ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
24.

Ponadto w opinii zaleca się zastosowanie bodźców, takich jak „przygotowanie odrębnego programu z udziałem finansowania wspólnotowego, zasadniczo ze środków EFRR, który służyłby do tworzenia nowych EUWT lub do przekształcania planowanych projektów współpracy zarządzanych w ramach starych, konwencjonalnych systemów” (punkt 48), a także „włączenie do ogłoszeń opracowywanych przez Komisję wyższych wymagań co do skuteczności przy ocenie projektów, jeśli są one związane z utworzeniem EUWT, oraz uwzględnienie kwestii jego trwania po zakończeniu samego projektu. Przyczyniłoby się to do nadania instytucjonalnego charakteru kulturze współpracy w perspektywie średnio- i długoterminowej i do poszukiwania nowych formuł finansowania obok sięgania do budżetu wspólnotowego” (punkt 49).
Popiera inicjatywy zmierzające do wprowadzenia nowych technologii, na przykład wprowadzenie karty zdrowia umożliwiającej dostęp do elektronicznego rejestru medycznego lub do podstawowego pakietu informacji o pacjencie, bądź też innych rozwiązań, które umożliwiałyby korzystanie ze świadczeń opieki zdrowotnej w sytuacjach ratowania życia osobom najsłabszym, starszym, chorym psychicznie, słabo wykształconym oraz tym, które ze względu na barierę językową mają problemy z komunikacją, a także pozwalałby im na otrzymanie pełnej opieki medycznej w kraju innym niż kraj ubezpieczenia lub kraj, w którym mają prawo do opieki zdrowotnej w ramach krajowego systemu ochrony zdrowia. System elektroniczny, który musi być bezpieczny, służyłby wymianie informacji między personelem służby zdrowia i ułatwiałby natychmiastowy dostęp do historii choroby pacjenta, wiedzy o chorobach przewlekłych, zaleconej kontynuacji leczenia, co w dobie dużej mobilności pacjentów i prawie do korzystania z opieki transgranicznej jest nieocenione.
13.

Uważa, że jest niezbędne, by wkrótce zainicjowany został otwarty i regularny dialog z krajowymi stowarzyszeniami samorządów lokalnych i regionalnych, aby osiągnąć konsens co do właściwego sposobu postępowania między wszystkimi zaangażowanymi podmiotami. Z uznaniem odnosi się do podjętych niedawno wysiłków, by zgromadzić samorządy lokalne i regionalne w jednym stowarzyszeniu krajowym bez szyldu politycznego w celu reprezentowania społeczności lokalnych wobec władz centralnych. Komitet wnosi, by władze Mołdawii rozważyły możliwość przyznania jednostkom samorządu terytorialnego prawa inicjatywy ustawodawczej. Zaleca, by centralne organa administracji publicznej i samorządy lokalne i regionalne koordynowały wysiłki w zakresie reform, co stworzyłoby okazję do określenia, jakie kompetencje pozostają w gestii rządu centralnego, a jakie mogą być – z uwzględnieniem przekazania odpowiednich środków – delegowane lub, jeśli istnieje odpowiedni potencjał administracyjny, przekazane jednostkom samorządu terytorialnego.
14.

Jest przekonany, że koncepcja makroregionów i odnoszące się do niej strategie polityczne mogą stanowić nową innowacyjną formę międzyregionalnej i ponadnarodowej polityki Unii Europejskiej. Może to znacznie przyczynić się do spójności i zdolności do działania na określonym obszarze, a tym samym połączyć efektywność gospodarczą, spójność społeczną i równowagę ekologiczną w konkretnych warunkach.
41.

Władze lokalne i regionalne muszą nauczyć się lepiej wspierać potencjał wolontariatu, jaki tkwi w społeczeństwie. Bezdomność to problem strukturalny i polityczny, który wymaga zaangażowania wszystkich władz publicznych – ważną rolę odgrywa jednak również zaangażowanie wolontariackie. Należałoby rozważyć, jak Unia może przyczynić się do tego, by rola wolontariatu zyskała na znaczeniu. Rok 2011 ogłoszony Europejskim Rokiem Wolontariatu należy wykorzystać jako sposobność do podnoszenia świadomości oraz do analizy nowych form współpracy z organizacjami wolontariackimi w tej tak ważnej kwestii.
Wyraża nadzieję, że brak powszechnej zgody co do formalnego statusu Kosowa wśród krajów będących członkami UE nie będzie stanowić przeszkody w podjęciu formalnych kroków prowadzących do rozwijania stosunków na poziomie umów pomiędzy Kosowem a UE. Uważa, że obecnie można by poszukiwać praktycznych rozwiązań ad hoc i promować je w oparciu o neutralne stanowisko w odniesieniu do statusu Kosowa.
75.

Zwraca uwagę na analizę przeprowadzoną przez holenderski Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego i Środowiska (8), w której wykazano, że państwa członkowskie mają niewielki wpływ na średnioroczne stężenie ozonu oraz nie mogą zrobić praktycznie nic, jeśli chodzi o najwyższe stężenie O3 na ich terytorium. Jednocześnie jednak ogólne stężenie ozonu w tle zanieczyszczeń wydaje się nieznacznie wzrastać. Komitet jest zdania, że trzeba mieć to na uwadze podczas oceny wartości docelowych dla ozonu (celów długoterminowych) oraz podczas związanego z tym dalszego kształtowania polityki oraz w sprawozdawczości. Zwłaszcza w państwach śródziemnomorskich, o dłuższej ekspozycji na słońce (silniejsze promieniowanie słoneczne) i wyższych temperaturach średnich, co sprzyja tworzeniu ozonu w troposferze, przestrzeganie wartości docelowych dla ozonu (celów długoterminowych) jest trudne. KR zaleca, by zbadać, czy zjawisko to można zaliczyć do kategorii „naturalnych” zanieczyszczeń powietrza, tak by było traktowane podobnie jak sól morska czy piasek z Sahary.
10.

Podziela opinię Komisji Europejskiej, że tytuł ESK nadal cieszy się dużym uznaniem, przyczynia się do powstania bardzo bogatych programów kulturalnych i ma znaczny wpływ pod wieloma względami (3). Z tego powodu wzywa do dalszego prowadzenia tej inicjatywy, która powinna nadal przyczyniać się do większego zaangażowania obywateli i do długoterminowego rozwoju. Stwierdza, że program ESK po 2019 r. powinien zaowocować bardziej zrównoważonym podejściem do kultury, podejściem, które należy popierać nie tylko jako środek prowadzący do osiągnięcia konkretnego, wymiernego zwrotu z inwestycji, ale także ze względu ze względu na własną wewnętrzną wartość kultury.
16.

Zgadza się z priorytetami w zakresie: — dostępu do szkolnictwa: należy doprowadzić do sytuacji, w której wszystkie romskie dzieci – zarówno te prowadzące osiadły tryb życia, jak i pozostałe – kończą szkołę podstawową, korzystając z edukacji wolnej od przejawów dyskryminacji lub segregacji; konieczna jest poprawa dostępu najmłodszych do usług edukacyjnych i medycznych zapewniających równe traktowanie i poszanowanie zasady równości szans; sprawą najwyższej wagi jest również ograniczenie liczby dzieci przedwcześnie porzucających szkolnictwo na poziomie średnim oraz działania na rzecz likwidacji analfabetyzmu wśród ludności romskiej; — dostępu do rynku pracy: należy zmniejszyć różnice w zatrudnieniu między Romami a resztą populacji – niezbędne jest zagwarantowanie pełnego, pozbawionego cech dyskryminacji dostępu do szkoleń zawodowych, ofert zatrudnienia i samozatrudnienia; należy rozpowszechniać rozwiązania oparte na mikrokredytach i strategiach mediacyjnych stosowanych przez publiczne urzędy pracy; — dostępu do opieki zdrowotnej: kwestią podstawową jest zapewnienie Romom – szczególnie kobietom i dzieciom – uregulowanych możliwości korzystania z usług służb medycznych odpowiedniej jakości, w tym profilaktycznych, a także zagwarantowanie dostępu do usług socjalnych, na tym samym poziomie co te, z których korzysta reszta obywateli; warto postarać się też, by Romowie brali czynny udział w specjalnie przeznaczonych dla nich programach zdrowotnych; oprócz tego należy dążyć do zmniejszenia różnic w konkretnych wskaźnikach zdrowotnych między społecznością Romów a średnią europejską; — dostępu do mieszkań i podstawowych usług: promowanie pełnego dostępu do mieszkań (w tym komunalnych) i podstawowych usług publicznych, takich jak woda, gaz, elektryczność; specyficzne wymagania Romów wędrownych powinny również zostać wzięte pod uwagę.
2.

Z dużym zadowoleniem przyjmuje dotychczasową ewolucję europejskiej polityki sąsiedztwa (ENP), polegającą na jej postępującym różnicowaniu i dostosowywaniu jej do konkretnych potrzeb i sytuacji. Komitet Regionów pozytywnie ocenia fakt, iż pierwotny projekt (one suit for all) z roku 2004 jest rozbudowywany poprzez kształtowanie coraz bardziej wyspecjalizowanych narzędzi (tailor made).
4.

Wzywa do tego, by we wszystkich debatach prowadzonych na szczycie Rio+20 wyraźnie odwoływać się do samorządów terytorialnych i władz lokalnych (1) oraz by upoważniać je do udziału w nich. Samorządy terytorialne i władze lokalne muszą brać aktywny udział w przygotowaniach do tej konferencji, dyskusjach na niej prowadzonych, w działaniach podejmowanych po zakończeniu szczytu i we wdrażaniu rozwiązań. Zachęca się państwa członkowskie do tworzenia forów z samorządami terytorialnymi i władzami lokalnymi w ramach przygotowań do szczytu Rio+20.
14.

Popiera wszelkie dążenia do tego, by w miarę możliwości zakończyć do 2014 r. przygotowanie pełnego wdrożenia programu Galileo, tak aby mógł on zacząć przynosić korzyści gospodarcze, społeczne i ekologiczne, zwłaszcza samorządom lokalnym i regionalnym.
21.

Przyjmuje do wiadomości to, że obecne kontakty pomiędzy urzędami stanu cywilnego w różnych państwach członkowskich są niekompletne i doraźne, co wynika z trudności o charakterze prawnym, proceduralnym, logistycznym i nade wszystko językowym. Proponuje zatem, by Komisja Europejska powołała do życia grupę ekspercką złożoną z fachowców z każdego państwa członkowskiego, wyspecjalizowanych w sprawach dot. stanu cywilnego, po to, żeby propozycje rozwiązania problemów transgranicznych pochodziły od jak najszerszego grona oraz aby ułatwić państwom UE wspólne działania na forach międzynarodowych.
—

Opowiada się za tym, by wybór programów nie odbywał się wyłącznie na poziomie europejskim i apeluje o zaangażowanie regionów w proces wyboru oraz o to, by mogły one przedstawiać propozycje ze względu na ich znajomość lokalnych rynków i podmiotów, a zwłaszcza drobnej produkcji.
62.

Zwraca uwagę na niespójność polegającą na tym, że w przypadku stosowania rozwoju kierowanego przez lokalną społeczność 5 % środków zarezerwowano dla LEADER-a, nie zaś dla innych funduszy. Wzywa organy zarządzające do rozważenia zastosowania tego odsetka także w odniesieniu do pozostałych trzech funduszy we wszystkich funduszach objętych rozporządzeniem w sprawie wspólnych przepisów, gdy wybrana zostanie opcja rozwoju kierowanego przez lokalną społeczność na poziomie umowy partnerskiej lub programu operacyjnego.
14.

Odnotowuje, że wraz z dezindustrializacją i globalizacją naruszone zostały ważne podstawy integracji społecznej i gospodarczej. Nowe strategie mają doprowadzić do wzmocnienia spójności społecznej zarówno na obszarach prosperujących, jak i ubogich, ale do tej pory ledwo zdołały one powstrzymać tendencję do coraz większego zróżnicowania społeczno-przestrzennego. Mimo podejmowanych wysiłków rozdźwięk społeczny i segregacja w wielu miejscach przybrały na sile i nadal stanowią poważne wyzwanie dla koegzystencji w miastach.
12.

Podkreśla swe wcześniejsze stanowisko: „wspólna polityka imigracyjna dotyczy przede wszystkim władz lokalnych i regionalnych. Z jednej strony to zwłaszcza one zmagają się z trudnościami związanymi z nielegalną imigracją, z drugiej zaś to do nich należy zapewnienie imigrantom szeregu świadczeń w ramach procesu integracji. Dlatego należy w szerokim zakresie angażować władze lokalne i regionalne w tworzenie europejskich ram legalnej imigracji, w działania na rzecz zwalczania imigracji nielegalnej oraz we współpracę na rzecz rozwoju z krajami pochodzenia” (6).
14.

Zaleca, by zaproszono Komitet Regionów do udziału w grupie sterującej Europejskiego partnerstwa na rzecz innowacji sprzyjającej aktywnemu starzeniu się w dobrym zdrowiu, by zapewnić odpowiednią reprezentację władz lokalnych i regionalnych w procesie decyzyjnym w ramach tego partnerstwa, a także by KR mógł odgrywać rolę promotora mobilizującego dużą liczbę władz lokalnych i regionalnych do zaangażowania się we wdrażanie Europejskiego partnerstwa na rzecz innowacji sprzyjającej aktywnemu starzeniu się w dobrym zdrowiu, zważywszy, że posiadają one kompetencje we wszystkich sześciu kluczowych obszarach działania tego partnerstwa.
10.

Wzywa do praktycznej oceny skutków łączenia rodzin; już w dyrektywie podkreśla się, że łączenie rodzin przyczynia się do tworzenia stabilności społeczno-kulturowej, która ułatwia integrację, pomaga promować spójność gospodarczą i społeczną, z czego w pełni korzystają władze lokalne w państwie przyjmującym; należy też przyznać, że wprowadzenie prawa do łączenia rodzin stanowi skok jakościowy w dziedzinie polityki imigracyjnej, która wydaje się bardziej dopracowana dzięki uwadze, jaką przykłada do stabilizacji sytuacji imigrantów, by pomóc w skutecznej integracji społeczno-gospodarczej w państwie przyjmującym; wydaje się, że w praktyce jest to determinujący krok przyczyniający się do ograniczania nielegalnej imigracji i niebezpiecznych form wykluczenia społecznego.
12.

Zwraca uwagę na brak wiarygodnych danych statystycznych dotyczących pracowników transgranicznych, czyli – jak definiuje ich rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – każdego „pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, prowadzącej swoją działalność zawodową na terytorium jednego państwa członkowskiego i zamieszkującej na terytorium innego państwa członkowskiego, do którego powraca każdego dnia lub przynajmniej raz w tygodniu”. Według „Sprawozdania naukowego w sprawie mobilności pracowników transgranicznych w krajach UE-27/EOG/EFTA” [„Scientific Report on the Mobility of Cross-Border Workers within the EU-27/EEA/EFTA Countries”], opracowanego dla Komisji Europejskiej w 2009 r., liczba pracowników transgranicznych w UE (w tym EOG/EFTA) wyniosła 780 tys. osób w latach 2006–2007. Dla UE-15/EOG/EFTA całkowita liczba pracowników transgranicznych wzrosła o 26 % między rokiem 2000 a latami 2006–2007.
10.

Uważa, że oprócz proponowanych kampanii informacyjnych w sprawie dostawców i cen energii zasadnicze znaczenie dla dostarczenia konsumentom informacji niezbędnych do podejmowania decyzji ma wdrożenie działających w czasie rzeczywistym inteligentnych, a przy tym uzasadnionych technicznie systemów pomiaru produkcji i zużycia energii oraz pomiarowych sieci przesyłowych i dystrybucyjnych. Systemy takie przyczyniają się do większej świadomości konsumentów w zakresie cen energii, wzorców zużycia energii i związków pomiędzy zużyciem a ceną energii, co prowadzi do bardziej przemyślanego i zrównoważonego zużycia energii, a także zapewniają warunki do stosowania inteligentnych urządzeń elektrycznych (AGD), co z kolei sprzyja oszczędzaniu energii. KR zaleca Komisji kontynuację polityki pobudzania rozwoju inteligentnych systemów pomiarowych, przedstawionej we wcześniejszych komunikatach. Polityka ta powinna przyczyniać się do wprowadzania inteligentnych sieci dystrybucyjnych, które sterują zużyciem i elastycznymi pojemnościami magazynowania, produkcji i wykorzystania oraz ich wzajemnymi interakcjami. Należy przy tym uwzględnić aspekty dokładności, poufności, prywatności i możliwości oszustw, a jednocześnie prowadzenie prac nad tworzeniem norm.
11.

Przypomina, że oceny oddziaływania wniosków legislacyjnych powinny w odpowiednich wypadkach uwzględniać wymiar terytorialny (aspekty lokalne i regionalne, konsekwencje finansowe i administracyjne dla władz krajowych, regionalnych i lokalnych) głównych rozważanych rozwiązań politycznych. Przypomina, że jest to skutek zobowiązania, by brać pod uwagę „konieczność zminimalizowania wszelkich obciążeń finansowych lub administracyjnych nakładanych na […] władze regionalne lub lokalne […] oraz to, by takie obciążenia były współmierne do zamierzonego celu” (art. 5 protokołu nr 2 TFUE).
12.

Wyraża wobec tego niejakie obawy w związku z niektórymi aspektami regulacyjnymi i prawnymi pakietu, zwłaszcza w odniesieniu do niejasności co do kryteriów, które państwo członkowskie musi spełnić, aby mogło uczestniczyć w bezpiecznym systemie wymiany informacji, co do dokładniejszego określenia zdarzeń uruchamiających system wczesnego ostrzegania oraz co do okoliczności, w których podmioty gospodarcze i organy administracji publicznej są zobowiązane do zgłaszania incydentów. Brak wyraźnie określonych zasad dotyczących tych zagadnień nie sprzyja pewności prawa.
52.

Opowiada się za tym, by ogólna zasada bliskości była podstawą wszelkiej polityki przyjętej przez UE w zakresie gospodarowania odpadami i ich przetwarzania. Zgodnie z tą zasadą plany gospodarowania odpadami powinny ułatwiać przetwarzanie odpadów jak najbliżej ich miejsca produkcji, chociaż oczekuje się, że jeśli rozwiązania lokalne okażą się niepraktyczne, będzie konieczna kontynuacja transportu odpadów w dotychczasowych ramach UE. W związku z tym, wyznaczając roczne moce produkcyjne w zakresie przetwarzania lub składowania odpadów, należy dać pierwszeństwo produkcji lokalnej i regionalnej. Jednocześnie proponuje, by ewentualne publiczne i prywatne podmioty odpowiedzialne za gospodarowanie odpadami były podmiotami lokalnymi. Umożliwi to zmniejszenie obciążenia dla środowiska wynikającego z transportu i przemieszczania odpadów oraz tworzenie nowych miejsc pracy na szczeblu lokalnym. Przejście do gospodarki bardziej obiegowej powinno wyrażać się w realistycznych harmonogramach działań pozwalających na rozwój odpowiedniej infrastruktury i planów.
15.

Zaleca, by UE utrzymała maksymalny poziom kontroli gwarantujących także jakość importowanych produktów akwakultury, które często stanowią surowiec do kolejnych obróbek dokonywanych przez przedsiębiorstwa europejskie, i by zapewniła ujednolicone ramy dotyczące warunków zdrowotnych i sanitarnych, a także w zakresie higieny pracy i środowiska, zarówno dla produktów importowanych, jak i pochodzących z UE.
55.

Przyjmuje do wiadomości pierwsze inicjatywy promujące „Europejski Tydzień Sportu” i nalega, by w ramach jego obchodów przewidziano sport specjalnie przeznaczony dla osób niepełnosprawnych, który prowadziłby do włączenia ich w zajęcia sportowe głównego nurtu. Domaga się, by rozważono ponadto ustanowienie corocznego „Europejskiego Dnia Sportu dla Osób Niepełnosprawnych”.
15.

Nawołuje do elastycznego wykorzystania funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, by zapewnić ukierunkowanie zasobów na społeczności rolnicze, nadbrzeżne i rybackie. Zwraca się także do Komisji Europejskiej, aby w trakcie przeglądu zasad dotyczących pomocy państwa jednoznaczne zobowiązała się dopilnować, by umożliwiały one urzeczywistnienie tego postulatu, a nie stały mu na przeszkodzie.
11.

Zauważa, że związek obywatelstwa Unii z obywatelstwem państw członkowskich pozostaje dwuznaczny. Z jednej strony zależy bezpośrednio od obywatelstwa państw członkowskich, które stanowi jedyny warunek potrzebny do przyznania obywatelstwa UE, jak zostało to określone w prawie krajowym. Ten aspekt obywatelstwa UE ogranicza jego rolę jako dodatkowego źródła praw w odniesieniu do obywatelstwa państw członkowskich. Z drugiej jednak strony obywatelstwo UE oddziela pojęcie obywatelstwa od pojęcia państwa narodowego i nie kładzie już akcentu na integrację jednostki ze społecznością obywatelską, w której jednostka ta przebywa, lecz na zagwarantowanie jej, jako obywatelowi Unii, równych praw obywatelskich, politycznych i socjalnych oraz prawa do swobodnego przemieszczania się.
12.

Ponawia skierowany do Komisji apel, przedstawiony w ostatnich opiniach w sprawie polityki przemysłowej (1) i regionalnej pomocy państwa (2), by zajęła się „wpływem progów” związanym z określeniem kategorii przedsiębiorstw oraz zmieniła definicję MŚP. Komisja powinna zatem „udoskonalić swą zdolność analizy i instrumenty wspierania przedsiębiorstw”, rozważając „w tym celu możliwości utworzenia – zaakceptowanej przez nią w odniesieniu do przemysłu rolno-spożywczego – nowej kategorii pośredniej przedsiębiorstw, pomiędzy MŚP a dużym przedsiębiorstwem, w których liczba pracowników waha się od 250 do 750, a obroty nie przekraczają 200 mln euro”. „Komitet Regionów wzywa też do przemyślenia w tym kontekście kwestii uwzględnienia przedsiębiorstw o średniej wielkości powstałych z MŚP, szybko rozwijających się, liczących od 250 do 5 000 pracowników”, które będą podstawą przyszłego bogactwa Europy. Te nowe kategorie przedsiębiorstw mogłyby korzystać z „odpowiednich progów pomocowych, wyższych niż przyznawane dużym przedsiębiorstwom, a niższych od tych przyznawanych MŚP”.
32.

Jest zdania, że z myślą o właściwych zachętach do długoterminowego oszczędzania należałoby rozważyć zastosowanie na szczeblu krajowym korzyści podatkowych skłaniających do szybkiego reinwestowania zysków, do inwestycji długoterminowych oraz do inwestycji kapitałowych w mikroprzedsiębiorstwa i w MŚP. Wskazane byłoby tu rozróżnienie między dochodami kapitałowymi a dochodami z innych źródeł. Ponadto można by rozważyć zróżnicowanie stawek podatku i zwolnienie z podatku długoterminowych lokat oszczędnościowych.
Odnotowuje, że Komisja zaproponowała pełną koncentrację wydatków na wstępie (6 mld euro) (11) dla inicjatywy na rzecz zatrudnienia w latach 2014–2015, i proponuje, by koncentracji tej towarzyszyły odpowiednie środki szybkiego wdrażania (np. budowanie zdolności), wziąwszy pod uwagę niemożność przyjęcia projektu rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów oraz rozporządzenia w sprawie EFS przed rozporządzeniem w sprawie WRF, tzn. do końca 2013 r., co prowadzi do opóźnienia wdrażania, oraz niepewność co do sposobu praktycznej realizacji inicjatywy przez państwa członkowskie/regiony i szybkości wykorzystania środków. Ponadto wzywa do zmiany art. 9 lit. f) rozporządzenia w sprawie wieloletnich ram finansowych, by usunąć jednoznaczne ograniczenie nowej linii budżetowej przeznaczonej na inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych do 3 mld EUR. Jest to niezbędne zwłaszcza dla uniknięcia koncentracji w okresie po 2016 r. wydatków w ramach programów mających kluczowe znaczenie dla spójności, takich jak programy współpracy transgranicznej lub elementy instrumentu „Łącząc Europę”.
43.

Postuluje, by Komisja kontynuowała i poszerzyła zasadę współzależności w zakresie ochrony środowiska (9), a także by kontynuowała i rozszerzyła działania na rzecz ograniczania negatywnych skutków, jakie finansowanie przez UE może mieć dla różnorodności biologicznej (10), tak by wpływ na zieloną infrastrukturę i różnorodność biologiczną był oceniany w odniesieniu do wszystkich projektów otrzymujących wsparcie z UE i by wielkość tego wsparcia została odpowiednio dostosowana.
47.

Wzywa do natychmiastowego wdrożenia inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych (YEI) i podkreśla potrzebę uwzględnienia w systemach gwarancji dla młodzieży młodych ludzi w wieku do 30 lat. Popiera zalecenie Komisji dotyczące gwarancji dla młodzieży, przewidujące podjęcie odpowiednio wcześnie interwencji wobec osób, którym grozi to, że znajdą się poza systemem edukacyjnym, rynkiem pracy lub programami szkoleń. Podkreśla kluczową rolę władz lokalnych i regionalnych w jej wdrażaniu. Wyraża głębokie zaniepokojenie brakiem odpowiednich funduszy przeznaczonych na inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych (YEI) w całym przyszłym okresie programowania (6 mld EUR) i wzywa do pilnej, znacznej koncentracji wydatków na nową linię budżetową YEI w pierwszych latach wieloletnich ram finansowych. Kryteria kwalifikowalności NUTS II powinny opierać się nie tylko na warunku 25 % bezrobocia wśród młodzieży, lecz uwzględniać istotne odchylenie na szczeblu NUTS II od średniej stopy bezrobocia w ujęciu krajowym.
2.

Podkreśla, że sektor kosmiczny stanowi kluczowy element strategii „Europa 2020” oraz jej inicjatyw przewodnich, w szczególności „Unii innowacji” i „Polityki przemysłowej”. Technologia kosmiczna ma szczególne znaczenie dla gospodarki opartej na wiedzy, wywiera wpływ na przyszłą konkurencyjność gospodarczą oraz dostarcza narzędzi służących rozwiązywaniu innych niecierpiących zwłoki problemów dotyczących Ziemi. Kosmiczną działalność typu spin-off można zdefiniować jako to, czego nauczono się lub to, co zostało zmienione, podczas prowadzenia działań w przestrzeni kosmicznej, i co następnie jest wykorzystywane lub przekazywane innym kontekstom, przez co tworzy dalszą wartość gospodarczą.