[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 20.11.2007

KOM(2007) 712 wersja ostateczna

2007/0246 (ACC)

Wniosek

DECYZJA RADY

dotycząca zawarcia porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

Nowe porozumienie między WE a Australią w sprawie handlu winem, po zatwierdzeniu, zastąpi porozumienie zawarte w 1994 r.

Niezwłocznie po wejściu w życie porozumienia z 1994 r. podjęto dalsze dwustronne rozmowy, których podstawą był zawarty w porozumieniu wymóg zaprzestania stosowania przez Australię niektórych nazw win pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej. Rozmowy te zastąpiono negocjacjami w sprawie zawarcia nowego porozumienia, na podstawie konkluzji Rady z października 2000 r. dotyczących dwustronnych porozumień w sprawie handlu winem.

W wyniku negocjacji, dnia 5 czerwca 2007 r. Strony parafowały projekt nowego porozumienia między WE a Australią w sprawie handlu winem.

W wyniku negocjacji osiągnięto równowagę, która znalazła swe odzwierciedlenie we wprowadzeniu wyraźnych ulepszeń do porozumienia z 1994 r., korzystnych dla obu Stron.

Porozumienie przewiduje z urzędu wzajemną ochronę oznaczeń geograficznych oraz zapewni, że w roku następującym po wejściu w życie nowego porozumienia Australia zaprzestanie stosowania szeregu ważnych nazw UE, takich jak szampan i porto.

Porozumienie będzie zapewniało ochronę systemu etykietowania win WE, między innymi za sprawą wykazu fakultatywnych opisów, które można stosować na winach australijskich, uregulowania sprawy wskazywania odmian winorośli na etykietach, oraz wyeliminowania nazw „Hermitage” i „Lambrusco” w odniesieniu do win australijskich, co ma nastąpić w ciągu roku od wejścia w życie nowego porozumienia.

Porozumienie przewiduje ochronę tradycyjnych określeń WE w Australii. Chociaż Australia ma zaprzestać stosowania niektórych określeń w ciągu roku od wejścia w życie porozumienia, to będzie ona mogła stosować ograniczoną liczbę innych określeń na wyraźnych warunkach, w zakresie dotyczącym metod produkcji.

Porozumienie przewiduje udoskonalenie systemu praktyk enologicznych, w tym wyraźne ramy czasowe, procedury zgłaszania zastrzeżeń i procedury arbitrażu, oraz jaśniejsze kryteria oceny nowych praktyk, włącznie z wymogami sanitarnymi i fitosanitarnymi.

Australia będzie korzystała z uproszczonych procedur certyfikacji przewidzianych w prawodawstwie wspólnotowym.

W wyniku procedury weryfikacji zarejestrowanych znaków towarowych na terytorium jednej ze Stron wraz z oznaczeniami geograficznymi drugiej Strony po 1994 r., każda ze Stron może nadal używać ograniczonej liczby znaków towarowych, chyba że powoduje to wprowadzenie konsumenta w błąd co do faktycznego pochodzenia danego wina. Taką procedurę weryfikacji zarejestrowanych znaków towarowych ustalono w drodze wymiany listów załączonych do nowego porozumienia.

Jednak z uwagi na fakt, że obie Strony wprowadziły nowe oznaczenia geograficzne w okresie między poprzednią weryfikacją a parafowaniem, każda ze Stron będzie zobowiązana do przeprowadzenia dalszej procedury weryfikacji zarejestrowanych znaków towarowych. W związku z tym, konieczna będzie aktualizacja załączników z oznaczeniami geograficznymi, które mają podlegać ochronie na mocy nowego porozumienia, w celu uwzględnienia nowych oznaczeń geograficznych w zależności od wyników wspomnianych wyżej weryfikacji. Nowe oznaczenia geograficzne wprowadzone przez WE obejmują między innymi oznaczenia wymienione przez Rumunię i Bułgarię, które po poddaniu wspomnianej powyżej procedurze weryfikacji zostaną dodane do załącznika II porozumienia przed jego podpisaniem. Strony określiły niektóre kwestie, które będą wymagały dalszych negocjacji. Kwestie te przedstawiono w ogólnym zarysie w dwóch skonsolidowanych listach towarzyszących negocjatorów, które nie wchodzą w zakres porozumienia.

2007/0246 (ACC)

Wniosek

DEC YZJA RADY

dotycząca zawarcia porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w połączeniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze, oraz z art. 300 ust. 4,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem[1], zatwierdzone decyzją Rady 94/184/WE[2], wymagało dalszych negocjacji w sprawie okresów przejściowych dla nazw, o których mowa w art. 8 i 11 tego porozumienia.

2. Dnia 23 października 2000 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania nowego porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem.

3. W wyniku negocjacji, dnia 5 czerwca 2007 r. Strony parafowały nowe Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem (zwane dalej „Porozumieniem”).

4. W związku z powyższym, Porozumienie należy zatwierdzić.

5. Aby ułatwić wdrożenie i ewentualne zmiany załączników do Porozumienia należy upoważnić Komisję do przyjęcia koniecznych środków, zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina[3].

6. Z dniem wejścia w życie Porozumienia należy rozwiązać Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem sporządzone w Brukseli i Canberra (w dniach 26-31 stycznia 1994 r.), oraz unieważnić protokół do tego Porozumienia i wymianę listów,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem, w tym załączniki do tego Porozumienia, protokoły, deklaracje oraz skonsolidowaną wymianę listów (zwane dalej „Porozumieniem”).

Zatwierdzony tekst Porozumienia załącza się do niniejszej decyzji.

Art ykuł 2

Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (osób) uprawnionej (-ych) do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.

Art ykuł 3

Do celów stosowania art. 29 ust. 3 Porozumienia, niniejszym upoważnia się Komisję, by zgodnie z procedurą określoną w art. 75 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przyjęła środki konieczne do wdrożenia Porozumienia oraz zmiany załączników i protokołu do niego, zgodnie z art. 29 i 30 Porozumienia.

Art ykuł 4

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

POROZUMIENIE

między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem

WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, dalej zwana „Wspólnotą”,

z jednej strony, oraz

AUSTRALIA,

z drugiej strony,

zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”,

PRAGNĄC stworzyć warunki sprzyjające harmonijnemu rozwojowi handlu i popierać współpracę handlową w sektorze wina na zasadzie równości, wzajemnych korzyści i wzajemności,

UZNAJĄC, że Umawiające się Strony pragną ustanowić bliższe stosunki w sektorze wina, które ułatwią im wzajemny obrót handlowy,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Art ykuł 1 Cele

Na zasadzie równości i wzajemności, Umawiające się Strony zgadzają się ułatwiać i wspierać handel winem pochodzącym ze Wspólnoty i Australii na warunkach przewidzianych w niniejszym Porozumieniu.

Art ykuł 2 Zakres

Niniejsze Porozumienie ma zastosowanie do win objętych pozycją 22.04 Zharmonizowanego Systemu Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonego w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r.[4].

Art ykuł 3 Definicje

Do celów niniejszego Porozumienia, jeżeli postanowienia nie stanowią inaczej:

(a) „wino pochodzące z”, jeżeli po tym wyrażeniu następuje nazwa jednej z Umawiających się Stron, oznacza wino produkowane na terytorium tej Umawiającej się Strony wyłącznie z winogron w całości zebranych na terytorium tej Strony;

(b) „oznaczenie geograficzne” to oznaczenie zdefiniowane w art. 22 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (Porozumienia TRIPS);

(c) „tradycyjne określenie” oznacza tradycyjnie używaną nazwę, odnoszącą się w szczególności do metody produkcji lub jakości, barwy czy też rodzaju wina, usankcjonowaną w przepisach ustawowych i wykonawczych Wspólnoty do celów opisu i prezentacji wina pochodzącego z terytorium Wspólnoty;

(d) „opis” oznacza wyrazy zamieszczane na etykiecie, w dokumentach towarzyszących transportowi wina, dokumentach handlowych, zwłaszcza na fakturach i dowodach dostawy, oraz w reklamach;

(e) „etykietowanie” odnosi się do wszystkich opisów i innych odniesień, znaków, rysunków, oznaczeń geograficznych lub znaków towarowych wyróżniających dane wino i zamieszczonych na tym samym zbiorniku, włącznie z elementem uszczelniającym lub zawieszką przymocowaną do pojemnika oraz osłoną pokrywającą szyjkę butelek;

(f) „prezentacja” oznacza wyrazy zamieszczone na zbiornikach, w tym na zamknięciu, na etykietach i opakowaniach;

(g) „opakowanie” oznacza ochronne opakowania bezpośrednie, takie jak papier, słomiane koperty wszelkiego rodzaju, kartony i skrzynki, wykorzystywane w transporcie jednego lub więcej niż jednego zbiornika, lub przy sprzedaży konsumentowi końcowemu;

(h) „Porozumienie TRIPS“ to Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, stanowiące załącznik 1C do Porozumienia WTO;

(i) „Porozumienie WTO” to Porozumienie z Marakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu, zawarte dnia 15 kwietnia 1994 r.;

(j) z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 lit. e) oraz art. 30 ust. 3 lit. c), odesłanie do przepisów ustawowych, prawodawstwa lub przepisów wykonawczych to odesłanie do przepisów ustawowych, prawodawstwa lub przepisów wykonawczych zmienionych w dniu podpisania Porozumienia. Jeżeli w dniu podpisania jedna z Umawiających się Stron powiadamia drugą, że musi przyjąć przepisy ustawowe, prawodawstwo lub przepisy wykonawcze w celu wywiązania się ze swych zobowiązań wynikających z Porozumienia, to odesłanie do takich przepisów ustawowych, prawodawstwa lub przepisów wykonawczych jest odesłaniem do przepisów ustawowych, prawodawstwa lub przepisów wykonawczych obowiązujących w dniu, w którym dana Umawiająca się Strona powiadamia drugą o spełnieniu wymogów dla wejścia w życie niniejszego Porozumienia.

Artykuł 4 Ogólne reguły

1. Przywóz i sprzedaż wina odbywa się zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi na terytorium importującej Umawiającej się Strony, chyba że postanowienia niniejszego Porozumienia stanowią inaczej.

2. Umawiające się Strony podejmują środki konieczne do wywiązania się ze zobowiązań ustanowionych w niniejszym Porozumieniu i czuwają nad realizacją celów określonych w niniejszym Porozumieniu.

T YTUŁ I ENOLOGICZNE PRAKTYKI I PROCESY ORAZ WYMOGI W ZAKRESIE SKłADU WINA

ART ykuł 5 Stosowane enologiczne praktyki i procesy oraz wymogi w zakresie składu wina

1. Wspólnota zezwala na przywóz i sprzedaż na swoim terytorium, w celu bezpośredniego spożycia przez ludzi, wszystkich win pochodzących z Australii i wyprodukowanych zgodnie z:

(a) jedną lub kilkoma enologicznymi praktykami i procesami wymienionymi w załączniku I, część A ust. 1; oraz

(b) wymogami w zakresie składu przewidzianymi w pkt I.1 Protokołu do Porozumienia.

2. Australia zezwala na przywóz i sprzedaż na swoim terytorium, w celu bezpośredniego spożycia przez ludzi, wszystkich win pochodzących ze Wspólnoty i wyprodukowanych zgodnie z jedną lub kilkoma enologicznymi praktykami i procesami wymienionymi w załączniku I, część B ust. 1.

3. Umawiające się Strony przyznają, że enologiczne praktyki i procesy wymienione w załączniku I oraz wymogi w zakresie składu przewidziane w Protokole odpowiadają celom i spełniają wymogi określone w art. 7.

Art ykuł 6 Nowe enologiczne praktyki i procesy, wymogi w zakresie składu lub zmiany

1. Jeżeli jedna z Umawiających się Stron proponuje dopuszczenie nowej enologicznej praktyki lub procesu, lub wymogu w zakresie składu, do zastosowań handlowych na swoim terytorium, albo zmianę praktyki, procesu lub wymogu, który nie jest dozwolony przez drugą Umawiającą się Stronę na mocy art. 5, oraz który wymaga zmian w załączniku I stosownie do przepisów art. 11, zobowiązana jest ona do możliwie jak najszybszego wręczenia drugiej Umawiającej się Stronie pisemnego zawiadomienia, jak również umożliwienia jej przedstawienia uwag przed ostatecznym dopuszczeniem takiej nowej lub zmienionej enologicznej praktyki, procesu czy wymogu w zakresie składu.

2. Umawiająca się Strona zobowiązana jest również do przedstawienia na żądanie dokumentacji technicznej towarzyszącej propozycji dopuszczenia nowej bądź zmienionej enologicznej praktyki, procesu lub wymogu w zakresie składu, w odniesieniu do celów i wymogów określonych w art. 7, celem ułatwienia rozważań drugiej Umawiającej się Stronie.

3. W rozważaniach nad proponowaną nową lub zmienioną enologiczną praktyką, procesem lub wymogiem w zakresie składu, jak określono w ust. 1, druga Umawiająca się Strona zobowiązana jest do uwzględnienia celów i wymogów określonych w art. 7.

4. Umawiająca się Strona zobowiązana jest do powiadomienia drugiej Umawiającej się Strony o dopuszczeniu proponowanej nowej enologicznej praktyki, procesu lub wymogu w zakresie składu w terminie 30 dni od wejścia w życie takiej praktyki, procesu lub wymogu.

5. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 4 należy zamieścić opis nowej bądź zmienionej enologicznej praktyki, procesu lub wymogu w zakresie składu.

6. Jeżeli notyfikująca Umawiająca się Strona nie załącza dokumentacji technicznej, jak określono w ust. 2, zobowiązana jest ona do przedłożenia takiej dokumentacji na żądanie drugiej Umawiającej się Strony, stosownie do postanowień zawartych w wymienionym ustępie.

7. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w przypadku, gdy Umawiająca się Strona dostosowuje enologiczną praktykę lub proces określony w części C załącznika I wyłącznie w celu uwzględnienia określonych warunków klimatycznych w danym roku gospodarczym, z zastrzeżeniem, że dostosowanie jest znikome i nie zmienia znacząco danej enologicznej praktyki, procesu lub wymogu w zakresie składu („dostosowanie techniczne”). Umawiająca się Strona proponująca dostosowanie techniczne zobowiązana jest do powiadomienia drugiej Umawiającej się Strony o tym fakcie możliwie jak najszybciej, lecz najpóźniej przed wprowadzeniem wina do obrotu na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

Artykuł 7 Cele i wymogi

1. N owe lub zmienione enologiczne praktyki, procesy lub wymogi w zakresie składu, stosowane do produkcji wina, muszą być zgodne z następującymi celami:

(a) ochrona zdrowia ludzi;

(b) ochrona konsumentów przed oszukańczymi praktykami;

(c) oraz muszą spełniać normy dobrej praktyki enologicznej określone w ust. 2.

2. Dobra praktyka enologiczna to taka, która spełnia następujące wymogi:

I. nie jest zakazana przepisami ustawowymi i wykonawczymi w kraju pochodzenia;

II. chroni autentyczność produktu, gwarantując zachowanie typowych cech wina, wywodzących się z zebranych winogron;

III. uwzględnia region uprawy, zwłaszcza warunki klimatyczne, geologiczne i inne warunki produkcji;

IV. jej podstawą jest uzasadniona technologiczna lub praktyczna potrzeba, ukierunkowana między innymi na podwyższenie trwałości wina, zwiększenie stabilności lub na lepszą akceptację wina przez konsumentów;

V. zapewnia ograniczenie procesów lub dodatków do minimum koniecznego do osiągnięcia planowanego efektu.

Art ykuł 8 Tymczasowe zezwolenie

Bez uszczerbku dla środków przewidzianych w art. 35, wina produkowane z zastosowaniem nowej lub zmienionej enologicznej praktyki, procesu lub wymogów w zakresie składu, notyfikowanych przez Umawiającą się Stronę na mocy art. 6 ust. 4, otrzymują tymczasowe zezwolenie na przywóz i sprzedaż na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

Art ykuł 9 Procedura zgłaszania zastrzeżeń

1. W terminie 6 miesięcy od otrzymania przez Umawiającą się Stronę zawiadomienia od drugiej Umawiającej się Strony na podstawie art. 6 ust. 4, Umawiająca się Strona będąca adresatem może zgłosić pisemne zastrzeżenia do notyfikowanej nowej lub zmienionej enologicznej praktyki, procesu lub wymogu w zakresie składu, uzasadniając to brakiem zgodności z celem określonym w art. 7 ust. 1 lit. b) i/lub c). W przypadku wniesienia zastrzeżenia przez Umawiającą się Stronę, każda z Umawiających się Stron może domagać się konsultacji przewidzianych w art. 37. Jeżeli sprawa nie zostanie rozwiązana w terminie 12 miesięcy od otrzymania przez Umawiającą się Stronę zawiadomienia na podstawie art. 6 ust. 4, każda z Umawiających się Stron może wystąpić o arbitraż na mocy art. 10.

2. W terminie dwóch miesięcy od otrzymania zawiadomienia określonego w ust. 1, Umawiająca się Strona może wystąpić o udzielenie informacji lub wydanie opinii do Międzynarodowego Biura ds. Wina i Winorośli (Organisation Internationale de la Vigne et du Vin — OIV) lub innej, odpowiedniej instytucji międzynarodowej. W razie wystąpienia o udzielenie takich informacji lub wydanie opinii, Umawiające się Strony mogą za obopólną zgodą przedłużyć sześciomiesięczny termin zgłoszenia zastrzeżenia przez Umawiającą się Stronę, bez uszczerbku dla innych terminów przewidzianych w ust. 1.

3. Arbitrzy, o których mowa w art. 10 określają, czy notyfikowana nowa enologiczna praktyka, proces lub wymóg w zakresie składu odpowiada celom określonym w art. 7 ust. 1 lit. b) i/lub lit. c).

4. W przypadku, gdy Umawiająca się Strona występuje z wnioskiem o dopuszczenie enologicznej praktyki, procesu lub wymogu w zakresie składu, która to praktyka, proces lub wymóg zostały dopuszczone przez drugą Umawiającą się Stronę do zastosowań handlowych przez kraj trzeci, terminy przewidziane w ust. 1 skraca się o połowę.

Artykuł 10 Arbitraż w sprawie praktyk enologicznych

1. Umawiająca się Strona może wystąpić o arbitraż na podstawie art. 9, przedkładając drugiej Umawiającej się Stronie pisemne zawiadomienie o skierowaniu sprawy do arbitrażu.

2. W terminie 30 dni od otrzymania zawiadomienia określonego w ust. 1, każda z Umawiających się Stron wyznacza arbitra, stosując kryteria przewidziane w ust. 6, oraz zawiadamia drugą Umawiającą się Stronę o dokonanym wyborze.

3. W terminie 30 dni od dnia wyznaczenia drugiego arbitra, obaj arbitrzy, wyznaczeni zgodnie z ust. 2, wyznaczają trzeciego arbitra za obopólną zgodą. Jeżeli dwaj pierwsi arbitrzy nie mogą dojść do porozumienia w sprawie wyznaczenia trzeciego arbitra, Umawiające się Strony wspólnie podejmują decyzję o wyznaczeniu trzeciego arbitra w terminie 30 dni.

4. Jeżeli Umawiające się Strony nie mogą dojść do porozumienia w sprawie wyboru trzeciego arbitra w terminie 30 dni, jak określono w ust. 3, koniecznego wyboru dokonuje Prezes lub Członek Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (mając na uwadze kolejność według starszeństwa) na wniosek jednej z Umawiających się Stron w terminie kolejnych 60 dni, stosując przy tym kryteria określone w ust. 5, zgodnie z praktyką obowiązującą w Trybunale.

5. Wyznaczony trzeci arbiter przewodniczy procedurze arbitrażowej i musi posiadać kwalifikacje w dziedzinie prawa.

6. Arbitrzy (oprócz arbitra występującego w charakterze przewodniczącego) muszą być ekspertami uznanymi na arenie międzynarodowej, specjalizującymi się w dziedzinie enologii, natomiast ich bezstronność nie może budzić żadnych wątpliwości.

7. W terminie 30 dni od wyboru trzeciego arbitra, wszyscy trzej arbitrzy określają wspólnie reguły procedury roboczej dla arbitrażu, uwzględniając przy tym fakultatywne reguły arbitrażu Stałego Trybunału Arbitrażowego do rozstrzygania sporów między dwoma państwami, z zastrzeżeniem, że Umawiające się Strony mogą w każdej chwili odstąpić od reguł procedury roboczej lub je zmienić za obopólną zgodą.

8. Trzej arbitrzy formułują wnioski w danej sprawie w terminie maksymalnie 90 dni od wyznaczenia trzeciego arbitra. Wnioski takie formułuje się na podstawie decyzji większości. W swoich wnioskach arbitrzy podają przede wszystkim ustalenia przewidziane w art. 9 ust. 3.

9. Umawiające się Strony pokrywają na równi koszty arbitrażu, w tym koszty związane z wynagrodzeniem arbitrów. Opłaty i wydatki arbitrów pokrywa się zgodnie z taryfami ustanowionymi przez Wspólny Komitet.

10. Postanowienie arbitrów jest ostateczne i wiążące.

Art ykuł 11 Zmiana załącznika I

1. Umawiające się Strony zmieniają załącznik I lub Protokół zgodnie z art. 29 ust. 3 lit. a) lub art. 30 ust. 3 lit. a), w celu uwzględnienia nowej lub zmienionej praktyki enologicznej, procesu lub wymogu w zakresie składu, notyfikowanych na podstawie art. 6 ust. 4, możliwie jak najszybciej, lecz nie później niż 15 miesięcy od dnia takiej notyfikacji.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku wszczęcia przez Umawiającą się Stronę procedury zgłaszania zastrzeżeń przewidzianej w art. 9, Umawiające się Strony postępują zgodnie z wynikiem konsultacji, chyba że sprawa jest kierowana do arbitrażu, i wtedy:

(a) jeżeli arbitrzy wydają postanowienie, że notyfikowana nowa lub zmieniona praktyka enologiczna, proces lub wymóg w zakresie składu pokrywa się z celami określonymi w art. 7 ust. 1 lit. b) i/lub c), Umawiające się Strony zmieniają załącznik I lub Protokół zgodnie z art. 29 ust. 3 lit. a) lub art. 30 ust. 3 lit. a), w celu zamieszczenia tam nowej lub zmienionej praktyki enologicznej, procesu lub wymogu w zakresie składu w terminie 90 dni od wydania takiego postanowienia;

(b) jeżeli natomiast arbitrzy wydają postanowienie, że notyfikowana nowa lub zmieniona praktyka enologiczna, proces lub wymóg w zakresie składu nie odpowiada celom określonym w art. 7 ust. 1 lit. b) i/lub c), określone w art. 8 tymczasowe zezwolenie na przywóz i sprzedaż win pochodzących z terytorium notyfikującej Umawiającej się Strony, wytwarzanych zgodnie z daną enologiczną praktyką, procesem lub wymogiem w zakresie składu, wygasa w terminie 90 dni od wydania takiego postanowienia.

TYTUŁ II OCHRONA NAZW WIN ORAZ ZWIąZANE Z TYM POSTANOWIENIA DOTYCZąCE OPISU I PREZENTACJI

ART ykuł 12 Nazwy chronione

1. Bez uszczerbku dla postanowień art. 15, 17 i 22 oraz Protokołu, ochronie podlegają następujące nazwy:

(a) w odniesieniu do win pochodzących ze Wspólnoty:

I. oznaczenia geograficzne wymienione w załączniku II, część A;

II. odniesienia do państwa członkowskiego, z którego pochodzi wino lub inne nazwy stosowane w celu wskazania państwa członkowskiego;

III. tradycyjne określenia wymienione w załączniku III;

IV. kategorie win określone w art. 54 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach, oraz wymienione w załączniku IV, część A; oraz

V. opisy handlowe określone w załączniku VIII, część D, pkt 2(c), tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, odnoszące się do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach, oraz wymienione w załączniku IV, część B;

(b) w odniesieniu do win pochodzących z Australii:

I. oznaczenia geograficzne wymienione w załączniku II, część B; oraz

II. odniesienia do nazwy „Australia” lub inne nazwy stosowane w celu wskazania tego kraju.

2. Umawiające się Strony podejmą wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, by w przypadku wywozu i sprzedaży win pochodzących od Umawiających się Stron poza ich terytoriami, chronione nazwy jednej Umawiającej się Strony, określone w niniejszym artykule, nie były stosowane do opisu i prezentacji wina pochodzącego od drugiej Umawiającej się Strony, chyba że niniejsze Porozumienie stanowi inaczej.

Art ykuł 13 Oznaczenia geograficzne

1. Jeżeli niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej:

(a) w Australii, oznaczenia geograficzne Wspólnoty wymienione w załączniku II, część A:

I. podlegają ochronie i są zarezerwowane dla win pochodzących ze Wspólnoty; i

II. Wspólnota nie może ich stosować inaczej niż na warunkach przewidzianych wspólnotowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi; oraz

(b) we Wspólnocie, oznaczenia geograficzne Australii wymienione w załączniku II, część B:

I. podlegają ochronie i są zarezerwowane dla win pochodzących z Australii; i

II Australia nie może ich stosować inaczej niż na warunkach przewidzianych australijskimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

2. Umawiające się Strony podejmą wszelkie niezbędne środki, zgodne z niniejszym Porozumieniem, w celu wzajemnej ochrony oznaczeń geograficznych wymienionych w załączniku II, stosowanych do opisu i prezentacji win pochodzących z terytoriów Umawiających się Stron. Każda Umawiająca się Strona stworzy podstawy prawne dla zainteresowanych stron, by zapobiec stosowaniu oznaczeń geograficznych wymienionych w załączniku II do określania win, które nie pochodzą z miejsc wskazanych przez dane oznaczenie geograficzne.

3. Ochrona przewidziana w ust. 2 ma zastosowanie nawet w przypadku, gdy:

(a) wskazane jest prawdziwe pochodzenie wina;

(b) oznaczenie geograficzne jest podane w wersji przetłumaczonej; lub

(c) stosowanym oznaczeniom towarzyszą takie określenia jak „rodzaj”, „odmiana”, „sposób”, „imitacja”, „metoda” itp.

4. Ochrona przewidziana w ust. 2 i 3 nie narusza postanowień art. 15 i 22.

5. Należy odmówić rejestracji znaku towarowego dla win, który zawiera oznaczenie geograficzne określające wino i wymienione w załączniku II lub składa się z takiego oznaczenia, albo należy unieważnić rejestrację znaku towarowego dla win, które nie pochodzą z miejsca wskazanego oznaczeniem geograficznym, jeżeli pozwala na to ustawodawstwo krajowe oraz na wniosek zainteresowanej strony.

6. Jeżeli oznaczenia geograficzne wymienione w załączniku II są identyczne, ochronie podlega każde oznaczenie, pod warunkiem, że zostało użyte w dobrej wierze. Umawiające się Strony wspólnie uzgadniają praktyczne warunki zastosowania, na podstawie których identyczne oznaczenia geograficzne będą odróżniane, uwzględniając przy tym konieczność zapewnienia równego traktowania producentów i uniknięcie sytuacji, w której konsumenci mogliby zostać wprowadzeni w błąd.

7. Jeżeli oznaczenie geograficzne wymienione w załączniku II jest identyczne z oznaczeniem geograficznym kraju trzeciego, zastosowanie mają przepisy art. 23 ust. 3 Porozumienia TRIPS.

8. Postanowienia niniejszego Porozumienia w żadnym wypadku nie naruszają prawa jakiejkolwiek osoby do stosowania w handlu jej nazwiska lub nazwiska jej poprzedników w celach komercyjnych, z wyjątkiem przypadków stosowania takiego nazwiska w sposób wprowadzający konsumentów w błąd.

9. Żadne postanowienie niniejszego Porozumienia nie zobowiązuje Umawiającej się Strony do ochrony oznaczenia geograficznego drugiej Umawiającej się Strony, które nie jest lub przestało być chronione w kraju pochodzenia lub wyszło z użycia w takim kraju.

10. Umawiające się Strony potwierdzają, że prawa i obowiązki wynikające z niniejszego Porozumienia nie dotyczą oznaczeń geograficznych innych niż te wymienione w załączniku II. Bez uszczerbku dla postanowień Porozumienia dotyczących ochrony oznaczeń geograficznych, do ochrony oznaczeń geograficznych na terytorium każdej z Umawiających się Stron stosuje się postanowienia Porozumienia TRIPS.

Art ykuł 14 Nazwy lub odniesienia do państw członkowskich i Australii

1. W Australii, odniesienia do państw członkowskich Wspólnoty oraz inne nazwy stosowane do wskazania państwa członkowskiego w celu określenia pochodzenia wina:

(a) są zarezerwowane dla win pochodzących z danego państwa członkowskiego; oraz

(b) Wspólnota może ich używać wyłącznie na warunkach przewidzianych we wspólnotowych przepisach ustawowych i wykonawczych.

2. We Wspólnocie, odniesienia do Australii oraz inne nazwy stosowane w celu wskazania Australii na potrzeby określenia pochodzenia wina:

(a) są zarezerwowane dla win pochodzących z Australii; oraz

(b) Australia może ich używać wyłącznie na warunkach przewidzianych w australijskich przepisach ustawowych i wykonawczych.

Art ykuł 15 Procedura przejściowa

Ochrona nazw określonych w art. 12 ust. 1 lit. a) pkt I oraz w art. 13 nie zakazuje stosowania poniższych nazw w celu opisu i prezentacji wina w Australii i w krajach trzecich w przypadku, gdy zezwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze, w następujących okresach przejściowych:

(a) 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego Porozumienia, następujących nazw: Burgundy, Chablis, Champagne, Graves, Manzanilla, Marsala, Moselle, Port, Sauterne, Sherry i White Burgundy;

(b) 10 lat od wejścia w życie niniejszego Porozumienia, nazwy Tokay.

Art ykuł 16 Określenia tradycyjne

1. Jeżeli niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, tradycyjnych określeń Wspólnoty wymienionych w załączniku III nie można w Australii używać do:

(a) opisu lub prezentacji wina pochodzącego z Australii; i

(b) opisu lub prezentacji wina pochodzącego ze Wspólnoty inaczej niż w odniesieniu do win, których pochodzenie, kategorię i język opisu wymieniono w załączniku III, oraz na warunkach przewidzianych we wspólnotowych przepisach ustawowych i wykonawczych.

2. Australia zobowiązana jest do podjęcia niezbędnych środków zgodne z niniejszym Porozumieniem, by stosownie do postanowień tego artykułu zapewnić ochronę tradycyjnych określeń wymienionych w załączniku III, stosowanych do opisu i prezentacji win pochodzących ze Wspólnoty. W tym celu, Australia zobowiązana jest do ustanowienia właściwych instrumentów prawnych, zapewniających skuteczną ochronę przed stosowaniem tradycyjnych określeń do opisu wina, które do tych określeń nie jest uprawnione, nawet gdy tradycyjnym określeniom towarzyszą takie określenia jak „rodzaj”, „odmiana”, „sposób”, „imitacja”, „metoda” itp.

3. Ochrona przewidziana w ust. 2 nie narusza postanowień art. 17 i 23.

4. Ochrona tradycyjnego określenia ma zastosowanie wyłącznie:

(a) do języka lub języków, w jakich to określenie zostało zamieszczone w załączniku III; oraz

(b) do kategorii wina, dla którego dane określenie jest objęte ochroną na rzecz Wspólnoty, jak określono w załączniku III.

5. Australia może zezwolić na stosowanie na jej terytorium określeń takich samych lub podobnych do określeń tradycyjnych wymienionych w załączniku III w odniesieniu do win, które nie pochodzą z terytoriów Umawiających się Stron, z zastrzeżeniem, że nie skutkuje to wprowadzeniem konsumentów w błąd, podane jest pochodzenie produktu i stosowanie takie nie podlega definicji nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 10 bis Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r., z późniejszymi zmianami.

6. Postanowienia niniejszego Porozumienia w żadnym wypadku nie naruszają prawa jakiejkolwiek osoby do stosowania w handlu jej nazwiska lub nazwiska jej poprzedników w celach komercyjnych, z wyjątkiem przypadków stosowania takiego nazwiska w sposób wprowadzający konsumentów w błąd.

7. Bez ograniczania przepisów ust. 5, Australia nie może zezwalać na rejestrację lub stosowanie na jej terytorium znaku towarowego zawierającego tradycyjne określenie wymienione w załączniku III lub składającego się z takiego określenia, w celu opisu lub prezentacji wina, chyba że niniejsze Porozumienie zezwala na stosowanie takiego tradycyjnego określenia w stosunku do danego wina. Jednak wymóg ten:

(a) nie ma zastosowania do znaków towarowych, które zgodnie z prawem i w dobrej wierze zostały zarejestrowane w Australii, lub które przed podpisaniem niniejszego Porozumienia legalnie nabyły prawa w Australii wskutek ich stosowania w dobrej wierze;

(b) nie ma zastosowania do znaków towarowych zarejestrowanych w Australii w dobrej wierze lub znaków, które nabyły prawa w Australii wskutek ich stosowania w dobrej wierze zanim dane tradycyjne określenie zostało objęte ochroną na mocy niniejszego Porozumienia, w przypadku tradycyjnych określeń zawartych w załączniku III po podpisaniu niniejszego Porozumienia; oraz

(c) nie zakazuje stosowania znaków towarowych określonych w lit. a) i b) w krajach trzecich, jeżeli zezwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze danego kraju trzeciego.

Niniejsze postanowienie nie narusza prawa Wspólnoty do stosowania odnośnych tradycyjnych określeń zgodnie z postanowieniami ust. 1 lit. b).

8. Bez ograniczania postanowień ust. 5, 6 i 7 oraz art. 23, Australia nie może zezwalać, by na potrzeby opisu i prezentacji wina stosowano na jej terytorium nazwy handlowe, które zawierają tradycyjne określenie wymienione w załączniku III lub składają się z takiego określenia. Jednak wymóg ten:

(a) nie ma zastosowania do nazw handlowych, które zgodnie z prawem i w dobrej wierze zostały zarejestrowane w Australii przed podpisaniem niniejszego Porozumienia;

(b) nie ma zastosowania do nazw handlowych, które zgodnie z prawem i w dobrej wierze zostały zarejestrowane w Australii zanim dane tradycyjne określenie zostało objęte ochroną na mocy niniejszego Porozumienia, w przypadku nazw handlowych zawartych w załączniku III po podpisaniu niniejszego Porozumienia; oraz

(c) nie zakazuje stosowania takich nazw handlowych w krajach trzecich, jeżeli zezwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze danego kraju trzeciego.

Przepisy lit. a), b) i c) nie zezwalają na stosowanie nazwy handlowej w sposób wprowadzający konsumenta w błąd.

9. Żadne postanowienie niniejszego Porozumienia nie zobowiązuje Australii do ochrony tradycyjnego określenia wymienionego w załączniku III, które nie jest lub przestało być chronione w kraju pochodzenia lub wyszło z użycia we Wspólnocie.

Art ykuł 17 Procedura przejściowa

Ochrona nazw określonych w art. 12 ust. 1 lit. a) pkt III oraz w art. 16 nie zakazuje stosowania następujących nazw w celu opisu i prezentacji wina w Australii i w krajach trzecich w przypadku, gdy zezwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze, w okresie przejściowym wynoszącym 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego Porozumienia: Amontillado, Auslese, Claret, Fino, Oloroso, Spatlese.

Art ykuł 18 Kategorie win i opisy handlowe

1. Jeżeli postanowienia niniejszego Porozumienia nie stanowią inaczej, kategorie win wymienione w załączniku IV, część A, oraz opisy handlowe wymienione w załączniku IV, część B, w Australii:

(a) są zarezerwowane dla win pochodzących ze Wspólnoty; oraz

(b) Wspólnota nie może ich stosować inaczej niż na warunkach przewidzianych wspólnotowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

2. Żadne postanowienie niniejszego Porozumienia nie zobowiązuje Australii do zastrzegania kategorii wina lub opisu handlowego wymienionego w załączniku IV, które nie jest lub przestało być zastrzeżone w kraju pochodzenia lub wyszło z użycia we Wspólnocie.

TYTUł III PRZEPISY SZCZEGÓłOWE W SPRAWIE PREZENTACJI I OPISU

Artykuł 19 Ogólna zasada

Na winach nie można zamieszczać etykiet zawierających fałszywe wyrażenia lub takie, które wprowadzają w błąd, jeśli chodzi o charakter wina, jego skład, jakość lub pochodzenie.

Art ykuł 20 Fakultatywne informacje szczegółowe

1. W przypadku handlu winem między Umawiającymi się Stronami, wino pochodzące z Australii, które:

(a) jest opatrzone oznaczeniem geograficznym wymienionym w załączniku II, część B, można opisywać lub prezentować we Wspólnocie wraz z fakultatywnymi informacjami szczegółowymi określonymi w ust. 3 pod warunkiem, że takie szczegółowe informacje stosuje się zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do producentów wina w Australii, w szczególności z Ustawą o Australian Wine and Brandy Corporation z 1980 r . , Ustawą o praktykach handlowych z 1974 r . , oraz z Kodeksem Norm dla Żywności w Australii i Nowej Zelandii; oraz

(b) nie jest opatrzone oznaczeniem geograficznym wymienionym w załączniku II, część B, można opisywać lub prezentować we Wspólnocie wraz z fakultatywnymi informacjami szczegółowymi określonymi w ust. 3 lit. d), g) i l) pod warunkiem, że takie szczegółowe informacje stosuje się zgodnie z regułami mającymi zastosowanie do producentów wina w Australii, w szczególności z Ustawą o Australian Wine and Brandy Corporation z 1980 r . , Ustawą o praktykach handlowych z 1974 r . , oraz z Kodeksem Norm dla Żywności w Australii i Nowej Zelandii.

2. W przypadku handlu winem między Umawiającymi się Stronami, wino pochodzące ze Wspólnoty, które:

(a) jest opatrzone oznaczeniem geograficznym wymienionym w załączniku II, część A, można opisywać lub prezentować w Australii wraz z fakultatywnymi informacjami szczegółowymi określonymi w ust. 3 pod warunkiem, że wino takie jest opatrzone etykietą zgodnie z rozdziałem II tytułu V oraz z załącznikami VII i VIII rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 i z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 753/2002, oraz że stosowane szczegółowe informacje nie są fałszywe i nie wprowadzają konsumentów w błąd w rozumieniu Ustawy o Australian Wine and Brandy Corporation z 1980 r. i Ustawy o praktykach handlowych z 1974 r . ; oraz

(b) nie jest opatrzone oznaczeniem geograficznym wymienionym w załączniku II, część A, można opisywać lub prezentować w Australii wraz z fakultatywnymi informacjami szczegółowymi określonymi w ust. 3 lit. d), g) i l) pod warunkiem, że wino takie jest opatrzone etykietą zgodnie z rozdziałem II tytułu V oraz z załącznikami VII i VIII rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 i z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 753/2002, oraz że stosowane szczegółowe informacje nie są fałszywe i nie wprowadzają konsumentów w błąd w rozumieniu Ustawy o Australian Wine and Brandy Corporation z 1980 r. i Ustawy o praktykach handlowych z 1974 r.

3. Fakultatywne dane szczegółowe, o których mowa w ust. 1 i 2 to:

(a) rocznik, według roku zbiorów winogron, pod warunkiem, że przynajmniej 85 % wina uzyskano z winogron zebranych w danym roku, z wyjątkiem win wspólnotowych otrzymywanych z winogron zebranych zimą, kiedy należy wskazać raczej rok, w którym rozpoczął się dany rok gospodarczy, a nie rocznik;

(b) nazwa odmiany winorośli lub jej synonim, zgodnie z art. 22;

(c) określenie dotyczące nagrody, medalu lub konkursu, natomiast w przypadku australijskiej nagrody, medalu lub konkursu — wskazanie, że informacja o konkursie została przekazana właściwemu organowi we Wspólnocie;

(d) wskazanie rodzaju produktu, jak określono w załączniku VI;

(e) nazwa winnicy;

(f) w przypadku wina pochodzącego z terytorium Wspólnoty — nazwa gospodarstwa, w którym uprawia się winorośl, pod warunkiem, że winogrona pochodzą z tego gospodarstwa i tam zachodzi fermentacja;

(g) specyficzna barwa wina;

(h) miejsce butelkowania wina;

(i) z zastrzeżeniem załącznika VIII, wskazanie metody produkcji wina;

(j) tradycyjne określenia Wspólnoty wymienione w załączniku III;

(k) w przypadku Australii, określenie wina gatunkowego wymienione w załączniku V;

(l) nazwisko, tytuł i adres osoby, która brała udział w sprzedaży wina.

Art ykuł 21 Prezentacja

1. Umawiające się Strony uzgadniają, że w przypadku, gdy szczegółowe informacje muszą być obowiązkowo zamieszczone na etykiecie wina na mocy obowiązujących przepisów ustawowych i wykonawczych importującej Umawiającej się Strony, w tym samym polu widzenia lub na zbiorniku z winem można zamieścić inne szczegółowe informacje.

2. Niezależnie od przepisów ust.1, jeżeli określenie wina gatunkowego wymienione w załączniku V zamieszcza się w ramach podstawowego oznaczenia handlowego na etykiecie wina, należy je obowiązkowo zamieścić w tym samym polu widzenia co oznaczenie geograficzne dla Australii wymienione w załączniku II, część B, stosując czcionkę o tym samym rozmiarze. Do celów niniejszego ustępu, „podstawowe oznaczenie handlowe” to oznaczenie produktu zamieszczane na części zbiornika z winem lub opakowania, które ma być prezentowane konsumentowi w ramach normalnej ekspozycji.

3. Umawiające się Strony uzgadniają, że szczegółowe informacje określone w ust. 1, w tym określenie wina gatunkowego wymienione w załączniku V, można zamieścić dodatkowo w jakimkolwiek miejscu na zbiorniku z winem, nawet jeżeli występują w tym samym polu widzenia co oznaczenie geograficzne wymienione w załączniku II.

4. Wspólnota zgadza się, by wino pochodzące z Australii mogło być opisywane lub prezentowane we Wspólnocie wraz ze szczegółowymi informacjami dotyczącymi liczby standardowych drinków w winie, pod warunkiem, że szczegółowe informacje są zamieszczane zgodnie z regułami mającymi zastosowanie do producentów wina w Australii, w szczególności z Ustawą o Australian Wine and Brandy Corporation z 1980 r . , Ustawą o praktykach handlowych z 1974 r . , oraz z Kodeksem Norm dla Żywności w Australii i Nowej Zelandii.

Art ykuł 22 Odmiany winorośli

1. Każda Umawiająca się Strona zgadza się zezwolić na stosowanie na jej terytorium przez drugą Umawiającą się Stronę nazw jednej lub większej liczby odmian winorośli lub, w stosownych przypadkach, ich synonimów, na potrzeby opisu i prezentacji wina, z zastrzeżeniem następujących warunków:

(a) nazwy odmian winorośli lub ich synonimy zamieszczone są w klasyfikacji odmian sporządzonej przez Międzynarodowe Biuro ds. Wina i Winorośli (OIV), Międzynarodową Unię Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV) lub Międzynarodowy Zarząd ds. Zasobów Genetycznych Roślin (IGPBR);

(b) w przypadku, gdy wino nie składa się w całości z odmiany (odmian) określonej daną nazwą lub jej synonimem, przynajmniej 85 % wina uzyskuje się z tej odmiany (odmian), po odjęciu ilości produktów używanych do ewentualnego słodzenia i kultur mikroorganizmów (ich ilość nie może stanowić więcej niż 5 % wina);

(c) każda nazwa odmiany (odmian) winorośli lub jej synonim, zamieszczone na etykiecie, muszą występować w składzie wina w proporcji większej niż odmiana czy odmiany niewymienione na etykiecie;

(d) w przypadku, gdy podane są nazwy dwóch lub większej ilości odmian winorośli lub ich synonimy, należy je wymienić malejąco według objętości, stosując do tego celu czcionkę dowolnych rozmiarów;

(e) nazwy odmian winorośli lub ich synonimy należy zamieścić w tym samym polu widzenia lub na zewnątrz, zależnie od wewnętrznych przepisów kraju eksportującego;

(f) nazw odmian lub ich synonimów nie wolno stosować w sposób, który mógłby wprowadzić konsumentów w błąd co do pochodzenia wina. W tym celu, Umawiające się Strony mogą określić praktyczne warunki stosowania nazw.

2. Niezależnie od przepisów ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 lit. a) pkt I i art. 12 ust. 1 lit. b) pkt I, Umawiające się Strony uzgadniają, co następuje:

(a) w przypadku, gdy nazwa odmiany winorośli lub jej synonim zawiera wspólnotowe oznaczenie geograficzne wymienione w załączniku II, część A, lub składa się z takiego oznaczenia, Australia może stosować daną nazwę odmiany winorośli lub jej synonim na potrzeby opisu i prezentacji wina pochodzącego z terytorium Australii, jeżeli dana nazwa odmiany winorośli lub jej synonim znajduje się w załączniku VII; oraz

(b) w przypadku, gdy nazwa odmiany winorośli lub jej synonim zawiera australijskie oznaczenie geograficzne wymienione w załączniku II, część B, lub składa się z takiego oznaczenia, Wspólnota może stosować daną nazwę odmiany winorośli lub jej synonim na potrzeby opisu i prezentacji wina pochodzącego z jej terytorium, jeżeli danej nazwy odmiany winorośli lub jej synonimu użyto w dobrej wierze, przed dniem wejścia w życie niniejszego Porozumienia.

3. Niezależnie od postanowień art. 12 oraz niniejszego artykułu, Umawiające się Strony uzgadniają, że w okresie przejściowym, który się kończy 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego Porozumienia, nazwę „ Hermitage ” można stosować dla win pochodzących z Australii jako synonim dla odmiany winorośli „ Shiraz ”, do celów sprzedaży w krajach spoza terytorium Wspólnoty, jeżeli pozwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze Australii oraz innych krajów i pod warunkiem, że sposób użycia tej nazwy nie skutkuje wprowadzeniem konsumentów w błąd.

4. Niezależnie od postanowień niniejszego artykułu, Umawiające się Strony uzgadniają, że w okresie przejściowym, który się kończy 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego Porozumienia, nazwę odmiany winorośli „ Lambrusco ” można stosować dla win pochodzących z Australii jako opis typu wina tradycyjnie wytwarzanego i sprzedawanego pod tą nazwą w krajach spoza terytorium Wspólnoty, jeżeli pozwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze Australii oraz innych krajów i pod warunkiem, że sposób użycia tej nazwy nie powoduje wprowadzenia konsumentów w błąd.

Art ykuł 23 Określenia win gatunkowych

Australia m oże używać określeń wymienionych w załączniku V w celu opisu i prezentacji wina pochodzącego z Australii, zgodnie z warunkami stosowania określonymi w tym załączniku oraz z przepisami art. 20.

Art ykuł 24 Wina pochodzące z Australii z oznaczeniem geograficznym

Bez uszczerbku dla bardziej restrykcyjnych przepisów prawa australijskiego, Umawiające się Strony uzgadniają, że Australia może stosować oznaczenia geograficzne wymienione w załączniku II, część B, w celu opisu i prezentacji wina pochodzącego z Australii, na następujących warunkach:

(a) w przypadku użycia jednego oznaczenia geograficznego, przynajmniej 85 % wina pozyskuje się z winogron zebranych w danej jednostce geograficznej;

(b) w przypadku użycia maksymalnie trzech oznaczeń geograficznych dla tego samego wina:

I. przynajmniej 95 % wina pozyskuje się z winogron zebranych w tych samych jednostkach geograficznych, z zastrzeżeniem, że przynajmniej 5 % wina przypada na jedno ze wskazanych oznaczeń geograficznych; oraz

II. oznaczenia geograficzne na etykiecie należy wymienić malejąco, według objętości.

Art ykuł 25 Egzekwowanie przestrzegania wymogów w zakresie etykietowania

1. Jeżeli opis lub prezentacja wina, w szczególności na etykiecie czy też w dokumentach urzędowych lub handlowych bądź w reklamie, narusza postanowienia niniejszego Porozumienia, Umawiające się Strony zobowiązane są zastosować konieczne środki administracyjne lub postępowanie sądowe zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

2. Środki i postępowanie określone w ust. 1 podejmuje się w szczególności w następujących przypadkach:

(a) gdy tłumaczenie opisów przewidzianych przepisami prawa wspólnotowego lub australijskiego na język lub języki drugiej Umawiającej się Strony skutkuje pojawieniem się słowa, które może wprowadzać w błąd, co do pochodzenia, rodzaju lub jakości wina w ten sposób opisanego lub zaprezentowanego;

(b) gdy opisy, znaki towarowe, nazwy, napisy lub ilustracje, które w sposób bezpośredni lub pośredni podają fałszywe lub wprowadzające w błąd informacje co do miejsca wytworzenia, pochodzenia, rodzaju, odmiany winorośli lub istotnych właściwości wina, znajdują się na zbiornikach lub opakowaniach, w reklamie czy też w dokumentach urzędowych lub handlowych dotyczących win, których nazwy podlegają ochronie na mocy niniejszego Porozumienia;

(c) gdy stosowane jest opakowanie, które wprowadza w błąd co do pochodzenia wina.

Art ykuł 26 Utrzymanie istniejącego stanu

Umawiające się Strony nie mogą wprowadzać do swoich krajowych prawodawstw warunków, które byłyby mniej korzystne od tych przewidzianych w niniejszym Porozumieniu lub w ich wewnętrznym prawodawstwie obowiązującym w dniu podpisania tego Porozumienia, zwłaszcza w prawodawstwie określonym w załączniku IX, odnoszącym się do opisu, prezentacji, pakowania lub składu win drugiej Umawiającej się Strony.

T YTUŁ IV WYMOGI W ZAKRESIE CERTYFIKACJI

ART ykuł 27 Certyfikacja

1. Wspólnota bezterminowo zezwala na przywóz wina pochodzącego z Australii zgodnie z przepisami dotyczącymi procedury uproszczonej, ustanowionymi w drugim akapicie art. 24 ust. 2 i art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi produktami w sektorze wina. W tym celu, oraz zgodnie ze wspomnianymi przepisami, Australia:

(a) zobowiązana jest dostarczyć dokumenty certyfikacyjne oraz raport z analizy przez właściwy organ; lub

(b) gdy właściwy organ określony w lit. a) upewni się, że indywidualni producenci są kompetentni do wykonywania takiego zakresu obowiązków:

I. indywidualnie uznaje producentów, którzy mogą sporządzać dokumenty certyfikacyjne i raporty z analiz;

II. nadzoruje i kontroluje zatwierdzonych producentów;

III. dwa razy w roku, w styczniu i lipcu, dostarcza Komisji nazwy i adresy zatwierdzonych producentów wraz z ich urzędowymi numerami rejestracji;

IV. niezwłocznie informuje Komisję o wszelkich zmianach w nazwach i adresach zatwierdzonych producentów; oraz

V. niezwłocznie powiadamia Komisję o cofnięciu zezwolenia producentowi.

2. Niezależnie od przepisów art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 odnoszących się do uproszczonego formularza VI 1, obowiązuje podanie tylko następujących informacji:

(a) w rubryce 2 dokumentu certyfikacyjnego, nazwa (nazwisko) i adres importera lub odbiorcy;

(b) w rubryce 6 dokumentu certyfikacyjnego, „opis produktu” zawierający: nominalne stężenie (np. 75cl), oznaczenie handlowe (tj. „wino australijskie”), chronione oznaczenie geograficzne (patrz załącznik II, część B), określenie wina gatunkowego (patrz załącznik V), nazwa odmiany (odmian) winorośli i rocznik, jeżeli są zamieszczone na etykiecie;

(c) w rubryce 11 dokumentu certyfikacyjnego, niepowtarzalny numer analizy nadany przez właściwy organ australijski.

3. Na potrzeby niniejszego artykułu, właściwym organem w przypadku Australii jest Australian Wine and Brandy Corporation lub inny organ (lub organy) wyznaczony do tego celu przez Australię.

4. Z zastrzeżeniem postanowień art. 28, Wspólnota nie obejmuje przywozu wina pochodzącego z Australii bardziej restrykcyjnym systemem certyfikacji niż ten, który był stosowany do takiego przywozu we Wspólnocie w dniu 1 marca 1994 r., i który może być stosowany do win przywożonych z innych krajów dysponujących równorzędnym nadzorem i środkami kontroli.

5. Z zastrzeżeniem przepisów art. 28, Australia nie obejmuje przywozu wina pochodzącego ze Wspólnoty bardziej restrykcyjnym systemem certyfikacji niż ten, który był stosowany do takiego przywozu w Australii w dniu 1 stycznia 1992 r., i który może być stosowany do win przywożonych z innych krajów dysponujących równorzędnym nadzorem i środkami kontroli.

Art ykuł 28 Certyfikacja tymczasowa

1. Umawiające się Strony zastrzegają sobie prawo wprowadzenia tymczasowych dodatkowych wymogów w zakresie certyfikacji w odpowiedzi na uzasadnione zagrożenia porządku publicznego, jak zdrowie lub ochrona konsumenta, lub w celu przeciwdziałania nadużyciom finansowym. W tym przypadku, druga Umawiająca się Strona otrzymuje właściwe informacje w odpowiednim czasie, w celu umożliwienia jej zastosowania się do takich dodatkowych wymogów.

2. Umawiające się Strony uzgadniają, że stosowanie takich wymogów nie może wykraczać poza okres niezbędny do zareagowania na określone zagrożenie porządku publicznego, w odpowiedzi na które zostały wprowadzone.

T YTUŁ V ZARZąDZANIE POROZUMIENIEM

ART ykuł 29 Współpraca Umawiających się Stron

1. Umawiające się Strony utrzymują bezpośrednie kontakty we wszystkich sprawach związanych z niniejszym Porozumieniem, wykorzystując w tym celu swoje przedstawicielskie organy oraz Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 30. W szczególności, Umawiające się Strony starają się rozwiązać spory wynikłe z niniejszego Porozumienia, korzystając w pierwszej kolejności z pośrednictwa swoich organów przedstawicielskich lub Wspólnego Komitetu.

2. Australia wyznacza na swój organ reprezentacyjny Departament Rolnictwa, Rybołówstwa i Leśnictwa (lub jakąkolwiek agencję powołaną w miejsce tego departamentu przez rząd Australii). Wspólnota wyznacza na swój organ reprezentacyjny Dyrekcję Generalną ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich przy Komisji Europejskiej. Umawiające się Strony zobowiązane są wzajemnie się informować o zmianie organu reprezentacyjnego.

3. Australia, reprezentowana przez Departament Rolnictwa, Rybołówstwa i Leśnictwa, oraz Wspólnota:

(a) mogą dokonywać zmian w załącznikach i Protokole do niniejszego Porozumienia. Załącznik lub Protokół uważa się za zmieniony z dniem wspólnie ustalonym przez Umawiające się Strony;

(b) mogą uzgadniać praktyczne warunki, o których mowa w art. 13 ust. 6 i art. 22 ust. 1 lit. f);

(c) przekazują sobie wzajemnie pisemne informacje o zamiarze wprowadzenia nowych przepisów lub zmian do obowiązujących przepisów dotyczących porządku publicznego, jak zdrowie lub ochrona konsumenta, mających wpływ na sektor wina;

(d) przekazują sobie wzajemnie pisemne informacje o środkach ustawodawczych lub administracyjnych, oraz o decyzjach sądowych dotyczących stosowania niniejszego Porozumienia, jak również o środkach przyjętych na podstawie takich decyzji; oraz

(e) mogą uzgodnić, że odesłanie do przepisu ustawowego lub wykonawczego zawarte w postanowieniu niniejszego Porozumienia należy traktować jako odesłanie do tego przepisu wraz z późniejszymi zmianami i obowiązującego w określonym dniu po podpisaniu tego Porozumienia.

Art ykuł 30 Wspólny Komitet

1. Ustanawia się Wspólny Komitet, składający się z przedstawicieli Wspólnoty i Australii.

2. Wspólny Komitet może formułować zalecenia i przyjmować decyzje na zasadzie jednomyślności. Sam określa swój regulamin. Zbiera się na wniosek którejkolwiek z Umawiających się Stron, na przemian we Wspólnocie i Australii, w terminie, w miejscu oraz w sposób (może to być również wideokonferencja) ustalony wspólnie przez Umawiające się Strony, lecz nie później niż 90 dni od przedstawienia wniosku.

3. Wspólny Komitet może podejmować decyzje:

(a) o zmianie załączników i Protokołu do niniejszego Porozumienia. Załączniki lub Protokół uważa się za zmienione z dniem ustalonym przez Umawiające się Strony;

(b) w sprawie praktycznych warunków, o których mowa w art. 13 ust. 6 i art. 22 ust. 1 lit. f); oraz

(c) może zdecydować, że odesłanie do przepisu ustawowego lub wykonawczego zawarte w postanowieniu niniejszego Porozumienia należy traktować jako odesłanie do tego przepisu wraz z późniejszymi zmianami i obowiązującego w określonym dniu po podpisaniu tego Porozumienia.

4. Wspólny Komitet dba również o prawidłowe funkcjonowanie niniejszego Porozumienia i może rozpatrywać sprawy związane z jego wdrożeniem i wykonaniem . W szczególności odpowiada za:

(a) wymianę informacji między Umawiającymi się Stronami, w celu optymalizacji funkcjonowania niniejszego Porozumienia;

(b) zalecanie propozycji w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Umawiających się Stron w odniesieniu do sektora wina lub alkoholi;

(c) ustalanie wykazu opłat i wydatków, o których mowa w art. 10 ust. 9 i art. 38 ust. 7.

5. Wspólny Komitet może omawiać wszelkie sprawy będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w odniesieniu do sektora wina.

6. Wspólny Komitet może ułatwiać kontakty między producentami wina a przedstawicielami danej branży Umawiających się Stron.

Art ykuł 31 Stosowanie i funkcjonowanie Porozumienia

Umawiające się Strony wyznaczają punkty kontaktowe określone w załączniku X, odpowiadające za stosowanie i funkcjonowanie niniejszego Porozumienia.

Art ykuł 32 Wzajemna pomoc Umawiających się Stron

1. Jeżeli jedna z Umawiających się Stron ma powody, by podejrzewać, że:

(a) wino lub partia win określonych w art. 2, która jest lub była przedmiotem handlu między Australią a Wspólnotą, jest niezgodna z przepisami regulującymi sektor wina we Wspólnocie lub w Australii, lub z postanowieniami niniejszego Porozumienia; oraz

(b) taki brak zgodności ma szczególne znaczenie dla drugiej Umawiającej się Strony i może skutkować podjęciem środków administracyjnych lub wszczęciem postępowania sądowego,

dana Umawiająca się Strona, za pośrednictwem swojego punktu kontaktowego, niezwłocznie informuje o tym punkt kontaktowy lub inne właściwe organy drugiej Umawiającej się Strony.

2. Do informacji, które należy dostarczyć zgodnie z ust. 1, należy załączyć dokumenty urzędowe, handlowe lub inne właściwe dokumenty; należy również wskazać rodzaj środków administracyjnych lub postępowania sądowego, które w razie konieczności mogą zostać podjęte. Informacja taka zawiera w szczególności następujące dane dotyczące odnośnego wina:

(a) producenta lub osobę, która znajduje się w posiadaniu wina;

(b) skład i właściwości organoleptyczne wina;

(c) opis i prezentację wina;

(d) szczegóły dotyczące braku zgodności z przepisami w sprawie produkcji i sprzedaży.

T YTUŁ VI POSTANOWIENIA OGÓLNE

ART ykuł 33 Wina w tranzycie

T ytuły I, II, III i IV nie mają zastosowania do win, które:

(a) są przewożone w tranzycie przez terytorium jednej z Umawiających się Stron; lub

(b) pochodzą z terytorium jednej z Umawiających się Stron, i które są przesyłane w małych ilościach między Umawiającymi się Stronami, na warunkach i zgodnie z procedurami przewidzianymi w pkt II Protokołu.

Art ykuł 34 Porozumienie WTO

Niniejsze Porozumienie nie narusza praw i obowiązków Umawiających się Stron wynikających z Porozumienia WTO.

Art ykuł 35 Środki sanitarne i fitosanitarne

1. Postanowienia niniejszego Porozumienia nie naruszają prawa Umawiających się Stron do podejmowania środków sanitarnych i fitosanitarnych koniecznych do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt i roślin, pod warunkiem, że środki takie są zgodne z postanowieniami Porozumienia w sprawie Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych, zawartego w załączniku 1A do Porozumienia WTO.

2. Każda Strona podejmuje starania, by w ramach procedur określonych w art. 29 możliwie jak najszybciej poinformować drugą Stronę o zmianach, które mają związek z winem sprzedawanym na jej terytorium i mogą prowadzić do przyjęcia środków koniecznych do ochrony zdrowia lub życia ludzi, zwierząt i roślin, zwłaszcza środków dotyczących określenia specjalnych limitów zanieczyszczeń i pozostałości, w celu uzgodnienia wspólnego podejścia.

3. Bez uszczerbku dla ust. 2, w przypadku gdy jedna Umawiająca się Strona podejmuje lub proponuje pilne podjęcie środków sanitarnych i fitosanitarnych uwagi na fakt, że zatwierdzona praktyka enologiczna, proces lub wymóg w zakresie składu zagraża zdrowiu ludzi, dana Umawiająca się Strona zobowiązana jest powiadomić o tym drugą Umawiającą się Stronę za pośrednictwem właściwych organów reprezentacyjnych lub Wspólnego Komitetu w terminie 30 dni od podjęcia lub zaproponowania takiego pilnego środka, zależnie od potrzeby podyktowanej sytuacją, w celu uzgodnienia wspólnego podejścia.

Art ykuł 36 Zakres terytorialny

Niniejsze Porozumienie ma zastosowanie, z jednej strony, do terytoriów, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, na warunkach ustanowionych w tym Traktacie, oraz do terytorium Australii, z drugiej strony.

Art ykuł 37 Konsultacje

1. Jeżeli w opinii jednej z Umawiających się Stron, druga Umawiająca się Strona nie wywiązała się ze zobowiązań wynikających z niniejszego Porozumienia, natomiast rozwiązanie danej kwestii spornej na podstawie art. 29 ust. 1 było niemożliwe, Strona ta może wystąpić z pisemnym wnioskiem o konsultacje z drugą Umawiającą się Stroną. W terminie 30 dni od otrzymania takiego wniosku, Umawiające się Strony podejmują wzajemne konsultacje, w celu rozwiązania kwestii spornej.

2. Umawiająca się Strona, która żąda konsultacji, przedstawia drugiej Umawiającej się Stronie wszelkie informacje niezbędne do szczegółowego zbadania danej sprawy.

3. W przypadkach, gdy jakakolwiek zwłoka mogłaby stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi lub osłabić skuteczność środków mających na celu kontrolę nadużyć finansowych, Umawiająca się Strona może podjąć właściwe przejściowe środki ochronne pod warunkiem, że konsultacje będą miały miejsce bezpośrednio po podjęciu takich środków.

4. Jeżeli sporna kwestia nie zostanie rozwiązana w terminie 60 dni od otrzymania wniosku o konsultacje, Umawiające się Strony mogą za obopólną zgodą:

(a) przedłużyć okres konsultacji; lub

(b) skierować sprawę do rozpatrzenia przez właściwy organ.

Art ykuł 38 Arbitraż

1. Jeżeli rozwiązanie spornej kwestii zgodnie z art. 37 (innej niż zastrzeżenie, o którym mowa w art. 9) jest niemożliwe, Umawiające się Strony mogą, za obopólną zgodą, skierować sprawę do arbitrażu, mając 60 dni na wzajemne powiadomienie się o wyznaczeniu arbitra z zastosowaniem kryteriów określonych w ust. 4.

2. W terminie 30 dni od wyznaczenia drugiego arbitra, obaj arbitrzy wyznaczeni zgodnie z ust. 1 wyznaczają trzeciego arbitra za obopólną zgodą. Jeżeli pierwsi dwaj arbitrzy nie mogą dojść do porozumienia w sprawie wyznaczenia trzeciego arbitra, Umawiające się Strony wspólnie podejmują decyzję o wyznaczeniu trzeciego arbitra w terminie 30 dni.

3. Jeżeli Umawiające się Strony nie mogą dojść do porozumienia w sprawie wyboru trzeciego arbitra w terminie 30 dni, jak określono w ust. 3, koniecznego wyboru dokonuje Prezes lub Członek Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (mając na uwadze kolejność według starszeństwa) na wniosek jednej z Umawiających się Stron w terminie kolejnych 60 dni, stosując przy tym kryteria określone w ust. 5, zgodnie z praktyką obowiązującą w Trybunale.

4. Wyznaczony trzeci arbiter przewodniczy procedurze arbitrażowej i musi posiadać kwalifikacje w dziedzinie prawa. Arbitrzy (oprócz arbitra występującego w charakterze przewodniczącego) muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje w dziedzinie będącej przedmiotem rozważań panelu arbitrażowego.

5. W terminie 30 dni od wyboru trzeciego arbitra, wszyscy trzej arbitrzy określają wspólnie reguły procedury roboczej dla arbitrażu, uwzględniając przy tym fakultatywne reguły arbitrażu w sporach między dwoma państwami Stałego Trybunału Arbitrażowego, z zastrzeżeniem, że Umawiające się Strony mogą w każdej chwili odstąpić od reguł procedury roboczej lub je zmienić za obopólną zgodą.

6. Trzej arbitrzy formułują wnioski w danej sprawie w terminie maksymalnie 90 dni od wyznaczenia trzeciego arbitra. Wnioski takie formułuje się na podstawie decyzji większości. W swoich wnioskach arbitrzy podają przede wszystkim ustalenia przewidziane w art. 9 ust. 3.

7. Umawiające się Strony pokrywają na równi koszty arbitrażu, w tym koszty związane z wynagrodzeniem arbitrów. Opłaty i wydatki arbitrów pokrywa się zgodnie z taryfami ustanowionymi przez Wspólny Komitet.

8. Decyzja arbitrów jest ostateczna i wiążąca.

9. Umawiające się Strony mogą skierować do arbitrażu na mocy niniejszego artykułu każdą inną sprawę dotyczącą dwustronnego handlu winem, podejmując taką decyzję za obopólną zgodą.

Art ykuł 39 Współpraca w sektorze wina

1. Umawiające się Strony mogą za obopólną zgodą dokonać zmiany niniejszego Porozumienia, w celu wzmocnienia poziomu współpracy w sektorze wina. Strony uzgadniają, że przystąpią do konsultacji mających na celu harmonizację przepisów dotyczących wymogów w zakresie etykietowania wina.

2. W ramach niniejszego Porozumienia, każda z Umawiających się Stron może przedstawić propozycje dotyczące poszerzenia zakresu współpracy, uwzględniając doświadczenie zdobyte podczas stosowania niniejszego Porozumienia.

Art ykuł 40 Istniejące zapasy

Win a, które w momencie wejścia w życie niniejszego Porozumienia lub po zakończeniu odpowiednich okresów przejściowych przewidzianych w art. 15, 17 lub 22 ust. 3 i 4 zostały legalnie wyprodukowane, opisane i zaprezentowane, ale w sposób zakazany na mocy niniejszego Porozumienia, mogą być sprzedawane z zastrzeżeniem następujących warunków:

(a) jeżeli wino zostało wyprodukowane przy zastosowaniu jednej lub kilku praktyk enologicznych lub procesów niewymienionych w załączniku I, wina można sprzedawać do wyczerpania zapasów;

(b) jeżeli wina są opisane i zaprezentowane przy użyciu określeń zakazanych na mocy niniejszego Porozumienia, wina mogą być sprzedawane:

I. przez hurtowników:

A wina słodkie – przez okres pięciu lat;

B. inne wina – przez okres trzech lat;

II. przez sprzedawców detalicznych – do wyczerpania zapasów.

Art ykuł 41 Porozumienie

Protokół i załączniki dodane do niniejszego Porozumienia stanowią jego integralną część.

Art ykuł 42 Autentyczne wersje językowe

Niniejsze Porozumienie sporządzono w dwóch egzemplarzach, w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne.

Art ykuł 43 Wygaśnięcie Porozumienia z 1994 r.

Umawiające się Strony uzgadniają, że z dniem wejścia w życie niniejszego Porozumienia, wygasają następujące instrumenty:

(a) Porozumienie między Australią a Wspólnotą Europejską w sprawie handlu winem oraz Protokół do tego Porozumienia, sporządzonego w Brukseli i Canberra (w dniach 26–31 stycznia 1994 r.);

(b) listy wymienione w związku z Porozumieniem, sporządzone w Brukseli i Canberra (w dniach 26–31 stycznia 1994 r.), zatytułowane:

I. wymiana listów w sprawie warunków regulujących produkcję i znakowanie win musujących „fermentujących w butelkach” pochodzących z Australii;

II. wymiana listów w sprawie warunków regulujących produkcję i znakowanie australijskich win opisanych i prezentowanych przy użyciu terminu „botrytis” lub podobnych, „noble late harvested” lub „special late harvested”;

III. wymiana listów dotycząca art. 8 i 14 Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem;

IV. wymiana listów dotycząca związku pomiędzy Porozumieniem między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem i art. 24 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS);

V. wymiana listów dotycząca Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem;

VI. wymiana listów w sprawie użycia w Australii terminu „Frontignac”.

Art ykuł 44 Wejście w życie

1. Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony przekazały sobie pisemne notyfikacje, że spełniono odnośne wymogi warunkujące jego wejście w życie.

2. Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejsze Porozumienie, wręczając drugiej Umawiającej się Stronie pisemne wypowiedzenie z rocznym wyprzedzeniem.

ZAŁĄCZNIK I

Praktyki enologiczne określone w art. 5

Część A Wina pochodzące z Australii

1. Wykaz enologicznych praktyk i procesów dopuszczonych dla win pochodzących z Australii, na warunkach ustanowionych przepisami australijskimi, w szczególności Ustawą o Australian Wine and Brandy Corporation z 1980 r., Ustawą o praktykach handlowych z 1974 r., oraz z Kodeksem Norm dla Żywności w Australii i Nowej Zelandii (chyba że niniejsze Porozumienie stanowi inaczej), wraz z następującymi wymaganiami:

1. napowietrzanie lub musowanie przy użyciu argonu, azotu lub tlenu;

2. obróbka cieplna;

3. stosowanie w winach wytrawnych, oraz w ilościach nieprzekraczających 5 %, świeżych osadów, które są zdrowe i nierozcieńczone oraz zawierają drożdże pozostałe z niedawnego procesu produkcji wytrawnego wina;

4. odwirowywanie i filtracja, z obojętnym czynnikiem filtrującym i bez niego, pod warunkiem, że w produkcie poddanym takiej obróbce nie występują żadne niepożądane pozostałości;

5. stosowanie drożdży do produkcji wina;

6. stosowanie dwutlenku węgla, argonu lub azotu, oddzielnie lub razem, w celu stworzenia obojętnej atmosfery i obróbki produktu osłanianego od powietrza;

7. dodawanie kultur mikroorganizmów, w tym martwych drożdży, nawet z jedną lub kilkoma z poniższych substancji, wspomagających wzrost drożdży:

- wodorofosforan(V) diamonu lub siarczan(VI) amonu,

- siarczek amonu lub wodorosiarczan(IV) amonu,

- chlorowodorek tiaminy;

8. stosowanie bakterii kwasu winnego w zawiesinie winnej;

9. dodanie dwutlenku węgla, pod warunkiem, że zawartość dwutlenku węgla w winie poddanym takiej obróbce nie przekracza 2 gramów na litr;

10. stosowanie, na warunkach ustanowionych w przepisach wspólnotowych, dwutlenku siarki, wodosiarczanu(IV) potasu lub disiarczanu(IV) potasu, które mogą być również zwane dwusiarczkiem potasu lub pirosiarczynem potasu;

11. dodanie kwasu sorbinowego lub sorbatu potasu, pod warunkiem, że końcowa zawartość kwasu sorbinowego produktu po obróbce w momencie wypuszczenia na rynek w celu bezpośredniego spożycia przez ludzi nie przekracza 200 miligramów na litr;

12. dodanie maksymalnie 300 miligramów na litr kwasu L-askorbinowego lub kwasu erytorbinowego (kwasu izoaskorbinowego);

13. dodanie kwasu cytrynowego do celów stabilizacji wina, pod warunkiem, że końcowa zawartość w winie po obróbce nie przekracza 1 grama na litr;

14. stosowanie kwasu winowego, kwasu mlekowego lub kwasu jabłkowego w celu zakwaszenia, pod warunkiem, że wstępny poziom kwasowości nie wzrósł powyżej 4,0 gramów na litr wyrażony w kwasie winowym;

15. klaryfikowanie przy użyciu jednej lub kilku z następujących substancji do użytku winiarskiego:

- jadalna żelatyna,

- karuk,

- kazeina i kazeinat potasowy,

- mleko lub mleko zagęszczone niesłodzone,

- albumina zwierzęca,

- glina bentonitowa,

- ditlenek krzemu jako żel lub roztwór koloidalny,

- glinka kaolinowa,

- tanina,

- enzymy pektynolityczne,

- enzymy zatwierdzone do użycia w żywności;

16. dodanie taniny;

17. poddanie działaniu węgla drzewnego do użytku winiarskiego (węgiel aktywny);

18. obróbka:

- win białych i różowych, przy użyciu żelazocyjanku potasu,

- win czerwonych, przy użyciu żelazocyjanku potasu lub fitynianu wapnia, pod warunkiem, że wino po takiej obróbce zawiera pozostałość żelaza;

19. dodanie maksymalnie 100 miligramów na litr kwasu metahydroksybutanoidowego;

20. użycie, do produkcji wina musującego uzyskanego przez fermentację w butelce i przy użyciu osadów oddzielonych przez odlewanie:

- aligianu wapnia, lub

- aligianu potasu;

21. dodanie biwinianu potasu, w celu wspomożenia wytrącania się winianu;

22. użycie preparatów ściany komórkowej drożdży w maksymalnej ilości 40 gramów na hektolitr;

23. użycie poliwinylopolipirolidionu, pod warunkiem, że wino po takiej obróbce nie zawiera więcej niż 100 miligramów na litr poliwinylopolipirolidionu;

24. użycie siarczanu(VI) miedzi w celu wyeliminowania wad smaku lub zapachu w winie, maksymalnie do 1 grama na hektolitr, pod warunkiem, że zawartość miedzi w winie po takiej obróbce nie przekracza 1 miligrama na litr;

25. dodanie karmelu w celu wzmocnienia barwy win słodkich;

26. dodanie destylatu winnego lub z suszonych winogron, lub obojętnego alkoholu winnego pochodzenia, w celu produkcji win słodkich;

27. dodanie moszczu gronowego i skoncentrowanego moszczu gronowego dla osłodzenia wina;

28. użycie węglanu wapnia w celu odkwaszenia;

29. użycie żywic kationitowych do stabilizacji wina, pod warunkiem, że żywice takie są wystarczająco stabilne, by nie przekazywać do wina substancji w ilościach, które mogłyby zagrażać zdrowiu ludzi[5];

30 użycie kawałków dębu;

31 użycie technologii wirowania stożkowego;

32 użycie gumy arabskiej / senegalskiej;

33 użycie winianu wapnia w celu odkwaszenia;

34 użycie elektrodializy;

35 użycie ureazy w celu zmniejszenia zawartości mocznika w winie;

36 użycie lizozymu;

37 użycie osmozy odwróconej;

38 użycie dimetylodiwęglanu;

39 użycie nadtlenku wodoru w soku z winogron, koncentracie winogronowym lub moszczu gronowym;

40 użycie ekstrakcji przeciwprądowej;

41 użycie białek roślinnych;

42 użycie cytrynianiu miedzi;

43 dodanie winogronowego spirytusu, winiaku i cukrów do wina musującego;

44 dodanie mistelle (alkoholizowanego moszczu gronowego).

2. Nowe lub zmienione enologiczne praktyki i procesy, wspólnie uzgodnione przez Umawiające się Strony lub Wspólny Komitet, zgodnie z procedurą określoną w art. 29 lub 30.

CZĘŚĆ B Wina pochodzące ze Wspólnoty

1. Wykaz enologicznych praktyk i procesów dopuszczonych dla win pochodzących ze Wspólnoty, na warunkach ustanowionych przepisami wspólnotowymi, w szczególności rozporządzeniem Rady (WE) nr 1493/1999 oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1622/2000, (chyba że niniejsze Porozumienie stanowi inaczej), wraz z następującymi wymaganiami:

1. napowietrzanie lub musowanie przy użyciu argonu, azotu lub tlenu;

2. obróbka cieplna;

3. stosowanie w winach wytrawnych, oraz w ilościach nieprzekraczających 5 %, świeżych osadów, które są zdrowe i nierozcieńczone oraz zawierają drożdże pozostałe z niedawnego procesu produkcji wytrawnego wina;

4. odwirowywanie i filtracja, z obojętnym czynnikiem filtrującym i bez niego, pod warunkiem, że w produkcie poddanym takiej obróbce nie występują żadne niepożądane pozostałości;

5. stosowanie drożdży do produkcji wina;

6. użycie preparatów ściany komórkowej drożdży w maksymalnej ilości 40 gramów na hektolitr;

7. użycie poliwinylopolipirolidonu w maksymalnej ilości 80 gramów na hektolitr;

8. użycie bakterii kwasu mlekowego w zawiesinie winnej;

9. dodanie jednej lub kilku z następujących substancji wspomagających wzrost drożdży:

- dodanie:

(i) ortofosforanu(V) diamonu lub siarczanu(VI) amonu w ilości 0,3 grama na litr,

(ii) siarczku amonu lub wodorosiarczanu(IV) amonu w maksymalnej ilości 0,2 grama na litr.

Produktów tych można również użyć razem, w maksymalnej ilości 0,3 grama na litr, nie naruszając powyżej określonego limitu 0,2 grama na litr;

- dodanie chlorowodorku tiaminy w maksymalnej ilości 0,6 mg/l wyrażonego jako tiamina;

10. stosowanie dwutlenku węgla, argonu lub azotu, oddzielnie lub razem, wyłącznie w celu stworzenia obojętnej atmosfery i obróbki produktu osłanianego od powietrza;

11. dodanie dwutlenku węgla, pod warunkiem, że zawartość dwutlenku węgla w winie poddanym takiej obróbce nie przekracza 2 gramów na litr;

12. stosowanie, na warunkach ustanowionych w przepisach Australii, dwutlenku siarki, wodorosiarczanu(IV) potasu lub disiarczanu(IV) potasu, które mogą być również zwane dwusiarczkiem potasu lub pirosiarczynem potasu;

13. dodanie kwasu sorbinowego lub sorbatu potasu, pod warunkiem, że końcowa zawartość kwasu sorbinowego produktu po obróbce w momencie wypuszczenia na rynek w celu bezpośredniego spożycia przez ludzi nie przekracza 200 miligramów na litr;

14. dodanie maksymalnie 250 miligramów na litr kwasu L-askorbinowego;

15. dodanie kwasu cytrynowego w celu stabilizacji wina, pod warunkiem, że końcowa zawartość w winie po obróbce nie przekracza 1 grama na litr;

16. stosowanie kwasu winowego w celu zakwaszenia, pod warunkiem, że wstępny poziom kwasowości nie wzrósł powyżej 2,5g/l wyrażony w kwasie winowym;

17. użycie jednej lub kilku z następujących substancji w celu odkwaszenia:

- neutralny winian potasu,

- wodorowęglan potasu,

- węglan wapnia, który może zawierać małe ilości podwójnej soli wapniowej kwasu L (+) winowego i kwasu L (− ) jabłkowego,

- winian wapnia lub kwas winowy,

- homogeniczny preparat kwasu winowego i węglanu wapnia, w równych częściach i drobno sproszkowany;

18. klaryfikowanie przy użyciu jednej lub kilku z następujących substancji do użytku winiarskiego:

- jadalna żelatyna,

- białka roślinne,

- karuk,

- kazeina i kazeinat potasowy,

- albumina jaja, albumina mleka,

- glina betonitowa,

- ditlenek krzemu jako żel lub roztwór koloidalny,

- glinka kaolinowa,

- tanina,

- enzymy pektynolityczne,

- enzymatyczne preparaty betaglukanazy;

19. dodanie taniny;

20. poddanie działaniu węgla drzewnego do użytku winiarskiego (węgiel aktywny), maksymalnie do 100 gramów suchego produktu na hektolitr;

21. obróbka:

- win białych i różowych, przy użyciu żelazocyjanku potasu,

- win czerwonych, przy użyciu żelazocyjanku potasu lub fitynianu wapnia, pod warunkiem, że wino po takiej obróbce zawiera pozostałość żelaza;

22. dodanie maksymalnie 100 miligramów na litr kwasu metahydroksybutanoidowego;

23. użycie akacji po zakończeniu fermentacji;

24. użycie kwasu DL-winowego, zwanego również kwasem gronowym, lub jego neutralnej soli potasowej dla wytrącenia nadmiaru wapnia;

25. użycie, do produkcji wina musującego uzyskanego przez fermentację w butelce i przy użyciu osadów oddzielonych przez odlewanie:

- aligianu wapnia, lub

- aligianu potasu;

26. użycie siarczanu(VI) miedzi w celu wyeliminowania wad smaku lub zapachu w winie, maksymalnie do 1 grama na hektolitr, pod warunkiem, że zawartość miedzi w winie po takiej obróbce nie przekracza 1 miligrama na litr;

27. dodanie wodorowinianiu potasu lub winianu wapnia, w celu wspomożenia wytrącania się winianu;

28. użycie kalafonii Aleppo, wyłącznie w celu uzyskania wina „retsina”, które może być produkowane tylko w Grecji;

29. dodanie karmelu w celu wzmocnienia barwy win słodkich;

30. użycie siarczanu(VI) wapnia do produkcji niektórych win słodkich psr, pod warunkiem, że zawartość siarczanu w winie po takiej obróbce nie przekracza 2,5 grama na litr, wyrażonego jako siarczan potasu;

31. dodanie destylatu winnego lub z suszonych winogron, lub obojętnego alkoholu winnego pochodzenia, w celu produkcji win słodkich;

32. dodanie sacharozy, skoncentrowanego moszczu gronowego lub rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego, w celu wzmocnienia naturalnej mocy alkoholowej winogron, moszczu gronowego lub wina;

33. dodanie moszczu gronowego lub rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego w celu osłodzenia wina;

34. elektrodializa w celu zagwarantowania stabilizacji wina;

35. użycie ureazy w celu zmniejszenia zawartości mocznika w winie.

36. użycie lizozymu;

37. częściowa koncentracja przez zastosowanie procesu fizycznego, w tym osmoza odwrócona, w celu wzmocnienia naturalnej mocy alkoholowej moszczu gronowego lub wina;

38. dodanie dimetylodiwęglanu (DMDC) do wina, do celów stabilizacji mikrobiologicznej;

39. użycie kawałków drewna dębowego w procesie wytwarzania wina.

2. Nowe lub zmienione enologiczne praktyki i procesy, wspólnie uzgodnione przez Umawiające się Strony lub Wspólny Komitet, zgodnie z procedurą określoną w art. 29 lub 30.

CZĘŚĆ C Techniczne dostosowania enologicznych praktyk i procesów określone w art. 6 ust. 7

Enologiczne praktyki i procesy określone w załączniku I, część B dla Wspólnoty:

16. stosowanie kwasu winowego w celu zakwaszenia, pod warunkiem, że wstępny poziom kwasowości nie wzrósł powyżej 2,5g/l wyrażony w kwasie winowym;

32. dodanie sacharozy, skoncentrowanego moszczu gronowego lub rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego, w celu wzmocnienia naturalnej mocy alkoholowej winogron, moszczu gronowego lub wina;

37. częściowa koncentracja przez zastosowanie procesu fizycznego, w tym osmoza odwrócona, w celu wzmocnienia naturalnej mocy alkoholowej moszczu gronowego lub wina.

Enologiczne praktyki i procesy określone w załączniku I, część A dla Australii:

brak

ZAŁĄCZNIK II

Oznaczenia geograficzne określone w art. 12

Niniejszemu Porozumieniu podlegają następujące oznaczenia geograficzne:

CZĘŚĆ A. WINA POCHODZĄCE ZE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ

1. Oznaczenia geograficzne państw członkowskich:

AUSTRIA

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Określone regiony |

Burgenland Carnuntum Donauland Kamptal Kärnten Kremstal Mittelburgenland Neusiedlersee Neusiedlersee-Hügelland Niederösterreich Oberösterreich Salzburg Steiermark Südburgenland Süd-Oststeiermark Südsteiermark Thermenregion Tirol Traisental Vorarlberg Wachau Weinviertel Weststeiermark Wien |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Bergland

Steirerland

Weinland

Wien

BELGIA

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Nazwy określonych regionów |

Côtes de Sambre et Meuse Hagelandse Wijn Haspengouwse Wijn |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Vin de pays des jardins de Wallonie |

CYPR

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Nazwa w języku greckim | Nazwa w języku angielskim |

Określone regiony | Podregiony | Określone regiony | Podregiony |

Κουμανδαρία Λαόνα Ακάμα Βουνί Παναγιάς – Αμπελίτης Πιτσιλιά Κρασοχώρια Λεμεσού…… | Αφάμης lub Λαόνα | Commandaria Laona Akama Vouni Panayia – Ambelitis Pitsilia Krasohoria Lemesou……… | Afames lub Laona |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Nazwa w języku greckim | Nazwa w języku angielskim |

Λεμεσός Πάφος Λευκωσία Λάρνακα | Lemesos Pafos Lefkosia Larnaka |

REPUBLIKA CZESKA

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Określone regiony | Nazwy podregionów, którym towarzyszy lub nie nazwa gminy, w której uprawia się winorośl i/lub nazwa winnicy |

čechy…………………………………… Morava…………………………………. | litoměřická mělnická mikulovská slovácká velkopavlovická znojemská |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

české zemské víno moravské zemské víno |

FRANCJA

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Alsace Grand Cru, której to nazwie towarzyszy nazwa mniejszej jednostki geograficznej Alsace, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Alsace lub Vin d’Alsace, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „Edelzwicker”, lub nazwa odmiany winorośli lub nazwa mniejszej jednostki geograficznej Ajaccio Aloxe-Corton Anjou, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Val de Loire lub Coteaux de la Loire, lub Villages Brissac Anjou, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „Gamay”, „Mousseux” lub „Villages” Arbois Arbois Pupillin Auxey-Duresses lub Auxey-Duresses Côte de Beaune lub Auxey-Duresses Côte de Beaune-Villages Bandol Banyuls Barsac Bâtard-Montrachet Béarn lub Béarn Bellocq Beaujolais Supérieur Beaujolais, której to nazwie towarzyszy nazwa mniejszej jednostki geograficznej Beaujolais-Villages Beaumes-de-Venise, nazwa poprzedzona lub nie określeniem „Muscat de” Beaune Bellet lub Vin de Bellet Bergerac Bienvenues Bâtard-Montrachet Blagny Blanc Fumé de Pouilly Blanquette de Limoux Blaye Bonnes Mares Bonnezeaux Bordeaux Côtes de Francs Bordeaux Haut-Benauge Bordeaux, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „Clairet” lub „Supérieur” lub „Rosé” lub „mousseux” Bourg Bourgeais Bourgogne, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „Clairet” lub „Rosé” lub nazwa mniejszej jednostki geograficznej Bourgogne Aligoté Bourgueil Bouzeron Brouilly Buzet Cabardès Cabernet d’Anjou Cabernet de Saumur Cadillac Cahors Canon-Fronsac Cap Corse, nazwa poprzedzona określeniem „Muscat du” Cassis Cérons Chablis Grand Cru, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Chablis, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Chambertin Chambertin Clos de Bèze Chambolle-Musigny Champagne Chapelle-Chambertin Charlemagne Charmes-Chambertin Chassagne-Montrachet lub Chassagne-Montrachet Côte de Beaune lub Chassagne-Montrachet Côte de Beaune-Villages Château Châlon Château Grillet Châteaumeillant Châteauneuf-du-Pape Châtillon-en-Diois Chenas Chevalier-Montrachet Cheverny Chinon Chiroubles Chorey-lés-Beaune lub Chorey-lès-Beaune Côte de Beaune lub Chorey-lès-Beaune Côte de Beaune-Villages Clairette de Bellegarde Clairette de Die Clairette du Languedoc, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Clos de la Roche Clos de Tart Clos des Lambrays Clos Saint-Denis Clos Vougeot Collioure Condrieu Corbières, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Boutenac Cornas Corton Corton-Charlemagne Costières de Nîmes Côte de Beaune, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Côte de Beaune-Villages Côte de Brouilly Côte de Nuits Côte Roannaise Côte Rôtie Coteaux Champenois, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Coteaux d’Aix-en-Provence Coteaux d’Ancenis, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa odmiany winorośli Coteaux de Die Coteaux de l’Aubance Coteaux de Pierrevert Coteaux de Saumur Coteaux du Giennois Coteaux du Languedoc Picpoul de Pinet Coteaux du Languedoc, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Coteaux du Layon lub Coteaux du Layon Chaume Coteaux du Layon, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Coteaux du Loir Coteaux du Lyonnais Coteaux du Quercy Coteaux du Tricastin Coteaux du Vendômois Coteaux Varois Côte-de-Nuits-Villages Côtes Canon-Fronsac Côtes d’Auvergne, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Côtes de Beaune, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Côtes de Bergerac Côtes de Blaye Côtes de Bordeaux Saint-Macaire Côtes de Bourg Côtes de Brulhois Côtes de Castillon Côtes de Duras Côtes de la Malepère Côtes de Millau Côtes de Montravel Côtes de Provence, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Sainte Victoire Côtes de Saint-Mont Côtes de Toul Côtes du Frontonnais , której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Fronton lub Villaudric Côtes du Jura Côtes du Lubéron Côtes du Marmandais Côtes du Rhône Côtes du Rhône Villages, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Côtes du Roussillon Côtes du Roussillon Villages, której to nazwie towarzyszą lub nie nazwy takich gmin jak Caramany lub Latour de France lub Lesquerde lub Tautavel Côtes du Ventoux Côtes du Vivarais Cour-Cheverny Crémant d’Alsace Crémant de Bordeaux Crémant de Bourgogne Crémant de Die Crémant de Limoux Crémant de Loire Crémant du Jura Crépy Criots Bâtard-Montrachet Crozes Ermitage Crozes-Hermitage Echezeaux Entre-Deux-Mers lub Entre-Deux-Mers Haut-Benauge Ermitage Faugères Fiefs Vendéens, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Mareuil lub Brem lub Vix lub Pissotte Fitou Fixin Fleurie Floc de Gascogne Fronsac Frontignan Gaillac Gaillac Premières Côtes Gevrey-Chambertin Gigondas Givry Grand Roussillon Grands Echezeaux Graves Graves de Vayres Griotte-Chambertin Gros Plant du Pays Nantais Haut Poitou Haut-Médoc Haut-Montravel Hermitage Irancy Irouléguy Jasnières Juliénas Jurançon L’Etoile, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „‘mousseux” La Grande Rue Ladoix lub Ladoix Côte de Beaune lub Ladoix Côte de Beaune-Villages Lalande de Pomerol Languedoc, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Latricières-Chambertin Les-Baux-de-Provence Limoux Lirac Listrac-Médoc Loupiac Lunel, nazwa poprzedzona lub nie określeniem „Muscat de” Lussac Saint-Émilion Mâcon lub Pinot-Chardonnay-Macôn Mâcon, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Mâcon-Villages Macvin du Jura Madiran Maranges Côte de Beaune lub Maranges Côtes de Beaune-Villages Maranges, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Marcillac Margaux Marsannay Maury Mazis-Chambertin Mazoyères-Chambertin Médoc Menetou Salon, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Mercurey Meursault lub Meursault Côte de Beaune lub Meursault Côte de Beaune-Villages Minervois Minervois-la-Livinière Mireval Monbazillac Montagne Saint-Émilion Montagny Monthélie lub Monthélie Côte de Beaune lub Monthélie Côte de Beaune-Villages Montlouis, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „mousseux” lub „pétillant” Montrachet Montravel Morey-Saint-Denis Morgon Moselle Moulin-à-Vent Moulis Moulis-en-Médoc Muscadet Muscadet Coteaux de la Loire Muscadet Côtes de Grandlieu Muscadet Sèvre-et-Maine Musigny Néac Nuits Nuits-Saint-Georges Orléans Orléans-Cléry Pacherenc du Vic-Bilh Palette Patrimonio Pauillac Pécharmant Pernand-Vergelesses lub Pernand-Vergelesses Côte de Beaune lub Pernand-Vergelesses Côte de Beaune-Villages Pessac-Léognan Petit Chablis, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Pineau des Charentes Pomerol Pommard Pouilly Fumé Pouilly-Fuissé Pouilly-Loché Pouilly-sur-Loire Pouilly-Vinzelles Premières Côtes de Blaye Premières Côtes de Bordeaux, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Puisseguin Saint-Émilion Puligny-Montrachet lub Puligny-Montrachet Côte de Beaune lub Puligny-Montrachet Côte de Beaune-Villages Quarts-de-Chaume Quincy Rasteau Rasteau Rancio Régnié Reuilly Richebourg Rivesaltes, nazwa poprzedzona lub nie określeniem „Muscat de” Rivesaltes Rancio Romanée (La) Romanée Conti Romanée Saint-Vivant Rosé des Riceys Rosette Roussette de Savoie, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Roussette du Bugey, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Ruchottes-Chambertin Rully Saint Julien Saint-Amour Saint-Aubin lub Saint-Aubin Côte de Beaune, lub Saint-Aubin Côte de Beaune-Villages Saint-Bris Saint-Chinian Sainte-Croix-du-Mont Sainte-Foy Bordeaux Saint-Émilion Saint-Emilion Grand Cru Saint-Estèphe Saint-Georges Saint-Émilion Saint-Jean-de-Minervois, nazwa poprzedzona lub nie określeniem „Muscat de” Saint-Joseph Saint-Nicolas-de-Bourgueil Saint-Péray Saint-Pourçain Saint-Romain lub Saint-Romain Côte de Beaune lub Saint-Romain Côte de Beaune-Villages Saint-Véran Sancerre Santenay lub Santenay Côte de Beaune, lub Santenay Côte de Beaune-Villages Saumur Champigny Saussignac Sauternes Savennières Savennières-Coulée-de-Serrant Savennières-Roche-aux-Moines Savigny lub Savigny-lès-Beaune Seyssel Tâche (La) Tavel Thouarsais Touraine Amboise Touraine Azay-le-Rideau Touraine Mesland Touraine Noble Joue Touraine, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „mousseux” lub „pétillant” Tursan Vacqueyras Valençay Vin d’Entraygues et du Fel Vin d’Estaing Vin de Corse, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Vin de Lavilledieu Vin de Savoie lub Vin de Savoie-Ayze, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Vin du Bugey, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Vin Fin de la Côte de Nuits Viré Clessé Volnay Volnay Santenots Vosne-Romanée Vougeot Vouvray, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „mousseux” lub „pétillant” |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Vin de pays de l’Agenais Vin de pays d’Aigues Vin de pays de l’Ain Vin de pays de l’Allier Vin de pays d’Allobrogie Vin de pays des Alpes de Haute-Provence Vin de pays des Alpes Maritimes Vin de pays de l’Ardèche Vin de pays d’Argens Vin de pays de l’Ariège Vin de pays de l’Aude Vin de pays de l’Aveyron Vin de pays des Balmes dauphinoises Vin de pays de la Bénovie Vin de pays du Bérange Vin de pays de Bessan Vin de pays de Bigorre Vin de pays des Bouches du Rhône Vin de pays du Bourbonnais Vin de pays du Calvados Vin de pays de Cassan Vin de pays Cathare Vin de pays de Caux Vin de pays de Cessenon Vin de pays des Cévennes, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Mont Bouquet Vin de pays Charentais, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Ile de Ré lub Ile d’Oléron lub Saint-Sornin Vin de pays de la Charente Vin de pays des Charentes-Maritimes Vin de pays du Cher Vin de pays de la Cité de Carcassonne Vin de pays des Collines de la Moure Vin de pays des Collines rhodaniennes Vin de pays du Comté de Grignan Vin de pays du Comté tolosan Vin de pays des Comtés rhodaniens Vin de pays de la Corrèze Vin de pays de la Côte Vermeille Vin de pays des coteaux charitois Vin de pays des coteaux d’Enserune Vin de pays des coteaux de Besilles Vin de pays des coteaux de Cèze Vin de pays des coteaux de Coiffy Vin de pays des coteaux Flaviens Vin de pays des coteaux de Fontcaude Vin de pays des coteaux de Glanes Vin de pays des coteaux de l’Ardèche Vin de pays des coteaux de l’Auxois Vin de pays des coteaux de la Cabrerisse Vin de pays des coteaux de Laurens Vin de pays des coteaux de Miramont Vin de pays des coteaux de Montélimar Vin de pays des coteaux de Murviel Vin de pays des coteaux de Narbonne Vin de pays des coteaux de Peyriac Vin de pays des coteaux des Baronnies Vin de pays des coteaux du Cher et de l’Arnon Vin de pays des coteaux du Grésivaudan Vin de pays des coteaux du Libron Vin de pays des coteaux du Littoral Audois Vin de pays des coteaux du Pont du Gard Vin de pays des coteaux du Salagou Vin de pays des coteaux de Tannay Vin de pays des coteaux du Verdon Vin de pays des coteaux et terrasses de Montauban Vin de pays des côtes catalanes Vin de pays des côtes de Gascogne Vin de pays des côtes de Lastours Vin de pays des côtes de Montestruc Vin de pays des côtes de Pérignan Vin de pays des côtes de Prouilhe Vin de pays des côtes de Thau Vin de pays des côtes de Thongue Vin de pays des côtes du Brian Vin de pays des côtes de Ceressou Vin de pays des côtes du Condomois Vin de pays des côtes du Tarn Vin de pays des côtes du Vidourle Vin de pays de la Creuse Vin de pays de Cucugnan Vin de pays des Deux-Sèvres Vin de pays de la Dordogne Vin de pays du Doubs Vin de pays de la Drôme Vin de pays Duché d’Uzès Vin de pays de Franche-Comté, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Coteaux de Champlitte Vin de pays du Gard Vin de pays du Gers Vin de pays des Hautes-Alpes Vin de pays de la Haute-Garonne Vin de pays de la Haute-Marne Vin de pays des Hautes-Pyrénées Vin de pays d’Hauterive, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Val d’Orbieu lub Coteaux du Termenès lub Côtes de Lézignan Vin de pays de la Haute-Saône Vin de pays de la Haute-Vienne Vin de pays de la Haute vallée de l’Aude Vin de pays de la Haute vallée de l’Orb Vin de pays des Hauts de Badens Vin de pays de l’Hérault Vin de pays de l’Ile de Beauté Vin de pays de l’Indre et Loire Vin de pays de l’Indre Vin de pays de l’Isère Vin de pays du Jardin de la France, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Marches de Bretagne lub Pays de Retz Vin de pays des Landes Vin de pays de Loire-Atlantique Vin de pays du Loir et Cher Vin de pays du Loiret Vin de pays du Lot Vin de pays du Lot et Garonne Vin de pays des Maures Vin de pays de Maine et Loire Vin de pays de la Mayenne Vin de pays de Meurthe-et-Moselle Vin de pays de la Meuse Vin de pays du Mont Baudile Vin de pays du Mont Caume Vin de pays des Monts de la Grage Vin de pays de la Nièvre Vin de pays d’Oc Vin de pays du Périgord, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Vin de Domme Vin de pays de la Petite Crau Vin de pays des Portes de Méditerranée Vin de pays de la Principauté d’Orange Vin de pays du Puy de Dôme Vin de pays des Pyrénées-Atlantiques Vin de pays des Pyrénées-Orientales Vin de pays des Sables du Golfe du Lion Vin de pays de la Sainte Baume Vin de pays de Saint Guilhem-le-Désert Vin de pays de Saint-Sardos Vin de pays de Sainte Marie la Blanche Vin de pays de Saône et Loire Vin de pays de la Sarthe Vin de pays de Seine et Marne Vin de pays du Tarn Vin de pays du Tarn et Garonne Vin de pays des Terroirs landais, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Coteaux de Chalosse lub Côtes de L’Adour lub Sables Fauves lub Sables de l’Océan Vin de pays de Thézac-Perricard Vin de pays du Torgan Vin de pays d’Urfé Vin de pays du Val de Cesse Vin de pays du Val de Dagne Vin de pays du Val de Montferrand Vin de pays de la Vallée du Paradis Vin de pays du Var Vin de pays du Vaucluse Vin de pays de la Vaunage Vin de pays de la Vendée Vin de pays de la Vicomté d’Aumelas Vin de pays de la Vienne Vin de pays de la Vistrenque Vin de pays de l’Yonne |

NIEMCY

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Nazwy określonych regionów | Podregiony |

Ahr……………………………………………… Baden…………………………………………… Franken…………………………………………. Hessische Bergstraße…………………………… Mittelrhein………………………………………. Mosel-Saar-Ruwer lub Mosel lub Saar lub Ruwer…. Nahe…………………………………………….. Pfalz……………………………………………... Rheingau………………………………………… Rheinhessen……………………………………… Saale-Unstrut……………………………………. Sachsen………………………………………….. Württemberg…………………………………….. | Walporzheim lub Ahrtal Badische Bergstraße Tauberfranken Bodensee Breisgau Kaiserstuhl Kraichgau Tuniberg Markgräflerland Ortenau Maindreieck Mainviereck Steigerwald Starkenburg Umstadt Loreley Siebengebirge Bernkastel Burg Cochem Moseltor Obermosel Saar Ruwertal Nahetal Mittelhaardt Deutsche Weinstraße (Weinstrasse) Südliche Weinstraße (Weinstrasse) Johannisberg Bingen Nierstein Wonnegau Schloß Neuenburg Thüringen Mansfelder Seen Elstertal Meißen Württembergischer Bodensee Kocher-Jagst-Tauber Oberer Neckar Remstal-Stuttgart Württembergisch Unterland Bayerischer Bodensee |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Landwein | Tafelwein |

Ahrtaler Landwein Badischer Landwein Bayerischer Bodensee-Landwein Landwein der Mosel Landwein der Ruwer Landwein der Saar Mecklenburger Landwein Mitteldeutscher Landwein Nahegauer Landwein Pfälzer Landwein Regensburger Landwein Rheinburgen-Landwein Rheingauer Landwein Rheinischer Landwein Saarländischer Landwein der Mosel Sächsischer Landwein Schwäbischer Landwein Starkenburger Landwein Taubertäler Landwein | Albrechtsburg Bayern Burgengau Donau Lindau Main Mosel Neckar Oberrhein Rhein Rhein-Mosel Römertor Stargarder Land |

GRECJA

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Określone regiony |

Nazwa w języku greckim | Nazwa w języku angielskim |

Σάμος Μοσχάτος Πατρών Μοσχάτος Ρίου – Πατρών Μοσχάτος Κεφαλληνίας Μοσχάτος Λήμνου Μοσχάτος Ρόδου Μαυροδάφνη Πατρών Μαυροδάφνη Κεφαλληνίας Σητεία Νεμέα Σαντορίνη Δαφνές Ρόδος Νάουσα Ρομπόλα Κεφαλληνίας Ραψάνη Μαντινεία Μεσενικόλα Πεζά Αρχάνες Πάτρα Ζίτσα Αμύνταιο Γουμένισσα Πάρος Λήμνος Αγχίαλος Πλαγιές Μελίτωνα | Samos Moschatos Patra Moschatos Riou Patra Moschatos Kephalinia Moschatos Lemnos Moschatos Rhodos Mavrodafni Patra Mavrodafni Kephalinia Sitia Nemea Santorini Dafnes Rhodos Naoussa Robola Kephalinia Rapsani Mantinia Mesenicola Peza Archanes Patra Zitsa Amynteon Goumenissa Paros Lemnos Anchialos Slopes of Melitona |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Nazwa w języku greckim | Nazwa w języku angielskim |

Ρετσίνα Μεσογείων, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Αττικής Ρετσίνα Κρωπίας lu Ρετσίνα Κορωπίου, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Αττικής Ρετσίνα Μαρκοπούλου, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Αττικής Ρετσίνα Μεγάρων, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Αττικής Ρετσίνα Παιανίας lub Ρετσίνα Λιοπεσίου, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Αττικής Ρετσίνα Παλλήνης, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Αττικής Ρετσίνα Πικερμίου, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Αττικής Ρετσίνα Σπάτων, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Αττικής Ρετσίνα Θηβών, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Βοιωτίας Ρετσίνα Γιάλτρων, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Ευβοίας Ρετσίνα Καρύστου, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Ευβοίας Ρετσίνα Χαλκίδας, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Ευβοίας Βερντεα Ζακύνθου Αγιορείτικος Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Αναβύσσου Αττικός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Βιλίτσας Τοπικός Οίνος Γρεβενών Τοπικός Οίνος Δράμας Δωδεκανησιακός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Επανομής Ηρακλειώτικος Τοπικός Οίνος Θεσσαλικός Τοπικός Οίνος Θηβαϊκός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Κισσάμου Τοπικός Οίνος Κρανιάς Κρητικός Τοπικός Οίνος Λασιθιώτικος Τοπικός Οίνος Μακεδονικός Τοπικός Οίνος Μεσημβριώτικος Τοπικός Οίνος Μεσσηνιακός Τοπικός Οίνος Παιανίτικος Τοπικός Οίνος Παλληνιώτικος Τοπικός Οίνος Πελοποννησιακός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Πλαγιές Αμπέλου Τοπικός Οίνος Πλαγιές Βερτίσκου Τοπικός Οίνος Πλαγιών Κιθαιρώνα Κορινθιακός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Πλαγιών Πάρνηθας Τοπικός Οίνος Πυλίας Τοπικός Οίνος Τριφυλίας Τοπικός Οίνος Τυρνάβου Σιατιστινός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Ριτσώνας Αυλίδος Τοπικός Οίνος Λετρίνων Τοπικός Οίνος Σπάτων Τοπικός Οίνος Βορείων Πλαγιών Πεντελικού Αιγαιοπελαγίτικος Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Ληλάντιου πεδίου Τοπικός Οίνος Μαρκόπουλου Τοπικός Οίνος Τεγέας Τοπικός Οίνος Ανδριανής Τοπικός Οίνος Χαλικούνας Τοπικός Οίνος Χαλκιδικής Καρυστινός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Πέλλας Τοπικός Οίνος Σερρών Συριανός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Πλαγιών Πετρωτού Τοπικός Οίνος Γερανείων Τοπικός Οίνος Οπουντίας Λοκρίδος Τοπικός Οίνος Στερεάς Ελλάδος Τοπικός Οίνος Αγοράς Τοπικός Οίνος Κοιλάδος Αταλάντης Τοπικός Οίνος Αρκαδίας Παγγαιορείτικος Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Μεταξάτων Τοπικός Οίνος Ημαθίας Τοπικός Οίνος Κλημέντι Τοπικός Οίνος Κέρκυρας Τοπικός Οίνος Σιθωνίας Τοπικός Οίνος Μαντζαβινάτων Ισμαρικός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Αβδήρων Τοπικός Οίνος Ιωαννίνων Τοπικός Οίνος Πλαγιές Αιγιαλείας Τοπικός Οίνος Πλαγιές του Αίνου Θρακικός Τοπικός Οίνος lub Τοπικός Οίνος Θράκης Τοπικός Οίνος Ιλίου Μετσοβίτικος Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Κορωπίου Τοπικός Οίνος Φλώρινας Τοπικός Οίνος Θαψανών Τοπικός Οίνος Πλαγιών Κνημίδος Ηπειρωτικός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Πισάτιδος Τοπικός Οίνος Λευκάδας Μονεμβάσιος Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Βελβεντού Λακωνικός Τοπικός Οίνος Tοπικός Οίνος Μαρτίνου Aχαϊκός Tοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Ηλιείας | Retsina of Mesogia, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa Attika Retsina of Kropia lub