Państwa członkowskie mogą wyłączyć swoje usługi krajowe ze stosowania wszystkich lub niektórych przepisów rozdziału III rozporządzenia w sprawie praw pasażerów niepełnosprawnych lub o ograniczonej możliwości poruszania się, pod warunkiem, że zapewnią co najmniej taki sam poziom ochrony osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej, jak na podstawie rozporządzenia. Państwa członkowskie muszą informować Komisję o przyznanych wyłączeniach. Komisja podejmie odpowiednie działania, jeżeli uzna, że takie wyłączenie nie jest zgodne z wymogiem zapewnienia na podstawie przepisów krajowych co najmniej takiego samego poziomu ochrony osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej, jak na podstawie rozporządzenia.

Państwa członkowskie mogą, na przejrzystych i niedyskryminacyjnych zasadach, wyłączyć ze stosowania praw dodatkowych do dnia 28 lutego 2017 r. usługi o charakterze czysto krajowym, jeżeli przewidziana odległość nie przekracza 250 km. Zwolnienie to może zostać jednokrotnie przedłużone na okres do czterech lat (kończący się najpóźniej w dniu 28 lutego 2021 r.).

W związku z tym w tym samym sprawozdaniu Komisja zachęciła państwa członkowskie, które przyznały wyłączenia od rozporządzenia, do ponownego zbadania przed dniem 28 marca 2017 r., czy w świetle ich doświadczeń utrzymanie tych wyłączeń jest konieczne.

We wrześniu 2017 r. Komisja przeprowadziła sondaż z krajowymi organami wykonawczymi, zwracając się do nich o wyjaśnienie, dlaczego reprezentowane przez nie państwo członkowskie podjęło decyzję o zastosowaniu lub niestosowaniu tych wyłączeń.

Państwa członkowskie wyjaśniły następujące decyzje o przyznaniu wyłączeń: Republika Czeska, Węgry i Niderlandy wyłączyły czysto krajowe usługi regularne, aby dać operatorom krajowym więcej czasu na przygotowanie się do stosowania rozporządzenia i dokonać niezbędnych inwestycji (np. w zakresie dostępności floty i infrastruktury). Estonia i Łotwa wyłączyły takie usługi, ponieważ pełne stosowanie rozporządzenia w odniesieniu do usług krajowych stanowiłoby znaczne obciążenie dla podmiotów gospodarczych, które przestałyby świadczyć niektóre usługi. Chorwacja przyznała to wyłączenie na wniosek przewoźników krajowych. Zjednoczone Królestwo przyznało to wyłączenie zgodnie z ogólną polityką rządu polegającą na stosowaniu wszystkich odstępstw od przepisów UE, które pozwalają zmniejszyć koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa.

Niemcy, Estonia, Łotwa i Niderlandy wyjaśniły, że wyłączyły regularne usługi wraz ze znaczną częścią usług świadczonych poza Unią Europejską, aby renegocjować dwustronne umowy o transporcie pasażerskim z państwami trzecimi i wprowadzić do tych umów podobne artykuły dotyczące praw pasażerów.

4. Podsumowanie

Kilka państw członkowskich przyznało powszechne wyłączenia od stosowania rozporządzenia w ciągu pierwszych czterech lat, aby umożliwić przewoźnikom autobusowym i autokarowym przygotowanie się do jego stosowania. W 2017 r., kiedy musiały ponownie rozważyć, czy należy kontynuować stosowanie tych wyłączeń, niektóre z tych państw członkowskich uznały, że przewoźnicy autobusowi i autokarowi są gotowi do pełnego stosowania rozporządzenia i nie ma potrzeby dalszego stosowania tych wyłączeń. Niemniej jednak 10 państw członkowskich nadal korzysta z dwóch lub z jednego z tych wyłączeń.