ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C 255/79

P9_TA(2019)0088

Protokół do umowy między UE a Szwajcarią dotyczącej kryteriów i mechanizmów umożliwiających określanie państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii w odniesieniu do dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego ***

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej kryteriów i mechanizmów umożliwiających określanie państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego (15783/2018 – C9-0025/2019 – 2018/0418(NLE))

(Zgoda)

(2021/C 255/19)

Parlament Europejski,

— uwzględniając projekt decyzji Rady (15783/2018),

— uwzględniając projekt Protokołu między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej kryteriów i mechanizmów umożliwiających określanie państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Szwajcarii dotyczącego dostępu do Eurodac na potrzeby ochrony porządku publicznego (15781/2018),

— uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 87 ust. 2 lit. a), art. 88 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C9-0025/2019),

— uwzględniając art. 105 ust. 1 i 4 oraz art. 114 ust. 7 Regulaminu,

— uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A9-0025/2019),

1. wyraża zgodę na zawarcie protokołu;
(8) Podobnie jak w przypadku zwolnienia w odniesieniu do działań obronnych w ramach NATO, zwolnienie dotyczące działaniach obronnych przeprowadzanych w celu realizacji działania Unii w ramach WPBiO powinno mieć ograniczony zakres. Jedynie koszty poniesione w związku z realizacją zadań związanych bezpośrednio z działaniami obronnymi powinny kwalifikować się do zwolnienia . Zadania wykonywane wyłącznie przez personel cywilny lub wykonywane wyłącznie przy użyciu zdolności cywilnych nie powinny być objęte zwolnieniem . Przedmiotowe zwolnienie nie powinno obejmować również takich pozycji, jak części zamienne do sprzętu wojskowego lub usługi transportowe , które siły zbrojne państwa członkowskiego nabywają do użytku w tym państwie członkowskim, a zakresu zwolnienia nie należy rozszerzać o budowę infrastruktury transportowej lub systemów teleinformatycznych .

(8) Podobnie jak w przypadku zwolnienia z VAT i podatku akcyzowego w odniesieniu do działań obronnych w ramach NATO, zwolnienia dotyczące działań obronnych przeprowadzanych w celu realizacji działania Unii w ramach WPBiO powinny mieć ograniczony zakres. Zwolnienia powinny mieć zastosowanie jedynie do sytuacji, w których siły zbrojne realizują zadania bezpośrednio związane z działaniami obronnymi w ramach WPBiO. Zwolnienia te nie powinny obejmować misji cywilnych w ramach WPBiO. Towary dostarczane lub usługi świadczone na użytek personelu cywilnego mogłyby zatem zostać objęte zwolnieniami jedynie w przypadkach, gdy personel cywilny towarzyszy siłom zbrojnym realizującym działania obronne w ramach WPBiO poza ich państwem członkowskim . Zadania wykonywane wyłącznie przez personel cywilny lub wykonywane wyłącznie przy użyciu zdolności cywilnych nie powinny być uznawane za działania obronne . Zwolnienia nie powinny też w żadnym wypadku obejmować towarów lub usług , które siły zbrojne nabywają do własnego użytku lub do użytku towarzyszącego im personelu cywilnego w ich własnym państwie członkowskim .
(1)

Dyrektywa Rady 2006/112/WE (3), zmieniona dyrektywą Rady (UE) 2017/2455 (4), stanowi, że jeżeli podatnik ułatwia – poprzez użycie interfejsu elektronicznego, takiego jak platforma handlowa, platforma, portal lub podobne środki – sprzedaż na odległość towarów importowanych z terytoriów trzecich lub państw trzecich w przesyłkach o rzeczywistej wartości nieprzekraczającej 150 EUR lub dostawę towarów na terytorium Wspólnoty przez podatnika niemającego siedziby na terytorium Wspólnoty na rzecz osoby niebędącej podatnikiem, uznaje się, że podatnik ten otrzymał te towary i dokonał ich dostawy samodzielnie. Jako że przepis ten rozbija pojedynczą dostawę na dwie dostawy konieczne jest określenie, do której z tych dostaw należy przypisać wysyłkę lub transport towarów, aby odpowiednio określić miejsce ich dostawy. Należy też zadbać o to, by zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego z tytułu tych dwóch dostaw miało miejsce w tym samym czasie.
P9_TC1-COD(2019)0187

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 22 października 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/2403 w odniesieniu do upoważnień dla unijnych statków rybackich do połowów na wodach Zjednoczonego Królestwa oraz w odniesieniu do operacji połowowych prowadzonych przez statki rybackie Zjednoczonego Królestwa na wodach Unii

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/1797.)
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

OŚWIADCZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Parlament Europejski wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia elastycznego stosowania art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1309/2013 w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) w razie wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii, w szczególności w odniesieniu do wniosków zbiorowych dotyczących MŚP w przypadkach indywidualnych lub wielosektorowych.
1) Odpowiedzialne władze krajowe państwa członkowskiego mogą złożyć do Komisji pojedynczy wniosek o wkład finansowy z Funduszu zgodnie z art. 3a najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2020 r. Wniosek powinien zawierać co najmniej wszystkie istotne informacje na temat obciążenia finansowego powstałego po stronie takiego państwa członkowskiego. We wniosku należy opisać środki publiczne podjęte w odpowiedzi na wystąpienie bez umowy i podać ich koszt netto do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz przyczyny, dla których nie można było ich uniknąć za pomocą środków gotowości. Wniosek powinien także zawierać uzasadnienie dotyczące bezpośredniego skutku wystąpienia bez umowy.

1) Odpowiedzialne władze krajowe państwa członkowskiego mogą złożyć do Komisji pojedynczy wniosek o wkład finansowy z Funduszu zgodnie z art. 3a najpóźniej do dnia 30 czerwca 2020 r. Wniosek powinien zawierać co najmniej wszystkie istotne informacje na temat obciążenia finansowego powstałego po stronie takiego państwa członkowskiego. We wniosku należy opisać środki publiczne podjęte w związku z przygotowywaniem się na wystąpienie bez umowy lub w odpowiedzi na wystąpienie bez umowy i podać ich koszt netto do dnia 31 grudnia 2020 r. Wniosek powinien także zawierać uzasadnienie dotyczące bezpośredniego skutku wystąpienia bez umowy.
—

having regard to Rules 59 and 163 of its Rules of Procedure,
—

uwzględniając decyzje Rady Europejskiej (UE) 2019/476 z dnia 22 marca 2019 r. (3), (UE) 2019/584 z dnia 11 kwietnia 2019 r. (4) i (UE) 2019/1810 z dnia 29 października 2019 r. (5) przyjęte w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem, przedłużające okres, o którym mowa w art. 50 ust. 3 TUE, odpowiednio do dnia 12 kwietnia 2019 r., do dnia 31 października 2019 r. i do dnia 31 stycznia 2020 r.,
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE MIKRODROBIN PLASTIKU

Komisja przyznaje, że w odniesieniu do jakości wody mikrodrobiny plastiku są substancjami zaczynającymi budzić obawy. W świetle powyższego i biorąc pod uwagę, że jest to problem o charakterze ogólnym, który nie ogranicza się tylko do odzyskanej wody, Komisja zobowiązuje się kontynuować wysiłki, by dokładniej zająć się tą ważną kwestią.
(3a)

Mimo że pandemia COVID-19 stwarza rzeczywiste trudności dla administracji krajowych, nie powinna być ona wykorzystywana jako pretekst do dalszego opóźniania wdrożenia wspólnie uzgodnionych przepisów. Przed wybuchem pandemii niektóre państwa członkowskie sygnalizowały, że będą mieć opóźnienia we wdrażaniu nowego systemu. Abstrahując od bezpośrednich trudności związanych z COVID-19, rządy nie powinny szczędzić wysiłków na rzecz wdrożenia nowego systemu. Państwa członkowskie zmagające się z problemami, które mogą spowodować opóźnienie w pełnym wdrożeniu przepisów, powinny skorzystać z pomocy technicznej udzielanej przez Komisję w celu zapewnienia prawidłowego i pełnego wdrożenia pakietu w sprawie handlu elektronicznego. Cele pakietu w sprawie handlu elektronicznego, takie jak ułatwienie globalnej konkurencyjności europejskich MŚP, zmniejszenie presji administracyjnej na sprzedawców unijnych oraz zadbanie o to, aby platformy internetowe przyczyniały się do bardziej sprawiedliwego systemu poboru VAT, przy jednoczesnym zwalczaniu oszustw podatkowych, są kluczowymi aspektami równych warunków działania dla wszystkich przedsiębiorstw, co ma szczególne znaczenie w kontekście odbudowy gospodarczej po pandemii COVID-19.
C 371/124

P9_TA(2020)0185

Dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu, minimalne przerwy i czas odpoczynku oraz określanie położenia za pomocą tachografów ***II

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 9 lipca 2020 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu z myślą o przyjęciu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego czasu odpoczynku oraz rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (05114/1/2020 – C9-0104/2020 – 2017/0122(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

(2021/C 371/21)

Parlament Europejski,

— uwzględniając stanowisko Rady w pierwszym czytaniu (05114/1/2020 – C9-0104/2020),

— uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 stycznia 2018 r. (1),

— uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 1 lutego 2018 r. (2),

— uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu (3) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0277),

— uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

— uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 74 ust. 4 Regulaminu,

— uwzględniając art. 67 Regulaminu,

— uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Transportu i Turystyki (A9-0115/2020),

1. zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu;

2. stwierdza, że akt prawny zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady;

3. zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu prawnego zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

4. zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu prawnego po stwierdzeniu, że wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do przygotowania, w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady, jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ;

5. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. C 197 z 8.6.2018, s. 45.

(2) Dz.U. C 176 z 23.5.2018, s. 57.

(3) Teksty przyjęte w dniu 4.4.2019, P8_TA(2019)0340.
C 371/125

P9_TA(2020)0186

Dostosowanie do zmian w sektorze transportu drogowego***II

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 9 lipca 2020 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, (WE) nr 1072/2009 i (UE) nr 1024/2012 w celu dostosowania ich do zmian w transporcie drogowym (05115/1/2020 – C9-0105/2020 – 2017/0123(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

(2021/C 371/22)

Parlament Europejski,

— uwzględniając stanowisko Rady w pierwszym czytaniu (05115/1/2020 – C9-0105/2020),

— uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 stycznia 2018 r. (1),

— uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 1 lutego 2018 r. (2),

— uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu (3) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0281),

— uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

— uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 74 ust. 4 Regulaminu,

— uwzględniając art. 67 Regulaminu,

— uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Transportu i Turystyki (A9-0116/2020),

1. zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu;

2. stwierdza, że akt prawny zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady;

3. zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu prawnego zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

4. zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu prawnego po stwierdzeniu, że wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do przygotowania, w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady, jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ;

5. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. C 197 z 8.6.2018, s. 38.

(2) Dz.U. C 176 z 23.5.2018, s. 57.

(3) Teksty przyjęte w dniu 4.4.2019, P8_TA(2019)0341.
(4a)

Mimo że pandemia COVID-19 stwarza rzeczywiste trudności dla administracji krajowych, nie powinna być ona wykorzystywana jako pretekst do dalszego opóźniania wdrożenia wspólnie uzgodnionych przepisów. Przed wybuchem pandemii niektóre państwa członkowskie sygnalizowały, że będą mieć opóźnienia we wdrażaniu nowego systemu. Abstrahując od bezpośrednich trudności związanych z COVID-19, rządy nie powinny szczędzić wysiłków na rzecz wdrożenia nowego systemu. Państwa członkowskie zmagające się z problemami, które mogą spowodować opóźnienie w pełnym wdrożeniu przepisów, powinny skorzystać z pomocy technicznej udzielanej przez Komisję w celu zapewnienia prawidłowego i pełnego wdrożenia pakietu w sprawie handlu elektronicznego. Cele pakietu w sprawie handlu elektronicznego, takie jak ułatwienie globalnej konkurencyjności europejskich MŚP, zmniejszenie presji administracyjnej na sprzedawców unijnych oraz zadbanie o to, aby platformy internetowe przyczyniały się do bardziej sprawiedliwego systemu poboru VAT, przy jednoczesnym zwalczaniu oszustw podatkowych, są kluczowymi aspektami równych warunków działania dla wszystkich przedsiębiorstw, co ma szczególne znaczenie w kontekście odbudowy gospodarczej po pandemii COVID-19.
(6)

Ze względu na panującą obecnie niepewność co do dalszego rozwoju pandemii COVID-19 korzystne byłoby również zapewnienie możliwości jednego ponownego przedłużenia okresu odroczenia terminów przekazywania i wymiany informacji. Byłoby to konieczne, jeżeli w trakcie części okresu odroczenia lub w całym tym okresie utrzymywałyby się wyjątkowe okoliczności w postaci poważnych zagrożeń zdrowia publicznego spowodowanych pandemią COVID-19, a państwa członkowskie musiałyby wprowadzić nowe albo utrzymać istniejące środki izolacji. Takie przedłużenie nie powinno zakłócać ustalonej struktury i funkcjonowania dyrektywy Rady 2011/16/UE. Powinno ono być ograniczone w czasie, a jego długość – z góry ustalona, proporcjonalnie do praktycznych trudności spowodowanych tymczasowymi środkami izolacji. Przedłużenie to nie powinno wpływać na istotne elementy obowiązku raportowania i wymiany informacji na mocy tej dyrektywy. Powinno ono polegać wyłącznie na przedłużeniu okresu odroczenia terminu spełnienia tego obowiązku, jednocześnie gwarantując, że przekazane zostaną wszystkie informacje.
(6) Państwa członkowskie wskazały, że będą jedynie stopniowo zmniejszać poziom ograniczeń wprowadzonych za pomocą środków w odpowiedzi na pandemię COVID-19, aby monitorować i kontrolować sytuację w zakresie zdrowia publicznego. W związku z tym należy przedłużyć okres zbierania deklaracji poparcia o sześć miesięcy, obejmując okres od dnia 11 marca 2020 r., kiedy to Światowa Organizacja Zdrowia ogłosiła, że epidemia stała się pandemią. Przedłużenie to opiera się na założeniu, że przynajmniej w pierwszych sześciu miesiącach od dnia 11 marca 2020 r. większość państw członkowskich lub szereg państw członkowskich reprezentujących ponad 35 % ludności Unii wprowadzi środki, które znacznie ograniczą możliwości organizatorów w zakresie prowadzenia lokalnych kampanii i zbierania deklaracji poparcia w formie papierowej. W związku z tym okres zbierania deklaracji w odniesieniu do inicjatyw, w przypadku których w dniu 11 marca 2020 r. proces zbierania deklaracji był w toku, należy przedłużyć o sześć miesięcy. W przypadku gdy okres zbierania deklaracji w odniesieniu do inicjatywy rozpoczął się po dniu 11 marca, okres ten należy proporcjonalnie przedłużyć.

(6) Państwa członkowskie wskazały, że będą jedynie stopniowo zmniejszać poziom ograniczeń wprowadzonych za pomocą środków w odpowiedzi na pandemię COVID-19, aby monitorować i kontrolować sytuację w zakresie zdrowia publicznego. W związku z tym należy przedłużyć okres zbierania deklaracji poparcia o sześć miesięcy, obejmując okres od dnia 11 marca 2020 r., kiedy to Światowa Organizacja Zdrowia ogłosiła, że epidemia stała się pandemią. Przedłużenie to opiera się na założeniu, że przynajmniej w pierwszych sześciu miesiącach od dnia 11 marca 2020 r. co najmniej jedna czwarta państw członkowskich lub szereg państw członkowskich reprezentujących ponad 35 % ludności Unii wprowadzi środki, które znacznie ograniczą możliwości organizatorów w zakresie prowadzenia lokalnych kampanii i zbierania deklaracji poparcia w formie papierowej. W związku z tym okres zbierania deklaracji w odniesieniu do inicjatyw, w przypadku których w dniu 11 marca 2020 r. proces zbierania deklaracji był w toku, należy przedłużyć o sześć miesięcy. W przypadku gdy okres zbierania deklaracji w odniesieniu do inicjatywy rozpoczął się po dniu 11 marca, okres ten należy proporcjonalnie przedłużyć.
(25)

W celu umożliwienia rozpoczęcia procesu ratyfikacji niniejsza decyzja zostaje przyjęta przez Radę po konsultacji z Parlamentem Europejskim. Parlament Europejski wyraził zamiar szybkiego przedstawienia konsultacyjnej opinii, która jest prawnie niezbędna do przyspieszenia procesu upoważniającego Komisję do rozpoczęcia operacji zaciągania pożyczek w celu sfinansowania Europejskiego Instrumentu na rzecz Odbudowy. Niniejsza decyzja powinna wejść w życie dopiero po jej zatwierdzeniu przez wszystkie państwa członkowskie, zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi, a tym samym w pełnym poszanowaniu suwerenności państw , w tym w odniesieniu do nowych kategorii zasobów własnych . Rada Europejska obradująca w dniach 17–21 lipca 2020 r. zauważyła, że państwa członkowskie zamierzają jak najszybciej przystąpić do zatwierdzenia niniejszej decyzji. Z powodu potrzeby pilnego umożliwienia zaciągania pożyczek w celu sfinansowania środków mających zaradzić skutkom kryzysu związanego z COVID-19, niniejsza decyzja powinna wejść w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po otrzymaniu ostatniego powiadomienia o ukończeniu procedur związanych z jej przyjęciem.
(9) Unijny mechanizm powinien wykorzystywać unijną infrastrukturę kosmiczną, np. unijny program obserwacji i monitorowania Ziemi (Copernicus), Galileo, orientację sytuacyjną w przestrzeni kosmicznej oraz GOVSATCOM – na poziomie Unii stanowią one ważne narzędzia umożliwiające reagowanie na wewnętrzne i zewnętrzne sytuacje nadzwyczajne. Systemy programu Copernicus w zakresie zarządzania kryzysowego zapewniają wsparcie dla ERCC w różnych fazach zagrożenia, począwszy od wczesnego ostrzegania i zapobiegania, aż do wystąpienia klęski lub katastrofy i odbudowy po niej. GOVSATCOM ma na celu zapewnienie zdolności w zakresie bezpiecznej komunikacji satelitarnej dostosowanej do potrzeb użytkowników rządowych w ramach zarządzania sytuacjami nadzwyczajnymi. Galileo to pierwsza globalna infrastruktura nawigacji satelitarnej i pozycjonowania przeznaczona do celów cywilnych w Europie i na świecie, która może być wykorzystywana w innych obszarach, takich jak zarządzanie kryzysowe, z wczesnym ostrzeganiem włącznie. Odnośne usługi systemu Galileo będą obejmować usługę w zakresie zarządzania kryzysowego, która polega na przekazywaniu ostrzeżeń, w postaci nadawanych sygnałów, o klęsce żywiołowej lub innej sytuacji nadzwyczajnej na określonym obszarze. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość korzystania z tej usługi. Jeżeli zdecydują się na jej używanie, w celu zatwierdzenia systemu powinny określić i zgłosić Komisji organy krajowe właściwe do korzystania z tej usługi.

(9) Unijny mechanizm powinien wykorzystywać unijną infrastrukturę kosmiczną, np. unijny program obserwacji i monitorowania Ziemi (Copernicus), Galileo, orientację sytuacyjną w przestrzeni kosmicznej oraz GOVSATCOM – na poziomie Unii stanowią one ważne narzędzia umożliwiające reagowanie na wewnętrzne i zewnętrzne sytuacje nadzwyczajne. Systemy programu Copernicus w zakresie zarządzania kryzysowego zapewniają wsparcie dla ERCC w różnych fazach zagrożenia, począwszy od wczesnego ostrzegania i zapobiegania, aż do wystąpienia klęski lub katastrofy i odbudowy po niej. GOVSATCOM ma na celu zapewnienie zdolności w zakresie bezpiecznej komunikacji satelitarnej dostosowanej do potrzeb użytkowników rządowych w ramach zarządzania sytuacjami nadzwyczajnymi. Galileo to pierwsza globalna infrastruktura nawigacji satelitarnej i pozycjonowania przeznaczona do celów cywilnych w Europie i na świecie, która może być wykorzystywana w innych obszarach, takich jak zarządzanie kryzysowe, z wczesnym ostrzeganiem włącznie. Odnośne usługi systemu Galileo będą obejmować usługę w zakresie zarządzania kryzysowego, która polega na przekazywaniu ostrzeżeń, w postaci nadawanych sygnałów, o klęsce żywiołowej lub innej sytuacji nadzwyczajnej na określonym obszarze. Jako że może ona ratować życie i ułatwiać koordynację działań w sytuacjach nadzwyczajnych, państwa członkowskie powinny być zachęcane do korzystania z tej usługi. Jeżeli zdecydują się na jej używanie, w celu zatwierdzenia systemu powinny określić i zgłosić Komisji organy krajowe właściwe do korzystania z tej usługi.
P9_TC1-COD(2020)0313

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 listopada 2020 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/… zmieniającego załącznik IIa do rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2009 w odniesieniu do wydania generalnego unijnego zezwolenia na wywóz w odniesieniu do wywozu niektórych produktów podwójnego zastosowania z Unii do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2020/2171.)