[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 26.9.2008

KOM(2008) 577 wersja ostateczna

ZALECENIE KOMISJI DLA RADY

dotyczące upoważnienia Komisji do otwarcia i prowadzenia negocjacji z Międzynarodową Organizacją ds. Winorośli i Wina (OIV) w sprawie warunków i zasad przystąpienia Wspólnoty Europejskiej

ZALECENIE KOMISJI DLA RADY

dotyczące upoważnienia Komisji do otwarcia i prowadzenia negocjacji z Międzynarodową Organizacją ds. Winorośli i Wina (OIV) w sprawie warunków i zasad przystąpienia Wspólnoty Europejskiej

A. UZASADNIENIE

1. WPROWADZENIE

Międzynarodowa Organizacja ds. Winorośli i Wina (OIV) jest organizacją międzyrządową o charakterze naukowym i technicznym działającą w sektorze winorośli i wina, napojów winopochodnych, winogron deserowych, suszonych winogron oraz innych pochodzących z nich produktów. Organizacja ta została utworzona na mocy umowy międzynarodowej z dnia 3 kwietnia 2001 r. w Paryżu i wywodzi się bezpośrednio z Office international du vin (Międzynarodowego biura ds. wina), utworzonego w 1924 roku na mocy umowy międzynarodowej z dnia 29 listopada 1924 r. i przekształconego decyzją z 4 września 1958 r. w Office international de la vigne et du vin (Międzynarodowe biuro ds. winorośli i wina).

Na dzień 3 kwietnia 2006 r. w skład OIV wchodzą 43 państwa członkowskie. Ponadto dawne państwa członkowskie biura występują tymczasowo w charakterze obserwatorów. Sześć państw członkowskich Unii Europejskiej nie przystąpiło do OIV: Zjednoczone Królestwo, Polska, Dania, Litwa, Łotwa i Estonia.

Cele i kompetencje OIV są określone w art. 2 ust. 1 i 2 umowy ustanawiającej tę organizację. Na podstawie tego postanowienia, cele OIV, w zakresie jej kompetencji, są następujące:

1. wskazywanie swoim członkom środków pozwalających na uwzględnianie problemów producentów, konsumentów i innych podmiotów sektora winorośli i wina;

2. świadczenie pomocy innym międzynarodowym organizacjom międzyrządowym i pozarządowym, szczególnie tym, które zajmują się ustanawianiem norm.

3. wkład w międzynarodową harmonizację istniejących praktyk i norm oraz, w razie potrzeby, opracowywanie nowych norm międzynarodowych w celu polepszenia warunków produkcji i sprzedaży produktów winiarskich oraz uwzględnianie interesów konsumentów.

Zadania OIV wynikające z umowy ją ustanawiającej są następnie ukierunkowane i umocowane w ramach „trzyletniego planu strategicznego”, który służy jako podstawa odniesienia dla działalności organizacji. Trzyletni plan strategiczny podlega następnie uszczegółowieniu w „programie rocznym”.

Pełna prezentacja dotycząca struktury i zasad funkcjonowania OIV jest dostępna na stronie internetowej organizacji pod adresem www.oiv.org.

W celu zapewnienia spójności stanowiska Wspólnoty w jej stosunkach zewnętrznych i umożliwienia bardziej odpowiedniej koordynacji środków wewnętrznych podejmowanych w ramach jej kompetencji, przystąpienie Wspólnoty Europejskiej do OIV wydaje się uzasadnione i konieczne.

Przystąpienie Wspólnoty do OIV nie wymaga zmiany aktu założycielskiego tej ostatniej (umowa paryska dotycząca utworzenia międzynarodowej organizacji ds. winorośli i wina z dnia 3 kwietnia 2001 r.). Jednakże, w oczekiwaniu na decyzję o przystąpieniu i w celu ulepszenia udziału Wspólnoty w OIV, Wspólnota i państwa członkowskie podejmą wysiłki na rzecz poprawy koordynacji na forum tej organizacji i wzmocnienia roli, jaką odgrywa WE w charakterze gościa.

Z drugiej strony rozporządzenie Rady (WE) nr 479/2008 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina[1] stanowi w szczególności, że Komisja przy udzielaniu zezwolenia na nowe praktyki enologiczne „opiera się na praktykach enologicznych zalecanych i opublikowanych przez Międzynarodową Organizację Winnic i Wina (OIV)” , a „metody analizy służącej do określania składu produktów objętych niniejszym rozporządzeniem oraz zasady, dzięki którym można ustalić, czy produkty te zostały poddane procesom, które nie są zgodne z dozwolonymi praktykami enologicznymi, odpowiadają metodom i zasadom zalecanym i opublikowanym przez OIV” .

Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 479/2008, przestrzeganie norm zalecanych przez OIV w zakresie praktyk enologicznych staje się warunkiem wystarczającym do wprowadzenia na rynek europejski win pochodzących z krajów trzecich.

Uzasadnia to potrzebę wzmocnienia relacji pomiędzy Wspólnotą i OIV.

W związku z powyższym Komisja zaleca Radzie:

- upoważnienie Komisji do otwarcia i prowadzenia negocjacji z OIV w sprawie warunków i zasad przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do OIV zgodnie z postanowieniami art. 300 Traktatu,

- wyznaczenie właściwego komitetu do wspierania Komisji w tym zadaniu,

- przyjęcie proponowanych wytycznych negocjacyjnych; Komisja zaleca także Radzie zwrócenie się do państw członkowskich o wyrażanie ich poparcia dla tych celów.

2. KOMPETENCJE WSPÓLNOTOWE W SPRAWACH, KTÓRYMI ZAJMUJE SIę OIV

OIV jest organizacją międzyrządową, która wykonuje ważne funkcje normatywne poprzez opracowywanie rezolucji, zaleceń i propozycji dotyczących różnych aspektów produkcji produktów winiarskich i handlu tymi produktami, takich jak praktyki enologiczne, opis i definicja produktów, etykietowanie, warunki wprowadzania do obrotu, metody analizy i oceny produktów, ochrona oznaczeń geograficznych i ochrona odmian roślin.

Rezolucje te, nie zmieniając swego znaczenia prawnego, wchodzą najczęściej w skład szerszych norm, przybierających najczęściej formę kodeksów, okresowo aktualizowanych na podstawie rezolucji przyjmowanych przez organizację. Do dziś OIV opublikowała kilka kodeksów normatywnych, takich jak Międzynarodowy Kodeks Enologiczny, Międzynarodowy kodeks praktyk enologicznych, Zbiór międzynarodowych metod analizy win i moszczu, Zbiór międzynarodowych metod analizy napojów alkoholowych, Międzynarodową norma dotycząca konkursów win i winopochodnych napojów alkoholowych oraz Międzynarodową normę etykietowania win i wódek winopochodnych. Stanowią one punkt odniesienia dla wszystkich członków OIV.

Od czasu utworzenia wspólnej organizacji rynku wina Wspólnota utrzymała i poszerzyła swoje kompetencje w zakresie uprawy winorośli i produkcji wina, co doprowadziło do wyposażenia jej w wyłączne kompetencje w sprawach będących przedmiotem wspólnej organizacji rynku, objętych obecnie głównie rozporządzeniem (WE) nr 479/2008 i jego rozporządzeniami wykonawczymi.

Wtórne prawo wspólnotowe w sprawach, którymi zajmuje się OIV obejmuje w szczególności:

- rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 179 z 14.7.1999),

- rozporządzenie Rady (WE) nr 479/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 148 z 6.6.2008),

- rozporządzenie Komisji (WE) nr 423/2008 z dnia 8 maja 2008 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych (Wersja skodyfikowana, Dz.U. L 127 z 15.5.2008),

- rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 118 z 4.5.2002),

- rozporządzenie Komisji (WE) nr 1607/2000 z dnia 24 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania odnoszące się do wina gatunkowego produkowanego w określonych regionach (Dz.U. L 185 z 25.7.2000),

- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2676/90 z dnia 17 września 1990 r. określające wspólnotowe metody analizy wina (Dz.U. L 272 z 3.10.1990),

- rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91 z dnia 10 czerwca 1991 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych (Dz.U. L 149 z 14.6.1991),

- rozporządzenie Komisji (WE) nr 122/94 z dnia 25 stycznia 1994 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/91 w sprawie definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych (Dz.U. L 21 z 26.1.1994),

- rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Dz.U. L 39 z 13.2.2008),

- dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz.U. L 109 z 6.5.2000),

- rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. L 299 z 16.11.2007) zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 361/2008 z dnia 14 kwietnia 2008 r. (Dz.U. L 121 z 7.5.2008), które wprowadza przede wszystkim reguły mające zastosowanie w sektorze owoców i warzyw,

- rozporządzenie Komisji (WE) nr 2789/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. ustanawiające normę handlową w odniesieniu do winogron deserowych (Dz.U. L 336 z 29.12.1999),

- dyrektywa Rady 2001/112/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnosząca się do soków owocowych i niektórych podobnych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 10 z 12.1.2002).

Działania OIV, które wiążą się z wyłącznymi kompetencjami państw członkowskich, są bardzo ograniczone i mają one tylko względne znaczenie w ramach głównych celów OIV.

Sytuacja istniejąca wewnątrz Wspólnoty kontrastuje więc z jej pozycją na forum OIV, gdzie obecnie jedynie państwa członkowskie mogą aktywnie uczestniczyć w podejmowaniu decyzji.

Z tego względu Wspólnota jest pozbawiona odpowiedniego statusu, który pozwoliłby jej na wykonywanie jej prerogatyw bezpośrednio w tej organizacji, przy czym stanowiska krajowe nadal byłyby brane pod uwagę indywidualnie, niezależnie od członkostwa we Wspólnocie państwa członkowskiego, które formułuje dane stanowisko.

Ponadto wspólnotowe uregulowania prawne już odwołują się bezpośrednio do rezolucji OIV przyjętych w zakresie metod analizy, uznając w ramach wspólnej organizacji rynku wina „Zbiór międzynarodowych metod analizy win i moszczu”, a także zmierza - stopniowo i w miarę możliwości – do osiągnięcia spójności z innymi normami OIV, takimi jak „Międzynarodowy kodeks praktyk enologicznych” i „Międzynarodowy kodeks enologiczny”.

Przystąpienie Wspólnoty do OIV wpisuje się również w proces reformy wspólnej organizacji rynku wina. W tej materii Rada postanowiła wzmocnić związek istniejący między aktami pochodzącymi z OIV i wspólnotowymi uregulowaniami prawnymi, przewidując w szczególności przyjęcie zaleceń OIV za podstawę przy ustalaniu norm wspólnotowych w zakresie praktyk enologicznych i ustaliła, że dopuszczonymi metodami analizy są metody zalecane i opublikowane przez OIV.

3. PRZYSTąPIENIE WSPÓLNOTY

3.1 Status Wspólnoty Europejskiej i udział Komisji w OIV

Wspólnota Europejska nie ma obecnie żadnego oficjalnego statusu w ramach OIV, mimo że umowa z 3 kwietnia 2001 r. dotycząca stworzenia Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina przewiduje wyraźnie w art. 8 możliwość uzyskania statusu pełnoprawnego członka organizacji przez organizacje międzyrządowe.

Obecnie Komisja jest regularnie zapraszana, jako przedstawicielka Wspólnoty Europejskiej, do uczestniczenia w pracach zgromadzenia ogólnego i grup ekspertów, podkomisji i komisji, ale nie może uczestniczyć w pracach komitetu wykonawczego (jest zapraszana ad hoc) oraz nie płaci żadnej dobrowolnej składki na rzecz OIV.

Na podstawie elementów rozważonych powyżej obecny status, który pozwala jedynie na bierne uczestnictwo przedstawicieli Komisji w pracach OIV, jest w wysokim stopniu niewystarczający i nieodpowiedni.

3.2 Konieczność przystąpienia Wspólnoty

Ponieważ obszary kompetencji OIV są obecnie w znacznej mierze przedmiotem wspólnotowych uregulowań prawnych, pożądane jest wzmocnienie i sformalizowanie roli Wspólnoty w ramach OIV w celu umożliwienia jej czuwania nad spójnością stanowiska wspólnotowego na szczeblu międzynarodowym i zagwarantowania odpowiedniej reprezentacji interesów wspólnotowych.

Przystąpienie na zasadach pełnoprawnego członka wydaje się być najwłaściwszym rozwiązaniem. Inne możliwości, którymi dysponuje Wspólnota na podstawie aktów założycielskich OIV, szczególnie możliwość skorzystania ze statusu szczególnego obserwatora albo ze statusu gościa nie są satysfakcjonujące.

Zarówno status gościa, jak i status szczególnego obserwatora nie pozwalają na udział w pracach OIV, a jedynie na „zabieranie głosu” i „uczestniczenie” w niektórych organach OIV bez możliwości przedstawiania propozycji lub poprawek. Żaden z tych statusów nie pozwala więc Wspólnocie ani na wyrażanie jej zdania w sprawach należących do jej wyłącznych kompetencji, ani na egzekwowanie decyzji podjętych na szczeblu wspólnotowym.

Ponadto akt założycielski OIV wymaga opłacania składki także od organizacji międzyrządowych posiadających status szczególny. To wymaganie statutowe nie może zostać zaakceptowane przez Wspólnotę, szczególnie biorąc pod uwagę, że składka nie odzwierciedla się w prawie głosu.

Z tych samych powodów, o których mowa powyżej, również niewystarczająca wydaje się zarezerwowana dla organizacji międzynarodowych możliwość zawarcia z OIV protokołu o współdziałaniu i współpracy.

3.3 Wniosek o przystąpienie

a) Etapy przystąpienia

Umowa z dnia 3 kwietnia 2001 roku wyraźnie przewiduje możliwość uzyskania członkostwa w OIV przez „organizacje międzyrządowe”.

Przystąpienie Wspólnoty Europejskiej następowałoby według następujących etapów:

- Rada upoważnia Komisję do negocjowania warunków i zasad przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do OIV;

- Komisja rozpoczyna i prowadzi negocjacje z OIV zmierzające do podpisania protokołu przystąpienia;

- Komisja przyjmuje wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie przystąpienia Wspólnoty do OIV i przedkłada go Radzie;

- decyzja Rady upoważnia Wspólnotę Europejską do przystąpienia do OIV; instrumenty podpisu i akceptacji zostaną zdeponowane przy Ministrze Spraw Zagranicznych Republiki Francuskiej (rozdział IX, art. 15 umowy założycielskiej OIV);

- przystąpienie Wspólnoty staje się skuteczne zgodnie z zasadami przewidzianymi przez odpowiednie postanowienie umowy założycielskiej OIV.

b) Zasady proceduralne

Na podstawie art. 2 postanowień ogólnych regulaminu wewnętrznego organizacji, pomiędzy OIV a Wspólnotą Europejską powinien zostać zawarty protokół określający szczegółowe warunki przystąpienia i zasady wykonywania prawa głosu.

Przyjęcie protokołu następuje za zgodą zgromadzenia ogólnego na wniosek komitetu wykonawczego. Protokół musi być jednak wynikiem negocjacji, w których Wspólnota Europejska uczestniczy na zasadach równoprawnych z OIV, a nie jednostronnym aktem organów OIV.

W każdym razie konieczne wydają się uzgodnione działania państw członkowskich na forum komitetu wykonawczego podczas sporządzania wniosku dotyczącego protokołu przystąpienia. Uzgodnienia między państwami członkowskimi są tym bardziej konieczne w odniesieniu do pewnych kluczowych zagadnień negocjacji w sprawie przystąpienia, takich jak zasady uczestnictwa Wspólnoty w organach organizacji, jej uczestnictwo w funkcjach wybieralnych, ustalenie wysokości składki i wszystkie aspekty praktyczne, które będą musiały zostać uwzględnione przez OIV i umieszczone w protokole przystąpienia, aby umożliwić Wspólnocie Europejskiej pełne wykonywanie jej uprawnień bez ograniczeń natury prawnej lub administracyjnej. Wykonywanie tych uprawnień mogłoby mieć miejsce bez tworzenia nowych praw w zakresie głosowania.

3.4 Koordynacja działań i podział kompetencji pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi

Gdy przystąpienie stanie się skuteczne, Komisja i państwa członkowskie będą wspólnie uczestniczyć w pracach OIV na prawach członków. Z tego względu muszą ustalić, opierając się na przykładzie rozwiązań przyjętych w ramach uczestnictwa w innych organizacjach międzynarodowych, wewnętrzne procedury koordynacji pozwalające im na zapewnienie skutecznego reprezentowania interesów wspólnotowych na forum OIV.

W szczególności niezbędne jest ustalenie szczegółowych procedur dotyczących:

- przygotowania do posiedzeń OIV, w szczególności procedur koordynacyjnych w Brukseli i w miejscu posiedzenia mających na celu uzgodnienie wspólnych stanowisk i stanowisk Wspólnoty oraz procedur udzielania wspólnych odpowiedzi na kwestionariusze OIV;

- podziału prawa głosu i prawa do zabierania głosu na zależności od rodzaju kompetencji (wyłączna, krajowa, dzielona).

Konieczne będzie dość szczegółowe określenie zasad koordynacji w celu zagwarantowania sprawnego ich stosowania, ale zarazem zasady będą musiały gwarantować odpowiednią elastyczność, tak by umożliwić niezbędne dostosowania.

Procedury koordynacji będzie można skonkretyzować wraz z zawarciem porozumienia pomiędzy Komisją i Radą, które zostanie załączone do ostatecznej decyzji Rady, zezwalającej na przystąpienie Wspólnoty do OIV.

Wraz z opracowaniem skutecznych zasad koordynacji i w ścisłym powiązaniu z tymi zasadami Wspólnota Europejska, przystępując do OIV, będzie musiała sporządzić ogólną deklarację dotyczącą kompetencji. Deklaracja ta będzie mogła zostać załączona do decyzji o przystąpieniu podjętej przez Radę na wniosek Komisji i stać się częścią protokołu przystąpienia zawartego pomiędzy Wspólnotą i OIV. Następnie, w ramach uczestnictwa w działaniach OIV i na podstawie tej deklaracji, przed każdym posiedzeniem sporządzana będzie szczegółowa deklaracja dotycząca kompetencji.

4. ŚRODKI PRZEJśCIOWE

Mając na względzie przystąpienie do OIV i w celu poprawy stosunków z tą organizacją, Wspólnota Europejska powinna mieć możliwość uzyskania w okresie przejściowym bardziej odpowiedniego statusu niż ten, który posiada obecnie.

Wspólnota powinna wzmocnić swoje związki instytucjonalne z OIV poprzez poprawę statusu gościa co pozwoliłoby jej, na podstawie art. 5 regulaminu wewnętrznego OIV, na zabieranie głosu we wszystkich organach organizacji (z wyjątkiem komitetu naukowo-technicznego), zwracając się do dyrektora generalnego (który następnie będzie musiał wystąpić do komitetu wykonawczego z wnioskiem o akceptację) o przyznanie statusu gościa o charakterze powtarzalnym. Z formalnego punktu widzenia taki status nie zmieniłby pozycji Wspólnoty w ramach OIV, która nadal miałaby status gościa, nie wymaga więc żadnego upoważnienia ze strony Rady.

Ponadto Wspólnota i państwa członkowskie powinny współpracować w celu poprawy koordynacji wewnętrznej i umożliwienia systematycznego wypracowywania wspólnego stanowiska w sprawach, w które leżą w kompetencjach Wspólnoty. W tym celu państwa członkowskie i Komisja będą musiały przeprowadzić uzgodnienia zmierzające do poprawy i zwiększenia skuteczności uczestnictwa Wspólnoty w pracach OIV poprzez inicjatywy skierowane do Sekretariatu OIV.

5. WNIOSKI

Wspólnota powinna stać się członkiem OIV, gdyż żaden inny status nie może być uznany za zgodny, z politycznego i prawnego punktu widzenia, z kompetencjami Wspólnoty w obszarach działalności OIV.

Biorąc pod uwagę czas trwania procesu przystąpienia i związanych z nim negocjacji, niezbędne jest także wprowadzenie rozwiązania przejściowego mającego na celu poprawę i wzmocnienie wewnętrznych procedur koordynacji stanowisk zajmowanych na forum OIV oraz instytucjonalnej roli Wspólnoty w ramach tej organizacji.

Mając powyższe na względzie, Komisja zaleca Radzie upoważnienie jej do otwarcia i prowadzenia negocjacji z OIV dotyczących warunków i zasad przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do OIV zgodnie z art. 300 Traktatu, powołanie właściwego komitetu do wspierania Komisji w tym zadaniu i przyjęcie wytycznych negocjacyjnych zawartych w załączniku.

Wytyczne negocjacyjne zawarte w załączniku zostały zredagowane, aby umożliwić Wspólnocie uzyskanie członkostwa w OIV. Ten status pozwoli Wspólnocie – w dziedzinach podlegających jej kompetencjom i na zasadach równoprawnych z innymi krajami członkowskimi OIV – na:

1. wyrażanie stanowiska podczas negocjacji lub w trakcie posiedzeń organów OIV,

2. w sprawach, w których decyzje podejmowane są w drodze głosowania, posiadanie ważonego prawa głosu, równoważnego głosowi państw członkowskich Wspólnoty reprezentowanych w danym organie OIV i związanych prawodawstwem wspólnotowym stanowiącym podstawę kompetencji zewnętrznej,

3. wyrażanie we własnym imieniu aprobaty w celu wywiązania się z praw i obowiązków wynikających z instrumentów zawartych w ramach OIV.

Zgodnie z art. 300 Traktatu WE negocjacje muszą być prowadzone przez Komisję w konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę. Państwa członkowskie, które należą obecnie do OIV, powinny udzielić wszelkiego wsparcia dla przystąpienia Wspólnoty do tej organizacji.

Po zakończeniu negocjacji i na podstawie ich wyników Komisja przedstawi wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do OIV.

B. ZALECENIE

W związku z powyższym Komisja zaleca, aby:

- Rada upoważniła Komisję do negocjowania z OIV warunków i zasad przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do OIV;

- w celu umożliwienia Komisji prowadzenia negocjacji w imieniu Wspólnoty, zgodnie z Traktatem, Rada powołała specjalny komitet do wspierania Komisji w tym zadaniu;

- Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne zawarte w załączniku do niniejszego zalecenia.

ZAŁĄCZNIK

Wytyczne negocjacyjne

1. Wspólnota musi otrzymać status pełnoprawnego członka na zasadzie równoprawnej z innymi krajami członkowskimi OIV.

2. Status ten powinien pozwalać Komisji na uczestniczenie w negocjacjach i posiedzeniach na zasadzie równoprawnej z innymi krajami członkowskimi OIV.

3. Wspólnota nie będzie wpłacać składki do budżetu OIV. Jeżeli to stanowisko okazałoby się nie do utrzymania lub groziłoby brakiem zgody obecnych członków OIV na przystąpienie Wspólnoty, może ona zaakceptować, na zasadzie rozwiązania alternatywnego, na wpłacenie sumy przeznaczonej na pokrycie niektórych wydatków wynikających z jej przystąpienia do OIV. Wysokość tej kwoty nie może być ustalona jednostronnie przez OIV, lecz w porozumieniu ze Wspólnotą.

4. Jako pełnoprawny członek Wspólnota musi być dopuszczona i mieć możliwość przystąpienia do wszystkich instrumentów negocjowanych w przyszłości na forum OIV w sprawach leżących w zakresie jej kompetencji.

[1] Dz.U. L 148 z 6.6.2008, s. 1.