Streszczenie oceny skutków

Ocena skutków dotycząca rozporządzenia Komisji (UE) xxx/2019 ustanawiającego wymogi dotyczące ekoprojektu dla sprzętu do spawania

A. Zasadność działań

Dlaczego należy podjąć działania? Na czym polega problem?

Sprzęt do spawania obejmuje produkty sprzedawane przedsiębiorstwom (B2B), wykorzystywane powszechnie w wielu sektorach, głównie w budownictwie, energetyce i transporcie. Produkty te zużywają duże ilości energii i metali spawalniczych (drutu spawalniczego lub elektrod używanych jako spoiwo w spoinie). Połowa eksploatowanego sprzętu wykorzystuje również duże ilości gazu osłonowego. W ostatnich dziesięcioleciach odnotowano znaczne postępy w technologii sprzętu do spawania – dzięki czemu stał się on bardziej energo- i materiałooszczędny, oraz bardziej uniwersalny. Jednak przy zakupie sprzętu użytkownicy nie kierują się energo- lub materiałooszczędnością, biorą natomiast pod uwagę niezawodność lub przystępność cenową. Dzieje się tak z powodu braku informacji o zużyciu energii i materiałów oraz tendencji użytkowników do nieoceniania kosztów posiadania w całym cyklu użytkowania, a także z powodu innych przyzwyczajeń, np. preferowania danej marki. W efekcie racjonalne pod względem kosztów technologie energooszczędne nie przedostają się na rynek tak szybko, jak by to miało miejsce, gdyby były wspierane odpowiednimi środkami. Ponowne użycie, naprawy i recykling są ograniczone brakiem informacji o efektywności materiałowej i trudnościami związanymi z demontażem i segregacją produktów oraz identyfikacją wykorzystanych surowców krytycznych i wbudowanych komponentów niebezpiecznych.

Jaki jest cel inicjatywy?

Celem ogólnym jest wniesienie wkładu w realizację unijnych celów w zakresie klimatu i oszczędności energii na rok 2030 oraz celów pakietu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym przy jednoczesnym zapewnieniu sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Bardziej szczegółowe cele inicjatywy to: -podwyższenie poziomu świadomości efektywności ekologicznej urządzeń do spawania w ramach łańcucha dostaw; -pomoc użytkownikom w porównywaniu produktów; oraz -poprawa możliwości naprawy i recyklingu produktów. Przyczyni się ona również do wzmocnienia konkurencyjności unijnego przemysłu wytwórczego poprzez szybsze dostosowanie unijnych produktów do postępu technologicznego i wymogów w zakresie efektywności energetycznej w innych gospodarkach świata.

Na czym polega wartość dodana podjęcia działań na poziomie UE?

Sprzęt do spawania jest produkowany i sprzedawany na całym świecie, a jego komponenty są dostarczane globalnie. W jego skład wchodzą złożone produkty nieróżniące się od siebie w zależności od kraju. Opracowanie ogólnounijnych wymogów wymagałoby połączenia zasobów państw członkowskich w celu opracowania wspólnych przepisów i systemów nadzoru zamiast wielu krajowych systemów, przepisów i mechanizmów nadzoru. Bez zharmonizowanych wymogów na poziomie UE państwa członkowskie mogą ustanowić krajowe wymogi w zakresie efektywności energetycznej dotyczące poszczególnych produktów w ramach własnej polityki ochrony środowiska i polityki energetycznej. Osłabiłoby to swobodny przepływ towarów i zwiększyłoby koszty przestrzegania przepisów dla przedsiębiorstw w UE. Zatem występuje wyraźna wartość dodana związana z ustanowieniem minimalnych wymogów dotyczących efektywności energetycznej na poziomie UE.

B. Rozwiązania

Jakie warianty legislacyjne i nielegislacyjne rozważono? Czy wskazano preferowany wariant? Jak uzasadniono ten wybór lub jego brak?

Rozważono cztery warianty strategiczne. ·Wariant 1 – „dotychczasowy scenariusz postępowania”: jest to scenariusz odniesienia, w którym obecna sytuacja pozostaje niezmieniona; ·Wariant 2 – samoregulacja: Komisja dała przemysłowi możliwość opracowania samoregulacji, ale nie przedstawiono żadnych propozycji; ·Wariant 3 – etykietowanie energetyczne: ten wariant jest zasadniczo przeznaczony dla produktów oferowanych przez przedsiębiorstwa konsumentom (B2C) w powiązaniu z ekoprojektem w celu uwidocznienia najlepszych produktów i zapewnienia konkurencji między nimi. Trudności nastręcza jednak stosowanie ugruntowanych metod pomiarowych przy braku kompleksowej bazy danych w zakresie efektywności energetycznej. ·Wariant 4a – wariant „najniższego kosztu cyklu życia” (LLCC): obowiązkowe limity sprawności źródeł zasilania, maksymalizacja inwestycji dla użytkownika końcowego w cyklu życia produktu, realizacja do roku 2028, z etapem pośrednim w 2023 r.; ·Wariant 4b – ambitny wariant LLCC: ten sam poziom rygorystyczności wymogów dotyczących ekoprojektu jak w przypadku wariantu 4a na podstawie LLCC, jednak z wcześniejszą realizacją (w 2025 r.) bez etapów pośrednich; ·Wariant 5 – informacje: obowiązkowe podawanie informacji dotyczących ekoprojektu w zakresie efektywności energetycznej i materiałowej, jednak bez wymogów ilościowych dotyczących sprawności. Oprócz tego warianty 4a i 4b obejmują: -opracowanie metod obliczeń przy wykorzystaniu normalizacji; -podawanie informacji o zużyciu materiałów i energii; oraz -podawanie informacji dotyczących aspektów gospodarki o obiegu zamkniętym (w celu zwiększenia możliwości naprawy i recyklingu). Wymogi dotyczące podawania informacji będą miały zastosowanie od dnia 1 stycznia 2021 r. Wariant 4a jest preferowanym wariantem z perspektywy gospodarczej i ekologicznej, zapewniającym równowagę między całościowymi oszczędnościami energii i materiałów a poparciem proponowanych rozwiązań przez zainteresowane strony. Spełnia on również wymóg określony w dyrektywie w sprawie ekoprojektu zakładający proponowanie środków dotyczących konkretnych produktów.

Jak kształtuje się poparcie dla poszczególnych wariantów?

·Wariant 1 – dotychczasowy scenariusz postępowania: zainteresowane strony, w szczególności przemysł wytwórczy, nie uważają tego wariantu za odpowiedni sposób postępowania w świetle postępów w zakresie wymogów dotyczących efektywności energetycznej w innych gospodarkach na świecie; ·Wariant 2 – samoregulacja: Komisja i państwa członkowskie uznały ten wariant za priorytet, jednak przemysł nie zgłosił żadnych propozycji; ·Wariant 3 – etykietowanie energetyczne: przedstawiciele państw członkowskich, organizacji pozarządowych i przemysłu twierdzili, że ten wariant należy odrzucić, ponieważ nie dawał żadnej wartości dodanej w kontekście produktów B2B; ·Wariant 4a — LLCC: analogicznie do wariantu 4b ten wariant zapewnia duże korzyści ekologiczne, ale jest preferowany przez większość państw członkowskich i przemysł wytwórczy ze względu na dłuższy okres dostosowania; ·Wariant 4a – ambitny wariant LLCC: ten wariant cieszy się poparciem kilku państw członkowskich i organizacji pozarządowych. Mimo że w wariancie tym uzyskuje się nieznacznie większe korzyści ekologiczne w porównaniu z wariantem 4a, duże sektory przemysłu wytwórczego obawiają się jednak, że MŚP (> 80 % producentów w UE) mogą nie być w stanie dostosować się do wymogów na czas; ·Wariant 5 – informacje: ten wariant daje gorsze wyniki niż warianty 4a i 4b w zakresie oszczędności energii i zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych, przychodów przedsiębiorstw i kosztów posiadania ogółem. Państwa członkowskie i przemysł uważają, że wartość dodana jest niższa od kosztów, które trzeba by ponieść. Udzielono zdecydowanego poparcia wspólnym przepisom wariantów 4a/b i 5 (normalizacja metod pomiaru, przekazywanie informacji dotyczących efektywności materiałowej).

C. Skutki wdrożenia preferowanego wariantu

Jakie korzyści przyniesie wdrożenie preferowanego wariantu lub – jeśli go nie wskazano – głównych wariantów?