PL   PL 
 
 
 KOMISJA  
EUROPEJSKA   
Bruksela, dnia 2.5.2022 r.  
COM(2022) 134 final/2  
2022/0089 (COD)  
 
CORRIGENDUM  
This document replaces COM(2022)134 final of 31.03.2022.  
Addition of the cross -references to the linked SWD and SEC documents.  
Concerns all language versions.  
 
The text shall read as follows :  
Wniosek  
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY  
w sprawie oznaczeń geograficznych Unii Europejskiej w  odniesieniu do wina, napojów 
spirytusowych i  produktów rolnych oraz systemów jakości produktów rolnych, 
zmieniające rozporządzenia (UE) nr  1308/2013, (UE) 2017/1001 i (UE) 2019/787 oraz 
uchylające rozpo rządzenie (UE) nr  1151/2012  
{SEC(2022)  197 final}  - {SWD(2022)  135 final}  - {SWD(2022)  136 final}   
 
PL 1  PL UZASADNIENIE  
1. KONTEKST  WNIOSKU  
• Przyczyny  i cele wniosku  
Oznaczenia geograficzne (OG) służą określeniu produktów, których jakość, cechy 
charakterystyczne lub renoma wynikają  z czynników naturalnych  i ludzkich związanych  z ich 
miejscem pochodzenia. Stanowią one prawo własności intelektualnej ukierunkowane na 
promowanie uczciwej konkurencji między producentami przez zapobieganie stosowaniu 
nazwy  w złej wierze oraz oszukańczym  i wprowadzającym  w błąd praktykom. Oznaczenia 
geograficzne gwarantują konsumentom autentyczność produktu  i wyróżniają go na rynku, co 
zapewnia wyższą wartość sprzedaży  i wyw ozu. Oznaczenia geograficzne są uznawane na 
szczeblu międzynarodowym od  1883  r.1, a w Unii zostały stopniowo objęte ochroną od lat  70. 
XX wieku (wino) do  1992  r. (produkty rolne  i środki spożywcze), przy czym  w 2020 r. 
zakończono tworzenie rejestrów2. Obecnie  w unijnym rejestrze oznaczeń geograficzn ych 
znajduje się prawie 3 500 nazw win, napojów spirytusowych, produktów rolnych  i środków 
spożywczych.  
Unijny system oznaczeń geograficznych jest solidny, jednak  z oceny polityki, jak również  
z procesu oceny skutków wynika, że istnieje możliwość wprowadze nia usprawnień, 
szczególnie  w celu zwiększenia skuteczności systemu oznaczeń geograficznych, który ma 
kluczowe znaczenie dla zapewnienia wysokiej jakości żywności oraz ochrony dziedzictwa 
kulturowego, gastronomicznego  i lokalnego  w całej Unii. Dotyczy to g łównie:  
• najskuteczniejszego sposobu nadania skuteczności prawu podstawowemu 
producentów do ochrony prawa własności intelektualnej do ich oznaczeń 
geograficznych. Producenci posiadający wartości niematerialne  i prawne w postaci 
oznaczenia geograficznego m ają prawo do ich ochrony,  a Unia dąży do osiągnięcia 
tego celu możliwie najskuteczniej  i najefektywniej, również  w czasach coraz 
powszechniejszego korzystania  z internetu;  
• sposobu zapobiegania wykorzystywaniu nazw produktów  w złej wierze przez 
podmioty, które nie mają żadnych praw do autentycznego produktu ani nie mają  
z nim związku. Należy również dokonać przeglądu egzekwowania przepisów, 
szczególnie  w internecie, oraz kontroli zgodności;  
• sposobu zwiększenia zrównoważonej produkcji produktów  z oznaczen iami 
geograficznymi. Jako instrument waloryzacji produktów nieodłącznie związanych  
z czynnikami naturalnymi  i wiedzą fachową producentów  z danego obszaru, 
oznaczenia geograficzne nie są wykorzystywane  w wystarczającym stopniu do tych 
celów;  
• skuteczniejsz ego sposobu informowania konsumentów  o produktach autentycznych, 
aby zapobiec asymetrii informacji. Poziom rozpoznawalności symboli unijnych 
wśród konsumentów jest bardzo niski, co świadczy  o trudnościach  w komunikacji;  
• sposobu zapewnienia producentom go dziwego dochodu  z tytułu sprzedaży ich 
produktu  o właściwościach związanych  z jego produkcją oraz wzmocnienia ich 
pozycji  w łańcuchu dostaw żywności.  
                                                 
1 https://www.wipo.int/treaties/en/ip/paris/  
2 https://ec.europa.eu/info/food -farming -fisheries/food -safety -and-quality/certification/quality -
labels/geographical -indications -register/  
 
PL 2  PL System gwarantowanych tradycyjnych specjalności (GTS) przez 30 latach funkcjonowania 
nie przyniósł oczekiwanych korzyści producentom ani konsumentom . W  celu 
skuteczniejszego oznaczania  i promowania tradycyjnych produktów rolnych  w Unii należy 
uprościć  i doprecyzować system gwarantowanych tradycyjnych specjalności.  
Wniosek przyczynia się do realizacji celów określonych we wspólnej polityce rolnej (WPR),  
w szczególności do sprawniejszego reagowania rolnictwa unijnego na potrzeby społeczne  
w zakresie wyników produkcji rolnej pod względem stabilności gospodarczej, 
zrównoważonego rozwoju społecznego  i zrównoważenia środowiskowego. Przyczyni się to 
do zwiększenia skuteczności obecnego systemu oznaczeń geograficznych jako praw 
własności intelektualnej. Wniosek przyczyni się do zwiększenia korzyści gospodarczych, 
społecznych  i środowiskowych związanych  z produktami objętymi oznaczeniami 
geograficznymi, zwiększenia zakresu uprawnień  i odpowiedzialności producentów, 
ograniczenia nowych form naruszeń (internet), poprawy skuteczności egzekwowania 
przepisów  i kontroli gwarantujących autentyczność produktów, usunięcia  luk legislacyjnych 
oraz usprawnienia procedur rejestracji. Poza oznaczeniami geograficznymi wniosek dotyczy 
również przepisów związanych  z gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami,  
w szczególności przez doprecyzowanie ich definicji . Z drugiej strony  w ramach wniosku nie 
wprowadza się zmian  w przepisach dotyczących określeń jakościowych stosowanych 
fakultatywnie; wprowadzono je dopiero  w 2012 r., a państwa członkowskie muszą najpierw  
w pełni wykorzystać ich potencjał. Ponadto wniosek nie dotyczy oznaczeń  geograficznych 
niezwiązanych  z rolnictwem; Komisja zamierza zaproponować osobny akt ustawodawczy  
w ich sprawie.  
Ogólnym celem przeglądu oznaczeń geograficznych jest ułatwienie ich stosowania  w całej 
Unii jako instrumentów własności intelektualnej dostępny ch dla wszystkich rolników  
i producentów produktów, powiązanych ze sobą cechami lub renomą oraz miejscem ich 
produkcji. Nie proponuje się żadnych zmian  w podstawowej strukturze systemów oznaczeń 
geograficznych, co pozwoli utrzymać rolę państw członkowskich  w procedurze składania 
wniosków dotyczących oznaczeń geograficznych  i gwarantowanych tradycyjnych 
specjalności; wysoki poziom ochrony praw własności intelektualnej; specyfikę oznaczeń 
geograficznych  w sektorze wina  i napojów spirytusowych; oraz egzekwowan ie przepisów na 
szczeblu krajowym  w ramach rozporządzenia  w sprawie kontroli urzędowych oraz narzędzi 
własności intelektualnej.  
Chociaż wytwarzanie produktów rolnych wysokiej jakości jest mocną stroną europejskiego 
rolnictwa,  w Unii występują dysproporcje geograficzne, jeżeli chodzi  o liczbę 
zarejestrowanych oznaczeń geograficznych. Są one odzwierciedleniem różnych „punktów 
wyjścia”  i doświadczeń państw członkowskich  w zakresie ochrony dziedzictwa 
gastronomicznego  i kulturowego . W  ramach przeglądu oznaczeń geograficznych należy 
zwrócić szczególną uwagę na zachęcanie do korzystania  z oznaczeń geograficznych  w tych 
państwach członkowskich,  w których są one wykorzystywane  w niewystarczającym stopniu. 
Oznaczenia geograficzne wynagradzają producentów za pracę wło żoną  w produkcję 
różnorodnych produktów  o wysokiej jakości, co  z kolei może być korzystne dla gospodarki 
obszarów wiejskich. Dotyczy to  w szczególności obszarów  o niekorzystnych warunkach 
gospodarowania, terenów górskich  i regionów najbardziej oddalonych, gdzie sektor rolny ma 
znaczący udział  w gospodarce,  a koszty produkcji są wysokie. Celem jest również 
zwiększenie liczby zarejestrowanych oznaczeń geograficznych  w każdym państwie 
członkowskich będącym użytkownikiem niższego szczebla do poziomu średniej un ijnej.  
Wniosek dotyczy zatem następujących  celów ogólnych:  
 
PL 3  PL 1. zapewnienia skutecznej ochrony prawa własności intelektualnej  w Unii, w tym 
sprawnych procesów rejestracji służących sprawiedliwemu wynagradzaniu 
producentów za ich starania;  
2. zwiększenia wyko rzystania oznaczeń geograficznych  w całej Unii  z korzyścią dla 
gospodarki obszarów wiejskich.  
Te dwa cele ogólne doprecyzowano  w ramach sześciu celów szczegółowych:  
1. usprawnienie egzekwowania przepisów dotyczących oznaczeń geograficznych  
w celu lepszej o chrony prawa własności intelektualnej oraz skuteczniejsza ochrona 
oznaczeń geograficznych  w internecie,  w tym przed rejestracją  w złej wierze oraz 
oszukańczymi  i wprowadzającymi  w błąd praktykami,  a także przed wykorzystaniem  
w systemie nazw domen, oraz pr zeciwdziałanie podrabianiu produktów;  
2. usprawnienie  i doprecyzowanie ram prawnych  w celu uproszczenia  
i zharmonizowania procedur składania wniosków  o rejestrację nowych nazw  
i wprowadzania zmian  w specyfikacjach produktów;  
3. przyczynianie się do zapewnienia bardziej zrównoważonego charakteru systemu 
żywnościowego Unii przez włączenie konkretnych kryteriów zrównoważonego 
rozwoju;  
4. umożliwienie producentom  i grupom producentów lepszego zarządzania aktywami  
w zakresie oznaczeń geograficznych oraz z achęcanie do tworzenia struktur  
i partnerstw  w ramach łańcucha dostaw żywności;  
5. poprawa prawidłowego postrzegania rynku  i zwiększenie świadomości 
konsumentów  w zakresie polityki dotyczącej oznaczeń geograficznych  i symboli 
unijnych  w celu umożliwienia k onsumentom podejmowania świadomych decyzji 
dotyczących zakupów;  
6. zapewnienie ochrony tradycyjnych nazw żywności  w celu korzystniejszej wyceny  
i zachowania tradycyjnych produktów  i metod produkcji.  
• Spójność  z przepisami obowiązującymi  w tej dziedzinie p olityki  
W przepisach Unii przewidziano ochronę nazw pochodzenia  i oznaczeń geograficznych  
w odniesieniu do wina od początku lat  70. XX wieku, napojów spirytusowych od  1989  r. oraz 
produktów rolnych  i środków spożywczych od  1992  r. Umożliwiają one rejestrację cenionych 
nazw produktów wytwarzanych zgodnie ze specyfikacją produktu na określonym obszarze 
geograficznym przez producentów posiadających uznaną wiedzę fachową. Niniejszy wniosek 
jest zgodny  z przepisami obowiązującymi  w dziedzinie polityki  w zakresie oznaczeń 
geograficznych. Jest on ukierunkowany na poprawę obowiązujących przepisów  i zapewnienie 
uproszczonego  i usprawnionego zbioru przepisów, przy jednoczesnym wzmocnieniu 
określonych elementów ochrony oznaczeń geograficznych,  w szczególności przez 
wzmocnienie pozycji grup producentów oraz zwiększenie poziomu ochrony  w internecie . 
W ramach wniosku zachęca się grupy producentów produktów objętych oznaczeniem 
geograficznym do dobrowolnego uwzględnienia  w specyfikacji produktu wymogów 
dotyczących lepszych wyników  w zakresie stabilności gospodarczej, zrównoważonego 
rozwoju społecznego  i zrównoważenia środowiskowego. Aby poprawić jakość procesu 
rejestracji  i rozpatrywania wniosków, na mocy wniosku przyznaje się Komisji uprawnienia do 
korzystania  z pomocy technicznej agencji przy rozpatrywaniu wniosków, przy czym 
rejestracja oznaczeń geograficznych  i ogólna odpowiedzialność za politykę  w zakresie 
oznaczeń geograficznych pozostaje  w gestii Komisji.  
 
PL 4  PL • Spójność  z innymi politykami Unii  
Niniejszy wniosek jest zgodny  z ogólnymi ramami prawnymi ustanowionymi  w odniesieniu 
do WPR. Wniosek jest uzupełnieniem innych środków ukierunkowanych na zapewnienie 
jakości  i różnorodności unijnej produkcji rolnej oraz produkcji win  i napojów spirytusowych, 
sprawiedliwe wy nagradzanie producentów za ich starania, ochronę praw podstawowych 
producentów  w dziedzinie własności oraz informowanie obywateli  i konsumentów  
o możliwych do określenia szczególnych cechach produktów wyżej wymienionych sektorów,  
w szczególności tych związ anych  z ich pochodzeniem geograficznych.  
W ramach strategii „Od pola do stołu”3 Komisja zobowiązała się do wniesienia wkładu  
w przejście na zrównoważony system żywnościowy  w celu zwiększenia skuteczności ram 
legislacyjnych dotyczących oznaczeń geograficzny ch oraz,  w stosownych przypadkach, 
uwzględnienia szczególnych kryteriów zrównoważonego rozwoju . O  oznaczeniach 
geograficznych wspomina się również  w odniesieniu do udoskonalonych przepisów 
ukierunkowanych na wzmocnienie pozycji rolników  i grup producentów  w łańcuchu wartości . 
W planie działania „od pola do stołu” zapowiedziano inne inicjatywy, które wpłyną na 
produkty objęte oznaczeniem geograficznym,  w szczególności wniosek dotyczący ram 
legislacyjnych dla zrównoważonych systemów żywnościowych, który ma zo stać 
przedstawiony  w 2023 r. Przedmiotową inicjatywę dotyczącą oznaczeń geograficznych 
włączono do programu prac Komisji na  2021  r.4 w ramach inicjatyw REFIT5 powiązanych  
z Europejskim Zielonym Ładem6. 
Jeżeli chodzi  o cel neutralności klimatycznej oraz unijne cele klimatyczne na  2030  r. i 2040 r., 
niniejszy wniosek nie będzie miał negatywnego wpływu na klimat.  
Ponadto  w komunikacie  w sprawie planu działania dotyczącego własności intelektualnej7 
Komisja zapowiedziała, że w zmocni system ochrony oznaczeń geograficznych  w celu 
zwiększenia jego skuteczności,  w tym w  celu zwalczania naruszeń praw własności 
intelektualnej.  
W konkluzjach Rady  w sprawie strategii „Od pola do stołu”8 z zadowoleniem przyjęto lepsze 
włączenie zrównowa żonego rozwoju do unijnej polityki jakości  i wezwano Komisję do 
potwierdzenia znaczenia  i wagi unijnych systemów jakości oraz do wzmocnienia ram 
legislacyjnych dotyczących oznaczeń geograficznych.  
2. PODSTAWA  PRAWNA,  POMOCNICZOŚĆ  I PROPORCJONALNOŚĆ  
• Podst awa prawna  
Niniejszy wniosek jest objęty zakresem stosowania wspólnej polityki rolnej (art.  43 TFUE9) 
i praw własności intelektualnej (art.  118 TFUE).  
W odniesieniu do WPR wymogi  i przepisy dotyczące wprowadzania produktów rolnych, 
środków spożywczych, win, aromatyzowanych produktów sektora wina  i napojów 
                                                 
3 https://ec.europa.eu/food/horizontal -topics/farm -fork-strategy_en  
4 https://ec.europa.eu/info/sites/default/files/2021_commission_work_programme_annexes_en.pdf  
5 https://ec.europa.eu/info/law/law -making -process/evaluating -and-improving -existing -laws/refit -
making -eu-law-simpler -less-costly -and-future -proof_pl  
6 https://ec.europ a.eu/info/strategy/priorities -2019 -2024/european -green -deal_pl  
7 https://ec.europa.eu/info/law/better -regulation/have -your-say/initiatives/12510 -Intellectual -property -
action -plan_en  
8 https://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST -12099 -2020 -INIT/pl/pdf  
9 https://eur -lex.europa.eu/legal -content/PL/TXT/PDF/?uri=CELEX:12012E/TXT&from=PL  
 
PL 5  PL spirytusowych na rynek wewnętrzny oraz zapewnienie integralności rynku wewnętrznego są 
kwestiami zasadniczo należącymi do kompetencji Unii.  
• Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)  
Na mocy  rozporządzenia (UE) nr  1308/2013, rozporządzenia (UE) 2019/787  i rozporządzenia 
(UE) nr  1151/2012 Unia ustanowiła kompletny system ochrony nazw konkretnych produktów  
w celu promowania ich wyjątkowych cech związanych  z ich pochodzeniem geograficznym,  
a także tradycyjną wiedzą fachową  w dziedzinie produktów rolnych, wina  i napojów 
spirytusowych . W związku  z tym państwa członkowskie nie mogą działać indywidualnie, aby 
osiągnąć ten cel polityki. Poprawę skuteczności obecnego systemu oznaczeń geograficznych 
można osiągnąć jedynie dzięki działaniom na szczeblu unijnym,  a mianowicie przez zmianę 
wspomnianych rozporządzeń.  
• Proporcjonalność  
Wniosek zawiera ograniczone  i ukierunkowane zmiany obowiązujących ram legislacyjnych 
dotyczących oznaczeń geograficznych, których zakres nie wykracza poza to, co jest 
konieczne do osiągnięcia celu polegającego na poprawie skuteczności systemu oznaczeń 
geograficznych . W  ramach wniosku zachowano specyfikę sektorów  i jednocześnie 
zharmonizowano przepisy, które są wspólne dla wsz ystkich sektorów,  w szczególności 
procedury rejestracji nazwy lub zmiany specyfikacji produktu, ochrony nazw oraz kontroli  
i egzekwowania przepisów.  
• Wybór instrumentu  
W ramach polityki dotyczącej oznaczeń geograficznych wymaga się ich bezpośredniego 
stosowania  w państwach członkowskich. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady 
jest odpowiednim instrumentem służącym przeglądowi systemu oznaczeń geograficznych, 
biorąc pod uwagę fakt, że obowiązujące obecnie prawodawstwo obejmuje:  
• oznaczenia geog raficzne  w odniesieniu do produktów rolnych  i środków 
spożywczych – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) nr  1151/2012  
z dnia 21 listopada 2012  r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych  
i środków spożywczych10; 
• oznaczenia geograficzne  w odniesieniu do wina — rozporządzenie Parlamentu 
Europejskiego  i Rady (UE) nr  1308/2013  z dnia 17  grudnia 2013  r. ustanawiające 
wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia 
Rady (EWG) nr  922/72, (EWG) nr  234/79, (WE) nr  1037 /2001 i (WE) 
nr 1234/200711; 
• oznaczenia geograficzne  w odniesieniu do napojów spirytusowych — 
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 2019/787  z dnia 17 kwietnia 
2019  r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji  i etykietowania napojów 
spirytusowych, stosowania nazw napojów spirytusowych  w prezentacji  
i etykietowaniu innych środków spożywczych, ochrony oznaczeń geograficznych 
napojów spirytusowych, wykorzystywania alkoholu etylowego  i destylatów 
pochodzenia rolniczego  w napojach alkoholo wych,  a także uchylające 
rozporządzenie (WE) nr  110/200812. 
Wniosek wymaga uchylenia pierwszego  z wyżej wspomnianych rozporządzeń  
i wprowadzenia zmian do dwóch pozostałych.  
                                                 
10 Dz.U. L 343  z 14.12.2012, s. 1.  
11 Dz.U. L 347  z 20.12.2013, s. 671.  
12 Dz.U. L 130  z 17.5.2019, s. 1.  
 
PL 6  PL 3. WYNIKI  OCEN  EX POST , KONSULTACJI  Z ZAINTERESOWANYMI  
STRONAMI  I OCEN  SKUTKÓW  
• Oceny ex post /oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa  
Przeprowadzono ocenę polityki Unii  w zakresie oznaczeń geograficznych  i gwarantowanych 
tradycyjnych specjalności chronionych  w Unii. Jej wyniki opublikowano 21 grudnia 2021  r. 
w dokumencie roboczym służb Komisji13. Jej zakres objął łącznie prawie 3 400 oznaczeń 
geograficznych  i 64 gwarantowane tradycyjne specjalności pochodzące  z państw 
członkowskich. Ocena była ukierunkowana na określenie stopnia,  w jakim osiągnięto cele 
polityki  w zakresie oznaczeń geograficznych  i gwarantowanych tradycyjnych specjalności . 
W ramach oceny zbadano skuteczność, efektywność, adekwatność, spójność  i wartość dodaną 
ram dotyczących oznaczeń geograficznych  i gwarantowanych tradycyjnych specjalności na 
szczeblu unijnym.   
Zasa dniczo skutecznie  osiągnięto cele dotyczące oznaczeń geograficznych  
i gwarantowanych tradycyjnych specjalności . Z przedmiotową polityką wiąże się szeroki 
zakres możliwych korzyści dla zainteresowanych stron, takich jak zapewnienie producentom 
godziwego doc hodu  i uczciwej konkurencji.  Korzyści te nie są jednak systematyczne we 
wszystkich państwach członkowskich. Do głównych ograniczeń należy słaba znajomość  
i niski poziom zrozumienia polityki przez konsumentów  w niektórych państwach 
członkowskich oraz określ one niedociągnięcia  w zakresie środków kontroli na dalszych 
etapach łańcucha wartości. Zasadniczo osiągnięto pozostałe podstawowe cele polityki – 
zapewnienie poszanowania oznaczeń geograficznych  i prawa własności intelektualnej oraz 
integralności rynku wew nętrznego,  a także – w przypadku gwarantowanych tradycyjnych 
specjalności – pomoc producentom produktów tradycyjnych  w zachowaniu tradycyjnych 
metod produkcji  i przepisów na dania.  
Ramy dotyczące oznaczeń geograficznych / gwarantowanych tradycyjnych specja lności 
ocenia się jako skuteczne . Oznaczenia geograficzne  i gwarantowane tradycyjne specjalności 
przynoszą producentom szereg korzyści14, natomiast koszty ponoszone przez organy 
publiczne (na szczeblu unijnym  i krajowym) są niskie  i według szacunków wynoszą  0,12 % 
całkowitej wartości sprzedaży  w ramach oznaczeń geograficznych / gwarantowanych 
tradycyjnych specjalności. Istnieje jednak możliwość uproszczenia  i zmniejszenia obciążenia 
administracyjnego, szczególnie  w odniesieniu do długotrwałych procedur rejes tracji  
i wprowadzania zmian na szczeblu krajowym  i unijnym.  
Politykę ocenia się jako adekwatną  zarówno dla prywatnych zainteresowanych stron, jak  
i organów publicznych. Cele dotyczące oznaczeń geograficznych  i gwarantowanych 
tradycyjnych specjalności odnos zą się do rzeczywistych potrzeb poszczególnych 
zainteresowanych stron. Oznaczenia geograficzne  i gwarantowane tradycyjne specjalności 
uważane są za duży atut obszarów wiejskich oraz ważne narzędzie promowania tożsamości 
regionalnej. Promowanie oznaczeń geo graficznych  i gwarantowanych tradycyjnych 
specjalności przez wspieranie rozwoju obszarów wiejskich odpowiada przede wszystkim na 
                                                 
13 https://ec.europa.eu/info/food -farming -fisheries/key -policies/common -agricultural -
policy/cmef/products -and-markets/geographical -indications -and-traditional -specialities -guaranteed -
protected -eu_en  
14 Średnia cena produktów  z oznaczeniem geograficznym / będących gwarantowaną tradycyjną 
specjalnością jest dwukrotnie wyższa niż  średnia cena porównywalnych produktów nieposiadających 
oznaczenia geograficznego / niebędących gwarantowaną tradycyjną specjalnością; stosunkowo 
mniejsza zmienność cen produktów objętych oznaczeniem geograficznym; uczciwa konkurencja dla 
producentów  w łańcuchu wartości oznaczeń geograficznych / gwarantowanych tradycyjnych 
specjalności; dywersyfikacja działalności gospodarstw np. przetwórstwo, nowe rodzaje sprzedaży 
(sprzedaż bezpośrednia, sprzedaż elektroniczna)  i agroturystyka.  
 
PL 7  PL potrzebę zwiększenia integracji. Chociaż ochrona środowiska  i dobrostan zwierząt nie są 
głównymi celami wytwarzania produktów  z oznaczeniem geograficznym / będących 
gwarantowaną tradycyjną specjalnością, badane grupy producentów zadeklarowały, że  
w niektórych specyfikacjach produktów uwzględnia się kwestie ochrony środowiska  
i dobrostanu zwierząt.  
Biorąc pod uwagę spójność , nie st wierdzono istotnych niezgodności między oznaczeniami 
geograficznymi  a unijnymi znakami towarowymi, oznaczeniami geograficznymi / 
gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami  a systemami krajowymi/regionalnymi ani 
między oznaczeniami geograficznymi / gwarant owanymi tradycyjnymi specjalnościami  
a innymi strategiami politycznymi Unii.  
Ponadto, występuje wyraźna unijna wartość dodana, ponieważ oznaczenia geograficzne  
i gwarantowane tradycyjne specjalności przyczyniają się  w znacznym stopniu do zapewnienia 
integralności rynku wewnętrznego oraz sprawiedliwego handlu  z państwami trzecimi.  
Jeżeli chodzi  o wyciągnięte wnioski, oprócz wspomnianych wyżej niedociągnięć  
w dziedzinie kontroli  i egzekwowania przepisów (rynek niższego szczebla) oraz słabej 
znajomości  i niskiego poziomu zrozumienia ze strony konsumentów, można podkreślić 
następujące kwestie:  
• różnice we wdrażaniu powodują trudności  w egzekwowaniu praw własności 
intelektualnej producentów poza państwem członkowskim,  w którym odbywa się 
produkcja. Ponadto  oznaczenia geograficzne obejmują szeroką gamę produktów i są 
sprzedawane za pośrednictwem różnych punktów sprzedaży (w tym  w ramach 
sprzedaży przez internet), co dodatkowo utrudnia skuteczne egzekwowanie tych 
praw;   
• kolejna kwestia jest ściśle związana  z nowymi celami politycznymi Komisji,  
w szczególności  z Europejskim Zielonym Ładem  i strategią „Od pola do stołu” . 
W ostatnich latach kwestie związane ze zrównoważonym rozwojem zyskały na 
znaczeniu, ale  w ramach wytwarzania produktów  z oznaczeniami geograficznymi / 
będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami nie uwzględnia się ich lub 
uwzględnia się je  w sposób niesystematyczny;  
• grupy producentów odgrywają kluczową rolę  w stosowaniu oznaczeń 
geograficznych  i gwarantowanych tradycyjnych spe cjalności . Z oceny wynika 
jednak, że zadania, do wykonywania których są one uprawnione, znacznie różnią się  
w poszczególnych sektorach  i państwach członkowskich, ponieważ na szczeblu 
unijnym zostały one określone tylko  w odniesieniu do sektora rolno -spożyw czego, 
ale nie  w odniesieniu do win  i napojów spirytusowych;  
• długotrwałe  i złożone procedury rejestracji  i wprowadzania zmian zarówno na 
szczeblu krajowym, jak  i europejskim, uznaje się za główne niedogodności dla 
producentów  i źródło obciążeń administra cyjnych;  
• ograniczona liczba produktów zarejestrowanych jako gwarantowane tradycyjne 
specjalności, niestanowiących prawa własności intelektualnej, świadczy  o braku 
zainteresowania tym systemem  i o trudnościach  z ochroną tradycyjnych metod 
produkcji  w całej Unii.  
• Konsultacje  z zainteresowanymi stronami  
Zakres strategii konsultacji opracowanej do celów przedmiotowej inicjatywy obejmował 
wszystkie aspekty inicjatywy ukierunkowanej na poprawę skuteczności systemu oznaczeń 
geograficznych. Konsultacje były adr esowane do różnych kategorii zainteresowanych stron: 
 
PL 8  PL organów publicznych, organizacji  z sektora rolnictwa, organizacji  z sektora przetwórstwa, 
federacji europejskich, krajowych  i sektorowych oraz przedsiębiorstw prywatnych, 
organizacji konsumenckich, organizacji  z sektora handlu  i sektorów handlu detalicznego; 
państw trzecich, instytucji akademickich  i instytutów badawczych, ogółu społeczeństwa  
i innych. 
Wszystkie działania zapowiedziane  w strategii komunikacji zrealizowano zgodnie  z planem: 
plan dział ania – informacje zwrotne dotyczące wstępnej oceny skutków, konferencja 
zainteresowanych stron, posiedzenia  i kwestionariusz grupy dialogu obywatelskiego, 
posiedzenia  i kwestionariusz państw członkowskich oraz ukierunkowane konsultacje 
ekspertów  z sektora pozarządowego.  
Plan działania – informacje zwrotne dotyczące wstępnej oceny skutków   
Zasadniczo zainteresowane strony  z zadowoleniem przyjęły kierunki działania określone  
w planie działania – wstępna ocena skutków15 opublikowanym 28 października 2020  r. w celu 
uzyskania informacji zwrotnych . W odniesieniu do planu działania otrzymano 51 informacji 
zwrotnych.  
Zdecydowana większość respondentów  z zadowoleniem przyjęła inicjatywę Komisji na rzecz 
poprawy skuteczności unijnego systemu oznaczeń geograficznych. Informacje zwrotne 
dotyczyły głównie aspektów zrównoważoności, które należy włączyć do specyfikacji 
produktu, oraz potrzeby lepszej ochrony  i wyjaśnienia przepisów. Respondenci zgłaszający 
uwagi na temat przyszłości systemu gwarantowanych tradycyjnych spec jalności uznali, że 
powinien on nadal funkcjonować, należy go doprecyzować  i uprościć. Mniejsza liczba 
respondentów wspomniała  o kwestiach związanych  z uproszczeniem, środkami kontroli  
i egzekwowaniem przepisów, wzmocnieniem pozycji grup producentów produk tów objętych 
oznaczeniem geograficznym oraz  o kwestiach związanych ze stosowaniem symbolu unijnego 
na etykiecie.  
Konferencja na temat promowania oznaczeń geograficznych, 25 –26 listopada 2020  r. 
Konferencja wysokiego szczebla zorganizowana wspólnie przez Komisję  i Urząd Unii 
Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) była punktem kontaktowym,  w którym 
zainteresowane strony mogły przedstawić swoje poglądy na temat szeregu kwestii 
poruszanych podczas procesu przeglądu oznaczeń geograficznych . W wydarzeniu wzięło 
udział wielu odbiorców, takich jak producenci produktów objętych oznaczeniem 
geograficznym, zainteresowane strony  z całego łańcucha wartości żywności, urzędnicy 
państw członkowskich, organizacje międzynarodowe  i organizacje społeczeństwa 
obywat elskiego, urzędnicy UE,  a także studenci  i zainteresowana opinia publiczna.  
Oprócz otwierających  i zamykających sesji plenarnych odbyło się piętnaście paneli, podczas 
których omawiano różne zagadnienia związane  z przeglądem oznaczeń geograficznych. 
Omówion o również kwestie zrównoważoności  i wzm ocnienia pozycji producentów  
w związku  z inicjatywą „od pola do stołu”,  a także sposoby zwiększenia atrakcyjności 
oznaczeń geograficznych oraz modernizacji  i skuteczniejszego egzekwowania przepisów 
dotyczących oznaczeń geograficznych zgodnie  z planem działania  w zakresie własności 
intelektualnej.  
Nagrania  z konferencji  i wszystkie materiały (prezentacja  w programie Power Point / 
materiały wideo / audio / galeria) są dostępne na portalu EUROPA do listopada 2022  r.16. 
                                                 
15 file:///C:/Users/dufouva/ Downloads/090166e5d5274a42%20(1).pdf  
16 https://ec.europa.eu/info/events/strengthening -geographical -indications -digital -conference -2020 -nov-
25_en  
 
PL 9  PL Konsultacje publiczne  
W okresie od  15 stycznia 2021  r. do  9 kwietnia 2021  r. Komisja przeprowadziła otwarte 
konsultacje publiczne we wszystkich językach urzędowych UE za pośrednictwem EU -
SURVEY. Konsultacje te były ukierunkowane na zebranie opinii org anów publicznych, 
zainteresowanych stron  i społeczeństwa. Otrzymano 302 odpowiedzi od respondentów  z 21 
państw członkowskich.  
Respondenci określili główne wyzwania związane  z przeglądem oznaczeń geograficznych:  
• ze względu na coraz częstsze wykorzystywani e renomy oznaczeń geograficznych  
w internecie należy zapobiegać oszustwom  i podrabianiu produktów objętych 
oznaczeniem geograficznym;  
• grupy producentów produktów objętych oznaczeniem geograficznym powinny mieć 
większe uprawnienia  i obowiązki  w zakresie zarządzania oznaczeniami 
geograficznymi, ich promowania  i egzekwowania przepisów.  Obecnie nie mogą 
one podejmować decyzji wiążących dla swoich członków;  
• brakuje wiedzy na temat logo , co wynika  z braku informacji  i propagowania 
korzyści związanych  z oznaczeniami geograficznymi.  
Konsultacje  z grupą dialogu obywatelskiego  w sprawie jakości  i promocji  
Członkowie grupy dialogu obywatelskiego reprezentują interesy producentów, przetwórców, 
sprzedawców detalicznych, konsumentów, ekologów  i innych. Komisja przep rowadziła 
konsultacje  z grupą dialogu obywatelskiego  w sprawie jakości  i promocji podczas posiedzeń  
w dniach: 
• 5 listopada 2020  r.: informacje  o procesie; pierwsza dyskusja na temat przeglądu 
oznaczeń geograficznych;  
• 9 marca 2021  r.: omówienie głównych potrzeb  w zakresie przeglądu oznaczeń 
geograficznych,  z naciskiem na niektóre elementy,  w tym zrównoważoność;  
• 1 lipca 2021  r.: wyniki konsultacji publicznych  i ukierunkowanych konsultacji  
z grupą dialogu obywatelskiego; omówienie celów  i możliwości;  
• 30 listopada 2021  r.: przedstawienie wyników procesu oceny skutków.  
Jak opisano szczegółowo powyżej, Komisja przeprowadziła również konsultacje  z grupą 
dialogu obywatelskiego  w sprawie wina podczas posiedzeń  w dniach 5 maja  i 8 listopada 
2021  r. oraz  z grupą dialogu obywatelskiego  w sprawie napojów spirytusowych  w dniach 9 
marca  i 29 października 2021  r. 
Komisja przeprowadziła również konsultacje  z członkami grupy dialogu obywatelskiego  
w sprawie jakości  i promocji za pomocą pisemnego kwestionariusza na temat  
zrównoważonego charakteru oznaczeń geograficznych, etykietowania  i gwarantowanych 
tradycyjnych specjalności.  
• Gromadzenie  i wykorzystanie wiedzy eksperckiej  
Komisja przeprowadziła konsultacje  z ekspertami  z państw członkowskich  w ramach grupy 
ekspertów ds. jakości  i zrównoważonego rozwoju rolnictwa  i obszarów wiejskich. 
Posiedzenia tej grupy ekspertów odbyły się  w dniach: 
• 23 lutego 2021  r.: kontekst, wyzwania  i cele oraz informacje zwrotne  w sprawie 
planu działania;  
 
PL 10  PL • 22 kwietnia 2021  r.: wyniki konsul tacji publicznych  i ukierunkowanych konsultacji  
z grupą ekspertów; koncepcja ogólna;  
• 23 września 2021  r.: decyzje polityczne.  
Przed tymi posiedzeniami Komisja zebrała również doświadczenia dotyczące wdrażania 
systemu gwarantowanych tradycyjnych specjalno ści podczas posiedzenia komitetu ds. jakości 
polityki rolnej  w dniu 19 października 2020  r., w tym w  formie kwestionariusza.  
Komisja przeprowadziła również konsultacje  z członkami grupy ekspertów za pomocą 
pisemnego kwestionariusza na temat zrównoważonego charakteru oznaczeń geograficznych, 
uproszczenia systemu oznaczeń geograficznych  z naciskiem na proces krajowy, związków  
z polityką rozwoju obszarów wiejskich oraz systemu gwarantowanych tradycyjnych 
specjalności.  
Jeżeli chodzi  o zrównoważoność , przeważała  opinia, że nie należy jej narzucać producentom 
produktów objętych oznaczeniem geograficznym, ale należy ją promować  i kwestia ta 
powinna być obecna. Należy uznać  i promować obowiązujące praktyki związane ze 
zrównoważonym rozwojem. Eksperci  z państw członk owskich podkreślili  w szczególności 
znaczenie stopniowego włączania wymogów dotyczących zrównoważonego rozwoju. 
Potrzebne jest większe wsparcie (np.  w zakresie certyfikacji zrównoważonego rozwoju, 
odpowiednich inwestycji)  i inne formy zachęt (np. pierwszeń stwo  w uzyskiwaniu funduszy),  
a także działania informacyjne  i promocyjne. Jeżeli chodzi  o kwestie związane  z żywnością 
bogatą  w składniki odżywcze  i zdrową dietą, przeważała opinia, że koncentrowanie się na 
wartościach odżywczych  i potrzebach żywieniowych  nie powinno przyczyniać się do 
osłabienia koncepcji pochodzenia  w oznaczeniach geograficznych, tj. jakości uzyskanej 
dzięki korelacji między czynnikami ludzkimi  i czynnikami naturalnymi na danym obszarze 
geograficznym.  
Chociaż eksperci  z zadowoleniem przy jęli dalsze uproszczenie procedur  i zmniejszenie 
obciążenia administracyjnego, zaznaczyli również, że staranne  i dokładne rozpatrywanie 
wniosków  o nadanie oznaczenia geograficznego powinno być ważniejsze niż szybkość 
takiego działania. Szereg ekspertów opowiedział się za lepszą harmonizacją przepisów 
proceduralnych  w odniesieniu do wszystkich sektorów oraz za skuteczniejszymi wytycznymi  
i wym ianą informacji  w celu ułatwienia obiegu najlepszych praktyk  w połączeniu  z lepiej 
działającą aplikacją informatyc zną. 
Jeżeli chodzi  o podstawowe trudności  w zakresie procedury krajowej , należy zwrócić 
uwagę na dwa główne elementy. Po pierwsze, zrzeszanie producentów  w ramach aktywnej 
organizacji wydaje się trudne ze względu na ograniczony czas  i zasoby. Producenci wy kazują 
niechęć do współpracy na wczesnym etapie rejestracji oznaczenia geograficznego  i mogą nie 
zgadzać się co do definicji procesu produkcji zawartej  w specyfikacji produktu. Drugą 
trudnością napotykaną przez producentów jest sporządzanie specyfikacji pr oduktu: trudności 
ze zgromadzeniem dowodów świadczących  o tym, że produkt spełnia wymogi dotyczące 
oznaczenia geograficznego, niejasny opis specyfiki produktu, brak wiedzy na temat 
wymaganych informacji itp.  
Jeżeli chodzi  o związek z interwencjami związany mi z rozwojem obszarów wiejskich , 
większość ekspertów wskazała, że celem powinno być nie tylko zwiększenie świadomości 
konsumentów  i promowanie polityki dotyczącej oznaczeń geograficznych, lecz również 
zwiększenie konkurencyjności wśród producentów, zachęcenie ich do składania wniosków  
o ochronę oraz poprawa zrównoważonego charakteru.  
Eksperci wyjaśnili, że procedurę rejestracji przewidzianą  w przypadku GTS  uznaje się za 
złożoną  i problematyczną, dlatego można by rozważyć doprecyzowanie kryteriów. Podkreślili 
 
PL 11  PL oni fakt, że pozwolenie na swobodną produkcję GTS poza ich krajem pochodzenia sprawia, 
że producenci nie biorą udziału  w systemie, ponieważ nie dostrzegają korzyści płynących  
z wysiłku związanego  z rejestracją.  
• Ocena skutków  
Prace nad oceną skutków przeprowadzono  w okresie od października 2020  r. do września 
2021  r., a grupa sterująca skupiająca przedstawicieli poszczególnych służb spotkała się cztery 
razy. Grupa ta (grupa steruj ąca skupiająca przedstawicieli poszczególnych służb – ISSG) 
składała się  z przedstawicieli dwunastu dyrekcji generalnych  i służb Komisji oraz  z Urzędu 
Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej. Treść sprawozdania  z oceny skutków 
zredagowano  i udoskona lono za pomocą sugestii  i uwag ze strony służb, które wzięły 
aktywny udział we wspomnianej ISSG.  
W następstwie spotkania  z 30 czerwca 2021  r. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała 
negatywną opinię na temat projektu sprawozdania  z oceny skutków. Główne spostrzeżenia 
Rady obejmowały następujące kwestie:  
• Sprawozdanie nie zawiera wyraźnego uzasadnienia ani wystarczających dowodów 
wskazujących na potrzebę działania  w takich obszarach jak zrównoważony 
charakter, zdrowa dieta, wykorzystanie logo oraz nierówn owaga  w łańcuchach 
dostaw.  
• W sprawozdaniu nie przedstawiono wystarczająco jasno dostępnych opcji  z zakresu 
polityki. Nie rozważono  w nim w  wystarczającym stopniu alternatywnych 
kombinacji środków  z zakresu polityki, które mogłyby stanowić lepsze połączen ie 
lub są najbardziej odpowiednie pod kątem polityki.  
• W sprawozdaniu nie omówiono  w wystarczająco jasny sposób kwestii 
zaangażowania agencji oraz powiązanych  z tym kosztów.  
• W sprawozdaniu niewystarczająco rozróżniono opinie poszczególnych 
zainteresowan ych stron na temat kluczowych zagadnień.  
W okresie 10 –15 września 2021  r., w następstwie uwag Rady ds. Kontroli Regulacyjnej, 
skonsultowano się na piśmie z ISSG  w sprawie zmienionej wersji sprawozdania  z oceny 
skutków . W zmienionej wersji należycie uwzględ niono te uwagi.  
W sprawozdaniu  z oceny skutków  i jego załącznikach dodano wymagane wyjaśnienia  
i uzupełnienia, aby  25 września 2021  r. ponownie przekazać te dokumenty Radzie. Na tej 
podstawie 24 października 2021  r. Rada wydała pozytywną opinię  z zastrzeże niami17. Mimo 
że Rada odnotowała pozytywne zmiany  w sprawozdaniu, zażądała dodatkowych wyjaśnień 
poniższych kwestii:  
• Wybór preferowanego zestawu środków  z zakresu polityki nie jest spójny  z resztą 
sprawozdania . W sprawozdaniu nie uwzględniono jasnego określenia ani spójnej 
oceny  i spójnego porównania alternatywnych pakietów środków  z zakresu polityki.  
• W sprawozdaniu nie uzasadniono  w wystarczającym stopniu preferowanego środka  
z zakresu polityki dotyczącego zaangażowania agencji.  
• Opinie poszczególn ych kategorii zainteresowanych stron nie zostały odpowiednio 
odzwierciedlone  w sprawozdaniu głównym.  
                                                 
17 Przy publikacji należy wstawić hiperłącze.  
 
PL 12  PL W ostatecznej wersji sprawozdania  z oceny skutków  i jego streszczenia18 uwzględniono 
wszystkie uwagi Rady.  
W ramach procesu oceny skutków zbadano trzy waria nty strategiczne związane  z przeglądem 
oznaczeń geograficznych.  
Pierwszy wariant – Ulepszenie  i wsparcie – ma na celu poprawę istniejących instrumentów 
oraz zapewnienie dalszego wsparcia producentom, organom państw członkowskich  i innym 
zainteresowanym stronom. Największy akcent położono na wytycznych (np. związanych  
z egzekwowaniem, oceną dokumentacji oraz interpretacją/wyjaśnieniem kwestii prawnych), 
zwiększeniu współpracy między państwami członkowskimi oraz działaniach  z zakresu 
budowania zdolności,  w tym w  zakresie zrównoważonego charakteru. Procedury zostaną 
ulepszone poprzez dostosowanie ich do siebie  w poszczególnych sektorach. Bardziej 
elastycznym podejściem do unijnych logo jest skupienie się na zwiększeniu ich 
wykorzystania przez producentów.  
System GTS zastąpiono oficjalnym uznaniem tradycyjnych produktów rolnych  i środków 
spożywczych przez organy państw członkowskich przy ograniczonym wykazie kryteriów do 
ustanowienia na szczeblu unijnym, podczas gdy państwa członkowskie przekazywałyby 
nazwy pr oduktów tradycyjnych Komisji  w celu ich publikacji.  
Drugi wariant – Lepsze określenie  i wzm ocnienie – zakłada wzmocnienie ochrony 
oznaczeń geograficznych oraz wyrównywanie szans podmiotów gospodarczych za pomocą 
zestawu procedur kontrolnych dla wszystkich sektorów  i opracowania szczegółowych 
przepisów dotyczących oznaczeń geograficznych  w związku ze sprzedażą przez internet . 
W jego ramach określa się również rolę, jaką grupy producentów produktów objętych 
oznaczeniem geograficznym mogą odegrać – na zasadzie  dobrowolności – w przyczynianiu 
się do rozwiązywania problemów społecznych  z zakresu zrównoważonego charakteru 
poprzez włączenie kryteriów dotyczących zrównoważonego charakteru do specyfikacji 
produktów oraz we wzmacnianiu zarządzania ich aktywami  w zakresie oznaczeń 
geograficznych  i egzekwowania tych aktywów. Szczególną rolę grup producentów produktów 
objętych oznaczeniami geograficznymi, uznawanych przez organy państw członkowskich, 
rozszerzono by na wszystkie sektory. Wykorzystanie logo na etykiecie pro duktu nie jest 
obowiązkowe,  a producenci mogą decydować  o jego rozmiarze  i umiejscowieniu na etykiecie. 
Wyjaśnienie terminologii prawnej, wprowadzenie elastyczności  w zakresie procesu produkcji 
oraz stworzenie jednego zestawu uproszczonych przepisów proceduralnych  z korzyścią dla 
prawodawstwa.  
W ramach tego wariantu unijne struktury zarządzania odpowiedzialne za ocenę oznaczeń 
geograficznych mają zostać wzmocnione poprzez zaangażowanie istniejącej agencji  
w procedurę rejestracji. Chociaż ocena na pozi omie krajowym nadal należałaby do państw 
członkowskich, agencja zapewniałaby Komisji pomoc techniczną podczas rozpatrywania 
wniosków  i sprzeciwów na poziomie UE. Mimo że  w sprawozdaniu  z oceny skutków 
domyślnie przewidziano podejmowanie decyzji również prz ez agencję,  w celu utrzymywania 
ścisłej kontroli legislacyjnej to Komisja podejmuje wszystkie decyzje  o charakterze prawnym.  
Trzeci wariant – Harmonizacja  i aktualizacja  – zapewnia pełną harmonizację poprzez 
przyjęcie jednego rozporządzenia zawierającego u jednolicone przepisy dotyczące 
egzekwowania  i kontroli. Przepisy dotyczące ochrony  i przepisy proceduralne również 
zostaną uproszczone  i przybiorą formę jednego aktu podstawowego. Korzystanie  
z wym aganych przepisami logo jest obowiązkowe we wszystkich sekt orach. Harmonizacja 
nie wpłynie jednak na definicje oznaczeń geograficznych,  a specyfika poszczególnych 
                                                 
18 Przy publikacji należy wstawić hiperłącze.  
 
PL 13  PL sektorów zostanie zachowana. Kryteria dotyczące zrównoważonego charakteru wytwarzania 
produktów objętych oznaczeniem geograficznym zostaną określone  w przepisach Unii  
i wdrożone poprzez ich włączenie do specyfikacji produktu, przez co będą one podlegać 
kontrolom urzędowym. Oprócz działań przewidzianych  w poprzednim wariancie 
strategicznym szczegółowe wytyczne dotyczące funkcjonowania grup producentów 
produktów objętych oznaczeniem geograficznym wzmocnią ich pozycję  w łańcuchu wartości 
oznaczeń geograficznych  i umożliwią lepsze zarządzanie ich aktywami  w zakresie oznaczeń 
geograficznych.  
Wariant ten przewiduje pełne przekazanie procesu rejestracji istniejącej agencji oraz 
zapewnia możliwość odwołania się do organu odwoławczego. Umożliwia on różne stopnie 
zaangażowania państw członkowskich: wstępna ocena na poziomie krajowym zgodnie  
z aktualnymi przepisami, konsultacja  z państwami członkowskimi lub b rak zaangażowania 
państw członkowskich.  
Odstąpiono by od systemu GTS. Te tradycyjne nazwy produktów spożywczych, które mogą 
spełnić kryteria dotyczące ChNP lub ChOG, mogłyby zostać zarejestrowane jako takie, 
podczas gdy inne tradycyjne nazwy mogłyby zostać  zarejestrowane jako znaki towarowe.  
Z oceny skutków wynika, że najwięcej zalet ma drugi wariant . Wariant ten prezentuje się 
najlepiej pod względem porównania kosztów  i korzyści dla producentów produktów objętych 
oznaczeniem geograficznym . O ile producenci  skorzystają  z szybszej  i lepszej ochrony, 
koszty – w szczególności te związane  z długością procedury rejestracji oraz  z potrzebnymi 
zasobami – wzrosną. Dobrowolne włączenie przez grupę producentów produktów objętych 
oznaczeniem geograficznym kryteriów dot yczących zrównoważonego rozwoju do 
specyfikacji produktu spowodowałoby dodatkowe koszty związane  z zapewnieniem 
zgodności  i z certyfikacją, które mogłyby zostać częściowo zrekompensowane za pomocą 
środków wsparcia  w ramach polityki rozwoju obszarów wiejski ch; spełniłoby to oczekiwania 
konsumentów dotyczące produktów  o wyższych ambicjach  w zakresie zrównoważonego 
charakteru.  
• Sprawność regulacyjna  i uproszczenie  
Niniejszy wniosek opiera się na ocenie sprawności regulacyjnej oraz analizie potencjału do 
upros zczenia.  
Proponowane rozporządzenie ma na celu uproszczenie zarządzania oznaczeniami 
geograficznymi za sprawą ustanowienia jednego zestawu przepisów dotyczących procedur  
i kontroli dla wszystkich sektorów. Harmonizuje ono również przepisy dotyczące ochrony  
w odniesieniu do wszystkich sektorów. Zapewnia ono zatem spójność  i sprawia, że system 
oznaczeń geograficznych staje się łatwiej zrozumiały dla zainteresowanych stron.  
Do głównych uproszczeń należą:  
• jeden zestaw przepisów dotyczących procesów składania wniosków oraz kontroli, 
który przynosi korzyść pod kątem spójności przepisów  w poszczególnych sektorach, 
likwidując aktualne rozbieżności  w ramach procedur;  
• wyjaśnienia wprowadzone  w szczególności  w odniesieniu do prawa własności 
intelektualnej;  
• wprowadzenie uproszczonych pojęć,  w szczególności  w systemie gwarantowanych 
tradycyjnych specjalności,  w celu zwiększenia ich zrozumienia wśród producentów  
i konsumentów.  
Jeżeli chodzi  o ograniczenie obciążenia administracyjnego, wniosek przewiduje pomoc 
techniczną  w procedurze rejestracji ze strony istniejącej agencji UE oraz pełne wykorzystanie 
 
PL 14  PL narzędzi cyfrowych. Ocena skutków wykazała, że pomoc techniczna będzie skutkować 
skróceniem czasu trwania procedury, poprawą jakości wniosków (ze względu na cykl 
informacji zwrotnych), podwyższeniem jakości ocen oraz zmniejszeniem obciążenia 
producentów  i państw członkowskich. Będzie to wymagało mniejszych zdolności  i zasobów  
w zakresie administracji publicznej oraz doprowadzi do skrócenia czasu rejestracji.  
Nowy sy stem informacji  i powiadomień dotyczących nazw domeny, który ma zostać 
ustanowiony przez EUIPO, zapewni osobom wnioskującym  o przyznanie oznaczenia 
geograficznego dodatkowe narzędzie cyfrowe  w ramach procesu składania wniosków  w celu 
lepszej ochrony  i egzekwowania ich praw  z zakresu oznaczeń geograficznych.  
• Prawa podstawowe  
Na podstawie art.  17 ust.  2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej19 Unia jest 
zobowiązana do ochrony własności intelektualnej. Przewidziane środki pozwolą na 
stworzenie lepszych wa runków ochrony oznaczeń geograficznych  i ograniczenie ryzyka 
przywłaszczenia, imitacji  i wykorzystywania nazw oznaczeń geograficznych, przyczyniając 
się w ten sposób do zabezpieczenia przychodów producentów. Bardziej zharmonizowane 
podejście do przepisów p roceduralnych powinno skutkować skuteczniejszym procesem 
rejestracji charakteryzującym się mniejszą czasochłonnością, zmniejszonym obciążeniem 
producentów oraz wyższą jakością procesów rejestracji, spełniając tym samym warunki 
spoczywającego na Komisji obo wiązku rozpatrywania wniosków  o przyznanie oznaczenia 
geograficznego  w sposób bezstronny, sprawiedliwy  i w rozsądnym terminie.  
4. WPŁYW  NA BUDŻET  
Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet UE.  
5. ELEMENTY  FAKULTATYWNE  
• Plany wdrożenia  i mon itorowanie, oc ena i sprawozdania  
Wdrożenie środków będzie podlegać monitorowaniu  i raportowaniu  w oparciu o podstawowe 
wskaźniki monitorowania dotyczące głównych celów operacyjnych wymienione  
w sprawozdaniu  z oceny skutków.  
Aby monitorować wkład oznaczeń geograficznych  w zrównoważony rozwój oraz zapewnić 
przejrzystość, przegląd systemu oznaczeń geograficznych zawiera odrębną sekcję dla każdego 
zarejestrowanego oznaczenia geograficznego,  w której organy państw członkowskich 
uwzględnią oświadczenie dotyczące zrównoważoneg o rozwoju.  
Porozumienie międzyinstytucjonalne  w sprawie lepszego stanowienia prawa  z 2016 r. 
przewiduje, że trzy Instytucje zgadzają się, by systematycznie rozważać zasadność 
stosowania klauzul przeglądowych  w ustawodawstwie  i uwzględniać czas konieczny na  ich 
wdrożenie oraz na zebranie danych dotyczących wyników  i skutków. Na tej podstawie 
Komisja przeprowadzi ocenę nie szybciej niż pięć lat po dacie rozpoczęcia stosowania 
rozporządzenia. Ocena zostanie przeprowadzona zgodnie  z wytycznymi Komisji dotyczący mi 
lepszego stanowienia prawa.  
• Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku  
Wniosek składa się  z zestawu przepisów stworzonych  w celu ustanowienia spójnego systemu 
oznaczeń geograficznych, które to przepisy mają pomóc producentom  w skutecznie jszym 
                                                 
19 https://ec.europa.e u/info/aid -development -cooperation -fundamental -rights/your -rights -eu/eu -charter -
fundamental -rights_pl  
 
PL 15  PL przekazywaniu informacji dotyczących charakteru, cech  i właściwości ich produktów 
objętych oznaczeniem geograficznym oraz umożliwić odpowiednie informowanie  o tym 
konsumentów. Ponadto we wniosku wyjaśniono  i ulepszono system gwarantowanych 
tradycyjny ch specjalności, nie wprowadzając przy tym żadnych zmian  w systemie określeń 
jakościowych stosowanych fakultatywnie.  
Wniosek obejmuje następujące przepisy:  
Tytuł I: Przepisy ogólne  
W przepisach ogólnych określa się przedmiot, którym są oznaczenia geografic zne, ochrona 
nazw win, napojów spirytusowych  i produktów rolnych. Przewiduje się  w nich również 
definicje terminów stosowanych konkretnie  w niniejszym rozporządzeniu,  a także uwzględnia 
się przepisy  o ochronie danych.  
Tytuł II: Oznaczenia geograficzne  
Rozdział 1: Przepisy ogólne  
W przepisach ogólnych wyjaśnia się, że celem systemu oznaczeń geograficznych jest 
zapewnienie jednolitego  i wyłącznego systemu ochrony nazw win, napojów spirytusowych  
i produktów rolnych  o charakterze, cechach  i właściwościach z wiązanych  z ich miejscem 
produkcji. [SJ: Zawierają one klasyfikację produktów objętych rozporządzeniem. Przewiduje 
się w nich również definicje terminów stosowanych konkretnie  w tym tytule].  
Rozdział 2: Rejestracja oznaczeń geograficznych  
Rozdział ten zawi era przede wszystkim spójne przepisy dotyczące rejestracji, zarówno na 
poziomie krajowym, jak  i unijnym,  w tym dotyczące procedury sprzeciwu; zawiera definicję 
wnioskodawcy  i listę wymogów dotyczących wnioskodawcy; przewiduje treść dokumentów 
aplikacyjnych  oraz określa rolę rejestru. Ustanawia się  w nim ochronę przejściową  i środki 
przejściowe. Zawiera on również przepisy dotyczące zmian  w specyfikacji produktu oraz 
cofnięcia rejestracji już zarejestrowanego oznaczenia geograficznego.  
Rozdział 3: Ochrona oz naczeń geograficznych  
W rozdziale tym określa się poziom ochrony oznaczeń geograficznych. Rozdział zawiera 
również przepisy dotyczące produktów objętych oznaczeniem geograficznym używanych 
jako składniki, wyjaśnienia dotyczące terminów rodzajowych, rejestr acji homonimicznych 
oznaczeń geograficznych oraz związku ze znakami towarowymi. Przewiduje on przepisy 
dotyczące uznanych grup producentów. Określa związek  z wykorzystaniem terminów  
w nazwach domen internetowych. Ponadto przedmiotowy rozdział obejmuje przepisy 
dotyczące wykorzystywania unijnych symboli, określeń  i skrótów na etykietach  
i w materiałach reklamowych danego produktu.  
Rozdział 4: Kontrole  i egzekwowanie  
W tym rozdziale ustanawia się przepisy dotyczące kontroli,  w tym zarówno weryfikacji, czy  
produkt objęty oznaczeniem geograficznym wyprodukowano zgodnie  z odpowiednią 
specyfikacją produktu; jak  i monitorowania stosowania oznaczeń geograficznych na rynku. 
Przewiduje się  w nim również obowiązek wzajemnej pomocy między organami państw 
członkowski ch. Dodatkowo rozdział ten zawiera wymóg, zgodnie  z którym organy 
egzekwowania prawa powinny przekazać dowód certyfikacji na żądanie producenta.  
Rozdział 5: Dodatkowe elementy procedury rejestracji  
 
PL 16  PL W tym rozdziale ustanawia się kryteria dotyczące monitorow ania działań Urzędu Unii 
Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), które zapewnią Komisji pomoc 
techniczną  w zakresie rozpatrywania wniosków.  
Rozdział 6: Oznaczenia geograficzne produktów rolnych  
Ten rozdział przewiduje definicję chronionej nazwy  pochodzenia  i chronionego oznaczenia 
geograficznego produktów rolnych. Określono  w nim treść specyfikacji produktu  
i jednolitego dokumentu  w przypadku oznaczeń geograficznych produktów rolnych. Oprócz 
tego rozdział zawiera przepisy właściwe dla tego sekto ra, w szczególności dotyczące odmian 
roślin  i ras zwierząt oraz pochodzenia paszy  i surowców.  
Rozdział 7: Przepisy proceduralne  
W tym rozdziale przewidziano, że Komisja otrzymuje wsparcie ze strony Komitetu ds. 
Oznaczeń Geograficznych.  
Rozdział 8: Przepisy  przejściowe  i końcowe (oznaczenia geograficzne)  
W tym rozdziale przewidziano, że Komisja wspomaga Komitet ds. Oznaczeń 
Geograficznych. Przewidziano  w nim również ciągłość rejestrów  i wyjaśniono przepisy 
dotyczące wniosków złożonych przed wejściem  w życie niniejszego rozporządzenia.  
Tytuł III: Systemy jakości  
Rozdział 1: Gwarantowane tradycyjne specjalności  
Ten rozdział przewiduje przepisy dotyczące systemu gwarantowanych tradycyjnych 
specjalności. Wyjaśnia się  w nim kryteria rejestracji gwarantowanych trad ycyjnych 
specjalności  w porównaniu  z istniejącymi przepisami;  w szczególności nie wymaga się już, 
aby miały one specyficzny charakter. Ponadto wyjaśniono  i uproszczono  w nim przepisy 
proceduralne.  
Rozdział 2: Określenia jakościowe stosowane fakultatywnie  
W tym rozdziale ustanawia się przepisy dotyczące określeń jakościowych stosowanych 
fakultatywnie. Nie wprowadzono żadnych zmian  w tym zakresie względem istniejących 
przepisów.  
Rozdział 3: Przepisy proceduralne  
W tym rozdziale przewidziano, że Komisję wspoma ga Komitet ds. Jakości Rolnej.  
Tytuł IV: Zmiany  w rozporządzeniach (UE) nr  1308/2013, (UE) 2019/787 i (UE) 
2017/1001 [BT: kolejność rozporządzeń]  
Ten tytuł zawiera przepisy zmieniające rozporządzenie (UE) nr  1308/2013  i rozporządzenie 
(UE) 2019/787,  w szczególności ze względu na nowy zharmonizowany zestaw przepisów 
dotyczący ochrony, procedury rejestracji oraz kontroli  i egzekwowania, ustanowiony  
w poprzednich rozdziałach niniejszego rozporządzenia. Zmienia się  w nim rozporządzenie 
(UE) 2017/1001, aby powi erzyć EUIPO zadania zarządzania oznaczeniami geograficznymi.  
Tytuł V: Przepisy przejściowe  i końcowe  
Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom 
określonym  w niniejszym rozporządzeniu . W rozdziale tym wyjaśniono równie ż przepisy 
przejściowe,  w szczególności te, zgodnie  z którymi wnioski złożone przed wejściem  w życie 
niniejszego rozporządzenia muszą być zgodne  z przepisami mającymi zastosowanie przed 
jego wejściem  w życie. Wejście  w życie niniejszego rozporządzenia okre ślono na [...] dzień 
po jego opublikowaniu  w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej . 
 
PL 17  PL 2022/0089 (COD)  
Wniosek  
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY  
w sprawie oznaczeń geograficznych Unii Europejskiej w  odniesieniu do wina, napojów 
spirytusowych i  produktów rolnych oraz systemów jakości produktów rolnych, 
zmieniające rozporządzenia (UE) nr  1308/2013, (UE) 2017/1001 i (UE) 2019/787 oraz 
uchylające rozporządzenie (UE) nr  1151/2012  
PARLAMENT E UROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,  
uwzględniając Traktat  o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,  w szczególności jego art.  43 
ust. 2 i art. 118 akapit pierwszy,  
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,  
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,  
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno -Społecznego20, 
uwzględniając opinię Komitetu Regionów21, 
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,  
a także mając na uwadze, co następuje:  
1) Europejski Zielony Ład22 zawiera projekt dotyczący sprawiedliwego, zdrowego  
i przyjaznego dla środowiska systemu żywnościowego („od pola do stołu”) wśród 
strategii mających na celu przekształcenie unijnej gospodarki pod kątem 
zrównoważonej przyszłości.  
2) W komunikacie Komisji  z 20 maja 2020  r. „Strategia »od pola do stołu« na rzecz 
sprawiedliwego, zdrowego  i przyjaznego dla środowiska systemu żywnościowego”,  
w którym wzywano do transformacji  w kierunku zrównoważonych systemów 
żywnościowych, wezwano również do wzmocnienia ram praw odawczych  w zakresie 
oznaczeń geograficznych oraz,  w stosownych przypadkach, uwzględnienia 
szczegółowych kryteriów zrównoważoności . W komunikacie Komisja zobowiązała się 
do wzmocnienia pozycji producentów produktów posiadających oznaczenie 
geograficzne, ic h spółdzielni  i organizacji producentów  w łańcuchu dostaw żywności.  
3) W swoim komunikacie  z 25 listopada 2020  r. „Pełne wykorzystanie potencjału 
innowacyjnego UE – Plan działania  w zakresie własności intelektualnej wspierający 
odbudowę  i odporność UE” Kom isja zobowiązała się do zbadania możliwości 
wzmocnienia, unowocześnienia, usprawnienia  i lepszego egzekwowania oznaczeń 
geograficznych produktów rolnych, wina  i napojów spirytusowych.  
4) Jakość  i różnorodność unijnej produkcji wina, napojów spirytusowych  i produktów 
rolnych stanowią jeden  z jej istotnych atutów, dając producentom unijnym przewagę 
konkurencyjną  i przyczyniając się znacznie do utrzymania żywego dziedzictwa 
                                                 
20 Dz.U. C XX z XX.X.2022  r., s. XX.  
21 Dz.U. C XX z XX.X.2022  r., s. XX.  
22 https://ec.europa.eu/info/publications/communication -european -green -deal_pl  
 
PL 18  PL kulturalnego  i kulinarnego Unii. Cechy te są owocem umiejętności  i determinacji 
unijnych producentów, którzy zachowują tradycje, uwzględniając jednocześnie 
najnowsze zmiany  w metodach produkcji  i surowcach.  
5) Wśród obywateli  i konsumentów  w Unii wzrasta zapotrzebowanie na produkty 
wysokiej jakości,  a zarazem na produkty tradycyjne. O bywatele  i konsumenci 
zwracają także uwagę na zachowanie różnorodności produkcji rolnej  w Unii. Rodzi to 
popyt na wino, napoje spirytusowe  i produkty rolne  o określonych specyficznych 
cechach,  w szczególności związanych  z ich pochodzeniem geograficznym.  
6) Ochrona osób fizycznych  w zakresie przetwarzania danych osobowych jest jednym  
z praw podstawowych.  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 
2018/172523 w sprawie ochrony osób fizycznych  w związku  z przetwarzaniem danych 
osobowych przez instytucje, organy  i jednostki organizacyjne Unii  i swobodnego 
przepływu takich danych; Rola Komisji  i państw członkowskich  w przetwarzaniu 
danych osobowych  w ramach procedur, za które odpowiadają, powinna zostać jasno 
określona  w celu zapewnienia wysokieg o poziomu ochrony. Przetwarzanie danych 
osobowych jest zgodne  z prawem wówczas, gdy jest ono niezbędne  w celu 
przeprowadzenia czynności wykonywanych  w interesie publicznym. Należy właściwie 
przeprowadzić procedury rejestracji, zmiany lub cofnięcia rejestra cji oznaczeń 
geograficznych  i gwarantowanych tradycyjnych specjalności  w ramach niniejszego 
rozporządzenia, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 
nr 1308/201324 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 2019/78725. 
Przetwarzanie odn iesień dotyczących wnioskodawców  w ramach procedury 
rejestracji, zmiany lub cofnięcia rejestracji, osób wnoszących sprzeciw, beneficjentów 
okresów przejściowych oraz organów  i osób fizycznych wyznaczonych do 
wykonywania niektórych zadań  z zakresu kontroli urzędowej  w kontekście procedur 
rejestracji, zmiany lub cofnięcia rejestracji oznaczeń geograficznych  
i gwarantowanych tradycyjnych specjalności jest niezbędne do odpowiedniego 
zarządzania tymi procedurami. Ponadto procedury te mają charakter publiczny. 
Przejrzystość jest konieczna, aby umożliwić uczciwą konkurencję między podmiotami 
gospodarczymi oraz publicznie określić prywatne  i publiczne interesy gospodarcze 
związane  z tymi procedurami. Aby ograniczyć do minimum ujawnianie danych 
osobowych,  w dokumentach, które należy przedłożyć  w trakcie odpowiednich 
procedur, powinno się  w miarę możliwości unikać wymogów dotyczących 
przekazywania danych osobowych. Niemniej Komisja  i państwa członkowskie mogą 
być zmuszone do przetwarzania informacji zawierających  dane osobowe, takie jak 
nazwiska  i dane kontaktowe . W tych ramach, ze względu na interes publiczny  
i zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725, Komisja  i państwa członkowskie 
                                                 
23 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 2018/1725  z dnia 23 października 2018  r. 
w sprawie ochrony osób fizycznych  w związku  z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, 
organy  i jednostki organizacyjne Unii  i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia 
rozporządzenia (WE) nr  45/2001  i decyzji nr  1247/2002/WE (Dz.U. L 295  z 21.11.2018, s. 39).  
24 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) nr  1308/2013  z dnia 17 grudnia 2013  r. 
ustanawiające wspólną organizację rynków produktó w rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady 
(EWG) nr  922/72, (EWG) nr  234/79, (WE) nr  1037/2001 i (WE) nr  1234/2007 (Dz.U. L 347  
z 20.12.2013, s. 671).  
25 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 2019/787  z dnia 17 kwietnia 2019  r. w sprawie 
definicji, opisu, prezentacji  i etykietowania napojów spirytusowych, stosowania nazw napojów 
spirytusowych  w prezentacji  i etykietowaniu innych środków spożywczych, ochrony oznaczeń 
geograficznych napojów spirytusowych, wykorzystywania alkoholu etylowego  i destylatów 
pochodzenia rolniczego  w napojach alkoholowych,  a także uchylające rozporządzenie (WE) 
nr 110/2008 (Dz.U. L  130 z 17.5.2019, s. 1).  
 
PL 19  PL powinny mieć możliwość przetwarzania tych danych osobowych oraz ujawniania ich 
lub udostępniania  w przypadku, gdy są one konieczne do identyfikacji 
wnioskodawców  w ramach procedury rejestracji, zmiany lub cofnięcia rejestracji, osób 
wnoszących sprzeciw  w procedurze sprzeciwu, beneficjentów okresu przejściowego 
przyznanego  w celu odstąp ienia od ochrony zarejestrowanej nazwy oraz organów 
wyznaczonych do prowadzenia weryfikacji zgodności ze specyfikacją produktu.   
7) Do celów stosowania rozporządzenia (UE) 2018/1725 Komisja jest organem, 
względem którego właściciele danych osobowych mogą w ykonywać powiązane prawa 
poprzez przesłanie uwag, zgłoszenie pytań lub wątpliwości lub złożenie skargi 
dotyczącej gromadzenia  i wykorzystywania danych osobowych. Należy zatem 
wyjaśnić, że Komisję uznaje się za administratora  w rozumieniu rozporządzenia (UE ) 
2018/1725  w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych  w procedurach, za 
które odpowiada na podstawie niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) 
nr 1308/2013, rozporządzenia (UE) 2019/787 oraz przepisów przyjętych na ich mocy.   
8) Do przetwarzani a danych osobowych przez państwa członkowskie  w ramach tych 
procedur zastosowanie ma rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 
2016/67926. Do celów stosowania wyżej wspomnianego rozporządzenia właściwymi 
organami państw członkowskich są organy, względem których właściciele danych 
osobowych mogą wykonywać powiązane prawa poprzez przesłanie uwag, zgłoszenie 
pytań lub wątpliwości lub złożenie skargi dotyczącej gromadzenia  i wykorzystywania 
danych osobowych. Należy zatem wyjaśnić, że państwa członkow skie uznaje się za 
administratorów  w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2016/679  w odniesieniu do 
przetwarzania danych osobowych  w procedurach, za które odpowiadają na podstawie 
niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) nr  1308/2013, rozporządzenia (UE) 
2019/787 oraz przepisów przyjętych na ich mocy.   
9) Zapewnienie jednolitego uznawania  i ochrony na terytorium całej Unii praw własności 
intelektualnej związanych  z chronionymi  w Unii nazwami jest priorytetem, który 
można skutecznie zrealizować jedynie na s zczeblu unijnym. Oznaczenia geograficzne 
chroniące nazwy win, napojów spirytusowych  i produktów rolnych  o cechach, 
właściwościach lub renomie związanych  z ich miejscem produkcji należą do 
wyłącznej kompetencji Unii. Należy zatem zapewnić jednolity  i wyłączny system 
oznaczeń geograficznych. Oznaczenia geograficzne są prawem grupowym 
przysługującym wszystkim kwalifikowalnym producentom na wyznaczonym obszarze 
gotowym do przestrzegania specyfikacji produktu. Producenci działający wspólnie 
mają większą siłę prz ebicia niż indywidualni producenci  i przyjmują na siebie 
zbiorowe obowiązki, aby zarządzać swoimi oznaczeniami geograficznymi,  w tym 
odpowiadać na wymogi społeczne dotyczące produktów pochodzących ze 
zrównoważonej produkcji.  Korzystanie  z oznaczeń geografi cznych  w pewnym stopniu 
wynagradza producentów za pracę włożoną  w produkcję różnorodnych produktów  
o wysokiej jakości. Jednocześnie może to przynieść korzyść gospodarce wiejskiej, co 
dotyczy  w szczególności obszarów  z ograniczeniami naturalnymi lub innymi 
ograniczeniami specyficznymi dla obszaru, takich jak tereny górskie  i regiony 
najbardziej oddalone, gdzie sektor rolny ma znaczący udział  w gospodarce,  a koszty 
produkcji są wysokie . W ten sposób systemy jakości mogą wnieść wkład  w politykę 
rozwoju obszaró w wiejskich oraz  w politykę wsparcia dochodu  i politykę rynkową  
w ramach WPR . W szczególności mogą przyczynić się do zmian  w sektorze rolnym, 
szczególnie na obszarach  o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Unijne ramy 
                                                 
26 podstawa prawna  
 
PL 20  PL ochrony oznaczeń geograficznych, p rzewidujące wpisywanie ich do rejestru na 
szczeblu unijnym, ułatwiają rozwój sektora rolnego, ponieważ wynikające  z nich 
spójniejsze podejście gwarantuje uczciwą konkurencję między producentami 
produktów opatrzonych tymi oznaczeniami  i zwiększa wiarygodnoś ć samych 
produktów  w oczach konsumentów.  System oznaczeń geograficznych ma na celu 
umożliwienie konsumentom podejmowania bardziej świadomych decyzji zakupowych 
i – poprzez etykietowanie  i reklamowanie – wsparcie ich  w zakresie poprawnego 
identyfikowania ic h produktów na rynku. Jako rodzaj prawa własności intelektualnej 
oznaczenia geograficzne pomagają podmiotom gospodarczym  i przedsiębiorstwom  
w waloryzacji ich wartości niematerialnych  i prawnych. Aby nie dopuścić do 
stworzenia nieuczciwych warunków konkure ncji oraz aby wspierać rynek 
wewnętrzny, każdy producent,  w tym producent  z państwa trzeciego, powinien mieć 
możliwość korzystania  z zarejestrowanej nazwy  i wprowadzania do obrotu produktów 
objętych oznaczeniami geograficznymi  w całej Unii  i w handlu elektronicznym, pod 
warunkiem że dany produkt spełnia wymogi stosownej specyfikacji,  a producent ten 
został objęty systemem kontroli . W  świetle doświadczeń zebranych podczas 
wdrażania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) nr  1308/2013, (UE) 
2019/787 i (UE) nr  1151/201227 istnieje potrzeba, aby rozwiązać określone kwestie 
prawne, objaśnić  i uprościć niektóre przepisy oraz usprawnić procedury.  
10) Aby spełnić definicję produktów rolnych  w ramach międzynarodowych, tj. ramach 
Światowej Organizacji Ha ndlu,  w przypadku oznaczeń geograficznych należy 
zapewnić korzystanie  z Nom enklatury scalonej.  
11) Od pewnego czasu Unia stara się uprościć ramy regulacyjne wspólnej polityki rolnej. 
To podejście należy zastosować także wobec uregulowań dotyczących oznacze ń 
geograficznych, nie kwestionując szczególnych uwarunkowań poszczególnych 
sektorów . W celu uproszczenia czasochłonnych procedur dotyczących rejestracji  
i zmiany należy ustanowić – jednym instrumentem prawnym – zharmonizowane 
przepisy proceduralne dotycząc e oznaczeń geograficznych  w odniesieniu do win, 
napojów spirytusowych  i produktów rolnych, przy jednoczesnym utrzymaniu 
przepisów szczegółowych dotyczących poszczególnych produktów  w odniesieniu do 
wina przewidzianych  w rozporządzeniu (UE) nr  1308/2013,  w odniesieniu do napojów 
spirytusowych przewidzianych  w rozporządzeniu (UE) 2019/787 oraz  w odniesieniu 
do produktów rolnych przewidzianych  w niniejszym rozporządzeniu. Procedury 
rejestracji, zmiany specyfikacji produktu  i cofnięcia rejestracji odnoszące się  do 
oznaczeń geograficznych pochodzących  z Unii, w tym procedury sprzeciwu, powinny 
być prowadzone przez państwa członkowskie  i Kom isję. Państwa członkowskie  
i Kom isja powinny odpowiadać za odrębne etapy poszczególnych procedur. Państwa 
członkowskie powinn y być odpowiedzialne za pierwszy etap procedury, który polega 
na otrzymaniu wniosku od grupy producentów, jego ocenie,  w tym przeprowadzeniu 
krajowej procedury sprzeciwu, oraz, po uzyskaniu wyników oceny, złożeniu wniosku 
do Komisji. Komisja powinna odpowi adać za weryfikację wniosku na drugim etapie 
procedury,  w tym za przeprowadzenie ogólnoświatowej procedury sprzeciwu, oraz za 
podejmowanie decyzji  w sprawie przyznania ochrony  w postaci oznaczenia 
geograficznego. Oznaczenia geograficzne powinny być rejestr owane wyłącznie na 
szczeblu unijnym. Niemniej ze skutkiem od dnia przedłożenia Komisji wniosku  
o rejestrację na szczeblu unijnym państwa członkowskie powinny mieć możliwość 
                                                 
27 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) nr  1151/2012  z dnia 21 listopada 2012  r. 
w sprawie systemów jakości produktów rolnych  i środków spożywczych (Dz.U. L 343  z 14.12.2012, s. 
1).  
 
PL 21  PL przyznawania na szczeblu krajowym tymczasowej ochrony, która nie będzie miała 
wpływ u na rynek wewnętrzny ani na handel międzynarodowy. Ochrona przysługująca 
na mocy niniejszego rozporządzenia od momentu dokonania rejestracji powinna być 
dostępna na zasadach równości  w odniesieniu do oznaczeń geograficznych państw 
trzecich, które spełniaj ą stosowne kryteria oraz zostały objęte ochroną  w danym kraju 
pochodzenia. Komisja powinna przeprowadzać odpowiednie procedury  w odniesieniu 
do oznaczeń geograficznych pochodzących  z państw trzecich.  
12) Aby przyczynić się do przejścia na zrównoważony syst em żywnościowy oraz 
zaspokojenia zapotrzebowania społecznego na zrównoważone, przyjazne dla 
środowiska  i klimatu, zapewniające dobrostan zwierząt, zasobooszczędne, 
odpowiedzialne społecznie  i etycznie metody produkcji, producenci produktów 
objętych oznacze niami geograficznymi powinni być zachęcani do przyjmowania 
bardziej rygorystycznych norm  z zakresu zrównoważonego rozwoju niż normy 
obowiązkowe oraz do wykraczania poza dobre praktyki. Takie konkretne wymogi 
można by określać  w specyfikacji produktu.   
13) Celem zapewnienia spójnego procesu decyzyjnego  w odniesieniu do wniosków  
o objęcie ochroną  i sądowych środków zaskarżenia  w tym zakresie, wniesionych  
w postępowaniu krajowym, Komisja powinna zostać poinformowana  w sposób 
prawidłowy i we właściwym czasie  w przypadku wszczęcia postępowań przed sądami 
krajowymi lub innymi organami  w sprawie wniosku  o rejestrację przekazanego przez 
państwo członkowskie Komisji oraz  o ich ostatecznym rozstrzygnięciu.  Z tego samego 
powodu gdy państwo członkowskie uważa, że decyzj a krajowa stanowiąca podstawę 
wniosku  o objęcie ochroną zostanie prawdopodobnie unieważniona wskutek 
krajowego postępowania sądowego, powinno poinformować Komisję  o takiej ocenie. 
Jeżeli państwo członkowskie wnosi  o zawieszenie rozpatrywania wniosku na szc zeblu 
unijnym, Komisja powinna być zwolniona  z obowiązku dochowania określonego tam 
terminu kontroli.  Aby ochronić wnioskodawcę przed uciążliwymi działaniami 
prawnymi oraz zachować prawo wnioskodawcy do ochrony nazwy  w rozsądnym 
terminie, zwolnienie należy  ograniczyć do przypadków,  w których wniosek  
o rejestrację został unieważniony na poziomie krajowym na mocy natychmiast 
wykonalnego, ale nieprawomocnego orzeczenia sądowego, lub  w których zdaniem 
państwa członkowskiego skarga mająca na celu zakwestionowani e ważności wniosku 
opiera się na uzasadnionych podstawach.  
14) Aby umożliwić podmiotom gospodarczym, na których interesy wpływa rejestracja 
nazwy, kontynuowanie korzystania  z tej nazwy przez ograniczony okres czasu,  
z naruszeniem systemu ochrony ustanowion ego w art. 27, należy udzielić specjalnych 
odstępstw na potrzeby korzystania  z nazw w formie okresów przejściowych. Takie 
okresy można również dopuścić, aby pokonać okresowe trudności  i osiągnąć 
długoterminowy cel, jakim jest zagwarantowanie przestrzegania specyfikacji produktu 
przez wszystkich producentów.  
15) Aby zapewnić przejrzystość  i jednolitość we wszystkich państwach członkowskich, 
konieczne jest ustanowienie  i prowadzenie elektronicznego unijnego rejestru oznaczeń 
geograficznych, zarejestrowanych jako chronione nazwy pochodzenia lub chronione 
oznaczenia geograficzne. Rejestr powinien dostarczać informacji konsumentom oraz 
podmiotom uczestniczącym  w handlu. Rejestr powinien stanowić publicz nie dostępną 
elektroniczną bazę danych przechowywaną  w systemie informatycznym.   
16) Unia negocjuje ze swoimi partnerami handlowymi umowy międzynarodowe,  w tym 
umowy dotyczące ochrony nazw pochodzenia  i oznaczeń geograficznych. Aby 
 
PL 22  PL ułatwiać informowanie op inii publicznej  o tym, które nazwy korzystają  z ochrony na 
mocy tych umów międzynarodowych,  a w szczególności, aby zapewnić ochronę nazw  
i kontrolę nad sposobem ich wykorzystania, nazwy te mogą być wpisywane do 
unijnego rejestru oznaczeń geograficznych. Na zwy te należy wpisywać do rejestru, 
jako chronione oznaczenia geograficzne, chyba że  w takich umowach 
międzynarodowych zostaną one wyraźnie oznaczone jako nazwy pochodzenia.  
17) Z punktu widzenia optymalnego funkcjonowania rynku wewnętrznego ważne jest, ab y 
producenci  i inne zainteresowane podmioty gospodarcze, organy  i konsumenci mogli  
w szybki i łatwy sposób uzyskać dostęp do odpowiednich informacji dotyczących 
zarejestrowanej chronionej nazwy pochodzenia lub zarejestrowanego chronionego 
oznaczenia geogra ficznego. Informacje te powinny obejmować  w stosownych 
przypadkach informacje dotyczące tożsamości grupy producentów uznanej na 
poziomie krajowym.  
18) Należy przyznać ochronę nazwom wpisanym do unijnego rejestru oznaczeń 
geograficznych, tak aby zapewnić uczciwe korzystanie  z tych nazw  i zapobiec 
praktykom, które mogłyby wprowadzić  w błąd konsumentów.  W celu wzmocnienia 
ochrony oznaczeń geograficznych oraz skuteczniejszego przeciwdziałania 
fałszerstwom ochrona oznaczeń geograficznych  i nazw pochodzenia pow inna mieć 
zastosowanie również do nazw domeny  w internecie.  
19) Aby ustalić, czy produkty są porównywalne  z produktami zarejestrowanymi jako 
oznaczenie geograficzne, należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki. Czynniki te 
powinny obejmować ustalenie, czy  produkty posiadają wspólne obiektywne 
właściwości, takie jak metoda produkcji, wygląd zewnętrzny lub wykorzystanie tego 
samego surowca;  w jakich okolicznościach wykorzystuje się te produkty  z punktu 
widzenia odpowiednich odbiorców; czy produkty są często dystrybuowane za pomocą 
tych samych kanałów oraz czy podlegają one podobnym zasadom wprowadzania do 
obrotu.  
20) W świetle praktyk handlowych oraz orzecznictwa unijnego wymagana jest jasność  
w kwestii korzystania  z oznaczenia geograficznego  w nazwie handlow ej produktu 
przetworzonego, którego produkt objęty oznaczeniem geograficznym jest składnikiem. 
Należy zapewnić, aby stosowanie było zgodne  z uczciwymi praktykami handlowymi  
i nie prowadziło do osłabiania lub umniejszania renomy produktu objętego tym 
oznacz eniem geograficznym ani nie działało na szkodę tej renomy. Aby umożliwić 
takie stosowanie, należy uzyskać zgodę zdecydowanej większości zainteresowanych 
producentów produktów objętych oznaczeniami geograficznymi.   
21) Przepisy dotyczące ciągłości korzystan ia z nazw rodzajowych należy uściślić, tak aby 
terminy rodzajowe podobne do nazwy lub określenia, których dotyczy ochrona, albo 
stanowiące ich część, zachowały swój status nazwy rodzajowej.  
22) Należy doprecyzować zakres ochrony przyznawanej na mocy niniej szego 
rozporządzenia,  w szczególności  w odniesieniu do ograniczeń  w zakresie rejestracji 
nowych znaków towarowych ustanowionych  w dyrektywie Parlamentu Europejskiego  
i Rady (UE) 2015/243628, w przypadku których zachodzi konflikt  z rejestracją 
oznaczeń geograficznych.  Takie doprecyzowanie jest także niezbędne  w odniesieniu 
do właścicieli wcześniej nabytych praw własności intelektualnej,  w szczególności 
tych, które dotyczą znaków towarowych  i nazw homonimicznych zarejestrowanych 
jako oznaczenia geograficz ne. 
                                                 
28 Dz.U. L 336  z 23.12.2015, s. 1.  
 
PL 23  PL 23) Grupy producentów odgrywają kluczową rolę  w procesie składania wniosku  
o rejestrację oznaczeń geograficznych,  a także w zmianach specyfikacji  i wnioskach  
o cofnięcie rejestracji. Powinny one dysponować środkami umożliwiającymi lepszą 
identyfikację oraz lepsze spieniężanie szczególnych właściwości ich produktów. 
Należy zatem wyraźnie określić rolę grup producentów.  
24) Ponieważ producenci produktów objętych oznaczeniami geograficznymi składają się 
głównie  z małych lub średnich przedsiębiorstw, mierzą  się oni  z konkurencją ze strony 
innych podmiotów gospodarczych  w całym łańcuchu dostaw żywności, co może 
prowadzić do nieuczciwej konkurencji między lokalnymi producentami  
a producentami prowadzącymi działalność na szerszą skalę . W  tym kontekście  
w interesie wszystkich zainteresowanych producentów niezbędne jest umożliwienie 
jednej grupie producentów prowadzenia konkretnych działań  w imieniu producentów . 
W tym celu należy ustanowić kategorię uznanej grupy producentów wraz  z kryteriami 
niezbędnymi, aby zakwalifikować się jako uznana grupa producentów, oraz 
powiązanymi konkretnymi dodatkowymi prawami,  w szczególności  w celu 
zapewnienia uznanym grupom producentów odpowiednich narzędzi do 
skuteczniejszego wykonywania przysługujących im praw własności intele ktualnej  
w przypadku nieuczciwych praktyk.  
25) Należy wyjaśnić związek między nazwami domen internetowych  a ochroną oznaczeń 
geograficznych,  a ściślej mówiąc zakres stosowania działań naprawczych, uznawanie 
oznaczeń geograficznych  w ramach rozstrzygania sp orów oraz uczciwe korzystanie  
z nazw domeny. Osoby mające uzasadniony interes  w oznaczeniu geograficznym,  
w odniesieniu do którego złożono wniosek  o rejestrację przed rejestracją nazwy 
domeny, powinny być uprawnione do ubiegania się  o wycofanie lub przenie sienie 
nazwy domeny  w razie konfliktu.  
26) Związek między znakami towarowymi  a oznaczeniami geograficznymi należy 
wyjaśnić  w odniesieniu do kryteriów dotyczących odrzucania zgłoszeń znaków 
towarowych, unieważniania znaków towarowych oraz współistnienia zna ków 
towarowych  i oznaczeń geograficznych.  
27) Aby nie dopuścić do stworzenia nieuczciwych warunków konkurencji, każdy 
producent,  w tym producent  z państwa trzeciego, powinien mieć możliwość 
korzystania  z zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, pod waru nkiem że dany 
produkt spełnia warunki odpowiedniej specyfikacji produktu lub odpowiedniego 
jednolitego dokumentu lub jego odpowiednika, tj. pełnego streszczenia specyfikacji 
produktu.  System ustanowiony przez państwa członkowskie powinien również 
gwarantow ać producentom przestrzegającym przepisów prawo do podlegania kontroli 
zgodności ze specyfikacją produktu.  
28) Symbole, oznaczenia  i skróty oznaczające zarejestrowane oznaczenie geograficzne 
oraz związane  z nimi prawa należące do kompetencji Unii powinny być chronione 
zarówno  w Unii, jak  i w państwach trzecich, aby zagwarantować, że stosowane są  
w odniesieniu do autentycznych produktów,  a konsumenci nie są wprowadzani  w błąd 
co do właściwości tych produktów.   
29) Znakowanie wina, napojów spirytusowych  i produktów rolnych powinno podlegać 
ogólnym przepisom ustanowionym  w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego  
i Rady (UE) nr  1169/201129, a w szczególności przepisom służącym zapobieganiu 
znakowaniu mogącemu dezorientować konsumentów lub wprowadzać ich  w błąd. 
                                                 
29 Dz.U. L 304  z 22.11.2011, s. 18.  
 
PL 24  PL 30) Należy wprowadzić obowiązek stosowania unijnych symboli lub oznaczeń na 
opakowaniu produktów objętych oznaczeniem geograficznym, tak aby – z jednej 
strony – przybliżyć konsumentom tę kategorię produktów  i związane  z nimi gwarancje 
oraz – z drugiej stro ny – umożliwić zwiększenie rozpoznawalności tych produktów na 
rynku, ułatwiając  w ten sposób kontrole. Zważywszy na szczególny charakter 
produktów objętych niniejszym rozporządzeniem, należy jednak zachować przepisy 
szczególne dotyczące etykietowania  w odniesieniu do wina  i napojów spirytusowych. 
Korzystanie  z tego rodzaju symboli lub oznaczeń powinno pozostać dobrowolne  
w przypadku oznaczeń geograficznych  i nazw pochodzenia  z państw trzecich.  
31) Wartość dodana oznaczeń geograficznych opiera się na zaufaniu konsumentów. 
System oznaczeń geograficznych  w znacznym stopniu polega na samokontroli, 
staranności  i indywidualnej odpowiedzialności producentów, podczas gdy rolą 
właściwych organów  i państw członkowskich jest podjęcie niezbędnych działań  
w celu p rzeciwdziałania lub położenia kresu stosowaniu nazw produktów 
naruszających przepisy dotyczące oznaczeń geograficznych. Rolą Komisji jest 
interweniowanie  w przypadku systemowego zaniechania stosowania prawa Unii. 
Oznaczenia geograficzne należy objąć system em kontroli urzędowych zgodnie  
z zasadami określonymi  w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 
2017/62530, który powinien obejmować system kontroli prowadzonych na wszystkich 
etapach produkcji, przetwarzania  i dystrybucji. Zaangażowane podmioty  gospodarcze 
należy objąć systemem kontroli zgodności ze specyfikacją produktu. Biorąc pod 
uwagę, że wino podlega szczególnym kontrolom określonym  w prawodawstwie 
sektorowym, niniejsze rozporządzenie powinno ustanawiać kontrole dotyczące 
wyłącznie napojów spirytusowych  i produktów rolnych.  
32) Aby właściwe organy wyznaczone do prowadzenia weryfikacji zgodności ze 
specyfikacją produktu dawały gwarancję bezstronności  i skuteczności, powinny one 
spełniać szereg kryteriów operacyjnych. Należy przewidzieć przepi sy umożliwiające 
przekazywanie jednostkom certyfikującym produkty uprawnień do przeprowadzania 
określonych zadań kontrolnych  w celu ułatwienia organom kontrolnym ich działań 
oraz zwiększenia skuteczności systemu.   
33) Należy udostępnić informacje dotyczące  właściwych organów  i jednostek 
certyfikujących produkty celem zapewnienia przejrzystości oraz umożliwienia 
zainteresowanym stronom skontaktowania się  z nimi. 
34) W zakresie akredytacji organów kontrolnych należy wykorzystać normy europejskie 
opracowane przez Europejski Komitet Normalizacyjny oraz normy międzynarodowe 
opracowane przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną,  a organy te 
powinny stosować wspomniane normy  w swoich działaniach. Akredytacja tych 
organów powinna być dokonywana zgodnie  z rozporządzeniem Parlamentu 
Europejskiego  i Rady (WE) nr  765/200831. 
35) Egzekwowanie oznaczeń geograficznych na rynku jest istotne  z punktu widzenia 
przeciwdziałania oszukańczym  i wprowadzającym  w błąd praktykom, gwarantując 
jednocześnie, że producenci uzyskują  odpowiednie wynagrodzenie za wartość dodaną 
związaną  z ich produktami objętymi oznaczeniem geograficznym oraz że osoby 
nielegalnie korzystające  z takich oznaczeń geograficznych nie mogą sprzedawać 
swoich produktów. Aby przeciwdziałać lub położyć kres stos owaniu nazw produktów 
lub usług, które naruszają chronione oznaczenia geograficzne, należy prowadzić 
                                                 
30 Dz.U. L 95  z 7.4.2017, s. 1.  
31 Dz.U. L 218  z 13.8.2008, s. 30.  
 
PL 25  PL kontrole odbywające się  w oparciu o ocenę ryzyka lub  o zgłoszenia podmiotów 
gospodarczych,  a także podejmować odpowiednie kroki administracyjne  i prawne.  
36) Platformy internetowe zaczęły być coraz powszechniej wykorzystywane do sprzedaży 
produktów,  w tym tych objętych oznaczeniami geograficznymi,  a w niektórych 
przypadkach mogą one stanowić przestrzeń  o istotnym znaczeniu dla przeciwdziałania 
fałszerstwom . W tym zakresie niniejsze rozporządzenie powinno ustanawiać przepisy 
zapewniające odpowiednie znakowanie produktów sprzedawanych za pośrednictwem 
platform internetowych oraz nadawać państwom członkowskim uprawnienia do 
wyłączenia dostępu do treści naruszających te przepisy. Przepisy te powinny 
pozostawać bez uszczerbku dla rozporządzenia Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 
2022/XX32. 
37) Zważywszy że produkt objęty oznaczeniem geograficznym wyprodukowany  
w jednym państwie członkowskim może być sprzedawany  w innym państwie 
członkowskim, należy zagwarantować pomoc administracyjną między państwami 
członkowskimi celem umożliwienia prowadzenia skutecznych kontroli,  a także 
uregulować praktyczny zakres tej pomocy.  
38) Dla optymalnego funkcjonowania rynku wewnętrznego wa żne jest, aby producenci 
mogli szybko  i łatwo wykazać  w kilku kontekstach, że są upoważnieni do stosowania 
chronionej nazwy, np. podczas kontroli przeprowadzanych przez służby celne, 
inspekcje rynku lub na żądanie podmiotów prowadzących działalność handlow ą. 
W tym celu należy udostępnić producentowi oficjalny certyfikat lub inny dokument 
potwierdzający prawo do produkowania produktu objętego oznaczeniem 
geograficznym.  
39) Procedury rejestracji, zmiany  i cofnięcia rejestracji oznaczeń geograficznych,  w tym 
rozpatrywanie wniosku  i procedurę sprzeciwu, należy przeprowadzać  w jak 
najskuteczniejszy sposób. Można to osiągnąć przez korzystanie  z pomocy Urzędu Unii 
Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) przy rozpatrywaniu wniosków. 
Mimo iż rozważano częśc iowe przekazanie zadań EUIPO, przez wzgląd na silny 
związek ze wspólną polityką rolną oraz na wiedzę specjalistyczną potrzebną do 
zapewnienia odpowiedniej oceny specyfiki wina, napojów spirytusowych  i produktów 
rolnych Komisja pozostałaby odpowiedzialna za  rejestrację, zmianę  i cofnięcie 
rejestracji.  
40) Należy ustanowić kryteria oceny działań prowadzonych przez EUIPO. Kryteria te 
powinny zapewniać jakość, spójność  i skuteczność udzielanej pomocy. Komisja 
powinna przygotować dla Parlamentu  i Rady sprawozda nie dotyczące rezultatów 
wykonywania tych zadań przez EUIPO  i związanych  z tym doświadczeń.  
41) W świetle obowiązującej praktyki należy utrzymać dwa odrębne instrumenty 
określające związek między produktem  a obszarem geograficznym jego pochodzenia, 
mianowicie nazwę pochodzenia  i oznaczenie geograficzne. Należy doprecyzować 
przepisy  i definicje dotyczące odmian roślin  i ras zwierząt, aby umożliwić lepsze 
zrozumienie ich powiązania  z oznaczeniami geograficznymi na wypadek konfliktu. 
Przepisy dotyczące pochodzenia paszy  i surowców powinny pozostać niezmienione.  
42) Produkt objęty oznaczeniem geograficznym powinien spełniać pewne warunki 
przewidziane  w specyfikacji produktu. Aby tego rodzaju informacje były łatwe do 
                                                 
32 Rozporządzenie Par lamentu Europejskiego  i Rady (UE) […]  z dnia […]  w sprawie jednolitego rynku 
usług cyfrowych (akt  o usługach cyfrowych)  i zmieniające dyrektywę 2000/31/WE (Dz.U. L XXX z 
dd/mm/rrrr, s. X).  
 
PL 26  PL zrozumienia również dla zainteresowanyc h stron, specyfikację produktu należy 
streścić  w jednolitym dokumencie.  
43) We wdrażaniu przepisów dotyczących oznaczeń geograficznych Komisję powinien 
wspomagać komitet złożony  z przedstawicieli państw członkowskich.  
44) Szczególnym celem systemu gwaranto wanych tradycyjnych specjalności jest 
wspieranie producentów produktów tradycyjnych  w informowaniu konsumentów  
o cechach stanowiących wartość dodaną ich produktów. Aby nie dopuścić do 
stworzenia nieuczciwych warunków konkurencji, każdy producent,  w tym producent  
z państwa trzeciego, powinien mieć możliwość korzystania  z zarejestrowanej nazwy 
gwarantowanej tradycyjnej specjalności, pod warunkiem że dany produkt spełnia 
wymogi stosownej specyfikacji,  a producent ten został objęty systemem kontroli.  
45) W swoi m obecnym kształcie system gwarantowanych tradycyjnych specjalności nie 
wykorzystuje swojego potencjału, ponieważ zarejestrowano jedynie kilka nazw. 
Należy zatem poprawić, wyjaśnić  i uściślić obowiązujące przepisy, tak aby sam 
system stał się bardziej zroz umiały, funkcjonalny  i atrakcyjny dla potencjalnych 
wnioskodawców. Aby zapewnić, że rejestrowane będą nazwy prawdziwych 
produktów tradycyjnych, należy dostosować kryteria  i warunki rejestracji nazw,  
w szczególności poprzez usunięcie warunku, zgodnie  z którym gwarantowane 
tradycyjne specjalności mają specyficzny charakter.  
46) Aby zapewnić zgodność gwarantowanych tradycyjnych specjalności ze specyfikacją 
oraz ich jednorodny charakter, grupy producentów powinny same określać cechy 
produktu  w specyfikacji. Pr oducenci  z państw trzecich powinni mieć możliwość 
zarejestrowania nazwy jako gwarantowanej tradycyjnej specjalności.  
47) Celem zapewnienia przejrzystości należy wpisywać gwarantowane tradycyjne 
specjalności do rejestru.  
48) Aby nie dopuścić do stworzenia n ieuczciwych warunków konkurencji, każdy 
producent,  w tym producent  z państwa trzeciego, powinien mieć możliwość 
korzystania  z zarejestrowanej nazwy gwarantowanej tradycyjnej specjalności, pod 
warunkiem że dany produkt spełnia wymogi stosownej specyfikacji,  a producent ten 
został objęty systemem kontroli . W  przypadku gwarantowanej tradycyjnej 
specjalności produkowanej na terytorium Unii, na etykiecie powinien widnieć unijny 
symbol pozwalający na jednoznaczne skojarzenie  z oznaczeniem „gwarantowana 
tradycyjna  specjalność”. Stosowanie nazw, unijnego symbolu oraz oznaczenia 
powinno zostać uregulowane, aby zapewnić spójne podejście na całym rynku 
wewnętrznym.  
49) Gwarantowane tradycyjne specjalności powinny być objęte skuteczną ochroną na 
rynku, tak aby ich produ cenci uzyskiwali odpowiednie wynagrodzenie za wartość 
dodaną związaną  z ich produktami oraz aby osoby nielegalnie korzystające  z oznaczeń 
gwarantowanych tradycyjnych specjalności nie mogły sprzedawać swoich produktów.   
50) Aby nie dopuścić do wprowadzania konsumentów  w błąd, zarejestrowane 
gwarantowane tradycyjne specjalności powinny być chronione przed wszelkiego 
rodzaju niewłaściwym stosowaniem lub imitacją,  w tym w  odniesieniu do produktów 
wykorzystywanych jako składniki, oraz przed wszelkimi innymi prak tykami, które 
mogłyby wprowadzać konsumentów  w błąd. W tym samym celu należy ustanowić 
przepisy dotyczące konkretnych sposobów wykorzystania gwarantowanych 
tradycyjnych specjalności,  w szczególności jeśli chodzi  o stosowanie terminów 
 
PL 27  PL mających charakter rod zajowy  w Unii, oznakowanie zawierające lub obejmujące 
nazwę odmiany rośliny lub rasy zwierzęcia oraz znaki towarowe.  
51) Uczestnictwo  w systemie gwarantowanych tradycyjnych specjalności powinno 
gwarantować, że każdy podmiot przestrzegający przepisów tego s ystemu jest 
uprawniony do objęcia go systemem kontroli zgodności ze specyfikacją produktu.  
52) Procedury rejestracji, zmiany specyfikacji produktu  i cofnięcia rejestracji odnoszące 
się do gwarantowanych tradycyjnych specjalności pochodzących  z Unii, w tym 
procedury sprzeciwu, powinny być prowadzone przez państwa członkowskie  
i Kom isję. Państwa członkowskie  i Kom isja powinny odpowiadać za odrębne etapy 
poszczególnych procedur. Państwa członkowskie powinny odpowiadać za pierwszy 
etap procedury, który polega na otrzymaniu wniosku od grupy producentów, jego 
ocenie,  w tym przeprowadzeniu krajowej procedury sprzeciwu, oraz, po uzyskaniu 
wyników oceny, złożeniu unijnego wniosku do Komisji. Komisja powinna 
odpowiadać za weryfikację wniosku,  w tym za przeprowadzenie  ogólnoświatowej 
procedury sprzeciwu, oraz za podejmowanie decyzji  w sprawie przyznania ochrony  
w postaci gwarantowanej tradycyjnej specjalności. Ochrona przysługująca na mocy 
niniejszego rozporządzenia od momentu dokonania rejestracji powinna być dostępna  
na zasadach równości dla gwarantowanych tradycyjnych specjalności państw trzecich, 
które spełniają stosowne kryteria oraz zostały objęte ochroną  w ich kraju pochodzenia. 
Komisja powinna również przeprowadzać odpowiednie procedury  w odniesieniu do 
gwaranto wanych tradycyjnych specjalności pochodzących  z państw trzecich.  
53) System określeń jakościowych stosowanych fakultatywnie wprowadzono 
rozporządzeniem (UE) nr  1151/2012. Odnosi się on do konkretnych cech 
horyzontalnych, dotyczących co najmniej jednej kategorii produktów, metody 
produkcji rolnej lub właściwości procesu przetwarzania, stosowanych  w konkretnych 
dziedzinach. Określenie jakościowe stosowane fakultatywnie „produkt górski” 
spełniło warunki przewidziane dla określeń jakościowych stosowanych fa kultatywnie  
i zostało ustanowione wyżej wspomnianym rozporządzeniem . W  ten sposób 
zapewniono producentom  z terenów górskich skuteczny instrument ułatwiający 
wprowadzenie na rynek ich produktów  i zmniejszenie ryzyka dezorientacji 
konsumenta co do tego, czy produkty dostępne na rynku rzeczywiście pochodzą  
z terenów górskich. Należy utrzymać możliwość korzystania  z określeń jakościowych 
stosowanych fakultatywnie przez producentów, ponieważ  w państwach członkowskich 
nie wykorzystano jeszcze  w pełni potencjału tego systemu ze względu na jego krótki 
okres stosowania.  
54) We wdrażaniu przepisów dotyczących gwarantowanych tradycyjnych specjalności 
oraz określeń jakościowych stosowanych fakultatywnie ustanowionych niniejszym 
rozporządzeniem Komisję powinien wspomaga ć komitet złożony  z przedstawicieli 
państw członkowskich.  
55) Należy zmienić przepisy dotyczące oznaczeń geograficznych  w rozporządzeniu (UE) 
nr 1308/2013 dotyczące sektora wina oraz  w rozporządzeniu (UE) 2019/787 dotyczące 
sektora napojów spirytusowych, a by dostosować je do wspólnych przepisów  
w zakresie rejestracji, zmiany, sprzeciwu, cofnięcia rejestracji, ochrony  i kontroli 
oznaczeń geograficznych określonych  w niniejszym rozporządzeniu . W szczególności  
w przypadku wina konieczne są zmiany  w definicji c hronionych oznaczeń 
geograficznych zgodnie  z Porozumieniem  w sprawie handlowych aspektów praw 
własności intelektualnej. Aby zachować spójność  z niniejszym rozporządzeniem, 
 
PL 28  PL należy również zmienić przepisy dotyczące zadań EUIPO określone  w rozporządzeniu 
Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 2017/100133. 
56) W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszego 
rozporządzenia należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów 
zgodnie  z art. 290 Traktatu  o funkcjonowaniu Un ii Europejskiej  w odniesieniu do 
definiowania standardów zrównoważonego rozwoju  i określania kryteriów uznawania 
obowiązujących norm  z zakresu zrównoważonego rozwoju; wyjaśniania lub 
dodawania elementów, które należy dostarczyć jako część informacji towarzyszących; 
powierzania EUIPO zadań związanych  z rozpatrzeniem sprzeciwu  i procedurą 
sprzeciwu, obsługi rejestru, publikacji zmian standardowych  w specyfikacji produktu, 
konsultacji  w kontekście procedury cofnięcia rejestracji, ustanowienia systemu 
powiadamiania wnioskodawców  o dostępności ich oznaczenia geograficznego jako 
nazwy domeny  i zarządzania nim, weryfikacji oznaczeń geograficznych państw 
trzecich innych niż oznaczenia geograficzne na podstawie Aktu genewskiego 
Porozumienia lizbońskiego  w sprawie nazw pochodzenia  i oznaczeń geograficznych34, 
proponowanych do objęcia ochroną zgodnie  z międzynarodowymi negocjacjami lub 
umowami międzynarodowymi; ustanawiania odpowiednich kryteriów dotyczących 
monitorowania wyników EUIPO  w realizowaniu powierzonych m u zadań; 
ustanawiania dodatkowych przepisów dotyczących stosowania oznaczeń 
geograficznych  w celu określania składników  w produktach przetworzonych; 
ustanawiania dodatkowych przepisów dotyczących określania rodzajowego statusu 
terminów; ustanawiania ograni czeń i odstępstw związanych  z pochodzeniem paszy  
w przypadku nazwy pochodzenia; ustanawiania ograniczeń  i odstępstw związanych  
z ubojem zwierząt lub pochodzeniem surowców; ustanawiania przepisów 
określających stosowanie nazw odmian roślin lub ras zwierząt;  ustanawiania 
przepisów ograniczających zakres informacji zawartych  w specyfikacjach produktu 
dotyczących oznaczeń geograficznych  i gwarantowanych tradycyjnych specjalności; 
dodatkowego uszczegóławiania kryteriów kwalifikowalności dotyczących 
gwarantowanyc h tradycyjnych specjalności; ustanawiania dodatkowych przepisów 
przewidujących odpowiednie procedury certyfikacji  i akredytacji mające zastosowanie 
do jednostek certyfikujących produkty; ustanawiania dodatkowych przepisów 
dotyczących bardziej szczegółowej ochrony gwarantowanych tradycyjnych 
specjalności; ustanawiania dodatkowych przepisów  w zakresie gwarantowanych 
tradycyjnych specjalności dotyczących określania rodzajowego statusu terminów, 
warunków stosowania nazw odmian roślin  i ras zwierząt oraz związku  z prawami 
własności intelektualnej; określania dodatkowych przepisów  w odniesieniu do 
wspólnych wniosków dotyczących terytorium więcej niż jednego kraju oraz 
uzupełniających przepisy dotyczące procesu składania wniosków  w sprawie 
gwarantowanej tradycyjnej  specjalności; uzupełniania przepisów dotyczących 
procedury sprzeciwu  w odniesieniu do gwarantowanych tradycyjnych specjalności  
w celu ustanowienia szczegółowych procedur  i terminów; uzupełniania przepisów 
dotyczących procesu składania wniosków  o zmianę w odniesieniu do gwarantowanych 
tradycyjnych specjalności; uzupełniania przepisów dotyczących procesu cofnięcia 
rejestracji  w odniesieniu do gwarantowanych tradycyjnych specjalności; ustanawiania 
szczegółowych przepisów dotyczących kryteriów dla określeń jak ościowych 
stosowanych fakultatywnie; zastrzegania dodatkowego określenia jakościowego 
stosowanego fakultatywnie,  z określeniem warunków jego stosowania; ustanawiania 
                                                 
33 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 2017/1001  z dnia 14 czerwca 2017  r. 
w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. L 154  z 16.6.2017, s. 1).  
34 https://www.wipo.int/publications/en/details.jsp?id=3983  
 
PL 29  PL odstępstw od używania określenia „produkt górski”  i ustanawiania metod produkcji  
i innych kryteriów istotnych dla stosowania tego określenia jakościowego 
stosowanego fakultatywnie,  w szczególności ustanawiania warunków, na jakich 
dozwolone jest, by surowce lub pasze pochodziły spoza obszarów górskich. 
Szczególnie ważne jest, aby  w czasie prac p rzygotowawczych Komisja prowadziła 
stosowne konsultacje,  w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te 
prowadzone były zgodnie  z zasadami określonymi  w Porozumieniu 
międzyinstytucjonalnym  z dnia 13 kwietnia 2016  r. w sprawie lepszego stanowienia 
prawa35. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu  i Radzie udział 
na równych zasadach  w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują 
wszelkie dokumenty  w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich,  
a eksperci tych instytucji  mogą systematycznie brać udział  w posiedzeniach grup 
ekspertów Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.  
57) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia 
należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze  w odniesieniu do definiowania 
technicznego przedstawienia klasyfikacji produktów objętych oznaczeniami 
geograficznymi zgodnie  z Nom enklaturą scaloną oraz dostępu online do tej 
klasyfikacji; definiowania jednolitego przedstawiania zobowiązań dotyczących 
zrówn oważonego rozwoju; definiowania formatu  i przedstawiania dokumentów 
towarzyszących za pośrednictwem internetu oraz ustanawiania wyjątków lub 
anonimizacji chronionych danych osobowych; ustanawiania szczegółowych przepisów 
dotyczących procedur, formy  i przedstawiania unijnych wniosków  o rejestrację,  w tym 
wniosków dotyczących terytorium więcej niż jednego kraju; definiowania formatu  
i przedstawiania sprzeciwów  i oficjalnych uwag za pośrednictwem internetu oraz 
ustanawiania wyjątków lub anonimizacji chronionyc h danych osobowych; 
przyznawania okresu przejściowego, aby umożliwić korzystanie  z zarejestrowanej 
nazwy wraz  z innymi nazwami, które  w innym wypadku stałyby  w sprzeczności  
z zarejestrowaną nazwą, oraz przedłużania takiego okresu przejściowego; odrzucania 
wniosku; decydowania  o rejestracji oznaczenia geograficznego  w przypadku, gdy nie 
zostało osiągnięte porozumienie; rejestrowania oznaczeń geograficznych odnoszących 
się do produktów państw trzecich chronionych  w Unii na mocy umów 
międzynarodowych,  w których Unia uczestniczy jako umawiająca się strona; 
definiowania treści  i prezentacji unijnego rejestru oznaczeń geograficznych; 
definiowania formatu  i przedstawiania wyciągów  z unijnego rejestru oznaczeń 
geograficznych za pośrednictwem internetu oraz ustana wiania wyjątków lub 
anonimizacji chronionych danych osobowych; ustanawiania szczegółowych przepisów 
dotyczących procedur, formy  i przedstawiania wniosków  o zmianę na poziomie Unii 
oraz procedur, formy  i zgłaszania Komisji zmiany standardowej; cofania rejes tracji 
oznaczenia geograficznego; ustanawiania szczegółowych przepisów dotyczących 
procedur  i form cofania rejestracji oraz przedstawiania wniosków  o cofnięcie 
rejestracji; ustanawiania unijnych symboli oznaczeń geograficznych, określania 
parametrów techni cznych symboli  i oznaczeń unijnych oraz zasad ich umieszczania na 
produktach wprowadzanych do obrotu jako zarejestrowane oznaczenia geograficzne, 
włącznie  z zasadami dotyczącymi właściwych wersji językowych, które należy 
stosować; szczegółowego określania charakteru  i rodzaju wymienianych informacji 
oraz metod wymiany informacji  w ramach wzajemnej pomocy do celów kontroli  
i egzekwowania; ustanawiania przepisów dotyczących formy specyfikacji produktu 
dotyczącej produktów rolnych objętych oznaczeniem geografi cznym; definiowania 
                                                 
35 Dz.U. L 123  z 12.5.2016, s. 1.  
 
PL 30  PL formatu  i przedstawiania jednolitego dokumentu dotyczącego oznaczeń 
geograficznych produktów rolnych za pośrednictwem internetu oraz ustanawiania 
wyjątków lub anonimizacji chronionych danych osobowych;  w odniesieniu do 
gwarantowanej tra dycyjnej specjalności: ustanawiania przepisów dotyczących formy 
specyfikacji produktu; ustanawiania szczegółowych przepisów dotyczących formy  
i treści unijnego rejestru gwarantowanych tradycyjnych specjalności; ustanawiania 
unijnego symbolu gwarantowanej t radycyjnej specjalności; ustanawiania przepisów 
dotyczących jednolitej ochrony oznaczeń, skrótów  i unijnego symbolu, przepisów 
dotyczących ich stosowania  i parametrów technicznych unijnego symbolu; 
ustanawiania wymogów proceduralnych  o formalnych dotyczący ch ochrony 
gwarantowanych tradycyjnych specjalności; ustanawiania szczegółowych przepisów 
dotyczących procedur, formy  i przedstawiania wniosków  o rejestrację,  w tym 
wniosków dotyczących terytorium więcej niż jednego kraju, sprzeciwów  i wniosków  
o zmiany w specyfikacji produktu oraz wniosków  o cofnięcie rejestracji; okresów 
przejściowych  w stosowaniu gwarantowanych tradycyjnych specjalności; odrzucania 
wniosku  o rejestrację; decydowania  o rejestracji gwarantowanej tradycyjnej 
specjalności  w przypadku, gdy ni e zostało osiągnięte porozumienie; cofania rejestracji 
gwarantowanej tradycyjnej specjalności;  w odniesieniu do określeń jakościowych  
i systemów jakości stosowanych fakultatywnie: określania szczegółów technicznych 
niezbędnych do powiadamiania  o określenia ch jakościowych  i systemach jakości 
stosowanych fakultatywnie; ustanawiania przepisów dotyczących form, procedur lub 
innych szczegółów technicznych; ustanawiania przepisów dotyczących stosowania 
określeń jakościowych stosowanych fakultatywnie. Uprawnienia te powinny być 
wykonywane zgodnie  z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 
nr 182/201136. 
58) Należy powierzyć Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów wykonawczych bez 
stosowania rozporządzenia (UE) nr  182/2011  w odniesieniu do: rejestrowani a nazwy, 
jeżeli nie ma żadnego dopuszczalnego sprzeciwu lub  w przypadku dopuszczalnego 
sprzeciwu, jeżeli osiągnięto porozumienie  w sprawie oznaczeń geograficznych  
i gwarantowanych tradycyjnych specjalności, oraz,  w stosownych przypadkach, 
zmiany opublikowanych informacji,  o ile nie są to istotne zmiany; sporządzania  
i prowadzenia publicznie dostępnego elektronicznego rejestru oznaczeń 
geograficznych  i elektronicznego rejestru gwarantowanych tradycyjnych specjalności; 
przyznawania okresu przejściow ego w stosowaniu oznaczeń geograficznych po 
wniesieniu sprzeciwu  w ramach procedury krajowej;  cofania rejestracji oznaczeń 
geograficznych, których rejestracja narusza oznaczenie geograficzne homonimiczne 
lub częściowo homonimiczne  w stosunku do oznaczenia zgłoszonego lub już 
zarejestrowanego;  określania środków, przy pomocy których podaje się do 
wiadomości publicznej nazwy  i adresy właściwych organów  i jednostek 
certyfikujących produkty  w odniesieniu do gwarantowanych tradycyjnych 
specjalności.  
59) Należy  w związku  z tym odpowiednio zmienić rozporządzenia (UE) nr  1308/2013, 
(UE) 2017/1001 i (UE) 2019/787 oraz uchylić rozporządzenie (UE) nr  1151/2012.   
60) Chronione nazwy pochodzenia, chronione oznaczenia geograficzne  i gwarantowane 
tradycyjne specjalności ju ż zarejestrowane na podstawie rozporządzenia (UE) 
nr 1151/2012, chronione nazwy pochodzenia  i chronione oznaczenia geograficzne już 
zarejestrowane na podstawie rozporządzenia (UE) nr  1308/2013 oraz oznaczenia 
                                                 
36 Dz.U. L 55  z 28.2.2011, s. 13.  
 
PL 31  PL geograficzne już zarejestrowane na podstawie ro zporządzenia (UE) 2019/787 powinny 
nadal podlegać ochronie na podstawie niniejszego rozporządzenia  i być automatycznie 
włączone do odpowiedniego rejestru.  
61) Należy ustanowić przepisy zapewniające odpowiednie rozwiązania, aby ułatwić 
płynne przejście od p rzepisów przewidzianych  w rozporządzeniach (UE) 
nr 1151/2012, (UE) nr  1308/2013 i (UE) 2019/787 do przepisów ustanowionych  
w niniejszym rozporządzeniu,  
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:  
Tytuł I  
Przepisy ogólne  
Artykuł 1  
Przedmiot  
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące:  
a) oznaczeń geograficznych wina, napojów spirytusowych  i produktów rolnych;  
b) gwarantowanych tradycyjnych specjalności  i określeń jakościowych stosowanych 
fakultatywnie  w odniesieniu do produktów rolnych.   
Artykuł 2  
Definicje  
1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:  
a) „grupa producentów” oznacza dowolne stowarzyszenie, niezależnie od jego 
formy prawnej, skupiające głównie producentów lub przetwórców tego samego 
produktu;  
b) „tradycyjny” i „tradycja” powiązane  z produktem pochodzącym  z obszaru 
geograficznego oznaczają udokumentowane historycznie użycie przez 
producentów  w danej społeczności przez okres umożliwiający przekazanie 
między pokoleniami; okres ten ma wynosić co najmniej 30 lat  a wspomniane 
użycie może obejmować zmiany wynikające ze zmian  w zakresie higieny  
i praktyk związanych  z bezpieczeństwem;  
c) definicja terminu „etykietowanie” określona  w art. 2 ust.  2 lit.  j) 
rozporządzenia (UE) nr  1169/2011;  
d) „etap produkcji” ozn acza dowolny etap produkcji, przetwarzania, 
przygotowania lub dojrzewania do momentu,  w którym produkt osiąga formę 
umożliwiającą wprowadzenie go do obrotu na rynku wewnętrznym;  
e) „produkty przetworzone” oznaczają żywność uzyskaną  w wyniku 
przetworzenia produktów nieprzetworzonych  w rozumieniu art.  2 lit.  m) i o) 
rozporządzenia nr  852/2004;  
f) „jednostki certyfikujące produkty” oznaczają jednostki  w rozumieniu tytułu II 
rozdziału III rozporządzenia (UE) 2017/625, które potwierdzają, że produkty 
objęte ozn aczeniami geograficznymi lub oznaczone jako gwarantowana 
tradycyjna specjalność, są zgodne ze specyfikacją produktu;  
 
PL 32  PL g) „termin rodzajowy” oznacza:  
(i) nazwę produktów, które – mimo, iż dotyczą miejsca, regionu lub kraju,  
w którym produkt został pierwotnie  wytworzony lub wprowadzony do obrotu – 
zostały przyjęte jako nazwy zwyczajowe danego produktu  w Unii; oraz 
(ii) powszechny termin opisujący rodzaje produktów, cechy produktu lub inne 
terminy, które nie odnoszą się do konkretnego produktu;  
h) „nazwa odmiany roślin” oznacza nazwę danej odmiany, która jest powszechnie 
używana lub oficjalnie zarejestrowana zgodnie  z dyrektywami Rady 
2002/53/WE37, 2002/55/WE38, 2008/90/WE39 lub rozporządzeniem Rady (UE) 
nr 2100/9440, w języku lub językach,  w których są  w tej formie używane lub 
zarejestrowane,  w dniu złożenia wniosku  o rejestrację danego oznaczenia 
geograficznego;   
i) „nazwa rasy zwierząt” oznacza nazwy ras  w rozumieniu art.  2 rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 2016/101241 wpisane do ksiąg 
hodowlanych lub rejestrów hodowlanych,  w języku lub językach,  w których są 
tam wpisane,  w dniu złożenia wniosku  o rejestrację danego oznaczenia 
geograficznego.  
Artykuł 3  
Ochrona danych  
1. Komisja  i państwa członkowskie przetwarzają  i upubliczniają dane osobowe 
otrzymane  w ramach procedury rejestracji, zatwierdzenia zmian, cofnięcia rejestracji, 
sprzeciwu, przyznawania okresu przejściowego  i kontroli na podstawie niniejszego 
rozporządzenia, rozporządzenia (UE) nr  1308/2013  i rozporządzenia (UE) 2019/787, 
zgodnie  z rozporządzeniami (UE) 2018/1725 i (UE) 2016/679.   
2. Komisja jest administratorem  w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2018/1725  
w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych  w procedurze,  w odniesieniu do 
której jest ona właściwa, z godnie  z rozporządzeniem (UE) 2019/787, 
rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2021/123542 i niniejszym 
rozporządzeniem.  
                                                 
37 Dyrektywa Rady 2002/53/WE  z dnia 13 czerwca 2002  r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian 
gatunków roślin rolniczych (Dz.U. L 193  z 20.7.2002, s. 1).  
38 Dyrektywa Rady 2002/55/WE  z dnia 13 czerwca 2002  r. w sprawie obrotu materiałem siewnym 
warzyw (Dz.U. L 193  z 20.7.2002, s. 33).  
39 Dyrektywa Rady 2008/90/WE  z dnia 29 września 2008  r. w sprawie obrotu materiałem 
rozmnożeniowym roślin sadowniczych oraz roślinami sadowniczymi przeznaczonymi do produkcji 
owoców (Dz.U. L 267  z 8.10.2008, s. 8).  
40 Rozporządzenie Rady (WE) nr  2100/94  z dnia 27 lipca 1994  r. w sprawie wspólnotowego systemu 
ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227  z 1.9.1994, s. 1).  
41 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 2016/1012  z dnia 8 czerwca 2016  r. w sprawie 
zootechnicznych  i genealogicznych warunków dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych 
czystorasowych  i mieszańców świni, handlu nimi  i wprowadzania ich na terytorium Unii oraz handlu 
ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu  i jego wprowadzania na terytorium Unii 
oraz zmieniające rozporz ądzenie (UE) nr  652/2014, dyrektywy Rady 89/608/EWG  i 90/425/EWG  
i uchylające niektóre akty  w dziedzinie hodowli zwierząt („rozporządzenie  w sprawie hodowli 
zwierząt”) (Dz.U. L 171  z 29.6.2016, s. 66).  
42 Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/1235  z dnia 12 maja 2021  r. uzupełniające 
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 2019/787  o przepisy dotyczące wniosków  
 
PL 33  PL 3. Właściwe organy państw członkowskich są administratorami  w rozumieniu 
rozporządzenia (UE) 2016/679  w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych  
w procedurach,  w odniesieniu do których są właściwe zgodnie  z rozporządzeniem 
(UE) 2019/787, rozporządzeniem delegowanym (UE) 2021/1235  i niniejszym 
rozporządzeniem.  
Tytuł II  
Oznaczenia geograficzne  
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Artykuł 4  
Cele 
1. W niniejszym tytule przewidziano jednolity  i wyłączny system oznaczeń 
geograficznych, ochrony nazw win, napojów spirytusowych  i produktów rolnych  
o cechach, właściwościach lub renomie związanych  z ich miejscem produkcji, który 
zapewni:  
a) aby produc enci działający wspólnie posiadali niezbędne uprawnienia  
i obowiązki, aby zarządzać swoimi oznaczeniami geograficznymi,  w tym 
odpowiadać na wymogi społeczne dotyczące produktów pochodzących ze 
zrównoważonej produkcji  w trzech wymiarach wartości gospodarcze j, 
środowiskowej  i społecznej, oraz działać na rynku;   
b) uczciwą konkurencję dla producentów  w sieci dystrybucji;  
c) aby konsumenci otrzymywali wiarygodne informacje  i gwarancję 
autentyczności takich produktów  i z łatwością mogli je rozpoznać na rynku,  
w tym w  handlu elektronicznym;  
d) skuteczną rejestrację oznaczeń geograficznych uwzględniającą odpowiednią 
ochronę praw własności intelektualnej; oraz  
e) skuteczne egzekwowanie  i wprowadzanie do obrotu  w całej Unii  i w ramach 
handlu elektronicznego zapewniaj ące integralność rynku wewnętrznego.  
Artykuł 5  
Zakres stosowania  
1. Niniejszy tytuł obejmuje wino, napoje spirytusowe  i produkty rolne,  w tym środki 
spożywcze  i produkty rybołówstwa  i akwakultury wymienione  w rozdziałach 1 –23 
Nomenklatury scalonej określon ej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) 
nr 2658/8743, oraz dodatkowe produkty rolne na podstawie pozycji  i kodów 
Nomenklatury scalonej określonych  w załączniku I tego rozporządzenia.  
                                                                                                                                                         
o rejestrację oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, zmian  w specyfikacji produktu, 
cofnięcia rejestracji  i rejestru (Dz.U.  L 270  z 29.7.2021, s. 1).  
43 Rozporządzenie Rady (EWG) nr  2658/87  z dnia 23 lipca 1987  r. w sprawie nomenklatury taryfowej  
i statystycznej oraz  w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256  z 7.9.1987, s. 1).  
 
PL 34  PL 2. Rejestracja  i ochrona oznaczeń geograficznych pozostają bez uszc zerbku dla 
obowiązku producentów zapewnienia zgodności  z innymi przepisami Unii,  
w szczególności  z przepisami dotyczącymi wprowadzania produktów do obrotu, 
przepisami sanitarnymi  i fitosanitarnymi, wspólną organizacją rynków, regułami 
konkurencji  i przepisami dotyczącymi przekazywania konsumentom informacji na 
temat żywności.  
3. Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego  i Rady44 nie ma zastosowania 
do systemu oznaczeń geograficznych określonego  w niniejszym rozporządzeniu.  
Artykuł 6  
Klasyfikacja  
1. Produkty objęte oznaczeniem geograficznym klasyfikuje się zgodnie  z Nom enklaturą 
scaloną, wyrażając klasyfikację  w formie dwóch, czterech lub sześciu cyfr. Jeżeli 
oznaczenie geograficzne obejmuje produkty więcej niż jednej kategorii, należy 
wyszczególni ć każdą pozycję. Klasyfikację produktu stosuje się wyłącznie do celów 
rejestracji, celów statystycznych  i celów prowadzenia rejestru. Wspomnianej 
klasyfikacji nie stosuje się do określania porównywalnych produktów do celów 
ochrony przed bezpośrednim  i pośrednim wykorzystaniem  w celach handlowych,  
o którym mowa  w art. 27 ust.  1 lit. a).  
2. Komisja może przyjmować akty wykonawcze definiujące przedstawienie techniczne 
klasyfikacji,  o której mowa  w ust. 1, i dostęp do niej online. Te akty wykonawcze 
przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
Artykuł 7  
Definicje  
1. Do celów niniejszego tytułu stosuje się następujące definicje:  
a) „oznaczenie geograficzne”,  o ile nie określono inaczej, oznacza nazwy 
pochodzenia  i oznaczenia geograficzne wina zgodne  z definicją określoną  
w art. 93 rozporządzenia (UE) nr  1308/2013, nazw y pochodzenia  i oznaczenia 
geograficzne produktów rolnych zgodne  z definicją określoną  w art. 48 
niniejszego rozporządzenia oraz oznaczenia geograficzne napojów 
spirytusowych zgodne  z definicją określoną  w art. 3 ust.  4 rozporządzenia (UE) 
2019/787,  o które składany jest wniosek lub które wpisuje się do unijnego 
rejestru oznaczeń geograficznych,  o którym mowa  w art. 23; 
b) „wino” oznacza p rodukty,  o których mowa  w części II pkt  1, 3–6, 8, 9, 11, 15  
i 16 załącznika VII do rozporządzenia (UE) nr  1308/2013;  
c) „napoje spirytusowe” zgodnie  z definicją  w art. 2 rozporządzenia (UE) 
2019/787;  
d) „produkty rolne” oznaczają produkty,  o których mowa  w art. 5 ust.  1, 
z wyłączeniem wina  i napojów spirytusowych;  
e) „Nomenklatura scalona” oznacza nomenklaturę klasyfikacji towarów 
ustanowioną art.  1 rozporządzenia (EWG) nr  2658/87;  
                                                 
44 Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego  i Rady z dnia 9 września 2015  r. ustanawiająca 
procedurę udzielania informacji  w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług 
społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 241  z 17.9.2015, s. 1).  
 
PL 35  PL f) „uznana grupa producentów” oznacza formalne stowarzyszenie posiadające 
osobowość prawną  i uznane przez właściwe organy krajowe jako jedyna grupa 
działająca  w imieniu wszystkich producentów;  
g) „producent” oznacza podmiot gospodarczy zaangażowany  w dowolny etap 
produkcji produktu chronionego oznaczeniem geograficznym ujęty  
w specyfikacji produktu,  w tym w  działalność przetwórczą.  
Rozdział 2  
Rejestracja oznaczeń geograficznych  
Artykuł 8  
Wnioskodawca  
1. Wnioski  o rejestrację oznaczeń geograficznych może przedkładać wyłącznie grupa 
producentów produktu („grupa producentów składaj ąca wniosek”), którego nazwa 
ma zostać zarejestrowana. Regionalne lub lokalne podmioty publiczne mogą 
pomagać  w przygotowaniu wniosku  i w powiązanej procedurze.   
2. Do celów niniejszego tytułu organ wyznaczony przez państwo członkowskie można 
uznać za grup ę producentów składającą wniosek  w odniesieniu do oznaczeń 
geograficznych napojów spirytusowych, jeżeli utworzenie grupy przez 
zainteresowanych producentów nie jest wykonalne  z powodu ich liczby, położenia 
geograficznego lub cech organizacyjnych.  W takim p rzypadku powody te wskazuje 
się we wniosku,  o którym mowa  w art. 9 ust. 2. 
3. Do celów niniejszego tytułu pojedynczego producenta można uznać za grupę 
producentów składającą wniosek, jeżeli wykazano, że spełnione są oba następujące 
warunki:  
a) dana osoba jest jedynym producentem, który chce złożyć wniosek  o rejestrację 
oznaczenia geograficznego; oraz  
b) dany obszar geograficzny zdefiniowano na podstawie cech naturalnych, bez 
odniesieni a do granic własności  i cechy te znacznie różnią się od cech 
obszarów sąsiadujących lub cechy danego produktu różnią się od cech 
produktów produkowanych na sąsiednich obszarach.  
4. W przypadku oznaczenia geograficznego odnoszącego się do transgranicznego 
obszaru geograficznego większa liczba grup producentów  z różnych państw 
członkowskich lub państw trzecich może złożyć wspólny wniosek  o rejestrację 
oznaczenia geograficznego.  
Artykuł 9  
Etap krajowy procedury rejestracji   
1. Wniosek  o rejestrację oznaczenia geograficznego dotyczący produktu pochodzącego  
z Unii kieruje się do właściwych organów państwa członkowskiego,  z którego dany 
produkt pochodzi.  
2. Wniosek,  o którym mowa  w ust. 1 zawiera:  
a) specyfikację produktu przewidzianą  w art. 11; 
b) jednolity dokument przewidziany  w art. 13; 
 
PL 36  PL c) dokumenty towarzyszące,  o których mowa  w art. 14 ust. 1 lit. b), c) i d).  
3. Państwo członkowskie bada wniosek  o rejestrację, aby sprawdzić, czy spełnia on 
wymogi rejestracji określone we właściwych przepisach dotyczących odpowiedn io 
wina, napojów spirytusowych lub produktów rolnych.  
4. W ramach rozpatrywania wniosku,  o którym mowa  w ust. 3, państwo członkowskie 
przeprowadza krajową procedurę sprzeciwu. Krajowa procedura  sprzeciwu zapewnia 
opublikowanie wniosku  o rejestrację  i przewiduje okres co najmniej dwóch miesięcy 
od dnia publikacji, kiedy każda osoba fizyczna lub prawna mająca uzasadniony 
interes oraz mająca siedzibę lub miejsce pobytu na terytorium państwa 
członko wskiego,  z którego pochodzi dany produkt, może wnieść do tego państwa 
członkowskiego sprzeciw wobec wniosku  o rejestrację.  
5. Państwo członkowskie ustanawia warunki procedury sprzeciwu. Warunki te mogą 
obejmować kryteria dopuszczalności sprzeciwu, okres na  konsultacje między grupą 
producentów składającą wniosek  a każdym podmiotem wnoszącym sprzeciw oraz 
dostarczenie przez grupę producentów składającą wniosek sprawozdania  w sprawie 
wyników konsultacji,  w tym wszelkich zmian wprowadzonych przez przedmiotową 
grupę we wniosku  o rejestrację.  
6. Jeżeli po rozpatrzeniu wniosku  o rejestrację  i dokonaniu oceny wszelkich 
otrzymanych sprzeciwów  i wszelkich zmian wprowadzonych we wniosku 
uzgodnionych  z grupą producentów składającą wniosek państwo członkowskie uzna, 
że wymogi niniejszego rozporządzenia zostały spełnione, może podjąć decyzję 
pozytywną  i złożyć wniosek unijny,  o którym mowa  w art. 15. 
7. Państwo członkowskie zapewnia, aby wydana przez nie decyzja, z arówno 
pozytywna, jak  i negatywna, została podana do wiadomości publicznej, oraz aby 
wszelkie osoby fizyczne lub prawne mające uzasadniony interes miały możliwość 
złożenia odwołania. Państwo członkowskie zapewnia również publikację 
specyfikacji produktu, n a której oparta jest jego pozytywna decyzja, oraz zapewnia 
elektroniczny dostęp do specyfikacji produktu.  
Artykuł 10  
Tymczasowa ochrona krajowa  
1. Państwo członkowskie może – na zasadzie tymczasowej – przyznać danej nazwie 
tymczasową ochronę na szczeblu kr ajowym, ze skutkiem od dnia,  w którym 
w Kom isji został złożony unijny wniosek  o rejestrację.  
2. Tego rodzaju ochrona na szczeblu krajowym ustaje  z dniem, w którym wchodzi  
w życie akt wykonawczy zawierający decyzję  w sprawie wniosku  o rejestrację 
przyjęty z godnie  z art. 22, albo wniosek  o rejestrację zostaje wycofany.  
3. W przypadku gdy nazwa nie zostanie zarejestrowana na mocy niniejszego 
rozporządzenia, za konsekwencje tymczasowej ochrony na szczeblu krajowym 
odpowiada wyłącznie zainteresowane państwo członkowskie.  
4. Środki podejmowane przez państwa członkowskie zgodnie  z niniejszym artykułem 
wywołują skutki jedynie na szczeblu krajowym  i nie mają wpływu na rynek 
wewnętrzny lub handel międzyn arodowy.  
 
PL 37  PL Artykuł 11  
Specyfikacja produktu  
Do celów niniejszego tytułu „specyfikacja produktu” oznaczenia geograficznego jest 
dokumentem,  o którym mowa w:  
a) art. 94 rozporządzenia (UE) nr  1308/2013  w odniesieniu do wina;  
b) art. 22 rozporządzenia (UE) 2019 /787 w odniesieniu do napojów 
spirytusowych;  
c) art. 51 niniejszego rozporządzenia  w odniesieniu do produktów rolnych.  
Artykuł 12  
Zobowiązania dotyczące zrównoważonego rozwoju  
1. Grupa producentów m oże zgodzić się na przestrzeganie zobowiązań dotyczących 
zrównoważonego rozwoju podczas produkcji produktu objętego oznaczeniem 
geograficznym. Zobowiązania takie mają na celu stosowanie wyższych norm  
z zakresu zrównoważonego rozwoju niż normy nałożone  w prawie unijnym lub 
krajowym,  i znacznie wykraczają poza dobre praktyki  w przypadku zobowiązań 
społecznych, środowiskowych lub gospodarczych. Zobowiązania takie są konkretne, 
uwzględniają obowiązujące praktyki  z zakresu zrównoważonego rozwoju stosowane  
w przypadku produktów objętych oznaczeniem geograficznym  i mogą odnosić się do 
istniejących systemów  z zakresu zrównoważonego rozwoju.  
2. Zobowiązania dotyczące zrównoważonego rozwoju,  o których mowa  w ust. 1, 
ujmuje się  w specyfikacji produktu.  
3. Zobowiązania dotyczące zrównoważonego rozwoju,  o których mowa  w ust. 1, 
pozostają bez uszczerbku dla wymogów dotyczących zgodności  z zasadami higieny, 
norm bezpieczeństwa  i reguł konkurencji.  
4. Komisja je st uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
definiujących normy  z zakresu zrównoważonego rozwoju  w różnych sektorach  
i określających kryteria dotyczące uznawania istniejących norm  z zakresu 
zrównoważonego rozwoju, których mogą przestrzegać producenci produktów 
objętych oznaczeniem geograficznym.   
5. Komisja może przyjmować akty wykonawcze definiujące jednolite przedstawianie 
zobowiązań dotyczących zrównoważonego rozwoju. Te akt y wykonawcze przyjmuje 
się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
Artykuł 13  
Jednolity dokument  
1. „Jednolity dokument”  w przypadku oznaczenia geograficznego odnosi się do:  
a) dokumentu streszczającego specyfikację produktu,  o którym to dokumencie 
mowa  w art. 94 rozporządzenia (UE) nr  1308/2013  w odniesieniu do wina;  
b) dokumentu,  o którym mowa  w art. 23 rozporządzenia (UE) 2019/787  
w odniesieniu do napojów spi rytusowych;  
c) dokumentu,  o którym mowa  w art. 52 niniejszego rozporządzenia  
w odniesieniu do produktów rolnych.  
 
PL 38  PL Artykuł 14  
Dokumentacja towarzysząca  
1. Dokumentacja towarzysząca wnioskowi  o rejestrację obejmuje:  
a) informacje dotyczące wszelkich wnioskowanych ograniczeń dotyczących 
stosowania oznaczenia geograficznego lub jego ochrony oraz,  w stosownych 
przypadkach, wszelkich środków przejściowych wnioskowanych przez grupę 
producentów składającą  wniosek lub przez organy krajowe,  w szczególności  
w następstwie rozpatrzenia wniosku na szczeblu krajowym lub procedury 
sprzeciwu;  
b) nazwę  i dane kontaktowe grupy producentów składającej wniosek;  
c) nazwę  i dane kontaktowe właściwego organu lub jednostki  certyfikującej 
produkty weryfikujących zgodność specyfikacji produktu  z przepisami na 
podstawie:  
i) art. 116a rozporządzenia (UE) nr  1308/2013  w odniesieniu do wina;  
(ii)  art. 39 niniejszego rozpo rządzenia  w odniesieniu do produktów rolnych  
i napojów spirytusowych;  
d) wszelkie inne informacje, które państwo członkowskie lub,  w stosownych 
przypadkach, grupa producentów składająca wniosek uzna za stosowne.  
2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o przepisy wyjaśniające wymogi lub 
zawierające wykaz dodatkowych dokumentów towarzyszących, które należy 
dostarczyć.  
3. Komisja może przyjmować akty wykonawcze definiujące format  i przedstawianie 
dokumentów towarzyszących przewidzianych  w ust. 1 za pośrednictwem internetu 
oraz wyjątki lub anonimizację chronionyc h danych osobowych. Te akty 
wykonawcze przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  
w art. 53 ust. 2. 
Artykuł 15  
Unijny wniosek  o rejestrację  
1. W odniesieniu do oznacz eń geograficznych dotyczących produktów pochodzących  
z Unii unijny wniosek  o rejestrację obejmuje:   
a) jednolity dokument,  o którym mowa  w art. 13; 
b) dokumentację towarzyszącą,  o której mowa  w art. 14; 
c) deklarację państwa członkowskiego, do którego pierwotnie skierowano 
wniosek, potwierdzającą, że wniosek spełnia warunki rejestracji; oraz  
d) odesłanie do aktualizowanej elektronicznej publi kacji specyfikacji produktu.  
2. W odniesieniu do oznaczeń geograficznych dotyczących produktów pochodzących 
spoza Unii unijny wniosek  o rejestrację obejmuje:  
a) specyfikację produktu  z odesłaniem do jej publikacji;  
b) jednolity dokument,  o którym mowa  w art. 13; 
c) dokumentację towarzyszącą,  o której mowa  w art. 14;  
 
PL 39  PL d) prawne potwierdzenie ochrony oznaczenia geograficznego  w kraju 
pochodzenia  produktu;  oraz 
e) pełnomocnictwo, na mocy którego wnioskodawcę reprezentuje pełnomocnik.  
3. Wspólny wniosek  o rejestrację,  o którym mowa  w art.8 ust. 4, przedkłada jedno  
z zainteresowan ych państw członkowskich lub grupa producentów składająca 
wniosek  z państwa trzeciego, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów tego 
państwa trzeciego.  
4. Wspólny wniosek  o rejestrację,  o którym mowa  w art. 8 ust. 4, zawiera odpowiednio 
dokumenty wymienione  w ust. 1 lub  2 od wszystkich zainteresowanych państw 
członkowskich lub państw trzecich.  Powiązane procedury krajowe,  w tym etap 
sprzeciwu, przeprowadza się we wszystkich zainteresowan ych państwach 
członkowskich.  
5. Dokumenty,  o których mowa  w niniejszym artykule, są sporządzane  w jednym 
z języków urzędowych Unii.  
6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
definiujących procedury  i warunki mające zastosowanie do przygotowania  i złożenia 
unijnych wniosków  o rejestrację.  
7. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy 
dotyczące procedur, formy  i przedstawiania unijnych wniosków  o rejestrację,  w tym 
wniosków dotyczących terytorium więcej niż jednego kraju. Te akty wykonawcze 
przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
Artykuł 16  
Składanie unijnego wniosku  o rejestrację   
1. Unijny wniosek  o rejestrację oznaczenia geograficznego składa się do Komisji drogą 
elektroniczną za pośrednictwem systemu cyfrowego. System cyfrowy ma zdolność 
umożliwiającą składanie wniosków do organów krajowych państwa członkowskiego  
i stosowanie go przez państwo członkowskie  w procedurze krajowej.  
2. W przypadku gdy wniosek  o rejestrację dotyczy obszaru geograficznego poza Unią, 
wniosek składa się do Komisji, bezpośrednio albo za po średnictwem organów 
danego państwa trzeciego. System cyfrowy,  o którym mowa  w ust. 1, ma zdolność 
umożliwiającą składanie wniosków przez grupę producentów składającą wniosek, 
której siedziba znajduje się poza Unią, oraz przez organy krajowe  
w zainteresowan ym państwie trzecim.  
3. Komisja podaje unijny wniosek  o rejestrację do wiadomości publicznej za 
pośrednictwem systemu cyfrowego,  o którym mowa  w ust. 1.  
Artykuł 17  
Rozpatrywanie wniosku przez Komisję  i publikacja otwierająca procedurę sprzeciwu  
1. Komisja bada każdy wniosek  o rejestrację, który otrzymała zgodnie  z art. 16 ust. 1. 
Rozpatrywanie wniosku obejmuje sprawdzenie, czy wniosek nie zawiera żadnych 
oczywistych błędów, czy informacje dostarczone zgodnie  z art. 15 są kompletne oraz 
czy jednolity dokument,  o którym mowa  w art. 13, ma precyzyjny  i techniczny 
charakt er. Uwzględnia ono wynik krajowej procedury przeprowadzonej przez 
 
PL 40  PL zainteresowane państwo członkowskie. Koncentruje się  w szczególności na 
jednolitym dokumencie,  o którym mowa  w art. 13. 
2. Rozpatryw anie wniosku nie może trwać dłużej niż sześć miesięcy. Jeżeli okres 
rozpatrywania wniosku przekroczy lub może przekroczyć sześć miesięcy, Komisja 
pisemnie informuje wnioskodawcę  o powodach tego opóźnienia.  
3. Komisja może zwrócić się do wnioskodawcy  o informacje uzupełniające.  
4. Jeżeli po rozpatrzeniu wniosku zgodnie  z ust. 1 Komisja uzna, że warunki określone 
odpowiednio  w niniejszym rozporządzeniu  i w rozporządzeniach (UE) nr  1308/2013 
i (UE) 2019/787 zostały spełnione, publikuje  w Dzienniku Urzędowym Unii 
Europejskiej  jednolity dokument  i odesłanie do publikacji specyfikacji produktu.  
5. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozpor ządzenie  o przepisy powierzające EUIPO zadania 
określone  w niniejszym artykule.  
Artykuł 18  
Zakwestionowanie wniosku  o rejestrację na szczeblu krajowym  
1. Państwa członkowskie informują Komisję na bieżąco  o wszelkich krajowych 
postępowaniach administracyjny ch lub sądowych, które mogą mieć wpływ na 
rejestrację oznaczenia geograficznego.  
2. Komisja jest zwolniona  z obowiązku dotrzymania terminu rozpatrzenia wniosku,  
o którym mowa  w art. 17 ust. 2, oraz poinformowania wnioskodawcy  o powodach 
opóźnienia  w przypadku otrzymania od państwa członkowskiego powiadomienia 
dotyczącego wniosku  o rejestrację zgodnie  z art. 9 ust. 6, w którym to 
powiadomieniu:  
a) informuje się Komisję, że decyzja,  o której mowa  w art. 9 ust. 6 została 
unieważniona na szczeblu krajowym na mocy natychmiast wykonalnego, ale 
nieprawomocne go orzeczenia sądowego; lub  
b) zwraca się do Komisji  o zawieszenie rozpatrywania wniosku ze względu na 
wszczęcie krajowego postępowania administracyjnego lub sądowego  w celu 
zakwestionowania ważności wniosku,  a dane państwo członkowskie uznaje 
podstawy teg o postępowania za uzasadnione.  
3. Zwolnienie obowiązuje do momentu, gdy dane państwo członkowskie poinformuje 
Komisję, że pierwotny wniosek został przywrócony lub że państwo członkowskie 
cofa swój wniosek  o zawieszenie.  
4. Jeżeli wniosek unieważniono na mo cy prawomocnego orzeczenia sądu krajowego, 
państwo członkowskie rozważa podjęcie stosownego działania, takiego jak 
wycofanie lub zmiana unijnego wniosku  o rejestrację,  w zależności od konieczności.  
Artykuł 19  
Unijna procedura sprzeciwu  
1. W terminie trzech  miesięcy od dnia publikacji  w Dzienniku Urzędowym Unii 
Europejskiej  jednolitego dokumentu  i odesłania do specyfikacji produktu na 
podstawie art.  17 ust. 4 organy państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, lub 
osoba fizyczna lub prawna mająca uzasadniony interes oraz mająca siedzibę lub 
 
PL 41  PL miejsce pobytu  w państwie trzecim może przedłożyć Komisji sprzeciw lub 
zawiadomienie zawierające uwagi.  
2. Każda osoba f izyczna lub prawna mająca uzasadniony interes, mająca siedzibę lub 
miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo,  
z którego pochodzi złożony unijny wniosek  o rejestrację, może przedłożyć sprzeciw  
w państwie członkowskim,  w którym m a siedzibę lub miejsce pobytu,  w terminie 
przewidzianym na zgłoszenie sprzeciwu lub przesłanie zawiadomienia zawierającego 
uwagi zgodnie  z ust. 1. 
3. W sprzeciwie stwierdza się, że wniosek naru szyłby warunki określone odpowiednio  
w niniejszym rozporządzeniu,  w rozporządzeniach (UE) nr  1308/2013 lub (UE) 
2019/787,  i podaje się powody. Sprzeciw, który nie zawiera takiego stwierdzenia, 
uznaje się za nieważny.   
4. Komisja bada dopuszczalność sprzeci wu. Jeśli Komisja uzna, że sprzeciw jest 
dopuszczalny, wzywa  w terminie pięciu miesięcy od dnia opublikowania  
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  organ lub osobę, które wniosły sprzeciw, 
oraz organ lub grupę producentów, które złożyły wniosek, do podjęcia odpowiednich 
konsultacji prowadzonych przez rozsądny okres nieprzekraczający trzech miesięcy . 
W każdym momencie  w ciągu tego okresu Komisja na wn iosek organu lub grupy 
producentów składającej wniosek może przedłużyć termin konsultacji  
o maksymalnie trzy miesiące.  
5. Organ lub osoba, która zgłosiła sprzeciw oraz organ lub grupa producentów 
składająca wniosek, które złożyły wniosek, bez zbędnej zwłok i rozpoczynają 
odpowiednie konsultacje. Wzajemnie dostarczają sobie stosownych informacji, by 
ocenić, czy wniosek  o rejestrację jest zgodny odpowiednio  z niniejszym 
rozporządzeniem, rozporządzeniami (UE) nr  1308/2013 lub (UE) 2019/787.  
6. W przeciągu jedne go miesiąca od dnia zakończenia konsultacji,  o których mowa  
w ust. 4, grupa producentów składająca wniosek mająca siedzibę  w państwie trzecim 
lub organy państwa członkowskiego lub organy państw a członkowskiego lub 
państwa trzeciego,  w którym złożono unijny wniosek  o rejestrację, powiadamiają 
Komisję  o wynikach konsultacji,  w tym o  wszystkich wymienionych informacjach,  
o tym, czy osiągnięto porozumienie  z podmiotem wnoszącym sprzeciw lub 
wszystki mi takimi podmiotami, oraz  o wszelkich wynikających  z tego zmianach we 
wniosku  o rejestrację. Organ lub osoba, które złożyły do Komisji sprzeciw, mogą 
również powiadomić Komisję  o swoim stanowisku na koniec konsultacji.  
7. Jeżeli po zakończeniu konsultacji,  o których mowa  w ust. 4, dokonano zmian  
w danych opublikowanych zgodnie  z art. 17 ust. 4, Komisja ponownie ro zpatruje 
odpowiednio zmieniony wniosek  o rejestrację. Jeżeli we wniosku  o rejestrację 
dokonano istotnych zmian  i Kom isja uzna, że zmieniony wniosek spełnia warunki 
rejestracji, publikuje wniosek ponownie zgodnie  z tym ustępem.   
8. Dokumenty,  o których mowa  w niniejszym artykule, są sporządzane  w jednym 
z języków urzędowych Unii.  
9. Po zakończeniu procedury sprzeciwu Komisja kończy rozpatrywanie unijnego 
wniosku  o rejestrację, uwzględniając wszelkie wnioski  o przyznanie terminów 
przejściowych, wyniki procedury sprzeciwu, wszelkie otrzymane powiadomienia 
zawierające uwagi oraz wszelkie inne kwestie, które pojawią się po badaniu 
wniosku, które mogą być powodem zmiany  w jednolitym dokumencie.  
 
PL 42  PL 10. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o szczegółowe procedury  i terminy 
dotyczące procedury sprzeciwu, oficjalnego składania uwag przez organy krajowe  
i osoby, które mają uzasad niony interes, które to uwagi nie zainicjują procedury 
sprzeciwu, oraz  o przepisy powierzające EUIPO zadania określone  w niniejszym 
artykule.  
11. Komisja może przyjmować akty wykonawcze definiujące  w stosownych 
przypadkach format  i przedstawianie sprzeciwó w i oficjalnych uwag za 
pośrednictwem internetu oraz ustanawiania wyjątków lub anonimizacji chronionych 
danych osobowych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie  z procedurą 
sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
Artykuł 20  
Podstawy do sprzeciwu  
1. Sprzeciw wniesiony zgodnie  z art. 19 jest dopuszczalny wyłącznie wówczas, gdy 
podmiot wnoszący sprzeciw wykaże, że:  
a) proponowane oznaczenie geograficzne nie spełnia definicji oznaczenia 
geograficznego lub wymogów,  o których mowa,  w zależności od sytuacji,  
w niniejszym rozporządzeniu, rozporządzeniu (UE) nr  1308/2013 lub 
rozporządzeniu (UE) 2019/787;  
b) na przeszkodzie re jestracji proponowanego oznaczenia geograficznego stoi co 
najmniej jeden  z powodów,  o których mowa  w art. 29, art. 30, art. 31 lub 
art. 49 ust. 1; 
c) rejestracja proponowanego oznaczenia geograficznego zagrażałaby istnieniu 
całkowicie lub częściowo identycznej nazwy lu b znaku towarowego, lub 
istnieniu produktów, które były zgodnie  z prawem wprowadzane do obrotu 
przez co najmniej pięć lat poprzedzających datę publikacji przewidzianą  
w art. 17 ust. 4. 
2. Dopuszczalność sprzeciwu podlega ocenie Komisji  w odniesieniu do terytorium 
Unii.  
Artykuł 21  
Okresy przejściowe  w stosowaniu oznaczeń geograficznych  
1. Komisja może przyjmować akty wykonawcze przyznające okres przejściowy do 
pięciu lat, by  w przypadku p roduktów pochodzących  z państwa członkowskiego lub 
państwa trzeciego, których nazwa składa się  z nazwy będącej  w sprzeczności  
z art. 27 ust. 1 lub zawiera taką nazwę, umożliwić dalsze s tosowanie tego 
oznaczenia,  z którym zostały wprowadzone do obrotu, pod warunkiem że  
w dopuszczalnym sprzeciwie względem wniosku  o rejestrację oznaczenia 
geograficznego, którego ochronę naruszono, na mocy art.  9 ust. 4 lub art. 19 
wykazano, że:  
a) rejestracja danego oznaczenia geograficznego zagroziłaby istnieniu całkowicie 
lub częściowo identycznej nazwy  w nazwie produktu; lub  
 
PL 43  PL b) produkty te znajdują się na rynku  w sposób zgodny  z prawem pod tą nazwą  
w nazwie produktu na danym terytorium od co najmniej pięciu lat 
poprzedzających datę publikacji przewidzianej  w art. 17 ust. 4 lit. a). 
2. Akty wykonawcze,  o których mowa  w ust. 1, przyjmuje się zgodnie  z procedurą 
sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2, z wyjątkiem tych aktów, względem 
których wniesiono sprzeciw na podstawie art.  9 ust. 4, które przyjmuje się bez 
stosowania procedury sprawdzającej.   
3. Komisja może przyjmować akty wykonawcze przedłużające okres przejściowy  
przyznany na mocy ust. 1 na okres nieprzekraczający 15 lat, lub umożliwiające 
dalsze stosowanie przez okres nieprzekraczający 15 lat, pod warunkiem wykazania 
dodatkowo, że:  
a) nazwa,  o której mowa  w ust. 1 niniejszego artykułu, była używana zgodnie  
z prawem  w sposób konsekwentny  i sprawiedliwy przez okres co najmniej 25 
lat, zanim wniosek  o rejestrację danego oznaczenia geograficzne go został 
przedłożony Komisji;  
b) używanie nazwy,  o której mowa  w ust. 1, nigdy nie było podyktowane chęcią 
odniesienia korzyści  z renomy nazwy produktu zarejestrowanego jako 
oznaczenie geograf iczne; oraz  
c) konsument nie został wprowadzony ani nie mógłby zostać wprowadzony  
w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu.  
4. Akty wykonawcze,  o których mowa  w ust. 3, przyjmuje się zgodnie  z procedurą 
sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2, z wyjątkiem tych aktów, względem 
których wniesiono sprzeciw na podstawie art.  9 ust. 4, które przyjmuje się bez 
stosowania procedury sprawdzającej.  
5. Przy stosowaniu nazwy,  o której mowa  w ust. 1 i 3, na etykiecie umieszcza się  
w sposób wyraźny  i widoczny oznaczenie kraju pochodzenia.  
6. Aby pokonać tymczasowe trudności  w osiągnięciu długoterminowego celu, jakim 
jest zapewnienie przestrzegania powiązanej specyfikacji produktu przez wszystkich 
producentów produktów objętych oznaczeniem geograficznym na danym obszarze, 
państwo członkowskie może przyznać okres przejściowy potrzebny na osiągnięcie 
zgodności na okres nie przekraczający 10 lat, zaczynając od dnia przekazania 
wniosku Komisji, pod warunkiem że dane podmioty wprowadzają przedmiotowe 
produkty na rynek  w sposób zgodny  z prawem, stosując dane nazwy nieprzerwanie 
przez okres co najmniej pięciu lat przed złożeniem wniosku organom danego 
państwa członkowskiego, oraz że podniosły tę kwestię podczas krajowej procedury 
sprzeciwu,  o której mowa  w art. 9 ust. 4. 
7. Ust. 6 stosuje się odpowiednio do oznaczenia geograficznego odnoszącego się do 
obszaru geograficznego położonego  w państwie trzecim,  z wyjątkiem procedury 
sprzeciwu.  
Artykuł 22  
Decyzja Komisji  w sprawie wniosku  o rejestrację  
1. Jeżeli – na podstawie informacji uzyskanych przez Komisję  w toku rozpatrywania 
wniosku zgodnie  z art. 17 – Komisja uzna, że nie spełniono któregokolwiek ze 
wskazanych tam wymogów, przyjmuje akty wyk onawcze odrzucające wniosek  
 
PL 44  PL o rejestrację. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  
o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
2. Jeżeli Komisja nie otrzyma żadnego dopus zczalnego sprzeciwu, przyjmuje akty 
wykonawcze rejestrujące oznaczenie geograficzne bez stosowania procedury,  
o której mowa  w art. 53 ust. 2 . Komisja może uwzględnić powiadomienia 
zawi erające uwagi, które otrzymała na podstawie art.  19 ust. 1. 
3. Jeżeli Komisja otrzyma dopuszczalny sprzeciw, po przeprowadzeniu konsultacji,  
o których mowa  w art. 19 ust. 4, oraz uwzględniając wyniki tych konsultacji 
podejmuje  następujące działania:   
a) przyjmuje akt wykonawczy rejestrujący oznaczenie geograficzne bez 
stosowania procedury,  o której mowa  w art. 53 ust. 2, jeżeli osiągnięto 
porozumienie, po sprawdzeniu, czy porozumienie to jest zgodne  z prawem 
Unii, oraz – w razie potrzeby – zmienia informacje opublikowane na podstawie 
art. 17 ust. 4, pod warunkiem że zmiany te nie mają istotnego charakteru; lub  
b) jeżeli nie osiągnięto porozumienia, przyjmuje akt wykonawczy zawierający 
decyzję  w sprawie wniosku  o rejestrację.  Te akty wykonawcze przyjmuje się 
zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
4. W aktach rejestrujących oznaczenie geograficzne przewiduje się wszelkie warunki 
mające zastosowanie do rejestracji oraz na użytek ponownej publikacji, do 
informacji, jednolitego dokumentu opublikowanego do celów procedury sprzeciwu  
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  w przypadku jakichkolwiek niezbędnych 
zmian, które nie m ają istotnego charakteru.  
5. Rozporządzenia dotyczące rejestracji oraz decyzje  o odrzuceniu publikuje się  
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  w serii L. 
Artykuł 23  
Unijny rejestr oznaczeń geograficznych  
1. Komisja, bez stosowania procedury,  o której mo wa w art. 53 ust. 2, przyjmuje akty 
wykonawcze zawierające przepisy dotyczące ustanowienia  i aktualizacji publicznie 
dostępnego elektronicznego rejestru oznaczeń geograficznych chronion ych na 
podstawie niniejszego rozporządzenia („unijny rejestr oznaczeń geograficznych”). 
Rejestr dzieli się na trzy części odpowiadające odpowiednio oznaczeniom 
geograficznym wina, napojów spirytusowych  i produktów rolnych.  
2. Każde oznaczenie geograficzne wina  i produktów rolnych określa się  w unijnym 
rejestrze oznaczeń geograficznych jako „chronioną nazwę pochodzenia” lub 
„chronione oznaczenie geograficzne”,  w zależności od sytuacji,  a każde oznaczenia 
geograficzne napojów spirytusowych określa się jako „oznaczenie geograficzne”.  
3. Do unijnego rejestru oznaczeń geograficznych można wpisywać oznaczenia 
geograficzne dotyczące produktów  z państw trzecich chronionych  w Unii na 
podstawie umów międzynarodowych,  w których Unia jest umawiającą się stroną. 
Komisj a rejestruje takie oznaczenia geograficzne  w drodze aktów wykonawczych 
przyjmowanych zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
W odniesieniu do wina  i produktów rolnych nazwy tych produktów wpisywane są do 
unijnego rejestru oznaczeń geograficznych jako chronione oznaczenia geograficzne, 
chyba że  w odnośnych porozumieniach zostały wyraźnie oznaczone jako chronione 
nazwy pochodzenia.  
 
PL 45  PL 4. Każde oznaczenie geograficzne  jest wpisywane do unijnego rejestru oznaczeń 
geograficznych  z zastosowaniem oryginalnej pisowni. Jeżeli oryginalnym alfabetem 
nie jest alfabet łaciński, oznaczenie geograficzne jest transkrybowane za pomocą 
alfabetu łacińskiego  i obie wersje oznaczenia ge ograficznego są wpisywane do 
unijnego rejestru oznaczeń geograficznych  i mają równoważny status.  
5. Komisja podaje do wiadomości publicznej  i regularnie aktualizuje wykaz umów 
międzynarodowych,  o których mowa  w ust. 3, oraz wykaz oznaczeń geograficznych 
chronionych na mocy tych umów.  
6. Komisja przechowuje dokumentację związaną  z rejestracją oznaczenia 
geograficznego  w formie cyfrowej lub papierowej przez ok res ważności oznaczenia 
geograficznego,  a w przypadku cofnięcia rejestracji – przez kolejnych 10 lat.  
7. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o przepisy powierzające EUIPO obsługę 
unijnego rejestru oznaczeń geograficznych.  
8. Komisja może przyjmować akty wykonawcze definiujące treść  i prezentację 
unijnego rejestru oznaczeń geograficznych. Te akty wykonawcze przyjmuje się  
zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
Artykuł 24  
Wyciągi  z unijnego rejestru oznaczeń geograficznych  
1. Każda osoba ma możliwość pobrania oficjalnego wyciąg u z unijnego rejestru 
oznaczeń geograficznych, który zawiera potwierdzenie rejestracji oznaczenia 
geograficznego oraz istotne dane,  w tym datę rozpoczęcia stosowania rejestracji 
oznaczenia geograficznego lub inną datę pierwszeństwa. Taki oficjalny wyciąg 
można stosować jako autentyczne świadectwo  w postępowaniu sądowym,  w sądzie, 
sądzie arbitrażowym lub przez podobnym organem.  
2. Jeżeli org any krajowe uznały grupę producentów na podstawie art. 33, grupę tę 
określa się  w unijnym rejestrze oznaczeń geograficznych  i w oficjalnym wyciągu,  
o którym mowa  w ust. 1, jako posiadacza praw do oznaczenia geograficznego.  
3. Komisja może przyjmować akty wykonawcze definiujące format  i sposób 
przedstawiania wyciągów  z unijnego rejestru oznaczeń geograficznych za 
pośrednictwem internetu oraz  ustanawiające wyjątki lub anonimizację chronionych 
danych osobowych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie  z procedurą 
sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
Artykuł 25  
Zmian y w specyfikacji produktu  
1. Grupa producentów mająca uzasadniony interes może złożyć wniosek  
o zatwierdzenie zmiany  w specyfikacji produktu zarejestrowanego oznaczenia 
geograficznego.  
2. Zmiany  w specyfikacji produktu dzieli się na dwie kategorie:  
a) zmiany na poziomie Unii wymagające procedury sprzeciwu na poziomie 
Unii;  oraz 
 
PL 46  PL b) zmiany standardowe wprowadzane na poziomie państwa członkowskiego lub 
państwa trzeciego.  
3. Zmiana jest zmianą na poziomie Unii, jeżeli wiąże się ze zmianą jednolitego 
dokumentu oraz:  
a) obejmuje zmianę nazwy lub stosowania nazwy lub,  w przypadku wina  
i napojów spirytusowych, kategorii produktu lub produktów objętych 
oznaczeniem geograficznym lub,  w przypadku napojów spirytusowych, nazwy 
prawnej; lub  
b) grozi zanikiem zw iązku  z obszarem geograficznym,  o którym mowa  
w jednolitym dokumencie;  lub 
c) wiąże się  z dalszymi ograniczeniami dotyczącymi wprowadzania produktu do 
obrotu.  
4. Każdą inną zmianę  w specyfikacji produktu zarejestrowanego oznaczenia 
geograficznego, która ni e jest zmianą na poziomie Unii zgodnie  z ust. 3, uznaje się 
za zmianę standardową.  
5. Zmianę standardową uznaje się za zmianę tymczasową, jeżeli dotyczy zmiany 
tymczasowej  w specyfikacji produktu wynikającej  z nałożenia obowiązkowych 
środków sanitarnych  i fitosanitarnych przez organy publiczne lub zmiany 
tymczasowej koniecznej  z uwagi na klęskę żywiołową lub niekorzystne warunki 
pogodowe formalnie uznane przez właściwe organy.  
6. Zmiany na poziomie Unii zatwierdza Komisja. Procedura zatwierdzenia opiera się  
odpowiednio na procedurze określonej  w art. 8–22. 
7. Wnioski  o zmiany na poziomie Unii składane przez państwa trzecie lub przez 
producentów  z państwa trzeciego muszą zawierać dowód, że wnioskowana zmiana 
jest zgodna  z obowiązującymi  w danym państwie trzecim przepisami dotyczącymi 
ochrony oznaczeń geograficznych.   
8. Jeżeli wniosek  o zmianę na poziomie Unii  w specyfikacji produktu zarejestrowane go 
oznaczenia geograficznego obejmuje również zmiany standardowe lub zmiany 
tymczasowe, Komisja rozpatruje wyłącznie zmianę na poziomie Unii.  Wszelkie 
zmiany standardowe lub tymczasowe uznaje się za niezgłoszone. Podczas 
rozpatrywania takich wniosków należ y skupić się na  zaproponowanych zmianach 
na poziomie Unii . W stosownych przypadkach Komisja lub zainteresowane państwo 
członkowskie może zwrócić się do wnioskodawcy  o zmianę innych elementów 
specyfikacji produktu.  
9. Zmiany standardowe są zatwierdzane prze z państwa członkowskie lub państwa 
trzecie, na których terytorium znajduje się obszar geograficzny danego produktu,  
i zgłaszane Komisji. Komisja podaje te zmiany do wiadomości publicznej.   
10. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o przepisy powierzające EUIPO publikację 
zmian standardowych,  o których mowa  w ust. 9. 
11. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy 
dotyczące procedur, formy  i przedstawiania wniosku  o zmianę na poziomie Unii oraz 
dotyczące procedur, formy  i zgłaszania Komisji zmiany standardowej. Te akty 
wykonawcze przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  
w art. 53 ust. 2. 
 
PL 47  PL Artykuł 26  
Cofnięcie rejestracji  
1. Komisja może – z własnej inicjatywy lub na właściwie umotywowany wniosek 
państwa członkowskiego, państwa trzeciego lub dowolnej osoby fizycznej lub 
prawnej mającej uzasadniony interes – przyjmować akty wykonawcze, aby cofnąć 
rejestrację oznaczenia geograficznego  w następujących przypadkach:  
a) gdy nie można już zapewnić zgodności  z wym ogami specyfikacji; lub  
b) gdy żaden produkt  z danym oznaczeniem geograficznym nie został 
wprowadzany do obrotu od co najmniej siedmiu kolejnych lat.  
2. Komisja może również przyjmować akt y wykonawcze cofające rejestrację na 
wniosek producentów produktu wprowadzanego do obrotu pod daną zarejestrowaną 
nazwą.  
3. Akty wykonawcze,  o których mowa  w ust. 1 i 2, przyjmuje się zgodnie  z procedurą 
sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
4. Do procedury cofnięcia rejestracji stosuje się odpowiednio art. 9, art. 15–20 i art. 22. 
5. Przed przyjęciem aktów wykonawczych,  o których mowa  w ust. 1 i 2, Komisja 
konsultuje się  z organami państwa członko wskiego, organami państwa trzeciego lub,  
w miarę możliwości,  z producentem  z państwa trzeciego, który pierwotnie złożył 
wniosek  o rejestrację danego oznaczenia geograficznego, chyba że wniosek  
o cofnięcie rejestracji złożyli bezpośrednio ci pierwotni wnioskodawcy.  
6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o przepisy powierzające EUIPO zadania 
określone  w ust. 5. 
7. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy 
dotyczące procedur  i formy cofnięcia rejestracji oraz przedstawiania wniosków,  
o których mowa  w ust. 1 i 2. Te akty wykona wcze przyjmuje się zgodnie  z procedurą 
sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
Rozdział 3  
Ochrona oznaczeń geograficznych  
Artykuł 27  
Ochrona oznaczeń geograficznych  
1. Oznaczenia  geograficzne wpisane do unijnego rejestru oznaczeń geograficznych są 
chronione przed:  
a) wszelkim bezpośrednim lub pośrednim wykorzystywaniem  w celach 
handlowych oznaczenia geograficznego  w odniesieniu do produktów 
nieobjętych rejestracją, jeśli produkty te są porównywalne do produktów 
zarejestrowanych pod tą nazwą lub jeśli stosowanie tej nazwy stanowi 
wykorzystywanie, osłabianie lub umniejszanie renomy tej chronionej nazwy 
lub działa na szkodę tej renomy;  
b) wszelkim niewłaściwym stosowaniem, imitacją lub przywołaniem, nawet jeśli 
prawdziwe pochodzenie produktów lub usług jest podane lub jeśli chroniona 
nazwa jest przetłumaczona lub towarzyszą jej określenia, takie jak: „styl”, 
 
PL 48  PL „typ”, „metoda”, „jak produkowan e w”, „imitacja”, „smak”, „jak” lub tym 
podobne;  
c) wszelkimi innymi fałszywymi lub mylącymi wskazaniami odnoszącymi się do 
pochodzenia, charakteru lub podstawowych właściwości produktu, które są 
podane na opakowaniu wewnętrznym lub zewnętrznym,  w materiale 
reklamowym, dokumentach lub zamieszczonych na stronach internetowych 
informacjach odnoszących się do danego produktu, oraz opakowaniem 
produktu  w pojemnik mogący stwarzać błędne wrażenie co do jego 
pochodzenia;  
d) wszelkimi innymi praktykami, które mogły by wprowadzać konsumenta  w błąd 
co do prawdziwego pochodzenia produktu.  
2. Do celów ust.  1 lit. b) przywołanie oznaczenia geograficznego ma miejsce  
w szczególności  w przypadku, gdy  w odczuciu dostatecznie ostrożnego konsumenta 
określenie, znak lub inny środek etykietowania lub pakowania wykazuje bezpośredni  
i wyraźny związek  z produktem objętym zarejestrowanym oznaczeniem 
geograficznym, wykorzystując, osłabiając lub umniejszając  w ten sposób renomę tej 
zarejestrowanej nazwy lub działając na szkodę tej renomy.  
3. Ust. 1 stosuje się również do nazwy domeny zawierającej zarejestrowane oznaczenie 
geograficzne lub składającej się  z niego. 
4. Ochroną,  o której mowa  w ust. 1, obejmuje się również:  
a) towary wprowadzane na obszar celny Unii bez dopuszczenia ich do 
swobodnego obrotu na tym obszarze; oraz  
b) towary sprzedawane na  odległość, na  przykład za pośrednictwem handlu 
elektronicznego.   
5. Uznana grupa producentów lub każdy podmiot upoważniony do stosowania 
chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego są 
uprawnieni do tego, by uniemoż liwić wszelkim osobom trzecim wprowadzanie do 
Unii drogą handlową towarów bez dopuszczenia ich tam do swobodnego obrotu, 
jeżeli towary te,  w tym ich opakowania, pochodzą  z państw trzecich  i naruszają 
przepisy ust. 1. 
6. Oznaczenia geograficzne chronione na mocy niniejszego rozporządzenia nie mogą 
stać się  w Unii nazwami rodzajowymi.  
7. W przypadku gdy oznaczenie geograficzne jest nazwą złożoną zawierającą termin 
uznawany za rodzajowy, stosowanie  tego terminu nie stanowi zachowania,  o którym 
mowa  w ust. 1 lit. a) i b). 
Artykuł 28  
Składniki  w produktach przetworzonych  
1. Art. 27 pozostaje bez uszczerbku dla stosowania oznaczenia geograficznego przez 
podmioty zgodnie  z art. 36 w celu wskazania, że produkt przetworzony zawiera jako 
składnik produkt objęty tym oznaczeniem geograficznym, pod warunkiem że takie 
stosowanie odbywa się zgodnie  z uczciwymi praktykami handlowymi  i nie stanowi 
wykorzystywania, osłabiania lub umniejszania renomy tego oznaczenia 
geograficznego ani nie działa na szkodę tej renomy.  
 
PL 49  PL 2. Oznaczenia geograficznego określającego składnik produktu nie stosuje się  w nazwie 
żywności produktu spożywczego odnoszącej się do powiązanego produktu 
przetworzonego,  z wyjątkiem przyp adków porozumienia  z grupą producentów 
reprezentującą dwie trzecie producentów.   
3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządze nie o dodatkowe przepisy dotyczące 
stosowania oznaczeń geograficznych  w celu określania składników  w produktach 
przetworzonych,  o których mowa  w ust. 1 niniejszego artykułu.  
Artykuł 29  
Terminy rodzajowe  
1. Terminów rodzajowych nie rejestruje się jako oznaczeń geograficznych.  
2. Aby ustalić, czy termin stał się rodzajowy czy nie, uwzględnia się wszystkie 
stosowne czynniki,  w szczególności:  
a) bieżącą sytuację  w obszarach konsumpcji;  
b) stosowne k rajowe lub unijne akty prawne.  
3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o dodatkowe przepisy dotyczące 
określania rodz ajowego statusu terminów,  o którym mowa  w ust. 1 niniejszego 
artykułu.  
Artykuł 30  
Homonimiczne oznaczenia geograficzne  
1. Nie rejestruje się oznaczenia geograficznego,  w odniesieniu do którego złożono 
wniosek po tym, jak  w odniesieniu do całkowicie lub częściowo homonimicznego 
oznaczenia geograficznego już złożono wniosek lub objęto je ochroną  w Unii, chyba 
że w praktyce istnieje wystarczające rozróżnienie  w sferze lokalnej  i tradycyjnej 
praktyki warunków stosowania  i prezentacji dwóch homonimicznych oznaczeń, 
biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia równego traktowania danych producentów  
i niewprowadzania  w błąd konsumentów co do prawdziwej tożsamości lub 
pochodzenia geograficznego produktów . 
2. Nie rejestruje się nazwy  w całości lub  w części homonimicznej, która prowadzi do 
błędnego przekonania konsumenta, że produkty pochodzą  z innego terytorium, nawet 
jeżeli nazwa ta odpowiada rzeczywistemu terytorium, regionowi lub miejscu 
pochodzenia dan ych produktów.  
3. Do celów niniejszego artykułu homonimiczne oznaczenie geograficzne,  
w odniesieniu do którego złożono wniosek lub które jest chronione  w Unii, odnosi 
się do:  
a) oznaczeń geograficznych, które są wpisane do unijnego rejestru oznaczeń 
geograficznych;  
b) oznaczeń geograficznych,  w odniesieniu do których złożono wniosek, pod 
warunkiem że zostały one następnie wpisane do unijnego rejestru oznaczeń 
geograficznych;  
 
PL 50  PL c) nazw pochodzenia  i oznaczeń geograficznych chronionych  w Unii na 
podstawie  rozporządzenia Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 
2019/175345; oraz 
d) oznaczeń geograficznych, nazw pochodzenia  i równoważnych terminów 
chronionych na podstawie umowy międzynarodowej między Unią a co 
najmniej jednym państwem trzecim.  
4. Komisja cofa rej estrację oznaczeń geograficznych zarejestrowanych  z naruszeniem 
ust. 1 i 2. 
5. Akty wykonawcze,  o których mowa  w ust. 4, przyjmuje się bez zastosowania 
procedury,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
Artykuł 31  
Znak towarowy  
Nazwy nie rejestruje się jako oznaczenia geograficznego,  w przypadku gdy  w świetle 
reputacji  i renomy znaku towarowego rejestracja nazwy proponowanej jako oznaczenie 
geograficzne mogłaby wprowadzać konsumentów  w błąd co do prawdziwej tożsamości 
produktu.  
Artykuł 32  
Grupy produ centów  
1. Grupę producentów ustanawia się  z inicjatywy zainteresowanych stron,  w tym 
rolników, dostawców rolnych, przetwórców pośrednich  i przetwórców końcowych, 
zgodnie  z ustaleniami organów krajowych  i zgodnie z charakterem danego produktu. 
Państwa członkowskie sprawdzają, czy grupa producentów działa  w sposób 
przejrzysty  i demokratyczny oraz czy wszyscy producenci produktu objętego 
oznaczeniem geograficznym mają prawo do członkostwa  w grupie. Państwa 
członkowskie mogą postanowić, że urzędnicy public zni i inne zainteresowane strony, 
takie jak grupy konsumentów, sprzedawcy detaliczni  i dostawcy, również 
uczestniczą  w pracach grupy producentów.  
2. Grupa producentów może wykonywać  w szczególności następujące uprawnienia  
i obowiązki:  
a) opracowywać specyf ikację produktu  i zarządzać kontrolą wewnętrzną, która 
zapewnia zgodność etapów produkcji produktu objętego oznaczeniem 
geograficznym z tą specyfikacją;  
b) podejmować działania prawne  w celu zapewnienia ochrony oznaczenia 
geograficznego  i praw własności in telektualnej, które są  z nim bezpośrednio 
związane;   
c) uzgadniać zobowiązania dotyczące zrównoważonego rozwoju, niezależnie od 
tego, czy są one ujęte  w specyfikacji produktu, czy stanowią odrębną 
inicjatywę,  w tym ustalenia dotyczące kontroli zgodności  z tymi 
zobowiązaniami  i zapewnienia odpowiedniego ich upublicznienia,  
w szczególności  w systemie informacyjnym zapewnionym przez Komisję;   
                                                 
45 Rozporządzenie Parlamentu Europejs kiego  i Rady (UE) 2019/1753  z dnia 23 października 2019  r. 
w sprawie działań Unii po jej przystąpieniu do Aktu genewskiego Porozumienia lizbońskiego  
w sprawie nazw pochodzenia  i oznaczeń geograficznych (Dz.U. L 271  z 24.10.2019, s. 1).  
 
PL 51  PL d) podejmować działania mające na celu poprawę funkcjonowania oznaczenia 
geograficznego,  w tym: 
i) opracowywać, organizować  i prowadzić wspólne kampanie 
marketingowe  i reklamowe;  
(ii) szerzyć działania informacyjne  i promocyjne, których celem jest 
przekazywanie konsumentom wiedzy  o cechach produktu objętego 
oznaczeniem geograficznym;  
(iii) prowadzić analizy wyników gospodarczych, zrównoważonego 
charakteru produkcji, profilu odżywczego  i profilu organoleptycznego 
produktu objętego oznaczeniem geograficznym;   
(iv) rozpowszechniać informacje na temat oznaczenia geograficznego  
i odpowiedniego symbolu unijnego;  oraz 
(v) zapewniać doradztwo  i szkolenia obecnym  i przyszłym producentom,  
w tym w  zakresie uwzględniania aspektu płci  i równouprawnienia;  
e) zwalczać podrabianie  i podejrzewane oszukańcze stosowanie na rynku 
wewnętrznym oznaczenia geograficznego określającego produk ty, które nie są 
zgodne ze specyfikacją produktu, poprzez monitorowanie stosowania tego 
oznaczenia geograficznego na całym rynku wewnętrznym i na rynkach państw 
trzecich,  w których oznaczenia geograficzne są chronione,  w tym w  internecie, 
oraz,  w razie pot rzeby, informować organy egzekwowania prawa przy użyciu 
dostępnych poufnych systemów.  
Artykuł 33  
Uznane grupy producentów  
1. Na wniosek grup producentów spełniających warunki określone  w ust. 3 państwa 
członkowskie wyznaczają, zgodnie ze swoim prawem krajowym, jedną grupę 
producentów jako uznaną grupę producentów  w odniesieniu do każdego oznaczenia 
geograficznego pochodzącego  z terytorium tych państw, które to oznaczenie jest 
zarejestrowane lub jest przedmiotem wniosku  o rejestrację, lub  w odniesieniu do 
nazw produktów, które mogą być przedmiotem wniosku  o rejestrację.  
2. Grupa producentów może zostać wyznaczona jako uznana grupa producentów  
z zastrzeżeniem uprzedniego porozumienia zawartego między co najmniej dwiema 
trzecimi producentów produktu opatrz onego oznaczeniem geograficznym, 
odpowiedzialnymi za co najmniej dwie trzecie produkcji tego produktu na obszarze 
geograficznym,  o którym mowa  w specyfikacji produktu . W drodze wyjątku organ,  
o którym mowa  w art. 8 ust.  2, oraz pojedynczego producenta,  o którym mowa  
w art. 8 ust.  3, uważa się za uznaną grupę producentów.  
3. Poza uprawnieniami  i obowiązkami,  o których mowa  w art. 32 ust. 2, uznana grupa 
producentów może wykonywać następujące uprawnienia  i obowiązki:  
a) współpracować  z organami zajmującymi się egzekwowaniem praw własności 
intelektualnej  i zwalczaniem podrabiania oraz uczestniczyć  w sieciach 
egzekwowania praw własności intelektualnej jako posiadacz prawa do 
oznaczenia geograficznego;  
b) podejmować działania  w zakresie egzekwowania,  w tym składać wnioski  
o podjęcie działań do organów celnych,  w celu zapobiegania lub 
 
PL 52  PL przeciwdziałania wszelkim środkom, które szkodzą lub mogą szkodzić 
wizerunkowi ich produktów;  
c) zalecać organom krajowym wiążące przepisy, które mają być przyjmowane 
zgodnie  z art. 166a rozporządzenia (UE) nr  1308/2013  w odniesieniu do 
regulacji dostaw produktów objętych oznaczeniem geograficznym;  
d) w celu ochrony oznaczenia geograficznego  w systemach nazw domen 
internetowych poza jurysdykcją Unii, rejestrować indywidualny, wspólny lub 
certyfikujący znak towarowy  w zależności od danego systemu znaków 
towarowych, zawierający jako jeden  z widocznych elementów oznaczenie 
geograficzne  i ograniczony do produktu zgodnego  z odpowiednią specyfikacją 
produktu.  
4. Uprawnienia  i obowiązki,  o których mowa  w ust. 2, podlegają uprzedniemu 
porozumieniu zawartemu między co najmniej dwiema trzecimi producentów 
produktu opatrzonego oznaczeniem geograficznym, odpowiedzialnymi za co 
najmniej dwie trzecie produkcji tego produktu na obszarze geograficznym,  o którym 
mowa  w specyfikacji produktu.  
5. Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole  w celu zapewnienia, aby spełnione 
były warunki określone  w ust. 2. W przypadku gdy właściwe organy krajowe 
stwierdzą, że warunki takie nie zostały spełnione, państwa członkowskie stwierdzają 
nieważność decyzji  w sprawie uznania grupy producentów.  
Artykuł 34  
Ochrona praw do oznaczeń geograficznych  w nazwach domen  
1. Rejestry naz w krajowych domen najwyższego poziomu mające siedzibę  w Unii 
mogą, na wniosek osoby fizycznej lub prawnej mającej uzasadniony interes lub 
prawa, wycofać lub przenieść nazwę domeny zarejestrowaną  w ramach takiej 
krajowej domeny najwyższego poziomu na uznaną  grupę producentów produktów  
o danym oznaczeniu geograficznym po właściwej alternatywnej procedurze 
rozstrzygania sporów lub postępowaniu sądowym, jeżeli taka nazwa domeny została 
zarejestrowana przez jej posiadacza bez tytułu prawnego do tego oznaczenia 
geograficznego lub bez uzasadnionego interesu  w odniesieniu do tego oznaczenia lub 
jeżeli została zarejestrowana lub jest używana  w złej wierze,  a jej stosowanie jest 
sprzeczne  z art. 27. 
2. Rejestry  nazw krajowych domen najwyższego poziomu mające siedzibę  w Unii 
zapewniają, aby we wszelkich alternatywnych procedurach rozstrzygania sporów 
ustanowionych  w celu rozstrzygania sporów dotyczących rejestracji nazw domen,  
o których mowa  w ust. 1, uznawano oznaczenia geograficzne za prawa, które mogą 
uniemożliwić rejestrację nazwy domeny lub używanie tej nazwy  w złej wierze.  
3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegow anych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o przepisy powierzające EUIPO 
ustanowienie systemu informacji  i ostrzeżeń  o nazwach domen oraz zarządzanie tym 
systemem, który po złożeniu wniosku dotyczącego oznaczenia geograficznego 
dostarczałby wnioskodawc y informacje  o dostępności danego oznaczenia 
geograficznego jako nazwy domeny oraz, na zasadzie dobrowolności, rejestracji 
nazwy domeny identycznej  z oznaczeniem geograficznym wnioskodawcy. Ten akt 
delegowany obejmuje również obowiązek przekazywania EUIPO odpowiednich 
 
PL 53  PL informacji  i danych przez rejestry nazw krajowych domen najwyższego poziomu 
mające siedzibę  w Unii.  
Artykuł 35  
Znaki towarowe kolidujące ze sobą  
1. Odrzuca się rejestrację znaku towarowego, którego stosowanie byłoby sprzeczne  
z art. 27, w przypadku gdy wniosek  o rejestrację tego znaku towarowego został 
złożony po terminie przedłożenia Komisji wniosku  o rejestrację oznaczenia 
geograficznego.  
2. EUIPO oraz,  w stosownych przypadkach , właściwe organy krajowe unieważniają 
znaki towarowe zarejestrowane  z naruszeniem ust. 1. 
3. Znak towarowy, którego stosowanie jest sprzeczne  z art. 27, w odniesieniu do 
którego złożono wniosek, dokonano rejestracji lub – jeżeli stosowne prawodawstwo 
dopuszcza taką możliwość – który nabyto przez używanie  w dobrej wierze na 
terytorium Unii przed datą przedłożenia Komisji wniosku  o rejestrację oznaczenia 
geograficznego, może pozostać  w użyciu, a okres jego używania może być 
przedłużany niezależnie od rejestracji oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że 
brak jest podstaw do jego unieważnienia lub wygaśnięcia na mocy dyrektywy (UE) 
2015/24 36 lub rozporządzenia (UE) 2017/1001 . W takich przypadkach dozwolone 
jest stosowanie oznaczenia geograficznego, jeżeli zostanie ono następnie 
zarejestrowane, oraz odpowiedniego znaku towarowego.  
4. W przypadku oznaczeń geograficznych zarejestrowanych  w Unii bez złożenia 
unijnego wniosku  o rejestrację za datę pierwszego dnia ochrony uznaje się datę 
przedłożenia Komisji wniosku  o rejestrację oznaczenia geograficznego do celów 
ust. 1 i 3.  
5. Nie naruszając przepisów rozporządzenia (UE) nr  1169/2011, wraz  z oznaczeniem 
geograficznym można umieszczać na etykietach znaki gwarancyjne lub 
certyfikujące,  o których mowa  w art. 28 ust.  4 dyrektywy (UE) 2015/2436, oraz 
znaki wspólne,  o których mowa  w art. 29 ust.  3 tej dyrektywy.  
Artykuł 36  
Prawo do używania  
Zarejestro wane oznaczenie geograficzne może być wykorzystywane przez dowolny podmiot 
wprowadzający do obrotu produkt zgodny  z odpowiednią specyfikacją produktu, jednolitym 
dokumentem lub jego odpowiednikiem.  
Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy podmiot przestr zegający przepisów 
określonych  w niniejszym tytule był objęty systemem kontroli zgodności ze specyfikacją 
produktu ustanowionym na podstawie art. 39. Państwa członkowskie mogą pobierać opłatę  
w celu pokrycia swoich kosztów zarządzania systemem kontroli.   
Sytuacja,  w której oznaczenie geograficzne składa się  z nazwy gospodarstwa pojedynczego 
producenta będącego wnioskodawcą lub ją zawiera, nie stanowi przeszkody dla stosowania 
tego zarejestrowanego oznaczenia geograficznego przez innych producentów  i inne podmioty, 
pod warunkiem że oznaczenie to jest używane  w odniesieniu do produktu zgodnego ze 
specyfikacją produktu.  
 
PL 54  PL Artykuł 37  
Symbole unijne, oznaczenia  i skróty 
1. Ustanawia się następujące symbole  unijne służące opatrywaniu oznaczeniami 
geograficznymi  i popularyzacji tych oznaczeń:  
a) symbol identyfikujący chronione nazwy pochodzenia wina  i produktów 
rolnych; oraz  
b) symbol identyfikujący chronione oznaczenia geograficzne wina  i produktów 
rolnych o raz oznaczenia geograficzne napojów spirytusowych.  
2. W przypadku produktów pochodzących  z Unii, które wprowadzane są do obrotu pod 
oznaczeniem geograficznym, na etykietach  i w materiałach reklamowych musi 
znajdować się związany  z nimi symbol unijny. Oznaczenie geograficzne musi 
znajdować się  w tym samym polu widzenia co symbol unijny.  Do oznaczenia 
geograficznego zastosowanie mają wymogi dotyczące etykietowania określone  
w art. 13 ust.  1 rozporządzenia (UE) nr  1169/2011  w odniesieniu do prezentacji 
obowiązkowych danych szczegółowych.  
3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, w przypadku wina  i napojów spirytusowych 
pochodzących  z Unii, które wprowadzane są do obrotu pod oznaczeniem 
geograficznym, symbole unijne mogą zostać pominięte  w etykietach  i materiałach 
reklamowych danego produktu.  
4. Unijny symbol chronionych oznaczeń geograficznych ustanowiony na podstawie ust. 
1 może być stosowany  w opisie, prezentacji  i etykietowaniu napojów spirytusowych, 
których nazwy są oznaczeniami geograficznymi.  
5. W przypadku gdy wino, produkty rolne lub napoje spirytusowe są objęte 
oznaczeniem geograficznym, odpowiednio oznaczenia „chroni ona nazwa 
pochodzenia” lub „chronione oznaczenie geograficzne” znajdują się na etykietach 
wina, oznaczenia „chroniona nazwa pochodzenia” lub „chronione oznaczenie 
geograficzne” mogą znajdować się na etykietach produktów rolnych,  a oznaczenie 
„oznaczenie ge ograficzne” może znajdować się na etykietach napojów 
spirytusowych.   
Na etykietach wina  i produktów rolnych objętych oznaczeniem geograficznym mogą 
znajdować się skróty „ChNP” lub „ChOG”, odpowiadające oznaczeniom „chroniona 
nazwa pochodzenia” lub „chronio ne oznaczenie geograficzne”.  
6. Oznaczenia, skróty  i symbole unijne mogą być stosowane na etykietach  
i w materiałach reklamowych produktów przetworzonych, jeżeli oznaczenie 
geograficzne odnosi się do ich składnika . W takim przypadku oznaczenie, skrót lub 
symbol unijny umieszcza się obok nazwy składnika, który jest wyraźnie 
zidentyfikowany jako składnik. Symbolu unijnego nie umieszcza się  w połączeniu  
z nazwą środka spożywczego  w rozumieniu art.  17 rozporządzenia (UE) 
nr 1169/2011 ani  w sposób sugerujący konsumentowi, że przedmiotem rejestracji 
jest produkt przetworzony,  a nie składnik.  
7. Po złożeniu unijnego wniosku  o rejestrację oznaczenia geograficznego producenci 
mogą umieścić na etykiecie  i w prezentacji produktu informację, że wniosek  
o rejestrację został złożony zgodnie  z prawem Unii.  
8. Symbole unijne wskazujące chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie 
geograficzne, oznaczenia unijne „chroniona nazwa pochodzenia”, „chronione 
 
PL 55  PL oznaczenie geograficzne” i „oznaczenie geograficzne” oraz odpo wiednio skróty 
„ChNP” lub „ChOG” można umieszczać na etykietach dopiero po opublikowaniu 
aktu rejestracji danego oznaczenia geograficznego.  
9. W przypadku odrzucenia wniosku wszelkie produkty opatrzone etykietą zgodnie  
z ust. 6 można wprowadzać do obrotu do wyczerpania zapasów.  
10. Na etykietach można umieścić również:  
a) przedstawienia graficzne obszaru geograficznego pochodzenia,  o którym mowa  
w specyfikacji produktu;  oraz 
b) tekst, elementy g raficzne lub symbole odnoszące się do państwa 
członkowskiego  i regionu, gdzie znajduje się obszar geograficzny 
pochodzenia.   
11. Symbole unijne związane  z oznaczeniami geograficznymi wpisanymi do unijnego 
rejestru oznaczeń geograficznych, określającymi pro dukty pochodzące  z państw 
trzecich mogą być umieszczane na etykietach produktów  i w materiałach 
reklamowych,  w którym to przypadku symbole te stosuje się zgodnie  z ust. 2 i 4. 
12. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające unijne symbole 
oznaczeń geograficznych, określające parametry techniczne unijnych symboli 
oznaczeń geograficznych,  a także zasady dotyczące ich stosowania oraz stosowania 
oznaczeń  i skrótów na produktach wprowadzanych do obrotu pod zarejestrowanym 
oznaczeniem geograficznym, włącznie  z zasadami dotyczącymi właściwych wersji 
językowych, które należy stosować. Te akty wykonawcze przyjmu je się zgodnie  
z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
Rozdział 4  
Kontrole  i egzekwowanie  
Artykuł 38  
Zakres stosowania  
1. Niniejszy rozdział obejmuje kontrole  i egzekwowanie oznaczeń geograficznych 
napojów spirytusowych  i produktów rolnych.  
2. Do celów niniejszego rozdziału kontrole obejmują:  
a) sprawdzenie, czy produkt objęty oznaczeniem geograficznym wyprodukowano 
zgodnie  z odpowiednią specyfikacją produktu; oraz  
b) monitorowanie stosowania oznaczeń geograficznych na rynku.  
3. Podczas przeprowadzania kontroli  i działań w zakresie egzekwowania prawa 
przewidzianych  w niniejszym tytule odpowiedzialne właściwe organy  i jednostki 
certyfikujące produkty muszą stosować się do wymogów określonych  
w rozporządzeniu (UE) 2017/625. Tytuł VI rozdział 1 rozporządzenia (UE) 2017/625 
nie ma jednak zastosowania do kontroli oznaczeń geograficznych.  
Artykuł 39  
Kontrola zgodności ze specyfikacją produktu  
 
PL 56  PL 1. Państwa członkowskie sporządza ją i aktualizują wykaz producentów pochodzących  
z ich terytorium produktów objętych oznaczeniem geograficznym wpisanym do 
unijnego rejestru oznaczeń geograficznych.  
2. Producenci są odpowiedzialni za kontrole wewnętrzne, które zapewniają zgodność 
produktów  objętych oznaczeniami geograficznymi ze specyfikacją produktu przed 
wprowadzeniem produktu do obrotu.  
3. Oprócz kontroli wewnętrznych,  o których mowa  w ust. 2, przed wprowadzeniem do 
obrotu produktu objętego oznaczeniem geograficznym  i pochodzącego  z Unii, 
kontrola przez osobę trzecią zgodności ze specyfikacją produktu przeprowadzana jest 
przez:  
a) co najmniej jeden właściwy organ  w rozumieniu art.  3 pkt  3 rozporządzenia 
(UE) 2017/625; lub  
b) co najmniej jedną jednostkę certyfikującą produkty, której przekazano 
obowiązki,  o których mowa  w tytule II rozdział III rozporządzenia (UE) 
2017/625.   
4. W odniesieniu do oznaczeń geograficznych, które odnoszą się do produktów 
pochodzących  z państw trzecich, kontrola zgodności ze specyfikacją produktu przed 
jego wprowadzeniem do obrotu jest dokonywana przez:  
a) właściwy organ publiczny wyznaczony przez państwo trzecie; lub  
b) co najmniej jedną jednostkę certyfikującą produkty.  
5. W przypadku gdy zgodnie ze specyfikacją produktu co najmniej jeden producent 
przeprowadza etap produkcji  w kraju innym niż kraj pochodzenia oznaczenia 
geograficznego,  w specyfikacji produktu określa się przepisy dotyczące kontroli 
zgodności tych producentów. Jeżeli dany etap produkcji ma miejsce  w Unii, 
producentów zgłasza się właś ciwym organom państwa członkowskiego,  w którym 
odbywa się ten etap produkcji,  i podlegają oni kontroli jako producent produktu 
objętego oznaczeniem geograficznym.  
6. W przypadku gdy państwo członkowskie stosuje art.  8 ust. 2, kontrolę zgodności ze 
specyfikacją produktu zapewnia organ inny niż ten, który uznaje się za grupę 
producentów zgodnie  z tym ustępem.  
7. Koszty kontroli zgodności ze specyfikacją produktu mogą ponosić podmioty, które  
podlegają tym kontrolom. Państwa członkowskie mogą również uczestniczyć  w tych 
kosztach.  
Artykuł 40  
Informacje publiczne  o właściwych organach  i jednostkach certyfikujących produkty  
1. Państwa członkowskie podają do wiadomości publicznej nazwy  i adresy wł aściwych 
organów  i jednostek certyfikujących produkty,  o których mowa  w art. 39 ust. 3, oraz 
aktualizują te informacje.  
2. Komisja podaje do wiadomości publicznej nazwy  i adresy właściwych organów  
i jednostek certyfikujących produkty,  o których mowa  w art. 39 ust. 4, oraz okresowo 
aktualizuje te informacje.  
 
PL 57  PL 3. Komisja może utworzyć portal cyfrowy, na którym będ ą podawane do wiadomości 
publicznej nazwy  i adresy właściwych organów  i jednostek certyfikujących 
produkty,  o których mowa  w ust. 1 i 2. 
Artykuł 41  
Akredytacja jednostek certyfikujących produkty  
1. Jednostki certyfikujące produkty,  o których mowa  w art. 39 ust. 3 lit. b) i art. 39 
ust. 4 lit. b), muszą spełniać wymogi określone  w następujących normach  i być 
akredytowane zgodnie  z nimi: 
a) norma europejska ISO/IEC 17065:2012 „Ocena zgodności – Wymagania dla 
jednostek certyfikujących wyroby, procesy  i usługi”,  w tym norma europejska 
ISO/IEC 17020:2012 „Ocena zgodności – Wymagania dotyczące działan ia 
różnych rodzajów jednostek przeprowadzających inspekcję”;  lub  
b) inne odpowiednie, uznane na szczeblu międzynarodowym normy,  w tym 
wszelkie zmiany lub zmienione wersje norm europejskich,  o których mowa  
w lit. a). 
2. Akredytacji,  o której mowa  w ust. 1, dokonuje jednostka akredytująca uznana 
zgodnie  z rozporządzeniem (WE) nr  765/2008, która jest członkiem europejskiej 
instytucji akredytacyjnej, lub jednostka akredytująca spoza Unii, która jest członkiem 
Międzynarodowego Forum Akredytacji.  
Artykuł 42  
Kont role i egzekwowanie oznaczeń geograficznych na rynku  
1. Państwa członkowskie wyznaczają co najmniej jeden organ egzekwowania prawa, 
który może być tym samym organem co właściwe organy,  o których mowa  w art. 39 
ust. 3, odpowiedzialny za kontrole na rynku  i egzekwowanie oznaczeń 
geograficznych po zakończeniu wszystkich etapów produkcji produktu objętego 
oznaczeniem geograficznym, bez względu na to, cz y jest on składowany, znajduje 
się w tranzycie, jest dystrybuowany lub jest oferowany do sprzedaży na poziomie 
hurtowym lub detalicznym,  w tym w  handlu elektronicznym.  
2. Organ egzekwowania prawa przeprowadza kontrole produktów objętych 
oznaczeniami geogra ficznymi  w celu zapewnienia zgodności ze specyfikacją 
produktu lub jednolitym dokumentem lub jego odpowiednikiem.  
3. Państwa członkowskie podejmują odpowiednie kroki administracyjne  i sądowe, aby 
zapobiec stosowaniu lub powstrzymać stosowanie nazw produktó w lub usług, które 
są produkowane, eksploatowane lub wprowadzane do obrotu na ich terytorium  
i które naruszają ochronę oznaczeń geograficznych przewidzianą  w art. 27 i 28. 
4. Organ wyznaczony zgodnie  z ust. 1 koordynuje egzekwowanie oznaczeń 
geograficznych przez odpowiednie departamenty, agencje  i organy, w tym policję, 
agencje zajmujące się zwalczaniem podrabiania, organy celne, urzędy ds. własności 
intelektualnej, organy ds. prawa żywnościowego  i inspektorów ds. handlu 
detalicznego.  
Artykuł 43  
Obowiązki mające zastosowanie do dostawców usług pośrednich  
 
PL 58  PL 1. Naru szającą art. 27 sprzedaż towarów, do której mają dostęp osoby mające siedzibę  
w Unii, uznaje się za nielegalne treści  w rozumieniu art.  2 lit.  g) rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 2022/xxx46. 
2. Właściwe organy państw członkowskich mogą wydać nakaz podjęcia działań 
zgodnie  z art. 8 rozporządzenia (UE) 2022/xxx przeciwko nielegalnym treściom,  
o których mowa  w ust. 1 niniejszego artykułu.   
3. Na podstawie art.  14 rozporządzenia (UE) 2022/xxx każda osoba fizyczna lub 
podmiot może powiadomić dostawców usług hostingu  o obecności określonych 
treści naruszających art. 27 niniejszego rozporządzenia.  
4. Niniejsze rozporządzenie nie narusza przepisów rozporządzenia (UE) 2022/xxx.  
Artykuł 44  
Wzajemna pomoc  i wym iana informacji  
1. Państwa członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy do celów 
przeprowadzania kontroli  i egzekwowania przewidzianych  w niniejszym rozdziale 
zgodnie  z rozporządzeniem (UE) 2017/625.  
2. Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające szczegółowo charakter  
i rodzaj wymienianych informacji oraz metody wymiany informacji do celów 
kontroli  i egzekwowania na podstawie niniejszego rozdziału.  Te akty wykonawcze 
przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2. 
3. Pomoc administracyjna może obejmować – w stosownych przypadkach i za 
porozumieniem zainteresowanych właśc iwych organów – udział właściwych 
organów państwa członkowskiego  w kontrolach na miejscu, które są 
przeprowadzane przez właściwe organy innego państwa członkowskiego.  
4. W przypadku ewentualnego naruszenia ochrony przyznanej oznaczeniu 
geograficznemu państ wa członkowskie przyjmują środki służące ułatwieniu 
przekazywania przez organy egzekwowania prawa, prokuratorów  i organy wymiaru 
sprawiedliwości informacji  o takim ewentualnym naruszeniu właściwym organom,  
o których mowa  w art. 39 ust. 3. 
5. W szczególnym celu ułatwienia wymiany informacji na temat niezgodności lub 
oszustw dotyczących zarejestrowanych oznaczeń geograficznych państwa 
członkowskie korzystają  z systemu zar ządzania informacjami ustanowionego na 
podstawie rozporządzenia (UE) 2017/625 lub  z jakiegokolwiek innego systemu, 
który może zostać ustanowiony  w przyszłości  w tym celu.  
Artykuł 45  
Świadectwa zezwolenia na produkcję  
1. Producent, którego produkt został uz nany  w wyniku kontroli zgodności,  o której 
mowa  w art. 39, za zgodny ze specyfikacją produktu oznaczenia geograficznego 
chronionego zgodnie  z niniejszym rozporządzeniem, jest uprawniony do otrzymani a 
świadectwa urzędowego lub innego dowodu certyfikacji potwierdzającego 
kwalifikowanie się do produkcji produktu objętego danym oznaczeniem 
                                                 
46 Rozporządzenie Pa rlamentu Europejskiego  i Rady (UE) […]  z dnia […]  w sprawie jednolitego rynku 
usług cyfrowych (akt  o usługach cyfrowych)  i zmieniające dyrektywę 2000/31/WE (Dz.U. L XXX z 
dd/mm/rrrr, s. X).  
 
PL 59  PL geograficznym  w odniesieniu do etapów produkcji przeprowadzanych przez tego 
producenta.  
2. Dowód certyfikacji,  o którym mowa  w ust. 1, jest udostępniany na żądanie organom 
egzekwowania prawa, organom celnym lub innym organom w UE zaangażowanym  
w kontrolę stosowania oznaczeń geograficznych na towarach zgłoszonych do 
swobodnego obrotu lub wprowadzonych do obrotu na rynku wewnętrznym. 
Producent może udostępniać dowód certyfikacji opinii publicznej lub każdej osobie, 
która występuje  o taki dowód  w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.  
Rozdział 5  
Pomoc techniczna  
Artykuł 46  
Kontrola oznaczeń geograficznych państw tr zecich  
Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o przepisy powierzające EUIPO kontrolę oznaczeń 
geograficznych państw trz ecich innych niż oznaczenia geograficzne na podstawie Aktu 
genewskiego Porozumienia lizbońskiego  w sprawie nazw pochodzenia  i oznaczeń 
geograficznych, wnioskowanych do objęcia ochroną zgodnie  z międzynarodowymi 
negocjacjami lub umowami międzynarodowymi.  
Artykuł 47  
Monitorowanie  i sprawozdawczość  
1. W przypadku gdy Komisja wykonuje którekolwiek  z uprawnień przewidzianych  
w niniejszym rozporządzeniu  w celu powierzenia zadań EUIPO, jest również 
uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych  w celu 
uzupełnienia niniejszego rozporządzenia  o kryteria dotyczące monitorowania 
wyników  w realizowaniu takich zadań. Kryteria takie mogą obejmować:  
a) zakres włączenia czynnikó w rolniczych do procesu kontroli;  
b) jakość ocen;  
c) spójność pochodzących  z różnych źródeł ocen oznaczeń geograficznych;  
d) skuteczność wykonywania zadań;  oraz 
e) poziom zadowolenia użytkowników.  
2. Nie później niż 5 lat po pierwszym powierzeniu jakichkolwiek zadań EUIPO 
Komisja przygotowuje  i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu  i Radzie 
sprawozdanie dotyczące rezultatów wykonywania tych zadań przez EUIPO  
i związanych  z tym doświadczeń.  
 
Rozdział 6  
Oznaczenia geograficzne produktów rolnych  
Artykuł 48  
Nazwy pochodzenia  i oznaczenia geograficzne  
 
PL 60  PL 1. „Nazwa pochodzenia” produktu rolnego to nazwa, którą określa się produkt:  
a) pochodzący  z określonego miejsca, regionu lub,  w wyjątkowych przypadkach, 
kraju,  
b) którego jakość lub cechy charakterystyczne są  w istotnej lub wyłącznej mierze 
zasługą szczególnego środowiska geograficznego, na które składają się 
czynniki naturalne  i ludzkie; oraz  
c) którego wszystkie etapy produkcji odbywają się na określonym obszarze 
geograficznym.  
2.  „Oznac zenie geograficzne” produktu rolnego to nazwa, którą określa się produkt:  
a) który pochodzi  z określonego miejsca, regionu lub państwa;  
b) którego określona jakość, renoma lub inna cecha charakterystyczna  w głównej 
mierze wynika  z tego pochodzenia geografi cznego; oraz  
c) którego przynajmniej jeden etap produkcji odbywa się na  określonym obszarze 
geograficznym.  
3. Następujące produkty rolne są wyłączone  z bycia przedmiotem chronionej nazwy 
pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego:  
a) produkty, k tóre ze względu na swój charakter nie mogą być przedmiotem 
handlu na rynku wewnętrznym  i mogą być spożywane wyłącznie  w miejscu 
produkcji takim jak restauracje lub  w jego pobliżu;  
b) produkty, które nie naruszając przepisów,  o których mowa  w art. 5 ust. 2, są 
sprzeczne  z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami  i nie 
mogą być wprowadzane do obrotu na rynku wewnętrznym.  
4. Niezależnie od ust.  1 niektóre nazwy rejestruje się jako nazwy p ochodzenia, nawet 
jeżeli surowce do odnośnych produktów pochodzą  z obszaru geograficznego 
większego lub różniącego się od określanego obszaru geograficznego, pod 
warunkiem że:  
a) został określony obszar wytwarzania tych surowców;  
b) istnieją specjalne waru nki wytwarzania tych surowców;  
c) istnieje system kontroli zapewniający przestrzeganie warunków,  o których 
mowa  w lit. b); oraz  
d) dana nazwa pochodzenia była uznawana za nazwę pochodzenia  w kraju, 
z którego się wywodzi, przed dniem 1 maja 2004  r. 
Na potrz eby niniejszego ustępu za surowce uznaje się wyłącznie żywe zwierzęta, 
mięso  i mleko. 
5. Do celów ust.  2 lit. b) „inna cecha charakterystyczna” może obejmować tradycyjne 
praktyki produ kcyjne, tradycyjne cechy produktu  i praktyki rolnicze, które chronią 
wartość środowiskową,  w tym różnorodność biologiczną, siedliska, uznane na 
szczeblu krajowym strefy środowiskowe  i krajobraz.  
6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
dotyczących ograniczeń  i odstępstw  w odniesieniu do pochodzenia paszy  
w przypadku nazwy pochodzenia.  
 
PL 61  PL 7. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
dotyczących ograniczeń  i odstępstw  w związku  z ubojem zwierząt lub pochodzeniem 
surowców. Te ograniczenia  i odstępstwa powinny uwzględniać,  w oparciu 
o obiektywne kryteria, jakość lub praktykę  i uznaną wiedzę praktyczną lub czynniki 
naturalne.  
Artykuł 49  
Odmiany roślin  i rasy zwierząt  
1. Nazwa nie może zostać zarejestrowana jako oznaczenie geograficzne, jeżeli koliduje 
ona z nazwą odmiany roślin lub rasy zwierząt, przez co istnieje prawdopodobieństwo 
wprowadzenia  w błąd konsumentów co do prawdziwej tożsamości lub prawdziwego 
pochodzenia produktu lub pomylenia produktów objętych danym oznaczeniem 
geograficznym  z daną odmianą lub rasą.  
2. Warunki,  o których mowa  w ust. 1, ocenia się  w odniesieniu do faktycznego 
używania nazw kolidujących ze sobą,  w tym używania nazwy danej odmiany roślin 
lub rasy zwierząt poza obszarem jej pochodzenia oraz używania nazwy odmiany 
roślin chronio nej wspólnotowymi prawami do ochrony odmian roślin.  
3. Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza wprowadzania do obrotu produktu 
niezgodnego ze specyfikacją produktu zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, 
którego etykieta zawiera nazwę lub część nazwy teg o oznaczenia geograficznego 
zawierającą lub obejmującą nazwę odmiany roślin lub rasy zwierząt,  o ile spełnione 
są następujące warunki:  
a) dany produkt powstał  z wykorzystaniem wskazanej odmiany lub rasy lub 
został  z nich otrzymany;  
b) nie dochodzi do wprow adzenia  w błąd konsumentów;  
c) stosowanie nazwy danej odmiany lub rasy mieści się  w ramach uczciwej 
konkurencji;  
d) stosowanie tej nazwy nie prowadzi do nadużycia renomy zarejestrowanego 
oznaczenia geograficznego; oraz  
e) produkcja  i wprowadzanie do obrotu  danego produktu wykroczyły poza obszar 
jego pochodzenia przed datą złożenia wniosku  o rejestrację oznaczenia 
geograficznego.  
4. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
dotyczących zasad określania stosowania nazw odmian roślin  i ras zwierząt.  
Artykuł 50  
Szczegółowe przepisy dotyczące pochodzenia paszy  i surowców  
1. Do celów art. 48 pasza pochod zi w całości z określonego obszaru geograficznego  
w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego, których nazwa jest 
zarejestrowana jako nazwa pochodzenia.  
2. W zakresie,  w jakim zapewnienie pochodzenia paszy  w całości z określonego 
obszaru geograficzn ego nie jest technicznie wykonalne, można dodać paszę 
pochodzącą spoza tego obszaru, pod warunkiem że nie ma to wpływu na jakość 
produktu lub jego cechy charakterystyczne wynikające zasadniczo ze związku ze 
 
PL 62  PL środowiskiem geograficznym. Udział paszy pochodzą cej spoza określonego obszaru 
geograficznego  w żadnym przypadku nie może przekraczać  w danym roku 50  % 
suchej masy.  
3. Wszelkie ograniczenia dotyczące pochodzenia surowców przewidziane  
w specyfikacji produktu, którego nazwa jest zarejestrowana jako oznacze nie 
geograficzne, muszą być uzasadnione  w odniesieniu do związku,  o którym mowa  
w art. 51 ust.  1 lit. f). 
Artykuł 51  
Specyfikacja produktu  
1. Produkty, których nazwy są zarejestrowane jako nazwa pochodzenia lub oznaczenie 
geograficzne, muszą być zgodne ze specyfikacją produktu, która zawiera co 
najmniej:  
a) nazwę objętą ochroną jako nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, 
która może być albo nazwą geograficzną miej sca produkcji określonego 
produktu, albo nazwą stosowaną  w handlu lub  w języku potocznym do opisu 
konkretnego produktu na określonym obszarze geograficznym;  
b) opis produktu, obejmujący – w stosownych przypadkach – surowce, dane 
odmiany roślin  i rasy zwier ząt, w tym oznaczenie handlowe gatunków  i ich 
nazwę systematyczną,  a także główne fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne 
lub organoleptyczne cechy produktu;  
c) definicję wyznaczonego obszaru geograficznego tworzącego związek,  
o którym mowa  w lit. f) pkt (i)  lub (ii), oraz,  w stosownych przypadkach, 
szczegółowe informacje świadczące  o spełnieniu wymogów art.  48 ust. 4; 
d) dowody potwierdzające, że produkt pochodzi  z określonego obszaru 
geograficznego wskazanego zgodnie  z art. 48 ust.  1 lit. c) lub art.  48 ust.  2 lit. 
c); 
e) opis m etody pozyskiwania produktu oraz,  w stosownych przypadkach, 
stosowanych tradycyjnych metody  i konkretnych praktyk;  a także informacje 
dotyczące pakowania, jeżeli grupa składająca wniosek zdecyduje  o ich 
uwzględnieniu  i przedstawi wystarczające  i odnoszące się wyłącznie do danego 
produktu uzasadnienie, dlaczego zapewnienie jakości, pochodzenia lub 
kontroli wymaga, aby pakowanie odbywało się na określonym obszarze 
geograficznym,  z uwzględnieniem przepisów unijnych,  w szczególności 
dotyczących swobodnego przep ływu towarów  i swobodnego świadczenia 
usług;  
f) szczegółowe informacje określające następujące kwestie:  
i) w odniesieniu do nazwy pochodzenia – związek między jakością lub 
cechami charakterystycznymi produktu  a środowiskiem geograficznym,  
o którym mowa  w art. 48 ust.  1 lit. b). Szczegóły dotyczące czynników 
ludzkich  w tym środowisku geograficznym mogą być  w stosownych 
przypadkach ograniczone do opisu gospodarowania glebami  
i krajobrazem, praktyk uprawy lub innego odpowiedniego wkładu 
ludzkiego  w zachowanie naturalnych czynników środowiska 
geograficznego,  o którym mowa  w tym przepisie;  
 
PL 63  PL (ii) w odniesieniu do oznaczenia geograficznego – związek między 
określoną jakością, renomą lub  inną cechą charakterystyczną produktu  
a pochodzeniem geograficznym,  o którym mowa  w art. 48 ust.  2 lit. b);  
g) wszelkie szczegółowe zasady dotyczące etykietowania danego prod uktu.  
h) inne mające zastosowanie wymogi przewidziane przez państwa członkowskie 
lub w stosownych przypadkach przez grupę producentów, uwzględniając fakt, 
że takie wymogi muszą być obiektywne, niedyskryminujące  i zgodne 
z prawem krajowym  i unijnym.  
2. Specyfikacja produktu może również obejmować zobowiązania dotyczące 
zrównoważonego rozwoju.  
3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
dotyczących przepisów ograniczających informacje zawarte  w specyfikacji produktu,  
o której mowa  w ust. 1 niniejszego artykułu,  w przypadku gdy takie ograniczenie jest 
konieczne do uniknięcia przesadnie dużych objętościowo wniosków  o rejestrację.  
4. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące 
formy specyfikacji produktu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie  
z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust. 2.  
Artykuł 52  
Jednolity dokument  
1. Jednolity dokument zawiera:  
a) główne punkty specyfikacji produktu, mianowicie: nazwę, opis produktu,  
w tym – w stosownych przypadkach – szczegółowe zasady dotyczące 
pakowania  i etykietowania, oraz zwięzłe określenie obszaru geograficznego;  
b) opis związku między produktem  a środowiskiem geograficznym lub 
pochodzeniem geograficznym,  o których mowa  w art. 51 ust.  1 lit. f), w tym – 
w stosownych przypadkach – szczegółowe elementy opisu produktu lub 
metody produkcji, które uzasadniają ten związek.  
2. Komisja może przyjmować akty wykonawcze definiu jące format  i przedstawianie 
jednolitego dokumentu przewidzianego  w ust. 1 za pośrednictwem internetu oraz 
wyjątki lub anonimizację chronionych danych osobowych. Te akty wykonawcze 
przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 53 ust . 2. 
Rozdział 7  
Przepisy proceduralne  
art. 53 
Procedura komitetowa  
1. Komisję wspomaga komitet zwany Komitetem ds. Oznaczeń Geograficznych. 
Komitet ten jest komitetem  w rozumieniu rozp orządzenia (UE) nr  182/2011.   
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art.  5 rozporządzenia (UE) 
nr 182/2011.  
 
PL 64  PL Tytuł III  
Systemy jakości  
Rozdział 1  
Gwarantowane tradycyjne specjalności  
Artykuł 54  
Cel i zakres stosowania  
1. System gwarantowanych tradycyjnych specjalności ustanawia się  w celu chronienia 
tradycyjnych metod produkcji  i przepisów kulinarnych przez wspieranie 
producentów produktów tradycyjnych we wprowadzaniu tych produktów na rynek  
i informowaniu konsumentów  o cechach t radycyjnych przepisów kulinarnych  
i produktów stanowiących wartość dodaną.  
2. Niniejszy rozdział ma zastosowanie do produktów rolnych.  
Do celów niniejszego rozdziału produkty rolne oznaczają produkty rolne 
przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione  w załączniku I do Traktatu  
o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz inne produkty rolne  i środki spożywcze 
wymienione  w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.  
Niniejszego rozdziału nie stosuje się do napojów spirytusowych, win 
aromatyzowanych ani produk tów sektora wina określonych  w części II załącznika 
VII do rozporządzenia (UE) nr  1308/2013,  z wyjątkiem octów winnych.  
3. Rejestracja  i ochrona gwarantowanych tradycyjnych specjalności pozostają bez 
uszczerbku dla obowiązku producentów zapewnienia zgodnoś ci z innymi przepisami 
Unii,  w szczególności  z przepisami dotyczącymi wprowadzania produktów do 
obrotu, jednolitej wspólnej organizacji rynków  i etykietowania żywności.  
Artykuł 55  
Kryteria kwalifikacyjne  
1. Nazwa kwalifikuje się do zarejestrowania jako gwarantowana tradycyjna 
specjalność, jeżeli opisuje ona określony produkt, który:  
a) otrzymano  z zastosowaniem sposobu produkcji, przetwarzania lub składu 
odpowiadającego tradycyjnej praktyce  w odniesieniu do tego produktu lub 
środka spożywczego; lub  
b) został wytworzony  z surowców lub składników, które są tradycyjnie 
stosowane.  
2. Aby nazwa mogła zostać zarejestrowana, jako gwarantowana tradycyjna specjalność 
musi ona:  
a) być tradycyjnie stosowana  w odniesieniu do określonego produktu; lub  
b) oznaczać tradycyjny charakter danego produktu.  
3.  Jeżeli  w procedurze sprzeciwu na podstawie art. 62 wykazano, że nazwa jest 
również używana  w innym państwie członkowskim lub  w państwie trzecim, aby 
rozróżn ić porównywalne produkty lub produkty mające tę samą lub podobną nazwę,  
 
PL 65  PL w decyzji o rejestracji podjętej zgodnie  z art. 65 ust. 3 można przewidzieć, że nazwie 
gwarantowanej tradycyjnej specjalności towarzyszy oświadczenie „wytworzono 
zgodnie  z tradycją …”, bezpośrednio po którym umieszczona jest nazwa kraju lub 
regionu.  
4. Nazwy nie można zarejestrować, jeżeli odnosi się ona jedynie  do właściwości  
o charakterze ogólnym mających zastosowanie wobec szeregu produktów, lub do 
właściwości przewidzianych przez określone prawodawstwo unijne.  
5. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o dodatkowe uszczegółowienie kryteriów 
kwalifikowalności określonych  w niniejszym artykule.  
Artykuł 56  
Specyfikacja produktu  
1. Gwarantowana tradycyjna specjalność musi być zgod na ze specyfikacją produktu, 
która obejmuje:  
a) nazwę produktu będącą przedmiotem wniosku  o rejestrację we właściwych 
wersjach językowych;  
b) opis produktu,  w tym jego główne cechy fizyczne, chemiczne, 
mikrobiologiczne lub organoleptyczne;  
c) opis metody p rodukcji, której przestrzegać muszą producenci,  w tym – 
w stosownych przypadkach – charakteru  i cech wykorzystywanych surowców 
lub składników,  w tym – w stosownych przypadkach – oznaczenie handlowe 
gatunków  i ich nazwę systematyczną, oraz metody przygotowania produktu; 
oraz 
d) główne elementy stanowiące  o tradycyjnym charakterze produktu.  
2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów de legowanych 
ustanawiających przepisy ograniczające informacje zawarte  w specyfikacji,  o której 
mowa  w ust. 1 niniejszego artykułu,  w przypadku gdy takie ograniczenie jest 
konieczne do uniknięcia przesadnie dużych objętościowo wniosków  o rejestrację.  
3. Komi sja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące 
formy specyfikacji produktu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie  
z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 80 ust. 2. 
Artykuł 57  
Etap krajowy procedury rejestracji   
1. Wnioski  o rejestrację gwarantowanej tradycyjnej specjalności mogą być składane 
wyłącznie przez grupy producentów produktów  o nazwie, która ma być chroniona. 
Większa liczba grup  z różnych państw członkowskich lub państw trzecich może 
złożyć wspólny wniosek  o rejestrację.   
2. Wniosek  o rejestrację nazwy jako gwarantowanej tradycyjnej specjalności zawiera 
następujące informacje:  
a) nazwę  i adres grupy producentów składającej wniosek;  
b) specyfikację  produktu,  o której mowa  w art. 56. 
 
PL 66  PL 3. W przypadku gdy wniosek przygotowuje grupa producentów, której siedziba 
znajduje się  w państwie członkowskim, wniosek ten kierowany jest do organów tego 
państw a członkowskiego. Państwo członkowskie bada wniosek, aby sprawdzić, czy 
jest on uzasadniony  i czy spełnia warunki kryteriów kwalifikowalności,  o których 
mowa  w art. 55. W ramach rozpatrywania wniosk u państwo członkowskie zarządza 
krajową procedurą sprzeciwu. Jeżeli państwo członkowskie uzna, że wymogi 
niniejszego rozdziału zostały spełnione, może podjąć decyzję pozytywną  i przekazać 
Komisji unijny wniosek  o rejestrację.  
4. Państwo członkowskie zapewn ia, aby wydana przez nie decyzja, zarówno 
pozytywna, jak  i negatywna, została podana do wiadomości publicznej, oraz aby 
wszelkie osoby fizyczne lub prawne mające uzasadniony interes miały możliwość 
złożenia odwołania od tej decyzji. Państwo członkowskie za pewnia również 
publikację specyfikacji produktu, na której oparta jest jego pozytywna decyzja, oraz 
zapewnia elektroniczny dostęp do specyfikacji produktu.  
5. W przypadku gdy wniosek,  w tym wspólny wniosek, przygotowuje grupa lub grupy 
producentów, których  siedziba znajduje się  w państwie trzecim, wniosek ten 
składany jest bezpośrednio albo za pośrednictwem organów danego państwa 
trzeciego.  
Artykuł 58  
Unijny wniosek  o rejestrację   
1. Unijny wniosek  o rejestrację gwarantowanej tradycyjnej specjalności zawiera:  
a) elementy,  o których mowa  w art. 57 ust. 2; oraz  
b) wyłącznie  w przypadku państw członkowskich – oświadczenie państwa 
członkowskiego, że uznaje ono wniosek złożony przez gru pę składającą wniosek za 
spełniający warunki rejestracji.  
2. W przypadku składania wspólnego wniosku,  o którym mowa  w art. 57 ust. 1, 
wniosek ten przedkłada Komisji jedno  z zainteresowanych państw członkowskich. 
Zawiera on,  w stosownych przypadkach, elementy,  o których mowa wart. 57 ust. 2, 
a także oświadczenie,  o którym mowa  w ust. 1 lit.  b) niniejszego artykułu, złożone 
przez wszystkie zainteresowane państwa członkowskie. Powiązane procedury 
krajowe,  w tym etap sprzeciwu, przeprowadza się we wszystkich zainteresowanych 
państwach członkowskich.   
3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o dodatkowe przepisy dotyczące 
wspólnych wniosków  o rejestrację gwarantowanej tradycyjnej specjalności  
w odniesieniu do więcej niż jedneg o terytorium krajowego oraz procesu składania 
wniosku.   
4. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy 
dotyczące procedur, formy  i przedstawiania wniosków  o rejestrację,  w tym 
wniosków  o rejestrację gwarantowanej tradycyjnej specjalności  w odniesieniu do 
więcej niż jednego terytorium krajowego. Te akty wykonawcze przyjmuje się 
zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 80 ust. 2. 
Artykuł 59  
Składanie unijnego wniosku  o rejestrację  
 
PL 67  PL 1. Unijny wniosek  o rejestrację gwarantowanej tradycyjnej specjalności składa się do 
Komisji drogą elektroniczną za pośrednictwem systemu cyfrowego. System cyfrowy 
ma zdolność umożliwiającą składanie wniosków do org anów krajowych państwa 
członkowskiego  i stosowanie go przez państwo członkowskie  w procedurze 
krajowej.  
2. System cyfrowy ma zdolność umożliwiającą składanie wniosków przez 
wnioskodawców, których siedziba znajduje się poza Unią, oraz przez organy 
krajowe p aństw trzecich.  
3. Po złożeniu unijnych wniosków  o rejestrację Komisja podaje informacje na temat 
tych wniosków do wiadomości publicznej za pośrednictwem systemu cyfrowego,  
o którym mowa  w ust. 1. 
Artykuł 60  
Rozpatrywanie wniosku przez Komisję  i publikacja  otwierająca procedurę sprzeciwu  
1. Komisja bada każdy wniosek, który otrzymuje zgodnie  z art. 65 ust.  1, w celu 
sprawdzenia, czy nie zawiera on żadnych oczywistych błędów, czy informacje 
dostarczone zgodnie  z art. 58 są kompletne, czy specyfikacja produktu ma 
precyzyjny  i techniczny charakter oraz czy spełnione są wymogi określone  w art. 55 
i 56. Przy rozpatrywaniu wniosku uwzględnia się wynik krajowego etapu p rocedury 
przeprowadzonej przez zainteresowane państwo członkowskie.  
2. Rozpatrywanie wniosku nie powinno trwać dłużej niż sześć miesięcy. Jeżeli termin 
rozpatrywania wniosku przekroczy lub może przekroczyć sześć miesięcy, Komisja 
pisemnie informuje wniosko dawcę  o powodach tego opóźnienia.  
3. Komisja może zwrócić się do wnioskodawcy  o informacje uzupełniające.  
4. Jeżeli po rozpatrzeniu wniosku zgodnie  z ust. 1 Komisja uzna, że warunki określone  
w niniejszym rozdziale zostały spełnione, publikuje ona specyfik ację produktu  
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.  
Artykuł 61  
Zakwestionowanie wniosku  o rejestrację na szczeblu krajowym  
1. Państwa członkowskie informują Komisję na bieżąco  o wszelkich krajowych 
postępowaniach administracyjnych lub sądowych, które mo gą mieć wpływ na 
rejestrację gwarantowanej tradycyjnej specjalności . W takim przypadku państwa 
członkowskie mogą zwrócić się do Komisji  o zawieszenie procedury sprawdzającej 
na okres 12 miesięcy, który może zostać przedłużony.  
2. Państwa członkowskie bezzw łocznie informują Komisję, jeżeli wniosek, który 
przedłożono Komisji, został unieważniony na poziomie krajowym na mocy 
natychmiast wykonalnego, ale nie prawomocnego orzeczenia sądowego . W takim 
przypadku Komisja jest zwolniona  z obowiązku dotrzymania terminu rozpatrzenia 
wniosku,  o którym mowa  w art. 60 ust. 2, oraz poinformowania wnioskodawcy  
o powodach opóźnienia.  
3. Jeżeli wniosek, który przedłożono Komisji, unieważniono n a mocy prawomocnego 
orzeczenia sądu krajowego, państwo członkowskie rozważa podjęcie stosownego 
działania, takiego jak wycofanie lub zmiana wniosku,  w zależności od konieczności.  
 
PL 68  PL Artykuł 62  
Unijna procedura sprzeciwu  
1. W terminie trzech miesięcy od dnia p ublikacji  w Dzienniku Urzędowym Unii 
Europejskiej specyfikacji produktu na podstawie art.  60 ust. 4 organy państwa 
członkowskiego lub państwa trzeciego, lub osoba fizyczna lub pr awna mająca 
uzasadniony interes oraz mająca siedzibę  w państwie trzecim może przedłożyć 
Komisji sprzeciw.  
2. Każda osoba fizyczna lub prawna mająca uzasadniony interes, mająca siedzibę lub 
miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego innego niż pańs two, 
z którego pochodzi złożony unijny wniosek  o rejestrację, może przedłożyć sprzeciw  
w państwie członkowskim,  w którym ma siedzibę,  w terminie przewidzianym na 
zgłoszenie sprzeciwu zgodnie  z ust. 1. 
3. W sprzeciwie stwierdza się, że wniosek może naruszać  warunki określone  
w niniejszym rozdziale,  i podaje się powody. Sprzeciw, który nie zawiera 
uzasadnienia, uznaje się za nieważny.   
4. Komisja bada dopuszczalność sprzeciwu. Jeśli Komisja uzna, że sprzeciw jest 
dopuszczalny, wzywa  w terminie pięciu miesięcy  od dnia opublikowania 
specyfikacji produktu  w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej organ lub osobę, 
które wniosły sprzeciw, oraz organ lub wnioskodawcę, który złożył wniosek, do 
podjęcia odpowiednich konsultacji prowadzonych przez rozsądny okres 
nieprzek raczający trzech miesięcy . W  każdym momencie  w ciągu tego okresu 
Komisja na wniosek organu lub wnioskodawcy może przedłużyć termin konsultacji 
maksymalnie  o trzy miesiące.  
5. Organ lub osoba, które zgłosiły sprzeciw, oraz organ lub wnioskodawca, który złoż ył 
wniosek, bez zbędnej zwłoki rozpoczynają konsultacje. Wzajemnie dostarczają sobie 
odnośnych informacji, by ocenić, czy wniosek  o rejestrację jest zgodny  z warunkami 
niniejszego rozporządzenia.  
6. W przeciągu jednego miesiąca od dnia zakończenia konsulta cji, o których mowa  
w ust. 4, wnioskodawca mający siedzibę  w państwie trzecim lub organy państwa 
członkowskiego lub państwa trzeciego,  z którego złożono unijny wniosek  
o rejestrację, powiadamiają Komisję  o wynikach konsultacji,  w tym o  wszystkich 
wymienion ych informacjach,  o tym, czy osiągnięto porozumienie  z podmiotem 
wnoszącym sprzeciw lub wszystkimi takimi podmiotami, oraz  o wszelkich 
wynikających  z tego zmianach we wniosku. Organ lub osoba, które złożyły do 
Komisji sprzeciw, mogą również powiadomić Komisję  o swoim stanowisku na 
koniec konsultacji.  
7. Jeżeli po zakończeniu konsultacji dokonano zmian  w specyfikacji produktu 
opublikowanej zgodnie  z art. 60 ust. 4, Komisja pono wnie rozpatruje zmieniony 
wniosek  o rejestrację. Jeżeli we wniosku dokonano istotnych zmian  i Kom isja uzna, 
że zmieniony wniosek spełnia warunki rejestracji, publikuje wniosek ponownie 
zgodnie  z tym ustępem.  
8. Dokumenty,  o których mowa  w niniejszym artyku le, są sporządzane  w jednym 
z języków urzędowych Unii.  
9. Po zakończeniu procedury sprzeciwu Komisja kończy rozpatrywanie unijnego 
wniosku  o rejestrację, uwzględniając wszelkie wnioski  o przyznanie terminów 
przejściowych, wyniki procedury sprzeciwu oraz wszelkie inne kwestie, które 
 
PL 69  PL pojawią się po badaniu wniosku, które mogą być powodem zmiany  w specyfikacji 
produktu.  
10. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających przepisy dotyczące procedury sprzeciwu, aby ustanowić 
szczegółowe procedury  i terminy.  
11. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy 
dotyczące procedur, formy  i przedstawiania sprzeciwu. Te akty wykonawcze 
przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 80 ust. 2. 
Artykuł 63  
Podstawy do sprzeciwu  
1. Sprzec iw wniesiony zgodnie  z art. 62 jest dopuszczalny wyłącznie wówczas, gdy 
podmiot wnoszący sprzeciw:  
a) przedstawi należycie uzasadnione powody świadczące  o tym, że proponowana 
rejestracja jest niezgo dna z przepisami niniejszego rozdziału; lub  
b) wykaże, że stosowanie nazwy jest zgodne  z prawem, szeroko znane  i gospodarczo 
znaczące  w przypadku podobnych produktów rolnych.  
2. Kryteria,  o których mowa  w ust. 1 lit.  b), ocenia się  w odniesieniu do terytorium 
Unii.  
Artykuł 64  
Okresy przejściowe  w stosowaniu gwarantowanych tradycyjnych specjalności  
1. Komisja może  w drodze aktów wykonawczych przyznać okres przejściowy do pięciu 
lat, by  w przypadku produktów, których oznaczenie składa się  z nazwy będąc ej 
w sprzeczności  z art. 69 lub zawiera taką nazwę, umożliwić dalsze stosowanie tego 
oznaczenia,  z którym zostały wprowadzone do obrotu, pod warunkiem że  
w dopuszczalnym sprzeciwie względem wniosku  o rejestrację gwarantowanej 
tradycyjnej specjalności, której ochronę naruszono, wniesionym na mocy art.  57 ust. 
3 lub art. 62, wykazano, że takie oznaczenie było zgodnie  z prawem stosowane na 
rynku wewnętrznym przez co najmniej pięć lat poprzedzających datę publikacji 
przewidzianą  w art. 60 ust. 4. 
2. Akty wykonawcze,  o których mowa  w ust. 1, przyjmuje się zgodnie  z procedurą 
sprawdzającą,  o której mowa  w art. 80 ust. 2, z wyjątkiem tych aktów, względem 
których wniesiono sprzeciw na podstawie art.  57 ust. 3, które przyjmuje się bez 
stosowania procedury sprawdzającej.  
Artykuł 65  
Decyzja Komisji  w sprawie wniosku  o rejestrację  
1. Jeżeli – na podstawie informacji uzys kanych przez Komisję  w toku rozpatrywania 
wniosku zgodnie  z art. 58 ust. 3 – Komisja uzna, że nie spełniono któregokolwiek ze 
wskazanych tam wymogów, przyjmuje akty wykonawcze odrzucające wniosek. Te 
akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  
w art. 80 ust. 2. 
 
PL 70  PL 2. Jeżeli Komisja nie otrzyma żadnego dopuszczalnego sprzeciwu, przyjmuje akty 
wykonawcze rejestrujące gwarantowaną tradycyjną specjalność bez stosowania 
procedury,  o której mowa  w art. 80 ust. 2 .  
3. W przypadku otrzymania dopuszczalnego sprzeciwu Komisja:  
a) jeżeli osiągnięto porozumienie, rejestruje nazwę  w drodze aktów wykonawczych 
przyjętych bez stosowania procedury,  o której mowa  w art. 80 ust.  2, po 
sprawdzeniu, czy porozumienie to jest zgodne  z prawem Unii, oraz – w razie 
potrzeby – zmienia informacje opublikowane na podstawie art.  60 ust. 4, pod 
warunkiem że zmiany te nie mają istotnego charakteru; lub  
b) jeżeli nie osiągnięto porozumienia, przyjmuje akt wykonawczy zawierający 
decyzję  w sprawie wniosku  o rejestrację . Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie  
z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 80 ust. 2. 
4. W aktach rejestrujących gwarantowaną tradycyjną specjalność przewiduje się 
wszelk ie warunki mające zastosowanie do rejestracji oraz na użytek ponownej 
publikacji, do informacji, jednolitego dokumentu opublikowanego do celów 
procedury sprzeciwu  w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  w przypadku 
jakichkolwiek niezbędnych zmian, które ni e mają istotnego charakteru.  
5. Rozporządzenia dotyczące rejestracji oraz decyzje  o odrzuceniu publikuje się  
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  w serii L. 
Artykuł 66  
Unijny rejestr gwarantowanych tradycyjnych specjalności  
1. Komisja, bez stosowania pr ocedury,  o której mowa  w art. 80 ust. 2, przyjmuje akty 
wykonawcze dotyczące ustanowienia  i prowadzenia publicznie dostępnego 
elektronicznego rejestru gwarantowanych tradycyjnych specjalności uznanych na 
podstawie niniejszego rozporządzenia („unijny rejestr gwarantowanych tradycyjnych 
specjalności”).  
2. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy 
dotyczące formy  i treści unijnego rejestru gwarantowany ch tradycyjnych 
specjalności. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  
o której mowa  w art. 80 ust. 2. 
Artykuł 67  
Zmiany  w specyfikacji produktu   
1. Grupa producentów mająca uzasadniony interes może złożyć wniosek  
o zatwierdzenie zmiany  w specyfikacji produktu gwarantowanej tradycyjnej 
specjalności. Wnioski muszą zawierać opis  i uzasadnienie wnioskowanych zmian.  
2. Procedura zmiany specyfikacji produktu opie ra się odpowiednio na procedurze 
określonej  w art. 57–65. 
3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających przepisy dotyczące procedury zmiany specyfikacji produktu.  
4. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy 
dotyczące procedur, formy  i przedstawiania wniosku  o zmianę specyfikacji produktu. 
 
PL 71  PL Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której 
mowa  w art. 80 ust. 2. 
Artykuł 68  
Cofnięcie rejestr acji 
1. Komisja może – z własnej inicjatywy lub na wniosek dowolnej osoby fizycznej lub 
prawnej mającej uzasadniony interes – przyjmować akty wykonawcze, aby cofnąć 
rejestrację gwarantowanej tradycyjnej specjalności  w następujących przypadkach:  
a) gdy nie zapewniono zgodności ze specyfikacją produktu;  
b) gdy od co najmniej siedmiu lat nie wprowadzono do obrotu żadnego produktu  
w ramach danej gwarantowanej tradycyjnej specjalności.  
2. Komisja może również przyjmować akty wykonawcze cofające rejestrację na 
wniosek producentów produktu wprowadzanego do obrotu pod daną zarejestrowaną 
nazwą.  
3. Akty wykonawcze,  o których mowa  w ust. 1 i 2, przyjmuje się zgodnie  z procedurą 
sprawdzającą,  o której mowa  w art. 80 ust. 2. 
4.  Do procedury cofnięcia rejestracji stosuje się odpowiednio art. 57–63 i art. 65. 
5. Przed przyjęciem aktów wykonawczych,  o których mowa  w ust. 1 i 2, Komisja 
konsultuje się  z organami zainteresowanego państwa członkowskiego, organami 
zainteresowanego państwa trz eciego lub,  w miarę możliwości,  z producentem  
z państwa trzeciego, który pierwotnie złożył wniosek  o rejestrację danej 
gwarantowanej tradycyjnej specjalności, chyba że wniosek  o cofnięcie rejestracji 
złożyli bezpośrednio ci pierwotni wnioskodawcy.  
6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających przepisy dotyczące procedury cofnięcia rejestracji.  
7. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiaj ące szczegółowe przepisy 
dotyczące procedur, formy  i przedstawiania wniosku  o cofnięcie rejestracji. Te akty 
wykonawcze przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  
w art. 80 ust. 2. 
Artykuł 69  
Ograniczenia  w stosowaniu zarejestrowanych gwarantowanych tradycyjnych 
specjalności  
1. Zarejestrowane gwarantowane tradycyjne specjalności są chronione przed 
wszelkiego rodzaju niewłaściwym stosowaniem lub imitacją,  w tym w  odniesieniu 
do produktów wykorzystywanych jako składniki, oraz przed wszelkimi innymi 
praktykami, które mogłyby wprowadzić konsumentów  w błąd. 
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby nazwy produktów spożywczych stosowane 
na szczeblu krajowym nie prowadziły do mylenia tych nazw  z zarejestrowanymi 
gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami.  
3. Ochroną,  o której mowa  w ust. 1, obejmuje się również produkty sprzedawane na 
odległość, na przykład za pośrednictwem handlu elektronicznego.  
 
PL 72  PL 4. Komisja jest uprawniona do  przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
ustanawiających dodatkowe przepisy dotyczące bardziej szczegółowej ochrony 
gwarantowanych tradycyjnych specjalności.   
5. Komisja może przyjmować ak ty wykonawcze ustanawiające wymogi proceduralne  
i formalne dotyczące ochrony gwarantowanych tradycyjnych specjalności. Te akty 
wykonawcze przyjmuje się zgodnie  z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  
w art. 80 ust. 2. 
Artykuł 70  
Wyjątki  w niektórych przypadkach stosowania  
1. Przepisy niniejszego rozdziału pozostają bez uszczerbku dla:  
a) stosowania terminów, które  w Unii mają status terminów rodzajowych, nawet 
jeżeli taki termin rodzajowy stanowi część nazwy, która jest chroniona jako 
gwarantowana tradycyjna specjalność;  
b) wprowadzania do obrotu produktów, których etykieta zawiera lub obejmuje 
stosowaną  w dobrej wierze nazwę odmiany roślin lub rasy zwierząt;  
c) stosowania przepis ów unijnych lub przepisów państw członkowskich 
regulujących kwestie własności intelektualnej,  w szczególności przepisów 
dotyczących oznaczeń geograficznych  i znaków towarowych, jak również 
praw przyznanych na mocy tych przepisów.  
2. Komisja jest uprawniona  do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o dodatkowe przepisy dotyczące 
określania rodzajowego statusu terminów, warunków stosowania nazw odmian  roślin  
i ras zwierząt  w odniesieniu do gwarantowanej tradycyjnej specjalności oraz ich 
związku  z prawami własności intelektualnej,  o których mowa  w niniejszym artykule.  
Artykuł 71  
Nazwa, symbol unijny  i oznaczenie gwarantowanej tradycyjnej specjalności  
1. Nazwa zarejestrowana jako gwarantowana tradycyjna specjalność może być 
wykorzystywana przez dowolny podmiot wprowadzający do obrotu produkt zgodny  
z odpowiednią specyfikacją produktu.  
2. Ustanawia się unijny symbol do stosowania na etykietach produktów oz naczonych 
jako gwarantowana tradycyjna specjalność. Oznaczenie „gwarantowana tradycyjna 
specjalność”, skrót „GTS” oraz symbol unijny odnoszący się do gwarantowanej 
tradycyjnej specjalności mogą być stosowane wyłącznie  w odniesieniu do produktów 
wytworzonych zgodnie  z odpowiednią specyfikacją produktu.  
3. W przypadku produktów pochodzących  z Unii, które wprowadza się do obrotu jako 
gwarantowane tradycyjne specjalności zarejestrowane zgodnie  z niniejszym 
rozporządzeniem, na etykietach  i w materiała ch reklamowych umieszcza się symbol 
unijny,  o którym mowa  w ust. 2. Do zarejestrowanej gwarantowanej tradycyjnej 
specjalności zastosowanie mają wymogi dotyczące etykietowania określone  w art. 13 
ust. 1 rozporządzenia (UE) nr  1169/2011  w odniesieniu do prez entacji 
obowiązkowych danych szczegółowych. Na etykiecie można umieścić oznaczenie 
„gwarantowana tradycyjna specjalność” lub odpowiadający mu skrót „GTS”.  
 
PL 73  PL 4. W przypadku gwarantowanych tradycyjnych specjalności produkowanych poza 
terytorium Unii umieszczen ie symbolu unijnego na etykiecie jest fakultatywne.  
5. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające symbol unijny  i warunki jego 
obowiązkowego stosowania oraz ustanawiające przepisy dotyczące jednolitej 
ochrony oznaczenia, skrótu  i symbolu unijnego,  o których mowa  w ust. 2, jego 
stosowania  i parametrów technicznych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie  
z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 80 ust. 2. 
Artykuł 72  
Uczestnictwo  w systemach jakości  
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy podmiot przestrzegający przepisów 
określonych  w niniejszym rozdziale był objęty systemem kontr oli zgodności ze 
specyfikacją produktu ustanowionym na podstawie art. 73. Państwa członkowskie 
mogą pobierać opłatę  w celu pokrycia swoich kosztów kontroli zgodności.  
2. Podmioty, które przetwarzają  i przechowują produkt wprowadzany do obrotu 
oznaczony jako gwarantowana tradycyjna specjalność lub które wprowadzają takie 
produkty do obrotu, również podlegają kontrolom  i środkom egzekwowania prawa,  
o których mowa  w art. 73. 
Artykuł 73  
Kontrole  i egzekwowanie  
1.  Kontrole gwarantowanych tradycyjnych specjalności obejmują:  
a) sprawdzenie, czy produkt objęty gwarantowaną tradycyjną specjalnością 
wyprodukowano zgodnie  z odpowiednią specyfikacją produktu; oraz  
b) monitorowanie stosowania gwarantowanej tradycyjnej specjalności na rynku,  
w tym w  internecie.  
2. Zgodnie  z rozporządzeniem (UE) 2017/625 państwa członkowskie wyznaczają:  
a) co najmniej jeden właściwy organ odpowiedzialny za kontrole 
gwara ntowanych tradycyjnych specjalności; oraz  
b) co najmniej jeden organ egzekwowania prawa, który może być tym samym 
organem co właściwe organy,  o których mowa  w lit. a), odpowiedzialny za 
egzek wowanie przepisów dotyczących gwarantowanych tradycyjnych 
specjalności.   
3. Zadania,  o których mowa  w ust. 2 lit. a), mogą zostać przekazane co najmniej jednej 
jednostce certyfikującej  produkty zgodnie  z rozporządzeniem (UE) 2017/625.  
4. Państwa członkowskie  w oparciu o analizę ryzyka przeprowadzają kontrole, aby 
zapewnić przestrzeganie wymogów niniejszego rozdziału, zaś  w przypadku 
naruszania przepisów stosują odpowiednie sankcje.  
5. Podczas przeprowadzania kontroli  i działań w zakresie egzekwowania prawa 
przewidzianych  w niniejszym artykule właściwe organy  i jednostki certyfikujące 
produkty muszą stosować się do odpowiednich wymogów określonych  
w rozporządzeniu (UE) 2017/625. Tytuł VI rozdział I rozporządzenia (UE) 2017/625 
nie ma jednak zastosowania do kontroli gwarantowanych tradycyjnych specjalności.  
 
PL 74  PL 6. W odniesieniu do gwarantowanych tradycyjnych specjalności, które odnoszą się do 
produktów pochodzących  z państwa trzeciego, kontrola  zgodności ze specyfikacją 
produktu przed jego wprowadzeniem do obrotu jest dokonywana przez:  
a) jeden lub kilka organów publicznych wyznaczonych przez państwo trzecie; lub  
b) co najmniej jedną jednostkę certyfikującą produkty.  
7. Państwa członkowskie poda ją do wiadomości publicznej nazwy  i adresy właściwych 
organów  i jednostek certyfikujących produkty,  o których mowa odpowiednio  
w ust. 2 lit. a) i ust. 3, oraz aktualizują te informacje.  
8. Komisja podaje do wiadomości publicznej nazwy  i adresy właściwych o rganów  
i jednostek certyfikujących produkty,  o których mowa  w ust. 6, oraz okresowo 
aktualizuje te informacje.  
9. Komisja może utworzyć portal cyfrowy, na którym będą publikowane nazwy  
i adresy właściwych organów  i jednostek certyfikujących produkty,  o których mowa  
w ust. 2 lit. a), ust.  3 i ust. 6. 
10. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie  z art. 84 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o dodatkowe przepisy  w celu zapewnienia 
odpowiednich procedur certyfikacji  i akredytacji mających zastosowanie  
w odniesieniu do jednostek certyfikujących produkty,  o których mowa  w ust. 2 i 5. 
11. Komisja może, bez stosowania procedury,  o której mowa  w art. 80 ust. 2, 
przyjmować akty wykonawcze określające środki, przy pomocy których podaje się 
do wiadomości publicznej nazwy  i adresy właściwych organów  i jednostek 
certyfikujących produkty,  o których mowa  w niniejszym artykule.  
Rozdział 2  
Określenia jakościowe stosowane fakultatywnie  
Artykuł 74  
Cel i zakres 
1. Ustanawia się system określeń jakościowych stosowanych fakultatywnie, którego 
celem jest ułatwienie przekazywania przez producentów na rynku wewnętrznym 
informacji  o cechach  i właściwościach stanowiących wartość dodaną produktów 
rolnych.   
2. Niniejszy rozdział obejmuje produkty rolne.  
Do celów niniejszego rozdziału produkty rolne oznaczają produkty rolne 
przeznaczone do spożycia przez ludzi wymienione  w załączniku I do Traktatu oraz 
inne produkty rolne  i środki spożywcze wymienione  w załączniku II do niniejszego 
rozporządzenia.  
Niniejszego rozdziału nie stosuje się do napojów spirytusowych, win 
aromatyzowanych ani produktów sektora wina określonych  w części II załącznika 
VII do rozporządzenia (UE) nr  1308/2013,  z wyjątkiem octów winnych.  
Artykuł 75  
Przepisy krajowe  
 
PL 75  PL 1. Państwa członkowskie mogą utrzymać krajowe przepisy dotyczące określeń 
jakościowych stosowanych fakultatywnie  i systemów jakości nieobjętych n iniejszym 
rozporządzeniem, pod warunkiem że takie przepisy są zgodne  z prawem unijnym.  
2. Komisja może ustanowić system cyfrowy służący włączaniu określeń  i systemów,  
o których mowa  w ust. 1, w celu zwiększenia wiedzy na temat produktów  
i systemów  w całej Unii. Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające 
szczegóły techniczne niezbędne do powiadamiania  o określeniach jakościowych 
stosowanych fakultatywnie. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie  
z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 80 ust . 2. 
Artykuł 76  
Określenia jakościowe stosowane fakultatywnie  
1. Określenia jakościowe stosowane fakultatywnie spełniają następujące kryteria:  
a) nawiązują do cechy co najmniej jednej k ategorii produktów lub właściwości 
produkcji rolnej lub procesu przetwarzania, które mają zastosowanie na 
konkretnych obszarach;  
b) przydają wartość dodaną danemu produktowi  w porównaniu  z produktami 
podobnego rodzaju; oraz  
c) mają one wymiar unijny.  
2. Z zakresu niniejszego rozdziału wyklucza się te określenia jakościowe stosowane 
fakultatywnie, które opisują właściwości techniczne produktu  w celu zastosowania 
obowiązkowych norm handlowych  i których celem nie jest informowanie 
konsumentów  o tych właściwośc iach produktów.  
3. Określenia jakościowe stosowane fakultatywnie wykluczają określenia zastrzeżone 
stosowane fakultatywnie, które wspierają  i uzupełniają specyficzne normy handlowe 
określone na podstawie sektorowej lub na podstawie kategorii produktu.  
4. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
uzupełniających niniejsze rozporządzenie  o szczegółowe przepisy dotyczące 
kryteriów,  o których mowa  w ust. 1. 
5. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące 
form, procedur  i innych szczegółów technicznych, konieczne do stosowania 
niniejszego rozdziału. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie  z procedurą 
sprawdzającą,  o której mowa  w art. 80 ust . 2. 
6. Przy przyjmowaniu aktów delegowanych lub wykonawczych zgodnie  z ust. 4 i 5 
Komisja uwzględnia wszelkie stosowne normy międzynarodowe.  
Artykuł 77  
Zastrzeganie dodatkowych określe ń jakościowych stosowanych fakultatywnie  
1. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie  z art. 84 aktów delegowanych 
dotyczących zastrzeżenia dodatkowych określeń jakościowych stosowanych 
fakultatywnie  i ustanawiających warunki ich stosowania.  
Artykuł 78  
Produkty górskie  
 
PL 76  PL 1. Określenie „produkt górski” ustanawia się, jako określenie jakościowe stosowane 
fakultatywnie. Określenie to jest stosowane wyłącznie do opisu przeznaczonych do 
spożycia przez ludzi produktów wymienionych  w załączniku I do Traktatu,  
w odniesieniu do których:  
a) zarówno surowce, jak  i pasza dla zwierząt gospodarskich pochodzą  przede 
wszystkim  z obszarów górskich;  
b) w przypadku produktów przetwarzanych przetwarzanie odbywa się również na 
obszarach górskich.  
2. Na potrzeby niniejszego artykułu obszary górskie  w Unii to obszary wyznaczone 
zgodnie  z art. 32 ust.  2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 
nr 1305/201347. W stosunku do produktów  z państw trzecich obszary górskie to 
obszary oficjalnie określone jako obszary górskie przez państwo trzecie lub te, które 
spełniają kryteria określone  w tym ustępie.  
3. W należyci e uzasadnionych przypadkach Komisja jest uprawniona do przyjmowania, 
zgodnie  z art. 84, aktów delegowanych ustanawiających odstępstwa od warunków 
stosowania,  o których mowa  w ust. 1 niniejszego artykułu,  w szczególności 
warunków, na jakich dozwolone jest, by surowce lub pasze pochodziły spoza 
obszarów górskich, warunków, na jakich dozwolone jest przetwarzanie produktów 
poza obszarami górskimi na obszarze geograficznym, który zostanie zdefiniowany , 
oraz ustanawiających definicję tego obszaru geograficznego.  
4. Komisja jest uprawniona do przyjmowania, zgodnie  z art. 84, aktów delegowanych 
dotyczących ustanowienia metod produkcji  i innych kryt eriów mających znaczenie 
dla stosowania określenia jakościowego stosowanego fakultatywnie ustanowionego  
w ust. 1 niniejszego artykułu.  
Artykuł 79  
Ograniczenia stosowania  i mon itorowania  
1. Określenie jakościowe stosowane fakultatywnie może być stosowane je dynie  
w odniesieniu do produktów, które spełniają odpowiednie warunki stosowania.  
2. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące 
stosowania określeń jakościowych stosowanych fakultatywnie. Te akty wykonawcze 
przyjmowane są zgod nie z procedurą sprawdzającą,  o której mowa  w art. 80 ust. 2. 
3. Państwa członkowskie  w oparciu o analizę ryzyka przeprowadzają kontrole, aby 
zapewnić przestrzeganie wymogów niniejszego  rozdziału, zaś  w przypadku 
naruszania przepisów stosują odpowiednie sankcje administracyjne.  
Rozdział 3  
Przepisy proceduralne   
Artykuł 80  
Procedura komitetowa  
                                                 
47 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) nr  1305/2013  z dnia 17 grudnia 2013  r. 
w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju 
Obszarów Wiejskich (EFRROW)  i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr  1698/2005 (Dz.U. L 347  
z 20.12.2013, s. 487).  
 
PL 77  PL 1. Komisję wspomaga komitet zwany Komitetem ds. Polityki Jakości Produktów 
Rolnych.  Komitet ten  jest komitetem  w rozumieniu rozporządzenia (UE) 
nr 182/2011.  
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art.  5 rozporządzenia (UE) 
nr 182/2011.  
Tytuł IV  
Zmiany  w rozporządzeniach (UE) nr  1308/2013, (UE) 2017/1001 i 
(UE) 2019/787  
Artykuł 8 1 
Zmiany  w rozporządzeniu (UE) nr  1308/2013  
W rozporządzeniu (UE) nr  1308/2013 wprowadza się następujące zmiany:  
1) art.  93 ust.  1 lit. b) otrzymuje brzmienie:  
„b) »oznaczenie geograficzne« oznacza nazwę,  w tym tradycyjnie używaną nazwę, 
określającą produkt,  o którym mowa  w art. 92 ust.  1: 
(i) którego szczególną jakość, reputację lub inne cechy charakterystyczne przypisuje się jego 
pochodzeniu geograficznemu;  
(ii) który pochodzi  z określonego miejsca, regionu lu b państwa;  
(iii) do którego produkcji używanych jest przynajmniej 85  % winogron, pochodzących 
wyłącznie  z tego obszaru geograficznego;  
(iv) którego produkcja odbywa się na tym obszarze geograficznym oraz  
(v) który jest otrzymywany  z odmian winorośli należących do Vitis vinifera  lub z krzyżówki 
gatunku Vitis vinifera  z innymi gatunkami rodzaju Vitis.”; 
2) art.  94 otrzymuje brzmienie:  
„Artykuł 94  
Specyfikacja produktu  
1. Specyfikacja produktu umożliwia zainteresowanym stronom kontrolę odpo wiednich 
warunków produkcji dotyczącej nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego. 
Specyfikacja produktu zawiera następujące informacje:  
a) nazwę, która ma być chroniona;  
b) rodzaj oznaczenia geograficznego – chronioną nazwę pochodzenia lub 
chronione oznaczenie geograficzne;  
c) opis wina lub win,  w tym głównych analitycznych cech organoleptycznych;  
d) w stosownych przypadkach – szczególne praktyki enologiczne stosowane przy 
produkcji wina lub win,  a także stosowne ograniczenia obowiązujące  
w przypadku produkcji tego wina lub tych win;  
e) określenie obszaru geograficznego wyznaczonego na podstawie związku,  
o którym mowa  w lit. h); 
f) maksymalną wydajność  z hektara; 
 
PL 78  PL g) wskazanie odmiany lub odmian winorośli,  z których otrzymywane jest wino 
lub wina;  
h) szczegóły określające związek,  o którym mowa  w art. 93 ust. 1 lit. a) ppkt (i) 
lub, w stosownych przypadkach,  w art. 93 ust. 1 lit. b) ppkt (i):  
i) w odniesieniu do chronionej nazwy pochodzenia – związek między 
jakością lub cechami charakterystycznymi prod uktu a środowiskiem 
geograficznym,  o którym mowa  w art. 93 ust.  1 lit.  a) pkt (i); szczegóły 
dotyczące czynników ludzkich  w tym środowisku geograficznym mogą 
być w stosownych przypadkach ograniczone do  opisu gospodarowania 
glebami, materiałem roślinnym  i krajobrazem, praktyk uprawy lub 
innego odpowiedniego wkładu ludzkiego  w zachowanie naturalnych 
czynników środowiska geograficznego,  o którym mowa  w przywołanym 
podpunkcie;  
(ii) w odniesieniu do  chronionego oznaczenia geograficznego – związek 
między określon ą jakością, renomą lub inną cechą charakterystyczną 
produktu  a pochodzeniem geograficznym,  o którym 
mowa  w art. 93 ust. 1 lit. b) ppkt (i);  
i) inne mające zastosowanie wymogi przewidziane przez państwa członkowskie 
lub w stosownych przypadkach przez uznaną  grupę producentów, 
uwzględniając fakt, że takie wymogi muszą być obiektywne, 
niedyskryminujące  i zgodne z prawem krajowym  i unijnym.  
2. Specyfikacja produktu może zawierać zobowiązania dotyczące zrównoważonego rozwoju 
zgodnie  z art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) nr .../... 
[rozporządzenie  w sprawie oznaczeń geograficznych] *. 
3. Jeżeli wino lub wina mogą być częściowo odalkoholizowane, specyfikacja produktu musi 
również zawie rać opis częściowo odalkoholizowanych win lub wina zgodnie ze stosowanym 
odpowiednio ust.  2 lit.  c) oraz,  w stosownych przypadkach, opis szczególnych praktyk 
enologicznych stosowanych do produkcji częściowo odalkoholizowanych wina lub win,  
a także odpowied nich ograniczeń dotyczących ich produkcji.  
* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) …/…  z dnia […][…] (Dz.U. L […] 
z […], s. […]).”;  
3) skreśla się art.  95–99, art.  101–106 i art. 107. 
Artykuł 82  
Zmiany  w rozporządzeniu (UE) 2017/1001  
W rozporządzeniu (UE)  2017/1001 wprowadza się następujące zmiany:  
1) w art. 151 ust.  1 dodaje się literę  w brzmieniu:  
„f) zarządzanie oznaczeniami geograficznymi,  w szczególności zadania powierzone mu na 
mocy aktów delegowanych Komisji przyjętych zgodnie  z art. [...] rozporządzenia Parlamentu 
Europejskiego  i Rady (UE) .../... [rozporządzenie  w sprawie oznaczeń geograficznych]*.  
* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) …/…  z dnia […][…] (Dz.U. L […] 
z […], s. […]).”.  
 
PL 79  PL Artykuł 83  
Zmiany  w rozporządz eniu (UE) 2019/787  
W rozporządzeniu (UE)  2019/787 wprowadza się następujące zmiany:  
1) w art. 3 skreśla się pkt  6 i 7; 
2) uchyla się art.  16 i 21; 
3) art.  23 otrzymuje brzmienie:  
„Artykuł 23  
Jednolity dokument  
Jednolity dokument,  w którym uwzględnia się następujące informacje:  
a) główne punkty specyfikacji produktu,  w tym nazwę, która ma być chroniona, kategorię, do 
której należy napój spirytusowy, lub określenie „napój spirytusowy”, metodę produkcji, opis 
cech napoju spirytusowego, zwięzłe określenie obs zaru geograficznego oraz,  w stosownych 
przypadkach, szczegółowe przepisy dotyczące pakowania  i etykietowania;  
b) opis związku między napojem spirytusowym  a jego pochodzeniem geograficznym,  
o którym mowa  w art. 3 pkt  4, w tym – w stosownych przypadkach – szczegółowe elementy 
opisu produktu lub metody produkcji, które uzasadniają ten związek.”;  
4) uchyla się art.  24–33 i art. 35–40. 
Tytuł V  
Przekazanie uprawnień, przepisy przejściowe  i końcowe  
Artykuł 84  
Przekazanie uprawnień  
1. Powierzenie Komisji uprawnień  do przyjmowania aktów delegowanych podlega 
warunkom określonym  w niniejszym artykule.  
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych,  o których mowa  w art. 12 
ust. 4, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 6, art. 17 ust. 5, art. 19 ust. 10, art. 23 ust. 7, art. 25 
ust. 10, art. 26 ust. 6, art. 28 ust.  3, art. 29 ust. 3, art. 34 ust. 3, art. 46 
ust. 1, art. 46, art. 47 ust.  1, art. 48 ust. 6, art. 48 ust. 7, art. 49 ust. 4, art. 51 
ust. 3, art. 55 ust. 5, art. 56 ust. 2, art. 73 ust. 10, art.  69 ust. 4, art. 70 ust. 2, art. 58 
ust. 3, art. 62 ust. 10, art.  67 ust. 3, art. 68 ust. 6, art. 76 ust. 4, art. 77 ust. 1, art. 78 
ust. 3, art. 78 ust. 4, powierza się Komisji na okres 7  lat od dnia [data wejścia  
w życie niniejszego rozporządzenia].  Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące 
przekazania uprawnień nie później niż 9 miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. 
Przekazanie uprawnień  jest automatycznie przedłużane na takie same okresy, chyba 
że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później 
niż trzy miesiące przed końcem danego okresu.  
3. Przekazanie uprawnień przewidzianych  w artykułach,  o których mowa  w ust. 2, 
może zostać  w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez 
Radę. Decyzja  o odwołaniu kończy przekazanie określonych  w niej uprawnień. 
Decyzja  o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu  
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub  w określonym  w tej decyzji 
późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów 
delegowanych.  
 
PL 80  PL 4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się  z ekspertami 
wyznaczonymi przez każde państwo czł onkowskie zgodnie  z zasadami określonymi  
w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym  z dnia 13 kwietnia 2016  r. w sprawie 
lepszego stanowienia prawa.  
5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie 
Parlamentowi Europejskiemu  i Radzie. 
6. Akt delegowany przyjęty na podstawie artykułów,  o których mowa  w ust. 2, wchodzi  
w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły 
sprzeciwu  w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi 
Europejskiemu  i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament 
Europejski, jak  i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu . 
Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany  o dwa 
miesiące.  
Artykuł 85  
Przepisy przejściowe  dotyczące klasyfikacji oznaczeń geograficznych  
Klasyfikacji,  o której mowa  w art. 6 ust. 1, oznaczeń geograficznych zarejestrowanych lub 
zgłoszonych przed datą wejścia  w życie nini ejszego rozporządzenia, dokonuje się zgodnie  
z tabelą zamieszczoną  w załączniku III.  
Artykuł 86  
Przepisy przejściowe dotyczące wniosków oczekujących na rozpatrzenie  
1. Przepisy obowiązujące przed wejściem  w życie niniejszego rozporządzenia nadal 
mają zasto sowanie do wniosków  o rejestrację, wniosków  o zatwierdzenie zmiany  
w specyfikacji produktu na poziomie Unii oraz wniosków  o cofnięcie rejestracji 
oznaczeń geograficznych otrzymanych przez Komisję przed datą wejścia  w życie 
niniejszego rozporządzenia.   
2. Przepisy art. 19–22 stosuje się jednak do tych wniosków  i próśb, w przypadku 
których publikacja  w Dzienniku Urzędowym UE  w celu wyrażenia sp rzeciwu wobec 
wniosku  o rejestrację, wniosku  o zatwierdzenie zmiany  w specyfikacji produktu na 
poziomie Unii lub wniosku  o cofnięcie rejestracji oznaczenia geograficznego 
nastąpiła po [data wejścia  w życie niniejszego rozporządzenia].  
3. Przepisy obowiązuj ące przed wejściem  w życie niniejszego rozporządzenia nadal 
mają zastosowanie do wniosków  o rejestrację, wniosków  o zatwierdzenie zmiany  
w specyfikacji produktu na poziomie Unii oraz wniosków  o cofnięcie rejestracji 
gwarantowanych tradycyjnych specjalności  otrzymanych przez Komisję przed datą 
wejścia  w życie niniejszego rozporządzenia.   
4. Przepisy art. 62–65 stosuje się jednak do tych wniosków  i próśb, w przypadku 
których publikacja  w Dzienniku Urzędowym UE  w celu wyrażenia sprzeciwu wobec 
wniosku  o rejestrację, wniosku  o zatwierdzenie zmiany  w specyfikacji produktu na 
poziomie Unii lub wniosku  o cofnięcie re jestracji gwarantowanej tradycyjnej 
specjalności nastąpiła po [data wejścia  w życie niniejszego rozporządzenia].   
Artykuł 87  
Ciągłość rejestrów   
 
PL 81  PL 1. Każda nazwa pochodzenia  i oznaczenie geograficzne wina  i produktów rolnych oraz 
każde oznaczenie geograficzne napojów spirytusowych, wraz ze wszystkimi 
odpowiednimi danymi oraz danymi dotyczącymi oczekujących na rozpatrzenie 
wniosków  o rejestrację, zmianę lub cofnięcie rejestracji, wpisane do odpowiednich 
rejestrów oznaczeń geograficznych, są automaty cznie wpisywane do unijnego 
rejestru oznaczeń geograficznych.   
2. Każda gwarantowana tradycyjna specjalność wpisana do rejestru gwarantowanych 
tradycyjnych specjalności, wraz ze wszystkimi istotnymi danymi oraz danymi 
dotyczącymi oczekujących na rozpatrzen ie wniosków  o rejestrację, zmianę lub 
cofnięcie rejestracji,  w dniu poprzedzającym wejście  w życie niniejszego 
rozporządzenia, zostaje automatycznie wpisana do unijnego rejestru 
gwarantowanych tradycyjnych specjalności.  
Artykuł 88  
Uchylenie  
Rozporządzenie (UE) nr  1151/2012 traci moc.  
Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego 
rozporządzenia.  
Artykuł 89  
Wejście  w życie 
Niniejsze rozporządzenie wchodzi  w życie […] dnia po jego opublikowaniu  
w Dzienniku  Urzędowym Unii Eur opejskiej . 
Niniejsze rozporządzenie wiąże  w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich 
państwach członkowskich.  
Sporządzono w Brukseli dnia […] r. 
W imieniu Parlamentu Europejskiego  W imieniu Rady  
Przewodnicząca  Przewodniczący  
[...] [...]