ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
24.

Wzywa strony umowy o wystąpieniu z UE do rozważenia potencjalnego wpływu wyjścia Zjednoczonego Królestwa z UE na programy unijne dotyczące młodzieży, edukacji oraz badań i rozwoju; zachęca je do rozważenia odpowiednich rozwiązań w ramach podejścia stosowanego w wypadku tzw. „krajów partnerskich”, które pozwala na włączenie krajów nienależących do UE na podstawie dwustronnych porozumień z UE. W związku z tym wzywa strony, aby ułatwiły uczestnictwo władz lokalnych i regionalnych Zjednoczonego Królestwa w przyszłych unijnych programach dotyczących m.in. badań naukowych, konkurencyjności i innowacji, kultury, uczenia się przez całe życie, młodzieży, e-administracji, reformy sektora publicznego, na podobnych zasadach, na jakich uczestniczą w nich obecnie takie kraje, jak Norwegia lub Islandia. Przypomina, że wymiana studentów (w ramach programu ERASMUS i poza nim) jest jednym z największych sukcesów integracji europejskiej, i że uczelnie zarówno z UE, jak i ze Zjednoczonego Królestwa, odnoszą z tego tytułu ogromne korzyści. Jakakolwiek przyszła umowa powinna zatem uwzględniać zachowanie aktywnej roli brytyjskich uczelni na tym polu, także dlatego, że jest to bardzo korzystne dla lokalnej i regionalnej gospodarki.
53.

Wnosi, by Komisja zaproponowała dodatkowe bezpieczne i dostępne rozwiązania prawne dotyczące migracji do UE, takie jak wizy humanitarne i programy sponsorowania prywatnego; apeluje do państw członkowskich, by szybko uzgodniły i wdrożyły nowe unijne ramy przesiedleń oparte na ambitnych celach odnośnie do ochrony i liczby beneficjentów. Wzywa ponadto Komisję, by zachęcała państwa członkowskie do okazywania konkretnej solidarności tym państwom członkowskim, które są najbardziej narażone na przepływy migracyjne, zgodnie z art. 80 TFUE i zapisaną w niej zasadą solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności, w tym również na płaszczyźnie finansowej.
Odnotowuje, że w 48 % ze 124 zaleceń, które w 2018 r. zostały skierowane do władz lokalnych i regionalnych lub dotyczą wyzwań związanych z dysproporcjami terytorialnymi, potwierdzono to, co zostało już opublikowane w 2015 r. W związku z tym z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzoną przez Komisję Europejską ocenę wieloletnią wdrożenia zaleceń dla poszczególnych krajów, z której wynika, że od początku europejskiego semestru w 2011 r. ponad dwie trzecie zaleceń wdrożono co najmniej na poziomie określanym jako „pewien postęp” ( 6 ) , przy czym ubolewa nad utrzymującym się brakiem przejrzystości w odniesieniu do kryteriów, na których opiera się taka ocena.
10.

Wzywa państwa członkowskie UE oraz instytucje UE do zadbania o to, by władze lokalne i regionalne nie musiały radzić sobie same z tymi wyzwaniami i aby te wyzwania zostały w jak największym stopniu złagodzone dzięki pozytywnym stosunkom w przyszłości. W związku z tym z głębokim niepokojem przyjmuje niedawne wnioski Komisji Europejskiej w sprawie wieloletnich ram finansowych i ponownie wyraża przekonanie, że silna polityka spójności – obejmująca m.in. wzmocnione programy europejskiej współpracy terytorialnej takie jak Interreg – ma zasadnicze znaczenie dla władz lokalnych i regionalnych w UE, aby przeciwdziałać negatywnym konsekwencjom wystąpienia Zjednoczonego Królestwa. Ponadto podkreśla, że dla złagodzenia tych negatywnych skutków należy również wykorzystać inne polityki UE, takie jak wspólna polityka rolna i wspólna polityka rybołówstwa, co trzeba brać pod uwagę podczas podejmowania decyzji o ich przyszłym finansowaniu. Apeluje do Komisji Europejskiej, by przed dniem 29 marca 2019 r. zbadała ewentualną potrzebę ustanowienia funduszu stabilizacyjnego dla regionów najbardziej dotkniętych skutkami wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE.
6.

Odrzuca wszelką polityczną warunkowość ex post, oznaczałaby ona bowiem, że władze lokalne i regionalne mogą ucierpieć w wyniku polityki rządu centralnego prowadzącej do zawieszenia finansowania unijnego dla miast i regionów. Polityka spójności nie może podlegać warunkowości na poziomie europejskim, na którą władze lokalne i regionalne oraz inni beneficjenci nie mają żadnego wpływu. Jednakże KR zwraca uwagę na istniejące już postanowienia umów partnerstwa umożliwiające zawieszenie finansowania w wypadku naruszenia zasady praworządności przez władze lokalne i regionalne. Wyraża obawy co do zgodności ewentualnych politycznych warunków dostępu miast i regionów do finansowania unijnego z zasadą proporcjonalności.
3.

Wzywa Komisję, by tam, gdzie to niezbędne, dokonała przeglądu celów UE zawartych w pakiecie dotyczącym czystej energii, tak aby najpóźniej do 2050 r. zapewnić neutralność Europy w zakresie klimatu, która będzie wzmacniała konkurencyjność Europy i sprawiedliwość społeczną, i by uwzględniła te cele w europejskim prawie klimatycznym. W związku z tym wzywa do podniesienia celu redukcji emisji gazów cieplarnianych do co najmniej 55 %, celu efektywności energetycznej do 40 % oraz energii ze źródeł odnawialnych do 40 % do 2030 r.
1.

ponownie wyraża ubolewanie co do proponowanej wielkości następnych WRF, która może zagrozić ostatecznemu pożądanemu wpływowi w poszczególnych obszarach polityki UE KR zdecydowanie sprzeciwia się proponowanym cięciom budżetowym w polityce spójności i wspólnej polityce rolnej, które to cięcia miałyby niekorzystny wpływ na rozwój regionów i miast UE. W związku z tym KR potwierdza swój zdecydowany apel, by przyszłe WRF osiągnęły poziom co najmniej 1,3 % DNB UE-27, który zapewnić budżet uwzględniający potrzeby, oczekiwania i obawy obywateli UE;
5.

Zwraca się do Komisji, by przed procesem reformy paktu stabilności i wzrostu zaplanowanym w 2020 r. przedstawiła ocenę zastosowania klauzul elastyczności tegoż paktu od 2015 r. Uważa, że reforma paktu stabilności i wzrostu powinna prowadzić do opracowania jaśniejszych przepisów, które pozwolą uniknąć procyklicznej polityki fiskalnej, do rozsądnej i stabilnej redukcji długu w gospodarkach najbardziej narażonych w kontekście niskiej inflacji, do usunięcia współfinansowania krajowego programów polityki spójności z księgowości dotyczącej pułapów przewidzianych w pakcie, a także do wprowadzenia złotej reguły budżetowej w księgowości publicznej, co da władzom publicznym na wszystkich szczeblach margines swobody fiskalnej niezbędny do realizacji długoterminowych inwestycji w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju.
4.

Zwraca uwagę, że nienawistna retoryka dzieli nasze społeczeństwo, wywołuje lęk i prowadzi do radykalizacji, zniesławia i dehumanizuje osoby, co może doprowadzić do tragedii. Niszczy nasz wspólny cel, jakim jest silna Europa, zjednoczona w różnorodności, dążąca do pokoju i oparta na wspólnych wartościach.
60.

Wzywa instytucje europejskie do zakończenia negocjacji i przyjęcia proponowanego rozporządzenia w sprawie mechanizmu eliminowania barier prawnych i administracyjnych w kontekście transgranicznym, co będzie miało długotrwały, istotny i pozytywny wpływ na przyszłość współpracy transgranicznej. Podkreśla ponadto potrzebę stworzenia odpowiednich ram prawnych UE umożliwiających skuteczne ustanawianie transgranicznych usług publicznych i zarządzanie nimi, co dodatkowo uwydatnił trwający kryzys. Obecne ramy często wiążą się z ogromnymi obciążeniami i kosztami administracyjnymi, które zmuszają wiele władz lokalnych i regionalnych do rezygnacji z planów takich usług, przez co obywatele europejscy mieszkający w tych regionach znajdują się w niekorzystnej sytuacji.
11.

Podkreśla, że z powodu kryzysu dostęp do nowoczesnych technologii informacyjnych i infrastruktury stał się jeszcze bardziej niezbędny i wzywa do rozwiązania problemu „przepaści cyfrowej”, zapewnienia wysokiej jakości łączności dla wszystkich regionów i miast UE, w tym obszarów wiejskich, peryferyjnych, najbardziej oddalonych i znajdujących się w niekorzystnym położeniu geograficznym, oraz do zapewnienia, by osoby w każdym wieku i ze wszystkich środowisk społeczno-ekonomicznych mogły dostosować się do kryzysu i zmieniającego się świata pracy.
9.

Zadbała o to, by ambitny cel zerowego zanieczyszczenia – na rzecz środowiska wolnego od toksyn – przewidziany w Zielonym Ładzie, pozostał zasadniczą częścią zielonej odbudowy. Ambitny plan działania dotyczący zerowego zanieczyszczenia wody, powietrza i gleb jest nieodzowny, w szczególności z uwagi na to, że przełoży się on na ochronę zdrowia.
62.

Będzie monitorować tymczasowe ramy pomocy państwa oraz późniejsze środki działań o tym samym charakterze, co pozwoli na zapewnienie ukierunkowanego wsparcia w celu ratowania miejsc pracy w sektorach i regionach szczególnie dotkniętych pandemią. Podkreśli, że w tym kontekście bardziej elastyczne przepisy dotyczące pomocy państwa miałyby na celu „zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego” i że cel ten pozostanie aktualny długo po grudniu 2020 r., kiedy to wygasną tymczasowe ramy pomocy państwa. W związku z tym zwróci się do Komisji, by była gotowa przedłużyć ramy tymczasowe lub umożliwić podobną elastyczność w celu wsparcia odbudowy gospodarczej sektorów i regionów dotkniętych kryzysem.
12.

Ma obawy co do tymczasowego charakteru niektórych zasileń , w szczególności w przypadku polityki spójności i rozwoju wsi, który nie odpowiada długoterminowym potrzebom w zakresie rozwoju, oraz co do wstępnych cięć dokonanych przez Komisję w stosunku do wniosków z 2018 r. Pozytywnie ocenia więc wniosek Komisji w zakresie weryfikacji przydziału środków dla poszczególnych krajów w ramach polityki spójności w 2024 r. pod kątem ewentualnego dodania do puli środków tej polityki kolejnych 10 mld EUR bez utraty przez którekolwiek z państw członkowskich jakiejkolwiek części przydzielonych środków.
17.

Podkreśla, że władze lokalne i regionalne mają do odegrania ważną rolę we wdrażaniu przyszłej WPR i w zapowiedzianej już strategii „od pola do stołu”, w tym poprzez zazielenianie zamówień publicznych, promowanie zdrowego odżywiania, podnoszenie świadomości na temat marnotrawienia żywności i wdrażanie konkretnych środków w terenie. KR uważa, że strategia „od pola do stołu” stanowi wyjątkową okazję do zwiększenia spójności polityki oraz zachęcenia do przejścia na bardziej zrównoważone systemy żywnościowe i wzmocnienia środowiskowego wymiaru WPR. Przyjęty w ramach tej strategii plan działania powinien określać ilościowe cele w zakresie ograniczenia pestycydów chemicznych o co najmniej 30 % do 2027 r. i syntetycznych nawozów azotowych, jak również zwiększenia powierzchni upraw ekologicznych i spożycia owoców i warzyw oraz zmniejszenia wskaźnika otyłości w UE.
3.

Podkreśla, że osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju wymaga całościowego podejścia do wszystkich aspektów zrównoważonego rozwoju (konkurencyjności, włączenia społecznego, środowiska, sprawowania rządów), które wykracza poza Zielony Ład. Realizacja celów zrównoważonego rozwoju będzie wymagała spójności polityki w osiąganiu kompromisów i radzeniu sobie z wyzwaniami w zakresie dystrybucji. Obejmuje to również wzmocnienie kulturowego i społecznego wymiaru tworzenia wiedzy i dzielenia się nią oraz innowacji. Europejski semestr powinien umożliwić wszystkim szczeblom rządów i odpowiednim zainteresowanym stronom – współpracującym na zasadach partnerstwa – określenie tych kompromisów i dążenie do nich, pozwalając uniknąć schematycznego myślenia i zapewnić spójność, przy jednoczesnym uwzględnieniu celów zrównoważonego rozwoju we wszystkich obszarach polityki.
c)

co roku w państwach członkowskich UE odbywają się wybory na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym, co stanowi okazję do przekazania obywatelom informacji na temat tego, w jaki sposób polityka europejska wpływa na wszystkie szczeble sprawowania rządów; przyczynia się to do zwiększenia wiarygodności UE w oczach obywateli;
29.

Zwraca uwagę, że Konferencja w sprawie przyszłości Europy powinna być wykorzystywana do stymulowania wysiłków na rzecz utworzenia Unii równości, przy jednoczesnym skutecznym przeciwdziałaniu wszelkim formom dyskryminacji. Uważa, że należy lepiej zadbać o to, by zasady równouprawnienia płci zostały włączone do głównego nurtu prawodawstwa UE oraz by w przypadku każdego nowo zaproponowanego aktu prawnego UE wprowadzono „oceny wpływu w aspekcie płci”.
11.

W tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do wzmocnienia ocen oddziaływania terytorialnego i weryfikacji wpływu polityki na rozwój obszarów wiejskich, tak aby lepiej uwzględnić potrzeby i specyfikę różnych terytoriów UE. Zwraca uwagę na potrzebę uwzględnienia również regionów przygranicznych. W związku z tym wzywa Komisję do zagwarantowania, by wstępne oceny skutków i oceny skutków zawierały oszacowanie potencjalnego zróżnicowanego terytorialnie wpływu każdej inicjatywy ustawodawczej. Ponadto popiera plany zorganizowania w 2022 r. zakrojonej na szeroką skalę konferencji na temat lepszego stanowienia prawa, ze szczególnym uwzględnieniem wymiaru lokalnego i regionalnego, tak jak to miało miejsce w ramach platformy ds. dostosowania się do wymogów przyszłości.
10.

Zwraca uwagę, że kryzys związany z COVID-19 spowodował znaczne komplikacje dla młodzieży w dziedzinie kształcenia, zatrudnienia, zdrowia psychicznego i dochodów finansowych. Apeluje, by Rok przyczynił się do wzmożenia wysiłków na rzecz rozwiązania problemu bezrobocia i niepewnych warunków pracy młodzieży, w tym bezpłatnych staży, oraz dostępu do mieszkań, a także do tworzenia dla nich nowych i godnych miejsc pracy, przy jednoczesnym rozwiązaniu kluczowej kwestii umiejętności dostosowanych do przyszłości.
12.

Wzywa Komisję do dokonania przeglądu rozporządzenia w sprawie zarządzania unią energetyczną w celu dostosowania go do realizacji Zielonego Ładu, lepszego włączenia wkładów szczebla niższego niż krajowy do planów krajowych oraz dostosowania krajowych planów w dziedzinie energii i klimatu do krajowych planów wdrożenia Agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i ram celów zrównoważonego rozwoju. Proponuje, by ramy działań na szczeblu niższym niż krajowy zostały formalnie uwzględnione w ramach UNFCCC i wynikającym z nich zarządzaniu w dziedzinie klimatu w UE.
14.

Uważa, że wszystkie służby Komisji Europejskiej powinny być świadome istnienia EUWT. Europejski Komitet Regionów wzywa zatem Komisję Europejską do zadbania o to, by EUWT były uznawane za podmioty prawne i by kwalifikowały się do udziału we wszystkich unijnych zaproszeniach do składania wniosków.
22.

Zobowiązuje się do zwiększenia oddziaływania konferencji i do informowania o jej pracach oraz do promowania i stosowania innowacyjnych form demokracji uczestniczącej. Władze lokalne i regionalne mają ugruntowane doświadczenie, jeśli chodzi o wkład obywateli w proces podejmowania decyzji politycznych. Wzywa państwa członkowskie do aktywnego kształtowania konferencji na szczeblu krajowym oraz do zapewnienia zaangażowania władz lokalnych i regionalnych. Jest bardzo ważne, aby włączyły się w debatę i rozważania, mobilizując swoich obywateli, tak aby ich głos został wysłuchany, a ich oczekiwania urzeczywistniły się w procesie podejmowania decyzji politycznych.
21.

Podkreśla, że na etapie wdrażania rozporządzenia przez państwa członkowskie i ich regiony konieczne jest poszanowanie praw podstawowych i zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych, w tym prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawa do ochrony danych osobowych, prawa do równości wobec prawa i niedyskryminacji, prawa do swobodnego przemieszczania się oraz prawa do skutecznego środka prawnego. W związku z tym wszelkie ograniczenia praw podstawowych powinny podlegać ocenom i kontrolom proporcjonalności.
3.

Domaga się, aby proces zatwierdzania szczepionek przeciwko COVID-19 i negocjowania dostępu do nich był przejrzysty, i ma nadzieję, że bieżące i późniejsze zakupy dawek szczepionek będą nadal przedmiotem właściwej koordynacji i komunikacji na szczeblu UE. Zachęca państwa członkowskie, by unikały takiego podejścia do szczepionek, jakie przyjęły na początku pandemii, gdy niektóre z nich wykazały się brakiem solidarności, powodując niedobory środków ochrony indywidualnej, masek i respiratorów.
6.

Uważa, że wsparcie dla ukraińskich uchodźców powinno być motywacją do przeprowadzenia reformy unijnego systemu migracyjnego i azylowego bazującego na solidarności, zachętach do sprawiedliwego rozłożenia obciążeń i poszanowaniu praw podstawowych, a także ochronie granic zewnętrznych. Jest to tym bardziej pilne, że gwałtowny wzrost cen żywności na całym świecie może przyczynić się do napływu migrantów do miast i regionów UE.
28.

Wzywa Komisję do konsekwentnego włączania zasady niezależności energetycznej do ram legislacyjnych UE, wspierania regularnych działań na rzecz oszczędzania energii, wspomagania i przyspieszania procesu przechodzenia na czystą, odnawialną, przystępną cenowo i bezpieczną energię, a także zwraca się do Komisji i współprawodawców o podjęcie prac nad stworzeniem solidnych ram legislacyjnych w celu oceny i zwalczania ubóstwa energetycznego i ubóstwa w zakresie mobilności. Wnioskuje o włączenie go do prac grupy koordynacyjnej ds. ubóstwa energetycznego i odbiorców wrażliwych; podkreśla, że wspólnoty działające na rzecz energii odnawialnej są głównym narzędziem promującym powszechne wykorzystanie odnawialnych źródeł energii oraz osiągnięcie zdecentralizowanego i bezpiecznego systemu energetycznego. Wnosi, aby Komisja i państwa członkowskie podjęły współpracę z władzami regionalnymi w celu usunięcia barier utrudniających im rozwój i opracowania dalszych zachęt oraz by wspierały niezbędne inwestycje w tym procesie. Przypomina w związku z tym, że nie należy zapominać o regionach, w których transformacja energetyczna będzie bardziej kosztowna ze względu na ich izolację energetyczną, takich jak wyspy i regiony najbardziej oddalone.
20.

(25.1, 25.3) Z zadowoleniem przyjmuje wezwanie do zapewnienia, by wartości i zasady zapisane w Traktatach UE i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej były w pełni przestrzegane we wszystkich państwach członkowskich oraz by były niepodlegającymi negocjacjom, nieodwracalnymi i sine qua non warunkami członkostwa w UE i przystąpienia do UE. Biorąc pod uwagę, że ponad 80 000 samorządów lokalnych i regionalnych w UE stanowi podstawowy poziom legitymacji demokratycznej, wzywa do stałego zaangażowania władz lokalnych i regionalnych w propagowanie wartości zapisanych w Karcie i monitorowanie przestrzegania wynikających z niej zasad. W związku z tym uważa, że jego udział w dialogu międzyinstytucjonalnym na temat Karty oraz w procesie monitorowania praworządności ma zasadnicze znaczenie.
20.

Podkreśla, że obecny kryzys energetyczny stanowi okazję do znacznego zwiększenia elektryfikacji i produkcji wodoru odnawialnego, które są czystymi rozwiązaniami służącymi do dekarbonizacji gospodarki. Zwraca się do Komisji o przedstawienie ambitnych i konkretnych działań w celu przyspieszenia wykorzystania wodoru, w tym o wyznaczenie stałego harmonogramu wszystkich działań. Wzywa do przyjęcia, jako głównego działania Komisji w tym zakresie, unijnej inicjatywy na rzecz dolin wodorowych, która wzmocni je, strukturalnie wesprze tworzenie sieci europejskich i współpracę transgraniczną oraz zapewni finansowanie z unijnego funduszu innowacyjnego, a także wyższe finansowanie w ramach wspólnego przedsięwzięcia „Partnerstwo na rzecz czystego wodoru”. Przyjmuje z zadowoleniem propozycję dotyczącą globalnego europejskiego instrumentu na rzecz wodoru i wzywa do strukturalnego zaangażowania tych regionów UE, które już działają w tej dziedzinie. Wzywa współprawodawców UE, by, przyjmując pakiet „Gotowi na 55”, w tym pakiet legislacyjny dotyczący dekarbonizacji rynku gazu, konsekwentnie wspierali przyspieszone wprowadzanie na rynek ekologicznego wodoru.
11.

Podkreśla, że reformy w zakresie decentralizacji i rozwoju regionalnego Ukrainy w znacznym stopniu przyczyniły się do konsolidacji demokracji lokalnej, wzmocnienia samorządu i ogólnej odporności lokalnych społeczności tego kraju, co jest ważnym elementem ukraińskiego oporu wobec rosyjskiej inwazji. Reformy te zostały wdrożone przy znacznym wsparciu ze strony regionów i miast Unii Europejskiej, m.in. w ramach programu „U-LEAD with Europe” oraz przy ukierunkowanym wsparciu ze strony KR-u, w ramach grupy zadaniowej ds. Ukrainy, a także w ramach partnerskiej współpracy. Sukces tych reform decentralizacyjnych przybliżył Ukrainę do Unii Europejskiej i jej wartości, jakimi są wolność, demokracja i praworządność.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 305/4

RAPORT KOŃCOWY FUNKCJONARIUSZA DS. PRZESŁUCHAŃ W SPRAWIE COMP/38.284/D2 (AIR FRANCE/ALITALIA)

(zgodnie z art. 15 decyzji Komisji (2001/462/WE, EWWiS) z dnia 23 maja 2001 r. w sprawie zakresu uprawnień funkcjonariuszy ds. przesłuchań w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji — Dz.U. L 162 z 19.6.2001, str. 21)

(2004/C 305/04)

Projekt decyzji w wyżej wymienionym przypadku stwarza podstawy do następujących uwag:

Dnia 13 listopada 2001 r. Air France i Alitalia notyfikowały Komisji różne porozumienia, ubiegając się o stwierdzenie braku przesłanek do podjęcia działań przeciwko tym porozumieniom na podstawie art. 3 ust 2 rozporządzenia (EWG) 3975/87 lub o wyłączenie na podstawie art. 5 tegoż rozporządzenia.

Dnia 8 maja 2002 r. w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opublikowano streszczenie wniosku wzywające strony trzecie i Państwa Członkowskie do składania uwag Komisji w ciągu 30 dni zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) 3975/87.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) 3975/87 z dnia 1 lipca 2002 r. Komisja powiadomiła strony o istnieniu poważnych wątpliwości, co do możliwości stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do notyfikowanych porozumień.

Po rozmowach stron ze służbami Komisji, propozycje zobowiązań stron zostały opublikowane dnia 9 grudnia 2003 r., stwarzając zainteresowanym stronom trzecim możliwość przedłożenia swych spostrzeżeń zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3975/87.

Liczne linie lotnicze oraz brytyjski Urząd Ochrony Konkurencji (UK Office of Fair Trading) przedłożyły swe uwagi odnośnie do proponowanych rozwiązań. Strony zgodziły się wnieść poprawki do uzgodnionych zobowiązań, toteż służby Komisji wycofały swe wątpliwości dotyczące naruszenia zasad konkurencji.

W związku z tym, stwierdzam, że w niniejszym przypadku prawo do złożenia ustnych wyjaśnień zostało zachowane.
5.

Projekt uzupełnia i uściśla rozporządzenie (WE) nr 1073/1999, rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 i rozporządzenie Rady (WE) nr 1798/2003 oraz w wielu aspektach zawiera przepisy analogiczne do przepisów zawartych w tych wcześniejszych aktach prawnych. W związku z powyższym należy uwzględnić następujące uwagi: a) Należy zmienić art. 37 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 w sprawie nadzoru ochrony danych osobowych, w dodatkowym przepisie projektu, w celu uwzględnienia faktu, że europejski inspektor ochrony danych został już wyznaczony. W związku z powyższym należy także przeanalizować w całości art. 37 w celu stworzenia bardziej odpowiedniego i skutecznego systemu nadzoru i współpracy pomiędzy organami nadzoru. Proponowane rozporządzenie powinno przewidywać ustanowienie lub ustanawiać podobny system. b) Komitet powołany zgodnie z art. 43 rozporządzenia (WE) nr 515/97, którego zadania zostały rozszerzone, tak aby obejmowały zakres projektu, przedstawia niektóre problemy, wymagające rozwiązania, przynajmniej dla celów niniejszego projektu, a jeżeli będzie to możliwe, w celu wprowadzenia dalszych zmian w rozporządzeniu (WE) nr 515/97. Angielska wersja językowa tego rozporządzenia wydaje się wskazywać, że komitet ad hoc składa się z przedstawicieli, o których mowa w art. 43 ust. 1, i przedstawicieli organów ochrony danych. Należy wyjaśnić, że we francuskiej wersji językowej komitet ad hoc „składa się ze wskazanych przez każde Państwo Członkowskie przedstawicieli krajowego organu lub krajowych organów nadzoru.” W każdym z tych przypadków należy wyraźnie wskazać z nazwy europejskiego inspektora ochrony danych.