ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.

Uważa, że mobilność, zdolność do łatwego przemieszczania się między różnymi miejscami, to przede wszystkim prawo związane z uznaną w Traktatach swobodą przemieszczania się osób i czynnik warunkujący jakość życia osób w takich regionach, gdy poszukują one dostępu do zasadniczych usług publicznych (takich jak kształcenie, świadczenia zdrowotne i usługi społeczne), dojeżdżają do miejsca pracy lub poszukują możliwości zatrudnienia, podejmują zajęcia rekreacyjne, odwiedzają krewnych, dokonują zakupu towarów i usług lub korzystają ze swobody dalszego przemieszczania się.
27.

Uważa za bardzo istotne działania instytucji UE opisane w Komunikacie dotyczące: — ładu korporacyjnego, który zbudowany jest na zaangażowaniu finansowym pracowników, co powinno wpłynąć na zwiększenie wydajności i jakości pracy, co zapewnia długoterminową orientację, która jest ważnym argumentem dla potencjalnych inwestorów; takie podejście do ładu korporacyjnego daje większą stabilność miejsc pracy, co jest ważne dla społeczności lokalnych i regionalnych; — jasnej i kompletnej sprawozdawczości w zakresie ładu korporacyjnego oraz wiarygodnych kanałów informacyjnych umożliwiających inwestorom podejmowanie odpowiednich decyzji z uwzględnieniem MŚP, dla których podejmowanie decyzji inwestycyjnych ze względu na ograniczony dostęp do doradców jest utrudnione; — tworzenia standardów rachunkowości sprzyjających długoterminowym inwestycjom oraz możliwościom dostosowania zasad rachunkowości do notowanych MŚP w wersji uproszczonej przy jednoczesnym utrzymaniu odpowiedniego poziomu zaufania inwestorów; — stworzenia samodzielnych ram rachunkowości dla nienotowanych MŚP, co powinno uaktywnić grupy transgraniczne, których powstanie jest zablokowane ze względu na podległość MŚP krajowym regułom rachunkowości; — zniesienia preferencji finansowania przedsiębiorstw długiem, w porównaniu do finansowania kapitałem udziałowym, poprzez możliwość odliczenia kosztów pozyskania kapitału udziałowego, albo poprzez skasowanie możliwości odliczenia kosztów odsetek; — likwidacji w poszczególnych państwach różnic prawnych utrudniających długoterminowe inwestowanie w obszarze transgranicznym, co ogranicza zdolność firm do wzmacniania swojej pozycji i rozwoju zwłaszcza MŚP, a szczególnie tych w nienajlepszej kondycji finansowej.
33.

Zaznacza, że wyspy, regiony najbardziej oddalone i inne obszary położone na peryferiach w olbrzymim stopniu zależą od transportu drogą powietrzną i morską, a te z kolei uzależnione są od liczby turystów. Agencje turystyczne twierdzą, że zamykają się, gdyż nie działają usługi transportowe, a to znów prowadzi do dalszego ograniczenia usług transportowych, jak twierdzą podmioty, które je świadczą, ze względu na zamknięcie agencji turystycznych. Stwarza to potrzebę promowania strategii politycznych, które przerwą to błędne koło. Wyraża zaniepokojenie tym, że obecny kryzys gospodarczy i sezonowość turystyki jeszcze pogłębiają ten problem. Z drugiej strony, zważywszy że 90 % towarów i produktów, które wykorzystuje się następnie w sektorze turystycznym wysp, jest przewożonych drogą morską i że fracht jest w rzeczywistości rentowny tylko w jedną stronę, należy promować politykę pomocową, aby złagodzić ten brak równowagi.
20.

W obliczu szybko narastających zobowiązań pozostających do realizacji (RAL), zaniepokojony jest brakiem równowagi między sumą środków na zobowiązania a sumą środków na płatności. Krytycznie ocenia deficyt strukturalny budżetu UE i apeluje do Komisji Europejskiej o opracowanie wyraźnego planu działań, by przywrócić równowagę budżetową na pozostałe lata okresu 2014–2020. W tym kontekście odsyła do opinii KR-u na temat wykonania budżetu UE (sprawozdawca: Adam STRUZIK).
1.

Z zadowoleniem przyjmuje konkluzje Rady Europejskiej z grudnia 2012 r., w których wzywa się Komisję Europejską do opracowania do końca 2014 r. strategii UE na rzecz regionu Morza Adriatyckiego i Morza Jońskiego (EUSAIR). Do decyzji tej nawoływano w opinii KR-u z inicjatywy własnej w sprawie: „Współpraca terytorialna w regionie Morza Śródziemnego poprzez instrument makroregionu adriatycko-jońskiego”, którą przyjęto 11 października 2011 r. (1).
19.

Przypomina, że UE ma do dyspozycji Fundusz Solidarności oferujący pomoc w przypadku klęsk. Przyjmuje z zadowoleniem to, że zaproponowane przez Komitet Regionów zmiany zostały uwzględnione w ostatecznej wersji rozporządzenia. Obecnie Fundusz Solidarności umożliwia na przykład odnowienie uszkodzonej infrastruktury tak, by doprowadzić ją do stanu umożliwiającego lepsze stawianie czoła przyszłym klęskom żywiołowym, a nawet może finansować przemieszczenie obiektów infrastrukturalnych. KR apeluje jednak, by w budżecie UE przeznaczyć na Fundusz Solidarności wystarczające środki finansowe. Apeluje również do państw członkowskich, by jak najlepiej wykorzystały możliwości finansowania projektów zapobiegania ryzyku klęsk żywiołowych i zarządzania nim, przygotowane w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014–2020.
7.

Gdy chodzi o zasoby finansowe, przyjmuje do wiadomości zawarte we wnioskach sprawozdania (pkt 9) stwierdzenie Komisji, że „W okresie do 2020 r. podmioty prowadzące działania na rzecz zasobów genetycznych będą mogły liczyć na większe wsparcie finansowe oraz szerszy zakres możliwości uzyskania dofinansowania w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich i programu »Horyzont 2020«, jak również w ramach innych obszarów polityki unijnej”, i zauważa, iż trzeba zadbać o to, by informacje te były obiektywnie weryfikowalne z punktu widzenia faktycznej dostępności większych zasobów, które muszą być dostępne możliwie najszybciej, mając również na względzie fakt, że większość środków unijnych przeznaczonych na ochronę różnorodności genetycznej będzie kierowana do sektora badań.
8.

Zwraca uwagę, że każde państwo członkowskie powinno posiadać krajową strategię walki z bezdomnością, uzupełnioną ewentualnie strategiami regionalnymi, przewidującą wyraźny podział zadań w dziedzinie zbierania danych na temat tego zjawiska, a także monitorowania i wdrażania strategii. Zachęca więc kraje UE do opracowania kompleksowych strategii walki z bezdomnością, a przede wszystkim do wyznaczenia odpowiedzialnych za to służb krajowych oraz jasnych i przejrzystych celów, do których realizacji służby te zobowiązałyby się wobec UE, oraz do opracowania formularzy oceny, w których przejrzyście przedstawiono by wyniki strategii w poszczególnych państwach członkowskich UE.
62.

Zwraca uwagę na to, że w wielu miastach, przede wszystkim w nowych państwach członkowskich, w związku z przemianami gospodarczymi i społecznymi dochodzi do radykalnej zmiany funkcji poszczególnych obszarów, co prowadzi do zasadniczych zmian przepływu ruchu. Zmiany te często wymagają kompleksowej i bardzo kosztownej przebudowy wszelkiego rodzaju infrastruktury transportowej. Dlatego też niezbędne jest, by w tych miastach najpierw rozwiązać kwestię przebudowy tej podstawowej infrastruktury, aby zapewnić jej funkcjonowanie i skuteczność, oraz wspierać tę przebudowę z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych. Wsparcie w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych nie powinno ograniczać się do połączeń z siecią TEN-T, ale dopuszczalne powinno być finansowanie z tych funduszy także komunikacji lokalnej i infrastruktury transportu zbiorowego i alternatywnego, która wyraźnie poprawi mobilność w miastach.
52.

Zwraca uwagę na nadmierne obciążenie władz lokalnych i regionalnych ogromną liczbą nieskoordynowanych kontroli, co może prowadzić do spadku zainteresowania realizacją projektów europejskich. W razie potrzeby można by przeprowadzać kontrole połączone lub właściwe organy mogą wzajemnie uznawać przeprowadzane przez siebie kontrole. Proponuje, by wyniki audytów lub kontroli były wykorzystywane także do zapobiegania błędom, co pozwoli zwiększyć skuteczność realizacji projektów.
24.

Wyraża uznanie dla dużego wkładu regionalnych konwencji morskich w ochronę morza. Jest zdania, że mogą one być odpowiednią płaszczyzną do opracowania środków państw członkowskich uzgodnionych na szczeblu regionalnym, i postuluje włączenie się do tych prac władz lokalnych i regionalnych. Również EUWT mogą przyczynić się do rozwoju współpracy regionalnej.
19.

Siła programu reform po części powinna wynikać z udzielanego mu poparcia, ale także z gotowości wszystkich podmiotów, na każdym poziomie, do wzięcia w nim udziału. Poziom lokalny i regionalny jest istotny również z uwagi na uczestnictwo i rozliczalność. Władze lokalne i regionalne chętnie włączą się w te działania i są gotowe do współpracy przy gromadzeniu danych z myślą o monitoringu i dalszej realizacji programu reform. Także krajowe i międzynarodowe stowarzyszenia władz lokalnych i regionalnych z natury rzeczy mają tu do odegrania pewną rolę. Komitet wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby zadbały o to, by gromadzenie danych było proporcjonalne w stosunku do celu, któremu ma ono służyć, oraz do nakładu środków i czasu.
25.

Z zadowoleniem przyjmuje wysiłki instytucji UE zmierzające do wprowadzenia koncepcji sprawiedliwego handlu we własnych strukturach, np. poprzez konsumpcję tych produktów na imprezach organizowanych przez Unię, a także wzywa do systematycznego stosowania takiego podejścia. Instytucje unijne same muszą dawać dobry przykład. Powinny propagować produkty sprawiedliwego handlu nie tylko w swoich siedzibach, lecz również poza nimi, podczas wydarzeń organizowanych przez UE.
17.

Podkreśla, że z powodzeniem funkcjonująca zielona gospodarka będzie obejmowała pięć kluczowych elementów: 1) niższe zużycie, co oznacza konieczność ograniczenia zużycia surowców i energii we wszystkich sektorach; 2) korzystanie z czystej produkcji energii, by uniknąć uzależnienia od źródeł zewnętrznych, zmniejszyć emisje i tworzyć miejsca pracy; 3) efektywność, co oznacza, że surowce i energię trzeba wydajniej wykorzystywać w całym łańcuchu wartości produktu lub usługi; 4) tworzenie sieci kontaktów i wymianę najlepszych praktyk – porównywanie doświadczeń między państwami członkowskimi i sektorami stwarza okazję do zwiększenia podaży zielonych produktów i usług, w tym na rynki pozaunijne; 5) dostęp do finansowania, co oznacza, że kluczowe znaczenie ma zapewnienie dostępności finansowania i ograniczenie biurokracji – ubieganie się o środki finansowe powinno być proste, łatwe do zrozumienia i przydatne także w innych dziedzinach działalności gospodarczej.
12.

Wskazuje na fakt, że władze lokalne i regionalne jako pierwsze bezpośrednio stykają się z codziennie pojawiającymi się w wielu dziedzinach wyzwaniami i problemami mogącymi mieć bezpośredni wpływ na procedury praworządności i, tym samym, na możliwość wdrażania określonych praw podstawowych – takimi jak choćby problemy gospodarcze, bezrobocie, zanieczyszczenie środowiska czy zmiana klimatu. Szczególna rola władz lokalnych i regionalnych wynika zarówno z ich specjalistycznej wiedzy, która umożliwia im wczesne rozpoznanie ewentualnych zagrożeń systemowych dla praworządności, jak i ze zorientowania na wyniki, które powinno być stałym elementem europejskiej polityki. Ma to szczególne znaczenie w zglobalizowanym świecie, gdzie migracja i mobilność doprowadziły do powstania nowych relacji międzykulturowych i pluralistycznego społeczeństwa, które charakteryzuje się współistnieniem różnych wartości i różnych religii, co jest najbardziej odczuwalne w lokalnych społecznościach. Rezultaty w zakresie ochrony praworządności i praw podstawowych można osiągać tylko wtedy, gdy wszystkie poziomy sprawowania rządów, zgodnie ze swymi kompetencjami i zadaniami, współpracują ze sobą i są odpowiednio ze sobą połączone oraz w skoordynowany sposób wnoszą w to swój wkład. W wielu obszarach zwiększa się świadomość, że do osiągnięcia lepszych wyników potrzebna jest polityka „oparta na dowodach” i polityka „ukierunkowana na konkretne obszary”. Tak jest niewątpliwie także w przypadku ochrony praw podstawowych. Wzmocnienie tych praw ma pozytywny wpływ na rozwój społeczny i gospodarczy. Podejmowanie decyzji na najbliższym obywatelom poziomie sprawowania rządów zwiększa nie tylko zaufanie ludzi do siebie nawzajem, ale także zaufanie do społeczności, w której żyją.
5.

Uważa, że władze lokalne i regionalne zostałyby pokrzywdzone przeprogramowaniem, gdyż nie są one odpowiedzialne za zbyt wysoki deficyt krajowych finansów publicznych; najczęściej są one zobowiązane na mocy konstytucji do zachowania równowagi budżetowej. Ogólny deficyt finansów publicznych w UE-27 na poziomie niższym od krajowego, wynoszący 0,1 % PKB w 2007 r., osiągnął ok. 0,8 % w latach 2009 i 2010. Nawet jeżeli pogorszenie stanu finansów publicznych na poziomie niższym od krajowego było głębsze w niektórych krajach, gdzie deficyt wzrósł w okresie 2007–2013 o ponad 0,5 punktu procentowego, zjawisko to jest niewspółmierne do sytuacji budżetów krajowych (2).
13.

Z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady UE w sprawie opublikowania mandatu negocjacyjnego dotyczącego TTIP. Wyraża ubolewanie, że nastąpiło to kilka miesięcy po tym, jak treść mandatu wyciekła już do internetu. Ubolewa również, że nadal istnieją znaczne ograniczenia dostępu do informacji na temat mandatu negocjacyjnego. Należałoby je zmniejszyć, aby zagwarantować opinii publicznej lepszy dostęp do informacji na temat stanu negocjacji.
10.

Chciałby szczególnie podkreślić, że rozwój digitalizacji i wyższy poziom wiedzy na temat zdrowia i powiązanych zagadnień może przyczynić się do tego, że mieszkańcy terenów oddalonych, słabo zaludnionych czy innych obszarów o niekorzystnych warunkach zyskają możność dotarcia do informacji o zagwarantowanej dobrej jakości, do profilaktyki zdrowotnej oraz łatwo dostępnego leczenia i dalszej opieki medycznej. Ponadto przyczynia się to do stworzenia lepszych warunków do tego, by ludzie mogli dłużej mieszkać we własnych czterech ścianach i dłużej zachowywać samodzielność. M-zdrowie może na wiele sposobów przyczynić się do stworzenia opieki zdrowotnej, w której człowiek w większym stopniu będzie ośrodkiem zainteresowania.
13.

Podkreśla, że solidarność jest jedną z zasad, jakimi kierują się w swych decyzjach władze lokalne mające do czynienia ze zwiększonym napływem migrantów. Miejsca takie jak Lampedusa we Włoszech, Ceuta i Melilla w Hiszpanii oraz Calais we Francji to tylko niektóre punkty wjazdu i tranzytu migrantów i osób ubiegających się o azyl w UE, jednak ilustrują one znaczne trudności, z jakimi muszą radzić sobie niektóre samorządy lokalne w zakresie przyjmowania migrantów i uchodźców, zarządzania napływem migrantów uciekających ze swych państw oraz pomocy humanitarnej.
36.

Dąży do bardziej efektywnego wdrażania instrumentów pomocowych, takich jak miasta partnerskie czy instrument TAIEX między władzami lokalnymi i regionalnymi w UE i ich odpowiednikami w państwach objętych EPS, by wspierać kraje EPS w rozwoju skutecznych i nowoczesnych struktur administracyjnych, np. poprzez ścisłą współpracę między administracjami, w której przewidziana będzie, jako element istotny, możliwość oddelegowania urzędników z administracji publicznej państw członkowskich do krajów EPS. Regiony europejskie mogłyby m.in. wzmocnić swą rolę wspierającą wobec podmiotów potencjalnie uczestniczących w programach unijnych w latach 2014–2020 skierowanych do krajów trzecich, takich jak instrument pomocy przedakcesyjnej IPA II i część dotycząca stosunków międzynarodowych programu „Horyzont 2020”, a także programy UE z udziałem państw członkowskich i krajów trzecich, tak jak miało to miejsce w wypadku programu ENPI CBC MED na lata 2007–2013, z którego nadal finansuje się współpracę transgraniczną w latach 2014–2020 w ramach programu ENI CBC MED.
3.

Proponuje, by Komisja rozwinęła działania w zakresie regionalnych i lokalnych analiz porównawczych, wymiany doświadczeń i partnerskiego uczenia się. Mają one kluczowe znaczenie dla budowania zdolności w dziedzinie innowacji przemysłowych, co jest bardzo istotne z punktu widzenia strategii „Europa 2020”. By władze lokalne i regionalne mogły przyjąć na siebie rolę koordynującą i zaoferować partnerom platformę służącą do poszukiwania rozwiązań, trzeba wzmocnić ich potencjał administracyjny w tych dziedzinach.
1.

Przyjmuje z zadowoleniem konkluzje Rady Europejskiej z grudnia 2013 r., w których zwrócono się do Komisji Europejskiej, by we współpracy z państwami członkowskimi opracowała do czerwca 2015 r. strategię UE na rzecz regionu alpejskiego (EUSALP).
8.

W związku z tym KR wzywa Komisję Europejską do tego, by zajęła się tą kwestią w ramach przeglądu priorytetów politycznych w kontekście odnowionej strategii „Europa 2020” i by szybko wywiązała się z zobowiązania do utworzenia europejskiego obszaru umiejętności i kwalifikacji nabytych nie tylko podczas formalnego, lecz także pozaformalnego uczenia się, przy jednoczesnym zapewnieniu przechodzenia do innego poziomu kształcenia. Jest to priorytet KR-u, co zostało także odzwierciedlone w jego propozycjach na nową kadencję prawodawczą UE (6), zważywszy, że wzajemne uznawanie tego rodzaju kwalifikacji ułatwia między innymi transgraniczną mobilność pracowników, wspiera konkurencyjność i wzmacnia spójność terytorialną i społeczną.
7.

Kładzie duży nacisk na przewidywanie zmian i zdolność wszystkich zainteresowanych stron do dostosowania się do nich. Zagadnienie to posiada trzy aspekty: — urzeczywistnienie wewnętrznego rynku UE i promowanie zatrudnienia w granicach Unii; — pomaganie pracownikom, osobom poszukującym pracy i – w szerszym ujęciu – wszystkim podmiotom gospodarczym w zdobyciu i doskonaleniu umiejętności niezbędnych w życiu zawodowym (takich jak zdolność do przewidywania zmian i do samooceny, kreatywność, a także niezależność i duch przedsiębiorczości); — poprawa warunków pracy, gdyż brak bezpieczeństwa zatrudnienia oraz restrukturyzacje mogą ograniczać konkurencyjność.
1.

Zauważa, że sprawnie działający ogólnoeuropejski system przekazujący kierowcom i podróżnym aktualne informacje dotyczące różnych środków transportu jest ważnym narzędziem, jeśli chodzi o urzeczywistnienie jednej z podstawowych swobód określonych przez UE, tzn. swobodnego przepływu osób. Swobodny przepływ osób oznacza bowiem nie tylko, że nie tworzy się przeszkód dla przepływu osób, ale także, że w jak największym stopniu ułatwia się obywatelom swobodne przemieszczanie się. Dlatego też obowiązkowe powinno być upublicznianie informacji o rozkładach jazdy i innych informacji o podróży, a informacje te powinny być w całości udostępniane wszystkim obywatelom UE bez wyjątku i to w takiej formie, by każdy mógł jak najprościej i najskuteczniej je wykorzystywać. UE i jej państwa członkowskie powinny jednocześnie gwarantować, że żaden dostawca usług transportu publicznego nie będzie w ramach tego systemu faworyzowany kosztem innych. Powinny także gwarantować wszystkim podróżnym i przewoźnikom niedyskryminacyjny dostęp do systemu. Takie całościowe podejście należy też przyjąć w odniesieniu do opracowywania europejskiego prawodawstwa, które będzie następnie transponowane do krajowych systemów prawnych. Podejście takie należy stosować nie tylko w odniesieniu do danych statycznych dotyczących transportu, tj. stałych rozkładów jazdy, ale także do dynamicznych informacji, takich jak np. aktualne informacje o położeniu pojazdu komunikacji publicznej na trasie jego przejazdu. Przy tym wymóg gromadzenia danych o aktualnym położeniu pojazdów pasażerskiej komunikacji publicznej będzie sprzyjać wykorzystywaniu realizowanego właśnie kosmicznego segmentu Galileo.
35.

Uważa, że Komisja nie powinna dopuścić do tego, by nadmierna liczba procedur biurokratycznych osłabiała skuteczność działań. Zachęca ją do zmiany praktyki polegającej na tym, że na najskuteczniejsze programy operacyjne nakłada się takie same obciążenia biurokratyczne jak w przypadku programów wiążących się z wieloma błędami i oszustwami. Ponadto zwraca się do niej, by przyjęła środki konieczne do szybkiego zatwierdzenia programów operacyjnych, tak by jak najszybciej rozpocząć nowy okres programowania.
12.

Zwraca uwagę, że choć w białej księdze napisano, że z myślą o przyszłym dobrobycie konieczne jest zapewnienie efektywnego transportu we wszystkich regionach, transport jest w coraz większym stopniu postrzegany przez KE jak każdy inny segment wolnego rynku i to nie tylko, jeśli chodzi o ocenę wsparcia publicznego. Przewoźnicy publiczni (lub będący własnością podmiotu publicznego) są często w trudnej sytuacji, gdy przedsiębiorstwa prywatne przejmują lukratywne trasy i połączenia transportowe (czasami nawet oferując ceny dumpingowe w celu uzyskania w przyszłości monopolu), a organy publiczne i publiczni przewoźnicy (w tym podmioty będące własnością podmiotów publicznych) obsługują jedynie trasy i połączenia przynoszące straty. Jeśli w białej księdze uznajemy, że transport nie jest jedynie sektorem komercyjnym, ale także instrumentem służącym zapewnieniu konkurencyjności i dobrobytu UE oraz poszczególnych jej regionów, to trzeba diametralnie zmienić podejście do przewoźników publicznych i przewoźników podobnych do publicznych w porównaniu z podejściem do podmiotów prywatnych. Jest oczywiste i logiczne, że podmioty prywatne postrzegają transport wyłącznie jako sposób na generowanie zysków z działalności gospodarczej i nie przywiązują wagi do zapewnienia konkurencyjności poszczególnych regionów i całej UE.
6.

odwołuje się do globalnych tendencji i wyzwań, przed którymi staje Unia Europejska, wskazanych w sprawozdaniu zatytułowanym: „Global trends to 2030: Can the EU meet the challenges ahead?” (Globalne tendencje do roku 2030: czy Europa sprosta stojącym przed nią wyzwaniom?), przygotowanym w ramach projektu ESPAS (2). Tendencje te mają również wymiar terytorialny, ponieważ w różny sposób oddziałują na poszczególne regiony, w zależności od ich specyfiki terytorialnej i kontekstu terytorialnego. KR zauważa jednak, że w sprawozdaniu przygotowanym przez ESPAS nie uwzględniono w wystarczającym zakresie wymiaru terytorialnego. W związku z tym z zadowoleniem przyczyni się do podjęcia kwestii wymiaru terytorialnego w przyszłych pracach projektu ESPAS;
34.

Ubolewa, że Komisja nie przedstawiła żadnych konkretnych środków w odniesieniu do osób ubiegających się o azyl w celu stworzenia bezpiecznych i legalnych tras prowadzących do Europy, tak aby uniknąć dalszych ofiar w ludziach podczas niebezpiecznych podróży. Środki te mogłyby obejmować ustanowienie „korytarza humanitarnego”, wydawanie większej liczby wiz ze względów humanitarnych i tworzenie ośrodków recepcyjnych w krajach tranzytu w celu rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu lub określania kwalifikowalności do legalnego wjazdu do państw członkowskich UE. Koncepcja „korytarza humanitarnego” jest zgodna z ideą relokacji i solidarności, gdyż jest to najbardziej skuteczny sposób radzenia sobie z przestępczością zorganizowaną. Im szybciej migranci znajdą się pod zwierzchnictwem europejskich władz publicznych, tym łatwiejsza będzie relokacja. Jest to również najlepszy sposób zapewnienia bardziej równomiernego rozmieszczenia migrantów między państwami członkowskimi. Władze lokalne i regionalne mogą być bardzo pomocne w tym zakresie.
28.

Ponadto z zadowoleniem przyjmuje fakt, że niektóre władze publiczne na szczeblu lokalnym i regionalnym wykorzystały swoją politykę zamówień publicznych do zachęcania wykonawców do wypłacania godziwego wynagrodzenia swoim pracownikom i do wymagania tego od nich. Z zadowoleniem więc stwierdza, że w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, która wejdzie w życie w kwietniu 2016 r., wyraźnie stwierdza się, że nie należy uniemożliwiać stosowania warunków zatrudnienia korzystniejszych dla pracowników (motyw 37) oraz że instytucje zamawiające nie mogą stosować wyłącznie ceny lub kosztu jako jedynego kryterium udzielenia zamówienia publicznego (art. 67). Ponadto przyjmuje z zadowoleniem wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-115/14 (z 17 listopada 2015 r.), w którym stwierdził on, że przepisy UE nie uniemożliwiają wykluczenia z udziału w postępowaniu w sprawie zamówień publicznych oferenta, który odmawia zobowiązania się do zapłaty minimalnego wynagrodzenia zainteresowanemu personelowi (10).