Do celów art. 27 ust. 2 lit. a) pkt (ii) umowy zmiany w umowie wprowadzane w drodze decyzji dotyczących oznaczeń geograficznych wydawanych przez Radę Współpracy działającą w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu są zatwierdzane przez Komisję w imieniu Unii. Jeżeli w następstwie zastrzeżeń co do oznaczenia geograficznego zainteresowane strony nie mogą osiągnąć porozumienia, Komisja przyjmuje stanowisko w trybie określonym w art. 57 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012.

Umowa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów politycznych, tj. wzmocnienia stosunków między UE a Republiką Kirgiską z myślą o wspieraniu reform demokratycznych, praworządności i zrównoważonego rozwoju gospodarczego, jako sposobów na zwiększenie stabilności i bezpieczeństwa Republiki Kirgiskiej. Umowa nie będzie wymagała od Unii zmiany jej zasad, przepisów ani norm w żadnym obszarze regulowanym.

Zgodnie z orzecznictwem, w przypadku gdy analiza unijnego środka wykaże, że wyznaczono mu dwa cele lub ma on dwa elementy składowe, i jeden z tych celów lub elementów składowych można zidentyfikować jako główny lub dominujący, podczas gdy drugi jest jedynie pomocniczy, wówczas ten akt prawny należy wydać na jednej podstawie prawnej, tj. na tej podstawie, która jest właściwa z racji głównego lub dominującego celu lub elementu składowego. W wyjątkowych przypadkach natomiast, jeżeli zostanie ustalone, że dany środek zmierza jednocześnie do osiągnięcia kilku celów lub ma kilka elementów składowych związanych w sposób nierozłączny, z których to celów lub elementów żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, w taki sposób, że znajdują zastosowanie różne postanowienia traktatów, środek taki należy wyjątkowo wydać na różnych, odpowiednich podstawach prawnych (w tym kontekście zob. wyroki: z dnia 10 stycznia 2006 r., Komisja/Parlament i Rada, C-178/03, EU:C:2006:4, pkt 42 i 43; z dnia 11 czerwca 2014 r. Komisja/Rada, C-377/12, EU:C:2014:1903, pkt 34; z dnia 14 czerwca 2016 r. Parlament/Rada, C-263/14, EU:C:2016:435, pkt 44; z dnia 4 września 2018 r. Komisja/Rada (Kazachstan), C-244/17, EU:C:2018:662, pkt 40).

KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 13.6.2022 COM(2022) 277 final ZAŁĄCZNIK

do wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Wzmocnionej umowy o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony



WNIOSEK

WZMOCNIONA UMOWA O PARTNERSTWIE I WSPÓŁPRACY

MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ A REPUBLIKĄ KIRGISKĄ UNIA EUROPEJSKA, z jednej strony, REPUBLIKA KIRGISKA, z drugiej strony, zwane dalej łącznie „Stronami”, BIORĄC POD UWAGĘ swoje silne więzi i wspólne wartości, BIORĄC POD UWAGĘ pragnienie wzmocnienia wzajemnie korzystnej współpracy nawiązanej w przeszłości na podstawie Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kirgiską, z drugiej strony, podpisaną w Brukseli w dniu 9 lutego 1995 r., BIORĄC POD UWAGĘ chęć podwyższenia poziomu wzajemnych stosunków w celu odzwierciedlenia nowych realiów politycznych i gospodarczych oraz rozwoju ich partnerstwa, WYRAŻAJĄC wspólną wolę skonsolidowania, pogłębienia i zróżnicowania swojej współpracy na wszystkich poziomach w odniesieniu do kwestii dwustronnych, regionalnych i międzynarodowych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania,



POTWIERDZAJĄC swoje zobowiązanie do wzmacniania propagowania, ochrony i urzeczywistniania praw człowieka i podstawowych wolności oraz poszanowania zasad demokracji, praworządności i dobrych rządów, a także do rozwoju demokracji parlamentarnej, POTWIERDZAJĄC swoje zobowiązanie do przestrzegania zasad ustanowionych w Karcie Narodów Zjednoczonych, Powszechnej deklaracji praw człowieka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją A/RES/217 (III) A w dniu 10 grudnia 1948 r., zasad przyjętych przez Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (zwaną dalej „OBWE”), w szczególności zawartych w akcie końcowym z Helsinek przyjętym w dniu 1 sierpnia 1975 r. podczas Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (zwanym dalej „aktem końcowym KBWE z Helsinek”), zasad ustanowionych w Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych przyjętym przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją nr 2200A (XXI) w dniu 16 grudnia 1966 r. oraz w Międzynarodowym pakcie praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych przyjętym przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją nr 2200A (XXI) w dniu 16 grudnia 1966 r., a także zasad i norm prawa międzynarodowego, POTWIERDZAJĄC swoje zobowiązanie do aktywnego wspierania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz angażowania się w skuteczny multilateralizm i pokojowe rozwiązywanie sporów, w szczególności poprzez współpracę w ramach ONZ i OBWE, BIORĄC POD UWAGĘ pragnienie nawiązania i dalszego rozwijania regularnego dialogu politycznego w kwestiach dwustronnych i międzynarodowych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, BIORĄC POD UWAGĘ swoje zobowiązanie do wypełniania obowiązków międzynarodowych w zakresie zwalczania rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia,

BIORĄC POD UWAGĘ swoje zobowiązanie do wzmocnienia współpracy w obszarze sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa, w tym w obszarze zwalczania korupcji, BIORĄC POD UWAGĘ swoje zobowiązanie do przyczynienia się, w drodze szeroko zakrojonej współpracy w wielu obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, do politycznego, społeczno-gospodarczego i instytucjonalnego rozwoju Republiki Kirgiskiej, BIORĄC POD UWAGĘ wolę umocnienia stosunków gospodarczych w oparciu o zasady gospodarki wolnorynkowej oraz stworzenia klimatu sprzyjającego rozwojowi dwustronnych stosunków handlowych i inwestycyjnych oraz łączności, BIORĄC POD UWAGĘ swoje zobowiązanie do przestrzegania praw i obowiązków wynikających z członkostwa w Światowej Organizacji Handlu (zwanej dalej „WTO”) oraz swoje zobowiązanie do przejrzystego i niedyskryminacyjnego wdrażania tych praw i obowiązków, BIORĄC POD UWAGĘ swoje zobowiązanie do poszanowania zasady zrównoważonego rozwoju oraz do współpracy w dążeniu do realizacji celów określonych w dokumencie końcowym szczytu ONZ w sprawie przyjęcia agendy rozwoju po roku 2015 zatytułowanym „Przekształcamy nasz świat: Agenda na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030” przyjętym przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją A/RES/70/1 w dniu 25 września 2015 r. (zwanym dalej „Agendą 2030”), z należytym uwzględnieniem ich programów wewnętrznych,



BIORĄC POD UWAGĘ swoje zobowiązanie do zapewnienia zrównoważenia środowiskowego i ochrony środowiska oraz do wykonania wielostronnych umów środowiskowych, których są stronami, a także swoje zobowiązanie do wzmocnienia współpracy w zakresie środowiska, ograniczania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi oraz we wszystkich obszarach działań w dziedzinie klimatu zgodnie z celami Porozumienia paryskiego do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu przyjętego w dniu 12 grudnia 2015 r. (zwanego dalej „porozumieniem klimatycznym z Paryża”), BIORĄC POD UWAGĘ swoje zobowiązanie do wspierania współpracy transgranicznej i międzyregionalnej, ODNOTOWUJĄC fakt, że szczególne stanowisko Irlandii określone w Protokole nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz szczególne stanowisko Danii określone w Protokole nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonym do tych traktatów, zostaną w stosownych przypadkach odzwierciedlone w niniejszej Umowie, UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:

TYTUŁ I CELE I ZASADY OGÓLNE ARTYKUŁ 1 Cele 1. W niniejszej Umowie ustanawia się wzmocnione partnerstwo i współpracę między Stronami oparte na wspólnych wartościach, wspólnych interesach i dążeniu do wzmocnienia wzajemnych stosunków we wszystkich obszarach jej stosowania z wzajemną korzyścią. 2. Współpraca ta stanowi zachodzący między Stronami proces, który przyczynia się do zrównoważonego rozwoju, pokoju, stabilności i bezpieczeństwa poprzez zwiększoną zbieżność w zakresie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, skuteczną współpracę polityczną i gospodarczą oraz multilateralizm.



ARTYKUŁ 2 Zasady ogólne 1. Poszanowanie zasad demokracji oraz praw człowieka i podstawowych wolności, określonych w szczególności w Karcie Narodów Zjednoczonych, Powszechnej deklaracji praw człowieka, akcie końcowym KBWE z Helsinek, jak również w innych stosownych instrumentach międzynarodowych z zakresu praw człowieka, których są stronami, oraz zasady praworządności stanowi podwaliny polityki wewnętrznej i międzynarodowej Stron oraz istotny element niniejszej Umowy. 2. Strony potwierdzają poszanowanie zasad dobrych rządów, w tym tych dotyczących zwalczania korupcji na wszystkich szczeblach. 3. Strony potwierdzają swoje zobowiązanie na rzecz zasad gospodarki wolnorynkowej, propagowania zrównoważonego rozwoju i przeciwdziałania zmianie klimatu. 4. Strony zobowiązują się do walki z różnymi formami międzynarodowej przestępczości zorganizowanej i terroryzmu, walki z rozprzestrzenianiem broni masowego rażenia (zwanej dalej „BMR”) i środków jej przenoszenia oraz do skutecznego multilateralizmu. 5. Strony wprowadzają w życie niniejszą Umowę w oparciu o wspólne wartości, zasady dialogu, wzajemnego zaufania i szacunku, współpracy regionalnej, skutecznego multilateralizmu oraz przestrzegania swoich obowiązków międzynarodowych wynikających w szczególności z członkostwa w ONZ i OBWE.

TYTUŁ II DIALOG I REFORMY POLITYCZNE,

WSPÓŁPRACA W DZIEDZINIE POLITYKI ZAGRANICZNEJ I BEZPIECZEŃSTWA

ARTYKUŁ 3 Cele dialogu politycznego Strony rozwijają skuteczny dialog polityczny we wszystkich obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w tym w obszarach polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz reformy wewnętrznej. Cele dialogu politycznego są następujące: a) zwiększenie skuteczności współpracy politycznej i zbieżności w zakresie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz propagowanie, utrzymywanie i umacnianie pokoju oraz stabilności i bezpieczeństwa regionalnego i międzynarodowego w oparciu o skuteczny multilateralizm; b) wzmocnienie demokracji i rozwoju politycznego, zrównoważonego rozwoju społeczno-gospodarczego oraz rozwoju instytucjonalnego w Republice Kirgiskiej; c) umacnianie poszanowania zasad demokracji, praworządności i dobrych rządów, praw człowieka, podstawowych wolności i zasady niedyskryminacji oraz zacieśnienie współpracy w tych dziedzinach;

d) rozwijanie dialogu i pogłębianie współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony; e) propagowanie pokojowego rozwiązywania sporów i zasad integralności terytorialnej, nienaruszalności granic, suwerenności i niezależności; f) poprawa warunków w zakresie współpracy regionalnej.

ARTYKUŁ 4 Demokracja i praworządność Strony pogłębiają dialog i współpracę celem: a) zapewnienia stosowania zasad demokracji i praworządności; b) stworzenia, konsolidacji i zwiększenia stabilności, skuteczności i rozliczalności instytucji demokratycznych; c) przeprowadzenia reformy sądownictwa i systemu prawnego oraz skutecznego funkcjonowania instytucji w dziedzinie ścigania przestępstw i sprawowania wymiaru sprawiedliwości, tak aby zapewnić równy dostęp do wymiaru sprawiedliwości i prawo do rzetelnego procesu sądowego (w tym prawa procesowe podejrzanych, oskarżonych i ofiar) w celu zagwarantowania niezależności, rozliczalności, jakości i efektywności systemu sądownictwa, prokuratury i ścigania przestępstw;

d) wspierania e-rządzenia i prowadzenia reformy administracji publicznej, aby zapewnić sprawowanie rządów w sposób rozliczalny, efektywny i przejrzysty na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym; e) wzmacniania procesów wyborczych i zwiększania zdolności organów wyborczych; f) zapewnienia skutecznego zwalczania korupcji na wszystkich szczeblach.

ARTYKUŁ 5 Prawa człowieka i podstawowe wolności Strony współpracują w zakresie propagowania i ochrony praw człowieka i podstawowych wolności oraz pogłębiają dialog w celu: a) zapewnienia poszanowania praw człowieka, zasady niedyskryminacji oraz praw osób należących do mniejszości i słabszych grup społecznych; b) zapewnienia ochrony podstawowych wolności, w tym wolności wypowiedzi, wolności zgromadzania się i stowarzyszania się; wolności mediów i wolności religii; c) propagowanie praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych; d) propagowanie równouprawnienia płci, propagowanie, ochronę i urzeczywistnianie praw dziewcząt i kobiet, w tym poprzez zapewnianie im możliwości aktywnego udziału w sferze prywatnej i publicznej;

e) wzmacnianie krajowych instytucji zajmujących się prawami człowieka, między innymi poprzez włączenie tych instytucji do procesów decyzyjnych; f) wzmacnianie współpracy w ramach organów ONZ zajmujących się prawami człowieka oraz procedur specjalnych Rady Praw Człowieka, w tym podejmowanie odpowiednich działań następczych wynikających z ich zaleceń zgodnie z prawodawstwem wewnętrznym Stron. ARTYKUŁ 6

Społeczeństwo obywatelskie Strony współpracują na rzecz wzmocnienia społeczeństwa obywatelskiego i jego roli w gospodarczym, społecznym i politycznym rozwoju otwartego społeczeństwa demokratycznego, w szczególności poprzez: a) wzmocnienie możliwości, niezależności i przejrzystości organizacji społeczeństwa obywatelskiego; b) wspieranie zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w procesy kształtowania prawa i polityki poprzez ustanowienie otwartego, przejrzystego i regularnego dialogu między instytucjami publicznymi z jednej strony, a przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego z drugiej; c) wspieranie ściślejszych kontaktów, wymiany informacji i doświadczeń, w tym za pomocą seminariów i konsultacji między wszystkimi sektorami społeczeństwa obywatelskiego w Unii Europejskiej i w Republice Kirgiskiej, również w drodze wykonywania niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ 7 Polityka zagraniczna i bezpieczeństwa 1. Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do poszanowania zasad i norm prawa międzynarodowego, w tym tych określonych w Karcie Narodów Zjednoczonych i akcie końcowym KBWE z Helsinek, oraz swoje zaangażowanie na rzecz propagowania tych zasad i norm w stosunkach dwustronnych i wielostronnych. 2. Strony zacieśniają dialog i współpracę w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, uwzględniając różne aspekty polityki bezpieczeństwa i obrony, oraz zajmują się w szczególności kwestiami dotyczącymi zapobiegania konfliktom i zarządzania kryzysowego, ograniczania ryzyka, cyberbezpieczeństwa, skutecznego funkcjonowania sektora bezpieczeństwa, stabilizacji regionalnej, rozbrojenia, nieproliferacji, kontroli zbrojeń i kontroli wywozu broni.

ARTYKUŁ 8 Poważna przestępczość budząca niepokój społeczności międzynarodowej 1. Strony potwierdzają, że najpoważniejsze przestępstwa budzące niepokój całej społeczności międzynarodowej nie mogą pozostawać bezkarne i że musi zostać zapewnione ich skuteczne ściganie przez wprowadzanie środków na szczeblu wewnętrznym i międzynarodowym.

2. Strony uznają, że ustanowienie i skuteczne funkcjonowanie Międzynarodowego Trybunału Karnego stanowi ważne osiągnięcie na rzecz pokoju i sprawiedliwości na świecie. Strony wzmacniają współpracę w zakresie propagowania pokoju i sprawiedliwości międzynarodowej. Strony propagują powszechne stosowanie Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego i będą omawiać kwestię jego ratyfikacji i wdrożenia, biorąc pod uwagę własne ramy prawne i konstytucyjne. 3. Strony zgodnie postanawiają ściśle współpracować na rzecz przeciwdziałania ludobójstwu, zbrodniom przeciwko ludzkości i zbrodniom wojennym, wykorzystując do tego stosowne ramy współpracy dwustronnej i wielostronnej. ARTYKUŁ 9 Zapobieganie konfliktom i zarządzanie kryzysowe Strony współpracują w zakresie zapobiegania konfliktom i zarządzania kryzysowego oraz przeciwdziałają konfliktom w regionie w celu stworzenia obszaru pokoju i stabilności.

ARTYKUŁ 10

Współpraca regionalna i pokojowe rozwiązywanie sporów 1. Strony intensyfikują wspólne działania na rzecz poprawy warunków dla dalszej współpracy regionalnej w kluczowych obszarach, takich jak woda, energia, środowisko i zmiana klimatu, zintegrowane zarządzanie zasobami wodnymi i hydroenergetycznymi, zarządzanie granicami ułatwiające przepływ transgraniczny osób i towarów oraz demokratyczny i zrównoważony rozwój, przyczyniając się tym samym do dobrych stosunków sąsiedzkich, stabilności i bezpieczeństwa w Azji Środkowej. Strony dążą do pokojowego rozwiązywania sporów. 2. Działania, o których mowa w ust. 1, muszą być zgodne z celem, jakim jest utrzymywanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, określonym w Karcie Narodów Zjednoczonych, akcie końcowym KBWE z Helsinek i innych odpowiednich instrumentach wielostronnych, do których Strony się stosują.

ARTYKUŁ 11 Przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu BMR 1. Strony uznają, że rozprzestrzenianie BMR i środków jej przenoszenia, zarówno do państw, jak i do podmiotów niepaństwowych, stanowi jedno z największych zagrożeń dla stabilności i bezpieczeństwa w wymiarze międzynarodowym. Strony postanawiają zatem współpracować i przyczyniać się do walki z rozprzestrzenianiem BMR i środków jej przenoszenia poprzez pełne poszanowanie i wykonanie na poziomie krajowym istniejących obowiązków wynikających z traktatów i umów międzynarodowych dotyczących rozbrojenia i nierozprzestrzeniania, a także innych odpowiednich obowiązków międzynarodowych. Strony uzgadniają, że niniejsze postanowienie stanowi istotny element niniejszej Umowy. 2. Strony postanawiają ponadto współpracować i przyczyniać się do walki z rozprzestrzenianiem BMR i środków jej przenoszenia poprzez: a) podejmowanie działań mających na celu, w zależności od przypadku, podpisanie, ratyfikowanie lub przystąpienie do odpowiednich instrumentów międzynarodowych oraz ich pełne wdrożenie; b) ustanowienie skutecznego krajowego systemu kontroli wywozu, obejmującego kontrolę wywozu oraz tranzytu towarów związanych z BMR, uwzględniającego kontrolę końcowego przeznaczenia technologii podwójnego zastosowania pod kątem BMR oraz przewidującego skuteczne kary w przypadku naruszenia kontroli wywozu.

3. Strony zgodnie postanawiają ustanowić regularny dialog polityczny, który będzie towarzyszył tym elementom i który je umocni.

ARTYKUŁ 12 Kontrola wywozu broni strzeleckiej i lekkiej oraz broni konwencjonalnej 1. Strony uznają, że nielegalne wytwarzanie i transfer broni strzeleckiej i lekkiej oraz amunicji do niej, a także obrót nimi, ich nadmierne gromadzenie, niewłaściwie zabezpieczone składowanie i niekontrolowane rozprzestrzenianie oraz złe zarządzanie nimi nadal stanowią poważne zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego. 2. Strony zgodnie postanawiają wypełniać i w pełni wykonywać swoje odpowiednie obowiązki dotyczące nielegalnego handlu bronią strzelecką i lekką, w tym amunicją do niej, w ramach obowiązujących umów międzynarodowych oraz rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, a także swoich zobowiązań w ramach innych instrumentów międzynarodowych mających zastosowanie w tej dziedzinie, takich jak Program działania ONZ na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, zwalczania i eliminowania go we wszystkich aspektach, przyjęty w dniu 20 lipca 2001 r. 3. Strony uznają znaczenie wewnętrznych systemów kontroli transferu broni konwencjonalnej, zgodnie z obowiązującymi normami międzynarodowymi. Strony uznają znaczenie stosowania takich kontroli w odpowiedzialny sposób, co przyczynia się do międzynarodowego i regionalnego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności oraz zmniejszenia cierpienia ludzkiego, a także do zapobiegania przenikaniu broni konwencjonalnej. 4. Strony zobowiązują się zatem do współpracy i zapewnienia koordynacji, komplementarności i synergii w swoich staraniach zmierzających do uregulowania międzynarodowego handlu bronią konwencjonalną lub jego lepszego uregulowania oraz do zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią, zwalczania i eliminowania go. Strony zgodnie postanawiają ustanowić regularny dialog polityczny, który będzie towarzyszył temu przedsięwzięciu i który je umocni.

TYTUŁ III SPRAWIEDLIWOŚĆ, WOLNOŚĆ I BEZPIECZEŃSTWO

ARTYKUŁ 13 Ochrona danych osobowych 1. Strony uznają znaczenie propagowania i zapewniania podstawowych praw do prywatności i ochrony danych osobowych jako głównego czynnika budującego zaufanie obywateli do gospodarki cyfrowej oraz jako kluczowego elementu dalszego rozwoju wymiany handlowej i współpracy w zakresie ścigania przestępstw. 2. Strony współpracują na rzecz zapewnienia skutecznej ochrony i egzekwowania tych praw, w tym w kontekście zapobiegania terroryzmowi i innej przestępczości transgranicznej oraz ich zwalczania. Współpraca może obejmować budowanie zdolności, pomoc techniczną oraz wymianę informacji i wiedzy fachowej, a także inne rodzaje działań.

3. Strony współpracują na rzecz zapewnienia wysokiego poziomu ochrony danych osobowych, w drodze wymiany najlepszych praktyk i doświadczeń, z uwzględnieniem europejskich oraz międzynarodowych aktów prawnych i norm. Aby ułatwić współpracę, Republika Kirgiska będzie dążyć do przystąpienia do Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, przyjętej w dniu 28 stycznia 1981 r., i Protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych dotyczącego organów nadzoru i transgranicznych przepływów danych, przyjętego w dniu 8 listopada 2001 r., oraz do wprowadzenia ich w życie. ARTYKUŁ 14 Współpraca w zakresie migracji, azylu i zarządzania granicami 1. Strony potwierdzają znaczenie ustanowienia wszechstronnego dialogu na temat wszystkich kwestii związanych z migracją, w tym, w stosownych przypadkach, na temat legalnej migracji, ochrony międzynarodowej i walki z nielegalną migracją, przemytem ludzi i handlem ludźmi. 2. Współpraca opiera się na ocenie konkretnych potrzeb dokonanej w ramach wzajemnych konsultacji Stron i jest wdrażana zgodnie z obowiązującym prawodawstwem Stron. Współpraca skupi się w szczególności na:

a) eliminowaniu pierwotnych przyczyn migracji;

b) opracowywaniu oraz wdrażaniu na szczeblu krajowym przepisów i praktyk w zakresie ochrony międzynarodowej, aby zapewnić zgodność z postanowieniami Konwencji dotyczącej statusu uchodźców przyjętej w dniu 28 lipca 1951 r. oraz Protokołu dotyczącego statusu uchodźców przyjętego w dniu 31 stycznia 1967 r.; c) przywoływaniu Deklaracji nowojorskiej w sprawie uchodźców i migrantów przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją A/RES/71/1 w dniu 19 września 2016 r; d) zasadach przyjmowania, a także prawach i statusie osób przyjmowanych, równym traktowaniu i integracji legalnie przebywających obcokrajowców, ich kształceniu i szkoleniu oraz środkach zwalczania rasizmu i ksenofobii; e) ustanowieniu skutecznej i prewencyjnej polityki zwalczania nielegalnej migracji, przemytu migrantów i handlu ludźmi, w tym sposobów zwalczania sieci skupiających przemytników i handlarzy oraz ochrony ofiar takiego handlu na podstawie odpowiednich aktów prawa międzynarodowego; f) kwestiach takich jak organizacja, szkolenie, najlepsze praktyki i inne środki operacyjne w dziedzinie zarządzania migracją, w szczególności nielegalną migracją, bezpieczeństwa dokumentów, polityki wizowej oraz systemów zarządzania migracjami i informacji o migracjach.

ARTYKUŁ 15 Readmisja i walka z nielegalną migracją 1. Strony uzgadniają, że w ramach współpracy na rzecz zapobiegania i przeciwdziałania nielegalnej migracji: a) Republika Kirgiska dokonuje readmisji swoich obywateli, którzy nie spełniają warunków obowiązujących w odniesieniu do wjazdu na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, obecności lub pobytu na tym terytorium, bądź którzy przestali te warunki spełniać, a readmisję taką przeprowadza się na wniosek tego państwa członkowskiego, bez dalszych formalności;

b) każde państwo członkowskie Unii Europejskiej dokonuje readmisji swoich obywateli, którzy nie spełniają warunków obowiązujących w odniesieniu do wjazdu na terytorium Republiki Kirgiskiej, obecności lub pobytu na tym terytorium, bądź którzy przestali te warunki spełniać, a readmisję taką przeprowadza się na wniosek Republiki Kirgiskiej, bez dalszych formalności;

c) państwa członkowskie Unii Europejskiej i Republika Kirgiska zapewniają swoim obywatelom odpowiednie dokumenty podróży do takich celów lub akceptują korzystanie z europejskiego dokumentu podróży ustanowionego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1953 do celów powrotu. Jeżeli osoba, która ma zostać poddana readmisji, nie posiada żadnych dokumentów ani innych dowodów potwierdzających jej obywatelstwo, właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne i konsularne zainteresowanego państwa członkowskiego lub Republiki Kirgiskiej zapewnia – na prośbę Republiki Kirgiskiej lub tego państwa członkowskiego – pełną współpracę w celu ustalenia obywatelstwa tej osoby. 2. Strony zgodnie postanawiają zawrzeć, na wniosek, umowę między Unią Europejską a Republiką Kirgiską regulującą szczególne obowiązki państw członkowskich Unii Europejskiej i Republiki Kirgiskiej w zakresie readmisji, w tym szczegółowe przepisy dotyczące readmisji obywateli innych krajów i bezpaństwowców. Strony mogą również rozważyć, o ile pozwolą na to warunki, możliwość wynegocjowania umowy między Unią Europejską a Republiką Kirgiską o ułatwieniach wizowych dla obywateli Unii Europejskiej i Republiki Kirgiskiej.

ARTYKUŁ 16 Przeciwdziałanie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu 1. Strony współpracują na rzecz zapobiegania wykorzystywaniu ich instytucji finansowych oraz wyznaczonych niefinansowych przedsiębiorstw i zawodów do prania dochodów z działalności przestępczej i finansowania terroryzmu oraz na rzecz zwalczania takiego wykorzystywania. 2. W tym celu wymieniają informacje zgodnie ze swoimi przepisami i współpracują na rzecz zapewnienia skutecznego i pełnego wdrożenia zaleceń Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF) oraz innych norm przyjętych przez odpowiednie organy międzynarodowe działające w tej dziedzinie. Współpraca ta może obejmować między innymi identyfikację, śledzenie, zajmowanie, konfiskatę i odzyskiwanie aktywów lub funduszy pochodzących z dochodów z przestępstwa. ARTYKUŁ 17 Niedozwolone środki odurzające

1. Strony współpracują na rzecz zapewnienia zrównoważonego, opartego na dowodach i zintegrowanego podejścia do postępowania z niedozwolonymi środkami odurzającymi i nowymi substancjami psychoaktywnymi.

2. Polityka i działania dotyczące środków odurzających mają na celu wzmocnienie struktur służących zapobieganiu obrotowi niedozwolonymi środkami odurzającymi i eliminowaniu tych środków, ograniczaniu podaży takich środków, handlu nimi i popytu na nie oraz radzeniu sobie ze skutkami zdrowotnymi i społecznymi używania niedozwolonych środków odurzających w celu ograniczenia szkód. Strony współpracują na rzecz zapobiegania wykorzystywaniu prekursorów chemicznych do nielegalnej produkcji środków odurzających i substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych. 3. Strony uzgadniają metody współpracy niezbędne do osiągnięcia celów, o których mowa w ust. 1. Działania opierają się na wspólnie uzgodnionych zasadach określonych w odpowiednich konwencjach ONZ w sprawie kontroli środków odurzających oraz na zaleceniach określonych w dokumencie końcowym zatytułowanym „Nasze wspólne zobowiązanie na rzecz skutecznego rozwiązania i zwalczania światowego problemu narkotykowego”, przyjętym przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją A/RES/S-30/1 w dniu 19 kwietnia 2016 r., który stanowi najbardziej aktualny światowy konsensus w sprawie międzynarodowej polityki w dziedzinie narkotyków, w celu podsumowania realizacji zobowiązań podjętych w zakresie wspólnego rozwiązywania ogólnoświatowego problemu narkotyków i przeciwdziałania mu. ARTYKUŁ 18 Walka z przestępczością zorganizowaną i korupcją 1. Strony współpracują w zakresie zwalczania i zapobiegania działalności przestępczej i nielegalnej, w tym działalności transnarodowej, zorganizowanej lub innej, takiej jak: a) przemyt migrantów i handel ludźmi;

b) przemyt broni palnej, w tym broni strzeleckiej i lekkiej, oraz nielegalny handel taką bronią; c) przemyt niedozwolonych środków odurzających i nielegalny handel takimi środkami;

d) przemyt towarów i nielegalny handel towarami; e) nielegalna działalność gospodarcza i finansowa, taka jak podrabianie, oszustwa podatkowe i oszustwa przetargowe; f) sprzeniewierzenie środków publicznych w ramach projektów finansowanych przez międzynarodowych darczyńców; g) czynna i bierna korupcja, zarówno w sektorze prywatnym, jak i publicznym; h) fałszowanie dokumentów i składanie fałszywych oświadczeń; i) cyberprzestępczość. 2. Strony wzmacniają współpracę dwustronną, regionalną i międzynarodową pomiędzy organami ścigania, w tym szkolenia i wymianę doświadczeń. Strony wdrażają odpowiednie normy międzynarodowe, w szczególności postanowienia Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją A/RES/55/25 w dniu 8 stycznia 2001 r. i protokołów do niej.

3. Strony współpracują w zakresie zapobiegania i zwalczania korupcji zgodnie z odpowiednimi normami międzynarodowymi, w szczególności postawieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją A/RES/58/4 w dniu 31 października 2003 r. oraz zaleceniami wynikającymi z ocen dokonanych na podstawie tej konwencji. ARTYKUŁ 19 Walka z terroryzmem

1. Strony potwierdzają znaczenie walki z terroryzmem i zapobiegania temu zjawisku i zgodnie postanawiają współpracować na szczeblu dwustronnym, regionalnym i międzynarodowym, aby zapobiegać terroryzmowi i zwalczać go we wszystkich formach i przejawach. 2. Strony uzgadniają, że niezwykle ważne jest, aby walka z terroryzmem była prowadzona przy pełnym poszanowaniu praworządności oraz w pełnej zgodności z prawem międzynarodowym, w tym z międzynarodowymi przepisami dotyczącymi praw człowieka, międzynarodowymi przepisami dotyczącymi praw uchodźców oraz międzynarodowym prawem humanitarnym, zasadami Karty Narodów Zjednoczonych oraz wszystkimi istotnymi międzynarodowymi instrumentami dotyczącymi zwalczania terroryzmu. 3. Strony podkreślają znaczenie powszechnej ratyfikacji i wdrożenia wszystkich konwencji i protokołów ONZ dotyczących zwalczania terroryzmu. Strony zgodnie postanawiają wspierać dialog na temat projektu wszechstronnej konwencji dotyczącej terroryzmu międzynarodowego oraz współpracować we wdrażaniu globalnej strategii zwalczania terroryzmu Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjętej rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr A/RES/60/288 w dniu 8 września 2006 r., a także stosownych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.

4. Strony potwierdzają znaczenie ścigania przestępstw i orzecznictwa w walce z terroryzmem i zgodnie postanawiają współpracować w zakresie zapobiegania terroryzmowi i jego eliminowania, w szczególności przez następujące działania: a) wymianę informacji na temat grup terrorystycznych oraz pojedynczych osób prowadzących taką działalność, a także wspierających je sieci, zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego i krajowego, zwłaszcza dotyczącymi ochrony danych i ochrony prywatności; b) wymianę doświadczeń w zakresie zapobiegania terroryzmowi i jego eliminowania, służących temu celowi środków i metod oraz ich aspektów technicznych, a także w zakresie szkoleń, zgodnie z obowiązującymi przepisami; c) wymianę poglądów na temat radykalizacji postaw i rekrutacji oraz sposobów przeciwdziałania radykalizacji i propagowania deradykalizacji i rehabilitacji; d) wymianę poglądów i doświadczeń dotyczących ruchu transgranicznego oraz podróży osób podejrzanych o terroryzm, a także gróźb terrorystycznych; e) wymianę najlepszych praktyk w zakresie ochrony praw człowieka w ramach walki z terroryzmem, zwłaszcza w związku z postępowaniem karnym; f) zapewnienie penalizacji przestępstw terrorystycznych oraz wprowadzanie środków przeciwdziałających finansowaniu terroryzmu;



g) przeciwdziałanie zagrożeniu terroryzmem z użyciem broni chemicznej, biologicznej, radiologicznej i jądrowej oraz podejmowanie niezbędnych działań w celu zapobiegania nabywaniu, przekazywaniu i wykorzystywaniu do celów terrorystycznych materiałów chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych, a także zapobieganiu nielegalnym działaniom wymierzonym w chemiczne, biologiczne, radiologiczne i jądrowe obiekty wysokiego ryzyka. 5. Współpraca oparta jest na stosownych dostępnych ocenach i prowadzona w ramach wzajemnych konsultacji między Stronami. ARTYKUŁ 20 Współpraca sądowa i prawna 1. Strony zacieśniają istniejącą współpracę w zakresie wzajemnej pomocy prawnej i ekstradycji w oparciu o odpowiednie umowy międzynarodowe. Strony wzmacniają istniejące mechanizmy oraz, w stosownych przypadkach, rozważają utworzenie nowych mechanizmów ułatwiających współpracę międzynarodową w tej dziedzinie. Taka współpraca obejmuje, w stosownych przypadkach, dostęp do odpowiednich instrumentów międzynarodowych oraz ich wdrożenie, a także bliższą współpracę z Eurojustem. 2. Strony rozwijają współpracę sądową i prawną w sprawach cywilnych i handlowych, w szczególności w odniesieniu do negocjowania, ratyfikowania i wykonywania wielostronnych konwencji dotyczących współpracy sądowej w sprawach cywilnych, w tym konwencji Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

ARTYKUŁ 21 Ochrona konsularna Organy konsularne i dyplomatyczne każdego reprezentowanego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zapewniają ochronę każdemu obywatelowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej nieposiadającego stałego przedstawicielstwa w Republice Kirgiskiej, które mogłoby faktycznie udzielić ochrony konsularnej w danym przypadku, na takich samych warunkach jak w przypadku obywateli tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

W celu ustanowienia skoordynowanej procedury pozwalającej obywatelom Republiki Kirgiskiej na uzyskanie ochrony konsularnej w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w których Republika Kirgiska nie ma stałego przedstawicielstwa mogącego skutecznie zapewnić ochronę konsularną w danym przypadku, odstępuje się od wymogu dokonywania notyfikacji na podstawie art. 7 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych przyjętej w dniu 24 kwietnia 1963 r. przez urzędy konsularne Republiki Kirgiskiej znajdujące się w państwie członkowskim Unii Europejskiej.



Tytuł IV HANDEL I ZAGADNIENIA ZWIĄZANE Z HANDLEM ROZDZIAŁ 1 POSTANOWIENIA HORYZONTALNE ARTYKUŁ 22 Cele Celem niniejszego tytułu jest:

a) rozszerzenie, zróżnicowanie i ułatwienie handlu między Stronami, w szczególności poprzez postanowienia dotyczące ułatwień celnych i handlowych, barier technicznych w handlu oraz środków sanitarnych i fitosanitarnych, przy jednoczesnym zachowaniu prawa każdej ze Stron do stanowienia prawa w celu osiągnięcia celów polityki publicznej; b) ułatwienie handlu usługami i inwestycji między Stronami, w tym poprzez swobodny transfer płatności bieżących i przepływ kapitału;

c) faktyczne i wzajemne otwarcie rynków zamówień rządowych Stron; d) promowanie innowacji i kreatywności dzięki zapewnieniu odpowiedniej i skutecznej ochrony wszystkich praw własności intelektualnej; e) wspieranie tworzenia warunków sprzyjających niezakłóconej konkurencji w działalności gospodarczej Stron, w szczególności w odniesieniu do handlu i przepływu inwestycji między nimi; f) rozwój handlu międzynarodowego w sposób, który przyczynia się do zrównoważonego rozwoju w wymiarze gospodarczym, społecznym i środowiskowym; g) utworzenie skutecznego, sprawiedliwego i przewidywalnego mechanizmu rozstrzygania sporów w celu rozwiązywania sporów dotyczących wykładni i stosowania postanowień niniejszego tytułu. ARTYKUŁ 23 Definicje Do celów niniejszego tytułu:

a) „Porozumienie w sprawie rolnictwa” oznacza Porozumienie w sprawie rolnictwa zawarte w załączniku 1A do porozumienia WTO;

b) „Porozumienie w sprawie licencjonowania przywozu” oznacza Porozumienie w sprawie licencjonowania przywozu zawarte w załączniku 1A do porozumienia WTO; c) „porozumienie antydumpingowe” oznacza Porozumienie o stosowaniu artykułu VI GATT 1994 zawarte w załączniku 1A do porozumienia WTO; d) „dni” oznacza dni kalendarzowe, w tym weekendy i święta; e) „Traktat karty energetycznej” oznacza Traktat karty energetycznej, sporządzony w Lizbonie dnia 17 grudnia 1994 r.; f) „istniejący” oznacza obowiązujący w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy; g) „GATT 1994” oznacza Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. zawarty w załączniku 1A do porozumienia WTO; h) „GATS” oznacza Układ ogólny w sprawie handlu usługami zawarty w załączniku 1B do porozumienia WTO; i) „środek” obejmuje dowolne środki przyjęte przez Stronę, w formie ustawy, rozporządzenia, reguły, procedury, decyzji, działania administracyjnego lub w jakiejkolwiek innej formie;

j) „środki Strony” oznacza wszelkie środki przyjęte lub utrzymane przez:

(i) władze lub organy szczebla centralnego, regionalnego lub lokalnego; oraz (ii) organy pozarządowe wykonujące uprawnienia delegowane przez władze lub organy szczebla centralnego, regionalnego lub lokalnego; k) „osoba” oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną; l) „zmieniona konwencja z Kioto” oznacza Międzynarodową konwencję dotyczącą uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego, sporządzoną w Kioto dnia 18 maja 1973 r., ze zmianami; m) „Porozumienie w sprawie środków ochronnych” oznacza Porozumienie w sprawie środków ochronnych zawarte w załączniku 1A do porozumienia WTO; n) „porozumienie SCM” oznacza Porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych zawarte w załączniku 1A do porozumienia WTO; o) „porozumienie SPS” oznacza Porozumienie w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych zawarte w załączniku 1A do porozumienia WTO; p) „porozumienie TBT” oznacza Porozumienie w sprawie barier technicznych w handlu zawarte w załączniku 1A do porozumienia WTO;

q) „państwo trzecie” oznacza państwo lub terytorium nieobjęte geograficznym zakresem stosowania niniejszej Umowy; r) „Porozumienie o ułatwieniach w handlu” oznacza Porozumienie o ułatwieniach w handlu zawarte w załączniku 1A do porozumienia WTO;

s) „porozumienie TRIPS” oznacza Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej zawarte w załączniku 1C do porozumienia WTO; t) „Konwencja wiedeńska o prawie traktatów” oznacza Konwencję wiedeńską o prawie traktatów sporządzoną w Wiedniu w dniu 23 maja 1969 r.; u) „deklaracja z Aruszy Światowej Organizacji Celnej” oznacza deklarację Rady Współpracy Celnej dotyczącą uczciwości w dziedzinie ceł, sporządzoną w Aruszy (Tanzania) dnia 7 lipca 1993 r.; v) „WTO” oznacza Światową Organizację Handlu; w) „porozumienie WTO” oznacza Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu, sporządzone w dniu 15 kwietnia 1994 r.

ARTYKUŁ 24 Związek z innymi umowami międzynarodowymi 1. Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki względem siebie wynikające z porozumienia WTO i wszelkich innych porozumień, których obie są stronami. 2. Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako wymagające od którejkolwiek ze Stron działania w sposób niezgodny z jej obowiązkami wynikającymi z porozumienia WTO.

ARTYKUŁ 25 Odniesienia do przepisów ustawowych i wykonawczych oraz innych umów 1. Wszelkie odniesienia do przepisów ustawowych i wykonawczych zawarte w niniejszym tytule, zarówno ogólne, jak i wskazujące konkretną ustawę, rozporządzenie lub dyrektywę, należy interpretować jako odniesienie do przepisu ustawowego bądź wykonawczego z późniejszymi zmianami, chyba że wskazano inaczej. 2. Każde zawarte w niniejszym tytule odniesienie do innych umów lub instrumentów prawnych, w całości lub w części, lub włączenie ich poprzez odesłanie należy interpretować, o ile nie wskazano inaczej, jako obejmujące: a) powiązane załączniki, protokoły, przypisy, noty interpretacyjne i noty wyjaśniające; oraz

b) umowy zastępujące, których Strony są stronami, lub zmiany, które są wiążące dla Stron, z wyjątkiem przypadków gdy odniesienie potwierdza istniejące prawa. ARTYKUŁ 26 Prawo do wniesienia skargi w prawie wewnętrznym Strona nie wprowadza w swoim prawie prawa do wniesienia skargi przeciwko drugiej Stronie na tej podstawie, że środek zastosowany przez drugą Stronę jest niezgodny z niniejszą Umową.

ARTYKUŁ 27 Szczególne zadania Rady Współpracy działającej w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu 1. Gdy Rada Współpracy wykonuje którekolwiek z powierzonych jej zadań odnoszących się do niniejszego tytułu, dokonuje tego w składzie złożonym z przedstawicieli Stron odpowiedzialnych za kwestie związane z handlem, zgodnie z odpowiednimi ramami prawnymi Stron, lub z osób przez nich wyznaczonych.

2. Rada Współpracy działająca w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu: a) jest uprawniona do przyjmowania decyzji w celu aktualizacji lub zmiany poniższych postanowień w drodze konsensusu, z należytym poszanowaniem biegu odpowiednich procedur wewnętrznych Stron przewidzianych w ich ustawodawstwie: (i) załącznik 2; (ii) załączniki 8-A, 8-B i 8-C; (iii) załącznik 9; (iv) załączniki 14-A i 14-B; (v) protokół I.

Takie aktualizacje są potwierdzane i wchodzą w życie z chwilą wymiany not dyplomatycznych między Stronami, chyba że Strony uzgodnią inaczej; b) może przyjmować decyzje dotyczące wydania interpretacji postanowień niniejszego tytułu; c) może przyjmować decyzje o powołaniu dodatkowych podkomitetów spośród tych ustanowionych w niniejszym tytule, składających się z przedstawicieli Stron, oraz przydzielać im obowiązki w ramach swoich kompetencji; może również podjąć decyzję o zmianie funkcji powierzonych powołanym przez siebie podkomitetom, a także o ich rozwiązaniu.

3. Rada Współpracy działająca w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu podejmuje decyzje i wydaje odpowiednie zalecenia po zakończeniu odpowiednich procedur wewnętrznych Stron przewidzianych w ich ustawodawstwie. 4. W przypadku gdy posiedzenia Rady Współpracy nie są możliwe, decyzje, o których mowa w ust. 2, można podejmować w drodze procedury pisemnej. ARTYKUŁ 28 Szczególne zadania Komitetu Współpracy działającego w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu 1. Gdy Komitet Współpracy wykonuje którekolwiek z zadań powierzonych mu w niniejszym tytule, dokonuje tego w składzie złożonym z przedstawicieli Stron odpowiedzialnych za kwestie związane z handlem lub z osób przez nich wyznaczonych. 2. Komitet Współpracy działający w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu wykonuje w szczególności następujące zadania:

a) wspiera Radę Współpracy w wykonywaniu jej zadań dotyczących kwestii związanych z handlem; b) odpowiada za właściwe wdrożenie i stosowanie postanowień niniejszego tytułu; w tym względzie i bez uszczerbku dla praw ustanowionych w rozdziale 14 każda ze Stron może skierować do dyskusji w Komitecie Współpracy dowolną kwestię dotyczącą stosowania lub wykładni postanowień niniejszego tytułu;

c) nadzoruje, w razie potrzeby, dalsze rozwijanie postanowień niniejszego tytułu i ocenia rezultaty uzyskane w wyniku jego stosowania; d) poszukuje odpowiednich sposobów zapobiegania problemom, które mogłyby się pojawić w obszarach objętych niniejszym tytułem, i rozwiązywania tych problemów; oraz e) nadzoruje prace wszystkich podkomitetów ustanowionych na podstawie niniejszego tytułu. 3. Wykonując swoje zadania określone w ust. 2 niniejszego artykułu, Komitet Współpracy może składać wnioski dotyczące konieczności przyjęcia decyzji w sprawie aktualizacji lub zmian, o których mowa w art. 27 ust. 2 lit. a), lub w sprawie wydania interpretacji, o których mowa w art. 27 ust. 2 lit. b), w przypadku gdy posiedzenia Rady Współpracy nie są możliwe. 4. Komitet Współpracy działający w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu podejmuje decyzje i wydaje odpowiednie zalecenia po zakończeniu odpowiednich procedur wewnętrznych Stron przewidzianych w ich ustawodawstwie. ARTYKUŁ 29 Koordynatorzy 1. Unia Europejska i Republika Kirgiska wyznaczają koordynatorów ds. niniejszego tytułu w ciągu 60 dni od wejścia w życie niniejszej Umowy i przekazują sobie wzajemnie ich dane kontaktowe.



2. Koordynatorzy wspólnie ustalają porządek obrad i prowadzą wszelkie inne niezbędne przygotowania do posiedzeń Rady Współpracy i Komitetu Współpracy zgodnie z niniejszym rozdziałem, a w stosownych przypadkach podejmują działania następcze w związku z decyzjami tych organów. ARTYKUŁ 30 Podkomitety 1. Podkomitety składają się z przedstawicieli Unii Europejskiej, z jednej strony, oraz przedstawicieli Republiki Kirgiskiej, z drugiej strony. 2. Posiedzenia podkomitetów odbywają się w ciągu roku od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy, a następnie raz w roku lub na wniosek którejkolwiek ze Stron lub Komitetu Współpracy, na odpowiednim szczeblu. Posiedzenia z osobistym udziałem członków odbywają się na przemian w Brukseli lub w Biszkeku. Posiedzenia mogą się również odbywać przy użyciu wszelkich środków technologicznych dostępnych Stronom. 3. Podkomitetom przewodniczą wspólnie przedstawiciele Stron.

ROZDZIAŁ 2 HANDEL TOWARAMI

Artykuł 31 Zakres stosowania O ile w niniejszej Umowie nie przewidziano inaczej, niniejszy rozdział ma zastosowanie do handlu towarami Strony. Artykuł 32 Definicje Do celów niniejszego rozdziału: a) „czynności konsularne” oznacza procedurę uzyskania od konsula Strony dokonującej przywozu na terytorium Strony dokonującej wywozu lub na terytorium strony trzeciej faktury konsularnej lub wizy konsularnej dla faktur handlowych, świadectwa pochodzenia, manifestu ładunkowego, deklaracji wywozowej przewoźników lub innej dokumentacji celnej związanej z przywozem towaru;

b) „cło” oznacza wszelkie cła lub opłaty jakiegokolwiek rodzaju nałożone na przywóz towaru lub w związku z przywozem towaru; pojęcie to nie obejmuje: (i) opłat równoważnych podatkom wewnętrznym, nałożonych zgodnie z art. 34; (ii) cła antydumpingowego, specjalnego cła ochronnego, cła wyrównawczego lub ochronnego stosowanego zgodnie z GATT 1994, porozumieniem antydumpingowym, Porozumieniem w sprawie rolnictwa, porozumieniem SCM oraz Porozumieniem w sprawie środków ochronnych, stosownie do przypadku;

(iii) opłat lub innych należności nakładanych na przywóz lub w związku z przywozem towaru, których kwota jest ograniczona do przybliżonego kosztu świadczonych usług; c) „procedura licencjonowania wywozu” oznacza procedurę administracyjną wymagającą – jako warunek wstępny wywozu z terytorium Strony dokonującej wywozu – złożenia właściwemu organowi administracyjnemu lub organom administracyjnym wniosku lub innych dokumentów (innych niż zazwyczaj wymagane w procedurach odprawy celnej); d) „towar Strony” oznacza towar krajowy w rozumieniu GATT 1994; e) „System Zharmonizowany”, inaczej „HS”, oznacza zharmonizowany system oznaczania i kodowania towarów obejmujący wszystkie noty prawne i ich zmiany, opracowany przez Światową Organizację Celną;

f) „procedura licencjonowania przywozu” oznacza procedurę administracyjną wymagającą – jako warunek wstępny przywozu na terytorium Strony dokonującej przywozu – złożenia właściwemu organowi administracyjnemu lub organom administracyjnym wniosku lub innych dokumentów (innych niż zazwyczaj wymagane w procedurach odprawy celnej); g) „towar przerobiony” oznacza towar sklasyfikowany w działach 84, 85, 87, 90 lub pozycji 9402 systemu zharmonizowanego, który: (i) całkowicie lub częściowo składa się z części uzyskanych z towarów wcześniej używanych; (ii) charakteryzuje się podobnym działaniem i warunkami pracy jak równoważny towar nowy; oraz (iii) otrzymuje tę samą gwarancję co równoważny towar nowy.

Artykuł 33 Zasada najwyższego uprzywilejowania 1. Każda ze Stron przyznaje towarom drugiej Strony najwyższe uprzywilejowanie zgodnie z art. I GATT 1994 wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego, które zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

2. Ust. 1 nie ma zastosowania do preferencyjnego traktowania przyznanego przez Strony w stosunku do towarów państwa trzeciego zgodnie z porozumieniem WTO. Artykuł 34 Traktowanie narodowe Każda ze Stron przyznaje traktowanie narodowe towarom drugiej Strony zgodnie z art. III GATT 1994 wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego. W tym celu art. III GATT 1994 oraz uwagi i postanowienia uzupełniające do niego zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. Artykuł 35 Ograniczenia w przywozie i wywozie

Żadna ze Stron nie przyjmuje ani nie utrzymuje żadnych zakazów ani ograniczeń innych niż cła, podatki lub inne opłaty, wprowadzonych w postaci kontyngentów, licencji importowych lub eksportowych lub innych środków na przywóz jakiegokolwiek towaru drugiej Strony lub na wywóz lub sprzedaż eksportową jakiegokolwiek towaru z przeznaczeniem na terytorium drugiej Strony, chyba że zgodnie z art. XI GATT 1994 wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego. W tym celu art. XI GATT 1994 oraz uwagi i postanowienia uzupełniające do niego zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.



Artykuł 36 Cła wywozowe, podatki i inne opłaty 1. Żadna ze Stron nie wprowadza ani nie utrzymuje żadnych ceł, podatków ani innych opłat jakiegokolwiek rodzaju nakładanych na wywóz towaru na terytorium drugiej Strony ani w związku z tym wywozem, ani żadnych innych środków o skutku równoważnym, w odniesieniu do towarów innych niż te wymienione w wykazie zawartym w załączniku 2. Niniejsze postanowienie nie ma zastosowania do towarów przewożonych przez terytorium Strony w tranzycie w rozumieniu art. V GATT 1994 ani do towarów, które zgodnie z umową międzynarodową między Republiką Kirgiską a stroną trzecią zostały przywiezione do Republiki Kirgiskiej bez nałożenia należności celnych wywozowych, które w przeciwnym razie zostałyby nałożone przez tę stronę trzecią na wywóz do Unii Europejskiej zgodnie, w stosownych przypadkach, z listą koncesyjną tej strony trzeciej załączoną do GATT 1994 lub jakimikolwiek zobowiązaniami dwustronnymi powziętymi z Unią Europejską. 2. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie uniemożliwia Stronie nałożenia na wywóz towarów na terytorium drugiej Strony opłaty lub należności dozwolonej na podstawie art. 38. Artykuł 37 Kontrola wywozu produktów podwójnego zastosowania Strony wymieniają się informacjami i dobrymi praktykami w zakresie kontroli wywozu podwójnego zastosowania w celu wspierania ujednolicenia kontroli wywozu Unii Europejskiej i Republiki Kirgiskiej.



Artykuł 38

Opłaty i formalności 1. Art. VIII GATT 1994 i jego uwagi interpretacyjne, jak również wszelkie wyjątki i wyłączenia dotyczące obowiązków oraz zwolnienia z nich określone w art. VIII GATT 1994, które mają zastosowanie na podstawie porozumienia WTO, zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. 2. Każda ze Stron niezwłocznie publikuje wszystkie opłaty i należności, które nakłada w związku z przywozem lub wywozem, w taki sposób, aby umożliwić administracji publicznej, przedsiębiorstwom handlowym i innym zainteresowanym stronom zapoznanie się z nimi. 3. Każda ze Stron dokonuje okresowego przeglądu opłat i należności, które nakłada, w celu zmniejszenia ich liczby i zróżnicowania, jeżeli istnieje taka możliwość. 4. Żadna ze Stron nie wymaga czynności konsularnych, w tym zapłaty powiązanych opłat i należności, w związku z przywozem jakichkolwiek towarów drugiej Strony.



Artykuł 39 Towary przerobione 1. Strona dąży do przyznawania towarom przerobionym drugiej Strony traktowania nie mniej korzystnego niż to, które przyznaje równoważnym towarom nowym. 2. Jeżeli Strona przyjmuje lub utrzymuje zakazy lub ograniczenia przywozu i wywozu dotyczące towarów używanych, dokłada starań, by nie stosować tych środków do towarów przerobionych.

3. Strona może wymagać, aby towary przerobione były identyfikowane jako takie do celów dystrybucji lub sprzedaży na jej terytorium oraz aby spełniały wszystkie mające zastosowanie wymogi techniczne, które stosuje się do równoważnych towarów nowych. Artykuł 40 Odprawa czasowa towarów Strona udziela drugiej Stronie zwolnień z opłat i ceł przywozowych na towary odprawiane czasowo w okolicznościach i zgodnie z procedurami, które określono w wiążących Stronę umowach międzynarodowych dotyczących odprawy czasowej towarów. Zwolnienie to stosuje się zgodnie z przepisami każdej ze Stron.



Artykuł 41 Tranzyt Art. V GATT 1994 zostaje włączony do niniejszej Umowy i stanowi jej część. Strony wprowadzają wszelkie niezbędne środki w celu ułatwienia tranzytu towarów energetycznych, zgodnie z zasadą swobody tranzytu oraz z art. 7 ust. 1 i 3 Traktatu karty energetycznej. Artykuł 42 Monopol w przywozie i wywozie

Żadna ze Stron nie wyznacza ani nie utrzymuje wyznaczonego monopolu w przywozie ani wywozie. Do celów niniejszego artykułu monopol w przywozie lub wywozie oznacza wyłączne prawo podmiotu lub udzielenie przez Stronę podmiotowi wyłącznego upoważnienia do przywozu towaru z terytorium drugiej Strony lub wywozu towaru na terytorium drugiej Strony.



Artykuł 43 Oznaczanie pochodzenia 1. W przypadku gdy Republika Kirgiska wymaga oznaczenia pochodzenia przy przywozie towarów z Unii Europejskiej, akceptuje ona oznaczenie pochodzenia „Made in EU” lub jego odpowiednik w języku zgodnym z wymogami Republiki Kirgiskiej w zakresie oznaczania pochodzenia na warunkach nie mniej korzystnych niż warunki stosowane względem oznaczeń pochodzenia państw członkowskich Unii Europejskiej. 2. Do celów oznaczenia pochodzenia „Made in EU” Republika Kirgiska traktuje Unię Europejską jako jedno terytorium. Artykuł 44 Procedury licencjonowania przywozu Każda ze Stron przyjmuje i stosuje wszelkie procedury licencjonowania przywozu zgodne z art. 1, 2 i 3 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu. W tym celu art. 1, 2 i 3 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.





Artykuł 45 Procedury licencjonowania wywozu 1. Każda ze Stron, zgodnie ze swoimi kompetencjami, zapewnia przejrzystość w odniesieniu do procedur licencjonowania wywozu i publikuje wszelkie nowe procedury licencjonowania wywozu lub wszelkie zmiany w istniejących procedurach licencjonowania wywozu w sposób umożliwiający rządom, przedsiębiorstwom handlowym i innym zainteresowanym stronom zapoznanie się z nimi. Taka publikacja ma miejsce, na ile to możliwe, nie później niż 30 dni przed wejściem w życie jakiejkolwiek nowej procedury licencjonowania wywozu lub jakiejkolwiek zmiany w istniejącej procedurze licencjonowania wywozu, a w każdym razie nie później niż w dniu wejścia w życie takiej procedury lub zmiany. 2. Publikacja procedur licencjonowania wywozu zawiera następujące informacje: a) teksty procedur licencjonowania wywozu lub wszelkich zmian wprowadzonych w tych procedurach; b) towary objęte każdą z procedur licencjonowania wywozu;

c) w odniesieniu do każdej procedury – opis procesu ubiegania się o pozwolenie na wywóz oraz wszelkie kryteria, które wnioskodawca musi spełnić, aby kwalifikować się do ubiegania się o pozwolenie na wywóz, takie jak posiadanie zezwolenia na prowadzenie działalności, podjęcie lub utrzymanie inwestycji lub prowadzenie działalności w określonej formie na terytorium Strony; d) punkt lub punkty kontaktowe, w których zainteresowane osoby mogą uzyskać szczegółowe informacje na temat warunków uzyskania pozwolenia na wywóz; e) organ lub organy administracyjne, do których należy złożyć wniosek lub inne stosowne dokumenty; f) opis środka lub środków, których wdrożenie jest celem procedury licencjonowania wywozu;

g) okres obowiązywania poszczególnych procedur licencjonowania wywozu, chyba że dana procedura pozostanie w mocy do czasu jej wycofania lub zmiany w ramach nowej publikacji; h) jeżeli Strona zamierza skorzystać z procedury licencjonowania wywozu w celu zarządzania kontyngentem wywozowym, całkowita ilość oraz, w stosownych przypadkach, wartość kontyngentu oraz daty otwarcia i zamknięcia kontyngentu; oraz i) wszelkie zwolnienia lub wyjątki od wymogu uzyskania pozwolenia na wywóz, sposób ubiegania się o te zwolnienia lub wyjątki oraz kryteria ich przyznawania.

3. W terminie 45 dni od wejścia w życie niniejszej Umowy każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o swoich istniejących procedurach licencjonowania wywozu. Strona, która przyjmuje nową procedurę licencjonowania wywozu lub zmienia jakąkolwiek istniejącą procedurę licencjonowania wywozu, powiadamia drugą Stronę o tej procedurze lub zmianie w ciągu 60 dni od publikacji. Zgłoszenie zawiera odniesienie do źródła lub źródeł, w których publikowane są informacje wymagane zgodnie z ust. 2, oraz, w stosownych przypadkach, adres odpowiedniej oficjalnej strony internetowej. ARTYKUŁ 46 Środki ochrony handlu Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki wynikające z: a) art. XIX GATT 1994; b) Porozumienia w sprawie środków ochronnych; c) art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa;

d) art. VI GATT 1994; e) porozumienia antydumpingowego; oraz f) porozumienia SCM.

ARTYKUŁ 47 Przejrzystość instrumentów ochrony handlu 1. Strony uzgadniają, że instrumenty ochrony handlu (środki antydumpingowe, antysubsydyjne i ogólne środki ochronne) powinny być stosowane w pełnej zgodności z odpowiednimi wymogami WTO i w oparciu o sprawiedliwy i przejrzysty system. 2. Przed dokonaniem ostatecznych ustaleń w sprawie środków antydumpingowych lub wyrównawczych Strony zapewnią ujawnienie wszystkich istotnych faktów będących podstawą decyzji o zastosowaniu środków bez uszczerbku dla postanowień art. 6.5 porozumienia antydumpingowego i art. 12.4 porozumienia SCM. Ujawnienie pozostawia zainteresowanym stronom odpowiedni czas na przedstawienie uwag. 3. Każdej zainteresowanej stronie zapewnia się możliwość bycia wysłuchanym i wyrażenia swoich opinii podczas dochodzenia antydumpingowego i antysubsydyjnego, pod warunkiem że nie spowoduje to zbędnego opóźnienia w prowadzeniu dochodzenia. 4. Niniejszy artykuł nie jest objęty rozdziałem 14 niniejszego tytułu.



ROZDZIAŁ 3 CŁA Artykuł 48 Współpraca celna 1. Strony zacieśniają współpracę w obszarze ceł, aby zapewnić przejrzyste środowisko handlowe, ułatwiać handel, podnosić bezpieczeństwo łańcucha dostaw, poprawiać bezpieczeństwo konsumentów, zapobiegać napływowi towarów naruszających prawa własności intelektualnej i zwalczać przemyt i oszustwa. 2. Aby zrealizować cele, o których mowa w ust. 1, oraz w granicach dostępnych zasobów Strony współpracują między innymi na rzecz: a) poprawy prawa celnego oraz harmonizacji i uproszczenia procedur celnych, zgodnie z konwencjami międzynarodowymi i normami mającymi zastosowanie w obszarze ceł i ułatwień handlowych, w tym tymi opracowanymi przez WTO (w tym zawartymi w Porozumieniu o ułatwieniach w handlu) i Światową Organizację Celną (w tym w szczególności zawartymi w zmienionej konwencji z Kioto), oraz z uwzględnieniem instrumentów i najlepszych praktyk opracowanych przez Unię Europejską, w tym strategii celnej;

b) opracowania nowoczesnych systemów celnych, w tym nowoczesnych technologii w zakresie odprawy celnej; przepisów dotyczących upoważnionych przedsiębiorców; zautomatyzowanej analizy i kontroli ryzyka; uproszczonych procedur zwolnienia towarów; audytu po odprawie celnej; przejrzystego ustalania wartości celnej oraz przepisów dotyczących partnerstw organów celnych i biznesu; c) zapewnienia ułatwienia i skutecznej kontroli operacji przeładunku i tranzytu przez swoje terytoria; zapewnienia współpracy i koordynacji pomiędzy wszystkimi zainteresowanymi organami i agencjami na ich odpowiednich terytoriach, tak by ułatwić ruch tranzytowy oraz poszukiwania, stosownie do potrzeb, możliwości zapewnienia zgodności między swoimi systemami tranzytu celnego;

d) zachęcania do stosowania najwyższych norm etyki zawodowej, w szczególności na granicy, poprzez stosowanie środków odzwierciedlających zasady określone w deklaracji z Aruszy Światowej Organizacji Celnej; e) wymiany najlepszych praktyk i zapewnienia pomocy technicznej w dziedzinie planowania oraz zapewnienia najwyższych norm etyki zawodowej; f) wymiany, w stosownych przypadkach, odnośnych informacji i danych z poszanowaniem zasad każdej ze Stron dotyczących poufności danych wrażliwych oraz ochrony danych osobowych; g) podjęcia, stosownie do potrzeb, skoordynowanych działań celnych między organami celnymi.



Artykuł 49 Wzajemna pomoc administracyjna Bez uszczerbku dla innych form współpracy przewidzianych w niniejszej Umowie, w szczególności w jej art. 48, Strony udzielają sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych zgodnie z postanowieniami protokołu I. Artykuł 50 Ustalanie wartości celnej

1. Postanowienia art. 1–17 porozumienia o stosowaniu art. VII GATT 1994 zawarte w załączniku 1 A do porozumienia WTO regulują zasady ustalania wartości celnej towarów w wymianie handlowej między Stronami. Postanowienia te zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. 2. Strony współpracują na rzecz wypracowania wspólnego podejścia do kwestii dotyczących ustalania wartości celnej.

ROZDZIAŁ 4 BARIERY TECHNICZNE W HANDLU Artykuł 51 Cel Celem niniejszego rozdziału jest ułatwienie handlu towarami między Stronami poprzez zapobieganie zbędnym barierom technicznym w handlu, ich identyfikowanie i eliminowanie. Artykuł 52 Zakres

1. Niniejszy rozdział odnosi się do opracowania, przyjęcia i stosowania wszelkich norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności określonych w porozumieniu TBT, które mogą mieć wpływ na handel towarami między Stronami.

2. Niezależnie od postanowień ust. 1 niniejszy rozdział nie ma zastosowania do: a) specyfikacji zakupów opracowanych przez organy rządowe i dotyczących ich wymogów w zakresie produkcji lub konsumpcji; ani b) środków sanitarnych i fitosanitarnych zdefiniowanych w załączniku A do porozumienia SPS, które są objęte rozdziałem 5 niniejszej Umowy. Artykuł 53 Związek z porozumieniem TBT Strony potwierdzają swoje istniejące prawa i wzajemne obowiązki wynikające z porozumienia TBT, które zostaje niniejszym włączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. Artykuł 54 Przepisy techniczne

1. Każda ze Stron dokonuje, zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie do tej Strony, oceny skutków regulacji w odniesieniu do planowanych przepisów technicznych, biorąc pod uwagę dostępne możliwości regulacyjne i pozaregulacyjne stanowiące alternatywę dla proponowanego przepisu technicznego, które mogłyby się przyczynić do osiągnięcia uzasadnionych celów Strony, zgodnie z art. 2.2 porozumienia TBT.

2. Każda ze Stron wykorzystuje odpowiednie normy międzynarodowe jako podstawę przepisów technicznych, chyba że takie normy międzynarodowe byłyby nieskutecznymi lub nieodpowiednimi środkami realizacji uzasadnionych zamierzonych celów. 3. Jeżeli Strona nie stosowała norm międzynarodowych jako podstawy swoich przepisów technicznych, na wniosek drugiej Strony podejmuje działania celem zapewnienia, aby wszelkie istotne odstępstwa od odpowiednich norm międzynarodowych zostały wskazane, i wyjaśnia powody, dla których normy te uznano za niewłaściwe lub nieskuteczne dla osiągnięcia wyznaczonego celu. 4. Każda ze Stron dokonuje przeglądu swoich przepisów technicznych w celu zwiększenia ich zbieżności z odpowiednimi normami międzynarodowymi, uwzględniając między innymi wszelkie zmiany w odpowiednich normach międzynarodowych oraz wszelkie zmiany okoliczności, które doprowadziły do rozbieżności w stosunku do odpowiednich norm międzynarodowych. 5. Opracowując istotne przepisy techniczne, które mogą mieć znaczący wpływ na handel, każda ze Stron wprowadza środki służące zapewnieniu, zgodnie z jej odpowiednimi zasadami i procedurami, aby istniały procedury umożliwiające wniesienie wkładu w drodze dyskusji publicznej, z wyjątkiem sytuacji, gdy wystąpią nagłe problemy dotyczące bezpieczeństwa, zdrowia, ochrony środowiska albo bezpieczeństwa krajowego lub zaistnieje zagrożenie, że takie problemy wystąpią, oraz aby wyniki takich dyskusji były podawane do wiadomości publicznej.



Artykuł 55 Normy 1. W celu harmonizacji norm w jak najszerszym zakresie każda ze Stron zachęca organy normalizacyjne ustanowione na jej terytorium oraz regionalne organy normalizacyjne, który Strona lub organy normalizacyjne ustanowione na jej terytorium są członkami, do: a) uczestniczenia, w ramach posiadanych zasobów, w opracowywaniu norm międzynarodowych przez odpowiednie międzynarodowe organy normalizacyjne;

b) wykorzystywania norm międzynarodowych jako podstawy opracowywanych norm, z wyjątkiem sytuacji, kiedy takie normy międzynarodowe byłyby nieskuteczne lub niewłaściwe, na przykład ze względu na niewystarczający poziom ochrony lub podstawowe czynniki klimatyczne lub geograficzne lub poważne problemy techniczne; c) unikania powielania lub nakładania się prac z pracami międzynarodowych jednostek normalizacyjnych; d) dokonywania regularnego przeglądu norm krajowych i regionalnych, które nie opierają się na odpowiednich normach międzynarodowych, w celu zwiększenia ich zbieżności z takimi normami międzynarodowymi;

e) współpracy z odpowiednimi organami normalizacyjnymi drugiej Strony w ramach międzynarodowych działań normalizacyjnych; współpraca ta może być prowadzona w międzynarodowych organach normalizacyjnych lub na poziomie regionalnym; oraz f) wspierania współpracy dwustronnej między nimi a organami normalizacyjnymi drugiej Strony; 2. Strony powinny wymieniać informacje na temat swoich procesów normalizacyjnych oraz zakresu wykorzystania norm międzynarodowych, regionalnych lub szczebla niższego niż regionalny jako podstawy dla swoich norm krajowych. 3. Jeżeli projekt przepisu technicznego lub procedura oceny zgodności obejmują obowiązkowe wymagania w zakresie norm, muszą być spełnione obowiązki w zakresie przejrzystości określone w art. 58 niniejszej Umowy oraz w art. 2 lub 5 porozumienia TBT. 4. Za odpowiednie normy międzynarodowe w rozumieniu art. 2 i 5 porozumienia TBT oraz załącznika 3 do tego porozumienia uznaje się normy międzynarodowe przyjęte przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną, Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną, Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny oraz Komisję Kodeksu Żywnościowego ustanowioną przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, co nie wyklucza stosowania innych norm międzynarodowych.

5. Norma opracowana przez inne organizacje międzynarodowe może również zostać uznana za odpowiednią normę międzynarodową w rozumieniu art. 2 i art. 5 porozumienia TBT i załącznika 3 do niego, pod warunkiem że została opracowana: a) przez organ normalizacyjny, który dąży do osiągnięcia konsensusu:

(i) albo między delegacjami krajowymi uczestniczących członków WTO reprezentujących wszystkie krajowe jednostki normalizacyjne na ich terytorium, które przyjęły lub zamierzają przyjąć normy w zakresie objętym międzynarodową działalnością normalizacyjną, (ii) albo między organami rządowymi uczestniczących członków WTO; oraz b) zgodnie z decyzją Komitetu dotyczącą zasad rozwoju międzynarodowych norm, wskazówek i zaleceń w związku z art. 2 i 5 oraz załącznikiem 3 do porozumienia TBT. Artykuł 56 Ocena zgodności 1. Postanowienia art. 52 dotyczące opracowywania, przyjmowania i stosowania przepisów technicznych stosuje się odpowiednio do procedur oceny zgodności.

2. Jeżeli Strona wymaga oceny zgodności jako pozytywnego zapewnienia, że produkt jest zgodny z przepisami technicznymi, wybiera procedury oceny zgodności proporcjonalne do ryzyka określonego na podstawie oceny ryzyka, w tym, w stosownych przypadkach, wykorzystując poświadczenie zgodności dostawcy. 3. Jeżeli Strona wymaga przeprowadzenia przez osobę trzecią oceny zgodności jako pozytywnego zapewnienia, że produkt jest zgodny z przepisem technicznym oraz nie zastrzegła tego zadania dla administracji publicznej, jak określono w ust. 4, Strona ta: a) wykorzystuje na zasadzie preferencyjnej akredytację do zatwierdzania jednostek oceniających zgodność; b) jak najlepiej wykorzystuje międzynarodowe normy dotyczące akredytacji i oceny zgodności, jak również międzynarodowe porozumienia obejmujące organy akredytujące Stron, na przykład w ramach mechanizmów Międzynarodowej Współpracy w dziedzinie Akredytacji Laboratoriów (ILAC) oraz Międzynarodowego Forum Akredytacji (IAF);

c) stosownie do przypadku rozważa przystąpienie lub zachęca swoje jednostki oceniające zgodność do przystępowania do wszelkich umów lub uzgodnień międzynarodowych dotyczących harmonizacji lub ułatwiania akceptacji wyników oceny zgodności; d) zapewnia podmiotom gospodarczym możliwość wybrania jednostki oceniającej zgodność spośród jednostek zatwierdzonych przez organy Strony w odniesieniu do danego produktu;

e) zapewnia, aby jednostki oceniające zgodność były niezależne od producentów, importerów i przedsiębiorców ogółem oraz aby nie dochodziło do konfliktu interesów między jednostkami akredytującymi a jednostkami oceniającymi zgodność; f) zezwala jednostkom oceniającym zgodność na korzystanie z usług podwykonawców w celu przeprowadzenia badań lub inspekcji w związku z oceną zgodności; oraz g) publikuje na jednej stronie internetowej wykaz jednostek, które wyznaczyła do przeprowadzania takiej oceny zgodności, oraz odpowiednie informacje na temat zakresu wyznaczenia każdej takiej jednostki. 4. Żadne z postanowień ust. 3 lit. f) nie może być interpretowane jako zakazujące Stronie nakładania na podwykonawców obowiązku spełnienia tych samych wymagań, które jednostka oceniająca zgodność, z którą zawarli umowę, musiałby spełnić na potrzeby samodzielnego przeprowadzenia badań lub inspekcji objętych umową. 5. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie wyklucza nakładania przez Stronę wymogu, aby ocenę zgodności dotyczącą określonych produktów przeprowadzały określone organy rządowe. W takich przypadkach Strona: a) ogranicza opłaty za ocenę zgodności do przybliżonego kosztu świadczonych usług oraz, na prośbę wnioskodawcy występującego o ocenę zgodności, wyjaśnia, w jaki sposób opłaty nakładane za taką ocenę zgodności są ograniczone do przybliżonego kosztu świadczonych usług; oraz

b) udostępnia publicznie informację o wysokości opłat za ocenę zgodności. 6. Trzy lata po wejściu w życie niniejszej Umowy Strony rozpoczynają rozmowy na temat uznawania poświadczenia zgodności dostawcy jako dowodu zgodności z istniejącymi przepisami technicznymi, w szczególności w następujących dziedzinach:

a) aspekty bezpieczeństwa dotyczące urządzeń elektrycznych i elektronicznych; b) aspekty bezpieczeństwa dotyczące maszyn; c) kompatybilność elektromagnetyczna urządzeń; d) efektywność energetyczna, w tym wymogi dotyczące ekoprojektu; oraz e) ograniczenie stosowania niektórych substancji niebezpiecznych w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.



Artykuł 57 Współpraca w dziedzinie barier technicznych w handlu 1. Strony wzmacniają współpracę dotyczącą norm, przepisów technicznych, metrologii, nadzoru rynku, akredytacji i procedur oceny zgodności w celu poszerzenia wzajemnego zrozumienia swoich systemów oraz ułatwienia dostępu do swoich rynków. W tym celu Strony starają się zidentyfikować i opracować mechanizmy i inicjatywy w zakresie współpracy odpowiednie dla szczególnych kwestii lub sektorów, które mogą obejmować między innymi: a) wymianę informacji i doświadczeń w zakresie opracowywania i stosowania przepisów technicznych oraz procedur oceny zgodności;

b) stymulowanie współpracy między swoimi organami odpowiedzialnymi za metrologię, normalizację, ocenę zgodności i akredytację; oraz c) wymianę informacji dotyczących rozwoju sytuacji na odpowiednich forach regionalnych i wielostronnych w zakresie norm, przepisów technicznych, procedur oceny zgodności i akredytacji. 2. W celu wspierania wzajemnej wymiany handlowej Strony: a) starają się zmniejszać różnice istniejące między nimi w obszarze przepisów technicznych, metrologii, normalizacji, nadzoru rynku, akredytacji i procedur oceny zgodności, w tym poprzez zachęcanie do korzystania z odpowiednich międzynarodowych aktów prawnych;

b) promują, zgodnie z przepisami międzynarodowymi, wykorzystanie akredytacji do wspierania oceny kompetencji technicznych jednostek oceniających zgodność oraz ich działań; oraz c) wspierają uczestnictwo, a w miarę możliwości członkostwo, Republiki Kirgiskiej i jej właściwych organów krajowych w organizacjach europejskich i międzynarodowych, których działalność dotyczy norm, oceny zgodności, akredytacji, metrologii i powiązanych funkcji. Artykuł 58 Przejrzystość 1. Po zgłoszeniu proponowanego przepisu technicznego lub procedury oceny zgodności do centralnego rejestru powiadomień WTO Strona zapewnia drugiej Stronie co najmniej 60 dni na przekazanie pisemnych uwag do wniosku, z wyjątkiem sytuacji, gdy wystąpią nagłe problemy dotyczące bezpieczeństwa, zdrowia, ochrony środowiska albo bezpieczeństwa krajowego lub zaistnieje zagrożenie, że takie problemy wystąpią. Strona uwzględnia uzasadnione wnioski o przedłużenie okresu przeznaczonego na przekazanie uwag. 2. Jeżeli Strona otrzymuje od drugiej Strony pisemne uwagi dotyczące proponowanego przepisu technicznego lub proponowanej procedury oceny zgodności, Strona ta:

a) na wniosek drugiej Strony poddaje pod dyskusję pisemne uwagi z udziałem swojego właściwego organu regulacyjnego w terminie, w którym można je uwzględnić; oraz

b) udziela na piśmie odpowiedzi na uwagi nie później niż w dniu publikacji przepisu technicznego lub procedury oceny zgodności. 3. Każda ze Stron publikuje na stronach internetowych swoje odpowiedzi na uwagi otrzymane po powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, nie później niż w dniu publikacji przyjętego przepisu technicznego lub procedury oceny zgodności. 4. Każda ze Stron dostarcza, na wniosek drugiej Strony, informacje dotyczące celów, podstawy prawnej i powodów wprowadzenia przepisów technicznych lub procedury oceny zgodności, które Strona przyjęła lub których przyjęcie proponuje. 5. Każda ze Stron zapewnia, aby przyjęte przez nią przepisy techniczne i procedury oceny zgodności były publikowane na bezpłatnie dostępnych stronach internetowych. 6. Każda ze Stron dostarcza informacje dotyczące przyjęcia i wejścia w życie przepisów technicznych i procedur oceny zgodności oraz przyjętych tekstów końcowych w formie addendum do pierwotnego powiadomienia skierowanego do WTO. 7. Zapewnia się rozsądny odstęp czasu między publikacją przepisów technicznych a ich wejściem w życie, aby pozwolić przedsiębiorcom drugiej Strony na dostosowanie się. Wyrażenie „rozsądny odstęp czasu” należy rozumieć jako okres co najmniej sześciu miesięcy, chyba że byłoby to nieskuteczne z perspektywy realizacji uzasadnionych zamierzonych celów.

8. Strona ustosunkowuje się pozytywnie do uzasadnionego wniosku drugiej Strony otrzymanego przed upływem terminu przedkładania uwag po przekazaniu WTO proponowanego przepisu technicznego zgodnie z ust. 1, o przedłużenie okresu między przyjęciem przepisu technicznego a jego wejściem w życie, z wyjątkiem przypadków, w których takie opóźnienie byłoby nieskutecznym środkiem do osiągnięcia zamierzonych uzasadnionych celów. Artykuł 59

Oznakowanie i etykietowanie 1. Strony uzgadniają, że przepis techniczny może zawierać wymogi w zakresie oznakowania lub etykietowania lub dotyczyć wyłącznie takich wymogów. W takich przypadkach Strony stosują zasady określone w art. 2.2 porozumienia TBT. 2. Jeżeli Strona wymaga obowiązkowego oznakowania lub etykietowania produktów: a) wymaga ona podawania wyłącznie takich informacji, które są istotne dla konsumentów lub użytkowników produktu lub które wskazują na zgodność produktu z obowiązkowymi wymaganiami technicznymi; b) nie wymaga żadnego uprzedniego zatwierdzenia, żadnej uprzedniej rejestracji ani certyfikacji oznakowań ani etykiet produktów ani wniesienia opłaty jako warunku wstępnego wprowadzenia do obrotu na jej rynku produktów, które spełniają ustanowione wymagania, chyba że jest to niezbędne ze względu na związane z produktem zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi, zwierząt lub roślin, dla środowiska lub bezpieczeństwa narodowego;

c) jeżeli wymaga stosowania przez podmioty gospodarcze niepowtarzalnego numeru identyfikacyjnego, bez zbędnej zwłoki i w sposób niedyskryminujący wydaje taki numer podmiotom gospodarczym drugiej Strony; d) zezwala na stosowanie następujących elementów, pod warunkiem że nie są one sprzeczne, dezorientujące ani wprowadzające w błąd w odniesieniu do informacji wymaganych na terytorium Strony dokonującej przywozu towarów: (i) informacji w innych językach oprócz języka wymaganego na terytorium Strony dokonującej przywozu towarów; (ii) uznanych na świecie nazw, piktogramów, symboli lub elementów graficznych; oraz (iii) informacji dodatkowych w stosunku do tych wymaganych na terytorium Strony dokonującej przywozu towarów;

e) akceptuje fakt, że etykietowanie, w tym etykietowanie dodatkowe lub korekty etykietowania, odbywa się magazynach celnych lub innych wyznaczonych przestrzeniach jako alternatywa dla etykietowania w kraju pochodzenia; oraz f) w stosownych przypadkach rozważa możliwość zaakceptowania nietrwałych lub usuwalnych etykiet bądź oznakowań lub etykiet umieszczonych w dokumentacji towarzyszącej, a nie fizycznie przymocowanych do produktu.



Artykuł 60 Konsultacje 1. Strona może zwrócić się do drugiej Strony o konsultację w każdej kwestii wynikającej z niniejszego rozdziału, składając pisemny wniosek u koordynatora drugiej Strony do spraw rozdziału TBT. Strony dokładają wszelkich starań, aby rozwiązać daną kwestię w sposób wzajemnie satysfakcjonujący i mogą w tym celu zwołać Komitet Współpracy. 2. Dla większej pewności należy zaznaczyć, że niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków Stron wynikających z rozdziału 14. Artykuł 61 Koordynator do spraw rozdziału TBT 1. Każda ze Stron wyznacza koordynatora do spraw rozdziału TBT i informuje drugą Stronę o zmianie tego koordynatora. Koordynatorzy do spraw rozdziału TBT pracują wspólnie nad ułatwieniem wdrożenia niniejszego rozdziału i współpracy między Stronami we wszystkich kwestiach związanych z porozumieniem TBT.



2. Zadania każdego koordynatora do spraw rozdziału TBT obejmują: a) monitorowanie wdrażania i stosowania postanowień niniejszego rozdziału, w tym każdej kwestii związanej z opracowywaniem, przyjmowaniem, stosowaniem lub egzekwowaniem norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności; b) komunikowanie się z koordynatorem do spraw rozdziału TBT drugiej Strony w sprawie inicjatyw podejmowanych przez Strony celem zacieśniania współpracy w zakresie opracowywania i doskonalenia norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności oraz wymiany informacji dotyczących rozwoju sytuacji na forach pozarządowych, regionalnych i wielostronnych poświęconych normom, przepisom technicznym i procedurom oceny zgodności. 3. Koordynatorzy do spraw rozdziału TBT komunikują się ze sobą w dowolny uzgodniony sposób, który jest odpowiedni do celów wykonywania ich funkcji.

ROZDZIAŁ 5 KWESTIE SANITARNE I FITOSANITARNE Artykuł 62 Cel Celem niniejszego rozdziału jest określenie zasad mających zastosowanie do środków sanitarnych i fitosanitarnych (zwanych dalej „środkami SPS”) w wymianie handlowej między Stronami oraz do współpracy w zakresie dobrostanu zwierząt, ochrony roślin i oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe. Strony stosują zasady określone w niniejszym rozdziale w sposób, który ułatwia handel i zapobiega tworzeniu między nimi nieuzasadnionych barier w handlu, przy równoczesnym zachowaniu stosowanego przez każdą ze Stron poziomu ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin.

Artykuł 63 Zobowiązania wielostronne Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki wynikające z porozumienia SPS.



Artykuł 64 Zasady 1. Strony zapewniają, aby środki SPS były opracowywane i realizowane w oparciu o zasady proporcjonalności, przejrzystości, niedyskryminacji i naukowego uzasadnienia i z uwzględnieniem norm międzynarodowych (Międzynarodowa konwencja ochrony roślin podpisana w Rzymie w dniu 6 grudnia 1951 r. („IPPC”), Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt („OIE”) i Komisja Kodeksu Żywnościowego („Kodeks Żywnościowy”)). 2. Każda ze Stron zapewnia, aby jej środki SPS nie powodowały arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między jej własnym terytorium a terytorium drugiej Strony w zakresie, w jakim panują w nich identyczne lub podobne warunki. Środki SPS nie mogą być stosowane w sposób, który stanowiłby ukryte ograniczenie w handlu między Stronami. 3. Każda ze Stron zapewnia, aby wdrażano środki, procedury lub mechanizmy kontroli SPS, a odpowiedzi na wezwanie do udzielenia informacji otrzymane od właściwego organu drugiej Strony udzielano bezzwłocznie i w sposób nie mniej korzystny w odniesieniu do produktów przywożonych niż w odniesieniu do wewnętrznych produktów podobnych.



Artykuł 65

Wymagania przywozowe 1. Wymagania przywozowe Strony dokonującej przywozu mają zastosowanie do całego terytorium Strony dokonującej wywozu, z zastrzeżeniem art. 64. 2. Wymogi dotyczące przywozu określone w świadectwach, które mogą być wymagane w handlu żywnością i towarami rolnymi między Stronami, muszą być oparte na zasadach IPPC, OIE i Kodeksu Żywnościowego oraz ich odpowiednich normach, chyba że wymogi te są uzasadnione naukową oceną ryzyka przeprowadzoną zgodnie z obowiązującymi zasadami międzynarodowymi przewidzianymi w porozumieniu SPS. 3. Wymogi określone w pozwoleniach na przywóz wydanych przez Republikę Kirgiską nie mogą zawierać bardziej rygorystycznych warunków sanitarnych i weterynaryjnych niż warunki ustanowione w świadectwach, o których mowa w ust. 2. Każda ze Stron powinna stosować zharmonizowane świadectwa przywozowe, którymi zarządza się na szczeblu centralnym i które mają zastosowanie na całym terytorium Strony dokonującej wywozu.



Artykuł 66 Środki związane ze zdrowiem zwierząt i roślin Zgodnie z porozumieniem SPS oraz odpowiednimi normami, wytycznymi i zaleceniami IPPC, OIE i Kodeksu Żywnościowego: a) strony uznają pojęcie obszarów wolnych od chorób lub szkodników oraz obszarów niewielkiego rozpowszechnienia chorób lub szkodników; b) Strona dokonująca przywozu opiera swoje środki sanitarne stosowane wobec Strony dokonującej wywozu, na której terytorium stwierdzono szkodnika lub chorobę, na decyzji o podziale na obszary podjętej przez Stronę dokonującą wywozu, pod warunkiem zapewnienia Stronie dokonującej przywozu odpowiedniego poziomu ochrony;

c) określając obszary wolne od chorób i szkodników oraz obszary niewielkiego rozpowszechnienia chorób i szkodników, Strony uwzględniają takie czynniki jak umiejscowienie geograficzne, ekosystemy, nadzór epidemiologiczny i skuteczność kontroli sanitarnych i fitosanitarnych na tych obszarach.



Artykuł 67 Kontrole i audyty Kontrole i audyty dokonywane przez Stronę dokonującą przywozu na terytorium Strony dokonującej wywozu, aby ocenić i zatwierdzić stosowane przez nią systemy kontroli i certyfikacji, przeprowadza się zgodnie z odpowiednimi normami, wytycznymi i zaleceniami IPPC, OIE i Kodeksu Żywnościowego. Wydatki związane z kontrolami i audytami ponosi Strona przeprowadzająca te kontrole i audyty. Artykuł 68 Wymiana informacji i współpraca 1. Strony prowadzą dyskusje i wymieniają się informacjami na temat istniejących środków SPS i środków dotyczących dobrostanu zwierząt oraz opracowywania i wdrażania tych środków. Takie dyskusje i wymiany informacji uwzględniają, w stosownych przypadkach, porozumienie SPS oraz normy, wytyczne lub zalecenia IPPC, OIE i Kodeksu Żywnościowego. 2. Strony zgodnie postanawiają współpracować w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa żywności, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin, ochrony roślin i oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe poprzez wymianę informacji, wiedzy fachowej i doświadczeń w celu budowania zdolności w tych dziedzinach. Taka współpraca może obejmować pomoc techniczną.

3. Strony w odpowiednim czasie nawiązują dialog w kwestiach sanitarnych i fitosanitarnych na wniosek jednej ze Stron w celu przedyskutowania zagadnień sanitarnych i fitosanitarnych oraz innych pilnych kwestii objętych niniejszym rozdziałem. Komitet Współpracy może przyjąć regulamin prowadzenia takich dialogów.

4. Strony wskazują i regularnie aktualizują punkty kontaktowe na użytek porozumiewania się w sprawach objętych niniejszym rozdziałem. Artykuł 69 Przejrzystość Każda ze Stron: a) dąży do zachowania przejrzystości w zakresie środków SPS mających zastosowanie do handlu, a w szczególności w zakresie wymogów sanitarnych i fitosanitarnych stosowanych w odniesieniu do przywozu towarów drugiej Strony; b) na wniosek drugiej Strony, w ciągu dwóch miesięcy od daty takiego wniosku, informuje o wymogach sanitarnych i fitosanitarnych mających zastosowanie do przywozu konkretnych produktów i wskazuje, czy konieczne jest dokonanie oceny ryzyka; oraz c) bezzwłocznie powiadamia punkt kontaktowy drugiej Strony pocztą, faksem lub pocztą elektroniczną o wszelkich poważnych lub istotnych zagrożeniach dla zdrowia zwierząt lub roślin, w tym o wszelkich sytuacjach wyjątkowych dotyczących żywności związanych z towarami będącymi przedmiotem handlu między Stronami.

ROZDZIAŁ 6 HANDEL USŁUGAMI I INWESTYCJE

Artykuł 70 Cel i zakres stosowania 1. Strony, potwierdzając swoje odpowiednie zobowiązania w ramach porozumienia WTO, ustanawiają niniejszym niezbędne uzgodnienia w celu poprawy wzajemnych warunków w zakresie handlu usługami i inwestycji. 2. Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako nakładające jakiekolwiek zobowiązania w zakresie zamówień rządowych, z zastrzeżeniem rozdziału 9. 3. Postanowienia niniejszego rozdziału nie mają zastosowania do subsydiów przyznawanych przez którąkolwiek ze Stron. 4. Strony potwierdzają prawo do wprowadzania na swoim terytorium regulacji w celu osiągania uzasadnionych celów polityki, takich jak ochrona zdrowia publicznego, usługi socjalne, edukacja publiczna, bezpieczeństwo, ochrona środowiska, w tym przeciwdziałanie zmianie klimatu, moralność publiczna, ochrona socjalna lub ochrona konsumentów, ochrona prywatności i danych oraz wspieranie i ochrona różnorodności kulturowej.

5. Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do środków odnoszących się do osób fizycznych starających się o dostęp do rynku pracy Stron, jak również do środków dotyczących obywatelstwa, stałego pobytu lub stałego zatrudnienia. 6. Niniejszy rozdział nie uniemożliwia Stronie stosowania środków regulujących wjazd lub pobyt czasowy osób fizycznych na jej terytorium, w tym środków niezbędnych do ochrony integralności granic i zapewnienia zorganizowanego przemieszczania się osób fizycznych przez jej granice, pod warunkiem że środki takie nie są stosowane w sposób niweczący lub naruszający korzyści przypadające drugiej Stronie na mocy postanowień niniejszego rozdziału. Samego faktu wymagania wizy od osób fizycznych pochodzących z konkretnego państwa, gdy w przypadku innych państw wiza nie jest wymagana, nie uznaje się za niweczący lub naruszający korzyści wynikające z postanowień niniejszego rozdziału. 7. Do celów niniejszego rozdziału nie bierze się pod uwagę traktowania przyznanego przez Stronę: a) na podstawie porozumienia, które w znacznym stopniu liberalizuje handel usługami (w tym zakładanie przedsiębiorstw prowadzących działalność w dziedzinie usług), spełniającego kryteria artykułów V i V bis GATS, lub na podstawie porozumienia, które w znacznym stopniu liberalizuje zakładanie przedsiębiorstw w innych obszarach działalności gospodarczej, spełniającego te same kryteria, w odniesieniu do takich rodzajów działalności;

b) wynikającego ze środków przewidujących uznawanie, między innymi, norm lub kryteriów upoważniania, licencjonowania lub certyfikacji osoby fizycznej lub przedsiębiorstwa do prowadzenia działalności gospodarczej lub uznawanie środków ostrożnościowych.

8. Niniejszego rozdziału nie stosuje się do sektora audiowizualnego. Artykuł 71 Definicje Do celów niniejszego rozdziału: a) „działalność prowadzona w związku z wykonywaniem władzy publicznej” oznacza działalność, w tym świadczone usługi, która nie jest prowadzona na zasadach komercyjnych ani w ramach konkurencji z co najmniej jednym przedsiębiorcą; b) „oddział” oznacza jednostkę nieposiadającą osobowości prawnej ustanowioną na terytorium Strony, mającą stały charakter, stanowiącą na przykład rozszerzenie podmiotu macierzystego ustanowionego na terytorium Strony, posiadającą zarząd i wyposażone materialnie do prowadzenia negocjacji handlowych z osobami trzecimi tak, aby te osoby trzecie – wiedząc, że w razie konieczności, istnieje związek prawny z podmiotem macierzystym, którego siedziba zarządu znajduje się na terytorium drugiej Strony – nie były zobowiązane negocjować bezpośrednio z takim podmiotem macierzystym, lecz mogły dokonywać transakcji handlowych w jednostce stanowiącej jego rozszerzenie;

c) „transgraniczne świadczenie usług” oznacza świadczenie usług: (i) z terytorium jednej Strony na terytorium drugiej Strony; lub

(ii) na terytorium jednej Strony na rzecz usługobiorcy drugiej Strony; d) „działalność gospodarcza” oznacza wszelkie usługi lub wszelką działalność o charakterze przemysłowym, handlowym i zawodowym lub działalność rzemieślniczą, z wyjątkiem usług świadczonych lub działalności prowadzonej w związku z wykonywaniem władzy publicznej; e) „przedsiębiorstwo” oznacza osobę prawną, oddział lub przedstawicielstwo ustanowione przez założenie przedsiębiorstwa; f) „założenie przedsiębiorstwa” oznacza utworzenie lub nabycie osoby prawnej, w tym w oparciu o udział kapitałowy, albo utworzenie oddziału lub przedstawicielstwa, odpowiednio w Unii Europejskiej albo w Republice Kirgiskiej, w celu ustanowienia lub utrzymania trwałych powiązań gospodarczych;

g) „osoba przeniesiona wewnątrz przedsiębiorstwa” oznacza osobę fizyczną, która jest zatrudniona przez osobę prawną pochodzącą z terytorium Strony lub jest jej partnerem przez okres nie krótszy niż rok poprzedzający bezpośrednio datę jej wniosku o pozwolenie na wjazd i pobyt czasowy na terytorium drugiej Strony i która została czasowo przeniesiona do przedsiębiorstwa na terytorium drugiej Strony, stanowiącego część tej samej grupy tej pierwszej osoby prawnej, w tym jej przedstawicielstwa, jednostki zależnej, oddziału lub jednostki dominującej, o ile spełnione są następujące warunki: (i) dana osoba fizyczna należy do jednej z następujących kategorii: A) kadra kierownicza lub zarządzająca; osoby pracujące na wyższych stanowiskach, które przede wszystkim kierują zarządzaniem przedsiębiorstwem, pracujące głównie pod ogólnym nadzorem lub kierunkiem zarządu lub wspólników przedsiębiorstwa bądź osób im równoważnych, w tym co najmniej: 1) kierują przedsiębiorstwem lub jego działem; 2) nadzorują i kontrolują pracę innych pracowników nadzoru, pracowników sprawujących funkcje specjalistyczne lub kadry kierowniczej; oraz 3) są osobiście upoważnione do naboru i zwalniania pracowników lub do wydawania zaleceń w kwestii naboru, zwalniania pracowników lub innych działań dotyczących personelu;



B) specjaliści: osoby posiadające specjalistyczną wiedzę niezbędną do produkcji prowadzonej przez przedsiębiorstwo, obsługi sprzętu badawczego, technik, procesów, procedur lub zarządzania; lub C) pracownicy odbywający staż: osoby posiadające dyplom ukończenia studiów wyższych, które są czasowo przeniesione w celu rozwoju kariery zawodowej lub odbycia szkolenia w zakresie technik lub metod biznesowych; (ii) w przypadku Unii Europejskiej przy ocenie wiedzy, o której mowa w pkt (i) ppkt B, bierze się pod uwagę nie tylko wiedzę specyficzną dla przedsiębiorstwa, ale również to, czy dana osoba fizyczna posiada wysoki poziom kwalifikacji odnoszących się do rodzaju pracy lub zawodu, które wymagają szczególnej wiedzy technicznej, łącznie z akredytacją w przypadku zawodu regulowanego; h) „inwestor” Strony oznacza osobę fizyczną lub prawną pochodzącą z terytorium Strony, która to osoba zamierza prowadzić lub prowadzi działalność gospodarczą poprzez założenie przedsiębiorstwa na terytorium drugiej Strony; i) „osoba prawna” oznacza podmiot prawny właściwie utworzony lub w inny sposób zorganizowany zgodnie z obowiązującymi przepisami w celach komercyjnych lub innych, prywatny lub publiczny, w tym każdą spółkę kapitałową, trust, spółkę osobową, spółkę joint venture, jednoosobową działalność gospodarczą lub stowarzyszenie;

j) „osoba prawna pochodząca z terytorium Strony” oznacza osobę prawną ustanowioną zgodnie z przepisami Unii Europejskiej lub jej państw członkowskich albo z przepisami Republiki Kirgiskiej i mającą siedzibę statutową, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności odpowiednio na terytorium Unii Europejskiej lub na terytorium Republiki Kirgiskiej; jeżeli osoba prawna ustanowiona zgodnie z przepisami Unii Europejskiej lub jej państw członkowskich lub zgodnie z przepisami Republiki Kirgiskiej ma jedynie siedzibę statutową lub zarząd na terytorium, odpowiednio, Unii Europejskiej lub Republiki Kirgiskiej, nie uznaje się jej za osobę prawną pochodzącą z terytorium Strony, chyba że prowadzi znaczącą działalność gospodarczą na terytorium, odpowiednio, Unii Europejskiej lub Republiki Kirgiskiej; przedsiębiorstwa żeglugowe mające siedzibę poza Unią Europejską lub Republiką Kirgiską i kontrolowane odpowiednio przez obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Republiki Kirgiskiej, również są objęte niniejszym rozdziałem, jeśli ich statki są zarejestrowane zgodnie z właściwymi przepisami w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w Republice Kirgiskiej i pływają pod banderą państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Republiki Kirgiskiej; k) „osoba fizyczna z Unii Europejskiej” i „osoba fizyczna z Republiki Kirgiskiej” oznaczają odpowiednio obywatela jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej i obywatela Republiki Kirgiskiej zgodnie z wewnętrznymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, odpowiednio, tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej albo Republiki Kirgiskiej;

l) „działalność” oznacza prowadzenie i utrzymywanie przedsiębiorstwa, zarządzanie nim, korzystanie z niego, a także jego sprzedaż lub rozporządzanie nim w inny sposób; m) „usługi” oznacza wszelkie usługi w jakichkolwiek sektorach z wyjątkiem usług świadczonych w związku z wykonywaniem władzy publicznej; n) „usługodawca” oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną, która zamierza świadczyć lub świadczy usługi;

o) „jednostka zależna osoby prawnej pochodzącej z terytorium Strony” oznacza osobę prawną, która jest kontrolowana przez inną osobę prawną pochodzącą z terytorium tej Strony; p) „świadczenie usługi” oznacza produkcję, dystrybucję, marketing, sprzedaż i dostarczanie usługi. Artykuł 72 Traktowanie zgodne z zasadą największego uprzywilejowania i traktowanie narodowe 1. Unia Europejska przyznaje inwestorom z Republiki Kirgiskiej i ich przedsiębiorstwom traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie przyznawane inwestorom z państw trzecich i ich przedsiębiorstwom w odniesieniu do zakładania przedsiębiorstwa i prowadzenia działalności gospodarczej na jej terytorium.

2. Republika Kirgiska przyznaje inwestorom z Unii Europejskiej i ich przedsiębiorstwom traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie przyznawane własnym inwestorom i ich przedsiębiorstwom lub inwestorom z państw trzecich i ich przedsiębiorstwom – w zależności od tego, które z nich jest korzystniejsze – w odniesieniu do zakładania przedsiębiorstwa i prowadzenia działalności gospodarczej na jej terytorium. 3. Dla większej pewności należy zaznaczyć, że traktowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie obejmuje procedur dotyczących rozstrzygania sporów inwestycyjnych między inwestorami a państwami przewidzianych w innych umowach międzynarodowych. Postanowienia materialne zawarte w innych umowach międzynarodowych zawartych przez Stronę z osobami trzecimi nie stanowią same w sobie traktowania, o którym mowa w niniejszym artykule. Środki Strony stosowane na podstawie takich postanowień mogą stanowić traktowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, a tym samym mogą stanowić naruszenie niniejszego artykułu. 4. Ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu nie mają zastosowania do transportu lotniczego, żeglugi śródlądowej i transportu morskiego. Artykuł 73

Ograniczenia horyzontalne dotyczące usług 1. Niezależnie od jakiegokolwiek innego postanowienia niniejszego rozdziału od Strony nie powinno się wymagać, aby w odniesieniu do sektorów lub środków objętych GATS przyznawała traktowanie korzystniejsze niż to, które Strona ta jest zobowiązana przyznać na podstawie GATS, i to w odniesieniu do każdego sektora i podsektora usług oraz sposobu świadczenia usług.

2. Dla większej pewności należy zaznaczyć, że jeżeli chodzi o usługi, wykazy szczegółowych zobowiązań Stron w ramach GATS, wraz z zastrzeżeniami, oraz, w przypadku Unii Europejskiej, jej załącznik dotyczący wyłączeń na podstawie art. II (wykaz wyjątków dotyczących zasady największego uprzywilejowania), zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część oraz mają zastosowanie. Artykuł 74 Wyłączenie ze względów ostrożności 1. Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako uniemożliwiające Stronie wprowadzenie lub utrzymywanie środków ze względów ostrożności, takich jak ochrona inwestorów, deponentów, ubezpieczających lub osób, względem których usługodawca finansowy ma obowiązek powierniczy, lub zapewnienie integralności i stabilności systemu finansowego. W przypadku gdy środki te nie są zgodne z niniejszą Umową, nie mogą być stosowane jako środek umożliwiający uchylanie się przez Stronę od zobowiązań lub obowiązków wynikających z niniejszej Umowy. 2. Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako nakładające na Stronę obowiązek ujawnienia informacji odnoszących się do interesów i rachunków indywidualnych klientów ani jakiejkolwiek informacji poufnej lub informacji zastrzeżonej będącej w posiadaniu instytucji publicznych.



Artykuł 75 Odmowa przyznania korzyści

Strona może odmówić przyznania korzyści płynących z niniejszego rozdziału osobie prawnej pochodzącej z terytorium drugiej Strony lub przedsiębiorstwu założonemu przez tę osobę prawną na jej terytorium, jeżeli Strona odmawiająca wprowadza lub utrzymuje środki związane z utrzymaniem międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, w tym ochrony praw człowieka, które: a) zakazują dokonywania transakcji z tą osobą prawną lub jej przedsiębiorstwem; lub b) zostałyby naruszone lub ominięte, gdyby korzyści płynące z niniejszego rozdziału zostały przyznane tej osobie prawnej lub jej przedsiębiorstwu, w tym gdy środki te zakazują dokonywania transakcji z osobą fizyczną, która jest właścicielem tej osoby prawnej lub kontroluje ją lub jej przedsiębiorstwo. Artykuł 76 Osoby przeniesione wewnątrz przedsiębiorstwa 1. Każda ze Stron umożliwia inwestorom pochodzącym z terytorium drugiej Strony zatrudnienie w ich przedsiębiorstwach osób fizycznych pochodzących z tej drugiej Strony, pod warunkiem że tacy pracownicy są osobami przeniesionymi wewnątrz przedsiębiorstwa.

2. Wjazd i pobyt czasowy osób fizycznych, o których mowa w ust. 1, podlegają następującym ograniczeniom czasowym: a) dla kadry kierowniczej lub zarządzającej – okres nie dłuższy niż trzy lata; b) dla specjalistów – okres nie dłuższy niż trzy lata; oraz c) dla pracowników odbywających staż – okres nie dłuższy niż rok.

3. Wszystkie wymogi wynikające z przepisów ustawowych i wykonawczych Stron dotyczące wjazdu, pobytu, pracy oraz środków zabezpieczenia społecznego mają nadal zastosowanie, włącznie z przepisami dotyczącymi okresu pobytu, płacy minimalnej i układów zbiorowych w zakresie płac. 4. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w przypadku, gdy zamiar lub rezultat związany z tymczasową obecnością osób przeniesionych wewnątrz przedsiębiorstwa zakłóca lub w inny sposób wpływa na wynik wszelkich sporów lu