KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 7.3.2017 COM(2017) 116 final SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wdrażania w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego (drugie sprawozdanie Komisji w sprawie wdrażania przez państwa członkowskie niektórych przepisów rozporządzenia w zakresie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego)



I.Wprowadzenie Niniejsze sprawozdanie dotyczy wykonywania zawodu przewoźnika drogowego w państwach członkowskich, a jego celem jest zapewnienie ściślejszego nadzorowania stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009”). Powyższe rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich przedsiębiorców mających siedzibę w UE i wykonujących zawód przewoźnika drogowego, jak również mających zamiar podjąć tego typu działalność. Zawód przewoźnika drogowego odnosi się do zawodu przewoźnika drogowego rzeczy i zawodu przewoźnika drogowego osób. Niektóre kategorie przedsiębiorców, na przykład przedsiębiorcy wykorzystujący pojazdy mechaniczne o masie całkowitej mniejszej niż 3,5 tony, są wyłączeni z zakresu stosowania rozporządzenia. W rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009 określono wspólne zasady dostępu do zawodu przewoźnika drogowego rzeczy i przewoźnika drogowego osób. Zgodnie z art. 3 przywołanego rozporządzenia przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich, cieszyć się dobrą reputacją, posiadać odpowiednią zdolność finansową i posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Ponadto w art. 4 powyższego rozporządzenia nakłada się na przedsiębiorców transportu drogowego obowiązek wyznaczenia zarządzającego transportem, który posiada certyfikat kompetencji zawodowych, potwierdzający posiadanie umiejętności i wiedzy niezbędnych do zarządzania przewozami zgodnie ze wszystkimi wymogami prawnymi i branżowymi w sposób rzeczywisty i ciągły. Odpowiedzialność za sprawdzanie, czy przedsiębiorcy transportowi przestrzegają warunków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009, spoczywa na państwach członkowskich. Kluczową rolę w poprawie skuteczności nadzorowania przedsiębiorców prowadzących działalność w Unii Europejskiej odgrywa też dobrze zorganizowana współpraca administracyjna między państwami członkowskimi. W art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 określono terminy obowiązków sprawozdawczych spoczywających na państwach członkowskich i Komisji: zgodnie z art. 26 rozporządzenia co dwa lata począwszy od daty zastosowania rozporządzenia państwa członkowskie mają sporządzać sprawozdanie z działalności właściwych organów i przekazywać je Komisji; na podstawie informacji przedstawionych przez państwa członkowskie Komisja ma sporządzać co dwa lata sprawozdanie, które jest przedstawiane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Sprawozdania krajowe przedstawione przez państwa członkowskie stanowią kluczowy wkład w sprawozdanie Komisji. W art. 26 rozporządzenia określono, jakie dane należy uwzględniać w sprawozdaniach krajowych: „a) analizę sektora pod względem dobrej reputacji, zdolności finansowej i kompetencji zawodowych; b) liczbę wydanych, zawieszonych i cofniętych zezwoleń w podziale na rok i rodzaj, liczbę przypadków stwierdzenia niezdolności, wraz z przyczynami wydania tych decyzji; c) liczbę certyfikatów kompetencji zawodowych, które wydano każdego roku; d) podstawowe statystyki dotyczące krajowych rejestrów elektronicznych i ich wykorzystania przez właściwe organy; oraz e) analizę na temat wymiany informacji z innymi państwami członkowskimi, zawierającą w szczególności liczbę naruszeń przepisów stwierdzonych w każdym roku i zgłoszonych innym państwom członkowskim oraz odpowiedzi uzyskanych na podstawie art. 18 ust. 2, jak również liczbę wniosków i odpowiedzi otrzymanych każdego roku na podstawie art. 18 ust. 3”. W niniejszym sprawozdaniu opisano jakość i terminowość przekazywanych danych krajowych (sekcja II) oraz zawarto analizę sprawozdań przedstawionych przez państwa członkowskie (sekcja III). W sekcji IV przedstawiono wnioski. II.Przekazywanie danych Niniejszy dokument jest drugim sprawozdaniem sporządzonym na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 i dotyczy ono okresu od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. Pierwsze sprawozdanie obejmowało okres od dnia 4 grudnia 2011 r. (dnia wejścia w życie tego rozporządzenia) do dnia 31 grudnia 2012 r. Obecny okres sprawozdawczy jest zsynchronizowany ze sprawozdaniem w sprawie wdrażania niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Dzięki tej synchronizacji państwa członkowskie i zainteresowane strony mogą uzyskać spójny pogląd na temat sektora w odniesieniu do rynku wewnętrznego i przepisów socjalnych w danym okresie sprawozdawczym. Pomimo określonego w art. 26 przywołanego rozporządzenia obowiązku składania sprawozdań w chwili opracowywania niniejszego sprawozdania sześć państw członkowskich, a mianowicie Austria, Belgia, Cypr, Węgry, Holandia i Portugalia, nie przedłożyło swoich sprawozdań krajowych. Niektóre państwa członkowskie przekazały dane z poważnym opóźnieniem w stosunku do terminu, który upłynął dnia 30 września 2015 r., co w istotny sposób wpłynęło na harmonogram przygotowania niniejszego sprawozdania Komisji. W szeregu sprawozdań nie przedstawiono niektórych niezbędnych informacji, utrudniając tym samym przeprowadzenie wszechstronnej analizy. W kilku przypadkach przedstawione dane obejmowały inne od wymaganych ramy czasowe. W celu zachowania spójności oraz w celu udzielenia pomocy właściwym organom krajowym w wypełnieniu ich obowiązku sprawozdawczego służby Komisji zaproponowały państwom członkowskim w 2015 r. standardowy formularz do stosowania począwszy od drugiego okresu sprawozdawczego. Większość państw członkowskich, które przedłożyły sprawozdania krajowe, zastosowała standardowy formularz. Jako że w bieżącym okresie sprawozdawczym i w pierwszym okresie sprawozdawczym sprawozdania przedłożyły różne państwa członkowskie i różny jest czas trwania tych okresów sprawozdawczych, nie można prowadzić porównań pomiędzy powyższymi okresami sprawozdawczymi, a wszelkie porównania nie mogą w żadnym razie prowadzić do znaczących wniosków. Dlatego też niniejsze sprawozdanie nie zawiera żadnych porównań.

Komisja zleciła opracowanie dotyczące oceny ex post rozporządzeń (WE) nr 1071/2009 i nr 1072/2009. W stosownych przypadkach w niniejszym sprawozdaniu wykorzystano informacje z tego opracowania. III.Analiza danych dotyczących wykonywania zawodu przewoźnika drogowego 1. Analiza sektora pod względem dobrej reputacji, zdolności finansowej i kompetencji zawodowych Niniejsza część sprawozdania dotyczy prezentacji wymogów krajowych, organizacji kontroli, poziomu zgodności i napotkanych trudności, w oparciu o informacje przekazane przez państwa członkowskie. Ze względu na fragmentaryczny charakter sprawozdań sporządzonych przez państwa członkowskie, zestawienie to nie ma kompleksowego zakresu. W razie potrzeby sprawozdania państw członkowskich zostały uzupełnione danymi z powyższego opracowania oceniającego. Jak dopuszczono w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, niektóre państwa członkowskie nakładają, pod pewnymi warunkami, wymogi krajowe, które należy spełnić oprócz czterech wymogów określonych w rozporządzeniu (rzeczywista i stała siedziba, dobra reputacja, odpowiednia zdolność finansowa i wymagane kompetencje zawodowe), aby uzyskać dostęp do zawodu przewoźnika drogowego. Na przykład Słowacja dodała wymóg określający minimalny wiek zarządzającego transportem na 21 lat. Austria zawarła warunek posiadania przez przewoźników drogowych w gminie lub w innej gminie, w tym samym lub sąsiednim okręgu administracyjnym niezbędnych miejsc parkingowych poza drogami. W Hiszpanii istnieje dodatkowy wymóg, że wnioskodawcy muszą mieć trzy pojazdy odpowiadające co najmniej jednemu ładunkowi handlowemu 60 ton. Francja, Włochy i Łotwa podjęły decyzję o rozszerzeniu obowiązku przestrzegania przepisów dotyczących dostępu do zawodu przewoźnika drogowego na przewoźników drogowych rzeczy obsługujących pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Państwa członkowskie w bardzo różny sposób sprawdzają zgodność ze wspomnianymi czterema wymogami dotyczącymi dostępu do zawodu przewoźnika drogowego, określonymi w rozporządzeniu, a liczba prowadzonych przez nie kontroli też jest bardzo różna. Estonia zgłosiła, że kontrole zgodności z wymogami określonymi w rozporządzeniu prowadzi się w ramach systemu opartego na ryzyku, skupiając się przede wszystkim na przedsiębiorstwach o podwyższonym ryzyku popełnienia poważnych lub częstych naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego. W Irlandii kontrole dobrej reputacji, zdolności finansowej i kompetencji zawodowych są przeprowadzane co najmniej raz na pięć lat w ramach procedury przedłużenia ważności zezwolenia dla każdego przedsiębiorcy. Dodatkowo kontrole te mogą odbywać się częściej w odniesieniu do niektórych podmiotów uznanych za stwarzające wysokie ryzyko lub zwracających uwagę właściwych organów. Dobrą reputację kontroluje się w drodze poddania zarządzającego transportem oraz innych odpowiednich osób krajowej procedurze sprawdzającej przeprowadzanej przez krajowe służby policyjne. Służby przeprowadzające weryfikację przedstawiają właściwemu organowi wykaz wyroków skazujących, który może być stosowany do stwierdzenia dobrej reputacji. W trakcie pięcioletniego okresu ważności licencji przewoźnika nie musi on zazwyczaj przekazywać dodatkowych informacji organowi wydającemu licencje. Może się tak zdarzyć jedynie w przypadku, gdy organ wykryje ryzyko w odniesieniu do danego przewoźnika. Na Łotwie kontrole przestrzegania wymogu w zakresie zdolności finansowej przeprowadza się z wykorzystaniem informacji ze sprawozdań rocznych przekazywanych przez rejestr przedsiębiorstw. Ponadto wszystkie cztery wymogi są sprawdzane przed wydaniem zezwolenia na przewozy. Większość zawieszonych zezwoleń wynikała z wniosków państwowej inspekcji skarbowej, gdy podejmowała ona decyzję o zawieszeniu działalności gospodarczej danego przedsiębiorstwa transportowego. Jako że na Łotwie uwierzytelnione odpisy licencji wspólnotowych i licencji na transport krajowy są wydawane w odniesieniu do każdego poszczególnego pojazdu jedynie na okres do dwunastu miesięcy, w przypadku niezgodności z powyższymi czterema wymogami ważność uwierzytelnionych odpisów licencji wspólnotowych i licencji na transport krajowy nie jest przedłużana. Dobra reputacja jest sprawdzana w odniesieniu do zarządzających transportem, przedsiębiorców i członków ich zarządów. Gdy zarządzający transportem lub członkowie zarządu przedsiębiorcy są zastępowani, sprawdza się dobrą reputację każdego z nowych członków. W Hiszpanii stosuje się dwie metody kontrolowania zgodności z kryteriami dostępu do tego zawodu. Pierwsza metoda polega na zwróceniu się do przedsiębiorców, aby przedkładali dokumentację wykazującą ich zgodność z przedmiotowymi czterema wymogami. Druga metoda polega na wizytach inspektorów w obiektach przedsiębiorców w celu przeprowadzenia kontroli na miejscu. W Hiszpanii przedsiębiorcy transportu drogowego muszą co dwa lata składać wnioski o przedłużenie ważności swoich zezwoleń i dlatego kontrola zgodności z przedmiotowymi czterema wymogami odbywa się co dwa lata. Ponadto corocznie przeprowadza się serię kontroli w celu sprawdzenia, czy przedsiębiorcy, którym nie odnowiono zezwolenia, nie prowadzą żadnej działalności transportowej. W 2013 r. pod tym kątem sprawdzono 354 przedsiębiorców i 3 ukarano za prowadzenie działalności transportowej bez posiadania stosownego zezwolenia, natomiast w 2014 r. sprawdzono 1 184 przedsiębiorców i wykryto 36 naruszeń. W Polsce działa 400 inspektorów odpowiedzialnych za kontrole na drogach i w obiektach przewoźników drogowych rzeczy. Informacje gromadzone przez inspektorów są przekazywane do Biura ds. Transportu Międzynarodowego oraz do organów lokalnych wydających licencje wspólnotowe i sprawdzających zgodność z czterema wymogami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009. W Polsce za rzeczywistą i stałą siedzibę uznaje się miejsce z wyposażeniem i urządzeniami technicznymi odpowiednimi do prowadzenia działalności transportowej w usystematyzowany i ciągły sposób, a miejsce takie obejmuje co najmniej jeden z następujących obiektów: parking; obszar rozładunku; urządzenia do obsługi pojazdów. W Niemczech system oceny ryzyka istniał tylko na poziomie regionalnym, jednak począwszy od lipca 2014 r. istnieje ogólnokrajowy system oceny ryzyka. Naruszeniom przypisuje się 5 punktów (najpoważniejsze naruszenia), 3 punkty (poważniejsze/poważne naruszenia) lub 1 punkt (inne naruszenia). Następnie poszczególni przedsiębiorcy są oceniani jako podmioty o podwyższonym ryzyku, jeżeli zebrali 5 punktów (w przypadku przedsiębiorców posiadających do 10 pojazdów), 8 punktów (do 50 pojazdów) lub 11 punktów (ponad 50 pojazdów). Brytyjska Agencja ds. Norm dotyczących Kierowców i Pojazdów (Driver and Vehicle Standards Agency ) od 2006 r. stosuje system zwany OCRS (system punktacji ryzyka w zakresie zgodności przewoźników z przepisami). System ten udoskonalono w 2012 r. w celu oprawy jego zdolności prognostycznych. System OCRS zbiera informacje dotyczące naruszeń w zakresie przydatności do ruchu drogowego, które są skorelowane z innymi naruszeniami. W Danii wszyscy nowi wnioskodawcy ubiegający się o licencję krajową lub wspólnotową są sprawdzani pod kątem odpowiedniej zdolności finansowej, kompetencji zawodowych, zadłużenia oraz stałej siedziby. Kontrole dobrej reputacji prowadzi się jedynie w przypadku, gdy policja zgłosi jakiś problem lub gdy pojawia się jakakolwiek inna oznaka ewentualnego problemu. Naruszenia są rejestrowane na 5 lat i obejmują naruszenia wykryte przez policję podczas kontroli drogowych. Duńskie władze zazwyczaj sprawdzają wszystkich wnioskodawców oraz około 250 istniejących przewoźników. Spośród istniejących przewoźników wyboru dokonuje się w oparciu o system oceny ryzyka. Aby uzyskać pierwsze dwie licencje, przewoźnicy muszą spełnić kryterium początkowej zdolności finansowej na poziomie 150 000 DKK (około 20 000 EUR), podczas gdy w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009 przewiduje się wymóg posiadania rezerw w wysokości 9 000 EUR w przypadku pierwszego pojazdu oraz 5 000 EUR w przypadku każdego dodatkowego pojazdu. W Danii w przypadku każdego dodatkowego pojazdu wymagane jest 40 000 DKK (około 5 400 EUR). Ponadto przedsiębiorstwo nie może mieć zaległości wobec państwa przekraczających 50 000 DKK (około 6 700 EUR). W trakcie sprawdzania odpowiedniej zdolności finansowej danego przedsiębiorcy duński urząd nadzoru transportu kieruje zapytanie w tej kwestii do duńskich urzędów skarbowych. Rumunia stosuje system oceny ryzyka w celu ukierunkowania kontroli naruszeń w zakresie wszystkich wykroczeń w transporcie drogowym w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa transportowego. Jeżeli przedsiębiorstwo otwiera oddział, przeprowadza się kontrole w zakresie jego stałej i rzeczywistej siedziby. W Holandii Niderlandzka Organizacja Przewoźników Drogowych Towarów w Transporcie Krajowym i Międzynarodowym opracowała metodę wykrywania przewoźników zagrożonych zaprzestaniem spełniania wymogu odpowiedniej zdolności finansowej. Zagrożeni przewoźnicy będą ściśle nadzorowani. W przypadku gdy przewoźnik o wysokim poziomie ryzyka nie jest w stanie spełnić wymogu odpowiedniej zdolności finansowej w terminach określonych w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, licencja wspólnotowa zostaje cofnięta. Dzięki powyższej metodzie przewoźnicy mają obowiązek spełniania wymogu odpowiedniej zdolności finansowej przez cały okres ważności licencji wspólnotowej, a nie tylko w okresie składania wniosku. Ocena ryzyka ma również zastosowanie do wymaganych kompetencji zawodowych. W Finlandii system oceny ryzyka jest powiązany z kontrolami dobrej reputacji. Planowe sprawdzanie dobrej reputacji w odniesieniu do wszystkich właściwych osób uznaje się za wymagające zadanie i z tego właśnie względu konieczna jest analiza ryzyka. Jeżeli chodzi o napotykane trudności w odniesieniu do kontroli stałej i rzeczywistej siedziby, które wiążą się z zastosowaniem większej ilości zasobów niż w przypadku innych kontroli, kilka organów egzekwowania prawa podkreśliło wymagający charakter tych kontroli oraz brak zdolności administracyjnych do kontrolowania wszystkich przedsiębiorców transportu drogowego zarejestrowanych w danym państwie członkowskim. Istnieją znaczne różnice w liczbie kontroli przeprowadzanych w poszczególnych państwach członkowskich w zakresie czterech wymogów dotyczących dostępu do zawodu przewoźnika drogowego. Na przykład w Bułgarii w 2014 r. sprawdzono 5 640 przedsiębiorców pod kątem stałej i rzeczywistej siedziby, podczas gdy w Estonii w latach 2013–2014 przeprowadzono 120 kontroli. W Estonii w latach 2013–2014 przeprowadzono 50 kontroli pod kątem dobrej reputacji oraz 50 kontroli pod kątem kompetencji zawodowych. W Rumunii w 2013 r. przeprowadzono 2 543 kontrole pod kątem dobrej reputacji, natomiast w 2014 r. 2 760 kontroli. W Hiszpanii w latach 2013–2014 przeprowadzono 12 415 dochodzeń dotyczących przedmiotowych czterech kryteriów dostępu do zawodu przewoźnika drogowego (10 495 dotyczących przewoźników towarów i 1 920 dotyczących przewoźników osób). Wreszcie jeżeli chodzi o zgodność z wymogami dotyczącymi dostępu do zawodu przewoźnika drogowego rzeczy, dostępne dane wskazują, że jest ona na stosunkowo wysokim poziomie. Na przykład spośród 5 640 przedsiębiorców skontrolowanych w 2014 r. w Rumunii pod kątem stałej i rzeczywistej siedziby, jedynie w przypadku 49 stwierdzono brak stałej i rzeczywistej siedziby. Irlandia również zgłasza wysoki poziom zgodności w wymogami, nie określając liczby naruszeń.

2. Zezwolenia W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zdefiniowano jako „decyzję administracyjną, która upoważnia przedsiębiorcę spełniającego warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego”. „Decyzja administracyjna” ma różny charakter prawny w różnych państwach członkowskich. Może być warunkiem wstępnym uzyskania licencji na transport krajowy lub licencji wspólnotowej na wykonywanie przewozów międzynarodowych, może być równoważna z licencją na transport krajowy lub może oznaczać licencję na transport krajowy i międzynarodowy wydaną w formie pojedynczego zezwolenia. Na przykład w Bułgarii i na Litwie istnieją cztery rodzaje licencji (licencja na krajowy przewóz osób, licencja na krajowy przewóz towarów, wspólnotowa licencja na przewóz osób i wspólnotowa licencja na przewóz towarów). W Bułgarii jednak przyznawany jest tylko jeden dokument (tj. zezwolenie) na transport krajowy i zagraniczny. Począwszy od 2012 przedsiębiorcy mający siedzibę w Estonii mają obowiązek występowania o licencję wspólnotową, która jest jedynym rodzajem zezwolenia istniejącym w tym państwie członkowskim. W Luksemburgu istnieją tylko dwa rodzaje licencji: jedna w odniesieniu do transportu krajowego, a druga w odniesieniu do transportu międzynarodowego. W Rumunii udziela się jedynie licencji wspólnotowych jako zezwoleń na transport osób lub transport towarów. W Zjednoczonym Królestwie istnieją dwa główne rodzaje zezwoleń, które mają zastosowanie do przedsiębiorców zajmujących się transportem osób i towarów. Są to standardowe licencje krajowe oraz licencje międzynarodowe. Licencja międzynarodowa jest przeznaczona dla przedsiębiorców zajmujących się transportem międzynarodowym i odpowiada ona licencjom wspólnotowym. Dodatkowo Zjednoczone Królestwo ma dalsze kategorie wykraczające poza zakres rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w przypadku podmiotów działających na własny rachunek. Istnieje dodatkowa klasyfikacja organizacji zajmujących się przewozem osób niebędących przedsiębiorstwami i niedziałających zarobkowo, takich jak szkoły, organizacje charytatywne i grupy społecznościowe. Ponieważ pojęcie „zezwolenia” dla przedsiębiorców na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ma różne znaczenia, danych ilościowych przedkładanych przez państwa członkowskie nie można bezpośrednio porównywać. Jednak większość państw członkowskich podała łączną liczbę podmiotów posiadających zezwolenia na dzień 31 grudnia 2014 r., stanowiącą punkt odniesienia dla danych dotyczących liczby wydanych, zawieszonych lub cofniętych zezwoleń. We Włoszech jest 111 677 podmiotów posiadających zezwolenia (na przewóz towarów i osób), w Hiszpanii 93 997, w Zjednoczonym Królestwie 90 418, we Francji 68 658, w Niemczech 59 671, w Polsce 32 676, w Szwecji 18 092, w Finlandii 16 285, w Grecji 13 115 (tylko na przewóz towarów), w Bułgarii 11 294, w Chorwacji 10 852, w Irlandii 5 655, w Danii 5 618, w Słowenii 5 617, na Litwie 5 341, na ‎Łotwie 4 702, w Estonii 3 126, na Malcie 663, a w Luksemburgu 427. Z dostępnych danych wynika, że znaczna większość przedsiębiorców posiadających zezwolenia jest przewoźnikami drogowymi rzeczy. Odsetek posiadających zezwolenia przewoźników drogowych rzeczy względem całkowitej liczby zgłoszonych podmiotów z zezwoleniami w państwach członkowskich wynosił 88 % na dzień 31 grudnia 2014 r., podczas gdy przewoźnicy osób stanowili jedynie 12 %. Jedynym wyjątkiem była Malta, gdzie liczba przewoźników osób (578) znacznie przewyższała liczbę przewoźników rzeczy (85), natomiast we Francji odsetek przewoźników osób jest znacznie powyżej średniej dla UE (38 %). 2.1 Zezwolenia przyznane Dwadzieścia państw członkowskich przekazało dane dotyczące przyznanych zezwoleń. W oparciu o przekazane dane można stwierdzić, że w tych państwach członkowskich przyznano około 261 156 zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w sektorze transportu osób (29 749) i towarów (231 407). Liczba przyznanych zezwoleń wynosiła od 44 na Malcie do 81 719 w Hiszpanii. Szczegółową tabelę z przekazanymi informacjami przedstawiono w załączniku I do niniejszego sprawozdania. Podobnie jak w przypadku liczby przedsiębiorców posiadających zezwolenia na dzień 31 grudnia 2014 r. (zob. sekcja 2 powyżej), większość zezwoleń przyznanych w 2013 r. i 2014 r. również dotyczyła przewoźników drogowych rzeczy (89 % ogółu), a jedynie mała część zezwoleń dotyczyła przewoźników osób (11 %). 2.2 Zezwolenia cofnięte i zawieszone Z danych przekazanych przez dwadzieścia zainteresowanych państw członkowskich wynika, że całkowita liczba zezwoleń cofniętych i zawieszonych w latach 2013–2014 wynosiła 161 289. Można zauważyć, że największą liczbę cofnięć i zawieszeń zgłoszono w Hiszpanii i wynosiła ona prawie 123 758 w odniesieniu do transportu osób i towarów. Na drugim końcu skali znajdują się państwa, w których zanotowano bardzo nieliczne cofnięcia i zawieszenia zezwoleń, tj. Chorwacja (4), Irlandia (6) i Rumunia (16). Szczegółowe informacje na temat cofniętych i zawieszonych zezwoleń znajdują się w załączniku II do niniejszego sprawozdania. W większości państw członkowskich, które podały powody cofnięć i zawieszeń zezwoleń, były one spowodowane głównie wygaśnięciem zezwolenia/licencji wspólnotowej, likwidacją przedsiębiorstwa lub wnioskami podmiotów. Warto jednak zauważyć, że w dwóch państwach członkowskich główny powód cofnięć lub zawieszeń zezwoleń był inny. W Szwecji głównym powodem cofnięć była niezgodność z wymogiem dotyczącym rzeczywistej i stałej siedziby (1 793 cofnięcia z tego powodu), natomiast w Zjednoczonym Królestwie głównym powodem cofnięć był brak wymaganych kompetencji zawodowych (1 263 cofnięcia i zawieszenia z tego powodu). 3. Certyfikaty kompetencji zawodowych