[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 6.10.2005

COM(2005) 472 końcowy

2005/0201 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

ustanawiające środki w celu odnowienia zasobów węgorza europejskiego

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

1.1 Cele

Celem wniosku jest doprowadzenie wielkości zasobów węgorza europejskiego do jego poprzednich poziomów historycznych, charakteryzujących się obfitością dorosłych osobników, oraz umożliwienie migracji narybku węgorza.

1.2 Elementy historyczne

Węgorz europejski jest szeroko rozpowszechniony w europejskich wodach śródlądowych i ujściach rzek. Tarło dorosłych węgorzy odbywa się w środkowo-zachodniej części Oceanu Atlantyckiego, a ich larwy migrują w kierunku europejskich ujść rzecznych. Zarządzanie zasobami węgorza europejskiego jest zagadnieniem o charakterze ogólnowspólnotowym, ponieważ ryba ta tworzy pojedynczy zasób występujący na całym kontynencie europejskim.

Raporty naukowe wskazują, że zasoby węgorza są niezwykle uszczuplone.

1.3 Obowiązujące przepisy

Wiele Państw Członkowskich przyjęło szeroki wachlarz środków dotyczących zarządzania zasobami węgorza, takich jak minimalne wielkości wyładunku, zamknięcie pewnych obszarów i wprowadzenie okresów ochronnych, wprowadzenie licencji dla rybaków zajmujących się połowem węgorza, regulacje dotyczące budowy tam oraz dróg przepływu dla węgorzy. Przyjęcie dyrektywy siedliskowej UE w 1992 r. oraz ramowej dyrektywy wodnej w 2000 r. miało między innymi na celu ochronę, utrzymanie i poprawę jakości środowiska wodnego, w którym węgorze spędzają większą część ich cyklu życia.

1.4 Różnice w stosunku do obowiązujących przepisów

Z uwagi na różnorodność siedlisk i rodzajów połowów wpływającą na populację węgorza w różnych dorzeczach rzek, zarządzanie zasobami węgorza nie może odbywać się wyłącznie w oparciu o standardowe mechanizmy zarządzania na wszystkich obszarach. Dlatego też proponowane rozporządzenie określa szczególny cel w zakresie zarządzania populacjami węgorza. Każde Państwo Członkowskie zastosuje dostosowane do warunków lokalnych środki zarządzania zmierzające do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie wspólnego celu dla wszystkich Państw Członkowskich jest konieczne, aby zapewnić, że środki zastosowane do przywrócenia populacji węgorza będą sprawiedliwe. To proponowane rozporządzenie zarazem nakłada na Państwa Członkowskie zobowiązanie do rozwoju, wykonania, monitorowania i oceny środków służących do osiagnięcia tych celów. Należy dokonać przeglądu doświadczenia zdobytego dotychczas w tym zakresie.

Podejście wspólnotowe jest konieczne, aby zapewnić, że każde Państwo Członkowskie w sposób zrównoważony i sprawiedliwy będzie brać udział w zarządzaniu zasobami węgorza. Nie ma pewności czy obowiązujące środki krajowe są odpowiednie bądź sprawiedliwe.

1.5 Spójność z innymi politykami

Koordynacja i spójność między środkami przyjętymi na mocy proponowanego rozporządzenia oraz tymi, które zostały przyjęte na mocy wspomnianych dyrektyw stają się niezmiernie istotne, ponieważ przywrócenie zdrowej populacji węgorza jest wskaźnikiem ciągłości rzeki i jakości wody w rozumieniu ramowej dyrektywy wodnej.

2. WYNIKI KONSULTACJI I OCENY WPłYWU

2.1 Konsultacje

W marcu 2003 r. Komisja zorganizowała regionalne seminarium poświęcone zarządzaniu zasobami węgorza, w trakcie którego przedstawiono opinię naukową dotyczącą przedmiotowej kwestii, poddaną dyskusji między naukowcami, przedstawicielami sektora połowów węgorza i Państwami Członkowskimi. Dnia 1 października 2003 r. Komisja przygotowała komunikat zatytułowany „Rozwój planu działań Wspólnoty dotyczący zarządzania zasobami węgorza europejskiego” (COM (2003) 573 wersja ostateczna). Dokument ten był omawiany przez Radę, której wnioski zostały przyjęte w czerwcu 2004 r. W oparciu o te wnioski Komisja zorganizowała drugie seminarium w dniu 17 września 2004 r., aby omówić szczególne cele oraz natychmiastowe środki dotyczące zarządzania zasobami węgorza.

Komisja, doradcy naukowi, odnośne sektory przemysłu oraz Państwa Członkowskie uznały, że zasoby węgorza są bardzo uszczuplone, i wobec tego konieczne jest podjęcie działań mających na celu powstrzymanie tego procesu. Poza tym zgodzili się oni, żeby Komisja przedstawiła szczegółowe propozycje dotyczące środków służących odnowieniu zasobów, koncentrujących się zarówno na aspektach środowiskowych jak i na dotyczących rybołówstwa. Wszystkie sektory zgodziły się, że podejście polegające na wyznaczeniu celu dotyczącego zarządzania na poziomie Wspólnoty, zostawiając Państwom Członkowskim swobodę przyjęcia środków koniecznych do jego realizacji, jest właściwe.

Jednakże niektóre sektory przemysłu skupiły się na problemach związanych z zaopatrzeniem rynku w narybek węgorza i wniosły o zakaz wywozu tych węgorzy oraz o przyznanie pomocy państwa na odnowę zasobów. Komisja przeanalizuje możliwe środki rynkowe, ale stwierdza, że przepisy Światowej Organizacji Handlu wymagają między innymi, żeby środki rynkowe narzucone w celu osiągnięcia korzyści w zakresie ochrony w równy sposób wpływały na różne zainteresowane sektory. Komisja zbada możliwości dotyczące pomocy na rzecz odtworzenia zasobów w ramach nowego Europejskiego Funduszu Rybołówstwa.

2.2. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

Komisja otrzymała opinię naukową z Międzynarodowej Rady Badań Morza i z Europejskiego Komitetu Doradczego ds. Rybołówstwa Śródlądowego. Z opinii tej wynika, że potrzebne jest podjęcie pilnych działań zarządzających w celu przywrócenia zasobów. Niedawne migracje węgorza odpowiadały zaledwie 1 % poziomów historycznych, a w przypadku dorosłych węgorzy, które migrują na pełne morze w celu odbycia tarła, mamy do czynienia z wysokim współczynnikiem śmiertelności. Konieczna jest ochrona tych zasobów w celu zapewnienia odpowiedniej populacji węgorzy migrujących w dorzeczach rzek Państw Członkowskich oraz odpowiedniej ilości węgorzy przeżywających do okresu tarła.

2.3 Ocena wpływu

Sektor połowów węgorza jest bardzo zróżnicowany w całej Europie. Głównymi sektorami są połowy narybku węgorza we Francji, Zjednoczonym Królestwie i Hiszpanii, jak i hodowla węgorza w europejskich farmach rybnych. Na poziomie europejskim nie ma kompletnych statystyk dotyczących połowów węgorza. Według danych FAO średnie połowy ryb dzikich w latach 90. wynosiły około 15 000 ton rocznie, a produkcja w sektorze akwakultury około 18 000 ton rocznie, co w sumie daje wartość sprzedaży w wysokości około 150 mln EUR. Poza tym w latach 80. złowiono około 500-800 ton narybku węgorza (o bardzo dużej wartości). Obecnie połowy te znajdują się jednak na wyraźnie niższym poziomie. Według ostatnich dostępnych danych na temat wielkości europejskiego sektora połowów węgorza liczył on 25 000 rybaków. Na niektórych obszarach, zwłaszcza w strefach połowów znajdujących się w ujściach rzek we Francji, gdzie z konsultacji z sektorem wynika, że około 1100 statków rybackich dokonuje połowów węgorza w ujściach rzek, a kolejnych 450 rybaków łowi w rzekach, połowy narybku węgorza stanowiły około 75 % obrotu rybaków.

Jeśli nie zostaną podjęte żadne środki mające na celu poprawienie wskaźnika przeżycia dorosłego węgorza srebrzystego, to z obecnie bardzo słabych zasobów narybku węgorza może wynikać zmniejszenie zasobów węgorza żółtego w rzekach oraz, po upływie trwającego od pięciu do dziesięciu lat okresu wzrostu, zmniejszenie zasobów węgorza srebrzystego migrującego na pełne morze. Jeśli zmniejszeniu dorosłej populacji odpowiada zmniejszenie migracji narybku węgorza, to zasoby węgorza zmniejszyłyby się stukrotnie. Jeśli na dodatek migracja narybku węgorza zmniejsza się w miarę jak zmniejsza się wskaźnik migracji węgorza srebrzystego, to w rzeczywistości oznacza to, że za dziesięć lat zasoby węgorza nie będą istniały jako znaczące zasoby nadające się do eksploatacji, a związane z nimi miejsca zatrudnienia i rynki znikną. Z jednej strony z tymi następstwami zbiegną się natychmiastowe problemy związane z niewystarczającym zaopatrzeniem i podwyżką cen związaną z niedoborem narybku węgorza, a z drugiej strony skutki odczuwalne w rybołówstwie rekreacyjnym.

Niniejszy wniosek stanowi, że pozostawia się Państwom Członkowskim wybór środków ochronnych mających na celu zapewnienie przeżycia populacji węgorza. Środki takie jak zmniejszenie połowów węgorza żółtego latem, ograniczenie połowów węgorza srebrzystego jesienią podczas migracji w kierunku ujścia rzek, intensyfikacja odnowy populacji, poprawa jakości wody, modyfikacje tam i turbin mające na celu polepszenie warunków migracji węgorza, ograniczenie rybołówstwa rekreacyjnego i wspomaganie migracji, są środkami, które mogą być włączone do programów zarządzania zasobami węgorza. Różne wybory dokonane w ramach tych środków miałyby odmienne następstwa społeczne i ekonomiczne, których nie można ocenić całościowo. Kluczowym elementem, na który trzeba zwrócić szczególną uwagę, jest to, że w związku z brakiem działania zmierzającego do powstrzymania procesu uszczuplania zasobów węgorza, znikną sektory rybołówstwa i akwakultury związane z węgorzem.

3. INSTRUMENTY PRAWNE

Środki zmierzające do ochrony zasobów węgorza podlegają przepisom art. 37 Traktatu, i uważane są za produkty rolne do celów tego artykułu.

3.1. Plany zarządzania zasobem węgorza

Głównym elementem proponowanego rozporządzenia jest opracowanie krajowych planów zarządzania zasobem węgorza, za pomocą których każde Państwo Członkowskie osiągnie cel 40 % wskaźnika migracji dorosłego węgorza srebrzystego z każdego dorzecza rzeki (mierzonego w odniesieniu do wskaźnika migracji w niezakłóconych warunkach). Plany te zostaną poddane przeglądowi przez Komitet Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa i, w przypadku pozytywnej oceny, zostaną zatwierdzone przez Komisję i wejdą w życie dnia 1 lipca 2007 r.

3.2 Środki krótkoterminowe

Mając na uwadze pilność sytuacji, należy maksymalnie poprawić wskaźnik przeżycia węgorza, zgodny z potrzebami społecznymi i ekonomicznymi, narzucając zawieszenia połowów na okres 15 dni w każdym miesiącu. Przepis ten będzie obowiązywał aż do wykonania przez Państwa Członkowskie ich planów zarządzania zasobami węgorza.

3.3. Odstępstwa od środków krótkoterminowych

W trakcie okresów zawieszenia działalność połowowa może być kontynuowana pod warunkiem, że dane Państwo Członkowskie w wiarygodny sposób wykaże, że środki w nim obowiązujące są zgodne z osiągnięciem celu 40 % opisanego w sekcji 3.1, lub że połowy narybku węgorza wykorzystywane są na rzecz odtworzenia zasobów.

3.4. Pomocniczość i proporcjonalność

Przywrócenia zasobów węgorza przyniesie korzyści rybakom poławiającym węgorza we wszystkich Państwach Członkowskich. Ponadto przyniesie to poważne korzyści społeczne i ekonomiczne w sektorach, których działalność zależy od połowów węgorza, w szczególności w obszarze wprowadzania do obrotu, dystrybucji i akwakultury. Wszystkie Państwa Członkowskie powinny w sposób uczciwy, uzgodniony i zharmonizowany dołożyć starań w kierunku ochrony populacji węgorza, aby wszystkie one mogły skorzystać z przywrócenia populacji węgorza. Dlatego też proponowane rozporządzenie przybiera formę poczynionego przez Państwa Członkowskie zobowiązania do osiągnięcia określonego celu w ramach zarządzania zasobami węgorza. Wybór instrumentów zarządzania, które mają być wykorzystane, pozostaje w kompetencji Państw Członkowskich. Chodzi tu o stosowny podział obowiązków pomiędzy Państwami Członkowskimi a Wspólnotą. Wybór zdecentralizowanego podejścia, głównie w oparciu o plany zarządzania zasobami węgorza opracowywane przez Państwa Członkowskie, ale których cel jest określany przez prawodawstwo Wspólnoty, oraz których jakość i zdatność poddawane są przeglądowi przez instytucje wspólnotowe, jest odpowiednią metodą, tak pod względem pomocniczości jak i proporcjonalności, mającą zapewnić zarządzanie wspólnymi zasobami rybnymi Wspólnoty, występującymi w różnych dorzeczach rzek i dotyczącymi różnych rodzajów rybołówstwa i infrastruktury.

4. WPłYW NA BUDżET

Proponowane rozporządzenie ma nieznaczny bezpośredni wpływ na budżet Wspólnoty. Wpływ na budżet związany ze wsparciem na badania nad węgorzem rozpatrywany jest w kontekście siódmego programu ramowego. Pomoc państwa przyznana w sektorze rybołówstwa i jej zastosowanie do połowów węgorza oraz działań środowiskowych na jego rzecz pokrywana jest z Europejskiego Funduszu Rybołówstwa.

5. DODATKOWE INFORMACJE

Komisja w niedługim czasie zaproponuje ustanowienie systemu odtworzenia historii połowów w celu wzmocnienia walki z nielegalnymi połowami. W pierwszej kolejności Komisja proponuje, aby przepisy w zakresie kontroli i egzekwowania przewidziane przez wspólną politykę rybołówstwa stosowały się również do połowów węgorzy i produktów z nich uzyskiwanych. Poza tym Komisja zamierza zbadać niektóre środki mające na celu ograniczenie wywozu narybku węgorza, zgodnie z międzynarodowym prawem handlowym, zmierzające do zwiększenia ilości narybku węgorza dostępnej w ramach środków poprawy stanu zasobów i koniecznej do celów ochrony tych zasobów.

Odpowiednie zarządzanie zasobami węgorza i jego połowami wymaga wzięcia pod uwagę zarówno następstw związanych z rybołówstwem, jak i tych, które wynikają ze zmian środowiskowych, takich jak tamy, drogi przepływu dla węgorzy oraz hydroelektrownie. Niniejsze rozporządzenie dotyczy zarządzania zasobami węgorza per se . Zakres i warunki pomocy finansowej przyznanej w ramach wykonania tych środków zostaną określone w ramach Europejskiego Funduszu Rybołówstwa na okres programowania 2007-2013.

2005/0201 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

ustanawiające środki w celu odnowienia zasobów węgorza europejskiego

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Z ostatniej opinii naukowej Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) dotyczącej węgorza europejskiego wynika, że jego zasoby znajdują się poza bezpiecznymi granicami biologicznymi, a obecnie prowadzone połowy nie są zrównoważone.

(2) ICES wskazała ponadto, że zarządzanie połowami węgorza wymaga działań skoordynowanych na poziomie obszarów połowów oraz na wyższych poziomach.

(3) ICES zaleca pilne opracowanie planu odnowienia całego zasobu, oraz żeby eksploatacja i inna działalność człowieka wpływająca na rybołówstwo lub zasoby węgorza zostały ograniczone do jak najniższego poziomu w oczekiwaniu na przyjęcie i wykonanie tego planu.

(4) Dnia 19 lipca 2004 r. Rada przyjęła wnioski dotyczące komunikatu Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 1 października 2003 r. w sprawie opracowania planu działania Wspólnoty dotyczącego zarządzania zasobem węgorza europejskiego[1], w których wzywała ona Komisje do przedstawienia długoterminowych propozycji zarządzania zasobami węgorza w Europie.

(5) W ramach Wspólnoty istnieją zróżnicowane warunki i potrzeby, które wymagają zastosowania różnych szczególnych rozwiązań. Należy uwzględnić tą różnorodność podczas opracowywania i wdrażania środków zmierzających do zapewnienia ochrony i zrównoważonego wykorzystania populacji węgorza europejskiego. Konieczne jest, aby decyzje były podejmowane na poziomie jak najbliższym obszarów eksploatacji zasobów węgorza. Należy przyznać pierwszeństwo działaniom Państw Członkowskich, które opracowują plany zarządzania zasobami węgorza dostosowane do realiów regionalnych i lokalnych.

(6) Celem dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory[2] oraz dyrektywy 2000/60/WE ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej[3] jest między innymi ochrona, utrzymanie i poprawa środowiska wodnego, w którym węgorze spędzają większą część ich cyklu życia. Konieczne jest również zapewnienie koordynacji i spójności między środkami przyjętymi na mocy niniejszego rozporządzenia oraz tymi, które zostały przyjęte na mocy wspomnianych dyrektyw.

(7) W szczególności plany zarządzania zasobami węgorza powinny obejmować dorzecza rzek określone zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej[4].

(8) Sukces środków służących odnowieniu zasobów węgorza europejskiego zależy od ścisłej współpracy i spójnego działania na poziomie wspólnotowym, krajowym i lokalnym, jak też i od informacji, konsultacji i zaangażowania zainteresowanych sektorów publicznych.

(9) W celu zapewnienia, że środki służące odnowieniu zasobów będą skuteczne i sprawiedliwe, konieczne jest aby Państwa Członkowskie określiły środki, jakie zamierzają przyjąć, oraz objęte przez nie obszary, oraz żeby ta informacja została szeroko rozpowszechniona, a skuteczność tych środków była poddawana ocenie.

(10) Jeśli rybołówstwo bądź inna działalność człowieka dotycząca węgorza mogą mieć skutki transgraniczne w ramach jednego dorzecza rzeki, to wszystkie programy i środki powinny być koordynowane na poziomie całego przedmiotowego dorzecza rzeki. W odniesieniu do dorzeczy rzek wykraczających poza granice Wspólnoty, Wspólnota powinna starać się zapewnić odpowiednią koordynację z odnośnym krajem trzecim. Jednakże potrzeba takiej koordynacji nie powinna powstrzymywać Państw Członkowskich od podjęcia narzucających się pilnych działań,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia ramy ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów węgorza europejskiego gatunku Anguilla anguilla w dorzeczach rzek i rzekach Państw Członkowskich, które wypływają na pełne morze na obszary ICES III, IV, VI, VII, VIII, IX lub na Morze Śródziemne.

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zostają przyjęte i wykonane nie naruszając stosownych przepisów dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory i dyrektywy 2000/60/WE z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej.

Artykuł 2

Sezonowe zawieszenia połowów węgorza

Od 1 dnia do 15 dnia każdego miesiąca zakazuje się połowów, wyładowywania lub zatrzymywania na pokładzie węgorza gatunku Anguilla anguilla .

Artykuł 3

Czasowe zwolnienie ze stosowania sezonowych zawieszeń połowów w celu zwiększenia wskaźników migracji

W drodze odstępstwa od art. 2, zezwala się do dnia 30 czerwca 2007 r. na połów, wyładowywanie i zatrzymywanie na pokładzie węgorza gatunku Anguilla anguilla od 1 dnia do 15 dnia każdego miesiąca, pod warunkiem że:

a) węgorz mierzy mniej niż 12 cm długości oraz

b) wszystkie złowione węgorze zostaną wypuszczone do europejskich wód śródlądowych dających im dostęp do morza w celu zwiększenia wskaźników migracji dorosłych węgorzy srebrzystych.

Artykuł 4

Czasowe zwolnienie ze stosowania sezonowych zawieszeń połowów w odniesieniu do niektórych dorzeczy rzek

1. Jeśli obowiązujące przepisy krajowe zapewniają już, w odniesieniu do niektórych dorzeczy rzek, realizację celu określonego w art. 6 ust. 4, to odnośne Państwo Członkowskie może wystąpić z wnioskiem o zwolnienie ze środków przewidzianych w art. 2, w odniesieniu do tych dorzeczy rzek, ważne do dnia 30 czerwca 2007 r.

2. Państwo Członkowskie przedkłada wniosek, razem z kompletnym uzasadnieniem naukowym i technicznym, Komisji i innym Państwom Członkowskim.

3. Komisja odpowiada na wniosek po konsultacji z Komitetem Naukowym, Technicznym i Ekonomicznym ds. Rybołówstwa.

Artykuł 5

Zwolnienie ze stosowania sezonowych zawieszeń połowów z racji istnienia planów zarządzania

W drodze odstępstwa od art. 2, zezwala się od dnia 1 lipca 2007 r. na połów, wyładowywanie i zatrzymywanie na pokładzie węgorza gatunku Anguilla anguilla od 1 dnia do 15 dnia każdego miesiąca, pod warunkiem że połów ten spełnia warunki i ograniczenia określone w planie zarządzania zasobami węgorza.

Artykuł 6

Opracowanie planów zarządzania zasobami węgorza

1. Państwa Członkowskie rejestrują i określają poszczególne dorzecza rzek znajdujące się na ich terytorium krajowym, które, przed interwencją człowieka, stanowiły siedliska przyrodnicze węgorza europejskiego (dalej zwane „dorzeczami rzek z zasobami węgorza").

2. Określając dorzecza rzek z zasobami węgorza Państwa Członkowskie uwzględniają środki administracyjne, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2000/60/WE.

3. Dla każdego dorzecza rzeki z zasobem węgorza określonego na mocy ust. 1, Państwa Członkowskie opracowują plan zarządzania zasobami węgorza.

4. Celem każdego planu zarządzania zasobami węgorza jest zapewnienie z dużym prawdopodobieństwem, w odniesieniu do wszystkich dorzeczy rzek z zasobami węgorza, wskaźnika migracji w wysokości co najmniej 40 % biomasy dorosłych węgorzy w stosunku do najlepszych danych szacunkowych wskaźnika migracji z dorzecza rzeki przy braku działalności człowieka wpływającej na obszar połowów lub zasoby węgorza.

5. Każdy plan zarządzania zasobami węgorza zawiera zarówno środki zmierzające do osiągnięcia celu określonego w ust. 4, jak i do monitorowania i sprawdzania realizacji tego celu.

Artykuł 7

Zatwierdzenie planów zarządzania zasobami węgorza

1. Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r., wszystkie poszczególne plany zarządzania zasobami węgorza, przygotowane zgodnie z art. 6.

2. Na podstawie oceny technicznej i naukowej dokonanej przez Komitet Naukowy, Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa, plany zarządzania zostają, w danym przypadku, zatwierdzone zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.

3. Państwa Członkowskie od dnia 1 lipca 2007 r. wykonują plany zarządzania zasobami węgorza zatwierdzone na mocy ust. 2.

4. Każde Państwo Członkowskie przekazuje, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r., wszystkim innym Państwom Członkowskim i Komisji krajowy zarys proponowanych przez nie planów zarządzania.

Artykuł 8

Transgraniczne plany zarządzania zasobami węgorza

1. W odniesieniu do dorzeczy rzek z zasobami węgorza rozciągających się na terytorium więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, odnośne Państwa Członkowskie wspólnie opracowują plan zarządzania zasobami węgorza.

2. Kiedy dorzecze rzeki z zasobami węgorza rozciąga się poza terytorium Wspólnoty, odnośne Państwa Członkowskie starają się opracować plan zarządzania zasobami węgorza w koordynacji z odnośnymi państwami trzecimi.

3. Kiedy dorzecze rzeki z zasobami węgorza rozciąga się poza terytorium Wspólnoty, uznaje się w pełni kompetencje przedmiotowych regionalnych organizacji ds. rybołówstwa.

4. Wobec planów transgranicznych określonych w ust. 1 i 2 przepisy art. 6 i 7 stosuje się mutatis mutandis.

Artykuł 9

Sprawozdanie i ocena

1. Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r., o monitorowaniu, skuteczności oraz o wynikach każdego ze swoich planów zarządzania zasobami węgorza, w szczególności oszacowuje w odniesieniu do każdego dorzecza rzeki proporcję biomasy węgorzy, które migrują na pełne morze w celu odbycia tarła, w stosunku do wskaźnika migracji osiągniętego w przypadku braku połowów lub innej działalności człowieka wpływającej na rybołówstwo lub zasoby węgorza.

2. Najpóźniej do dnia 1 lipca 2010 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające statystyczną i naukową ocenę wyniku wykonania planów zarządzania zasobami węgorza wraz z opinią Komitetu Naukowego, Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa.

3. Biorąc pod uwagę sprawozdanie opisane w ust. 2, Komisja proponuje podjęcie wszelkich stosownych środków w celu osiągnięcia z dużym prawdopodobieństwem odnowienia zasobów węgorza europejskiego.

Artykuł 10

Kontrola i egzekwowanie

1. Rozdział V rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa[5] stosuje się mutatis mutandis do wszystkich środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.

2. Artykuł 22 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 nie stosuje się.

Artykuł 11

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] COM (2003) 573 wersja ostateczna

[2] Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

[3] Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1.

[4] Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją 2455/2001/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2001, str. 1).

[5] Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.