Projekty rezolucji, które zostaną poddane pod głosowanie następnego Zgromadzenia Ogólnego OIV, zostały szczegółowo omówione przez ekspertów naukowych i technicznych z sektora wina. Przyczyniają się one do międzynarodowej harmonizacji norm dotyczących wina oraz ustanowią ramy, które zapewnią uczciwą konkurencję w handlu produktami sektora wina. Z tego powodu należy je poprzeć.

Podobnie jak w przeszłości można oczekiwać, że porządek obrad posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego OIV będzie jeszcze ulegać zmianom oraz że do porządku obrad zostaną dodane kolejne rezolucje powodujące skutki prawne w przepisach Unii. W celu zapewnienia skuteczności prac Zgromadzenia Ogólnego, z poszanowaniem postanowień Traktatów, Komisja w odpowiednim czasie uzupełni lub zmieni niniejszy wniosek, aby umożliwić Radzie przyjęcie stanowiska również w odniesieniu do tych rezolucji.

–Projekty rezolucji OENO-SPECIF 15-573, 15-579, 16-603 i 16-604, w których określa się wymogi dotyczące czystości i tożsamości substancji stosowanych w praktykach enologicznych. Te praktyki enologiczne zostały opublikowane i są zalecane przez OIV, pod warunkiem przyjęcia wymogów dotyczących stosowanych substancji (Międzynarodowy Kodeks Praktyk Enologicznych, OIV, § 2.1.20 i § 3.4.14). Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz art. 9 rozporządzenia (WE) nr 606/2009 przedmiotowe rezolucje spowodują skutki prawne w przepisach Unii.

–Projekty rezolucji OENO-TECHNO 14-567B i 14-567C, w których klasyfikuje się substancje stosowane do produkcji wina jako dodatki lub substancje pomocnicze. Zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. a) i art. 90 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przedmiotowe rezolucje spowodują skutki prawne w przepisach Unii.

Międzynarodowa Organizacja ds. Winorośli i Wina (OIV) jest międzyrządową organizacją naukowo-techniczną działającą w sektorze winorośli, wina, napojów winopochodnych, winogron stołowych, suszonych winogron i innych produktów sektora wina. Cele tej organizacji to: (i) wskazywanie środków pozwalających na uwzględnianie problemów producentów, konsumentów i innych podmiotów sektora winorośli i wina, (ii) wspieranie innych międzynarodowych organizacji zaangażowanych w działania normalizacyjne oraz (iii) przyczynianie się do ujednolicenia istniejących praktyk i norm na poziomie międzynarodowym.

Obecnie członkami OIV jest 46 państw, z których 20 to państwa członkowskie Unii. Unia Europejska nie jest członkiem OIV. Jednak od dnia 20 października 2017 r. OIV przyznała Unii szczególny status przewidziany w art. 4 regulaminu wewnętrznego OIV, umożliwiając jej udział w pracach komisji, podkomisji i grup ekspertów oraz uczestniczenie w posiedzeniach Zgromadzenia Ogólnego i Komitetu Wykonawczego.

Art. 218 ust. 9 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje decyzje ustalające „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy.

Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.

4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

Międzynarodowa Organizacja ds. Winorośli i Wina (OIV) jest międzyrządową organizacją naukowo-techniczną działającą w sektorze winorośli, wina, napojów winopochodnych, winogron stołowych, suszonych winogron i innych produktów sektora wina. Cele tej organizacji to: (i) wskazywanie środków pozwalających na uwzględnianie problemów producentów, konsumentów i innych podmiotów sektora winorośli i wina, (ii) wspieranie innych międzynarodowych organizacji zaangażowanych w działania normalizacyjne oraz (iii) przyczynianie się do ujednolicenia istniejących praktyk i norm na poziomie międzynarodowym. Obecnie członkami OIV jest 46 państw, z których 20 to państwa członkowskie Unii. Unia Europejska nie jest członkiem OIV. Jednak od dnia 20 października 2017 r. OIV przyznała Unii szczególny status przewidziany w art. 4 regulaminu wewnętrznego OIV, umożliwiając jej udział w pracach komisji, podkomisji i grup ekspertów oraz uczestniczenie w posiedzeniach Zgromadzenia Ogólnego i Komitetu Wykonawczego.

Na poziomie UE, na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych (rozporządzenie o wspólnej organizacji rynków), niektóre rezolucje przyjęte i opublikowane przez OIV mają wpływ na przepisy UE.

Rozporządzenie o wspólnej organizacji rynków zawiera odniesienia do OIV w następujących przepisach:

–odniesienie do praktyk enologicznych przyjętych i opublikowanych przez OIV, które Komisja musi uwzględniać przy zatwierdzaniu takich praktyk (art. 80 ust. 3 lit. a) rozporządzenia o wspólnej organizacji rynków);

– odniesienie do tych samych praktyk enologicznych w przypadku ich stosowania – przed uzyskaniem pozwolenia zgodnie z art. 80 ust. 3 rozporządzenia o wspólnej organizacji rynków – w odniesieniu do produkcji wina w państwach trzecich (art. 90 ust. 2 rozporządzenia o wspólnej organizacji rynków);

–odniesienie do niektórych wymogów dotyczących czystości i tożsamości substancji stosowanych w praktykach enologicznych, tak aby przepisy przyjęte i opublikowane przez OIV stały się tym samym wiążące w tym zakresie w UE (art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 606/2009 z dnia 10 lipca 2009 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do kategorii produktów winiarskich, praktyk enologicznych i obowiązujących ograniczeń);

–odniesienie do niektórych metod analizy służącej określaniu składu produktów sektora wina, przyjętych i opublikowanych przez OIV, na których Komisja musi się opierać, chyba że byłyby one nieskuteczne lub niewłaściwe w kontekście celu, do którego dąży Unia (art. 80 ust. 5 rozporządzenia o wspólnej organizacji rynków).

Podobnie na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2870/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. ustanawiającego wspólnotowe metody referencyjne dla analizy napojów spirytusowych niektóre rezolucje przyjęte i opublikowane przez OIV mają wpływ na przepisy UE. W art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2870/2000 przewiduje się odnoszenie się do rezolucji OIV, w przypadkach gdy nie zostały ustanowione wspólnotowe analityczne metody referencyjne wykrywania i kwantyfikacji substancji zawartych w niektórych napojach spirytusowych.

Odnoszenie się do rezolucji OIV przewiduje też art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 251/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych aromatyzowanych produktów sektora wina. Zgodnie z tym przepisem przy określaniu dopuszczalnych procesów produkcji Komisja musi uwzględniać procesy produkcji zalecane i opublikowane przez OIV i przyjmować metody analizy oparte o wszelkie odpowiednie metody zalecane i opublikowane przez OIV, chyba że byłyby one nieskuteczne lub niewłaściwe w kontekście wyznaczonego celu.

4.2.Materialna podstawa prawna

4.2.1.Zasady

Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma zostać zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

Planowany akt dotyczy realizacji celów w obszarze rolnictwa i obejmuje elementy w tym obszarze. Wspomniane elementy planowanego aktu są związane ze sobą w sposób nierozłączny, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych.

Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 43 TFUE.

4.3.Podsumowanie