[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 6.9.2010

KOM(2010) 469 wersja ostateczna

2008/0237 (COD)

OPINIA KOMISJI EUROPEJSKIEJna mocy art. 294 ust. 7 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,w przedmiocie poprawek Parlamentu Europejskiegodo stanowiska Rady w sprawiewniosku dotyczącego

ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004

2008/0237 (COD)

OPINIA KOMISJI EUROPEJSKIEJ na mocy art. 294 ust. 7 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w przedmiocie poprawek Parlamentu Europejskiego do wspólnego stanowiska Rady w sprawie wniosku dotyczącego

ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004

1. PRZEBIEG PROCEDURY

Data przekazania wniosku Parlamentowi Europejskiemu i Radzie: 5 grudnia 2008 r.

Data wydania opinii przez Parlament Europejski, pierwsze czytanie: 23 kwietnia 2009 r.

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego: 16 lipca 2009 r.

Data jednomyślnego przyjęcia stanowiska Rady: 11 marca 2010 r.

Data wydania opinii przez Parlament Europejski, drugie czytanie: 6 lipca 2010 r.

2. Przedmiot wniosku

Wniosek ustawodawczy ma na celu ustanowienie zbiorów praw pasażerów autobusów i autokarów na trasach krajowych i transgranicznych. Prawa te obejmują minimalne zasady informowania pasażerów przed rozpoczęciem podróży i w trakcie jej trwania, odpowiedzialność w odniesieniu do wypadków drogowych, pomoc i rekompensaty w przypadku zakłócenia podróży, zasady postępowania w przypadku opóźnień, a także szczególną pomoc dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej. We wniosku przewidziano wyznaczenie niezależnych krajowych organów odpowiedzialnych za rozstrzyganie sporów, podobnie jak ma to miejsce w sektorach transportu lotniczego i kolejowego.

3. Opinia Komisji w przedmiocie poprawek Parlamentu Europejskiego

3.1 Streszczenie stanowiska Komisji

Parlament Europejski przyjął 50 poprawek. Komisja może przyjąć 5 poprawek w obecnym brzmieniu (11, 20, 33, 37, 38), 3 poprawki zasadniczo, usuwające niektóre przepisy ze stanowiska Rady (15, 16 i 50) oraz 39 poprawek z przeredagowaniem (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 12, 13, 14, 17, 18, 19, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 34, 39, 40, 41, 42, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 51). Komisja odrzuca poprawki 21, 35 i 36.

Komisja z zadowoleniem przyjmuje starania Parlamentu w zakresie wzmocnienia przepisów, które mogą podnieść poziom ochrony pasażerów w porównaniu ze stanowiskiem Rady. W przypadku wielu kwestii poprawki przegłosowane przez PE różnią się od stanowiska Rady. Jednakże Komisja jest przekonana, że kompromis jest możliwy do osiągnięcia w postępowaniu pojednawczym.

3.2 Poprawki Parlamentu w drugim czytaniu

3.2.1 Poprawki zaakceptowane

Komisja akceptuje poprawki 11, 20, 33, 37, 38.

Poprawki doprecyzowują motywy (motyw 17), definicje (definicja „przewoźnika” w art. 3 lit. g)) oraz przepisy dotyczące opóźnień (art. 14 ust. 1 lit. b) pkt (i), art. 19 ust. 1 i art. 19 ust. 1 lit. a)), co skutkuje poprawą jakości tekstu prawnego lub poprawą poziomu ochrony pasażerów.

3.2.2 Poprawki zaakceptowane z zastrzeżeniem przeformułowania lub zasadniczo

Zakres

Komisja akceptuje poprawki dotyczące zakresu projektu rozporządzenia (art. 2), które w porównaniu ze stanowiskiem Rady ograniczają możliwość ograniczenia praw pasażerów przez państwa członkowskie w przypadku niektórych usług, takich jak usługi krajowe i lokalne (tj. usługi transportu miejskiego, podmiejskiego i regionalnego), oraz które skracają czas trwania takiego ograniczenia, ponieważ poprawki te służą poprawie ochrony pasażerów. Jednakże w celu zapewnienia jasności, spójności i pewności prawa następujące poprawki wymagają przeformułowania: 1, 13, 14, 17 i 18.

Komisja może zaakceptować poprawki 15 i 16 (skreślenie możliwości wyłączenia przez państwa członkowskie z zakresu rozporządzenia usług krajowych i międzynarodowych, jeżeli znaczna część usługi jest wykonywana poza UE) w celu zapewnienia szerokiego zastosowania prawodawstwa dotyczącego praw pasażerów. Jednakże mając na względzie osiągnięcie kompromisu z Radą, Komisja uznaje, że szerszy zakres stosowania można uzyskać prawdopodobnie jedynie poprzez bardziej elastyczne podejście, tj. ewentualne wyłączenie powyższych usług w ramach wydłużonego – w porównaniu z propozycją Rady – wykazu artykułów niepodlegających wyłączeniu, zawartego w art. 2 ust. 5.

Rekompensata i pomoc w razie wypadku

Komisja akceptuje poprawki dotyczące rekompensaty i pomocy w razie wypadku, które zwiększają ochronę pasażerów w porównaniu ze stanowiskiem Rady. Jednakże następujące poprawki wymagają znaczącego przeformułowania w celu zapewnienia zgodności z istniejącym prawodawstwem w zakresie odpowiedzialności w odniesieniu do pojazdów silnikowych oraz osiągnięcia porozumienia z Radą: 2, 3, 4, 22, 23, 24 i 25.

Osoby niepełnosprawne i osoby o ograniczonej sprawności ruchowej

Komisja akceptuje poprawki dotyczące osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej, które służą ulepszeniu przepisów dotyczących dostępu do usług autobusowych i autokarowych w porównaniu ze stanowiskiem Rady. Jednakże w celu zapewnienia jasności, spójności i pewności prawa następujące poprawki wymagają przeformułowania : 5, 6, 7, 8, 9, 18, 19, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 34 i 51.

Odwołanie lub opóźnienie

Komisja akceptuje poprawki dotyczące praw pasażerów w przypadku odwołania lub opóźnienia usług autobusowych lub autokarowych, które służą poprawie ochrony pasażerów np. poprzez zapewnienie lepszych warunków rekompensaty i pomocy. Jednakże w celu zapewnienia jasności, spójności i pewności prawa następujące poprawki wymagają przeformułowania: 10, 39, 40, 41 i 42.

Komisja może zaakceptować poprawkę 44 zasadniczo (nowy art. 22a zobowiązujący przewoźników do współpracy z odpowiednimi zainteresowanymi stronami w celu poprawy opieki nad pasażerami). Jednakże mając na względzie osiągnięcie kompromisu z Radą, Komisja uznaje, że niezbędne może być przyjęcie bardziej elastycznego podejścia do obowiązku współpracy nałożonego na przewoźników.

Informacje

Komisja akceptuje poprawki dotyczące udostępniania informacji na temat usług transportowych i ich wykonania, jak również na temat praw pasażerów, które stanowią dla podróżujących poprawę w porównaniu ze stanowiskiem Rady. Jednakże w celu zapewnienia jasności, spójności i pewności prawa następujące poprawki wymagają przeformułowania: 12, 45 i 46.

Rozpatrywanie skarg i wykonanie

Komisja akceptuje poprawki dotyczące warunków ustanawiania mechanizmów rozpatrywania skarg oraz ustanawiania krajowych organów wykonawczych, które zwiększają zakres ochrony pasażerów i ułatwiają uproszczenie struktur administracji. Jednakże w celu zapewnienia jasności, spójności i pewności prawa następujące poprawki wymagają przeformułowania: 47, 48 i 49.

Komisja może zaakceptować poprawkę 50 zasadniczo : art. 27 ust. 3 rozszerzający zakres niezależnych mechanizmów rozpatrywania skarg na art. 5-7 niniejszego rozporządzenia. Jednakże mając na względzie osiągnięcie kompromisu z Radą, Komisja uznaje, że niezbędne może być przyjęcie bardziej elastycznego podejścia do tego przepisu w celu zapewnienia zgodności prawnej między prawem krajowym a prawem UE, wykluczając tym samym art. 7 z zakresu art. 27 ust. 3, jako że art. 7 dotyczy krajowego prawodawstwa w zakresie odpowiedzialności, w przypadku którego procedury kontroli sądowej mogą różnić się od terminów proceduralnych określonych w niniejszym rozporządzeniu.

3.2.3 Odrzucone poprawki

Komisja odrzuca poprawkę 21 (definicja „organizatora wycieczek” w art. 3 lit. k)), ponieważ usunięcie odniesienia do „sprzedawcy detalicznego” w definicji nie pasowałoby do struktury prawnej projektu rozporządzenia, ani nie byłoby zgodne z istniejącym prawodawstwem w zakresie praw pasażerów, takim jak rozporządzenia 1107/2006 i 1371/2007.

Komisja odrzuca poprawki 35 i 36, których celem jest skreślenie art. 18 ust. 1 i ust. 2, umożliwiającego państwom członkowskim zwolnienie krajowych usług regularnych z obowiązku stosowania przepisów rozdziału III niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że mogą one dopilnować, aby poziom ochrony osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej był co najmniej taki sam jak na mocy niniejszego rozporządzenia. Przepisy art. 18 ust. 1 i ust. 2 są użyteczne, jako że oferują państwom członkowskim elastyczność niezbędną, w stosownych przypadkach, do zachowania wyższego poziomu ochrony na szczeblu krajowym, jednocześnie zapewniając osiągnięcie przynajmniej poziomu ochrony określonego w rozporządzeniu w pozostałych państwach członkowskich.