Jednolity rynek cyfrowy zapewni firmom, w szczególności przedsiębiorcom, nowe możliwości rozwoju działalności w całej Europie. Potrzebne są zatem pilne działania, które zniosą bariery w transgranicznej działalności internetowej, w tym różnice między przepisami prawa umów i prawa autorskiego poszczególnych państw członkowskich. Niezbędne jest także zmniejszenie obciążeń związanych z VAT. Aby zbudować zaufanie konsumentów do transgranicznych zakupów w internecie, konieczne są m.in. przystępne cenowo i dobrej jakości transgraniczne usługi doręczania paczek, na razie jeszcze niedostępne. Strategia ma także określić właściwe ramy handlu elektronicznego i zapobiegać nieuczciwej dyskryminacji konsumentów i przedsiębiorstw, którzy chcą uzyskać dostęp do treści cyfrowych bądź kupić dobra lub usługi w internecie w UE. Dyskryminacja może przybierać formę ograniczeń ze względu na narodowość, miejsce zamieszkania lub położenie geograficzne, co jest sprzeczne z podstawowymi zasadami UE.

·Maksymalizacja wzrostu gospodarczego generowanego przez europejską gospodarkę cyfrową – wymaga to inwestycji w infrastrukturę ICT i w takie technologie jak chmura obliczeniowa i duże zbiory danych, oraz badań i innowacji, które zwiększą konkurencyjność przemysłową, doprowadzą do udoskonalenia służb użyteczności publicznej, poszerzenia kręgu osób korzystających z gospodarki cyfrowej i poprawy ich umiejętności.

·Tworzenie odpowiednich warunków do rozwoju sieci i usług cyfrowych – wymaga to ultraszybkiej, zabezpieczonej i niezawodnej infrastruktury i usług dotyczących treści, oraz odpowiednich warunków prawnych do innowacji i inwestowania oraz uczciwej konkurencji i równych warunków działania.

·Lepszy dostęp konsumentów i przedsiębiorstw do towarów i usług w internecie w całej Europie – wymaga to szybkiego zniesienia najważniejszych różnic między światem wirtualnym i rzeczywistym, aby usunąć bariery w transgranicznej działalności internetowej.

Europa ma potencjał, by zajmować miejsce w czołówce globalnej gospodarki cyfrowej, ale obecnie nie wykorzystuje go w pełni. Na drodze do tego celu stoi rozdrobnienie i bariery, których nie ma już na jednolitym rynku fizycznym. Wyeliminowanie tych przeszkód w Europie mogłoby zwiększyć europejski PKB o 415 mld EUR. Gospodarka cyfrowa może rozszerzyć rynki, sprzyjać poprawie jakości usług i obniżeniu ich cen, a także zapewnić konsumentom większy wybór i tworzyć nowe miejsca pracy. Jednolity rynek cyfrowy może otwierać możliwości dla nowych przedsiębiorstw typu start-up i pozwolić już istniejącym firmom na rozwój i skorzystanie ze skali rynku obejmującego ponad 500 mln ludzi.

Jednolity rynek cyfrowy to przestrzeń, w której zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, a obywatele i przedsiębiorstwa mogą bez przeszkód i na zasadach uczciwej konkurencji uzyskać dostęp do usług online lub je świadczyć. W takiej przestrzeni zagwarantowany jest także wysoki poziom ochrony konsumentów i danych osobowych, niezależnie od obywatelstwa lub miejsca zamieszkania. Wprowadzenie jednolitego rynku cyfrowego pomoże europejskim przedsiębiorstwom rozwijać działalność w skali globalnej, co zapewni Europie utrzymanie pozycji światowego lidera gospodarki cyfrowej.

Aby osiągnąć ten cel, zamierzam w ciągu pierwszych sześciu miesięcy mojego mandatu przedsięwziąć ambitne działania legislacyjne w kierunku stworzenia połączonego jednolitego rynku cyfrowego, szczególnie przez szybkie zakończenie negocjacji w sprawie wspólnych europejskich przepisów o ochronie danych; przez ambitniejsze podejście do trwającej reformy przepisów w obszarze telekomunikacji; przez unowocześnienie przepisów o prawie autorskim w świetle rewolucji cyfrowej i zmian w zachowaniu konsumenta; a także przez unowocześnienie i uproszczenie zasad ochrony konsumentów w odniesieniu do zakupów przez internet i zakupów cyfrowych. Powinny temu towarzyszyć starania zmierzające do poprawy umiejętności cyfrowych i ich zdobywania w całym społeczeństwie, a także do ułatwienia procesu tworzenia innowacyjnych nowych przedsiębiorstw. Promowanie wykorzystania technologii cyfrowych i usług świadczonych przez internet powinno stać się polityką przekrojową, obejmującą wszystkie gałęzie gospodarki i sektora publicznego”.

Jeśli nam się to uda, zagwarantujemy wkrótce Europejczykom możliwość korzystania z telefonu komórkowego w całej Europie bez opłat za roaming. Otworzymy w ten sposób konsumentom dostęp do usług, muzyki, filmów i wydarzeń sportowych za pośrednictwem urządzeń elektronicznych w każdym miejscu w Europie, bez względu na granice krajowe. Możemy stworzyć równe warunki działania, w których wszystkie przedsiębiorstwa oferujące swoje towary lub usługi na obszarze Unii Europejskiej będą podlegały tym samym zasadom ochrony danych i ochrony konsumentów, bez względu na to, gdzie znajdują się ich serwery. Tworząc połączony, jednolity rynek cyfrowy, w trakcie kadencji następnej Komisji możemy zapewnić w Europie dodatkowy wzrost o wartości nawet 250 mld EUR, dzięki czemu powstanie kilkaset tysięcy nowych miejsc pracy, zwłaszcza dla młodych osób, a także dynamiczne społeczeństwo oparte na wiedzy.

Blokowaniem geograficznym nazywamy rozwiązania stosowane przez sprzedawców internetowych, które prowadzą do odmowy dostępu do stron internetowych znajdujących się w innych państwach członkowskich. W niektórych przypadkach konsumenci mają dostęp do strony internetowej, ale nie mogą kupować na niej produktów ani usług. Zdarza się też, że konsument zostaje przekierowany na lokalną stronę internetową tej samej firmy, na której obowiązują jednak inne ceny lub oferowane są inne produkty lub usługi. Czasem, jeśli nawet zakup jest możliwy, w wyniku geolokalizacji automatycznie stosowane są inne ceny w zależności od miejsca, w którym znajduje się kupujący. Przykładowo klienci internetowej wypożyczalni samochodów w jednym państwie członkowskim płacą więcej za wynajem samochodu niż klienci znajdujący się w innym państwie członkowskim, mimo że chodzi o wynajem w tym samym miejscu i na identycznych warunkach. Blokowanie geograficzne jest jednym z narzędzi, przy użyciu których przedsiębiorstwa segmentują rynki wzdłuż granic państwowych (ograniczenia terytorialne). Jest to jedna z ważniejszych przyczyn rozdrobnienia rynku wewnętrznego i niezadowolenia konsumentów, ogranicza bowiem ich możliwości i dostępną dla nich ofertę.

Wprowadzenie wspólnego zestawu przepisów to jednak nie wszystko. Aby przepisy prawa konsumenckiego w dziedzinie sprzedaży internetowej i cyfrowej były w pełni skuteczne, konieczne jest także ich szybsze, sprawniejsze i spójniejsze egzekwowanie. Komisja przedstawi propozycję przeglądu rozporządzenia w sprawie współpracy w zakresie ochrony konsumenta w celu doprecyzowania i rozszerzenia uprawnień właściwych organów do egzekwowania prawa oraz poprawy koordynacji prowadzonych przez nie działań w zakresie monitorowania rynku i mechanizmów ostrzegania, aby szybciej wykrywać naruszenia przepisów. Ponadto w 2016 r. Komisja utworzy ogólnounijną platformę internetowego rozstrzygania sporów.

Pragnąc stworzyć właściwe warunki do rozwoju transgranicznego handlu elektronicznego, Komisja, jak zapowiedziała w swoim programie prac na 2015 r., przedłoży zmieniony wniosek ustawodawczy . Propozycja ta umożliwi sprzedawcom prowadzenie działalności na podstawie ich prawa krajowego, zwiększając harmonizację głównych praw i obowiązków stron umowy sprzedaży. Wniosek ureguluje mianowicie środki prawne dostępne w razie niewykonania umowy oraz odpowiednie okresy, w których przysługuje prawo do gwarancji prawnej. Zmiany te mają doprowadzić do tego, by różnice między obowiązkowymi krajowymi przepisami prawa umów nie zniechęcały przedsiębiorstw działających na rynku wewnętrznym do prowadzenia handlu transgranicznego.

Uproszczone, nowoczesne przepisy dotyczące transgranicznej sprzedaży internetowej i cyfrowej zachęcą więcej przedsiębiorstw do prowadzenia sprzedaży w internecie ponad granicami i zwiększą zaufanie konsumentów do transgranicznego handlu elektronicznego. 57 % przedsiębiorstw twierdzi, że rozpoczęłoby lub zwiększyło sprzedaż w internecie do innych państw członkowskich UE, gdyby te same przepisy dotyczące handlu elektronicznego były stosowane w całej UE.

Na jednolitym rynku przedsiębiorstwa powinny mieć możliwość prowadzenia sprzedaży zgodnie ze wspólnym zestawem przepisów. Niektóre aspekty prawa konsumenckiego i prawa umów zostały już w pełni zharmonizowane, jeżeli chodzi o sprzedaż internetową (np. informacje, które należy przekazać konsumentom przed zawarciem umowy, lub przepisy regulujące prawo konsumenta do odstąpienia od umowy, w przypadku gdy się rozmyśli). Jednakże inne aspekty umów (np. środki prawne przysługujące w przypadku gdy rzeczy materialne są niezgodne z umową sprzedaży) podlegają unijnym przepisom, które zapewniają tylko minimalną harmonizację, umożliwiając państwom członkowskim wprowadzenie dodatkowych wymogów. Jeżeli chodzi o środki prawne przysługujące w razie wad treści cyfrowych zakupionych w internecie (np. e-booków), nie są one uregulowane w żadnych przepisach UE, a odnośne regulacje istnieją jedynie w nielicznych państwach członkowskich.

·61 % konsumentów ma zaufanie do firm prowadzących sprzedaż w internecie, jeżeli mają one siedzibę w tym samym państwie członkowskim, ale tylko 38 % ma zaufanie do sprzedawców internetowych z innych państw członkowskich UE.

·Konsumenci w UE mogliby co roku zaoszczędzić 11,7 mld EUR, gdyby kupując w internecie, mieli dostęp do pełnej gamy produktów i usług oferowanych w UE.

Ponadto, w odniesieniu do podatków bezpośrednich, Komisja niedługo przedstawi plan działania dotyczący nowego podejścia do podatku od osób prawnych na jednolitym rynku. Zgodnie z tym planem przychody powinny być opodatkowane w miejscu wytworzenia wartości, również w gospodarce cyfrowej.

Obecnie w przypadku zamawiania towarów w internecie od dostawców z państw trzecich można skorzystać ze zwolnienia przywozowego dla małych przesyłek. Dostawa takich przesyłek do osób prywatnych w UE jest zwolniona z VAT. Daje to dostawcom z państw trzecich przewagę konkurencyjną nad dostawcami z UE. W kilku państwach członkowskich sygnalizowano już zakłócenia rynku. Taki wyjątek nie byłby już potrzebny, gdyby VAT był pobierany w ramach jednego, uproszczonego elektronicznego mechanizmu rejestracji i płatności.

Przedsiębiorstwa, które usiłują prowadzić sprzedaż transgraniczną w internecie, jak i poza nim, mają do czynienia z wieloma różnymi systemami krajowymi, co stanowi dla nich realną barierę. Od stycznia 2015 r., kiedy weszły w życie nowe przepisy dotyczące miejsca dostawy (jednomyślnie poparte przez 28 państw członkowskich), VAT od wszystkich usług telekomunikacyjnych, nadawczych lub elektronicznych pobierany jest w miejscu siedziby klienta, a nie dostawcy.

Do końca 2015 r. Komisja złoży wnioski ustawodawcze mające na celu zmniejszenie różnic między krajowymi systemami prawa autorskiego oraz umożliwienie użytkownikom w całej UE szerszego dostępu do utworów, w tym poprzez dalsze środki harmonizacyjne. Wnioski te będą dotyczyć m.in.: (i) możliwości przenoszenia legalnie zakupionych treści, (ii) zapewnienia transgranicznego dostępu do legalnie zakupionych usług internetowych przy poszanowaniu wartości praw w sektorze audiowizualnym, (iii) większej pewności prawa w przypadku transgranicznego korzystania z treści do określonych celów, takich jak badania, edukacja, eksploracja tekstów i danych itd.) w drodze ustanowienia zharmonizowanych wyjątków, (iv) doprecyzowania przepisów dotyczących działalności pośredników w związku z treściami chronionymi prawem autorskim, oraz, w 2016 r., (v) nowocześniejszego egzekwowania praw własności intelektualnej, z naciskiem na naruszenia na skalę komercyjną (zasada podążania śladem pieniędzy, ang. follow the money) oraz na transgraniczne stosowanie tych praw.

Europa potrzebuje bardziej zharmonizowanego systemu praw autorskich, który będzie zachęcał do tworzenia oraz inwestowania, a jednocześnie pozwoli na przekazywanie i konsumowanie treści ponad granicami, współtworząc nasza bogatą różnorodność kulturową. W tym celu Komisja proponuje rozwiązania, które zmaksymalizują ofertę dostępną dla użytkowników i otworzą twórcom nowe możliwości, a jednocześnie utrzymają finansowanie mediów oraz innowacyjnych treści w UE. Ponadto Komisja przeprowadzi przegląd dyrektywy dotyczącej transmisji satelitarnej i kablowej, aby ustalić, czy konieczne jest włączenie do jej zakresu transmisji internetowych prowadzonych przez nadawców, a także, czy potrzebne są nowe środki zapewniające lepszy transgraniczny dostęp do usług nadawców w Europie.

Zasadnicze znaczenie dla inwestowania w innowacje i tworzenia miejsc pracy ma skuteczny i zrównoważony cywilnoprawny system egzekwowania przepisów prawa. Ponadto konieczne jest doprecyzowanie przepisów mających zastosowanie do pośredników internetowych w odniesieniu do utworów chronionych prawem autorskim, zwłaszcza że udział tych pośredników w dystrybucji treści wzrasta. Należy także rozważyć środki gwarantujące twórcom uczciwe wynagrodzenie, aby zachęcić do tworzenia treści w przyszłości.

Ponadto konsumenci, którzy próbują uzyskać w internecie dostęp do treści chronionych prawem autorskim z innego państwa członkowskiego lub je kupić, czasami są informowani, że treści te są niedostępne lub nie można uzyskać do nich dostępu z danego kraju. Sytuacja ta wiąże się częściowo z terytorialnością praw autorskich i trudnościami z ich ustalaniem. W innych przypadkach niedostępność treści może wynikać z ograniczeń umownych między podmiotami praw i dystrybutorami lub z decyzji biznesowych podjętych przez dystrybutorów. Może to być związane z tym, że wyłączność terytorialna odgrywa pewną rolę w finansowaniu niektórych rodzajów utworów (audiowizualnych).

Prawo autorskie jest fundamentem sektora kreatywnego i kulturalnego w Europie. Od kreatywności w dużym stopniu zależy konkurencyjność UE w skali globalnej. Unia jest światowym liderem w pewnych branżach, w których intensywnie wykorzystywane są prawa autorskie. Treści cyfrowe są jedną z głównych sił napędowych wzrostu gospodarki cyfrowej. 56 % Europejczyków korzysta z internetu do celów kulturalnych, a w ciągu najbliższych pięciu lat przewiduje się dwucyfrowy (ok. 12 %) wzrost wydatków na rozrywkę i media cyfrowe. Zmieniają się zachowania konsumentów, którzy coraz częściej wyświetlają treści cyfrowe na urządzeniach mobilnych i chcieliby mieć do nich dostęp niezależnie od lokalizacji źródła tych treści i od tego, gdzie oni sami się znajdują.

W 2016 r. Komisja przedstawi wnioski w sprawie ambitnej, gruntownej nowelizacji ram regulacji sektora telekomunikacyjnego. Będzie ona polegać na: (i) spójnym podejściu w ramach jednolitego rynku do polityki polityki widma radiowego i zarządzania widmem, (ii) ustanowieniu warunków do funkcjonowania prawdziwego jednolitego rynku dzięki przezwyciężeniu fragmentacji regulacyjnej, tak by umożliwić efektywnym operatorom sieci i dostawcom usług osiągnięcie korzyści skali oraz by skutecznie chronić konsumentów, (iii) zapewnieniu równych warunków działania uczestnikom rynku i spójnego stosowania przepisów, (iv) zachęcaniu do inwestycji w szybkie sieci szerokopasmowe oraz (v) skuteczniejszych instytucjonalnych ramach dla regulacji.

Ponadto konkurencja infrastrukturalna w sieciach stacjonarnych jest niewielka, poza obszarami o wysokiej gęstości zaludnienia, w których są już sieci kablowe lub lokalne władze są aktywne na tym polu. Konieczna jest prostsza i bardziej proporcjonalna regulacja na obszarach, na których konkurencja infrastrukturalna pojawiła się na skalę regionalną lub krajową. Należy zachęcać do budowy sieci o bardzo wysokiej przepustowości, a jednocześnie utrzymać skuteczną konkurencję i odpowiedni zwrot z inwestycji w stosunku do ryzyka. Komisja będzie zastanawiać się, jak zapewnić zasięg na najbardziej niedostępnych obszarach i zrealizować cele leżące w interesie publicznym (np. łączność o wysokiej przepustowości dla szkół, uczelni i ośrodków badawczych). Kwestia ta będzie poruszona także w ramach przeglądu dyrektywy o usłudze powszechnej.

Widmo radiowe jest elementem niezbędnym do budowy sieci szerokopasmowych. Zarządzanie widmem odbywa się na poziomie krajowym, a państwa członkowskie uzyskują znaczne przychody ze sprzedaży praw do widma. Przychody te pozostaną do wyłącznej dyspozycji państw członkowskich. Krajowe zarządzanie widmem prowadzi jednak do zróżnicowania warunków (np. różnych okresów licencji czy wymogów w zakresie pokrycia terytorialnego): brak spójnych, obowiązujących w całej Unii celów i kryteriów przydzielania widma na poziomie krajowym stwarza bariery wejścia, hamuje konkurencję i ogranicza przewidywalność z punktu widzenia inwestorów w Europie. Państwa członkowskie powinny więc zarządzać widmem radiowym w bardziej zharmonizowanych ramach, spójnych z założeniami jednolitego rynku cyfrowego.

Sektor przechodzi obecnie zmiany strukturalne i wciąż boryka się z izolacją rynków krajowych, brakiem spójności i przewidywalności regulacyjnej w UE, szczególnie w przypadku widma radiowego, oraz niewystarczającymi inwestycjami, zwłaszcza na obszarach wiejskich. Problemy te nie zostaną w pełni rozwiązane w ramach trwających dyskusji nad pakietem dotyczącym jednolitego rynku telekomunikacyjnego. Chcąc ambitniej podejść do tego procesu, Komisja dokona przeglądu wszystkich obowiązujących przepisów i zaproponuje potrzebne zmiany. Pierwszym koniecznym krokiem jest przyjęcie pakietu dotyczącego jednolitego rynku telekomunikacyjnego, który ustanowi jasne i zharmonizowane przepisy w zakresie neutralności sieci i doprowadzi do ostatecznego zniesienia opłat za roaming, szczególnie w odniesieniu do danych.

Sieci ICT stanowią obecnie filar produktów i usług cyfrowych, które mogą wspierać nas we wszelkich aspektach życia oraz stać się bodźcem do poprawy sytuacji gospodarczej w Europie. Dobrze działające rynki zapewniają dostęp do wysoce efektywnej infrastruktury stacjonarnej i szerokopasmowej w dostępnych cenach. Kolejne zmiany unijnych przepisów telekomunikacyjnych oraz stosowanie unijnego prawa konkurencji walnie przyczyniło się do zapewnienia bardziej konkurencyjnego działania rynków, obniżenia cen i lepszej jakości usług dla konsumentów i przedsiębiorstw. Skuteczna konkurencja jest główną siłą napędzającą inwestycje w sieci telekomunikacyjne.

Jednolity rynek cyfrowy musi być oparty na niezawodnych, godnych zaufania, szybkich i przystępnych cenowo sieciach i usługach, które chronią prawa podstawowe konsumentów do prywatności i ochrony danych osobowych, a jednocześnie zachęcają do innowacji. Sektor telekomunikacyjny musi być silny, konkurencyjny i dynamiczny, aby móc przeprowadzić niezbędne inwestycje i wykorzystać takie innowacyjne technologie, jak przetwarzanie w chmurze, duże zbiory danych lub internet przedmiotów. Władza rynkowa niektórych platform internetowych może budzić obawy, zwłaszcza w przypadku tych najsilniejszych, które mają coraz większe znaczenie dla innych podmiotów na rynku.

W 2016 r. Komisja przedstawi wnioski ustawodawcze w celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych przedsiębiorstw związanych z transgranicznym handlem elektronicznym, które wynikają z różnic między systemami VAT, w tym (i) włączenie do obecnego jednego elektronicznego mechanizmu rejestracji i płatności sprzedaży internetowej rzeczy materialnych wewnątrz UE i z państw trzecich, (ii) wprowadzenie wspólnego ogólnounijnego uproszczenia (progu VAT), który ułatwi sytuację małych przedsiębiorstw typu start-up w obszarze handlu elektronicznego, (iii) dopuszczenie kontroli w kraju siedziby, w tym jednego audytu przedsiębiorstw transgranicznych do celów podatku VAT, oraz (iv) zniesienie zwolnienia z VAT dla małych przesyłek od dostawców z państw trzecich.

Platformy wytwarzają, gromadzą i kontrolują ogromne ilości danych o swoich klientach i za pomocą algorytmów przekształcają je w użyteczne informacje. Ilość takich danych rośnie wykładniczo – 90 % wszystkich danych krążących w internecie powstało w ciągu ostatnich 2 lat. Ponadto platformy dowiodły, że są czynnikiem innowacji w gospodarce cyfrowej, pomagają bowiem mniejszym przedsiębiorstwom rozpocząć działalność w internecie i dotrzeć do nowych rynków. Nowe platformy usług w zakresie mobilności, turystyki, muzyki, usług audiowizualnych, edukacyjnych, finansowych, noclegowych i rekrutacyjnych szybko i dogłębnie podważyły tradycyjne modele biznesowe i rozrastają się w tempie wykładniczym. Rozwój gospodarki dzielenia się stwarza możliwości zwiększenia wydajności i wzrostu gospodarczego oraz powstawania nowych miejsc pracy za sprawą lepszego wyboru dla konsumentów, ale może też wywołać nowe problemy regulacyjne. Wpływ takich platform na rynek zależy od ich rodzaju i pozycji, jednak niektóre z nich mogą kontrolować dostęp do rynków internetowych i w zasadniczy sposób wpływać na sposób wynagradzania różnych podmiotów na tych rynkach. Z tych względów rosnąca władza rynkowa niektórych platform rodzi wiele obaw. Chodzi m.in. o brak przejrzystości co do sposobu wykorzystania informacji pozyskiwanych przez te platformy, ich znaczną siłę przetargową w porównaniu do ich klientów, co może znajdować odzwierciedlenie w warunkach umów (w szczególności z MŚP), promocję własnych usług na niekorzyść konkurentów oraz nieprzejrzystą politykę cenową lub ograniczenia co do cen i warunków sprzedaży.

Niektóre platformy internetowe stały się graczami rynkowymi konkurującymi w wielu sektorach gospodarki, a sposób, w jaki wykorzystują swoją władzę rynkową, wywołuje liczne pytania wymagające pogłębionej analizy, wykraczającej poza zastosowanie prawa konkurencji w indywidualnych przypadkach.

3.3.2.Zwalczanie nielegalnych treści w internecie

Internet rozwijał się w Europie w oparciu o zasadę zapisaną w dyrektywie o handlu elektronicznym, zgodnie z którą pośredniczący dostawcy usług internetowych nie powinni odpowiadać za treści, które przekazują, przechowują lub hostują, o ile ich działanie ma całkowicie bierny charakter. Jednocześnie w przypadku wykrycia nielegalnych treści, czy to informacji o nielegalnej działalności, np. o terroryzmie lub pornografii dziecięcej, czy to informacji naruszających prawa majątkowe osób trzecich (np. prawa autorskie), pośrednicy powinni podjąć skuteczne działania w celu usunięcia takich treści. Zablokowanie dostępu do nielegalnych treści lub ich usunięcie przez dostawców usług hostingowych bywa dziś długotrwałe i skomplikowane, a jednocześnie zdarza się, że omyłkowo usuwane są treści, które w rzeczywistości nie naruszają prawa. 52,7 % zainteresowanych stron twierdzi, że działania podejmowane przeciwko nielegalnym treściom są często nieskuteczne i nieprzejrzyste. Różnice między praktykami krajowymi mogą utrudniać egzekwowanie przepisów w tej dziedzinie, ze szkodą dla zwalczania przestępczości internetowej, i podważać zaufanie do internetu. Ilość treści cyfrowych dostępnych w internecie rośnie, co sprawia, że coraz częściej zachodzi potrzeba wykorzystywania obecnych rozwiązań. Często trudno jest ustalić, co pośrednicy mogą robić z treściami, które przekazują, przechowują lub hostują, zanim stracą możliwość korzystania z wyłączeń odpowiedzialności określonych w dyrektywie o handlu elektronicznym.

Ostatnie wydarzenia nasiliły publiczną debatę nad potrzebą podniesienia ogólnego poziomu ochrony przed nielegalnymi materiałami w internecie. Równolegle do analizy zagadnienia platform internetowych Komisja zastanowi się także nad potrzebą wprowadzenia nowych środków zwalczających nielegalne treści w internecie, należycie uwzględniając ich wpływ na podstawowe prawo do wolności wypowiedzi i do informacji. Chodzi o takie środki jak rygorystyczne procedury usuwania nielegalnych treści przy jednoczesnym unikaniu zdejmowania legalnych informacji. Komisja rozważy też zobowiązanie pośredników do zarządzania sieciami i systemami z większą odpowiedzialnością i z należytą starannością, a więc nałożenie na nich obowiązku dochowania należytej staranności.

Do końca 2015 r. Komisja rozpocznie kompleksową ocenę roli platform, w tym w gospodarce dzielenia się, oraz pośredników internetowych. Ocena ta obejmie następujące kwestie: (i) przejrzystość np. wyników wyszukiwania (zawierających opłacone linki lub reklamy), (ii) wykorzystywanie przez platformy pozyskiwanych przez nie informacji, (iii) stosunki między platformami i dostawcami, (iv) stosowane wobec osób prywatnych i przedsiębiorstw ograniczenia w przenoszeniu się z jednej platformy na drugą, oraz (iv) najlepsze rozwiązania w zakresie zwalczania nielegalnych treści w internecie.

3.4.Wzmocnienie zaufania do usług cyfrowych i przetwarzania danych osobowych oraz zwiększenie bezpieczeństwa takich usług i danych

Zagrożenia cybernetyczne są problemem wykraczającym poza granice państw, który ma negatywny wpływ na naszą gospodarkę, prawa podstawowe obywateli i społeczeństwo jako całość. Rosnąca liczba przestępstw (np. przejęć danych, oszustw związanych z płatnościami internetowymi, kradzieży tożsamości czy tajemnic handlowych) powoduje duże straty ekonomiczne. Przestępstwa te często prowadzą do zakłóceń w świadczeniu usług lub do naruszenia praw podstawowych i podkopują zaufanie obywateli do działalności w internecie.

Państwa członkowskie i instytucje UE już dawno zauważyły konieczność ochrony naszych sieci oraz infrastruktury krytycznej, a także potrzebę skutecznego reagowania na zagrożenia cybernetyczne, w związku z czym zarówno na poziomie krajowym, jak i unijnym przyjęto strategie i przepisy dotyczące bezpieczeństwa cybernetycznego. Przyjęcie dyrektywy dotyczącej bezpieczeństwa sieci i informacji, która jest obecnie przedmiotem procedury ustawodawczej, powinno stać się istotnym krokiem naprzód. Jednym z priorytetów strategii Unii Europejskiej w zakresie bezpieczeństwa cybernetycznego jest rozbudowa zasobów przemysłowych i technologicznych do celów bezpieczeństwa cybernetycznego. Wciąż istnieją luki w szybko rozwijającej się dziedzinie technologii i rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa sieci. Potrzebne jest zatem bardziej skoordynowane podejście, aby zwiększyć podaż bezpieczniejszych rozwiązań oferowanych przez unijnych dostawców i zachęcić do ich stosowania przedsiębiorstwa, władze publiczne i obywateli. Ponadto niezbędne jest skuteczne reagowanie organów ścigania na przestępczość internetową. Komisja przedstawiła swoje propozycje w tej sprawie w Europejskiej agendzie bezpieczeństwa.

·Tylko 22 % Europejczyków ma pełne zaufanie do takich firm jak wyszukiwarki internetowe, serwisy społecznościowe i usługi poczty elektronicznej. ·72 % użytkowników internetu martwi to, że są nakłaniani do podawania w internecie zbyt dużych ilości osobowych.

Jeżeli chodzi o dane osobowe i prywatność, UE jest zobowiązana do stosowania najwyższych standardów ich ochrony, zagwarantowanych w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych zwiększy zaufanie do usług cyfrowych, powinno ono bowiem objąć ochroną wszystkie osoby prywatne w zakresie przetwarzania danych osobowych przez wszystkie przedsiębiorstwa oferujące usługi na rynku europejskim.

Do usług łączności elektronicznej stosują się przepisy szczególne (dyrektywa o prywatności elektronicznej), które być może będzie trzeba ponownie przeanalizować po uzgodnieniu ogólnych unijnych przepisów o ochronie danych, zwłaszcza ze względu na to, że większość obecnych artykułów dyrektywy o prywatności elektronicznej ma zastosowanie tylko do dostawców usług łączności elektronicznej, tj. do tradycyjnych przedsiębiorstw telekomunikacyjnych. Dostawcy usług społeczeństwa informacyjnego, którzy korzystają z internetu do świadczenia usług łączności, są zatem generalnie wyłączeni z zakresu tej dyrektywy.

W pierwszej połowie 2016 r. Komisja rozpocznie proces tworzenia partnerstwa publiczno-prywatnego w dziedzinie bezpieczeństwa cybernetycznego, które zajmie się technologiami i rozwiązaniami w zakresie bezpieczeństwa sieci. Po przyjęciu nowych unijnych przepisów o ochronie danych, co powinno nastąpić do końca 2015 r., Komisja przeprowadzi przegląd dyrektywy o prywatności elektronicznej, skupiając się na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony podmiotów danych oraz równych warunków działania wszystkich uczestników rynku.

4.Maksymalizacja potencjału wzrostu gospodarczego związanego z gospodarką cyfrową

W ciągu niespełna dekady większość działalności gospodarczej będzie zależeć od ekosystemów cyfrowych, łączących infrastrukturę cyfrową, sprzęt i oprogramowanie, aplikacje i dane. Jeżeli UE ma utrzymać konkurencyjność i silną bazę przemysłową oraz przejść do inteligentnej gospodarki przemysłowo-usługowej, niezbędna będzie digitalizacja wszystkich sektorów. 75 % wartości w gospodarce cyfrową wytwarzają nie tyle producenci ICT, co tradycyjne branże, ale zintegrowanie technologii cyfrowych w przedsiębiorstwach jest najsłabszym ogniwem. Tylko 1,7 % przedsiębiorstw w UE w pełni wykorzystuje zaawansowane technologie cyfrowe, podczas gdy 41 % wcale z nich nie korzysta. Digitalizacja otwiera także bezprecedensowe możliwości przed innymi sektorami gospodarki, takimi jak transport (np. inteligentne systemy transportowe) lub energetyka (np. inteligentne sieci energetyczne i systemy pomiarowe).

UE potrzebuje wielu środków, które zapewnią europejskiej gospodarce miejsce w czołówce, jeśli chodzi o rozwój i wykorzystanie ICT, automatyzację, zrównoważone technologie produkcji i przetwarzania na potrzeby rynków przyszłości. Gospodarka cyfrowa może też zwiększać włączenie społeczne. Obywatele i przedsiębiorstwa nie korzystają teraz w pełni z usług cyfrowych (od e-administracji, e-zdrowia, przez e-energetykę do e-transportu), które powinny być bezproblemowo dostępne w całej UE.

Komisja będzie informować partnerów społecznych i zachęcać ich do uwzględnienia kwestii jednolitego rynku cyfrowego w dialogu społecznym na szczeblu europejskim.