ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
30.

W odniesieniu do proponowanego rozporządzenia EIOD zaleca: — określenie w formie przepisu materialnego w samym wniosku – nie zaś w aktach delegowanych – warunków przetwarzania danych osobowych w rejestrze i elektronicznej bazie danych, — dodanie przepisu materialnego określającego rodzaje danych osobowych, jakie mają być przetwarzane w rejestrze i elektronicznej bazie danych, cel ich przetwarzania, kategorie odbiorców uprawnionych do dostępu do danych (ze wskazaniem właściwych danych), limit czasowy lub limity czasowe zatrzymywania danych oraz warunki informowania o prawach osób, których dane dotyczą, oraz wykonywania takich praw, — doprecyzowanie w treści art. 123c, czy wymiana informacji pomiędzy Agencją i urzędami krajowymi obejmowałaby dane osobowe, a jeśli tak, to jakie. Należy również określić: (i) wymóg zgodności wymiany danych osobowych pomiędzy Agencją i urzędami krajowymi z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie ochrony danych osobowych, w szczególności z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 w zakresie przetwarzania przez Agencję oraz z dyrektywą 95/46/WE w zakresie przetwarzania przez urzędy krajowe; (ii) cel takiej wymiany, w szczególności to, czy pierwotne cele poszczególnych baz danych i portali mają zostać uzupełnione o cele dodatkowe, a jeśli tak, to na jakiej podstawie prawnej; oraz (iii) rodzaje wymienianych danych, uprawnionych odbiorców danych oraz okres zatrzymywania danych w tych systemach informatycznych, — ocenę konieczności i proporcjonalności ujawniania danych osobowych w kontekście publikowania informacji znajdujących się w elektronicznej bazie danych. Jeżeli zamiarem ustawodawców jest umożliwienie publikacji danych osobowych w celach poddanych starannej ocenie, EIOD zaleca wyraźne zapisanie tego faktu w treści przepisów proponowanego rozporządzenia. Jako wymóg minimum należy doprecyzować w formie przepisu materialnego, jakiego rodzaju dane osobowe mogą być upubliczniane, i w jakim celu lub celach, — doprecyzowanie w formie przepisu materialnego, czy środki współpracy obejmowałyby publikację orzeczeń sądowych dotyczących znaków towarowych. Jeśli tak, to w danym przypisie materialnym należy określić warunki, na jakich może odbywać się publikacja orzeczeń. W związku z tym EIOD zaleca, by publikacja orzeczeń sądowych w Internecie przez Agencję lub centralne urzędy krajowe zajmujące się ochroną własności przemysłowej odbywała się pod warunkiem technicznego uniemożliwienia indeksacji orzeczeń (i zawartych w nich danych osobowych) w zewnętrznych wyszukiwarkach internetowych, bądź by rozważono, czy taka publikacja nie powinna odbywać się na zasadzie anonimowej.
104.

W związku z EES EIOD zaleca, co następuje: — Jednoznaczne wykazanie konieczności i proporcjonalności systemu w sposób zgodny z art. 7 Karty byłoby możliwe dopiero po ustanowieniu przejrzystej polityki europejskiej w kwestii zarządzania osobami nadmiernie przedłużającymi pobyt oraz po poddaniu samego systemu ocenie w bardziej globalnym kontekście dotychczasowych wielkoskalowych systemów informatycznych. — Zasady ochrony danych należy ulepszyć zgodnie z art. 8 w następujący sposób: — należy ograniczyć cele systemu, a jego projekt nie powinien uniemożliwiać przeprowadzania w przyszłości oceny wszelkich przypadków dostępu organów ścigania do danych EES, — należy wzmocnić prawa osób, których dane dotyczą, zwłaszcza w zakresie prawa do informacji oraz możliwości naprawienia szkód, przy uwzględnieniu potrzeby szczegółowych gwarancji dotyczących automatycznych decyzji podejmowanych w ramach obliczania czasu pobytu, — nadzór należy uzupełnić o jednoznaczny obraz podziału kompetencji na poziomie krajowym w celu zapewnienia osobom, których dane dotyczą, możliwości wykonywania przysługujących im praw w relacjach z właściwymi organami, — wykorzystanie danych biometrycznych powinno podlegać ukierunkowanej ocenie skutków, a w razie konieczności przetwarzanie takich danych powinno być objęte szczególnymi gwarancjami dotyczącymi procesu wciągania do akt, poziomu dokładności oraz konieczności procedury rezerwowej. Ponadto EIOD zdecydowanie kwestionuje potrzebę pobierania dziesięciu odcisków palców zamiast dwóch lub czterech, co w każdym przypadku byłoby wystarczające dla potrzeb weryfikacji, — należy uzasadnić, dlaczego przekazywanie danych z EES do państw trzecich jest konieczne dla powrotu obywateli państw trzecich.
39.

EIOD z zadowoleniem przyjmuje uwzględnienie obowiązkowych zasad ochrony danych. Zaleca jednak ich uzupełnienie w następujący sposób: — dodanie przepisów dotyczących „bezpieczeństwa danych” oraz szczegółowych wymagań co do przetwarzania „danych szczególnie chronionych”, — określenie procedur wdrażających zasady „przejrzystości” oraz „prawa dostępu, prawa do korekty, usuwania lub zablokowania danych” w tekście umowy bądź w załączniku, — w odniesieniu do „dalszego przekazywania danych” należy dodać, że właściwe organy stron nie powinny przekazywać danych osobowych innym odbiorcom krajowym, chyba że odbiorca zapewnia odpowiednią ochronę, a dane są przekazywane do celów, w związku z którymi zostały przekazane, — w odniesieniu do zasady „środków dochodzenia roszczeń” należy sprecyzować, że termin „właściwe organy”, który jest używany w pozostałej części umowy w innym kontekście, odnosi się tutaj do organów właściwych w zakresie ochrony danych osobowych i nadzoru nad ich przetwarzaniem, — w umowie bądź przynajmniej w listach wymienionych między stronami lub w dokumentach załączonych do umowy należy wskazać stosowne organy i informacje praktyczne na temat istniejących środków odwoławczych, — w odniesieniu do „odstępstw od zasady przejrzystości i prawa bezpośredniego dostępu” należy wskazać, że w przypadkach, w których nie można przyznać prawa dostępu osobom, których dane dotyczą, powinno się zapewnić dostęp za pośrednictwem krajowych organów ochrony danych UE.
11.

Odrzuciłem ten wniosek z powodów wyjaśnionych poniżej. Po pierwsze, poinformowałem strony, że jedyną zainteresowaną stroną trzecią, która będzie uczestniczyć w formalnym spotkaniu wyjaśniającym, jest SFIR. Po drugie, argument stron, że konkurenci nie powinni mieć dostępu do informacji na temat pozycji poszczególnych stron na rynku właściwym, jest argumentem, który można równie dobrze przedstawić w trakcie każdego formalnego spotkania wyjaśniającego dotyczącego wszelkich spraw dotyczących kontroli łączenia przedsiębiorstw. Przyjęcie takiego argumentu pozbawiłoby zatem sensu art. 13 decyzji 2011/695. Po trzecie, SFIR – jako partner EDFM we wspólnym przedsiębiorstwie SRB – było odbiorcą informacji handlowych EDFM dotyczących dostaw cukru we Włoszech. W związku z tym nie znalazłem powodów, dlaczego SFIR nie miałoby mieć dostępu do wszelkich informacji strony zgłaszającej, które można omówić w obecności EDFM. Ponadto, jeśli chodzi o wniosek w sprawie środków zaradczych, SFIR poznało jego treść, jako że udzielono mu dostępu do niemal niezmienionej wersji dokumentu. Poza tym zarówno SFIR, jak i EDFM są stronami głównej umowy objętej środkami zaradczymi (umowa „Mitra”).
4.

Komitet Doradczy zgadza się z Komisją, że do celów oceny przedmiotowej transakcji, stosowne rynki geograficzne definiuje się następująco: a) na poziomie krajowym 1) dostawy cukru białego dla zakładów przetwórczych; i 2) dostawy cukru białego dla detalistów we Włoszech; b) na poziomie krajowym dostawy cukru białego dla zakładów przetwórczych i dostawy cukru białego dla detalistów w Grecji, przy czym w tej sprawie nie ma konieczności określenia dokładnej definicji rynku geograficznego; c) rynek obejmujący co najmniej państwa Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i kraje najsłabiej rozwinięte (LDC) i mogący również obejmować główne kraje dostarczające cukier trzcinowy surowy w ramach wykazu CXL (część porozumienia GATT) i wyjątkowych kontyngentów taryfowych w odniesieniu do dostawy preferencyjnego cukru trzcinowego surowego, przy czym w tej sprawie nie ma konieczności określenia dokładnej definicji rynku geograficznego; d) na terenie EOG lub na szczeblu krajowym w odniesieniu do dostaw melasy, przy czym w tej sprawie nie ma konieczności określenia dokładnej definicji rynku geograficznego; e) na terenie EOG w odniesieniu do bioetanolu, biopaliwa, pasz i wywarów melasowych, przy czym w tej sprawie nie ma konieczności określenia dokładnej definicji rynku geograficznego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 152/24

Aktualizacja zgłoszenia Litwy zgodnie z art. 37 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)

Możliwość ustanowienia przez państwo członkowskie przepisów o obowiązku posiadania lub posiadania przy sobie papierów i dokumentów zgodnie z art. 21 lit. c)

(2014/C 152/05)

LITWA

Nowe informacje zastępujące informacje dostarczone przez Litwę i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. C 98 z 29 kwietnia 2009 r.).

Litewskie ustawodawstwo nie zawiera obowiązku posiadania lub posiadania przy sobie przez cały czas papierów i dokumentów.

Jednak zgodnie z Ustawą o statusie prawnym cudzoziemców (art. 3 ust. 4) na wezwanie oficera policji lub innego właściwego urzędnika obywatele zagraniczni muszą przedstawić dokument potwierdzający tożsamość (dokument podróżny, zezwolenie na pobyt itp.), jak również inne dokumenty określające cel i warunki ich obecności w Republice Litewskiej i potwierdzające zgodność ich pobytu w tym kraju z prawem.

Ponadto Ustawa o granicach narodowych i ich ochronie (art. 17 ust. 5) i inne akty prawne stanowią, że osoby nieposiadające dokumentów potwierdzających tożsamość nie mają prawa wjazdu na obszary objęte przepisami dotyczącymi ochrony granic. Zakaz ten nie ma zastosowania do obszarów podlegających regulacjom dotyczącym granic, znajdujących się przy granicach wewnętrznych, z wyjątkiem przypadków, w których tymczasowo przywrócono wewnętrzne kontrole graniczne. Obywatelom Republiki Litewskiej i innych państw członkowskich Unii Europejskiej od 16 roku życia korzystającym ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się i nieposiadającym przy sobie dokumentów identyfikacyjnych zabrania się wstępu na obszary przygraniczne. Obywatelom Republiki Litewskiej i innych państw członkowskich Unii Europejskiej poniżej 16 roku życia korzystającym ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się i nieposiadającym przy sobie aktu urodzenia, dziecięcego dokumentu podróży lub innych dokumentów identyfikacyjnych zabrania się wstępu na obszary przygraniczne. Również innym osobom zabrania się wstępu na obszary przygraniczne, jeżeli nie posiadają ważnego paszportu wydanego przez kraj trzeci lub ekwiwalentnego dokumentu podróży, paszportu zagranicznego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość i dokumentu potwierdzającego zgodność ich pobytu w Republice Litewskiej z prawem.

Na strzeżone obszary przygraniczne mają wstęp jedynie osoby posiadające jednorazowe lub stałe zezwolenie wydane przez Służbę Ochrony Granicy Państwowej wraz z dokumentami, o których mowa powyżej. Tego typu zezwolenia nie są niezbędne w przypadku osób przekraczających granicę narodową i wkraczających na strzeżony obszar przygraniczny drogą lądową, wodną i powietrzną zgodnie z procedurami określonymi w ustawach i innych aktach prawnych wydanych przez Republikę Litewską.
(7)

W odniesieniu do pozostałych informacji przekazanych przez banki świadczące usługi acquiringu przedsiębiorstwo Visa Europe nie doszło jednak do porozumienia z DG ds. Konkurencji co do pewnych zasad określających warunki dostępu do biura danych i skierowało sprawę do mnie na mocy art. 7 decyzji 2011/695/UE. Przedsiębiorstwo Visa Europe zwróciło się do mnie w szczególności o: a) umożliwienie ujawnienia jego doradcom zewnętrznym państw, w których siedzibę mają banki uczestniczące w badaniu banków; b) zmianę zasady, zgodnie z którą zewnętrzni doradcy prawni i ekonomiczni mają dostęp jedynie do odpowiednio danych jakościowych i danych ilościowych.
18.

Dnia 21 stycznia 2013 r. UPS przesłała mi wniosek o ponowną ocenę odpowiedzi odmownych DG ds. Konkurencji w sprawie przyznania spółce dostępu do wewnętrznych dokumentów spółki FedEx, w szczególności jej planów ekspansji, oraz uwzględnienia w niniejszym sprawozdaniu końcowym rzekomych nieprawidłowości dotyczących zakresu i czasu dostępu do akt. Po dokonaniu przeglądu na wniosek spółki nie mogę stwierdzić, by naruszone zostały przysługujące spółce UPS prawa dostępu do akt. Po pierwsze, jeśli chodzi o zakres dostępu do akt, spółce UPS umożliwiono wgląd we wszystkie dowody obciążające, w tym informacje poufne, dotyczące planów ekspansji FedEx, na podstawie których przygotowano pisemne zgłoszenie zastrzeżeń oraz opis stanu faktycznego. Dostęp nie ograniczał się do 15 państw, których dotyczyło znaczące utrudnienie skutecznej konkurencji, udzielono bowiem dostępu do streszczeń dotyczących tych państw EOG, wobec których istniały takie plany. UPS miała również dostęp do wszystkich innych odpowiedzi spółki FedEx, z wyjątkiem zawartych w nich poufnych informacji. Co więcej, jeśli chodzi o poufne informacje spółki FedEx, UPS otrzymała uzasadnienie okrojenia dokumentów oraz opisy lub streszczenia niedostępnych części. W związku z powyższym uważam, że przepisy regulujące dostęp do akt były przestrzegane. Po drugie, co się tyczy czasu dostępu do akt, nie mogłem tego zweryfikować, gdyż UPS nie uzasadniła w dostateczny sposób swojego wniosku.
56.

W szczególności EIOD zaleca: a) wskazanie w każdym przyszłym wniosku ustawodawczym dotyczącym ustanowienia norm unijnych w zakresie znakowania, czy będą przetwarzane jakiekolwiek dane osobowe, a jeżeli tak, to jakie i w odniesieniu do kogo; b) w odniesieniu do zezwoleń na broń palną ocenę konieczności przetwarzania danych medycznych i dotyczących pochodzenia etnicznego, a także kontroli rejestrów karnych, jak też przestrzeganie warunków przetwarzania tych szczególnych kategorii danych określonych w art. 6 decyzji ramowej Rady 2008/977/WSiSW oraz w art. 8 dyrektywy 95/46/WE. Przyszłe przepisy powinny zawierać konkretne zabezpieczenia, takie jak wskazanie celu przetwarzania, wyliczenie konkretnych rodzajów danych, które mogą być przetwarzane, ograniczenie dostępu do danych szczególnie chronionych wyłącznie do osób, które muszą je znać i podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy służbowej (np. pracowników służby zdrowia, upoważnionych władz publicznych), zapewnienie jasnego wskazania względów medycznych/etnicznych/związanych z karalnością uzasadniających odmowę zezwolenia oraz określenie sposobów wykonywania praw osób, których dane dotyczą; c) potwierdzenie w wystarczający sposób konieczności i proporcjonalności obowiązkowej rejestracji oraz kontroli pośredników w handlu bronią przed wprowadzeniem tego środka; d) jeżeli chodzi o możliwe wykorzystanie czujników biometrycznych w inteligentnej broni, przedstawienie w stosownym wniosku dowodów dotyczących zagrożeń dla bezpieczeństwa, które uzasadniają wykorzystanie danych biometrycznych. We wniosku należy wskazać rodzaje danych biometrycznych, które mają być przetwarzane, a także środki bezpieczeństwa dotyczące dostępu do danych, sposoby zapobiegania manipulacji danymi i warunki aktualizacji danych biometrycznych w przypadku zmiany właściciela; e) zamieszczenie w zaktualizowanych wytycznych dla funkcjonariuszy organów ścigania odniesień do zasad zawartych w decyzji ramowej Rady 2008/977/WSiSW, w szczególności w odniesieniu do przetwarzania szczególnych kategorii danych. EIOD zaleca także ocenę konieczności przetwarzania danych odnoszących się do pochodzenia etnicznego posiadacza broni palnej; f) w zakresie współpracy transgranicznej wykorzystanie w miarę możliwości istniejących bezpiecznych kanałów do transgranicznej wymiany informacji między władzami publicznymi w UE; g) jeżeli powstanie centralny internetowy katalog informacji dotyczących balistyki i rodzajów broni, wskazanie w stosownych przepisach, że nie będą przetwarzane żadne dane osobowe; h) w odniesieniu do planu gromadzenia danych na temat broni palnej zapewnienie zgodności nowych funkcji rejestrów krajowych, SIS II oraz iArms z obowiązującymi przepisami dotyczącymi dostępu do tych baz danych. Każdy plan rozszerzenia grupy podmiotów/użytkowników uprawnionych do dostępu do tych baz danych powinien wymagać zmiany obecnej podstawy prawnej. Dostęp do narzędzi wyszukiwania w tych bazach danych powinni mieć wyłącznie upoważnieni użytkownicy, a wyniki wyszukiwania powinny mieć postać „odnaleziono” lub „nie odnaleziono”.
5.

Komitet Doradczy zgadza się z Komisją, że w świetle zaproponowanych przez Deutsche Bahn zobowiązań nie ma podstaw, by Komisja podejmowała dalsze działania, co nie narusza jednak art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003.
2.

W dniu 6 czerwca 2013 r. Komisja przyjęła wstępną ocenę zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i tego samego dnia powiadomiła o tym grupę DB. We wstępnej ocenie Komisja przedstawiła swoje zastrzeżenia z punktu widzenia zasad konkurencji w odniesieniu do możliwego naruszenia art. 102 TFUE przez grupę DB. Zastrzeżenia te dotyczą potencjalnego zawężania marży na rynkach świadczenia usług kolejowego transportu towarów i kolejowego przewozu pasażerów na duże odległości w Niemczech poprzez system cen na energię trakcyjną stosowany przez grupę DB, obejmujący również zniżki.
65.

W odniesieniu do prywatnej usługi eCall i usług o wartości dodanej EIOD przypomina o tym, by w myśl regulacji wniosku były one zgodne z podobnymi lub bardziej rygorystycznymi wymogami ochrony danych niż w przypadku systemu 112 eCall. Inspektor przypomina również o tym, by: — we wniosku określono, iż w przeciwieństwie do systemu 112 eCall prywatna usługa eCall i usługi o wartości dodanej są uruchamiane na zasadzie dobrowolnej i wyłączane domyślnie, — w szczegółowym przepisie proponowanego wniosku określono wymóg zawarcia odpowiedniej i odrębnej umowy pomiędzy użytkownikiem a usługodawcą, a także by w takim przepisie doprecyzowano, iż umowa powinna obejmować aspekty ochrony danych, w tym odpowiednie informowanie użytkownika o usłudze lub usługach oraz uzyskanie jego zgody na przetwarzanie danych w związku ze świadczeniem danych usług o wartości dodanej. Osobom, których dane dotyczą, wniosek powinien zapewniać możliwość wyboru usług w oparciu o szczegółową propozycję umowy składaną przed rozpoczęciem przetwarzania. Wymogu tego nie spełnia część umowy sprzedaży pojazdu zawierająca klauzule niepodlegające negocjacji ani klauzule zawarte w ogólnych warunkach, których przyjęcie jest obowiązkowe, — w umowie należy również wskazać, że odmowa skorzystania z zaoferowanych usług nie może wiązać się z niekorzystnymi konsekwencjami takiej odmowy. Zapis taki powinien pojawić się w klauzuli umowy dotyczącej ochrony prywatności.
—

jeśli intencją prawodawcy jest zapewnienie publikacji danych osobowych dla celów przejrzystości i rozliczalności, w tym zamieszczenie wyraźnego i konkretnego zapisu określającego, jakie dane osobowe mogą być podawane do wiadomości publicznej i do jakich celów; alternatywą może być zamieszczenie odniesienia do przepisów UE lub przepisów krajowych, które z kolei powinny zapewniać odpowiednie środki zabezpieczające.
184.

Opinia zawiera liczne inne rekomendacje mające na celu poprawienie wniosku. Poniżej wyszczególniono najważniejsze z nich: a) usunięcie zapisu umożliwiającego Europolowi bezpośredni dostęp do krajowych baz danych (art. 23); b) tam, gdzie dostęp dotyczy systemów informacyjnych UE, udzielanie dostępu wyłącznie w oparciu o system trafieniowy („hit/no hit”), tzn. pozytywną lub negatywną odpowiedź. Wszelkie informacje dotyczące trafnych odpowiedzi („hit”) byłyby przekazywane Europolowi po uzyskaniu wyraźnej zgody i zezwolenia na przekazanie danych od państwa członkowskiego (jeśli dostęp dotyczy danych dostarczonych przez państwo członkowskie), organu UE lub organizacji międzynarodowej i podlegałyby ocenie określonej w art. 35 wniosku. EIOD zaleca umieszczenie powyższych warunków w art. 23 wniosku; c) wzmocnienie zapisów art. 35 wniosku poprzez wprowadzenie obowiązku przeprowadzania oceny przez państwo członkowskie przekazujące informacje. EIOD proponuje usunięcie z art. 35 ust. 1 i 2 sformułowania „w najszerszym możliwym zakresie” i wprowadzenie odpowiedniej zmiany do art. 36 ust. 4; d) zastąpienie przeglądu wszelkich danych osobowych wymienionych w art. 36 ust. 2 statystykami dotyczącymi tych danych dla każdego celu. Ponieważ poszczególne kategorie osób wymienionych w art. 36 ust. 1 również zasługują na szczególną uwagę, EIOD proponuje umieszczenie we wniosku statystyk dotyczących tych danych; e) umieszczenie we wniosku zapisu zobowiązującego Europol do opracowania przejrzystej i łatwo dostępnej polityki w sprawie przetwarzania danych osobowych i wykonywania praw osób, których dane dotyczą, w czytelnej formie, napisanej jasnym i zrozumiałym językiem. Zapis powinien również wprowadzać wymóg, aby polityka była łatwo dostępna na stronie internetowej Europolu oraz na stronach internetowych krajowych organów nadzorczych; f) ponieważ art. 41 nie określa jasno obowiązków wszystkich zaangażowanych stron, umieszczenie wyjaśnienia w odniesieniu do art. 41 ust. 4, że odpowiedzialność za przestrzeganie wszystkich obowiązujących zasad ochrony danych (a nie tylko „zgodności z prawem procesu przekazania danych”) leży po stronie przesyłającego dane. EIOD zaleca wprowadzenie odpowiednich zmian do art. 41; g) dodanie w części merytorycznej wniosku następujących zapisów: (i) ocena skutków podobna do opisanej we wnioskowanym rozporządzeniu w sprawie ochrony danych będzie dokonywana dla wszystkich czynności przetwarzania danych osobowych; (ii) zasada ochrony prywatności w fazie projektowania i na zasadzie domyślnej będzie miała zastosowanie do tworzenia lub poprawiania systemów przetwarzania danych osobowych; (iii) organ kontrolujący przyjmie politykę i wdroży odpowiednie środki w celu zapewnienia i zademonstrowania przestrzegania zasad ochrony danych oraz zapewnienia weryfikacji skuteczności powyższych środków oraz (iv) inspektor ochrony danych Europolu, a w razie konieczności organy nadzorcze, zostaną włączeni do dyskusji toczących się wokół zagadnienia przetwarzania danych osobowych. EIOD dokonał również pewnych sugestii dotyczących komunikatu przyjętego równolegle do wniosku.
(4)

W dniu 19 września 2013 r. odbyło się ustne złożenie wyjaśnień. Wzięli w nim udział przedstawiciele zarówno OPCOM, jak i Transelectrica. Obecni byli także przedstawiciele Europejskiej Federacji Przedsiębiorstw Obrotu Energią (European Federation of Energy Traders – EFET) zaproszeni przez Komisję do wyrażenia opinii podczas ustnego przesłuchania, zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 i art. 12 ust. 1 decyzji 2011/695/UE.
7.

Komitet Doradczy zgadza się z Komisją co do okresu trwania naruszenia, który należy uwzględnić w obliczeniach podstawowej kwoty grzywny. Większość członków Komitetu Doradczego podziela to stanowisko, mniejszość jest przeciwnego zdania.
4.

Decyzją z dnia 22 października 2013 r. Komisja wszczęła postępowanie na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. W dniu 23 października 2013 r. Holcim uzyskał dostęp do niektórych istotnych dokumentów w wersjach nieopatrzonych klauzulą poufności zgromadzonych podczas pierwszego etapu postępowania. W dniu 5 listopada 2013 r. Holcim przedłożył pisemną odpowiedź na decyzję wydaną na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c), a w dniu 9 stycznia 2014 r. Holcim przedłożył zmienioną i rozszerzoną wersję swojej pisemnej odpowiedzi.