24.

Uważa w związku z tym, że gdyby Komisja obstawała przy zamiarze wprowadzenia rozporządzenia, które obowiązywałoby także w odniesieniu do organów publicznych i aspektów związanych z prawem pracy, to: — nie należy dodatkowo zaostrzać warunków regulowania przez państwa członkowskie podstaw obowiązków w zakresie przetwarzania danych, o których mowa w art. 6 ust. 3 projektu rozporządzenia ogólnego, poprzez powoływanie się na ograniczenia ustanowione w art. 52 Karty praw podstawowych w sposób wykraczający poza ich zakres stosowania; — to samo dotyczy nadawania uprawnień Komisji, by w ramach aktów delegowanych doprecyzowywała granice obszarów regulacyjnych pozostawianych w gestii państw członkowskich, takich jak przetwarzanie danych dotyczących zdrowia lub zatrudnienia czy też do celów dokumentacji, statystyki lub badań naukowych; — należy wyraźnie wspomnieć o dopuszczeniu możliwości udzielenia zgody w obu tych dziedzinach; organów publicznych dotyczy to także w zakresie obowiązywania dyrektywy o ochronie danych; — w odniesieniu do wszystkich aktów delegowanych (art. 86), w trosce m.in. o zagwarantowanie poszanowania zasady proporcjonalności i zasady pomocniczości, Komisja powinna obowiązkowo dokonywać kompleksowej oceny skutków i konsultować się z Radą, parlamentami państw członkowskich oraz z odpowiednimi środowiskami społecznymi, a także z Komitetami, których udział w przypadku aktów ustawodawczych przewiduje TFUE, oraz z Europejską Radą Ochrony Danych; również w odniesieniu do aktów wykonawczych należy wybierać taką procedurę, która gwarantować będzie kompleksowe zaangażowanie we właściwym czasie wszystkich zainteresowanych stron; — oprócz prawa do ustanawiania wyjątków, przewidzianego w art. 21 projektu rozporządzenia ogólnego, przepisy rozporządzenia powinny zapewniać państwom członkowskim przynajmniej pewien margines swobody ustanawiania przepisów krajowych, które podporządkowywałyby przetwarzanie danych w ramach wykonywania zadań władz publicznych, zgodnie z celami zapisanymi w art. 8 Karty praw podstawowych, bardziej zróżnicowanym wymogom ochronnym, niż przewidziano w obecnym projekcie rozporządzenia; — już w definicji zakresu stosowania należy ponadto wyjaśnić, że przepisy rozporządzenia dotyczą wyłącznie takich czynności „w zakresie prawa Unii”, w odniesieniu do których Unia Europejska posiada kompetencje do wydawania wiążących uregulowań, natomiast nie dotyczą takich obszarów, w których państwa członkowskie nadal zachowują wyłączne kompetencje regulacyjne bądź w odniesieniu do których przepisy traktatowe wyraźnie wykluczają kompetencje UE w zakresie harmonizacji przepisów prawnych i administracyjnych, jak np. w przypadku systemu kształcenia (art. 165 ust. 4 TFUE); — w art. 82 rozporządzenia należy wyraźnie zaznaczyć możliwość przyjmowania drogą rokowań zbiorowych konkretnych przepisów dotyczących przetwarzania danych osobowych w kontekście zatrudnienia; — w rozporządzeniu należy zapewnić, że nie zostanie ograniczone prawo wydawania poleceń, np. w odniesieniu do zatrudnienia czy zwolnienia pracownika odpowiedzialnego za przetwarzanie danych; — w uprawnieniach do karania naruszeń ochrony danych osobowych należy zapewnić wyraźne rozróżnienie między podmiotami prywatnymi, których celem jest generowanie zysku, a innymi organami, zwłaszcza w administracji publicznej, w wypadku których pozbawienie zysku jest bezcelowe, natomiast skuteczniejsze są polityczne mechanizmy kontroli.