ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Na szczeblu UE zidentyfikowano trzy najważniejsze problemy: 1) pojazdy lekkie w niewystarczającym stopniu przyczyniają się do osiągnięcia celu redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. o co najmniej 55 % oraz neutralności klimatycznej do 2050 r.; 2) istnieje ryzyko, że konsumenci nie wykorzystają korzyści związanych z pojazdami bezemisyjnymi oraz 3) istnieje niebezpieczeństwo, że łańcuch wartości przemysłu motoryzacyjnego UE straci wiodącą pozycję w dziedzinie technologii. W ocenie skutków przedstawiono również czynniki leżące u podstaw tych problemów oraz wskazano najbardziej dotknięte nimi zainteresowane strony.

Celem inicjatywy jest osiągniecie następujących celów szczegółowych: 1) przyczynienie się do osiągnięcia celu redukcji emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 55 % do 2030 r. oraz celu neutralności klimatycznej do 2050 r. poprzez redukcję emisji CO2 z samochodów osobowych i dostawczych w sposób racjonalny pod względem kosztów; 2) zapewnienie konsumentom i obywatelom korzyści wynikających z szerszego wprowadzania pojazdów bezemisyjnych; 3) stymulacja innowacji w zakresie technologii bezemisyjnych, a tym samym wzmocnienie wiodącej pozycji w dziedzinie technologii łańcucha wartości przemysłu motoryzacyjnego UE i stymulowanie zatrudnienia.

W ramach otwartych konsultacji publicznych, jeżeli chodzi o docelowe poziomy emisji CO2, producenci pojazdów wezwali do niewprowadzania zmian w obecnych docelowych poziomach na 2025 r. Począwszy od 2030 r., poziom ambicji powinien zależeć od sprzyjających warunków. Zasadniczo organy publiczne oraz organizacje pozarządowe poparły określenie bardziej ambitnych poziomów docelowych na 2025 i 2030 r. oraz nowych poziomów docelowych na 2035 i 2040 r. Organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska wezwały do wyznaczenia zerowej wartości docelowej emisji najpóźniej do 2035 r. W odniesieniu do harmonogramu osiągania poziomów docelowych producenci pojazdów poparli utrzymanie podejścia opartego na pięcioletnich etapach. Organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska wezwały do wprowadzenia malejących z roku na rok poziomów docelowych lub wyznaczenia na 2027 r. śródokresowego poziomu docelowego. Jeżeli chodzi o mechanizm zachęt dotyczący ZLEV, producenci wyrazili opinię, że należy go utrzymać w obecnej formie. Organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska wezwały do zlikwidowania tego programu zachęt, gdy tylko udział pojazdów elektrycznych osiągnie określony poziom. Producenci paliw i dostawcy komponentów byli zdania, że ocena zgodności powinna uwzględniać redukcje emisji wynikające ze stosowania paliw odnawialnych i niskoemisyjnych. Organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska były przeciwne takiemu rozliczaniu.
Scenariuszem odniesienia dla wszystkich stwierdzonych problemów jest „niepodejmowanie żadnych działań”. Jeśli chodzi o długoterminowe i ekologiczne inwestycje, preferowane warianty obejmują ułatwienie długoterminowych inwestycji kapitałowych poprzez złagodzenie kryteriów kwalifikowalności dotyczących preferencyjnego traktowania takich inwestycji oraz zaostrzenie wymogów w zakresie zarządzania ryzykiem w odniesieniu do ryzyka zmiany klimatu i ryzyka dla zrównoważonego rozwoju. Inne rozważane warianty obejmowały ogólne obniżenie wymogów kapitałowych w odniesieniu do wszystkich inwestycji kapitałowych i/lub obniżenie wymogów kapitałowych w odniesieniu do inwestycji ekologicznych. Jeśli chodzi o wrażliwość na ryzyko i zmienność, pierwszy wariant obejmował usunięcie wszystkich niedociągnięć technicznych. Preferowanym wariantem okazało się jednak dokonanie takich zmian przy jednoczesnym zapewnieniu, by łączny wpływ wszystkich zmian pozostał umiarkowany w kategoriach wymogów kapitałowych. Jeśli chodzi o proporcjonalność, jednym z możliwych wariantów było zastosowanie się do opinii EIOPA: oznaczałoby to bardzo znaczące podniesienie progów wyłączenia z zakresu dyrektywy Wypłacalność II oraz zidentyfikowanie ubezpieczycieli o „niskim profilu ryzyka”, którzy byliby objęci automatycznymi środkami w zakresie proporcjonalności. Preferowany wariant polega na dokonaniu mniej znaczącego podwyższenia progów wyłączenia, ale pójście dalej niż proponuje EIOPA pod względem zwiększenia proporcjonalności w ramach dyrektywy Wypłacalność II, w tym w odniesieniu do podawania informacji do wiadomości publicznej. Jeśli chodzi o jakość nadzoru i ochronę ubezpieczających, preferowany wariant polega na jednoczesnej poprawie jakości nadzoru transgranicznego i wprowadzeniu minimalnych przepisów harmonizujących, które mają na celu zapewnienie odpowiedniej ochrony ubezpieczających w sytuacji upadłości ubezpieczyciela lub gdy stoi on na skraju upadłości. Jeśli chodzi o stabilność finansową, podczas gdy EIOPA i ERRS zaproponowali wprowadzenie szeroko zakrojonych ram makroostrożnościowych, podobnych do tych istniejących w sektorze bankowym, preferowanym wariantem jest wprowadzenie ukierunkowanych zmian mających zapewnić, by organy nadzoru dysponowały odpowiednimi narzędziami, aby zapobiec ryzykom dla stabilności finansowej, zgodnie ze standardami międzynarodowymi. Połączenie tych opisanych wyżej preferowanych wariantów jest najbardziej opłacalne pod względem kosztów oraz jest spójne z głównymi celami ram Wypłacalność II (ochrona ubezpieczających, stabilność finansowa) oraz z obecnymi priorytetami politycznymi (unia rynków kapitałowych, Europejski Zielony Ład).
Na czym polega problem i dlaczego jest to problem na szczeblu UE?

Rozporządzenie (UE) nr 978/2012 w sprawie GSP wygaśnie z końcem 2023 r. Jeżeli nie zostanie przyjęte żadne nowe rozporządzenie w sprawie GSP, standardowe rozwiązania GSP i GSP+ przestaną funkcjonować, a UE będzie musiała nałożyć na przywóz z obecnych krajów korzystających (kraje rozwijające się o niskim i niższym średnim dochodzie) stawki należności celnych stosowane względem kraju najbardziej uprzywilejowanego (KNU). W takiej sytuacji dla krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC) obowiązywałoby wyłącznie rozwiązanie „wszystko oprócz broni” (EBA), które zawarto na czas nieokreślony. Miałoby to negatywny wpływ na wywóz i inwestycje, a tym samym na wzrost gospodarczy i zatrudnienie w 15 krajach korzystających obecnie ze standardowego GSP i dziewięciu krajach korzystających z GSP+.

Co należy osiągnąć?

2)Dalsze przyczynianie się do zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów w krajach korzystających przez:

1)Dalsze przyczynianie się do eliminacji ubóstwa przez:
Wiele państw członkowskich i organizacji konsumenckich zasygnalizowało brak określonych zabezpieczeń w urządzeniach radiowych podłączonych do internetu, wskazując na konieczność zapewnienia minimalnego poziomu bezpieczeństwa. W przeciwieństwie do dyrektywy 2014/53/UE w sprawie urządzeń radiowych szereg obowiązujących aktów prawa Unii nie odnosi się do obligatoryjnych warunków dostępu do rynku produktów ani nie umożliwia państwom członkowskim podejmowania działań naprawczych w odniesieniu do takich urządzeń.
ESAP cieszy się szerokim poparciem we wszystkich kluczowych grupach zainteresowanych stron. Jeżeli chodzi o projekt i strukturę, większość respondentów biorących udział w ukierunkowanych konsultacjach oraz uczestników e-warsztatów opowiedziała się za tym, aby szeroki zakres publicznie ujawnianych informacji finansowych i dotyczących zrównoważonego rozwoju był łatwo dostępny w sposób scentralizowany i nadawał się do odczytu maszynowego. Użytkownicy tych informacji wymagają dobrej jakości danych oraz ich dalszej digitalizacji w celu umożliwienia wykorzystania ich w formie elektronicznej. Co się tyczy zarządzania, większość respondentów opowiedziała się za podmiotem publicznym odpowiedzialnym za ESAP, a wielu z nich poparło także dalsze zaangażowanie sektora prywatnego w zarządzanie.

ESAP przyczyni się do zwiększenia obiegu informacji zarówno w obrębie państw członkowskich, jak i w wymiarze międzynarodowym. Pozwoli to na zwiększenie wykorzystania tych informacji w formie cyfrowej. Zapewni to większą, równą i niedyskryminującą widoczność wszystkich uczestników rynku i podmiotów dobrowolnie udostępniających informacje dla inwestorów, analityków, pośredników, naukowców lub funduszy, niezależnie od ich wielkości lub wielkości ich rynku. Otworzy to możliwości finansowania oraz przyczyni się do lepszego przydziału kapitału i obniżenia jego kosztów, jak również zwiększenia odporności rynku wewnętrznego. ESAP umożliwi łatwy dostęp do szerszego zakresu informacji w sposób terminowy i efektywny, otwierając tym samym nowe możliwości. Użytkownicy zaoszczędzą także czas i zasoby przeznaczone na wyszukiwanie i przetwarzanie informacji. ESAP pomoże zaspokoić rosnące zapotrzebowanie przedsiębiorstw na dane dotyczące zrównoważonego rozwoju, przyczyniając się w ten sposób do realizacji celów w zakresie zrównoważonego finansowania i Zielonego Ładu. ESAP umożliwi oferowanie innowacyjnych usług w dziedzinie finansów opartych na analityce, dużych zbiorach danych lub sztucznej inteligencji/uczeniu się maszyn, a także zapewni dostęp do nich i ich wykorzystywanie za pomocą urządzeń elektronicznych.
Na podstawie wniosków zawartych w sprawozdaniu Komisji oraz informacji zwrotnych od zainteresowanych stron uzyskanych w ramach konsultacji publicznych dotyczących funkcjonowania dyrektywy w sprawie ZAFI można stwierdzić, że dyrektywa miała w dużej mierze pozytywny wpływ na utworzenie rynku wewnętrznego AFI, umożliwiając skuteczniejszy nadzór i większą przejrzystość działalności funduszy, a tym samym zwiększając ochronę inwestorów. Jednocześnie w sprawozdaniu i podczas konsultacji zwrócono uwagę na szereg obszarów, w których można wprowadzić ukierunkowane ulepszenia w celu dalszej poprawy skuteczności dyrektywy i uwzględnienia obszarów, w których organy nadzoru w różny sposób interpretują tekst prawny. Warto usprawnić monitorowanie ryzyka dla stabilności finansowej i zarządzanie nim, w szczególności w odniesieniu do nowych sytuacji na europejskim rynku AFI lub – w niektórych przypadkach – niedostatecznego rozwoju tego rynku, w tym bezpośrednich pożyczek udzielanych przez fundusze inwestycyjne. Ponadto w przypadku gdy zarządzający inwestycjami przekazują swoje funkcje osobom trzecim, krajowa wykładnia i krajowe stosowanie określonych w dyrektywie w sprawie ZAFI oraz dyrektywie w sprawie UCITS przepisów dotyczących przekazywania funkcji różnią się, co budzi obawy co do ochrony inwestorów w Unii Europejskiej. Niedociągnięcia te mogą prowadzić do rozprzestrzeniania się ryzyka na szeroko rozumiany system finansowy, ale również do ograniczenia zdolności organów nadzoru w zakresie identyfikowania i łagodzenia pojawiających się zagrożeń dla systemu finansowego.
Oczekuje się, że preferowany wariant zapobiegnie wylesianiu powodowanemu przez konsumpcję i produkcję w UE sześciu towarów objętych zakresem systemu, przy czym przewidywane korzyści wynoszą znacznie więcej niż zmniejszenie do 2030 r. o 71 920 hektarów rocznie powierzchni lasów dotkniętych wylesianiem i degradacją spowodowanymi przez UE. Oznaczałoby to również redukcję emisji dwutlenku węgla do atmosfery o co najmniej 31,9 mln ton metrycznych rocznie w związku z konsumpcją i produkcją odnośnych towarów w UE, co przełożyłoby się na oszczędności gospodarcze w wysokości co najmniej 3,2 mld EUR rocznie. Ponadto oczekuje się, że wariant ten przyczyni się w zdecydowany sposób do ochrony różnorodności biologicznej.

Wariant ten powinien również przyczynić się do osiągnięcia szczegółowych celów działania UE, a mianowicie stworzenia równych warunków działania dla przedsiębiorstw działających na rynku UE; ograniczenia do minimum konsumpcji produktów pochodzących z łańcuchów dostaw powiązanych z wylesianiem lub degradacją lasów; oraz do wzrostu popytu w UE na legalne i niepowodujące wylesiania towary i produkty oraz handlu tymi towarami i produktami.
Na czym polega problem i dlaczego jest to problem na szczeblu UE?

Co należy osiągnąć?

Cele szczegółowe to ogólne powstrzymanie wymuszania, deeskalacja i zakończenie stosowania środków wymuszenia oraz, w ostateczności, przeciwdziałanie takim środkom. Ogólniej rzecz biorąc, celem jest ochrona przewidzianej w prawie przestrzeni kształtowania polityki UE i jej państw członkowskich.

-Proces decyzyjny wchodzi w zakres standardowych ram aktów delegowanych i wykonawczych, a środki umożliwiają szybkie podjęcie działań. Zainteresowane strony powinny mieć możliwość uczestniczenia we wszelkich procesach związanych z korzystaniem z instrumentu.

-Instrument ten ma zastosowanie do szerokiego zakresu środków wymuszenia, w tym środków wymuszenia jawnego, ukrytego i cichego oraz ich wariantów. Zastosowanie będzie miał jakościowy próg dla działań.

-dwuetapowa reakcja UE: pierwszy etap obejmuje środki nieinterwencyjne, takie jak formalne określenie, czy środek wymuszenia wchodzi w zakres rozporządzenia, oraz podjęcie rozmów z państwem trzecim, zachęcając je do zaprzestania stosowania takiego środka. Jeżeli działania te okażą się nieskuteczne, w ramach ewentualnego drugiego etapu traktowanego jako ostateczność, dostępny będzie szeroki wachlarz możliwych środków przeciwdziałania UE.

-zdolności zainteresowanych stron do udziału w korzystaniu z instrumentu oraz

Korzyści wynikają z szerokiego zakresu środków wymuszenia, które będą objęte stosowaniem tego instrumentu oraz z szeregu środków reagowania umożliwiających dostosowaną do potrzeb i skuteczną reakcję, ponieważ oba te środki będą odstraszać od wymuszania. Priorytetowe traktowanie rozwiązań nieobejmujących środków przeciwdziałania oraz otwartość UE na rozmowy z danym państwem trzecim również przyniosą korzyści. Szeroki zakres możliwych środków przeciwdziałania, jako ostateczność, pozwala UE na asertywność tam, gdzie jest to konieczne, oraz na odpowiednie dostosowanie reakcji.
Mimo że MiFIR zawiera już podstawowe ramy systemu publikacji informacji skonsolidowanych (dalej „CT” lub „system”), nie pojawił się żaden dostawca informacji skonsolidowanych w odniesieniu do którejkolwiek klasy aktywów, ponieważ nie istnieją komercyjne korzyści, istnieje potrzeba dokonywania indywidualnych ustaleń w zakresie licencjonowania, a jakość danych dotyczących transakcji jest niewystarczająca. Komisja zamierza wprowadzić zmiany do MiFIR, aby doprowadzić do skutecznego utworzenia CT, którego celem jest ograniczenie ryzyka utraty płynności i ryzyka realizacji obrotu dla wszystkich uczestników rynku. W tym celu nowe ramy powinny służyć z jednej strony poprawie jakości danych rynkowych oraz określeniu sposobu konsolidacji danych rynkowych. Z drugiej strony powinny one ułatwić udzielanie licencji na obrót danymi rynkowymi i zapewnić uzasadnienie biznesowe dla konsolidacji danych rynkowych.

System służy konsolidowaniu podstawowych danych rynkowych dla danego instrumentu finansowego, który jest przedmiotem obrotu w kilku systemach w Unii. Zatem zadaniem CT jest zwiększenie przejrzystości i zaufania do rynku Unii oraz demokratyzacja dostępu do podstawowych danych rynkowych. Ze względu na możliwość bezpośredniego zastosowania w całej Unii, ustanowienie systemu byłoby szybsze i skuteczniejsze niż w przypadku podjęcia podobnych inicjatyw na szczeblu państw członkowskich.

Inwestorzy, alternatywne systemy obrotu, podmioty zarządzające aktywami, banki, podmioty zawierające transakcje z wysoką częstotliwością oraz krajowe organy nadzoru zasadniczo popierają utworzenie systemu publikacji informacji skonsolidowanych prowadzonego przez podmiot niezależny od giełd (warianty 1.2 i 1.4, ale nie wariant 1.3). Niektórzy przedstawiciele detalistów uważają, że CT nie rozwiąże wszystkich problemów związanych z asymetrią informacyjną na rynkach finansowych. Giełdy o ugruntowanej pozycji na rynku są sceptycznie nastawione do utworzenia CT ze względu na potencjalny wpływ na dochody, jaki wprowadzenie systemu publikacji informacji skonsolidowanych mogłoby mieć na ich własne produkty oferowane na podstawie danych dotyczących poszczególnych systemów obrotu. Giełdy papierów wartościowych o ugruntowanej pozycji na rynku opowiadają się również za tym, aby ESMA zarządzał dostawcą informacji skonsolidowanych lub co najmniej nadzorował go w celu uniknięcia konfliktu interesów.
Problemem dotykającym ramy regulacyjne dotyczące EDFI jest niski poziom wykorzystania tych funduszy. Sektor EDFI jest stosunkowo niewielki i skoncentrowany jedynie w czterech państwach członkowskich. Nie wykorzystano potencjału ustanowienia dodatkowego kanału mobilizacji kapitału na potrzeby finansowania projektów długoterminowych. Ma to niekorzystny wpływ na właścicieli projektów, przedsiębiorstwa i MŚP, inwestorów i zarządzających EDFI oraz utrudnia realizację celów unii rynków kapitałowych, polegających na ustanowieniu bardziej zróżnicowanych źródeł finansowania długoterminowego w Europie.

Głównym celem niniejszej inicjatywy jest pomoc w osiągnięciu przez rynek EDFI wystarczającej skali, aby przyniósł on zamierzone korzyści dla gospodarki UE i europejskich inwestorów przewidziane w pierwotnym wniosku.
Wariant 2 – zaproponowanie ukierunkowanej zmiany kodeksu granicznego Schengen, której będą towarzyszyć pewne środki prawa miękkiego (wariant mieszany). W szczególności zostałaby zaproponowana nowa procedura planowania ewentualnościowego dotycząca przywrócenia odpraw na granicach wewnętrznych w odpowiedzi na zagrożenia mające jednocześnie wpływ na kilka państw członkowskich lub wszystkie te państwa. Wytyczne i zalecenia przyjęte w związku z pandemią COVID-19 przyczyniłyby się do zapewnienia „środków zaradczych”, które należałoby uwzględnić w każdym przypadku, gdy przywrócenie odpraw granicznych jest nieuniknione. Aby ograniczyć stosowanie odpraw granicznych będących najbardziej inwazyjnym środkiem, pojęcie „środka ostatecznego”, zawarte już w kodeksie granicznym Schengen, zostałoby rozwinięte w celu uwzględnienia odniesienia do środków kompensujących brak odpraw granicznych, którymi dysponują państwa członkowskie. Komisja otrzymałaby ponadto lepsze narzędzia do monitorowania kwestii, dlaczego państwa członkowskie chcą przywrócić odprawy graniczne i w jaki sposób je przeprowadzają. Wprowadzenie „zakazu wjazdu” do UE w przypadku zagrożenia dla zdrowia publicznego otrzymałoby też solidną podstawę prawną, aby zapewnić jednolitość na granicach zewnętrznych.

Preferowany wariant strategiczny ma największe szanse na zapewnienie skutecznej reakcji na zidentyfikowane problemy. Zapewnia on narzędzia niezbędne do zapewnienia dobrego funkcjonowania strefy Schengen. W tym sensie zakres potencjalnych skutków tego wariantu jest bardzo szeroki i obejmuje pozytywne skutki gospodarcze i społeczne. Zakres tych skutków będzie jednak ostatecznie zależał od powodzenia innych planowanych inicjatyw, w szczególności w odniesieniu do reformy mechanizmu oceny Schengen (która zostanie również przedstawiona wraz ze strategią na rzecz strefy Schengen), jak również od postępów we wdrażaniu już przyjętych i nowo zaproponowanych środków na granicach zewnętrznych i na terytorium strefy Schengen, co pozwoli na lepsze wykorzystanie innych środków wyrównawczych w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa w strefie Schengen. Dzięki zapewnieniu większej przewidywalności w zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi preferowany wariant przynosi korzyści obywatelom i mieszkańcom UE przemieszczającym się wewnątrz strefy Schengen w celach zawodowych, na zakupy lub w celach rekreacyjnych. Jednocześnie przynosi korzyści gospodarcze całej strefie Schengen, ponieważ zmniejsza koszty związane z odprawami na granicach wewnętrznych. Wyraźnie uwzględnia on również interesy regionów transgranicznych i dzięki temu może ograniczyć wpływ na te regiony środków podejmowanych w sytuacjach kryzysowych na szczeblu centralnym. Ponadto przyczynia się do zwiększenia wiarygodności UE na poziomie międzynarodowym poprzez wyjaśnienie stosowania na granicach zewnętrznych środków przyjętych specjalnie w celu przeciwdziałania zagrożeniom dla zdrowia publicznego.
Aby odpowiednio zrealizować cele przeglądu ITS, oceniono trzy warianty strategiczne pod kątem ich skutków gospodarczych, społecznych oraz wpływu na środowisko. Wszystkie warianty obejmują: (i) wzmocnienie zasad koordynacji i wdrażania; oraz (ii) rozszerzenie zakresu dyrektywy w sprawie ITS na nowe i powstające obszary usług ITS (podstawa wariantu strategicznego 1). Ponadto współpraca zainteresowanych stron jest zinstytucjonalizowana w ramach wszystkich wariantów strategicznych poprzez środki mające na celu poprawę koordynacji i zapewnienie spójności przepisów dyrektywy z przepisami innych istniejących instrumentów prawnych. Celem wariantu strategicznego 2 jest również wprowadzenie obowiązku zapewnienia przystępności i dostępności kluczowych danych. Stanowi to krok naprzód w kierunku poprawy jakości danych, dostępu do danych, wymiany danych i wykorzystania danych z myślą o funkcjonowaniu usług ITS. W ramach wariantu strategicznego 3 posunięto się dalej poprzez: (i) dążenie do nakazania świadczenia podstawowych usług ITS, wykorzystując zwiększoną przystępność, jakość, wymianę i wykorzystanie danych w ramach wariantu strategicznego 2, a jednocześnie (ii) dążenie do dalszego wspierania wdrażania interoperacyjnych i ciągłych usług, w szczególności tych, w których nacisk kładzie się na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Preferowanym wariantem strategicznym jest wariant 3, ponieważ jest to najambitniejszy i najskuteczniejszy wariant, który najlepiej przyczyni się do realizacji celów szczegółowych dyrektywy w sprawie ITS i najlepiej przyczyni się do zapewnienia szybkiego i spójnego wdrożenia usług ITS.
Trzy główne przyczyny problemu obejmują: a) brak przepisów unijnych regulujących kwestię wspólnych wymogów dotyczących minimalnego substratu majątkowo-osobowego do celów podatkowych w UE; b) brak informacji, które byłyby potrzebne administracjom podatkowym do skutecznego stosowania obowiązujących przepisów przeciwko unikaniu opodatkowania i uchylaniu się od opodatkowania; c) promowanie przedsiębiorstw fasadowych przez określonych pośredników.

Dokładniej rzecz biorąc, inicjatywa służy osiągnięciu następujących trzech celów: po pierwsze, zmierza ona do wprowadzenia w UE wspólnych przepisów umożliwiających identyfikację przedsiębiorstw fasadowych wykazujących ryzyko, że mogą być wykorzystywane do unikania opodatkowania lub uchylania się od opodatkowania. Po drugie, państwa członkowskie muszą wiedzieć o istnieniu przedsiębiorstw fasadowych, które zidentyfikowano jako takie w innym państwie członkowskim. Po trzecie, inicjatywa ma zniechęcić podmioty świadczące usługi podatkowe i usługi na rzecz przedsiębiorstw do tworzenia przedsiębiorstw fasadowych w UE.

W Unii działania na szczeblu krajowym mogą doprowadzić do zakłóceń na rynku wewnętrznym i mogą spowodować, że niektóre państwa członkowskie będą podatne na arbitraż regulacyjny i podatkowy, szczególnie jeżeli działania krajowe spowodują, że niektóre państwa członkowskie nie będą nakładać wymogów dotyczących substratu majątkowo-osobowego na przedsiębiorstwa fasadowe lub będą nakładać wymogi łagodniejsze niż w innych państwach. Co ważne, ponieważ przedsiębiorstwa fasadowe są powszechnie wykorzystywane do erozji bazy podatkowej w państwie członkowskim innym niż to, w którym dane przedsiębiorstwo fasadowe ma swoją siedzibę, niektóre państwa członkowskie nie mają wystarczającej motywacji do wprowadzenia solidnych przepisów krajowych.

Problem polegający na unikaniu opodatkowania lub uchylaniu się od opodatkowania przez wykorzystywanie przedsiębiorstw fasadowych jest zazwyczaj problemem transgranicznym. Ma on te same źródła i przyczyny bez względu na to, w którym państwie członkowskim się pojawia.