KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 20.7.2021 COM(2021) 421 final 2021/0240(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające Urząd ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy i Finansowaniu Terroryzmu i zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SWD(2021) 190, 191}

{SEC(2021) 391}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu stanowią poważne zagrożenie dla integralności gospodarki i systemu finansowego UE oraz bezpieczeństwa jej obywateli. Zgodnie z szacunkami Europolu wartość transakcji „wykrytych jako mające związek z podejrzanymi działaniami finansowymi” stanowi około 1 % rocznego produktu krajowego brutto UE. W lipcu 2019 r., w następstwie szeregu znaczących przypadków domniemanego prania pieniędzy, które wystąpiły w instytucjach kredytowych UE, Komisja przyjęła zestaw dokumentów, w których przeanalizowano skuteczność i efektywność unijnego systemu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (AML/CFT) w wersji obowiązującej w tym czasie i stwierdzono, że konieczne są reformy, także w obszarach nadzoru i współpracy między jednostkami analityki finansowej (FIU). W tym kontekście w strategii UE w zakresie unii bezpieczeństwa na lata 2020–2025 podkreślono znaczenie wzmocnienia unijnych ram przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w celu ochrony Europejczyków przed terroryzmem i przestępczością zorganizowaną. W dniu 7 maja 2020 r. Komisja przedstawiła plan działania na rzecz kompleksowej unijnej polityki zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. W planie działania Komisja zobowiązała się do wprowadzenia środków w celu wzmocnienia unijnych przepisów dotyczących zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, a także określiła sześć priorytetów czy też filarów: 1.zapewnienie skutecznego wdrożenia obowiązujących unijnych ram w zakresie AML/CFT; 2.ustanowienie jednolitego unijnego zbioru przepisów w zakresie AML/CFT; 3.wprowadzenie na szczeblu UE nadzoru w zakresie AML/CFT; 4.ustanowienie mechanizmu wsparcia i współpracy dla jednostek analityki finansowej; 5.egzekwowanie przepisów prawa karnego UE i poprawa wymiany informacji; oraz 6.wzmocnienie wymiaru międzynarodowego unijnych ram w zakresie AML/CFT. Niniejszy wniosek legislacyjny ma na celu wdrożenie działań 3 i 4 tego planu działania, natomiast dwa towarzyszące mu wnioski ustawodawcze mają na celu wdrożenie działania 2 i przyczyniają się do realizacji działania 6. Działania 1 i 5 nie wymagają podjęcia czynności legislacyjnych. Utworzenie na szczeblu UE nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz mechanizmu wsparcia i koordynacji jednostek analityki finansowej spotkało się z poparciem Parlamentu Europejskiego i Rady: w swojej rezolucji z dnia 10 lipca 2020 r. w sprawie kompleksowej unijnej polityki zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu Parlament Europejski z zadowoleniem przyjął plan działania Komisji i wyrażony przez nią zamiar przedstawienia organu nadzorującego przeciwdziałanie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu na szczeblu UE oraz unijnego mechanizmu koordynacji i wsparcia jednostek analityki finansowej. Parlament Europejski wezwał ponadto Komisję do rozważenia możliwości utworzenia unijnego mechanizmu koordynacji i wsparcia w formie unijnej jednostki analityki finansowej, do dopilnowania, aby obowiązki organu nadzorującego przeciwdziałanie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu obejmowały finansowe i niefinansowe podmioty zobowiązane, z bezpośrednimi uprawnieniami nadzorczymi wobec niektórych podmiotów zobowiązanych w zależności od ich wielkości lub prezentowanego ryzyka, a także do zapewnienia nadzoru ze strony krajowych organów nadzoru nad stosowaniem przepisów UE, wprowadzenia jasnego podziału odpowiednich uprawnień między unijne i krajowe organy nadzoru oraz do zapewnienia na szczeblu UE niezależności budżetowej i funkcjonalnej organu nadzorującego przeciwdziałanie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu i unijnej jednostki analityki finansowej. W tym kontekście Parlament Europejski zauważył, że proponowane zasoby budżetowe i ludzkie nie są wystarczające, aby zapewnić pełne wsparcie dla dochodzeń w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz dla istniejących mechanizmów koordynacji, oraz stwierdził, że należy przeznaczyć więcej zasobów ludzkich i finansowych na walkę z praniem pieniędzy. Rada w równym stopniu popiera plan działania Komisji w swoich konkluzjach w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu z dnia 5 listopada 2020 r. Rada wezwała Komisję między innymi do priorytetowego potraktowania kwestii ustanowienia na szczeblu UE nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz mechanizmu koordynacji i wsparcia jednostek analityki finansowej. Unijny organ nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu powinien posiadać kompetencje uruchamiane wyłącznie przy uwzględnieniu wyników analizy ryzyka. Organ ten powinien mieć możliwość wspierania organów krajowych i promowania konwergencji praktyk nadzorczych, również w sektorze niefinansowym. Aby wypełnić swoje zadanie polegające na sprawowaniu bezpośredniego nadzoru, organ ten powinien powoływać wspólne zespoły nadzorcze, przeprowadzać ogólne kontrole oraz nakładać środki nadzorcze i sankcje administracyjne, przy jednoczesnym poszanowaniu specyfiki krajowych systemów i struktur egzekwowania prawa. Nowy organ nadzoru powinien posiadać niezależną i autonomiczną strukturę zarządzania oraz współpracować z innymi właściwymi organami unijnymi i krajowymi. W odniesieniu do ustanowienia mechanizmu koordynacji i wsparcia jednostek analityki finansowej Rada proponuje, by nowy organ odgrywał główną rolę we wzmacnianiu i ułatwianiu wspólnych analiz prowadzonych w ramach współpracy między poszczególnymi jednostkami analityki finansowej, we wspieraniu analiz jednostek analityki finansowej oraz promowaniu kontaktów pomiędzy jednostkami analityki finansowej, a także kontaktów tych jednostek z innymi właściwymi organami, jak również budowania zdolności tych jednostek w warunkach wzajemnej współpracy. Zarządzanie mechanizmem koordynacji i wsparcia powinno opierać się na zarządzaniu, które w pełni angażuje jednostki analityki finansowej oraz respektuje ich podstawowe role i obowiązki w zakresie niezależności i autonomii operacyjnej, a także bezpieczeństwa i poufności wywiadu finansowego. Niniejszy wniosek ustanawia Urząd ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy i Finansowaniu Terroryzmu („AMLA” lub „Urząd”). Ten nowy organ europejski ma zasadnicze znaczenie dla wyeliminowania obecnych braków w nadzorze nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w Unii: nadzór nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w UE pozostaje obecnie w gestii poszczególnych państw członkowskich. Jego jakość i skuteczność są nierówne ze względu na znaczne zróżnicowanie zasobów i praktyk w poszczególnych państwach członkowskich. Jak pokazują ostatnie przypadki domniemanego prania pieniędzy z udziałem instytucji kredytowych UE, podejście do sytuacji transgranicznych nie jest spójne. Sprawozdanie Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) w sprawie podejścia właściwych organów do nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu potwierdziło, że – pomimo postępów – nie wszystkie właściwe organy są w stanie skutecznie współpracować z krajowymi i międzynarodowymi interesariuszami. Metody identyfikacji ryzyka i stosowania podejścia do nadzoru opartego na analizie ryzyka również są rozbieżne. Podczas gdy niektóre rodzaje ryzyka mają charakter krajowy, inne mają charakter horyzontalny lub mogą mieć wpływ na cały system finansowy Unii. Państwa członkowskie podkreśliły potrzebę wspólnej, spójnej metodyki oceny i identyfikacji ryzyka w odpowiedzi na ukierunkowany kwestionariusz rozesłany przez Komisję w ramach konsultacji publicznych rozpoczętych podczas przyjmowania planu działania w dniu 7 maja 2020 r. Oprócz opisanych już rozbieżności w zakresie uprawnień nadzorczych EUNB zauważył również, że krajowe organy nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu mogą nie zawsze być skłonne do korzystania z pełnego zestawu dostępnych uprawnień. Prowadzi to nie tylko do nieodpowiedniego nadzoru na szczeblu krajowym, ale również do niewystarczającego nadzoru nad specjalistami świadczącymi usługi transgraniczne, co stwarza zagrożenia dla całego jednolitego rynku. Ustalenia te znalazły również w zasadniczej mierze potwierdzenie w najnowszym sprawozdaniu Europejskiego Trybunału Obrachunkowego. W celu zaradzenia tym brakom Urząd stanie się centralnym filarem zintegrowanego systemu nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, w skład którego wejdzie sam Urząd oraz organy krajowe uprawnione do nadzorowania przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (zwane dalej „organami nadzoru”). Poprzez bezpośredni nadzór nad niektórymi z transgranicznych podmiotów zobowiązanych z sektora finansowego, które stwarzają największe ryzyko, i poprzez podejmowanie decyzji w ich sprawie Urząd przyczyni się bezpośrednio do zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w Unii. W ostatnich latach kilka przypadków braku właściwego wdrożenia środków przez firmy lub braku zastosowania odpowiednich środków zaradczych przez organy nadzoru było przedmiotem publicznej dyskusji. Ustanowienie bezpośredniego europejskiego nadzoru nad podmiotami, z którymi wiąże się wysokie ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, wyeliminuje te luki, w szczególności w zakresie nadzoru transgranicznego. Jednocześnie umożliwi to koordynację krajowych organów nadzorczych i pomoc w zwiększaniu przez nie skuteczności egzekwowania jednolitego zbioru przepisów oraz w zapewnianiu jednolitych i wysokiej jakości standardów nadzorczych, podejścia do nadzoru i metodyki oceny ryzyka. Wszystkie zgłoszone ostatnio poważne przypadki prania pieniędzy w UE miały wymiar transgraniczny. Wykrywanie tych przepływów finansowych pozostawia się jednak krajowym jednostkom analityki finansowej oraz współpracy między nimi. Odzwierciedla to niezależność operacyjną i autonomię jednostek analityki finansowej, jednak brak wspólnej struktury, która stanowiłaby podstawę tej współpracy, prowadzi do sytuacji, w których wspólne analizy nie są przeprowadzane z powodu braku wspólnych narzędzi lub zasobów. Rozbieżności te utrudniają współpracę transgraniczną, a tym samym zmniejszają zdolność do wczesnego i skutecznego wykrywania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Skutkuje to fragmentarycznym podejściem, które jest narażone na nadużycia w zakresie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu i w ramach którego nie można w porę określić tendencji i typologii na szczeblu unijnym. Nowy Urząd powinien również odgrywać istotną rolę w usprawnianiu wymiany informacji i współpracy między jednostkami analityki finansowej. Urząd będzie pełnił funkcję ośrodka wsparcia i koordynacji, wspomagając ich prace m.in. nad wspólnymi analizami zgłoszeń podejrzanych transakcji i zgłoszeń podejrzanej działalności o znacznym zasięgu transgranicznym oraz zapewniając stabilny hosting platformy FIU.net. Ponadto Urząd umożliwi opracowanie wspólnych wzorów i standardów sprawozdawczości, które będą stosowane przez unijne jednostki analityki finansowej.

Ponadto Urząd będzie miał uprawnienia do opracowywania projektów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, wytycznych i zaleceń w zakresie swoich zadań, jak również do udzielania Komisji i współprawodawcom porad i informacji na temat wielu aspektów polityki przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, w tym na temat ryzyka związanego z jurysdykcjami poza Unią. • Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Na obecne ramy prawne w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w Unii składają się: dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz rozporządzenie w sprawie transferów środków pieniężnych. Niniejszemu wnioskowi towarzyszą trzy inne wnioski dotyczące zmiany obowiązującego prawa Unii w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu: i.nowe rozporządzenie ustanawiające jednolity zbiór przepisów w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu; ii.nowa dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, uzupełniająca rozporządzenie; oraz iii.przekształcone rozporządzenie (UE) 2015/847 w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych. Ten pakiet czterech wniosków ustawodawczych uznaje się za spójną całość w ramach wdrażania planu działania Komisji w sprawie zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu z dnia 7 maja 2020 r., tworzącego nowe i bardziej restrykcyjne ramy egzekwowania przepisów w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w Unii. Ujęcie w rozporządzeniu bezpośrednio stosowanych przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, bardziej szczegółowych niż te zawarte w obowiązującej dyrektywie w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, nie tylko będzie sprzyjać konwergencji praktyk nadzorczych i praktyk w zakresie egzekwowania przepisów w państwach członkowskich, lecz także zapewni przepisy, dzięki którym Urząd będzie mógł występować jako organ sprawujący bezpośredni nadzór nad niektórymi wybranymi podmiotami zobowiązanymi. W obszarze pośredniego nadzoru oraz koordynacji i wsparcia jednostek analityki finansowej wnioski towarzyszące niniejszemu wnioskowi zawierają przepisy uprawniające Urząd do opracowywania projektów różnych regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych oraz do przyjmowania wytycznych i zaleceń, tym samym określając konkretną rolę i funkcję Urzędu. Wsparcie Urzędu w zakresie ocen i analiz ryzyka udzielane organom nadzorczym i jednostkom analityki finansowej będzie również kluczową funkcją w nowej architekturze egzekwowania przepisów w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Urząd będzie również wspierał politykę Unii wobec państw trzecich w odniesieniu do zagrożeń spoza Unii związanych z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu. Urząd będzie współpracował w tym zakresie z odpowiednimi służbami Komisji, Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ), organami i agencjami UE. • Spójność z innymi politykami Unii Chociaż granice kompetencji Urzędu wyznaczać będzie zakres prawodawstwa UE dotyczącego przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, prawodawstwo to samo w sobie jest spójne z innymi przepisami dotyczącymi usług finansowych i prawa karnego. Obejmuje to przepisy UE dotyczące płatności i transferów środków pieniężnych (np. dyrektywa w sprawie usług płatniczych, dyrektywa w sprawie rachunków płatniczych i dyrektywa w sprawie pieniądza elektronicznego). W odniesieniu do jednostek analityki finansowej pod uwagę wzięto także dyrektywę ułatwiającą wykorzystywanie informacji finansowych do zapobiegania przestępstwom oraz ich wykrywania, prowadzenia dochodzeń w ich sprawie i ich ścigania. Kompetencje Urzędu w zakresie aktywów wirtualnych są spójne z pakietem dotyczącym finansów cyfrowych opublikowanym przez Komisję w dniu 24 września 2020 r. Dobra współpraca między Urzędem a innymi odpowiednimi zdecentralizowanymi agencjami UE oraz innymi organami unijnymi i krajowymi jest przewidziana w odnośnych przepisach projektu rozporządzenia; obejmują one Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), Prokuraturę Europejską (EPPO), Jednolity Mechanizm Nadzorczy na szczeblu unijnym oraz różne organy krajowe, w tym organy nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami finansowymi. Aby poprawić nadzór i egzekwowanie prawa we wszystkich sektorach, Urząd powinien umożliwić skuteczną wymianę informacji między wyżej wymienionymi organami oraz stworzyć synergię z tymi organami w przypadkach, w których mogłoby to usprawnić skuteczne zwalczanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ • Podstawa prawna Podstawą niniejszego wniosku jest art. 114 TFUE, który stanowi tę samą podstawę prawną, na której opierają się obecne ramy prawne w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Art. 114 uznano za odpowiednią podstawę przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, zważywszy, że – z jednej strony – rozbieżny rozwój przepisów krajowych mógłby zakłócić prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego; z drugiej strony – działania związane z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu mogą stanowić próbę wykorzystania swobodnego przepływu kapitału i swobody świadczenia usług finansowych, powodując w ten sposób straty gospodarcze, zakłócenia w funkcjonowaniu jednolitego rynku oraz nadszarpnięcie reputacji na szczeblu Unii. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawodawca UE, działając na podstawie art. 114 TFUE, może uznać za konieczne ustanowienie organu UE, który odpowiadałby za przyczynianie się do realizacji procesu harmonizacji. • Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) W pakiecie Komisji dotyczącym przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu z 2019 r., składającym się z komunikatu i czterech sprawozdań, podkreślono, w jaki sposób przestępcy wykorzystywali różnice we wdrażaniu europejskiego systemu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu na szczeblu krajowym w poszczególnych państwach członkowskich. Transgraniczny charakter prania pieniędzy i finansowania terroryzmu sprawia, że dobra współpraca między krajowymi organami nadzoru a jednostkami analityki finansowej ma zasadnicze znaczenie dla zapobiegania tym przestępstwom. Wiele podmiotów podlegających obowiązkom w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu prowadzi działalność transgraniczną, a różne podejścia organów nadzorczych i jednostek analityki finansowej utrudniają odnośnym podmiotom stosowanie optymalnych praktyk w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu na poziomie grupy. Większa koordynacja na szczeblu unijnym – w tym element bezpośredniego nadzoru UE nad niektórymi najbardziej ryzykownymi podmiotami – jest konieczna, aby rozwiązać te kwestie transgraniczne oraz zmaksymalizować zdolność systemu finansowego UE zarówno do zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, jak i wykrywania tych zjawisk. • Proporcjonalność Transgraniczny charakter procederu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu wymaga wzmożonych działań na szczeblu unijnym w celu doprowadzenia do ściślejszej współpracy między organami nadzoru i jednostkami analityki finansowej. Jednakże, jak opisano w ocenie skutków towarzyszącej niniejszemu wnioskowi, warianty polegające na objęciu wszystkich dużych lub transgranicznych instytucji finansowych nadzorem w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu na szczeblu UE oraz na utworzeniu jednostki analityki finansowej na szczeblu UE odrzucono jako nieproporcjonalne. • Wybór instrumentu

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady jest wymaganym instrumentem do utworzenia nowej agencji UE. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW • Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa Pełna ocena ex post obecnego unijnego systemu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz wykonywania przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego kompetencji w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, które przejął na początku 2020 r., nie została jeszcze przeprowadzona w kontekście szeregu ostatnich zmian legislacyjnych. Czwarta dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy została przyjęta w dniu 20 maja 2015 r., a termin transpozycji dla państw członkowskich upłynął 26 czerwca 2017 r. Piąta dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy została przyjęta w dniu 30 maja 2018 r., a termin transpozycji wyznaczono na 10 stycznia 2020 r. Kontrola transpozycji jest w toku. Komunikat Komisji z lipca 2019 r. i towarzyszące mu sprawozdania, o których mowa powyżej, służą jednak jako ocena skuteczności unijnego systemu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w obowiązującym wówczas kształcie. • Konsultacje z zainteresowanymi stronami Strategia konsultacji w sprawie planu działania Komisji na rzecz przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu składała się z szeregu następujących elementów: -konsultacje w sprawie harmonogramu zapowiadającego plan działania Komisji. Konsultacje na portalu Komisji „Wyraź swoją opinię” odbyły się między 11 lutego a 12 marca 2020 r. i od szeregu zainteresowanych stron otrzymano 42 odpowiedzi; -konsultacje publiczne na temat działań przedstawionych w planie działania, otwarte dla ogółu społeczeństwa i wszystkich grup interesariuszy, rozpoczęte w dniu 7 maja i otwarte do dnia 26 sierpnia 2020 r. W ramach konsultacji otrzymano 202 oficjalne odpowiedzi; -ukierunkowane konsultacje z państwami członkowskimi i właściwymi organami ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Państwa członkowskie miały możliwość przedstawienia swoich poglądów na różnych posiedzeniach grupy ekspertów ds. prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, a unijne jednostki analityki finansowej wniosły swój wkład w posiedzenia platformy UE-FIU oraz w formie pisemnych dokumentów; -wniosek o opinię Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego złożony w marcu 2020 r.; EUNB wydał opinię w dniu 10 września 2020 r.; -w dniu 23 lipca 2020 r. Europejski Inspektor Ochrony Danych wydał opinię w sprawie planu działania Komisji; -w dniu 30 września 2020 r. Komisja zorganizowała konferencję wysokiego szczebla z udziałem przedstawicieli władz krajowych i unijnych, posłów do PE, przedstawicieli sektora prywatnego i społeczeństwa obywatelskiego oraz środowisk akademickich. Opinie zainteresowanych stron na temat planu działania były zasadniczo bardzo pozytywne, przy czym większość poparła utworzenie unijnego organu nadzoru posiadającego kompetencje wobec wszystkich podmiotów zobowiązanych, finansowych i niefinansowych, oraz posiadającego bezpośrednie uprawnienia nadzorcze przynajmniej w stosunku do niektórych podmiotów zobowiązanych z sektora finansowego. • Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Przygotowując niniejszy wniosek, Komisja opierała się na dowodach jakościowych i ilościowych zebranych z uznanych źródeł, w tym na opinii technicznej Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Informacje na temat egzekwowania przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy uzyskano również od państw członkowskich za pośrednictwem kwestionariuszy oraz w ramach grupy ekspertów ds. prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. • Ocena skutków Niniejszemu wnioskowi towarzyszy ocena skutków, która została przedłożona Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej w dniu 6 listopada 2020 r. i zatwierdzona w dniu 4 grudnia 2020 r. Taka sama ocena skutków towarzyszy również dwóm pozostałym wnioskom ustawodawczym, przedstawionym wraz z niniejszym wnioskiem – projektowi rozporządzenia w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz przekształconej wersji dyrektywy 2015/849 w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej zaproponowała w swojej pozytywnej opinii różne ulepszenia dotyczące prezentacji oceny skutków; ulepszenia te wprowadzono. W ocenie skutków Komisja rozważyła osobno warianty polityki dotyczące poprawy skuteczności i spójności nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz podwyższenia poziomu współpracy i wymiany informacji między jednostkami analityki finansowej. W odniesieniu do nadzoru rozważane są następujące warianty: 1)nadzór nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy byłby nadal prowadzony na szczeblu krajowym, a Europejski Urząd Nadzoru Bankowego odpowiadałby za nadzór zwierzchni nad tymże nadzorem w sektorze finansowym (scenariusz odniesienia);

2)ustanowienie pośredniego nadzoru nad wszystkimi podmiotami zobowiązanymi: 3)bezpośrednie uprawnienia nadzorcze w stosunku do wybranych, stwarzających ryzyko podmiotów zobowiązanych z sektora finansowego, podlegających wymogom dotyczącym przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz pośredni nadzór nad wszystkimi pozostałymi podmiotami; 4)bezpośredni nadzór na szczeblu UE nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy w odniesieniu do wszystkich podmiotów zobowiązanych. Na podstawie oceny skutków preferowanym wariantem jest wariant 3, czyli połączenie bezpośrednich i pośrednich uprawnień nadzorczych w organie nadzoru na szczeblu UE w formie zdecentralizowanej agencji. W odniesieniu do współpracy i wymiany informacji między jednostkami analityki finansowej rozważane są następujące warianty: 1)jednostki analityki finansowej kontynuowałyby współpracę w ramach unijnej platformy FIU, która zostałaby sklasyfikowana jako sieć (scenariusz odniesienia); 2)przekształcenie unijnej platformy FIU w komitet procedury komitetowej, pozostawiając w gestii Komisji przyjmowanie aktów wykonawczych określających standardy dla jednostek analityki finansowej; 3)unijna platforma FIU stałaby się unijnym mechanizmem uprawnionym do wydawania wytycznych i standardów technicznych oraz organizowania wspólnych analiz i szkoleń, a także przeprowadzania analizy tendencji i ryzyka; 4)unijna platforma FIU stałaby się jednostką analityki finansowej na szczeblu UE, zastępując krajowe jednostki analityki finansowej. Wariant 3, czyli mechanizm koordynacji i wsparcia jednostek analityki finansowej na szczeblu UE, w ramach organu UE, jest wariantem preferowanym. Połączenie wszystkich tych zadań w jednym nowym organie jest niezbędnym krokiem w celu zapewnienia należytego funkcjonowania nowego organu, ponieważ będzie on współpracował z różnymi zainteresowanymi stronami z sektora finansowego i niefinansowego oraz koordynował odrębne funkcje nadzoru i wywiadu finansowego. Po dokładnej analizie wariant polegający na powierzeniu nowych zadań istniejącym organom (np. Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego) odrzucono z kilku powodów: napotkano trudności przy wykonywaniu przez EUNB niektórych z jego obecnych uprawnień, zwłaszcza tych związanych z egzekwowaniem przepisów, ze względu na specyfikę modelu zarządzania EUNB: EUNB musiałby posiadać podwójny model decyzyjny – jeden dla istniejących funkcji innych niż przeciwdziałanie praniu pieniędzy, a drugi tylko dla zadań związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy. Ponadto efekty synergii byłyby bardzo ograniczone, ponieważ EUNB nie ma doświadczenia w bezpośrednim nadzorze nad podmiotami i musiałby zgromadzić odpowiednią wiedzę ekspercką, nie tylko w odniesieniu do sektora finansowego, ale również niefinansowego. Jest to również zgodne z wynikami konsultacji publicznych, z których wynika, że Europejski Urząd Nadzoru Bankowego cieszy się niewielkim poparciem jako przyszły organ nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w UE. Podczas gdy jedna trzecia respondentów nie wyraziła żadnej opinii, zaledwie 19 % z tych, którzy to uczynili, poparło EUNB. Ponadto, ze względu na nowy charakter zadań mechanizmu wsparcia i koordynacji jednostek analityki finansowej oraz fakt, że żaden istniejący organ Unii nie posiada odpowiedniego mandatu prawnego do wykonywania takich zadań, prawdopodobnie konieczna byłaby nowa specjalna agencja ds. mechanizmu wsparcia i koordynacji jednostek analityki finansowej. Połączenie obu funkcji (nadzoru i koordynacji jednostek analityki finansowej) w ramach nowego organu powinno przynieść oszczędności w porównaniu z dwoma agencjami; można też oczekiwać synergii. Posiadanie jednego urzędu ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy na szczeblu unijnym, którego zakres działania obejmowałby – w ramach jednej instytucjonalnej struktury – różne etapy i elementy skutecznego procesu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, wydaje się być jedyną reakcją polityczną, która stanowić będzie wyczerpującą odpowiedź na wezwanie do opracowania kompleksowej polityki UE w zakresie AML/CFT. • Sprawność regulacyjna i uproszczenie Niniejszy wniosek stanowi inicjatywę mającą na celu utworzenie nowej agencji UE i nie uchyla ani nie upraszcza żadnego istniejącego prawodawstwa. Zbadano, czy istniejące agencje UE byłyby w stanie podjąć pełen zakres proponowanych zadań nowego urzędu ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy, i stwierdzono, że z powodów prawnych i innych nie jest to możliwe. W odniesieniu do uproszczenia można zauważyć, że transgraniczne podmioty finansowe wysokiego ryzyka, które będą bezpośrednio nadzorowane przez unijny urząd ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy, nie będą już musiały współpracować z wieloma organami nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy w różnych państwach członkowskich, co uprości dla nich nadzór w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy. Ponadto utworzenie mechanizmu koordynacji jednostek analityki finansowej uprości i usprawni współpracę między nimi. • Prawa podstawowe UE dąży do zapewnienia najwyższych standardów ochrony praw podstawowych. Jako organ UE Urząd będzie podlegać odpowiedniemu rozporządzeniu o ochronie danych w zakresie, w jakim może on przetwarzać jakiekolwiek dane osobowe. 4.WPŁYW NA BUDŻET Urząd będzie nowo utworzoną zdecentralizowaną agencją unijną, finansowaną po części z budżetu UE, a po części z opłat pobieranych od podmiotów zobowiązanych, które będą bezpośrednio lub pośrednio nadzorowane przez Urząd. Metodyka wyboru podmiotów podlegających opłatom oraz ustalania samych opłat zostanie określona w akcie delegowanym Komisji. Niezbędne zasoby ludzkie i budżetowe Urzędu są uzależnione od jego zadań. Oprócz centralnej administracji i zadań związanych z zarządzaniem można je podzielić na trzy główne kategorie: i.bezpośredni nadzór nad niektórymi wybranymi podmiotami zobowiązanymi z sektora finansowego;

ii.pośredni nadzór nad podmiotami zobowiązanymi zarówno z sektora finansowego, jak i z sektora niefinansowego poprzez nadzór zwierzchni nad organami nadzoru lub organami samorządu zawodowego; oraz iii.mechanizm koordynacji i wsparcia dla jednostek analityki finansowej UE. Przewiduje się, że po osiągnięciu przez Urząd pełnej zdolności operacyjnej poziom zatrudnienia w Urzędzie wyniesie – łącznie dla wszystkich kategorii pracowników – 250 osób. Urząd przejmie również zarządzanie dwiema istniejącymi infrastrukturami: i. bazą danych w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, obecnie zarządzaną przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz ii. bezpieczną siecią komunikacyjną dla jednostek analityki finansowej – FIU.net. Te dwie infrastruktury są już finansowane z budżetu UE. Ich ogólny wpływ na budżet UE może zatem ulec zmianie o tyle, o ile opracowywane będą dodatkowe funkcje i inne ulepszenia. Całkowite roczne wydatki Urzędu po osiągnięciu przez niego pełnej gotowości operacyjnej obliczono na 45,6 mln EUR, z czego około trzy czwarte ma być finansowane z opłat od podmiotów zobowiązanych. Urząd zostanie ustanowiony na początku 2023 r., bezpośredni nadzór rozpocznie się na początku 2026 r., a zatem Urząd osiągnie pełną zdolność do działania pod koniec 2025 r.; rok 2026 będzie pierwszym rokiem, w którym Urząd będzie dysponował pełnymi zasobami przez cały rok kalendarzowy. Skutki finansowe niniejszego wniosku oraz jego wpływ na budżet wyjaśniono szczegółowo w ocenie skutków finansowych regulacji dołączonej do niniejszego wniosku. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE • Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Urząd będzie nowo utworzoną zdecentralizowaną agencją unijną, finansowaną po części z budżetu UE, a po części z opłat pobieranych od podmiotów zobowiązanych, które będą bezpośrednio lub pośrednio nadzorowane przez Urząd. Metodyka wyboru podmiotów podlegających opłatom oraz ustalania samych opłat zostanie określona w akcie delegowanym Komisji. Niezbędne zasoby ludzkie i budżetowe Urzędu są uzależnione od jego zadań. Oprócz centralnej administracji i zadań związanych z zarządzaniem można je podzielić na trzy główne kategorie: bezpośredni nadzór nad niektórymi wybranymi podmiotami zobowiązanymi z sektora finansowego; pośredni nadzór nad podmiotami zobowiązanymi zarówno z sektora finansowego, jak i z sektora niefinansowego poprzez nadzór zwierzchni nad organami nadzoru lub organami samorządu zawodowego; oraz mechanizm koordynacji i wsparcia dla jednostek analityki finansowej UE. Przewiduje się, że po osiągnięciu przez Urząd pełnej zdolności operacyjnej poziom zatrudnienia w Urzędzie wyniesie – łącznie dla wszystkich kategorii pracowników – 250 osób. Urząd przejmie również zarządzanie dwiema istniejącymi infrastrukturami: i. bazą danych w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, obecnie zarządzaną przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz ii. bezpieczną siecią komunikacyjną dla jednostek analityki finansowej – FIU.net. Te dwie infrastruktury są już finansowane z budżetu UE. Ich ogólny wpływ na budżet UE może zatem ulec zmianie o tyle, o ile opracowywane będą dodatkowe funkcje i inne ulepszenia. Całkowite roczne wydatki Urzędu po osiągnięciu przez niego pełnej gotowości operacyjnej obliczono na 45,6 mln EUR, z czego około trzy czwarte ma być finansowane z opłat od podmiotów zobowiązanych. Urząd zostanie ustanowiony na początku 2023 r., bezpośredni nadzór rozpocznie się na początku 2026 r., a zatem Urząd osiągnie pełną zdolność do działania pod koniec 2025 r.; rok 2026 będzie pierwszym rokiem, w którym Urząd będzie dysponował pełnymi zasobami przez cały rok kalendarzowy. Skutki finansowe niniejszego wniosku oraz jego wpływ na budżet wyjaśniono szczegółowo w ocenie skutków finansowych regulacji dołączonej do niniejszego wniosku. • Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Urząd będzie organem posiadającym osobowość prawną, w formie zdecentralizowanej agencji UE. Będzie działał w ramach prawodawstwa UE w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, co obejmuje nowe rozporządzenie w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, które Komisja przedstawia wraz z niniejszym wnioskiem, a także nowelizację obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/849 oraz nowelizację rozporządzenia (UE) 2015/847. Jego celem jest zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w Unii, poprzez przyczynianie się do wzmocnienia nadzoru i poprawy współpracy między jednostkami analityki finansowej a organami nadzorczymi. Decyzję w sprawie siedziby Urzędu należy podjąć zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnego podejścia Parlamentu Europejskiego, Rady UE i Komisji Europejskiej w sprawie agencji zdecentralizowanych. • Zadania i uprawnienia Urzędu (art. 5–44)

Zadania Urzędu można podzielić na pięć obszarów: i.W odniesieniu do wybranych podmiotów zobowiązanych Urząd zapewnia zgodność na poziomie grupy z wymogami określonymi w dyrektywie/rozporządzeniu w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz we wszelkich innych prawnie wiążących aktach Unii nakładających na instytucje finansowe obowiązki związane z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Dokonuje przeglądów i ocen nadzorczych na poziomie poszczególnych podmiotów i całej grupy, uczestniczy w nadzorze na poziomie grupy oraz opracowuje i aktualizuje system oceny ryzyka i słabości wybranych podmiotów zobowiązanych. ii.W odniesieniu do organów nadzoru finansowego Urząd przeprowadza okresowe przeglądy, aby zagwarantować, że wszystkie organy nadzoru finansowego posiadają odpowiednie zasoby i uprawnienia niezbędne do realizacji swoich zadań. Ułatwia funkcjonowanie kolegiów i przyczynia się do konwergencji praktyk nadzorczych oraz promowania wysokich standardów nadzoru. Koordynuje wymianę personelu i informacji między organami nadzoru finansowego w Unii oraz zapewnia pomoc tym organom. iii.W odniesieniu do organów nadzoru niefinansowego, w tym w stosownych przypadkach organów samorządu zawodowego, Urząd koordynuje wzajemne oceny standardów i praktyk nadzorczych oraz zwraca się do organów nadzoru niefinansowego o zbadanie ewentualnych naruszeń wymogów mających zastosowanie do podmiotów zobowiązanych oraz o rozważenie nałożenia sankcji lub podjęcia działań zaradczych w związku z takimi naruszeniami. Urząd przeprowadza okresowe przeglądy i zapewnia pomoc organom nadzoru. W przypadku przekazania nadzoru nad określonymi sektorami organom samorządu zawodowego na szczeblu krajowym Urząd wykonuje zadania określone w akapicie pierwszym w odniesieniu do organów publicznych nadzorujących działalność takich organów samorządu zawodowego. iv.W odniesieniu do jednostek analityki finansowej w państwach członkowskich Urząd odgrywa znaczącą rolę w prowadzeniu wspólnych analiz przez te jednostki, tj. w identyfikowaniu odpowiednich przypadków oraz opracowywaniu właściwych metod wspólnej analizy przypadków transgranicznych. Ponadto udostępnia jednostkom analityki finansowej usługi i narzędzia informatyczne oraz usługi w zakresie sztucznej inteligencji służące bezpiecznej wymianie informacji, w tym poprzez hosting sieci FIU.net. Promuje wiedzę ekspercką na temat metod wykrywania, analizy i rozpowszechniania informacji o podejrzanych transakcjach, prowadzi specjalistyczne szkolenia i udziela pomocy jednostkom analityki finansowej oraz przygotowuje i koordynuje oceny zagrożeń. v.Ogólne uprawnienia Urzędu odnoszące się do wszystkich wyżej wymienionych zadań będą obejmować uprawnienia do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych i wykonawczych standardów technicznych, jeżeli jest to przewidziane w mających zastosowanie przepisach dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, a także szerokie uprawnienia do przyjmowania wytycznych lub zaleceń skierowanych do podmiotów zobowiązanych, organów nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu lub jednostek analityki finansowej. W kontekście nadzoru bezpośredniego Urząd posiada uprawnienia do przyjmowania wiążących decyzji, stosowania środków administracyjnych i nakładania kar pieniężnych na podmioty zobowiązane podlegające bezpośredniemu nadzorowi. W kontekście nadzoru pośredniego, w odniesieniu do organów nadzoru finansowego i niefinansowego, Urząd posiada między innymi uprawnienia do kierowania do nich wezwań do podjęcia działań oraz poleceń dotyczących wykonywania własnych uprawnień nadzorczych tych organów. • Bezpośredni nadzór nad wybranymi podmiotami zobowiązanymi z sektora finansowego (art. 12–27) Urząd będzie organem nadzoru dla ograniczonej liczby transgranicznych podmiotów zobowiązanych z sektora finansowego stwarzających najwyższe ryzyko („wybrane podmioty zobowiązane”). Ponadto przewidziano procedurę umożliwiającą mu przejęcie od krajowych organów nadzorczych nadzoru nad dowolnym podmiotem zobowiązanym z sektora finansowego w sytuacjach nadzwyczajnych, jeżeli istnieją przesłanki wskazujące na naruszenia przepisów w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, na które to naruszenia organ nadzorczy nie reaguje skutecznie ani we właściwy sposób. Okresowy wybór podmiotów, które zostaną objęte bezpośrednim nadzorem, będzie odbywał się co trzy lata, na podstawie obiektywnych kryteriów. Aby trafić do grupy podmiotów objętych bezpośrednim nadzorem, podmioty muszą prowadzić działalność w minimalnie określonej liczbie państw członkowskich, a przy tym w co najmniej określonej liczbie tych państw członkowskich muszą być zaklasyfikowane przez organ nadzorczy do najwyższej kategorii ryzyka na podstawie zharmonizowanej metodyki oceny ryzyka. Urząd może przejąć nadzór nad poszczególnymi podmiotami zobowiązanymi z sektora finansowego, jeżeli wystąpiły problemy związane z przestrzeganiem obowiązujących wymogów na poziomie tych podmiotów, a właściwy organ nadzorczy nie zastosował odpowiednich środków w celu terminowego usunięcia niezgodności. Przejęcie może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu procedury zakończonej potwierdzającą je decyzją Komisji. Zanim miałoby to nastąpić, Urząd nakazywałby organowi nadzorczemu podjęcie konkretnego działania w celu usunięcia stwierdzonych uchybień na poziomie podmiotu zobowiązanego, organ krajowy musiałby nie podjąć takiego działania w wyznaczonym terminie, w którym to przypadku Urząd kierowałby sprawę do Komisji, zwracając się o wydanie decyzji przekazującej mu kompetencje nadzorcze. Nadzór nad bezpośrednio nadzorowanymi wybranymi podmiotami zobowiązanymi będzie prowadzony przez wspólne zespoły nadzorcze, którym przewodniczyć będzie Urzędu, lecz w których skład wejdą pracownicy krajowych organów nadzorczych. Kontrole na miejscu będą stanowiły część nadzoru. Urząd będzie miał uprawnienia do kierowania wiążących decyzji do wybranych podmiotów zobowiązanych oraz do nakładania sankcji administracyjnych na podmioty prawne w maksymalnej wysokości 10 % obrotu lub 10 mln EUR, w zależności od tego, która z tych kwot jest wyższa. • Pośredni nadzór nad niewybranymi podmiotami zobowiązanymi (art. 25–27) oraz niefinansowymi podmiotami zobowiązanymi (art. 28–29) Pośrednia rola nadzorcza Urzędu będzie polegała na koordynacji i nadzorze krajowych organów nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, w tym organów samorządu zawodowego w niektórych państwach członkowskich w odniesieniu do niektórych niefinansowych podmiotów zobowiązanych. Wzajemne oceny i przeglądy tematyczne będą istotnymi narzędziami służącymi do identyfikacji dobrych i gorszych praktyk oraz zapewnienia wysokich standardów nadzorczych w całej Unii. Urząd będzie uprawniony do wydawania opinii i zaleceń w formie wytycznych krajowym organom nadzoru i organom samorządu zawodowego. • Mechanizm wsparcia i koordynacji dla jednostek analityki finansowej (art. 33–37) Urząd będzie uprawniony do przyjmowania, za pośrednictwem wykonawczych standardów technicznych, wiążących formularzy i wzorów na potrzeby zgłaszania przez podmioty zobowiązane podejrzanych transakcji i podejrzanej działalności jednostkom analityki finansowej, ułatwiając w ten sposób szybszą i skuteczniejszą współpracę i wymianę informacji między jednostkami analityki finansowej. Urząd będzie promować wspólne analizy niektórych podejrzanych transakcji i działań transgranicznych oraz będzie uczestniczyć w organizowaniu takich analiz. Będzie przeprowadzać przeglądy postępowania, metod i procedur służących przeprowadzaniu takich wspólnych analiz w celu stałej poprawy ich skuteczności. Ponadto będzie zajmować się hostingiem i administracją FIU.net – bezpiecznej sieci komunikacyjnej, za pośrednictwem której mogą się kontaktować ze sobą jednostki analityki finansowej. • Organizacja Urzędu i zarządzanie nim (art. 45–63) Urząd będzie składał się z dwóch kolegialnych organów zarządzających, a mianowicie z Rady Wykonawczej, w skład której wejdzie pięciu niezależnych członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy i przewodniczący Urzędu, oraz z Rady Generalnej złożonej z przedstawicieli państw członkowskich. W celu realizacji różnych zadań powierzonych Urzędowi Rada Generalna będzie miała dwa alternatywne składy: skład nadzorczy, w którym zasiadać będą szefowie organów publicznych odpowiedzialnych za nadzór nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy, oraz skład właściwy dla jednostek analityki finansowej, w którym zasiadać będą szefowie jednostek analityki finansowej z państw członkowskich. Obu składom Rady Generalnej przewodniczy przewodniczący Urzędu. Rada Generalna, w odpowiednim składzie w zależności od tematyki, będzie przyjmować wszystkie instrumenty regulacyjne, projekty regulacyjnych i technicznych standardów wykonawczych, wytyczne i zalecenia. Rada Generalna w składzie nadzorczym może również przedstawić swoją opinię na temat każdej decyzji w odniesieniu do bezpośrednio nadzorowanych wybranych podmiotów zobowiązanych, przygotowanej przez wspólny zespół nadzorczy przed przyjęciem ostatecznej decyzji przez Radę Wykonawczą. Rada Wykonawcza będzie organem zarządzającym Urzędu. Będzie podejmować wszelkie decyzje wobec poszczególnych podmiotów zobowiązanych lub poszczególnych organów nadzorczych, w przypadku gdy Urząd działa w charakterze organu nadzoru sprawującego bezpośredni nadzór nad wybranymi podmiotami zobowiązanymi, organu nadzoru sprawującego pośredni nadzór nad niewybranymi podmiotami zobowiązanymi lub niefinansowymi podmiotami zobowiązanymi, dysponując szczególnymi uprawnieniami nadzorczymi wobec organów nadzorczych właściwych dla tych podmiotów. Rada Wykonawcza będzie również podejmować decyzje dotyczące projektu budżetu i innych kwestii związanych z administracją, operacjami i funkcjonowaniem Urzędu. W odniesieniu do tych szczególnych decyzji przedstawicielowi Komisji przysługuje prawo głosu. Urząd będzie miał przewodniczącego i dyrektora wykonawczego. Przewodniczący reprezentuje Urząd i jest odpowiedzialny za przygotowanie prac Rady Generalnej i Rady Wykonawczej. Dyrektor wykonawczy będzie odpowiadał za bieżące zarządzanie Urzędem i będzie odpowiedzialny w wymiarze administracyjnym za wykonanie budżetu, zasoby, personel i zamówienia w Urzędzie. Przewodniczący Urzędu i dyrektor wykonawczy będą wybierani zgodnie z procedurami selekcji właściwymi dla każdego z tych stanowisk. Administracyjna Rada Odwoławcza będzie rozpatrywać odwołania od wiążących decyzji Urzędu skierowanych do podmiotów zobowiązanych znajdujących się pod jego bezpośrednim nadzorem; od decyzji Administracyjnej Rady Odwoławczej będzie przysługiwało odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W skład Administracyjnej Rady Odwoławczej wejdą osoby o nieposzlakowanej opinii, których zadaniem będzie rozpatrywanie odwołań administracyjnych składanych przez wybrane podmioty zobowiązane od wiążących decyzji kierowanych do tych podmiotów przez Urząd. Administracyjna Rada Odwoławcza może zaproponować zmianę lub zastąpienie pierwotnej decyzji Rady Wykonawczej, będącej przedmiotem odwołania administracyjnego. Rada Wykonawcza bierze pod uwagę opinię Administracyjnej Rady Odwoławczej, ale nie jest nią związana. • Przepisy finansowe (art. 64–72)

Urząd sporządzi roczny budżet – który musi być zrównoważony – do przyjęcia przez organ władzy budżetowej. Urząd przyjmie wewnętrzne rozporządzenie finansowe oraz środki zwalczania nadużyć finansowych. Trybunał Obrachunkowy przedstawi uwagi na temat projektu budżetu i będzie uprawniony do kontroli Urzędu. Parlament Europejski udzieli absolutorium budżetowego, podobnie jak w przypadku innych agencji zdecentralizowanych. Dochody Urzędu będą pochodzić zarówno z budżetu UE, jak i z opłat nakładanych na niektóre wybrane i niewybrane podmioty zobowiązane z sektora finansowego. Opłaty pobierane od wybranych i niewybranych podmiotów zobowiązanych będą odpowiadały kosztom ponoszonym przez Urząd w związku z bezpośrednim i pośrednim nadzorem nad podmiotami zobowiązanymi z sektora finansowego. Akt delegowany Komisji określi podzbiór podmiotów zobowiązanych podlegających opłatom i ustanowi metodę obliczania opłat pobieranych od podmiotu zobowiązanego. • Regulamin pracowniczy (art. 73–76) i współpraca (art. 77–81) Urząd będzie stosował regulamin pracowniczy oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, w tym dotyczące tajemnicy zawodowej oraz przywilejów i immunitetów. Przepisy dotyczące ochrony danych i dostępu do dokumentów wprowadzą obowiązek ścisłej współpracy z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych i Europejską Radą Ochrony Danych. Urząd zobowiązany jest współpracować w dobrej wierze z odpowiednimi organami zewnętrznymi, w tym z organami UE (Europolem, europejskimi urzędami nadzoru, Jednolitym Mechanizmem Nadzorczym i Prokuraturą Europejską), innymi odpowiednimi właściwymi organami krajowymi, takimi jak organy nadzoru ostrożnościowego, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz organy systemów gwarancji depozytów, a także, w stosownych przypadkach, z organami państw trzecich. • Przepisy końcowe (art. 82–93) Kompetencje Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu zostają zniesione i przekazane Urzędowi. Urząd zostanie powołany na początku 2023 r., a działalność w zakresie bezpośredniego nadzoru rozpocznie na początku 2026 r. Ocena zostanie przeprowadzona do grudnia 2029 r. 2021/0240 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające Urząd ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy i Finansowaniu Terroryzmu i zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje: (1)Doświadczenia związane ze stosowaniem obecnych ram w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (AML/CFT), które w dużym stopniu opierają się na wdrażaniu środków służących przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu na szczeblu krajowym, wskazują na niedociągnięcia nie tylko w odniesieniu do skutecznego funkcjonowania unijnych ram w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, ale również w odniesieniu do włączania do nich zaleceń międzynarodowych. Niedociągnięcia te prowadzą do pojawienia się nowych przeszkód w należytym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, zarówno ze względu na zagrożenia na rynku wewnętrznym, jak i zagrożenia zewnętrzne, na które rynek wewnętrzny jest narażony. (2)Transgraniczny charakter przestępstw i dochodów z przestępstw zagraża podejmowanym w ramach systemu finansowego Unii wysiłkom mającym na celu zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Wysiłki te należy podjąć na szczeblu unijnym poprzez utworzenie Urzędu odpowiedzialnego za przyczynianie się do wdrażania zharmonizowanych przepisów. Ponadto Urząd powinien przyjąć zharmonizowane podejście w celu wzmocnienia istniejących unijnych ram w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, a w szczególności wzmocnienia nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i współpracy między jednostkami analityki finansowej. Podejście to powinno zmniejszyć rozbieżności w ustawodawstwie krajowym i praktykach nadzorczych oraz wprowadzić struktury, które w zdecydowany sposób sprzyjają sprawnemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, a zatem powinno opierać się na art. 114 TFUE. (3)Dlatego też należy ustanowić europejski urząd ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu – Urząd ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy („Urząd”). Utworzenie tego nowego Urzędu ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia skutecznego i odpowiedniego nadzoru nad podmiotami zobowiązanymi, z którymi nieodłącznie związane jest wysokie ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, dla wzmocnienia wspólnego podejścia nadzorczego w odniesieniu do niewybranych podmiotów zobowiązanych oraz ułatwienia wspólnych analiz i współpracy między jednostkami analityki finansowej (FIU). (4)Ten nowy instrument jest częścią kompleksowego pakietu mającego na celu wzmocnienie unijnych ram w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Niniejszy instrument, dyrektywa [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący szóstej dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy], rozporządzenie [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący przekształcenia rozporządzenia (UE) 2015/847] oraz rozporządzenie [proszę wstawić odniesienie – wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy] łącznie stworzą ramy prawne regulujące wymogi w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, których muszą przestrzegać podmioty zobowiązane, oraz stanowiące podstawę unijnych ram instytucjonalnych w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. (5)Aby nadzór nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu osiągnął skuteczny i jednolity poziom w całej Unii, konieczne jest przyznanie Urzędowi uprawnień obejmujących: bezpośredni nadzór nad określoną liczbą wybranych podmiotów zobowiązanych z sektora finansowego; monitorowanie, analizę i wymianę informacji dotyczących ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, wpływającego na rynek wewnętrzny; koordynację i nadzór zwierzchni nad organami nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w sektorze finansowym; koordynację i nadzór zwierzchni nad organami nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w sektorze niefinansowym, w tym organami samorządu zawodowego, oraz koordynację i wsparcie jednostek analityki finansowej. (6)Połączenie zarówno bezpośrednich, jak i pośrednich kompetencji w zakresie nadzoru nad podmiotami zobowiązanymi, a także funkcjonowanie jako mechanizm wsparcia i współpracy dla jednostek analityki finansowej jest najwłaściwszym sposobem wprowadzenia nadzoru i współpracy między jednostkami analityki finansowej na szczeblu unijnym. Należy to osiągnąć poprzez utworzenie Urzędu, który powinien łączyć w sobie niezależność i wysoki poziom technicznej wiedzy eksperckiej i który należy ustanowić zgodnie ze wspólnym oświadczeniem i wspólnym podejściem Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej w sprawie zdecentralizowanych agencji. (7)Pomiędzy Urzędem a przyjmującym państwem członkowskim powinna zostać zawarta umowa w sprawie siedziby, określająca warunki ustanowienia siedziby i przywileje przyznane przez państwo członkowskie Urzędowi i jego pracownikom. (8)Uprawnienia Urzędu powinny umożliwić mu poprawę – na różne sposoby – nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w Unii. W odniesieniu do wybranych podmiotów zobowiązanych Urząd powinien zapewnić na poziomie grupy zgodność z wymogami określonymi w ramach przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz we wszelkich innych prawnie wiążących aktach Unii nakładających na instytucje finansowe obowiązki związane z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Ponadto Urząd powinien przeprowadzać okresowe przeglądy, aby zagwarantować, że wszystkie organy nadzoru finansowego posiadają odpowiednie zasoby i uprawnienia niezbędne do realizacji swoich zadań. Powinien ułatwiać funkcjonowanie kolegiów organów nadzoru ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy i przyczyniać się do konwergencji praktyk nadzorczych oraz promowania wysokich standardów nadzorczych. W odniesieniu do organów nadzoru niefinansowego, w tym w stosownych przypadkach organów samorządu zawodowego, Urząd powinien koordynować wzajemne oceny standardów i praktyk nadzorczych oraz zwracać się do organów nadzoru niefinansowego o przeprowadzanie dochodzeń w sprawie ewentualnych naruszeń wymogów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Ponadto Urząd powinien koordynować prowadzenie wspólnych analiz przez jednostki analityki finansowej i udostępniać im usługi informatyczne i usługi w zakresie sztucznej inteligencji oraz narzędzia umożliwiające bezpieczną wymianę informacji, w tym poprzez hosting systemu FIU.net. (9)W celu wzmocnienia przepisów w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu na szczeblu unijnym oraz zwiększenia ich przejrzystości, przy jednoczesnym zapewnieniu spójności ze standardami międzynarodowymi i innymi przepisami, konieczne jest ustanowienie roli koordynacyjnej Urzędu na szczeblu unijnym w odniesieniu do wszystkich rodzajów podmiotów zobowiązanych, tak aby wspierać krajowe organy nadzoru i promować konwergencję praktyk nadzorczych, w celu zwiększenia skuteczności wdrażania środków przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, również w sektorze niefinansowym. W związku z tym Urząd powinien być uprawniony do opracowywania regulacyjnych standardów technicznych, do przyjmowania wytycznych, zaleceń i opinii, tak by w przypadku gdy nadzór pozostaje na poziomie krajowym, te same praktyki i standardy nadzorcze miały zastosowanie zasadniczo do wszystkich porównywalnych podmiotów. Ze względu na swoją wysoce ekspercką wiedzę Urzędowi należy powierzyć zadanie opracowania metodyki nadzoru zgodnej z podejściem opartym na analizie ryzyka. Niektóre aspekty metodyki, które mogą obejmować zharmonizowane ilościowe poziomy odniesienia, takie jak podejście do klasyfikacji profilu ryzyka nieodłącznego podmiotów zobowiązanych, należy szczegółowo określić w bezpośrednio stosowanych wiążących środkach regulacyjnych – regulacyjnych lub wykonawczych standardach technicznych. Inne aspekty, które wymagają szerszej swobody decyzyjnej organów nadzoru, takie jak podejścia do oceny profilu ryzyka rezydualnego i mechanizmów kontroli wewnętrznej w podmiotach zobowiązanych, powinny być przedmiotem niewiążących wytycznych, zaleceń i opinii Urzędu. Zharmonizowana metodyka nadzoru powinna należycie uwzględniać, a w stosownych przypadkach wykorzystywać istniejące metodyki nadzoru dotyczące innych aspektów nadzoru nad podmiotami zobowiązanymi z sektora finansowego, w szczególności w przypadku interakcji między nadzorem nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu a nadzorem ostrożnościowym. W szczególności metodyka nadzoru, którą opracuje Urząd, powinna uzupełniać wytyczne i inne instrumenty opracowane przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, określające szczegółowo podejście organów nadzoru ostrożnościowego do uwzględniania ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w nadzorze ostrożnościowym, aby zapewnić skuteczną interakcję między nadzorem ostrożnościowym a nadzorem nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. (10)Urząd powinien posiadać uprawnienia do opracowywania regulacyjnych standardów technicznych w celu uzupełnienia zharmonizowanego zbioru przepisów ustanowionego w [proszę wstawić odniesienia – wniosek dotyczący szóstej dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy, wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz wniosek dotyczący przekształcenia rozporządzenia (UE) 2015/847]. Komisja powinna zatwierdzać projekty regulacyjnych standardów technicznych w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w celu nadania im wiążącej mocy prawnej. Zmiany tych projektów powinny być możliwe jedynie w sytuacjach nadzwyczajnych, ponieważ to Urząd jest podmiotem w bezpośredniej styczności z ramami w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu i ma ich najlepszą znajomość. Aby zapewnić sprawną i szybką procedurę przyjmowania tych standardów, należy ustalić termin, w którym Komisja powinna podjąć decyzję w sprawie ich zatwierdzenia. (11)Komisja powinna mieć także uprawnienia do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych w drodze aktów wykonawczych zgodnie z art. 291 TFUE. (12)Ponieważ nie istnieją wystarczająco skuteczne mechanizmy postępowania w przypadku incydentów związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu obejmujących aspekty transgraniczne, konieczne jest wprowadzenie zintegrowanego systemu nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu na szczeblu Unii, zapewniającego stosowanie – w sposób spójny i przy zachowaniu wysokiej jakości – metodyki nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz sprzyjającego współpracy między wszystkimi odpowiednimi właściwymi organami. Z tych powodów Urząd i krajowe organy nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu („organy nadzorcze”) powinny stanowić filary systemu nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Byłoby to również korzystne dla organów nadzorczych w przypadku szczególnych wyzwań, na przykład w związku z podwyższonym ryzykiem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu lub z brakiem zasobów, ponieważ w ramach tego systemu wzajemna pomoc byłaby możliwa na wniosek zainteresowanego organu. Mogłoby to obejmować wymianę i oddelegowanie personelu, działania szkoleniowe i wymianę najlepszych praktyk. Ponadto Komisja mogłaby zapewnić państwom członkowskim wsparcie techniczne na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/240, aby promować reformy mające na celu wzmocnienie walki z praniem pieniędzy. (13)Zważywszy na istotną rolę przeglądów tematycznych w nadzorze nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w całej Unii, które to przeglądy umożliwiają określenie i porównanie ekspozycji na ryzyko oraz tendencji w odniesieniu do nadzorowanych podmiotów zobowiązanych, oraz z uwagi na fakt, że obecnie organy nadzoru w różnych państwach członkowskich nie czerpią korzyści z tych przeglądów, konieczne jest, by Urząd zidentyfikował krajowe przeglądy tematyczne o podobnym zakresie i podobnych ramach czasowych oraz zapewnił ich koordynację na szczeblu Unii. Aby uniknąć ewentualnych sprzecznych komunikatów w kontaktach z podmiotami nadzorowanymi, rola koordynacyjna Urzędu powinna ograniczać się do kontaktów z odpowiednimi organami nadzorczymi i nie powinna obejmować bezpośrednich kontaktów z niewybranymi podmiotami zobowiązanymi. Z tego samego powodu Urząd powinien zbadać możliwość zharmonizowania lub zsynchronizowania ram czasowych krajowych przeglądów tematycznych oraz ułatwić wszelkie działania, które właściwe organy nadzorcze mogą chcieć przeprowadzić wspólnie lub w podobny sposób. (14)Efektywne wykorzystanie danych prowadzi do lepszego monitorowania i zapewnienia przestrzegania przepisów przez firmy. Dlatego też zarówno bezpośredni, jak i pośredni nadzór sprawowany przez Urząd i organy nadzorcze nad wszystkimi podmiotami zobowiązanymi w całym systemie powinien opierać się na szybkim dostępie do odpowiednich danych i informacji na temat samych podmiotów zobowiązanych oraz podejmowanych wobec nich działań nadzorczych i stosowanych wobec nich środków nadzorczych. W tym celu Urząd powinien stworzyć centralną bazę danych w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu zawierającą informacje zbierane od wszystkich organów nadzorczych i powinien selektywnie udostępniać takie informacje każdemu organowi nadzorczemu w ramach systemu. Dane te powinny również obejmować procedury cofnięcia zezwolenia, oceny kompetencji i reputacji udziałowców lub akcjonariuszy i członków poszczególnych podmiotów zobowiązanych, ponieważ umożliwi to odpowiednim organom należyte uwzględnienie – w odniesieniu do konkretnych podmiotów i osób – ewentualnych uchybień, które mogły wystąpić w innych państwach członkowskich. Baza danych powinna również zawierać informacje statystyczne dotyczące organów nadzoru i innych organów publicznych zaangażowanych w nadzór nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Informacje te umożliwiłyby Urzędowi skuteczny nadzór nad należytym funkcjonowaniem i skutecznością systemu nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Informacje z bazy danych umożliwiłyby także Urzędowi terminowe reagowanie na potencjalne uchybienia i przypadki nieprzestrzegania przepisów przez niewybrane podmioty zobowiązane. Zgodnie z art. 24 rozporządzenia Rady (UE) 2017/1939 Urząd bez zbędnej zwłoki zgłasza Prokuraturze Europejskiej wszelkie czyny zabronione, w odniesieniu do których Prokuratura Europejska mogłaby wykonywać swoje kompetencje zgodnie z art. 22 i art. 25 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia 883/2013 Urząd niezwłocznie przekazuje OLAF-owi wszelkie informacje dotyczące potencjalnych przypadków nadużyć finansowych, korupcji lub wszelkiej innej nielegalnej działalności na szkodę interesów finansowych Unii. (15)W celu zapewnienia bardziej skutecznej i mniej rozproszonej ochrony ram finansowych Unii ograniczoną liczbę podmiotów zobowiązanych stwarzających największe ryzyko należy objąć bezpośrednim nadzorem Urzędu. Ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu nie jest proporcjonalne do wielkości nadzorowanych podmiotów, dlatego należy zastosować inne kryteria w celu zidentyfikowania podmiotów stwarzających największe ryzyko. W szczególności należy wziąć pod uwagę dwie kategorie: transgraniczne instytucje kredytowe i instytucje finansowe wysokiego ryzyka prowadzące działalność w znacznej liczbie państw członkowskich, wybierane okresowo; oraz, w wyjątkowych przypadkach, każdy podmiot, który dopuścił się istotnych naruszeń obowiązujących wymogów, a na naruszenia te właściwy dla niego krajowy organ nadzoru nie zareagował w wystarczającym stopniu lub w odpowiednim czasie. Podmioty te należałyby do kategorii „wybranych podmiotów zobowiązanych”. (16)Instytucje kredytowe i instytucje finansowe lub grupy takich instytucji, które zaliczono do pierwszej kategorii, powinny być przedmiotem oceny co trzy lata na podstawie połączonych obiektywnych kryteriów związanych z ich obecnością w wielu państwach członkowskich i ich działalnością transgraniczną oraz kryteriów związanych z ich profilem nieodłącznego ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. W procesie selekcji należy uwzględnić wyłącznie duże złożone grupy finansowe działające w kilku państwach członkowskich, które można by skuteczniej nadzorować na szczeblu Unii. W odniesieniu do instytucji kredytowych obecność w minimalnej liczbie państw członkowskich na potrzeby włączenia danego podmiotu do procesu selekcji powinna opierać się na liczbie jednostek zależnych i oddziałów w różnych państwach członkowskich, ponieważ ryzykowne operacje bankowe o znacznej skali wymagają obecności w danym państwie członkowskim w formie zakładu. Inne podmioty sektora finansowego mogą natomiast prowadzić działalność, która może być wystarczająco ryzykowna z perspektywy prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, poprzez bezpośrednie świadczenie usług, na przykład za pośrednictwem sieci przedstawicieli, ale mogą nie mieć ustanowionych jednostek zależnych lub oddziałów w dużej liczbie państw członkowskich. Dlatego też stosowanie tych samych kryteriów transgranicznych, tj. kryteriów związanych ze swobodą przedsiębiorczości, prowadziłoby do pominięcia dużych podmiotów sektora finansowego, które mogą charakteryzować się profilem znacznego ryzyka w wielu państwach członkowskich, nie mając w nich siedziby. Ponieważ wolumen działalności prowadzonej w drodze bezpośredniego świadczenia usług jest zazwyczaj mniejszy niż wolumen działalności prowadzonej za pośrednictwem oddziału lub jednostki zależnej, właściwe jest uwzględnienie jedynie grup, które mają siedzibę w co najmniej dwóch państwach członkowskich, ale świadczą usługi bezpośrednio lub za pośrednictwem sieci przedstawicieli w co najmniej ośmiu innych państwach członkowskich. (17)W celu zapewnienia, aby jedynie stwarzające największe ryzyko podmioty zobowiązane spośród tych, które prowadzą znaczącą działalność transgraniczną, były nadzorowane bezpośrednio na szczeblu Unii, należy zharmonizować ocenę ich ryzyka nieodłącznego. Obecnie istnieją różne podejścia krajowe, a organy nadzorcze stosują różne poziomy odniesienia do oceny i klasyfikacji nieodłącznego ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, jakie stwarzają podmioty zobowiązane. Stosowanie tych krajowych metodyk przy wyborze podmiotów, które należałoby objąć bezpośrednim nadzorem na szczeblu unijnym, mogłoby doprowadzić do zróżnicowania warunków działania dla tych podmiotów. Dlatego też Urząd powinien zostać upoważniony do opracowania regulacyjnych standardów technicznych określających zharmonizowaną metodykę i zharmonizowane poziomy odniesienia służące kategoryzacji nieodłącznego ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu jako niskiego, średniego, znacznego lub wysokiego. Metodyka ta powinna być dostosowana do poszczególnych rodzajów ryzyka, a zatem powinna uwzględniać różne kategorie podmiotów zobowiązanych, które są instytucjami finansowymi zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu [Urząd Publikacji: proszę wstawić numer kolejny dla COM(2021) 420]. Metodyka ta powinna być wystarczająco szczegółowa i powinna określać konkretne ilościowe i jakościowe poziomy odniesienia, uwzględniając co najmniej czynniki ryzyka związane z rodzajami obsługiwanych klientów, oferowanymi produktami i usługami oraz obszarami geograficznymi, w tym jurysdykcjami państw trzecich, w których podmioty zobowiązane prowadzą działalność lub z którymi są powiązane. W szczególności każdy oceniony podmiot zobowiązany zostałby sklasyfikowany pod względem jego profilu ryzyka nieodłącznego w każdym państwie członkowskim, w którym prowadzi działalność, w sposób spójny z klasyfikacją każdego innego podmiotu zobowiązanego w Unii. Dzięki określeniu ilościowych i jakościowych poziomów odniesienia taka klasyfikacja byłaby obiektywna i nie zależałaby od uznania danego organu nadzorczego w państwie członkowskim ani od uznania Urzędu. (18)Ostateczne kryterium wyboru powinno gwarantować równe warunki działania wśród bezpośrednio nadzorowanych podmiotów zobowiązanych i w tym celu nie należy pozostawiać Urzędowi ani organom nadzorczym żadnej swobody przy podejmowaniu decyzji w sprawie wykazu podmiotów zobowiązanych, które powinny podlegać bezpośredniemu nadzorowi. W związku z tym, jeżeli dany oceniany podmiot zobowiązany prowadzi działalność transgraniczną i należy do kategorii wysokiego ryzyka zgodnie ze zharmonizowaną metodyką w minimalnej liczbie państw członkowskich, należy go uznać za wybrany podmiot zobowiązany. W przypadku instytucji kredytowych aspekt transgraniczny należy uwzględnić poprzez włączenie tych instytucji kredytowych, które są sklasyfikowane jako instytucje wysokiego ryzyka w co najmniej czterech państwach członkowskich i w przypadku których w co najmniej jednym państwie członkowskim z tych czterech państw dany podmiot był objęty postępowaniem nadzorczym lub innym publicznym postępowaniem wyjaśniającym w sprawie istotnych naruszeń wymogów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. W przypadku innych instytucji finansowych aspekt transgraniczny należy uwzględnić poprzez włączenie tych instytucji finansowych, które zostały sklasyfikowane jako instytucje wysokiego ryzyka w co najmniej jednym państwie członkowskim, w którym mają siedzibę, oraz w co najmniej pięciu innych państwach członkowskich, w których prowadzą działalność w formie bezpośredniego świadczenia usług. (19)Aby zapewnić przejrzystość i jasność odpowiednim instytucjom, Urząd powinien opublikować wykaz wybranych podmiotów zobowiązanych w ciągu jednego miesiąca od rozpoczęcia rundy selekcji, po sprawdzeniu zgodności informacji przekazanych przez organy nadzoru finansowego z kryteriami działalności transgranicznej i metodyką określania ryzyka nieodłącznego. Dlatego istotne jest, by na początku każdego okresu selekcji odpowiednie organy nadzoru finansowego przedstawiały Urzędowi aktualne informacje statystyczne w celu określenia wykazu instytucji finansowych kwalifikujących się do oceny zgodnie z wejściowymi kryteriami oceny dotyczącymi ich działalności transgranicznej. W tym kontekście organy nadzoru finansowego powinny informować Urząd o kategorii ryzyka nieodłącznego, do której w ramach ich jurysdykcji zalicza się dana instytucja finansowa, zgodnie z metodyką określoną w regulacyjnych standardach technicznych. Urząd powinien następnie przejąć zadania związane z bezpośrednim nadzorem pięć miesięcy po opublikowaniu wykazu. Czas ten jest potrzebny na odpowiednie przygotowanie przeniesienia zadań nadzorczych ze szczebla krajowego na unijny, w tym na utworzenie wspólnego zespołu nadzorczego i przyjęcie wszelkich stosownych ustaleń roboczych z odpowiednimi organami nadzoru finansowego.

(20)Aby zapewnić pewność prawa i równe warunki działania wybranym podmiotom, każdy wybrany podmiot powinien pozostawać pod bezpośrednim nadzorem Urzędu przez co najmniej trzy lata, nawet jeżeli od momentu wyboru i w ciągu tych trzech lat przestanie spełniać którekolwiek z kryteriów dotyczących działalności transgranicznej lub ryzyka, np. z powodu potencjalnej konsolidacji, rozwoju lub realokacji działalności prowadzonej za pośrednictwem zakładów lub w ramach swobody świadczenia usług. Urząd powinien również dopilnować, by podmioty zobowiązane i ich organy nadzorcze poświęcały wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się do przeniesienia nadzoru ze szczebla krajowego na unijny. Dlatego każda kolejna selekcja powinna rozpoczynać się sześć miesięcy przed datą zakończenia trzyletniego okresu nadzoru nad poprzednio wybranymi podmiotami. (21)Odpowiednie podmioty zaangażowane w stosowanie ram w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu powinny współpracować ze sobą zgodnie z obowiązkiem lojalnej współpracy zapisanym w Traktatach. W celu zapewnienia, aby system nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy składający się z Urzędu i organów nadzorczych funkcjonował jako zintegrowany mechanizm oraz aby ryzyko specyficzne dla danej jurysdykcji oraz wiedza ekspercka lokalnych organów nadzorczych były należycie uwzględniane i dobrze wykorzystywane, bezpośredni nadzór nad wybranymi podmiotami zobowiązanymi powinien być prowadzony w formie wspólnych zespołów nadzorczych. Zespołami tymi powinien kierować pracownik Urzędu koordynujący wszystkie działania nadzorcze zespołu. Aby zapewnić odpowiednie zrozumienie ewentualnej specyfiki krajowej, kierownik zespołu („koordynator wspólnego zespołu nadzorczego”) powinien stacjonować w państwie członkowskim, w którym wybrany podmiot ma swoją główną siedzibę. Urząd powinien być odpowiedzialny za ustanowienie i skład wspólnego zespołu nadzorczego, a lokalne organy nadzoru powinny dopilnować, by do zespołu wyznaczono wystarczającą liczbę pracowników, biorąc pod uwagę profil ryzyka wybranego podmiotu w ich jurysdykcji. (22)Aby zapewnić, by Urząd mógł skutecznie wypełniać swoje obowiązki nadzorcze wobec wybranych podmiotów zobowiązanych, powinien móc uzyskiwać wszelkie dokumenty wewnętrzne i informacje niezbędne do wykonywania swoich zadań oraz posiadać w tym celu ogólne uprawnienia dochodzeniowe przyznane wszystkim organom nadzorczym na mocy krajowego prawa administracyjnego. (23)Urząd powinien być uprawniony do żądania podjęcia wewnętrznych działań przez dany podmiot w celu zapewnienia większej zgodności podmiotów zobowiązanych z ramami w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, w tym do żądania wzmocnienia procedur wewnętrznych i zmian w strukturze zarządzania, aż po odwoływanie członków organu zarządzającego, bez uszczerbku dla uprawnień innych odpowiednich organów nadzorczych właściwych dla tego samego wybranego podmiotu. Po stwierdzeniu nieprzestrzegania lub częściowego przestrzegania obowiązujących wymogów przez podmiot zobowiązany Urząd powinien mieć możliwość zastosowania szczególnych środków lub procedur w stosunku do konkretnych klientów lub kategorii klientów, którzy stwarzają wysokie ryzyko. Regularnym elementem takiego nadzoru powinny być kontrole na miejscu. Jeżeli określony rodzaj kontroli na miejscu wymaga zezwolenia krajowego organu sądowego, Urząd powinien wystąpić o takie zezwolenie. (24)Urząd powinien posiadać pełen zakres uprawnień nadzorczych w stosunku do bezpośrednio nadzorowanych podmiotów, tak by zapewnić zgodność z obowiązującymi wymogami. Uprawnienia te powinny mieć zastosowanie w przypadkach, gdy wybrany podmiot nie spełnia wymogów, gdy spełnienie niektórych wymogów jest mało prawdopodobne, jak również gdy procesy wewnętrzne i mechanizmy kontroli wewnętrznej nie są odpowiednie dla zapewnienia prawidłowego zarządzania ryzykiem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, na jakie narażony jest wybrany podmiot zobowiązany. Wykonywanie tych uprawnień mogłoby odbywać się w drodze wiążących decyzji kierowanych do poszczególnych wybranych podmiotów zobowiązanych. (25)Oprócz uprawnień nadzorczych oraz w celu zapewnienia przestrzegania przepisów, w przypadku istotnego naruszenia bezpośrednio obowiązujących wymogów, Urząd powinien mieć możliwość nakładania na wybrane podmioty zobowiązane administracyjnych kar pieniężnych. Kary te powinny być proporcjonalne i zniechęcające, powinny mieć zarówno skutek karny, jak i odstraszający oraz powinny być zgodne z zasadą ne bis in idem. Maksymalne kwoty kar pieniężnych powinny być zgodne z kwotami określonymi w [proszę wstawić odniesienie – szósta dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy] i dostępne dla wszystkich organów nadzorczych w całej Unii. Podstawowe kwoty tych kar powinny być określone w granicach ustanowionych w ramach w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, z uwzględnieniem charakteru wymogów, które zostały naruszone. Aby Urząd odpowiednio uwzględnił czynniki obciążające lub łagodzące, należy umożliwić dostosowanie odpowiedniej kwoty podstawowej. W celu doprowadzenia do odpowiednio szybkiej zmiany szkodliwych praktyk biznesowych Rada Wykonawcza Urzędu powinna być uprawniona do nakładania okresowych kar pieniężnych, aby nakłonić odpowiednią osobę prawną lub fizyczną do zaprzestania danego postępowania. W celu zwiększenia świadomości wszystkich podmiotów zobowiązanych poprzez zachęcanie ich do przyjęcia praktyk biznesowych zgodnych z ramami w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu te administracyjne i okresowe kary pieniężne powinny być podawane do wiadomości publicznej. Trybunał Sprawiedliwości powinien mieć właściwość w przedmiocie kontroli legalności decyzji przyjmowanych przez Urząd, Radę i Komisję, zgodnie z art. 263 TFUE, a także w zakresie ustalania ich odpowiedzialności pozaumownej. (26)W celu umożliwienia Urzędowi i organom nadzoru finansowego sprawnej i skutecznej komunikacji w ramach systemu nadzoru nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz w celu umożliwienia bardziej spójnych procesów decyzyjnych konieczne jest wprowadzenie szczególnych ustaleń dotyczących komunikacji w ramach tego systemu. (27)W przypadku niewybranych podmiotów zobowiązanych nadzór nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu ma pozostać przede wszystkim na poziomie krajowym, przy czym właściwe organy krajowe pozostają w pełni odpowiedzialne i rozliczalne za bezpośredni nadzór. Urząd powinien otrzymać odpowiednie uprawnienia w zakresie pośredniego nadzoru, tak by zapewnić w całej Unii spójność i wysoką jakość działań nadzorczych prowadzonych na szczeblu krajowym. Dlatego też powinien przeprowadzać oceny stanu konwergencji praktyk nadzorczych i publikować sprawozdania zawierające jego ustalenia. Urząd powinien być uprawniony do wydawania wytycznych i zaleceń skierowanych zarówno do podmiotów zobowiązanych, jak i do organów nadzorczych w celu zapewnienia harmonizacji i wysokiego poziomu praktyk nadzorczych w całej Unii. (28)Niektóre podmioty zobowiązane w sektorze finansowym, które nie spełniają kryteriów regularnej selekcji, mogą mimo to charakteryzować się wysokim ryzykiem nieodłącznym z punktu widzenia prania pieniędzy i finansowania terroryzmu lub mogą podejmować, zmieniać lub rozszerzać działalność obarczoną wysokim ryzykiem, którego nie zniwelowano adekwatnymi mechanizmami kontroli wewnętrznej, co prowadzi do istotnych naruszeń wymogów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, jakim podlegają te podmioty. Jeżeli istnieją przesłanki wskazujące na możliwe istotne naruszenia obowiązujących wymogów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, mogą one świadczyć o rażącym zaniedbaniu ze strony podmiotu zobowiązanego. Organ nadzorczy powinien w większości przypadków być w stanie odpowiednio zareagować na wszelkie możliwe naruszenia i zapobiec urzeczywistnieniu się ryzyka, co mogłoby doprowadzić do rażącego zaniedbania wymogów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. W niektórych przypadkach reakcja na szczeblu krajowym może być jednak niewystarczająca lub nie nastąpić w odpowiednim czasie, zwłaszcza gdy istnieją przesłanki wskazujące na to, że na poziomie danego podmiotu dochodziło już do istotnych naruszeń. W takich przypadkach Urząd powinien mieć możliwość zwrócenia się do lokalnego organu nadzoru o zastosowanie konkretnych środków w celu zaradzenia sytuacji, w tym o nałożenie kar finansowych. Aby zapobiec urzeczywistnieniu się ryzyka prania pieniędzy i terroryzmu, termin na podjęcie działań na szczeblu krajowym powinien być odpowiednio krótki. (29)Urząd powinien mieć możliwość wystąpienia z własnej inicjatywy z wnioskiem o przekazanie zadań i uprawnień nadzorczych dotyczących konkretnego podmiotu zobowiązanego w przypadku braku działania lub niezastosowania się do poleceń Urzędu w wyznaczonym terminie. Ponieważ przekazanie Urzędowi zadań i uprawnień dotyczących podmiotu zobowiązanego bez konkretnego wniosku organu nadzoru finansowego wymagałoby uznaniowej decyzji ze strony Urzędu, Urząd powinien skierować w tym celu konkretny wniosek do Komisji. Aby Komisja mogła podjąć decyzję spójną z ramami regulującymi zadania przydzielone Urzędowi w granicach ram w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, wniosek Urzędu powinien zawierać odpowiednie uzasadnienie i wskazywać dokładny okres, na jaki zadania i uprawnienia mają zostać przeniesione do Urzędu. Okres, na jaki ma nastąpić przeniesienie uprawnień, powinien odzwierciedlać czas, jakiego Urząd potrzebuje, aby zaradzić ryzyku na poziomie podmiotu, i nie powinien przekraczać trzech lat. Komisja powinna przyjąć decyzję przekazującą Urzędowi uprawnienia i zadania związane z nadzorem nad podmiotem niezwłocznie, a w każdym razie w ciągu miesiąca. (30)W celu udoskonalenia praktyk nadzorczych w sektorze niefinansowym Urząd powinien przeprowadzać wzajemne oceny organów nadzorczych w sektorze niefinansowym, w tym organów publicznych nadzorujących organy samorządu zawodowego, oraz publikować sprawozdania zawierające dokonane przez Urząd ustalenia; mogłyby im towarzyszyć wytyczne lub zalecenia skierowane do odpowiednich organów publicznych, w tym organów publicznych nadzorujących organy samorządu zawodowego. Organy samorządu zawodowego powinny mieć możliwość uczestniczenia we wzajemnych ocenach w indywidualnych przypadkach, gdy wyraziły taką wolę. (31)W celu zwiększenia skuteczności wdrażania środków przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu również w sektorze niefinansowym Urząd powinien mieć również możliwość prowadzenia dochodzeń w sprawie ewentualnych naruszeń lub nieprawidłowego stosowania prawa unijnego przez organy nadzorcze w tym sektorze, w tym także przez organy publiczne nadzorujące organy samorządu zawodowego. (32)W celu analizy podejrzanej działalności mającej wpływ na wiele jurysdykcji odpowiednie jednostki analityki finansowej, które otrzymały powiązane zgłoszenia, powinny być w stanie skutecznie przeprowadzać wspólne analizy przypadków będących przedmiotem wspólnego zainteresowania. W tym celu Urząd powinien mieć możliwość proponowania, koordynowania i wspierania za pomocą wszelkich właściwych środków wspólnych analiz podejrzanych transakcji transgranicznych lub podejrzanej działalności transgranicznej. Wspólne analizy należy inicjować w przypadku, gdy istnieje potrzeba przeprowadzenia takich wspólnych analiz zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Unii. Za wyraźną zgodą jednostek analityki finansowej uczestniczących we wspólnych analizach pracownicy Urzędu wspierający prowadzenie wspólnych analiz powinni mieć możliwość otrzymywania i przetwarzania wszelkich niezbędnych danych i informacji, w tym danych i informacji dotyczących analizowanych przypadków. (33)Aby zwiększyć skuteczność wspólnych analiz, Urząd powinien mieć możliwość inicjowania przeglądów metod, procedur i sposobu prowadzenia wspólnych analiz w celu określenia wniosków ze zdobytych doświadczeń oraz ulepszenia i promowania tych analiz. Informacje zwrotne dotyczące wspólnej analizy powinny umożliwić Urzędowi formułowanie wniosków i wydawanie zaleceń, które ostatecznie prowadzić miałyby do regularnego dopracowywania i ulepszania metod i procedur przeprowadzania wspólnych analiz. (34)W celu ułatwienia i usprawnienia współpracy między jednostkami analityki finansowej a Urzędem, w tym na potrzeby prowadzenia wspólnych analiz, jednostki analityki finansowej powinny mieć możliwość dobrowolnego delegowania do Urzędu jednego pracownika z każdej jednostki analityki finansowej. Oddelegowani pracownicy krajowych jednostek analityki finansowej powinni wspierać personel Urzędu we wszystkich zadaniach związanych z jednostkami analityki finansowej, w tym w przeprowadzaniu wspólnych analiz oraz przygotowywaniu ocen zagrożeń i strategicznych analiz zagrożeń, ryzyka i metod związanych z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu. Oprócz wspólnych analiz Urząd powinien wspierać i ułatwiać różne formy wzajemnej pomocy między jednostkami analityki finansowej, w tym szkolenia i wymiany personelu, w celu zwiększenia skuteczności procesu budowania zdolności oraz umożliwienia wymiany wiedzy i dobrych praktyk między jednostkami analityki finansowej. (35)Urząd powinien zarządzać systemem FIU.net – specjalnym systemem informatycznym umożliwiającym jednostkom analityki finansowej współpracę i wymianę informacji między sobą oraz, w stosownych przypadkach, z ich odpowiednikami z państw trzecich i z osobami trzecimi – a także prowadzić hosting tego systemu i go utrzymywać. Urząd powinien, we współpracy z państwami członkowskimi, na bieżąco aktualizować ten system. W tym celu Urząd powinien zapewnić, by do rozwoju systemu FIU.net zawsze wykorzystywano najbardziej zaawansowaną, najnowocześniejszą dostępną technologię, z zastrzeżeniem analizy kosztów i korzyści. (36)W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych i praktyk dotyczących jednostek analityki finansowej oraz zapewnienia wspólnego, jednolitego i spójnego stosowania prawa Unii Urząd powinien mieć możliwość wydawania wytycznych i zaleceń skierowanych do wszystkich podmiotów zobowiązanych lub do danej kategorii tych podmiotów oraz do wszystkich organów nadzorczych i jednostek analityki finansowej lub do danej ich kategorii. Wytyczne i zalecenia mogą być wydawane na mocy szczególnego upoważnienia zawartego w obowiązujących aktach Unii lub z inicjatywy własnej Urzędu, w przypadku gdy istnieje potrzeba wzmocnienia ram w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu na szczeblu unijnym. (37)Ustanowienie solidnej struktury zarządzania w ramach Urzędu jest niezbędne do zapewnienia skutecznego wykonywania zadań powierzonych Urzędowi oraz efektywnego i obiektywnego procesu podejmowania decyzji. Ze względu na złożoność i różnorodność zadań powierzonych Urzędowi zarówno w obszarze nadzoru, jak i w obszarze jednostek analityki finansowej decyzje nie mogą być podejmowane przez jeden organ zarządzający, jak ma to często miejsce w przypadku zdecentralizowanych agencji. Podczas gdy niektóre rodzaje decyzji, takie jak decyzje w sprawie przyjęcia wspólnych instrumentów, muszą być podejmowane przez przedstawicieli właściwych organów lub jednostek analityki finansowej i z poszanowaniem zasad głosowania określonych w TFUE, niektóre inne decyzje, takie jak decyzje dotyczące poszczególnych wybranych podmiotów zobowiązanych lub poszczególnych organów, wymagają organu decyzyjnego o mniejszym składzie, którego członkowie powinni podlegać odpowiednim ustaleniom dotyczącym odpowiedzialności. W związku z tym Urząd powinien posiadać Radę Generalną oraz Radę Wykonawczą składającą się z pięciu niezależnych członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy oraz przewodniczącego Urzędu. (38)W celu zapewnienia odpowiedniej wiedzy eksperckiej Rada Generalna powinna mieć dwa składy. W przypadku wszystkich decyzji dotyczących przyjmowania aktów o zasięgu ogólnym, takich jak regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne, wytyczne, zalecenia i opinie dotyczące jednostek analityki finansowej, Rada Generalna powinna występować w składzie skupiającym szefów jednostek analityki finansowej z państw członkowskich („Rada Generalna w składzie właściwym dla jednostek analityki finansowej”). W przypadku tych samych rodzajów aktów związanych z bezpośrednim lub pośrednim nadzorem nad podmiotami zobowiązanymi finansowymi i niefinansowymi Rada Generalna powinna występować w składzie skupiającym szefów organów nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu będących organami publicznymi („Rada Generalna w składzie nadzorczym”). Wszystkie strony reprezentowane w Radzie Generalnej dokładają starań w celu ograniczenia rotacji swych przedstawicieli, aby zapewnić ciągłość prac Rady. Wszystkie strony powinny dążyć do osiągnięcia równowagi pod względem reprezentacji mężczyzn i kobiet w Radzie Generalnej. (39)Aby proces decyzyjny przebiegał sprawnie, zadania powinny być jasno podzielone: Rada Generalna w składzie właściwym dla jednostek analityki finansowej powinna decydować o odpowiednich środkach dla jednostek analityki finansowej, zaś Rada Generalna w składzie nadzorczym powinna decydować o aktach delegowanych, wytycznych i podobnych środkach dla podmiotów zobowiązanych. Rada Generalna w składzie nadzorczym powinna mieć również możliwość przedstawiania Radzie Wykonawczej swojej opinii i udzielania jej porad w sprawie wszystkich projektów decyzji dotyczących poszczególnych wybranych podmiotów zobowiązanych, proponowanych przez wspólne zespoły nadzorcze. W przypadku braku takiej opinii lub porady decyzje powinny być podejmowane przez Radę Wykonawczą. W przypadku gdy Rada Wykonawcza w swojej ostatecznej decyzji odstąpi od porady udzielonej przez Radę Generalną w składzie nadzorczym, powinna wyjaśnić na piśmie przyczyny takiego odstępstwa.

(40)Do celów głosowania i podejmowania decyzji każde państwo członkowskie powinno mieć jednego przedstawiciela z prawem głosu. Dlatego też szefowie organów publicznych powinni wyznaczyć stałego przedstawiciela jako członka Rady Generalnej w składzie nadzorczym z prawem głosu. Alternatywnie, w zależności od przedmiotu decyzji lub porządku obrad danego posiedzenia Rady Generalnej, organy publiczne państwa członkowskiego mogą zdecydować się na wyznaczenie przedstawiciela ad hoc. Praktyczne ustalenia dotyczące podejmowania decyzji i głosowania przez członków Rady Generalnej w składzie nadzorczym należy zawrzeć w regulaminie wewnętrznym Rady Generalnej, który zostanie opracowany przez Urząd. (41)Przewodniczący Urzędu powinien przewodniczyć posiedzeniom Rady Generalnej i mieć prawo głosu, gdy decyzje podejmowane są zwykłą większością głosów. Komisja powinna być członkiem Rady Generalnej bez prawa głosu. Aby nawiązać dobrą współpracę z innymi właściwymi instytucjami, Rada Generalna powinna mieć również możliwość przyjmowania innych obserwatorów bez prawa głosu, takich jak przedstawiciel Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego i każdego z trzech Europejskich Urzędów Nadzoru (EUNB, EIOPA i ESMA) w przypadku Rady Generalnej w składzie nadzorczym oraz przedstawiciel Europolu, Prokuratury Europejskiej i Eurojustu w przypadku Rady Generalnej w składzie właściwym dla jednostek analityki finansowej, gdy omawiane lub rozstrzygane są sprawy wchodzące w zakres ich odpowiednich mandatów. Aby umożliwić sprawny proces decyzyjny, decyzje Rady Generalnej powinny być podejmowane zwykłą większością głosów, z wyjątkiem decyzji dotyczących projektów standardów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, wytycznych i zaleceń, które powinny być podejmowane kwalifikowaną większością głosów przedstawicieli państw członkowskich zgodnie z zasadami głosowania określonymi w TFUE. (42)Organem zarządzającym Urzędu powinna być Rada Wykonawcza, składająca się z przewodniczącego Urzędu i pięciu członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu, mianowanych przez Radę Generalną na podstawie listy kandydatów sporządzonej przez Komisję. W celu zapewnienia szybkiego i skutecznego procesu decyzyjnego Rada Wykonawcza powinna być odpowiedzialna za planowanie i wykonywanie wszystkich zadań Urzędu, z wyjątkiem przypadków, w których konkretne decyzje wyraźnie powierzono Radzie Generalnej. W celu zapewnienia obiektywizmu i odpowiedniej szybkości procesu decyzyjnego w zakresie bezpośredniego nadzoru nad wybranymi podmiotami zobowiązanymi Rada Wykonawcza powinna podejmować wszelkie wiążące decyzje skierowane do wybranych podmiotów zobowiązanych. Ponadto Rada Wykonawcza powinna ponosić zbiorową odpowiedzialność za decyzje administracyjne i budżetowe Urzędu wraz z przedstawicielem Komisji. Zgoda Komisji powinna być wymagana przy podejmowaniu przez Radę Wykonawczą decyzji związanych z zarządzaniem budżetem, zamówieniami publicznymi, rekrutacją i kontrolą Urzędu, zważywszy, że część środków na finansowanie Urzędu będzie pochodzić z budżetu Unii. (43)Aby umożliwić szybkie podejmowanie decyzji, wszystkie decyzje Rady Wykonawczej, w tym decyzje, przy których podejmowaniu Komisja ma prawo głosu, powinny być podejmowane zwykłą większością głosów, przy czym w przypadku równego rozkładu głosów przewodniczący ma głos decydujący. Aby zapewnić prawidłowe zarządzanie finansami Urzędu, w przypadku decyzji dotyczących budżetu, administracji i rekrutacji wymagana powinna być zgoda Komisji. Posiadający prawo głosu członkowie Rady Wykonawczej, z wyjątkiem przewodniczącego, powinni być wybierani przez Radę Generalną na podstawie listy kandydatów sporządzonej przez Komisję. (44)Aby zapewnić niezależne funkcjonowanie Urzędu, pięciu członków Rady Wykonawczej i przewodniczący Urzędu powinni działać niezależnie i w interesie Unii jako całości. Zarówno w trakcie kadencji, jak i po jej zakończeniu powinni oni postępować uczciwie i rozważnie przy obejmowaniu określonych stanowisk lub przyjmowaniu określonych korzyści. Aby uniknąć stwarzania wrażenia, że członek Rady Wykonawczej może wykorzystać swoją pozycję jako członka Rady Wykonawczej Urzędu do uzyskania wysokiego stanowiska w sektorze prywatnym po zakończeniu kadencji, oraz aby zapobiec konfliktom interesów po zakończeniu zatrudnienia w sektorze publicznym, należy wprowadzić okres karencji dla pięciu członków Rady Wykonawczej, w tym również dla przewodniczącego Urzędu. (45)Przewodniczący Urzędu powinien być powoływany na podstawie obiektywnych kryteriów przez Radę po zatwierdzeniu przez Parlament Europejski. Powinien reprezentować Urząd na zewnątrz i składać sprawozdania z wykonania zadań Urzędu. (46)Dyrektor wykonawczy Urzędu powinien być powoływany przez Radę Wykonawczą na podstawie listy kandydatów sporządzonej przez Komisję. Dyrektor wykonawczy Urzędu powinien być w Urzędzie urzędnikiem administracyjnym wyższego szczebla, odpowiedzialnym za bieżące zarządzanie Urzędem oraz za zarządzanie budżetem, za zamówienia publiczne, rekrutację i zatrudnianie pracowników. (47)W celu skutecznej ochrony praw zainteresowanych stron, z uwagi na ekonomię procesową i zmniejszenie obciążenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Urząd powinien zapewniać osobom fizycznym i prawnym możliwość zwrócenia się z wnioskiem o ponowny przegląd decyzji podjętych na podstawie uprawnień związanych z nadzorem bezpośrednim, przyznanych Urzędowi na mocy niniejszego rozporządzenia, które to decyzje są skierowane do tych osób lub bezpośrednio i indywidualnie ich dotyczą. Gwarancją niezależności i obiektywizmu decyzji podejmowanych przez Administracyjną Radę Odwoławczą powinien między innymi być jej skład obejmujący pięć niezależnych i odpowiednio wykwalifikowanych osób. Od decyzji Administracyjnej Rady Odwoławczej powinno z kolei przysługiwać odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. (48)Aby zagwarantować należyte funkcjonowanie Urzędu, finansowanie powinno pochodzić z połączenia opłat nakładanych na niektóre podmioty zobowiązane oraz wkładu z budżetu Unii, w zależności od zadań i funkcji. Budżet Urzędu powinien stanowić część budżetu Unii zatwierdzanego przez władzę budżetową na podstawie wniosku Komisji. Urząd powinien przedłożyć Komisji do zatwierdzenia projekt budżetu oraz wewnętrzne rozporządzenie finansowe. (49)Aby zagwarantować, że Urząd może również wypełniać swoje zadania jako organ sprawujący bezpośredni i pośredni nadzór nad podmiotami zobowiązanymi, należy wprowadzić odpowiedni mechanizm ustalania i pobierania opłat. W odniesieniu do opłat pobieranych od wybranych podmiotów zobowiązanych i niektórych niewybranych podmiotów zobowiązanych metoda obliczania opłat i proces ich pobierania powinny zostać określone w akcie delegowanym Komisji. Metoda ta powinna opierać się na ryzyku stwarzanym przez bezpośrednio i pośrednio nadzorowane podmioty, a także na ich obrocie lub przychodach. (50)Zasady dotyczące ustanawiania i wykonywania budżetu Urzędu oraz przedstawiania rocznych sprawozdań finansowych Urzędu powinny być zgodne z przepisami rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/715 w odniesieniu do współpracy z Prokuraturą Europejską i skuteczności dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych. (51)W celu zapobiegania wewnętrznym nadużyciom finansowym, korupcji lub wszelkiej innej nielegalnej działalności w ramach Urzędu oraz ich skutecznego zwalczania Urząd powinien podlegać rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013 w odniesieniu do współpracy z Prokuraturą Europejską oraz skuteczności dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych. Urząd powinien przystąpić do porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez OLAF, który powinien mieć możliwość przeprowadzania kontroli na miejscu w ramach swoich kompetencji. (52)Jak stwierdzono w strategii Unii Europejskiej w zakresie cyberbezpieczeństwa, ze względu na coraz bardziej wrogie środowisko zagrożeń konieczne jest zapewnienie wysokiego poziomu cyberodporności we wszystkich instytucjach, organach i agencjach UE. Dyrektor wykonawczy musi zatem zapewnić odpowiednie zarządzanie ryzykiem informatycznym, silne wewnętrzne mechanizmy zarządzania IT oraz wystarczające środki finansowe na bezpieczeństwo informatyczne. Urząd ściśle współpracuje z zespołem reagowania na incydenty komputerowe w instytucjach, organach i agencjach Unii Europejskiej i zgłasza poważne incydenty w ciągu 24 godzin do CERT-UE oraz do Komisji. (53)Urząd powinien odpowiadać za wykonanie swoich zadań i niniejszego rozporządzenia zarówno przed Parlamentem Europejskim, jak i Radą. Przewodniczący Urzędu powinien co roku przedstawiać odpowiednie sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji. (54)Personel Urzędu powinien składać się z pracowników zatrudnionych na czas określony, pracowników kontraktowych i oddelegowanych ekspertów krajowych, a także oddelegowanych pracowników krajowych oddanych do dyspozycji Urzędu przez unijne jednostki analityki finansowej. Urząd, w porozumieniu z Komisją, powinien przyjąć odpowiednie środki wykonawcze zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 110 regulaminu pracowniczego. (55)Aby zapewnić odpowiednie traktowanie informacji poufnych, wszyscy członkowie organów kierowniczych Urzędu, cały personel Urzędu, w tym pracownicy oddelegowani i pozostający do dyspozycji Urzędu, a także wszystkie osoby wykonujące zadania na rzecz Urzędu na podstawie umów powinni podlegać obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej, w tym wszelkim ograniczeniom i obowiązkom dotyczącym poufności wynikającym z odpowiednich przepisów Unii oraz związanym ze szcz