Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (wersja przekształcona) /* COM/2012/0360 final - 2012/0175 (COD) */





UZASADNIENIE 1. Kontekst wniosku Dyrektywa 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (IMD1)[1] jest jedynym aktem unijnego prawa, który reguluje sprzedaż produktów ubezpieczeniowych w punktach sprzedaży w celu zagwarantowania praw przysługujących konsumentom. Dyrektywa ta została przyjęta w dniu 9 grudnia 2002 r., a termin jej transpozycji przez państwa członkowskie przypadał dnia 15 stycznia 2005 r. Wspomniana dyrektywa jest instrumentem minimalnej harmonizacji zawierającym ogólne zasady, który został wdrożony w 27 państw członkowskich w zgoła odmienny sposób. Konieczność zmiany dyrektywy w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego stwierdzono już podczas kontroli jej wdrożenia przeprowadzonej przez Komisję w latach 2005–2008. Obecne i niedawne zaburzenia na rynkach finansowych uwypukliły znaczenie zapewniania skutecznej ochrony konsumentów we wszystkich sektorach finansowych. W listopadzie 2010 r. grupa G20 zwróciła się do OECD, Rady Stabilności Finansowej oraz innych właściwych organizacji międzynarodowych o opracowanie wspólnych zasad w obszarze usług finansowych w celu wzmocnienia ochrony konsumentów. Projekt ogólnych zasad dotyczących ochrony konsumentów na rynku usług finansowych opracowany na szczeblu grupy G20 podkreśla konieczność należytego uregulowania lub nadzorowania wszystkich dostawców usług finansowych oraz agentów, którzy prowadzą interesy bezpośrednio z konsumentami. Zasady te stanowią, że konsumentom powinny zawsze przysługiwać porównywalne standardy ochrony konsumentów. Obecny przegląd dyrektywy w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego należy rozpatrywać w kontekście tych wytycznych i pokrewnych inicjatyw międzynarodowych. W trakcie debaty w Parlamencie Europejskim poświęconej dyrektywie regulującej oparte na ocenie ryzyka podejście do kapitalizacji i nadzorowania zakładów ubezpieczeń (Wypłacalność II)[2], którą przyjęto w 2009 r., wystosowano także szczególny wniosek o przegląd dyrektywy w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego. Niektórzy posłowie oraz niektóre organizacje konsumenckie uznały, że w następstwie kryzysu finansowego istnieje konieczność podniesienia poziomu ochrony ubezpieczających oraz że można by poprawić praktyki w zakresie sprzedaży różnych produktów ubezpieczeniowych. Zgłaszano zwłaszcza duże zastrzeżenie co do standardów sprzedaży ubezpieczeń na życie z elementami inwestycyjnymi. W celu zapewnienia spójności przepisów w poszczególnych sektorach Parlament Europejski wystąpił z wnioskiem o to, by w ramach zmiany dyrektywy w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego uwzględniono prowadzone prace nad zmianą dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID II)[3]. Oznacza to, że dokonując regulacji praktyk w zakresie sprzedaży ubezpieczeń na życie z elementami inwestycyjnymi, we wniosku dotyczącym zmiany dyrektywy (IMD2) należy każdorazowo zapewnić takie same standardy ochrony konsumentów, jak w przypadku MiFID II. 1.1. Cele wniosku Zmieniona dyrektywa (IMD2) ma na celu skuteczną poprawę regulacji na rynku detalicznych produktów ubezpieczeniowych. Jej celem jest zapewnienie równych zasad działania wszystkim uczestnikom zajmującym się sprzedażą produktów ubezpieczeniowych oraz zwiększenie poziomu ochrony ubezpieczających. Nadrzędnym celem obecnej zmiany jest zapewnienie niezakłóconej konkurencji, ochrony konsumentów i integracji rynku. Konkretnym skutkiem zmiany dyrektywy w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego powinny być następujące usprawnienia: rozszerzenie zakresu stosowania pierwotnej dyrektywy w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (IMD1) na wszystkie kanały dystrybucji (np. ubezpieczycieli bezpośrednich, wypożyczalnie samochodów, itp.); określenie konfliktów interesów, zarządzanie nimi i ich łagodzenie; zwiększenie stopnia harmonizacji sankcji i środków administracyjnych z tytułu naruszenia kluczowych przepisów obecnej dyrektywy; poprawa adekwatności i celowości porad; zapewnienie posiadania przez zawodowych sprzedawców kwalifikacji, które są odpowiednie do złożoności sprzedawanych produktów; uproszczenie i zbliżenie procedur regulujących możliwość wchodzenia na zagraniczne rynki ubezpieczeń w całej UE. 1.2. Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Cele wniosku są spójne z obszarami polityki i celami Unii. Traktat przewiduje możliwość podjęcia działań w celu zapewnienia ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego o wysokim poziomie ochrony konsumentów oraz swobodnego świadczenia usług. Niniejszy wniosek przedkładany jest do przyjęcia jako część „pakietu regulacji rynku detalicznego dla konsumentów”, wraz z wnioskiem dotyczącym ujawniania informacji na temat „konfekcjonowanych” detalicznych produktów inwestycyjnych i UCITS V. Inicjatywa w zakresie „konfekcjonowanych” detalicznych produktów inwestycyjnych ma na celu zapewnienie spójnego horyzontalnego podejścia do ujawniania informacji o produktach w odniesieniu do produktów inwestycyjnych i produktów ubezpieczeniowych z elementami inwestycyjnymi (tzw. ubezpieczeniowych „konfekcjonowanych” detalicznych produktów inwestycyjnych[4]), a przepisy dotyczące praktyk w zakresie sprzedaży zostaną uwzględnione przy zmianie IMD1 i MiFID. Wniosek ten jest ponadto zgodny z innymi unijnymi przepisami i politykami, które również uzupełnia, zwłaszcza w obszarze ochrony konsumentów, ochrony inwestorów i nadzoru ostrożnościowego, takimi jak Wypłacalność II, MiFID II i inicjatywa dotycząca „konfekcjonowanych” detalicznych produktów inwestycyjnych. IMD2 regulować będzie praktyki w zakresie sprzedaży wszystkich produktów ubezpieczeniowych, począwszy od ogólnych produktów ubezpieczeniowych, takich jak ubezpieczenia komunikacyjne, aż po polisy ubezpieczeń na życie, w tym zawierające elementy inwestycyjne np. ubezpieczenia na życie związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym. IMD2 nadal posiadać będzie cechy instrumentu prawnego przewidującego „minimalną harmonizację”. Oznacza to, że państwa członkowskie, w razie konieczności, będą mogły postanowić o podjęciu dalej idących środków w celu ochrony konsumentów. Minimalne standardy wynikające z IMD1 zostaną jednak znacznie podniesione. Niektóre elementy nowej dyrektywy wzmacniać będą środki poziomu 2, tak aby dostosować jej przepisy do przepisów MiFID, w szczególności w rozdziale regulującym dystrybucję polis ubezpieczenia na życie z elementami inwestycyjnymi. 2. Wyniki konsultacji z zainteresowanymi stronami i ocena skutków Służby Komisji zwróciły się do Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EUNUiPPE) (dawny CEIOPS) o radę w licznych kwestiach dotyczących zmiany dyrektywy w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego. EUNUiPPE przedstawił swoje końcowe sprawozdanie w listopadzie 2010 r.[5] W latach 2010–2011 służby Komisji odbywały regularne spotkania z przedstawicielami sektora ubezpieczeń, organizacji konsumenckich oraz organów nadzoru w celu omówienia kwestii planowanego przeglądu przedmiotowych przepisów. W dniach od 26 listopada 2010 r. do 28 lutego 2011 r. służby Komisji przeprowadziły konsultacje społeczne w sprawie zmiany IMD1. Wyniki konsultacji również wskazują na istnienie szerokiego poparcia dla kierunku zmian tej dyrektywy wskazanego przez służby Komisji[6]. W dniu 10 grudnia 2010 r. odbyło się wysłuchanie publiczne w sprawie IMD2. Debata koncentrowała się na zakresie stosowania dyrektywy, wymogach informacyjnych dla pośredników ubezpieczeniowych, konfliktów interesów, transgranicznej wymianie handlowej oraz wymogach w zakresie kwalifikacji zawodowych[7]. W dniu 11 kwietnia 2011 r. zorganizowano spotkanie z ekspertami z państw członkowskich oraz EUNUiPPE w celu omówienia wyników konsultacji społecznych oraz możliwej struktury i treści IMD2. Przeważająca większość zainteresowanych stron obecnych na tych spotkaniach poparła kierunek zmian dyrektywy w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (IMD1) zarysowany przez służby Komisji. Zgodnie z polityką „lepszego stanowienia prawa” Komisja przeprowadziła ocenę skutków wariantów polityki. W procesie przygotowania oceny skutków wykorzystano wyniki kilku szczególnych badań zleconych przez różne służby Komisji. Po pierwsze, DG MARKT zleciła firmie PricewaterhouseCoopers (PWC) przeprowadzenie badania mającego ukazać pełny obraz funkcjonowania mechanizmów dystrybucji ubezpieczeń w UE. Sprawozdanie zostało ukończone w lipcu 2011 r. i opublikowane na stronach internetowych Komisji[8]. Po drugie, w niniejszym wniosku uwzględniono wyniki zleconego w 2010 r. badania dotyczącego kosztów i korzyści potencjalnych zmian przepisów w zakresie dystrybucji produktów ubezpieczeniowych i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych[9]. Po trzecie, uwzględniono wnioski płynące z badania mającego na celu ocenę jakości porad udzielanych w całej UE[10]. Uwzględniono również wyniki czwartego badania, w którym starano się zrozumieć różne czynniki wpływające na proces podejmowania decyzji przez inwestorów w kontekście ekonomii behawioralnej[11]. Warianty polityki omówione w ocenie skutków przeanalizowano w oparciu o różne kryteria, takie jak integracja rynku dla uczestników rynku, ochrona i zaufanie klientów, równe warunki działania dla różnych uczestników rynku oraz racjonalność kosztowa tzn. to, w jakim zakresie poszczególne warianty pozwalają osiągnąć zakładane cele i ułatwiają funkcjonowanie rynków ubezpieczeń w oszczędny i wydajny sposób. Ogólnie rzecz biorąc, z szacunków obciążeń administracyjnych dokonanych w oparciu o wyżej wymienione badanie PWC oraz statystyczne dane branżowe opracowane przez służby Komisji wynika, że, zważywszy na dużą liczbę przedsiębiorstw, których dotyczą proponowane zmiany (około 1 mln), wniosek wygeneruje względnie umiarkowane koszty wynoszące średnio około 730 EUR w przeliczeniu na przedsiębiorstwo. Prace nad oceną skutków ukończono w 2012 r. Uwzględniono zalecenia Rady ds. Oceny Skutków działającej przy Komisji Europejskie, zwłaszcza te, które dotyczyły wpływu na MŚP. Na przykład pośrednicy będący MŚP, którzy obecnie wyłączeni są z zakresu dyrektywy, ale zostaną w niego włączeni na podstawie niniejszego wniosku, są na ogół przedsiębiorcami, których główną działalnością jest działalność inna niż pośrednictwo ubezpieczeniowe (a zatem pośrednictwo stanowi czysto poboczną działalność w stosunku do ich głównej działalności np. prowadzenia biura podróży lub wypożyczalni samochodów). Pośrednicy ci zostaną objęci uproszczonym systemem (procedura zgłoszenia, art. 4 niniejszego wniosku), co stanowi podejście współmierne do pobocznego charakteru pośrednictwa, którym się zajmują. Ogólnie rzecz biorąc, wymóg proporcjonalności wprowadzono, aby uwzględnić obawy MŚP i zastosować się do zasady „mniej złożone produkty – mniej przepisów”. Niektóre produkty inwestycyjne są na przykład „ubrane” w polisy ubezpieczenia na życie. Wprowadzony zostanie zatem bardziej rygorystyczny system (rozdział VII) regulujący praktyki w zakresie sprzedaży tych produktów [polis ubezpieczenia na życie z elementami inwestycyjnymi (ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych lub ubezpieczeniowych „konfekcjonowanych” detalicznych produktów inwestycyjnych)]. 3. Aspekty prawne wniosku 3.1. Podstawa prawna Podstawę prawną wniosku stanowi art. 53 ust. 1 i art. 62 TFUE. Dyrektywa, której dotyczy niniejszy wniosek, zastąpi dyrektywę 2002/92/WE, a jej przedmiotem będzie harmonizacja krajowych przepisów dotyczących pośredników ubezpieczeniowych i innych sprzedawców produktów ubezpieczeniowych. Na podstawie niniejszej dyrektywy w zakres jej stosowania włączeni zostaną niektórzy sprzedawcy, dla których pośrednictwo ubezpieczeniowe stanowi działalność poboczną, oraz podmioty prowadzące obsługę posprzedażną, takie jak likwidatorzy szkód i podmioty prowadzące obsługę roszczeń. Wyjaśniono w niej kwestię korzystania ze swobody przedsiębiorczości, swobody świadczenia usług oraz kwestię uprawnień organów nadzoru z państwa członkowskiego pochodzenia i przyjmującego państwa członkowskiego w tym względzie. Głównym celem i przedmiotem niniejszego wniosku jest harmonizacja krajowych przepisów regulujących zasady prowadzenia działalności przez wszystkich sprzedawców produktów ubezpieczeniowych oraz inne podmioty rynkowe obecne na rynkach ubezpieczeń i reasekuracji, warunki zarządzania tymi podmiotami oraz ramy nadzoru nad nimi. 3.2. Pomocniczość i proporcjonalność Zgodnie z zasadą pomocniczości (art. 5 ust. 3 Traktatu UE) Unia podejmuje działania tylko wówczas, gdy cele zamierzonego działania nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i jeśli ze względu na rozmiary lub skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii. Większość zagadnień objętych zmienioną wersją przepisów zostało już uwzględnionych w obecnych ramach prawnych IMD1. Ponadto rynki ubezpieczeń zyskują coraz bardziej transgraniczny charakter. Warunki, na jakich firmy i operatorzy mogą ze sobą w tym kontekście konkurować – czy to przepisy dotyczące przejrzystości, czy też ochrony klientów – muszą być porównywalne w poszczególnych państwach członkowskich i stanowią obecnie sedno dyrektywy w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego. Konieczne jest zatem podjęcie działań na unijnym szczeblu mających na celu zaktualizowanie i zmodyfikowanie ram regulacyjnych określonych przez dyrektywę w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego, aby uwzględnić zmiany, jakie nastąpiły na rynkach ubezpieczeń od czasu jej wdrożenia. Ze względu na tę integrację odrębne interwencje krajowe byłyby znacznie mniej efektywne i skutkowałyby rozdrobnieniem rynków, prowadząc do arbitrażu regulacyjnego i zakłóceń konkurencji. EUNUiPPE powinien odgrywać kluczową rolę we wdrażaniu nowych ogólnounijnych ram prawnych i należy mu przyznać szczególne uprawnienia niezbędne dla poprawy funkcjonowania rynków ubezpieczeń. Wniosek w pełni uwzględnia zasadę proporcjonalności, zgodnie z którą działanie UE powinno być odpowiednie dla osiągnięcia wyznaczonych celów i nie powinno wykraczać poza to, co jest konieczne do ich osiągnięcia. Niniejszy wniosek jest zgodny z tą zasadą, uwzględniając właściwą równowagę między interesem publicznym a racjonalnością proponowanego środka pod względem kosztów. W szczególności, przy opracowywaniu tych wymogów zasadniczo kierowano się potrzebą zapewnienia równowagi między ochroną klientów, efektywnością rynków i kosztami dla branży. W myśl tej zasady we wniosku zróżnicowano podejście do różnych kanałów sprzedaży produktów ubezpieczeniowych i nałożono mniej uciążliwe wymogi w zakresie rejestracji i kwalifikacji zawodowych na osoby sprzedające proste produkty ubezpieczeniowe. Na przykład podmioty sprzedające uzupełniające produkty ubezpieczeniowe niosące niskie ryzyko, takie jak wypożyczalnie samochodów i biura podróży, podlegają uproszczonej procedurze zgłoszenia działalności, zamiast obowiązkowi rejestracji jako pośrednicy ubezpieczeniowi. We wniosku wprowadzono również rozróżnienie między ubezpieczeniami na życie i ubezpieczeniami ogólnymi pod względem wymogów w zakresie przejrzystości wynagrodzeń. Te środki służące zachowaniu proporcjonalności podjęto, mając na względzie różne poziomy złożoności i ryzyka dla konsumentów związane z różnymi produktami ubezpieczeniowymi, a także chęć ograniczenia obciążeń administracyjnych dla MŚP sprzedających produkty ubezpieczeniowe. 3.3. Zgodność z art. 290 i 291 TFUE W dniu 23 września 2009 r. Komisja przyjęła wnioski dotyczące rozporządzeń ustanawiających Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB), Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EUNUiPPE) i Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW). W tym względzie Komisja pragnie przypomnieć oświadczenia dotyczące art. 290 i 291 TFUE sformułowane w ramach procesu przyjmowania rozporządzeń ustanawiających Europejskie Urzędy Nadzoru o następującej treści: „Jeżeli chodzi o proces przyjmowania standardów regulacyjnych, Komisja podkreśla szczególny charakter sektora usług finansowych, wynikający ze struktury Lamfalussy’ego i wyraźnie stwierdzony w deklaracji nr 39 do TFUE. Komisja ma jednak poważne wątpliwości co do tego, czy ograniczenie jej roli w przyjmowaniu aktów delegowanych i środków wykonawczych jest zgodne z art. 290 i 291 TFUE”. 3.4. Odwołania do innych dyrektyw Ponieważ dyrektywa 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) nie zaczęła jeszcze obowiązywać, w niniejszym wniosku odwołano się do definicji określonych w dyrektywie 73/239/EWG, dyrektywie 2002/83/WE i dyrektywie 2005/68/WE. Dyrektywy 73/239/EWG, 2002/83/WE i 2005/68/WE zostaną uchylone dyrektywą 2009/138/WE. 3.5. Szczegółowe omówienie wniosku Rozdział I – Zakres i definicje W art. 1 rozszerzono zakres stosowania pierwotnej dyrektywy w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego, tak aby uwzględnić sprzedaż ubezpieczeń przez zakłady ubezpieczeń i reasekuracji bez udziału pośrednika ubezpieczeniowego. Objęto nim również działalność w zakresie obsługi roszczeń prowadzoną przez zakłady ubezpieczeń i na ich zlecenie, likwidację szkód oraz wycenę szkód przez biegłych. Wyłączenie de minimis z zakresu stosowania IMD1 pozostaje bez zmian (sprzedawcy polis ubezpieczeniowych, dla których czynność ta stanowi działalność poboczną w stosunku do sprzedaży towarów – przy składce poniżej 500 EUR w ujęciu rocznym – i którzy spełniają inne kryteria zwolnienia), z tym że limit wysokości składki w ujęciu rocznym podwyższono proporcjonalnie do 600 EUR (poniżej 2 EUR dziennie). Powyższa kwota 2 EUR to kwota składki na jedną umowę ubezpieczenia dziennie. Z zakresu stosowania dyrektywy pozostanie więc nadal wyłączony na przykład optyk sprzedający dodatkowe ubezpieczenia obejmujące okulary. Polisy ubezpieczeniowe sprzedawane dodatkowo przy sprzedaży usług po zmianie dyrektywy zostaną objęte zakresem jej stosowania. Dotyczy to na przykład polis ubezpieczenia podróżnego sprzedawanych przez biura podróży, polis ubezpieczenia ogólnego sprzedawanych przez wypożyczalnie samochodów i firmy leasingowe. W art. 2 powtórzono definicje zawarte w IMD1 z pewnymi zmianami oraz wprowadzono nowe definicje. · rozszerzono definicję „pośrednictwa ubezpieczeniowego”, aby uwzględnić poszerzenie zakresu stosowania dyrektywy zgodnie z art. 1 oraz włączyć w zakres pośrednictwa ubezpieczeniowego niektóre rodzaje działalności prowadzonej przez strony internetowe oferujące możliwość porównywania produktów ubezpieczeniowych pochodzących od różnych dostawców. Usunięto działalność polegającą na „wprowadzaniu”. Podobnie zmieniono definicję „pośrednictwa reasekuracyjnego”; · „ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne” zdefiniowano w sposób spójny z definicją „produktu inwestycyjnego” zawartą w rozporządzeniu w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących produktów inwestycyjnych (rozporządzenie w sprawie „konfekcjonowanych” detalicznych produktów inwestycyjnych; · poszerzono definicję „zależnego pośrednika ubezpieczeniowego”, aby uwzględnić pośredników, za których pracę odpowiedzialność ponosi inny pośrednik ubezpieczeniowy; · „doradztwo” zdefiniowano jako przekazanie klientowi osobistego zalecenia na jego prośbę lub w innych okolicznościach; · „klienta profesjonalnego” zdefiniowano do celów wyłączenia go z zakresu stosowania przepisów regulujących obowiązki informacyjne; · „praktyka sprzedaży krzyżowej” oznacza praktykę polegającą na łączeniu w ramach jednej transakcji sprzedaży dwóch produktów lub większej ich liczby; · „prowizję warunkową” zdefiniowano jako prowizję, w przypadku której przypadająca do wypłaty kwota uzależniona jest od osiągnięcia uzgodnionych celów; · „bliskie powiązania” definiują relacje z osobami powiązanymi oraz relacje, które mogą wpływać na zdolność organu nadzoru od prowadzenia skutecznego nadzoru; · „wynagrodzenie” zdefiniowano tak, by uwzględnić nie tylko płatności (opłaty, prowizje, itp.), ale także wszelkiego rodzaju korzyści ekonomiczne; · definicje „państwa członkowskiego pochodzenia”, „przyjmującego państwa członkowskiego”, „pośrednika ubezpieczeniowego”, „pośrednika reasekuracyjnego” oraz „stałego nośnika informacji” stosownie zmieniono w celu ich doprecyzowania. Rozdział II – Wymogi rejestracyjne W art. 3 pozostawiono w zasadniczo niezmienionej postaci wymogi rejestracyjne ustanowione w IMD1, przy czym wprowadzono w nim jednak wymóg ustanowienia przez EUNUiPPE pojedynczego rejestru elektronicznego (łączącego krajowe bazy danych), a także wymóg ujawniania pewnych porozumień zawieranych z innymi osobami. Pojedynczy rejestr elektroniczny będzie funkcjonował jako portal zawierający odnośniki prowadzące do rejestrów krajowych. W artykule tym zawarto również zwolnienie z rejestracji w stosunku do osób objętych procedurą zgłoszenia (zob. art. 4). Rozdział III – Procedura zgłoszenia W art. 4 ustanowiono uproszczoną procedurę, która zwalnia dwie grupy osób z obowiązku stosowania wyżej wymienionej procedury rejestracyjnej, umożliwiając im prowadzenie działalności w zakresie pośrednictwa na podstawie zwykłego zgłoszenia. Te dwie grupy osób to: · osoby, które prowadzą pośrednictwo ubezpieczeniowe jako działalność poboczną w stosunku do swojej głównej działalności zawodowej oraz które spełniają pewne inne warunki (np. biura podróży). Najogólniej mówiąc, te inne warunki to wymóg, aby produkty ubezpieczeniowe stanowiły uzupełnienie innego produktu lub usługi, nie obejmowały ubezpieczenia na życie lub ryzyka z tytułu odpowiedzialności, chyba że ochrona z tego tytułu jest wtórna w stosunku do głównego zakresu ochrony, oraz · osoby, których działalność ograniczona jest do zawodowej obsługi roszczeń i likwidacji szkód. Procedura zgłoszenia obejmuje głównie biura podróży, wypożyczalnie samochodów sprzedające produkty ubezpieczeniowe, a także likwidatorów szkód i podmioty prowadzące obsługę roszczeń. Rozdział IV – Swoboda świadczenia usług i swoboda przedsiębiorczości Przepisy ustanowione w art. 5, 6 i 7 stanowią odzwierciedlenie przepisów zawartych w art. 5 IMD1, we wniosku dotyczącym zmienionej MiFID a także postanowień protokołu luksemburskiego[12]. W artykułach tych ustanowiono również podział kompetencji między organami nadzoru z państwa członkowskiego pochodzenia i przyjmującego państwa członkowskiego, zwłaszcza w sytuacjach, w których pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny, prowadząc działalność w przyjmującym państwie członkowskim, nie wypełnia swoich obowiązków. Rozdział V – Inne środki organizacyjne W art. 8 określono wymogi zawodowe i organizacyjne, które zawiera art. 4 IMD1: wymóg posiadania właściwej wiedzy i umiejętności, wymóg nieposzlakowanej opinii, wymóg posiadania ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej oraz istnienia środków zabezpieczających przed niezdolnością pośrednika do przekazania składki do zakładu ubezpieczeń lub kwoty odszkodowania lub zwrotu składki ubezpieczonemu. Zawarto w nim również wymóg ustawicznego doskonalenia zawodowego. W celu osiągnięcia współmiernego skutku przepisy mające zastosowanie do osób, dla których pośrednictwo ubezpieczeniowe stanowi działalność poboczną lub których działalność ograniczona jest do zawodowej obsługi roszczeń, będą adekwatne do złożoności sprzedawanego produktu. Artykułu 8 nie będzie się zatem w pełni stosować do takich pośredników. Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych w celu określenia pojęcia właściwej wiedzy i umiejętności. Art. 9 dotyczy publikacji zasad dobra ogólnego. Treść tego artykułu uległa zmianie w porównaniu z art. 6 IMD1: zawarto w nim obecnie wymóg publikacji przez państwa członkowskie zasad dobra ogólnego oraz wymóg gromadzenia i publikowania przez EUNUiPPE informacji na temat tych zasad (ogólne omówienie zasad dobra ogólnego w odniesieniu do trzecich dyrektyw w sprawie ubezpieczeń można znaleźć w komunikacie wyjaśniającym Komisji w sprawie swobody świadczenia usług i dobra ogólnego w sektorze ubezpieczeń, 2000/C 43/03). W art. 10–12 zawarto przepisy, uprzednio zawarte w art. 7, 9 i 10, dotyczące właściwych organów, wymiany informacji między państwami członkowskimi i skarg. Art. 13 dotyczy postępowań w zakresie pozasądowego rozstrzygania sporów z udziałem klientów i wzmacnia dawny art. 11 IMD1 poprzez wprowadzenie wymogu (a nie zachęty do) ustanowienia przez państwa członkowskie trybu takich postępowań i zapewnienia uczestnictwa w nich. W art. 14 ustanowiono ograniczenie w zakresie korzystania z usług pośredników. Rozszerzono w nim zakres dawnego art. 3 ust. 6 IMD1 na zakłady reasekuracji i pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także uwzględniono procedurę zgłoszenia (zob. art. 4). Rozdział VI – Wymogi informacyjne i zasady prowadzenia działalności W art. 15–20 powtórzono (za pierwotną wersją dyrektywy) przepisy regulujące wymogi w zakresie ujawniania informacji, zwolnienie związane z dużymi ryzykami, bardziej rygorystyczne przepisy zawarte w dawnym art. 12 oraz warunki dotyczące informacji zawarte w dawnym art. 13. W artykułach tych określono również następujące dodatkowe przepisy: · ogólną zasadę obowiązującą pośredników stanowiącą, że powinni oni działać w najlepszym interesie swoich klientów; · podobne wymogi informacyjne dotyczące zakładów ubezpieczeń; · wymóg ujawniania przez pośredników ubezpieczeniowych podstawy i kwoty wynagrodzenia; · wymóg ujawniania wysokości każdego zmiennego składnika wynagrodzenia otrzymanego przez pracowników działu sprzedaży w zakładach ubezpieczeń i u pośredników; · obowiązkowy system „ujawniania wszystkich informacji” w przypadku sprzedaży ubezpieczeń na życie oraz system „informacji na żądanie” (tzn. na żądanie klienta) w przypadku sprzedaży ubezpieczeń innych niż na życie, z okresem przejściowym wynoszącym 5 lat. Po upływie tego 5-letniego okresu przejściowego system ujawniania wszystkich informacji zacznie automatycznie obowiązywać również w stosunku do sprzedaży ubezpieczeń innych niż na życie. W okresie przejściowym we wniosku zróżnicowano traktowanie ubezpieczeń na życie i ubezpieczeń innych niż na życie. W przypadku sprzedaży ubezpieczeń na życie wynagrodzenie (prowizja) zwykle jest wyższe. Ponadto ubezpieczeniom na życie bliżej również jest do produktów inwestycyjnych, jako że zakup takiego produktu stanowi długoterminową inwestycję. W przypadku ubezpieczeń innych niż na życie sytuacja wygląda inaczej. Wynagrodzenie jest zwykle niższe (prowizja wynosi ok. 5–10 % składki), a produkt pociąga za sobą mniejsze ryzyko. W większości państw UE konsumenci mogą zrezygnować z jednego produktu na rzecz innego – alternatywnego – produktu w bardzo łatwy i przystępny cenowo sposób; · nałożony na zakłady ubezpieczeń i pośredników ubezpieczeniowych obowiązek przekazania klientowi – przed zawarciem umowy – odpowiednich informacji na temat produktu ubezpieczeniowego, aby umożliwić mu podjęcie świadomej decyzji; · wymóg stanowiący, że EUNUiPPE powinien dbać o to, by informacje, które otrzymuje na temat bardziej rygorystycznych krajowych przepisów, były przekazywane do wiadomości zakładów ubezpieczeń, pośredników i konsumentów; oraz · dodatkowe wyjątki od ogólnego wymogu przekazywania informacji na trwałym nośniku informacji. Jeżeli chodzi o zapewnienie wyższego poziomu ochrony konsumentów, przepisy te gwarantują większą przejrzystość w porównaniu z pierwotną dyrektywą (2002/92/WE) w odniesieniu do charakteru, struktury i wysokości wynagrodzenia pośrednika oraz zapewniają jasny obraz stosunku agencyjnego, w tym tego, w jaki sposób stosunek ten może wpływać na udzielane porady. Przez ostatnie kilka lat poczyniono znaczne postępy na polu ochrony konsumentów; obecnie konsumenci coraz częściej poszukują stosownych informacji i coraz większą uwagę zwracają na ponoszone koszty. Wymóg ujawniania informacji na temat poszczególnych elementów całkowitej ceny – w tym wynagrodzenia pośrednika – umożliwi klientom dokonywanie wyboru w oparciu o zakres ubezpieczenia, powiązane usługi (np. obsługę szkód przez pośrednika) i cenę. Takie rozwiązanie w jeszcze większym stopniu zapewni konsumentów dostępność odpowiednich, opłacalnych produktów i usług pośrednictwa. Obowiązek ujawniania informacji na temat wynagrodzenia powinien mieć pozytywny wpływ na konkurencję w sektorze dystrybucji ubezpieczeń, ponieważ zapewni konsumentom dostęp do obszerniejszych informacji na temat produktów i kosztów, a także możliwych konfliktów interesów. Konsumentom łatwiej będzie porównywać ochronę ubezpieczeniową i ceny poszczególnych produktów sprzedawanych za pośrednictwem różnych kanałów dystrybucji. Kilka państw członkowskich UE już wprowadziło wymóg ujawniania informacji na temat wynagrodzeń w odniesieniu do niektórych produktów ubezpieczeniowych, natomiast w stosunku do produktów inwestycyjnych wymóg ten wprowadzi MiFID II. Te nowe informacje sprawią, że konsumenci uzyskają pełniejszy obraz usług świadczonych przez pośrednika oraz związanych z nimi kosztów. Obowiązek ujawniania informacji na temat wynagrodzeń musi być jednak wdrożony w sposób zapewniający możliwość dokonania porównania między pośrednikami i bezpośrednimi ubezpieczycielami. Dostępność informacji na temat ceny ochrony ubezpieczeniowej oraz kosztów dystrybucji zapewni możliwość ich porównania. W szczególności – w celu uniknięcia konfliktu interesów – zakłady ubezpieczeń powinny również ujawniać podstawę obliczania zmiennego składnika wynagrodzenia swoich pracowników z tytułu sprzedaży danego produktu. Przepisy te stanowią ponadto odpowiedź na pewne kluczowe problemy związane z transgranicznym świadczeniem usług pośrednictwa ubezpieczeniowego: brak pewności prawa i brak możliwości porównania produktów. W przypadku poprawy zharmonizowanych ram prawnych pośrednicy oraz ich klienci chętniej być może zaczną sprzedawać i kupować produkty ubezpieczeniowe w innych państwach członkowskich. Udoskonalone wymogi w zakresie ujawniania informacji ułatwią porównywanie produktów i kanałów dystrybucji (o czym wspomniano powyżej), co obecnie stanowi szczególną trudność w transgranicznym obrocie handlowym. W art. 21 wprowadzono przepis dotyczący oferowania produktów w pakiecie oraz wymóg stanowiący, że klienta należy poinformować, że produkty mogą zostać zakupione oddzielnie i że należy przekazać mu określone informacje w tym względzie. W artykule tym nałożono również na EUNUiPPE wymóg opracowania, a następnie aktualizowania, wytycznych dotyczących nadzoru nad tymi praktykami. Rozdział VII – Dodatkowe wymogi w zakresie ochrony klientów związane z ubezpieczeniowymi produktami inwestycyjnymi W art. 22 określono zakres tych dodatkowych przepisów mających zastosowanie do pośredników ubezpieczeniowych lub zakładów ubezpieczeń, gdy ci prowadzą sprzedaż ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych. W art. 23 określono dodatkowe przepisy dotyczące konfliktów interesów, wprowadzające wymóg identyfikacji tych konfliktów. W artykule tym Komisji przyznano uprawnienia, wykonywane w drodze aktów delegowanych, do · określenia kroków, które mogą być konieczne w celu identyfikacji konfliktów interesów, zapobiegania im, zarządzania nimi i ich ujawniania; oraz · ustanowienia kryteriów dotyczących szczególnych rodzajów konfliktów, które mogą godzić w interesy klientów. Art. 24 oparty jest na art. [23] MiFID II. Określono w nim wynikający z MiFID II wymóg · postępowania w sposób uczciwy, rzetelny i profesjonalny zgodnie z najlepszym interesem klientów; · dbania o to, by informacje były rzetelne, jasne i nie wprowadzały w błąd; · przekazywania informacji na temat zakładu ubezpieczeń lub pośrednika ubezpieczeniowego oraz świadczonych przez nich usług (w szczególności na temat tego, czy usługa doradztwa świadczona jest niezależnie), na tema zakresu wszelkich analiz rynkowych (czy udostępniana będzie bieżąca ocena odpowiedniości danego produktu), a także na temat proponowanych produktów i strategii inwestycyjnych oraz kosztów. W artykule tym określono również podstawę, w oparciu o którą można stwierdzić, że usługa doradztwa świadczona jest niezależnie, oraz która obejmuje wymóg przeprowadzania oceny produktów dostępnych na rynku oraz wymóg nieprzyjmowania wynagrodzenia od osób trzecich. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu zapewnienia przestrzegania przepisów tego artykułu. W art. 25 określono sposób oceny odpowiedniości i stosowności produktów ubezpieczeniowych oraz wprowadzono wymóg uzyskania od klienta określonych informacji. W przypadku transakcji sprzedaży, której nie towarzyszy udzielenie stosownej porady, pośrednik lub zakład ubezpieczeń musi uzyskać informacje na temat wiedzy i doświadczenia klienta w celu określenia, czy dany produkt jest dla niego stosowny. W przypadku transakcji sprzedaży, której towarzyszy udzielenie stosownej porady, muszą oni uzyskać informacje na temat sytuacji finansowej klienta oraz jego celów inwestycyjnych, aby stwierdzić odpowiedniość produktu. W przypadku gdy produkt nie jest, w zależności od przypadku, stosowny lub odpowiedni, muszą oni ostrzec o tym klienta. Sprzedawca musi ponadto prowadzić ewidencję warunków, na jakich świadczyć będzie usługi na rzecz klienta, oraz przekazywać mu określone sprawozdania. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu zapewnienia przestrzegania przepisów tego artykułu. Rozdział VIII – Sankcje W art. 26 nałożono na państwa członkowskie wymóg dopilnowania, aby właściwe organy nakładały skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje i środki administracyjne w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Sankcje i środki administracyjne muszą być stosowane w odniesieniu do tych osób fizycznych lub prawnych, które, w świetle prawa krajowego, są odpowiedzialne za dane naruszenie. Właściwym organom należy przyznać wszelkie niezbędne uprawnienia dochodzeniowe; organy te muszą także współpracować w sprawach o charakterze transgranicznym. W art. 27 wprowadzono wymóg publikacji informacji o sankcjach lub środkach nałożonych w związku z naruszeniem przepisów. W art. 28 sprecyzowano sankcje stosowane w określonych przypadkach oraz określono sankcje mające zastosowanie do pośredników, w tym cofnięcie rejestracji, zakazy w stosunku do osób odpowiedzialnych za sprawowanie funkcji zarządczych, oraz sankcje finansowe w maksymalnej wysokości równej dwukrotności kwoty korzyści uzyskanych w wyniku naruszenia, w przypadku gdy możliwe jest ustalenie kwoty uzyskanych korzyści. We wniosku nie przewidziano sankcji karnych. W art. 29 określono czynniki, które należy brać pod uwagę przy nakładaniu sankcji i środków, w tym korzyści uzyskane w wyniku naruszenia, straty poniesione przez osoby trzecie oraz gotowość do współpracy ze strony osoby odpowiedzialnej, oraz zobowiązano EUNUiPPE do wydawania wytycznych dotyczących sankcji. W artykule tym wprowadzono również wymóg informowania pośrednika lub zakład ubezpieczeniowy o nałożeniu sankcji lub środka, z podaniem uzasadnienia danej sankcji. W art. 30 wprowadzono wymóg wdrażania skutecznych mechanizmów sprzyjających zgłaszaniu naruszeń oraz odpowiednich środków chroniących osoby zgłaszające naruszenia i dane osobowe tych osób, a także dane osób fizycznych, którym zarzuca się popełnienie naruszenia. W art. 31 wprowadzono wymóg składania EUNUiPPE rocznych sprawozdań zawierających informacje zbiorcze na temat naruszeń oraz publikacji tych informacji przez EUNUiPPE. Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych w tym względzie, które EUNUiPPE powinien opracować i przedłożyć Komisji [6] miesięcy po opublikowaniu niniejszej dyrektywy. Rozdział IX - Przepisy końcowe W art. 32–39 powtórzono za IMD1 przepisy końcowe (dokonując, w stosownych przypadkach, ich aktualizacji) dotyczące prawa odwołania do sądów, transpozycji dyrektywy oraz jej wejścia w życie, uchylenia poprzednich aktów ustawodawczych i adresatów dyrektywy. Ponadto w art. 33 i 34 określono warunki, którym podlegają uprawnienia Komisji do przyjęcia aktów delegowanych określone w dyrektywie, a w art. 35 przewidziano proces przeglądu i oceny dyrektywy przez Komisję po wejściu dyrektywy w życie. W ramach tego przeglądu należy w szczególności rozważyć wpływ przepisów dotyczących ujawniania informacji na temat wynagrodzenia zawartych w art. 17 ust. 2 na pośredników prowadzących sprzedaż ubezpieczeń innych niż na życie, będących małymi i średnimi przedsiębiorstwami. 4. WPŁYW NA BUDŻET W ocenie skutków finansowych regulacji towarzyszącej niniejszemu wnioskowi oceniono również konkretny wpływ na budżet Komisji. Konkretny wpływ wniosku na budżet dotyczy zdań powierzonych EUNUiPPE, określonych w ocenie skutków finansowych regulacji towarzyszącej niniejszemu wnioskowi. Wniosek ma wpływ na budżet Wspólnoty. ê 2002/92/EC (dostosowany) 2012/0175 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską Ö o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ, w szczególności jego art. 47 ust. 2 Ö 53 ust. 1 Õ i Ö art. 62 Õ art. 55, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, ò nowy po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, ê 2002/92/EC uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, ò nowy po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, ê 2002/92/EC ð nowy stanowiąc zgodnie ze ð zwykłą ï procedurą ð ustawodawczą ï ustanowioną w art. 251 Traktatu, a także mając na uwadze, co następuje: ò nowy (1) W dyrektywie 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego należy wprowadzić szereg zmian[13]. Dla zachowania przejrzystości dyrektywę tę należy przekształcić. (2) Ponieważ głównym celem i przedmiotem dyrektywy, której dotyczy niniejszy wniosek, jest harmonizacja krajowych przepisów dotyczących wspomnianych obszarów, podstawę dyrektywy stanowić powinien art. 53 ust. 1 i art. 62 TFUE. Właściwe jest przyjęcie wspomnianych regulacji w formie dyrektywy, tak aby umożliwić wdrożenie przepisów w obszarach objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, a w razie potrzeby dostosowanie ich do istniejącej specyfiki danego rynku lub systemu prawnego w poszczególnych państwach członkowskich. Celem niniejszej dyrektywy powinna być również koordynacja krajowych przepisów dotyczących warunków podejmowania działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego, w tym zawodowej obsługi roszczeń i likwidacji szkód, dlatego też jej podstawę stanowi art. 53 ust. 1 Traktatu. Ponadto ponieważ podmioty działające w przedmiotowym sektorze świadczą usługi w całej Unii, podstawę niniejszej dyrektywy stanowi również art. 62 Traktatu. ê 2002/92/EC motyw 1 (dostosowany) (3) Pośrednicy ubezpieczeniowi oraz reasekuracyjni odgrywają główną rolę w rozpowszechnianiu produktów ubezpieczeniowycha i reasekuracyjnychji we Wspólnocie Ö Unii Õ. ê 2002/92/EC motyw 2 Pierwszy krok na drodze do uproszczenia wykonywania swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług przez agentów ubezpieczeniowych i brokerów wykonano w dyrektywie Rady 77/92/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie środków mających ułatwić skuteczne osiągnięcie swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w odniesieniu do działalności agentów i brokerów ubezpieczeniowych (ex ISIC grupa 630) i w szczególności środków przejściowych dotyczących tych działalności[14]. ê 2002/92/EC motyw 3 Dyrektywa 77/92/EWG miała być stosowana do momentu wejścia w życie przepisów koordynujących zasady krajowe dotyczące podejmowania i prowadzenia działalności przez agentów ubezpieczeniowych i brokerów. ê 2002/92/EC motyw 4 Państwa Członkowskie w większości zastosowały się do zalecenia Komisji 92/48/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie pośredników ubezpieczeniowych[15], które pomogło w większym zbliżeniu przepisów krajowych w sprawie wymogów zawodowych i rejestracji pośredników ubezpieczeniowych. ê 2002/92/EC motyw 9 ð nowy (4) Poszczególne rodzaje osób lub instytucji, takie jak: agenci, brokerzy i podmioty gospodarcze „ubezpieczeń bankowych”, ð zakłady ubezpieczeń, biura podróży oraz wypożyczalnie samochodów ï mogą rozpowszechniać produkty ubezpieczeniowe. Równe traktowanie podmiotów gospodarczych i ochrona konsumentów wymagają, aby wszystkie te osoby lub instytucje były objęte niniejszą dyrektywą. ò nowy (5) Stosowanie dyrektywy 2002/92/WE wykazało, że konieczne jest doprecyzowanie szeregu przepisów, aby ułatwić prowadzenie pośrednictwa ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego oraz że ochrona konsumentów wymaga objęcia zakresem stosowania tej dyrektywy wszystkich transakcji sprzedaży produktów ubezpieczeniowych realizowanych, czy to przez pośredników ubezpieczeniowych, czy też przez zakłady ubezpieczeń. W odniesieniu do sprzedaży tych produktów, obsługi posprzedażnej i obsługi roszczeń zakłady ubezpieczeń prowadzące bezpośrednią sprzedaż produktów ubezpieczeniowych należy objąć zakresem stosowania nowej dyrektywy w podobny sposób, jak agentów i brokerów ubezpieczeniowych. (6) W celu zapewnienia stosowania jednakowego poziomu ochrony bez względu na kanał, za pośrednictwem którego konsumenci nabywają produkt ubezpieczeniowy, czy to bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń, czy też pośrednio od pośrednika, zakresem stosowania niniejszej dyrektywy należy objąć nie tylko zakłady ubezpieczeń, ale także innych uczestników rynku, którzy prowadzą sprzedaż produktów ubezpieczeniowych jako działalność poboczną (np. biura podróży i wypożyczalnie samochodów, dostawców towarów niespełniających warunków zwolnienia). (7) Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do osób, których działalność polega na świadczeniu pomocy (czy to w imieniu klienta, czy też zakładu ubezpieczeń) w administrowaniu umową ubezpieczenia lub reasekuracji lub w wykonywaniu takiej umowy, w tym zawodowej obsłudze roszczeń, lub na likwidacji szkód lub ich wycenie w charakterze biegłego. ê 2002/92/EC motyw 5 (8) Jednakże Nnadal występują znaczące różnice między przepisami krajowymi tworzące bariery dla podejmowania i prowadzenia działalności pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych na rynku wewnętrznym. Dlatego też właściwe jest zastąpienie dyrektywy 77/92/EWG nową dyrektywą. ò nowy (9) Obecne i niedawne zaburzenia na rynkach finansowych uwypukliły znaczenie zapewniania skutecznej ochrony konsumentów we wszystkich sektorach finansowych. Należy zatem zwiększyć poziom zaufania klientów i bardziej ujednolicić przepisy regulujące rozpowszechnianie produktów ubezpieczeniowych w celu zapewnienia stosownego poziomu ochrony klientów w całej Unii. Środki służące ochronie klientów należy dostosować do specyfiki poszczególnych kategorii klientów (klientów profesjonalnych lub innych). ê 2002/92/EC motyw 11 ð nowy (10) Niniejszą dyrektywę powinno stosować się do osób, których działalność polega na świadczeniu usług pośrednictwa ubezpieczeniowego ð lub reasekuracyjnego ï na rzecz osób trzecich za wynagrodzeniem, które może mieć charakter świadczeń pieniężnych lub przybierać inne formy uzgodnionych korzyści ekonomicznych związanych z jej prowadzeniem. ò nowy (11) Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do osób, których działalność polega na przekazywaniu informacji na temat umowy lub umów ubezpieczenia lub reasekuracji w odpowiedzi na zadane kryteria wybrane przez klienta za pośrednictwem stron internetowych lub innych środków lub na udostępnianiu rankingów produktów ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych lub zapewnianiu zniżki od ceny umowy, w przypadku gdy klient jest w stanie bezpośrednio zawrzeć umowę ubezpieczenia na końcowym etapie tego procesu; nie powinna mieć jednak zastosowania do działalności wiążącej się z zwykłym wprowadzaniem polegającej na przekazywaniu pośrednikom ubezpieczeniowym lub reasekuracyjnym lub zakładom ubezpieczeń lub reasekuracji danych i informacji dotyczących potencjalnych ubezpieczających, czy też na przekazywaniu potencjalnym ubezpieczającym informacji na temat produktów ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych lub pośredników ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych lub zakładów ubezpieczeń lub reasekuracji. ê 2002/92/EC motyw 12 (dostosowany) (12) Niniejszej dyrektywy nie powinno stosować się do osób prowadzących innego typu działalność zawodową, takich jak eksperci podatkowi lub księgowi, którzy w toku prowadzenia innego typu działalności zawodowej świadczą okazjonalnie usługi doradcze w sprawie zakresu ubezpieczenia, nie powinno stosować się jej również do działalności polegającej wyłącznie na dostarczaniu ogólnych informacji w sprawie produktów ubezpieczeniowych, pod warunkiem że celem takiej działalności nie jest udzielanie klientowi pomocy przy zawieraniu lub wypełnianiu Ö wykonywaniu Õ umowy ubezpieczenia lub reasekuracji, ani też zawodowe zarządzanie roszczeniami wobec zakładu ubezpieczeń lub reasekuracji, ani wycena szkody i rozpatrywanie roszczeń przez biegłych. ê 2002/92/EC motyw 13 (dostosowany) ð nowy (13) Niniejszej dyrektywy nie powinno stosować się do osób praktykujących pośrednictwo ubezpieczeniowe, jako działalność pomocniczą Ö poboczną Õ, na mocy Ö z zastrzeżeniem Õ pewnych ściśle określonych warunków ð ograniczeń dotyczących polisy, zwłaszcza wiedzy wymaganej do jej sprzedaży, objętych nią rodzajów ryzyka oraz kwoty składki ï. ê 2002/92/EC motyw 10 (dostosowany) (14) W Nniniejszeja dyrektywiea zawiera definicję Ö zdefiniowano pojęcie Õ „zależnego pośrednika ubezpieczeniowego”, która Ö aby Õ uwzględnića cechy charakterystyczne rynków państw członkowskich i której celem jest ustanowićenie warunkiów rejestracji stosowaneych do takich pośredników. Definicja ta nie ma na celu uniemożliwienia Państwom Członkowskim stosowania podobnych pojęć w odniesieniu do pośredników ubezpieczeniowych, którzy działając na rzecz i w imieniu zakładu ubezpieczeń, za których działalność pełną odpowiedzialność ponosi ten zakład ubezpieczeń, który jest uprawniony do pobierania składek lub kwot przeznaczonych dla klienta, zgodnie z gwarancjami finansowymi przewidzianymi w niniejszej dyrektywie. ê 2002/92/EC motyw 14 ð nowy (15) Pośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni ð będący osobami fizycznymi ï powinni być zarejestrowani we właściwym organie państwa członkowskiego, w którym zamieszkują lub w którym mieści się siedziba ich zarządu, pod warunkiem że spełniają oni ściśle określone wymogi zawodowe dotyczące ich kompetencji, nieposzlakowanej opinii, zakresu odpowiedzialności zawodowej i możliwości finansowych.; ðpośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni będący osobami prawnymi powinni być zarejestrowani we właściwym organie państwa członkowskiego, w którym mieści się ich siedziba statutowa (lub jeśli w świetle ich prawa krajowego nie posiadają siedziby statutowej – siedziba zarządu), pod warunkiem że spełniają ściśle określone wymogi zawodowe dotyczące ich umiejętności, nieposzlakowanej opinii, zakresu odpowiedzialności zawodowej i możliwości finansowych. Od pośredników ubezpieczeniowych już zarejestrowanych w państwach członkowskich nie należy wymagać ponownej rejestracji na podstawie niniejszej dyrektywy. ï ê 2002/92/EC motyw 6 i motyw 15 (dostosowany) ð nowy (16) Pośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni powinni móc wykorzystać Ö korzystać ze Õ swobodyę przedsiębiorczości i swobodyę świadczenia usług zawartychą w Traktacie. Taka Rrejestracja ð w państwie członkowskim ich pochodzenia lub dokonanie w nim zgłoszenia ï powinnya Ö więc Õ umożliwiać pośrednikom ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym prowadzenie działalności w innych państwach członkowskich, zgodnie z zasadami swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, pod warunkiem że właściwe władze Ö organy Õ zachowały Ö dopełniły wobec siebie Õ odpowiednieją proceduryę powiadomienia. ê 2002/92/EC motyw 16 (nowy) (17) Potrzebne jest ustanowienie właściwych sankcji w odniesieniu do osób wykonujących działalność ubezpieczeniową lub reasekuracyjną bez rejestracji w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i reasekuracji korzystających z usług niezarejestrowanych pośredników i w odniesieniu do pośredników nieprzestrzegających przepisów krajowych, przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą. ò nowy (18) W celu zwiększenia przejrzystości i ułatwienia transgranicznej wymiany handlowej EUNUiPPE powinien ustanowić, udostępnić do publicznej wiadomości i aktualizować pojedynczą elektroniczną bazę danych zawierającą wykaz wszystkich pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, którzy zgłosili zamiar korzystania z przysługującej im swobody przedsiębiorczości lub świadczenia usług. Państwa członkowskie powinny bezzwłocznie przekazywać EUNUiPPE stosowne informacje, aby umożliwić EUNUiPPE realizację tego zadania. Wspomniana baza danych powinna zawierać odnośniki do każdego odpowiedniego właściwego organu w każdym państwie członkowskim. Każdy właściwy organ z każdego państwa członkowskiego powinien prezentować na swoich stronach internetowych odnośnik do tej bazy danych. (19) Należy wyraźnie ustanowić odnośne prawa i obowiązki państwa członkowskiego pochodzenia i przyjmującego państwa członkowskiego w zakresie nadzoru nad pośrednikami ubezpieczeniowymi i reasekuracyjnymi, którzy zostali przez nie zarejestrowani lub którzy prowadzą działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego na ich terytorium w wykonaniu przysługujących im praw w zakresie swobody przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług. (20) Państwa członkowskie nie powinny stosować wymogów w zakresie rejestracji wobec pośredników ubezpieczeniowych, którzy prowadzą pośrednictwo ubezpieczeniowe w odniesieniu do niektórych rodzajów umów ubezpieczenia jako działalność poboczną, ani do działalności polegającej na zawodowej obsłudze roszczeń, likwidacji szkód czy też wycenie szkód w charakterze biegłych, pod warunkiem że będą oni przestrzegać wynikających z niniejszej dyrektywy wymogów dotyczących wiedzy, umiejętności i nieposzlakowanej opinii oraz odnośnych wymogów informacyjnych i wymogów w zakresie prowadzenia działalności oraz że we właściwym organie dokonano zgłoszenia działalności. ê 2002/92/EC motyw 7 (dostosowany) (21) Brak możliwości swobodnego funkcjonowania pośredników ubezpieczeniowych w całej Wspólnocie Ö Unii Õ utrudnia sprawne funkcjonowanie jednolitego rynku ubezpieczeń. ò nowy (22) Ważne jest zagwarantowanie wysokiego poziomu profesjonalizmu i kompetencji pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych oraz pracowników bezpośrednich ubezpieczycieli, którzy są zaangażowani w czynności przygotowawcze przed sprzedażą polis ubezpieczeniowych oraz czynności w trakcie i po sprzedaży polis ubezpieczeniowych. Fachowa wiedza pośredników, pracowników bezpośrednich ubezpieczycieli oraz biur podróży i wypożyczalni samochodów, jak również fachowa wiedza osób prowadzących działalność polegającą na obsłudze roszczeń, likwidacji szkód i wycenie szkód w charakterze biegłych powinna zatem być współmierna do stopnia złożoności tej działalności. Należy zapewnić kształcenie ustawiczne. ê 2002/92/EC motyw 8 ð nowy (23) Koordynacja przepisów krajowych w sprawie wymogów zawodowych i rejestracji osób podejmujących i prowadzących działalność w dziedzinie pośrednictwa ubezpieczeniowego ð lub reasekuracyjnego ï może przyczynić się zarówno do wprowadzenia jednolitego rynku usług finansowych, jak i do poprawienia ochrony konsumentów w tym zakresie. ò nowy (24) W celu zwiększenia transgranicznego obrotu handlowego należy wprowadzić zasady regulujące wzajemne uznawanie wiedzy i umiejętności pośredników. (25) Jako dowód spełnienia przez pośrednika ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego wymogów w zakresie wiedzy i umiejętności stanowiących warunek rejestracji zgodnie z niniejszą dyrektywą przyjmujące państwo członkowskie powinno akceptować kwalifikacje krajowe uznane za równorzędne kwalifikacjom na poziomie 3 lub wyższym w ramach europejskich ram kwalifikacji ustanowionych w zaleceniu Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia europejskich ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie[16]. Ramy te pomagają państwom członkowskim, instytucjom kształcenia, pracodawcom i osobom fizycznym w porównywaniu kwalifikacji uzyskanych w ramach zróżnicowanych systemów szkolnictwa i systemów szkolenia w całej Unii. Narzędzie to ma zasadnicze znaczenie dla rozwoju rynku zatrudnienia w całej Unii. Ram tych nie stworzono, aby zastąpić krajowe systemy kwalifikacji, lecz by uzupełniać działania państw członkowskich poprzez ułatwianie współpracy między nimi. (26) Pomimo istnienia systemu jednolitego paszportu dla ubezpieczycieli i pośredników, europejski rynek ubezpieczeń pozostaje głęboko rozdrobniony. W celu ułatwienia prowadzenia działalności w kontekście transgranicznym oraz zwiększenia przejrzystości wobec konsumentów państwa członkowskie powinny zapewnić publikowanie zasad dobra ogólnego obowiązujących na ich terytorium; należy również zapewnić powszechną dostępność pojedynczego rejestru elektronicznego i informacji dotyczących zasad dobra ogólnego obowiązujących we wszystkich państwach członkowskich w odniesieniu do działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego. ê 2002/92/EC motyw 17 (dostosowany) (27) W celu ochrony konsumentów oraz zapewnienia słuszności Ö prawidłowości Õ działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej prowadzonej na jednolitym rynku zasadnicze znaczenie ma współpraca i wymiana informacji między właściwymi władzami. ê 2002/92/EC motyw 22 (dostosowany) ð nowy (28) Potrzebne są odpowiednie i skuteczne ð pozasądowe ï procedury reklamacyjne i odszkodowawcze w państwach członkowskich w celu rozstrzygania sporów między pośrednikami ubezpieczeniowymi ð lub zakładami ubezpieczeń ï a klientami, przy wykorzystaniu Ö , w stosownych przypadkach, Õ istniejących procedur, gdzie stosowne. ð Skuteczne pozasądowe procedury reklamacyjne i odszkodowawcze powinny być dostępne, aby umożliwić rozstrzyganie sporów dotyczących praw i obowiązków ustanowionych w niniejszej dyrektywie, wynikłych między zakładami ubezpieczeń lub osobami sprzedającymi lub oferującymi produkty ubezpieczeniowe a klientami. W celu zwiększenia skuteczności procedur pozasądowego rozstrzygania sporów dotyczących reklamacji składanych przez klientów niniejsza dyrektywa powinna przewidywać obowiązek uczestnictwa przez zakłady ubezpieczeń lub osoby sprzedające lub oferujące produkty ubezpieczeniowe w postępowaniach prowadzonych w oparciu o procedury rozstrzygania sporów, które nie skutkują wydaniem wiążącej decyzji, wszczętych przeciwko nim przez klientów, a dotyczących praw i obowiązków ustanowionych w niniejszej dyrektywie. Celem tych procedur pozasądowego rozstrzygania sporów jest uzyskanie szybszego i mniej kosztownego rozstrzygnięcia sporów miedzy zakładami ubezpieczeń lub osobami sprzedającymi lub oferującymi produkty ubezpieczeniowe a klientami oraz zmniejszenie obciążeń systemu sądowego. Procedury pozasądowego rozstrzygania sporów powinny jednak funkcjonować bez uszczerbku dla praw stron postępowań prowadzonych w oparciu o te procedury do wniesienia powództwa do sądu. ï ê 2002/92/EC motyw 23 ð nowy Bez uszczerbku dla prawa klientów do wnoszenia skarg do sądów państwa członkowskie powinny zachęcać instytucje publiczne lub prywatne, utworzone w celu pozasądowego rozstrzygania sporów do ð dbać o to, by podmioty odpowiedzialne za alternatywne rozstrzyganie sporów prowadzące postępowania w sprawie sporów, o których mowa w niniejszej dyrektywie, prowadziły ï współpracęy w zakresie rozstrzygania sporów transgranicznych. ð Państwa członkowskie powinny zachęcać podmioty odpowiedzialne za alternatywne rozstrzyganie sporów prowadzące postępowania w sprawie tych sporów do przystąpienia do sieci FIN-NET[17]. ï Celem takiej współpracy mogłoby być na przykład umożliwienie klientom kontaktowania się z organami pozasądowymi, utworzonymi w Państwie Członkowskim ich zamieszkania w sprawach skarg dotyczących pośredników ubezpieczeniowych prowadzących działalność w innych Państwach Członkowskich. Ustanowienie sieci FIN-NET przewiduje większą pomoc dla klientów korzystających z usług transgranicznych. Przepisy w sprawie procedur powinny uwzględniać zalecenie Komisji 98/257/WE z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do organów odpowiedzialnych za pozasądowe ugody sporów konsumenckich[18]. ò nowy (29) Wielu pośredników ubezpieczeniowych i wiele zakładów ubezpieczeń w coraz większym stopniu jednocześnie prowadzi wiele rodzajów działalności, co zwiększa ryzyko wystąpienia konfliktów interesów między tymi różnymi rodzajami prowadzonej działalności a interesami ich klientów. Konieczne jest zatem wprowadzenie przez państwa członkowskie przepisów zapobiegających niekorzystnemu wpływowi tych konfliktów na interesy klientów. (30) Konsumentom należy z wyprzedzeniem udostępniać jasne informacje na temat statusu osób, które sprzedają produkt ubezpieczeniowy, oraz wynagrodzenia, które otrzymują. Konieczne jest nałożenie na pośredników ubezpieczeniowych i zakłady ubezpieczeń z Europy obowiązku ujawniania informacji na temat statusu tych osób. Informacje te powinny być przekazywane konsumentom przed zawarciem umowy. Informacje te mają na celu ukazanie stosunku łączącego zakład ubezpieczeń i pośrednika (w stosownych przypadkach) oraz struktury i składników wynagrodzenia pośredników. (31) W celu łagodzenia konfliktów interesów między sprzedawcą a nabywcą produktu ubezpieczeniowego konieczne jest zapewnienie ujawniania odpowiednich informacji na temat wynagrodzenia dystrybutorów ubezpieczeń. W związku z tym, w przypadku ubezpieczeń na życie, pośrednik oraz pracownik pośrednika ubezpieczeniowego lub zakładu ubezpieczeń powinni mieć obowiązek informowania klienta o wysokości swojego wynagrodzenia przed dokonaniem sprzedaży. W przypadku innych produktów ubezpieczeniowych, w pięcioletnim okresie przejściowym, klient musi być informowany o przysługującym mu prawie żądania tych informacji, które muszą mu zostać przekazane na jego żądanie. (32) Aby udostępnić klientom możliwe do porównania informacje na temat świadczonych usług pośrednictwa ubezpieczeniowego, niezależnie od tego, czy klient dokonuje zakupu produktu ubezpieczeniowego przez pośrednika, czy też bezpośrednio w zakładzie ubezpieczeń, oraz aby uniknąć zakłócenia konkurencji, do czego prowadzić może zachęcanie zakładów ubezpieczeń do bezpośredniej sprzedaży produktów klientom, a nie przez pośredników, w celu uniknięcia konieczności ujawniania informacji, na zakłady ubezpieczeń należy również nałożyć wymóg przekazywania klientom, z którymi mają bezpośrednio do czynienia w ramach świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego, informacji na temat wynagrodzenia, które otrzymują z tytułu sprzedaży produktów ubezpieczeniowych. (33) Ponieważ celem niniejszego wniosku jest zwiększenie poziomu ochrony konsumentów, niektóre z jego przepisów mają wyłącznie zastosowanie w kontekście stosunków między przedsiębiorstwami a konsumentami (B2C), zwłaszcza przepisy regulujące zasady prowadzenia działalności pośredników ubezpieczeniowych lub innych sprzedawców produktów ubezpieczeniowych. (34) W celu uniknięcia przypadków niewłaściwej sprzedaży produktów ubezpieczeniowych sprzedaży tych produktów powinno, w razie konieczności, towarzyszyć uczciwa i profesjonalna usługa doradztwa. ê 2002/92/EC motyw 18 (35) Dla klienta istotna jest świadomość, czy ma do czynienia z pośrednikiem, który doradza mu w sprawie produktów szerokiej gamy zakładów ubezpieczeń, czy też produktów dostarczanych przez określoną liczbę zakładów ubezpieczeń. ê 2002/92/EC motyw 20 (dostosowany) ð nowy (36) ð Z powodu coraz większego uzależnienia konsumentów od osobistych rekomendacji, właściwe jest wprowadzenie definicji doradztwa. Przed udzieleniem porady pośrednik ubezpieczeniowy lub zakład ubezpieczeń powinni ocenić potrzeby, wymagania i sytuację finansową klienta. ï Jeżeli pośrednik oświadcza, iż doradza w sprawie produktów szerokiej gamy zakładów ubezpieczeń, powinien przeprowadzić prawidłową i wystarczająco szeroką analizę produktów dostępnych na rynku. Ponadto wszyscy pośrednicy ð ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń ï powinni wyjaśniać powody określonej Ö swojej Õ porady. ò nowy (37) Przed zawarciem umowy, w tym w przypadku transakcji sprzedaży, której nie towarzyszy udzielenie porady, klientowi należy przekazać istotne informacje na temat produktu ubezpieczeniowego, aby umożliwić mu podjęcie świadomej decyzji. Pośrednik ubezpieczeniowy powinien być w stanie wyjaśnić klientowi główne cechy produktów ubezpieczeniowych, które sprzedaje. (38) Należy określić jednolite przepisy w celu zapewnienia osobie sprzedającej produkt ubezpieczeniowy pewnej swobody wyboru nośnika, na którym klientowi przekazywane są wszystkie informacje, umożliwiające wykorzystanie, w stosownych przypadkach, środków komunikacji elektronicznej, z uwzględnieniem okoliczności transakcji. Należy jednak zapewnić klientowi możliwość otrzymania tych informacji na papierze. W interesie zapewnienia konsumentom dostępu do informacji wszelkie informacje przekazywane przez zawarciem umowy powinny być udostępniane bezpłatnie. ê 2002/92/EC motyw 21 (dostosowany) ð nowy (39) Wymóg ujawnienia takich informacji wtedy, gdy klientem jest spółka poszukujeąca zakresu Ö ochrony Õ reasekuracyjnejji lub ubezpieczenioweja obejmującejgo ryzyko handlowe i przemysłowe ð lub gdy klient jest klientem profesjonalnym (zob. załącznik I do dyrektywy) ï, nie jest tak potrzebny. ê 2002/92/EC motyw 19 (dostosowany) ð nowy (40) Niniejsza dyrektywa powinna określać ð minimalne ï obowiązki ð zakładów ubezpieczeń i ï pośredników ubezpieczeniowych w zakresie udzielania informacji klientom. W tym obszarze państwo członkowskie może Ö powinno być w stanie Õ utrzymać lub przyjąć bardziej restrykcyjne przepisy Ö , które mogą być Õ nakładane na pośredników ubezpieczeniowych ð i zakłady ubezpieczeń ï prowadząceych działalność ð w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego ï na własnym Ö ich Õ terytorium, niezależnie od ich miejsca zamieszkania ð przepisów państwa członkowskiego ich pochodzenia ï, pod warunkiem że takie bardziej restrykcyjne przepisy są zgodne z prawodawstwem wspólnotowym Ö unijnym Õ, w tym z dyrektywą 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym)[19]. ð Państwo członkowskie, które zgłasza zamiar stosowania dodatkowych przepisów regulujących pośrednictwo ubezpieczeniowe oraz sprzedaż produktów ubezpieczeniowych i stosuje te przepisy obok przepisów określonych w niniejszej dyrektywie, powinno zadbać o to, by obciążenia administracyjne wynikające z tych przepisów były współmierne do celu, jakim jest ochrona konsumentów. W interesie ochrony konsumentów oraz w celu zapobiegania niewłaściwej sprzedaży produktów ubezpieczeniowych państwom członkowskim należy zezwolić na stosowanie w wyjątkowych przypadkach do pośredników ubezpieczeniowych prowadzących pośrednictwo ubezpieczeniowe jako działalność poboczną bardziej rygorystycznych wymogów, gdy uznają to za konieczne i współmierne. ï ò nowy (41) Praktyki sprzedaży krzyżowej stanowią powszechną strategię stosowaną przez podmioty świadczące detaliczne usługi finansowe w całej Unii. Praktyki te mogą przynosić konsumentom korzyści, ale mogą również prowadzić do sytuacji, w których interes konsumentów nie jest należycie uwzględniany. Na przykład niektóre formy praktyk sprzedaży krzyżowej lub produktów wiązanych, a mianowicie praktyki sprzedaży wiązanej polegające na sprzedaży w pakiecie dwóch lub większej liczby usług lub produktów finansowych, z których przynajmniej jedna usługa lub jeden produkt nie są dostępne oddzielnie, mogą zakłócać konkurencję i niekorzystnie wpływać na mobilność konsumentów i ich zdolność do dokonywania świadomych wyborów. Przykładem praktyk sprzedaży wiązanej może być konieczność otwarcia rachunku bieżącego w przypadku świadczenia na rzecz konsumenta usługi ubezpieczenia w celu opłacania składek, czy też konieczność zawarcia umowy ubezpieczenia komunikacyjnego w przypadku udzielenia klientowi kredytu konsumenckiego w celu ubezpieczenia sfinansowanego pojazdu. Chociaż praktyki sprzedaży wiązanej, gdy w pakiecie sprzedawane są dwie usługi lub produkty finansowe lub większa ich liczba, lecz każdą z tych usług można również nabyć oddzielnie, również mogą zniekształcać konkurencję i niekorzystnie wpływać na mobilność klientów i ich zdolność do dokonywania świadomych wyborów, to przynajmniej pozostawiają one klientom możliwość wyboru, a zatem rodzą raczej mniejsze ryzyko niewypełnienia przez pośredników ubezpieczeniowych ich obowiązków wynikających z niniejszej dyrektyw. Stosowanie takich praktyk należy dokładnie ocenić, mając na względzie wspieranie konkurencji i możliwości dokonywania wyboru przez konsumentów. (42) Umowy ubezpieczenia zawierające aspekty inwestycyjne często oferowane są klientom jako produkty alternatywne wobec produktów inwestycyjnych objętych dyrektywą [MiFID II][20] lub jako zamienniki tych produktów. W celu zapewnienia spójnej ochrony inwestorów i uniknięcia ryzyka arbitrażu regulacyjnego ważne jest, by detaliczne produkty inwestycyjne (ubezpieczeniowe produkty inwestycyjne zdefiniowane w rozporządzeniu w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących produktów inwestycyjnych) podlegały tym samym standardom w zakresie prowadzenia działalności, w tym m.in. wymogom w zakresie udostępniania odpowiednich informacji, wymogom w zakresie adekwatności udzielanych porad oraz ograniczeniom w zakresie zachęt, a także wymogom w zakresie zarządzania konfliktami interesów oraz, w przypadku doradców niezależnych, ograniczeniom w stosunku do formy wynagrodzenia. Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW) oraz Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EUNUiPPE) powinny współpracować w celu osiągnięcia możliwe największej spójności standardów prowadzenia działalności w odniesieniu do detalicznych produktów inwestycyjnych objętych zakresem [MiFID II] lub niniejszej dyrektywy poprzez wydawania wytycznych. W odniesieniu do ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych standardy określone w niniejszej dyrektywie, które mają zastosowanie do wszystkich umów ubezpieczeniowych (rozdział VII niniejszej dyrektywy), oraz zaostrzone standardy dotyczące ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych obowiązują łącznie. Stąd też osoby prowadzące działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego w odniesieniu do ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych powinny spełniać standardy prowadzenia działalności mające zastosowanie do wszystkich umów ubezpieczeniowych a także zaostrzone standardy mające zastosowanie do ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych. (43) W celu zapewnienia przestrzegania przez zakłady ubezpieczeń i osoby świadczące usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego przepisów niniejszej dyrektywy oraz w celu zapewnienia podobnego traktowania tych zakładów i osób w całej Unii państwa członkowskie należy zobowiązać do ustanowienia sankcji i środków administracyjnych, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W komunikacie Komisji z dnia 8 grudnia 2010 r. „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług finansowych”[21] dokonano przeglądu istniejących uprawnień i ich praktycznego stosowania w celu osiągnięcia większej zbieżności sankcji i środków. Sankcje i środki administracyjne ustanowione przez państwa członkowskie powinny więc spełniać pewne zasadnicze wymogi dotyczące ich adresatów, kryteriów, które należy brać pod uwagę przy nakładaniu sankcji lub środka, podstawowych uprawnień do nakładania sankcji oraz wysokości administracyjnych sankcji finansowych. (44) W szczególności właściwym organom należy przyznać uprawnienia do nakładania sankcji finansowych, które są wystarczająco wysokie, aby niwelowały oczekiwane korzyści oraz aby nawet dla większych instytucji i osób zarządzających nimi stanowiły środek odstraszający. (45) W celu zapewnienia spójnego stosowania sankcji we wszystkich państwach członkowskich, przy ustalaniu rodzaju sankcji lub środków administracyjnych oraz wysokości administracyjnych sankcji finansowych państwa członkowskie powinny być zobowiązane dopilnować, aby właściwe organy uwzględniały wszystkie istotne okoliczności. (46) W celu wzmocnienia odstraszającego efektu sankcji i środków w stosunku do ogółu społeczeństwa oraz informowania o naruszeniach przepisów, które mogą powodować uszczerbek w poziomie ochrony inwestorów, informacje o nałożonych sankcjach i środkach powinny być publikowane, z wyjątkiem pewnych ściśle określonych przypadków. W celu zapewnienia zgodności z zasadą proporcjonalności informacje o nałożonych sankcjach i środkach powinny być publikowane anonimowo, jeżeli publikacja wyrządziłaby niewspółmierną szkodę zaangażowanym stronom. (47) W celu wykrywania potencjalnych naruszeń przepisów właściwe organy powinny dysponować niezbędnymi uprawnieniami dochodzeniowymi oraz powinny ustanowić skuteczne mechanizmy sprzyjające zgłaszaniu potencjalnych lub faktycznych naruszeń. (48) Niniejsza dyrektywa powinna odwoływać się zarówno do sankcji, jak i środków administracyjnych, bez względu na fakt, czy w świetle prawa krajowego dane działanie kwalifikuje się jako sankcja, czy też jako środek. (49) Niniejsza dyrektywa powinna obowiązywać nie naruszając żadnych przepisów prawa państw członkowskich dotyczących przestępstw. (50) W celu osiągnięcia celów określonych w niniejszej dyrektywie należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu, szczegółowo określających pojęcie właściwej wiedzy i kompetencji pośrednika, kwestię zarządzania konfliktami interesów, obowiązki w zakresie prowadzenia działalności w stosunku do ubezpieczeniowych „konfekcjonowanych” detalicznych produktów ubezpieczeniowych, a także procedury i formularze na potrzeby przekazywania informacji na temat nałożonych sankcji. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (51) Standardy techniczne dotyczące usług finansowych powinny zapewnić spójną harmonizację i odpowiednią ochronę konsumentów w całej Unii. Skutecznym i właściwym krokiem jest powierzenie EUNUiPPE, będącemu organem dysponującym wysokospecjalistyczną wiedzą, zadania opracowania projektów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, które nie przewidują wariantów polityki, celem ich przedłożenia Komisji. (52) Komisja powinna przyjąć akty delegowane zgodnie z art. [8] – w odniesieniu do pojęcia właściwej wiedzy i umiejętności pośrednika, zgodnie z art. [17 i 23] – w odniesieniu do zarządzania konfliktami interesów i zgodnie z art. [24 i 25] – w odniesieniu do obowiązków dotyczących prowadzenia działalności w zakresie ubezpieczeniowych „konfekcjonowanych” detalicznych produktów inwestycyjnych, a także wykonawcze standardy techniczne określone w art. [30] – w odniesieniu do procedur i formularzy na potrzeby przekazywania informacji na temat nałożonych sankcji, w drodze aktów delegowanych na podstawie art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz zgodnie z art. 10–15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych)[22]. Projekty tych aktów delegowanych i wykonawczych standardów technicznych powinien opracować EUNUiPPE. (53) Przetwarzanie danych osobowych prowadzone przez EUNUiPPE w ramach niniejszej dyrektywy, pod nadzorem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, reguluje dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, pod nadzorem właściwych organów państw członkowskich, w szczególności niezależnych organów publicznych wyznaczonych przez państwa członkowskie[23] oraz rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich dany[24]. (54) Niniejsza dyrektywa zapewnia poszanowanie podstawowych praw i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej zapisanej w Traktacie. (55) Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji dotyczącą dokumentów wyjaśniających z dnia 28 września 2011 r. państwa członkowskie zobowiązały się do dołączania, w uzasadnionych przypadkach, do powiadomienia o środkach transpozycji dokumentu lub dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów służących transpozycji. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że złożenie tych dokumentów jest uzasadnione. (56) Przegląd niniejszej dyrektywy należy przeprowadzić po pięciu latach od jej wejścia w życie w celu uwzględnienia zmian na rynku, a także zmian w innych obszarach unijnego prawa lub doświadczeń państw członkowskich z wdrażaniem unijnego prawa, zwłaszcza w odniesieniu do produktów objętych dyrektywą 2003/41/WE. ê 2002/92/EC motyw 24 (dostosowany) (57) Dyrektywa 77/92/EWG Ö 2002/92/WE Õ powinna zostać Ö zatem Õ uchylona. ò nowy (58) Zobowiązanie do transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego należy ograniczyć do tych przepisów, które stanowią merytoryczną zmianę dyrektywy 2002/92/WE. Zobowiązanie do transpozycji przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z dyrektywy 2002/92/WE. (59) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektywy 2002/92/WE, ê 2002/92/EC PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: ROZDZIAŁ I ZAKRES OBOWIĄZYWANIA I DEFINICJE Artykuł 1 Zakres ê 2002/92/EC (dostosowany) ð nowy 1. Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady podejmowania i prowadzenia działalności Ö w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego Õ ð , w tym w zakresie zawodowej obsługi roszczeń i likwidacji szkód, ï przez osoby fizyczne i prawne działające Ö prowadzące działalność Õ w państwie członkowskim lub osoby, które zamierzają tam podjąć Ö taką Õ działalność polegającą na pośrednictwie ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym. ê 2002/92/EC (dostosowany) 2. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do osób świadczących usługi pośrednictwa w zakresie umów ubezpieczenia, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: a) umowa ubezpieczenia wymaga jedynie znajomości zakresu świadczonego ubezpieczenia; b) umowa ubezpieczenia nie jest umową ubezpieczenia na życie; c) umowa ubezpieczenia nie obejmuje Ö żadnego ryzyka Õ odpowiedzialności cywilnej; d) podstawowa działalność zawodowa danej osoby jest inna niż pośrednictwo ubezpieczeniowe; ê 2002/92/EC (dostosowany) e) ubezpieczenie uzupełnia produkt lub usługę Ö towary Õ dostarczaneą przez dowolnego dostawcę, jeżeli takie ubezpieczenie obejmuje: i) ryzyko zniszczenia, utraty lub uszkodzenia towarów dostarczanych przed tego dostawcę, lub Ö ; Õ ê 2002/92/EC (dostosowany) ð nowy (ii) uszkodzenie lub utratę bagażu i pozostałe ryzyka związane z podróżą zarezerwowaną u tego dostawcy, nawet jeżeli ubezpieczenie obejmuje ubezpieczenie na życie lub od odpowiedzialności cywilnej, pod warunkiem że zakres ten ma charakter uzupełniający w stosunku do głównego zakresu ryzyka związanego z podróżą; f) kwota składki rocznej ð z tytułu umowy ubezpieczenia, obliczona proporcjonalnie w ujęciu rocznym, ï nie przekracza 500 Ö 600 Õ EUR, a ogólny okres obowiązywania umowy ubezpieczenia, w tym jej wznowień, nie przekracza pięciu lat. ê 2002/92/EC (dostosowany) 3. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do usług pośrednictwa ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego, świadczonych w odniesieniu do ryzyk i zobowiązań umiejscowionych poza Ö Unią Õ Wspólnotą. ê 2002/92/EC (dostosowany) ð nowy Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na ustawodawstwo państwa członkowskiego w odniesieniu do działalności pośrednictwa ubezpieczeniowego ð i reasekuracyjnego ï, prowadzonej przez ð zakłady ubezpieczeń i reasekuracji lub ï pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, ustanowionych Ö mających siedzibę Õ w państwie trzecim i prowadzących działalność na własnym Ö jego Õ terytorium zgodnie z zasadą swobody świadczenia usług, pod warunkiem że zagwarantowano równość traktowania wszystkich osób prowadzących lub osób, którym udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności pośrednictwa ubezpieczeniowego ð i reasekuracyjnego ï na tym rynku. Niniejsza dyrektywa nie reguluje działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego ð lub reasekuracyjnego ï, prowadzonej w państwach trzecich, ani działalności zakładów ubezpieczeń lub reasekuracji Wspólnoty, określonych w pierwszej dyrektywie Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r., w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie[8] i pierwszej dyrektywie Rady 79/267/EWG z dnia 5 marca 1979 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie bezpośrednich ubezpieczeń na życie[9], prowadzonej przez pośredników ubezpieczeniowych w państwach trzecich. ò nowy Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich trudnościach natury ogólnej, na które napotykają pośrednicy ubezpieczeniowi przy podejmowaniu lub prowadzeniu działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego w dowolnym państwie trzecim. ê 2002/92/EC (dostosowany) ð nowy Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszej dyrektywy: 1) „zakład ubezpieczeń” oznacza Ö przedsiębiorstwo Õ zakład, którey uzyskało urzędowe zezwolenie zgodnie z art. 6 dyrektywy 73/239/EWG lub art. 6 dyrektywy 79/267/EWG; 2) „zakład reasekuracji” oznacza zakład Ö przedsiębiorstwo Õ inny niż zakład ubezpieczeń lub zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim, którego podstawową działalnością jest przyjmowanie ryzyka przekazanego przez zakład ubezpieczeń, zakład ubezpieczeń mieszczący się w państwie trzecim lub inny zakład reasekuracji; ð , które uzyskało urzędowe zezwolenie zgodnie z art. 3 dyrektywy 2005/68/WE; ï ê 2002/92/EC ð nowy 3) „pośrednictwo ubezpieczeniowe” oznacza działalność polegającą na wprowadzaniu ð doradzaniu ï, proponowaniu lub przeprowadzaniu innych prac przygotowawczych do zawarcia umów ubezpieczenia lub zawieraniu takich umów, lub udzielaniu pomocy w administrowaniu i wykonywaniu takich umów, w szczególności w przypadku roszczenia, ð a także działalność w zakresie zawodowej obsługi roszczeń i likwidacji szkód. ï Działalność taka nie jest uważana za pośrednictwo ubezpieczeniowe, jeżeli jest podejmowana przez zakład ubezpieczeń lub pracownika zakładu ubezpieczeń, za którego pełną odpowiedzialność ponosi zakład ubezpieczeń. ð Taką działalność uznaje się za pośrednictwo ubezpieczeniowe także wówczas, gdy prowadzona jest przez zakład ubezpieczeń bez udziału pośrednika ubezpieczeniowego. ï ò nowy Do celów niniejszej dyrektywy za pośrednictwo ubezpieczeniowe nie uznaje się żadnego z następujących rodzajów działalności: ê 2002/92/EC ð nowy a) Nie jest również uważana za pośrednictwo ubezpieczeniowe działalnościć polegająceja na okazjonalnym dostarczaniu informacji ð klientowi ï w kontekście innej działalności zawodowej, pod warunkiem że celem tej działalności nie jest ð , jeżeli podmiot dostarczający informacji nie podejmuje żadnych dodatkowych kroków w celu ï udzieleaniae klientowi pomocy w zawieraniu lub wykonywaniu umowy ubezpieczenia, zawodowe zarządzanie roszczeniami zakładu ubezpieczeń i wycena szkody oraz rozpatrywanie roszczeń przez biegłych; ò nowy b) zwykłego przekazywania pośrednikom ubezpieczeniowym lub zakładom ubezpieczeń danych i informacji na temat potencjalnych ubezpieczających lub potencjalnym ubezpieczającym – informacji na temat produktów ubezpieczeniowych, pośrednika ubezpieczeniowego lub zakładu ubezpieczeń. 4) „ubezpieczeniowy produkt inwestycyjny” oznacza umowę ubezpieczenia, którą można również zaklasyfikować jako „produkt inwestycyjny” zdefiniowany w art. 2 lit. a) [rozporządzenia w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących produktów inwestycyjnych (rozporządzenie w sprawie konfekcjonowanych detalicznych produktów inwestycyjnych)]; ê 2002/92/EC ð nowy 5) „pośrednik ubezpieczeniowy” oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną ð inną niż zakład ubezpieczeń ï, która podejmuje lub prowadzi pośrednictwoa ubezpieczeniowe za wynagrodzeniem; ê 2002/92/EC ð nowy 6)4) „pośrednictwo reasekuracyjne” oznacza działalność polegającą na wprowadzaniu ð doradzaniu ï, proponowaniu lub wykonywaniu innych prac przygotowawczych do zawarcia umów reasekuracji lub zawieraniu takich umów, lub udzielania pomocy w administrowaniu i wykonywaniu takich umów, w szczególności w przypadku roszczenia, ð a także działalność w zakresie zawodowej obsługi roszczeń i likwidacji szkód. ï Działalność taka nie jest uważana za pośrednictwo ubezpieczeniowe, jeżeli jest podejmowana przez zakład reasekuracji lub pracownika zakładu reasekuracji, za którego pełną odpowiedzialność ponosi zakład reasekuracji ð Taką działalność uznaje się za pośrednictwo reasekuracyjne także wówczas, gdy prowadzona jest przez zakład reasekuracji bez pośrednictwa pośrednika reasekuracyjnego. ï ò nowy Do celów niniejszej dyrektywy za pośrednictwo reasekuracyjne nie uznaje się żadnego z następujących rodzajów działalności: ê 2002/92/EC a) Nie jest również uważana za pośrednictwo reasekuracyjne działalnościć polegająceja na okazjonalnym dostarczaniu informacji w kontekście innej działalności zawodowej, pod warunkiem że celem tej działalności nie jest udzielanie klientowi pomocy w zawieraniu lub wykonywaniu umowy reasekuracji, zawodowe zarządzanie roszczeniami zakładu reasekuracji oraz wycena szkody i rozpatrywanie roszczeń przez biegłych; ò nowy b) zwykłego przekazywania pośrednikom reasekuracyjnym lub zakładom reasekuracji danych i informacji na temat potencjalnych ubezpieczających lub potencjalnym ubezpieczającym – informacji na temat produktów reasekuracyjnych, pośrednika reasekuracyjnego lub zakładu reasekuracji. ê 2002/92/EC (dostosowany) ð nowy 7)6) „pośrednik reasekuracyjny” oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną ð inną niż zakład reasekuracji ï, która podejmuje lub prowadzi pośrednictwo reasekuracyjne za wynagrodzeniem; 8)7) „zależny pośrednik ubezpieczeniowy” oznacza każdą osobę, która prowadzi działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego na rzecz i w imieniu jednego lub większej liczby zakładów ubezpieczeń, w przypadku produktów ubezpieczeniowych niebędących wobec siebie konkurencyjnymi, ale niepobierającą składek lub kwot przeznaczonych dla klienta ð lub pośredników ubezpieczeniowych ï i za której działalność pełną odpowiedzialność ponosi Ö ten Õ zakład ubezpieczeń w przypadku produktów, które odpowiednio ich dotyczą ð lub pośrednik ubezpieczeniowy, pod warunkiem że pośrednik ubezpieczeniowy, który ponosi odpowiedzialność za działalność tej osoby, sam nie prowadzi działalności, za którą odpowiedzialność ponosi inny zakład ubezpieczeń lub pośrednik ubezpieczeniowy; ï Każdą osobę, która prowadzi działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego dodatkowo do podstawowej działalności zawodowej, również uznaje się za zależnego pośrednika ubezpieczeniowego, za którego działalność pełną odpowiedzialność ponosi jeden lub kilka zakładów ubezpieczeń w przypadku produktów, które ich odpowiednio dotyczą, jeżeli ubezpieczenie ma charakter uzupełniający w stosunku do towarów lub usług dostarczanych w ramach podstawowej działalności zawodowej, a ponadto osoba ta nie pobiera składek lub kwot przeznaczonych dla klienta; ò nowy 9) „doradztwo” oznacza udzielenie klientowi rekomendacji, na jego żądania lub z inicjatywy zakładu ubezpieczeń lub pośrednika ubezpieczeniowego; ò nowy 10) „prowizja warunkowa” oznacza wynagrodzenie w formie prowizji, w przypadku której przypadająca do wypłaty kwota uzależniona jest od osiągnięcia uzgodnionych celów związanych z przedmiotem transakcji zawartej za pośrednictwem danego pośrednika między klientem a danym ubezpieczycielem; ê 2002/92/EC (dostosowany) 11)8) „duże ryzyka” oznaczają ryzyka określone w art. 5 lit. d) dyrektywy 73/239/EWG; 12)9 „państwo członkowskie pochodzenia” oznacza: a) Ö w przypadku pośrednika będącego osobą fizyczną – Õ państwo członkowskie, w którym Ö posiada on miejsce zamieszkania Õ zamieszkuje pośrednik ubezpieczeniowy i w którym prowadzi on działalność, jeżeli pośrednik jest osobą fizyczną; b) Ö w przypadku pośrednika będącego osobą prawną – Õ państwo członkowskie, w którym znajduje się zarejestrowana siedziba Ö statutowa Õ pośrednika ubezpieczeniowego lub, jeżeli na mocy prawa krajowego nie posiada on zarejestrowanej siedziby Ö statutowej Õ, państwo członkowskie, w którym mieści się siedziba zarządu, jeżeli pośrednik jest osobą prawną; ê 2002/92/EC (dostosowany) ð nowy 13)10) „przyjmujące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, w którym znajduje się oddział pośrednika ubezpieczeniowyego lub reasekuracyjnyego Ö posiada stałą obecność lub zakład Õ lub w którym świadczy on usługi ð , a które nie jest państwem członkowskim jego pochodzenia ï; 14)12) „trwały nośnik informacji” oznacza trwały nośnik dowolny instrument umożliwiający klientowi przechowywanie informacji adresowanych osobiście do niego w sposób umożliwiający dostęp do nich do celu przyszłego odniesienia się przez okres właściwy do celów informacyjnych i który umożliwia kopiowanie przechowywanych informacji bez wprowadzania do nich zmian. ð zdefiniowany w art. 2 lit. m) dyrektywy 2009/65/WE; ï W szczególności trwały nośnik informacji obejmuje dyskietki, CD-ROM-y, DVD i dyski twarde komputerów osobistych, na których przechowuje się pocztę elektroniczną, ale nie obejmuje stron internetowych, jeżeli strony te nie spełniają kryteriów określonych w ust. 1. ò nowy 15) „praktyka sprzedaży krzyżowej” oznacza oferowanie usługi ubezpieczeniowej lub produktu ubezpieczeniowego wraz z inną usługą lub innym produktem w ramach pakietu lub jako warunek zawarcia innej umowy lub skorzystania z innego pakietu; 16) „bliskie powiązania” oznaczają sytuację, o której mowa w art. 4 pkt 31) dyrektywy [MiFID II]; 17) „główne miejsce prowadzenia działalności” oznacza miejsce, z którego zarządzana jest główna działalność; 18) „wynagrodzenie” oznacza prowizję, honorarium, opłatę lub inną płatność, w tym korzyść ekonomiczną jakiegokolwiek rodzaju, oferowane lub przekazywane w związku z działalnością w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego; 19) „praktyka sprzedaży wiązanej” oznacza oferowanie wraz z usługą ubezpieczeniową lub produktem ubezpieczeniowym w pakiecie jednej usługi dodatkowej lub większej liczby tych usług, w sytuacji gdy dana usługa ubezpieczeniowa lub produkt ubezpieczeniowy nie są osobno udostępniane konsumentowi; 20) „praktyka sprzedaży łączonej” oznacza oferowanie wraz z usługą ubezpieczeniową lub produktem ubezpieczeniowym w pakiecie jednej usługi dodatkowej lub większej liczby tych usług, w sytuacji gdy dana usługa ubezpieczeniowa lub produkt ubezpieczeniowy są również osobno udostępniane konsumentowi, lecz niekoniecznie na tych samych warunkach, na jakich oferowane są w połączeniu z usługami dodatkowymi. ê 2002/92/EC ð nowy ROZDZIAŁ II WYMOGI REJESTRACYJNE Artykuł 3 Rejestracja 1. ð Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 ï pPośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni są rejestrowani we właściwym organie, określonym w art. 7 ust. 2, w państwiea członkowskimego pochodzenia. ð Zakłady ubezpieczeń zarejestrowane w państwach członkowskich na podstawie dyrektywy 73/239/EWG, dyrektywy 2002/83/WE i dyrektywy 2005/68/WE oraz ich pracownicy nie mają obowiązku ponownej rejestracji na podstawie niniejszej dyrektywy. ï Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą określić, że zakłady ubezpieczeń i reasekuracji lub inne instytucje mogą współpracować z właściwymi organami w zakresie rejestrowania pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych i stosowania wymogów art. 48 w stosunku do takich pośredników. W szczególności, w przypadku zależnych pośredników ubezpieczeniowych dopuszcza się ich rejestrowanie przez zakład ubezpieczeń, lub stowarzyszenie zakładów ubezpieczeń ð lub pośrednika ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego ï pod nadzorem właściwego organu. ò nowy Państwa członkowskie mogą postanowić, że w przypadku gdy pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny prowadzi działalność, za którą odpowiedzialność ponosi zakład ubezpieczeń lub reasekuracji lub inny zarejestrowany pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny, zarejestrowany pośrednik ubezpieczeniowy lub asekuracyjny lub zakład ubezpieczeń lub reasekuracji ponoszą odpowiedzialność za zapewnienie spełnienia przez tego pośrednika warunków rejestracji określonych w niniejszej dyrektywie. W takim przypadku osoba lub podmiot przyjmujący odpowiedzialność, po tym, jak zostaną poinformowani przez państwa członkowskie o kwestiach określonych w ust. 7 lit. a) i b) niniejszego artykułu, muszą uzyskać pewność w kwestii określonej w ust. 7 lit. c) niniejszego artykułu. Państwa członkowskie mogą również postanowić, że osoby lub podmioty przyjmujące odpowiedzialność za pośredników dokonują ich rejestracji. ê 2002/92/EC ð nowy Państwa członkowskie nie muszą stosować wymogu określonego w akapicie pierwszym i drugim do wszystkich osób fizycznych, które pracują w zakładzie ð ubezpieczeń lub reasekuracji lub u zarejestrowanego pośrednika ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego ï i ð które ï prowadzą działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego. ê 2002/92/EC (dostosowany) W odniesieniu do osób prawnych Państwa członkowskie rejestrują takie Ö zapewniają rejestrację osób prawnych Õ osoby oraz wskazują w rejestrze nazwiska osób fizycznych wchodzącyche w skład zarządu, odpowiedzialne za działalność w zakresie pośrednictwa. 2. Państwa członkowskie mogą ustanowić jeden lub więcej rejestrów pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, pod warunkiem że ustanowią kryteria, zgodnie z którymi rejestruje się pośredników. ò nowy Państwa członkowskie ustanawiają system rejestracji internetowej obejmujący jeden formularz rejestracyjny dostępny na stronie internetowej, do którego pośrednicy ubezpieczeniowi i zakłady ubezpieczeń powinni mieć łatwy dostęp, oraz umożliwiający wypełnienie tego formularza bezpośrednio w internecie. ê 2002/92/EC 3. Państwa członkowskie zapewniają utworzenie jednego punktu informacyjnego, umożliwiającego szybki i łatwy dostęp do informacji pochodzących z różnych rejestrów, opracowywanych elektronicznie i na bieżąco uaktualnianych. Ten punkt informacyjny udostępnia również dane identyfikacyjne właściwych organów każdego państwa członkowskiego, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy. Ponadto rejestr wskazuje państwo lub państwa, w których pośrednik prowadzi działalność zgodnie z zasadami w zakresie swobody przedsiębiorczości lub w zakresie swobody świadczenia usług. ò nowy 4. EUNUiPPE ustanawia, publikuje na swoich stronach internetowych oraz aktualizuje pojedynczy rejestr elektroniczny zawierający wykaz pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, którzy zgłosili zamiar prowadzenia działalności transgranicznej zgodnie z rozdziałem IV. Państwa członkowskie bezzwłocznie przekazują EUNUiPPE stosowne informacje, aby umożliwić EUNUiPPE realizację tego zadania. Rejestr ten zawiera odnośniki do każdego odpowiedniego właściwego organu w każdym państwie członkowskim. Rejestr ten zawiera także odnośniki do stron internetowych właściwych organów z każdego państwa członkowskiego, natomiast strony internetowe tych organów zawierają odnośniki prowadzące do tego rejestru. ê 2002/92/EC 3 Państwa członkowskie zapewniają, że rejestracja pośredników ubezpieczeniowych, włącznie z zależnymi, i pośredników reasekuracyjnych podlega spełnieniu wymogów zawodowych, ustanowionych w art. 48. Państwa członkowskie zapewniają również, że pośrednicy ubezpieczeniowi, włącznie z zależnymi, i pośrednicy reasekuracyjni, którzy przestali spełniać te wymogi, są usuwani z rejestru. Ważność rejestracji podlega okresowej kontroli właściwego organu. W razie konieczności państwo członkowskie pochodzenia informuje przyjmujące państwo członkowskie o takim usunięciu za pomocą jakichkolwiek właściwych środków. ò nowy 5. Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy nie dokonywały rejestracji pośrednika ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego, dopóki nie upewnią się, że dany pośrednik spełnia wymogi określone w art. 8. ê 2002/92/EC ð nowy 4. Właściwe organy mogą dostarczyć pośrednikom ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym dokument umożliwiający zainteresowanej stronie poprzez zasięgnięcie informacji zawartych w ð którymkolwiek z ï rejestrówze(-ach), określonych w ust. 2, sprawdzenie, czy są oni należycie zarejestrowani. Dokument ten powinien przynajmniej dostarczać informacje wyszczególnione w art. 12 ust. 1 lit. a) i b) 16 lit. a) i b) oraz w przypadku osoby prawnej - nazwisko(-a) osoby(osób) fizycznej(-ych), określonej(-ych) w ust. 1 akapit czwarty niniejszego artykułu. Państwo członkowskie wymaga zwrotu dokumentu właściwemu organowi, który go wydał, z chwilą usunięcia z rejestru przedmiotowego pośrednika ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego. 5. Zarejestrowani pośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni mają możliwość podejmowania i prowadzenia działalności pośrednictwa ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego we Wspólnocie zarówno w ramach swobody przedsiębiorczości, jak i w ramach swobody świadczenia usług. ò nowy 6. Państwa członkowskie stanowią, że wnioski pośredników o wpis do rejestru rozpatruje się w terminie sześciu miesięcy od daty złożenia kompletnego wniosku oraz że wnioskodawcę informuje się niezwłocznie o podjętej decyzji. Państwa członkowskie zapewniają posiadanie przez właściwe organy stosownych środków umożliwiających im monitorowanie dalszego spełniania w każdym czasie przez pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych wymogów rejestracyjnych określonych w niniejszej dyrektywie. 7. Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy żądały następujących informacji od pośredników ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, którzy, jako warunek rejestracji: a) informują właściwe organy o tożsamości akcjonariuszy lub udziałowców, czy to osób fizycznych, czy też prawnych, którzy posiadają w pośredniku udział kapitałowy przekraczający 10 % oraz o wysokości tych udziałów; b) informują swoje właściwe organy o tożsamości osób, które mają bliskie powiązania z pośrednikiem ubezpieczeniowym lub reasekuracyjnym; c) wykazują w zadowalający sposób, że udziały kapitałowe lub bliskie powiązania nie uniemożliwiają skutecznego sprawowania przez właściwy organ funkcji nadzorczych. 8. Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy odmawiały rejestracji, jeżeli skuteczne sprawowanie ich funkcji nadzorczych uniemożliwiają przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państwa trzeciego regulujące osobę fizyczną lub prawną lub większą liczbę tych osób, z którymi pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny ma bliskie powiązania, lub trudności związane z egzekwowaniem tych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych. ROZDZIAŁ III UPROSZCZONA PROCEDURA REJESTRACYJNA – ZGŁOSZENIE DZIAŁALNOŚCI Artykuł 4 Procedura zgłoszenia w przypadku prowadzenia działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego jako działalności pobocznej; zawodowa obsługa roszczeń i świadczenie usług w zakresie wyceny szkód 1. Wymogów rejestracyjnych określonych w art. 3 nie stosuje się do pośrednika ubezpieczeniowego, który prowadzi pośrednictwo ubezpieczeniowe jako działalność poboczną, pod warunkiem że jego działalność spełnia następujące warunki: a) podstawową działalnością zawodową pośrednika ubezpieczeniowego jest działalność inna niż pośrednictwo ubezpieczeniowe; b) pośrednik ubezpieczeniowy pośredniczy w sprzedaży tylko niektórych produktów ubezpieczeniowych, które stanowią uzupełnienie produktu lub usługi i które zostały przez niego wyraźnie wskazane w zgłoszeniu; c) dane produkty ubezpieczeniowe nie obejmują ubezpieczenia na życie lub ryzyka z tytułu odpowiedzialności, chyba że ochrona z tego tytułu jest wtórna w stosunku do głównego zakresu ochrony. 2. Wymogów rejestracyjnych określonych w art. 3 nie stosuje się do pośredników ubezpieczeniowych, którzy prowadzą wyłącznie działalność w zakresie zawodowej obsługi roszczeń lub usług w zakresie wyceny szkód. 3. Każdy pośrednik ubezpieczeniowy, który podlega przepisom ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, składa we właściwym organie państwa członkowskiego swojego pochodzenia zgłoszenie, w którym informuje właściwy organ o swojej tożsamości, adresie i działalności zawodowej. 4. Pośrednicy, którzy podlegają przepisom ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, podlegają przepisom rozdziałów I, III, IV, V, VIII, IX i art. 15 i 16 niniejszej dyrektywy. ROZDZIAŁ IV SWOBODA ŚWIADCZENIA USŁUG I SWOBODA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI ê 2002/92/EC (dostosowany) ð nowy Artykuł 65 Powiadomienie o prowadzeniu działalności i usługach w innych państwach członkowskich Ö Korzystanie ze swobody świadczenia usług Õ 1. Każdy pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny, który po raz pierwszy zamierza prowadzić działalność ð na terytorium innego państwa członkowskiego ï w jednym Państwie Członkowskim lub ich większej liczbie na podstawie swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości, informuje o powyższym ð przekazuje następujące informacje ï właściwemu organy Ö organowi Õ państwa członkowskiego Ö jego Õ pochodzenia. W terminie jednego miesiąca od takiego powiadomienia te właściwe organy informują właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego, które wyrażają wolę uzyskania takich informacji o zamiarze pośrednika ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego i jednocześnie informują przedmiotowego pośrednika. Pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny może rozpocząć działalność po upływie jednego miesiąca od daty poinformowania właściwych organów Państwa Członkowskiego pochodzenia, określonego w akapicie drugim. Jednakże pośrednik ten może niezwłocznie rozpocząć działalność, jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie nie wyraża woli uzyskania informacji o tym fakcie. 2. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o woli uzyskania informacji, zgodnie z ust. 1. Komisja powiadamia kolejno o powyższym wszystkie Państwa Członkowskie. 3. Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą podjąć niezbędne kroki w celu zapewnienia, w interesie ogólnego dobra, właściwej publikacji warunków, zgodnie z którymi należy na ich terytoriach prowadzić przedmiotową działalność. ò nowy a) nazwę, adres i numer rejestracyjny pośrednika; b) wskazanie państwa członkowskiego lub państw członkowskich, w których pośrednik zamierza prowadzić działalność; c) kategorię pośrednika oraz, w stosownych przypadkach, nazwę każdego zakładu ubezpieczeń lub reasekuracji, który reprezentuje; d) w stosownych przypadkach, informacje na temat danych klas ubezpieczenia; e) dowody potwierdzające fachową wiedzę i umiejętności. 2. Właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia w terminie jednego miesiąca od otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1, przekazuje je właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego, który niezwłocznie potwierdza ich odbiór. Państwo członkowskie pochodzenia informuje pośrednika ubezpieczeniowego lub reasekuracyjnego na piśmie o otrzymaniu tych informacji przez przyjmujące państwo członkowskie oraz o tym, że dany pośrednik ubezpieczeniowy lub reasekuracyjny może rozpocząć swoją działalność w tym przyjmującym państwie członkowskim. Otrzy