Niniejszy wniosek przyczyni się do uproszczenia głównych elementów obecnego systemu finansowania UE i uczyni go bardziej przejrzystym. Istniejące zasoby własne zostaną zmienione i zmodernizowane. Kwoty zatrzymywane przez państwa członkowskie na poczet kosztów poboru zostaną zmniejszone z 20 % do ich pierwotnego poziomu w wysokości 10 %. Stopniowo likwidowane będą korekty przy pomocy mechanizmu przejściowego.

W obecnym wniosku nie proponuje się wprowadzenia żadnego nowego podatku dla obywateli UE. Unia nie ma uprawnień do nakładania podatków. W związku z tym wprowadzenie nowych kategorii zasobów własnych w pełni respektuje suwerenność podatkową państw członkowskich. Istniejące instrumenty podatkowe funkcjonują głównie na poziomie krajowym, chociaż Unia Europejska przyjęła w niektórych obszarach przepisy służące harmonizacji sposobu stosowania podatków. Zwiększa to sprawiedliwość dla obywateli i przedsiębiorstw w różnych krajach UE, a jednocześnie zapewnia środki umożliwiające pozyskiwanie dochodów budżetowych, których nie mogą pozyskać organy krajowe. Przypisanie części określonych zharmonizowanych podstaw opodatkowania lub innych źródeł umocowanych w unijnych politykach lub przepisach do budżetu UE jest jednym ze sposobów na poprawę synergii między UE a gospodarkami krajowymi.

Konieczność zwrócenia szczególnej uwagi na architekturę systemu zasobów własnych wynika obecnie z szeregu nowych priorytetów politycznych mających konsekwencje budżetowe oraz z wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE. Ponadto cyfryzacja, globalizacja i inne zmiany gospodarcze stawiają przed krajowymi urzędami statystycznymi coraz to nowe wyzwania. W związku z tym należy się spodziewać gruntowniejszych i częstszych rewizji danych dotyczących dochodu narodowego brutto, by odpowiednio odzwierciedlić dochód narodowy poszczególnych gospodarek. Integracja rynkowa, swobodny przepływ kapitału oraz wzrost znaczenia wartości niematerialnych i prawnych zrodziły w ogólnym kontekście opodatkowania pytania o to, czy krajowe ramy podatkowe są adekwatne do odpowiedniego reagowania na rozwój sytuacji w tych dziedzinach. Ponadto zmiana klimatu i zanieczyszczenie środowiska powodują negatywne efekty zewnętrzne, które wymagają reakcji na szczeblu UE, a nawet na całym świecie.

W ramach ostatecznego porozumienia w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 utworzono w grudniu 2013 r. Grupę Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych, kiedy to Rada, Parlament Europejski i Komisja przyjęły „wspólne oświadczenie w sprawie zasobów własnych”. We wspólnym oświadczeniu stwierdzono, że kwestia zasobów własnych wymaga dalszych prac i że powołana zostanie międzyinstytucjonalna grupa wysokiego szczebla, która dokona ogólnego przeglądu systemu zasobów własnych. W grudniu 2016 r. grupa opublikowała sprawozdanie końcowe. Jej zalecenia obejmowały wprowadzenie nowych kategorii zasobów własnych ze ściślejszym ich powiązaniem z politykami UE oraz likwidację mechanizmów korekty.

W 2011 r. Komisja zaproponowała wprowadzenie nowych zasobów własnych, by wesprzeć wysiłki państw członkowskich na rzecz konsolidacji budżetowej w związku z kryzysem finansowym. Zaproponowała uproszczenie zasobów własnych opartych na podatku od wartości dodanej oraz utworzenie nowej kategorii zasobów własnych opartych na podatku od transakcji finansowych. Parlament Europejski poparł te wnioski Komisji. Jednomyślnego porozumienia między państwami członkowskimi nie udało się osiągnąć, ale panowała powszechna zgodność co do tego, że reforma jest konieczna. Uznając, że system ten można byłoby poprawić, w konkluzjach Rady Europejskiej z dnia 7 i 8 lutego 2013 r. wezwano Radę do kontynuowania prac nad wnioskami Komisji.

Ogólny system finansowania okazał się trudny zreformowania. Zgodnie z art. 311 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej „Unia pozyskuje środki niezbędne do osiągnięcia swoich celów i należytego prowadzenia swoich polityk”. Decyzja w sprawie zasobów własnych oparta na tym artykule stanowi solidną podstawę prawną systemu finansowania budżetu UE. Zważywszy na jej wagę wymagane są jednomyślność państw członkowskich i ratyfikacja przez parlamenty narodowe. Jednocześnie jest to również duża przeszkoda proceduralna, którą muszą pokonać decydenci, nawet jeśli kwestia reformy jest dla większości przekonująca. To nie przypadek, że ostatnia znacząca, jakościowa zmiana systemu zasobów własnych datuje się na lata 80. XX wieku, kiedy to przyjęto tzw. „pakiet Delorsa” i wprowadzono komponent oparty na dochodzie narodowym brutto, by podołać wzrostowi wydatków związanemu z wdrażaniem jednolitego rynku i rozszerzeniem Unii o nowe państwa członkowskie.

Obecny system zasobów własnych opiera się na trzech głównych kategoriach dochodów: (i) tzw. tradycyjnych zasobach własnych (głównie cłach); (ii) zasobach własnych opartych na podatku od wartości dodanej; oraz (iii) zasobach własnych opartych na dochodzie narodowym brutto. Podczas gdy tradycyjne zasoby własne są bezpośrednim źródłem dochodów budżetu UE, a tym samym zostały określone jako „autentyczne” zasoby własne UE, to dwie ostatnie kategorie stanowią w istocie wkłady krajowe udostępniane przez państwa członkowskie do budżetu UE. Zasoby własne oparte na dochodzie narodowym brutto zostały ustanowione jako uzupełniająca podstawa systemu zasobów własnych gwarantująca pełne sfinansowanie uzgodnionych wydatków. Z biegiem czasu zasoby te stały się jednak głównym elementem systemu. Stanowią one ponad 70 % dochodów UE. Zapewniają stabilność i wystarczalność, ale ich dominujący charakter pozycja utrwala pogląd, że krajowe wkłady do budżetu UE są zwykłym czynnikiem kosztów.

Wniosek dotyczący kolejnego okresu wieloletnich ram finansowych jest okazją do zmodernizowania unijnych ram finansowych. Jak wskazano w komunikacie „Nowoczesny budżet dla Unii, która chroni, wspiera i broni: wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027”, Unia stoi w obliczu konieczności finansowania nowych priorytetów unijnych i europejskich dóbr publicznych. Jednocześnie zmiany gospodarcze i globalizacja stawiają przed krajowymi systemami podatkowymi nowe wyzwania; pojawiły się także nowe strategie polityczne, które można wzmocnić, zapewniając na ten cel zachęty finansowe na poziomie UE. Ponadto z wielu stron słychać wezwanie do reformy budżetu po stronie dochodów, aby zwiększyć jego jasność, sprawiedliwość i przejrzystość.

Kwoty zatrzymane przez państwa członkowskie jako koszty poboru nie zawsze przy tym służą bezpośredniemu wsparciu działań służb celnych. Ostatnie tendencje wskazują na to, że w administracjach krajowych jest coraz mniej zasobów ludzkich do przeprowadzania kontroli, co oznacza, że tylko ograniczona część dostępnych zasobów przeznacza się na operacje celne i inspekcje należności celnych.

Kwoty pobieranych ceł i intensywność kontroli wykazują odmienne tendencje. Dane zawarte w ostatnim sprawozdaniu dotyczącym skuteczności unii celnej wskazują na tendencję spadkową, jeśli chodzi o liczbę kontroli w ciągu ostatnich kilku lat, podczas gdy odsetek zatrzymania na poczet kosztów poboru wzrósł jednocześnie z 10 do 25 %. W 2016 r. kontrolą podczas odprawy celnej objęto na poziomie UE 2,1 % przywożonych towarów, ale odsetek ten jest bardzo różny w poszczególnych państwach członkowskich. Ponadto stosowanie uproszczonych procedur i automatyzacji przyczynia się do poprawy efektywności kontroli pod względem kosztów.

Obecny poziom 20 % na poczet kosztów poboru należności celnych można uznać za wyższy od tego, co byłoby rzeczywiście konieczne jako odpowiednia zachęta do starannego poboru ceł przez organy krajowe w imieniu Unii. W związku z tym proponuje się obniżenie udziału kosztów poboru, jaki państwa członkowskie mają prawo zatrzymywać, i sprowadzenie go do tradycyjnego poziomu 10 %, przy jednoczesnym zwiększeniu wsparcia finansowego na wyposażenie służb celnych i technologie informacyjne i ukierunkowaniu go większym stopniu na rzeczywiste potrzeby.

„Tradycyjne zasoby własne” składające się obecnie głównie z ceł wpływają bezpośrednio do budżetu UE i są ogólnie uznawane za wynikające „w sposób naturalny” z funkcjonowania unii celnej i wspólnej zewnętrznej polityki handlowej. Cła nakłada się na przywóz produktów pochodzących z państw nienależących do UE według stawek określonych we wspólnej taryfie celnej.

·krajowego wkładu obliczonego na podstawie ilości odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych niepoddawanych recyklingowi. Będzie to stanowiło zachętę dla państw członkowskich do ograniczania ilości odpadów opakowaniowych i stymulowało przechodzenie Europy na gospodarkę o obiegu zamkniętym poprzez wdrażanie europejskiej strategii w dziedzinie tworzyw sztucznych;

·części dochodów europejskiego systemu handlu uprawnieniami do emisji, pochodzących ze sprzedaży aukcyjnej: europejski system handlu uprawnieniami do emisji jest jednym z kluczowych narzędzi działań UE w celu skutecznego ograniczania kosztów emisji gazów cieplarnianych i ma bezpośredni związek z funkcjonowaniem jednolitego rynku;

I wreszcie, w obliczu pogłębiania unii gospodarczej i walutowej należy zastanowić się nad konkretną odpowiedzią na pytanie, w jaki sposób można pomóc w łagodzeniu wstrząsów gospodarczych. Biorąc pod uwagę zamierzony zakres i cel Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Inwestycji, Komisja proponuje, by udostępnić kwotę odpowiadającą wkładowi proporcjonalnie do dochodu pieniężnego generowanego corocznie w Eurosystemie, by wesprzeć finansowanie komponentu dotacji Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Inwestycji. Kwoty te będą pobierane od państw członkowskich uczestniczących w strefie euro i zapisywane w budżecie UE jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel.

Na mocy tych nowych przepisów wkład oparty na podstawie opodatkowania osób prawnych, tj. na zyskach przedsiębiorstw przypisanych na szczeblu krajowym, będzie prosty w zastosowaniu. Wspólna skonsolidowana podstawa opodatkowania osób prawnych zapewni stabilne i stosunkowo duże kwoty dochodów do budżetu UE, a jednocześnie nie zakłóci prerogatyw budżetowych państw członkowskich. W proponowanych zasobach własnych opartych na wspólnej skonsolidowanej podstawie opodatkowania osób prawnych stawka poboru miałaby zastosowanie do samej wspólnej skonsolidowanej podstawy. Przy stawce poboru w wysokości 3 % dla UE wspólna skonsolidowana podstawa opodatkowania osób prawnych mogłaby w ciągu całego okresu przynieść rocznie średnio około 12 mld EUR. Zasoby własne będą pobierane dopiero po pełnym wdrożeniu nowych przepisów podatkowych w państwach członkowskich.

Zasoby własne oparte na podatku od osób prawnych byłyby o tyle uzasadnione, że przedsiębiorstwa wielonarodowe czerpią korzyści ze swobód jednolitego rynku. Wspólna skonsolidowana podstawa opodatkowania osób prawnych pomoże Unii w wysiłkach na rzecz przeciwdziałania unikaniu opodatkowania. Podatek dochodowy od osób prawnych mógłby wnieść znaczący wkład do budżetu UE. Gdy tylko osiągnięta zostanie zgoda co do wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych zgodnie z wnioskami Komisji z 2016 r., nowa kategoria zasobów własnych opartych na tej nowej podstawie będzie łatwa do wprowadzenia.

Zasoby własne budżetu UE oparte na opodatkowaniu osób prawnych były już od dłuższego czasu przedmiotem dyskusji. Uzasadnienie tkwi w ich nierozerwalnym związku z korzyściami wynikającymi z jednolitego rynku, na którym działają przedsiębiorstwa. Wprawdzie różnice stawek podatkowych między państwami członkowskimi jako takie nie stanowią poważnej przeszkody we wprowadzeniu zasobów własnych opartych na opodatkowaniu osób prawnych, ale brak ujednoliconej podstawy podatku od osób prawnych uniemożliwiał dotychczas Unii Europejskiej podjęcie konkretnych działań w tej dziedzinie. Wnioski ustawodawcze Komisji z 2016 r. dotyczące wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych i wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych, przyczynią się jednak, po ich przyjęciu, do stworzenia zharmonizowanego systemu opodatkowania osób prawnych, który stworzy fundament pod sprawiedliwą i przejrzystą nową kategorię zasobów własnych poprzez konsolidację i podział skonsolidowanej podstawy opodatkowania.

Koszyk nowych zasobów własnych wynikających z dywersyfikacji źródeł dochodów sprawi, że system zasobów własnych stanie się bardziej odporny na wahania poszczególnych komponentów. Doprowadzi on również do lepszej „pionowej” spójności z budżetami krajowymi, gdyż będzie zawierał komponenty związane z bardziej bezpośrednio ze środowiskiem, konsumpcją i opodatkowaniem osób prawnych.

Koszyk nowych zasobów własnych zapewni nowe środki do budżetu UE i może pomóc zaradzić skutkom odejścia jednego ze znaczących płatników netto do budżetu UE. Chociaż większość proponowanych nowych źródeł dochodów nie będzie stanowiła całkowicie nowych dochodów, to źródła te są wyraźnie powiązane ze szczeblem unijnym i odzwierciedlają bezpośrednio lub pośrednio wartość dodaną systemu zasobów własnych. Jeśli chodzi o szacowane dochody, nowe zasoby własne zapewnią znaczny odsetek potrzebnych dochodów, ale zastąpią jedynie część wkładów opartych na dochodzie narodowym brutto. Podstawy opodatkowania i stawki poboru w odniesieniu do zasobów własnych zostały pomyślane w ten sposób, że w latach 2021–2027 średnio około 12 % budżetu będzie finansowana z nowych źródeł dochodów.

Proponowane uproszczenie opiera się na następujących zasadach: (i) skoncentrowanie się na dostawach objętych stawką podstawową; (ii) usprawnienie procedury obliczania podstawy podatku od towarów i usług; oraz (iii) zastosowanie jednolitej stawki poboru do podstawy objętej stawką podstawową. To nowe podejście stanowi odpowiedź na wezwanie ze strony Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Trybunału Obrachunkowego do zbliżenia zasobów własnych do faktycznej podstawy podatku od wartości dodanej i znaczącego uproszczenia jej obliczania. Doprowadzi to do większej przejrzystości i rozliczalności. Uproszczone zasoby własne oparte na podatku od wartości dodanej będą w pełni zgodne z wnioskiem Komisji dotyczącym planu działania w sprawie podatku od wartości dodanej i jej kolejnymi wnioskami.

W ramach aktualnego systemu podstawy podatku od wartości dodanej wszystkich państw członkowskich są zharmonizowane zgodnie z przepisami UE. Wymaga to licznych korekt i kompensat oraz skomplikowanego obliczania średniej ważonej stawki. Podstawy te są następnie ograniczane do 50 % podstawy dochodu narodowego brutto w celu uniknięcia aspektów regresywnych zasobów opartych na podatku od wartości dodanej. Na koniec pobierana jest jednolita stawka w wysokości 0,3 % od zharmonizowanej podstawy podatku od wartości dodanej każdego państwa członkowskiego z wyjątkiem Niemiec, Niderlandów i Szwecji, które korzystają z obniżonej stawki poboru.

Aby utrzymać wystarczalność, stabilność i przewidywalność dochodów, przyjęto, że wkład oparty na dochodzie narodowym brutto pozostaje zasobem „równoważącym”, tj. pozycją w dochodach, w przypadku której stawka poboru jest korygowana w zależności od ogólnych potrzeb po stronie dochodów w celu pokrycia wydatków po uwzględnieniu innych dochodów i innych zasobów własnych. Oznacza to, że zasoby własne oparte na dochodzie narodowym brutto zasobów gwarantują, że budżet ogólny Unii jest zawsze zbilansowany ex ante, tj. na etapie jego przyjmowania. Koszyk zasobów własnych pozwoli uwypuklić równoważącą rolę dochodu narodowego brutto i zapewnieni sprawiedliwy podział obciążeń między państwa członkowskie.

Ponieważ zmiany te nie zawsze są odzwierciedlone w krajowych systemach podatku od osób prawnych lub innych źródłach danych, stanowi to w ostatecznym rozrachunku problem zarówno dla krajowych organów podatkowych, jak i krajowych urzędów statystycznych. Jest to jeden z powodów, dla których Komisja przedstawiła inicjatywy dotyczące wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych oraz sprawiedliwego opodatkowania działalności cyfrowej. Wspólna skonsolidowana podstawa opodatkowania osób prawnych poprawi funkcjonowanie jednolitego rynku i ograniczy niedoskonałości i zakłócenia związane z planowaniem podatkowym i wysokimi kosztami przestrzegania przepisów. Podatek od usług cyfrowych stanowi natomiast tymczasowe rozwiązanie problemu polegającego na tym, że obecne przepisy dotyczące podatku od osób prawnych są nieadekwatne do gospodarki cyfrowej.

Najnowsze trendy gospodarcze stwarzają jednak dla organów krajowych wyzwanie, jeśli chodzi o dokładny pomiar dochodu narodowego brutto, co jest pierwszą podstawą do oceny dobrobytu. Globalizacja i postęp techniczny spowodowały głębokie zmiany w strukturze przedsiębiorstw i lokalizacji produkcji. Organy krajowe stoją w obliczu wyzwań spowodowanych dematerializacją wielu usług, szybkim rozpowszechnieniem się handlu elektronicznego, coraz większym znaczeniem wartości niematerialnych i prawnych oraz znacznymi i nagłymi wahaniami inwestycji kapitału zagranicznego. Na rachunki narodowe może mieć przykładowo wpływ szybkie i masowe przenoszenie aktywów niematerialnych i prawnych między krajami, na które decydują się duże przedsiębiorstwa wielonarodowe w odpowiedzi na zachęty podatkowe lub regulacyjne.

3.2.Zasoby własne oparte na unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji

Przy pomocy unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji Unia stworzyła wspólny instrument na rzecz walki ze zmianą klimatu. Unijny system handlu uprawnieniami do emisji wpisuje się we wspólne cele dotyczące klimatu, strategie łagodzenia zmiany klimatu i międzynarodowe zobowiązania oraz wywołuje ten sam sygnał cenowy dla objętych nim sektorów we wszystkich państwach członkowskich. Unijny system handlu uprawnieniami do emisji jest zharmonizowany na poziomie unijnym, a dochody z niego wpływają do budżetów krajowych.

Proponuje się wprowadzenie wkładu z unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji do budżetu Unii jako kategorii zasobów własnych. Oznaczałoby to przydzielenie do budżetu UE 20 % określonych dochodów pochodzących z łącznej liczby uprawnień dostępnych do sprzedaży aukcyjnej.

Znaczna część dochodów z europejskiego systemu handlu uprawnieniami do emisji w państwach członkowskich o niższym poziomie dochodów pochodzi ze sprzedaży aukcyjnej uprawnień rozdzielonych wtórnie w interesie solidarności, wzrostu i zapewnienia połączeń międzysystemowych. Dla zapewnienia sprawiedliwości te wtórnie rozdzielone uprawnienia nie będą uwzględniane przy obliczaniu wkładu do zasobów własnych. Ponadto w zmienionej dyrektywie w sprawie unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji ustanowiono fundusz na rzecz innowacji w celu wspierania rozwoju przełomowych technologii oraz fundusz na rzecz modernizacji w celu modernizowania sektora energetycznego w państwach członkowskich o niższych dochodach. Kwota przeznaczona na finansowanie funduszu na rzecz innowacji i funduszu na rzecz modernizacji również nie będzie uwzględniana przy obliczaniu wkładu do zasobów własnych. Uprawnienia dostępne do sprzedaży aukcyjnej, które państwo członkowskie może przydzielić nieodpłatnie sektorowi energetycznemu, powinny jednak być zaliczane na poczet wkładu do zasobów własnych, tak by zagwarantować, że decyzja o ewentualnym skorzystaniu z tej możliwości będzie oparta na względach ekonomicznych.

Szacunkowe średnie roczne dochody mogłyby wynieść od 1,2 do 3,0 mld EUR w zależności od ceny rynkowej uprawnień w unijnym systemie handlu emisjami. Kwota tych dochodów mogłaby być również różna w zależności od rocznej wielkości sprzedaży aukcyjnej, która zależy między innymi od funkcjonowania rezerwy stabilności rynkowej systemu handlu uprawnieniami do emisji.

3.3.Zasoby własne oparte na odpadach opakowaniowych z tworzyw sztucznych

W dniu 18 stycznia 2018 r. Komisja przyjęła Europejską strategię na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym. Strategia ta przyczyni się do rozwiązania problemów związanych z ochroną środowiska, w szczególności poprzez poprawę opłacalności recyklingu i ograniczenie strumienia odpadów z tworzyw sztucznych trafiających do środowiska. Strategia ta ma także zwiększyć zrównoważony charakter tworzyw sztucznych, a jednocześnie stymulować i nagradzać innowację, konkurencyjność i tworzenie miejsc pracy. W komunikacie wskazano, że środki o charakterze fiskalnym mogłyby zachęcać do zachowań przyjaznych dla środowiska. W dniu 22 marca 2018 r. Komisja zorganizowała spotkanie z udziałem zainteresowanych stron, aby przedyskutować kwestię tego, jak budżet UE mógłby przyczynić się do realizacji strategii dotyczącej tworzyw sztucznych. Ogólnie rzecz biorąc, istnieje zgodność co do potrzeby ograniczenia zanieczyszczania mórz odpadami z tworzyw sztucznych przy wykorzystaniu różnych środków. Wprowadzenie specjalnego nowego podatku na szczeblu UE byłoby problematyczne pod kątem konkurencyjności i pomocniczości. Jednocześnie ogólnie przyznano, że budżet UE może potencjalnie odegrać rolę w rozwiązywaniu tego problemu.

Wkład do proponowanych zasobów własnych byłby wprost proporcjonalny do ilości odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych niepoddawanych recyklingowi, wytworzonych w każdym państwie członkowskim. Wkład ten będzie zatem stanowił zachętę dla państw członkowskich do zmniejszenia tych strumieni odpadów. W ten sposób budżet UE przyczyniłby się do osiągnięcia celów strategii dotyczących tworzyw sztucznych i gospodarki o obiegu zamkniętym.

Wkład do zasobów własnych byłby wprost proporcjonalny do ilości odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych niepoddawanych recyklingowi, zgłaszanej każdego roku Eurostatowi. Wkłady państw członkowskich do zasobów własnych byłyby obliczane przez zastosowanie do tych ilości stawki poboru w wysokości 0,80 EUR/kg, co mogłoby przynieść 7 mld EUR rocznie.

3.4.Szacunkowe zmiany struktury finansowania UE do 2027 r.

Porównanie obecnej struktury dochodów w 2018 r. ze strukturą dochodów na lata 2021–2027 ukazuje zarówno kontynuację, jak i elementy innowacyjne we wniosku Komisji. W obecnym systemie zasoby własne oparte na dochodzie narodowym brutto stanowią – w zależności od danego roku i etapu rocznego cyklu budżetowego – od dwóch trzecich do trzech czwartych dochodów ogółem. Oczekuje się, że po zatwierdzeniu proponowanych zmian zasoby te będą stanowiły od 50 % do 60 % dochodów ogółem.

Szacunkowe zmiany struktury finansowania UE

Budżet 2018 Szacunkowa średnia w latach 2021–2027 W mld EUR W % dochodów ogółem W mld EUR W % dochodów ogółem Tradycyjne zasoby własne 23 15,8 % 26 15 % Aktualne wkłady krajowe w tym 120 82,9 % 128 72 % (Zreformowane) zasoby własne oparte na podatku od wartości dodanej 17 11,9 % 25 14 % Zasoby własne oparte na dochodzie narodowym brutto 103 71,0 % 103 58 % Nowe zasoby własne w tym - 22 12 % Zasoby własne oparte na wspólnej skonsolidowanej podstawie opodatkowania osób prawnych - - 12 6 % Zasoby własne oparte na unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji - - 3 2 % Zasoby własne oparte na odpadach opakowaniowych z tworzyw sztucznych - - 7 4 % Zasoby własne ogółem 143 98,7 % 176 99 % Dochody inne niż zasoby własne 2 1,3 % 2 1 % Dochody ogółem 145 100,0 % 178 100 %

Kwoty na lata 2021–2027 są oparte na mających zastosowanie stawkach poboru określonych we wniosku Komisji w sprawie rozporządzenia Rady określającego środki wykonawcze dotyczące systemu zasobów własnych Unii Europejskiej (COM(2018) 327, art. 1).

4.Ustanowienie zasady, że przyszłe dochody z polityk UE wpływają do budżetu UE

Istnieją również inne dochody, które – mimo że nie wchodzą w zakres niniejszej decyzji – są jednak potencjalnie interesującym, dodatkowym źródłem dochodów budżetowych, które należy wziąć pod uwagę przy opracowywaniu programów i polityk na kolejny okres wieloletnich ram finansowych.

„Inne dochody” są oceniane raczej wysoko pod kątem większości tradycyjnych kryteriów oceny, z wyjątkiem kryterium „wystarczalność i stabilność”. Są one bezpośrednio związane z politykami UE i jej kompetencjami prawnymi, łatwo nimi zarządzać i – jeżeli zostaną przeznaczone na określony cel – nie będą powodowały wypierania wydatków w ramach pułapów wieloletnich ram finansowych ani zasobów własnych w ramach pułapu zasobów własnych. Ponadto, ponieważ dochody te nie są przekazywane z budżetów krajowych, to nie są one ujęte we wkładach krajowych, które byłyby włączane do operacyjnych sald budżetowych, a zatem stanowią niezależne, „autentyczne” źródło dochodów UE.

Powinno to stać się zasadą, że dochody, które są bezpośrednio generowane przez wdrażanie unijnej polityki i egzekwowanie wspólnych przepisów na szczeblu Unii, powinny domyślnie trafiać do budżetu UE. Jednym z przykładów dochodów, które mogłyby trafiać do budżetu UE na podstawie aktów prawnych innych niż decyzja w sprawie zasobów własnych lub harmonizacja podatkowa, jest europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS). We wniosku Komisji przewidziano, że opłaty wnoszone przez gości z państw trzecich wjeżdżających do strefy Schengen stanowią dochody przeznaczone na określony cel (w celu zapewnienia dodatkowych środków w odpowiednich liniach budżetowych). Dochody te będą stanowiły uzupełniające finansowanie kosztów operacyjnych europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż, a ponadto wsparcie dla budżetu ogólnego. Dochody przeznaczone na określony cel nie będą wliczane do pułapu zasobów własnych, ponieważ nie będą obciążać budżetów krajowych. Inne lub „różne” dochody, które nie są przeznaczone na określony cel, lecz traktowane jako dochody ogólne (takie jak grzywny lub odsetki za zwłokę), przyczynią się do obniżenia krajowych wkładów opartych na dochodzie narodowym brutto.

5.Stopniowa likwidacja korekt

Niektóre państwa członkowskie korzystały – głównie ze względów historycznych – ze złożonego systemu korekt i rabatów. W konkluzjach ze szczytu europejskiego w Fontainebleau w czerwcu 1984 r. stwierdzono, że „każde państwo członkowskie, które ponosi obciążenie budżetowe nadmierne w stosunku do jego względnej zamożności, może w stosownym czasie skorzystać z korekty”. Najważniejszym z tych mechanizmów był rabat brytyjski, który został wprowadzony 34 lata temu ze względów słuszności.