ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej odnośnie do przedłużenia kadencji Dyrektora Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej

Po drugie – Janez Kopac zarządza swoim portfolio w sposób konstruktywny i proaktywny. Wypełnia swoje obowiązki z poświęceniem i poszanowaniem celów Traktatu o Wspólnocie Energetycznej. Powyższe obejmuje jego zawodowe zaangażowanie w kwestię dostosowania ustawodawstw Umawiających się Stron Wspólnoty Energetycznej do kluczowych zasad prawa UE. Ponadto ustanowił i utrzymuje instytucjonalną integralność EnCS, zapewniając profesjonalizm i jakość usług świadczonych przez swoich pracowników.

Po pierwsze – zapewnienie ciągłości procesu Wspólnoty Energetycznej jest istotną kwestią. Janez Kopac osiągnął bardzo dobre wyniki w zakresie zarządzania kluczowymi aspektami struktury Wspólnoty Energetycznej. Obejmują one w szczególności: reformę Traktatu o Wspólnocie Energetycznej, zagwarantowanie wdrożenia dorobku prawnego i odgrywanie kluczowej roli w procesie reform rynków energii w państwach Umawiających się Stron Wspólnoty Energetycznej.

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Rady Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej odnośnie do przedłużenia kadencji Dyrektora Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej (EnCS).

3.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

Główny cel i treść planowanego aktu prawnego odnoszą się do kwestii energii. Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 194 TFUE.

3.3.Konkluzja

Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być art. 194 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

2018/0407 (NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Ministerialnej Wspólnoty Energetycznej odnośnie do przedłużenia kadencji Dyrektora Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 194 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając decyzję Rady 2006/500/WE z dnia 29 maja 2006 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Traktatu o Wspólnocie Energetycznej,

uwzględniając Traktat o Wspólnocie Energetycznej („traktat”), w szczególności jego art. 69 i 88,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Traktat o Wspólnocie Energetycznej został zawarty przez Unię decyzją Rady 2006/500/WE z dnia 29 maja 2006 r. i wszedł w życie w dniu 1 lipca 2006 r.

(2)Zgodnie z art. 69 i 88 Traktatu o Wspólnocie Energetycznej Dyrektor Sekretariatu Wspólnoty Energetycznej jest powoływany Aktem Proceduralnym Rady Ministerialnej działającej na wniosek Komisji Europejskiej.

(3)Wspólnota Energetyczna bierze udział w procesie reform obejmującym szereg nowych wniosków ustawodawczych wymagających aktywnego działania Sekretariatu.

(4)Janez Kopac ma na swoim koncie osiągnięcia w zakresie skutecznego, sprawnego i niezależnego zarządzania Sekretariatem, co czyni go zdolnym do pełnienia tej funkcji,
09.2913

ex 2401 10 35 ex 2401 10 70 ex 2401 10 95 ex 2401 10 95 ex 2401 10 95 ex 2401 20 35 ex 2401 20 70 ex 2401 20 95 ex 2401 20 95 ex 2401 20 95

91 10 11 21 91 91 10 11 21 91

Naturalny tytoń nieprzetworzony, nawet pokrojony w regularne kształty, o wartości celnej nie mniejszej niż 450 Euro za 100 kg masy netto, do stosowania jako zawijacz lub pokrywa do produkcji towarów objętych podpozycją 2402 10 00

1.1-31.12

6 000 ton
Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 w zakresie niektórych przepisów dotyczących płatności bezpośrednich i wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w odniesieniu do lat 2019 i 2020

Niniejszy wniosek ma na celu zagwarantowanie ciągłości w udzielaniu wsparcia europejskim rolnikom w latach 2019 i 2020 poprzez dostosowanie dwóch aktów ustawodawczych wspólnej polityki rolnej (WPR): rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 w odniesieniu do rozwoju obszarów wiejskich oraz rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 w odniesieniu do płatności bezpośrednich.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo złożyło notyfikację o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej zgodnie z art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej. Oznacza to, że jeśli umowa o wystąpieniu nie zostanie ratyfikowana, unijne prawo pierwotne i wtórne przestanie obowiązywać Zjednoczone Królestwo od dnia 30 marca 2019 r. („data wystąpienia”). Zjednoczone Królestwo stanie się wtedy państwem trzecim.

W komunikacie Komisji „Przygotowania do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej w dniu 30 marca 2019 r.: Plan działania awaryjnego” z dnia 13 listopada 2018 r. określono środki awaryjne, które Komisja planuje przyjąć w przypadku, gdyby umowa o wystąpieniu nie weszła w życie w dniu wystąpienia. W komunikacie tym Komisja wymieniła działania, które uznaje za niezbędne, przypominając jednocześnie, że na późniejszym etapie mogą być konieczne dodatkowe kroki.

Rada Europejska (art. 50) ponowiła w dniu 13 grudnia 2018 r. swoje wezwanie do nasilenia prac mających na celu zapewnienie na wszystkich szczeblach gotowości do stawienia czoła konsekwencjom wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii, z uwzględnieniem wszystkich możliwych scenariuszy. Niniejszy akt stanowi element pakietu środków, które Komisja przyjmuje w odpowiedzi na to wezwanie.

Rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania ustanawia wspólny system kontroli w odniesieniu do wywozu produktów podwójnego zastosowania, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami i obowiązkami państw członkowskich i Unii Europejskiej (UE). Na mocy rozporządzenia wymagane jest zezwolenie na wywóz produktów podwójnego zastosowania do państw trzecich. Zezwolenie to może być indywidualne, globalne lub generalne. Aby wspierać konkurencyjność UE i zapewnić równe warunki działania dla wszystkich unijnych eksporterów, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa i pełnej zgodności ze zobowiązaniami międzynarodowymi, rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009 przewiduje „generalne unijne zezwolenia na wywóz” wydawane pod pewnymi warunkami w przypadku wywozu niektórych produktów podwójnego zastosowania do niektórych państw trzecich. W szczególności w załączniku IIa do rozporządzenia przewidziano generalne unijne zezwolenie na wywóz („EU001”) stosowane w przypadku niektórych transakcji niskiego ryzyka, np. wywozu do Australii, Kanady, Japonii, Nowej Zelandii, Norwegii, Szwajcarii (w tym Liechtensteinu) oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii bez porozumienia miałoby wpływ na handel produktami podwójnego zastosowania między UE a Zjednoczonym Królestwem: zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 428/2009 wywóz produktów podwójnego zastosowania z UE do Zjednoczonego Królestwa będzie wymagał od dnia wystąpienia zezwolenia na wywóz wydanego przez właściwy organ krajowy państwa członkowskiego, w którym eksporter ma siedzibę.

Istnieje szereg powodów, dla których Zjednoczone Królestwo powinno zostać dodane do wykazu państw objętych zezwoleniem EU001:
9. Świadectwo „Produkt opisany powyżej jest przeznaczony do bezpośredniego spożycia przez ludzi i jest zgodny z definicjami i praktykami enologicznymi dozwolonymi w sekcji C rozdziału 2 Umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią. Został wyprodukowany przez producenta, który uzyskał indywidualne upoważnienie od Krajowego Urzędu Skarbowego Japonii do produkcji wina, oraz od National Research Institute of Brewing (NRIB) do samopoświadczania. Producent podlega kontroli i nadzorowi ze strony NRIB”. Nazwa, adres oraz oficjalny numer rejestracyjny/numer zezwolenia upoważnionego producenta: Pełna nazwa i adres właściwego organu: Miejsce i data: National Research Institute of Brewing pod nadzorem Ministerstwa Finansów Japonii 3-7-1, Kagamiyama, Higashihiroshima, Hiroshima, Japonia Stempel upoważnionego producenta: Podpis upoważnionego producenta:
•Proporcjonalność

Zakres niniejszego wniosku ogranicza się do tego, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów, a zatem jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Niniejszy wniosek jest bezpośrednio związany z wejściem w życie rozporządzenia Rady (UE) 2017/1939 oraz jest niezbędny, aby zapewnić sprawne utworzenie Prokuratury Europejskiej.

3. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

Ze względu na ukierunkowany i ograniczony charakter niniejszego wniosku oraz fakt, że stanowi on wykonanie nałożonego na Komisję obowiązku, o którym mowa w art. 16 ust. 4 rozporządzenia Rady (UE) 2017/1939, nie przeprowadzono ocen ex post, konsultacji z zainteresowanymi stronami ani oceny wpływu.
w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) oraz załącznika XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG

nr

z dnia

zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) oraz załącznik XI (Komunikacja elektroniczna, usługi audiowizualne i społeczeństwo informacyjne) do Porozumienia EOG

WSPÓLNY KOMITET EOG,

uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)W Porozumieniu EOG należy uwzględnić dyrektywę (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego.

(2)Dyrektywa (UE) 2015/1535 uchyla dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, zmienioną dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i włączoną do Porozumienia EOG, którą w związku z powyższym uchyla się w ramach Porozumienia EOG.

(3)Państwa EFTA mogą przedkładać uwagi i szczegółowe opinie w odniesieniu do projektu przepisów technicznych zgłoszonych przez inne państwa EFTA, ale w odniesieniu do projektu przepisów technicznych zgłoszonych przez państwa członkowskie Unii mogą one jedynie przedstawiać uwagi i odwrotnie.

(4)W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić załączniki II i XI do Porozumienia EOG,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Tekst pkt 1 (dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdziału XIX załącznika II do Porozumienia EOG zastępuje się następującym tekstem:

„32015 L 1535: Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 241 z 17.9.2015, s. 1).

Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z uwzględnieniem następujących dostosowań:

a)w art. 1 ust. 1 lit. c) akapit drugi odczytuje się jako:

»Termin 'specyfikacja techniczna' obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowane w stosunku do produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka i zwierzęta oraz produktów leczniczych określonych w art. 1 dyrektywy 2001/83/WE (włączonej do pkt 15q rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 82/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r.), jak również metody produkcji oraz przetwarzania odnoszące się do innych produktów, gdzie mają one wpływ na ich charakterystykę;
Międzynarodowe stosunki w dziedzinie lotnictwa między państwami członkowskimi a państwami trzecimi są tradycyjnie regulowane dwustronnymi umowami o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, załącznikami do tych umów oraz innymi powiązanymi dwustronnymi lub wielostronnymi porozumieniami.

Tradycyjne klauzule wyznaczania stosowane przez państwa członkowskie w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej są jednak niezgodne z prawem Unii. Umożliwiają one państwu trzeciemu odrzucenie, cofnięcie lub zawieszenie zezwoleń lub upoważnień udzielonych przewoźnikowi lotniczemu, który został wyznaczony przez państwo członkowskie, lecz w którym to państwo członkowskie ani jego obywatele nie posiadają przeważającej części udziałów ani nie sprawują nad nim skutecznej kontroli. Taka możliwość uznana została za dyskryminację przewoźników lotniczych z UE mających siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich, ale będących własnością i pozostających pod kontrolą obywateli innych państw członkowskich. Jest ona sprzeczna z art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który gwarantuje obywatelom państw członkowskich, którzy skorzystali ze swobody przedsiębiorczości w innym państwie członkowskim, traktowanie na równi z obywatelami tego przyjmującego państwa członkowskiego.

Także w innych kwestiach, takich jak obowiązkowe umowy handlowe między przedsiębiorstwami lotniczymi, należy zapewnić zgodność z prawem Unii poprzez zmianę albo uzupełnienie obowiązujących postanowień w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

Działając zgodnie z mechanizmami i wytycznymi określonymi w załączniku do „mandatu horyzontalnego”, Komisja wynegocjowała z Republiką Korei Umowę, która zastępuje pewne postanowienia obowiązujących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Korei. Art. 2 Umowy zastępuje tradycyjnie stosowane klauzule wyznaczania unijną klauzulą wyznaczania, umożliwiającą wszystkim przewoźnikom z UE korzystanie z prawa przedsiębiorczości. Art. 4 zabezpiecza prawo państw członkowskich, wynikające z prawodawstwa UE, do nakładania – w sposób niepowodujący dyskryminacji – podatków, opłat specjalnych, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na terytorium państwa członkowskiego, przeznaczone do użytku w statku powietrznym wyznaczonego przewoźnika pochodzącego z Republiki Korei, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego. Art. 5 rozwiązuje problem potencjalnej niezgodności z unijnymi przepisami w zakresie konkurencji.

Rokowania w sprawie Umowy zostały pomyślnie zakończone, a zatem powinna ona zostać podpisana w imieniu Unii Europejskiej. Projekt decyzji w tej sprawie zawarto w niniejszym wniosku.
Tradycyjne klauzule wyznaczania stosowane przez państwa członkowskie w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej są jednak niezgodne z prawem Unii. Umożliwiają one państwu trzeciemu odrzucenie, cofnięcie lub zawieszenie zezwoleń lub upoważnień udzielonych przewoźnikowi lotniczemu, który został wyznaczony przez państwo członkowskie, lecz w którym to państwo członkowskie ani jego obywatele nie posiadają przeważającej części udziałów ani nie sprawują nad nim skutecznej kontroli. Taka możliwość uznana została za dyskryminację przewoźników lotniczych z UE mających siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich, ale będących własnością i pozostających pod kontrolą obywateli innych państw członkowskich. Jest ona sprzeczna z art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który gwarantuje obywatelom państw członkowskich, którzy skorzystali ze swobody przedsiębiorczości w innym państwie członkowskim, traktowanie na równi z obywatelami tego przyjmującego państwa członkowskiego.

Także w innych kwestiach, takich jak obowiązkowe umowy handlowe między przedsiębiorstwami lotniczymi, należy zapewnić zgodność z prawem Unii poprzez zmianę albo uzupełnienie obowiązujących postanowień w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

Działając zgodnie z mechanizmami i wytycznymi określonymi w załączniku do „mandatu horyzontalnego”, Komisja wynegocjowała z Republiką Korei Umowę, która zastępuje pewne postanowienia obowiązujących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi a Republiką Korei. Art. 2 Umowy zastępuje tradycyjnie stosowane klauzule wyznaczania unijną klauzulą wyznaczania, umożliwiającą wszystkim przewoźnikom z UE korzystanie z prawa przedsiębiorczości. Art. 4 zabezpiecza prawo państw członkowskich, wynikające z prawodawstwa UE, do nakładania – w sposób niepowodujący dyskryminacji – podatków, opłat specjalnych, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na terytorium państwa członkowskiego, przeznaczone do użytku w statku powietrznym wyznaczonego przewoźnika pochodzącego z Republiki Korei, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego. Art. 5 rozwiązuje problem potencjalnej niezgodności z unijnymi przepisami w zakresie konkurencji.

Po podpisaniu Umowy powinna ona zostać zawarta. Projekt decyzji w tej sprawie zawarto w niniejszym wniosku.
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 w odniesieniu do zasobów przeznaczonych na szczególną alokację na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Celem wniosku jest dostosowanie kwot zasobów dostępnych na rzecz spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, określonych w art. 91 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, kwoty zasobów przeznaczonych na szczególną alokacją na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych („YEI”), określonej w art. 92 ust. 5 tego rozporządzenia, oraz rocznego podziału środków na zobowiązania przedstawionego w załączniku VI tego rozporządzenia, aby odzwierciedlić zwiększenie zasobów na YEI, zgodnie z przyjętym budżetem na 2019 r. Dokładniej rzecz ujmując, środki na zobowiązania w ramach szczególnej alokacji na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych powinny zostać zwiększone o kwotę 116,7 mln EUR w cenach bieżących, co oznacza, że całkowita kwota na 2019 r. wyniesie 350 mln EUR.

Ponadto, z uwagi na doświadczenie zdobyte w przeszłości w związku ze zwiększeniem zasobów na szczególną alokację na YEI, co doprowadziło do rozległych zmian w programach w celu zapewnienia środków z Europejskiego Funduszu Społecznego („EFS”) odpowiadających wsparciu ze szczególnej alokacji na YEI, unijni współprawodawcy zwrócili się do Komisji o zaproponowanie ułatwień w celu zapewnienia szybkiego programowania dodatkowych zasobów YEI w 2019 r., aby nie utrudniać ogólnych postępów w realizacji programów operacyjnych na lata 2014–2020. W związku z tym wniosek wprowadza odpowiednie przepisy w celu uwzględnienia tej propozycji.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Niniejszy wniosek jest konsekwencją budżetu Unii na 2019 r.

•Spójność z innymi politykami Unii

Wniosek jest spójny z innymi wnioskami i inicjatywami przyjętymi przez Komisję Europejską.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Przegląd odzwierciedla zwiększenie zasobów na szczególną alokację na YEI w budżecie Unii na 2019 r.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości.

•Proporcjonalność

Wniosek jest proporcjonalny. Obejmuje on niezbędne dostosowania techniczne po przyjęciu budżetu na 2019 r., zwiększające zasoby na szczególną alokację na YEI. Ponadto na wniosek władzy budżetowej, aby ułatwić programowanie i zapewnić sprawne wykonanie zwiększonych środków, wprowadza on możliwość przeniesienia przez państwa członkowskie części dodatkowych zasobów, aby stanowiły one odpowiednie wsparcie z EFS.

•Wybór instrumentu
zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/124 w odniesieniu do niektórych uprawnień do połowów

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W rozporządzeniu Rady (UE) 2019/124 ustalono uprawnienia do połowów na rok 2019 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie w wodach Unii oraz, dla unijnych statków rybackich, w niektórych wodach nienależących do Unii. Takie uprawnienia do połowów są zazwyczaj wielokrotnie zmieniane w okresie ich obowiązywania.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Proponowane środki opracowano zgodnie z celami i przepisami wspólnej polityki rybołówstwa i są one spójne z polityką Unii w zakresie zrównoważonego rozwoju.

•Spójność z innymi politykami Unii

Proponowane środki są spójne z pozostałymi obszarami polityki unijnej, w szczególności z polityką w dziedzinie środowiska.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna:

Podstawę prawną wniosku stanowi art. 43 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Zobowiązania Unii dotyczące zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych wynikają z obowiązków określonych w art. 2 nowego rozporządzenia podstawowego w sprawie WPRyb.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Wniosek jest przedmiotem wyłącznej kompetencji Unii, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) Traktatu. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

•Proporcjonalność

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następującego względu: wspólna polityka rybołówstwa jest polityką wspólną. Zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu na Radzie spoczywa obowiązek przyjmowania środków dotyczących ustalania i przydziału uprawnień do połowów.

•Wybór instrumentu

Proponowany instrument: rozporządzenie.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW