ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.

Podkreśla, że konieczne są działania europejskie na rzecz osób najbardziej potrzebujących w Unii Europejskiej, aby osiągnąć cel ustanowiony przez UE w ramach strategii „Europa 2020” dotyczący stworzenia do 2020 r. co najmniej 20 milionom ludzi możliwości wyjścia z ubóstwa i wykluczenia społecznego. Cel ten staje się pilny w obliczu faktu, że w 2011 r. 119,6 mln osób było narażone na ryzyko ubóstwa lub wykluczenia społecznego, co stanowi wzrost o 6 mln od 2009 r. To oddalenie się od celów strategii „Europa 2020” sprawia, że tym bardziej niezrozumiała jest propozycja szczytu Rady Europejskiej z 7–8 lutego 2013 r., by ograniczyć o 1 mld EUR przydział środków na europejską pomoc dla osób najbardziej potrzebujących.
22.

Uważa, że widoczne jest usilne dążenie do nowych modeli własności, mających na celu realizację inwestycji opartych na polityce z korzyścią dla obywateli na szczeblu lokalnym i regionalnym, przy jednoczesnej świadomości, że konieczne jest osiąganie zysku proporcjonalnego w stosunku do kosztów oraz długoterminowej rentowności i stabilności, zamiast czerpania za wszelką cenę maksymalnych zysków krótkoterminowych. Odbywa się to w oparciu o silną tradycję banków publicznych w UE, które stanowią ponad 20 % sektora bankowego w UE (na przykład KFW oraz sieć banków regionalnych w Niemczech, Caisse des Dépôts we Francji i Cassa Depositi e Prestiti we Włoszech) (6).
1.

Dostrzega, że cechy, które przyczyniły się do powodzenia, z handlowego punktu widzenia, plastikowych toreb na zakupy – ich niewielka waga, wytrzymałość i odporność na rozkład – przyczyniły się także do ich rozpowszechnienia. Szacuje się, że w 2010 r. każdy obywatel UE użył 198 plastikowych toreb na zakupy, z czego ok. 90 % było lekkimi torbami; są one rzadziej ponownie wykorzystywane niż grubsze torby i częściej wyrzucane.
10.

Przyjmuje do wiadomości komunikat Komisji odpowiadający na umotywowane opinie parlamentów i izb narodowych (1). Przypomina Komisji, że jej podstawowym obowiązkiem jest uzasadnianie swoich wniosków dotyczących aktów ustawodawczych pod kątem pomocniczości i proporcjonalności, dlatego wzywa ją, by z odpowiednim wyprzedzeniem szczegółowo przedstawiała wymagane podstawy wniosku i zapewniała, by informacje te były dostępne dla wszystkich stron zaangażowanych w procedurę. Podkreśla, że w swoim komunikacie Komisja, oceniając, czy działania podejmowane przez państwa członkowskie są wystarczające, nie uwzględnia odpowiednio wymiaru lokalnego i regionalnego, choć zapisana w art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej zasada pomocniczości wyraźnie rozróżnia poziomy centralny, regionalny i lokalny. Dlatego wzywa Komisję, by w przyszłości odpowiednio uwzględniała regionalny i lokalny wymiar zasady pomocniczości.
„Artykuł 8 Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 5, każde państwo członkowskie może przedsięwziąć środki mające na celu w szczególności: — ułatwienie przewoźnikom śródlądowym opuszczania branży w celu wcześniejszego przejścia na emeryturę albo przekwalifikowania się do pracy w innej dziedzinie, — organizację szkoleń zawodowych lub programów przekwalifikowania członków załogi odchodzących z sektora, — doskonalenie umiejętności w zakresie żeglugi śródlądowej w celu zapewnienia rozwoju i przyszłości branży, — zachęcanie właścicieli-szyprów do przystępowania do stowarzyszeń branżowych i wzmacnianie organizacji reprezentujących sektor śródlądowego transportu wodnego na szczeblu Unii, — zachęcanie do dostosowywania statków do postępu technicznego w celu polepszenia warunków pracy oraz zwiększenia bezpieczeństwa, — zachęcanie do modernizacji statków za pomocą rozwiązań innowacyjnych i ich dostosowywania do postępu technicznego w zakresie ochrony środowiska”.

„Artykuł 8 Nie naruszając przepisów art. 3 ust. 5, każde państwo członkowskie może przedsięwziąć środki mające na celu w szczególności: — ułatwienie przewoźnikom śródlądowym opuszczania branży w celu wcześniejszego przejścia na emeryturę albo przekwalifikowania się do pracy w innej dziedzinie, — organizację szkoleń zawodowych lub programów przekwalifikowania członków załogi odchodzących z sektora, — doskonalenie umiejętności w zakresie żeglugi śródlądowej w celu zapewnienia rozwoju i przyszłości branży, — wspieranie zachęcanie właścicieli-szyprów do przystępowania w przystępowaniu do stowarzyszeń branżowych i wzmacnianie organizacji reprezentujących sektor śródlądowego transportu wodnego na szczeblu Unii, — propagowanie zachęcanie do dostosowywania statków do postępu technicznego w celu polepszenia warunków pracy oraz zwiększenia bezpieczeństwa, — zachęcanie do modernizacji statków za pomocą rozwiązań innowacyjnych i ich dostosowywania do postępu technicznego w zakresie ochrony środowiska”.
a) prawa użytkowników końcowych do dostępu do wybranych przez nich lokalnych sieci radiowych dostarczanych przez strony trzecie; b) prawa użytkowników końcowych do wzajemnego lub bardziej powszechnego zezwalania innym użytkownikom końcowym na dostęp do sieci takich dostawców poprzez lokalne sieci radiowe, w tym w ramach inicjatyw stron trzecich, które grupują i udostępniają publicznie lokalne sieci radiowe różnych użytkowników końcowych.

a) prawa użytkowników końcowych do dostępu do wybranych przez nich lokalnych sieci radiowych dostarczanych przez strony trzecie; b) prawa użytkowników końcowych do wzajemnego lub bardziej powszechnego zezwalania innym użytkownikom końcowym na dostęp do sieci takich dostawców poprzez lokalne sieci radiowe, w tym w ramach inicjatyw stron trzecich, które grupują i udostępniają publicznie lokalne sieci radiowe różnych użytkowników końcowych.
a) umożliwia komputerowe przetwarzanie i wymianę informacji, danych i dokumentów niezbędnych do przeprowadzania kontroli urzędowych, wynikających z przeprowadzenia kontroli urzędowych bądź dokumentowanie przeprowadzenia lub wyników kontroli urzędowych we wszystkich przypadkach, gdy przepisy, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz akty delegowane określone w art. 15–24 przewidują wymianę przedmiotowych informacji, danych i dokumentów między właściwymi organami, między właściwymi organami a Komisją oraz w stosownych przypadkach z innymi organami i podmiotami; b) zapewnia mechanizm wymiany danych i informacji zgodnie z przepisami tytułu IV; c) zapewnia narzędzie gromadzenia sprawozdań z kontroli urzędowych przedłożonych Komisji przez państwa członkowskie oraz zarządzania nimi; d) umożliwia tworzenie, wykorzystywanie i przekazywanie, w tym w formie elektronicznej, dzienników podróży, o których mowa w art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2005, danych uzyskanych przez system nawigacji, o którym mowa w art. 6 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2005, świadectw urzędowych i wspólnego zdrowotnego dokumentu wejścia, o którym mowa w art. 54 niniejszego rozporządzenia.

a) umożliwia komputerowe przetwarzanie i wymianę informacji, danych i dokumentów niezbędnych do przeprowadzania kontroli urzędowych, wynikających z przeprowadzenia kontroli urzędowych bądź dokumentowanie przeprowadzenia lub wyników kontroli urzędowych we wszystkich przypadkach, gdy przepisy, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz akty delegowane określone w art. 15–24 przewidują wymianę przedmiotowych informacji, danych i dokumentów między właściwymi organami, między właściwymi organami a Komisją oraz w stosownych przypadkach z innymi organami i podmiotami; b) zapewnia mechanizm wymiany danych i informacji zgodnie z przepisami tytułu IV; c) zapewnia narzędzie gromadzenia sprawozdań z kontroli urzędowych przedłożonych Komisji przez państwa członkowskie oraz zarządzania nimi; d) umożliwia tworzenie, wykorzystywanie i przekazywanie, w tym w formie elektronicznej, dzienników podróży, o których mowa w art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2005, danych uzyskanych przez system nawigacji, o którym mowa w art. 6 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2005, świadectw urzędowych i wspólnego zdrowotnego dokumentu wejścia, o którym mowa w art. 54 niniejszego rozporządzenia.; e) obejmuje mechanizmy ochrony danych zgodne z obowiązującymi przepisami, czyli dyrektywą 95/46/WE oraz proponowanym rozporządzeniem COM(2012) 11 final i proponowaną dyrektywą COM(2012) 10 final.
5.

Uważa, że jednym z aktualnych wyzwań stojących przed Europą jest starzenie się społeczeństwa, co w powiązaniu z niedawnym kryzysem gospodarczym na świecie prowadzi do niedoboru wykwalifikowanych zasobów ludzkich, a także bezpośrednio zagraża jej dynamice gospodarczej, sile konkurencyjnej, kreatywności i zdolności do innowacji. W tym kontekście przyjmowanie obywateli państw trzecich, którzy przyjeżdżają w celu prowadzenia badań naukowych, podjęcia studiów lub szkoleń, wolontariatu, udziału w programach wymiany bądź pracy w charakterze au pair przyczynia się do zaspokojenia wyżej wspomnianego zapotrzebowania na kapitał ludzki.
Każdy właściwy organ uprawniony do dostępu do EES zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zapewnia wykorzystanie EES w zakresie koniecznym, odpowiednim i proporcjonalnym do wykonywania zadań właściwych organów.

Każdy właściwy organ uprawniony do dostępu do EES zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zapewnia wykorzystanie EES w zakresie koniecznym, odpowiednim i proporcjonalnym do wykonywania zadań właściwych organów i z poszanowaniem wszelkich odpowiednich przepisów UE i krajowych dotyczących ochrony danych osobowych.
30.

Wzywa przedstawicieli państw członkowskich, aby dołożyli wszelkich starań, by zapewnić wpływ poglądów i doświadczeń lokalnych i regionalnych służb zatrudnienia na działania sieci oraz w pełni informować lokalne i regionalne służby zatrudnienia o działaniach sieci. Podkreśla, że zadaniem przedstawicieli państw członkowskich jest także zadbanie o to, by na działania sieci miały również wpływ poglądy i doświadczenia podmiotów lokalnych i regionalnych zajmujących się osobami poszukującymi pracy, jak i znalezienie odpowiedniej do tego celu struktury w ramach dialogu z lokalnymi i regionalnymi służbami zatrudnienia.
5.

Uważa, że strategie krajowe dążące do słusznego celu, jakim jest propagowanie i ochrona zasady legalności wśród ludności romskiej, nie mogą w żadnym wypadku prowadzić do kwestionowania, a tym bardziej odmawiania tym osobom (będącym obywatelami któregoś z państw członkowskich, a więc nie bezpaństwowcami) prawa do obywatelstwa europejskiego. Ubolewa nad stosowaniem niejasnych procedur wydalenia, które z góry zaprzeczają przyjmowaniu osób i celowi integracji, i wzywa UE do wyjaśnienia swego stanowiska w tej sprawie.
1. Badając odwołanie, Komisja Odwoławcza działa szybko i sprawnie. Tak często, jak to jest niezbędne, wzywa ona strony postępowania odwoławczego do wnoszenia – w określonym terminie – uwag do powiadomień, które do nich skierowała, lub do informacji pochodzących od innych stron postępowania odwoławczego. Strony postępowania odwoławczego są uprawnione do ustnego zgłaszania swoich uwag.

1. Badając odwołanie, Komisja Odwoławcza działa szybko i sprawnie. Tak często, jak to jest niezbędne, wzywa ona strony postępowania odwoławczego do wnoszenia – w określonym terminie – uwag do powiadomień, które do nich skierowała, lub do informacji pochodzących od innych stron postępowania odwoławczego. Strony postępowania odwoławczego są uprawnione do ustnego zgłaszania swoich uwag.
infrastruktura służąca do obsługi programu „Bezpieczniejszy internet”: odnosi się to do platformy służącej do pozyskiwania, eksploatacji i utrzymania wspólnych systemów obliczeniowych, baz danych i narzędzi informatycznych dla centrów bezpieczniejszego internetu w państwach członkowskich. Dotyczy to również działań zaplecza administracyjnego w zakresie nielegalnych treści związanych z wykorzystywaniem seksualnym, a także powiązań z organami policyjnymi, w tym z organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Interpol, oraz, w stosownych przypadkach, usuwanie tych treści przez odpowiednie strony internetowe. Wsparciem platformy będą wspólne bazy danych;

infrastruktura służąca do obsługi programu „Bezpieczniejszy internet”: odnosi się to do platformy służącej do pozyskiwania, eksploatacji i utrzymania wspólnych systemów obliczeniowych, baz danych i narzędzi informatycznych, jak również do wymiany najlepszych praktyk, dla centrów bezpieczniejszego internetu w państwach członkowskich. Centra bezpieczniejszego internetu w państwach członkowskich zapewniające unijną wartość dodaną stanowią kluczowy element infrastruktury służącej do obsługi programu „Bezpieczniejszy internet”, w ramach którego na szczególną uwagę zasługują krajowe telefony zaufania, telefoniczne linie interwencyjne, ośrodki zajmujące się podnoszeniem poziomu świadomości oraz inne działania mające na celu podniesienie poziomu świadomości. Dotyczy to również działań zaplecza administracyjnego w zakresie nielegalnych treści związanych z wykorzystywaniem seksualnym, a także powiązań z organami policyjnymi, w tym z organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Interpol, oraz, w stosownych przypadkach, usuwanie tych treści przez odpowiednie strony internetowe. Wsparciem platformy będą wspólne bazy danych oraz wspólne systemy oprogramowania;
1. Plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną ustanawiają działania operacyjne zmierzające do osiągnięcia celów określonych w art. 5, z uwzględnieniem wszystkich istotnych działań i środków, które mają do nich zastosowanie. 2. Czyniąc to, plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną przynajmniej: a) są ze sobą skoordynowane, o ile nie są zintegrowane; b) zapewniają skuteczną współpracę transgraniczną między państwami członkowskimi, a także między organami krajowymi i zainteresowanymi stronami odpowiednich polityk sektorowych; c) określają transgraniczne skutki planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną w odniesieniu do wód morskich i stref przybrzeżnych będących pod władzą lub jurysdykcją państw trzecich tego samego regionu lub podregionu morskiego i związanych z nim stref przybrzeżnych oraz podejmują te kwestie we współpracy z właściwymi organami tych państw zgodnie z art. 12 i 13. 3. Plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną podlegają przeglądowi co najmniej raz na sześć lat.

1. Plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną ustanawiają działania operacyjne zmierzające do osiągnięcia celów określonych w art. 5, z uwzględnieniem wszystkich istotnych działań i środków, które mają do nich zastosowanie. 2. Czyniąc to, plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną przynajmniej: a) są ze sobą skoordynowane, o ile nie są zintegrowane; b) zapewniają skuteczną współpracę transgraniczną między państwami członkowskimi, a także między organami krajowymi i zainteresowanymi stronami odpowiednich polityk sektorowych; c) określają transgraniczne skutki planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną w odniesieniu do wód morskich i stref przybrzeżnych będących pod władzą lub jurysdykcją państw trzecich tego samego regionu lub podregionu morskiego i związanych z nim stref przybrzeżnych oraz podejmują te kwestie we współpracy z właściwymi organami tych państw zgodnie z art. 12 i 13. 3. Plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną podlegają przeglądowi zgodnie z krajowym cyklem przeglądu planów co najmniej raz na sześć lat.
10.

Przywołuje treść opinii Komitetu Regionów w sprawie białej księgi „Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu” (5) oraz popiera wytyczony w białej księdze cel, by do 2030 r. o połowę zmniejszyć udział pojazdów z napędem tradycyjnym oraz by do 2050 r. całkowicie wyeliminować takie pojazdy z ruchu miejskiego, a także aby do 2030 r. osiągnąć logistykę w dużych ośrodkach miejskich, która byłaby zasadniczo wolna od emisji CO2.
58.

Ubolewa, że silnie spolaryzowana atmosfera w kraju doprowadziła do bojkotu prac parlamentarnych przez opozycję, co hamuje postępy na drodze do reform. Apeluje do wszystkich partii politycznych zarówno w rządzie, jak i opozycji, by nadal koncentrowały się na programie integracji kraju z UE w drodze wyważonego dialogu i konstruktywnej współpracy wszystkich szczebli.
28.

Zaleca, by przy opracowywaniu jednolitych kryteriów oceny efektywności środowiskowej budynków (jako podstawowych wskaźników) uwzględnić i wyraźnie wymienić także surowce odnawialne, przede wszystkim lokalne lub miejscowe, do których zastosowane zostaną mechanizmy identyfikowalności. Przypomina, że stosowanie surowców odnawialnych może znacząco przyczynić się do oszczędnego gospodarowania zasobami w budownictwie, przy czym zastosowania w tym sektorze nie ograniczają się do samej konstrukcji (tu np. budownictwo drewniane) i do izolacji, ale obejmują także wykończenie wewnętrzne (podłogi, ściany, powierzchnie) itp. Dotyczy to zwłaszcza kaskadowego wykorzystania surowców odnawialnych, tzn. wielokrotnego ich wykorzystywania na kilku etapach. Surowce odnawialne mogą również zastąpić kopalne źródła energii w ogrzewaniu budynków, a przez to zmniejszyć skutki dla środowiska.
18.

Podkreśla, że interoperacyjność administracji elektronicznej wymaga nie tylko kompatybilności systemów (rozwiązań M2M), ale także zdolności służb publicznych do działania w ścisłej współpracy z systemami informacyjnymi oraz społecznej świadomości co do możliwości oferowanych przez takie systemy. Komitet sugeruje w związku z tym, by dodać do programu ISA2 elementy dotyczące budowania potencjału ludzkiego w zakresie umiejętności zarówno cyfrowych, jak i językowych, a także podnoszenia świadomości, tak jak zasugerowano w innych aktach prawnych (9).
11.

Podziela pogląd, że ochrona oznaczeń geograficznych dla produktów nierolnych może przyczynić się do utrzymania dziedzictwa kulturowego i artystycznego europejskich tradycji lokalnych i regionalnych, i proponuje, by w ewentualnych specyfikacjach produktu zawrzeć elementy odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw, tak by zwiększyć zdolność tych produktów do tworzenia kapitału społecznego na obszarach produkcji.
Środki te obejmują środki zachęcające do opracowywania, produkcji i wprowadzania do obrotu produktów nadających się do wielokrotnego użycia, które są technicznie trwałe i które, po tym jak stają się odpadami, nadają się do ponownego użycia i recyklingu, co ułatwia właściwe stosowanie hierarchii postępowania z odpadami. Środki te uwzględniają wpływ pełnego cyklu życia produktów.”;

Środki te obejmują środki zachęcające do opracowywania, produkcji i wprowadzania do obrotu produktów nadających się do wielokrotnego użycia, które są technicznie trwałe i które, po tym jak stają się odpadami, nadają się do ponownego użycia i recyklingu, co ułatwia właściwe stosowanie hierarchii postępowania z odpadami. Środki te uwzględniają wpływ pełnego cyklu życia produktów.”;
11.

Proponuje stworzenie centralnego europejskiego komitetu sterującego o kompetencjach w zakresie definiowania, koordynacji i rozwoju kwestii dotyczących BHP (najlepiej koordynowanego przez EU-OSHA), również po to, by skuteczniej wypełniał on proaktywną rolę modelową, przewodnią i monitorującą w zakresie wdrażania przepisów Unii przez państwa członkowskie. Taki komitet sterujący powinien: — posiadać organizację sieci, koordynując z wykorzystaniem synergii kompetencje rozproszone obecnie w wielu organach europejskich (zwłaszcza EU-OSHA i Eurofound), krajowych, regionalnych i lokalnych, które powinny zdaniem Komitetu jednocześnie na nowo określić swą misję działania i funkcje operacyjne, z uwagi na głębokie zmiany, jakie zaszły w ciągu ostatnich piętnastu lat; — pełnić, we współpracy z partnerami społecznymi na szczeblu UE i przy ich współudziale, również funkcję stałego forum na rzecz konsultacji i rozwoju, aby uzyskać ogólny, wielostronny obraz dotyczący BHP; — korzystać wyłącznie z zasobów ludzkich, obiektów i infrastruktury pomocniczej itp. istniejących już w ramach sieci instytucji europejskich i krajowych działających w dziedzinie BHP, tak by – zgodnie z bieżącymi europejskimi ramami przeglądu wydatków – nie generować dodatkowych kosztów.
1.

Uznane państwo trzecie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) tiret pierwsze to państwo trzecie, które Unia, na podstawie umowy handlowej, uznała za posiadające system produkcji realizujący te same cele i zasady, dzięki stosowaniu przepisów gwarantujących taki sam poziom zgodności, co przepisy Unii.
9.

Zaleca usprawnienie programu na rzecz dostarczania owoców i warzyw oraz mleka do szkół poprzez stworzenie możliwości zmiany przydziałów środków dla państw członkowskich. Przykładowo, jeśli na krótko przed końcem sześcioletniego programu okaże się, że jedno z państw członkowskich nie wykorzystało przyznanych mu środków, najpierw trzeba rozważyć realokację środków do tych regionów, które je najlepiej wykorzystały, a następnie powinna istnieć możliwość przekierowania przyznanych przez Komisję przydziałów do tych państw członkowskich, które pulę otrzymanych środków wykorzystały w całości lub ją przekroczyły, tak aby wspierać w ten sposób państwa członkowskie realizujące pomyślnie ten program, a państwa, którym się to nie udaje w takim stopniu, motywować do dalszych wysiłków.
6.

Wskazuje na transgraniczny charakter zanieczyszczenia powietrza i uważa, że rozwiązanie problemu wymaga podejścia wielopoziomowego, w którym każdy poziom sprawowania rządów (europejski, krajowy, regionalny i lokalny) ponosi swoją odpowiedzialność. Wymaga to kompleksowego podejścia, które uwzględnia odpowiedzialność zanieczyszczającego, kompetencje prawne i sprawiedliwy podział kosztów. Wszystkie poziomy sprawowania rządów przedsięwzięły w ostatnich latach szereg środków, aby przyczynić się do poprawy jakości lokalnego powietrza, i nadal prowadzą takie działania, niemniej potrzebują one odpowiedniego wsparcia finansowego oraz skutecznych instrumentów politycznych i regulacyjnych, które doprowadzą do zamierzonych wyników (np. normy emisji Euro 6). Środki lokalne i regionalne są ważne, ale mają jedynie ograniczone pozytywne skutki (lokalne) i zwykle wymagają dużych inwestycji. Władze lokalne często mają ograniczony wpływ, zasoby i swobodę polityczną. Europejska polityka dotycząca źródeł zanieczyszczenia i uregulowania krajowe wywierają zazwyczaj znacznie większy pozytywny wpływ na jakość powietrza, a ponadto w większości przypadków są bardziej efektywne pod względem kosztów. Dlatego wymogi w zakresie imisji powinna poprzedzać polityka dotycząca źródeł zanieczyszczenia.
10.

Ma zastrzeżenia co do tego, że Komisja nie uzasadniła bardziej wyczerpująco zgodności między propozycją obowiązkowego udziału państw członkowskich w pracach platformy a faktem, że podstawa prawna wniosku, czyli art. 153 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zezwala wyłącznie na środki mające na celu zachęcenie państw członkowskich do współpracy. Podkreśla jednocześnie, że analiza Komisji dotycząca zgodności wniosku z zasadami pomocniczości i proporcjonalności ogranicza się do uzasadnienia wyboru instrumentu prawnego (decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady) i wartości dodanej całego wniosku, a nie odnosi się do obowiązku udziału w pracach platformy. KR zgłasza zatem zastrzeżenia co do zgodności między obowiązkowym charakterem wniosku a zasadą pomocniczości.
30.

Wnosi, by Komisja w mechanizmach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków uwzględniła zasadę symetrii. Oznacza to, że organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji miałyby możliwość zadbać, by wierzyciele ponosili straty w taki sam sposób, jak czerpali korzyści z zysków; powinno to mieć jednakowe zastosowanie do wszystkich rodzajów wierzycieli.
25.

Zwraca uwagę, że nie podjęto kwestii bezpłatnych lub częściowo płatnych staży. Wyniki przeprowadzonego niedawno badania Eurobarometru (4) pokazują, że 3/5 stażystów nie otrzymuje żadnej rekompensaty bądź tak niewielką, że jedynie w połowie przypadków starcza ona na pokrycie podstawowych kosztów życia. Grozi to ograniczeniem dostępu do staży do tych tylko osób, które mogą sobie na nie pozwolić finansowo. To z kolei prowadzi do zmniejszenia liczby praktyk zawodowych i ich korzyści gospodarczych, a jednocześnie do zwiększenia nierówności.