ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
50.

Zachęca krajowe stowarzyszenia władz lokalnych i regionalnych, by odgrywały aktywną rolę jako partnerzy KR-u i Komisji w działaniach dotyczących Zielonego Ładu. W tym celu można by ustanowić na odpowiednim poziomie punkty informacyjne w ramach Paktu na rzecz Klimatu, aby przekazywać informacje na temat Zielonego Ładu, w tym odnośnych inicjatyw, i zapewnić, by dotarły one do wszystkich zainteresowanych stron.
1. Komisja i państwa członkowskie współpracują ze sobą w celu usprawnienia przekrojowego planowania odporności na klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka, które mogą mieć skutki transgraniczne, w tym w odniesieniu do niekorzystnych skutków zmiany klimatu. Planowanie odporności obejmuje przygotowywanie scenariuszy na poziomie Unii dotyczących zapobiegania klęskom i katastrofom i reagowania na nie na podstawie ocen ryzyka, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a), a także zestawienia ryzyk, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. c), planów zarządzania ryzykiem związanym z klęskami lub katastrofami, o których mowa w art., 6 ust. 1 lit. c), danych na temat strat poniesionych w wyniku klęsk i katastrof, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. f), mapowania zasobów oraz opracowywania planów rozmieszczenia zdolności reagowania z uwzględnieniem unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy, o którym mowa w art. 6 ust. 5.

1. Komisja i państwa członkowskie współpracują ze sobą, zasięgając opinii władz lokalnych i regionalnych, w celu usprawnienia przekrojowego planowania odporności na klęski żywiołowe i katastrofy spowodowane przez człowieka, które mogą mieć skutki transgraniczne, w tym w odniesieniu do niekorzystnych skutków zmiany klimatu. Planowanie odporności obejmuje przygotowywanie scenariuszy na poziomie Unii dotyczących zapobiegania klęskom i katastrofom i reagowania na nie na podstawie ocen ryzyka, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a), a także zestawienia ryzyk, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. c), planów zarządzania ryzykiem związanym z klęskami lub katastrofami, o których mowa w art., 6 ust. 1 lit. c), danych na temat strat poniesionych w wyniku klęsk i katastrof, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. f), mapowania zasobów oraz opracowywania planów rozmieszczenia zdolności reagowania z uwzględnieniem unijnych celów w zakresie odporności na klęski i katastrofy, o którym mowa w art. 6 ust. 5.
Ogólnym celem Instrumentu powinno być promowanie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej. Powinien on zatem przyczyniać się do zwiększania odporności i zdolności dostosowawczych państw członkowskich, łagodzenia społecznych i gospodarczych skutków kryzysu oraz wspierania transformacji ekologicznej i cyfrowej zmierzającej do osiągnięcia do 2050 r. neutralnej klimatycznie Europy, a tym samym prowadzić do odbudowy potencjału wzrostu gospodarczego Unii podczas wychodzenia z kryzysu, pomóc tworzyć miejsca pracy i wspierać zrównoważony wzrost gospodarczy.

Ogólnym celem Funduszu powinno być promowanie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej. Powinien on zatem przyczyniać się do zwiększania odporności państw członkowskich i wszystkich obszarów w całej Unii Europejskiej , łagodzenia społecznych i gospodarczych skutków kryzysu , które są nierównomiernie rozłożone między państwami członkowskimi i w obrębie każdego z nich, oraz wspierania transformacji ekologicznej i cyfrowej zmierzającej do osiągnięcia do 2030 r. celów zrównoważonego rozwoju oraz stworzenia do 2050 r. neutralnej klimatycznie Europy, a tym samym prowadzić do odbudowy potencjału wzrostu gospodarczego Unii podczas wychodzenia z kryzysu, pomóc tworzyć miejsca pracy i wspierać zrównoważony wzrost gospodarczy.
12.

Zwraca się do Komisji o przeanalizowanie najbardziej rozpowszechnionych rodzajów działalności gospodarczej i zawodowej w każdym państwie członkowskim, w ramach których można by już teraz czerpać korzyści z obowiązującej dyrektywy usługowej, tak by można było jak najszybciej sporządzić kompleksowy wykaz niepotrzebnych kosztów i utrudnień dla przedsiębiorców. Wzywa również Komisję do opracowania w trybie pilnym zalecenia zawierającego standardowy model pojedynczego punktu kontaktowego przewidzianego w art. 6 dyrektywy, tak aby państwa członkowskie dysponowały wspólnym wzorem maksymalnie ułatwiającym usługodawcom konsultowanie się we własnym języku, jak ma to miejsce – bardzo skutecznie i przy minimalnych kosztach tłumaczeń – w przypadku przepisów technicznych.
21.

Domaga się, aby wysokość środków przesuwanych do FST ograniczyć do 20 % pierwotnych alokacji z EFRR i EFS+ na dany program operacyjny. Proponuje, by przyznać instytucjom zarządzającym więcej elastyczności, nadając przesunięciom charakter dobrowolny zgodnie z art. 6 ust. 2 wniosku dotyczącego rozporządzenia, tak aby przesunięte środki mogły stanowić maksymalnie 1,5-krotność kwoty przydzielonej z FST i to jedynie za zgodą odnośnych władz lokalnych i regionalnych.
12.

Popiera zamiar Komisji Europejskiej, by zaproponować dalsze dostosowanie norm jakości powietrza do wytycznych WHO, które są obecnie poddawane przeglądowi, ale zwraca uwagę na kilka kwestii poruszonych poniżej. Biorąc pod uwagę dużą liczbę państw członkowskich, które nie spełniają obecnych norm, należy przewidzieć dalszą pomoc w zakresie wdrażania tam, gdzie jest to konieczne, oraz odpowiednie i ściśle monitorowane harmonogramy osiągania zgodności. KR uważa, że podejście oparte na normach emisji jest szczególnie skuteczne i zaleca w związku z tym zwrócenie większej uwagi na zaostrzenie tych norm. Jednocześnie Komitet z zadowoleniem przyjmuje fakt, że niektóre państwa członkowskie, regiony lub miasta mogą – jeśli chcą – stosować z własnej inicjatywy bardziej rygorystyczne wartości graniczne i część z nich już to robi.
3.

Apeluje o to, by podczas oceny i zatwierdzania planów skupić się na tym, żeby środki były planowane w sposób ukierunkowany, tak by skutecznie wspierać grupy wymienione we wniosku. Zasoby wydzielone w ramach Społecznego Funduszu Klimatycznego są ograniczone, więc należy zwrócić szczególną uwagę na to, by faktycznie wspierał on znajdujące się w najtrudniejszej sytuacji gospodarstwa domowe, mikroprzedsiębiorstwa i małe przedsiębiorstwa oraz znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji użytkowników mobilności, w tym na obszarach wiejskich i oddalonych.
Tekst zaproponowany przez Komisję Europejską Poprawka KR-u

1. By zwiększyć efektywność energetyczną w zakresie energii pierwotnej oraz udział energii ze źródeł odnawialnych w zaopatrzeniu w energię cieplną i chłodniczą, efektywny system ciepłowniczy i chłodniczy jest systemem, który spełnia następujące kryteria: 1. By zwiększyć efektywność energetyczną w zakresie energii pierwotnej oraz udział energii ze źródeł odnawialnych w zaopatrzeniu w energię cieplną i chłodniczą, efektywny system ciepłowniczy i chłodniczy jest systemem, który spełnia następujące kryteria:

a) do dnia 31 grudnia 2025 r. – system, w którym wykorzystuje się w co najmniej 50 % energię ze źródeł odnawialnych lub w co najmniej 50 % ciepło odpadowe, lub w co najmniej 75 % ciepło pochodzące z kogeneracji, lub w co najmniej 50 % wykorzystuje się połączenie takiej energii i ciepła; a) do dnia 31 grudnia 2029 r. – system, w którym wykorzystuje się w co najmniej 50 % energię ze źródeł odnawialnych lub w co najmniej 50 % ciepło odpadowe, lub w co najmniej 75 % ciepło pochodzące z kogeneracji, lub w co najmniej 50 % wykorzystuje się połączenie takiej energii i ciepła;

b) od dnia 1 stycznia 2026 r. – system, w którym wykorzystuje się w co najmniej 50 % energię ze źródeł odnawialnych lub w co najmniej 50 % ciepło odpadowe, lub w co najmniej 80 % ciepło pochodzące z wysokosprawnej kogeneracji, lub co najmniej połączenie takiej energii cieplnej wprowadzanej do sieci, w którym udział energii ze źródeł odnawialnych wynosi co najmniej 5 %, a całkowity udział energii ze źródeł odnawialnych, ciepła odpadowego lub ciepła pochodzącego z wysokosprawnej kogeneracji wynosi co najmniej 50 %; b) od dnia 1 stycznia 2030 r. – system, w którym wykorzystuje się w co najmniej 50 % energię ze źródeł odnawialnych lub w co najmniej 50 % ciepło odpadowe, lub w co najmniej 80 % ciepło pochodzące z wysokosprawnej kogeneracji, lub co najmniej połączenie takiej energii cieplnej wprowadzanej do sieci, w którym udział energii ze źródeł odnawialnych wynosi co najmniej 5 %, a całkowity udział energii ze źródeł odnawialnych, ciepła odpadowego lub ciepła pochodzącego z wysokosprawnej kogeneracji wynosi co najmniej 50 %;

c) od dnia 1 stycznia 2035 r. – system, w którym wykorzystuje się w co najmniej 50 % energię ze źródeł odnawialnych i ciepło odpadowe, w którym udział energii ze źródeł odnawialnych wynosi co najmniej 20 %; c) od dnia 1 stycznia 2035 r. – system, w którym wykorzystuje się w co najmniej 50 % energię ze źródeł odnawialnych i ciepło odpadowe, w którym udział energii ze źródeł odnawialnych wynosi co najmniej 20 %;

d) od dnia 1 stycznia 2045 r. – system, w którym wykorzystuje się w co najmniej 75 % energię ze źródeł odnawialnych i ciepło odpadowe, w którym udział energii ze źródeł odnawialnych wynosi co najmniej 40 %; d) od dnia 1 stycznia 2045 r. – system, w którym wykorzystuje się w co najmniej 75 % energię ze źródeł odnawialnych i ciepło odpadowe, w którym udział energii ze źródeł odnawialnych wynosi co najmniej 40 %;
Państwa członkowskie ustanawiają mechanizm umożliwiający dostawcom paliwa na ich terytorium wymianę jednostek z tytułu dostarczania energii odnawialnej do sektora transportu. Podmioty gospodarcze, które dostarczają odnawialną energię elektryczną do pojazdów elektrycznych za pośrednictwem publicznych stacji ładowania, otrzymują jednostki emisji niezależnie od tego, czy podmioty te podlegają obowiązkowi nałożonemu przez państwo członkowskie na dostawców paliwa, i mogą sprzedawać te jednostki dostawcom paliwa, którym zezwala się na wykorzystanie jednostek do wypełnienia obowiązku określonego w ust. 1 akapit pierwszy.”;

Państwa członkowskie ustanawiają mechanizm umożliwiający dostawcom paliwa na ich terytorium wymianę jednostek z tytułu dostarczania energii odnawialnej i wodoru niskoemisyjnego, z oddzielnym mechanizmem dla wodoru, do sektora transportu. Podmioty gospodarcze, które dostarczają odnawialną energię elektryczną do pojazdów elektrycznych za pośrednictwem publicznych stacji ładowania, energię odnawialną, wodór niskoemisyjny lub paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego oparte na wodorze otrzymują jednostki emisji niezależnie od tego, czy podmioty te podlegają obowiązkowi nałożonemu przez państwo członkowskie na dostawców paliwa, i mogą sprzedawać te jednostki dostawcom paliwa, którym zezwala się na wykorzystanie jednostek do wypełnienia obowiązku określonego w ust. 1 akapit pierwszy.”;
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 31 grudnia 2027 r. na ich terytorium zainstalowano minimalną liczbę ogólnodostępnych stacji tankowania wodoru.

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 31 grudnia 2030 r. na ich terytorium zainstalowano minimalną liczbę ogólnodostępnych stacji tankowania wodoru.

W tym celu państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 31 grudnia 2030 r. ogólnodostępne stacje tankowania wodoru o minimalnej przepustowości 2 t/dzień, wyposażone w dystrybutor pod ciśnieniem co najmniej 700 barów rozmieszczono wzdłuż bazowej i kompleksowej sieci TEN-T maksymalnie co 150 km. […]
Właściwe organy wyznaczone na podstawie art. 8 ustanawiają wykaz usług kluczowych w sektorach, o których mowa w załączniku. W terminie do dnia [trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy], a następnie w miarę potrzeby i co najmniej co cztery lata dokonują one oceny wszystkich istotnych czynników ryzyka, które mogą wpływać na świadczenie tych usług kluczowych, w celu wskazania podmiotów krytycznych zgodnie z art. 5 ust. 1 oraz udzielenia pomocy tym podmiotom krytycznym we wdrożeniu środków zgodnie z art. 11.

Właściwe organy wyznaczone na podstawie art. 8 ustanawiają wykaz usług kluczowych w sektorach, o których mowa w załączniku. W terminie do dnia [trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy], a następnie w miarę potrzeby i co najmniej co cztery lata dokonują one oceny wszystkich istotnych czynników ryzyka, które mogą wpływać na świadczenie tych usług kluczowych, w celu wskazania podmiotów krytycznych zgodnie z art. 5 ust. 1 oraz udzielenia pomocy tym podmiotom krytycznym we wdrożeniu środków zgodnie z art. 11.
c) w przypadku inteligentnych sieci elektroenergetycznych – projekt dotyczy urządzeń i instalacji wysokiego i średniego napięcia. W realizacji projektu biorą udział operatorzy systemu przesyłowego, operatorzy systemu przesyłowego i dystrybucyjnego lub operatorzy systemu dystrybucyjnego z co najmniej dwóch państw członkowskich. Operatorzy systemu dystrybucyjnego mogą być zaangażowani jedynie przy wsparciu operatorów systemu przesyłowego z co najmniej dwóch państw członkowskich, którzy są ściśle związani z projektem i gwarantują interoperacyjność. Projekt obejmuje co najmniej 50 000 użytkowników, wytwórców, konsumentów lub prosumentów energii elektrycznej na obszarze pobierającym co najmniej 300 GWh rocznie, z czego co najmniej 20 % pochodzi ze źródeł odnawialnych, których wydajność jest zmienna.

c) w przypadku inteligentnych sieci elektroenergetycznych – projekt dotyczy sprzętu i instalacji głównie wysokiego lub średniego napięcia. W realizacji projektu biorą udział operatorzy systemu przesyłowego i dystrybucyjnego z co najmniej dwóch państw członkowskich obsługujących co najmniej 50 000 użytkowników wytwarzających lub pobierających energię bądź spełniających obie te funkcje na obszarze pobierającym co najmniej 300 GWh rocznie, z czego co najmniej 20 % pochodzi ze źródeł odnawialnych, których wydajność jest z natury zmienna. Projekt może również przewidywać wirtualne połączenie transgraniczne.
15.

Wzywa Komisję Europejską do zwrócenia szczególnej uwagi na media publiczne i prywatne oraz sektor audiowizualny, które tworzą treści i produkcje oraz pracują i oferują swoje usługi w językach współurzędowych i mniejszościowych używanych w regionach europejskich, a także do zapewnienia konkretnego wsparcia tym mediom i sektorowi audiowizualnemu. Przyczyni się to do standaryzacji tych języków i poszanowania różnorodności kulturowej regionów oraz do zapewnienia praw językowych ich mieszkańców. Wsparcie takie powinno być udzielane w formie specjalnego finansowania dla tych mediów; jest ono szczególnie ważne, aby umożliwić im transformację cyfrową, a tym samym zapewnić ich trwałą obecność w środowisku cyfrowym.
Jednocześnie ważne jest jasne określenie wszelkich wyłączeń ze wsparcia udzielanego w ramach rezerwy. W odniesieniu do rezerwy należy wyłączyć ze wsparcia podatek od wartości dodanej, ponieważ stanowi on przychód państwa członkowskiego, który kompensuje powiązane koszty dla budżetu danego państwa członkowskiego. W celu jak najefektywniejszego wykorzystania ograniczonych zasobów do wsparcia z rezerwy nie powinna kwalifikować się pomoc techniczna, z jakiej korzystają organy odpowiedzialne za wdrażanie rezerwy. Zgodnie z ogólnym podejściem do polityki spójności nie należy wspierać wydatków związanych z przeniesieniami lub sprzecznych z jakimkolwiek obowiązującym prawem Unii lub prawem krajowym.

Jednocześnie ważne jest jasne określenie wszelkich wyłączeń ze wsparcia udzielanego w ramach rezerwy. W odniesieniu do rezerwy należy wyłączyć ze wsparcia podatek od wartości dodanej, chyba że nie podlega on zwrotowi na mocy prawa krajowego dotyczącego VAT , ponieważ stanowi on przychód państwa członkowskiego, który kompensuje powiązane koszty dla budżetu danego państwa członkowskiego. Zgodnie z ogólnym podejściem do polityki spójności nie należy wspierać wydatków związanych z przeniesieniami lub sprzecznych z jakimkolwiek obowiązującym prawem Unii lub prawem krajowym.
19.

Zgadza się z Komisją, że omawiany wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości. W istocie celem wniosku jest stworzenie efektywnego rynku wewnętrznego dla oznaczeń geograficznych produktów przemysłowych i rzemieślniczych, których ochrona należy do wspólnych kompetencji UE i jej państw członkowskich. Same państwa członkowskie nie są w stanie osiągnąć tego celu z powodu wielości rozbieżnych przepisów, które zostały opracowane na poziomie krajowym i nie są wzajemnie uznawane. Utrzymanie wyłącznie podejścia krajowego spowodowałoby niepewność prawa w oczach producentów, uniemożliwiłoby przejrzystość rynku względem konsumentów, wpłynęłoby na handel wewnątrz UE i utorowałoby drogę do nierównej konkurencji w zakresie wprowadzania do obrotu produktów chronionych OG. Wniosek Komisji stanowi zatem prawdziwą europejską wartość dodaną.
[…] uczestnikom rynku uwzględnienie przejściowej roli gazu ziemnego i zachęcą ich do tego podczas planowania swojej działalności w celu uniknięcia efektów „lock-in” oraz zapewnienia stopniowego i terminowego odchodzenia od gazu ziemnego, zwłaszcza we wszystkich odpowiednich sektorach przemysłu i do celów grzewczych.

[…] uczestnikom rynku uwzględnienie przejściowej roli gazu ziemnego i zachęcą ich do tego , by nowo budowana infrastruktura gazu ziemnego była dostosowana do obsługi gazów niskoemisyjnych i odnawialnych w celu uniknięcia efektów „lock-in” w czasie jej amortyzacji, oraz zapewnienia terminowego odchodzenia od gazu ziemnego, zwłaszcza we wszystkich odpowiednich sektorach przemysłu i do celów grzewczych.
26.

Uznaje, że proponowane działania nie wydają się budzić wątpliwości co do ich zgodności z zasadą pomocniczości ze względu na transgraniczny charakter zanieczyszczeń pochodzących z instalacji rolno-przemysłowych oraz ze względu na potrzebę zapewnienia równych warunków działania na jednolitym rynku. Proponowane działania nie wydają się też budzić jakiś ogólniejszych wątpliwości co do ich zgodności z zasadą proporcjonalności ze względu na pilną potrzebę rozwiązania kryzysu środowiskowego i klimatycznego.
10.

Uznaje znaczenie, jakie ma to, by rządy krajowe zaangażowały się w realizację celów paryskich i celów z Glasgow oraz rolę, jaką odgrywają we wspieraniu władz lokalnych i regionalnych. Wzywa Radę Unii Europejskiej, by w swych konkluzjach w sprawie przygotowań do COP27 formalnie uznała kluczową rolę władz szczebla niższego niż krajowy w przyspieszeniu sprawiedliwej transformacji klimatycznej i w dostosowaniu jej do lokalnych i regionalnych potrzeb. Zachęca czeską prezydencję Rady UE do nawiązania dialogu z miastami i regionami za pośrednictwem KR-u.
Wskaźnika gotowości budynków do obsługi inteligentnych sieci należy używać w celu zmierzenia zdolności budynków do wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych i systemów elektronicznych w celu dostosowania funkcjonowania budynków do potrzeb użytkowników i sieci oraz w celu poprawy efektywności energetycznej i ogólnej charakterystyki budynków. Wskaźnik gotowości budynków do obsługi inteligentnych sieci powinien zwiększyć wiedzę właścicieli budynków i ich użytkowników na temat wartości związanej z automatyką budynku i elektronicznym monitorowaniem systemów technicznych budynku, a także powinien dać użytkownikom pewność co do faktycznych oszczędności z tytułu tych nowych ulepszonych funkcjonalności. Wskaźnik gotowości budynków do obsługi inteligentnych sieci jest szczególnie korzystny dla dużych budynków o wysokim zapotrzebowaniu na energię. W przypadku innych budynków program oceny gotowości budynków do obsługi inteligentnych sieci powinien być dla państw członkowskich opcjonalny.

Wskaźnika gotowości budynków do obsługi inteligentnych sieci należy używać w celu zmierzenia zdolności budynków do wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych i systemów elektronicznych w celu dostosowania funkcjonowania budynków do potrzeb użytkowników i sieci oraz w celu poprawy efektywności energetycznej i ogólnej charakterystyki budynków. Wskaźnik gotowości budynków do obsługi inteligentnych sieci powinien zwiększyć wiedzę właścicieli budynków i ich użytkowników na temat wartości związanej z automatyką budynku i elektronicznym monitorowaniem systemów technicznych budynku, a także powinien dać użytkownikom pewność co do faktycznych oszczędności z tytułu tych nowych ulepszonych funkcjonalności. Wskaźnik gotowości budynków do obsługi inteligentnych sieci jest szczególnie korzystny dla dużych budynków o wysokim zapotrzebowaniu na energię. W przypadku innych budynków program oceny gotowości budynków do obsługi inteligentnych sieci powinien być dla państw członkowskich opcjonalny. Państwa członkowskie zapewniają odpowiednie szkolenie personelu technicznego pracującego w organach władz lokalnych i regionalnych w tej dziedzinie.
(18a)

Utrzymanie możliwości osiągnięcia celu 1,5 oC i zapewnienie sprawiedliwości klimatycznej wymaga wspólnego wysiłku wszystkich sektorów gospodarki, w tym rolnictwa. W swojej długoterminowej wizji strategicznej prosperujące, nowoczesnej, konkurencyjnej i neutralnej dla klimatu gospodarki (1) Komisja potwierdziła, że emisje gazów cieplarnianych innych niż CO2 z rolnictwa mogłyby zostać ograniczone do 211 MtCO2 w 2050 r., co zmniejszyłoby zapotrzebowanie na niezrównoważone technologie zapewniające ujemny bilans emisji, by osiągnąć zerowy poziom emisji gazów cieplarnianych. Jednak w niektórych sektorach objętych tym rozporządzeniem poczyniono w ostatnich latach bardzo niewielkie postępy. Minimalne wkłady sektorowe w realizację unijnego celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych ustanowionego przez to rozporządzenie na rok 2030 i lata następne, którym towarzyszy właściwe monitorowanie, sprawozdawczość i środki Komisji, przyczyniłyby się do tego, że wszystkie sektory objęte rozporządzeniem ESR wniosą swój wkład w terminowe osiągnięcie celów klimatycznych. Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 zobowiązano państwa członkowskie do opracowania długoterminowych strategii przyczyniających się do wywiązania się przez te państwa z zobowiązań w zakresie celów porozumienia paryskiego oraz do osiągnięcia długoterminowych redukcji emisji gazów cieplarnianych i poprawy ich usuwania przez pochłaniacze we wszystkich sektorach zgodnie z celem neutralności klimatycznej Unii. Strategie te, jak również inne plany państw członkowskich i sprawozdania zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1999 będą wykorzystywane przez Komisję do ustanowienia i monitorowania zbiorczego osiągnięcia celów sektorów objętych rozporządzeniem ESR.
2.12

podkreśla, że zgodnie z punktem 1 „Protokołu w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności” załączonego do Traktatu konstytucyjnego wszystkie organy europejskie są zobowiązane do przestrzegania tych zasad i ich wdrażania w trakcie całego procesu legislacyjnego, a więc również podczas posiedzeń w Parlamencie Europejskim i w Radzie Ministrów; jest zatem bardzo ważne, by z uwagi na swoje nowe zadanie Komitet otrzymał bądź powiększył środki pozwalające mu na monitorowanie przestrzegania w szczególności zasady pomocniczości w trakcie całej procedury legislacyjnej oraz w razie konieczności na odwoływanie się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości;
1.2

uważa, iż demokracja regionalna ma zasadniczy udział we włączaniu obywateli w kształtowanie polityki, a zatem zasługuje na to, by w Unii Europejskiej była traktowana z należną jej uwagą i że trzeba z tego względu zwiększyć udział wybieralnych zgromadzeń regionalnych i lokalnych w zbliżaniu Europy do jej obywateli, m.in. poprzez pełne włączenie tych zdecentralizowanych organów w proces decyzyjny;
1.25

podkreśla, że samorząd terytorialny został uznany przez Traktat konstytucyjny na najwyższej płaszczyźnie prawnej oraz że przyznano mu przez to status konstytucyjny, co stanowi ważny krok we wspólnych staraniach zmierzających do zharmonizowania UE z uzasadnionymi interesami i oczekiwaniami samorządów lokalnych i regionalnych;
2.18

wzywa Komisję Europejską do jak najszybszego przygotowania instrumentów finansowych potrzebnych do tworzenia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz zwrócenia uwagi na to, by w trakcie opracowywania zasad odnośnie tych instrumentów zostały wzięte pod uwagę potrzeby samorządów lokalnych i regionalnych;
3.14

wzywa Komisję do tego, by zwróciła uwagę na zachowanie podstawowej zasady odpowiedzialności producenta bądź sprzedawcy za substancje chemiczne (zasada odpowiedzialności sprawcy, zasada odwrócenia ciężaru dowodowego) na wszystkich poziomach ich wprowadzania do obrotu. Przyczyni się to do zagwarantowania ochrony pracowników, konsumentów i środowiska;