P6_TA(2006)0438

Odzyskiwanie środków wspólnotowych

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie odzyskiwania środków wspólnotowych (2005/2163 (INI))

Parlament Europejski,

- uwzględniając Białą księgę Komisji w sprawie jej reformy (COM(2000)0200), w szczególności część dotyczącą działania 96, a mianowicie "skuteczniejszego zarządzania odzyskiwaniem nienależnie wypłaconych środków",

- uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Lepsze odzyskiwanie roszczeń Wspólnoty powstałych w wyniku bezpośredniego zarządzania i współzarządzania wydatkami wspólnotowymi" (COM(2002) 0671),

- uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie stosowania przepisów o wzajemnej pomocy przy windykacji należności dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych środków (COM(2006)0043),

- uwzględniając rezolucję z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie udzielenia absolutorium za 2001 r. [1], szczególnie jej ust. 39 — 43,

- uwzględniając rezolucję z dnia 29 stycznia 2004 r. w sprawie udzielenia absolutorium za 2001 r. [2], szczególnie jej ust. 7 — 9,

- uwzględniając rezolucję z dnia 21 kwietnia 2004 r. [3] w sprawie udzielenia absolutorium za 2002 r., szczególnie jej ust. 7,

- uwzględniając rezolucję z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie udzielenia absolutorium za 2003 r. [4], szczególnie jej ust. 83 — 85,

- uwzględniając rezolucję z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot i zwalczania nadużyć finansowych [5],

- uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporzadzenia finansowego majacego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6], w szczególności jego art. 72,

- uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 [7] lustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, a w szcególności jego art. 78 ust. 3 lit. f) oraz art. 84,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie stosowania przepisów wykonawczych do nowego rozporządzenia finansowego (COM(2005)0181),

- uwzględniając wniosek w sprawie rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (COM(2005)0181),

- uwzględniając rozporządzenie (EWG) No 595/91 [8], w szcególności jego art. 3 i 5 odnoszące się do nieprawidłowości i nadużyć oraz do rozporządzeń (WE) nr 1469/95 [9], 515/97 [10] i 1258/1999 [11],

- uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [12] (nowe rozporządzenie WPR), w szczególności jego art. 32,

- uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-87/01 P Komisja przeciwko Radzie Gmin i Regionów Europejskich [13],

- uwzględniając art. 256 traktatu WE,

- uwzględniając art. 45 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0303/2006),

A. mając na uwadze, że Komisja nie zdołała jeszcze wdrożyć szczegółowego planu działań zmierzających do oceny ilościowej, określenia lub wyjaśnienia sposobu wykorzystania kwoty odsetek i kar wypłaconych rzeczywiście rolniczym agencjom płatniczym, do czego wzywał Parlament w ust. 39 do 43 wyżej wymienionej rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium za 2001 r.,

B. mając na uwadze, że Parlament z zaniepokojeniem stwierdził w wyżej wspomnianej rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium za 2001 r. brak szczegółowego planu działania; mając na uwadze, że kwoty odzyskanych środków wspólnotowych pochodzących ze współzarządzania nie zostały prawidłowo wpisane do budżetu UE,

C. mając na uwadze wspólne seminarium zorganizowane w dniu 30 marca 2006 r. w Bledzie na Słowenii przez słoweńskie służby celne i Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w którym uczestniczyli weterynarze, eksperci ds. zdrowia oraz urzędnicy śledczy ds. zwalczania nadużyć finansowych, a które dotyczyło środków, jakie należy przyjąć w celu zwalczania nielegalnego handlu produktami rolnymi, oraz zagrożeń sanitarnych, jakie taki handel może oznaczać dla konsumentów,

Rozporządzenie finansowe

1. przypomina, że rozporządzenie finansowe stanowi, iż jeśli dłużnik nie spłaca dobrowolnie należności Unii Europejskiej, windykacja może odbywać się na drodze sądowej lub za pomocą tytułu wykonawczego uzyskanego zgodnie z art. 256 traktatu WE;

2. przyjmuje z zadowoleniem trzy propozycje dotyczące odzyskiwania środków, przedstawione przez Komisję w ramach zmiany rozporządzenia finansowego z 2002 r., a polegające zasadniczo na:

- uznaniu należności wspólnotowych za uprzywilejowane poprzez ich utożsamienie z należnościami fiskalnymi państw członkowskich;

- wprowadzeniu pięcioletniego okresu przedawnienia w odniesieniu do odzyskiwania środków wspólnotowych, oczywiście z możliwością przedłużenia tego okresu w razie aktywnie prowadzonego dochodzenia zmierzającego do odzyskania środków, co zapewniłoby wyższy poziom bezpieczeństwa instytucjom i dłużnikom;

- utożsamieniu należności wspólnotowych z należnościami cywilnymi w oparciu o środki przyjęte w zakresie współpracy w dziedzinie sądownictwa cywilnego (zob. art. 72 ust. 2, art. 73 a i 73 b wyżej wspomnianego wniosku rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/ 2002;

3. zachęca Komisję do przygotowania rewizji rozporządzenia finansowego, szczególnie przepisów wykonawczych, w sposób pozwalający na sprecyzowanie klasyfikacji należności wynikających z płatności wspólnotowych różnego rodzaju;

4. przypomina, że propozycja ta jest zapisana w art. 3 ust. 1 przepisów wykonawczych do rozporządzenia finansowego; przypomina również, żew art. 105 przepisów wykonawczych do rozporządzenia finansowego następuje rozróżnienie między płatnością finansowaną z góry, płatnością zaliczkową a zamknięciem wydatków; ponadto rozróżnia się między płatnościami finansowanymi z góry, realizowanymi przy wykonaniu umowy w rozumieniu art. 88 rozporządzenia finansowego na rzecz państw członkowskich lub w ramach instrumentów związanych z przystąpieniem, a zaliczkami zgodnie z art. 265 przepisów wykonawczych do rozporządzenia finansowego;

5. stwierdza, że konieczne jest wprowadzenie regulacji w zakresie sposobu odzyskiwania zaliczki w razie zakończenia projektu z powodu siły wyższej lub z innych przyczyn; zauważa również, że przypadek taki można uregulować, dokonując potrącenia z innej umowy, zamiast odzyskiwania wymagalnego i pewnego roszczenia kontrahenta względem Unii Europejskiej;

6. jest zdania, że uzasadnione oczekiwania beneficjenta z reguły zasługują na ochronę, jeżeli wykorzystał on aktywa lub podjął dyspozycje dotyczące aktywów, których nie może anulować lub może je anulować ponosząc wygórowane straty; beneficjent nie może powoływać się na zasadę uzasadnionych oczekiwań, jeżeli:

a) uzyskał zatwierdzenie wydatków poprzez umyślne wprowadzenie w błąd, groźbę lub przekupstwo;

b) uzyskał zatwierdzenie wydatków poprzez podanie danych, które były w znacznym stopniu nieprawidłowe lub niepełne; oraz

c) wiedział o bezprawności działań leżących u podstaw zatwierdzenia wydatków lub nie wiedział o niej wskutek rażącego zaniedbania;

7. stwierdza, że Komisja musi przedkładać Parlamentowi w regularnych odstępach czasu wykaz otwartych roszczeń o zwrot środków, pogrupowanych według całkowitej sumy kwot roszczeń w zależności od dyrekcji generalnej oraz według czasu trwania otwartych roszczeń;

8. uważa, że przepisy wykonawcze i prawodawstwo w tym sektorze powinny spełniać budżetowe zasady uniwersalności i rzetelności ustanowione w traktacie i w obowiązującym rozporządzeniu finansowym;

9. uważa również, że skoro państwa członkowskie muszą przede wszystkim udowadniać, że przestrzegają międzynarodowych standardów rachunkowości, to należy się zastanowić, czy UE może wykorzystać ten szczebel kontroli do opracowania wspólnego podejścia do tej kwestii;

10. zwraca uwagę, że zgodnie z art. 78 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego urzędnik zatwierdzający może stwierdzić, czy zachodzi zgodność wydatków z postanowieniami umów o dotacji; zanim urzędnik zatwierdzający przekaże księgowemu zlecenie windykacji, musi sprawdzić, czy beneficjent mógł mieć uzasadnione oczekiwania co do zatwierdzenia wydatków i czy jego oczekiwania zasługują na ochronę po rozważeniu interesu publicznego windykacji;

11. stwierdza, że zbyt rzadko korzysta się z możliwości przyznania dłużnikowi terminu spłaty w zamian za złożenie gwarancji i spłatę odsetek za zwłokę zgodnie z art. 85 przepisów wykonawczych do rozporządzenia finansowego, aby odzyskać przynajmniej część żądanej kwoty;

12. stwierdza, że w większości przypadków następuje odzyskiwanie przez potrącenie wraz ze zobowiązaniem dokonania płatności wobec kontrahenta, jeżeli spełnione są warunki potrącenia; w przypadkach, w których potrącenie nie jest możliwe, odzyskiwanie roszczeń jest ostatecznie możliwe jedynie poprzez pogrożenie kontrahentowi zaprzestaniem korzystania z jego świadczeń, jeżeli nie zwróci żądanej kwoty;

13. za istotne uważa zwrócenie uwagi na fakt, że urzędnik zatwierdzający powinien bezzwłocznie powiadomić OLAF, jeśli stwierdzi, że nastąpiła niezgodność między wydatkami a umowami o dotacje lub zatwierdzenie wydatków zostało uzyskane poprzez umyślne wprowadzenie w błąd, groźbę lub przekupstwo;

Procedury

14. stwierdza, że w siedem lat po skandalu dotyczącym sfałszowanego masła "Italburro" i pomimo zainteresowania tą sprawą ze strony instytucji europejskich, zwłaszcza Parlamentu Europejskiego i Komisji (OLAF):

a) odzyskano mniej niż 0,1% szacowanej kwoty nadużycia;

b) działania władz włoskich, które pozwoliły na rozpracowanie siatki przestępczej, postawienie przed wymiarem sprawiedliwości dziesiątek osób odpowiedzialnych, przejęcie setek ton sfałszowanych produktów i zebranie dowodów w sprawie sprzedaży dziesiątek tysięcy ton sfałszowanego masła do innych państw UE, nie zostały prawie wcale podjęte i kontynuowane, a współpraca na szczeblu europejskim była wyjątkowo rozczarowująca czy wręcz nieistniała;

c) w poszczególnych państwach członkowskich występują odmienne i wzajemnie niezgodne procedury: sam fakt, że w jednym państwie członkowskim handel sfałszowanymi substancjami jest uznawany za przestępstwo, a w innym za zwykły problem administracyjny, sprawia, że odzyskiwanie środków daje wyniki dziesięciokrotnie gorsze od spodziewanych;

d) zaniedbano kwestię zdrowia publicznego; nikt do tej pory nie przeprowadził analizy ewentualnego skażenia masła w wyniku stosowania zakazanych substancji w produktach spożywczych w związku z kryzysem związanym z chorobą szalonych krów;

15. zwraca uwagę, że chociaż Komisja uznała, że w tzw. sprawie "Blue Dragon" dopuszczono się uchybień i podjęła decyzję o wstrzymaniu wypłaty środków z funduszy UE odpowiadających temu oszustwu, uważa, że wyłączna odpowiedzialność za zbadanie pełnego wymiaru rzekomych nieprawidłowości w celu wykrycia sprawców i/lub uzyskania rekompensaty dla ofiar oszustwa ciąży na państwach członkowskich uczestniczących w zarządzaniu tymi funduszami; zwraca ponadto uwagę na fakt, że sprawa "Blue Dragon" dotyczy dwóch państw członkowskich - Hiszpanii i Francji - co utrudnia przypisanie odpowiedzialności i nadaje sprawie bardziej wyraźny europejski charakter; uważa, że Komisja jest organem publicznym, na którym spoczywa bezpośrednia odpowiedzialność wobec obywateli europejskich, od których zaufania jest zależna, poprzez Parlament Europejski, i uważa w związku z tym, że Komisja powinna nie tylko dążyć do odzyskiwania środków z funduszy europejskich od państw członkowskich, w których nastąpiło ich nadużycie, ale powinna też dołożyć wszelkich starań w celu wykrycia sprawców i uzyskania rekompensaty dla ofiar;

16. przypomina, że procedura windykacji należności na drodze sądowej lub za pomocą tytułu wykonawczego, jaki można uzyskać zgodnie z art. 256 traktatu WE, do tej pory wykorzystywana była tylko w wyjątkowych przypadkach, głównie przy windykacji kar pieniężnych nałożonych w sprawach z zakresu konkurencji; przyjmuje do wiadomości, że Komisja zamierza od tej pory upowszechnić tę procedurę, zgodnie z rozporządzeniem finansowym;

17. zauważa, że stosowana obecnie przez Komisję procedura odzyskiwania środków, o charakterze instytucjonalnym, polegająca na zwróceniu się do władz krajowych, jeżeli dłużnik nie wpłaca środków dobrowolnie, jest o wiele dłuższa; że w takiej sytuacji egzekucja nie można zostać przeprowadzona, a w najlepszym wypadku opóźnia się, ze szkodą dla interesów finansowych Wspólnot;

18. ocenia, że w odniesieniu do klauzuli wykonawczości należy uprościć komunikację między Komisją a państwami członkowskimi i ustanowić bardziej bezpośrednie stosunki między służbami Komisji a właściwymi organami w państwach członkowskich;

Reforma OLAF

19. uważa ponadto, że należy zastanowić się z jednej strony nad sposobem kompensowania niedostatecznej ilości środków, jakimi dysponują krajowe organy odpowiedzialne za dochodzenie sądowe, aby prawidłowo oszacować złożoność nadużyć finansowych w UE, a z drugiej strony nad sposobem, w jaki odpowiednie organy Unii powinny móc liczyć na krajowe instytucje kontrolne w celu alarmowania ich i włączania do działań zmierzających do wykrywania przypadków nadużyć; przypomina bowiem, że krajowe organy kontrolne z definicji nie są związane obowiązkiem włączania tych instytucji do swoich działań;

20. uważa również, że należy wykorzystać możliwość lepszej współpracy z Eurojustem i Europolem, aby zwiększyć skuteczność ochrony interesów finansowych Unii, ale także ocenić możliwości uzyskania pełnej administracyjnej niezależności urzędu od Komisji i od pozostałych instytucji;

21. stwierdza, że obecna organizacja OLAF w odniesieniu do niezależności działań śledczych z jednej strony oraz współpracy administracyjnej między OLAF a Komisją z drugiej strony została określona w sprawozdaniu specjalnym Trybunału Obrachunkowego nr 1/2005 jako dobrze funkcjonująca; w sprawozdaniu tym stwierdzono w szczególności, że niezależność została zagwarantowana w praktyce, ponieważ Komisja nie ingerowała w prace OLAF;

22. zauważa, że pomimo już przyjętych środków kwestia wyjaśnienia zasad wszczynania i zamykania dochodzeń przez OLAF oraz ich rozszerzania wymaga kolejnych inicjatyw prawodawcy, które powinny uwzględniać również wzmocnienie związków między Parlamentem a OLAF;

23. oczekuje z zainteresowaniem projekt rozporządzenia Komisji w sprawie reformy OLAF;

Zdrowie publiczne

24. przypomina, że zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami refundację mogą uzyskać tylko produkty uczciwie wyprodukowane, zdrowe i mające rynki zbytu, w przeciwnym przypadku nie kwalifikują się one do żadnej formy pomocy;

25. zauważa, że jak przypomniał dyrektor OLAF na wyżej wspomnianym posiedzeniu w Bledzie, nadużycia w handlu produktami spożywczymi stanowią oczywiste potencjalne zagrożenie dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt;

26. uważa, że krajowe i międzynarodowe służby kontrolne powinny koniecznie przywiązywać większą uwagę do tego problemu i że tylko ścisła współpraca międzynarodowa, obejmująca także państwa trzecie, może w ostatecznym rozrachunku zapewnić lepszą ochronę konsumenta i interesów finansowych UE;

27. zauważa, że analiza różnego rodzaju nielegalnych praktyk wskazuje na pilną potrzebę intensyfikacji współpracy między krajowymi służbami celnymi i weterynaryjnymi oraz organami UE, takimi jak OLAF;

28. uważa, że należy podkreślić, iż Komisja w przeciwieństwie do państw członkowskich nie jest uprawniona do sprawowania kontroli w zakresie analizy produktu w dziedzinie zdrowia publicznego konsumentów w Unii Europejskiej;

29. przypomina, że w aferze sfałszowanego masła przyczyna nadużyć nie była natury sanitarnej, ale wiązała się ze składem zakwestionowanych produktów, pochodzących z sektora otrzymującego wysokie subsydia wspólnotowe;

30. uważa, że Komisja i OLAF powinny gwarantować, że państwa członkowskie poprzez swoje organy parapubliczne są w stanie przeprowadzać wystarczającą liczbę skutecznych kontroli w postaci interwencji rzeczywiście niezależnych kontrolerów;

31. uważa, że jeżeli nadużycie finansowe może w danym momencie mieć następstwa sanitarne, to właściwe służby sanitarne powinny być o tym informowane i mieć dostęp do próbek w ramach prawidłowo prowadzonej procedury, i że czas przechowywania takich próbek należy istotnie wydłużyć;

Dochodzenie prowadzone przez OLAF i procedury krajowe

32. stwierdza, że OLAF nie dysponuje odpowiednimi informacjami o ilościach zakwestionowanych produktów, a przeniesienie dochodzeń na grunt prawa karnego okazało się zgubne dla windykacji, chociaż trzeba przyznać, że z prawnego punktu widzenia OLAF jest uprawniony do zakwestionowania decyzji krajowej w imieniu Komisji;

33. przypomina, że chociaż w niektórych państwach możliwe jest prowadzenie windykacji nawet w czasie trwania sprawy karnej, to jednak w wielu państwach w sprawach karnych postępowanie karne wstrzymuje postępowanie cywilne, uniemożliwiając odzyskanie nienależnych środków ze względu na działania organów sądowniczych;

34. ubolewa, że niektóre państwa uznają nieprawidłowości lub nadużycia tylko w przypadku indywidualnie udowodnionych kwot, to znaczy dla danej partii towaru, a w razie braku partii towaru podmiot korzysta z domniemania niewinności;

Powiadamianie i rejestracja nieprawidłowości a odzyskiwanie środków

35. wyraża ubolewanie, że Komisja nie wdrożyła planu działań, o którym mowa w ust. 39 do 43 wyżej wspomnianej rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium za 2001 r. i w rezolucji w sprawie jego procedur wykonawczych;

36. z zadowoleniem przyjmuje pozytywną odpowiedź Komisji na powtarzające się żądania Parlamentu Europejskiego - wyrażone w ust. 102 wyżej wymienionej rezolucji w sprawie udzielenia absolutorium z 2001 r. - podania do wiadomości publicznej kwot i nazw beneficjentów funduszy z budżetu UE, zgodnie z propozycją zawartą w Europejskiej inicjatywie na rzecz przejrzystości (COM(2006)0194 — SEC(2005)1300; wyraża jednak ubolewanie, że podobną Europejską inicjatywą na rzecz przejrzystości nie są objęte analogiczne informacje dotyczące odzyskiwania funduszy europejskich; wzywa Komisję do udostępnienia władzy budżetowej, a ostatecznie do podania do wiadomości publicznej nazw i kwot do odzyskania z lub wpłaconych do budżetu UE oraz końcowego przeznaczenia tych sum;

37. uważa za sprawę zasadniczą, by ramy prawne wprowadzały obowiązek szczegółowego księgowania wszystkich należności wynikających z nieprawidłowości, odzyskanych kwot, odsetek i kar rzeczywiście wypłaconych organom trzecim z tytułu środków wspólnotowych, zgodnie z zasadami uniwersalności i rzetelności budżetowej, o których mowa w traktacie i w rozporządzeniu finansowym; zachęca Komisję do działań zmierzających w tym kierunku;

38. uważa za sprawę zasadniczą, by Komisja zagwarantowała, że zasady niezależności zadań dotyczących zarządzania, audytu i zatwierdzania, wymagane w odniesieniu do wydatków wspólnotowych zarządzanych bezpośrednio, będą stosowane również w odniesieniu do wydatków wspólnotowych podlegających współzarządzaniu;

39. stwierdza, że zgodnie z zasadą dzielonego zarządzania nie Komisja, lecz państwa członkowskie dokładają starań, aby w przypadku wydatków wspólnotowych o dzielonej odpowiedzialności obowiązywały te same zasady niezależności w obszarach przekazywania, rewizji księgowej i zatwierdzania, co w przypadku wydatków wspólnotowych zarządzanych bezpośrednio; dotyczy to w szczególności tworzenia akredytowanych agencji płatniczych posiadających wewnętrzne służby audytorskie oraz niezależnych jednostek certyfikacyjnych w myśl rozporządzenia (WE) nr 1663/95 [14] w sprawie Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), a także niezależnych osób czy jednostek w myśl art. 38 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 [15] w połączeniu z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 438/ 2001 [16];

40. uważa, że zadania związane z odzyskiwaniem środków powinny być wykonywane albo przez władze państwowe, jeśli budżet UE może ustanowić środki na pokrycie kosztów odzyskiwania, albo przez instytucje nastawione na zysk; uważa, że w takim przypadku regułą jest oczywiście przyznawanie zleceń w drodze przetargu;

41. uważa, że we wszystkich przypadkach sprawą zasadniczą jest, aby rewizja ram prawnych zapewniała stosowanie norm przejrzystości i pozwalała na uniknięcie konfliktu interesów w odniesieniu do zasadności, wysokości i przeznaczenia kwot wynikających z kar, odsetek i odzyskiwania środków wspólnotowych;

Prokurator europejski

42. przypomina wyżej wspomniane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-87/01 P Komisja przeciwko Radzie Gmin i Regionów Europejskich, w której Trybunał uznał, że z faktu, iż siedziba danego przedsiębiorstwa znajduje się w państwie członkowskim wynika, że prawo tego państwa jest wiążące dla Komisji, bowiem nadrzędność prawa wspólnotowego nie jest wystarczającym argumentem pozwalającym Komisji narzucić sędziemu tego państwa swoją wykładnię przepisów krajowych;

43. jest zdania, że utworzenie stanowiska prokuratora europejskiego będzie ważną decyzją, ponieważ ułatwi bezpośredni dostęp do prokuratur poszczególnych państw członkowskich, co pozwoli w pewien sposób na lepsze "zintegrowanie" postępowania; uważa również, że umożliwi to ograniczenie złożoności, ponieważ powinna nastąpić konwergencja w zakresie wykorzystania służb prokuratora europejskiego; przypomina, że chociaż w ramach swoich dochodzeń OLAF ma prawo do interwencji, nie ma jednak kompetencji sądowniczych;

44. stwierdza, że projekt utworzenia prokuratury europejskiej należy raczej rozpatrywać w perspektywie długofalowej; w celu uzyskania poprawy w krótkim czasie, w centrum planowania musi znaleźć się koordynacja prokuratur państw członkowskich, tak aby osiągnąć wartość dodaną w zakresie odciążenia pracą OLAF oraz ochrony finansowych interesów Wspólnoty;

*

* *

45. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu, komitetowi nadzoru OLAF i samemu OLAF.

[1] Dz.U. C 64 E z 12.3.2004, str. 199.

[2] Dz.U. C 96 E z 21.4.2004, str. 112.

[3] Dz.U. C 104 E z 30.4.2004, str. 640.

[4] Dz.U. C 33 E z 9.2.2006, str. 169.

[5] Dz.U. C 124 E z 25.5.2006, str. 232.

[6] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1.

[7] Dz.U. L 357 z 31.12.2002, str. 1.

[8] Dz.U. L 92 z 13.4.1991, str. 43.

[9] Dz.U. L 145 z 29.6.1995, str. 1.

[10] Dz.U. L 82 z 22.3.1997, str. 1.

[11] Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 103.

[12] Dz.U. L 209 z 11.8.2005, str. 1.

[13] [2003] ECR I-7617.

[14] Dz.U. L 158 z 8.7.1995, str. 6.

[15] Dz.U. L 161 z 26.6.1999, str. 1.

[16] Dz.U. L 63 z 3.3.2001, str. 21.

--------------------------------------------------