Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych stanowi zasadniczy zbiór przepisów dotyczących praktyk handlowych w UE w relacjach między przedsiębiorstwami a konsumentami, m.in. reklamy wprowadzającej w błąd. Dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich praktyk handlowych w ramach relacji między przedsiębiorstwami a konsumentami, które występują przed, w trakcie i po transakcji, zarówno online, jak i offline.

W dyrektywie 2003/33/WE zakazuje się reklamy papierosów i innych produktów tytoniowych w prasie i innych wydawnictwach, w audycjach radiowych oraz w ramach świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego. Zakazuje się w niej również sponsorowania audycji radiowych oraz imprez o charakterze ponadnarodowym przez przedsiębiorstwa, których zasadnicza działalność polega na produkcji bądź sprzedaży wyrobów tytoniowych. Ponadto w motywie 14 dyrektywy 2003/33/WE wyraźnie stwierdzono, że dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych zakazano wszelkich form handlowych przekazów audiowizualnych dotyczących papierosów i innych produktów tytoniowych w ramach świadczenia usług nadawczych. W drodze kolejnych zmian obostrzenia te rozszerzono na wszystkie handlowe przekazy audiowizualne, w tym sponsorowanie i lokowanie produktu w ramach audiowizualnych usług medialnych (art. 9 ust. 1 lit. d), art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych), Ponadto, zgodnie z art. 20 ust. 5 lit. e) dyrektywy 2014/40/UE w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów, określone dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych zakazy odnoszące się do przekazów dotyczących wyrobów tytoniowych stosuje się również w odniesieniu do papierosów elektronicznych i pojemników zapasowych. Zakaz zamieszczania przekazów handlowych dotyczących wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów przywołano w jednym z motywów dyrektywy będącej przedmiotem obecnego wniosku.

Obecna dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych nie ma zastosowania do treści tworzonych przez użytkowników i zamieszczanych na platformach udostępniania plików wideo, ponieważ dostawcy usług platform udostępniania plików wideo często nie ponoszą odpowiedzialności redakcyjnej za treści zamieszczane na tych platformach. W wielu przypadkach usługi te są regulowane przepisami dyrektywy o handlu elektronicznym, ponieważ stanowią usługi społeczeństwa informacyjnego.

W grudniu 2015 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący Europejskiego aktu w sprawie dostępności, w którym określono wymogi dotyczące dostępności obowiązujące w odniesieniu do szerokiej gamy produktów i usług, w tym audiowizualnych usług medialnych. Dlatego w przeglądzie dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych pominięto kwestię dostępności.

Dyrektywa Rady 89/552/EWG, zmieniona dyrektywami 97/36/WE i 2007/65/WE i ujednolicona dyrektywą 2010/13/UE (dyrektywa o audiowizualnych usług medialnych), obejmuje zarówno przepisy dotyczące „rozpowszechniania telewizyjnego”, jak i medialnych usług audiowizualnych na żądanie. We niniejszym wniosku uwzględniono zmiany, jakie dokonały się w sektorze audiowizualnym od czasu ostatniego przeglądu, tak by zagwarantować, że dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych zapewni zaktualizowane, elastyczne oraz przyszłościowe ramy prawne.

Mając na uwadze to zobowiązanie oraz wymagania w zakresie „lepszej regulacji”, Komisja przeprowadziła ocenę ex post (zwaną również „REFIT”). Oceniła skuteczność, efektywność, trafność, spójność i unijną wartość dodaną dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych oraz wskazała obszary, w których istnieją potencjalne możliwości uproszczenia, bez narażania na szwank realizacji celów wspomnianej dyrektywy.

W Strategii jednolitego rynku cyfrowego dla Europy wezwano do aktualizacji przepisów dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych w celu uwzględnienia zmian zachodzących na rynku i wśród konsumentów oraz zmian technologicznych. Wymaga to od Komisji skupienia wysiłków na takich kwestiach jak zakres stosowania dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych oraz charakter zasad mających zastosowanie do wszystkich uczestników rynku (w szczególności dotyczących wspierania utworów europejskich), ochrona małoletnich i przepisy dotyczące reklam.

Rynek mediów audiowizualnych zmienia się w szybkim tempie w związku z rosnącym zintegrowaniem telewizji i usług dystrybuowanych przez internet. Konsumenci mają coraz lepszy dostęp do treści na żądanie dzięki inteligentnym/podłączonym do internetu telewizorom i urządzeniom mobilnym. Zwłaszcza młodzi konsumenci oglądają filmy, w tym treści tworzone przez użytkowników, w internecie. Tradycyjne media zachowują w UE silną pozycję pod względem oglądalności, przychodów z reklam i nakładów na treści (około 30 % przychodów). Pojawiają się jednak nowe modele biznesowe. Nadawcy rozszerzają swoją działalność w internecie, a nowe podmioty na rynku oferujące treści audiowizualne online (np. dostawcy usług wideo na żądanie i platformy udostępniania plików wideo) rosną w siłę i konkurują o tych samych odbiorców. Jednak rozpowszechnianie telewizyjne, usługi wideo na żądanie i treści tworzone przez użytkowników podlegają różnym przepisom, zróżnicowany jest też w nich poziom ochrony konsumentów.

Wniosek jest zgodny zarówno z zasadą pomocniczości, jak i zasadą proporcjonalności, ponieważ zasadniczo przewidziano w nim minimalną harmonizację oraz poprawę mechanizmów odstępstw i zapobiegania obchodzeniu przepisów. Umożliwi to państwom członkowskim uwzględnienie uwarunkowań krajowych. W praktyce państwa członkowskie przyjęły bardziej rygorystyczne przepisy, w szczególności w zakresie definicji audiowizualnych usług medialnych na żądanie, powoływania krajowych organów regulacyjnych, promowania europejskich utworów, ochrony małoletnich i przekazów handlowych.

Ogólnoeuropejski wymiar rynku audiowizualnego nieustannie rozszerza się, w szczególności w wyniku rosnącego znaczenia internetu oraz postępującej internacjonalizacji kanałów telewizyjnych. Na koniec 2013 r. w UE działało 5 141 kanałów telewizyjnych (nie licząc kanałów i okien lokalnych), spośród których prawie 1 989 było skierowanych na rynki zagraniczne (zarówno wewnątrz, jak i poza UE). Udział ten wzrósł z 28 % w 2009 r. – roku wdrożenia – do 38 % w 2013 r. Jeśli chodzi o usługi wideo na żądanie, średnio 31 % tych usług dostępnych w państwach członkowskich pochodzi z innego kraju UE (2015). Świadczy to o rosnącej wartości dodanej interwencji UE.

Podstawą dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych są uprawnienia UE do koordynowania przepisów państw członkowskich w celu urzeczywistnienia swobody świadczenia usług na rynku wewnętrznym (art. 53 ust. 1 TFUE w związku z art. 62 TFUE).

W odniesieniu do kwestii objętych dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych Unia uzyskała wyłączną kompetencję do zawierania umów międzynarodowych. Wszelkie zmiany zobowiązań wynikających z konwencji będą zatem wymagać działań ze strony Unii.

Ponieważ niektóre z istniejących przepisów dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych są mniej rygorystyczne niż przepisy konwencji, stosowanie przepisów tejże dyrektywy przez państwa członkowskie UE będące stronami konwencji może skutkować pewnymi różnicami pomiędzy państwami członkowskimi UE w zakresie ich zobowiązań międzynarodowych, w zależności od tego, czy są one umawiającymi się stronami Konwencji. Dotyczy to również niektórych zmian zawartych w niniejszym wniosku, które wprowadziłyby do przepisów dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych dalsze, mniej rygorystyczne zasady niż określone postanowieniami Konwencji.

Konwencja umożliwia umawiającym się stronom stosowanie w odniesieniu do audycji nadawanych przez podmioty podlegające jej postanowieniom bardziej rygorystycznych lub szczegółowych przepisów.

–przedstawiciele sektorów internetu, telekomunikacji i technologii informacyjno-komunikacyjnych zaapelowali o nieprzyjmowanie nowych przepisów, ponieważ mogłoby to zagrozić innowacyjności;

–organizacje konsumentów wezwały do zaostrzenia przepisów dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych służących ochronie widzów, zwłaszcza tych szczególnie narażonych;

–brak wyraźnego konsensusu wśród zainteresowanych stron co do przekazów handlowych, ochrony małoletnich lub promowania utworów europejskich.

–poparcie wszystkich zainteresowanych stron dla utrzymania status quo w zakresie zasady kraju pochodzenia; zobowiązanie do transmisji / znajdowalność; dostępność dla osób niepełnosprawnych; przepisy dotyczące transmisji wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa, krótkich relacji informacyjnych oraz prawa do odpowiedzi;

–zbieżność poglądów co do konieczności zapewnienia niezależności krajowych organów regulacyjnych;

–zbieżność poglądów wszystkich zainteresowanych stron co do potrzeby ewentualnych zmian przepisów dotyczących zakresu stosowania dyrektywy, chociaż wśród zainteresowanych stron brakuje jednomyślności lub jasności co do przyszłego kierunku działań;

Do najważniejszych wyników konsultacji w zakresie wariantów strategicznych na przyszłość należą:

W związku z bieżącą zmianą dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych Komisja przeprowadziła konsultacje społeczne pod tytułem „Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych – ramy dla mediów w XXI wieku”, które odbyły się w dniach od 6 lipca 2015 r. do 30 września 2015 r.

W 2013 r. Komisja opublikowała zieloną księgę zatytułowaną „Przygotowanie do nadejścia w pełni zintegrowanych mediów audiowizualnych: wzrost gospodarczy, twórczość i wartości”, zachęcając w niej zainteresowane strony do przedstawienia swoich poglądów na temat zmieniającego się rynku mediów i internetu bez granic, w szczególności warunków rynkowych, interoperacyjności i infrastruktury, a także wpływu zmian na przepisy UE. Rezultaty przyjęcia zielonej księgi znalazły odzwierciedlenie w dokumencie zawierającym informacje zwrotne i w streszczeniu odpowiedzi, które Komisja opublikowała we wrześniu 2014 r..

W wyniku oceny REFIT stwierdzono, że istnieją możliwości uproszczenia, w szczególności procedur umożliwiających stosowanie zasady „kraju pochodzenia” (tj. kryteria określania jurysdykcji, której podlegają dostawcy, oraz procedury odstępstw i współpracy ograniczające swobodę odbioru i retransmisji w szczególnych przypadkach) oraz niektórych przepisów dotyczących przekazów handlowych. Niektóre przepisy stały się nieprzydatne do realizacji celów polityki, przede wszystkim ze względu na rozwój sytuacji na rynku i zmiany schematów oglądania. Dyrektywa została również uproszczona poprzez uspójnienie przepisów dotyczących ochrony małoletnich w kontekście rozpowszechniania telewizyjnego i usług na żądanie.

•Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

W proponowanej dyrektywie zalecono stosowanie współregulacji i samoregulacji, w szczególności w odniesieniu do ochrony małoletnich, zwalczania nawoływania do nienawiści oraz przekazów handlowych. Uznano, że tego rodzaju systemy są szeroko akceptowane przez główne zainteresowane strony i zapewniają skuteczne egzekwowanie przepisów.

–Cztery badania poświęcone ankiecie i gromadzeniu danych na potrzeby oceny skutków ewentualnego nowego wniosku ustawodawczego w sprawie dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, zlecone w ramach umowy ramowej EAC-22-201. Obejmują one: przekaz handlowy, ochronę małoletnich, różnorodność kulturową i wolność mediów/interes publiczny oraz dostęp dla osób niepełnosprawnych. Projekty końcowe sprawozdań z badania zostaną przesłane Komisji w drugim kwartale 2016 r.

–Badanie dotyczące samoregulacji, zawierające przegląd istniejących podejść do samoregulacji w wielu państwach członkowskich i służące uzyskaniu istotnych informacji na temat istniejących rozwiązań i ich skuteczności. Sprawozdanie końcowe ma zostać opublikowane w drugim kwartale 2016 r.

–Badania i opinie europejskiej grupy regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA). W swoim programie prac na 2015 r. ERGA zobowiązała się do dostarczania analiz i raportów na cztery główne tematy: niezależność audiowizualnych organów regulacyjnych; właściwość rzeczowa w świecie zintegrowanych mediów audiowizualnych; ochrona małoletnich w zintegrowanym środowisku; i rozwiązanie problemu właściwości miejscowej w kontekście UE. Każdy temat powierzono podgrupie, w skład której wchodzili członkowie ERGA. Pierwsze trzy raporty zostały przyjęte w drodze procedury pisemnej (zgodnie z art. 11 regulaminu ERGA) w grudniu 2015 r. Sprawozdanie w sprawie właściwości miejscowej zostanie przyjęte do końca 2016 r.

–Ankieta w sprawie kosztów i korzyści dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych. Kwestionariusz został opracowany przez grupę zadaniową regulatorów audiowizualnych z państw członkowskich powołaną przez Komisję Europejską. Rozesłano go do organów regulacyjnych państw członkowskich zrzeszonych w ramach europejskiej grupy regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA), do odpowiednich branż sektora oraz do organizacji konsumenckich. Kwestionariusz rozesłano w maju/ czerwcu 2015 r. Zawarte w nim pytania miały na celu uzyskanie informacji o korzyściach i wadach poszczególnych przepisów dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych i zgromadzenie dowodów ilościowych dotyczących rocznych przychodów oraz bezpośrednich i pośrednich kosztów przestrzegania przepisów. Ankieta dotyczyła przepisów w zakresie:

–przedstawiciele sektora treści wezwali do wzmocnienia przepisów służących promowaniu utworów europejskich, w zakresie wszystkich rodzajów audiowizualnych usług medialnych.

c) Zasada kraju pochodzenia

Wariant A przewiduje zwiększenie poziomu ochrony małoletnich w ramach audiowizualnych usług medialnych na żądanie, uproszczenie definicji treści szkodliwych i zachęcanie do unijnej współregulacji w zakresie oznaczeń treści.

Wariant B przewiduje utrzymanie status quo w odniesieniu do rozpowszechniania telewizyjnego i wzmocnienie przepisów dotyczących dostawców usług na żądanie.

Wariant B przewiduje wprowadzenie obowiązku stosowania na platformach udostępniania plików wideo mechanizmów ochrony małoletnich i ochrony przed nawoływaniem do nienawiści, wdrażanych poprzez współregulację.

5)odsetka europejskich utworów fabularnych w wybranych do badania kanałach telewizyjnych;

Wniosek w pełni uwzględnia również prawa podstawowe i zasady zapisane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego i ochrony danych osobowych (art. 7 i 8), wolność wypowiedzi i informacji (art. 11), swobodę prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16) oraz zakaz dyskryminacji (art. 21), prawa dziecka (art. 24) oraz prawo do skutecznego środka prawnego i rzetelnego procesu (art. 47).

Jeśli chodzi o małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) oraz mikroprzedsiębiorstwa, wniosek przewiduje ewentualne odstępstwa od przepisów dotyczących wspierania utworów europejskich. Państwa członkowskie mogłyby stosować wyjątki w odniesieniu do medialnych usług audiowizualnych tematycznych lub o niskiej oglądalności.

Jeżeli chodzi o krajowe organy regulacyjne, nie zostałyby one obciążone żadnymi dodatkowymi kosztami administracyjnymi. Obecnie koszt działania regulatorów w zakresie monitorowania mediów pod kątem 20 % ograniczenia czasu emisji reklam w telewizji na godzinę oraz egzekwowania tego ograniczenia nie przekracza 1 mln EUR. Jeśli chodzi o przepisy dotyczące lokowania produktu i sponsorowania, koszty te wynoszą odpowiednio do 2,2 mln EUR i 2,1 mln EUR rocznie w skali UE. Ponieważ istotna część tych kosztów jest związana ze stosowaniem kryteriów subiektywnych, między innymi dotyczących nadmiernego eksponowania produktu, organy regulacyjne obniżą z pewnością swoje bieżące koszty. Precyzyjne oszacowanie tych oszczędności nie jest jednak możliwe.

Ewentualne oszczędności dla usługodawców byłyby ograniczone. Harmonogram nadawania reklam jest jednym z najważniejszych elementów układu programu telewizyjnego, a przepisy dotyczące ilości reklam wprowadzone dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych stanowią jedynie nieznaczną część dużej liczby parametrów uwzględnianych w strategiach układania programu telewizyjnego w celu zoptymalizowania oglądalności i dochodów. Koszty związane z tworzeniem układu programu telewizyjnego, w tym koszty IT, stanowią nieodzowną część działalności, co oznacza, że są ponoszone niezależnie od obowiązywania dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych.

Rynek rozpowszechniania telewizyjnego ewoluował, w związku z czym zachodzi potrzeba zwiększenia elastyczności w zakresie handlowych przekazów audiowizualnych, w szczególności przepisów dotyczących ich ilości w ramach linearnych audiowizualnych usług medialnych, lokowania produktu i sponsorowania. Pojawienie się nowych usług, w tym bez reklamy, zapewniło większy wybór widzom, którzy mogą bez problemu przechodzić z jednej oferty na inną. Istotnym potencjalnym źródłem znacznych dodatkowych środków jest dla dostawców usług medialnych lokowanie produktu. Należy dostosować ramy regulacyjne do tej nowej sytuacji poprzez uelastycznienie przepisów dotyczących usług rozpowszechniania. W tym kontekście wniosek dopuszcza lokowanie produktu (w niektórych sytuacjach) i uelastycznia przepisy zawierające parametry ilościowe. Jednocześnie we wniosku uwzględniono zgromadzone dowody dotyczące wpływu lokowania produktu na dzieci, utrzymując ograniczenie kontaktu dzieci z tego rodzaju treściami.

W wyniku oceny ex post zidentyfikowano przekazy handlowe jako jeden z obszarów, w których możliwe jest zwiększenie elastyczności, zwłaszcza jeżeli chodzi o nadawców telewizyjnych.

Połączenie wariantów zapewnia bardziej wyrównane szanse różnym podmiotom na rynku mediów audiowizualnych. Jest to możliwe między innymi dzięki ujednoliceniu pewnych wymogów dotyczących usług na żądanie i platform udostępniania plików wideo pod względem ochrony konsumentów lub wspierania europejskich utworów, przy jednoczesnym zapewnieniu większej elastyczności w rozpowszechnianiu telewizyjnym pod względem pewnych przepisów dotyczących przekazów handlowych.

Z drugiej strony konsumenci uzyskają gwarancję wysokiego poziomu ochrony dzięki rozszerzeniu zakresu obowiązywania dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych o platformy udostępniania plików wideo oraz zaostrzeniu wymogów mających zastosowanie do usług na żądanie w odniesieniu do ochrony małoletnich. Konsumenci odniosą również korzyści dzięki zwiększonemu dostępowi do utworów europejskich za pośrednictwem usług na żądanie.

Uznano, że połączenie wariantów preferowanych zapewnia najlepszą równowagę między potrzebą wprowadzenia elastyczności w odniesieniu do obecnego poziomu regulacji a zapewnieniem odpowiedniej ochrony konsumentów.

Zmieniona dyrektywa nakładałaby na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, by w zakresie swojej odpowiedzialności dostawcy platform udostępniania plików wideo stosowali, najlepiej w drodze współregulacji, odpowiednie środki w celu: i) ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami; oraz ii) ochrony wszystkich obywateli przed nawoływaniem do przemocy lub nienawiści. We wniosku określono, jaki może być charakter tych środków, stosownie do przypadku. System ten umożliwiałby wyłączenie odpowiedzialności dostawców usług hostingu, o którym mowa w art. 14 dyrektywy o handlu elektronicznym, o ile przepis ten ma zastosowanie w danym przypadku, ponieważ zobowiązania te dotyczą obowiązków w zakresie porządkowania treści i nie wiążą się z odpowiedzialnością za przechowywanie nielegalnych informacji na samych platformach.

Z jednej strony niniejszy wniosek zapewnia równowagę między konkurencyjnością a ochroną konsumentów poprzez wprowadzenie, w odniesieniu do wszystkich audiowizualnych usług medialnych, większej elastyczności pod względem lokowania produktu i sponsorowania oraz uelastycznienie przepisów w zakresie rozpowszechniania telewizyjnego. Limit godzinowy zostaje zastąpiony limitem dziennym czasu reklamowego na poziomie 20 % w godz. 7:00–23:00 (art. 23). Filmy wyprodukowane dla telewizji, utwory kinematograficzne i programy informacyjne będą mogły być przerywane częściej (art. 20) i dopuszczalne będą pojedyncze spoty (art. 19). Z drugiej strony przyszła dyrektywa zaostrzy przepisy w celu ochrony małoletnich przed nieodpowiednimi handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi pokarmów bogatych w tłuszcze, sól/sód i cukry oraz napojów alkoholowych poprzez zachęcanie do stosowania, tam, gdzie to niezbędne, kodeksów postępowania na szczeblu UE (art. 9 ust. 2 i 4).

Zmieniona dyrektywa stwarza bardziej wyrównane szanse w zakresie promowania utworów europejskich, wymagając od dostawców usług na żądanie zarezerwowania w ich katalogach co najmniej 20 % udziału dla utworów europejskich oraz zapewnienia odpowiedniego wyeksponowania tych utworów (art. 13). Art. 13 umożliwi również państwom członkowskim nakładanie obowiązku wkładu finansowego (poprzez bezpośrednie inwestycje lub składki na krajowe fundusze filmowe) na dostawców usług na żądanie na ich terytorium, a także, pod pewnymi warunkami, na dostawców usług mających siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz kierujących swoją ofertę do odbiorców w danym państwie. Aby upewnić się, że obowiązki w zakresie wspierania utworów europejskich nie będą utrudniały rozwoju rynku i wchodzenia na rynek nowych podmiotów, należy zwolnić z powyższych wymogów firmy nieposiadające znaczącej obecności na rynku. Dotyczy to w szczególności przedsiębiorstw o niskich obrotach.

Co się tyczy ochrony małoletnich, zmieniona dyrektywa przewiduje ujednolicenie standardów ochrony obowiązujących w odniesieniu do rozpowszechniania telewizyjnego i usług na żądanie. W art. 12 określono wymaganie, by audycje mogące zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich były udostępniane wyłącznie w sposób zapobiegający ich oglądaniu lub słuchaniu przez osoby małoletnie w zwykłych okolicznościach. Przepis ten obowiązuje niezależnie od tego, czy audycje są nadawane przez nadawców telewizyjnych, czy udostępniane przez dostawców usług medialnych na żądanie. W związku z powyższym skreślono art. 27 obecnej dyrektywy (mający zastosowanie wyłącznie do rozpowszechniania telewizyjnego).

Podstawowym założeniem zmienionej dyrektywy będzie nadal minimalna harmonizacja. Zamierzeniem jest jednak zapewnienie wyższego stopnia harmonizacji poprzez wzmocnienie niezależności regulatorów audiowizualnych. Jest to istotna zmiana, zważywszy na kluczową rolę regulatorów audiowizualnych w kształtowaniu i ochronie rynku wewnętrznego. Ponadto jest to niezmiernie istotne dla zagwarantowania pluralizmu mediów. Wniosek wzmacnia rolę europejskiej grupy regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA) poprzez powierzenie jej szerszego zakresu zadań przy doradzaniu i wspieraniu Komisji w zakresie spójnego wdrażania przepisów dyrektywy we wszystkich państwach członkowskich. W związku z tym wraz z wejściem dyrektywy w życie uchylona zostanie decyzja Komisji z dnia 3 lutego 2014 r. w sprawie ustanowienia europejskiej grupy regulatorów audiowizualnych usług medialnych.

Utrzymano i wzmocniono zasadę kraju pochodzenia obowiązującą w odniesieniu do dostawców usług medialnych poprzez uproszczenie zasad ustalania, które państwo posiada jurysdykcję, oraz poprawę mechanizmów odstępstw stosowanych w wyjątkowych przypadkach.

–sprawozdania ze stosowania przepisów dotyczących wspierania utworów europejskich, sporządzane co dwa lata (w odniesieniu do rozpowszechniania telewizyjnego i usług na żądanie);

–ogólne sprawozdania Komisji ze stosowania dyrektywy, sporządzane dwa lata po przyjęciu dyrektywy, a następnie co trzy lata;

(3)Dyrektywa 2010/13/UE powinna nadal obowiązywać wyłącznie w odniesieniu do tych usług, których podstawowym celem jest dostarczanie audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych. Wymóg dotyczący powyższego podstawowego celu należy uznać za spełniony również wówczas, gdy usługa zawiera treści audiowizualne i ma formę, które można oddzielić od głównej działalności usługodawcy, jak na przykład w przypadku autonomicznych serwisów internetowych gazet zawierających audycje audiowizualne lub filmy wideo stworzone przez użytkownika, o ile serwisy te można uznać za możliwe do oddzielenia od głównej działalności tych usługodawców. Serwisy społecznościowe nie są objęte zakresem przepisów dyrektywy, chyba że stanowią usługę, która mieści się w definicji platformy udostępniania plików wideo. Dana usługa powinna być uważana jedynie za nieodłączne uzupełnienie podstawowej działalności wówczas, gdy istnieją powiązania między ofertą audiowizualną a podstawową działalnością. Kanały lub wszelkie inne usługi audiowizualne podlegające odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy mogą jako takie stanowić audiowizualne usługi medialne, nawet jeżeli są oferowane w ramach platformy udostępniania plików wideo nieobjętej odpowiedzialnością redakcyjną. W takich przypadkach na dostawcach mających odpowiedzialność redakcyjną będzie ciążył obowiązek przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy.

(1)Ostatnia zmiana merytoryczna dyrektywy Rady 89/552/EWG, ujednoliconej później dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE, została dokonana w 2007 r. poprzez przyjęcie dyrektywy 2007/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Od tego czasu nastąpił znaczący i szybki rozwój rynku audiowizualnych usług medialnych. Rozwój technologii prowadzi do powstawania nowego rodzaju usług i daje użytkownikom możliwość przeżywania nowych doświadczeń. Istotnie zmieniły się nawyki widzów, zwłaszcza wśród młodszych pokoleń. Chociaż telewizor pozostaje ważnym narzędziem udostępniania treści audiowizualnych, wielu widzów zaczęło korzystać z innych, przenośnych urządzeń umożliwiających oglądanie takich treści. Treści nadawane przez tradycyjną telewizję mają nadal znaczący udział w średniej dziennej oglądalności. Rośnie jednak znaczenie nowych rodzajów treści, takich jak krótkie filmy wideo lub treści tworzone przez użytkowników, a nowe podmioty na rynku, w tym dostawcy usług wideo na żądanie i dostawcy platform udostępniania plików wideo, zdołali już ugruntować swoją pozycję.

a także mając na uwadze, co następuje:

Komisja wspomagałaby, we współpracy z ERGA, koordynację kodeksów postępowania na poziomie UE. Ponadto należy przewidzieć mechanizm składania skarg i dochodzenia roszczeń na szczeblu krajowym.

W odniesieniu do świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego z terytorium innego państwa członkowskiego w dyrektywie o handlu elektronicznym określono zasadę kraju pochodzenia, z zastrzeżeniem szeregu możliwych odstępstw (art. 3). System ten będzie nadal stosowany w odniesieniu do dostawców platform udostępniania plików wideo. Wniosek ma na celu zapewnienie, by te same przepisy obowiązywały również w odniesieniu do dostawców, którzy nie mają siedziby w państwie członkowskim, lecz mają spółkę dominująca, jednostkę zależną lub inny podmiot należący do tej samej grupy posiadający taką siedzibę.

Ponadto pozostaje to również bez uszczerbku dla art. 25 dyrektywy 2011/93/UE, który zobowiązuje państwa członkowskie do podejmowania działań wobec witryn internetowych zawierających lub rozpowszechniających pornografię dziecięcą. W szczególności zgodnie z tym artykułem państwa członkowskie mogą podejmować środki w celu blokowania dostępu do stron internetowych zawierających lub rozpowszechniających pornografię dziecięcą wobec użytkowników internetu na swoim terytorium, z zastrzeżeniem stosowania mechanizmów zabezpieczających gwarantujących przejrzystość, konieczność i proporcjonalność tych środków, a także możliwości dochodzenia roszczeń.

Państwom członkowskim nie byłoby wolno wymagać od dostawców platform udostępniania plików wideo podlegających ich właściwości stosowania bardziej rygorystycznych środków niż te, o których mowa w dyrektywie, w wersji po wprowadzeniu zmian. Pozostaje to bez uszczerbku dla stosowania przez państwa członkowskie wszelkich środków określonych w dyrektywie 2000/31/WE w odniesieniu do nielegalnych treści zamieszczanych na platformach.

Państwa członkowskie będą nadal związane przepisami dyrektywy o handlu elektronicznym. W związku z tym nie będzie im wolno nakładać na dostawców ogólnego obowiązku monitorowania treści lub aktywnego uczestniczenia w ustalaniu okoliczności faktycznych, co nie wyklucza możliwości nałożenia wymogów w zakresie monitorowania w szczególnych przypadkach (art. 15 dyrektywy o handlu elektronicznym).

(23)Państwo członkowskie, oceniając indywidualnie, czy dana audiowizualna usługa medialna na żądanie z innego państwa członkowskiego jest skierowana do odbiorców z jego terytorium, korzysta z takich wskazówek jak reklamy lub inne materiały promocyjne przeznaczone specjalnie dla klientów na jego terytorium, główny język usługi lub występowanie treści bądź przekazów handlowych skierowanych specjalnie do widzów z państwa członkowskiego odbiorców.

(22)W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu nakładów na utwory europejskie państwa członkowskie powinny mieć możliwość nakładania obowiązków w zakresie finansowania na dostawców usług na żądanie mających siedzibę na ich terytorium. Obowiązki te mogą mieć formę bezpośredniego wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich i zakupu praw do nich. Państwa członkowskie mogłyby również wymagać opłacania składek na specjalny fundusz, w zależności od przychodów generowanych przez usługi na żądanie świadczone na ich terytorium lub przeznaczone na to terytorium. W niniejszej dyrektywie doprecyzowano, że ze względu na bezpośredni związek między wpływami finansowymi a polityką kulturalną państw członkowskich, państwo członkowskie może nakładać obowiązki w zakresie finansowania również na dostawców usług na żądanie z innych państw członkowskich, którzy kierują swoją ofertę do odbiorców na jego terytorium. W takim przypadku obowiązki w zakresie finansowania powinny być nakładane wyłącznie z tytułu przychodów generowanych przez odbiorców w tym państwie członkowskim.

(20)Wielu nadawców jest częścią większych grup medialnych i zamieszcza ogłoszenia nie tylko własnych audycji i audycji towarzyszących wywodzących się bezpośrednio z tych audycji, ale również audycji innych podmiotów należących do tej samej grupy medialnej. Czas antenowy przydzielony na ogłoszenia zamieszczane przez nadawcę w związku z audycjami innych podmiotów należących do tej samej grupy medialnej nie powinien być wliczany do maksymalnego dziennego limitu czasu antenowego, który można przeznaczyć na reklamy i telesprzedaż.

(19)Chociaż w niniejszej dyrektywie nie przewidziano zwiększenia ogólnej ilości dopuszczalnego czasu reklamowego w godz. 7:00–23:00, ważne jest, by nadawcy mieli większą elastyczność i mogli decydować, kiedy zamieszczać reklamy, tak by zmaksymalizować popyt wśród reklamodawców i przepływ widzów. Należy zatem zlikwidować limit godzinowy i wprowadzić 20 % dzienny limit reklam w godz. 7:00–23:00.

(18)Ponieważ wzrost ilości nowych usług zapewnił widzom większy wybór, nadawcy mają większą elastyczność pod względem możliwości emitowania spotów reklamowych i telesprzedażowych w trakcie audycji, o ile nie zaburza to nadmiernie jej integralności. Aby jednak zachować szczególny charakter europejskiej telewizji, należy utrzymać ograniczenie możliwości przerywania utworów kinematograficznych i filmów wyprodukowanych dla telewizji oraz innych określonych kategorii audycji nadal wymagających szczególnej ochrony.

(17)Przyjęta zasada, zgodnie z którą produkt nie powinien być nadmiernie eksponowany, okazała się trudna do stosowania w praktyce. Ogranicza ona również stopień korzystania z lokowania produktu, które z definicji wymaga pewnego poziomu wyeksponowania, aby móc wytworzyć wartość. Wymagania dotyczące audycji zawierających lokowanie produktu powinny zatem być ukierunkowane na jasne informowanie widzów o występowaniu lokowania produktu i ochronę niezależności redakcyjnej dostawców audiowizualnych usług medialnych.

(16)Lokowanie produktu nie powinno być dopuszczalne w audycjach informacyjnych i publicystycznych, audycjach dotyczących spraw konsumenckich, audycjach religijnych oraz audycjach, których znaczącą część widzów stanowią dzieci. W szczególności, jak wynika ze zgromadzonych dowodów, lokowanie produktu oraz wbudowane reklamy mogą mieć negatywny wpływ na zachowanie dzieci, ponieważ często dzieci nie są w stanie rozpoznać zawartej w audycji treści handlowej. Istnieje zatem konieczność utrzymania zakazu lokowania produktu w audycjach, których znaczącą część widzów stanowią dzieci. Audycje dotyczące spraw konsumenckich to programy oferujące porady widzom lub zawierające recenzje produktów i usług ułatwiające decyzję o zakupie. Dopuszczenie lokowania produktu w tego rodzaju audycjach doprowadziłoby do zatarcia różnicy między reklamą a treścią redakcyjną u widzów, którzy zapewne oczekują od tego rodzaju audycji autentycznych i rzetelnych recenzji produktów lub usług.

(15)Liberalizacja przepisów dotyczących lokowania produktów nie przyniosła oczekiwanego wzrostu popularności tej formy handlowego przekazu audiowizualnego. W szczególności ogólny zakaz lokowania produktu, przewidujący pewne wyjątki, nie doprowadził do zapewnienia pewności prawa dostawcom audiowizualnych usług medialnych. Lokowanie produktu należy zatem dopuścić we wszystkich rodzajach audiowizualnych usług medialnych, z zastrzeżeniem wyjątków.

(14)Sponsorowanie jest istotnym źródłem finansowania audiowizualnych usług medialnych lub audycji, a jednocześnie sposobem na promowanie nazw osób prawnych lub nazwisk osób fizycznych, znaku towarowego, obrazu, działalności lub produktów. Aby zatem sponsorowanie mogło stanowić wartościową formę techniki reklamowej dla reklamodawców i dostawców usług medialnych, ogłoszenia sponsorowane mogą zawierać treści promocyjne odnoszące się do towarów lub usług sponsora, lecz nie mogą bezpośrednio zachęcać do zakupu towarów i usług. Ogłoszenia sponsorowane nadal powinny wyraźnie informować widzów o istnieniu umowy sponsoringu. Na treść audycji sponsorowanych nie można wywierać wpływu w sposób naruszający niezależność redakcyjną dostawcy audiowizualnych usług medialnych.

(11)Należy również zachęcać państwa członkowskie, by stosowały samoregulacyjne lub współregulacyjne kodeksy postępowania w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych. Na szczeblu UE i krajowym istnieją pewne systemy współregulacji lub samoregulacji służące zapewnieniu odpowiedzialnego marketingu napojów alkoholowych, między innymi w handlowych przekazach audiowizualnych. Należy nadal wspierać tego rodzaju systemy, w szczególności te służące zapewnieniu zamieszczania wraz z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi napojów alkoholowych ostrzeżeń dotyczących odpowiedzialnego spożywania alkoholu.

(10)Na szczeblu krajowym i międzynarodowym stosowane są pewne powszechnie uznawane wytyczne dotyczące żywienia, np. model profilu składników odżywczych opracowany przez Biuro Regionalne WHO dla Europy, w celu klasyfikacji żywności według składników odżywczych w kontekście telewizyjnej reklamy żywności skierowanej do dzieci. Należy zachęcać państwa członkowskie, by stosowały samoregulacyjne lub współregulacyjne kodeksy postępowania w celu skutecznego ograniczania kontaktu dzieci i małoletnich z handlowymi przekazami audiowizualnymi dotyczącymi żywności i napojów, które posiadają dużą zawartość soli, cukru lub tłuszczu lub są w inny sposób niezgodne z krajowymi lub międzynarodowymi wytycznymi dotyczącymi żywienia.

(9)Aby umożliwić odbiorcom, w tym rodzicom i małoletnim, podejmowanie świadomych wyborów treści do oglądania, należy zobowiązać dostawców usług audiowizualnych do zamieszczania dostatecznych informacji na temat treści, które mogą zaszkodzić fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich. Można to zapewnić np. poprzez wprowadzenie systemu oznaczeń treści określających charakter danych treści. Oznaczenia treści mogą mieć postać pisemną, graficzną lub dźwiękową.

(8)W celu zagwarantowania spójności i zapewnienia pewności przedsiębiorstwom oraz organom państw członkowskich należy odpowiednio uspójnić pojęcie „nawoływania do nienawiści” z definicją zawartą w decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, która definiuje mowę nienawiści jako „publiczne nawoływanie do przemocy lub nienawiści”. Ujednolicenie powinno dotyczyć między innymi powodów, na tle których dochodzi do nawoływania do przemocy lub nienawiści.

(7)W swoim komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowanym „Program UE – Lepsze wyniki dzięki lepszemu stanowieniu prawa” Komisja podkreśliła, że przy rozważaniu rozwiązań polityki przeanalizuje zarówno środki regulacyjne, jak i dobrze zaprojektowane środki nieregulacyjne, na wzór wspólnoty praktyków oraz zasad lepszej samoregulacji i współregulacji. Wiele kodeksów ustanowionych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów dyrektywy okazało się być dobrze zaprojektowanych, zgodnie z zasadami lepszej samoregulacji i współregulacji. Istnienie legislacyjnego mechanizmu ochronnego zostało uznane za ważny czynnik sukcesu w propagowaniu przestrzegania kodeksów samoregulacyjnych lub współregulacyjnych. Równie ważne jest określenie w kodeksach konkretnych docelowych wskaźników i wyznaczenie celów umożliwiających regularne, przejrzyste i niezależne monitorowanie oraz ocenę celów realizowanych przez kodeksy. Za skuteczną metodę egzekwowania danego mechanizmu uznaje się powszechnie stopniowane sankcje z zachowaniem zasady proporcjonalności. Kwestie te powinny być uwzględniane w kodeksach samoregulacji i współregulacji przyjmowanych w dziedzinach koordynowanych na podstawie przepisów niniejszej dyrektywy.

(6)Procedury i warunki ograniczania swobody świadczenia i korzystania z usług powinny być takie same zarówno dla usług linearnych, jak i nielinearnych.

(5)Ustalenie jurysdykcji wymaga oceny okoliczności faktycznych na podstawie kryteriów określonych w dyrektywie 2010/13/UE. Ocena tych okoliczności faktycznych może prowadzić do sprzecznych wyników. Ważne jest, by stosując procedury współpracy przewidziane w art. 3 i 4 dyrektywy 2010/13/UE, Komisja mogła opierać swoje ustalenia na wiarygodnych faktach. Dlatego należy uprawnić europejską grupę regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA) do wydawania na wniosek Komisji opinii w sprawie jurysdykcji.

(4)W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia niniejszej dyrektywy niezbędne jest, by państwa członkowskie prowadziły na bieżąco rejestry dostawców audiowizualnych usług medialnych i dostawców platform udostępniania plików wideo podlegających ich jurysdykcji i regularnie udostępniały te rejestry swoim właściwym niezależnym organom regulacyjnym i Komisji. Rejestry te powinny zawierać informacje dotyczące kryteriów, na podstawie których ustalono jurysdykcję.

(24)Celem nakładania przez państwa członkowskie na dostawców usług na żądanie wymogu wkładu finansowego na rzecz utworów europejskich jest zapewnienie odpowiedniej promocji tych utworów, przy jednoczesnym uniknięciu ryzyka podwójnych obciążeń dla dostawców usług. W tym celu, jeżeli państwo członkowskie, w którym dostawca ma siedzibę, nakłada obowiązek wnoszenia wkładu finansowego, powinno ono uwzględnić wszelkie obowiązki dotyczące wkładów finansowych nałożone przez państwa członkowskie, do których kierowana jest oferta dostawcy.

(25)Aby upewnić się, że obowiązki w zakresie wspierania utworów europejskich nie będą utrudniały rozwoju rynku i wchodzenia na rynek nowych podmiotów, należy zwolnić z powyższych wymogów firmy nieposiadające znaczącej obecności na rynku. Odnosi się to zwłaszcza do przedsiębiorstw o niskich obrotach i o niewielkiej liczbie odbiorców oraz do małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw, zdefiniowanych w zaleceniu Komisji 2003/361/WE. Niewłaściwe byłoby również nakładanie takich obowiązków w przypadkach, gdy – ze względu na charakter lub temat audiowizualnych usług medialnych na żądanie – ich egzekwowanie byłoby niewykonalne lub nieuzasadnione.

(26)Pojawiły się nowe wyzwania, w szczególności w związku z funkcjonowaniem platform udostępniania plików wideo, które stają się coraz popularniejszym źródłem treści audiowizualnych, szczególnie wśród małoletnich. W tym kontekście szkodliwe treści i przekazy nawołujące do nienawiści zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo budzą coraz większe obawy. W celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami oraz wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niezbędne jest określenie proporcjonalnych przepisów w tym zakresie.

(27)Jeżeli chodzi o przekazy handlowe na platformach udostępniania plików wideo, są one już uregulowane przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE, która zakazuje stosowania przez przedsiębiorstwa nieuczciwych praktyk handlowych wobec konsumentów, w tym wprowadzających w błąd i agresywnych praktyk w ramach usług społeczeństwa informacyjnego. Jeżeli chodzi o przekazy handlowe dotyczące wyrobów tytoniowych i powiązanych produktów zamieszczane na platformach udostępniania plików wideo, dostateczną ochronę zapewniają już dotychczasowe zakazy określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/33/WE, a także zakazy mające zastosowanie do przekazów dotyczących papierosów elektronicznych i pojemników zapasowych ustanowione dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE. Środki określone w niniejszej dyrektywie uzupełniają zatem środki określone w dyrektywach 2005/29/WE, 2003/33/WE i 2014/40/UE.

(28)Znaczna część treści zamieszczanych na platformach udostępniania plików wideo nie podlega odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy takiej platformy. Jednakże z reguły dostawcy ci decydują o sposobie uporządkowania treści, czyli audycji lub filmów wideo stworzonych przez użytkownika, w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów. Dlatego dostawcy ci powinni być zobowiązani do stosowania odpowiednich środków w celu ochrony małoletnich przed treściami, które mogą zaszkodzić ich rozwojowi fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu i ochrony wszystkich obywateli przed nawoływaniem do przemocy lub nienawiści w stosunku do grupy osób lub członka takiej grupy ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie bądź przynależność narodową lub etniczną.

(29)W świetle charakteru ingerencji dostawców w treści przechowywane na platformach udostępniania plików wideo wyżej wspomniane odpowiednie środki powinny dotyczyć sposobu porządkowania treści, a nie treści jako takich. Wymogi w tym zakresie określone w niniejszej dyrektywie powinny być zatem stosowane bez uszczerbku dla art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31/WE, w którym przewidziano zwolnienie z odpowiedzialności za informacje o bezprawnym charakterze przechowywane przez pewnych dostawców usług społeczeństwa informacyjnego. W przypadku świadczenia usług objętych art. 14 dyrektywy 2000/31/WE wymogi te powinny być stosowane również bez uszczerbku dla art. 15 tej dyrektywy, który zabrania nakładania na tych dostawców ogólnego obowiązku monitorowania tych informacji i aktywnego ustalania faktów lub okoliczności wskazujących na bezprawny charakter działalności, co nie dotyczy jednak obowiązków w zakresie monitorowania w szczególnych przypadkach oraz, w szczególności, bez uszczerbku dla nakazów wydanych przez organy krajowe zgodnie z przepisami krajowymi.

(30)Przy wdrażaniu środków przewidzianych niniejszą dyrektywą wskazane jest jak najdalej idące angażowanie dostawców platform udostępniania plików wideo. Należy zatem zachęcać do stosowania współregulacji.



Aby możliwe było zapewnienie jasnego i spójnego podejścia w tym zakresie w całej Unii, państwa członkowskie nie powinny być uprawnione do wymagania od dostawców platform udostępniania plików wideo stosowania bardziej rygorystycznych środków w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami i wszystkich obywateli przed treściami nawołującymi do przemocy lub nienawiści niż środki przewidziane niniejszą dyrektywą. Należy jednak utrzymać możliwość wprowadzania przez państwa członkowskie bardziej rygorystycznych środków dotyczących treści bezprawnych, o ile środki te są zgodne z art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE, oraz podejmowania działań w odniesieniu do treści znajdujących się na stronach internetowych zawierających lub rozpowszechniających pornografię dziecięcą, czego wymaga i co dopuszcza art. 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE. Należy również nadal zezwalać dostawcom platform udostępniania plików wideo na dobrowolne stosowanie bardziej rygorystycznych środków.

(31)Wprowadzając odpowiednie środki w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami i ochrony ogółu obywateli przed treściami zawierającymi nawoływanie do przemocy lub nienawiści zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, należy odpowiednio uwzględnić mające zastosowanie prawa podstawowe określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Dotyczy to w szczególności, w zależności od sytuacji, prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz ochrony danych osobowych, wolności wypowiedzi i informacji, swobody prowadzenia działalności gospodarczej, zakazu dyskryminacji oraz praw dziecka.

(32)Dostawcy platform udostępniania plików wideo objęci przepisami niniejszej dyrektywy świadczą usługi społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE. W rezultacie dostawcy ci są objęci przepisami dotyczącymi rynku wewnętrznego określonymi w art. 3 wspomnianej dyrektywy, jeżeli mają siedzibę w państwie członkowskim. Wskazane jest, by te same przepisy obowiązywały w odniesieniu do dostawców platform udostępniania plików wideo niemających siedziby w państwie członkowskim w celu zagwarantowania skuteczności określonych niniejszą dyrektywą środków ochrony małoletnich i ogółu obywateli oraz zapewnienia jak najbardziej wyrównanych szans, jeżeli dostawcy ci mają spółkę dominującą lub spółkę zależną w państwie członkowskim, albo są częścią grupy, której inny podmiot ma siedzibę w państwie członkowskim. W tym celu należy określić zasady ustalania, które państwo członkowskie należy uznać za państwo siedziby dostawcy. Komisja powinna być informowana o dostawcach podlegających jurysdykcji poszczególnych państw członkowskich w ramach stosowania przepisów dotyczących siedziby określonych w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywie 2000/31/WE.

(33)Organy regulacyjne państw członkowskich mogą osiągnąć wymagany stopień niezależności strukturalnej wyłącznie, jeżeli będą ustanawiane jako odrębne podmioty prawne. Państwa członkowskie powinny zatem zagwarantować niezależność krajowych organów regulacyjnych zarówno od rządów i organów publicznych, jak i od podmiotów w sektorze, aby zapewnić bezstronność wydawanych przez te organy decyzji. Ten wymóg niezależności pozostaje bez uszczerbku dla możliwości ustanowienia przez państwa członkowskie organów regulacyjnych sprawujących nadzór nad różnymi sektorami, takimi jak sektor audiowizualny i sektor telekomunikacyjny. Krajowe organy regulacyjne powinny posiadać uprawnienia do egzekwowania przepisów i zasoby niezbędne do wykonywania swoich zadań, takie jak zasoby ludzkie, wiedza specjalistyczna i środki finansowe. Działania podejmowane przez krajowe organy regulacyjne ustanowione na podstawie niniejszej dyrektywy powinny zapewniać realizację celów w postaci pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej, ochrony konsumentów, rynku wewnętrznego i wspierania uczciwej konkurencji.

(34)Każda strona, w odniesieniu do której krajowy organ regulacyjny wydał decyzję, powinna mieć prawo do odwołania się do organu, który jest niezależny od stron zaangażowanych w dany spór. Organem takim może być sąd. Procedura odwoławcza pozostaje bez uszczerbku dla podziału kompetencji w krajowych systemach sądownictwa.

(35)W celu zapewnienia spójnego stosowania unijnych ram regulacyjnych w sektorze audiowizualnym we wszystkich państwach członkowskich Komisja powołała decyzją z dnia 3 lutego 2014 r. ERGA. ERGA ma za zadanie doradzać i pomagać Komisji w jej pracach służących zapewnieniu spójnego wdrożenia dyrektywy 2010/13/UE we wszystkich państwach członkowskich oraz ułatwiać współpracę między krajowymi organami regulacyjnymi oraz między krajowymi organami regulacyjnymi a Komisją.

(36)ERGA wniosła pozytywny wkład w uspójnianie praktyki regulacyjnej i zapewniła Komisji doradztwo wysokiego szczebla w kwestiach dotyczących wdrożenia. Grupie tej należy się zatem formalne uznanie i wzmocnienie jej roli w przepisach niniejszej dyrektywy. Grupę tę należy zatem powołać na nowo na mocy niniejszej dyrektywy.

(37)Komisja powinna móc konsultować się z ERGA we wszelkich kwestiach dotyczących audiowizualnych usług medialnych oraz platform udostępniania plików wideo. ERGA powinna wspierać Komisję, służąc wiedzą specjalistyczną i doradztwem, a także ułatwiając wymianę najlepszych praktyk. W szczególności Komisja powinna konsultować się z ERGA w kwestiach dotyczących stosowania dyrektywy 2010/13/UE w celu ułatwienia jej spójnego wdrażania na całym jednolitym rynku cyfrowym. Na wniosek Komisji ERGA powinna dostarczać opinii, między innymi w kwestiach jurysdykcji i unijnych kodeksów postępowania w takich obszarach, jak ochrona małoletnich i nawoływanie do nienawiści, jak również handlowe przekazy audiowizualne dotyczących żywności o wysokiej zawartości tłuszczu, soli/sodu i cukrów.

(38)Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państw członkowskich do nakładania obowiązków mających zapewnić wyszukiwalność oraz dostępność treści istotnych dla ogółu społeczeństwa na potrzeby realizacji określonych celów w interesie ogólnym, takich jak pluralizm mediów, wolność słowa oraz różnorodność kulturowa. Takie obowiązki powinny być nakładane, tylko jeżeli są konieczne do zrealizowania celów w interesie ogólnym, jasno określonych przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii. W związku z tym państwa członkowskie powinny w szczególności zbadać potrzebę interwencji regulacyjnej poprzez porównanie jej ewentualnych wyników z wynikiem działania sił rynkowych. Jeżeli państwa członkowskie podejmują decyzję o wprowadzeniu przepisów dotyczących wyszukiwalności, powinny one nakładać jedynie proporcjonalne obowiązki na przedsiębiorstwa, w interesie uzasadnionym względami polityki publicznej.

(39)Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności niniejsza dyrektywa służy zapewnieniu pełnego poszanowania prawa do wolności wypowiedzi, wolności prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa do kontroli sądowej, a także propagowaniu poszanowania praw dziecka zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

(40)Prawo dostępu do politycznych audycji informacyjnych ma kluczowe znaczenie dla zagwarantowania podstawowej wolności pozyskiwania informacji oraz zapewnienia pełnej i należytej ochrony interesy widzów w Unii. Ze względu na wciąż rosnące znaczenie audiowizualnych usług medialnych dla społeczeństw i demokracji przekazy wiadomości politycznych powinny być dostępne, w największym możliwym zakresie i bez uszczerbku dla przepisów dotyczących praw autorskich, niezależnie od granic państwowych w UE.

(41)Niniejsza dyrektywa nie dotyczy przepisów prawa międzynarodowego prywatnego, w szczególności przepisów regulujących kwestie jurysdykcji sądów i prawa właściwego dla zobowiązań umownych i pozaumownych.

(42)Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub większej liczby dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.

(43)Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2010/13/UE,