ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
8.

Podkreśla, że w każdym procesie rozszerzenia, który z trudem mógłby się odbyć na podstawie istniejących traktatów, a zwłaszcza bez modyfikacji traktatu z Nicei, i na podstawie niezmienionych perspektyw finansowych, należy wymagać wkładu każdej instytucji oraz organu europejskiego do oceny ewentualnych zmian (na przykład w zakresie reguł rynku wewnętrznego, budżetu i finansów UE, a także jej działania instytucjonalnego), bo jest to niezbędne do odniesienia sukcesu. Władze lokalne i regionalne oraz parlamenty krajowe i społeczeństwo obywatelskie mają do odegrania ważną rolę w tej ocenie, zwłaszcza jeśli chodzi o „poczucie wspólnoty społecznej” (zdolność społeczeństwa do przyjęcia nowych obywateli europejskich, którzy podzielają te same wartości i tworzą wspólną tożsamość oraz wspólne obywatelstwo, skierowane na urzeczywistnianie coraz głębszej jedności między obywatelami Europy).
—

Podkreśla, że nie ma powodu, by jednoznacznie negatywnie postrzegać wyzwania wynikające z demografii. Z jednej strony rodzi się mniej dzieci niż to konieczne do utrzymania liczby ludności — co długookresowo stanie się problemem, dla którego społeczeństwo europejskie będzie musiało znaleźć rozwiązanie. Jednocześnie jednak ludzie żyją teraz coraz dłużej i cieszą się lepszym zdrowiem, co jest pocieszające. Co więcej, należy odnotować, że ludzie starsi mają potencjał ku temu, by wnieść prawdziwy wkład do społeczeństwa, i należy ten fakt uwzględnić w debacie. Świetnie prosperujące aglomeracje miejskie ciągle jeszcze przyciągają fale przyjezdnych, dzięki czemu udaje się zrekompensować zbyt niską liczbę urodzeń.
3.

Zdecydowanie opowiada się za kontynuacją procesów reform, niezbędnych dla stabilizacji całego regionu, jest przy tym świadom ryzyka związanego z odległą perspektywą integracji państw potencjalnie kandydujących, a mianowicie im bardziej nieosiągalny cel przystąpienia, tym większe niebezpieczeństwo spowolnienia procesu reform. Jednak nie może to prowadzić ani do złagodzenia kryteriów integracji, ani do odejścia od zasady bezwzględnej warunkowości. Zwraca uwagę, że należy stworzyć wystarczające zachęty i zapewnić pomoc, która przyczyni się do kontynuacji reform na wszystkich płaszczyznach.
13.

Pragnąłby, aby uwaga i pomoc, której Unia Europejska gotowa jest udzielić wykonaniu tej krajowej samooceny, przyczyniła się do wzmocnienia uczestnictwa władz lokalnych i do postępów decentralizacji oraz by jej efektem był krajowy program działań mający zaradzić zaobserwowanym niedociągnięciom.
b)

odgrywanie skutecznej roli na rzecz łączenia wymiaru regionalnego z lokalnym w zakresie uprzednio wybranych tematów w czasie opracowywania ogólnych wytycznych tematycznych, procedur realizacji i programów, które odnoszą się bezpośrednio do inicjatywy (INTERREG IV C i URBACT 2007-2013); zachowanie w tym celu stałego przepływu informacji z organami zarządzającymi tymi programami poprzez ewentualne zaplanowanie ich okresowego wysłuchania w Komitecie Regionów, a także sporządzanie przez nie regularnego sprawozdania skierowanego do Komitetu Regionów;
—

Uważa, że jednolity rynek potrzebuje nowych bodźców, by sprostać wyzwaniom w nadchodzących latach. Obecnie jednolity rynek składa się z 27 państw członkowskich, co oznacza, że jest o wiele bardziej zróżnicowany niż pierwotnie zakładano. Co więcej, jednolity rynek funkcjonuje obecnie w globalnym środowisku. Powinien on zatem przekształcić się z wewnętrznego projektu UE w skuteczny instrument wzmacniający spójność terytorialną, gospodarczą i społeczną, zdolność UE do skutecznego konkurowania z resztą świata i realizowania celów agendy lizbońskiej. W tym zakresie władze lokalne i regionalne mają do odegrania kluczową rolę.
4.15

Sugeruje, by podkreślać korzyści płynące ze stymulującego efektu funduszy i dążyć do uświadomienia opinii publicznej potencjalnych korzyści poprzez ukierunkowane działania popularyzatorskie skierowane zarówno do wyspecjalizowanych odbiorców, jak i do szerokiej publiczności oraz do upowszechniania najlepszych wzorców tak, jak to czyni Komitet Regionów poprzez inicjatywę Open Days.
2.4.3

Koordynacja działań regionów morskich i wsparcie ich w znajdywaniu sposobów skutecznej ochrony istniejącego środowiska, w szczególności poprzez ustanawianie ponadregionalnych i/lub ponadnarodowych morskich stref chronionych, opracowanie konkretnych propozycji dotyczących znacznego ograniczenia uwalniania substancji promieniotwórczych do środowiska, skażenia powodowanego przez statki (szczególnie emisji gazów, spuszczania do morza zanieczyszczeń i balastu wodnego, który może przyczyniać się do wprowadzania do środowiska gatunków obcych) oraz szkód wywołanych działalnością człowieka w szczególnie cennych siedliskach morskich, o których mowa w dyrektywie dotyczącej siedlisk, a także wspieranie wysiłków zmierzających do zapewnienia jakości ekosystemów i siedlisk przybrzeżnych i morskich, z uwzględnieniem istotnego wpływu, jaki mogą mieć różne rodzaje działalności gospodarczej na stan środowiska morskiego, zwłaszcza poprzez wprowadzanie do mórz składników odżywczych.
1.4

Z zadowoleniem przyjmuje decyzję podjętą w okresie prezydencji fińskiej w drugim półroczu 2006 r. w sprawie dążenia do większej przejrzystości w pracach Rady. Fakt, iż Rada także zgodziła się na większą otwartość w procesie podejmowania decyzji i w dostępie do swoich dokumentów, należy ocenić bardzo pozytywnie. Uważa jednakże, że jest to pierwszy krok we właściwym kierunku i wzywa Radę do upublicznienia w większym stopniu swoich procedur. Stanowi to ważny sposób śledzenia przez obywateli procesu podejmowania decyzji.
2.2

Podkreśla, że władze lokalne i regionalne powinny być uznawane za istotnych partnerów w opracowywaniu strategii, oraz wzywa, by Komitet został włączony jako członek do Europejskiego Forum na rzecz Praw Dziecka, mający swoich przedstawicieli w grupie międzyresortowej, oraz by konsultować się z nim w kwestii postępów prac nad sprawozdaniem koordynatora, a także by sprawozdanie to zostało upublicznione.
26.

Zgadza się z twierdzeniem Komisji, że różnice w sposobie, w jaki państwa członkowskie stosują przepisy dotyczące niepełnosprawności, przewidziane w ramach regulacyjnych dla komunikacji elektronicznej, utrudniają dostęp do usług komunikacyjnych i prowadzą do fragmentaryzacji europejskiego rynku technologii, ale jednocześnie podkreśla, że nie może być tak, by osoby niepełnosprawne musiały polegać jedynie na usługach elektronicznych; należy raczej skupić się na wykorzystaniu technologii w celu wspierania dostępu do usług poprzez wiele różnych kanałów.
45.

Wzywa Komisję Europejską do jak najwcześniejszego włączenia Komitetu Regionów w opracowywanie sprawozdań przewidzianych we wnioskach końcowych ze spotkania w Lipsku: sprawozdania strategicznego, które ma zostać przygotowane do 1 kwietnia 2010 r. i zawierać analizę skutków uwzględnienia wymiaru miejskiego i terytorialnego w programach funduszy strukturalnych dla zintegrowanego rozwoju miejskiego i spójności terytorialnej; oraz sprawozdania w sprawie spójności terytorialnej, które ma być gotowe do 2008 r. i stanowić wkład w debatę dotyczącą ustanowienia synergii między priorytetami agendy terytorialnej a kartą lipską na rzecz zrównoważonego rozwoju miast europejskich.
8.

Komitet popiera wezwanie Komisji do wczesnego podjęcia działań, zwłaszcza tam, gdzie znane skutki zmian klimatycznych są bardziej prawdopodobne lub gdzie niepodjęcie działań bądź brak środków zapobiegawczych stanowiłyby znaczne zagrożenie dla społeczeństwa, gospodarki i środowiska państw członkowskich. Dostosowanie się do zmian klimatycznych będzie kosztowne, lecz według raportu Sterna pasywna postawa to opcja najdroższa. Jesteśmy w posiadaniu wystarczającej ilości informacji, by natychmiast podjąć działania. Komitet jest zdania, że na politykach szczebla lokalnego, regionalnego i krajowego spoczywa odpowiedzialność za nadanie pierwszeństwa działaniom dostosowawczym do zmian klimatu.
1.

Przyjmuje z wyraźnym zadowoleniem rozważania Komisji Europejskiej dotyczące Europejskiej agendy kultury w dobie globalizacji świata. Komunikat słusznie wskazuje na kluczową rolę kultury w procesie integracji oraz stwierdza potrzebę odpowiednich instrumentów służących propagowaniu bogactwa kulturowego i różnorodności kulturowej Europy z myślą o realizacji „strategicznych celów UE, tj. dobrobytu, solidarności i bezpieczeństwa”, zarówno na terytorium, jak i poza granicami Unii Europejskiej. W tym celu potrzeba ściślejszej współpracy między wszystkimi podmiotami w dziedzinie polityki kulturalnej na wszystkich szczeblach, z uwzględnieniem przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego oraz ich sieci. W procesie zmierzającym do nowego ujęcia europejskiej agendy kultury w obliczu globalizacji, na znaczeniu zyskuje regionalna i lokalna polityka kulturalna: wyzwanie, jakim jest globalizacja, oznacza w nieunikniony sposób powrót do idei „Europy regionów”, co w istocie wynika z obowiązującej w Unii Europejskiej zasady pomocniczości, która opiera się na założeniu, że kultury powstają na poziomie lokalnym, w miastach i regionach. Samorządy lokalne i regionalne odgrywają kluczową rolę we wspieraniu i pielęgnowaniu kultury na swoim terenie, przede wszystkim poprzez ochronę dziedzictwa kulturowego, promowanie innowacji artystycznych, prowadzenie i wspieranie instytucji i inicjatyw kulturalnych, edukację i szkolenia, jak również poprzez organizowanie festiwali i spotkań kulturalnych. W obliczu globalnych wyzwań decydującego znaczenia dla europejskiego procesu integracji nabierają jakość i intensywność współpracy kulturalnej, zwłaszcza w regionach transgranicznych.
11.

W dziedzinie geodezji, energetyki, gospodarki wodnej, telekomunikacji itd. należy zapewnić certyfikację i aktualność zasobów kartograficznych poprzez ujednolicenie dostępu do nich poszczególnych organów. Projekt Globalnego Monitoringu dla Środowiska i Bezpieczeństwa (GMES) znacząco poprawi dostęp samorządów lokalnych i regionalnych do danych oraz zwiększy ich harmonizację. Trzeba jednak wyjaśnić relacje pomiędzy GMES a dyrektywą INSPIRE (dyrektywa 2007/2/WE ustanawiająca infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej) oraz sposób i warunki udostępniania podmiotom prywatnym danych będących w posiadaniu władz publicznych (na przykład kwestie własności intelektualnej, ograniczeń i warunków użytkowania). System GMES powinien przynosić korzyści także na szczeblu lokalnym i regionalnym, co należy uwzględnić podczas opracowywania tej inicjatywy i jej zastosowań. W szczególności należy w drodze odpowiednich mechanizmów finansowych złagodzić dodatkowe obciążenia dla miast, regionów i gmin związane z ewentualnym wymaganym dostosowaniem istniejących baz danych, na przykład poprzez harmonizację dostępnych danych czy zmiany w interfejsach danych, tak aby zapobiec ponoszeniu kosztów tylko na szczeblu lokalnym i regionalnym, który jest często w posiadaniu tych danych. Ponadto należy zwrócić odpowiednią uwagę na aspekty bezpieczeństwa i wymogi ochrony danych — częściowo chodzi tutaj o bardzo szczegółowe dane.
41.

Zwraca uwagę, że cel strategiczny musi odpowiadać wymaganiom, co oznacza, że cele muszą wiązać się z określonym harmonogramem, tak aby można było kontrolować i mierzyć ich realizację. To prowadzi nas z kolei do koncepcji celów krótko- i długoterminowych, przez co staje się jasne, iż cel główny należy podzielić na mniejsze cele pośrednie, dzięki czemu można będzie dokładniej mierzyć postępy, kontrolować realizację i kierować nią.
41.

Przypomina, że władze lokalne i regionalne tylko w niewielu obszarach i w bardzo ograniczonym zakresie mogą wpływać na ceny energii. Możliwości istnieją tam, gdzie na dużą skalę można wykorzystać własne zasoby energii, o ile są one cenowo konkurencyjne wobec innych surowców energetycznych na zliberalizowanym rynku. Ponadto, poprzez kampanie uświadamiające, można starać się przygotować obywateli na wyższe koszty związane z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii. Komitet jest przeciwny ciągłemu dotowaniu (dopłaty do kosztów energii, dodatki na ogrzewanie), ponieważ ogólnie nie prowadzi to do żadnej zmiany zachowań u konsumentów. Popiera natomiast wspieranie działań na rzecz efektywności energetycznej, które z jednej strony pozwalają ograniczyć koszty, a drugiej podnoszą jakość życia. Działania te powinny obejmować dostęp konsumentów do informacji dotyczących wykorzystania energii (inteligentne liczniki) oraz informowanie władz lokalnych i regionalnych o wykorzystaniu energii na danym obszarze, by mogły one przedsięwziąć środki na rzecz zwiększenia wydajności i zająć się wsparciem dla osób o niewielkich dochodach (ubóstwo energetyczne).
15.

Zgadza się z Komisją Europejską, Radą Europejską oraz Parlamentem Europejskim, że Unia Europejska powinna realizować ambitne i jednostronnie narzucone cele, ponieważ potrzebne jest przywództwo, by stworzyć ogólnoświatową koalicję na rzecz powstrzymania zmian klimatu. Zatem z zadowoleniem przyjmuje cel dotyczący zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej o co najmniej 20 % do roku 2020, w stosunku do poziomu z roku 1990, niezależnie od polityki prowadzonej w innych regionach świata.
4.

Za szczególnie istotne dla rozwoju europejskiej przestrzeni badawczej Komitet Regionów uznaje postępy w zakresie mobilności naukowców, wraz z koniecznym dostosowaniem przepisów dotyczących prawa do pobytu oraz przepisów emerytalnych, jak również dodatkowe przyjazne rodzinie rozwiązania pomocowe. Ponadto silniejsza koordynacja oraz współpraca państw członkowskich i regionów w odniesieniu do programów badawczych może prowadzić do efektu synergii i tym samym do zwiększenia wartości europejskiej przestrzeni badawczej, a w rezultacie do wzmocnienia konkurencyjności Europy na światowym rynku wiedzy. W tym kontekście pilnie potrzebne jest zwiększenie transferu wiedzy, także poprzez współpracę w „klastrach innowacyjnych”. Programy wsparcia UE, a zwłaszcza 8. program ramowy na rzecz badań (8PR), powinny zostać odpowiednio rozszerzone i ukierunkowane, a sam 8PR trzeba jeszcze skuteczniej niż dotychczas powiązać z europejskimi funduszami strukturalnymi.
Zaleca zastosowanie przepisu art. 7 rozporządzenia Rady (WE) 2007/2004 ustanawiającego agencję Frontex, jako że ustanawia on istotny środek działań wynikających z solidarności między państwami członkowskimi, polegający na dobrowolnym utworzeniu zarządzanej przez agencję wspólnej bazy wyposażenia technicznego państw członkowskich, które to wyposażenie byłoby do dyspozycji innych państw członkowskich na ich prośbę, stosownie do analiz potrzeb i ryzyka dokonywanych przez Frontex.
1.45

Wyraża przekonanie, że wymaga to radykalnej zmiany powiązań między procesem lizbońskim i göteborskim, czyli powrotu od obecnej praktyki do początkowych zamierzeń. By posłużyć się przykładem: wyniki strategii UE na rzecz rozwoju zrównoważonego nie muszą wnosić wkładu do prac podejmowanych w ramach strategii lizbońskiej, jak stwierdza pkt 38 strategii na rzecz rozwoju zrównoważonego, lecz raczej wyniki strategii lizbońskiej muszą przyczyniać się do osiągania celów rozwoju zrównoważonego. Wynika to z uznanego nadrzędnego charakteru rozwoju zrównoważonego w stosunku do obszarów polityki europejskiej.
10.

Podobnie jak Komisja jest zdania, że szkodliwe spożycie alkoholu przez młodych ludzi ma negatywny wpływ nie tylko na ich zdrowie i funkcjonowanie w społeczeństwie, ale również na osiągnięcia w szkole i na ich udział w życiu społecznym i demokratycznym społeczności, do której należą. Ponadto w wielu państwach członkowskich dostrzega wśród młodzieży wzrastającą tendencję do nadmiernego spożywania alkoholu i niewłaściwych zachowań z tym związanych. W związku z tym szczególnie istotna wydaje się debata w państwach członkowskich poświęcona środkom prawnym, które przeciwdziałałyby konsumpcji alkoholu przez nieletnich i rozprzestrzenianiu się szkodliwych zachowań, przy czym wyjątkowo dokładnie należy przemyśleć i przygotować środki prawne, czerpiąc z dotychczasowych doświadczeń innych państw członkowskich, tak aby ich represyjny charakter nie utrudniał dostępu do osób dotkniętych tym problemem.
29.

Wnosi o uznanie praw samorządów lokalnych i regionalnych w międzynarodowej współpracy transgranicznej i wzywa do wspierania ich udziału w Europejskim Instrumencie Sąsiedztwa. Zachęca władze lokalne i regionalne do podjęcia współpracy z samorządami terytorialnymi w państwach pochodzenia, przy wykorzystaniu programów Komisji Europejskiej, a zwłaszcza wspólnie zaplanowanej pilotażowej inicjatywy na rzecz współpracy terytorialnej z regionami ultraperyferyjnymi i sąsiadującymi krajami trzecimi. Przypomina, że to one zdają sobie najlepiej sprawę ze skutków gospodarczych i społecznych imigracji i jej konsekwencji dla regionów pochodzenia.
—

Z zadowoleniem przyjmuje decyzję Komisji, by współfinansować nową serię projektów społeczeństwa obywatelskiego w ramach planu D oraz zgadza się, że należy skupić się na zdecentralizowanych zaproszeniach do składania wniosków i działaniach wspierających lokalne projekty. Ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje fakt, że w odniesieniu do tych zaproszeń wśród pierwszoplanowych celów znalazł się udział członków Komitetu Regionów oraz ułatwianie dialogu z lokalnymi decydentami politycznymi. Wzywa jednak Komisję do zapewnienia, że same władze lokalne i regionalne będą się kwalifikować do udziału w tych zaproszeniach do składania wniosków.
49.

Zwraca uwagę, że druga grupa bodźców ekonomiczno-finansowych zakładałaby włączenie do ogłoszeń opracowywanych przez Komisję wyższych wymagań co do skuteczności przy ocenie projektów, jeśli są one związane z utworzeniem EUWT oraz uwzględnienie kwestii jego trwania po zakończeniu samego projektu. Przyczyniłoby się to do nadania instytucjonalnego charakteru kulturze współpracy w perspektywie średnio- i długoterminowej i do poszukiwania nowych formuł finansowania obok sięgania do budżetu wspólnotowego.
5.

Aktywne zwalczanie wykluczenia (drugi filar) to najważniejszy element aktywnej integracji. Aktywna integracja opiera się na zasadzie „praca przede wszystkim”: każdy bezrobotny obywatel powinien zostać włączony do środowiska pracy lub w proces kształcenia. Filary pierwszy (odpowiednie i wystarczające wsparcie dochodu) oraz trzeci (usługi socjalne wysokiej jakości) stanowią elementy wspierające. Czwarty filar (uczestnictwo w życiu społecznym) to ostateczny środek w polityce aktywnej integracji. Obywatelom niezdolnym do pracy należy poprzez zapewnienie dochodu i inne środki działania pomagać uczestniczyć w życiu społecznym. Zgadzamy się z Komisją, że filary te tworzą zintegrowane, wszechstronne podejście. Dlatego też każdy organ władzy powinien dążyć do osiągnięcia właściwej równowagi między opieką społeczną, usługami socjalnymi, usługami świadczonymi w najbliższym sąsiedztwie oraz zarówno finansowymi, jak i niefinansowymi zachętami do pracy.
12.

Wskazuje, że nie można hamować dynamiki działań proeuropejskich Turcji i że Unia Europejska powinna dotrzymać zobowiązań, jakie podjęła, gdy zadecydowała o otwarciu negocjacji. Zgadza się jednak z Komisją, że negocjacje z Turcją to proces otwarty i nie można z góry zagwarantować, jaki będzie jego wynik. Zatem przestrzeganie narzuconych przez Unię warunków akcesyjnych powinno stanowić jedyne kryterium brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o przyjęciu Turcji do UE. Ponadto, ważne jest, by Turcja zaangażowała się w działania na rzecz stosunków dobrosąsiedzkich zgodnie z wymogami przedstawionymi w ramach negocjacji. Wobec powyższego Komitet oczekuje od Turcji, że położy ona kres blokadzie gospodarczej i zamknięciu granic oraz że powstrzyma się od stosowania gróźb czy działań militarnych w stosunku do swych sąsiadów.
33.

Popiera kierunek postępowania wytyczony w poprzednich opiniach odnośnie do wymiany informacji i opracowania oddzielnego protokołu dotyczącego suszy oraz, w kontekście krajowym, przygotowanie szczegółowych planów zarządzania. Uznaje zasadniczą rolę władz lokalnych i regionalnych w określeniu ich strategii dostosowawczych w oparciu o zintegrowane podejście, zachęcając je do działania we współpracy z pozostałymi zainteresowanymi stronami, do których należą użytkownicy. Konieczne jest zachowanie elastyczności planów i narzędzi w ramach scenariusza zmian klimatu, jak również ułatwianie wymiany wiedzy i doświadczeń. Należy podkreślić, że z zadaniami tymi nie poradzi sobie samodzielnie żadna gmina ani żaden region. Decydujące znaczenie dla ich pomyślnej realizacji ma wsparcie w postaci środków finansowych, fachowej wiedzy i danych. Wsparciem tym mogą być dobre przykłady innych gmin i regionów, jednak państwa członkowskie i UE powinny być gotowe do pomocy w jego udostępnianiu.
38.

Zgadza się z Komisją co do tego, iż walka ze zmianami klimatycznymi i dostosowanie do ich skutków jest istotnym wyzwaniem dla regionów najbardziej oddalonych, biorąc pod uwagę ich położenie geograficzne i ich trudną sytuację. Nalega, by specjalne środki, które trzeba będzie podjąć w tej dziedzinie, aby uniknąć niekorzystnego wpływu na dostępność, gospodarkę i obywateli tych regionów, były konkretne i skuteczne.
28.

Przyjmuje do wiadomości, że techniczne usługi morskie (jak holowanie, pilotaż i cumowanie) klasyfikowane są jako usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym i jako takie podlegają przepisom artykułów 86, 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. W rozumieniu tych artykułów i zasady pomocniczości, do państw członkowskich należy określenie swoich usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, zgodnie z warunkami określonymi w decyzji z dnia 28 listopada 2005 r. Jeśli państwo członkowskie postanowi powierzyć danemu przedsiębiorstwu zapewnianie określonych usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, przedsiębiorstwo to może korzystać z rekompensaty za udział w realizacji zadań publicznych, o ile dochody, które czerpie ono ze świadczenia tego rodzaju usług, nie wystarczają na pokrycie kosztów. Rekompensata nie może przewyższać faktycznie poniesionych kosztów, z uwzględnieniem rozsądnego zysku. Przypomina również, że koszt technicznych usług morskich, niezbędnych do zagwarantowania bezpieczeństwa żeglugi w obszarach portowych, stanowi bardzo niewielką część całkowitych kosztów transportu, i w związku z tym odrzuca ideę wspierania redukcji kosztów tych usług w celu zwiększenia atrakcyjności transportu morskiego.
3.

Zwraca uwagę na fakt, że jeżeli brakuje projektów dotyczących przyjęcia, integracji i stałego zatrudnienia osób ubiegających się o azyl, to osoby te mogą znaleźć się w sieci wyzysku i przestępczości, co prowadzi do powstania potencjalnych źródeł problemów w zakresie bezpieczeństwa i spójności społecznej. Dzięki możliwości podejmowania odpłatnej pracy w trakcie trwania procedury azylowej można zmniejszyć to ryzyko oraz podatność osób ubiegających się o azyl na wpadnięcie w sieć wyzysku i przestępczości.
47.

Już obecnie przeznacza się znaczne środki na działania związane z mobilnością za pośrednictwem różnych programów, zwłaszcza programu TEN-T, w ramach funduszy strukturalnych („Regiony Konwergencji” oraz „Civitas”). Jest oczywiste, że w regionach konwergencji, gdzie środki UE są wykorzystywane w kontekście miejskim, można oczekiwać, że będą one dopasowane do celów zielonej księgi. Działania finansowane z programów konwergencji powinny zmierzać do ustanowienia wyważonego podejścia do różnych środków transportu, z uwzględnieniem efektywności klimatycznej każdego z nich. Środki przeznaczone na konwergencję oraz środki z innych programów nie wystarczą do pobudzenia radykalnych zmian koniecznych w całej Europie. Ponadto środki te zazwyczaj nie są skoncentrowane na obszarach, gdzie występują prawdziwe potrzeby, tzn. dużych obszarach miejskich znajdujących się pod presją wywieraną przez wzrost gospodarczy, gdzie kwestie ekologiczne utrudniają konkurencyjność. Zielona księga dowodzi potrzeby działania. UE ma tu do odegrania swoją rolę — poprzez znacznie rozszerzone podejście „Civitas” lub poprzez zupełnie nowy program, przy czym w każdym wypadku należy skupić się na pobudzaniu do osiągnięcia tej radykalnej zmiany. Ze środków tych należy wspierać rozwój i finansowanie „stref czystych”, a także przejście do bardziej wyważonego podejścia do różnych środków transportu, zgodnie ze stwierdzeniami zawartymi w niniejszej opinii. Pomogłoby to także pozyskać środki z sektora prywatnego oraz z programów krajowych.