Większość działalności negocjacyjnej Komisji w tym obszarze polityki nadal odbywa się w ramach komitetów ds. kredytów eksportowych Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). OECD pozostaje w chwili obecnej jedynym organem międzynarodowym, który opracował szczegółowe przepisy techniczne dotyczące kredytów eksportowych. Komisja Europejska, w ramach swych kompetencji do prowadzenia negocjacji handlowych, reprezentuje UE we wszystkich negocjacjach dotyczących Porozumienia OECD w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz jego uzgodnień sektorowych (które obejmują specjalne przepisy finansowania poszczególnych sektorów przemysłu), a mianowicie:

Koncepcja leżąca u podstaw Porozumienia OECD – stworzenie nieformalnego forum, za pośrednictwem którego główni dostawcy kredytów eksportowych nie tylko uzgadniają przepisy gwarantujące równe warunki dla ich odpowiednich programów, ale również zapewniają stosowne poziomy wymiany informacji i przejrzystości w odniesieniu do przeprowadzanych transakcji kredytów eksportowych – dowiodła swojej wartości na przestrzeni lat. Nie odnotowano dużej potrzeby ustanowienia bardziej sztywnych instrumentów (takich jak system rozstrzygania sporów w ramach WTO) służących rozwiązywaniu potencjalnych konfliktów w tej dziedzinie handlu międzynarodowego.

Chociaż historię Porozumienia OECD można uznać za przykład sukcesu, kluczowym elementem skuteczności tego instrumentu był oczywiście fakt, że uczestnictwo w nim długo było uważane za reprezentatywne w globalnej społeczności związanej z kredytami eksportowymi. Aspekt ten jednak znacząco się zmienił w ostatnich latach: w dziedzinie kredytów eksportowych pojawiło się wiele nowych podmiotów, wśród których do najważniejszych zalicza się: Chiny, Brazylię, Indie, Federację Rosyjską i Republikę Południowej Afryki. Całkiem spora część tych nowych podmiotów odnosiła się z dużą rezerwą do wszelkich inicjatyw mających na celu zachęcenie ich do przyłączenia się do Porozumienia OECD.

OECD pozostaje najważniejszą platformą służącą uzgadnianiu i monitorowaniu przepisów dotyczących kredytów eksportowych pomiędzy jej dziewięcioma wyżej wymienionymi uczestnikami. Fakt, że Porozumienie OECD przez kilka dziesięcioleci było jedynym szczegółowym zestawem przepisów technicznych dotyczących kredytów eksportowych na szczeblu międzynarodowym, spowodował, że OECD dysponuje obecnie szczególną wiedzą ekspercką w tej dziedzinie polityki na imponującym poziomie.

Jednakże ze względu na rosnące znaczenie nowo pojawiających się dostawców kredytów eksportowych spoza OECD starania o włączenie ich w nowy zbiór międzynarodowych przepisów dotyczących kredytów eksportowych stały się same w sobie głównym priorytetem. W okresie sprawozdawczym głównym forum dialogu z dostawcami kredytów eksportowych spoza OECD była nadal międzynarodowa grupa robocza ds. kredytów eksportowych („IWG”). Proces w ramach IWG, choć nadal znajduje się on na względnie wstępnym etapie, stał się prawdziwym drugim forum dla wykonywania przez Komisję funkcji polegającej na reprezentowaniu UE w negocjacjach międzynarodowych dotyczących kwestii kredytów eksportowych (szczegółowe informacje na ten temat w sekcji 3).

W okresie sprawozdawczym równolegle kontynuowano działania w ramach OECD (szczegółowe informacje na ten temat w sekcji 4).

3. Międzynarodowa grupa robocza ds. kredytów eksportowych:

w okresie sprawozdawczym IWG odbyła następujące oficjalne posiedzenia: 5. posiedzenie oficjalne w maju 2014 r. w Waszyngtonie, 6. posiedzenie oficjalne we wrześniu 2014 r. w Pekinie, 7. posiedzenie oficjalne w Brukseli w lutym 2015 r. i 8. posiedzenie oficjalne w maju 2015 r. w Brasilii.

Już sama regularność posiedzeń wskazuje, że IWG przekształciła się w usystematyzowany proces, czego nie można było zakładać, kiedy przed dwoma laty powoływano do życia tę inicjatywę. Forma organizacji grupy nadal pozostaje podstawowa (nie ma stałego przewodniczącego, siedziby ani sekretariatu), co do tej pory nie prowadziło do powstania żadnych większych problemów. Ponadto w tym kontekście należy również uwzględniać kwestie drażliwe dla tych członków IWG, którzy mają ograniczone doświadczenie w uczestnictwie w podobnych forach lub nie mają w ogóle takiego doświadczenia. We właściwym czasie, kiedy dyskusje na forum IWG staną się bardziej techniczne i złożone, z pewnością konieczne okaże się jednak rozwiązanie kwestii instytucjonalnej struktury grupy.

Jak wspomniano w poprzednim sprawozdaniu, po 4. posiedzeniu oficjalnym IWG w Brasilii z ogólnych wniosków sporządzonych przez uczestników wynikało, że możliwości podejścia stosowanego w trakcie pierwszego roku funkcjonowania procesu – a mianowicie porównywanie istniejących systemów kredytów eksportowych i praktyk poszczególnych uczestników IWG – zostały wyczerpane. W związku z tym na 5. posiedzeniu oficjalnym IWG (Waszyngton, w dniach 20–22 maja 2014 r.) grupa przeszła do nowego etapu prac, charakteryzującego się „dyskusjami opartymi na tekstach” na temat dwóch sektorów przemysłowych, które postanowiono szczegółowo przeanalizować w ramach IWG przed rozpoczęciem prawdziwej dyskusji na temat tego, jak mógłby wyglądać horyzontalny zestaw przepisów dotyczących kredytów eksportowych (tzn. zestaw przepisów mających zastosowanie do transakcji kredytów eksportowych ogółem) w przyszłości. Takie dostosowanie metod pracy IWG miało bardzo pozytywny wpływ na cały proces i wpłynęło na jego dynamikę, co stało się widoczne już podczas spotkania w Waszyngtonie. Delegacja chińska popierała to nowe podejście od samego początku, mimo że jasno stwierdziła, iż otrzymała instrukcje, by pewne istotne kwestie – składki, stopy procentowe oraz zagadnienia dotyczące przejrzystości – nie były omawiane aż do momentu, kiedy IWG rozpocznie prace na horyzontalnym etapie rozmów.

Pomimo tego zastrzeżenia następujące posiedzenia były stosunkowo konstruktywne: Chiny zorganizowały 6. posiedzenie oficjalne w Pekinie w dniach 25–26 września 2014 r. Mimo iż składki, stopy procentowe oraz zagadnienia dotyczące przejrzystości nie były oficjalnym tematem rozmów, delegacje IWG przeprowadziły raczej owocne dyskusje na temat innych kwestii technicznych (np. maksymalne okresy spłaty, maksymalne oficjalne wsparcie, koszty lokalne, definicja uruchomienia kredytu, systemy spłaty, okres ważności kredytów eksportowych). Należy przypomnieć, że praktyka stosowana przez chińskich dostawców kredytów eksportowych polegająca na przyznawaniu znacznie dłuższych okresów spłaty niż okresy przyznawane przez uczestników Porozumienia OECD wielokrotnie już wzbudzała obawy europejskich eksporterów. Z zadowoleniem przyjmowany jest zatem fakt, iż poważna dyskusja na ten temat rozpoczęła się już na forum IWG.