ZAŁĄCZNIK do wniosku dotyczącego DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiającej wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej i uchylającej dyrektywę 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady /* COM/2013/0622 final - 2013/0302 (COD) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Dyrektywą Rady 82/714/EWG z dnia 4 października 1982 r. ustanawiającą wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej[1] wprowadzono ujednolicone warunki wystawiania świadectw technicznych dla statków żeglugi śródlądowej we wszystkich państwach członkowskich z wyjątkiem żeglugi na Renie. Wymagania techniczne określone w załącznikach do dyrektywy 82/714/EWG zawierają zasadniczo wymagania zawarte w Przepisach dotyczących inspekcji statków na Renie w wersji zatwierdzonej w 1982 r. przez Centralną Komisję ds. Żeglugi na Renie (CKŻR). Warunki i wymagania techniczne mające zastosowanie przy wydawaniu świadectw zdolności żeglugowej zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze na Renie podlegają od tamtej pory regularnej aktualizacji w odniesieniu do najnowszych typów statków i uznaje się je za odzwierciedlające najnowsze osiągnięcia w zakresie rozwoju technologicznego. Z uwagi na warunki konkurencji oraz wymogi bezpieczeństwa pożądane było, zwłaszcza w interesie promowania harmonizacji na poziomie europejskim, ustanowienie ram takich wymagań technicznych dla całej unijnej sieci wodnej śródlądowej. Dlatego też w dyrektywie 2006/87/WE[2], która zastąpiła dyrektywę 82/714/EWG, zapewniono, aby unijne świadectwa zdolności żeglugowej potwierdzające pełną zgodność wszystkich typów jednostek z wymienionymi powyżej zaktualizowanymi wymaganiami technicznymi były ważne na wszystkich śródlądowych drogach wodnych w UE, w tym na Renie, oraz aby świadectwa wydawane w żegludze na Renie były ważne na wszystkich śródlądowych drogach wodnych w UE. Zgodnie z art. 3 dyrektywy 2006/87/WE jednostki pływające po Renie (rejon R) muszą posiadać: – świadectwo wystawione zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze na Renie; albo – wspólnotowe świadectwo zdolności żeglugowej wystawione lub odnowione po dniu 30 grudnia 2008 r. i poświadczające całkowitą zgodność jednostki z wymaganiami technicznymi określonymi w załączniku II do dyrektywy 2006/87/WE, co do których stwierdzono, że są one równoważne z wymaganiami technicznymi określonymi w zastosowaniu wyżej wymienionej konwencji, zgodnie z obowiązującymi zasadami i procedurami, bez uszczerbku dla przepisów przejściowych w sekcji załącznika II dotyczącej „Przepisów przejściowych i końcowych”. Trudno jest jednakże zachować równoważność obu świadectw. Są one związane z dwoma różnymi systemami ram prawnych, z których każdy funkcjonuje w oparciu o osobne zestawy norm zgodnie ze swoimi własnymi szczególnymi zasadami i procedurami. W interesie bezpieczeństwa oraz aby stworzyć równe warunki działania, konieczne jest podjęcie kroków w kierunku opracowania pojedynczego, jednolitego zestawu norm technicznych. W ten sposób podniesiono by poziom pewności prawa i zapewniono możliwość wprowadzania w rozsądnym terminie technicznych zmian nadążających za postępem technicznym, tak aby zapewnić podtrzymanie wysokich norm bezpieczeństwa na wszystkich śródlądowych drogach wodnych w UE oraz aby nie ograniczać innowacji w przedmiotowym sektorze. Ponieważ oba przywołane powyżej systemy prawa funkcjonują w oparciu o własne zasady i procedury, pojedynczy, jednolity zestaw norm technicznych wypracować można jedynie stopniowo. W ramach pierwszego kroku ważne jest oddzielenie zasad dotyczących podejmowania decyzji od zasad o ogólniejszym proceduralnym lub technicznym charakterze – niezwiązanych z UE. W bieżącej wersji dyrektywy przepisy te nie zostały wyraźnie rozdzielone, przez co trudno jest opracować pojedynczą normę techniczną mającą zastosowanie do obu systemów prawnych. W ramach drugiego kroku istotne byłoby ustanowienie odpowiednich struktur, które umożliwiłyby UE i CKŻR opracowanie i utrzymanie jednolitych wspólnych norm technicznych. Należy zatem utworzyć specjalną strukturę, która posiadać będzie niezbędną wiedzę fachową pozwalającą jej opracować normy techniczne, w ramach współpracy państw członkowskich UE i CKŻR oraz z udziałem innych zainteresowanych organizacji międzynarodowych. W tym celu służby Komisji i Sekretariat Generalny CKŻR podpisały w dniu 22 maja 2013 r. porozumienie administracyjne, w którym obie strony wyraziły zamiar ustanowienia odpowiednio specjalnej komisji pod auspicjami CKŻR. W skład komisji wejdą eksperci reprezentujący państwa członkowskie UE i CKŻR oraz odpowiednia liczba przedstawicieli innych zainteresowanych stron. Zadaniem przedmiotowej komisji powinno być opracowanie norm technicznych. Specjalna komisja – po jej utworzeniu – mogłaby rozpocząć prace nad rozwojem norm technicznych. W niniejszym wniosku umożliwia się uwzględnienie przez Komisję norm technicznych opracowanych przez tę specjalną komisję poprzez odniesienie do jej norm przy dostosowywaniu wymagań technicznych zawartych w dyrektywie do postępu technicznego lub do efektów pracy organizacji międzynarodowych. Gdyby – zgodnie z porozumieniem administracyjnym z dnia 22 maja 2013 r. – CKŻR postąpiła w taki sam sposób przy dostosowywaniu Przepisów dotyczących inspekcji statków na Renie, umożliwiając zawieranie w tych przepisach odniesień do norm nowej specjalnej komisji, procedury administracyjne dotyczące utrzymania norm technicznych odnoszących się do statków żeglugi śródlądowej zostałyby bardziej uproszczone oraz osiągnięto by pełną jednolitość norm między systemami prawnymi UE i Renu. Ponadto niektóre zmiany związane są z faktem, że dyrektywa 2006/87/WE zmieniana jest po raz pierwszy od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony; konieczne było wprowadzenie nowych zasad dotyczących uprawnień przekazanych i wykonawczych. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI Dnia 1 marca 2013 r. Komisja zwołała posiedzenie z udziałem dyrektorów odpowiadających za żeglugę śródlądową w organach administracyjnych państw członkowskich i w EOG oraz sekretarzy generalnych komisji rzecznych. Uczestnicy posiedzenia odnieśli się zasadniczo pozytywnie do ogólnego podejścia do zmiany systemu zarządzania w celu usprawnienia procesu aktualizacji norm technicznych dla żeglugi śródlądowej. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU W kontekście dyrektywy 2006/87/WE wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej ustanowiono w załączniku II. Wniosek dotyczący dyrektywy zakłada reorganizację treści załączników w celu zapewnienia, aby obejmowały one jedynie aspekty o charakterze technicznym lub proceduralnym. Aspekty dotyczące mechanizmu podejmowania decyzji zostały włączone do głównego tekstu dyrektywy. Dotyczy to następujących przepisów: – Równoważność i odstępstwa (art. 18), Zmiany w załącznikach (art. 22), – Przeprowadzanie inspekcji technicznych (art. 9). Podejście przyjęte w niniejszym wniosku zakłada przekazanie Komisji uprawnień w zakresie dostosowywania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego i naukowego lub do zmian w przedmiotowym obszarze wynikających z prac innych organizacji międzynarodowych, w szczególności CKŻR. W szczególności Komisja powinna zostać uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych w celu dostosowania załączników, w tym zmienienia wzorów dokumentów określonych w załącznikach do niniejszej dyrektywy i przyjęcia lub zmienienia instrukcji służbowych. Ponadto – aby zapewnić jednolite warunki do wdrażania niniejszej dyrektywy – Komisji należy powierzyć uprawnienia wykonawcze umożliwiające jej dopuszczanie określonych odstępstw od wymagań technicznych dla specjalnych jednostek, uznawanie instytucji klasyfikacyjnych oraz zatwierdzanie określonych dodatkowych wymagań technicznych dla określonych rejonów, które nie są połączone z żeglownymi śródlądowymi drogami wodnymi innego państwa członkowskiego. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję. 4. WPŁYW NA BUDŻET Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu finansowego na budżet Unii. Niektóre działania mające związek z niniejszą dyrektywą zostaną sfinansowanie na mocy innych aktów podstawowych. 2013/0302 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiająca wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej i uchylająca dyrektywę 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3], uwzględniając opinię Komitetu Regionów[4], stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą[5], a także mając na uwadze, co następuje: (1) W dyrektywie 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[6] ustanowiono ujednolicone warunki wystawiania świadectw technicznych dla statków żeglugi śródlądowej w całej unijnej sieci wodnej śródlądowej. (2) Wymagania techniczne mające zastosowanie do statków pływających po Renie ustanawia Centralna Komisja Żeglugi na Renie (CKŻR). (3) Wymagania techniczne określone w załącznikach do dyrektywy 2006/87/WE zawierają w większości warunki zawarte w Przepisach dotyczących inspekcji statków na Renie w wersji zatwierdzonej w 2004 r. przez CKŻR. Warunki i wymagania techniczne dotyczące wydawania świadectw zdolności żeglugowej zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze na Renie podlegają regularnej aktualizacji i uznaje się je za odzwierciedlające najnowsze osiągnięcia rozwoju technologicznego. (4) Utrzymanie dwóch odrębnych zestawów zasad – osobno dla świadectw wystawianych na mocy art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze na Renie i dla unijnych świadectw zdolności żeglugowej – nie zapewnia pewności i bezpieczeństwa prawa. (5) Aby osiągnąć ujednolicenie na poziomie unijnym oraz zapobiec zaburzaniu konkurencji i zróżnicowaniu poziomu bezpieczeństwa, należy stosować i regularnie aktualizować takie same wymagania techniczne dla całej unijnej sieci wodnej śródlądowej. (6) Ponieważ KCŻR zdobyła znaczącą wiedzę fachową w zakresie aktualizowania wymagań technicznych mających zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej, wiedzę tę należy w pełni wykorzystać z pożytkiem dla śródlądowych dróg wodnych w UE. (9) Unijne świadectwa zdolności żeglugowej poświadczające pełną zgodność jednostek z wymaganiami technicznymi powinny być ważne na wszystkich śródlądowych drogach wodnych w UE. (10) Warunki wydawania uzupełniających unijnych świadectw zdolności żeglugowej przez państwa członkowskie na potrzeby operacji na drogach wodnych rejonów 1 i 2 (obszary przyujściowe) i operacji na drogach wodnych rejonu 4 należy dodatkowo uspójnić. (11) W interesie bezpieczeństwa normy należy ujednolicić na wysokim szczeblu oraz w taki sposób, aby nie odbyło się to ze szkodą dla norm bezpieczeństwa na śródlądowych drogach wodnych w UE. Państwom członkowskim należy jednak umożliwić – po konsultacji z Komisją – ustanawianie szczególnych przepisów dotyczących dodatkowych lub złagodzonych wymagań technicznych dotyczących określonych rejonów, pod warunkiem że tego rodzaju środki ograniczać się będą do szczególnych obszarów określonych w załącznikach III i IV. (12) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania odstępstw od przepisów niniejszej dyrektywy w określonych przypadkach związanych z żeglownymi drogami wodnymi, które nie są połączone ze śródlądowymi drogami wodnymi innego państwa członkowskiego, lub z określonymi jednostkami, które pływają wyłącznie po krajowych drogach wodnych. (13) Państwa członkowskie – po uzyskaniu zgody Komisji – powinny także mieć możliwość stosowania odstępstw od przepisów niniejszej dyrektywy w odniesieniu do specjalnych jednostek, aby uwzględnić w ten sposób podejścia alternatywne, promować innowacje lub zapobiegać ponoszeniu nieracjonalnych kosztów. (15) Unijne świadectwo zdolności żeglugowej powinno być wydawane jednostkom, które przeszły inspekcję techniczną przed dopuszczeniem do eksploatacji. Taka inspekcja techniczna powinna służyć sprawdzeniu, czy dana jednostka spełnia wymagania techniczne określone w niniejszej dyrektywie. Właściwe organy państw członkowskich powinny zostać uprawnione do przeprowadzania dodatkowych inspekcji w dowolnej chwili w celu sprawdzenia, czy stan fizyczny danej jednostki odpowiada unijnym świadectwom zdolności żeglugowej. (16) Okres ważności unijnych świadectw zdolności żeglugowej powinien być określany indywidualnie w każdym przypadku, w ramach określonych terminów oraz stosownie do kategorii danej jednostki. (17) Należy – w określonych granicach – ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące wymiany, odnowienia, przedłużenia okresu ważności i wydawania nowych unijnych świadectw zdolności żeglugowej, aby zachować wysoki poziom bezpieczeństwa żeglugi śródlądowej. (18) Środki ustalone w dyrektywie 2009/100/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[7] muszą pozostać w mocy w odniesieniu do statków nieobjętych niniejszą dyrektywą. (19) W przypadku jednostki dopuszczonej do eksploatacji, która nie posiada jeszcze unijnego świadectwa zdolności żeglugowej w chwili przechodzenia pierwszej inspekcji technicznej na mocy zaktualizowanych wymagań technicznych ustanowionych niniejszą dyrektywą, należy zastosować system przejściowy. (20) Aby zapewnić szczegółowe zasady stosowania wymagań technicznych w spójny sposób, należy wydać wiążące instrukcje służbowe. (21) Z przyczyn związanych z bezpieczeństwem żeglugi śródlądowej i równoważnością świadectw należy uwzględnić zmiany w wymaganiach technicznych. W tym celu Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, aby mogła ona dostosowywać załączniki do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego i naukowego lub do zmian w przedmiotowym obszarze wynikających z prac innych organizacji międzynarodowych, w szczególności CKŻR. Szczególnie istotne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym z ekspertami. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (22) Aby uwzględnić podejścia alternatywne, promować innowacje, zapobiegać ponoszeniu nieracjonalnych kosztów, zapewnić efektywny proces wydawania świadectw lub uwzględnić regionalną specyfikę, Komisji należy przekazać uprawnienia wykonawcze w zakresie dopuszczania określonych odstępstw od wymagań technicznych dla specjalnych jednostek, uznawania instytucji klasyfikacyjnych oraz zatwierdzania dodatkowych lub złagodzonych wymagań technicznych mających zastosowanie do statków pływających w określonych rejonach, które nie są połączone z żeglownymi śródlądowymi drogami wodnymi innego państwa członkowskiego. Uprawnienia te należy wykonywać zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady[8]. (26) Należy zatem uchylić dyrektywę 2006/87/WE, PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 Klasyfikacja dróg wodnych Do celów niniejszej dyrektywy, unijne śródlądowe drogi wodne zostają sklasyfikowane w następujący sposób: a) Rejony 1, 2, 3 i 4: (i) rejony 1 i 2: drogi wodne wymienione w załączniku I rozdział 1; (ii) rejon 3: drogi wodne wymienione w załączniku I rozdział 2; (iii) rejon 4: drogi wodne wymienione w załączniku I rozdział 3; b) rejon R: te spośród dróg wodnych, o których mowa w lit. a), dla których wydaje się świadectwa zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze na Renie, w brzmieniu tego artykułu z dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy. Artykuł 2 Definicje i zakres stosowania 1. Na użytek niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje: a) „jednostka” oznacza statek lub urządzenie pływające; b) „statek” oznacza statek żeglugi śródlądowej lub statek pełnomorski; c) „holownik” oznacza statek zbudowany specjalnie do wykonywania operacji holowniczych; d) „pchacz”: oznacza statek zbudowany specjalnie do przemieszczania zestawu pchanego; e) „statek pasażerski”: oznacza statek wycieczkowy lub kabinowy zbudowany i przystosowany do przewozu więcej niż 12 pasażerów; f) „urządzenie pływające”: oznacza konstrukcję pływającą ze znajdującymi się na niej urządzeniami roboczymi, takimi jak dźwigi, pogłębiarki, kafary lub podnośniki; g) „jednostka rekreacyjna”: oznacza statek niebędący statkiem pasażerskim, przeznaczony do celów sportowych lub rekreacyjnych; h) „wyporność objętościowa”: oznacza zanurzoną objętość statku w m3; i) „długość (L)”: oznacza maksymalną długość kadłuba w m, bez steru i bukszprytu; j) „szerokość (B)”: oznacza maksymalną szerokość kadłuba w m, mierzoną do zewnętrznej strony poszycia kadłuba (bez kół łopatkowych, odbojnic itp.); k) „zanurzenie (T)”: oznacza pionową odległość w m od najniższego punktu kadłuba bez stępki lub innych stałych elementów do poziomu wodnicy maksymalnego zanurzenia; l) „instytucja klasyfikacyjna”: oznacza instytucję klasyfikacyjną, która została uznana zgodnie z kryteriami i procedurami, o których mowa w art. 9; m) „unijne świadectwo zdolności żeglugowej”: oznacza świadectwo, które właściwy organ wydaje statkowi żeglugi śródlądowej, stwierdzające zgodność z wymaganiami technicznymi niniejszej dyrektywy. 2. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do następujących jednostek: a) statków o długości (L) 20 metrów i dłuższych; b) statków, dla których iloczyn długości (L), szerokości (B) i zanurzenia (T) wynosi co najmniej 100 m3. 3. Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do następujących jednostek: a) holowników i pchaczy przeznaczonych do holowania lub pchania jednostek, o których mowa w ust.1, lub urządzeń pływających, bądź do przemieszczania takich jednostek lub urządzeń pływających w sprzężeniu burtowym; b) statków przeznaczonych do przewozu ponad 12 pasażerów, nie licząc załogi; c) urządzeń pływających. 4. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do następujących jednostek: a) promów; b) okrętów wojennych; c) statków pełnomorskich, w tym pełnomorskich holowników i pchaczy, które: (i) pływają lub stoją w akwenach wód pływowych; (ii) pływają czasowo po śródlądowych drogach wodnych, pod warunkiem że posiadają: – świadectwo zgodności z przepisami Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1974 r. (SOLAS) lub równoważne świadectwo, świadectwo zgodności z przepisami Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych z 1966 r. lub równoważne świadectwo, oraz międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczaniu olejami (IOPP) potwierdzający zgodność z przepisami Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki z 1973 r. (MARPOL); lub – w przypadku statków pasażerskich, które nie są objęte wszystkimi konwencjami, o których mowa w pierwszym tiret: certyfikat dotyczący reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich wydany zgodnie z dyrektywą Rady 2009/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (wersja przekształcona)[9]; lub – w przypadku jednostek rekreacyjnych, które nie są objęte wszystkimi konwencjami, o których mowa w pierwszym tiret: świadectwo kraju, pod którego banderą pływa dana jednostka. Artykuł 3 Obowiązek posiadania świadectwa 1. Jednostki pływające po śródlądowych drogach wodnych Unii wymienione w art. 1 muszą posiadać: a) podczas pływania po drogach wodnych rejonu R: – świadectwo wystawione zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze po Renie; albo – unijne świadectwo zdolności żeglugowej poświadczające całkowitą zgodność jednostki, nie naruszając przepisów przejściowych załącznika II, z wymaganiami technicznymi określonymi w załączniku II, co do których stwierdzono, że są one równoważne z wymaganiami technicznymi określonymi w zastosowaniu poprawionej Konwencji o żegludze na Renie, zgodnie z obowiązującymi zasadami i procedurami; b) podczas pływania po innych drogach wodnych — unijne świadectwo zdolności żeglugowej, w odpowiednich przypadkach wraz ze specyfikacją, o której mowa w art. 5. 2. Unijne świadectwo zdolności żeglugowej jest sporządzane zgodnie z wzorem określonym w załączniku V część I i wydawane zgodnie z niniejszą dyrektywą. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 24 w celu dokonania zmian w tym wzorze w przypadku gdy okaże się to konieczne ze względu na potrzebę uwzględnienia postępu naukowego i technicznego, uproszczenia wymagań administracyjnych lub uwzględnienia zmian w przedmiotowym obszarze wynikających z prac innych organizacji międzynarodowych, w szczególności CKŻR. Artykuł 4 Uzupełniające unijne świadectwa zdolności żeglugowej 1. Wszystkie jednostki posiadające ważne świadectwo wydane zgodnie z art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze na Renie mogą, z zastrzeżeniem przepisów art. 5 ust. 5 niniejszej dyrektywy, pływać po drogach wodnych Unii posiadając jedynie to świadectwo. 2. Wszystkie jednostki posiadające świadectwo, o którym mowa w ust. 1, muszą jednakże posiadać również uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej: a) podczas pływania po drogach wodnych rejonów 3 i 4, jeżeli chcą korzystać ze złagodzonych wymagań technicznych dla tych dróg wodnych; b) podczas pływania po drogach wodnych rejonów 1 i 2 lub, jeżeli chodzi o statki pasażerskie, podczas pływania po drogach wodnych rejonu 3, które nie są połączone z żeglownymi śródlądowymi drogami wodnymi innego państwa członkowskiego, jeżeli zgodnie z art. 5 ust. 1, 2 i 3 dane państwo członkowskie przyjęło dla tych dróg wodnych dodatkowe wymagania techniczne. 3. Uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej sporządzane jest zgodnie ze wzorem określonym w załączniku V część II i wydawane przez właściwe organy krajowe po przedłożeniu świadectwa, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z warunkami określonymi przez organy właściwe w sprawach dotyczących danych dróg wodnych. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu dokonania zmian w tym wzorze w przypadku gdy okaże się to konieczne ze względu na potrzebę uwzględnienia postępu naukowego i technicznego, uproszczenia wymagań administracyjnych lub uwzględnienia zmian w przedmiotowym obszarze wynikających z prac innych organizacji międzynarodowych, w szczególności CKŻR. Artykuł 5 Dodatkowe lub ograniczone wymagania techniczne dla niektórych rejonów 1. Państwa członkowskie mogą, po konsultacji z Komisją, w odpowiednich przypadkach, zgodnie z wymaganiami poprawionej Konwencji o żegludze na Renie, przyjąć na swoim terytorium dodatkowe wymagania techniczne wykraczające poza wymagania określone w załączniku II, dla jednostek pływających po drogach wodnych rejonów 1 i 2. 2. Każde państwo członkowskie może utrzymać dodatkowe wymagania techniczne wykraczające poza wymagania określone w załączniku II w odniesieniu do statków pasażerskich pływających na jego terytorium po drogach wodnych rejonu 3 niepołączonych z żeglownymi śródlądowymi drogami wodnymi innego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie mogą przyjąć tego rodzaju nowe dodatkowe wymagania techniczne zgodnie z procedurą, o której mowa w ust. 3. Dodatkowe wymagania mogą obejmować jedynie elementy wymienione w załączniku III. 3. Państwo członkowskie powiadamia Komisję o proponowanych dodatkowych wymaganiach przynajmniej sześć miesięcy przed ich przewidywanym wejściem w życie i informuje pozostałe państwa członkowskie. Komisja zatwierdza dodatkowe wymagania techniczne w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 25 ust. 2. 4. Zgodność z dodatkowymi wymaganiami jest odnotowywana w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej, o którym mowa w art. 3, lub, jeżeli zastosowanie ma art. 4 ust. 2, w uzupełniającym unijnym świadectwie zdolności żeglugowej. Taki dowód spełniania wymagań uznawany jest w odpowiednim rejonie dróg wodnych Unii. 5. W przypadku gdy zastosowanie przepisów przejściowych określonych w załączniku II rozdział 24a spowodowałoby obniżenie istniejących krajowych norm bezpieczeństwa, państwo członkowskie może odstąpić od stosowania tych przepisów przejściowych w odniesieniu do statków pasażerskich żeglugi śródlądowej pływających po jego śródlądowych drogach wodnych, które nie są połączone z żeglownymi śródlądowymi drogami wodnymi innego państwa członkowskiego. W takich okolicznościach państwo członkowskie może wymagać, aby statki pływające po jego niepołączonych, śródlądowych drogach wodnych w pełni spełniały wymagania techniczne określone w załączniku II począwszy od dnia 30 grudnia 2008 r. Państwo członkowskie korzystające z możliwości, o której mowa w akapicie pierwszym, informuje Komisję i inne państwa członkowskie o swojej decyzji i przekazuje Komisji szczegółowe informacje na temat odpowiednich norm krajowych mających zastosowanie do statków pasażerskich pływających po jego śródlądowych drogach wodnych. Zgodność z wymaganiami państwa członkowskiego w odniesieniu do żeglugi po jego niepołączonych śródlądowych drogach wodnych jest odnotowywana w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej, o którym mowa w art. 3, lub, jeżeli ma zastosowanie art. 4 ust. 2, w uzupełniającym unijnym świadectwie zdolności żeglugowej. 6. Jednostki pływające tylko po drogach wodnych rejonu 4 kwalifikują się do objęcia złagodzonymi wymaganiami określonymi w załączniku II na wszystkich drogach wodnych tego regionu. Zgodność ze złagodzonymi wymaganiami jest zaznaczana w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej, o którym mowa w art. 3. 7. Państwa członkowskie mogą, po konsultacji z Komisją, zezwolić na częściowe stosowanie wymagań technicznych lub ustanowić wymagania techniczne łagodniejsze od tych określonych w załączniku II dla jednostek pływających wyłącznie po drogach wodnych rejonów 3 i 4 na ich terytorium. Złagodzone lub częściowo stosowane wymagania techniczne mogą obejmować jedynie elementy wymienione w załączniku IV. Jeżeli właściwości techniczne jednostki odpowiadają złagodzonym lub częściowo stosowanym wymaganiom technicznym, zaznacza się to w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej lub, jeżeli ma zastosowanie art. 4 ust. 2, w uzupełniającym unijnym świadectwie zdolności żeglugowej. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o złagodzeniu lub częściowym stosowaniu wymagań technicznych określonych w załączniku II przynajmniej sześć miesięcy przed ich wejściem w życie i informują pozostałe państwa członkowskie. Artykuł 6 Odstępstwa 1. Państwa członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od stosowania całej lub części niniejszej dyrektywy wobec: a) statków, holowników, pchaczy oraz urządzeń pływających przemieszczających się po żeglownych drogach wodnych, które nie są połączone śródlądową drogą wodną z drogami wodnymi innych państw członkowskich; b) jednostek o nośności nieprzekraczającej 350 ton lub nieprzeznaczonych do transportu towarów, o wyporności objętościowej poniżej 100 m3, zwodowanych przed dniem 1 stycznia 1950 r. i pływających wyłącznie po krajowych drogach wodnych. 2. Państwa członkowskie mogą zezwolić ‑ w odniesieniu do żeglugi po swoich krajowych drogach wodnych ‑ na odstępstwa od stosowania jednego lub więcej przepisów niniejszej dyrektywy w przypadku ograniczonej liczby rejsów o zasięgu lokalnym lub żeglugi na obszarach portowych. Te odstępstwa oraz rejsy bądź obszary, których one dotyczą, są określane w świadectwie jednostki. 3. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o odstępstwach, na które zezwolono zgodnie z ust. 1 i 2, oraz informują pozostałe państwa członkowskie. 4. Państwo członkowskie, które w wyniku odstępstw, na które zezwolono zgodnie z ust. 1 i 2, nie posiada jednostek podlegających przepisom niniejszej dyrektywy pływających na swoich drogach wodnych, nie jest zobowiązane do stosowania art. 8, 9 i 11. Artykuł 7 Wydawanie unijnych świadectw zdolności żeglugowej 1. Unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydawane jest dla jednostek zwodowanych po dniu [data transponowania niniejszej dyrektywy], po inspekcji technicznej przeprowadzonej przed dopuszczeniem danej jednostki do eksploatacji, mającej na celu sprawdzenie, czy jednostka spełnia wymagania techniczne określone w załączniku II. 2. Unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydawane jest dla jednostek wyłączonych z zakresu stosowania dyrektywy 82/714/EWG, ale objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3, po inspekcji technicznej przeprowadzonej po wygaśnięciu aktualnego świadectwa jednostki, jednak nie później niż dnia 30 grudnia 2018 r., mającej na celu sprawdzenie, czy jednostka spełnia wymagania techniczne określone w załączniku II. Każda niezgodność z wymaganiami technicznymi określonymi w załączniku II jest odnotowywana w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej. O ile właściwe organy uznają, że usterki te nie stanowią oczywistego zagrożenia, jednostki, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego artykułu, mogą dalej pływać do czasu, aż części lub przestrzenie jednostki, wymienione w świadectwie jako niezgodne z tymi wymaganiami, zostaną wymienione lub przerobione; od tego momentu wymienione lub przerobione części muszą być zgodne z wymaganiami załącznika II. 3. W rozumieniu niniejszego artykułu oczywiste zagrożenie występuje w szczególności w przypadku naruszenia wymagań dotyczących stabilności konstrukcji budowanych statków, żeglowności, właściwości manewrowych lub szczególnych cech danej jednostki, zgodnie z wymaganiami technicznymi, o których mowa w załączniku II. Odstępstw dopuszczonych w wymaganiach technicznych załącznika II nie uznaje się za usterki stanowiące oczywiste zagrożenie. Zastąpienie podczas rutynowych napraw i konserwacji istniejących części częściami identycznymi lub o równoważnej technologii i wzorze nie jest uważane za zastąpienie w rozumieniu niniejszego artykułu. 4. Zgodność jednostki z dodatkowymi wymaganiami, o których mowa w art. 5 ust. 1, 2 i 3, jest sprawdzana w miarę potrzeby podczas inspekcji technicznych przewidzianych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu lub podczas inspekcji technicznej przeprowadzanej na wniosek właściciela jednostki. Artykuł 8 Właściwe organy 1. Unijne świadectwa zdolności żeglugowej mogą być wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego. 2. Każde państwo członkowskie sporządza wykaz wskazujący organy właściwe do wydawania unijnych świadectw zdolności żeglugowej i powiadamia o nim Komisję i pozostałe państwa członkowskie. 3. Właściwe organy prowadzą rejestr wszystkich wystawionych przez siebie unijnych świadectw zdolności żeglugowej, zgodnie z wzorem określonym w załączniku VI. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 24 w celu dokonania zmian w tym wzorze ze względu na potrzebę uwzględnienia postępu naukowego i technicznego, uproszczenia wymagań administracyjnych lub uwzględnienia zmian w przedmiotowym obszarze wynikających z prac innych organizacji międzynarodowych, w szczególności CKŻR. Artykuł 9 Przeprowadzanie inspekcji technicznych 1. Inspekcje techniczne, o których mowa w art. 7, przeprowadzane są przez właściwe organy. Organy te mogą odstąpić od poddania danej jednostki inspekcji technicznej w całości lub w części, jeżeli z ważnego poświadczenia zgodności wydanego przez uznaną instytucję klasyfikacyjną jasno wynika, że jednostka ta spełnia w pełni lub częściowo wymagania techniczne załącznika II. 2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu uznania instytucji klasyfikacyjnej, która spełnia kryteria wymienione w załączniku VII, lub w celu cofnięcie uznania, zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3 i 4. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 25 ust. 2. 3. Wniosek o uznanie musi zostać przekazany Komisji przez państwo członkowskie, w którym dana instytucja klasyfikacyjna ma swoją siedzibę lub posiada instytucję zależną uprawnioną do wydawania poświadczeń zgodności potwierdzających spełnienie wymagań załącznika II przez daną jednostkę zgodnie z niniejszą dyrektywą. Wraz z przedmiotowym wnioskiem przekazuje się wszelkie informacje oraz dokumentację wymaganą do ustalenia, czy spełnione są kryteria uznania. Każde państwo członkowskie może domagać się przeprowadzenia przesłuchania lub przedstawienia dodatkowych informacji bądź dokumentacji. 4. Każde państwo członkowskie może przekazać Komisji wniosek o cofnięcie uznania, jeżeli uzna, że dana instytucja klasyfikacyjna przestała spełniać kryteria określone w załączniku VII. Wniosek o cofnięcie uznania przekazuje się wraz z dokumentacją dowodową. 5. Do momentu uzyskania uznania zgodnie z niniejszą dyrektywą instytucje klasyfikacyjne, które zostały uznane i dopuszczone przez państwo członkowskie zgodnie z dyrektywą Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r.[10], uważa się za uznane jedynie w odniesieniu do statków, które pływają wyłącznie po drogach wodnych danego państwa członkowskiego. 6. Komisja publikuje i uaktualnia wykaz instytucji klasyfikacyjnych uznanych zgodnie z niniejszym artykułem. 7. Każde państwo członkowskie sporządza wykaz wskazujący organy właściwe do przeprowadzania inspekcji technicznych i powiadamia o nim Komisję i pozostałe państwa członkowskie. 8. Każde państwo członkowskie przestrzega wymagań szczegółowych dotyczących organów inspekcyjnych i wniosku o przeprowadzenie inspekcji określonych w załączniku II. Artykuł 10 Ważność unijnych świadectw zdolności żeglugowej 1. Okres ważności unijnych świadectw zdolności żeglugowej wydanych nowo zbudowanym statkom zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy określa właściwy organ i wynosi on nie więcej niż: a) pięć lat w przypadku statków pasażerskich; b) dziesięć lat w przypadku wszystkich innych jednostek. Okres ważności wpisuje się do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej. 2. W przypadku jednostek dopuszczonych do eksploatacji przed inspekcją techniczną właściwy organ określa okres ważności unijnego świadectwa zdolności żeglugowej indywidualnie w każdym przypadku, stosownie do wyników inspekcji. Nie może on jednak przekroczyć terminów określonych w ust. 1. 3. Każde państwo członkowskie może, w przypadkach określonych w załączniku II, wydawać tymczasowe unijne świadectwa zdolności żeglugowej. Tymczasowe unijne świadectwa zdolności żeglugowej są sporządzane zgodnie ze wzorem określonym w części III załącznika V. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 24 w celu dokonania zmian w tym wzorze ze względu na potrzebę uwzględnienia postępu naukowego i technicznego, uproszczenia wymagań administracyjnych lub uwzględnienia zmian w przedmiotowym obszarze wynikających z prac innych organizacji międzynarodowych, w szczególności CKŻR. Artykuł 11 Wymiana unijnych świadectw zdolności żeglugowej Każde państwo członkowskie określa warunki wymiany unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, które zostało utracone lub uległo zniszczeniu. Artykuł 12 Odnawianie unijnych świadectw zdolności żeglugowej 1. Unijne świadectwo zdolności żeglugowej jest odnawiane po upływie okresu ważności zgodnie z warunkami określonymi w art. 7. 2. Do celów odnawiania unijnych świadectw zdolności żeglugowej, w odniesieniu do jednostek stosuje się przepisy przejściowe przewidziane w rozdziałach 24 i 24a załącznika II, a odnawianie to następuje na określonych tam warunkach. Artykuł 13 Przedłużanie ważności unijnych świadectw zdolności żeglugowej Ważność unijnego świadectwa zdolności żeglugowej może zostać wyjątkowo przedłużona bez inspekcji technicznej zgodnie z załącznikiem II przez organy, które wydały lub odnowiły to świadectwo. Przedłużenie ważności jest odnotowywane w tym świadectwie. Artykuł 14 Wydawanie nowych unijnych świadectw zdolności żeglugowej W przypadku znaczących zmian lub napraw, które mają wpływ na stabilność konstrukcji statku, żeglowność, właściwości manewrowe lub szczególne cechy jednostki zgodnie z załącznikiem II, przed odbyciem następnego rejsu jednostka jest ponownie poddawana inspekcji technicznej przewidzianej w art. 7. Po tej inspekcji wydawane jest nowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej określające parametry techniczne jednostki lub istniejące świadectwo jest odpowiednio zmieniane. Jeżeli świadectwo to jest wydawane w państwie członkowskim innym niż to, które wydało lub odnowiło pierwotne świadectwo, właściwy organ, który wydał lub odnowił świadectwo, jest odpowiednio informowany w ciągu jednego miesiąca. Artykuł 15 Odmowa wydania lub odnowienia oraz cofnięcie unijnych świadectw zdolności żeglugowej 1. Wszelkie decyzje o odmowie wydania lub odnowienia unijnego świadectwa zdolności żeglugowej są uzasadniane. Właściciel jednostki jest powiadamiany o decyzji, jak również o procedurze odwoławczej oraz o terminach, którymi jest ona obwarowana, w danym państwie członkowskim. 2. Ważne unijne świadectwo zdolności żeglugowej może zostać cofnięte przez właściwy organ, który je wydał lub odnowił, jeżeli jednostka przestała spełniać wymagania techniczne w nim określone. Artykuł 16 Dodatkowe inspekcje 1. Właściwe organy państwa członkowskiego mogą w dowolnym czasie sprawdzić, czy jednostka posiada ważne świadectwo zgodnie z warunkami niniejszej dyrektywy i czy spełnia wymagania w nim określone lub czy nie stanowi oczywistego zagrożenia dla osób znajdujących się na jej pokładzie, dla środowiska lub dla bezpieczeństwa żeglugi. Właściwe organy stosują niezbędne środki zgodnie z ust. 25. 2. Jeśli organy te ustalą w trakcie inspekcji, że jednostka nie posiada świadectwa lub świadectwo znajdujące się na jednostce jest nieważne, bądź że jednostka nie spełnia wymagań określonych w świadectwie, jednakże taka nieważność albo niespełnienie wymagań nie stanowią oczywistego zagrożenia, właściciel jednostki lub jego przedstawiciel podejmuje wszelkie środki niezbędne do naprawienia zaistniałej sytuacji. Organ, który wystawił świadectwo lub który ostatnio je odnowił, jest zawiadamiany o sprawie w ciągu siedmiu dni. 3. Jeżeli – po przeprowadzeniu inspekcji – przedmiotowe organy ustalą, że jednostka stanowi oczywiste zagrożenie dla osób znajdujących się na jej pokładzie, dla środowiska lub dla bezpieczeństwa żeglugi, mogą one wstrzymać wykonywanie rejsu przez tę jednostkę do czasu podjęcia kroków niezbędnych do naprawienia zaistniałej sytuacji. Mogą one również określić środki, które umożliwią bezpieczną kontynuację rejsu przez jednostkę, w stosownych przypadkach po zakończeniu operacji transportowych, do miejsca, gdzie zostanie ona poddana inspekcji lub naprawiona. Organ, który wystawił świadectwo lub który ostatnio je odnowił, jest zawiadamiany o sprawie w ciągu siedmiu dni. 4. Państwo członkowskie, które wstrzymało wykonywanie rejsu przez daną jednostkę lub zawiadomiło jej właściciela o takim zamiarze, w przypadku gdy stwierdzone usterki nie zostaną naprawione, zawiadamia w ciągu siedmiu dni o podjęciu lub zamiarze podjęcia przedmiotowej decyzji organ państwa członkowskiego, który wystawił świadectwo lub ostatnio je odnowił. 5. Każda decyzja o przerwaniu rejsu jednostki podjęta w zastosowaniu niniejszej dyrektywy musi zostać dokładnie uzasadniona. Jest ona niezwłocznie doręczana zainteresowanej stronie wraz z pouczeniem o procedurze odwoławczej przysługującej tej stronie zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym państwie członkowskim oraz o terminach, którymi jest ona obwarowana. Artykuł 17 Jednolity europejski numer identyfikacyjny statku Właściwy organ, który wydał unijne świadectwo zdolności żeglugowej, wraz z tym świadectwem nadaje jednolity europejski numer identyfikacyjny statku zgodnie z rozdziałem 2 załącznika II. Artykuł 18 Równoważność i odstępstwa 1. Państwa członkowskie mogą zwrócić się do Komisji o przyjęcie aktów wykonawczych dopuszczających przyjmowanie odstępstw lub uznających równoważność specyfikacji technicznych dla określonych jednostek w zakresie: a) stosowania lub obecności na pokładzie jednostki innych materiałów, instalacji lub elementów wyposażenia, bądź przyjmowania innych aspektów projektowych lub innych rozwiązań niż te ujęte w załączniku II; b) wydawania unijnych świadectw zdolności żeglugowej do celów testowych na ograniczony okres, które obejmować będą nowe specyfikacje techniczne stanowiące odstępstwo od wymagań części II załącznika II, pod warunkiem, że specyfikacje te zapewniają równoważny poziom bezpieczeństwa; c) stosowania – przez organy inspekcyjne – odstępstw, w odniesieniu do statków pasażerskich, dotyczących przestrzeni przewidzianych do wykorzystania przez osoby o ograniczonej możliwości poruszania się, w sytuacji gdy stosowanie wymagań szczególnych określonych w rozdziale 15 załącznika II zostało uznane za trudne z praktycznego punktu widzenia lub wiąże się z nieracjonalnymi kosztami. d) wykorzystania innych środków gaśniczych niż te, o których mowa w rozdziale 10 załącznika II; e) wykorzystywania systemów gaśniczych zainstalowanych na stałe w celu zabezpieczenia obiektów; f) stosowania rozdziału 24 załącznika II do jednostek przekształconych w taki sposób, że ich długość wynosi ponad 110 m; g) odstępstw od wymagań ustanowionych w rozdziałach 24 i 24a załącznika II po wygaśnięciu przepisów przejściowych, w sytuacji gdy stosowanie tych wymagań jest trudne z technicznego punktu widzenia lub gdy ich stosowanie mogłoby wymagać nieproporcjonalnych nakładów; h) uznawania norm dotyczących systemów zraszających mniejszą ilością wody innych niż te, o których mowa w rozdziale 10 załącznika II. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 25 ust. 2. 2. Równoważności i odstępstwa, o których mowa w ust. 1 lit. a)–g), muszą zostać wpisane do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej przez właściwe organy państw członkowskich. Komisja i pozostałe państwa członkowskie są odpowiednio informowane. 3. W oczekiwaniu na przyjęcie aktów wykonawczych, o których mowa w ust. 1 lit. a), właściwe organy mogą wydać tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej zgodnie z art. 10 ust. 2. W takim przypadku właściwe organy w ciągu jednego miesiąca od wydania tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o nazwie danej jednostki i nadanym jej europejskim numerze identyfikacyjnym statku, charakterze odstępstwa oraz państwie, w którym dana jednostka jest zarejestrowana lub posiada swój port macierzysty. 4. Komisja publikuje wykaz radarowego sprzętu nawigacyjnego oraz wskaźników prędkości skrętu zatwierdzonych zgodnie z załącznikiem II. Artykuł 19 Uznawanie świadectw zdolności żeglugowej jednostek z państw trzecich Unia podejmuje wszelkie rokowania z państwami trzecimi w celu zapewnienia wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej między Unią a państwami trzecimi. W oczekiwaniu na zawarcie stosownych porozumień właściwe organy danego państwa członkowskiego mogą uznawać świadectwa zdolności żeglugowej jednostek z krajów trzecich do celów żeglugi po drogach wodnych tego państwa członkowskiego. Wydawanie unijnych świadectw zdolności żeglugowej jednostkom z państw trzecich odbywa się zgodnie z art. 7 ust. 1. Artykuł 20 Dalsze stosowanie dyrektywy 2009/100/WE W przypadku jednostek nieobjętych zakresem zastosowania art. 2 ust. 2 i 3 niniejszej dyrektywy, lecz objętych zakresem zastosowania art. 1 lit. a) dyrektywy 2009/100/WE, stosuje się przepisy tej ostatniej dyrektywy. Artykuł 21 Przepisy przejściowe dotyczące stosowania dokumentów Dokumenty objęte zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy i wydane przez właściwe organy państw członkowskich na mocy dyrektywy 2006/87/WE przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy pozostają ważne do wygaśnięcia ich ważności. Artykuł 22 Zmiany w załącznikach 1. Komisja jest uprawniona do przyjęcia ‑ zgodnie z art. 24 ‑ aktów delegowanych dotyczących dostosowania załączników I, II, III, IV i VII do postępu technicznego i naukowego lub do zmian w przedmiotowym obszarze wynikających z prac innych organizacji międzynarodowych, w szczególności CKŻR, w celu zapewnienia, aby oba świadectwa, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a), były wydawane na podstawie wymagań technicznych, gwarantujących równoważny poziom bezpieczeństwa, lub w celu uwzględnienia przypadków, o których mowa w art. 5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia ‑ zgodnie z art. 24 ‑ aktów delegowanych dotyczących wiążących instrukcji służbowych w zakresie szczegółowego stosowania wymagań technicznych ustalonych w załączniku II, w celu zapewnienia spójnej interpretacji tych wymagań lub uwzględnienia najlepszych praktyk opracowanych na szczeblu unijnym lub wynikających z prac organizacji międzynarodowych, w szczególności CKŻR. Przyjmując przedmiotowe akty delegowane, Komisja zapewnia, aby wymagania techniczne, których spełnienie jest konieczne do wydania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej uznanego dla potrzeb żeglugi na Renie, były zgodne z poziomem bezpieczeństwa równoważnym z poziomem wymaganym do wydania świadectwa, o którym mowa w art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze na Renie. 2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia ‑ zgodnie z art. 24 ‑ aktów delegowanych w celu zaktualizowania odniesień w niniejszej dyrektywie do określonych przepisów załącznika II, tak aby uwzględnić zmiany wprowadzone do tego załącznika. Artykuł 23 Wymagania o charakterze tymczasowym Komisja jest uprawniona do przyjęcia ‑ zgodnie z art. 24 ‑ aktów delegowanych w celu uwzględnienia wymagań technicznych o charakterze tymczasowym dla jednostek, tak aby umożliwić przeprowadzanie testów w ramach wspierania innowacji i postępu technicznego. Wymagania takie są ważne maksymalnie przez okres trzech lat. Artykuł 24 Przekazanie uprawnień 1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule. 2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 3, 4, 8, 10, 22 i 23, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. 3. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 3, 4, 8, 10, 22 i 23, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. 4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. 5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3, 4, 8, 10, 22 i 23 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania im tego aktu. Parlament Europejski lub Rada mogą przedłużyć ten termin o dwa miesiące. Artykuł 25 Procedura komitetowa 1. Komisję wspomaga komitet ustanowiony na podstawie art. 7 dyrektywy Rady 91/672/EWG, zwany dalej „komitetem”. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011. 2. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) 182/2011. W przypadku gdy opinia komitetu ma być uzyskana w drodze procedury pisemnej, przewodniczący komitetu może podjąć decyzję o zakończeniu tej procedury bez osiągnięcia rezultatu przed upływem terminu na wydanie tej opinii. Artykuł 26 Kary Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz podejmują działania niezbędne do ich egzekwowania. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Artykuł 27 Transpozycja 1. Państwa członkowskie posiadające śródlądowe drogi wodne, o których mowa w art. 1, wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2015 r. Państwa te niezwłocznie zawiadamiają o tym Komisję. Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie. 2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą. Artykuł 28 Uchylenie Dyrektywa 2006/87/WE traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2015 r. Odesłania do uchylonej dyrektywy traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy. Artykuł 29 Wejście w życie Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Artykuł 30 Adresaci Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich posiadających śródlądowe drogi wodne, o których mowa w art. 1. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący WYKAZ ZAŁĄCZNIKÓW Załącznik I Wykaz śródlądowych dróg wodnych Unii podzielonych geograficznie na rejony 1, 2, 3 i 4 Załącznik II Minimalne wymagania techniczne dla jednostek pływających po śródlądowych drogach wodnych w rejonach 1, 2, 3 i 4 Załącznik III Zakresy możliwych dodatkowych wymagań technicznych dla jednostek pływających po śródlądowych drogach wodnych rejonów 1 i 2 Załącznik IV Zakresy możliwych ograniczeń wymagań technicznych dla jednostek pływających po śródlądowych drogach wodnych rejonów 3 i 4 Załącznik V Wzór unijnego świadectwa zdolności żeglugowej Załącznik VI Wzór rejestru unijnych świadectw zdolności żeglugowej Załącznik VII Instytucje klasyfikacyjne [1] Dz.U. L 301 z 28.10.1982, s. 1–66. [2] Dyrektywa 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylająca dyrektywę Rady 82/714/EWG, Dz.U. L 389 z 30.12.2006, s. 1–260. [3] Dz.U. C […] z […], s.[…]. [4] Dz.U. C […] z […], s.[…]. [5] ….. [6] Dyrektywa 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiająca wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylająca dyrektywę Rady 82/714/EWG, Dz.U. L 389 z 30.12.2006, s. 1. [7] Dyrektywa 2009/100/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej, Dz.U. L 259 z 2.10.2009, s. 8. [8] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję, Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13. [9] Dz.U. L 163 z 25.6.2009, s. 1. [10] Dyrektywa Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich, Dz.U. L 319 z 12.12.1994, s. 20. ZAŁĄCZNIKI do wniosku w sprawie DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiająca wymagania techniczne mające zastosowanie do statków żeglugi śródlądowej i uchylająca dyrektywę 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady WYKAZ ZAŁĄCZNIKÓW Załącznik I Wykaz unijnych śródlądowych dróg wodnych podzielonych geograficznie na rejony 1, 2, 3 i 4 Załącznik II Minimalne wymagania techniczne mające zastosowanie do jednostek pływających na śródlądowych drogach wodnych w rejonach 1, 2, 3 i 4 ZAŁĄCZNIK I WYKAZ UNIJNYCH ŚRÓDLĄDOWYCH DRÓG WODNYCH PODZIELONYCH GEOGRAFICZNIE NA REJONY 1, 2, 3 i 4 ROZDZIAŁ 1 Rejon 1 Republika Federalna Niemiec Ems || od linii łączącej dawną latarnię morską Greetsiel i molo zachodnie przy wejściu do portu w Eemshaven w kierunku otwartego morza do szerokości geograficznej 53°30' N i długości geograficznej 6°45' E, tzn. nieznacznie w kierunku morza od rejonu przeładunkowego dla jednostek do przewozu ładunków suchych w Alte Ems[1] Rzeczpospolita Polska Część Zatoki Pomorskiej na południe od linii łączącej cypel Nord Perd na wyspie Rugia z latarnią morską Niechorze. Część Zatoki Gdańskiej na południe od linii prostej łączącej latarnię morską Hel z pławą podejściową do portu Bałtijsk. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej SZKOCJA || Blue Mull Sound || Pomiędzy Gutcher i Belmont Yell Sound || Pomiędzy Tofts Voe i Ulsta Sullom Voe || Do linii łączącej północno-wschodni cypel wyspy Gluss z najdalej wysuniętym na północ punktem Calback Ness Dales Voe || Zimą: do linii łączącej północny punkt Kebister Ness z wybrzeżem Breiwick na długości geograficznej 1°10,8' W Dales Voe || Latem: jak dla Lerwick Lerwick || Zimą: w obrębie obszaru ograniczonego od północy linią poprowadzoną od Scottle Holm do Scarfi Taing na rzece Bressay, a od południa linią od latarni morskiej Twageos Point do Whalpa Taing na rzece Bressay Lerwick || Latem: w obrębie obszaru ograniczonego od północy linią poprowadzoną od Brim Ness do północno-wschodniego krańca Inner Score, a od południa linią poprowadzoną od południowego krańca Ness of Sound do Kirkabisterness Kirkwall || Pomiędzy Kirkwall i Rousay, ale nie na wschód od linii poprowadzonej pomiędzy Point of Graand (Egilsay) i Galt Ness (Shapinsay) lub pomiędzy Head of Work (ląd stały) przez latarnię morską Helliar Holm do wybrzeża Shapinsay; nie na północny-zachód od południowo-wschodniego krańca Eynhallow Island, nie dalej w stronę morza i linii poprowadzonej pomiędzy wybrzeżem Rousay na 59°10,5’N 002°57,1’W i wybrzeżem Egilsay na 59°10,0’N 002°56,4’W Stromness || Do Scapa, ale nie poza Scapa Flow Scapa Flow || W obrębie obszaru ograniczonego liniami poprowadzonymi od Point of Cletts na wyspie Hoy do punktu triangulacyjnego Thomson’s Hill na wyspie Fara i dalej do pirsu Gibraltar Pier na wyspie Flotta; od nabrzeża St Vincent Pier na wyspie Flotta do najdalej wysuniętego na zachód punktu Calf of Flotta; od najdalej wysuniętego na wschód punktu Calf of Flotta do Needle Point na wyspie South Ronaldsay i z Ness on Mainland do latarni morskiej Point of Oxan na wyspie Graemsay i dalej do Bu Point na wyspie Hoy: i od wód rejonu 2 w stronę morza Balnakiel Bay || Pomiędzy Eilean Dubh i A’Chleit Cromarty Firth || Do linii poprowadzonej od North Sutor do falochronu Nairn i od wód rejonu 2 w stronę morza Inverness || Do linii poprowadzonej od North Sutor do falochronu Nairn i od wód rejonu 2 w stronę morza Rzeka Tay – Dundee || Do linii poprowadzonej od Broughty Castle do Tayport i od wód rejonu 2 w stronę morza Zatoka Firth of Forth i rzeka Forth || Do linii poprowadzonej od Kirkcaldy do rzeki Portobello i od wód rejonu 2 w stronę morza Solway Firth || Do linii poprowadzonej od Southerness Point do Silloth Loch Ryan || Do linii poprowadzonej od Finnart’s Point do Milleur Point i od wód rejonu 2 w stronę morza The Clyde || Granica zewnętrzna: linia poprowadzona od Skipness do miejsca znajdującego się w odległości jednej mili na południe od Garroch Head i dalej do Farland Head Granica wewnętrzna zimą: linia poprowadzona od latarni morskiej Cloch do pirsu Dunoon Pier Granica wewnętrzna latem: linia poprowadzona od Bogany Point, Isle of Bute, do Skelmorlie Castle i linia od Ardlamont Point do południowego krańca Ettrick Bay w obrębie Kyles of Bute Uwaga: powyższa letnia granica wewnętrzna jest poszerzana od 5 czerwca do 5 września (z obiema tymi datami włącznie) o linię poprowadzoną od punktu oddalonego o dwie mile od wybrzeża Ayrshire przy Skelmorlie Castle do Tomont End, Cumbrae, oraz linię poprowadzoną od Portachur Point, Cumbrae, do Inner Brigurd Point, Ayrshire Oban || W obrębie obszaru ograniczonego od północy linią poprowadzoną od latarni morskiej Dunollie Point do Ard na Chruidh, a od południa linią poprowadzoną od Rudha Seanach do Ard na Cuile Kyle of Lochalsh || Przez Loch Alsh do początku Loch Duich Loch Gairloch || Zimą: brak Latem: na południe od linii poprowadzonej na wschód od Rubha na Moine do Eilan Horrisdale i dalej do Rubha nan Eanntag IRLANDIA PÓŁNOCNA || Belfast Lough || Zimą: brak Latem: do linii poprowadzonej od Carrickfergus do Bangor i od wód rejonu 2 w stronę morza Loch Neagh || W odległości większej niż dwie mile od brzegu WSCHODNIE WYBRZEŻE ANGLII || Rzeka Humber || Zimą: do linii poprowadzonej od New Holland do Paull Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Cleethorpes Pier do Patrington Church i od wód rejonu 2 w stronę morza WALIA I ZACHODNIE WYBRZEŻE ANGLII || Rzeka Severn || Zimą: do linii poprowadzonej od Blacknore Point do Caldicot Pill, Porstkewett Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Barry Dock Pier do Steepholm i dalej do Brean Down i od wód rejonu 2 w stronę morza Rzeka Wye || Zimą: do linii poprowadzonej od Blacknore Point do Caldicot Pill, Portskewett Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Barry Dock Pier do Steepholm i dalej do Brean Down i od wód rejonu 2 w stronę morza Newport || Zimą: brak Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Barry Dock Pier do Steepholm i dalej do Brean Down i od wód rejonu 2 w stronę morza Cardiff || Zimą: brak Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Barry Dock Pier do Steepholm i dalej do Brean Down i od wód rejonu 2 w stronę morza Barry || Zimą: brak Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Barry Dock Pier do Steepholm i dalej do Brean Down i od wód rejonu 2 w stronę morza Swansea || W obrębie linii łączącej końce falochronów od strony morza Menai Straits || W obrębie cieśnin Menai od linii łączącej latarnię morską Llanddwyn Island do Dinas Dinlleu oraz linii łączących południowy kraniec Puffin Island do Trwyn DuPoint i stacji kolejowej Llanfairfechan i od wód rejonu 2 w stronę morza Rzeka Dee || Zimą: do linii poprowadzonej od Hilbre Point do Point of Air Latem: do linii poprowadzonej od Formby Point do Point of Air i od wód rejonu 2 w stronę morza Rzeka Mersey || Zimą: brak Latem: do linii poprowadzonej od Formby Point do Point of Air i od wód rejonu 2 w stronę morza Preston i Southport || Do linii poprowadzonej od Southport do Blackpool w granicach wyznaczonych brzegami i od wód rejonu 2 w stronę morza Fleetwood || Zimą: brak Latem: do linii poprowadzonej od Rossal Point do Humphrey Head i od wód rejonu 2 w stronę morza Rzeka Lune || Zimą: brak Latem: do linii poprowadzonej od Rossal Point do Humphrey Head i od wód rejonu 2 w stronę morza Heysham || Zimą: brak Latem: do linii poprowadzonej od Rossal Point do Humphrey Head Morecambe || Zimą: brak Latem: do linii poprowadzonej od Rossal Point do Humphrey Head Workington || Do linii poprowadzonej od Southerness Point do Silloth i od wód rejonu 2 w stronę morza POŁUDNIE ANGLII || Rzeka Colne, Colchester || Zimą: do linii poprowadzonej od Colne Point do Whitstable Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Clacton Pier do Reculvers Rzeka Blackwater || Zimą: do linii poprowadzonej od Colne Point do Whitstable Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Clacton Pier do Reculvers i od wód rejonu 2 w stronę morza Rzeka Crouch i rzeka Roach || Zimą: do linii poprowadzonej od Colne Point do Whitstable Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Clacton Pier do Reculvers i od wód rejonu 2 w stronę morza Tamiza i jej dopływy || Zimą: do linii poprowadzonej od Colne Point do Whitstable Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Clacton Pier do Reculvers i od wód rejonu 2 w stronę morza Rzeka Medway i Swale || Zimą: do linii poprowadzonej od Colne Point do Whitstable Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Clacton Pier do Reculvers i od wód rejonu 2 w stronę morza Chichester || W obrębie Isle of Wight w granicach obszaru ograniczonego od wschodu linią łączącą wieżę kościoła w West Wittering i Trinity Church w Bembridge oraz od zachodu linią łączącąThe Needles i Hurst Point i od wód rejonu 2 w stronę morza Port Langstone || W obrębie Isle of Wight w granicach obszaru ograniczonego od wschodu linią łączącą wieżę kościoła w West Wittering i Trinity Church w Bembridge oraz od zachodu linią łączącąThe Needles i Hurst Point i od wód rejonu 2 w stronę morza Portsmouth || W obrębie Isle of Wight w granicach obszaru ograniczonego od wschodu linią łączącą wieżę kościoła w West Wittering i Trinity Church w Bembridge oraz od zachodu linią łączącąThe Needles i Hurst Point i od wód rejonu 2 w stronę morza Bembridge, Isle of Wight || W obrębie Isle of Wight w granicach obszaru ograniczonego od wschodu linią łączącą wieżę kościoła w West Wittering i Trinity Church w Bembridge oraz od zachodu linią łączącąThe Needles i Hurst Point i od wód rejonu 2 w stronę morza Cowes, Isle of Wight || W obrębie Isle of Wight w granicach obszaru ograniczonego od wschodu linią łączącą wieżę kościoła w West Wittering i Trinity Church w Bembridge oraz od zachodu linią łączącąThe Needles i Hurst Point i od wód rejonu 2 w stronę morza Southampton || W obrębie Isle of Wight w granicach obszaru ograniczonego od wschodu linią łączącą wieżę kościoła w West Wittering i Trinity Church w Bembridge oraz od zachodu linią łączącąThe Needles i Hurst Point i od wód rejonu 2 w stronę morza Rzeka Beaulieu || W obrębie Isle of Wight w granicach obszaru ograniczonego od wschodu linią łączącą wieżę kościoła w West Wittering i Trinity Church w Bembridge oraz od zachodu linią łączącąThe Needles i Hurst Point i od wód rejonu 2 w stronę morza Jezioro Keyhaven || W obrębie Isle of Wight w granicach obszaru ograniczonego od wschodu linią łączącą wieżę kościoła w West Wittering i Trinity Church w Bembridge oraz od zachodu linią łączącąThe Needles i Hurst Point i od wód rejonu 2 w stronę morza Weymouth || W obrębie portu Portland i pomiędzy rzeką Wey i portem Portland Plymouth || Do linii poprowadzonej od Cawsand do Breakwater i Staddon i od wód rejonu 2 w stronę morza Falmouth || Zimą: do linii poprowadzonej od St Anthony Head do Rosemullion Latem: do linii poprowadzonej od St Anthony Head do Rosemullion i od wód rejonu 2 w stronę morza Rzeka Camel || Do linii poprowadzonej od Stepper Point do Trebetherick Point i od wód rejonu 2 w stronę morza i od wód rejonu 2 w stronę morza Bridgewater || W obrębie zapory i od wód rejonu 2 w stronę morza Rzeka Avon (Avon) || Zimą: do linii poprowadzonej od Blacknore Point do Caldicot Pill, Portskewett Latem: do linii poprowadzonej od pirsu Barry Pier do Steepholm i dalej do Brean Down i od wód rejonu 2 w stronę morza Rejon 2 Republika Czeska Jezioro zapory Lipno Republika Federalna Niemiec Ems || Od linii przecinającej Ems w okolicy wejścia do portu w Papenburgu pomiędzy przepompownią w Diemen i otwarciem wału ochronnego w Halte do linii łączącej dawną latarnię morską Greetsiel i nabrzeże zachodnie przy wejściu do portu w Eemshaven Jade || W obrębie linii łączącej dawną latarnię Schillig i wieżę kościelną w Langwarden Wezera || Od północno-zachodniej krawędzi mostu kolejowego w Bremie do linii łączącej wieże kościołów w Langwarden i Kappel, wraz z odgałęzieniami Westergate, Rekumer Loch, Rechter Nebenarm i Schweiburg Łaba wraz z Bütztflether Süderelbe (od 0,69 km do ujścia do Łaby, Ruthenstrom (od 3,75 km do ujścia do Łaby) Wischhafener Süderelbe (od 8,03 km do ujścia do Łaby) || Od dolnej granicy portu w Hamburgu do linii łączącej stawę Döse i zachodnią krawędź wału ochronnego Friedrichskoog (Dieksand) wraz z odnogą Nebenelbe oraz dopływami: Este, Lühe, Schwinge, Oste, Pinnau, Krückau i Stör (w każdym przypadku od ujścia do zapory wodnej) Zatoka Meldorfer Bucht || W obrębie linii łączącej zachodnią krawędź wału ochronnego Friedrichskoog (Dieksand) i główkę pirsu zachodniego w Büsum Eider || Od ujścia kanału Gieselau (22,64 km) do linii łączącej środek dawnej zagrody ochronnej dla bydła („Burg”) z wieżą kościelną w Vollerwiek Kanał Gieselau || Od ujścia do Eider do ujścia do Kanału Kilońskiego Flensburger Förde || W obrębie linii łączącej latarnię morską Kegnäs i Birknack i na północ od granicy niemiecko-duńskiej w zatoce Flensburger Förde Schlei || W obrębie linii pomiędzy główkami pirsu Schleimünde Zatoka Eckernförder Bucht || W obrębie linii łączącej Bocknis-Eck i północno-zachodni koniec stałego lądu w Dänisch Nienhof Kieler Förde || W obrębie linii łączącej latarnię morską w Bülk i pomnik ku czci marynarzy w Laboe Kanał Kiloński wraz z jeziorami Audorfer See i Schirnauer See || Od linii łączącej główki pirsu w Brunsbüttel aż do linii łączącej światła wejściowe Kiel-Holtenau, wraz z jeziorem Obereidersee z cieśniną, jeziorem Audorfer See, jeziorem Borgstedter See z cieśniną, jeziorem Schirnauer See, jeziorem Flemhuder See oraz Achterwehrer Kanal Trave || Od północno-zachodniej krawędzi zwodzonego mostu kolejowego w Lubece wraz z Pötenitzer Wiek oraz jezioro Dassower See aż do linii łączącej południową wewnętrzną i północną zewnętrzną główkę pirsu w Travemünde Leda || Od wejścia do portu zewnętrznego śluzy morskiej Leer do ujścia do Eems Hunte || Od portu Oldenburg i od 140 m w dół rzeki poniżej mostu Amalienbrücke w Oldenburgu do ujścia do Wezery Lesum || Od zbiegu Hamme i Wümme (0,00 km) do ujścia do Wezery Este || Od dolnych wód śluzy Buxtehude (0,25 km) do ujścia do Łaby Lühe || Od dolnych wód Au-Mühle w Horneburgu (0,00 km) do ujścia do Łaby Schwinge || Od pólnocnej krawędzi śluzy Salztor w Stade do ujścia do Łaby Oste || Od punktu położonego w odległości 210 m ponad linią środkową mostu drogowego nad zaporą na Oste (69,360 km) do ujścia do Łaby Pinnau || Od południowo-zachodniej krawędzi mostu kolejowego w Pinnebergu do ujścia do Łaby Krückau || Od południowo-zachodniej krawędzi mostu leżącego w ciągu ulicy Wedenkamp w Elmshorn do ujścia do Łaby Stör || Od pływomierza Rensing do ujścia do Łaby Freiburger Hafenpriel || Od wschodniej krawędzi śluzy we Freiburgu nad Łabą aż do ujścia do Łaby Zatoka Wismarbucht, jezioro Kirchsee, Breitling, Salzhaff i teren portu w Wismarze || W kierunku morza aż do linii poprowadzonej pomiędzy Hoher Wieschendorf Huk i latarnią morską Timmendorf i pomiędzy linią łączącą latarnię morską Gollwitz na wyspie Poel i południowy kraniec półwyspu Wustrow Warnow z Breitling i odgałęzieniami || W dół rzeki od Mühlendamm od północnej krawędzi mostu Geinitzbrücke w Rostocku w kierunku morza aż do linii łączącej północne punkty pirsu zachodniego i wschodniego w Warnemünde Wody ograniczone lądem stałym oraz półwyspami Darß i Zingst oraz wyspy Hiddensee i Rugia (w tym teren portu w Stralsundzie) || W kierunku morza zawarte pomiędzy: – półwyspem Zingst i wyspą Bock: aż do szerokości geograficznej 54°26'42''N, – wyspami Bock i Hiddensee: aż do linii łączącej północny kraniec wyspy Bock i południowy kraniec wyspy Hiddensee, – wyspą Hiddensee i Rugią (Bug): aż do linii łączącej południowo-wschodni kraniec Neubessin i Buger Haken Kleine Jasmunder Bodden || Greifswalder Bodden || W kierunku morza aż do linii poprowadzonej od wschodniego krańca Thiessower Haken (Südperd) do wschodniego krańca wyspy Ruden i dalej do północnego krańca wyspy Uznam (54°10'37''N, 13°47'51''E) Ryck || Na wschód od mostu Steinbecker w Greifswaldzie do linii łączącej główki falochronów Wody ograniczone lądem stałym oraz wyspą Uznam (Peenestrom z terenem portu w Wolgast, Achterwasser i Zalewem Szczecińskim) || Na wschód aż do granicy z Rzeczpospolitą Polską na Zalewie Szczecińskim Uecker || Od południowo-zachodniego krańca mostu drogowego w Uekermünde do linii łączącej główki mola Uwaga: W przypadku statków, których port macierzysty znajduje się w innym państwie, należy uwzględnić art. 32 Traktatu o współpracy Ems-Dollart z dnia 8 kwietnia 1960 r. (BGBl. 1963 II str. 602). Republika Francuska Żyronda od punktu kilometrowego (PK 48,50) do położonej w dolnym biegu części cypla Ile de Patiras, do granicy wód morskich wyznaczonej linią łączącą Pointe de Grave i Pointe de Suzac; Loara od Cordemais (PK 25) do granicy wód morskich wyznaczonej linią łączącą Pointe de Mindin i Pointe de Penhoët; Sekwana od początku kanału Tancarvilee do granicy wód morskich wyznaczonej linią łączącą Cape Hode na prawym brzegu i punkt na lewym brzegu, gdzie planowana grobla zetknie się z wybrzeżem poniżej Berville; Vilaine od zapory Arzal do granicy wód morskich wyznaczonej linią łączącą Pointe du Scal i Pointe du Moustoir; Jezioro Genewskie Republika Węgierska Jezioro Balaton Królestwo Niderlandów Dollard Eems Waddenzee: w tym połączenia z Morzem Północnym Ijsselmeer: w tym Markermeer i IJmeer, ale bez Gouwzee Nieuwe Waterweg i Scheur Kanał Caland na zachód od portu Benelux Hollandsch Diep Breediep, Beerkanaal i powiązane porty Haringvliet i Vuile Gat: w tym drogi wodne pomiędzy Goeree-Overflakkee z jednej strony i Voorne-Putten oraz Hoeksche Waard z drugiej strony Hellegat Volkerak Krammer Grevelingenmeer i Brouwershavensche Gat: w tym drogi wodne pomiędzy Schouwen-Duiveland i Goeree-Overflakkee Keten, Mastgat, Zijpe, Krabbenkreek, Wschodnia Skalda i Roompot: w tym drogi wodne pomiędzy Walcheren, Noord-Beveland i Zuid-Beveland z jednej strony i Schouwen-Duiveland oraz Tholen z drugiej strony, bez Kanału Skalda–Ren Skalda i Zachodnia Skalda oraz obszar u ujścia do morza: w tym drogi wodne pomiędzy Zeeuwsch-Vlaanderen z jednej strony i Walcheren oraz Zuid-Beveland z drugiej, bez Kanału Skalda–Ren Rzeczpospolita Polska Zalew Szczeciński Zalew Kamieński Zalew Wiślany Zatoka Pucka Zbiornik Włocławski Jezioro Śniardwy Jezioro Niegocin Jezioro Mamry Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej SZKOCJA || Scapa Flow || W obrębie obszaru ograniczonego następująco: linią łączącą Wharth na wyspie Flotta i wieżę Martello na wyspie South Walls oraz Point Cletts na wyspie Hoy i punkt triangulacyjny Thomson’s Hill na wyspie Fara i dalej do pirsu Gibraltar Pier na wyspie Flotta Kyle of Durness || Na południe od Eilean Dubh Cromarty Firth || Do linii poprowadzonej pomiędzy North Sutor i South Sutor Inverness || Do linii poprowadzonej od Fort George do Chanonry Point Findhorn Bay || W obrębie mierzei Aberdeen || Do linii poprowadzonej mola South Jetty do mola Abercromby Montrose Basin || Na zachód od linii poprowadzonej z północy na południe przez wejście do portu przy latarni morskiej Scurdie Ness Rzeka Tay – Dundee || Do linii poprowadzonej od basenu pływowego (dok rybny) w Dundee do Craig Head, East Newport Zatoka Firth of Forth i rzeka Forth || W obrębie zatoki Firth of Forth, ale nie na wschód od mostu kolejowego na Forth Dumfries || Do linii poprowadzonej od Airds Point do Scar Point Loch Ryan || Do linii poprowadzonej od Cairn Point do Kircolm Point Ayr Harbour || W obrębie Bar The Clyde || Powyżej wód rejonu 1 Kyles of Bute || Pomiędzy Colintraive i Rhubodach Port Campbeltown || Do linii poprowadzonej od Macringan’s Point do Ottercharach Point Loch Etive || W obrębie Loch Etive powyżej Falls of Lora Loch Leven || Powyżej mostu w Ballachulish Loch Linnhe || Na północ od latarni morskiej Corran Point Loch Eil || Całe jezioro Kanał Kaledoński || Jeziora Loch Lochy, Loch Oich i Loch Ness Kyle of Lochalsh || W obrębie Kyle Akin, ale nie na zachód od latarni morskiej Eilean Ban ani na wschód od Eileanan Dubha Loch Carron || Pomiędzy Stromemore i Strome Ferry Loch Broom, Ullapool || Do linii od latarni morskiej Ullapool Point do Aultnaharrie Kylesku || Poprzez Loch Cairnbawn na obszarze pomiędzy najdalej na wschód wysuniętym punktem Garbh Eilean i najdalej na zachód wysuniętym punktem Eilean na Rainich Port Stornoway || Do linii od Arnish Point do latarni morskiej Sandwick Bay, po stronie północno-zachodniej Sound of Scalpay || Nie na wschód od Berry Cove (Scalpay) i nie na zachód od Croc a Loin (Harris) North Harbour, Scalpay i Tarbert Harbour || W odległości jednej mili od wybrzeża wyspy Harris Loch Awe || Całe jezioro Loch Katrine || Całe jezioro Loch Lomond || Całe jezioro Loch Tay || Całe jezioro Loch Loyal || Całe jezioro Loch Hope || Całe jezioro Loch Shin || Całe jezioro Loch Assynt || Całe jezioro Loch Glascarnoch || Całe jezioro Loch Fannich || Całe jezioro Loch Maree || Całe jezioro Loch Gairloch || Całe jezioro Loch Monar || Całe jezioro Loch Mullardach || Całe jezioro Loch Cluanie || Całe jezioro Loch Loyne || Całe jezioro Loch Garry || Całe jezioro Loch Quoich || Całe jezioro Loch Arkaig || Całe jezioro Loch Morar || Całe jezioro Loch Shiel || Całe jezioro Loch Earn || Całe jezioro Loch Rannoch || Całe jezioro Loch Tummel || Całe jezioro Loch Ericht || Całe jezioro Loch Fionn || Całe jezioro Loch Glass || Całe jezioro Loch Rimsdale/nan Clar || Całe jezioro IRLANDIA PÓŁNOCNA || Strangford Lough || Do linii poprowadzonej od Cloghy Point do Dogtail Point Belfast Lough || Do linii poprowadzonej od Holywood do Macedon Point Larne || Do linii poprowadzonej od Larne Pier do przystani promowej na wyspie Magee Rzeka Bann || Od wysuniętych w morze końców falochronów do mostu Toome Lough Erne || Upper Lough Erne i Lower Lough Erne Lough Neagh || W odległości dwóch mil od wybrzeża WSCHODNIE WYBRZEŻE ANGLII || Berwick || W obrębie falochronów Warkworth || W obrębie falochronów Blyth || W obrębie główek mola zewnętrznego Outer Pier Rzeka Tyne || Dunston Staithes do główek pirsu Tyne Pier Rzeka Wear || Fatfield do główek pirsu Sunderland Pier Seaham || W obrębie falochronów Hartlepool || Do linii poprowadzonej od Middleton Jetty do główki pirsu Old Pier Do linii poprowadzonej od główki pirsu North Pier do główki pirsu South Pier Rzeka Tees || Do linii poprowadzonej na zachód od Government Jetty do zapory na Tees Whitby || W obrębie główek pirsu Whitby Pier Rzeka Humber || Do linii poprowadzonej od North Ferriby do South Ferriby Dok Grimsby || Do linii poprowadzonej od pirsu West Pier basenu pływowego do East Pier doku rybnego, północna keja Boston || W obrębie New Cut Dutch River || Cały kanał Rzeka Hull || Beverley Beck do rzeki Humber Kielder Water || Całe jezioro Rzeka Ouse || Poniżej śluzy Nabum Rzeka Trent || Poniżej śluzy Cromwell Rzeka Wharfe || Od miejsca połączenia z rzeką Ouse do mostu Tadcaster Scarborough || W obrębie główek pirsu Scarborough Pier WALIA I ZACHODNIE WYBRZEŻE ANGLII || Rzeka Severn || Na północ od linii poprowadzonej na zachód od Sharpness Point (51°43,4' N) do Llanthony i Maisemore Weirs i od wód rejonu 3 w stronę morza Rzeka Wye || Przy Chepstow, na północ od szerokości geograficznej 51°38,0' N do Monmouth Newport || Na północ od napowietrznych linii wysokiego napięcia krzyżujących się w Fifoots Points Cardiff || Do linii poprowadzonej od południowego mola do Penarth Head i wody ograniczone lądem na zachód od zapory na Cardiff Bay Barry || W obrębie linii łączącej końce falochronów od strony morza Port Talbot || W obrębie linii łączącej położone od strony morza końce falochronów na rzece Afran poza ogrodzonymi dokami Neath || Do linii poprowadzonej na północ od końca mola dla zbiornikowców na Baglan Bay od strony morza (51°37,2' N, 3°50,5' W) Llanelli i Burry Port || W obrębie obszaru ograniczonego linią poprowadzoną od zachodniego pirsu Burry Point do Whiteford Point Milford Haven || Do linii poprowadzonej od South Hook Point do Thorn Point Fishguard || W obrębie linii łączącej położone od strony morza końce falochronu północnego i wschodniego Cardigan || W obrębie przesmyków na Pen-Yr-Ergyd Aberystwyth || W obrębie linii łączącej końce falochronów od strony morza Aberdyfi || Do linii od stacji kolejowej Aberdyfi do stawy Twyni Bach Barmouth || Do linii poprowadzonej od stacji kolejowej Barmouth do Penrhyn Point Portmadoc || Do linii poprowadzonej od Harlech Point do Graig Ddu Holyhead || W obrębie obszaru ograniczonego głównym falochronem i linią pomiędzy główką falochronu i Brynglas Point, Towyn Bay Menai Straits || W obrębie cieśnin Menai pomiędzy linią łączącą Aber Menai Point i Belan Point i linią łączącą Beaumaris Pier i Pen-y-Coed Point Conway || Do linii od Mussel Hill do Tremlyd Point Llandudno || W obrębie falochronów Rhyl || W obrębie falochronów Rzeka Dee || Powyżej Connah’s Quay do ujęcia wody Barrelwell Hill Rzeka Mersey || Do linii poprowadzonej pomiędzy latarnią Rock i dokiem North West Seaforth, ale bez innych doków Preston i Southport || Do linii poprowadzonej od Lytham do Southport i w obrębie doków Preston Fleetwood || Do linii poprowadzonej od Low Light do Knott Rzeka Lune || Do linii poprowadzonej od Sunderland Point do Chapel Hill aż do doku Glasson włącznie Barrow || Do linii poprowadzonej od Haws Point, Isle of Walney, do slipu na Roa Island Whitehaven || W obrębie falochronów Workington || W obrębie falochronów Maryport || W obrębie falochronów Carlisle || Do linii łączącej Point Carlisle i Torduff Coniston Water || Całe jezioro Derwentwater || Całe jezioro Ullswater || Całe jezioro Windermere || Całe jezioro POŁUDNIE ANGLII || Porty Blakeney i Morston oraz podejścia || Na wschód od linii poprowadzonej na południe z Blakeney Point do wejścia do rzeki Stiffkey Rzeka Orwell i rzeka Stour || Rzeka Orwell do linii poprowadzonej od falochronu Blackmanshead do Landguard Point i od wód rejonu 3 w stronę morza Rzeka Blackwater || Wszystkie drogi wodne do linii poprowadzonej od południowo-zachodniego krańca wyspy Mersea do Sales Point Rzeka Crouch i rzeka Roach || Rzeka Crouch do linii poprowadzonej od Holliwell Point do Foulness Point wraz z rzeką Roach Tamiza i jej dopływy || Tamiza powyżej linii na osi północ-południe poprzez wschodni kraniec pirsu Denton Wharf, Gravesend, do śluzy Teddington Rzeka Medway i Swale || Rzeka Medway od linii łączącej Garrison Point i Grain Tower do śluzy Allington; oraz Swale od Whitstable do rzeki Medway Rzeka Stour (Kent) || Rzeka Stour powyżej ujścia do przystani na Flagstaff Reach Port Dover || W obrębie linii wytyczonych w poprzek wschodniego i zachodniego wejścia do portu Rzeka Rother || Rzeka Rother powyżej stacji sygnalizacji pływów pod Camber do śluzy Scots Float i do śluzy wejściowej na rzece Brede Rzeka Adur i kanał Southwick || Do linii przechodzącej w poprzek wejścia do portu Shoreham do śluzy na kanale Southwick i do zachodniego krańca Tarmac Wharf Rzeka Arun || Rzeka Arun powyżej pirsu Littlehampton Pier do mariny Littlehampton Rzeka Ouse (Sussex), Newhaven || Rzeka Ouse od linii poprowadzonej w poprzek mola wejściowego do portu w Newhaven do północnego krańca kei północnej Brighton || Zewnętrzny port Brighton Marina do linii łączącej południowy kraniec kei zachodniej i północny kraniec kei południowej Chichester || Do linii pomiędzy Eastoke Point i wieżą kościoła, West Wittering, i od wód rejonu 3 w stronę morza Port Langstone || Do linii łączącej Eastney Point i Gunner Point Portsmouth || Do linii przechodzącej przez wejście do portu z Port Blockhouse do Round Tower Bembridge, Isle of Wight || W obrębie portu w Brading Cowes, Isle of Wight || Rzeka Medina do linii poprowadzonej od latarni falochronu na wschodnim brzegu do latarni na zachodnim brzegu Southampton || Do linii od Calshot Castle do stawy Hook Rzeka Beaulieu || W obrębie rzeki Beaulieu, nie na wschód od linii północ–południe przez Inchmery House Jezioro Keyhaven || Do linii wytyczonej w kierunku północnym od latarni morskiej Low Light w Hurst Point do Keyhaven Marshes Christchurch || The Run Poole || Do linii promu łańcuchowego pomiędzy Sandbanks i South Haven Point Exeter || Do linii wschód–zachód z Warren Point do stacji morskiego ratownictwa przybrzeżnego naprzeciwko Checkstone Ledge Teignmouth || W obrębie portu Rzeka Dart || Do linii poprowadzonej od Kettle Point do Battery Point Rzeka Salcombe || Do linii poprowadzonej od Splat Point do Limebury Point Plymouth || Do linii poprowadzonej od pirsu Mount Batten Pier do Raveness Point przez Wyspy Drake’a; Rzeka Yealm do linii poprowadzonej od Warren Point do Misery Point Fowey || W obrębie portu Falmouth || Do linii poprowadzonej od St Anthony Head do Pendennis Point Rzeka Camel || Do linii poprowadzonej od Gun Point do Brea Hill Rzeki Taw i Torridge || Do linii o azymucie 200° łączącej latarnię morską Crow Point i brzeg na Skern Point Bridgewater || Na południe od linii poprowadzonej na wschód od Stert Point (51°13,0’ N) Rzeka Avon (Avon) || Od linii poprowadzonej od Avonmouth Pier do Wharf Point i Netham Dam ROZDZIAŁ 2 Rejon 3 Królestwo Belgii Skalda morska: (w dół od otwartego kotwicowiska w Antwerpii) Republika Bułgarii Dunaj: od 845,650 km do 374,100 km biegu rzeki Republika Czeska Łaba: od śluzy Ústí nad Labem-Střekov do śluzy Lovosice Jeziora zaporowe: Baška, Brněnská (Kníničky), Horka (Stráž pod Ralskem), Hracholusky, Jesenice, Nechranice, Olešná, Orlík, Pastviny, Plumov, Rozkoš, Seč, Skalka, Slapy, Těrlicko, Žermanice Jezioro Máchovo Obszar wodny Velké Žernoseky Stawy: Oleksovice, Svět, Velké Dářko Jeziora powstałe po kopalniach żwiru: Dolní Benešov, Ostrožná Nová Ves i Tovačov Republika Federalna Niemiec Dunaj || Od Kelheim (km 2 414,72) do granicy niemiecko-austriackiej w Jochenstein Ren wraz z Lampertheimer Altrhein (od 4,75 km do Renu), Altrhein Stockstadt-Erfelden (od 9,80 km do Renu) || Od granicy niemiecko-szwajcarskiej do granicy niemiecko-niderlandzkiej. Łaba (Norderelbe) włącznie z Süderelbe i Köhlbrand || Od ujścia kanału Łaba–Seiten do dolnej granicy portu Hamburg Müritz || Republika Francuska Adour od Bec du Gave do morza; Aulne od śluzy w Châteaulin do granicy wód morskich wyznaczonej przez Passage de Rosnoën; Blavet od Pontivy do Pont du Bonhomme; Canal de Calais; Charente od mostu w Tonnay-Charente do granicy wód morskich wyznaczonej przez linię przechodzącą przez środek położonej niżej z biegiem rzeki latarni na lewym brzegu i przez środek Fort de la Pointe; Dordogne od połączenia z Lidoire do Bec d’Ambès; Garonna od mostu w Castet en Dorthe do Bec d’Ambès; Żyronda od Bec d’Ambès do linii prostopadłej w punkcie o kilometrażu 48,50 i przecinającej położony niżej z biegiem rzeki cypel Ile de Patiras; Hérault od portu Bessan do morza aż do górnej granicy równi pływowej; Isle od połączenia z Dronne do połączenia z Dordogne; Loara od połączenia z Maine do Cordemais (punkt o kilometrażu 25); Marna od mostu w Bonneuil (punkt o kilometrażu 169 bis 900) i śluzy w St Maur do połączenia z Sekwaną; Ren Nive od zaporyHaïtze pod Ustaritz do połączenia z Adour; Oise od śluzy Janville do połączenia z Sekwaną; Orb od Sérignan do morza aż do górnej granicy równi pływowej; Rodan od granicy ze Szwajcarią do morza, z wyjątkiem Petit Rhône; Saona od mostu Pont de Bourgogne w Chalon-sur-Saône do połączenia z Rodanem; Sekwana od śluzy w Nogent-sur-Seine do początku kanału Tancarville; Sèvre Niortaise od śluzy w Marans przy granicy wód morskich naprzeciwko wartowni do ujścia; Somma od położonej niżej z biegiem rzeki krawędzi mostu Pont de la Portelette w Abbeville do wiaduktu na linii kolejowej z Noyelles do Saint-Valéry-sur-Somme; Vilaine od Redon (punkt z kilometrażem 89,345) do zapory Arzal; Jezioro Amance; Jezioro Annecy; Jezioro Biscarosse; Jezioro Bourget; Jezioro Carcans; Jezioro Cazaux; Jezioro Der-Chantecoq; Jezioro Guerlédan; Jezioro Hourtin; Jezioro Lacanau; Jezioro Orient; Jezioro Pareloup; Jezioro Parentis; Jezioro Sanguinet; Jezioro Serre-Ponçon; Jezioro Temple. Republika Węgierska Dunaj: od 1812 km do 1433 km biegu rzeki Dunaj Moson: od 14 km do 0 km biegu rzeki Dunaj Szentendre: od 32 km do 0 km biegu rzeki Dunaj Ráckeve: od 58 km do 0 km biegu rzeki Rzeka Cisa: od 685 km do 160 km biegu rzeki Rzeka Drawa: od 198 km do 70 km biegu rzeki Rzeka Bodrog: od 51 km do 0 km biegu rzeki Rzeka Kettős-Körös: od 23 km do 0 km biegu rzeki Rzeka Hármas-Körös: od 91 km do 0 km biegu rzeki Kanał Sió: od 23 km do 0 km biegu rzeki Jezioro Velence Jezioro Fertő Królestwo Niderlandów Ren Sneekermeer, Koevordermeer, Heegermeer, Fluessen, Slotermeer, Tjeukemeer, Beulakkerwijde, Belterwijde, Ramsdiep, Ketelmeer, Zwartemeer, Veluwemeer, Eemmeer, Alkmaardermeer, Gouwzee, Buiten IJ, Afgesloten IJ, Kanał Morza Północnego, port w IJmuiden, teren portu w Rotterdamie, Nieuue Maas, Noord, Oude Maas, Beneden Merwede, Nieuwe Merwede, Dordtsche Kil, Boven Merwede, Waal, Kanał Bijlandsch, Górny Ren, Kanał Pannersdensch, Geldersche IJssel, Dolny Ren, Lek, Kanał Amsterdam–Ren, Veerse Meer, Kanał Skalda–Ren od granicy państwa do ujścia w Volkerak, Amer, Bergsche Maas, Moza poniżej Venlo, Gooimeer, Europort, Kanał Caland (na wschód od portu Benelux), Kanał Hartel Republika Austrii Dunaj: od granicy z Niemcami do granicy ze Słowacją Inn: od ujścia do elektrowni Passau-Ingling Traun: od ujścia do 1,80 km Enns: od ujścia do 2,70 km March (Morawa): do 6,00 km Rzeczpospolita Polska – rzeka Biebrza od ujścia Kanału Augustowskiego do ujścia Narwi – rzeka Brda od połączenia z Kanałem Bydgoskim w Bydgoszczy do ujścia Wisły – rzeka Bug od ujścia rzeki Muchawiec do ujścia Narwi – Jezioro Dąbie do granicy z morskimi wodami wewnętrznymi – Kanał Augustowski od połączenia z Biebrzą do granicy państwa, wraz z jeziorami znajdującymi się na trasie tego kanału – Kanał Bartnicki od jeziora Ruda Woda do jeziora Bartężek włącznie – Kanał Bydgoski – Kanał Elbląski od jeziora Drużno do jeziora Jeziorak i jeziora Szeląg Wielki, wraz z tymi jeziorami i jeziorami na trasie kanału oraz szlak boczny żeglowny w kierunku miejscowości Zalewo od jeziora Jeziorak do jeziora Ewingi włącznie – Kanał Gliwicki wraz z Kanałem Kędzierzyńskim – Kanał Jagielloński od połączenia z rzeką Elbląg do rzeki Nogat – Kanał Łączański – Kanał Ślesiński wraz z jeziorami na jego trasie oraz jezioro Gopło – Kanał Żerański – rzeka Martwa Wisła od Wisły w miejscowości Przegalina do granicy z morskimi wodami wewnętrznymi – rzeka Narew od ujścia Biebrzy do ujścia do Wisły, wraz z Jeziorem Zegrzyńskim – rzeka Nogat od Wisły do ujścia do Zalewu Wiślanego – rzeka Noteć (górna) od jeziora Gopło do połączenia z Kanałem Górnonoteckim, Kanał Górnonotecki oraz rzeka Noteć (dolna) od połączenia z Kanałem Bydgoskim do ujścia do Warty – rzeka Nysa Łużycka od Gubina do ujścia do Odry – rzeka Odra od Raciborza do połączenia z Odrą Wschodnią, która przechodzi od Przekopu Klucz–Ustowo w rzekę Regalicę, wraz z tą rzeką i jej bocznymi odgałęzieniami do jeziora Dąbie oraz szlak boczny Odry od śluzy Opatowice do Śluzy Miejskiej we Wrocławiu – rzeka Odra Zachodnia od jazu w miejscowości Widuchowa (704,1 km rzeki Odry) do granicy morskich wód wewnętrznych, wraz z bocznymi odgałęzieniami oraz Przekop Klucz-Ustowo łączący Odrę Wschodnią z Odrą Zachodnią – rzeka Parnica i Przekop Parnicki od Odry Zachodniej do granicy z morskimi wodami wewnętrznymi – rzeka Pisa od jeziora Roś do ujścia do Narwi – rzeka Szkarpawa od Wisły do ujścia do Zalewu Wiślanego – rzeka Warta od Jeziora Ślesińskiego do ujścia do Odry – system Wielkich Jezior Mazurskich obejmujący jeziora połączone rzekami i kanałami tworzącymi główny szlak od jeziora Roś (włącznie) w miejscowości Pisz do Kanału Węgorzewskiego (włącznie) w miejscowości Węgorzewo, wraz z jeziorami: Seksty, Mikołajskie, Tałty, Tałtowisko, Kotek, Szymon, Szymoneckie, Jagodne, Boczne, Tajty, Kisajno, Dargin, Łabap, Kirsajty oraz Święcajty wraz z Kanałem Giżyckim i Kanałem Niegocińskim oraz Kanałem Piękna Góra, wraz z bocznym szlakiem Jeziora Ryńskiego (włącznie) w miejscowości Ryn do Jeziora Nidzkiego (do 3 km, stanowiącego granicę z rezerwatem „Jezioro Nidzkie”), wraz z jeziorami: Bełdany, Guzianka Mała i Guzianka Wielka – rzeka Wisła od ujścia Przemszy do połączenia z Kanałem Łączańskim i od ujścia tego kanału w Skawinie do ujścia Wisły do Zatoki Gdańskiej, z wyłączeniem Zbiornika Włocławskiego Rumunia Dunaj: od granicy serbsko-rumuńskiej (1075 km) do Morza Czarnego przy odnodze Dunaju Sulinie. Kanał Dunaj–Morze Czarne (64,410 km długości): od połączenia z rzeką Dunaj, na 299,300 km Dunaju w miejscowości Cernavodă (odpowiednio na 64,410 km kanału), do portu Południowa Konstanca-Agigea (na 0 km kanału) Kanał Poarta Albă–Midia Năvodari (34,600 km długości): od miejsca połączenia z kanałem Dunaj–Morze Czarne na 29,410 km w miejscowości Poarta Albă (odpowiednio 27,500 km kanału) do portu Midia (0 km kanału) Słowacja Dunaj: od Devína (1880,26 km) do granicy słowacko-węgierskiej Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej SZKOCJA || Leith (Edynburg) || W obrębie falochronów Glasgow || Strathclyde Loch Kanał Crinan || Od Crinan do Ardrishaig Kanał Kaledoński || Odcinki kanału IRLANDIA PÓŁNOCNA || Rzeka Lagan || Lagan Weir do Stranmillis WSCHÓD ANGLII || Rzeka Wear (niezależna od pływów) || Od starego mostu kolejowego w Durham do Prebends Bridge, Durham Rzeka Tees || W górę rzeki od zapory na Tees Dok Grimsby || Wewnątrz śluz Dok Immingham || Wewnątrz śluz Doki Hull || Wewnątrz śluz Dok Boston || Wewnątrz wrót śluzy Szlak wodny Aire and Calder || Doki Goole do Leeds; miejsce połączenia z kanałem Leeds–Liverpool; miejsce połączenia Bank Dole z Selby (śluza na rzece Ouse); miejsce połączenia Castleford z Wakefield (śluza Falling) Rzeka Ancholme || Od osady Ferriby Sluice do Brigg Kanał Calder and Hebble || Wakefield (śluza Falling) do górnej śluzy Broad Cut Rzeka Foss || Od miejsca połączenia z rzeką Ouse (Blue Bridge) do Monk Bridge Kanał Fossdyke || Połączenie z rzeką Trent do Brayford Pool Dok Goole || Wewnątrz wrót śluzy Hornsea Mere || Cały kanał Rzeka Hull || Od śluzy Struncheon Hill do Beverley Beck Kanał Market Weighton || Śluza na rzece Humber do śluzy Sod Houses Kanał New Junction || Cały kanał Rzeka Ouse || Od śluzy Naburn do Nun Monkton Kanał Sheffield–South Yorkshire || Śluza Keadby do śluzy Tinsley Rzeka Trent || Śluza Cromwell do Shardlow Rzeka Witham || Śluza Boston do Brayford Poole (Lincoln) WALIA I ZACHÓD ANGLII || Rzeka Severn || Powyżej Llanthony i Maisemore Weirs Rzeka Wye || Powyżej Monmouth Cardiff || Jezioro Roath Park Port Talbot || W obrębie ogrodzonych doków Swansea || W obrębie ogrodzonych doków Rzeka Dee || Powyżej przepompowni wody Barrelwell Hill Rzeka Mersey || Doki (bez doku Seaforth) Rzeka Lune || Powyżej doku Glassom Rzeka Avon (Midland) || Śluza Tewkesbury do Evesham Gloucester || Doki miasta Gloucester, Kanał Gloucester–Sharpness Jezioro Hollingworth || Całe jezioro Kanał Manchesterski || Cały kanał i doki Salford łącznie z rzeką Irwell Jezioro Pickmere || Całe jezioro Rzeka Tawe || Pomiędzy morską zaporą/mariną i stadionem sportowym Morfa Jezioro Rudyard || Całe jezioro Rzeka Weaver || Poniżej Northwitch POŁUDNIE ANGLII || Rzeka Nene || Wisbech Cut i rzeka Nene do śluzy Dog-in-a-Doublet Rzeka Great Ouse || Kings Lynn Cut i rzeka Great Ouse poniżej mostu drogowego West Lynn Yarmouth || Ujście rzeki Yare od linii łączącej końce północnego i południowego mola wejściowego, łącznie z Breydon Water Lowestoft || Port w Lowestoft poniżej śluzy Mutford do linii pomiędzy zewnętrznymi molami wejściowymi do portu Rzeki Alde i Ore || Powyżej ujścia rzeki Ore do Westrow Point Rzeka Deben || Powyżej ujścia rzeki rzeki Deben do zatoki Felixstowe Ferry Rzeka Orwell i rzeka Stout || Od linii łączącej Fagbury Point i Shotley Point na rzece Orwell do doku Ipswich; i od linii na osi północ-południe poprzez Erwarton Ness na rzece Stour do Manningtree Kanał Chelmer–Blackwater || Na wschód od śluzy Beeleigh Tamiza i jej dopływy || Tamiza powyżej śluzy Teddington do Oxfordu Rzeka Adur i kanał Southwick || Rzeka Adur powyżej zachodniego krańca Tarmac Wharf i w obrębie kanału Southwick Rzeka Arun || Rzeka Arun powyżej mariny Littlehampton Rzeka Ouse (Sussex), Newhaven || Rzeka Ouse powyżej północnego krańca północnej kei Bewl Water || Całe jezioro Grafham Water || Całe jezioro Rutland Water || Całe jezioro Jezioro Thorpe Park || Całe jezioro Chichester || Na wschód od linii łączącej Cobnor Point i Chalkdock Point Christchurch || W obrębie portu w Christchurch z wyłączeniem The Run Kanał Exeter || Cały kanał Rzeka Avon (Avon) || Doki miejskie w Bristolu Od zapory Netham do tamy Pulteney ROZDZIAŁ 3 Rejon 4 Królestwo Belgii Cała belgijska sieć śródlądowych dróg wodnych z wyjątkiem dróg wodnych znajdujących się w rejonie 3 Republika Czeska Wszystkie pozostałe drogi wodne nieznajdujące się w rejonach 1, 2 i 3 Republika Federalna Niemiec Wszystkie śródlądowe drogi wodne nieznajdujące się w rejonach 1, 2 i 3 Republika Francuska Wszystkie pozostałe śródlądowe drogi wodne Republika Włoska Wszystkie krajowe żeglowne drogi wodne Republika Litewska Cała litewska sieć dróg wodnych Wielkie Księstwo Luksemburga Mozela Republika Węgierska Wszystkie pozostałe drogi wodne nieznajdujące się w rejonach 2 i 3 Królestwo Niderlandów Wszystkie pozostałe rzeki, kanały i jeziora nieznajdujące się w rejonach 1, 2 i 3 Republika Austrii Thaya: aż do Bernhardsthal March (Morawa): powyżej 6,00 km Rzeczpospolita Polska Wszystkie pozostałe drogi wodne nieznajdujące się w rejonach 1, 2 i 3 Rumunia Wszystkie pozostałe drogi wodne nieznajdujące się w rejonie 3 Republika Słowacka Wszystkie pozostałe drogi wodne nieznajdujące się w rejonie 3 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej SZKOCJA || Ratho i kanał Linlithgow Union || Cały kanał Glasgow || Forth i kanał Clyde Kanał Monkland – odcinki Faskine i Drumpellier Jezioro Hogganfield Loch WSCHÓD ANGLII || Rzeka Ancholme || Brigg do śluzy Harram Hill Kanał Calder–Hebble || Śluza Broadcut Top do mostu Sowerby Kanał Chesterfield || West Stockwith do Worksop Kanał Cromford || Cały kanał Rzeka Derwent || Od miejsca połączenia z rzeką Ouse do Stamford Bridge Driffield Navigation || Od śluzy Struncheon Hill do Great Driffield Kanał Erewash || Śluza Trent do śluzy Langley Mill Kanał Huddersfield || Miejsce połączenia z Kanałem Calder–Hebble przy Coopers Bridge do kanału Huddersfield Narrow przy Huddersfield Pomiędzy Ashton-Under-Lyne i Huddersfield Kanał Leeds–Liverpool || Od śluzy na rzece Leeds do Skipton Wharf Jezioro Light Water Valley || Całe jezioro The Mere, Scarborough || Całe jezioro Rzeka Ouse || Powyżej Nun Monkton Pool Kanał Pocklington || Od miejsca połączenia z rzeką Derwent do Melbourne Basin Kanał Sheffield–South Yorkshire || Śluza Tinsley do Sheffield Rzeka Soar || Miejsce połączenia z rzeką Trent do Loughborough Kanał Trent–Mersey || Shardlow do śluzy Dellow Lane Rzeka Ure i kanał Ripon || Od miejsca połączenia z rzeką Ouse do kanału Ripon (Ripon Basin) Kanał Ashton || Cały kanał WALIA I ZACHÓD ANGLII || Rzeka Avon (Midland) || Powyżej Evesham Szlak wodny Birminhgam Canal || Cały kanał Kanał Birmingham–Fazeley || Cały kanał Kanał Coventry || Cały kanał Kanał Grand Union (od Napton Junction do kanału Birmingham i Fazeley) || Cały odcinek kanału Kanał Kenneth–Avon (Bath do Newbury) || Cały odcinek kanału Kanał Lancaster || Cały kanał Kanał Leeds–Liverpool || Cały kanał Kanał Llangollen || Cały kanał Kanał Caldon || Cały kanał Kanał Peak Forest || Cały kanał Kanał Macclesfield || Cały kanał Kanał Monmouthshire–Brecon || Cały kanał Kanał Montgomery || Cały kanał Kanał Rochdale || Cały kanał Kanał Swansea || Cały kanał Kanał Neath–Tennant || Cały kanał Kanał Shropshire Union || Cały kanał Kanał Staffordshire–Worcester || Cały kanał Kanał Stratford-upon-Avon || Cały kanał Rzeka Trent || Cała rzeka Kanał Trent–Mersey || Cały kanał Rzeka Weaver || Powyżej Northwich Kanał Worcester–Birmingham || Cały kanał POŁUDNIE ANGLII || Rzeka Nene || Powyżej śluzy Dog-in-a-Doublet Rzeka Great Ouse || Kings Lynn powyżej mostu drogowego West Lynn; rzeka Great Ouse i wszystkie połączone z nią drogi wodne w Fenland, w tym rzeka Cam i szlak wodny Middle Level Norfolk i Suffolk Broads || Wszystkie żeglowne rzeki, w których występują lub nie występują pływy oraz rozlewiska, kanały i drogi wodne w obrębie Norfolk i Suffolk Broads, łącznie z Oulton Broad, a także rzeki Waveney, Yare, Bure, Ant i Thurne, z wyjątkiem określonym w przypadku Yarmouth i Lowestoft Rzeka Blyth || Rzeka Blyth, wejście do Blythburgha Rzeki Alde i Ore || Na rzece Alde powyżej Westrow Point Rzeka Deben || Rzeka Deben powyżej Felixstowe Ferry Rzeka Orwell i rzeka Stout || Wszystkie drogi wodne na rzece Stour powyżej Manningtree Kanał Chelmer–Blackwater || Na zachód od śluzy Beeleigh Tamiza i jej dopływy || Rzeka Stort i rzeka Lee powyżej Bow Creek; kanał Grand Union powyżej śluzy Brentford i kanału Regents powyżej Limehouse Basin i wszystkie połączone z nimi kanały; rzeka Wey powyżej śluzy na Tamizie; kanał Kennet–Avon; Tamiza powyżej Oksfordu; Kanał Oksfodzki Rzeka Medway i Swale || Rzeka Medway powyżej śluzy Allington Rzeka Stour (Kent) || Rzeka Stour powyżej przystani w Flagstaff Reach Port w Dover || Cały port Rzeka Rother || Rzeka Rother i Kanał Royal Military powyżej tamy Scots Float i rzeka Brede powyżej śluzy wejściowej Brighton || Port wewnętrzny mariny Brighton powyżej śluzy Jezioro Wickstead Park || Całe jezioro Kanał Kennet–Avon; || Cały kanał Kanał Grand Union || Cały kanał Rzeka Avon (Avon) || Powyżej jazu Pulteney Kanał Bridgewater || Cały kanał ZAŁĄCZNIK II MINIMALNE WYMAGANIA TECHNICZNE MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO JEDNOSTEK PŁYWAJĄCYCH NA ŚRÓDLĄDOWYCH DROGACH WODNYCH REJONÓW 1, 2, 3 i 4 SPIS TREŚCI CZĘŚĆ I ROZDZIAŁ 1 INFORMACJE OGÓLNE Artykuł 1.01 – Definicje ROZDZIAŁ 2 PROCEDURA Artykuł 2.01 – Organy inspekcyjne Artykuł 2.02 – Wniosek o przeprowadzenie inspekcji Artykuł 2.03 – Przedstawienie jednostki do inspekcji Artykuł 2.04 – (bez treści) Artykuł 2.05 – Tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej Artykuł 2.06 – (bez treści) Artykuł 2.07 – Adnotacje i zmiany w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej i zmiany w nim Artykuł 2.08 – (bez treści) Artykuł 2.09 – Okresowa inspekcja Artykuł 2.10 – Dobrowolne poddanie się inspekcji Artykuł 2.11 – (bez treści) Artykuł 2.12 – (bez treści) Artykuł 2.13 – (bez treści) Artykuł 2.14 – (bez treści) Artykuł 2.15 – Koszty Artykuł 2.16 – Informacje Arykuł 2.17 – Rejestr unijnych świadectw zdolności żeglugowej Artykuł 2.18 – Jednolity europejski numer indentyfikacyjny statku Artykuł 2.19 – (bez treści) Artykuł 2.20 – Powiadomienia CZĘŚĆ II ROZDZIAŁ 3 WYMAGANIA DOTYCZĄCE BUDOWY STATKÓW Artykuł 3.01 – Wymagania podstawowe Artykuł 3.02 – Wytrzymałośc i stateczność Artykuł 3.03 – Kadłub Artykuł 3.04 – Maszynownia, kotłownia i zbiorniki paliwa ROZDZIAŁ 4 PRZEŚWIT BEZPIECZNY, WOLNA BURTA I ZNAKI ZANURZENIA Artykuł 4.01 – Prześwit bezpieczny Art. 4.02 – Wolna burta Artykuł 4.03 – Minimalna wolna burta Artykuł 4.04 – Znaki zanurzenia Artykuł 4.05 – Maksymalnie dopuszczalne zanurzenie statków, których ładownie nie zawsze są zamknięte strugoszczelnie i w sposób odporny na działanie warunków atmosferycznych Artykuł 4.06 – Podziałki zanurzenia ROZDZIAŁ 5 WŁAŚCIWOŚCI MANEWROWE Artykuł 5.01 – Przepisy ogólne Artykuł 5.02 – Próby w ruchu Artykuł 5.03 – Odcinki do przeprowadzania prób w ruchu Artykuł 5.04 – Stopień załadowania statków i zestawów podczas prób w ruchu Artykuł 5.05 – Pokładowe urządzenia pomocnicze dla potrzeb próby w ruchu Artykuł 5.06 – Wymagana prędkość (postępowa) Artykuł 5.07 – Właściwości hamowania Artykuł 5.08 – Właściwości ruchu wstecz Artykuł 5.09 – Właściwości manewru omijania Artykuł 5.10 – Właściwości zwrotu ROZDZIAŁ 6 URZĄDZENIA STEROWE Artykuł 6.01 – Wymagania ogólne Artykuł 6.02 – System napędowy maszyny sterowej Artykuł 6.03 – Hydrauliczny system napędowy maszyny sterowej Artykuł 6.04 – Źródło zasilania Artykuł 6.05 – Napęd ręczny Artykuł 6.06 – Urządzenia typu ster-śruba, napęd strugowodny, pędnik cykloidalny i ster strumieniowy dziobowy Artykuł 6.07 –Wskaźniki i urządzenia kontrolne Artykuł 6.08 – Regulatory prędkości skrętu Artykuł 6.09 – Odbiór i przeglądy okresowe ROZDZIAŁ 7 STERÓWKA Artykuł 7.01 – Przepisy ogólne Artykuł 7.02 – Dobra widzialność Artykuł 7.03 – Ogólne wymagania dotyczące urządzeń obsługi, wskaźników i urządzeń kontrolnych Artykuł 7.04 – Szczegółowe wymagania dotyczące urządzeń obsługi, wskaźników i urządzeń kontrolnych silników głównych i urządzeń sterowych Artykuł 7.5 – Światła nawigacyjne, sygnały świetlne i sygnały dźwiękowe Artykuł 7.06 – Urządzenia radarowe i wskaźniki skrętu Artykuł 7.07 – Urządzenie radiotelefoniczne dla statków z jednoosobowym stanowiskiem radarowym Artykuł 7.08 – Pokładowe urządzenia wewnętrznej łączności głosowej Artykuł 7.09 – Urządzenie alarmowe Artykuł 7.10 – Ogrzewanie i wentylacja Artykuł 7.11 – Urządzenie do obsługi kotwic rufowych Artykuł 7.12 – Sterówki o regulowanej wysokości Artykuł 7.13 – Adnotacja w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej dotycząca statków z jednoosobowym stanowiskiem radarowym ROZDZIAŁ 8 WYMAGANIA DOTYCZĄCE BUDOWY MASZYN Artykuł 8.01 – Przepisy ogólne Artykuł 8.02 – Zabezpieczenie urządzeń Artykuł 8.03 – Systemy napędowe Artykuł 8.04 – System odprowadzania spalin z silników Artykuł 8.05 – Zbiorniki paliwa, przewody paliwow