Dlatego też dnia 20 lutego 2012 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący UKC w postaci przekształconego ZKC, obejmujący artykuły uprawniające Komisję do przyjmowania szczegółowych przepisów uzupełniających i wykonawczych, które dostosowały przepisy prawa celnego UE do wymogów traktatu lizbońskiego.

To skłoniło Komisję do przeprowadzenia wszechstronnej oceny skutków w celu określenia właściwego podejścia do sposobu rozwiązania przyszłych problemów celnych. W oparciu o wyniki tej oceny skutków Komisja przedstawiła pod koniec 2005 r. wniosek dotyczący zmodernizowanego kodeku celnego UE („ZKC”) oraz decyzji w sprawie elektronicznego systemu celnego. Jednakże z różnych powodów, przede wszystkich dlatego, że traktat lizboński wprowadził nową strukturę prawną zakładającą nowe reguły i procedury przyjmowania przepisów wykonawczych towarzyszących rozporządzeniom zasadniczym, Komisja musiała „przekształcić” ZKC przed planowaną datą jego wejścia w życie.

Podczas gdy przepisy UKC już obowiązują, stopniowo wdrażanych jest siedemnaście systemów teleinformatycznych. Dlatego też w UKC przewidziano okres przejściowy do końca 2020 r., w którym istniejące systemy papierowe lub teleinformatyczne mogą być w dalszym ciągu stosowane w tych sprawach celnych, dla których nowe systemy teleinformatyczne nie są jeszcze dostępne. Okres przejściowy ma również zastosowanie do pozwoleń (np. na korzystanie ze statusu upoważnionego przedsiębiorcy lub stosowanie celnych „procedur specjalnych”) wydawanych w oparciu o poprzednie ramowe przepisy prawa celnego (wspólnotowy kodeks celny), które mogą być stosowane najpóźniej do kwietnia 2019 r.

UKC ustanawia ramy prawne przepisów prawa celnego i procedur celnych na obszarze celnym UE dostosowane do współczesnych realiów sektora handlu, takich jak globalna integracja systemów produkcji i dostaw, handel elektroniczny i nowoczesne narzędzia komunikacji. Kodeks ma ułatwić przepływ towarów przewożonych lub przemieszczanych do Unii lub poza jej granice, co ma poprawić konkurencyjność europejskich przedsiębiorstw i jednocześnie zapewnić ochronę interesów finansowych i gospodarczych Unii oraz państw członkowskich, a także bezpieczeństwo i ochronę konsumentów UE. Żeby zrealizować te cele, UKC ma w szczególności zwieńczyć proces rezygnacji z wersji papierowej dokumentów celnych i przejścia do zintegrowanego, w pełni elektronicznego środowiska. W UKC ustanowiono wspólne przepisy i wymogi dotyczące danych dla deklaracji, powiadomień, wniosków i decyzji poprzedzających przybycie towarów i poprzedzających ich wyprowadzenie. Oznacza to modernizację lub utworzenie siedemnastu systemów teleinformatycznych.

·Złagodzenie przepisów dotyczących czasowego składowania, w tym wydłużenie okresu składowania do 90 dni (w porównaniu do wcześniejszych 20 lub 45 dni zależnie od tego, czy towary były transportowane drogą morską) i umożliwienie przemieszczania towarów objętych czasowym składowaniem pomiędzy obiektami składowymi bez procedur tranzytowych.

·Nowe przepisy dotyczące bezpieczeństwa i ochrony wymagające kilku zgłoszeń w momencie wprowadzenia towarów, tj. nie tylko przez przewoźnika, lecz także przez spedytora, a nawet przez odbiorcę, co dostosowuje rozwiązania do standardów międzynarodowych (np. standardów zmierzających do ochrony i ułatwienia handlu światowego przyjętych przez Światową Organizację Celną).

·Standaryzacja przepisów dotyczących wiążących decyzji celnych w sprawie taryf i pochodzenia: i) ważność decyzji w sprawie wiążącej informacji taryfowej (WIT) zostaje skrócona z sześciu do trzech lat zgodnie z limitem mającym zastosowanie do wiążącej informacji o pochodzeniu; ii) decyzja WIT jest obecnie dla jej posiadacza wiążąca; oznacza to, że musi on poinformować organy celne, że posiada decyzję WIT dla zgłoszonych towarów, co pozwala na przeciwdziałanie wyszukiwaniu najkorzystniejszych ofert w zakresie WIT.

ØKorzyści dostępne tylko dla AEO (jako rekompensata za to, że przedsiębiorstwa ubiegające się o status AEO muszą obecnie spełniać dodatkowe kryteria): i) zniesienie albo obniżenie zabezpieczenia, jakie trzeba złożyć, aby skorzystać z możliwości odroczenia płatności należności celnych; ii) odprawa scentralizowana umożliwiająca przedsiębiorcom składanie zgłoszeń celnych i opłacanie należności celnych centralnie w ich miejscu prowadzenia działalności, a nie w innym państwie członkowskim, w którym towary są przedstawiane organom celnym; iii) zwolnienie z obowiązku przedstawiania towarów w ramach uproszczenia polegającego na wpisie do rejestru zgłaszającego; iv) „samoocena”, która umożliwia godnym zaufania przedsiębiorcom obliczenie kwoty należnego cła i przeprowadzenie niektórych kontroli w imieniu organu celnego; oraz v) pozwolenie na przemieszczanie towarów do innego państwa członkowskiego, gdy są one jeszcze na etapie czasowego składowania (czyli zanim zostaną skierowane do procedury celnej).

ØUproszczenia, dla których zastosowanie mają niektóre bądź wszystkie kryteria AEO, obejmują następujące przypadki: i) przedstawiciel celny, który chce świadczyć usługi w państwie członkowskim innym niż jego państwo prowadzenia działalności; ii) obniżenie zabezpieczeń generalnych w odniesieniu do należności celnych; iii) zatwierdzenie miejsca przedstawienia towarów innego niż właściwy urząd celny; iv) pozwolenie na składanie zgłoszeń celnych w formie „wpisu do rejestru zgłaszającego”; v) pozwolenie na uproszczenia związane z tranzytem; vi) pozwolenie na prowadzenie magazynu czasowego składowania; vii) pozwolenie na stosowanie procedur specjalnych (składowanie celne, końcowe przeznaczenie, odprawa czasowa oraz uszlachetnianie czynne/bierne).

·Zharmonizowane przepisy dotyczące podejmowania decyzji przez państwa członkowskie, w tym również w sprawie wydawania pozwoleń przez organy celne. Ma to zapewnić korzyści dla handlu dzięki poprawie przewidywalności, ułatwieniu procedur składania wniosków i wprowadzeniu lepszych i solidniejszych przepisów dotyczących prawa przedsiębiorców handlowych do tego, aby zostali wysłuchani przed przyjęciem niekorzystnej decyzji.

VI.sprostowanie techniczne do załącznika 12 do przejściowego rozporządzenia delegowanego w sprawie UKC ustanawiające formularze wniosków i pozwoleń.

osprostowano dwa przepisy rozporządzenia delegowanego w sprawie UKC, w których przypadkowo pominięto przepis w sprawie ułatwienia zawarty w WKC. Sprostowania te zapewniają kontynuację domniemania zgłoszenia do odprawy czasowej lub do powrotnego wywozu w przypadku ruchu turystycznego i niektórych szczególnych towarów takich jak palety, kontenery oraz statki i samoloty transportowane przez obszar celny. Zwłaszcza w przypadku samolotów przekraczających granicę UE obowiązek składania ustnych lub pisemnych zgłoszeń wywołałby poważne skutki dla ruchu transgranicznego i turystycznego;

9.nowy skomputeryzowany system tranzytowy – NCTS (modernizacja): dostosowuje istniejący system tranzytowy do nowych wymogów UKC, takich jak rejestracja zdarzeń podczas transportu i dostosowywanie wymiany informacji do wymogów dotyczących danych z zakresu UKC oraz modernizacja i rozwój połączeń z innymi systemami;

7.wspólna taryfa celna i nadzór – Surveillance (modernizacja): ma zmodernizować, w celu dostosowania do wymogów UKC, istniejącą bazę danych służącą do ewidencjonowania i centralizowania wszystkich danych handlowych UE (dotyczących przywozu i wywozu) dostarczanych codziennie przez krajowe organy celne;

1.system zarejestrowanych eksporterów – REX (nowy): ma na celu udostępnianie aktualnych informacji na temat zarejestrowanych eksporterów z siedzibą w państwach GSP (czyli w państwach objętych ogólnym systemem preferencji taryfowych (GSP) UE, który zapewnia preferencyjny dostęp do rynku UE) oraz przedsiębiorców z Unii Europejskiej eksportujących do państw objętych systemem GSP i niektórych innych państw;

W ramach UKC wymiana informacji między przedsiębiorcami a organami celnymi, a także pomiędzy samymi organami celnymi musi do 2020 r. opierać się w całości na technikach elektronicznego przetwarzania danych. Jest to uznawane za istotny krok naprzód, jeśli chodzi o ułatwianie legalnego handlu, zmniejszenie obciążeń administracyjnych oraz zagwarantowanie stosowania ujednoliconych wymogów w całej UE. W tym celu modernizowanych lub opracowywanych jest siedemnaście systemów teleinformatycznych zgodnie z harmonogramem przewidzianym w programie prac UKC. Systemy te można podzielić na dwie kategorie: i) czternaście systemów transeuropejskich, które zostaną opracowane lub zmodernizowane przez Komisję we współpracy z państwami członkowskimi, w tym systemy centralne i systemy zawierające komponenty krajowe, które mają być wdrożone przez państwa członkowskie; oraz ii) trzy systemy krajowe, które mają być opracowane lub zmodernizowane przez państwa członkowskie.

I.Zmiana art. 136 UKC dotyczącego towarów, które czasowo opuściły obszar celny Unii drogą morską lub powietrzną. Zmiana ta była konieczna, aby zapewnić skuteczny dozór celny nad niektórymi towarami, które zostały wprowadzone do Unii przez jeden port, ale są dalej transportowane kontenerowcem do innego portu w Unii i są rozładowywane dopiero w tym drugim porcie. Zmiana powoduje, że towary te muszą zostać również przedstawione organom celnym w drugim porcie.

Co więcej, trwają testy pilotażowe przewidziane w przepisach UKC we współpracy z przedsiębiorstwami i państwami członkowskimi prowadzone w celu sprawdzenia nowych metod i znalezienia lepszych sposobów rozwiązywania problemów, takich jak te związane ze wzrostem sprzedaży internetowej, niedostępnością danych oraz potrzebą stosowania podejść systemowych.

Oprócz powyższych ogólnych zmian pakietu UKC Komisja skorzystała również, podobnie jak było to w przypadku WKC, ze swoich wynikających z UKC uprawnień do przyjęcia w kilku sytuacjach aktów wykonawczych w określonych celach lub w celach technicznych, takich jak klasyfikacja taryfowa towarów, a także na potrzeby czasowych odstępstw od reguł preferencyjnego pochodzenia.

oZmiana reguł pochodzenia, tak aby preferencyjne traktowanie taryfowe mogło być przyznawane produktom przetworzonym, które uzyskano z towarów przywiezionych, które same kwalifikowały się do preferencyjnego traktowania taryfowego w ramach procedury uszlachetniania czynnego. Zmiana ta pozwoliłaby zainteresowanym przedsiębiorcom na korzystanie z traktowania taryfowego odpowiadającego temu, z którego korzystali w ramach procedury celnej znanej jako przetwarzanie pod kontrolną celną, gdy obowiązywał jeszcze WKC.

oZmiana ram regulacyjnych mających zastosowanie do samochodów wynajmowanych poza UE przez rezydentów UE. Obecnie jeżeli samochody nie są zarejestrowane w UE, podlegają opłacie cła przywozowego w momencie ich wprowadzania na obszar celny UE (z wyjątkiem sytuacji, gdy rezydent UE korzysta z wynajętego samochodu w celu powrotu do swojego miejsca zamieszkania). Przepis ten uznaje się za zbyt restrykcyjny w przypadku rezydentów UE wynajmujących samochody na krótki okres, więc rozporządzenie delegowane może zostać zmienione, aby skorygować tę kwestię.

oZmiana rozporządzenia delegowanego w celu wznowienia przepisu funkcjonującego we WKC. Przedstawiciele sektora handlu zaznaczyli, że pakiet UKC nie zawiera żadnych przepisów wyraźnie zezwalających posiadaczowi pozwoleń na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia na składowanie w jednym kontenerze produktów energetycznych zaklasyfikowanych do różnych podpozycji. Z powodów związanych z właściwościami technicznymi tych produktów ograniczenie to uniemożliwia w praktyce stosowanie takich pozwoleń na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia.

Pierwszym terminem uruchomienia niektórych z siedemnastu systemów teleinformatycznych wymienionych w programie prac dotyczącym UKC był rok 2017. Termin ten został dotrzymany.

·W dniu 1 stycznia 2017 r. Komisja uruchomiła system zarejestrowanych eksporterów (REX). Ta nowa baza danych zawiera informacje na temat zarejestrowanych eksporterów w krajach korzystających z ogólnego systemu preferencji UE, a także na temat niektórych zarejestrowanych przedsiębiorców w UE, w tym takie informacje istotne w kontekście umowy o wolnym handlu z Kanadą. Umożliwia to przedsiębiorcom sprawdzenie, czy dostawca jest zarejestrowany jako uprawniony do składania oświadczeń o pochodzeniu. Umożliwi to również organom celnym UE zweryfikowanie w centralnej bazie danych numerów REX podanych w zgłoszeniach celnych. W UE zarejestrowanych jest około 20 000 eksporterów, a w krajach korzystających, stosujących już system GSP zarejestrowanych jest około 11 000 eksporterów. Informacje zwrotne otrzymane od przedsiębiorców, organów celnych UE i właściwych organów w krajach objętych systemem GSP są do tej pory bardzo pozytywne, nie wpłynęły też żadne skargi.

·W październiku 2017 r. Komisja uruchomiła łącznie system decyzji celnych w ramach UKC oraz system jednolitego zarządzania użytkownikami i podpisu cyfrowego (UUM&DS). System decyzji celnych stanowi ważny krok na drodze do harmonizacji sposobu zarządzania pozwoleniami celnymi we wszystkich 28 państwach członkowskich. System składa się z komponentów wspólnych (unijny portal dla przedsiębiorców, centralny system zarządzania decyzjami celnymi, usługi dotyczące odniesień do klientów) oraz komponentów krajowych (krajowy portal dla przedsiębiorców i krajowy system zarządzania decyzjami celnymi). Umożliwia on przetwarzanie dwudziestu dwóch rodzajów pozwoleń celnych, takich jak pozwolenia na zgłoszenie uproszczone, odprawę scentralizowaną, uszlachetnianie czynne i bierne, zabezpieczenia generalne, odroczenie płatności, tranzyt i szereg innych. Przedsiębiorca może składać wnioski o pozwolenia przez system UUM&DS, który umożliwia mu dostęp do systemu decyzji.

·Pierwszy etap systemu wiążącej informacji taryfowej (WIT) został ukończony w październiku 2017 r., czyli w zaplanowanym terminie zamknięcia tego etapu.

Większość pozostałych systemów teleinformatycznych jest również na najlepszej drodze do ukończenia w terminach wyznaczonych w programie prac. Oznacza to, że zgodnie z oczekiwaniami prawie osiemdziesiąt procent prac Komisji nad systemami transeuropejskimi zostanie ukończonych do roku 2020.

Okazało się jednak również, że nie wszystkie z tych systemów uda się w pełni zakończyć w tym terminie. Termin ten był założeniem ambitnym, jeśli wziąć pod uwagę złożoność zadań i koszty wprowadzenia nowych systemów teleinformatycznych w całej UE. Kiedy ustalano ten termin, przewidywano, że akty uzupełniające i wykonawcze dotyczące UKC (rozporządzenie delegowane, rozporządzenie wykonawcze, przejściowe rozporządzenie delegowane) zostaną przyjęte bardzo szybko po przyjęciu UKC w 2013 r., tak aby ich przepisy można było uwzględnić przy opracowywaniu systemów teleinformatycznych. Jednakże rozmowy na temat przepisów uzupełniających i wykonawczych zajęły znacznie więcej czasu, niż oczekiwano i akty te zostały przyjęte w ich ostatecznej wersji pod koniec 2015 r. i na początku 2016 r. To z kolei doprowadziło do opóźnienia w opracowaniu specyfikacji funkcjonalnych dla systemów teleinformatycznych obsługujących zgłoszenia i pozwolenia, opartych na wymogach dotyczących danych wyszczególnionych w załącznikach B do rozporządzenia delegowanego i rozporządzenia wykonawczego do UKC. Stopień złożoności systemów stał się widoczny dopiero po ukończeniu tych specyfikacji technicznych.

Ponadto jednym z głównych wyzwań przy opracowywaniu systemów teleinformatycznych okazała się być harmonizacja wymogów dotyczących danych (tj. danych, których wymagają organy celne państw członkowskich od przedsiębiorców). Harmonizacja danych ma zasadnicze znaczenie dla interoperacyjności różnych systemów teleinformatycznych oraz zharmonizowanego stosowania przepisów prawa. Niezwykle ważne jest również to, aby zapewnić zgodność z międzynarodowymi modelami danych, takimi jak model Światowej Organizacji Celnej, a tym samym możliwość powiązania z systemami informatycznymi państw trzecich, co ułatwi wymianę handlową. Prace te wymagają jednak znacznie większych inwestycji czasowych i finansowych w pełne przeprogramowanie niektórych systemów teleinformatycznych, niż oczekiwano.

Inne wyzwanie wiąże się z faktem, że ponieważ systemy teleinformatyczne są ze sobą wzajemnie ściśle powiązane, muszą one być wdrażane we właściwej kolejności (sekwencjonowanie), aby zagwarantować, iż ich wzajemne zależności zostały zachowane i że zmiany istotne dla organów administracji i przedsiębiorstw zostały wprowadzone w sposób spójny i ustrukturyzowany.

Szczególne problemy pojawiają się w związku z modernizacją systemu kontroli importu (ICS). System ten został zaprojektowany w odpowiedzi na obawy związane z bezpieczeństwem po atakach na WTC w USA oraz w ramach standardów międzynarodowej wymiany handlowej promowanych przez Światową Organizację Celną. Wymaga on od przewoźników przesłania drogą elektroniczną określonej liczby danych do unijnych urzędów celnych pierwszego wprowadzenia jeszcze zanim towary zostaną wprowadzone na dany obszar oraz, w większości przypadków, jeszcze zanim towary opuszczą kraj wywozu. UKC ma na celu udoskonalenie istniejącego systemu ICS. „ICS2” byłby na przykład wyposażony w centralne europejskie repozytorium, które umożliwiałoby gromadzenie wysokiej jakości informacji o ładunku przekazywanych z wyprzedzeniem w czasie rzeczywistym; przewidywałby składanie kilku zgłoszeń (tak że niezbędne informacje na temat towarów wprowadzanych do unii celnej przekazywane byłyby nie tylko przez przewoźnika, lecz także przez importera, odbiorcę bądź inne osoby); miałby zharmonizowany interfejs dla przedsiębiorców umożliwiający im przekazywanie informacji o ładunku z wyprzedzeniem w standardowy i jednolity sposób; oraz zapewniałby narzędzia pomagające organom celnym przeszukiwanie dużych ilości informacji przechowywanych w repozytorium dla celów zarządzania ryzykiem. Okazało się jednak, że prace nad ICS wymagają znacznie większych nakładów, niż przewidywano, zwłaszcza z powodu wysokich wymogów bezpieczeństwa dotyczących danych w centralnym repozytorium, wysokich kosztów operacyjnych, wspomnianej wyżej potrzeby ujednolicenia wymogów dotyczących danych oraz potrzeby wprowadzenia funkcji wspólnych dla większej liczby podmiotów na szczeblu UE, co zmniejszyłoby konieczność równoległych kosztownych inwestycji krajowych.

c.Dalsze działania

Komisja będzie w dalszym ciągu prowadzić regularne rozmowy z państwami członkowskimi i przedsiębiorstwami, aby mieć pewność, że UKC ułatwia wymianę handlową. Korzystne skutki uproszczenia przepisów prawa celnego i procedur przewidzianych w UKC są już widoczne, co spotkało się z bardzo pozytywnym przyjęciem ze strony przedsiębiorców. Niektórzy jednak twierdzą, że stopień, w jakim UKC ułatwia wymianę handlową, nie jest wystarczający. Wskazują na fakt, że aby skorzystać z niektórych uproszczeń, należy obowiązkowo uzyskać status AEO oraz że jest to niekorzystne dla małych przedsiębiorstw, które nie mogą sobie pozwolić na zainwestowanie w uzyskanie statusu AEO, mimo że to właśnie podmioty biznesowe domagały się specjalnych korzyści dla posiadaczy statusu AEO w zamian za środki i wysiłki zainwestowane przez przedsiębiorców w uzyskanie tego statusu. Wielu przedstawicieli sektora handlu zaznacza również, że zanim korzyści wynikające z UKC się w pełni zmaterializują, minie zbyt dużo czasu z uwagi długie okresy przejściowe umożliwiające równoległe funkcjonowanie systemów opartych na dokumentach papierowych w niektórych państwach członkowskich, chociaż jeszcze inni domagają się jeszcze dłuższych okresów przejściowych na spełnienie wszystkich nowych wymogów elektronicznych. Co więcej, niektórzy przedstawiciele sektora handlu wskazują na to, że między państwami członkowskimi istnieją wciąż różnice w interpretacji przepisów.

Komisja będzie również dalej pracować w porozumieniu z zainteresowanymi stronami w celu identyfikacji błędów i nieprawidłowości technicznych w pakiecie legislacyjnym. Akty prawne UKC mają ponad 2 000 stron, więc dalsze adaptacje pakietu legislacyjnego będą nieuniknione. Wcześniejszy WKC i jego przepisy wykonawcze także wymagały szeregu zmian.

Najważniejszą funkcją organów celnych jest ochrona dochodów oraz zapewnienie bezpieczeństwa. Dlatego też konieczne są dalsze działania gwarantujące prawidłową równowagę między kontrolą a ułatwianiem wymiany handlowej oraz szybkie rozwiązywanie związanych z tym problemów. Prace te będą wymagały stałego, intensywnego zaangażowania Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Trybunału Obrachunkowego oraz służb Komisji odpowiedzialnych za ochronę zasobów własnych UE i walkę z oszustwami.

Jeśli chodzi o systemy teleinformatyczne UKC, Komisja uważa za konieczne przesunięcie terminu realizacji niektórych systemów, aby zapewnić sprawne wdrożenie innych przed docelowym terminem w 2020 r. Państwom członkowskim i przedsiębiorstwom potrzebne są realistyczne harmonogramy i pewność prawa co do rozwiązań w zakresie wymiany i przechowywania informacji celnych. Potrzebują one średnio dwóch lat na odpowiednie opracowanie każdego systemu teleinformatycznego. Jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że niektóre z tych systemów nie zostaną wdrożone w tym terminie, trzeba wyjaśnić tę kwestię przed rokiem 2018 i zagwarantować pewność co do przepisów prawnych, które będą stosowane w przypadku braku takich systemów.

W związku z tym Komisja proponuje co następuje:

i) Komisja przeprowadzi przegląd śródokresowy UKC do końca 2021 r. oraz kompleksową ocenę adekwatności po wdrożeniu wszystkich systemów teleinformatycznych. Ocena adekwatności pozwoli Komisji podjąć w perspektywie długoterminowej decyzję, czy potrzebne są istotne zmiany polityki, by UKC był w dalszym ciągu adekwatny do celu w globalnym otoczeniu handlowym i nadal zapewniał właściwą równowagę między ułatwianiem wymiany handlowej a kontrolą;

ii) do czasu przeprowadzenia oceny adekwatności Komisja może dalej przedkładać wnioski o sprostowania lub zmiany techniczne w pakiecie legislacyjnym UKC, niezbędne dla zapewnienia nieprzerwanego i sprawnego funkcjonowania ram prawnych;

iii) Komisja rozważy przedłożenie na początku 2018 r. wniosku ustawodawczego o przesunięcie terminu dalszego stosowania rozwiązań przejściowych w odniesieniu do określonej liczby systemów teleinformatycznych, które nie będą mogły być wdrożone do roku 2020. Następnie zostanie przyjęta decyzja wykonawcza Komisji z odpowiednim uaktualnieniem programu prac. Na dzień dzisiejszy systemy, które prawdopodobnie będą wymagały prac wykraczających poza termin wyznaczony na rok 2020, są następujące:

-modernizacje systemu kontroli importu (ICS), nowego skomputeryzowanego systemu tranzytowego (NCTS) i automatycznego systemu eksportu (AES) oraz komponent eksportowy systemu procedur specjalnych; oraz

-wprowadzenie systemów scentralizowanej odprawy dla importu (CCI), potwierdzenia unijnego statusu celnego towarów (PoUS) oraz zarządzania zabezpieczeniami (GUM).