KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 23.2.2017 COM(2016) 759 final/2 2016/0375(COD) CORRIGENDUM

This document corrects document COM (2016) 759 final of 30.11.2016

Concerns all language versions.

The text shall read as follows: Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie zarządzania unią energetyczną,



zmieniające dyrektywę 94/22/WE, dyrektywę 98/70/WE, dyrektywę 2009/31/WE, rozporządzenie (WE) nr 663/2009, rozporządzenie (WE) nr 715/2009, dyrektywę 2009/73/WE, dyrektywę Rady 2009/119/WE, dyrektywę 2010/31/UE,

dyrektywę 2012/27/UE, dyrektywę 2013/30/UE i dyrektywę Rady (UE) 2015/652 oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SWD(2016) 394 final}

{SWD(2016) 395 final}

{SWD(2016) 396 final}

{SWD(2016) 397 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Stabilną unię energetyczną opartą na ambitnej polityce przeciwdziałania zmianie klimatu i gruntownej transformacji naszego systemu energetycznego można osiągnąć jedynie poprzez połączenie skoordynowanych działań, ustawodawczych i nieustawodawczych, na poziomie unijnym i krajowym. W związku z tym do realizacji unii energetycznej potrzebny jest solidny system zarządzania, zapewniający spójność, komplementarność i odpowiedni poziom ambicji polityk i środków na różnych szczeblach. Głównym celem niniejszej inicjatywy jest określenie niezbędnych podstaw prawnych tego procesu w dążeniu do urzeczywistnienia unii energetycznej. Aby system zarządzania był skuteczny, konieczne będzie uzupełnienie go środkami i działaniami o charakterze nieustawodawczym. Komisja jest silnie zaangażowana w lepsze stanowienie prawa, dlatego wniosek ustawodawczy będzie prowadził do znacznego zmniejszenia obciążenia administracyjnego państw członkowskich, Komisji i innych instytucji UE. Obecne wymogi dotyczące planowania i sprawozdawczości (zarówno wobec Komisji, jak i państw członkowskich) w dziedzinie energii i klimatu zapewniają korzyści w formie szczegółowych informacji dotyczących poszczególnych obszarów polityki oraz w formie wsparcia dla wdrażania przepisów sektorowych. Są one jednak zawarte w różnych oddzielnych przepisach przyjętych w różnych momentach w czasie, co doprowadziło do pewnej nadmiarowości, niespójności i powielania działań oraz braku integracji w obszarach energii i klimatu. Ponadto niektóre obecne wymogi zostały określone z myślą o osiągnięciu celów na rok 2020 i nie odpowiadają celom ram polityki energetyczno-klimatycznej do 2030 r., ani też nie są zsynchronizowane z obowiązkami w zakresie planowania i sprawozdawczości określonymi w porozumieniu paryskim. Niniejszy wniosek połączy ze sobą obowiązki w zakresie planowania i sprawozdawczości rozproszone obecnie w ważnych przepisach prawnych UE z zakresu energii, klimatu i innych obszarów polityki UE powiązanych z unią energetyczną, a tym samym znacznie uprości te obowiązki. Skutkiem będzie ograniczenie, ujednolicenie i zaktualizowanie wymogów oraz usunięcie powielanych obowiązków. Łącznie wniosek przewiduje włączenie, uproszczenie lub usunięcie ponad 50 obecnych szczegółowych obowiązków z zakresu planowania, sprawozdawczości i monitorowania w przepisach z dziedziny energii i klimatu (włączenie 31 obowiązków i usunięcie 23 obowiązków). Uproszczenie politycznej procedury zarządzania między Komisją a państwami członkowskimi, w ścisłej współpracy z innymi instytucjami UE, będzie polegać na dostosowaniu częstotliwości i harmonogramu zobowiązań oraz na znacznej poprawie przejrzystości i współpracy, co przyniesie dodatkowe korzyści polegające na zmniejszeniu obciążeń administracyjnych. W konkluzjach z dnia 24 października 2014 r. Rada Europejska osiągnęła porozumienie w sprawie ram polityki energetyczno-klimatycznej do 2030 r. w oparciu o wniosek Komisji. W konkluzjach wymaga się opracowania rzetelnego i przejrzystego system zarządzania, bez zbędnych obciążeń administracyjnych, który miałby pomóc UE w osiągnięciu zakładanych celów polityki energetycznej, przy zapewnieniu państwom członkowskim niezbędnej elastyczności i przy pełnym poszanowaniu ich swobody w określaniu własnego koszyka energetycznego. Podkreślono, że taki system zarządzania powinien opierać się na istniejących elementach, takich jak krajowe programy w zakresie klimatu, krajowe plany dotyczące energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej, jak również na potrzebie uproszczenia i połączenia oddzielnych aspektów dotyczących planowania i sprawozdawczości. W strategii unii energetycznej z dnia 25 lutego 2015 r. poszerzono zakres zarządzania – poza ramy klimatyczno-energetyczne do 2030 roku – w odniesieniu do wszystkich pięciu wymiarów unii energetycznej (bezpieczeństwo energetyczne, solidarność i zaufanie; wewnętrzny rynek energii; ograniczenie popytu; obniżenie emisyjności wraz z energią ze źródeł odnawialnych; oraz badania naukowe, innowacje i konkurencyjność). W sprawozdaniu na temat stanu unii energetycznej z dnia 18 listopada 2015 r. oraz w załączonych do niego wytycznych Komisji dla państw członkowskich dotyczących planów krajowych w zakresie energii i klimatu przedstawiono dalsze informacje szczegółowe i podkreślono, że system zarządzania powinien mieć umocowanie prawne. W konkluzjach Rady ds. Energii z dnia 26 listopada 2015 r. uznano, że system zarządzania będzie podstawowym narzędziem efektywnej i skutecznej budowy unii energetycznej. Równocześnie trwają regularne dyskusje między Komisją a państwami członkowskimi na forum technicznej grupy roboczej ds. planów krajowych w zakresie energii i klimatu. Parlament Europejski w swojej rezolucji „W kierunku europejskiej unii energetycznej” z dnia 15 grudnia 2015 r. wezwał do tego, aby system zarządzania unią energetyczną był ambitny, wiarygodny, przejrzysty, demokratyczny i zakładał pełne zaangażowanie Parlamentu Europejskiego oraz zapewniał osiągnięcie wyznaczonych na rok 2030 celów klimatyczno-energetycznych. Na takiej podstawie celem niniejszego wniosku jest stworzenie ram regulacyjnych zarządzania unią energetyczną w ramach dwóch głównych filarów. Po pierwsze uproszczenie i integracja obecnych obowiązków w zakresie planowania, sprawozdawczości i monitorowania w dziedzinie energii i klimatu w celu lepszego odzwierciedlenia zasad lepszego stanowienia prawa. Po drugie określenie solidnej procedury politycznej między państwami członkowskimi a Komisją, w ścisłej współpracy z innymi instytucjami UE, w celu realizacji założeń unii energetycznej, a zwłaszcza jej celów na 2030 r. w zakresie energii i klimatu. W dniu 5 października 2016 r. Unia Europejska ratyfikowała porozumienie paryskie, które weszło w życie w dniu 4 listopada 2016 r. Proponowane rozporządzenie przyczyni się do wdrożenia porozumienia paryskiego i jego cyklu przeglądów co 5 lat oraz zapewni harmonijne uwzględnienie w zarządzaniu unią energetyczną wymogów w zakresie monitorowania, raportowania i weryfikacji na mocy UNFCCC i porozumienia paryskiego. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Na podstawie oceny adekwatności przepisów z zakresu energii oraz odpowiednich przepisów z zakresu przeciwdziałania zmianie klimatu w proponowanym rozporządzeniu pozostawia się w mocy, uchyla lub zmienia obowiązki państw członkowskich w zakresie planowania i sprawozdawczości oraz obowiązki Komisji w zakresie monitorowania, które obecnie można znaleźć w przepisach sektorowych. Wniosek został przygotowany przez Komisję równolegle z przeglądem dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej, dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii oraz różnych przepisów zawartych w inicjatywie dotyczącej struktury rynku w celu zapewnienia pełnej spójności między tymi inicjatywami. Zapewniono również spójność z innymi aktami prawnymi UE w dziedzinach energii i klimatu. Ponadto we wniosku w pełni uwzględniono rozporządzenie w sprawie mechanizmu monitorowania klimatu (rozporządzenie MMR), aby zapewnić integrację obszarów energii i klimatu. W niniejszym wniosku zasadniczo przewiduje się kontynuację obecnych przepisów w zakresie planowania, sprawozdawczości i monitorowania zawartych w rozporządzeniu MMR, które stanowi wynik wcześniejszych uproszczeń w obszarze polityki przeciwdziałania zmianie klimatu. W niniejszym wniosku harmonizuje się jednak obecne przepisy rozporządzenia MMR z przepisami w dziedzinie energii, aktualizuje się je również, tak aby odpowiadały potrzebom monitorowania i wdrożenia rozporządzeń o wspólnym wysiłku redukcyjnym oraz o użytkowaniu gruntów, zmianie użytkowania gruntów i leśnictwie (LULUCF), jak również zobowiązaniom Unii w ramach porozumienia paryskiego. Jako że wniosek obejmuje szereg dziedzin, postanowiono nie proponować zmiany rozporządzenia MMR w formie przekształcenia. Niemniej Komisja przywiązuje dużą wagę do utrzymania w mocy wszystkich przepisów MMR, których zmiany nie zaproponowano w niniejszym wniosku. •Spójność z innymi politykami Unii Inicjatywa jest również powiązana z innymi obszarami polityki, takimi jak transport, środowisko, przemysł, gospodarka, badania naukowe i konkurencja. Należy jednak zauważyć, że inicjatywa – w zakresie, w jakim dotyczy uproszczenia i uwzględnienia w jednym dokumencie aspektów planowania i sprawozdawczości – choć skupia się na obszarach energii i klimatu, zawiera również szczegółowe aspekty sprawozdawczości i planowania z innych dziedzin. Jest to niezbędne, aby procedura była wykonalna i uwzględniała w szczególności główne założenia unii energetycznej. Zalecenia Komisji kierowane do państw członkowskich, określone w proponowanym rozporządzeniu, uzupełniają zalecenia wydawane w ramach europejskiego semestru i są z nimi spójne; europejski semestr skupia się bowiem na kwestiach reform makroekonomicznych i strukturalnych (rzadko dotyczących energii i klimatu), a niniejszy system zarządzania odnosi się do konkretnych zagadnień polityki w zakresie energii i przeciwdziałania zmianie klimatu. Jeżeli kwestie polityczne dotyczące energii i klimatu mają znaczenie dla reform makroekonomicznych bądź strukturalnych, powinny one nadal stanowić część europejskiego semestru.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawą prawną wszystkich przepisów rozporządzenia są art. 191, 192 i 194 TFUE. Proponowane rozporządzenie służy realizacji słusznego celu w ramach tych artykułów. Do przyjęcia środków zgodnie z art. 192 ust. 1 TFUE i art. 194 ust. 2 TFUE stosuje się zasadniczo zwykłą procedurę ustawodawczą. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Konieczność poszanowania zasady pomocniczości jest jednym z podstawowych założeń proponowanego systemu zarządzania opierającego się na podejściu, zgodnie z którym same państwa członkowskie powinny opracować swoje plany krajowe oraz określić w nich odpowiednie założenia i środki. Konieczność podjęcia działań przez UE Kilka elementów strategii unii energetycznej odnosi się do celów ustalonych na poziomie UE, zatem konieczne jest podjęcie działań na tym poziomie, aby zapewnić realizację tych celów, jak również spójność polityki energetyczno-klimatycznej w UE i w jej państwach członkowskich, przy równoczesnym zagwarantowaniu państwom członkowskim elastyczności. Ponadto większość wyzwań energetycznych stojących przed Unią wymaga podjęcia skoordynowanych działań krajowych. To samo odnosi się do problemu zmiany klimatu, który z natury ma charakter ponadgraniczny i którego nie da się rozwiązać na szczeblu lokalnym, krajowym, ani nawet na poziomie UE. Ponadto ze względu na transgraniczne aspekty każdego z wymiarów unii energetycznej konieczne jest działanie na szczeblu UE wspierające ściślejszą współpracę między państwami członkowskimi. Żadnego z wymiarów unii energetycznej nie można skutecznie wdrożyć bez odpowiedniego systemu zarządzania na poziomie UE z udziałem państw członkowskich i Komisji, który będzie wspierał współpracę regionalną w polityce energetycznej i klimatycznej. Działanie na poziomie UE jest również niezbędne do zapewnienia gotowości UE do pełnego uczestnictwa w procesach przeglądu przewidzianych w porozumieniu paryskim. Ponadto działanie na szczeblu UE jest niezbędne do uproszczenia obecnych obowiązków w zakresie planowania, sprawozdawczości i monitorowania, ponieważ obowiązki te są określone w przepisach UE – można je zmienić lub uchylić wyłącznie poprzez wniosek ustawodawczy na poziomie UE. Wartość dodana UE Stworzenie solidnego systemu zarządzania unią energetyczną pomoże zagwarantować zbiorczą realizację uzgodnionych przez UE i państwa członkowskie założeń unii energetycznej, w tym celów na rok 2030 w zakresie energii i klimatu; pomoże również znaleźć skoordynowane i wspólne rozwiązania wspólnych wyzwań w sposób skuteczny i niewiążący się z wysokimi kosztami. Jest to niezbędne ze względu na duże potrzeby inwestycyjne w sektorze energetycznym w najbliższych dziesięcioleciach. Państwa członkowskie skorzystają z usprawnionych i uproszczonych ram planowania i sprawozdawczości w prowadzeniu swojej polityki w zakresie energii i klimatu. Skuteczniejsze i bardziej spójne procedury administracyjne zarówno dla organów krajowych, jak i pomiędzy państwami członkowskimi, umożliwią bardziej skuteczne opracowywanie i wdrażanie polityki w zakresie energii i klimatu. Sektor prywatny będzie korzystał z bardziej przejrzystych krajowych ram prawnych, stanowiących podstawę dla decyzji inwestycyjnych w dziedzinach energii i klimatu; obywatele z kolei będą mogli korzystać z lepszych informacji na temat wdrożenia unii energetycznej i związanych z nią polityk. •Proporcjonalność Wniosek dotyczący systemu zarządzania mający umocowanie prawne (w odróżnieniu od podejścia nieustawodawczego) jest niezbędnym warunkiem do tego, aby wszystkie państwa członkowskie uczestniczyły w procesie i realizowały wspólne założenia i cele w porównywalny sposób, aby poprawić stabilność regulacyjną i poczucie pewności u inwestorów oraz aby zapewnić wspólne monitorowanie pomiędzy państwami członkowskimi a Unią. Podejście do planowania krajowego i sprawozdawczości opiera się na kontroli sprawności (zob. poniżej), której głównym celem jest ocena proporcjonalności obecnego podejścia i odpowiednio poprawa przestrzegania zasady proporcjonalności. Podejście do metody iteracyjnej z udziałem państw członkowskich i Komisji opiera się na zaleceniach Komisji, a nie np. na decyzjach Komisji, co ma zapewnić proporcjonalność i pełne poszanowanie praw państw członkowskich na mocy art. 194 TFUE. •Wybór instrumentu Konieczne jest rozporządzenie, a nie dyrektywa, aby zapewnić bezpośrednie stosowanie przepisów i zapewnić w ten sposób porównywalność planów i sprawozdań krajowych w zakresie energii i klimatu. Kolejną zaletą bezpośredniego stosowania przepisów jest możliwość stworzenia planów z wyprzedzeniem czasowym przed 2021 r. Ponadto wiele przepisów rozporządzenia nie jest skierowanych do państw członkowskich i w związku z tym nie może być wdrożonych poprzez transpozycję do prawa krajowego (np. obowiązki Komisji, procedury dotyczące zaleceń Komisji, Europejska Agencja Środowiska (EEA) itp.).

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Zapewnianie sprawności regulacyjnej i uproszczenie jest jednym z najważniejszych celów proponowanego rozporządzenia. Zgodnie ze zobowiązaniem Komisji do lepszego stanowienia prawa wniosek został przygotowany w sposób kompleksowy, w oparciu o zasadę przejrzystości i przy stałym zaangażowaniu zainteresowanych stron. Z kontroli sprawności (REFIT) dotyczącej proponowanego rozporządzenia wynika, że nowe podejście może oznaczać znaczne ograniczenie obciążeń administracyjnych dla państw członkowskich i dla Komisji, przy czym skutki takie można oszacować tylko częściowo w związku z ograniczoną dostępnością wiarygodnych danych. Jednocześnie nowe podejście ma przynieść szereg korzyści, przyczyniając się do znacznej poprawy spójności i skuteczności. Wniosek nie przewiduje żadnych zwolnień w odniesieniu do mikroprzedsiębiorstw, ani nie obejmuje szczególnego podejścia do MŚP, ponieważ podmioty te nie są dotknięte skutkami inicjatywy. Proponowane rozporządzenie zwiększa rolę sprawozdawczości elektronicznej, co ma przyczynić się do dalszego zmniejszenia obciążeń administracyjnych. •Ocena skutków Ocenę skutków towarzyszącą niniejszemu wnioskowi przygotowano i opracowano zgodnie z mającymi zastosowanie wytycznymi lepszego stanowienia prawa, a Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała pozytywną opinię. Ulepszenia zalecone przez Radę zostały uwzględnione w ostatecznej wersji. Jeśli chodzi o warianty strategiczne dotyczące optymalizacji obowiązków w zakresie planowania, sprawozdawczości i monitorowania, oceniane warianty obejmowały rozwiązania od „miękkich” (nielegislacyjnych) wytycznych dla państw członkowskich do różnych podejść prawnych zakładających uproszczenie i integrację obecnych obowiązków. Oceniono również różne warianty strategiczne m.in. w odniesieniu do: aktualizacji i okresowości krajowych planów i sprawozdań oraz monitorowania przez Komisję; metody iteracyjnej z udziałem państw członkowskich i Komisji, wraz z zaleceniami dla państw członkowskich; ewentualnych interwencji polegających na zmianie polityki, w przypadku gdyby zbiorcze działania państw członkowskich nie były wystarczające do osiągnięcia celów uzgodnionych na poziomie UE; roli konsultacji regionalnych w opracowywaniu planów krajowych. W ramach oceny skutków stwierdzono, że preferowanym wariantem jest nowy, jednolity akt prawny w pełni uwzględniający rozporządzenie w sprawie mechanizmu monitorowania (MMR). Podkreślono konieczność dopuszczenia formalnych aktualizacji planów krajowych oraz dwuletnich sprawozdań z postępów państw członkowskich i sprawozdań monitorujących przygotowywanych przez Komisję (w tym rocznych sprawozdań dotyczących konkretnych obszarów polityki). Stwierdzono również, że metoda iteracyjna z udziałem Komisji powinna obejmować zarówno opracowanie (ambicje), jak i wdrożenie (realizację) planów krajowych, oraz że niezbędne będą zalecenia wydawane przez Komisję w sprawie planów krajowych oraz sprawozdań z postępów. Ponadto zaproponowano obowiązkowość konsultacji regionalnych prowadzonych przez państwa członkowskie na etapie projektu i ostatecznej wersji planu krajowego; ma to być niezbędny element zapewnienia odpowiedniej koordynacji krajowych procesów planowania i polityki w kontekście unii energetycznej. Powyższe połączenie preferowanych wariantów strategicznych powinno mieć najlepsze skutki, jeśli chodzi o zmniejszenie obciążeń administracyjnych, oraz zapewniać państwom członkowskim elastyczność przy jednoczesnym zagwarantowaniu systemu zarządzania, który będzie wystarczająco silny na potrzeby realizacji założeń unii energetycznej. Streszczenie oceny skutków: SWD(2016)395 Pozytywna opinia Rady ds. Kontroli Regulacyjnej: SEC(2016)494 •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa Przygotowując proponowane rozporządzenie, przeprowadzono kontrolę sprawności obowiązków w zakresie planowania, sprawozdawczości i monitorowania w przepisach UE dotyczących energii (REFIT). W ramach kontroli sprawności oceniono powiązania między obowiązkami w zakresie planowania, sprawozdawczości i monitorowania w dorobku prawnym UE w dziedzinie energii a obowiązkami wynikającymi z najważniejszych przepisów UE z zakresu przeciwdziałania zmianie klimatu. Z kontroli sprawności wynika ogólny wniosek, że istniejący system planowania, sprawozdawczości i monitorowania zawarty w przepisach prawnych UE w dziedzinie energii przynosi wprawdzie dobre wyniki, jednakże są możliwości znacznych udoskonaleń, jak również wzmocnienia powiązań z przepisami UE z dziedziny klimatu, co wyraźnie poprawiłoby obecny wskaźnik korzyści do kosztów. Z kontroli sprawności wyraźnie wynika, że konieczna jest systematyczna integracja planowania i sprawozdawczości w państwach członkowskich oraz monitorowania przez Komisję, aby zapewnić spójność i umożliwić państwom członkowskim i Komisji pełne wykorzystanie synergii oraz aby zapewnić spójność różnych aspektów planowania i sprawozdawczości, a także przygotować system do nowych ogólnych ram unii energetycznej wraz z celami ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030. W proponowanym rozporządzeniu zastosowano zalecenia wynikające z kontroli sprawności, z wyjątkiem kilku przypadków, w których nie było to możliwe, zwłaszcza ze względu na fakt, że częstotliwość nie pokrywała się z systemem przewidzianym w rozporządzeniu lub dany obowiązek okazał się zbyt techniczny. •Konsultacje z zainteresowanymi stronami W dniu 11 stycznia 2016 r. rozpoczęto konsultacje społeczne w celu zebrania poglądów i opinii zainteresowanych stron i obywateli. Konsultacje trwały 12 tygodni i zakończyły się w dniu 22 kwietnia 2016 r. W ankiecie internetowej otrzymano łącznie 103 odpowiedzi, przy czym dodatkowe uwagi otrzymano pocztą elektroniczną; 15 odpowiedzi pochodziło od państw członkowskich. Odpowiedzi udzielone w ramach konsultacji społecznych zostały uwzględnione w sporządzonej przez Komisję ocenie oraz kontroli sprawności istniejących obowiązków w zakresie planowania i sprawozdawczości, jak również w ocenie skutków dotyczącej proponowanego rozporządzenia. Znaczna większość respondentów uznała znaczenie istniejących obowiązków w zakresie planowania i sprawozdawczości, jak również zgodziła się co do potrzeby ich uprawnienia, dostosowania i integracji, aby uniknąć luk, powielania działań i niespójności oraz aby skupić się na uproszczeniu obowiązków w zakresie planowania ściślej związanych z celami ram na 2030 r. Wielu zainteresowanych wskazało na konieczność lepszej integracji obecnych planów krajowych w tych dziedzinach, podkreślając jednocześnie konieczność uproszczenia i ograniczenia obowiązków w zakresie planowania.

Zdecydowana większość respondentów uznała, że preferowanym wariantem jest jeden akt ustawodawczy umożliwiający uproszczenie obowiązków w zakresie planowania i sprawozdawczości w dziedzinie energii i klimatu po roku 2020. Stanowiska państw członkowskich były bardziej podzielone, jeśli chodzi o warianty ustawodawcze i nieustawodawcze. Większość respondentów uznała, że plany krajowe powinny odzwierciedlać wszystkie pięć wymiarów unii energetycznej, powinny być sporządzane na podstawie szczegółowego wzoru (co potwierdziły również państwa członkowskie w ramach technicznej grupy roboczej) oraz powinny kłaść wyraźny nacisk na obszary o wymiernych celach dla UE. Niewielka liczba respondentów – w tym niektóre państwa członkowskie – opowiedziała się za krótkoterminowymi krajowymi planami strategicznymi. Wiele zainteresowanych podmiotów, w tym większość państw członkowskich, nalegało na konieczność uniknięcia nowych obciążeń administracyjnych lub dodatkowych kosztów. Jeśli chodzi o procedurę finalizacji i przeglądu planów, wielu respondentów opowiedziało się za przejrzystym i partycypacyjnym procesem planowania, sprzyjającym akceptacji społecznej i budowaniu zaufania wśród inwestorów. Respondenci powszechnie zgodzili się również co do tego, że nowy system zarządzania powinien ułatwiać koordynację krajowych polityk energetycznych i sprzyjać rozwojowi współpracy regionalnej, a Komisja powinna odgrywać w tym procesie istotną rolę. Obszerniejsze podsumowanie konsultacji społecznych zawarto w ocenie skutków. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej W ramach kontroli sprawności i oceny skutków proponowanego rozporządzenia przeprowadzono dwa badania wykonane w imieniu Komisji przez Trinomics i AMEC Foster Wheeler w pierwszej połowie 2016 r. W określaniu zakresu i podejścia do planów krajowych w proponowanym rozporządzeniu oraz jego załączniku 1 (wzór planów krajowych) korzystano z prac przeprowadzonych przez techniczną grupę roboczą ds. planów krajowych w zakresie energii i klimatu, której przewodniczyła Komisja, z udziałem przedstawicieli wszystkich państw członkowskich. Jako dodatkowe źródło wiedzy uzupełniające analizę wykorzystano wiedzę specjalistyczną uzyskaną od zainteresowanych podmiotów w ramach konsultacji społecznych. •Prawa podstawowe Ponieważ proponowane działania dotyczą przede wszystkim państw członkowskich jako podmiotów instytucjonalnych, wniosek jest zgodny z Kartą praw podstawowych. 4. WPŁYW NA BUDŻET Główne cele niniejszego wniosku to uproszczenie obowiązków w zakresie planowania, sprawozdawczości i monitorowania oraz utworzenie mechanizmu zarządzania. Państwa członkowskie będą musiały przedkładać Komisji zintegrowane plany i sprawozdania w regularnych odstępach czasu. Na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie Komisja powinna opracować niezbędne sprawozdania monitorujące. Urzędnicy, pracownicy zatrudnieni na czas określony i personel zewnętrzny pracujący w obszarach polityki energii i klimatu zostaną przydzieleni do wykonywania zadań Komisji w ramach istniejącej ogólnej perspektywy zasobów ludzkich Komisji. Jeżeli chodzi o EEA, wnioskuje się o stopniowe przydzielenie dodatkowych pracowników kontraktowych (do 3 w 2020 r.) ponad obecny program zasobów ludzkich w EEA. Koszty wynikające z wdrożenia proponowanego rozporządzenia przez DG ENER i DG CLIMA, wyszczególnione w załączonej ocenie skutków finansowych regulacji, zostaną w pełni pokryte z już zaprogramowanych środków finansowych przeznaczonych na odpowiednie pozycje budżetowe do 2020 r. Jeśli chodzi o środki finansowe potrzebne EEA, będą to środki dodatkowe w porównaniu z obecnym programowaniem finansowym. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Sprawozdawczość i oceny Komisji i państw członkowskich określone w niniejszym rozporządzeniu będą stanowić gwarancję monitorowania wdrażania rozporządzenia. Rozporządzenie będzie podlegać formalnemu przeglądowi w 2026 r. W przeglądzie będzie należało wziąć pod uwagę wyniki globalnej oceny porozumienia paryskiego. •Dokumenty wyjaśniające (w przypadku dyrektyw) Nie dotyczy.

•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku W rozdziale 1 proponowanego rozporządzenia określa się jego zakres, przedmiot oraz definicje zastosowanych terminów. W rozdziale 2 proponowanego rozporządzenia określa się obowiązek państw członkowskich polegający na opracowaniu do dnia 1 stycznia 2019 r. krajowego zintegrowanego planu w zakresie energii i klimatu na okres 2021–2030 oraz na kolejne okresy dziesięcioletnie. W załączniku I zawarto wiążący wzór planów, określający szczegółowe elementy dotyczące np. polityk, środków i podstawy analitycznej. W rozdziale tym określono również iteracyjny proces konsultacji z udziałem Komisji i państw członkowskich poprzedzający finalizację planu i oparty na projekcie planu krajowego, który ma zostać przekazany Komisji do dnia 1 stycznia 2018 r., a następnie co dziesięć lat dla każdego kolejnego okresu dziesięcioletniego. W ramach tego procesu Komisja będzie mogła formułować zalecenia dotyczące poziomu ambicji założeń, celów i wkładów, jak również konkretnych polityk i środków uwzględnionych w planie. Inne państwa członkowskie również będą mogły wypowiedzieć się na temat projektu planu w ramach konsultacji regionalnych. Plany muszą zostać zaktualizowane do dnia 1 stycznia 2024 r. (z zachowaniem perspektywy 2030 r.). W rozdziale 3 określono obowiązek państw członkowskich polegający na przygotowaniu i zgłoszeniu Komisji długoterminowych strategii niskoemisyjności w perspektywie 50 lat, które są kluczowym czynnikiem sprzyjającym transformacji gospodarczej, zatrudnieniu, wzrostowi i osiągnięciu szerszych celów zrównoważonego rozwoju, a także sposobem na sprawiedliwe i efektywne kosztowo dążenie do długoterminowego celu określonego w porozumieniu paryskim. W rozdziale 4 proponowanego rozporządzenia określono obowiązek państw członkowskich polegający na przedstawianiu dwuletnich sprawozdań okresowych na temat realizacji planów, począwszy od 2021 r., dotyczących pięciu wymiarów unii energetycznej i umożliwiających śledzenie postępów. W sprawozdaniach okresowych państwa członkowskie muszą również co dwa lata przedstawiać sprawozdania na temat swoich krajowych planów i strategii przystosowania się do zmiany klimatu, co stanowi dostosowanie do harmonogramu porozumienia paryskiego. W tym rozdziale określono również sprawozdania, które muszą być sporządzane co roku, np. w celu wypełnienia międzynarodowych zobowiązań Unii i jej państw członkowskich oraz aby zapewnić niezbędną podstawę oceny zgodności z rozporządzeniem [UP: nr aktu XXX w sprawie rocznych wiążących ograniczeń emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie w latach 2021–2030 na rzecz stabilnej unii energetycznej i w celu wywiązania się ze zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego, oraz zmieniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 525/2013 w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji mających znaczenie dla zmiany klimatu] oraz z rozporządzeniem [UP: nr aktu XXX w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych pochodzących z działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji mających znaczenie dla zmiany klimatu]. Sprawozdania te dotyczą np. wykazów gazów cieplarnianych i wsparcia dla krajów rozwijających się; umożliwiają one Unii i jej państwom członkowskim wykazanie postępów w realizacji zobowiązań wynikających z UNFCCC i porozumienia paryskiego. Przewiduje się także przejrzystość w zakresie wykorzystywania dochodów ze sprzedaży aukcji uprawnień do emisji na podstawie dyrektywy ustanawiającej system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (dyrektywa ETS). W tym rozdziale przewiduje się również niezbędne elementy tych sprawozdań dla wszystkich pięciu wymiarów oraz ustanawia się platformę e-sprawozdawczości, która powinna opierać się na istniejących procedurach, bazach danych i e-narzędziach sprawozdawczości oraz korzystać z tych procedur, baz i narzędzi, takich jak te udostępniane przez EEA, Eurostat (ESTAT) i Wspólne Centrum Badawcze (JRC). W rozdziale piątym proponowanego rozporządzenia określono niezbędne zadania Komisji w zakresie monitorowania i oceny w celu śledzenia postępów państw członkowskich w realizacji celów określonych w planie krajowym. Określono również procedurę wprowadzania przez Komisję środków, które zapewnią zbiorcze osiągnięcie założeń unii energetycznej, oraz formułowania zaleceń dotyczących wdrożenia planów w dążeniu do osiągnięcia ustalonych już wcześniej celów. Przewidziano, że zalecenia Komisji będą oparte na sprawozdaniach okresowych i postanowiono, że Komisja podejmie działania na poziomie UE lub zwróci się o środki do państw członkowskich, jeżeli z oceny postępów wynikać będzie, że cele UE na 2030 r. w zakresie energii i klimatu nie zostaną osiągnięte (tj. poprzez zmniejszenie różnic między potencjalną ambicją a faktycznymi osiągnięciami lub poprzez zniwelowanie tych różnic). Określono również podejście do corocznego sprawozdania Komisji na temat stanu unii energetycznej. W rozdziale 6 proponowanego rozporządzenia określono wymogi dotyczące krajowych i unijnych systemów wykazów emisji gazów cieplarnianych, polityk, środków oraz prognoz. Utworzenie takich systemów jest wymagane na szczeblu międzynarodowym. Będą one także wsparciem we wdrażaniu planów krajowych w odniesieniu do wymiaru niskoemisyjności. Rozdział ten zawiera również podstawę prawną dla utworzenia rejestrów unijnych i krajowych w celu rozliczenia ustalonych na szczeblu krajowym wkładów oraz umożliwia wykorzystanie przenoszonych międzynarodowo działań w zakresie łagodzenia klimatu, na podstawie art. 4 ust. 13 i art. 6 porozumienia paryskiego. Rozdział 7 proponowanego rozporządzenia określa mechanizmy i zasady współpracy i wsparcia między państwami członkowskimi a Unią. Określa on także rolę EEA, która ma w stosownych przypadkach wspierać Komisję w obowiązkach monitorowania i sprawozdawczości wynikających z niniejszego rozporządzenia. Rozdział 8 proponowanego rozporządzenia określa przepisy niezbędne do przekazania Komisji określonych uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych w ściśle zdefiniowanych sytuacjach. W rozdziale 9 proponowanego rozporządzenia ustanowiono Komitet ds. Unii Energetycznej (komitet w zakresie procedury sprawdzającej w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011) oraz określono przepisy dotyczące przeglądu rozporządzenia w 2026 r. oraz uchylenia i zmiany innych aktów prawnych UE w celu zapewnienia spójności, jak również określono środki przejściowe i wejście w życie. 2016/0375 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie zarządzania unią energetyczną,



zmieniające dyrektywę 94/22/WE, dyrektywę 98/70/WE, dyrektywę 2009/31/WE, rozporządzenie (WE) nr 663/2009, rozporządzenie (WE) nr 715/2009, dyrektywę 2009/73/WE, dyrektywę Rady 2009/119/WE, dyrektywę 2010/31/UE,

dyrektywę 2012/27/UE, dyrektywę 2013/30/UE i dyrektywę Rady (UE) 2015/652 oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 i art. 194 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, [uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,] [uwzględniając opinię Komitetu Regionów,] stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Niniejsze rozporządzenie określa niezbędne podstawy prawne rzetelnego i przejrzystego zarządzania, zapewniającego osiągnięcie założeń i celów unii energetycznej poprzez komplementarne, spójne i ambitne działania Unii i jej państw członkowskich, przy jednoczesnym poszanowaniu unijnych zasad lepszych uregulowań prawnych. (2)Europejska unia energetyczna powinna obejmować pięć najważniejszych wymiarów: bezpieczeństwo energetyczne; wewnętrzny rynek energii; efektywność energetyczna; obniżenie emisyjności; oraz badania naukowe, innowacje i konkurencyjność. (3)Celem stabilnej unii energetycznej realizującej ambitną politykę w zakresie klimatu jest zapewnienie unijnym konsumentom – gospodarstwom domowym i przedsiębiorstwom – bezpiecznych, zrównoważonych, konkurencyjnych i niedrogich dostaw energii, co wymaga gruntownej transformacji europejskiego systemu energetycznego. Cel taki można osiągnąć jedynie poprzez skoordynowane działanie, obejmujące akty o charakterze ustawodawczym i nieustawodawczym na poziomie unijnym i krajowym. (4)Wniosek Komisji został opracowany i przyjęty równolegle z szeregiem inicjatyw sektorowych w zakresie polityki energetycznej, zwłaszcza dotyczących energii ze źródeł odnawialnych, efektywności energetycznej i struktury rynku. Inicjatywy te tworzą pakiet pod hasłami: „efektywność energetyczna przede wszystkim”, „Unia światowym liderem w odnawialnych źródłach energii” oraz „uczciwe traktowanie konsumentów energii”. (5)W dniu 24 października 2014 r. Rada Europejska uzgodniła ramy polityki energetyczno-klimatycznej Unii do 2030 r. oparte na czterech najważniejszych celach: co najmniej 40 % redukcji emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce, co najmniej 27 % poprawy w zakresie efektywności energetycznej z myślą o osiągnięciu poziomu 30 %, co najmniej 27 % udziału energii ze źródeł odnawialnych w energii zużywanej w Unii i co najmniej 15 % elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych. Stwierdzono, że cel w zakresie energii ze źródeł odnawialnych jest wiążący na poziomie Unii, a jego realizacja będzie polegać na wkładzie poszczególnych państw członkowskich, które będą wspólnie dążyć do osiągnięcia zbiorczego unijnego poziomu docelowego. (6)Wiążący cel osiągnięcia co najmniej 40 % redukcji emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce do 2030 r. (w porównaniu do 1990 r.) został formalnie zatwierdzony podczas posiedzenia Rady ds. Środowiska w dniu 6 marca 2015 r. jako zaplanowany, ustalony na szczeblu krajowym wkład UE i jej państw członkowskich do porozumienia paryskiego. Porozumienie paryskie zostało ratyfikowane przez Unię w dniu 5 października 2016 r. i weszło w życie w dniu 4 listopada 2016 r. Zastępuje ono wcześniejsze podejście w ramach protokołu z Kioto z 1997 r., które będzie obowiązywać jeszcze do 2020 roku. W związku z powyższym należy odpowiednio zaktualizować unijny system monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji i pochłaniania. (7)W dniu 24 października 2014 r. Rada Europejska postanowiła również, że należy opracować rzetelny i przejrzysty system zarządzania, bez zbędnych obciążeń administracyjnych, który miałby pomóc Unii w osiągnięciu zakładanych celów polityki energetycznej, przy zapewnieniu państwom członkowskim niezbędnej elastyczności i w pełnym poszanowaniu ich swobody w określaniu własnego koszyka energetycznego. Podkreślono, że taki system zarządzania powinien opierać się na istniejących elementach, takich jak krajowe programy w zakresie klimatu czy krajowe plany dotyczące energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej, jak również powinien uwzględniać potrzebę uproszczenia i połączenia oddzielnych aspektów dotyczących planowania i sprawozdawczości. Uzgodniono również, że należy poprawić pozycję i prawa konsumentów, przejrzystość i przewidywalność dla inwestorów, m.in. dzięki systematycznemu monitorowaniu głównych wskaźników przystępnego cenowo, bezpiecznego, konkurencyjnego, pewnego i zrównoważonego systemu energetycznego, jak również usprawnić koordynację krajowych polityk energetycznych i zacieśnić współpracę regionalną między państwami członkowskimi. (8)W strategii Komisji unii energetycznej z dnia 25 lutego 2015 r. stwierdzono potrzebę zintegrowanego zarządzania, dzięki któremu działania związane z energią na poziomie unijnym, regionalnym, krajowym i lokalnym będą łącznie przyczyniać się do realizacji celów unii energetycznej, poszerzając w ten sposób zakres zarządzania – poza ramy klimatyczno-energetyczne do 2030 roku – w odniesieniu do wszystkich pięciu wymiarów unii energetycznej. (9)W komunikacie na temat stanu unii energetycznej z dnia 18 listopada 2015 r. Komisja potwierdziła, że zintegrowane plany krajowe w zakresie energii i klimatu, uwzględniające wszystkie pięć wymiarów unii energetycznej, stanowią instrumenty niezbędne do bardziej strategicznego planowania polityki energetycznej i klimatycznej. Zawarte w komunikacie na temat stanu unii energetycznej wytyczne Komisji dla państw członkowskich dotyczące zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu stanowią podstawę dla państw członkowskich do rozpoczęcia opracowywania planów krajowych na lata 2021–2030 i określają główne filary w procesie zarządzania. W komunikacie na temat stanu unii energetycznej zapowiedziano również, że system zarządzania powinien mieć umocowanie prawne. (10)W konkluzjach Rady z dnia 26 listopada 2015 r. uznano, że system zarządzania unią energetyczną będzie podstawowym narzędziem efektywnej i skutecznej budowy unii energetycznej oraz realizacji jej celów. Podkreślono, że system zarządzania powinien opierać się na zasadach integracji strategicznego planowania i sprawozdawczości w zakresie realizacji polityki klimatyczno-energetycznej oraz na koordynacji pomiędzy podmiotami odpowiedzialnymi za politykę energetyczno-klimatyczną na poziomie unijnym, regionalnym i krajowym. Podkreślono również, że system zarządzania powinien gwarantować realizację celów dotyczących energii i klimatu na 2030 r. oraz że w jego ramach należy monitorować zbiorcze postępy Unii w realizacji założeń politycznych dla pięciu wymiarów unii energetycznej. (11)Parlament Europejski w swojej rezolucji „W kierunku europejskiej unii energetycznej” z dnia 15 grudnia 2015 r. wzywa do tego, aby ramy zarządzania unią energetyczną były ambitne, wiarygodne, przejrzyste, demokratyczne i zakładały pełne zaangażowanie Parlamentu Europejskiego oraz zapewniały osiągnięcie wyznaczonych na rok 2030 celów klimatyczno-energetycznych. (12)Głównym celem zarządzania unią energetyczną powinno być zatem umożliwienie osiągnięcia celów unii energetycznej, a w szczególności celów ram polityki energetyczno-klimatycznej do 2030 r. Niniejsze rozporządzenie jest zatem powiązane z sektorowymi przepisami wdrażającymi cele w zakresie energii i klimatu na rok 2030. O ile państwa członkowskie muszą mieć swobodę wyboru co do sposobu działania najlepiej odpowiadającego ich indywidualnym koszykom energetycznym i preferencjom, o tyle swoboda ta powinna pozostawać w zgodzie z dalszą integracją rynku, zwiększoną konkurencją, osiągnięciem celów w zakresie klimatu i energii oraz stopniowym przechodzeniem na gospodarkę niskoemisyjną.

(13)Przejście na gospodarkę niskoemisyjną wymaga zmian w zachowaniach inwestycyjnych oraz wprowadzenia zachęt we wszystkich obszarach polityki. Osiągnięcie redukcji emisji gazów cieplarnianych wymaga poprawy efektywności i większej innowacyjności w gospodarce europejskiej, a w szczególności powinno również przyczynić się do poprawy jakości powietrza. (14)Gazy cieplarniane i zanieczyszczenia powietrza pochodzą w dużej mierze z tych samych źródeł, polityka ograniczenia emisji gazów cieplarnianych może mieć zatem dodatkowe korzyści dla jakości powietrza, które mogą zrekompensować część lub całość krótkoterminowych kosztów zmniejszania emisji gazów cieplarnianych. Jako że dane zbierane na mocy dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady stanowią ważny wkład w sporządzanie wykazu gazów cieplarnianych oraz planów krajowych, należy podkreślić znaczenie gromadzenia i przekazywania spójnych danych między dyrektywą 2001/81/WE a wykazem gazów cieplarnianych. (15)Doświadczenie zdobyte dzięki wdrażaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 wskazuje na potrzebę synergii i spójności ze sprawozdawczością w ramach innych instrumentów prawnych, w szczególności dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2008 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 517/2014. Stosowanie spójnych danych na potrzeby sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych jest istotne dla zapewnienia jakości tej sprawozdawczości. (16)Komisja jest silnie zaangażowana w lepsze stanowienie prawa, zarządzanie unią energetyczną powinno zatem prowadzić do znacznego zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla państw członkowskich, Komisji i innych instytucji unijnych oraz powinno przyczynić się do zapewnienia spójności i adekwatności polityk i środków na poziomie unijnym i krajowym w zakresie przekształcenia systemu energetycznego zgodnie z celami gospodarki niskoemisyjnej. (17)Osiągnięcie celów unii energetycznej powinno nastąpić dzięki połączeniu inicjatyw Unii i spójnych strategii krajowych określonych w zintegrowanych planach krajowych w zakresie energii i klimatu. W sektorowych przepisach Unii w dziedzinach energii i klimatu określono wymogi dotyczące planowania, które są przydatnymi narzędziami wprowadzania zmian na poziomie krajowym. Wprowadzenie ich w różnych momentach w czasie doprowadziło jednak do powielania działań i niewystarczającego uwzględnienia synergii i interakcji między różnymi obszarami polityki. Należy zatem w miarę możliwości usprawnić i zintegrować obecne oddzielne systemy planowania, sprawozdawczości i monitorowania w dziedzinach energii i klimatu. (18)Zintegrowane plany krajowe w zakresie energii i klimatu powinny obejmować okresy dziesięcioletnie i zawierać przegląd obecnego systemu energetycznego i sytuacji politycznej. Należy w nich określić krajowe cele dla każdego z pięciu głównych wymiarów unii energetycznej oraz odpowiednie polityki i środki, które mają służyć realizacji tych celów, w oparciu o analizy. W planach krajowych obejmujących pierwszy okres 2021–2030 należy zwrócić szczególną uwagę na obowiązujące do 2030 r. cele dotyczące redukcji emisji gazów cieplarnianych, energii ze źródeł odnawialnych, efektywności energetycznej i elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych. Państwa członkowskie powinny dążyć do tego, aby krajowe plany były zgodne z celami zrównoważonego rozwoju i przyczyniały się do ich osiągnięcia. (19)Należy stworzyć obowiązkowy wzór planów krajowych, aby zapewnić odpowiedni poziom ich szczegółowości oraz ułatwić ich porównanie i agregowanie, zapewniając jednocześnie państwom członkowskim wystarczającą elastyczność w określaniu szczegółowych założeń planów krajowych odzwierciedlających preferencje i uwarunkowania krajowe. (20)Wdrożenie polityk i środków w dziedzinie energii i klimatu ma wpływ na środowisko. Państwa członkowskie powinny zatem zapewnić, aby społeczeństwo miało możliwość wczesnego i skutecznego udziału oraz konsultacji w przygotowaniach zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu, w stosownych przypadkach zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz konwencji Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ („UNECE”) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z dnia 25 czerwca 1998 r. („konwencja z Aarhus”). Państwa członkowskie powinny również zapewnić udział partnerów społecznych w przygotowaniu zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu. (21)Współpraca regionalna jest kluczem do zapewnienia skutecznej realizacji celów unii energetycznej. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość przedstawienia uwag do planów innych państw członkowskich przed ich sfinalizowaniem, aby uniknąć niespójności i potencjalnych negatywnych skutków dla innych państw członkowskich oraz aby zagwarantować zbiorczą realizację założonych celów. Współpraca regionalna w zakresie opracowywania i finalizacji planów krajowych oraz w późniejszym wdrożeniu planów krajowych powinna mieć zasadnicze znaczenie dla poprawy skuteczności i wydajności środków oraz dla wspierania integracji rynkowej i bezpieczeństwa energetycznego. (22)Plany krajowe powinny być stabilne, aby zapewnić przejrzystość i przewidywalność polityk i środków krajowych w celu zagwarantowania pewności inwestorom. Należy jednak przewidzieć aktualizacje planów krajowych jeden raz w każdym okresie dziesięcioletnim, tak aby państwa członkowskie mogły dostosowywać się do istotnych zmian okoliczności. W przypadku planów obejmujących lata 2021–2030 państwa członkowskie powinny mieć możliwość zaktualizowania planów do 1 stycznia 2024 r. Cele, założenia i wkłady powinny być modyfikowane tylko w celu odzwierciedlenia większych ambicji, zwłaszcza w odniesieniu do celów w zakresie energii i klimatu na 2030 r. W ramach aktualizacji państwa członkowskie powinny dołożyć starań w celu złagodzenia wszelkich negatywnych oddziaływań na środowisko, które będą wynikać ze zintegrowanej sprawozdawczości. (23)Stabilne, długoterminowe strategie niskoemisyjności są kluczowym czynnikiem transformacji gospodarczej, zatrudnienia, wzrostu i osiągnięcia szerszych celów w zakresie zrównoważonego rozwoju, a także sposobem na sprawiedliwą i efektywną kosztowo realizację długoterminowego celu określonego w porozumieniu paryskim. Ponadto strony porozumienia paryskiego zachęca się do przedstawienia do 2020 r. długoterminowych strategii rozwoju niskoemisyjnego, sięgających połowy bieżącego stulecia. (24)Podobnie jak w przypadku planowania, sektorowe przepisy unijne w dziedzinie energii i klimatu określają również wymogi w zakresie sprawozdawczości, które często były użytecznymi narzędziami we wprowadzaniu zmian na poziomie krajowym; wymogi te jednak zostały wprowadzone w różnych momentach w czasie, co doprowadziło do powielania działań i niewystarczającego uwzględnienia synergii i interakcji między różnymi obszarami polityki, takimi jak ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, energia ze źródeł odnawialnych, efektywność energetyczna i integracja rynku. Aby znaleźć odpowiednią równowagę między potrzebą zapewnienia odpowiedniego monitorowania realizacji planów krajowych a potrzebą ograniczenia obciążeń administracyjnych, państwa członkowskie powinny przygotowywać co dwa lata sprawozdania z postępów w realizacji planów oraz na temat innych zmian w systemie energetycznym. Niektóre sprawozdania, w szczególności w odniesieniu do wymogów sprawozdawczych wynikających z Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu („UNFCCC”) oraz z rozporządzeń unijnych, będą nadal konieczne co roku. (25)Zintegrowane sprawozdania okresowe państw członkowskich powinny zawierać elementy określone we wzorze planów krajowych. Wzór zintegrowanych sprawozdań okresowych powinien być określony szczegółowo w późniejszym akcie wykonawczym lub w aktach wykonawczych z uwagi na jego specjalistyczny charakter oraz fakt, iż pierwsze sprawozdania okresowe przewidziane są na rok 2021. Sprawozdania okresowe powinny być sporządzane w celu zapewnienia przejrzystości z punktu widzenia Unii, innych państw członkowskich i innych podmiotów działających na rynku, w tym konsumentów. Powinny one być wyczerpujące w odniesieniu do pięciu wymiarów unii energetycznej oraz w pierwszym okresie powinny równocześnie kłaść nacisk na obszary objęte celami ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030. (26)Unia i jej państwa członkowskie zobowiązane są na mocy UNFCCC do opracowania, regularnego aktualizowania, publikowania i zgłaszania konferencji stron krajowych danych statystycznych odnoszących się do antropogenicznych emisji wszystkich gazów cieplarnianych według ich źródeł oraz usuwania przez pochłaniacze, zgodnie z porównywalną metodologią uzgodnioną przez konferencję stron. Wykaz gazów cieplarnianych odgrywa ważną rolę w śledzeniu postępów wdrażania wymiaru niskoemisyjności oraz w ocenie zgodności z przepisami w dziedzinie klimatu, zwłaszcza z rozporządzeniem [UP: nr aktu XXX w sprawie rocznych wiążących ograniczeń emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie w latach 2021–2030 na rzecz stabilnej unii energetycznej i w celu wywiązania się ze zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego, oraz zmieniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji mających znaczenie dla zmiany klimatu] („rozporządzenie [ ] [ESR]”) oraz z rozporządzeniem [UP: nr aktu XXX w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych pochodzących z działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji mających znaczenie dla zmiany klimatu] („rozporządzenie [ ] [LULUCF]”). (27)Decyzja 1/CP.16 konferencji stron UNFCCC zawiera wymóg ustanowienia rozwiązań krajowych w celu szacowania antropogenicznych emisji wszystkich gazów cieplarnianych według ich źródeł i usuwania przez pochłaniacze. Niniejsze rozporządzenie powinno umożliwić ustanowienie takich rozwiązań krajowych. (28)Doświadczenie zdobyte przy wdrażaniu rozporządzenia (UE) nr 525/2013 dowiodło znaczenia przejrzystości, dokładności, spójności, kompletności i porównywalności informacji. Korzystając z tego doświadczenia, w niniejszym rozporządzeniu należy zapewnić, aby państwa członkowskie informowały o swoich politykach i środkach oraz prognozach, co powinno być głównym elementem sprawozdań okresowych. Informacje zawarte w tych sprawozdaniach powinny mieć zasadnicze znaczenie dla wykazania terminowej realizacji zobowiązań wynikających z rozporządzenia [ ] [ESR]. Utrzymanie i ciągła poprawa systemów na poziomie Unii i państw członkowskich w połączeniu z bardziej precyzyjnymi wytycznymi w zakresie sprawozdawczości powinny znacząco przyczynić się do ciągłego konsolidowania informacji niezbędnych do śledzenia postępów w realizacji wymiaru niskoemisyjności. (29)Niniejsze rozporządzenie powinno zapewniać zgłaszanie przez państwa członkowskie danych dotyczących przystosowania się do zmiany klimatu i udzielania krajom rozwijającym się wsparcia finansowego, technologicznego oraz w zakresie budowania zdolności, co ułatwia realizację unijnych zobowiązań w ramach UNFCCC i porozumienia paryskiego. Ponadto informacje dotyczące krajowych działań przystosowawczych i wsparcia są również istotne w kontekście zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu, zwłaszcza w odniesieniu do przystosowania się do niekorzystnych skutków zmiany klimatu związanych z bezpieczeństwem dostaw energii do Unii, takich jak dostępność wody chłodniczej w elektrowniach oraz dostępność biomasy do celów energetycznych, oraz w odniesieniu do informacji dotyczących wsparcia istotnych dla zewnętrznego wymiaru unii energetycznej. (30)W celu ograniczenia obciążeń administracyjnych dla państw członkowskich i Komisji, Komisja powinna utworzyć platformę sprawozdawczości online, aby ułatwić komunikację i wspierać współpracę. Powinno to zapewnić terminowe składanie sprawozdań oraz poprawić przejrzystość krajowych sprawozdań. Platforma e-sprawozdawczości powinna uzupełniać istniejące procedury, bazy danych i e-narzędzia sprawozdawczości, powinna opierać się na tych procedurach, bazach i narzędziach oraz korzystać z tych procedur, baz i narzędzi, takich jak te udostępniane przez Europejską Agencję Środowiska, Eurostat i Wspólne Centrum Badawcze; powinna również korzystać z doświadczeń nabytych w ramach unijnego systemu ekozarządzania i audytu. (31)Jeżeli chodzi o dane, które mają być przekazywane Komisji za pośrednictwem krajowych planów i sprawozdań, informacje od państw członkowskich nie powinny powielać danych i statystyk, które zostały już udostępnione przez Eurostat w kontekście rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 w sprawie statystyki europejskiej w takiej samej formie, jak przewidziano w ramach obowiązków w zakresie planowania i sprawozdawczości określonych w niniejszym rozporządzeniu i które są nadal dostępne w Eurostacie z tymi samymi wartościami. Jeżeli jest to możliwe i odpowiednie ze względu na terminy, dane i prognozy zawarte w planach krajowych w zakresie energii i klimatu powinny opierać się na danych Eurostatu i metodyce stosowanej do zgłaszania statystyk europejskich zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 223/2009 oraz powinny być spójne z tymi danymi i tą metodyką. (32)W perspektywie zbiorowej realizacji celów strategii unii energetycznej, Komisja będzie musiała oceniać plany krajowe oraz ich realizację na podstawie sprawozdań z postępów. W pierwszym okresie dziesięcioletnim dotyczy to w szczególności realizacji unijnych celów na rok 2030 w zakresie energii i klimatu oraz krajowych wkładów w osiągnięcie tych celów Ocena taka powinna być przeprowadzana co dwa lata, oraz raz do roku tylko w razie potrzeby, i powinna zostać włączona do sprawozdań Komisji na temat stanu unii energetycznej.

(33)Lotnictwo ma wpływ na klimat na świecie wskutek uwalniania CO2 (a także innych emisji, w tym emisji tlenków azotu) oraz mechanizmów, takich jak wspomaganie tworzenia się chmur pierzastych. W świetle szybko rozwijającej się wiedzy naukowej na temat tych skutków, w rozporządzeniu (UE) nr 525/2013 przewidziano już uaktualnioną ocenę skutków lotnictwa dla klimatu na świecie wynikających z emisji gazów innych niż CO2. Modele stosowane w tym względzie powinny być dostosowywane do postępu naukowego. W oparciu o swoją ocenę tego wpływu Komisja mogłaby rozważyć odpowiednie warianty polityki w celu rozwiązania problemu. (34)W celu zapewnienia spójności między krajowymi a unijnymi politykami i celami unii energetycznej, Komisja i państwa członkowskie powinny prowadzić regularny dialog. W stosownych przypadkach Komisja powinna kierować do państw członkowskich zalecenia dotyczące ambitności projektów planów krajowych, późniejszego wdrożenia polityk i środków zgłoszonych w planach krajowych oraz innych krajowych polityk i środków istotnych dla realizacji unii energetycznej. Państwa członkowskie powinny w najwyższym stopniu uwzględniać takie zalecenia oraz omówić ich wdrożenie w kolejnych sprawozdaniach okresowych. (35)Gdyby ambitność zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu lub ich aktualizacji okazała się niewystarczająca do osiągnięcia celów unii energetycznej, a zwłaszcza w pierwszym okresie celów na 2030 r. w zakresie energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej, Komisja powinna wprowadzić środki na poziomie Unii w celu zagwarantowania zbiorowego osiągnięcia tych założeń i celów (uzupełniając w ten sposób mniej ambitne podejście). Gdyby postępy poczynione przez Unię w osiąganiu tych założeń i celów były niewystarczające do ich realizacji, Komisja powinna, oprócz wydawania zaleceń, wprowadzić środki na poziomie Unii lub państwa członkowskie powinny wprowadzić dodatkowe środki w celu zapewnienia ich realizacji (przeciwdziałając w ten sposób opóźnieniom w realizacji). W środkach takich należy uwzględnić wcześniejsze ambitne wkłady państw członkowskich w cele na 2030 r. w zakresie energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej, zadeklarowane w czasie podziału zaangażowania w zbiorową realizację celów. W dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych środki takie mogą również obejmować wkłady finansowe państw członkowskich w finansowanie zarządzanej przez Komisję platformy, która służyłaby projektom dotyczącym energii ze źródeł odnawialnych w całej Unii. Krajowe cele państw członkowskich w zakresie energii ze źródeł odnawialnych na 2020 r. powinny służyć za punkty odniesienia, jeśli chodzi o udział źródeł odnawialnych począwszy od 2021 r. W dziedzinie efektywności energetycznej celem dodatkowych środków może w szczególności być poprawa efektywności energetycznej produktów, budynków i transportu. (36)Unia i państwa członkowskie powinny dążyć do dostarczania najbardziej aktualnych informacji na temat swoich emisji gazów cieplarnianych i ich pochłaniania. Niniejsze rozporządzenie powinno umożliwiać przygotowanie takich oszacowań w możliwe najkrótszych ramach czasowych przy użyciu danych statystycznych i innych informacji, takich jak, w stosownych przypadkach, danych z przestrzeni kosmicznej dostarczanych w ramach programu globalnego monitoringu środowiska i bezpieczeństwa oraz innych systemów satelitarnych. (37)Na mocy rozporządzenia [ ] [ESR] nadal obowiązywać powinno podejście rocznego cyklu zobowiązań przyjęte w decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady 406/2009/WE. Wymaga to kompleksowego przeglądu wykazów gazów cieplarnianych w państwach członkowskich w celu umożliwienia oceny zgodności i stosowania w razie potrzeby działań naprawczych. Konieczne jest stworzenie na poziomie Unii procesu przeglądu wykazów gazów cieplarnianych przedkładanych przez państwa członkowskie, aby zapewnić przeprowadzanie oceny zgodności z rozporządzeniem [ ] [ESR] w sposób wiarygodny, spójny, przejrzysty i terminowy. (38)Państwa członkowskie wraz z Komisją powinny zapewnić ścisłą współpracę we wszystkich sprawach dotyczących wdrożenia unii energetycznej oraz niniejszego rozporządzenia, również w ścisłej współpracy z Parlamentem Europejskim. Komisja powinna odpowiednio wspierać państwa członkowskie we wdrażaniu niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do opracowania planów krajowych i związanego z tym budowania potencjału. (39)Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby zintegrowane plany krajowe w zakresie energii i klimatu uwzględniały najnowsze zalecenia dla poszczególnych państw wydawane w ramach europejskiego semestru. (40)Europejska Agencja Środowiska powinna wspierać Komisję, w stosownych przypadkach i zgodnie z jej rocznym programem pracy, w ocenie, monitorowaniu i sprawozdawczości. (41)Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w celu wprowadzania zmian w ogólnych ramach zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu (wzór), tworzenia platformy finansowej, do której państwa członkowskie mogą przekazywać swoje wkłady, jeżeli Unia nie utrzyma się na ścieżce postępu do osiągnięcia celów Unii na 2030 r. w zakresie energii ze źródeł odnawialnych, uwzględnienia zmian we współczynnikach ocieplenia globalnego („GWP”) i wytycznych uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym dotyczących wykazów, określenia istotnych wymogów dotyczących unijnego systemu wykazów oraz utworzenia rejestrów zgodnie z art. 33. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te powinny otrzymywać wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji powinni systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. Należy również wziąć pod uwagę w razie potrzeby decyzje przyjęte w ramach UNFCCC i porozumienia paryskiego. (42)Komisji należy powierzyć uprawnienia wykonawcze w celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania przepisów art. 15 ust. 3, art. 17 ust. 4, art. 23 ust. 6, art. 31 ust. 3 i 4 oraz art. 32 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011. (43)Komisja powinna być wspierana przez Komitet ds. Unii Energetycznej w wykonywaniu zadań na mocy niniejszego rozporządzenia polegających na przygotowaniu aktów wykonawczych. Powinien on zastąpić Komitet ds. Zmian Klimatu i inne odpowiednie komitety oraz przejąć ich zadania. (44)Komisja powinna dokonać przeglądu wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia w 2026 r. i przygotować odpowiednie propozycje zmian, aby zapewnić właściwe wykonanie rozporządzenia i osiągnięcie jego celów. W przeglądzie należy wziąć pod uwagę zmiany okoliczności i w razie potrzeby wykorzystać wyniki globalnego przeglądu porozumienia paryskiego. (45)Niniejsze rozporządzenie powinno uwzględniać, zmieniać, zastępować i uchylać niektóre zobowiązania w zakresie planowania, sprawozdawczości i monitorowania zawarte obecnie w sektorowych przepisach Unii w zakresie energii i klimatu w celu zapewnienia uproszczonego i zintegrowanego podejścia do głównych elementów planowania, sprawozdawczości i monitorowania. Należy zatem odpowiednio zmienić następujące akty: –Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów; –Dyrektywa 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnosząca się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 93/12/EWG; –Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniająca dyrektywę Rady 85/337/EWG, Euratom, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE, 2008/1/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006; –Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające program wspomagania naprawy gospodarczej poprzez przyznanie pomocy finansowej Wspólnoty na projekty w dziedzinie energetyki; –Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1775/2005; –Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE; –Dyrektywa Rady 2009/119/WE z dnia 14 września 2009 r. nakładająca na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropopochodnych;

–Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków; –Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE; –Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/UE z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz zmiany dyrektywy 2004/35/WE; –Dyrektywa Rady (UE) 2015/652 z dnia 20 kwietnia 2015 r. ustanawiająca metody obliczania i wymogi w zakresie sprawozdawczości zgodnie z dyrektywą 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych. (46)W niniejszym rozporządzeniu należy również zawrzeć w całości przepisy rozporządzenia (UE) nr 525/2013. W związku z tym rozporządzenie (UE) nr 525/2013 należy uchylić z dniem 1 stycznia 2021 r. Jednakże w celu zapewniania, aby wykonanie decyzji 406/2009/WE nadal miało miejsce na mocy rozporządzenia (UE) nr 525/2013 oraz aby niektóre aspekty związane z realizacją protokołu z Kioto nadal były objęte przepisami, konieczne jest stosowanie niektórych przepisów po tej dacie. (47)W związku z tym, że cele niniejszego rozporządzenia nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez same państwa członkowskie, a z uwagi na rozmiary i skutki proponowanych działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:



ROZDZIAŁ 1

PRZEPISY OGÓLNE Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania 1. W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się mechanizm zarządzania, którego celem jest: a)wdrożenie strategii i środków służących realizacji założeń i celów unii energetycznej, a w pierwszym okresie dziesięcioletnim od 2021 r. do 2030 r. – celów UE na 2030 r. dotyczących energii i klimatu; b)zapewnienie terminowości, przejrzystości, dokładności, spójności, porównywalności i kompletności składania przez Unię i jej państwa członkowskie sprawozdań do Sekretariatu UNFCCC i porozumienia paryskiego. Mechanizm zarządzania opiera się na zintegrowanych planach krajowych w zakresie energii i klimatu obejmujących okresy dziesięcioletnie, począwszy od 2021 r. do 2030 r., na odpowiadających im zintegrowanych krajowych sprawozdaniach okresowych w zakresie energii i klimatu przygotowywanych przez państwa członkowskie oraz na zintegrowanym systemie monitorowania przez Komisję Europejską. Określa on ustrukturyzowaną, iteracyjną procedurę między Komisją a państwami członkowskimi, której celem jest finalizacja planów krajowych i ich wdrażanie, w tym w zakresie współpracy regionalnej, jak również odpowiednie działania Komisji. 2. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do następujących pięciu wymiarów unii energetycznej: a)bezpieczeństwo energetyczne, b)rynek energii, c)efektywność energetyczna, d)obniżenie emisyjności oraz e)badania naukowe, innowacje i konkurencyjność.

Artykuł 2

Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w [przekształconej dyrektywie 2009/28/WE zgodnie z wnioskiem COM(2016) 767], dyrektywie 2010/31/UE i dyrektywie 2012/27/UE. Stosuje się również następujące definicje: 1)„istniejące polityki i środki” oznaczają wdrożone i przyjęte polityki i środki; 2)„wdrożone polityki i środki” oznaczają polityki i środki, do których w dniu przedłożenia planu krajowego lub sprawozdania z postępów stosuje się co najmniej jedno z poniższych kryteriów: obowiązują bezpośrednio stosowane przepisy europejskie lub przepisy krajowe, zawarto co najmniej jedną dobrowolną umowę, przyznano środki finansowe, zmobilizowano zasoby ludzkie; 3)„przyjęte polityki i środki” oznaczają polityki i środki, w odniesieniu do których przyjęto oficjalną decyzję rządu przed datą przedłożenia planu krajowego lub sprawozdania okresowego i istnieje wyraźne zobowiązanie do ich wdrożenia; 4)„planowane polityki i środki” oznaczają omawiane możliwości, co do których istnieją realistyczne szanse przyjęcia i wdrożenia po dacie przedłożenia planu krajowego lub sprawozdania okresowego; 5)„prognozy” oznaczają przewidywania dotyczące antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych według ich źródeł oraz usuwania przez pochłaniacze lub zmiany w systemie energetycznym, w tym co najmniej oszacowania ilościowe dla czterech kolejnych lat kończących się cyfrą 0 lub 5, następujących bezpośrednio po roku sprawozdawczym; 6)„prognozy bez środków” oznaczają prognozy dotyczące antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych według ich źródeł i usuwania przez pochłaniacze z wykluczeniem skutków wszystkich polityk i środków planowanych, przyjętych lub wdrożonych po roku wybranym jako początkowy rok dla danej prognozy; 7)„prognozy ze środkami” oznaczają prognozy dotyczące antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych według ich źródeł i usuwania przez pochłaniacze z uwzględnieniem skutków przyjętych i wdrożonych polityk i środków w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych lub zmian w systemie energetycznym; 8)„prognozy z dodatkowymi środkami” oznaczają prognozy dotyczące antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych według ich źródeł i usuwania przez pochłaniacze z uwzględnieniem skutków polityk i środków przyjętych i wdrożonych w celu złagodzenia zmiany klimatu lub realizacji celów energetycznych, jak również polityk i środków planowanych w tym celu, w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych; 9)„cele Unii na rok 2030 w zakresie energii i klimatu” oznaczają ogólnounijny wiążący cel wewnętrznej redukcji o co najmniej 40 % emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce w porównaniu z 1990 r., który należy osiągnąć do 2030 r., ogólnounijny wiążący cel osiągnięcia co najmniej 27 % udziału energii ze źródeł odnawialnych w zużyciu energii w UE w roku 2030, ogólnounijny cel co najmniej 27 % poprawy efektywności energetycznej na poziomie Unii do 2030 r., który zostanie poddany przeglądowi do 2020 r. z myślą o poziomie 30 % dla UE, oraz cel 15 % elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych na rok 2030 lub dowolne kolejne cele w tym zakresie uzgodnione przez Radę Europejską lub Radę i Parlament na rok 2030; 10)„krajowy system wykazów” oznacza system rozwiązań instytucjonalnych, prawnych i proceduralnych ustanowiony w państwie członkowskim w celu szacowania antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych według źródeł i usuwania przez pochłaniacze, oraz na potrzeby sprawozdawczości i archiwizowania informacji dotyczących wykazów; 11)„wskaźnik” oznacza ilościowy lub jakościowy współczynnik lub zmienną, który lub która przyczynia się do lepszego zrozumienia postępów we wdrażaniu; 12)„polityki i środki” oznaczają wszystkie instrumenty służące realizacji celów zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu lub realizacji zobowiązań wynikających z art. 4 ust. 2 lit. a) i b) UNFCCC, łącznie z ewentualnymi zobowiązaniami, których podstawowym celem nie jest ograniczenie ani redukcja emisji gazów cieplarnianych ani zmiana systemu energetycznego; 13)„system polityk i środków oraz prognoz” oznacza system rozwiązań instytucjonalnych, prawnych i proceduralnych ustanowiony na potrzeby sprawozdawczości w zakresie polityk i środków oraz prognoz dotyczących antropogenicznych emisji według źródeł i usuwania przez pochłaniacze gazów cieplarnianych oraz systemu energetycznego, między innymi zgodnie z wymogiem zawartym w art. 32; 14)„korekty techniczne” oznaczają dostosowania oszacowań krajowego wykazu emisji gazów cieplarnianych sporządzone w kontekście przeglądu przeprowadzanego na mocy art. 31, gdy przedłożone dane z wykazów są niekompletne lub przygotowane w sposób niezgodny z odpowiednimi zasadami lub wytycznymi międzynarodowymi lub unijnymi, a dostosowanie ma zastąpić pierwotnie przedłożone oszacowania; 15)„zapewnianie jakości” oznacza planowy system procedur przeglądu służący zapewnieniu, aby spełnione zostały cele dotyczące jakości danych oraz aby w sprawozdaniach przekazywane były najlepsze możliwe oszacowania i informacje, których celem jest zwiększanie skuteczności programu kontroli jakości i wspomaganie państw członkowskich; 16)„kontrola jakości” oznacza system rutynowych działań technicznych służących mierzeniu i kontrolowaniu jakości informacji i oszacowań opracowany w celu zapewnienia integralności, prawidłowości i kompletności danych, wykrywania oraz likwidowania błędów i pominięć, dokumentowania i archiwizowania danych i innych wykorzystywanych materiałów oraz rejestrowania wszystkich działań w zakresie zapewniania jakości; 17)„główne wskaźniki” oznaczają wskaźniki postępów w odniesieniu do pięciu wymiarów unii energetycznej, zgodnie z propozycją Komisji;

18)„plan EPSTE” oznacza europejski strategiczny plan w dziedzinie technologii energetycznych, jak określono w komunikacie Komisji (2015) 6317. ROZDZIAŁ 2

ZINTEGROWANE PLANY KRAJOWE W ZAKRESIE ENERGII I KLIMATU Artykuł 3

Zintegrowane plany krajowe w zakresie energii i klimatu 1. Do dnia 1 stycznia 2019 r., a następnie co dziesięć lat, każde państwo członkowskie zgłasza Komisji zintegrowany plan krajowy w zakresie energii i klimatu. Plany te obejmują elementy określone w ust. 2 i w załączniku I. Pierwszy plan obejmuje okres od 2021 r. do 2030 r. Kolejne plany obejmują okres dziesięcioletni następujący bezpośrednio po zakończeniu okresu objętego poprzednim planem. 2. Zintegrowane plany krajowe w zakresie energii i klimatu składają się z następujących głównych części: a)opis procedury stosowanej w celu utworzenia zintegrowanego planu krajowego w zakresie energii i klimatu, składający się ze streszczenia, opisu konsultacji z zainteresowanymi stronami, ich udziału oraz wyników, oraz opisu współpracy regionalnej z innymi państwami członkowskimi w przygotowaniu planu; b)opis krajowych założeń, celów i wkładów dla każdego z pięciu wymiarów unii energetycznej; c)opis polityk i środków przewidzianych na potrzeby realizacji odpowiednich założeń, celów i wkładów przedstawionych w lit. b); d)opis aktualnej sytuacji pięciu wymiarów unii energetycznej, w tym w odniesieniu do systemu energetycznego, emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych oraz prognoz dotyczących założeń, o których mowa w lit. b), wraz z istniejącymi (wdrożonymi i przyjętymi) politykami i środkami; e)ocena wpływu planowanych polityk i środków na realizację założeń, o których mowa w lit. b); f)załącznik sporządzony zgodnie z wymogami i strukturą określonymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, określający metody i środki polityczne danego państwa członkowskiego służące osiągnięciu oszczędności energii, zgodnie z art. 7 dyrektywy 2012/27/UE [w wersji zmienionej zgodnie z wnioskiem COM(2016) 761] oraz z załącznikiem V do tej dyrektywy. 3. Przygotowując plany krajowe, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie biorą pod uwagę wzajemne powiązania pomiędzy pięcioma wymiarami unii energetycznej oraz w razie potrzeby stosują jednolite dane i założenia w odniesieniu do pięciu wymiarów. 4. Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 36 w celu zmiany załącznika I, aby dostosować go do zmian w ramach polityki energetyczno-klimatycznej Unii, zmian na rynku energii oraz nowych wymogów w ramach UNFCCC i porozumienia paryskiego. Artykuł 4

Krajowe założenia, cele i wkłady dla każdego z pięciu wymiarów unii energetycznej Państwa członkowskie określają w swoich zintegrowanych planach krajowych w zakresie energii i klimatu następujące główne założenia, cele i wkłady, jak określono w części A.2 załącznika I: a)w odniesieniu do wymiaru „obniżenia emisyjności”: 1)w odniesieniu do emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych oraz z myślą o wsparciu realizacji ogólnogospodarczego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych w UE: i.wiążący dla danego państwa członkowskiego krajowy cel w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz roczne krajowe wiążące limity zgodnie z rozporządzeniem [ ] [ESR]; ii.zobowiązania państw członkowskich zgodnie z rozporządzeniem [ ] [LULUCF]; iii.w stosownych przypadkach inne krajowe założenia i cele zgodne z istniejącymi długoterminowymi strategiami niskoemisyjności;

iv.w stosownych przypadkach inne założenia i cele, w tym cele sektorowe i cele związane z przystosowaniem się do zmiany klimatu; 2)w odniesieniu do energii ze źródeł odnawialnych: i.z myślą o osiągnięciu wiążącego dla Unii celu co najmniej 27 % udziału energii ze źródeł odnawialnych w 2030 r., o czym mowa w art. 3 [przekształconej dyrektywy 2009/28/WE zgodnie z wnioskiem COM(2016) 767], wkład w realizację tego celu jako udział energii ze źródeł odnawialnych w danym państwie członkowskim w końcowym zużyciu energii brutto w 2030 r., wraz z liniową trajektorią tego wkładu począwszy od 2021 r.; ii.trajektorie sektorowego udziału energii ze źródeł odnawialnych w zużyciu energii końcowej w latach 2021–2030 w sektorach ciepłowniczo-chłodniczym, elektroenergetycznym oraz transportowym; iii.trajektorie według technologii energii ze źródeł odnawialnych, które dane państwo członkowskie zamierza wykorzystać do osiągnięcia ogólnych i sektorowych trajektorii w zakresie energii ze źródeł odnawialnych w latach 2021–2030, w tym łączne oczekiwane końcowe zużycie energii brutto według technologii i sektora, wyrażone w Mtoe oraz łączna planowana moc zainstalowana brutto według technologii i sektora, wyrażona w MW; b)w odniesieniu do wymiaru „efektywności energetycznej”: 1)orientacyjny krajowy wkład w zakresie efektywności energetycznej na drodze do realizacji unijnego wiążącego celu poprawy efektywności energetycznej o 30 % w 2030 r., o czym mowa w art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 4 dyrektywy 2012/27/UE [w wersji zmienionej zgodnie z wnioskiem COM(2016) 761], w oparciu o zużycie energii pierwotnej lub końcowej, oszczędności energii pierwotnej lub końcowej, bądź też energochłonność. Państwa członkowskie wyrażają swój wkład w formie bezwzględnego poziomu zużycia energii pierwotnej i zużycia energii końcowej w latach 2020 i 2030, wraz z trajektorią liniową tego wkładu począwszy od 2021 r. Wyjaśniają one podstawową metodologię oraz stosowane współczynniki przeliczeniowe; 2)łączna wartość oszczędności energii, które mają zostać osiągnięte w latach 2021–2030 zgodnie z art. 7 dotyczącym zobowiązania do oszczędności energii w dyrektywie 2012/27/UE [w wersji zmienionej zgodnie z wnioskiem COM(2016) 761]; 3)cele w zakresie długoterminowej renowacji krajowych zasobów budynków mieszkaniowych i użytkowych (zarówno publicznych, jak i prywatnych); 4)całkowita powierzchnia budynków do renowacji lub równoważne roczne oszczędności energii, które mają zostać osiągnięte w latach 2020–2030 zgodnie z art. 5 dyrektywy 2012/27/UE dotyczącym wzorowej roli budynków organów publicznych; 5)inne krajowe cele w zakresie efektywności energetycznej, w tym długoterminowe cele lub strategie oraz cele sektorowe w obszarach takich jak transport i sektor ciepłowniczo-chłodniczy; c)w odniesieniu do wymiaru „bezpieczeństwa energetycznego”: 1)krajowe cele w zakresie większej dywersyfikacji źródeł energii i dostaw z państw trzecich; 2)krajowe cele dotyczące zmniejszenia uzależnienia od importu energii z państw trzecich; 3)krajowe cele dotyczące gotowości do radzenia sobie z ograniczeniami lub przerwami w dostawach z danego źródła energii, z zachowaniem zgodności z planami, które mają być określone zgodnie z rozporządzeniem [zaproponowanym w dokumencie COM(2016) 52 dotyczącym środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylającym rozporządzenie (UE) nr 994/2010], a także zgodnie z rozporządzeniem [zaproponowanym w dokumencie COM(2016) 862 w sprawie w sprawie gotowości na wypadek zagrożeń w sektorze energii elektrycznej i uchylającym dyrektywę 2005/89/WE], wraz z ramami czasowymi, w których cele te mają zostać zrealizowane; 4)krajowe cele dotyczące wykorzystania rodzimych źródeł energii (zwłaszcza odnawialnych źródeł energii); d)w odniesieniu do wymiaru „wewnętrznego rynku energii”: 1)poziom wzajemnych połączeń elektroenergetycznych, które dane państwo członkowskie planuje osiągnąć w 2030 r. z uwzględnieniem celu dla elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych na rok 2030 wynoszącego co najmniej 15 %; Państwa członkowskie wyjaśniają zastosowaną metodologię podstawową; 2)kluczowe cele krajowe w zakresie infrastruktury przesyłu energii elektrycznej i gazu, które są niezbędne do realizacji założeń i celów w ramach każdego z pięciu wymiarów strategii unii energetycznej;

3)krajowe cele dotyczące innych aspektów wewnętrznego rynku energii, takie jak integracja i łączenie rynków, wraz z ramami czasowymi realizacji celów; 4)krajowe cele w odniesieniu do zapewnienia odpowiedniości systemu elektroenergetycznego, jak również elastyczności systemu energetycznego w odniesieniu do produkcji energii ze źródeł odnawialnych, wraz z ramami czasowymi realizacji celów; e)w odniesieniu do wymiaru „badań naukowych, innowacji i konkurencyjności”: 1)krajowe założenia i cele w zakresie finansowania w odniesieniu do publicznych i prywatnych badań naukowych i innowacji odnoszących się do unii energetycznej; w stosownych przypadkach wraz z ramami czasowymi realizacji celów. Takie założenia i cele powinny być spójne z tymi określonymi w strategii unii energetycznej i w planie EPSTE; 2)cele krajowe na 2050 r. w zakresie wdrażania technologii niskoemisyjnych; 3)cele krajowe w zakresie konkurencyjności. Artykuł 5

Procedura określania wkładu państw członkowskich w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych 1. Przy określaniu swojego wkładu w udział energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto w 2030 r. oraz w ostatnim roku okresu objętego kolejnymi planami krajowymi, zgodnie z art. 4 lit. a) pkt 2 ppkt (i), państwa członkowskie biorą pod uwagę: a)środki przewidziane w [przekształconej dyrektywie 2009/28/WE zgodnie z wnioskiem COM(2016) 767]; b)środki przyjęte na potrzeby osiągnięcia celu efektywności energetycznej, przyjęte na podstawie dyrektywy 2012/27/UE [w wersji zmienionej zgodnie z wnioskiem COM(2016) 761]; c)inne środki wspierania energii ze źródeł odnawialnych w państwach członkowskich i na poziomie Unii; oraz d)okoliczności mające wpływ na wdrożenie energii ze źródeł odnawialnych, takie jak: (i) sprawiedliwy rozkład wdrożenia w całej Unii Europejskiej; (ii)potencjał gospodarczy; (iii)ograniczenia geograficzne i naturalne, również w obszarach i regionach niepołączonych; oraz (iv)poziom połączeń międzysystemowych między państwami członkowskimi. 2. Państwa członkowskie zapewniają wspólnie, aby suma ich wkładów stanowiła co najmniej 27 % energii wytwarzanej ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto do 2030 r. na poziomie Unii. Artykuł 6

Procedura określania wkładu państw członkowskich w dziedzinie efektywności energetycznej 1. Przy określaniu swojego orientacyjnego wkładu krajowego w efektywność energetyczną na 2030 r. i na ostatni rok okresu objętego kolejnymi planami krajowymi zgodnie z art. 4 lit. b) ppkt (1), państwa członkowskie zapewniają, aby: a)zużycie energii w Unii w 2020 r. nie było większe niż 1 483 Mtoe energii pierwotnej i nie większe niż 1 086 Mtoe energii końcowej, zużycie energii w Unii w 2030 r. nie było większe niż 1 321 Mtoe energii pierwotnej i nie większe niż 987 Mtoe energii końcowej dla pierwszego okresu dziesięcioletniego;

b)osiągnięty został wiążący dla Unii cel na 2030 r., o którym mowa w art. 1 i 3 dyrektywy 2012/27/UE [w wersji zmienionej zgodnie z wnioskiem COM(2016) 761]. Dodatkowo państwa członkowskie uwzględniają: a)środki przewidziane w dyrektywie 2012/27/UE [w wersji zmienionej zgodnie z wnioskiem COM(2016) 761]; b)inne środki wspierania efektywności energetycznej w państwach członkowskich i na poziomie Unii. 2. Przy określaniu swojego wkładu, o którym mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą uwzględnić uwarunkowania wpływające na zużycie energii pierwotnej i końcowej, takie jak: a)dodatkowy potencjał w zakresie oszczędności energii w sposób opłacalny; b)zmiany i prognozy produktu krajowego brutto; c)zmiany w zakresie importu i eksportu energii; d)rozwój wszystkich odnawialnych źródeł energii, energii jądrowej, wychwytywania i składowania dwutlenku węgla; oraz e)wczesne działania. Artykuł 7

Krajowe polityki i środki dla każdego z pięciu wymiarów unii energetycznej W swoim zintegrowanym planie krajowym w zakresie energii i klimatu państwa członkowskie opisują, zgodnie z załącznikiem I, najważniejsze istniejące (wdrożone i przyjęte) oraz planowane polityki i środki służące osiągnięciu w szczególności celów określonych w planie krajowym, w tym środki mające na celu zapewnienie współpracy regionalnej i odpowiedniego finansowania na poziomie krajowym i regionalnym. Artykuł 8

Podstawa analityczna zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu 1. Państwa członkowskie określają, zgodnie ze strukturą i formatem określonymi w załączniku I, aktualną sytuację dla każdego z pięciu wymiarów unii energetycznej, w tym systemu energetycznego i emisji gazów cieplarnianych i ich pochłaniania, w momencie przedłożenia planu krajowego lub na podstawie najbardziej aktualnych dostępnych informacji. Państwa członkowskie przedstawiają również i opisują prognozy dla każdego z pięciu wymiarów unii energetycznej na pierwszy okres dziesięcioletni, co najmniej do 2040 r. (w tym na rok 2030), jakich można oczekiwać w związku z istniejącymi (wdrożonymi i przyjętymi) politykami i środkami. 2. Państwa członkowskie przedstawiają w swoim zintegrowanym planie krajowym w zakresie energii i klimatu swoją ocenę, na poziomie krajowym i w stosownych przypadkach na poziomie regionalnym, dotyczącą: a)wpływu na rozwój systemu energetycznego i emisji gazów cieplarnianych i ich pochłaniania w pierwszym okresie dziesięcioletnim, co najmniej do 2040 r., (w tym dla roku 2030) w ramach planowanych polityk i środków, wraz z porównaniem z prognozami opartymi na istniejących (wdrożonych i przyjętych) politykach i środkach, o których mowa w ust. 1; b)wpływu makroekonomicznego, środowiskowego, związanego z umiejętnościami oraz społecznego planowanych polityk i środków, o których mowa w art. 7 oraz szczegółowo określonych w załączniku I, w pierwszym okresie dziesięcioletnim co najmniej do roku 2030, wraz z porównaniem z prognozami opartymi na istniejących (wdrożonych i przyjętych) politykach i środkach, o których mowa w ust. 1; c)interakcji między obecnymi (wdrożonymi i przyjętymi) a planowanymi politykami i środkami w ramach jednego wymiaru polityki oraz między istniejącymi (wdrożonymi i przyjętymi) a planowanymi politykami i środkami z różnych wymiarów dla pierwszego okresu dziesięcioletniego co najmniej do roku 2030. Prognozy dotyczące bezpieczeństwa dostaw, infrastruktury i integracji rynku muszą być powiązane z solidnymi scenariuszami efektywności energetycznej. Artykuł 9

Projekty zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu 1. Do dnia 1 stycznia 2018 r., a następnie co dziesięć lat, państwa członkowskie przygotowują oraz przedkładają Komisji projekt zintegrowanego planu krajowego w zakresie energii i klimatu, o którym mowa w art. 3 ust. 1.

2. Komisja może wydawać państwom członkowskim zalecenia w sprawie projektów planów zgodnie z art. 28. W zaleceniach tych określa się w szczególności: a)ambitność założeń, celów i wkładów zmierzających do zbiorczego osiągnięcia celów unii energetycznej, a zwłaszcza celów Unii na rok 2030 w zakresie energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej; b)polityki i środki odnoszące się do celów na poziomie państw członkowskich i Unii oraz inne polityki i środki o potencjalnym znaczeniu transgranicznym; c)interakcje pomiędzy istniejącymi (wdrożonymi i przyjętymi) a planowanymi politykami i środkami oraz spójność tych polityk i środków uwzględnionych w zintegrowanym planie krajowym w zakresie energii i klimatu, w ramach jednego wymiaru i wielu wymiarów unii energetycznej. 3. Przy finalizacji swoich zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu państwa członkowskie uwzględniają w najwyższym stopniu wszystkie zalecenia Komisji. Artykuł 10

Konsultacje społeczne Bez uszczerbku dla wszelkich innych wymogów prawa Unii państwa członkowskie zapewniają, aby opinia publiczna miała możliwość wczesnego i skutecznego udziału w przygotowaniu projektów planów, o których mowa w art. 9, oraz dołączają podsumowanie opinii społeczeństwa do przedkładanych Komisji projektów zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu. W zakresie, w jakim zastosowanie mają przepisy dyrektywy 2001/42/WE, konsultacje przeprowadzane zgodnie z tą dyrektywą uznaje się za dopełnienie obowiązku konsultacji społecznych wynikającego z niniejszego rozporządzenia. Artykuł 11

Współpraca regionalna 1. Państwa członkowskie współpracują ze sobą na poziomie regionalnym, aby skutecznie osiągać cele, założenia i wkłady określone w ich zintegrowanych planach krajowych w zakresie energii i klimatu. 2. Państwa członkowskie, na długo przed przedłożeniem Komisji projektu zintegrowanego planu krajowego w zakresie energii i klimatu zgodnie z art. 9 ust. 1, określają możliwości współpracy regionalnej i zasięgają opinii sąsiadujących państw członkowskich oraz innych państw członkowskich, które wyraziły zainteresowanie. Państwa członkowskie określają w swoich projektach zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu wyniki takich konsultacji regionalnych, w tym, w stosownych przypadkach, w jaki sposób uwzględnione zostały zgłoszone uwagi. 3. Komisja ułatwia współpracę i konsultacje między państwami członkowskimi w zakresie projektów planów przedkładanych jej zgodnie z art. 9 w celu ich finalizacji. 4. Państwa członkowskie uwzględniają komentarze otrzymane od państw członkowskich zgodnie z ust. 2 i 3 w swoich ostatecznych zintegrowanych planach krajowych w zakresie energii i klimatu oraz wyjaśniają sposób uwzględnienia tych komentarzy. 5. Do celów określonych w ust. 1 państwa członkowskie kontynuują współpracę na poziomie regionalnym przy wdrażaniu polityk i środków zawartych w ich planach. Artykuł 12

Ocena zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu Komisja dokonuje oceny zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu oraz ich aktualizacji zgłaszanych zgodnie z art. 3 i 13. Komisja ocenia w szczególności, czy: a)cele, założenia i wkłady są wystarczające do zbiorczego osiągnięcia celów unii energetycznej, a w pierwszym okresie dziesięcioletnim w szczególności celów unijnych ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030; b)plany są zgodne z wymogami określonymi w art. 3–11 oraz w zaleceniach Komisji wydanych zgodnie z art. 28. Artykuł 13

Aktualizacja zintegrowanego planu krajowego w zakresie energii i klimatu 1. Do dnia 1 stycznia 2023 r., a następnie co 10 lat, państwa członkowskie przedkładają Komisji projekt aktualizacji ostatnio zgłoszonego zintegrowanego planu krajowego w zakresie energii i klimatu, o którym mowa w art. 3, lub przekazują Komisji potwierdzenie, że wcześniejszy plan pozostaje aktualny. 2. Do dnia 1 stycznia 2024 r., a następnie co 10 lat, państwa członkowskie zgłaszają Komisji aktualizację ostatnio zgłoszonego zintegrowanego planu krajowego w zakresie energii i klimatu, o którym mowa w art. 3, chyba że potwierdziły, że wcześniejszy plan pozostaje aktualny zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.

3. Państwa członkowskie zmieniają cele, założenia i wkłady określone w aktualizacji, o której mowa w ust. 2, wyłącznie aby odzwierciedlić większą ambicję w porównaniu z wartościami określonymi w ostatnio zgłoszonym zintegrowanym planie krajowym w zakresie energii i klimatu. 4. Państwa członkowskie dokładają starań, aby w zaktualizowanym planie złagodzić wszystkie niekorzystne skutki środowiskowe, które wyszły na jaw w ramach zintegrowanej sprawozdawczości zgodnie z art. 15–22. 5. Przy przygotowywaniu aktualizacji, o których mowa w ust. 2, państwa członkowskie uwzględniają najnowsze zalecenia dla poszczególnych państw wydawane w ramach europejskiego semestru. 6. Do przygotowania i oceny zaktualizowanych zintegrowanych planów krajowych w zakresie energii i klimatu stosuje się procedury określone w art. 9 ust. 2 i art. 11. ROZDZIAŁ 3

DŁUGOTERMINOWE STRATEGIE NISKOEMISYJNOŚCI Artykuł 14

Długoterminowe strategie niskoemisyjności 1. Państwa członkowskie opracowują i przekazują Komisji do dnia 1 stycznia 2020 r., a następnie co 10 lat, długoterminowe strategie niskoemisyjności w perspektywie 50 lat, aby przyczynić się do: a)wypełnienia zobowiązań Unii i państw członkowskich w ramach UNFCCC i porozumienia paryskiego w celu zmniejszenia antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych lub poprawy usuwania ich przez pochłaniacze; b)realizacji celu polegającego na utrzymaniu wzrostu średniej temperatury na świecie do wartości znacznie niższej niż 2 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej i kontynuacji wysiłków w celu ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej; c)osiągania długoterminowej redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz poprawy usuwania przez pochłaniacze we wszystkich sektorach zgodnie z celem Unii, jakim jest kosztowo efektywne zmniejszenie emisji do 2050 r. o 80–95 % w porównaniu z poziomem w 1990 r., w kontekście sugerowanych przez IPCC niezbędnych redukcji ze strony krajów rozwiniętych jako grupy. 2. Długoterminowe strategie niskoemisyjności obejmują: a)łączną redukcję emisji gazów cieplarnianych i poprawę usuwania przez pochłaniacze; b)redukcję emisji i poprawę pochłaniania w poszczególnych sektorach, w tym w sektorach energii elektrycznej, przemysłu, transportu, sektorze budynków (mieszkalnych i usługowych), rolnictwa i użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF); c)oczekiwane postępy w przechodzeniu na gospodarkę o niskich poziomach emisji gazów cieplarnianych, w tym intensywność emisji gazów cieplarnianych, intensywność emisji CO2 w przełożeniu na produkt krajowy brutto oraz strategie badań, rozwoju i innowacji w tej dziedzinie; d)powiązania z innymi krajowymi planami długoterminowymi. 3. Długoterminowe strategie niskoemisyjności oraz zintegrowane plany krajowe w zakresie energii i klimatu, o których mowa w art. 3, powinny być ze sobą spójne. 4. Państwa członkowskie niezwłocznie podają do wiadomości publicznej swoje długoterminowe strategie niskoemisyjności oraz wszelkie ich aktualizacje. ROZDZIAŁ 4

SPRAWOZDAWCZOŚĆ Sekcja 1

Sprawozdania okresowe co dwa lata i ich konsekwencje Artykuł 15

Zintegrowane krajowe sprawozdania okresowe w zakresie energii i klimatu

1. Nie naruszając przepisów art. 23, do dnia 15 marca 2021 r., a następnie co dwa lata, każde państwo członkowskie składa Komisji sprawozdanie w sprawie stanu wdrażania zintegrowanego planu krajowego w zakresie energii i klimatu w formie zintegrowanych krajowych sprawozdań okresowych w zakresie energii i klimatu obejmujących wszystkie pięć najważniejszych wymiarów unii energetycznej. 2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje następujące elementy: a)informacje na temat postępów na drodze do osiągnięcia celów, założeń i wkładów określonych w zintegrowanych planach krajowych w zakresie energii i klimatu oraz w realizacji polityk i środków niezbędnych do ich osiągnięcia; b)informacje, o których mowa w art. 18–22, oraz w stosownych przypadkach aktualizacje polityk i środków zgodnie z tymi artykułami; c)polityki i środki oraz prognozy w zakresie antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych według ich źródeł oraz usuwania przez pochłaniacze zgodnie z art. 16; d)informacje na temat krajowych planów i strategii w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu zgodnie z art. 17 ust. 1; e)kopie dwuletnich sprawozdań oraz, w odpowiednich latach, krajowych komunikatów przekazywanych do Sekretariatu UNFCCC; f)odpowiednie oszacowania na temat poprawy jakości powietrza i redukcji emisji substancji zanieczyszczających powietrze oraz inne korzyści wynikające z konkretnych środków w zakresie efektywności energetycznej; g)sprawozdania roczne, o których mowa w art. 17 ust. 2 i art. 23. Unia i państwa członkowskie przedkładają Sekretariatowi UNFCCC sprawozdania dwuletnie zgodnie z decyzją 2/CP.17 Konferencji Stron UNFCCC, a także komunikaty krajowe zgodnie z art. 12 UNFCCC. 3. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia struktury, formatu, szczegółów technicznych i procedury w odniesieniu do informacji, o których mowa w ust. 1 i 2. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 3. 4. Częstotliwość i zakres informacji i aktualizacji, o których mowa w ust. 2 lit. b), musi być zbilansowana z koniecznością zapewnienia wystarczającej pewności dla inwestorów. 5. W przypadku gdy Komisja wydała zalecenia zgodnie z art. 27 ust. 2 lub 3, dane państwo członkowskie włącza do swojego sprawozdania, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, informacje na temat polityk i środków przyjętych, lub które mają zostać przyjęte i wdrożone, w celu uwzględnienia tych zaleceń. Informacje takie obejmują szczegółowy harmonogram wdrożenia. Artykuł 16

Zintegrowane sprawozdania w zakresie polityk i środków oraz prognoz w dziedzinie gazów cieplarnianych 1. Do dnia 15 marca 2021 r., a następnie co dwa lata, państwa członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące: a)krajowych polityk i środków określonych w załączniku IV, oraz b)krajowych prognoz antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych według ich źródeł oraz usuwania przez pochłaniacze, zorganizowanych według gazu lub grup gazów (wodorofluorowęglowodory i perfluorowęglowodory) wymienionych w części 2 załącznika III. W krajowych prognozach uwzględnia się wszelkie polityki i środki przyjęte na poziomie Unii i uwzględnia się informacje określone w załączniku V. 2. Państwa członkowskie zgłaszają najbardziej aktualne dostępne prognozy. W przypadku gdy państwo członkowskie nie przekaże kompletnych oszacowań prognoz do dnia 15 marca co dwa lata, a Komisja ustali, że luki w oszacowaniach stwierdzone w ramach jej procedur zapewniania jakości i kontroli jakości nie mogą być przez to państwo członkowskie uzupełnione, Komisja może, w porozumieniu z zainteresowanym państwem członkowskim, przygotować oszacowania wymagane do zestawienia prognoz unijnych. 3. Państwo członkowskie informuje Komisję o wszelkich istotnych zmianach w zakresie informacji zgłoszonych zgodnie z ust. 1 podczas pierwszego roku okresu sprawozdawczego do dnia 15 marca roku następującego po poprzednim sprawozdaniu. 4. Państwa członkowskie podają do wiadomości publicznej, w formie elektronicznej, swoje krajowe prognozy zgodnie z ust. 1 oraz wszelkie stosowne oceny kosztów i skutków krajowych polityk i środków służących realizacji unijnych polityk odnoszących się do ograniczania emisji gazów cieplarnianych, wraz z wszelkimi istotnymi pomocniczymi sprawozdaniami technicznymi. Prognozy i oceny te powinny obejmować opisy zastosowanych modeli i rodzajów podejścia metodologicznego, definicje oraz założenia stanowiące ich podstawę.

Artykuł 17

Zintegrowane sprawozdania dotyczące krajowych działań w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu, wsparcia finansowego i technicznego udzielanego krajom rozwijającym się oraz dochodów ze sprzedaży na aukcji 1. Do dnia 15 marca 2021 r., a następnie co dwa lata, państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat swoich krajowych planów i strategii przystosowania się do zmiany klimatu, przedstawiając wdrożone lub planowane działania, których celem jest ułatwienie przystosowania