów. Po wdro żeniu systemu obserwacji po łowu tuńczyka7 pojawia si ę problem czy i 
w jaki sposób nale ży wdrożyć program certyfikacji AIDCP na poziomie Wspólnoty. W tym 
kontekście rozpatrzenia wymaga bardzo wiele elementów. 
2.2.2. Program oznakowania ekologicznego Rady Zarz ądzania Zasobami Morskimi 
(Marine Stewardship Council) 
Rada Zarz ądzania Zasobami Morskimi (Marine St ewardship Council - MSC), stworzona w 
1997 roku wspólnie przez Unilever i Światowy Fundusz na Rzecz Przyrody (WWF), ale 
obecnie dzia łająca niezale żnie od nich, podj ęła prywatn ą, szeroko zakrojon ą inicjatyw ę w 
zakresie oznakowania ekologicznego, której cel em jest zapewnianie konsumentów o tym, że 
produkt pochodzi z łowisk dobrze zarz ądzanych i nie przyczynia si ę do pogłębiania problemu 
środowiskowego, jakim jest prze łowienie. Do chwili obecnej  takie certyfikaty otrzyma ło 
dziesięć łowisk, w tym cztery łowiska europejskie. Ponad 180 produktów na ca łym świecie 
posiada oznakowanie MSC. Dwana ście łowisk jest obecnie poddawanych ocenie, w śród nich 
łowisko śledzi z Morza Pó łnocnego i rdzawca z Alaski. 
W toku opracowywania zasad MSC okaza ło się, że kraje rozwijaj ące się mają pewne 
zastrzeżenia, obawiaj ąc się, że ich produkty mog ą zostać wykluczone z rynków krajów 
rozwiniętych. 
3. P RACE NAD OZNAKOWANIEM EKOLOGICZNYM NA FORACH MI ĘDZYNARODOWYCH  
3.1. Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wy żywienia i Rolnictwa 
Dyskusja na temat oznakowania ekologicznego w ramach FAO zosta ła zapoczątkowana na 22 
sesji Komisji Rybo łówstwa FAO (COFI) w 1997 roku w odpow iedzi na stworzenie MSC. Nie 
osiągnięto znaczących post ępów, głównie z powodu obaw, że oznakowanie ekologiczne 
będzie prowadzi ć do nowych barier handlow ych. Jednak eksperci na ogó ł zgodzili si ę, że 
                                                 
7 Rozporz ądzenie Rady nr 882/2003 z dnia 19 maja 2003 r. ustanawiaj ące system obserwacji i 
weryfikacji po łowów tuńczyka (Dz.U. L 127 z 23.5.2003, str. 1.) 
 
PL 5   PL jeżeli dojdzie do opracowania wytycznych, powinny one by ć zgodne z Kodeksem 
Odpowiedzialnego Rybo łówstwa FAO.8 
Na 25 sesji COFI w 2003 roku zwrócono si ę do FAO z pro śbą o opracowanie wytycznych 
dotyczących oznakowania ekologiczn ego dla ryb i produktów rybo łówstwa z łowisk 
morskich. W czasie konsultacji technicznej w pa ździernika 2004 roku delegacje wyrazi ły 
duże zainteresowane szybkim post ępem w opracowywaniu mi ędzynarodowych wytycznych 
dla programów oznakowania ekolog icznego. Poczyniono w tym zakresie du że postępy i 
zwołano drugą konsultacj ę techniczn ą w terminie przypadaj ącym przed posiedzeniem COFI. 
Ostateczny tekst wytycznych przyj ęto na 26 sesji COFI w marcu 2005 roku. Wspólnota 
Europejska by ła aktywnym uczestnikiem ca łego procesu konsultacji. 
3.2. Światowa Organizacja Handlu 
Zgodnie ze zobowi ązaniem podj ętym na podstawie ust. 32 pkt. iii) Agendy Rozwoju z Doha 
(DDA) dotycz ącym zwrócenia szczególnej uwagi na wymogi w zakresie oznakowania 
służącego ochronie środowiska, od czasu konferencji na sz czeblu ministerialnym w Doha w 
2001 roku prowadzone s ą rozmowy na forum Komitetu ds. Handlu i Środowiska WTO. 
Dyskusje te koncentruj ą się na dobrowolnych programach opartych na cyklu życia.9 
Wspólnota zasugerowa ła szereg elementów dotycz ących roli i zakresu programów 
oznakowania ekologicznego, na które nale ży zwrócić uwagę po to, by zwi ększyć stopień 
wzajemnego uzupe łniania si ę polityki handlowej, polityk i rozwoju i polityki ochrony 
środowiska.10 Do chwili obecnej rozmowy nie zosta ły zakończone. 
4. C ELE POLITYKI WSPÓLNOTY W DZIEDZINIE OZNAKOWANIA EKOLOGICZNEGO RYB 
I PRODUKTÓW RYBO ŁÓWSTWA  
Komisja uwa ża programy oznakowania ekologicznego za jeden ze środków s łużących 
uwzględnieniu kwestii ochrony środowiska w sektorze rybo łówstwa i popiera cele zwykle 
łączone z tak ą polityką, w szczególno ści: 
1) pomoc w u świadamianiu konsumentom wymiaru środowiskowego rybo łówstwa, a w 
związku z tym 
2) zachęcanie zarówno kierownictwa jak i rybaków do wzi ęcia odpowiedzialno ści za 
środowisko poprzez u świadamianie im wp ływu rybo łówstwa na środowisko.  
W tym sensie bod źce rynkowe, takie jak oznakowanie ekologiczne, mog ą skłonić 
producentów do stosowania bardziej odpowiedzialnych metod po łowu. Zdaniem Komisji 
należy popierać programy dobrowolnego oznakowania ekologicznego. Jednak Komisja uwa ża 
również, że odpowiedzialno ść za ochron ę zasobów naturalnych w drodze przepisów powinna 
spoczywa ć na instytucjach publicznych oraz że, mimo i ż oznakowanie ekologiczne mo że 
pomóc w prowadzeniu zrównowa żonego rybo łówstwa, nie mo że ono zast ąpić polityki 
rządowej w zakresie ochrony środowiska.  
                                                 
8 Raport z dwudziestej trzeci ej sesji Komitetu ds. Rybo łówstwa (Rzym, W łochy, 15-19 lutego 1999 r.), 
Raport FAO w sprawie rybo łówstwa . Nr 595. 
9 zob. za łącznik I-1. 
10 Dokument JOB(03)/130 z dnia 27 czerwca 2003 r. 
 
PL 6   PL Komisja jest zdania, że należy opracowa ć spójną politykę Wspólnoty w dziedzinie 
ekologicznego oznakowani a ryb i produktów rybo łówstwa, która zajmie si ę problemami 
związanymi z pojawieniem si ę rozmaitych oznakowa ń ekologicznych.  
Celem takiej polityki powinno by ć popieranie nast ępujących dzia łań: 
(1) Zrównowa żone rybo łówstwo11 oraz odpowiedni poziom ochrony ekosystemu : 
programy oznakowania ekologicznego, je śli są oparte na jasno okre ślonych 
kryteriach i odpowiednich wska źnikach, mog ą pomóc zarówno w monitorowaniu 
postępu osiągniętego w dziedzinie zrównowa żonego rybo łówstwa jak i w lepszym 
uświadomieniu spo łeczeństwu problemów równowagi ekologicznej; 
(2) Zharmonizowane podej ście do programów oznakowania ekologicznego w ca łej 
Wspólnocie : konsumenci powinni mie ć pewność, że wszystkie programy 
oznakowania ekologicznego wprowadzane we Wspólnocie oparte s ą na podobnych 
podstawowych wytycznych i zasadach;  
(3) Przejrzyste i obiektywne informowanie konsumentów : w sytuacji gdy decyzje o 
zakupie s ą podejmowane cz ęściowo na podstawie przes łanek niedotycz ących 
bezpośrednio produktu, takich  jak metody produkcji i wp ływ na środowisko, 
konsumentom nale ży udostępnić jasne i mo żliwe do zweryfikowania informacje 
celem unikni ęcia wprowadzaj ących w błąd stwierdze ń; ponadto w celu zapewnienia 
wysokiego stopnia ochrony konsumenta zgodnie z artyku łem 153 Traktatu, 
programy oznakowania ekologicznego winny by ć zgodne z ogólnymi wymogami 
polityki ochrony konsumenta; 
(4) Uczciwa konkurencja : należy unikać stosowania wprowadzaj ącego w b łąd 
oznakowania ekologicznego; oznakowanie powinno by ć czymś więcej niż tylko 
narzędziem promocyjnym dla poszczególnych firm;  
(5) Wolny dost ęp: dostęp do wszystkich programów oznakowania ekologicznego 
powinien by ć otwarty i wolny od dyskryminacji, a koszt uczestnictwa nie powinien 
przekracza ć możliwości małych i średnich przedsi ębiorstw albo sektora rybo łówstwa 
na niewielk ą skalę; oraz 
(6) Rozwój i handel : należy zwrócić należytą uwagę na priorytety podkre ślone przez 
Wspólnot ę na forum WTO, dotycz ące odniesienia si ę do obaw krajów rozwijaj ących 
się.  
5. M OŻLIWE OPCJE  
Najważniejsze pytanie stoj ące przed w ładzami publicznymi brzmi: w jakim stopniu nale ży 
regulować przepisami programy oznakowania ekologicznego aby zapewni ć ochronę interesu 
publicznego. Trzy opcje wydaj ą się możliwe. 
                                                 
11 Zgodnie z rozporz ądzeniem Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i 
zrównowa żonej eksploatacji zasobów rybo łówstwa w ramach wspólnej polityki rybo łówstwa, art. 3 lit. 
e) „zrównowa żona eksploatacja” oznacza tak ą eksploatacj ę zasobu, która nie stanowi zagro żenia dla 
jego przysz łej eksploatacji i która nie ma negatywnego wp ływu na ekosystemy morskie”. 
 
PL 7   PL 5.1. Opcja 1: Niepodejmowanie żadnych dzia łań 
Pierwsza opcja polega na niepodejmowaniu żadnych dzia łań. W ten sposób programy 
oznakowania ekologicznego mog łyby nadal swobodnie rozwija ć się na rynku, bez żadnej 
interwencji ze strony sektora publiczne go. Do chwili obecnej Wspólnota nie podj ęła żadnych 
środków w tej dziedzinie. Tak wi ęc opcja niepodejmowania żadnych dzia łań oznacza w 
istocie utrzymanie status quo.  
Zalety opcji niepodejmowania żadnych dzia łań są następujące: 
• Zapewniłaby ona jasne rozg raniczenie pomi ędzy inicjatywami sektora prywatnego, 
polegającymi na u żywaniu pewnych aspektów pochodzenia i sposobu po łowu ryb do 
celów marketingowych, a dzia łalnością sektora publicznego, s łużącą ochronie środowiska i 
zrównowa żonemu rozwojowi rybo łówstwa. To na sektorze spoczywa łaby 
odpowiedzialno ść za zarz ądzanie systemami oznakowania ekologicznego. Takie 
rozwiązanie mog łoby sprzyja ć szerszemu rozwojowi programów oznakowania 
ekologicznego.  
• Dobrowolne programy wprowa dzane z inicjatywy przedsi ębiorców mog łyby być bardziej 
elastyczne i łatwiej by łoby je dostosowa ć do zmieniaj ących się warunków. W ładze 
publiczne nie spotyka łyby się z zarzutem, że nakładają dodatkowe ograniczenia na handel 
produktami rybo łówstwa.  
• Potrzeba ochrony przed wprowadzaj ącymi w b łąd informacjami oraz promowania 
najlepszych praktyk by łaby zaspokojona poprzez podnoszenie w śród społeczeństwa i w 
samym sektorze świadomości problemów zrównowa żonego rozwoju.  
Wady opcji niepodejmowania żadnych dzia łań są następujące: 
• Wobec braku gwarancji niezale żnej certyfikacji i za twierdzania wiarygodno ść programów 
stałaby pod znakiem zapytania.  
• W odróżnieniu od innych systemów oznakowania, takich jak na przyk ład oznakowanie 
produktów ekologicznych „bio”, nie ma  zgodnej opinii co do tego, co w łaściwie oznacza 
oznakowanie ekologiczne w sektorze rybo łówstwa. Niektórzy uwa żają, że potwierdza ono 
zrównowa żone zarz ądzanie zasobami rybnymi; inni koncentruj ą się na wp ływie 
ekologicznym okre ślonych technik po łowu ryb lub na łańcuchu produkcyjnym 
rozpatrywanym jako ca łość. Przy braku minimalnych wymogów odno śnie oznakowania 
ekologicznego niektóre firmy mog łyby zamieszcza ć przesadzone i nieuzasadnione 
informacje na temat swoich produktów.  
• Istnieje ryzyko, że różne polityki prowadzone przez poszczególne Pa ństwa Członkowskie 
w odniesieniu do oznakowan ia ekologicznego mog ą podzieli ć rynek wspólnotowy. 
Reagując na pojawienie si ę na rynku Wspólnoty produktów oznakowanych ekologicznie, 
niektóre Pa ństwa Członkowskie lub podmioty gospodarcze mog ą dążyć do okre ślenia 
własnych standardów dla oznakowania ekologicznego. To mog łoby stworzy ć trudności dla 
swobodnego obrotu towarów. 
• Jeżeli uzna si ę, że programy oznakowania ekologicznego s ą wyłącznie domen ą sektora 
prywatnego, jakakolwiek interwencja fina nsowa ze strony instytucji publicznych mog łaby 
być postrzegana przez partnerów nieobj ętych programem jako publiczna dotacja i mog łaby 
 
PL 8   PL doprowadzi ć do zakłóceń handlu. Taka interwencja mog łaby stać się podstawą skarg ze 
strony krajów rozwijaj ących się. Jeśli programy by łyby kontrolowane wy łącznie przez 
sektor prywatny, w ładze publiczne mog łyby mieć również trudności ze świadczeniem 
pomocy finansowej i technicznej krajom rozwijaj ącym się.  
Komisja uwa ża, że trzeba nale życie rozwa żyć potencjalne ryzyka wynikaj ące z braku jasnego 
stanowiska Wspólnoty na temat marketingu pr oduktów oznakowanych ekologicznie. Zamiast 
ex-post podejmowa ć pod presj ą działania w sprawie sprzecznych ze sob ą lub nieadekwatnych 
programów i wynikaj ących z nich negatywnych konsekwencji dla rynków i/lub dla 
prawidłowej ochrony zasobów rybnych, Wspólnota post ąpiłaby słuszniej przyjmuj ąc na 
samym pocz ątku bardziej ca łościowe, wspólne podej ście. W zwi ązku z powy ższym Komisja 
nie zaleca łaby opcji niepodejmowania żadnych dzia łań. 
5.2. Opcja 2: Stworzenie jednolitego wspólnotowego programu oznakowania 
ekologicznego dla ryb i produktów rybo łówstwa 
Pojawiły się sugestie, że Wspólnota powinna przygotowa ć własny szeroko zakrojony 
program oznakowania ekologicznego, zarz ądzany przez w ładze publiczne lub ich 
przedstawicieli. W ramach takiego jednolitego programu, w ładze publiczne by łyby 
zaangażowane na wszystkich etapach przygotowan ia, funkcjonowania i kontroli programu. 
Za takim podej ściem przemawiaj ą trzy podstawowe argumenty: 
• Ponieważ przeprowadzanie ocen dotycz ących oznakowania ekologicznego mog łoby 
częściowego łączyć się z publicznym zarz ądzaniem zasobami, jednolity, wspólnotowy 
program wzmocni łby uprawnienia w ładz publicznych w zakresie zarz ądzania zasobami 
rybołówstwa; 
• Prywatne programy oznakowania ekologicznego powinny by ć ograniczone, poniewa ż 
mogłyby zaburza ć rynek poprzez ró żnicowanie grup produktów, na przyk ład poprzez 
wydawanie certyfikatów dla łowisk niezale żnie od tego, czy istniej ą inne łowiska dla 
danego rodzaju zasobów rybnych; 
• Jednolity program oznakowania ekologicznego wyeliminowa łby nieporozumienia 
wynikające z istnienia konkurencyjnych progr amów oznakowania ekologicznego i 
zapewniłby sobie wiarygodno ść poprzez wprowadzenie wy ższych standardów ochrony 
środowiska, niezale żne gwarancje i wi ększy autorytet. 
Komisji nie przekonuj ą powyższe argumenty. Konkurencyjne programy oznakowania 
ekologicznego niekoniecznie musz ą wprowadza ć nieporozumienia, o ile ocena dokonywana 
będzie w sposób przejrzysty i obiektywny, a konsument w pe łni poinformowany o 
stosowanych kryteriach. 
Ponadto publicznie zarz ądzany jednolity program oznakowania ekologicznego by łby źródłem 
szeregu innych problemów: 
• Odpowiedzialno ść władz publicznych za ochron ę zasobów naturalnych w drodze 
przepisów mog łaby zosta ć odsunięta na drugi plan w zwi ązku z prowadzeniem przez nie 
uzupełniającego systemu dobrowolnej certyfikacji jedynie w odniesieniu do niektórych 
zasobów lub typów łowisk. Je żeli standardy wymagane w ramach jednolitego 
wspólnotowego oznakowania ekologicznego polega łyby jedynie na zgodno ści z 
 
PL 9   PL przepisami wspólnotowymi, nie wprowadzi łyby one zró żnicowania produktów, o jakie 
chodzi konsumentom. W istocie, program oznakowania ekologicznego mo że mieć 
dodatkow ą wartość jedynie wtedy, gdy wymaga on wi ęcej niż zwykłej zgodno ści z 
obowiązującym ustawodawstwem. W przeciwnym wypadku mo żna by pomy śleć, że same 
przepisy s ą niewystarczaj ące albo nawet „poni żej normy”. 
• Gdyby Wspólnota chcia ła wprowadzi ć własny program oznakowania ekologicznego, 
należałoby sprecyzowa ć, co dane oznakowanie powinno po świadczać w odniesieniu do 
poszczególnych łowisk. W przypadku braku konsen su co do jedynego kryterium 
dotyczącego wpływu na środowisko mog łoby to wywo łać kontrowersje i doprowadzi ć do 
sytuacji, w której zaanga żowane w t ę sprawę władze publiczne zosta łyby uwik łane w 
konflikt mi ędzy ich polityk ą zarządzania a standardami dotycz ącymi certyfikacji. 
Niezależnie od zastosowanego kryterium, zawsze b ędą „wygrywaj ący” i „przegrywaj ący”. 
Mogłaby na przyk ład zaistnie ć sytuacja, w której wiele łowisk Wspólnoty, w których 
przekroczone zosta ły bezpieczne granice biologiczne, przez pewien czas nie 
kwalifikowa łoby się do przyznania oznakowania ekol ogicznego. Instytucjom publicznym 
trudno by łoby przyj ąć odpowiedzialno ść za taką sytuację. 
• Publicznie zarz ądzany i szeroko zakrojony program oznacza łby równie ż konieczno ść 
znacznych wydatków publicznych na zasoby administracyjne niezb ędne do prowadzenia 
ocen, certyfikacji i weryfikacji zgodno ści. Ten powód wystarcza by uzna ć tę opcję za 
niewykonaln ą. 
Fakt, że w przypadku wielu zasobów rybnych w wodach wspólnotowych przekroczone 
zostały bezpieczne granice biologiczne, prowadzi łby do sytuacji, w której odwo łanie do 
„zrównowa żonej eksploatacji” zdefiniowanej w art. 3 pkt e) rozporz ądzenia Rady (WE) nr 
2371/2002 (zob. przypis 10 powy żej) dawałoby przewag ę produktom importowanym z 
krajów, gdzie d łużej niż we Wspólnocie zarz ądza się zasobami z zgodnie z zasad ą 
ostrożności.  
Komisja uwa ża, że stworzenie jednolitego admini strowanego publicznie programu 
oznakowania ekologicznego dla produktów rybo łówstwa nie jest ani celowe ani mo żliwe. 
Jeżeli sektor prywatny dostrzega korzy ści ze stworzenia programów oznakowania 
ekologicznego i chce podj ąć związane z tym ryzyko, powinien mie ć możliwość uczynienia 
tego, pod warunkiem, że nie podwa ży to istotnych celów polit yki publicznej, takich jak 
uczciwa konkurencja, obiektywna informacja i prawid łowa ochrona oraz zarz ądzanie 
zasobami rybnymi. 
5.3. Opcja 3: Ustalenie minimalnych wy mogów dla dobrowolnych programów 
oznakowania ekologicznego 
Trzecią opcją byłoby okre ślenie przez Wspólnot ę zestawu minimalnych wymogów 
obowiązujących dla dobrowolnych, kierowanyc h popytem programów oznakowania 
ekologicznego. 
Dzięki temu programy oznakowania ekologicznego mog łyby rozwija ć się swobodnie w 
ramach inicjatyw publicznych i /lub prywatnych pod warunkiem, że byłyby one zgodne z 
ustalonymi minimalnymi wymogami. Zaanga żowanie instytucji publicznych ogranicza łoby 
się do rejestracji programów oznakowania  ekologicznego i weryfikacji ich zgodno ści z 
ustalonymi minimalnymi wymogami. Te wymogi winny obejmowa ć zarówno aspekty 
techniczne jak i proceduralne i instytucjonalne (patrz za łącznik II). 
 
PL 10   PL Główne zalety takiego podej ścia są następujące: 
• Zapewnia łoby ono programom oznakowania ekologicznego znaczn ą elastyczno ść i 
różnorodność jeśli chodzi o sposoby pokazy wania konsumentom, że zachowanie 
przemysłu rybnego lub zarz ądzających łowiskami przyczynia si ę do zrównowa żonej 
eksploatacji. W ten sposób oznakowanie ekologiczne ca łkowicie spe łniałoby swoj ą rolę 
bodźca handlowego, a jednocze śnie zach ęcałoby sektor rybo łówstwa do lepszego 
zarządzania;  
• Stanowiłoby zabezpieczenie w postaci warunków ustalonych celem unikni ęcia zakłóceń 
konkurencji i nieprawid łowych informacji, a tak że dawałoby nale żyte gwarancje 
konsumentowi; 
• Zachęcałoby do przestrzegania wys okich standardów ochrony środowiska, w łaściwego 
wdrażania najistotniejszych aspektów zrównowa żonej eksploatacji oraz podnoszenia 
wiarygodno ści i spójno ści programów oznakowania ekologicznego; 
• W ten sposób programy oznakowania ekologicznego mog łyby zosta ć dostosowane do 
potrzeb łowisk i/lub zainteresowanych partneró w ekonomicznych, takich jak na przyk ład 
małe i średnie przedsi ębiorstwa, czy te ż kraje rozwijaj ące się. Programy by łyby zatem 
bardziej dost ępne i mniej kosztowne do wdro żenia przez przemys ł; oraz 
• Łatwiejsze by łoby włączenie programów ju ż istniejących. 
Największa wada tej opcji polega natomiast na tym, że oferując większą elastyczno ść 
jednocześnie jest ona mniej skuteczna. 
• Minimalne wymogi winny opiera ć się na obecnym do świadczeniu w dziedzinie polityki 
ochrony zasobów. Poniewa ż nie we wszystkich łowiskach s ą w tej chwili stosowane 
wieloletnie plany zarz ądzania, kryteria minimalne nie mog ą być początkowo zbyt surowe 
w porównaniu do wspólnotowej polityki ochrony zasobów, gdy ż w takim przypadku b ędą 
one dyskryminuj ące. Kryteria b ędą musiały być poddawane przegl ądom opartym na 
zdobytym do świadczeniu i nabytej wiedzy naukowej. Wymagania dotycz ące programów 
oznakowania ekologicznego powinny wi ęc być stopniowo coraz wy ższe; 
• Nie ma żadnej gwarancji, że wszystkie oznakowania ekologiczne na rynku traktowa łyby 
zrównowa żoną eksploatacj ę w ten sam sposób. Niektóre programy mog łyby się 
koncentrowa ć na zarządzaniu łowiskami, podczas gdy inne zwraca łyby szczególn ą uwagę 
na ochron ę ekosystemu. Temu problemowi móg łby zaradzi ć system nale żytej informacji 
dla konsumentów; 
• Monitorowanie programów oznakowania  ekologicznego wymaga szczególnych 
umiejętności w zakresie zarz ądzania i dzia łania programów certyfikacji. W ładze 
zarządzające łowiskami b ędą musiały zdobyć tę wiedzę. 
• W każdym przypadku Komisja b ędzie musia ła wykorzysta ć swoje uprawnienia nadzorcze 
aby zagwarantowa ć przestrzeganie stosownego praw a wspólnotowego w tej dziedzinie. 
 
PL 11   PL 6. U WAGI KO ŃCOWE  
Zważywszy, że oznakowanie ekologiczne staje si ę obecnie powa żnym zjawiskiem na 
wspólnotowym rynku produktów rybo łówstwa, nadszed ł czas na przeprowadzenie dyskusji i 
ustalenie, czy nale ży rozważyć kwestię wspólnego podej ścia czy te ż nie. 
Wiadomo, że oznakowanie ekologiczne jest z łożonym zagadnieniem, i w zwi ązku z tym 
podczas og łoszonej debaty trzeba b ędzie rozwa żyć różnorodne kwestie.  
W debacie trzeba b ędzie odnie ść się do zasadniczych pyta ń, takich jak na przyk ład: 
• Co powinno by ć przedmiotem certyfikacji w ramach programu oznakowania 
ekologicznego: łowisko, metoda po łowu, dowolny inny element? 
• Czy oznakowania dotycz ące pojedynczych kwestii powinny by ć uważane za integraln ą 
część polityki w dziedzinie oznakowania ekologicznego? 
• Jak stworzy ć podejście wolne od sprzeczno ści a jednocze śnie zapewniaj ące duży stopień 
dobrowolno ści i elastyczno ści? 
• Jak w pełni wykorzysta ć potencjał programów oznakowania e kologicznego w promowaniu 
zrównowa żonego rybo łówstwa, daj ąc realne korzy ści rybakom, przetwórcom i 
konsumentom? 
• Czy podej ście to powinno by ć bardziej zorientowane na rezultaty czy na środki? 
Nadrzędnym celem pozostaje jednak wypracowani e prawdziwie wspólnotowego stanowiska 
w sprawie oznacze ń ekologicznych ryb i produktów rybo łówstwa, które b ędą odzwierciedla ć 
najlepsze praktyki w tej dziedzinie. Celem jest tak że potwierdzenie silnego zaanga żowania 
Wspólnoty w spraw ę zachowania równowagi ekologicznej przy po łowach i wykorzystywaniu 
ryb. W zwi ązku z takim podej ściem, konieczna b ędzie równie ż współpraca z sektorem 
rybołówstwa na rzecz promowania wspólnego zarz ądzania zasobami.  
Komisja uwa ża, że po uwzgl ędnieniu wszystkich argume ntów w obecnym momencie 
najbardziej odpowiednia jest trzecia opcja, polegaj ąca na ustanowieniu minimalnych 
wymogów dla dobrowolnych programów oz nakowania ekologicznego. Opcja ta by łaby 
wystarczaj ąco elastyczna, a koszty jej wdro żenia wspó łmierne. Umo żliwiłaby podj ęcie 
odpowiednich dzia łań celem bardziej zrównowa żonej eksploatacji, pozwalaj ąc jednocze śnie 
na stopniowe wprowadzanie zmian. Zapewnia ona równie ż odpowiedni ą ochronę 
konsumentów.  
Komisja zaprasza Rad ę, Parlament Europejski i Eur opejski Komitet Ekonomiczno-Spo łeczny 
do wzięcia udzia łu w debacie nad sprawami porusz onymi w niniejszym komunikacie. 
Konieczna b ędzie równie ż konsultacja z cz łonkami EOG w celu opracowania wspólnego 
stanowiska, bior ąc pod uwag ę ich powa żne zainteresowanie tym zagadnieniem. Ponadto 
Komisja zamierza równie ż przeprowadzi ć konsultacje ze wszystkimi finansowo 
zainteresowanymi stronami, zw łaszcza poprzez Komitet Doradczy ds. Rybo łówstwa i 
Akwakultury, a tak że prowadzi ć równolegle prace wspomagaj ące natury naukowej i 
technicznej. Powinny one dostarczy ć pogłębionej wiedzy, która zostanie wykorzystana w 
debacie, a w razie potrzeby b ędzie służyć za podstaw ę przeprowadzanych ocen wp ływu. 
 
PL 12   PL Po zakończeniu debaty na temat niniejszego ko munikatu Komisja przedstawi odpowiednie 
wnioski legislacyjne. 
 
PL 13   PL ANNEX I  
General aspects on eco-labelling 
1. H OW ECO-LABELLING SCHEMES WORK  
The International Standard Organisation (IS O) distinguishes betw een three types of 
environmental labels and declaration. Ec o-labelling schemes fall under type I - 
environmental labelling (ISO 14024). Thes e are voluntary programs, designed to 
reduce environmental effects by promoting market-driven demand for and supply of 
products which are verified by a third part y. An eco-label should therefore indicate 
that an independent person or  organisation has verified th at the product meets a set of 
meaningful and consistent standards for environmental protection. Type II - self-
declared environmental claims (ISO 14021) , which are made without independent 
third party certification, and type I II - environmental de claration (ISO 14025 ) are not 
relevant in the current context. 
Eco-labelling schemes involve three main procedural and institutional features: 1) 
the setting of a certification standard, 2) the accreditation of i ndependent certifying 
bodies and 3) the certification that the pr oduct meets the required standard, all along 
the production and distribution chain. There are a number of possible options for the 
shaping of such a scheme, where each la yer can be managed by public authorities, 
private entities or a combination of the two. In the fisheries sector, eco-labelling schemes have up to now been entirely managed by the private sector. 
Eco-labelling schemes are well established in the industrial sector (for example 
textiles or detergents). Th ey have been successful in raising awareness of the 
environmental impact of industrial activ ity. The Community’s own eco-label award 
scheme
12 aims to promote industrial products  which have the potential to reduce 
negative environmental impact, as compared  to other products in the same product 
group. This scheme covers some 20 industr ial product groups, but does not apply to 
food products, drink and medicines. A large variety of certification and eco-labelling 
schemes have also been devel oped in the forestry sector. 
In the food sector, Community measures  on organic producti on of agricultural 
products13 set out requirements on production, labelling and inspection. However, 
this has no connection with an eco-labelli ng scheme. In any event, products from 
wild animals such as game and fisheries pr oducts are excluded fr om the scope of the 
regulation. 
Terms and definitions (from: Report of the FAO expert consultation on the 
development of international guidelines for eco-labelling of fish and fisheries 
products from marine capture fisher ies, Rome, Italy, 14 – 17 October 2003)  
                                                 
12 Council and European Parliament Regulation (EC) No 1980/2000 of 17 July 2000 on a revised 
Community eco-label award scheme (OJ L 237, 21.9.2000, p. 1).  
13 Council Regulation (EC) No 2092/91 of 24 June 1991 on organic production of agricultural products 
and indications referring thereto on agricultural products and foodstuffs (OJ L 198, 22.7.1991, p. 1). 
 
PL 14   PL • Accreditation: Procedure by which an au thoritative body gives formal recognition 
that a body or person is competent to carry out specific tasks. ( Based on ISO/IEC 
Guide 2: 1996, 12.11 ) 
• Accreditation body: Body that conducts a nd administers an accreditation system 
and grants a ccreditation. ( Based on ISO Guide 2, 17.2 ) 
• Accreditation system: System that has it s own rules of procedure and management 
for carrying out accreditation. ( Based on ISO Guide 2, paragraph 17.1 ) 
Note – Accreditation of certificati on bodies is normally awarded following 
successful assessment and is followe d by appropriate surveillance.  
• Certification: Procedure by which a thir d party gives written or equivalent 
assurance that a product, process or serv ice conforms to specified requirements. 
Certification may be, as appropriate, ba sed on a range of in spection activities 
which may include continuous insp ection in the production chain. ( Based on ISO 
Guide 2, 15.1.2 and Principles for Food Import and Export Certification and 
Inspection, CAC/GL 20 ) 
• Certification body: Body that conducts certification. A cer tification body may 
oversee certification activities carried  out on its behalf by other bodies. ( Based on 
ISO Guide 2, 15.2 ) 
• Chain of Custody: The concept that all re levant steps in the production chain have 
been inspected or certified as appropriate and that a system of tracking of certified 
products is in place. ( Based on IFOAM. 2002. IFOAM Accreditation Criteria for 
bodies certifying organic production and processing ) 
• Life cycle approach: A methodology co nsidering environmental impacts 
associated with any phase of the product life from the delivery or generation of 
natural resources to the fina l disposal", including use and disposal of the product. 
The extent to which the life cycle is c onsidered may vary depending on the type 
of environmental label or declaration, the nature of the claim and the product 
category. ( based on ISO 14021) The life cycle approach is not considered 
applicable with regard to eco -labelling for fisheries products 
• Standard: Document approved by a recogni zed organization or arrangement, that 
provides, for common and repeated use, ru les, guidelines or characteristics for 
products or related proce sses and production methods, w ith which compliance is 
not mandatory under international trade ru les. It may also include or deal 
exclusively with terminology, symbols,  packaging, marking or labelling 
requirements as they apply to a pr oduct, process or  production method. ( Based on 
TBT agreement, Annex 1, para.2 ) 
• Standard-setting organization or arrangeme nts : Organization or arrangement that 
has recognized activitie s in standardization. ( Based on ISO Guide 2, paragraph 
4.3) 
 
PL 15   PL 7. E CO-LABELLING SCHEMES IN THE FISHERIES SECTOR  
Minimum labelling requirements such as country of origin, wild/harvested fish, 
health standards or other regulatory meas ures in respect of product quality have 
nothing to do with eco-labelling requireme nts and consequently are not envisaged 
hereafter. 
7.1. The "Dolphin-safe/Dolphin-friendly" labelled tuna 
The terms “dolphin-safe/dolphin-friendly”  are used by both the Agreement on the 
International Dolphin Conser vation Programme (AIDCP)14 and by a programme 
promoted by the Earth Island Institute15.  
The dolphin-safe certification of the AIDCP gives access to the voluntary use of a 
“dolphin-safe” certificate or label for tuna caught withou t any mortality or serious 
injury to dolphins in the course of the fishing operations. The Earth Island Institute 
system sets even stricter criteria. It is based on the 1990 US Dolphin Protection 
Consumer Information Act, which prevents tu na sold in the US from being labelled 
as "dolphin-safe" if the tuna is caught with  purse seine nets. These nets are used with 
the intention of chas ing and encircling dolphins wh ich tend to congregate above 
schools of tuna in the Eastern Tropical Paci fic Ocean. A first attempt to ease the US 
law in 1999 was challenged in court by Ea rth Island Institute. In December 2002, the 
attempt to amend the US law to meet the AIDCP requirements was again challenged in the US courts by some NGOs, who c onsider the AIDCP measures not to be 
stringent enough. 
Although “dolphin-safe/dolphin- friendly” labelling star ted out as a technical 
regulation, it has changed the market profoundly. Today there are many privately 
labelled tins of tuna. with such labelli ng becoming the norm in certain markets and 
sometimes leads to confusion. A WWF survey  in 8 European countries identified no 
less than 26 different claims. 
This has obvious consequences on the internat ional tuna market, as tuna which is not 
labelled "dolphin-safe" is no longer accepted in some countries and therefore has to 
find other trade outlets. The “dolphin-safe” label bars tuna caught in accordance with 
AIDCP measures from access to the US ma rkets. This has given rise to an ongoing 
dispute between Mexico and US. 
The Community supports the voluntary AIDC P Dolphin Safe Certification scheme. 
After the implementation of the Tuna Tracking System
16, the question is whether and 
how to implement the AIDCP certifica tion scheme at Community level.  
                                                 
14 IATTC –Tuna tracking and AIDC P Dolphin Safe Certification 
 http://www.iattc.org/  
Certification programme for tuna fished according to the procedures for AIDCP Dolphin Safe Tuna 
certification (last amended June 2004). 
15 Earth Island Institute - International Marine Mammal Project -“Dolphin safe” tuna:  
http://www.earthisland.org/immp/  
Certification programme for tuna fished according to the international “Dolphin safe” tuna standard , 
developed by Earth Island Institute. 
 
PL 16   PL 7.2. The Marine Stewardship Council eco-labelling scheme 
The Marine Stewardship Council (MSC), join tly created in 1997 by Unilever and the 
World Wildlife Fund for Nature (WWF), ha s launched a large private eco-labelling 
initiative that assesses the e nvironmental impact of fishing17. The MSC has 
established general principles and criteria, which are used to assess individual stocks 
eligible for certification.  
The process of developing the MSC principles  has shown that there exist reserves on 
the side of developing countries, countries  that fear that their products may be 
excluded from developed country markets.  In its Annual Report of 2003, the MSC 
refers to a Member State of the Community  and states that “fisheries wishing to 
engage with the MSC programme are eligible for grants” from the Member State concerned. This information has reinforced  the concerns of developing countries 
which consider this to be a discrimina tory measure, preventing free access to eco-
labelling schemes. 
Species concerned: 
• Certified fisheries
 (as on 31.07.2004): Burry Inlet co ckles (EU), South African 
hake, Thames herring (EU), New Zealand hoki, Mexican Baja California red rock 
lobster, Western Australian rock lobster,  South West mackerel handline fishery 
(EU), Loch Terridon nephrops (EU), Alas ka salmon, South Georgia toothfish 
• Fisheries undergoing assessment:  Bering Sea and Aleutian Island Pacific Cod - 
Freezer Longline; Chilean Industrial Hake Fishery; US Pacific Halibut Alaska, 
Washington and Oregon; Pacific Halibut  Bristish Columbia, Canada; North Sea 
herring ; Hastings Fishing Fleet Pelagic Fishery Macker el and Herring; Australian 
Mackerel Icefish; Bering Sea/Aleutian Islands and the Gulf of Alaska pollock 
fisheries; Lake Hjälmaren Pikeperch; Ne t fishery; Sablefish fishery; Lakes and 
Coorong fisheries, South Au stralia (Mulloway, Cockle , Golden perch, Yellow-
eyed mullet); British Columbia Salmon fishery; Hastings Fishing Fleet Dover Sole Fishery 
7.3. The "Arrangement for the Voluntary Cert ification of Products of Sustainable 
Fishing" by the Nordic Council 
In 2000, a technical working group of the Nordic Council of Ministers developed 
criteria for an environmental label based on an assessment of the sustainability of the fisheries. The report, as adopted in August 2001
18, identified a number of verifiable 
criteria that concentrate on the proce ss of fisheries management by the public 
authorities. No fisheries have been certified  to date. At the international level, the 
Nordic Council has initiated a debate on establishing interna tional eco-labelling 
guidelines in the FAO. 
                                                                                                                                                         
16 Council Regulation (EC) No 882/2003 of 19 May 2003 establishing a tuna tracking and verification 
system. (OJ L 127 , 23.5.2003, p. 1). 
17 http://www.msc.org  
18 “An arrangement for the Voluntary Certification of Products of Sustainable Fishing”, Nordic Technical 
Working Group on Fisheries Ecolabelling Criteria, Final Report, Copenhagen, June 21, 2000. 
 
PL 17   PL 7.4. Other private "logos" present on the market 
Unilever Fish Sustainability Initiative 
http://www.unilever.com/environm entsociety/sustainability/fish/  
This Unilever program aims at guiding their internal selection of sources of whitefish 
supply. Fisheries have been classified fr om "sustainable" to "not sustainable" 
according to 5 criteria, each criteria being quoted by a green /orange/red light system.  
Carrefour - Logo “Pêche responsable” 
Carrefour's own claim to be used on Icelandic cod as from September 2004 
(announcement at Seafood International exhibition, May 2004) 
7.5. Other considerations 
In parallel to the development of eco-label ling schemes, certain supermarket chains 
have committed themselves to restrict their supply of fish to sustainable fisheries. 
They have started to develop and join certification program s to this end. In addition 
to that, some others have even decided not to offer fish for sale at all.  
On the other hand, it may be assumed  that consumer interest in environmentally -
friendly products could contribute to a growing market for fisheries products. It 
remains difficult to quantify the demand fo r eco-labelled products, as recent studies 
show certain limits in this regard. In a recent study in the US, the interrogated 
consumers indicated a preference for eco-lab elled products; in contrast to that, an 
analysis of the shopping basket showed that the price was the first criterion of choice. 
In other terms, the success of an eco-labell ing scheme would depend, at least in part, 
on the additional costs which it carries with it. Moreover, consumer interest varies 
from country to country, depending on market  peculiarities and public perception of 
the concept of sustainability. 
 
PL 18   PL ANNEX II  
Minimum requirements for eco-label ling schemes for fishery products 
1. P RECISE , OBJECTIVE AND VERIFIABLE CRITERIA  
The certification standard should rest on preci se, objective and verifi able criteria and, 
where possible, be based on international standards.  
Eco-labelling schemes should deliver what they promise and not promise what they 
cannot deliver. The award of the eco-label should be based on cer tification standards 
and criteria that guarantee that the product meets the claims made. Criteria must be 
objective and precise, in order to forestall allegations of subjectivity. Criteria must 
also be verifiable, i.e. they must reflect  measurable elements, and be monitored by 
way of appropriate and recognised indica tors. A criterion that “the fishery is 
conducted in a sustainable manner”, without  any further objective parameters, would 
be obviously difficult to verify. On the ot her hand, requiring that "the fishery is 
subject to a management plan base d on the precautiona ry approach" and  indicating 
the specific features of the manageme nt plan that are required under the 
precautionary approach would be objective,  precise and verifiable. Using "effort 
stays below F MSY" as a criterion is even more st ringent and would allow for more 
precise measurement of the ach ievements of the scheme.  
Furthermore, certification standard and crit eria should be subject  to appropriate and 
participatory consultation of interested  parties. Finally, wherever relevant 
international standards and/ or generally accepted standards for the conservation and 
management of living marine resources exis t, they should be used as a reference-
point for eco-labelling criteria. One such reference-point is the FAO Code of Conduct for Responsible Fisheries.  
8. I
NDEPENDENT ASSESSMENT AND CHAIN OF CUSTODY  
Eco-labelling schemes should be based on independent assessment and ensure the 
accurate identification of the product throughout the ch ain, “from the net to the 
plate”. Appropriate procedures, includi ng appeal and complaint procedures, should 
be in place.  
In order to protect consumers and the fi shing industry, an eco-labelling scheme 
should be reliable and credible. To this end, the standa rd-setting body, the 
accreditation body and the cert ification bodies should be independent from one 
another. Without a proper separation of their respective responsibilities, the 
independence and integrity of eco-labe lling schemes cannot be guaranteed. 
Accreditation and certification bodies and their respective procedures should also 
comply with the relevant international ISO standards.  
In practice, eligibility for an eco-label has to be assessed against the relevant 
certification standard by independent cer tifying bodies. The certification process 
should be based on a clear assessment pro cedure and should cover both the fishery 
 
PL 19   PL and the post-harvest chain so that eco-labelli ng can be seen to be fair to all producers 
and provide credible guarantees for the consumer. A chain of custody would then 
have to be constructed by a description of  the technical means which ensure adequate 
traceability all the way thr ough to the final consumer..  
Where levels of performance are set, either  for a fisheries management system, a fish 
stock or a fishing vessel, they should be  capable of being adequately monitored. 
After the initial assessment, and in order to uphold the credibility of the scheme for 
consumers and its economic benefits fo r fishermen, there should be a regular 
evaluation to verify that th e product continues to  meet the requirements and to ensure 
a regular validation of the criteria used.  
9. O PEN ACCESS  
Eco-labelling schemes should not discriminate in terms of access to the certification 
process. 
With regard to international trade, eco-la belling schemes should in no case lead to a 
distortion of trade or competition. Su ch schemes should not be unfairly 
discriminatory as to which fisheries, whic h vessels or which products are eligible for 
certification. Eco-labelling schemes should be  open to all products marketed within 
the Community, whatever their provenanc e, in order to comply with the 
Community’s WTO obligations under the T echnical Barriers to Trade Agreement. 
They should not discriminate between domestic goods and imports, or between 
products from different trading partners.  
Developing countries contribu te substantially to the Co mmunity’s supplies of fish 
and fisheries products. The use of eco-labell ing schemes could thus be an additional 
opportunity for them to get added value fo r their products. Speci al arrangements and 
technical and financial assistance would allo w them to participate in such schemes. 
Fisheries Partnership Agreements could be  appropriate vehicles to this end.  
Consideration must also be given to the potential difficu lties that small and medium 
enterprises (SMEs) could encounter in acceding to eco-labelling schemes. Stock 
assessment and criteria monitoring are of ten highly demanding in terms of data 
quantity and data quality . This implies significant costs, which may go beyond the 
means of SMEs. The Commission would theref ore encourage the use of alternative, 
less data demanding, methods for stock a ssessment where SMEs are concerned. The 
schemes should however provide for equal guarantee of sustainability for the 
fisheries concerned.  
Finally, it could also be the case that eco-labelling schemes already in operation 
encounter difficulties in complying with mini mal requirements set. In such a case a 
reasonable delay should be foreseen  for adaptation if ever needed. 
10. C ONTROL OF ECO -LABELLING SCHEMES  
Eco-labelling schemes should be properly cont rolled, in order to ensure that they 
comply with the minimal requirements, that  certification is sa tisfactory and that the 
information provided to consumers is accurate. 
 
PL 20   PL Adequate controls will reinforce the cred ibility of schemes for consumers and offer 
additional guarantees to the fishermen that the schemes are applie d in an independent 
and non-discriminatory manner. The m onitoring and control of the Common 
Fisheries Policy will provide elements wh ich may also be of interest for the 
supervision of the scheme. This will be of particular importance in situations where 
the participants in a certified fishery fail to comply with applicable conservation and management measures. 
11. A
CCURATE INFORMATION OF THE CONSUMER  
The certification standard used to award an eco-label should be  available to the 
consumer. Product information at the point of sale should re flect the assessment 
undertaken. 
It is essential that  consumers know what an eco-labe lling scheme stands for. The 
certification standard together with the cr iteria used should therefore be made 
available to consumers so that they can s ee for themselves what a given eco-labelling 
scheme represents. In addition, the information on the product at the point of sale should accurately refl ect the certification standard. Without this, there would be a 
risk of misleading consumers about th e real significance of eco-labels.