[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 23.1.2007

SEK(2007) 66 wersja ostateczna

Zalecenie

OPINIA RADY

zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie zaktualizowanego programu stabilności Francji na lata 2006-2010

(przedstawione przez Komisję)

UZASADNIENIE

Informacje ogólne

Pakt na rzecz stabilności i wzrostu, który wszedł w życie dnia 1 lipca 1998 r., opiera się na dążeniu do zapewnienia solidnych finansów państwa jako środka służącego umocnieniu warunków stabilności cen oraz silnego, trwałego wzrostu, sprzyjającego tworzeniu nowych miejsc pracy. Przeprowadzona w 2005 r. reforma paktu potwierdziła jego przydatność w zakresie utrzymywania dyscypliny budżetowej, a jednocześnie miała na celu wzmocnienie jego skuteczności i podstaw gospodarczych oraz ochronę stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej.

Stanowiące część Paktu na rzecz stabilności i wzrostu rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[1] stanowi, że państwa członkowskie muszą przedstawiać Radzie i Komisji programy stabilności lub konwergencji oraz ich coroczne zaktualizowane wersje (państwa członkowskie, które przyjęły jednolitą walutę przedstawiają (zaktualizowane) programy stabilności, a te, które jej jeszcze nie przyjęły, przedstawiają (zaktualizowane) programy konwergencji). Pierwszy program stabilności Francji przedstawiono w styczniu 1999 r. Zgodnie z rozporządzeniem Rada zaopiniowała go w dniu 15 marca 1999 r. na podstawie zalecenia Komisji i po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego. Zgodnie z tą samą procedurą zaktualizowane programy stabilności i konwergencji są oceniane przez Komisję i badane przez wyżej wymieniony Komitet, przy czym istnieje również możliwość zbadania programów przez Radę.

Podstawy oceny zaktualizowanego programu

Komisja zbadała przedstawioną w dniu 6 grudnia 2006 r. najnowszą, zaktualizowaną wersję programu stabilności Francji i przyjęła zalecenie dotyczące opinii Rady w sprawie przedmiotowego programu.

W celu określenia kontekstu, w którym dokonywana jest ocena strategii budżetowej przedstawionej w zaktualizowanej wersji programu stabilności, poniżej przedstawiono podsumowanie:

1. wyników gospodarczych i budżetowych w okresie ostatnich dziesięciu lat;

2. najnowszej oceny sytuacji kraju w odniesieniu do części prewencyjnej Paktu na rzecz stabilności i wzrostu (podsumowanie opinii Rady dotyczącej poprzedniej aktualizacji programu stabilności); oraz

3. dokonanej przez Komisję oceny krajowego programu reform przedstawionego w październiku 2006 r.

Najnowsze wyniki gospodarcze i budżetowe

Doświadczenie ostatnich dziesięciu lat wykazuje, że cykl koniunkturalny jest we Francji bardzo zbliżony do cyklu w całej strefie euro i charakteryzuje się podobnym poziomem wzrostu. Stopa bezrobocia we Francji wyniosła jednak w ostatniej dekadzie średnio 10 %, przekraczając stopę bezrobocia w strefie euro o jeden punkt procentowy. Mimo że w ostatnim czasie zanotowano tendencję spadkową (z 12,1 % w 1997 r. do poniżej 9 %), to nadal pozostaje ona na stosunkowo wysokim poziomie. Dość solidny wzrost francuskiej gospodarki jest w znacznym stopniu zasługą popytu krajowego, zwłaszcza spożycia indywidualnego dzięki korzystnemu kształtowaniu się siły nabywczej gospodarstw domowych. Po stronie popytu korzystny wpływ na gospodarkę ma sprzyjająca polityka makroekonomiczna, jednak za cenę znaczącego zachwiania równowagi budżetowej. Rozpoczęta w 2004 r. konsolidacja budżetu doprowadziła w 2005 r. do zmniejszenia deficytu poniżej zapisanej w Traktacie wartości referencyjnej wynoszącej 3 % PKB, skutkiem czego było uchylenie w styczniu 2007 r. decyzji o wszczęciu procedury nadmiernego deficytu. Konieczna jest jednak dalsza konsolidacja celem poprawy długoterminowej stabilności finansów publicznych oraz zapewnienia marginesu budżetowego na wypadek pogorszenia koniunktury gospodarczej. Szybsze niż obecnie zakładane zwiększenie niskiej stopy zatrudnienia pracowników w starszym wieku przyczyniłoby się do wzrostu PKB i zmniejszenia presji na finanse publiczne. Zatem wyzwania, wobec których stoi gospodarka francuska, związane są ze stabilnością i wydajnością.

Ocena zawarta w opinii Rady dotyczącej poprzedniego programu

W dniu 24 marca 2006 r. Rada przyjęła opinię w sprawie poprzedniej aktualizacji programu stabilności na lata 2005-2009, w której uznała, że „nadanie priorytetu działaniom służącym zmniejszeniu zadłużenia w programie stabilności Francji jest pożądane, stwierdzając jednak, że osiągnięcie celów budżetowych oraz stabilizacja finansów publicznych w perspektywie długoterminowej wiążą się z pewnym ryzykiem.” Rada wezwała Francję, aby ta „zapewniła niezbędną korektę salda strukturalnego w celu obniżenia deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych ( general government ) poniżej poziomu 3 % PKB w sposób wiarygodny i trwały; przedsięwzięła niezbędne środki dla zapewnienia planowanej konsolidacji fiskalnej mającej służyć osiągnięciu celu średniookresowego oraz dla poprawy stabilności finansów publicznych w perspektywie długoterminowej; oraz wzmocniła nadzór oraz uściśliła zasady dotyczące wydatków określone dla podsektorów sektora instytucji rządowych i samorządowych ( general government ), tak aby zapewnić przestrzeganie ambitnych wieloletnich pułapów wydatków.”

Dokonana przez Komisję ocena krajowego programu reform z października 2006 r.

Sprawozdanie z realizacji krajowego programu reform Francji zostało przedstawione w dniu 5 października 2006 r. w kontekście zaktualizowanej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia. W przedstawionym przez Francję krajowym programie reform za najważniejsze kwestie uznano: stworzenie warunków niezbędnych do intensywnego rozwoju gospodarczego, ograniczenie bezrobocia i zwiększenie zatrudnienia oraz budowę gospodarki opartej na wiedzy.

Z dokonanej przez Komisję oceny (przyjętej w ramach rocznego sprawozdania Komisji z postępów w realizacji strategii lizbońskiej[2]) wynika, że Francja realizuje krajowy program reform. W kontekście korzystnego rozwoju sytuacji makroekonomicznej Francja kontynuowała wysiłki na rzecz konsolidacji budżetowej, dążąc jednocześnie do zwiększenia potencjalnego wzrostu, w szczególności poprzez podejmowanie nowych działań na rzecz badań naukowych i innowacji. Sytuacja na rynku pracy jest nadal niezadowalająca.

Biorąc pod uwagę zidentyfikowane silne i słabe strony, Francji zalecono podjęcie działań w dziedzinach długoterminowej stabilności finansów publicznych, konkurencji na rynkach gazu, energii elektrycznej i kolejowych przewozów towarowych oraz ochrony zatrudnienia i uczenia się przez całe życie.

Główne aspekty podlegające ocenie Zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97, ocena obejmuje następujące kwestie: czy założenia ekonomiczne, na których opiera się program, są realistyczne; czy przedstawiony przez dane państwo członkowskie średniookresowy cel budżetowy oraz prowadząca do niego ścieżka dostosowania są odpowiednie; czy podejmowane i/lub proponowane działania mające na celu przestrzeganie ścieżki dostosowania wystarczą, by osiągnąć średniookresowy cel budżetowy w trakcie cyklu; w ramach oceny ścieżki dostosowania prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego: czy podejmowane działania korygujące są intensyfikowane w okresach dobrej koniunktury, podczas gdy w okresach dekoniunktury mogą być ograniczane, oraz – w przypadku strefy euro oraz państw członkowskich należących do systemu ERM II – czy dane państwo realizuje coroczną poprawę salda dostosowywanego cyklicznie bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych o referencyjną wartość 0,5 % PKB, pozwalającą na osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego; w ramach definiowania ścieżki dostosowania prowadzącej do średniookresowego celu budżetowego (w przypadku państw członkowskich, które jeszcze go nie osiągnęły) lub pozwolenia na czasowe odejście od niego (w przypadku państw, które tego dokonały): realizację kluczowych reform strukturalnych, przynoszących bezpośrednie oszczędności w perspektywie długoterminowej (między innymi poprzez zwiększanie dynamiki potencjalnego wzrostu), a tym samym mających konkretny wpływ na długoterminową stabilność finansów publicznych (pod warunkiem zachowania odpowiedniego marginesu bezpieczeństwa odnośnie do referencyjnej wartości 3 % PKB oraz spodziewanego powrotu sytuacji budżetowej do celu średniookresowego w okresie objętym programem), ze szczególnym uwzględnieniem reform systemu emerytalnego wprowadzających strukturę wielofilarową, obejmującą obowiązkowy filar kapitałowy; czy prowadzona przez dane państwo członkowskie polityka gospodarcza jest zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej. Wiarygodność założeń makroekonomicznych programu ocenia się w odniesieniu do prognozy służb Komisji z jesieni 2006 r., z zastosowaniem między innymi powszechnie przyjętej metodyki szacowania produktu potencjalnego i sald dostosowywanych cyklicznie. Zgodność z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej ocenia się w odniesieniu do ogólnych wytycznych polityki gospodarczej w dziedzinie finansów publicznych, zawartych w zintegrowanych wytycznych na lata 2005-2008. W ramach oceny zbadano również: zmiany wskaźnika zadłużenia oraz długoterminową perspektywę stabilności finansów publicznych, którym zgodnie ze sprawozdaniem Rady z dnia 20 marca 2005 r. w sprawie „Poprawy wdrażania Paktu na rzecz stabilności i wzrostu” należy poświęcić „należytą uwagę w procesie nadzoru nad sytuacją budżetu”; podejście do oceny długoterminowej stabilności przedstawiono w komunikacie Komisji z dnia 12 października 2006 r.[3]; stopień integracji z krajowym programem reform, przedstawianym przez państwa członkowskie w kontekście strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia; w skierowanym do Rady Europejskiej piśmie przewodnim z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie ogólnych wytycznych polityki gospodarczej na lata 2005-2008 Rada ECOFIN stwierdziła, że krajowe programy reform powinny być zgodne z programami stabilności i konwergencji; zgodność z kodeksem postępowania[4], w którym między innymi określono jednolitą strukturę i jednolite tabele danych dla programów konwergencji i stabilności. |

- Zalecenie

OPINIA RADY

zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie zaktualizowanego programu stabilności Francji na lata 2006-2010

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[5], w szczególności jego art. 5 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji,

po zasięgnięciu opinii Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

PRZEDSTAWIA NINIEJSZĄ OPINIĘ:

4. W dniu [27 lutego 2007 r.] Rada zbadała zaktualizowany program stabilności Francji na lata 2006-2010.

5. Program zawiera dwa różne scenariusze prognoz makroekonomicznych i budżetowych: scenariusz pesymistyczny i scenariusz optymistyczny. Przy dokonywaniu oceny prognoz budżetowych za scenariusz odniesienia przyjęto scenariusz pesymistyczny, który jest zgodny z prognozą służb Komisji z jesieni 2006 r. W oparciu o obecnie dostępne informacje scenariusz ten wydaje się być oparty na realistycznych założeniach, choć może być nieco zbyt optymistyczny w odniesieniu do roku 2006. Scenariusz przewiduje wzrost realnego PKB o 2¼ % rocznie w okresie objętym programem. Przedstawione w programie przewidywania dotyczące inflacji również wydają się realistyczne.

6. W prognozie służb Komisji z jesieni 2006 r. deficyt sektora general government w 2006 r. oszacowano na 2,7 % PKB, podczas gdy w poprzedniej zaktualizowanej wersji programu stabilności zakładano, że osiągnie on 2,9 % PKB (tyle samo ile wyniósł wynik deficytu za rok 2005). Zakładany w obecnej aktualizacji poziom wzrostu PKB w granicach 2-2,5 % nie zmienił się w stosunku do poprzedniej wersji programu, natomiast zwiększył się udział składnika podatkowego ze względu na wyższe spożycie indywidualne. Spodziewanemu zmniejszeniu deficytu sprzyjają następujące czynniki: (a) przyspieszenie wzrostu PKB (z 1,2 % do około 2 %) i związany z tym wzrost dochodów budżetowych (o około 5 mld EUR, czyli 0,3 punktu procentowego PKB) oraz (b) ograniczenie tempa wzrostu wydatków.

7. Program stanowi część realizowanej przez francuskie władze kompleksowej strategii „narodowego zaangażowania na rzecz redukcji zadłużenia” i prezentowany jest jako wieloletni program redukcji zadłużenia, którego celem jest zlikwidowanie deficytu i ograniczenie poziomu zadłużenia poniżej 60 % PKB do 2010 r. Przewiduje on ciągłe choć skoncentrowane na późniejszych latach zmniejszanie deficytu zasadniczego z poziomu 2,7 % PKB w 2006 r. (2,5 % w 2007) do 0 % PKB w 2010 r., czyli łącznie o 2,7 punktu procentowego PKB. Deficyt pierwotny, wynoszący w 2006 r. 0,1 % PKB, zamieniłby się począwszy od 2007 r. w nadwyżkę, która w roku 2010 miałaby osiągnąć 2,5 % PKB. Planowana konsolidacja budżetowa opiera się na wydatkach, w szczególności zaś na celach wieloletnich dotyczących wzrostu wydatków sektora general government , które oznaczają obniżenie wskaźnika relacji wydatków (pierwotnych) do PKB o niemal 3 punkty procentowe PKB w okresie objętym programem. W porównaniu z poprzednim programem obecna aktualizacja zasadniczo potwierdza planowane dostosowanie fiskalne na tle zasadniczo niezmienionego scenariusza makroekonomicznego.

8. Przewiduje się poprawę salda strukturalnego (tj. salda dostosowywanego cyklicznie bez uwzględnienia środków jednorazowych i tymczasowych), obliczanego zgodnie ze wspólnie przyjętą metodyką, od deficytu w wysokości około 2½ % PKB w 2006 r. do nadwyżki wynoszącej około ¼ % na koniec okresu objętego programem (w roku 2010). Podobnie jak w poprzedniej aktualizacji programu stabilności, wynikającym z programu średniookresowym celem budżetowym jest zrównoważenie budżetu w kategoriach strukturalnych, przy czym zakłada się osiągnięcie tego celu do roku 2010. Ponieważ cel ten jest bardziej ambitny niż wymaga tego minimalna pośrednia wartość odniesienia (szacowana jako deficyt wynoszący około 1½ % PKB), jego osiągnięcie powinno zapewnić margines bezpieczeństwa chroniący przed ryzykiem wystąpienia nadmiernego deficytu. Wyznaczony cel średniookresowy mieści się w zakresie określonym dla strefy euro i dla państw członkowskich grupy ERM II w Pakcie na rzecz stabilności i wzrostu oraz w kodeksie postępowania, a także odpowiednio uwzględnia wskaźnik zadłużenia i średni wzrost produktu potencjalnego w perspektywie długoterminowej.

9. Ryzyko zagrażające przedstawionym w programie prognozom budżetowym wydaje się być w dużym stopniu zrównoważone w krótkiej perspektywie czasowej (do roku 2008), ale wyniki budżetowe w późniejszych latach mogą okazać się gorsze od zakładanych w programie. W krótkiej perspektywie dostosowanie polega głównie na ściślejszej kontroli wydatków na poziomie państwowym, wspartej stopniowym wdrażaniem nowej ustawy konstytucyjnej o ustawach budżetowych[6] oraz wyników audytów modernizacyjnych, i jest realne, choć czynnik zagrożenia stanowią tendencje w zakresie wydatków władz lokalnych. Jeśli chodzi o późniejsze lata, to można powątpiewać, czy ambitne cele w zakresie dostosowania zostaną w pełni zrealizowane. Pomimo jak dotąd dobrych wyników w zakresie przestrzegania ram wydatków na poziomie państwowym, planowane drastyczne ograniczenia sugerują konieczność podjęcia pewnych reform, które nie zostały uwzględnione w programie. W ogólniejszej perspektywie, dotychczasowe doświadczenia związane z realizacją ogólnych pułapów wydatków w sektorze general government , stanowiących centralny element francuskiej strategii konsolidacji budżetowej, w powiązaniu z brakiem mechanizmów egzekucji oraz brakiem zasad dotyczących wydatków w niektórych podsektorach, zwłaszcza w przypadku władz lokalnych, przeważają bilans zagrożeń na niekorzyść.

10. W świetle powyższej oceny ryzyka nakreślony w programie kurs polityki budżetowej może okazać się nieodpowiedni, aby zapewnić do 2010 r. realizację przewidzianego w programie celu średniookresowego. Jednak wydaje się, że pod koniec okresu realizacji programu, najprawdopodobniej od roku 2009, zapewni on wystarczający margines bezpieczeństwa chroniący przed naruszeniem progu deficytu wynoszącego 3 % PKB przy normalnych wahaniach makroekonomicznych. Z wyjątkiem roku 2007 tempo działań dostosowawczych zmierzających do osiągnięcia przyjętego w programie celu średniookresowego jest zasadniczo zgodne z Paktem na rzecz stabilności i wzrostu, który stanowi, że dla strefy euro i dla państw członkowskich grupy ERM II roczna poprawa salda strukturalnego, rozumiana jako wartość odniesienia, powinna wynieść 0,5 % PKB oraz że dostosowanie powinno być większe w okresach dobrej koniunktury gospodarczej i może być mniejsze w okresach gorszej koniunktury. Choć Francja dopiero co skorygowała nadmierny deficyt, przewidywane na rok 2007 dostosowanie będzie ograniczone do 0,3 punktu procentowego PKB, mimo iż obecnej sytuacji gospodarczej nie można określić jako okresu dekoniunktury, a elastyczność dochodów podatkowych wskazuje wręcz na dobrą koniunkturę.

11. Szacuje się, że w 2006 r. wskaźnik długu publicznego brutto osiągnął 64,6 % PKB, czyli powyżej przewidzianej w Traktacie wartości referencyjnej, która wynosi 60 %. Program przewiduje obniżenie się wskaźnika stosunku zadłużenia do PKB o 6½ punktu procentowego w okresie objętym programem. W końcowych latach okresu objętego programem zmiany wskaźnika zadłużenia mogą kształtować się mniej korzystnie niż przewidziano, zważywszy po pierwsze na wspomniane wyżej zagrożenia dla realizacji celów budżetowych, a po drugie na niepewność co do przeprowadzenia planowanej sprzedaży składników majątku o charakterze niestrategicznym, które kształtują się powyżej średniej historycznej. Pomimo tych zagrożeń wydaje się, że wskaźnik zadłużenia wystarczająco obniża się do wartości referencyjnej w okresie objętym programem.

12. Długoterminowy wpływ na budżet związany ze starzeniem się społeczeństwa jest we Francji nieco mniejszy od średniej UE, a wydatki na emerytury rosną nieco wolniej niż w wielu innych krajach, co jest wynikiem uchwalonych już reform systemu emerytalnego. Mimo poprawy w stosunku do roku 2005, wyjściowa sytuacja budżetowa nadal stanowi zagrożenie dla stabilności finansów publicznych, nawet bez uwzględnienia długoterminowego wpływu na budżet związanego ze starzeniem się społeczeństwa. Ponadto obecny poziom zadłużenia brutto przekracza określoną w Traktacie wartość referencyjną. Dalsza konsolidacja budżetowa przyczyniłaby się do zmniejszenia zagrożeń dla stabilności finansów publicznych, podobnie jak utrzymanie i ewentualne wzmocnienie pozytywnych skutków reformy systemu emerytalnego. Generalnie wydaje się, że zagrożenia dla stabilności finansów publicznych Francji kształtują się na średnim poziomie.

13. Program stabilności zawiera jakościową ocenę ogólnego wpływu przedstawionego przez Francję w październiku 2006 r. krajowego programu reform w ramach średniookresowej strategii budżetowej. Nie podano w nim jednak żadnych systematycznych informacji o bezpośrednich kosztach lub oszczędnościach budżetowych wynikających z najważniejszych reform przewidzianych w krajowym programie, a w przedstawionych prognozach budżetowych nie uwzględniono bezpośrednio skutków działań nakreślonych w krajowym programie reform dla finansów publicznych. Przedstawione w programie stabilności środki w dziedzinie finansów publicznych wydają się zgodne z działaniami przewidzianymi w krajowym programie reform.

14. Przewidziana w programie strategia budżetowa jest zasadniczo zgodna z ogólnymi wytycznymi polityki gospodarczej zawartymi w zintegrowanych wytycznych na lata 2005-2008.

15. Co do wymagań odnośnie do danych, określonych w kodeksie postępowania dotyczącym programów stabilności i konwergencji, w programie zanotowano brak pewnych danych obowiązkowych i opcjonalnych[7].

Podsumowując, po przeprowadzeniu korekty nadmiernego deficytu oraz w sytuacji znacznego wzrostu dochodów w programie główny nacisk położono na zmniejszenie zadłużenia oraz przewidziano postępy na drodze do osiągnięcia celu średniookresowego poprzez dostosowanie oparte na wydatkach lecz nieco przesunięte na późniejsze lata. Istnieją zagrożenia związane z realizacją celów budżetowych, zwłaszcza w końcowych latach realizacji programu.

W świetle powyższej oceny wzywa się Francję do:

(i) wykorzystania przewidywanego dynamicznego wzrostu oraz korzystnej sytuacji wyjściowej w związku z lepszym niż wcześniej przewidywano wynikiem za 2006 r. aby przyspieszyć dostosowanie prowadzące do osiągnięcia celu średniookresowego, zwłaszcza w 2007 r., dążąc do realizacji tego celu przed końcem okresu objętego programem, a tym samym do zmniejszenia poziomu zadłużenia i poprawy długoterminowej stabilności finansów publicznych;

(ii) wzmocnienia nadzoru oraz egzekwowania zasad dotyczących wydatków we wszystkich podsektorach sektora general government , tak aby zapewnić przestrzeganie ambitnych wieloletnich pułapów wydatków.

Porównanie danych i prognoz budżetowych

2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 |

Realny PKB (zmiana w %) | PS grudzień 2006 | 1,2 | 2,0-2,5 | 2,0-2,5 | 2 ¼ | 2 ¼ | 2 ¼ |

KOM listopad 2006 | 1,2 | 2,2 | 2,3 | 2,1 | n.d. | n.d. |

PS styczeń 2006 | 1,5-2,0 | 2,0-2,5 | 2 ¼ | 2 ¼ | 2 ¼ | n.d. |

Inflacja HICP (%) | PS grudzień 2006 | 1,9 | 2,0 | 1,9 | 1 ¾ | 1 ¾ | 1 ¾ |

KOM listopad 2006 | 1,9 | 2,0 | 1,8 | 1,9 | n.d. | n.d. |

PS styczeń 2006 | 1,9 | 1,8 | 1 ¾ | 1 ¾ | 1 ¾ | n.d. |

Luka produktowa (% potencjalnego PKB) | PS grudzień 20061 | -0,8 | -0,6 | -0,6 | -0,5 | -0,4 | -0,3 |

KOM listopad 20065 | -0,8 | -0,8 | -0,7 | -0,9 | n.d. | n.d. |

PS styczeń 20061 | -0,5 | -0,4 | -0,6 | -0,8 | -0,9 | n.d. |

Saldo sektora general government (% PKB) | PS grudzień 2006 | -2,9 | -2,7 | -2,5 | -1,8 | -0,9 | 0,0 |

KOM listopad 2006 | -2,9 | -2,7 | -2,6 | -2,2 | n.d. | n.d. |

PS styczeń 2006 | -3,0 | -2,9 | -2,6 | -1,9 | -1,0 | n.d. |

Saldo pierwotne (% PKB) | PS grudzień 2006 | -0,2 | -0,1 | 0,1 | 0,7 | 1,7 | 2,5 |

KOM listopad 2006 | -0,2 | -0,1 | 0,0 | 0,4 | n.d. | n.d. |

PS styczeń 2006 | -0,3 | -0,3 | 0,0 | 0,6 | 1,6 | n.d. |

Saldo dostosowane cyklicznie (% PKB) | PS grudzień 20061 | -2,5 | -2,4 | -2,2 | -1,6 | -0,7 | 0,2 |

KOM listopad 2006 | -2,5 | -2,3 | -2,3 | -1,8 | n.d. | n.d. |

PS styczeń 20061 | -2,8 | -2,7 | -2,3 | -1,5 | -0,6 | n.d. |

Saldo strukturalne2 (% PKB) | PS grudzień 20063 | -3,0 | -2,5 | -2,2 | -1,6 | -0,7 | 0,2 |

KOM listopad 20064 | -3,1 | -2,6 | -2,3 | -1,8 | n.d. | n.d. |

PS styczeń 2006 | -3,3 | -2,9 | -2,3 | -1,5 | -0,6 | n.d. |

Dług publiczny brutto (% PKB) | PS grudzień 2006 | 66,6 | 64,6 | 63,6 | 62,6 | 60,7 | 58,0 |

KOM listopad 2006 | 66,6 | 64,7 | 63,9 | 63,3 | n.d. | n.d. |

PS styczeń 2006 | 65,8 | 66,0 | 65,6 | 64,6 | 62,8 | n.d. |

Uwagi: |

1 Obliczenia służb Komisji na podstawie danych zawartych w programie. |

2 Saldo dostosowywane cyklicznie (jak w poprzednich wierszach) bez środków jednorazowych i innych środków tymczasowych. |

3 Środki jednorazowe i inne środki tymczasowe według programu (0,5 % PKB w 2005 r., 0,1 % w 2006 r., 0 % w kolejnych latach; wszystkie te środki obniżają deficyt). |

4 Środki jednorazowe i inne środki tymczasowe według prognozy służb Komisji z jesieni 2006 r. (0,6 % PKB w 2005 r., 0,2 % PKB w 2006 r, 0 % w kolejnych latach; wszystkie te środki obniżają deficyt; |

5 W oparciu o szacunkowy potencjalny wzrost w wysokości odpowiednio 2,0 %, 2,2 %, 2,2 % i 2,3 % w latach 2005-2008. |

Źródło: |

Program stabilności (PS); prognozy gospodarcze służb Komisji z jesieni 2006 r. (KOM), obliczenia służb Komisji. |

[1] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1055/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 1). Wszystkie dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na stronie internetowej:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[2] Komunikat Komisji na wiosenny szczyt Rady Europejskiej „Realizacja odnowionej strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – rok wyników” z 12.12.2006, COM(2006)816.

[3] Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „Długoterminowa stabilność finansów publicznych w UE” z 12.10.2006, COM (2006) 574 wersja ostateczna, oraz Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. Gospodarczych i Finansowych (2006), „The long-term sustainability of public finances in the European Union”, European Economy nr 4/2006.

[4] „Szczegółowe zasady wdrażania Paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz wytyczne dotyczące formy i treści programów stabilności i konwergencji”, zatwierdzone przez Radę ECOFIN dnia 11 października 2005 r.

[5] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1055/2005 (Dz.U. L 174 z 7.7.2005, str. 1). Dokumenty przytoczone w niniejszym tekście są dostępne na stronie internetowej:

http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm

[6] Nowa ustawa LOLF ( loi organique sur les lois de finances ), która weszła w życie w 2006 r., ma na celu zwiększenie przejrzystości i efektywności zarządzania wydatkami publicznymi.

[7] W szczególności w programie nie podano danych dotyczących spożycia zbiorowego oraz krótko- i długoterminowych stóp procentowych (za lata 2008-2010).