Bruksela, dnia 4.8.2004

COM(2004) 537 końcowy

Wniosek dotyczący

DECYZJI RADY

w sprawie propozycji zmian, składanych w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich, do załączników I-III do Protokołu z 1998 roku do Konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych oraz do załączników A-C do Konwencji Sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

Protokół z 1998 roku do Konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości wszedł w życie z dniem 23 października 2003 r. Celem Protokołu jest kontrolowanie, ograniczenie bądź wyeliminowanie wydzielania, emisji i strat trwałych zanieczyszczeń organicznych, które w wyniku transgranicznego przenoszenia w atmosferze na dalekie odległości powodują znaczący i niekorzystny wpływ na zdrowie ludzkie lub środowisko. Załączniki I, II oraz III do Protokołu zawierają wykaz 16 substancji podlegających zakazom oraz ograniczeniom produkcji i użytkowania lub środkom kontroli emisji.

W dniu 17 lutego 2004 r. Rada przyjęła w imieniu Wspólnoty decyzję w sprawie zawarcia Protokołu. Instrument ratyfikacyjny Wspólnoty został złożony dnia 30 kwietnia 2004 r.

Konwencja Sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych weszła w życie z dniem 17 maja 2004 r. Celem Konwencji jest ochrona zdrowia ludzkiego oraz środowiska przed trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi. Konwencja przewiduje oparte na zasadzie ostrożności ramy w odniesieniu do eliminowania produkcji, zużycia, przywozu i wywozu zanieczyszczeń z grupy pierwszych dwunastu trwałych zanieczyszczeń organicznych, bezpiecznego postępowania i usuwania takich zanieczyszczeń, a także eliminowania i ograniczenia emisji niektórych niezamierzonych trwałych zanieczyszczeń organicznych.

W czerwcu 2003 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia Konwencji w imieniu Wspólnoty. Rada osiągnęła porozumienie w sprawie wniosku, ale nie przyjęła jeszcze decyzji. Wspólnota jednak stanie się w końcu 2004 roku Stroną Konwencji.

Zgodnie z art. 14 Protokołu każda ze Stron Protokołu może zgłaszać propozycje zmian do załączników I, II i III do Protokołu przedkładając Sekretarzowi Wykonawczemu Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych propozycje na piśmie. Strona zgłaszająca zmiany powinna dostarczyć określone informacje organom wykonawczym decyzji 1998/2. W artykule 8 ust. 1 Konwencji zastrzega się, że każda ze Stron może złożyć do Sekretariatu wniosek o włączenie chemikaliów do Załącznika A, B lub C. Wniosek powinien zawierać informacje określone w Załączniku D. Artykuł 14 Protokołu oraz art. 22 Konwencji przewidują procedurę przyjęcia zmian do Załączników.

Propozycje zmian do Załączników do Konwencji bądź Protokołu powinny być zgłaszane jedynie w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w oparciu o zobowiązanie do współpracy oraz jednolitości międzynarodowej reprezentacji Wspólnoty wynikające z art. 10 Traktatu WE.

Załączniki I i II do Protokołu zawierają obecnie trzy trwałe zanieczyszczenia organiczne, które nie są wymienione w Konwencji Sztokholmskiej. Umyślnie produkowane substancje tj. chlorodekon, heksabromobifenyl oraz heksachlorocycloheksan (HCH, włącznie z lindanem) spełniają kryteria przeglądu określone w załączniku D do Konwencji oraz powinny również zostać włączone do załącznika A do globalnej Konwencji w celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska.

Zgodnie z dostępnymi informacjami naukowymi i sprawozdaniami z przeglądów, a także zważywszy na kryteria przeglądu określone w załączniku D do Konwencji oraz decyzję 1998/2 organów wykonawczych heksachlorobutadien, pentachlorobenzen i polichlorowane naftaleny wykazują cechy trwałych zanieczyszczeń organicznych. To samo dotyczy również eteru pentabromodifenylu, w odniesieniu do którego Norwegia złożyła wniosek o włączenie do Protokołu, eteru oktabromodifenylu i krótkołańcuchowych chlorowanych parafin, które zostały już ocenione zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 793/93 w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje[1], a ich wprowadzenie do obrotu i stosowanie zostały zabronione lub poważnie ograniczone dyrektywą 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych[2].

Produkcja, wprowadzanie na rynek i zużycie tych substancji zostały już wstrzymane bądź poważnie ograniczone we Wspólnocie, chociaż nie można wykluczyć, że są one nadal produkowane i stosowane w innych krajach. Ze względu na możliwość transgranicznego przenoszenia w środowisku na dalekie odległości wymienionych chemikaliów, środki podjęte na szczeblu krajowym lub wspólnotowym nie są wystarczające, aby zagwarantować wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego, dlatego też niezbędne są szeroko zakrojone działania na poziomie międzynarodowym.

Decyzja Rady proponująca włączenie nowych substancji do Protokołu i Konwencji dotyczy ochrony środowiska. W związku z powyższym właściwym jest, by decyzja opierała się na art. 175 ust. 1 w powiązaniu z art. 300 ust. 2.

Właściwym jest zatem zaproponowanie w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, będących Stronami Protokołu i Konwencji, włączenia do odpowiednich Załączników do Protokołu i Konwencji Sztokholmskiej heksachlorobutadienu, pentachlorobenzenu, polichlorowanych naftalenów, eteru oktabromodifenylu oraz krótkołańcuchowych chlorowanych parafin. Ponadto należy zgłosić propozycję włączenia eteru pentabromodifenylu, chlorodekonu, heksabromobifenylu i HCH, włącznie z lindanem, do załącznika A do Konwencji Sztokholmskiej.

Wniosek dotyczący

DECYZJI RADY

w sprawie propozycji zmian, składanych w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich, do załączników I-III do Protokołu z 1998 roku do Konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych oraz do załączników A-C do Konwencji Sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji[3],

a także mając na uwadze, co następuje:

W rozumieniu art. 174 Traktatu jednym z celów wspólnotowej polityki ochrony środowiska jest promowanie na poziomie międzynarodowym środków mających na celu rozwiązywanie regionalnych lub światowych problemów dotyczących środowiska.

Wspólnota ratyfikowała w dniu 30 kwietnia 2004 r. Protokół do Konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczący trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwany dalej „Protokołem”) i jest w trakcie ratyfikacji Konwencji Sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwanej dalej „Konwencją”).

Celem Protokołu jest kontrolowanie, ograniczenie bądź wyeliminowanie wydzielania, emisji i strat trwałych zanieczyszczeń organicznych, które w wyniku transgranicznego przenoszenia w atmosferze na dalekie odległości powodują znaczący i niekorzystny wpływ na zdrowie ludzkie lub środowisko. Protokół przewiduje zasadniczo wyeliminowanie bądź ograniczenie produkcji, zużycia oraz emisji szesnastu substancji uznawanych za trwałe zanieczyszczenia organiczne.

Konwencja przewiduje oparte na zasadzie ostrożności ramy w odniesieniu do eliminowania produkcji, zużycia, przywozu i wywozu zanieczyszczeń z grupy pierwszych dwunastu trwałych zanieczyszczeń organicznych, dla bezpiecznego postępowania i usuwania takich zanieczyszczeń, a także eliminowania i ograniczenia emisji niektórych niezamierzonych trwałych zanieczyszczeń organicznych.

Zgodnie z art. 14 Protokołu oraz art. 8 Konwencji każda Strona może proponować zmiany odpowiednio do Protokołu i Konwencji. Artykuł 14 Protokołu oraz art. 22 Konwencji przewidują procedurę przyjęcia zmian do załączników. Na podstawie zobowiązania o zapewnieniu jednolitości międzynarodowej reprezentacji Wspólnoty oraz w celu zapewnienia, aby wnioski miały uzasadnienie i wystarczające wsparcie we Wspólnocie, powinny być składane jedynie wspólne wnioski Wspólnoty i Państw Członkowskich.

Na podstawie decyzji 1998/2 organów wykonawczych Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości oraz załącznika D do Konwencji stwierdzono, iż heksachlorobutadien, pentachlorobenzen, polichlorowane naftaleny, eter oktabromodifenylu oraz krótkołańcuchowe chlorowane parafiny wykazują cechy trwałych zanieczyszczeń organicznych. Ze względu na możliwość transgranicznego przenoszenia w środowisku na dalekie odległości tych chemikaliów, środki podjęte na szczeblu krajowym lub wspólnotowym nie są wystarczające, aby zagwarantować wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego, dlatego też niezbędne są szeroko zakrojone działania na poziomie międzynarodowym. Właściwym jest zatem, że Wspólnota i Państwa Członkowskie będące Stronami Protokołu i Konwencji zgłaszają propozycję włączenia wymienionych substancji do odpowiednich Załączników do Protokołu i Konwencji Sztokholmskiej z uwzględnieniem istniejącego ustawodawstwa Wspólnoty i określonych w nich odstępstw oraz możliwego dopuszczalnego zużycia.

Chlorodekon i heksabromobifenyl są obecnie wymienione w załączniku I do Protokołu, a heksachlorocycloheksan (HCH, włącznie z lindanem) jest wymieniony w załączniku II do Protokołu. Biorąc pod uwagę załącznik D do Konwencji, wymienione substancje wykazują cechy trwałych zanieczyszczeń organicznych i wymagają działań globalnych. W związku z powyższym właściwym jest, by Wspólnota i Państwa Członkowskie będące Stronami Protokołu zgłaszały propozycje włączenia wymienionych substancji do odpowiednich Załączników do Konwencji.

Przepisy Protokołu i Konwencji dotyczą ochrony środowiska, dlatego właściwym jest przyjęcie za podstawę prawną art. 175 ust. 1 w powiązaniu z art. 300 ust. 2,

PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym upoważnia się Komisję do przedłożenia w sekretariacie wykonawczym Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich będących Stronami Protokołu do Konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych, wniosku o włączenie do Protokołu następujących substancji:

a) do załącznika I do Protokołu:

- heksachlorobutadien (numer CAS: 87-68-3),

- eter oktabromodifenylu (numer CAS: 32536-52-0) oraz

- pentachlorobenzen (numer CAS: 608-93-5);

a) do załączników I i III do Protokołu:

- polichlorowane naftaleny (grupa substancji zawierających od jednego do ośmiu atomów chloru);

c) do załącznika II do Protokołu:

- krótkołańcuchowe chlorowane parafiny (chloroalkany, C10-C13).

Komisja wraz z Państwami Członkowskimi zapewniają, że właściwe informacje uzupełniające wnioski zostaną przedłożone w sekretariacie.

Artykuł 2

Niniejszym upoważnia się Komisję do przedłożenia w sekretariacie Konwencji, w imieniu Wspólnoty i Państw Członkowskich będących Stronami Konwencji Sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych, wniosku o włączenie do Konwencji następujących substancji:

a) do załącznika A do Konwencji:

- substancje wymienione w art. 1 lit. a),

- eter pentabromodifenylu (numer CAS: 32534-81-9)

- chlorodekon (numer CAS: 145-50-0),

- heksabromobifenyl (numer CAS: 36355-01-8) oraz

- heksachlorocycloheksan (HCH, włącznie z lindanem) (numery CAS: 608-73-1 i 58-89-9);

b) do załączników A i C do Konwencji:

- polichlorowane naftaleny (grupa substancji zawierających od jednego do ośmiu atomów chloru);

c) do załącznika B do Konwencji:

- krótkołańcuchowe chlorowane parafiny (chloroalkany, C10-C13).

Komisja wraz z Państwami Członkowskimi zapewniają, że właściwe informacje uzupełniające wnioski zostaną przedłożone w sekretariacie.

Sporządzono w Brukseli, dnia r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 84 z 5.4.1993, str. 1.

[2] Dz.U. L 262 z 27.9.1976, str. 201. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 2004/21/WE (Dz.U. L 57 z 25.2.2004, str. 4). W odniesieniu do eteru pentabromodifenylu, została wszczęta procedura ustawodawcza mająca na celu umożliwienie odstępstwa, na czas określony, związanego z bezpieczeństwem pasażerów samolotów.

[3] Dz.U. C […] […], str. […].