KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW W stronę kompleksowych europejskich ram dla hazardu online /* COM/2012/0596 final */





SPIS TREŚCI 1. Wprowadzenie. 4 2. Najważniejsze problemy i proponowane rozwiązania. 6 2.1. Zgodność krajowych ram regulacyjnych z prawem UE. 7 2.2. Wzmocnienie nadzoru, współpracy administracyjnej i skutecznego egzekwowania. 9 2.2.1. Wprowadzenie odpowiedniego nadzoru i kontroli ........ w państwach członkowskich. 9 2.2.2. Wspieranie transgranicznej współpracy administracyjnej 10 2.2.3. Zapewnienie skutecznego egzekwowania na szczeblu krajowym.. 10 2.3. Ochrona konsumentów i obywateli 12 2.3.1. Dążenie do wysokiego poziomu ochrony w całej UE. 12 2.3.2. Zapewnienie ochrony nieletnich. 13 2.3.3. Szerzenie odpowiedzialnej reklamy. 14 2.3.4. Zapobieganie problematycznym zachowaniom hazardowym lub uzależnieniu od hazardu 14 2.4. Zapobieganie oszustwom i praniu pieniędzy. 15 2.4.1. Rozszerzenie zakresu środków na rzecz przeciwdziałania praniu pieniędzy. 16 2.4.2. Kwestie kradzieży tożsamości i innych rodzajów cyberprzestępstw.. 16 2.4.3. Zapewnienie bezpieczeństwa urządzeń do gier 17 2.5. Zagwarantowanie uczciwości w sporcie i zapobieganie ustawianiu wyników zawodów sportowych 17 2.5.1. Wspieranie współpracy między zainteresowanymi stronami 18 2.5.2. Opracowanie środków przeciwdziałania ustawianiu wyników zawodów sportowych. 18 2.5.3. Zapewnienie skutecznego odstraszania od ustawiania wyników zawodów sportowych. 19 2.5.4. Propagowanie współpracy międzynarodowej 19 3. Wnioski 20 1. Wprowadzenie Gry hazardowe online[1] to szybko rozwijający się sektor działalności usługowej w UE – jego roczna stopa wzrostu wynosi prawie 15 %[2]. Przewiduje się, że w 2015 r. roczne przychody wyniosą ok. 13 mld EUR, w porównaniu z 9,3 mld EUR w 2011 r. Dałoby to łączną stopę wzrostu w tym sektorze w wysokości niemal 40 %[3]. Znaczenie gospodarcze tego sektora przejawia się także w jego wysokim poziomie innowacji na poziomie UE i rosnących dochodach podatkowych generowanych w państwach członkowskich. Szybkie tempo rozwoju technologii internetowych w ostatnich latach ułatwiło świadczenie usług hazardowych na odległość za pomocą różnych kanałów dystrybucji, w tym internetu oraz innych środków komunikacji elektronicznej lub na odległość, takich jak telefonia komórkowa lub telewizja cyfrowa. Dzięki specyfice środowiska online strony internetowe oferujące gry hazardowe mogą działać w UE poza jakąkolwiek kontrolą prowadzoną przez organy regulacyjne na terenie UE. Konsumenci w Europie poszukują usług hazardowych online także za granicą, co w przypadku braku odpowiednich regulacji prawnych może ich narażać na poważne zagrożenia. Szeroka oferta i rosnący popyt na usługi hazardowe online niosą ze sobą szereg wyzwań pod względem zagwarantowania właściwej realizacji celów polityki publicznej na poziomie krajowym, unijnym i międzynarodowym. W 2011 r. Komisja przyjęła zieloną księgę w sprawie gier hazardowych oferowanych w internecie w obrębie rynku wewnętrznego[4]. Konsultacje społeczne miały za zadanie dać Komisji pełny obraz sytuacji, ułatwić wymianę najlepszych praktyk między państwami członkowskimi oraz pomóc ustalić, w jaki sposób mogą współistnieć różne krajowe modele regulacyjne w zakresie gier hazardowych – z należytym uwzględnieniem ich celów polityki publicznej oraz nie zakłócając działania rynku wewnętrznego – oraz czy być może konieczne są konkretne działania na poziomie UE w celu zapewnienia większej spójności. Odpowiedzi na te konsultacje były bardzo zróżnicowane zarówno w odniesieniu do treści ewentualnych unijnych inicjatyw, jak i instrumentów, które należałoby na ich potrzeby stosować . Na obecnym etapie nie wydaje się właściwe proponowanie unijnych przepisów dotyczących tego konkretnego sektora. Niemniej jednak uczestnicy konsultacji zgodzili się niemal jednomyślnie, że konieczne jest podjęcie na szczeblu UE działań w ramach polityki, a udzielone przez nich odpowiedzi umożliwiają jednoznaczne zidentyfikowanie głównych obszarów priorytetowych wymagających podjęcia tych działań. W niniejszym komunikacie oraz towarzyszącym mu dokumencie roboczym służb Komisji[5] przedstawiono najważniejsze problemy, jakie stwarza współistnienie wielu krajowych ram regulacyjnych w ramach rynku wewnętrznego. Jego celem jest również zaproponowanie rozwiązań tych problemów w formie działań na szczeblu krajowym i unijnym. Dokument roboczy służb Komisji zawiera bardziej szczegółowe informacje wynikające z analizy odpowiedzi na pytania postawione w zielonej księdze, proponowane inicjatywy w ramach niniejszego planu działania, jak również odpowiednie dane. Szukając rozwiązań wielorakich problemów dotyczących hazardu online, Komisja czerpała z dobrych praktyk UE i państw członkowskich. W świetle zmian dotyczących oferty i promocji gier hazardowych online w UE potrzebna jest większa przejrzystość. W niniejszym komunikacie proponuje się kombinację inicjatyw i odpowiednich środków obejmujących szereg kwestii, mając na celu zwiększenie przejrzystości prawnej i sformułowanie strategii na podstawie dostępnych informacji. Działania te, uwzględniające w pełni zasady pomocniczości i proporcjonalności, koncentrują się na rozwiązaniu problemów w pięciu priorytetowych obszarach w UE: - zgodność krajowych ram regulacyjnych z prawem UE; - poprawa współpracy administracyjnej i skuteczne egzekwowanie; - ochrona konsumentów i obywateli, nieletnich[6] oraz słabszych grup społecznych; - zapobieganie oszustwom i praniu pieniędzy; - zagwarantowanie uczciwości w sporcie i zapobieganie ustawianiu wyników zawodów sportowych. Proponowane działania koncentrują się na usługach hazardowych online i kwestiach dotyczących swobodnego przepływu usług (art. 56 TFUE) oraz swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE) w świetle wzrostu sektora hazardu online w UE i dobrze rozwiniętego transgranicznego świadczenia tych usług. Jednak wiele z nich dotyczy zarówno usług hazardowych online, jak i offline[7]. Niniejszy komunikat jest ponadto odpowiedzią na konkluzje Rady w sprawie ram obowiązujących w sektorze gier hazardowych i zakładów w państwach członkowskich UE[8], szereg sprawozdań prezydencji z postępu prac[9], rezolucję Parlamentu Europejskiego w sprawie hazardu online na rynku wewnętrznym[10] oraz opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[11]. 2. najważniejsze problemy i proponowanE rozwiązania Państwa członkowskie mają zasadniczo swobodę ustalania celów swojej polityki w zakresie gier hazardowych i dokładnego określenia poziomu ochrony, jednak krajowe ramy regulacyjne muszą być zgodne z prawem UE oraz zasadami i przepisami dotyczącymi rynku wewnętrznego. Zapewnienie zgodności przepisów krajowych z Traktatem jest zatem warunkiem wstępnym udanej polityki UE w dziedzinie hazardu online. Biorąc pod uwagę rodzaj wyzwań, jakie niesie rozwój gier hazardowych online, oraz ich wpływ na każde państwo członkowskie, nie jest możliwe, aby państwa członkowskie skutecznie rozwiązały te problemy samodzielnie, ani aby zapewniły indywidualnie odpowiednio regulowaną i wystarczająco bezpieczną ofertę usług hazardowych online. Działania Komisji w zakresie współpracy administracyjnej pomogą państwom członkowskim lepiej zrozumieć wzajemne ramy regulacyjne, wymieniać się dobrymi praktykami i poprawić spójność w rozwiązywaniu wspólnych problemów. Szerzej zakrojona i bardziej długoterminowa współpraca między państwami członkowskimi zwiększyłaby także zdolności UE do bardziej skutecznego radzenia sobie z międzynarodowym wymiarem gier hazardowych online. Poprawa ochrony konsumentów i środowiska regulacyjnego leży w interesie wszystkich państw członkowskich i zainteresowanych stron. Kluczowym elementem skutecznego powstrzymywania konsumentów przed korzystaniem ze stron nieobjętych żadnymi regulacjami jest również rozwój atrakcyjnej oferty gier hazardowych online. Z tego względu działanie na poziomie UE powinno służyć odpowiedniej ochronie wszystkich obywateli w Europie w zrównoważonym, regulowanym otoczeniu prawnym. W związku z powyższym Komisja proponuje podjęcie, wraz z państwami członkowskimi, działań mających na celu zapewnienie wspólnej, wysokiej jakości ochrony wszystkim europejskim konsumentom i obywatelom, łącznie z osobami nieletnimi oraz słabszymi grupami społecznymi. Zaproponowane działania mają na celu zajęcie się zagrożeniami wynikającymi z istnienia nieregulowanych rynków i przestępczości zorganizowanej, takimi jak oszustwa i ustawianie wyników gier. Ogólnie rzecz biorąc, oczekuje się, że inicjatywy te przyczynią się do poprawy ram prawnych regulujących usługi hazardowe online w UE i utorują drogę dla zacieśnionej współpracy między organami regulacyjnymi państw członkowskich. Komisja podejmuje się: · powołać w 2012 r. grupę ekspertów w dziedzinie gier hazardowych składającą się z przedstawicieli państw członkowskich w celu wymiany doświadczeń i dobrych praktyk, która będzie także służyć poradami i fachową wiedzą podczas przygotowywania inicjatyw UE. 2.1. Zgodność krajowych ram regulacyjnych z prawem UE Obowiązujące w państwach członkowskich ramy regulacyjne dotyczące gier hazardowych online charakteryzuje różnorodność. Nieliczne państwa członkowskie wprowadziły zakaz oferowania gier hazardowych w internecie, w odniesieniu do wszystkich gier lub tylko niektórych rodzajów, takich jak poker i gry kasynowe. W niektórych państwach europejskich wprowadzono systemy monopolistyczne oferujące usługi hazardowe online, które obsługuje kontrolowany przez państwo operator publiczny bądź prywatny podmiot gospodarczy na zasadzie wyłączności. Coraz więcej państw członkowskich wprowadza jednak systemy koncesjonowania, umożliwiając w ten sposób oferowanie usług na rynku przez więcej niż jeden podmiot gospodarczy. W odpowiedzi na wyzwania społeczne, technologiczne i regulacyjne w znacznej liczbie państw członkowskich dokonano w ostatnim czasie przeglądu przepisów regulujących kwestie gier hazardowych w celu uwzględnienia nowych form usług hazardowych. Te zmiany regulacyjne doprowadziły w ciągu ostatnich kilku lat do zwiększenia oferty usług hazardowych świadczonych przez podmioty gospodarcze posiadające zezwolenie w państwie członkowskim UE oraz do powstania znacznych różnic pomiędzy uregulowaniami krajowymi. Zwiększa się także oferta usług transgranicznych, które często nie posiadają zezwolenia na podstawie krajowych przepisów państwa członkowskiego będącego ich odbiorcą. Zgodność tych przepisów krajowych z Traktatem została zakwestionowana przed sądami krajowymi, a kwestie interpretacji prawa UE odesłano do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Krajowe systemy regulacyjne muszą być zgodne z prawem UE. W szeregu orzeczeń sądowych Trybunał Sprawiedliwości przedstawił ogólne wskazówki na temat interpretacji podstawowych swobód rynku wewnętrznego w dziedzinie gier hazardowych (online), uwzględniając szczególny charakter działalności hazardowej, w celu umożliwienia sądom krajowym ustalenia okoliczności, w jakich restrykcyjne krajowe przepisy w zakresie gier hazardowych są uzasadnione z przyczyn związanych z interesem ogólnym. Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że świadczenie i korzystanie z transgranicznych usług hazardowych jest działalnością gospodarczą, która wchodzi w zakres podstawowych swobód zapisanych w TFUE. W szczególności w art. 56 TFUE zakazuje się ograniczeń w swobodnym świadczeniu usług na rzecz odbiorców w innych państwach członkowskich. Krajowe przepisy zakazujące świadczenia usług hazardowych, na których świadczenie udzielono zezwolenia w innym państwie członkowskim, zostały uznane za ograniczające swobodę rezydentów danego państwa w zakresie korzystania, za pośrednictwem internetu, z usług oferowanych w innych państwach członkowskich. Ograniczają one również swobodę podmiotów gospodarczych mających siedzibę w innych państwach członkowskich w zakresie świadczenia usług hazardowych. Państwa członkowskie mogą ograniczać transgraniczne świadczenie wszystkich lub niektórych typów usług hazardowych online, uzasadniając to celami związanymi z interesem publicznym, które chcą chronić w odniesieniu do gier hazardowych. Przepisy krajowe koncentrują się głównie na celach związanych z ochroną konsumentów, w szczególności na przeciwdziałaniu problematycznym zachowaniom hazardowym i ochronie nieletnich oraz zapobieganiu przestępczości i oszustwom. Państwa członkowskie zazwyczaj podają uzasadnione przyczyny ograniczenia transgranicznych usług hazardowych, muszą one jednak wykazywać stosowność i konieczność przedmiotowego środka, w szczególności istnienie problemu mającego związek z zagrożonym celem interesu publicznego i ze spójnością systemu regulacyjnego. Państwa członkowskie muszą wykazać, że cele interesu publicznego, które z własnej woli zdecydowały się chronić, są realizowane w spójny i systematyczny sposób i nie wolno im stosować, ułatwiać ani tolerować środków sprzecznych z osiągnięciem tych celów. W ubiegłych latach Komisja wszczęła wobec wielu państw członkowskich postępowania w sprawie uchybienia ich zobowiązaniom i sprawy te są nadal badane. Odnotowano także wpłynięcie licznych skarg dotyczących gier hazardowych na podst. art. 49 lub 56 TFUE. Komisja wykorzystuje szczegółowe informacje na temat stanu faktycznego zebrane podczas konsultacji przeprowadzonych w ramach zielonej księgi oraz najnowsze orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości do celów swojej bieżącej oceny przepisów krajowych w kontekście rozpatrywanych uchybień i skarg. Ocena ta skupia się w szczególności na kwestii spójności krajowych polityk dotyczących hazardu, zwłaszcza w zakresie podejścia regulacyjnego do ofert online i offline dotyczących tego samego rodzaju gier, jak również do gier, które są wyraźnie porównywalne pod względem ryzyka, jakie niosą w kontekście oszustw lub ochrony konsumentów. Dalsze kwestie będące głównym przedmiotem oceny to przejrzystość i niedyskryminacyjność systemów koncesjonowania oraz proporcjonalność warunków udzielania koncesji. Wraz z przyjęciem niniejszego komunikatu Komisja wzywa zainteresowane państwa członkowskie do przedstawienia informacji na temat najnowszych zmian w ich przepisach dotyczących hazardu. Państwa członkowskie, przeciwko którym toczą się postępowania w sprawie uchybienia ich zobowiązaniom lub wpłynęły skargi, zostaną poproszone o przedstawienie informacji na temat stanu prawnego i (zaktualizowanego) stanu faktycznego, aby umożliwić Komisji dokonanie oceny zgodności z prawem UE. W razie konieczności Komisja podejmie działania w celu wyegzekwowania odpowiednich przepisów Traktatu w odniesieniu do przepisów krajowych niezgodnych z prawem UE, uwzględniając przy tym najnowsze orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. Ponadto zgodność projektów przepisów krajowych w dziedzinie gier hazardowych online z prawem UE będzie nadal oceniana zgodnie z tzw. procedurą powiadamiania[12]. Komisja podejmuje się: · przyspieszyć zakończenie oceny przepisów krajowych w ramach toczących się postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i rozpatrywanych skarg oraz w razie konieczności podjąć działania w celu wyegzekwowania przepisów. 2.2. Wzmocnienie nadzoru, współpracy administracyjnej i skutecznego egzekwowania W celu zapewnienia udanego wdrożenia i stosowania polityki w zakresie gier hazardowych na poziomie krajowym i unijnym państwa członkowskie potrzebują właściwych organów regulacyjnych, współpracujących z organami w innych państwach członkowskich i korzystających ze wszystkich dostępnych środków skutecznego egzekwowania. Kilka inicjatyw zapowiedzianych w niniejszym komunikacie będzie się wiązało z przetwarzaniem danych osobowych. W tym względzie konieczne będzie zapewnienie zgodności z unijnym dorobkiem prawnym w zakresie ochrony danych[13]. Będzie to wymagać w szczególności jasnej definicji konkretnych celów przetwarzania danych w celu zapewnienia jakości danych oraz minimalizacji i zgodności z innymi wymogami w zakresie ochrony danych. 2.2.1. Wprowadzenie odpowiedniego nadzoru i kontroli w państwach członkowskich W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia i egzekwowania przepisów w zakresie gier hazardowych i efektywnej transgranicznej współpracy administracyjnej, każde państwo członkowskie powinno posiadać dobrze przygotowane organy regulacyjne. Krajowe organy regulacyjne muszą posiadać odpowiednie umiejętności i wiedzę fachową, aby być w stanie rozwiązywać problemy regulacyjne na szybko rozwijającym się rynku opartym na nowoczesnych technologiach. Ze względu na możliwość, że nie wszystkie organy regulacyjne mają pełnię kompetencji w zakresie nadzoru rynku gier hazardowych, wymagana może być ich współpraca z innymi właściwymi organami na szczeblu regionalnym lub krajowym, aby sprostać wymogom współpracy z organami regulacyjnymi innych państw członkowskich i nie zawieść ich oczekiwań. 2.2.2. Wspieranie transgranicznej współpracy administracyjnej Zacieśniona współpraca administracyjna jest niezbędna do rozwiązania obecnych problemów regulacyjnych. Będzie ona pomocna państwom członkowskim i podmiotom regulującym branżę gier hazardowych w ich funkcjach regulacyjnych i nadzorczych oraz poprawi jakość ich pracy. Praktyczna współpraca pozwoli państwom członkowskim zapoznać się z systemami i praktykami stosowanymi gdzie indziej oraz nawiązać bliższe stosunki zawodowe na poziomie operacyjnym. Działania mające na celu wspieranie współpracy administracyjnej powinny również doprowadzić do ograniczenia zbędnych obciążeń administracyjnych, w szczególności w odniesieniu do procesu udzielania zezwoleń oraz nadzoru nad podmiotami gospodarczymi, które otrzymały zezwolenie na działalność w więcej niż jednym państwie. W tym kontekście ważną rolę mogą odegrać również certyfikacja i normalizacja urządzeń do gier hazardowych online. Udana współpraca administracyjna wymaga wyraźnego określenia obszarów, co do których państwa członkowskie mogą wnioskować o informacje i wymieniać się nimi, oraz obszarów objętych wspólnymi działaniami i inicjatywami. Musi również istnieć odpowiednia struktura z wyraźnym mandatem do współpracy, zdolna do zaspokojenia potrzeb operacyjnych organów regulacyjnych. Dokładna forma współpracy pomiędzy krajowymi organami regulacyjnymi zależy od rodzaju informacji i danych, jakimi mogą się one wymieniać. Pierwszym krokiem do współpracy jest położenie nacisku na wymianę ogólnych informacji i najlepszych praktyk w celu wymiany doświadczeń oraz budowania zaufania i poczucia wspólnego interesu między organami regulacyjnymi. Na drugim etapie Komisja, poprzez dialog z państwami członkowskimi, zbada bardziej szczegółowo możliwości wymiany danych osobowych zgodnie z krajowymi i unijnymi przepisami dotyczącymi ochrony danych. W tym kontekście współpracę administracyjną między państwami członkowskimi ułatwiłoby korzystanie z systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI)[14]. Sama współpraca w ramach UE nie wystarczy, aby sprostać wszystkim wyzwaniom pojawiającym się na rynku gier hazardowych online. Wiele z tych problemów ma charakter transgraniczny, a ich źródło znajduje się często poza UE. W celu koordynacji działań i wspierania inicjatyw skierowanych do krajów spoza UE, Komisja wraz z państwami członkowskimi zajmie się określeniem kwestii, jakie należy omówić z państwami trzecimi, oraz będzie dążyć do zacieśnienia dialogu. 2.2.3. Zapewnienie skutecznego egzekwowania na szczeblu krajowym Skuteczne działania państw członkowskich w obszarze egzekwowania swego prawodawstwa – których najważniejszym warunkiem wstępnym jest zgodność z prawem UE – są konieczne dla osiągnięcia celów interesu publicznego ich polityki w sektorze gier hazardowych. Skuteczne egzekwowanie zależy między innymi od solidnej struktury organizacyjnej i całkowitych kompetencji krajowego organu odpowiedzialnego za regulację gier hazardowych online, odpowiedniej współpracy administracyjnej z innymi organami regulacyjnymi oraz odpowiednich narzędzi egzekwowania przepisów. Zapobiegawcze środki egzekucyjne mają na celu ograniczenie pierwszego kontaktu obywateli z ofertą transgranicznych usług hazardowych online, które są niezgodne z prawodawstwem obowiązującym w państwie członkowskim będącym ich odbiorcą (gry hazardowe „nieobjęte zezwoleniem”)[15] oraz zapewnienie przestrzegania przepisów krajowych w zakresie gier hazardowych oraz wspólnych zasad, dotyczących m.in. edukacji i informowania graczy, zrozumienia wyborów i zachowania graczy oraz promowania odpowiedzialnej postawy przedsiębiorstw. Egzekucyjne środki reagowania, np. ograniczenie dostępu do stron internetowych oferujących usługi hazardowe online nieobjęte zezwoleniami lub blokowanie płatności między graczami a podmiotami gospodarczymi działającymi bez zezwolenia, mają pewne korzyści, ale również potencjalne wady. Tego rodzaju środki należy również starannie ocenić w świetle ochrony praw podstawowych i podstawowych swobód zapisanych w TFUE. Jeśli chodzi o środki reagowania, które wymagają podjęcia działań przez pośredników udostępniających nielegalne usługi hazardowe online (takich jak zdjęcie oferty lub uniemożliwianie dostępu do oferty klientom w poszczególnych państwach członkowskich), przydatne byłoby wyjaśnienie procedur, jakie mogą być stosowane. Komisja przygotowuje inicjatywę horyzontalną na temat procedur zgłaszania i podejmowania działań, która powinna zapewnić potrzebne wyjaśnienia. Ponadto współpraca mogłaby zostać usprawniona w ramach sieci ustanowionej rozporządzeniem w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów, które umożliwia transgraniczne egzekwowanie[16]. GŁÓWNE DZIAŁANIA Komisja podejmuje się: · ułatwić współpracę administracyjną między podmiotami regulującymi gry hazardowe oraz zbadać możliwości oferowane przez rozporządzenie w sprawie IMI w zakresie wymiany informacji i współpracy między państwami członkowskimi, do roku 2013; · zwiększyć wymianę informacji i najlepszych praktyk dotyczących środków egzekucyjnych, a także zbadać korzyści i potencjalne ograniczenia związane z egzekucyjnymi środkami reagowania, takimi jak blokowanie płatności oraz uniemożliwianie dostępu do stron internetowych na szczeblu UE; · wyjaśnić procedury zgłaszania i podejmowania działań w odniesieniu do nieuprawnionych treści udostępnianych w UE przez pośredników online[17]; · prowadzić regularny dialog z państwami trzecimi. Państwa członkowskie wzywa się do: · powołania organów regulacyjnych o jasno określonych kompetencjach i zapewnienia współpracy z innymi właściwymi organami; · zbadania sposobów informowania konsumentów o dostępnych legalnych ofertach w celu skierowania popytu na rynek działający legalnie. 2.3. Ochrona konsumentów i obywateli W całej UE państwa członkowskie dążą do ochrony obywateli, chociaż stosują w tym celu odmienne podejścia regulacyjne i techniczne. Wymagane jest zatem odpowiednie działanie na szczeblu UE, aby: 1) zniechęcić konsumentów do korzystania z nieregulowanych i potencjalnie szkodliwych ofert; 2) chronić nieletnich przed dostępem do gier hazardowych; 3) chronić inne słabsze grupy społeczne; oraz 4) zapobiegać zaburzeniom związanym z hazardem[18]. Wszyscy obywatele powinni móc korzystać ze wspólnej ochrony na wysokim poziomie na całym obszarze rynku wewnętrznego. Z pełnym poszanowaniem prawa każdego państwa członkowskiego do określania ram prawnych dla usług hazardowych, Komisja dostrzega znaczne korzyści płynące z rozszerzenia możliwości legalnego uprawiania hazardu, które skutecznie odwiodłyby konsumentów od korzystania z innych usług hazardowych. Ważne jest, aby podmioty gospodarcze posiadające zezwolenie były w stanie oferować dostatecznie atrakcyjne produkty, ponieważ w przypadku braku wiarygodnych i trwałych alternatyw konsumenci będą w dalszym ciągu korzystać z nieuregulowanej oferty internetowych gier hazardowych, co może się potencjalnie wiązać ze szkodliwymi skutkami. 2.3.1. Dążenie do wysokiego poziomu ochrony w całej UE Szacuje się, że hazard online uprawia około 6,84 mln europejskich konsumentów[19]. W środowisku z natury transgranicznym konsumenci powinni mieć możliwość podejmowania świadomych wyborów i być w stanie rozpoznać legalną ofertę gier hazardowych. W obliczu nadmiaru informacji konsumenci często polegają na znanych markach[20]. W związku z tym Komisja zachęca podmioty gospodarcze do umieszczania informacji o właściwych organach regulacyjnych w widocznym miejscu na stronie internetowej i podnoszenia w ten sposób poziomu informacji i wiedzy konsumentów. Szereg państw członkowskich ma doświadczenie w zakresie ochrony konsumentów w środowisku online. Branża gier hazardowych również wypracowała cenną techniczną wiedzę fachową i strategie oparte na samoregulacji na rzecz odpowiedzialnego uprawiania hazardu. Działania wymagają wysiłku wszystkich zainteresowanych stron. Należy osiągnąć odpowiednią równowagę, w ramach której środki ochrony konsumentów nie powinny skłaniać graczy do szukania atrakcyjniejszych ofert na stronach nieobjętych żadnymi regulacjami. Wspólny zbiór zasad opracowanych na poziomie UE powinien mieć na celu zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów. Zasady te powinny obejmować skuteczną i sprawną rejestrację graczy, weryfikację wieku, kontrolę tożsamości (szczególnie w kontekście transakcji pieniężnych), kontrolę stanu faktycznego (korzystanie z konta, znaki ostrzegawcze, kierowanie do infolinii), zakaz gry na kredyt, ochronę środków finansowych graczy, możliwości stosowania samoograniczeń (ograniczeń czasowych/finansowych, wykluczeń) oraz obsługę klienta i sprawne rozpatrywanie skarg[21]. W ramach pierwszego kroku Komisja przygotuje zalecenie w sprawie wspólnej ochrony konsumentów. 2.3.2. Zapewnienie ochrony nieletnich Ochrona nieletnich musi być priorytetem choćby z uwagi na fakt, że 75 % osób w wieku 6-17 lat w Europie korzysta z internetu[22]. Celem zapobiegawczych środków ochronnych powinno być uniemożliwienie nieletnim dostępu do gier hazardowych. Dlatego też wynikiem zalecenia powinno być zapewnianie wystarczających narzędzi weryfikacji wieku przez systemy regulacyjne i gwarancja kontroli ze strony podmiotów gospodarczych. Należy również nakłaniać strony z grami hazardowymi do umieszczania wyraźnie widocznych informacji „zakaz gier hazardowych dla nieletnich” i dostarczania informacji na temat wdrażania środków służących weryfikacji wieku. Tego rodzaju środkom powinny towarzyszyć zwiększone wysiłki w obszarach takich jak podniesienie świadomości rodziców na temat powiązanych zagrożeń oraz oprogramowania filtrującego na domowych komputerach. Ponadto wszystkie podmioty gospodarcze powinny prowadzić działalność w sposób odpowiedzialny. 2.3.3. Szerzenie odpowiedzialnej reklamy Odpowiedzialna reklama jest niezbędna, jeśli chcemy zapewnić, aby obywatele byli świadomi następujących faktów: 1) obowiązują ograniczenia wiekowe, 2) hazard może być szkodliwy, jeśli uprawia się go w sposób nieodpowiedzialny oraz 3) ryzyko może mieć charakter finansowy, społeczny lub zdrowotny. Nie wszystkie państwa członkowskie UE posiadają szczegółowe regulacje dotyczące reklamy usług hazardowych. Niektóre państwa członkowskie dysponują specjalnymi kodeksami postępowania. Branże gier hazardowych i reklamy wypracowują też strategie oparte na samoregulacji. Wszyscy obywatele UE muszą posiadać odpowiednie informacje na temat dokonywanych przez siebie wyborów oraz ryzyka związanego z hazardem. Komisja przygotuje zalecenie w sprawie odpowiedzialnego reklamowania gier hazardowych w celu dopilnowania, aby podmioty gospodarcze posiadające zezwolenie w danym państwie członkowskim reklamowały gry hazardowe w sposób społecznie odpowiedzialny i przekazywały konsumentom kluczowe informacje. Aby zalecenie było w pełni skuteczne, zarówno państwa członkowskie, jak i branża zostaną wezwane do wniesienia wkładu w przygotowanie jego zakresu i kształtu. Państwa członkowskie zostaną zachęcone do wprowadzania odpowiednich sankcji za naruszenia lub nieprawidłowości. Zalecenie to będzie uzupełnieniem dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych[23]. 2.3.4. Zapobieganie problematycznym zachowaniom hazardowym lub uzależnieniu od hazardu Na podstawie odpowiedzi na zieloną księgę szacuje się, że od 0,5 do 3 % ludności UE cierpi na różnego rodzaju zaburzenia związane z uprawianiem hazardu. Informacje dotyczące skali i rodzajów tych zaburzeń nie są łatwo dostępne, a istniejące badania i analizy nie pozwalają na wyciąganie bezsprzecznych wniosków. Konieczne jest lepsze zrozumienie: 1) stosowanych definicji, 2) czynników determinujących (np. dążenie do wygranych/strat, informacje handlowe, dostępność, częstotliwość), 3) związków przyczynowych między różnymi rodzajami gier/zakładów, 4) adekwatności instrumentów prewencyjnych (np. znaków ostrzegawczych, samoograniczeń, ograniczania pewnych gier/zakładów) oraz 5) rodzaju potrzebnego leczenia. Komisja jest obecnie w trakcie pozyskiwania odpowiednich informacji za pomocą ALICE RAP[24], współfinansowanego przez UE projektu badawczego zajmującego się między innymi kompilacją danych, klasyfikacją uzależnień, oceną czynników determinujących i przejścia do uzależnienia, prezentacją praktyk w zakresie uzależnień oraz dostarczaniem skonsolidowanych danych na temat skali problemu w UE. Na podstawie sprawozdań śródokresowych, jakie zostaną opracowane w ramach tego projektu, Komisja rozważy inicjatywy na rzecz polityki w dziedzinie badań naukowych w zakresie rozwoju zaburzeń związanych z uprawianiem hazardu, w tym ich wykrywania i leczenia. GŁÓWNE DZIAŁANIA Komisja podejmuje się: · przyjąć w 2013 r. zalecenia w sprawie wspólnej ochrony konsumentów oraz odpowiedzialnej reklamy gier hazardowych; · wspierać analizę porównawczą i testowanie narzędzi kontroli rodzicielskiej z wykorzystaniem programu „Bezpieczny internet”[25] i instrumentu „Łącząc Europę”[26] w celu poprawy systemów oceny wieku i klasyfikacji treści; · ocenić w 2012 r. zalecenia dotyczące powiązanych z hazardem uzależnień od internetu wśród młodzieży w ramach EU NET ADB[27]; · przedstawić w 2014 r. sprawozdanie na temat odpowiednich grup roboczych w ramach ALICE RAP i przeprowadzić ocenę wyników tych badań; · ocenić funkcjonowanie rynków usług hazardowych online na podstawie badania rynków konsumenckich z 2013 r. Państwa członkowskie wzywa się do: · położenia większego nacisku na informacje oraz inicjatywy mające na celu zwiększanie świadomości na temat zagrożeń związanych z hazardem, jak również na temat oferty nieregulowanych usług hazardowych; · poprawienia współpracy między organami regulacyjnymi odpowiedzialnymi za obszar hazardu a organizacjami konsumenckimi; · zwiększenia dostępności i wykorzystania w internecie praktyk zapewniających bezpieczeństwo dzieci i młodzieży w celu uniemożliwienia im dostępu do stron internetowych oferujących gry hazardowe; · prowadzenia badań i gromadzenia danych dotyczących zaburzeń związanych z uprawianiem hazardu. 2.4. Zapobieganie oszustwom i praniu pieniędzy Głównymi celami interesu publicznego państw członkowskich w obszarze porządku publicznego jest zapobieganie oszustwom hazardowym i praniu pieniędzy. Oszustwa związane z kartami kredytowymi i kradzież danych bankowych są najczęściej zgłaszanymi przestępstwami związanymi z hazardem online. Gry hazardowe online mogą także służyć do prania środków pochodzących z nielegalnej działalności. Tego typu przestępstwa mają często charakter transgraniczny i wiążą się z przestępczością zorganizowaną. Zarówno organy państw członkowskich, jak i regulowane podmioty gospodarcze zmagają się z szeregiem wyzwań związanych ze skutecznym stosowaniem mechanizmów zapobiegania oszustwom i praniu pieniędzy. Najskuteczniej można je wyeliminować dzięki współpracy i koordynacji międzynarodowej, na przykład poprzez ustrukturyzowaną współpracę krajowych organów ds. gier hazardowych, policji krajowej i międzynarodowych organów ścigania. W kontekście zalecenia w sprawie wspólnej ochrony konsumentów należy rozważyć, w odpowiednim zakresie, środki zapobiegawcze i ochronne mające również zastosowanie w ramach zwalczania prania pieniędzy (np. zakaz ponoszenia anonimowych strat). Konieczne są również szkolenia pracowników organów sądowniczych poświęcone zagadnieniom związanym z oszustwami i praniem pieniędzy w kontekście hazardu. 2.4.1. Rozszerzenie zakresu środków na rzecz przeciwdziałania praniu pieniędzy W odniesieniu do działalności hazardowej dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy[28] ma obecnie zastosowanie tylko do kasyn. Niektóre państwa członkowskie już rozszerzyły zakres jej stosowania na inne rodzaje gier hazardowych, a wiele regulowanych podmiotów gospodarczych stosuje takie narzędzia, jak procesy weryfikacji klienta, profilowanie klienta oraz monitorowanie płatności. Aby wszystkie podmioty gospodarcze działające w obszarze hazardu miały równe szanse, jak również w celu zapewnienia porównywalnego poziomu ochrony we wszystkich państwach członkowskich, istnieje potrzeba rozszerzenia zakresu stosowania dyrektywy na wszystkie usługi hazardowe. W kontekście przeglądu dyrektywy Komisja rozważy rozszerzenie jej zakresu na wszystkie rodzaje gier hazardowych, przy jednoczesnym zapewnieniu poszanowania zasady proporcjonalności. 2.4.2. Kwestie kradzieży tożsamości i innych rodzajów cyberprzestępstw Konsultacje społeczne wykazały, że najczęstszym typem oszustwa hazardowego jest kradzież tożsamości. Stanowi to jednak wyraz szerszego problemu dotykającego usługi internetowe, jakim jest narastająca skala kradzieży tożsamości i innych form cyberprzestępczości. Komisja zajmuje się obecnie tymi kwestiami w kontekście swojej aktualnej polityki w zakresie cyberprzestępczości, w tym w niedawnym wniosku dotyczącym ustanowienia Europejskiego Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością[29]. Aby rozwiązania opracowane w tym kontekście mogły przyczynić się także do większego bezpieczeństwa usług hazardowych online, Komisja będzie zachęcać do wymian doświadczeń i dobrych praktyk w walce z cyberprzestępczością na forum grupy ekspertów ds. gier hazardowych oraz, w odpowiednich przypadkach, do wymian z Europejskim Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością. 2.4.3. Zapewnienie bezpieczeństwa urządzeń do gier Przy podejmowaniu decyzji dotyczących koncesji na prowadzenie usług hazardowych, właściwe organy państw członkowskich zwykle wymagają certyfikacji urządzeń do gier hazardowych online, w tym oprogramowania do gier hazardowych. W celu zapewnienia porównywalnego poziomu bezpieczeństwa w dziedzinie hazardu online w UE, jak również w celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego związanego z różnicami między krajowymi procedurami certyfikacyjnymi oraz aby zapewnić, w stosownych przypadkach, możliwość interoperacyjności, Komisja zbada korzyści wprowadzenia unijnej normy w zakresie certyfikacji urządzeń do gier. GŁÓWNE DZIAŁANIA Komisja podejmuje się: · rozważyć w 2012 r. rozszerzenie zakresu dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy na wszystkie rodzaje gier hazardowych; · zachęcać, w kontekście swojej polityki dotyczącej cyperprzestępczości, do wymian doświadczeń i dobrych praktyk na forum grupy ekspertów ds. gier hazardowych oraz, w odpowiednich przypadkach, do wymian z Europejskim Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością; · zbadać w 2013 r. możliwość wprowadzenia normy UE w zakresie urządzeń do gier hazardowych, w tym oprogramowania. Państwa członkowskie wzywa się do: · popularyzacji szkoleń pracowników organów sądowniczych poświęconych zagadnieniom związanym z oszustwami i praniem pieniędzy w kontekście hazardu. 2.5. Zagwarantowanie uczciwości w sporcie i zapobieganie ustawianiu wyników zawodów sportowych Ustawianie wyników zawodów sportowych powiązane z zakładami jest szczególnym rodzajem oszustwa, które stoi w sprzeczności z interesami organizacji sportowych, sportowców, graczy (konsumentów) oraz regulowanych podmiotów gospodarczych działających w obszarze hazardu. Ustawianie wyników jest sprzeczne z zasadą uczciwości we współzawodnictwie sportowym, która jest jednym z celów działań UE w dziedzinie sportu (art. 165 TFUE). Rozwiązanie tego problemu wymaga wspólnych i skoordynowanych działań organów publicznych, organizacji sportowych i podmiotów gospodarczych działających w obszarze hazardu[30]. W UE obowiązuje szereg mechanizmów regulacyjnych (warunki koncesjonowania usług hazardowych, statuty federacji sportowych) oraz samoregulacyjnych (kodeksy postępowania); istnieją również kampanie edukacyjne, zasady dotyczące konfliktu interesów, systemy monitorowania zakładów i wczesnego ostrzegania (informowanie o nieprawidłowościach, gorące linie itp.). Współpraca między zainteresowanymi stronami funkcjonuje, ale jej zakres jest ograniczony. Istnieje wyraźna potrzeba ściślejszej współpracy między bukmacherami, organami sportowymi i właściwymi władzami, w tym podmiotami regulującymi gry hazardowe, zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym. 2.5.1. Wspieranie współpracy między zainteresowanymi stronami Porozumienia o współpracy są przydatnym narzędziem w tym obszarze i Komisja zachęca do ich dalszego stosowania oraz do obejmowania nimi wszystkich właściwych zainteresowanych podmiotów (podmiotów gospodarczych działających w obszarze hazardu, organizacji sportowych, organów regulacyjnych). Umowy te skutecznie ułatwiają tworzenie krajowych punktów kontaktowych, w których wszystkie właściwe podmioty zaangażowane na szczeblu krajowym w walkę z ustawianiem wyników zawodów sportowych mogą się spotkać, wymieniać informacjami i koordynować działania. Krajowe punkty kontaktowe są istotnym elementem skutecznej współpracy w celu przeciwdziałania ustawianiu wyników na szczeblu unijnym i globalnym. 2.5.2. Opracowanie środków przeciwdziałania ustawianiu wyników zawodów sportowych Podejścia państw członkowskich do finansowania środków na rzecz przeciwdziałania ustawianiu wyników są bardzo zróżnicowane, a żaden ze stosowanych obecnie modeli finansowania nie okazał się bardziej lub mniej skuteczny od pozostałych. Komisja, we współpracy z zainteresowanymi stronami, opracuje w zaleceniu środki na rzecz przeciwdziałania ustawianiu wyników zawodów sportowych mające zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich i dyscyplinach sportu, mając na celu: 1) wspieranie bardziej skutecznej wymiany dobrych praktyk w zakresie zapobiegania ustawianiu wyników powiązanemu z zakładami, w tym inicjatywy zwiększające świadomość i szkolenia dla osób zaangażowanych w działalność sportową; 2) zapewnienie wymiany informacji i działań następczych w odniesieniu do podejrzanej działalności organów sportowych, podmiotów gospodarczych i organów regulacyjnych, w tym gromadzenie wiarygodnych danych na temat skali problemu, 3) wprowadzenie minimalnych przepisów dotyczących konfliktu interesów, np. zakazu zawierania zakładów przez sportowców i działaczy sportowych oraz wykluczenie z zakładów młodzieżowych zawodów sportowych, oraz 4) wprowadzenie gorących linii i innych mechanizmów służących zawiadamianiu lub informowaniu o nieprawidłowościach. Zorganizowane zostaną w tym celu specjalne warsztaty z udziałem ekspertów w dziedzinie hazardu. 2.5.3. Zapewnienie skutecznego odstraszania od ustawiania wyników zawodów sportowych Z badania dotyczącego ustawiania wyników w sporcie[31] wynika, że działalność tę uznaje się za niezgodną z prawem we wszystkich państwach członkowskich. Autorzy wskazują również, że sprecyzowanie odpowiedzialności karnej za przestępstwa w obszarze sportu nie musi prowadzić do lepszego egzekwowania prawa lub spadku liczby podejrzanych przypadków. Główne problemy związane ze ściganiem przypadków ustawiania wyników zawodów sportowych mają charakter operacyjny, zatem inicjatywy na szczeblu UE powinny dążyć do poprawy egzekwowania przepisów zapobiegających ustawianiu wyników zawodów sportowych. Komisja uczestniczy w pracach Rady Europy na temat ewentualnej konwencji przeciwko manipulacji wynikami sportowymi. Jej celem jest wyposażenie systemów krajowych w narzędzia, wiedzę specjalistyczną i zasoby konieczne do zwalczania tego zagrożenia. 2.5.4. Propagowanie współpracy międzynarodowej Komisja, wykorzystując część środków dostępnych w 2012 r. w ramach budżetu na działanie przygotowawcze „Europejskie partnerstwa na rzecz sportu”[32], rozpocznie projekty testowe mające na celu propagowanie międzynarodowej współpracy w zakresie zapobiegania ustawianiu wyników zawodów sportowych. Będzie ona również kontynuować współpracę z Międzynarodowym Komitetem Olimpijskim (MKOl) i Radą Europy, które zaproponowały i opracowały środki mające na celu rozwiązanie tego problemu w skali globalnej[33]. Komisja rozważy możliwość włączenia kwestii zagwarantowania uczciwości w sporcie i walki z ustawianiem wyników w zawodach sportowych do dyskusji z państwami trzecimi oraz właściwymi organizacjami międzynarodowymi w dziedzinie sportu. GŁÓWNE DZIAŁANIA Komisja podejmuje się: · przyjąć w 2014 r. zalecenie w sprawie najlepszych praktyk w dziedzinie zapobiegania ustawianiu wyników zawodów sportowych powiązanemu z zakładami i zwalczania tego procederu; · uczestniczyć w pracach Rady Europy dotyczących ewentualnej konwencji przeciwko manipulacji wynikami sportowymi; · propagować międzynarodową współpracę i dialog w obszarze zapobiegania ustawianiu wyników zawodów sportowych. Państwa członkowskie wzywa się do: · utworzenia krajowych punktów kontaktowych skupiających wszystkie właściwe podmioty zaangażowane w walkę z ustawianiem wyników; · wyposażenia krajowych systemów prawnych i administracyjnych w narzędzia, wiedzę specjalistyczną i zasoby konieczne do walki z ustawianiem wyników; · rozważenia trwałego finansowania środków na rzecz uczciwości w sporcie. 3. Wnioski Rozwiązywanie różnorodnych problemów regulacyjnych i technicznych w branży hazardu online wymaga silnych i skutecznych środków. Działania zapowiedziane w niniejszym komunikacie stanowią kompleksową strategię mającą na celu sprostanie tym wyzwaniom. Komisja Europejska będzie współpracować z Parlamentem Europejskim, państwami członkowskimi i wszystkimi zainteresowanymi stronami w celu szybkiego wdrożenia niniejszego komunikatu. W 2012 r. zorganizuje pierwsze spotkanie grupy ekspertów ds. gier hazardowych i rozpocznie dialog ze wszystkimi zainteresowanymi stronami. Konferencja zainteresowanych stron zostanie zorganizowana w 2013 r. Komisja Europejska dokona oceny wdrożenia niniejszego komunikatu oraz stosowania środków przez państwa członkowskie i zainteresowane strony. W ciągu dwóch lat od przyjęcia niniejszego komunikatu Komisja opublikuje sprawozdanie w sprawie osiągniętego postępu. W sprawozdaniu oceni, czy wdrożone działania są wystarczające, w szczególności w odniesieniu do celów dotyczących skuteczniejszej ochrony konsumentów i odstraszania od ustawiania wyników zawodów sportowych. Komisja oceni również, czy działania te stanowią odpowiednie ramy prawne UE w zakresie gier hazardowych online, czy też konieczne jest podjęcie dodatkowych działań, w razie potrzeby legislacyjnych, na poziomie UE. [1] Termin „usługi hazardowe online” obejmuje szereg różnych usług hazardowych i kanałów dystrybucji. Zob. przegląd i omówienie definicji w sekcji 2 dokumentu roboczego służb. [2] Roczne przychody całego rynku gier hazardowych UE w 2011 r. szacowano na ok. 84,9 mld EUR (roczna stopa wzrostu w wysokości ok. 3 %). W latach 2008 i 2011 rynek gier hazardowych offline wzrósł o ok. 8,3 %. [3] H2 Gambling Capital (firma konsultingowa działająca w sektorze gier i zakładów). [4] Zielona księga w sprawie gier hazardowych oferowanych w internecie w obrębie rynku wewnętrznego (COM(2011) 128 final). [5] Dokument roboczy służb Komisji nr ref: [6] Określenie „nieletni” stosowane w niniejszym komunikacie obejmuje „dzieci”. Zgodnie z art. 1 Konwencji NZ o prawach dziecka „dziecko” oznacza każdą istotę ludzką w wieku poniżej 18 lat. W niektórych państwach członkowskich pełnoletnia młodzież jest objęta systemem obowiązującym w stosunku do dzieci. [7] Wszystkie działania zaproponowane przez Komisję w niniejszym dokumencie są spójne i zgodne z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi. [8] 3057. konkluzje Rady ds. Konkurencyjności w sprawie ram obowiązujących w sektorze gier hazardowych i zakładów w państwach członkowskich UE z dn. 10 grudnia 2010 r. [9] Sprawozdania z postępów prac prezydencji Rady na temat ram obowiązujących w sektorze gier hazardowych i zakładów w państwach członkowskich UE (2008-2011). [10] 2011/2084(INI) [11] CESE 1581/2011 - INT/579 [12] Dyrektywa 98/34/WE ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmieniona dyrektywą 98/48/WE. [13] Dyrektywa 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, zob. informacje na temat reformy ochrony danych i pakietu reform przyjętego przez Komisję w dniu 25 stycznia 2012 r. http://ec.europa.eu/justice/newsroom/data-protection/news/120125_en.htm [14] Rozporządzenie w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem IMI (na podstawie wniosku Komisji (COM (2011) 522 final) ma zostać formalnie przyjęte przez Parlament Europejski i Radę na przełomie września i października 2012 r. Rozporządzenie stworzy możliwość wprowadzenia projektów pilotażowych IMI testujących wykorzystanie IMI na potrzeby współpracy administracyjnej, w tym wymiany danych osobowych w każdym obszarze jednolitego rynku, pod warunkiem że istnieje podstawa prawna dla wymiany tych danych. [15] Fakt, że usługi hazardowe nie są objęte zezwoleniem w danym państwie członkowskim będącym ich odbiorcą nie musi oznaczać, że usługi te są nieuregulowane w państwie członkowskim pochodzenia, ani że usługi te nie są objęte zezwoleniem w innych państwach członkowskich będących ich odbiorcami. [16] Rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów (rozporządzenie w sprawie współpracy w zakresie ochrony konsumentów). [17] Więcej informacji na stronie: http://ec.europa.eu/internal_market/e-commerce/notice-and-action/index_en.htm. [18] Takim jak problematyczne zachowania hazardowe, hazard patologiczny, nadmierne zaangażowanie w hazard. [19] H2 Gambling Capital [20] Europejski program na rzecz konsumentów - Zwiększanie zaufania i pobudzanie wzrostu gospodarczego (COM(2012) 225 final). [21] Zgodnie z tym, co zaproponowano we wnioskach dotyczących dyrektywy w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz rozporządzenia w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich pod adresem: http://ec.europa.eu/consumers/redress_cons/adr_policy_work_en.htm [22] Europejska strategia na rzecz lepszego internetu dla dzieci (COM(2012) 196 final). [23] Dyrektywa 2005/29/WE dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004. [24] Jest to międzydyscyplinarny projekt w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego. Skupia się on na badaniach związanych z uzależnieniami i stylem życia w Europie na przestrzeni 5 lat (2011-2015). Więcej informacji: http://ec.europa.eu/research/social-sciences/projects/486_en.html [25] Decyzja nr 1351/2008/WE w sprawie ustanowienia wieloletniego wspólnotowego programu ochrony dzieci korzystających z Internetu oraz innych technologii komunikacyjnych. [26] Wniosek w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego instrument „Łącząc Europę” (COM (2011) 665). [27] Mające na celu ocenę występowania graniczącego z nałogowym korzystania z internetu i uzależnienia od internetu oraz czynników je warunkujących wśród młodzieży europejskiej. [28] Dyrektywa 2005/60/WE w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu. [29] Zwalczanie przestępczości w erze cyfrowej: ustanowienie Europejskiego Centrum ds. Walki z Cyberprzestępczością (COM (2012) 140 final). [30] Zob. deklaracja z Nikozji z dnia 20 września 2012 r. w sprawie przeciwdziałania ustawianiu wyników sportowych. [31] http://ec.europa.eu/sport/news/20120410-study-on-match-fixing_en.htm [32] http://ec.europa.eu/sport/news/20120417-2012-call-for-proposals_en.htm [33] CM/Rec(2011)10, zalecenia MKOl dotyczące ustawiania wyników wydarzeń sportowych z dnia 2 lutego 2012 r.