UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Pandemia COVID-19 wywołała ostry kryzys w dziedzinie zdrowia publicznego, którego skutki odczuwane są we wszystkich państwach członkowskich. Stanowi poważne wyzwanie dla publicznych systemów opieki zdrowotnej i będzie prawdopodobnie wywierała negatywny wpływ na gospodarkę państw unijnych przez dłuższy czas. Sytuacja ta znacznie zakłóca życie obywateli i funkcjonowanie przedsiębiorstw, którym trudno jest prowadzić działalność przede wszystkim ze względu na ograniczenia wynikające ze środków izolacji w wielu państwach członkowskich.

W świetle tych bezprecedensowych okoliczności pewna liczba państw członkowskich i osób zobowiązanych do przekazywania informacji na mocy dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania zwróciła się o odroczenie niektórych terminów przekazywania i wymiany informacji na mocy tej dyrektywy. Konkretnie mówiąc, wnioski o odroczenie dotyczą automatycznej wymiany informacji o rachunkach finansowych, których beneficjenci są rezydentami do celów podatkowych innego państwa członkowskiego, oraz o podlegających zgłoszeniu uzgodnieniach transgranicznych, o których mowa w załączniku IV do dyrektywy Rady 2011/16/UE. Poważne zakłócenia wywołane przez pandemię COVID-19 utrudniają terminowe spełnianie obowiązków sprawozdawczych instytucjom finansowym i osobom zobowiązanym do raportowania podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych oraz negatywnie wpływają na zdolność administracji podatkowych państw członkowskich do gromadzenia i przetwarzania danych.

Sytuacja ta wymaga natychmiastowej i skoordynowanej reakcji na terenie Unii, a także – w stosownych przypadkach – na całym świecie. W tej kwestii warto uwzględnić inicjatywę grupy sterującej Globalnego Forum OECD w odniesieniu do wspólnego standardu do wymiany informacji (CRS) dla raportujących instytucji finansowych, który jest przedmiotem transpozycji do prawa Unii za pośrednictwem dyrektywy Rady 2014/107/UE.

Należy zatem odroczyć termin wymiany informacji o rachunkach finansowych, których beneficjenci są rezydentami do celów podatków innego państwa członkowskiego. Pozwoliłoby to państwom członkowskim na odpowiednie dostosowanie swoich krajowych terminów przekazywania takich informacji przez raportujące instytucje finansowe. Podobnie należałoby przedłużyć terminy przekazywania i wymiany informacji o uzgodnieniach transgranicznych, o których mowa w załączniku IV do dyrektywy Rady 2011/16/UE.

Jednocześnie należy również przypomnieć, że wymiana informacji o rachunkach finansowych, których beneficjenci są rezydentami do celów podatkowych innego państwa członkowskiego, oraz o podlegających zgłoszeniu uzgodnieniach transgranicznych, o których mowa w załączniku IV do dyrektywy Rady 2011/16/UE, ma kluczowe znaczenie dla zwalczania unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania w Unii. Państwa członkowskie będą potrzebowały dochodów podatkowych do finansowania swoich intensywnych działań mających łagodzić negatywny wpływ środków walki z pandemią COVID-19 na gospodarkę. Zapewnienie sprawiedliwości podatkowej przez zapobieganie unikaniu opodatkowania i uchylaniu się od opodatkowania jest ważniejsze niż kiedykolwiek dotąd. Choć obecny kryzys wymaga dostosowania harmonogramu przekazywania niektórych danych podatkowych, nie powinno to prowadzić do zaniechania działań krajowych administracji na rzecz sprawiedliwego opodatkowania.

Długość okresu odroczenia nie powinna zakłócać ustalonej struktury i funkcjonowania dyrektywy Rady 2011/16/UE. Długość ta powinna raczej być ograniczona, proporcjonalnie do praktycznych trudności spowodowanych tymczasowymi środkami izolacji, których celem jest zwalczanie pandemii.

Ze względu na panującą obecnie niepewność co do dalszego rozwoju pandemii COVID-19 korzystne byłoby zapewnienie możliwości jednego ponownego przedłużenia okresu odroczenia terminów przekazywania i wymiany informacji. Byłoby to konieczne, jeżeli w trakcie części okresu odroczenia lub w całym tym okresie utrzymywałyby się wyjątkowe okoliczności w postaci poważnych zagrożeń zdrowia publicznego spowodowanych pandemią COVID-19, a państwa członkowskie musiałyby wprowadzić nowe albo utrzymać istniejące środki izolacji. Takie przedłużenie nie powinno zakłócać ustalonej struktury i funkcjonowania dyrektywy Rady 2011/16/UE. Powinno ono być ograniczone w czasie, a jego długość – z góry ustalona, proporcjonalnie do praktycznych trudności spowodowanych tymczasowymi środkami izolacji. Przedłużenie to nie powinno wpływać na istotne elementy obowiązku raportowania i wymiany informacji na mocy tej dyrektywy. Powinno ono polegać wyłącznie na przedłużeniu okresu odroczenia terminu spełnienia tego obowiązku, jednocześnie gwarantując, że ostatecznie przekazane zostaną wszystkie informacje.