Niniejszy wniosek dotyczy zarządzania upoważnieniami unijnej floty poza wodami Unii i statków państw trzecich na wodach Unii podczas prowadzenia działalności połowowej. Stanowi on zatem część zewnętrznego wymiaru ochrony żywych zasobów morza w ramach WPRyb, która należy do wyłącznych kompetencji Unii, dlatego też zasada pomocniczości nie ma zastosowania w tym kontekście.

Rozporządzenie w sprawie upoważnień do połowów jest jedną z operacyjnych części polityki zewnętrznej w ramach WPRyb określoną w części VI rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 („rozporządzenia podstawowego”). Uzupełnia ono również rozporządzenie w sprawie kontroli i związane z nim rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 404/2011, które stosują się do wszystkich działań wchodzących w zakres WPRyb prowadzonych na wodach Unii lub przez unijne statki rybackie. Rozporządzenie w sprawie upoważnień do połowów dotyczy upoważnień unijnych statków rybackich poza wodami Unii oraz statków rybackich państw trzecich na wodach Unii. Rozporządzenie w sprawie upoważnień do połowów dotyczy upoważnień, natomiast rozporządzenie w sprawie kontroli oraz rozporządzenie wykonawcze dotyczą kontroli i egzekwowania przepisów. Niniejszy wniosek ma na celu dostosowanie rozporządzenia w sprawie upoważnień do połowów do rozporządzenia w sprawie kontroli, tak aby to ostatnie stosowało się mutatis mutandis do aspektów kontroli i sprawozdawczości. Wreszcie – jako że rozporządzenie w sprawie upoważnień do połowów ma na celu umożliwienie Unii lepszego monitorowania jej floty zewnętrznej – przyczyni się ono aktywnie do zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów.

Kilka zmian na szczeblu międzynarodowym również przemawia za koniecznością zmiany. Unia zatwierdziła międzynarodowy plan działania FAO na rzecz zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania (MPD-NNN) przyjęty w 2001 r. MPD-NNN oraz dobrowolne wytyczne FAO w sprawie funkcjonowania państwa bandery zatwierdzone w 2014 r. stanowią podstawę odpowiedzialności państwa bandery w celu zapewnienia długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystania żywych zasobów morza i ekosystemów morskich. Dobrowolne wytyczne zalecają, by państwa bandery ustanowiły system udzielania upoważnień w celu zagwarantowania, aby żaden statek nie mógł działać bez upoważnienia. Zalecają one również, aby państwo bandery i państwo nadbrzeżne udzieliły upoważnienia, jeżeli działalność połowowa prowadzona jest w ramach porozumienia w sprawie dostępu do zasobów rybołówstwa, a nawet poza ramami takiego porozumienia. Wreszcie w kwietniu 2015 r. Międzynarodowy Trybunał Prawa Morza (ITLOS) wydał opinię doradczą w sprawie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (NNN) w sprawach leżących w wyłącznych strefach ekonomicznych (w.s.e.) członków Podregionalnej Komisji ds. Rybołówstwa. ITLOS uważa, że obowiązek państwa bandery polegający na zapobieganiu lub zwalczaniu nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów w wyłącznych strefach ekonomicznych państw nadbrzeżnych powinien być obowiązkiem „należytej staranności”. ITLOS podkreśla odpowiedzialność Unii, a nie jej państw członkowskich, za jakiekolwiek naruszenie porozumień w sprawie dostępu do zasobów rybołówstwa, jakie zawarła ona z państwami nadbrzeżnymi.

Zmiana rozporządzenia w sprawie upoważnień do połowów to inicjatywa programu sprawności i wydajności regulacyjnej mająca na celu wyjaśnienie i uproszczenie obowiązujących przepisów, w szczególności w odniesieniu do odpowiedzialności na poziomie unijnym, krajowym i na poziomie operatora, a także dostosowanie rozporządzenia w sprawie upoważnień do połowów do rozporządzenia w sprawie kontroli.

Jako integralną część reformy WPRyb Komisja zaproponowała w 2011 r. zmianę rozporządzenia w sprawie upoważnień do połowów w swoim komunikacie w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa. Został on poparty rezolucją Parlamentu Europejskiego przyjętą w 2012 r..

Reforma WPRyb jest zapisana w rozporządzeniu (UE) nr 1380/2013 („rozporządzenie podstawowe”). Propaguje ona w szczególności zrównoważone, oparte na ekosystemie i na ostrożnym zarządzaniu zasobami podejście do zarządzania rybołówstwem, kładąc nacisk na spójność między jego wymiarem wewnętrznym i zewnętrznym. Unijna działalność połowowa poza wodami Unii powinna opierać się na tych samych zasadach i standardach co zasady i standardy obowiązujące zgodnie z prawem Unii w obszarze WPRyb. Unia powinna być w stanie monitorować swoją flotę, gdziekolwiek prowadzi ona działalność i niezależnie od ram. Należy zmienić obowiązujące rozporządzenie w sprawie upoważnień do połowów, aby odpowiednio realizować cele nowej WPRyb oraz zapewnić spójność z rozporządzeniem w sprawie kontroli.

Rozporządzenie Rady (WE) nr1006/2008 („rozporządzenie w sprawie upoważnień do połowów”) dotyczy upoważnień statków unijnych do dokonywania połowów poza wodami Unii i upoważnień przyznawanych statkom rybackim państw trzecich na prowadzenie działalności na wodach Unii. Wraz z rozporządzeniem w sprawie kontroli i rozporządzeniem w sprawie połowów NNN jest ono jednym z trzech filarów realizacji WPRyb.

Zmiana rozporządzenia w sprawie upoważnień do połowów stanowi część programu sprawności i wydajności regulacyjnej, ponieważ ma ona na celu uproszczenie obecnego systemu, harmonizację różnych wymogów państw członkowskich dotyczących danych, doprecyzowanie obowiązków na szczeblu unijnym, krajowym i na poziomie operatora oraz zwiększenie spójności między rozporządzeniem w sprawie upoważnień do połowów, rozporządzeniem w sprawie kontroli oraz rozporządzeniem w sprawie połowów NNN.

Wniosek ma na celu zwiększenie zdolności UE do monitorowania jej floty, niezależnie od ram, w jakich ona działa. Uwzględnia on potrzebę zapewnienia równowagi pomiędzy ściślejszą kontrolą floty Unii a zmniejszeniem nakładu pracy dla administracji krajowych i UE. Z oceny skutków wynika, że przyczyniłoby się to do uproszczenia obecnego systemu. Oczekiwanym efektem podejmowanych wysiłków są wyraźne korzyści, zwłaszcza w zakresie pozytywnego wpływu na zarządzanie zasobami rybnymi. W związku z tym proponowane przepisy ograniczają się do tego, co jest niezbędne do osiągnięcia celu, i nie pociągają za sobą nieproporcjonalnie wysokiego obciążenia•Wybór instrumentów

Tytuł IV ustanawia rejestr upoważnień do połowów w celu lepszego monitorowania zewnętrznej floty Unii oraz zwiększenia przejrzystości tych działań, przy czym część rejestru jest publicznie dostępna. Ustalenie, który statek jest upoważniony do jakiego rodzaju połowów oraz w jakim obszarze, powinno być zawsze możliwe.

Tytuł II — Rozdział V ustanawia podstawowe przepisy dotyczące czarterowania, które jest szczególną formą upoważnienia bezpośredniego i które do tej pory było trudne do monitorowania. Głównym celem jest zapewnienie ram prawnych dla tej praktyki, aby umożliwić lepsze monitorowanie unijnych statków rybackich prowadzących połowy na mocy umowy czarterowej i dostosować nasze prawodawstwo do przepisów przyjętych w tym zakresie przez niektóre RFMO.

Tytuł II — Rozdział II określa dodatkowe warunki, które muszą być spełnione przez statki unijne w celu prowadzenia połowów na wodach państw trzecich, czy to w ramach porozumienia w sprawie dostępu do zasobów rybołówstwa, czy też upoważnienia bezpośredniego. Kluczowym elementem jest zakaz prowadzenia połowów na mocy upoważnienia bezpośredniego, gdy obowiązuje porozumienie w sprawie dostępu do zasobów rybołówstwa, o ile nie przewidziano inaczej w tzw. klauzuli wyłączności, która odzwierciedla tę zasadę w porozumieniach. Podstawę niniejszego tytułu stanowi zasada, zgodnie z którą Unia musi zapewnić, aby działalność jej floty zewnętrznej nie miała negatywnego wpływu na zachowanie żywych zasobów morza w wodach państw nadbrzeżnych. W przypadku upoważnienia bezpośredniego państwo członkowskie bandery przy wydawaniu upoważnień dla swoich statków powinno kierować się najlepszymi dostępnymi opiniami naukowymi oraz zasadą ostrożnego zarządzania zasobami. Komisja otrzymuje wszystkie stosowne informacje i może interweniować, jeżeli ma wątpliwości co do zgodności planowanych operacji połowowych z rozporządzeniem.

Tytuł II — Rozdział I ustanawia podstawową zasadę rozporządzenia polegającą na tym, że każdy statek powinien być upoważniony przez swoje państwo członkowskie bandery przed rozpoczęciem połowów poza wodami Unii oraz przez państwo nadbrzeżne, w przypadku gdy działalność odbywa się na jego wodach. Upoważnienie to powinno być wydane przez państwo bandery, wyłącznie jeżeli kryteria kwalifikowalności, o których mowa w art. 5, zostały spełnione w pod każdym względem. Odpowiedzialność państwa bandery ma kluczowe znaczenie w tym względzie. Dzięki szczegółowemu przepisowi dotyczącemu zmiany bandery państwo członkowskie bandery może łatwiej rozpoznać, kiedy operacja zmiany bandery wskazuje na zamierzone nieprzestrzeganie przepisów, co powinno zapobiec wydaniu upoważnienia.

Tytuł I — Rozporządzenie obejmuje wszystkie rodzaje działalności połowowej prowadzonej przez unijne statki rybackie poza wodami Unii. Mogą one być zatem prowadzone w ramach porozumienia w sprawie dostępu do zasobów rybołówstwa lub upoważnienia bezpośredniego wydanego przez państwo trzecie bądź pod auspicjami regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem lub na morzu pełnym. Rozporządzenie obejmuje również statki państw trzecich, które prowadzą działalność na wodach Unii. Artykuł 2 ma na celu wyjaśnienie relacji rozporządzenia do innych przepisów dotyczących upoważnień, które obowiązują w ramach porozumień dwustronnych lub regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem. Należy je uznać za przepisy szczególne, natomiast niniejsze rozporządzenie ustala ogólne ramy prawne. W przypadku sprzeczności pierwszeństwo powinny mieć przepisy szczególne.

Większość odnośnej floty składa się ze statków rybackich do połowów na skalę przemysłową prowadzących połowy poza wodami UE. Właściciele tych statków zazwyczaj posiadają flotę składającą się z kilku statków i byliby objęci kryteriami definicji MŚP jedynie w ograniczonych przypadkach. Na tej podstawie oraz biorąc pod uwagę brak dodatkowych kosztów dla podmiotów prywatnych, we wniosku nie przewiduje się szczególnych środków dla mikroprzedsiębiorstw lub MŚP. Ponadto wniosek nie ma negatywnego wpływu na konkurencyjność europejskich podmiotów gospodarczych lub handel międzynarodowy.

Wniosek powinien być wsparty odpowiednimi narzędziami informatycznymi w celu ułatwienia rozpatrywania i monitorowania upoważnień do połowów oraz zachęcania do elektronicznej wymiany danych pomiędzy administracjami krajowymi i Komisją. Komisja zwiększy również przejrzystość poprzez stworzenie rejestru dotyczącego upoważnień do połowów (zawierającego zarówno część dostępną publicznie, jak i część bezpieczną), co umożliwi wszystkim zainteresowanym stronom dostęp do informacji na temat działalności floty zewnętrznej, zgodnie z przepisami dotyczącymi przetwarzania danych osobowych.

(5)Kwestia obowiązków oraz towarzyszącej odpowiedzialności i zobowiązań państwa bandery a także, w stosownych przypadkach, organizacji międzynarodowych bandery, w odniesieniu do ochrony zasobów biologicznych na morzu pełnym oraz zarządzania nimi na mocy Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) nabrała znaczenia na poziomie międzynarodowym. Aby zagwarantować należyte zachowanie morskich zasobów biologicznych na obszarach morskich podlegających jurysdykcji krajowej postąpiono tak również – zgodnie z obowiązkiem zachowania należytej staranności wynikającym z UNCLOS – w odniesieniu do rozgraniczenia jurysdykcji państwa nadbrzeżnego i jurysdykcji państwa bandery oraz, w stosownych przypadkach, jurysdykcji międzynarodowej organizacji bandery. Obowiązek zachowania należytej staranności to obowiązek państwa do podejmowania wszelkich możliwych wysiłków i dołożenia wszelkich starań, aby zapobiec nielegalnym połowom, co obejmuje obowiązek podjęcia niezbędnych środków administracyjnych i egzekucyjnych w celu zapewnienia, by statki rybackie pływające pod banderą danego państwa, jego obywatele lub statki rybackie poławiające na jego wodach nie angażowali się w działania, które naruszają obowiązujące środki ochrony i zarządzania. Z tych względów istotne jest zorganizowanie zarówno działalności unijnych statków rybackich poza wodami Unii, jak również dotyczącego ich systemu zarządzania w taki sposób, aby Unia mogła sprawnie i skutecznie spełniać swoje zobowiązania międzynarodowe oraz aby nie dochodziło do sytuacji, w których Unii można zarzucić bezprawne działania międzynarodowe.

(4)Unia zatwierdziła międzynarodowy plan działania FAO na rzecz zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania (MPD-NNN) przyjęty w 2001 r. MPD-NNN oraz dobrowolne wytyczne FAO w sprawie działań państwa bandery zatwierdzone w 2014 r. stanowią podstawę odpowiedzialności państwa bandery w celu zapewnienia długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystania żywych zasobów morza i ekosystemów morskich. W MPD-NNN przewidziano, że państwo bandery powinno wydawać upoważnienia do połowów na wodach nieobjętych jego zwierzchnictwem lub jurysdykcją statkom pływającym pod jego banderą. W dobrowolnych wytycznych zaleca się również, aby państwo bandery i państwo nadbrzeżne udzieliły upoważnienia, jeżeli działalność połowowa prowadzona jest w ramach porozumienia w sprawie dostępu do zasobów rybołówstwa, a nawet poza ramami takiego porozumienia. Oba państwa powinny upewnić się, że taka działalność nie będzie miała negatywnego wpływu na zrównoważony stan stad w wodach państwa nadbrzeżnego (punkty 40 i 41).

(3)Unia przyjęła Porozumienie Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu z dnia 24 listopada 1993 r. (Porozumienie FAO). Porozumienie to stanowi, że umawiająca się strona wstrzymuje się od udzielenia upoważnienia na wykorzystanie statku do połowów na morzu pełnym, jeżeli określone warunki nie są przestrzegane, a także wprowadza sankcje, jeżeli niektóre obowiązki sprawozdawcze nie są spełnione.

(1)Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1006/2008 („rozporządzenie w sprawie upoważnień do połowów”) ustanowiono system dotyczący upoważnień do prowadzenia działalności połowowej przez unijne statki rybackie poza wodami terytorialnymi Unii oraz wstępu statków państw trzecich na wody terytorialne Unii.

(9)Rozporządzenie Rady (WE) nr 1006/2008 miało na celu ustanowienie wspólnego stanowiska w odniesieniu do upoważnienia do prowadzenia działalności połowowej przez unijne statki rybackie poza wodami Unii, tak by pomóc w zwalczaniu połowów NNN i przyczynić się do lepszej kontroli i monitorowania floty UE na całym świecie.

(10)Rozporządzenie Rady (WE) nr 1005/2008 w sprawie połowów NNN zostało przyjęte równolegle z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1006/2008, a rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 („rozporządzenie w sprawie kontroli”) przyjęto rok później. Rozporządzenia te stanowią trzy filary wdrażające przepisy w zakresie kontroli i egzekwowania przepisów WPRyb.

(11)Te trzy rozporządzenia nie zostały jednak konsekwentnie wdrożone; w szczególności niespójności występowały między rozporządzeniem w sprawie upoważnień do połowów i rozporządzeniem w sprawie kontroli, które zostało przyjęte po rozporządzeniu w sprawie upoważnień do połowów. Stosowanie rozporządzenia w sprawie upoważnień do połowów wykazało także szereg luk, ponieważ pewne wyzwania w zakresie kontroli, takie jak czarterowanie, zmiana bandery i wydawanie upoważnień do połowów wydawanych przez właściwy organ państwa trzeciego dla statków rybackich Unii poza ramami umowy o partnerstwie w sprawie połowów („upoważnienia bezpośrednie”) nie zostały uwzględnione. Ponadto niektóre obowiązki sprawozdawcze okazały się trudne, ponieważ istnieje podział funkcji administracyjnych między państwami członkowskimi a Komisją.

(12)Podstawową zasadą niniejszego rozporządzenia jest to, że każdy statek unijny dokonujący połowów poza wodami Unii powinien otrzymać upoważnienie od swojego państwa członkowskiego bandery i być odpowiednio monitorowany, niezależnie od tego, gdzie prowadzi działalność, i od ram, w jakich się to odbywa. Wydanie upoważnienia do połowów powinno zależeć od spełnienia podstawowego zbioru kryteriów kwalifikowalności. Informacje zebrane przez państwa członkowskie i przekazane Komisji powinny umożliwić tej ostatniej nadzorowanie działalności połowowej wszystkich statków rybackich Unii w każdym obszarze poza wodami Unii w dowolnym momencie.

(13)Statki pomocnicze mogą mieć znaczący wpływ na sposób, w jaki statki rybackie mogą prowadzić działalność połowową, oraz na ilość ryb, jaką mogą poławiać; dlatego też należy je uwzględnić w procesie wydawania upoważnień i w procesie sprawozdawczym w niniejszym rozporządzeniu.

(14)Operacje zmiany bandery stanowią problem, gdy ich celem jest obchodzenie przepisów WPRyb lub obowiązujących środków ochrony i zarządzania. Unia powinna zatem mieć możliwość definiowania, wykrywania i utrudniania takich działań. Identyfikowalność i odpowiednie monitorowanie historii zgodności z przepisami należy zapewnić przez cały okres użytkowania statku. Wymóg, aby niepowtarzalny numer statku był nadawany przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO), powinien również służyć temu celowi.

(15)Na wodach państw trzecich statki unijne mogą prowadzić działalność albo na mocy postanowień umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów zawartych między Unią a państwami trzecimi, albo poprzez uzyskanie bezpośredniego upoważnienia do połowów od państw trzecich, jeżeli nie obowiązuje umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów. W obu przypadkach działania te powinny być prowadzone w sposób przejrzysty i zrównoważony. Dlatego też państwa członkowskie bandery powinny być uprawnione do upoważnienia – na podstawie określonego zestawu kryteriów i z zastrzeżeniem monitorowania – statków pływających pod ich banderą do starania się o upoważnienia bezpośrednie i uzyskania ich od nadbrzeżnych państw trzecich. Działalność połowowa powinny być dozwolona, gdy państwo członkowskie bandery stwierdzi, że nie zaburzy ona stanu zrównoważenia. Jeżeli Komisja nie ma dalszych zastrzeżeń, operator, który uzyskał upoważnienie od państwa członkowskiego bandery i państwa nadbrzeżnego, powinien mieć możliwość rozpoczęcia operacji połowowej.

(16)Szczególny problem związany z umowami o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów stanowi ponowny przydział niewykorzystanych uprawnień do połowów, które pojawiają się, gdy uprawnienia do połowów przyznane państwom członkowskim zgodnie z odpowiednimi rozporządzeniami Rady nie są w pełni wykorzystywane. Ponieważ koszty dostępu określone w umowach o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów są w dużej części finansowane z budżetu Unii, system ponownego przydziału jest istotny dla ochrony finansowych interesów Unii i zagwarantowania, że żadne uprawnienia do połowów, za które zapłacono, nie zostaną zmarnowane. Należy zatem doprecyzować i udoskonalić system ponownego przydziału, który powinien być mechanizmem ostatecznym. Jego stosowanie powinno mieć charakter tymczasowy oraz nie powinno mieć wpływu na pierwotny rozdział uprawnień do połowów między państwa członkowskie. Ponowny przydział powinien nastąpić dopiero wtedy, gdy właściwe państwa członkowskie zrezygnują ze swoich praw do wymiany uprawnień do połowów między sobą.

(17)Działalność połowowa w ramach regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem oraz na morzu pełnym powinna również wymagać upoważnienia państwa członkowskiego bandery i być zgodna z przepisami szczególnymi regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem lub prawodawstwem Unii regulującym działalność połowową na morzu pełnym.

(18)Uzgodnienia w zakresie czarterowania mogą osłabić skuteczność środków ochrony i zarządzania, jak również mieć negatywny wpływ na zrównoważoną eksploatację żywych zasobów morza. Należy więc ustanowić ramy prawne, które pomogą Unii lepiej monitorować działalność czarterowanych unijnych statków rybackich na podstawie tego, co zostało przyjęte przez odpowiednią regionalną organizację ds. zarządzania rybołówstwem.

(19)Procedury powinny być przejrzyste i przewidywalne dla podmiotów z Unii i z krajów trzecich, jak również ich odpowiednich właściwych organów.

(20)Należy zapewnić wymianę danych drogą elektroniczną między państwami członkowskimi i Komisją, jak przewidziano w rozporządzeniu w sprawie kontroli. Wszystkie państwa członkowskie powinny gromadzić wszelkie wymagane dane na temat swoich flot i ich działalności połowowej, zarządzać nim i udostępniać je Komisji. Ponadto państwa członkowskie powinny ze sobą współpracować, jak również współpracować z Komisją i państwami trzecimi, w stosownych przypadkach, w celu koordynowania działań w zakresie gromadzenia tych danych.

(21)W celu zwiększenia przejrzystości i dostępności informacji dotyczących unijnych upoważnień do połowów Komisja powinna ustanowić elektroniczny rejestr upoważnień do połowów zawierający zarówno publicznie dostępną część, jak i część bezpieczną. Informacje zawarte w unijnym rejestrze upoważnień do połowów zawierają dane osobowe. Operacje przetwarzania danych osobowych na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny odbywać się zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 45/2001, dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 95/46/WE oraz mającym zastosowanie prawem krajowym.

(22)W celu właściwego uwzględnienia dostępu do wód Unii statków rybackich pływających pod banderą państwa trzeciego należy zapewnić spójność odpowiednich przepisów z przepisami mającymi zastosowanie do unijnych statków rybackich, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie kontroli. W szczególności art. 33 wspomnianego rozporządzenia w sprawie zapisu połowów i nakładu połowowego powinien mieć również zastosowanie do statków państw trzecich poławiających na wodach Unii.

(23)Statki rybackie z krajów trzecich nie posiadające upoważnienia udzielonego na mocy niniejszego rozporządzenia, przepływające przez wody Unii, powinny być zobowiązane do zapewnienia, że ich narzędzia połowowe są zainstalowane w sposób uniemożliwiający natychmiastowe rozpoczęcie działalności połowowej.

(24)Państwa członkowskie powinny być odpowiedzialne za kontrolę działalności połowowej statków państw trzecich na wodach Unii oraz – w przypadku naruszeń przepisów – wpisywanie ich do rejestru krajowego, o którym mowa w art. 93 rozporządzenia w sprawie kontroli.

(25)Aby uprościć procedury udzielania upoważnień, państwa członkowskie i Komisja powinny używać wspólnego systemu wymiany i przechowywania danych w celu dostarczenia niezbędnych informacji i aktualizacji przy jednoczesnym zminimalizowaniu obciążeń administracyjnych. W tym zakresie należy w pełni wykorzystywać dane zawarte w rejestrze floty rybackiej UE.

(26)W celu uwzględnienia postępu technologicznego i ewentualnych późniejszych nowych wymogów prawa międzynarodowego zgodnie z art. 290 Traktatu należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w odniesieniu do przyjmowania zmian do załączników do niniejszego rozporządzenia ustanawiających wykaz informacji, które powinny być dostarczone przez operatora w celu uzyskania upoważnienia do połowów. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(27)W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania przepisów niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zapisu, formatu i przekazywania danych dotyczących upoważnień do połowów, które państwa członkowskie przesyłają do Komisji i do unijnego rejestru upoważnień do połowów, a także w celu określenia metody ponownego przydziału niewykorzystanych uprawnień do połowów, uprawnienia wykonawcze należy powierzyć Komisji. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011.

(28)Komisja powinna przyjmować akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, gdy – w należycie uzasadnionych przypadkach związanych z ponownym przydziałem uprawnień do połowów – wymaga tego szczególnie pilny charakter sprawy.