P6_TC1-COD(2004)0098

Stanowisko parlamentu europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 23 lutego 2005 r. w celu przyjęcia dyrektywy 2005/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania świadectw marynarzy wydawanych przez Państwa Członkowskie oraz zmieniającej dyrektywę 2001/25/WE

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],

stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [3],

a także mając na uwadze co następuje:

(1) W konkluzjach z dnia 5 czerwca 2003 r. w sprawie poprawy wizerunku transportu morskiego we Wspólnocie i zwiększenia atrakcyjności zawodów morskich dla młodych ludzi Rada podkreśliła konieczność wspierania zawodowej mobilności marynarzy w Unii Europejskiej, ze szczególnym uwzględnieniem procedur uznawania świadectw kompetencji marynarzy, przy zapewnieniu pełnej zgodności z postanowieniami Międzynarodowej Konwencji z 1978 r. o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht Międzynarodowej Organizacji Morza w jej aktualnej wersji (Konwencja STCW).

(2) Transport morski jest dynamicznie i szybko rozwijającym się sektorem o silnie międzynarodowym charakterze. Wobec zwiększającego się braku marynarzy we Wspólnocie możliwe jest lepsze zapewnienie równowagi pomiędzy popytem a podażą personelu na poziomie Wspólnoty, aniżeli na poziomie krajowym. Dlatego też waznym jest, aby w ramach wspólnej polityki transportowej w dziedzinie transportu morskiego ułatwić swobodę przemieszczania się marynarzy w obrębie Wspólnoty.

(3) W zakresie kwalifikacji marynarzy Wspólnota w dyrektywie 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy [4] ustanowiła minimalne wymogi dotyczące wykształcenia i wyszkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw kwalifikacji. Dyrektywa ta wprowadza do prawa wspólnotowego międzynarodowe standardy wykształcenia, wydawania świadectw i pełnienia wacht, ustanowione w Konwencji STCW.

(4) Zgodnie z dyrektywą 2001/25/WE marynarze muszą posiadać świadectwo kompetencji wydane i zatwierdzone zgodnie z przepisami tej dyrektywy przez właściwy organ Państwa Członkowskiego i uprawniające jego prawowitego posiadacza do służby na statku i pełnienia funkcji objętych określonym w tym świadectwie zakresem odpowiedzialności.

(5) Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/25/WE wzajemne uznawanie świadectw będących w posiadaniu marynarzy będących lub nie będących obywatelami Państw Członkowskich podlega przepisom dyrektyw 89/48/EWG [5] i 92/51/EWG [6] ustanawiającym odpowiednio pierwszy i drugi ogólny system uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego. Dyrektywy te nie przewidują automatycznego uznawania formalnych kwalifikacji marynarzy, gdyż w określonych przypadkach wymagane są środki dostosowawcze.

(6) Każde Państwo Członkowskie powinno uznawać świadectwa lub inne dowody formalnych kwalifikacji wydane przez inne Państwo Członkowskie zgodnie z dyrektywą 2001/25/WE. Dlatego też każde Państwo Członkowskie powinno zezwolić marynarzom, którzy zdobyli świadectwa kompetencji w innym Państwie Członkowskim, spełniające wymogi tej dyrektywy, na podjęcie lub dalsze wykonywania zawodu morskiego, w kierunku którego posiadają kwalifikacje, bez warunków wstępnych innych niż wymagane od jego współobywateli.

(7) Niniejsza dyrektywa ma na celu ułatwienie wzajemnego uznawania świadectw, dlatego też nie reguluje ona warunków dotyczących dostępu do zatrudnienia.

(8) W Konwencji STCW określono wymogi dotyczące znajomości języków przez marynarzy. Wymogi te powinny zostać wprowadzone do prawa wspólnotowego w celu zapewnienia efektywnej komunikacji na pokładzie statku i ułatwienia swobody przemiszczania się marynarzy w obrębie Wspólnoty.

(9) Wzrastająca liczba świadectw kompetencji marynarzy uzyskanych na skutek oszustwa stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa na morzu i ochrony środowiska morskiego. W większości przypadków posiadacze sfałszowanych świadectw kompetencji nie spełniają minimalnych wymogów uzyskania świadectwa określonych w Konwencji STCW. Marynarze ci mogą łatwo uwikłani w wypadki na morzu.

(10) Państwa Członkowskie powinny zatem podjąć i zrealizować konkretne działania w celu zapobiegania i karania za oszustwa związane ze świadectwami kwalifikacji, jak również nadal podejmować wysiłki w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej dla ustanowienia surowych i możliwych do wyegzekwowania porozumień w sprawie walki z takimi praktykami na całym świecie. Komitet ds. bezpiecznych mórz i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki jest odpowiednim forum dla wymiany informacji, doświadczeń i najlepszych praktyk w tej dziedzinie.

(11) Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 [7] ustanowiło Europejską Agencję ds. bezpieczeństwa na morzu ("Agencja"), której celem jest zapewnienie wyskokiego, jednolitego i efektywnego poziomu bezpieczeństwa na morzu i zapobieganie zanieczyszczeniom powodowanych przez statki. Jednym z zadań powierzonych Agencji jest wspieranie Komisji w wykonywaniu wszelkich zadań przekazanych jej przez prawo wspólnotowe, a dotyczących wykształcenia, wydawania świadectw i pełnienia wachty przez załogi statków.

(12) Dlatego też Agencja powinna wspierać Komisję przy weryfikacji, czy Państwa Członkowskie spełniły wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie i w dyrektywie 2001/25/WE.

(13) Wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie świadectw będących w posiadaniu marynarzy będących lub nie będących obywatelami Państw Członkowskich nie powinno już podlegać przepisom dyrektywy 89/48/EWG i dyrektywy 92/51/EWG, lecz powinno być regulowane przez niniejszą dyrektywę.

(14) Rada powinna, zgodnie z pkt. 34 Międzyinstytucjonalnego Porozumienia w sprawie lepszego stanowienia prawa [8], zachęcać Państwa Członkowskie do opracowywania, na własny użytek oraz w interesie Wspólnoty, swoje własne tabele, które w granicach możliwości będą ilustrowały korelację pomiędzy niniejszą dyrektywą i środkami transpozycji, a także zachęcać do ich publikowania.

(15) W związku z tym Dyrektywa 2001/25/WE powinna zostać odpowiednio zmieniona,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zakres zastosowania

Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do marynarzy, którzy:

a) są obywatelami Państwa Członkowskiego;

b) nie będąc obywatelami Państwa Członkowskiego, posiadają świadectwo wydane przez Państwo Członkowskie.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

a) "marynarz" oznacza osobę wykształconą co najmniej zgodnie z wymogami załącznika I dyrektywy 2001/25/WE i posiadającą świadectwo Państwa Członkowskiego;

b) "świadectwo" oznacza ważny dokument w rozumieniu art. 4 dyrektywy 2001/25/WE;

c) "odpowiednie świadectwo" oznacza świadectwo w rozumieniu art. 1 punkt 27 dyrektywy 2001/25/WE;

d) "potwierdzenie" oznacza ważny dokument wydany przez właściwe organy Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 5 ust. 2 i ust. 6 dyrektywy 2001/25/WE;

e) "uznanie" oznacza potwierdzenie przez właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego świadectwa lub odpowiedniego świadectwa wydanego przez inne Państwo Członkowskie;

f) "przyjmujące Państwo Członkowskie" oznacza każde Państwo Członkowskie, w którym marynarz ubiega się o uznanie odpowiedniego świadectwa/odpowiednich świadectw lub innego świadectwa/innych świadectw;

g) "Konwencja STCW" oznacza Międzynarodową konwencję z 1978 r. o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, w jej aktualnej wersji;

h) "Kod STCW" oznacza kod dotyczący wyszkolenia marynarzy, pełnienia wachty i wydawania świadectw (STCW), przyjęty rezolucją 2 Konferencji Stron STCW z 1995 r., w aktualnej wersji;

i) "Agencja" oznacza Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu, ustanowioną na mocy rozporządzenia (WE) nr 1406/2002.

Artykuł 3

Uznawanie świadectw

1. Każde Państwo Członkowskie uznaje odpowiednie świadectwa lub inne świadectwa wydane przez inne Państwo Członkowskie zgodnie wymogami dyrektywy 2001/25/WE.

2. Uznanie odpowiednich świadectw ogranicza się do umiejętności, funkcji i poziomów kompetencji określonych w świadectwach, którym towarzyszy potwierdzenie zaświadczające o uznaniu świadectwa.

3. Państwa Członkowskie gwarantują, zgodnie z krajowymi przepisami prawa materialnego i procesowego, prawo odwołania się od decyzji odmawiającej uznania potwierdzenia ważnego świadectwa lub w przypadku braku odpowiedzi.

4. Z zastrzeżeniem ust. 3 właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą nałożyć dalsze ograniczenia w zakresie umiejętności, funkcji i poziomów kompetencji w odniesieniu do rejsów przybrzeżnych zgodnie z art. 7 dyrektywy 2001/25/WE lub inne świadectwa wydane zgodnie z Prawidłem VII/1 załącznika I do dyrektywy 2001/25/WE.

5. Przyjmujące Państwo Członkowskie zapewnia, aby marynarze, którzy wystąpią o uznanie świadectw uprawniających do wykonywania funkcji kierowniczych posiadali odpowiednią znajomość prawa morskiego tego Państwa Członkowskiego, istotną dla realizacji zadań, do których są uprawnieni.

Artykuł 4

Zmiany do dyrektywy 2001/25/WE

Dyrektywa 2001/25/WE zostaje zmieniona w sposób następujący:

1. Art. 4 otrzymuje brzmienie:

"Artykuł 4

Świadectwo

Świadectwo oznacza ważny dokument, niezależnie od stosowanej do niego nazwy, wydany przez właściwy organ Państwa Członkowskiego lub z jego upoważnienia zgodnie z art. 5 i z wymogami określonymi w załączniku I."

2. Dodaje się następujący art. 7:

"Art. 7a

Zapobieganie oszustwom i innym nielegalnym praktykom

1. Państwa Członkowskie podejmują i wprowadzają w życie odpowiednie środki dla zapobiegania oszustwom i innym nielegalnym praktykom dotyczącym procesu przyznawania świadectw lub świadectw wydanych i potwierdzonych przez ich właściwe organy i ustanawiają sankcje, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

2. Państwa Członkowskie wyznaczają krajowe organy właściwe do wykrywania i zwalczania nieuczciwych praktyk i do wymiany informacji z właściwymi organami innych państw w odniesieniu do wydawania świadectw marynarzom.

Państwa Członkowskie powiadamiają niezwłocznie inne Państwa Członkowskie i Komisję o takich przypadkach.

Państwa Członkowskie powiadamiają również niezwłocznie każde państwo trzecie, z którym są one związane umową zgodnie z Prawidłem I/10 ust. 1.2 Konwencji STCW.

3. Na wniosek przyjmującego Państwa Członkowskiego, właściwe organy innego Państwa Członkowskiego wydadzą pisemne potwierdzenie lub odmowę potwierdzenia autentyczności świadectw marynarzy, odpowiednich potwierdzeń lub jakiegokolwiek innego dokumentu potwierdzającego wyszkolenie wydanego w tym Państwie Członkowskim."

3. Art. 18 ust. 1 i 2 traci moc z dniem [...] [9].

4. Dodaje się następujący art. 21a:

"Art. 21a

Regularne monitorowanie zgodności

Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji w świetle art. 226 Traktatu, Komisja, wspierana przez Agencję, sprawdza, w regularnych odstępach czasu i co najmniej raz na 5 lat, czy Państwa Członkowskie przestrzegają minimalnych wymogów zawartych w niniejszej dyrektywie."

5. Dodaje się następujący art. 21b:

"Art. 21b

Sprawozdanie dotyczące zgodności

Nie później niż [...] [10], Komisja musi złożyć do Parlamentu Europejskiego i Rady sprawozdanie zawierające ocenę, sporządzone na podstawie informacji uzyskanych w zgodnie z art. 21a. W sprawozdaniu tym Komisja analizuje przestrzeganie niniejszej dyrektywy w Państwach Członkowskich i, w razie potrzeby, przygotowuje projekty dodatkowych działań."

6. W załączniku I dodaje się następujący ust. 1a:

"1a. Państwa Członkowskie powinny zapewnić, że marynarze posiadają odpowiedni poziom znajomości języka, jak to zostało określone w sekcjach A-II/1, A-III/1, A-IV/2 i A-II/4 Kodu STCW, aby umożliwić im wykonywanie swoich obowiązków w przyjmującym Państwie Członkowskim."

Artykuł 5

Transpozycja

1. Najpóźniej do dnia [...] [11]Państwa Członkowskie wdrożą przepisy, uregulowania oraz postanowienia administracyjne niezbędne dla zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą. Bezzwłocznie przekazują one Komisji odnośne przepisy.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dziennuku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Artykuł 7

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w [...]

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. C [...], [...], str. [...].

[2] Dz.U. C [...], [...], str. [...].

[3] Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 23 lutego 2005 r.

[4] Dz.U. L 136 z 18.5.2001, str. 17. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2003/103/WE (Dz.U. L 326 z 13.12.2003, str. 28).

[5] Dyrektywa Rady 89/48/EWG z 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U.L 19 z 24.1.1989, str. 16). Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 206 z 31.7.2001, str. 1).

[6] Dyrektywa Rady 92/51/EWG z 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG (Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 25). Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2004/108/WE (Dz.U. L 32 z 5.2.2004, str. 15).

[7] Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. bezpieczeństwa na morzu (Dz.U. L 208 z 5.8.2002, str. 1). Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 724/2004 (Dz.U. L 129 z 29.4.2004, str. 1).

[8] Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1.

[9] 24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

[10] 5 lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

[11] 24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

--------------------------------------------------