ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Istnieją dane uzasadniające intensyfikację wsparcia technicznego; odnoszą się one do wsparcia technicznego udzielanego w ramach programu wspierania reform strukturalnych, przyjętego w 2017 r. i poprzedzonego wsparciem w ramach grupy zadaniowej ds. Grecji i grupy wsparcia ds. Cypru, które to struktury (ad hoc) włączono do Służby ds. Wspierania Reform Strukturalnych. Program wspierania reform strukturalnych od swojego wejścia w życie jest w bardzo wysokim stopniu wykorzystywany przez państwa członkowskie, a wnioski o wsparcie znacznie przekraczają kwoty finansowania dostępne w rocznych cyklach programu. Oprócz tego z informacji zwrotnych otrzymywanych od państw członkowskich i ze wstępnych uwag z wdrażania pierwszych projektów w ramach programu wspierania reform strukturalnych w terenie wynika, że program ten wypełnia lukę we wdrażaniu reform strukturalnych, zapewniając państwom członkowskim wsparcie na różnych etapach procesu wprowadzania reform. Państwa członkowskie doceniają dobrowolny charakter programu, szybkość udzielania wsparcia, brak współfinansowania z budżetów państw, stosunkowo niewielkie obciążenie administracyjne oraz wymianę doświadczeń z innymi państwami członkowskimi i ekspertami. Program wspierania reform strukturalnych w wysokim stopniu przyczynia się do konsekwentnej realizacji strategicznych priorytetów Unii oraz opracowania i wdrażania rozwiązań dotyczących kwestii transgranicznych i wyzwań o charakterze ogólnounijnym. W niektórych przypadkach wsparcie pozwoliło też na uzyskanie finansowania z innych unijnych programów, np. umożliwiając lepsze przygotowanie projektów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych lub uwzględnienie w tych projektach kwestii niewchodzących w zakres tych funduszy.

Jeżeli chodzi o narzędzie realizacji reform, jest to nowy instrument, Komisja zbierała więc pomysły dotyczące koncepcji tego nowego narzędzia na licznych warsztatach technicznych zorganizowanych we wszystkich państwach członkowskich UE. Większość państw członkowskich przyznała, że istnieje konieczność wprowadzenia reform strukturalnych, i z zadowoleniem przyjęła nowe narzędzie zachęcające do reform. Podkreśliła jednocześnie konieczność zwiększenia poczucia odpowiedzialności państw członkowskich za wdrażanie reform. Uwagi państw członkowskich przedstawione podczas warsztatów wzięto pod uwagę podczas opracowywania narzędzia realizacji reform; uwzględnione uwagi dotyczyły w szczególności dostępności programu dla wszystkich państw członkowskich UE, koordynacji z europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi, przydzielania funduszy wszystkim państwom członkowskim, zabezpieczeń przed pokusami nadużycia i powiązań z europejskim semestrem.
Rozważono różne warianty strategiczne, które zależą głównie od tego, jak ambitny politycznie ma być program. Najważniejszymi wariantami są: „wariant 2 – masa krytyczna” i „wariant 3 – ciągłość plus” (wariant preferowany): -wariant 2 – masa krytyczna: wariant ten zakłada finansowanie wszystkich systemów przewidzianych w UKC i niektórych nowych systemów (nieobjętych UKC), tak aby zapewnić ciągłość unijnych operacji celnych i wypełnienie nowych obowiązków wynikających z unijnych przepisów prawa celnego. Z uwagi na to, że w tym przypadku nie chodziłoby o nic więcej niż tylko osiągnięcie wdrożenia UKC i już zaproponowanych przepisów, scenariusz ten wiązałby się z gruntownym przeorientowaniem ambicji UE w dziedzinie ceł; -wariant 3 – „ciągłość plus”: w ramach tego wariantu proponuje się skuteczne rozwiązanie obecnych, ale i przyszłych wyzwań dla unii celnej. Ma on na celu umożliwienie podjęcia niezbędnych działań w kierunku zwiększenia skuteczności administracji celnych UE. Mówiąc konkretnie, budowanie zdolności w dziedzinie IT zapewniłoby włączenie nowych informatycznych projektów celnych (nieujętych w UKC) i umożliwiłoby wprowadzenie innowacji. Współpraca zostałaby zintensyfikowana i ulepszona, co wzmocniłoby zdolności administracji celnych do współpracy z innymi organami, do zapewnienia zgodności, do zwalczania nadużyć finansowych i zwiększenia bezpieczeństwa, do częstszej pracy w ramach klastrów na bazie tematycznej lub geograficznej i do włączenia się w głębszą integrację w nowym środowisku informatycznym. Przy ograniczonych dodatkowych środkach wariant ten przyniósłby znaczne zwiększenie unijnej wartości dodanej całego programu.
Wariant 3 zapewnia najbardziej skuteczne i zróżnicowane rozwiązanie w zakresie dostępności, bezpieczeństwa, zasięgu geograficznego i częstotliwości, dla wszystkich użytkowników. Wariant ten umożliwia także wykorzystanie istniejących urządzeń, jest elastyczny i skalowalny. Nie spowoduje on zakłóceń na aktualnym rynku łączności satelitarnej i umożliwi UE funkcjonowanie w charakterze stałego klienta, tj. klienta, dzięki któremu można zdobyć określoną pozycję na rynku. Świadczenie usług będzie bardziej racjonalne pod względem kosztów dzięki automatycznym korzyściom skali, a w razie potrzeby dzięki częściowej inwestycji ze strony UE w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego. Podejście oparte na partnerstwie publiczno-prywatnym sprzyja innowacji, rozkładając ryzyko związane z technologią. Całkowite koszty są równe lub niższe w porównaniu z tym, co aktualni użytkownicy rządowej łączności satelitarnej musieliby i tak zapłacić na rozdrobnionych rynkach, dlatego unijna wartość dodana jest znacząca.

Wszystkie zainteresowane strony zdecydowanie popierają opisane warianty, jednak najlepszy wynik uzyskał wariant 3: Podmioty krajowe z państw członkowskich i podmioty unijne bez dostępu do bezpiecznej łączności satelitarnej będą miały dostęp do znacznie lepszych usług, natomiast państwa członkowskie posiadające zasoby krajowe będą mogły sprzedać nadwyżki zdolności i uzyskać dostęp do powielania i dodatkowych usług. Wszystkie zainteresowane strony z sektora preferują „konfederacyjną” rolę UE lub jako tzw. stałego klienta, w szczególności jeśli chodzi o agregację popytu użytkowników, w celu zharmonizowania wymogów w zakresie bezpieczeństwa, a także zwiększania autonomii UE oraz pobudzania innowacji i badań naukowych. Operatorzy satelitów i dostawcy usług odrzucają wariant 2 (tylko zasoby państw członkowskich) i opowiadają się za bardziej komercyjnymi wariantami 1, 3 i 4. Europejski kosmiczny przemysł wytwórczy wspiera wszystkie 4 warianty, argumentując, że UE jako stały klient, oraz surowe wymogi pod względem autonomii UE i bezpieczeństwa, doprowadzą do większego popytu na satelitów wyprodukowanych w UE. Przemysł unijny jako całość docenia także wynikające z tych wariantów innowacje, które zwiększą jego konkurencyjność na rynku światowym.
Unijny tymczasowy dokument podróży (unijny TDP) to najpowszechniejszy rodzaj pomocy konsularnej udzielanej niereprezentowanym obywatelom Unii, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji w państwach trzecich. Chociaż liczba wydawanych unijnych TDP nie jest duża, wsparcie, jakie obywatele uzyskują dzięki tym dokumentom, ma podstawowe znaczenie dla ich powrotu do domu; ponadto dokumenty te stanowią widoczny przejaw wartości obywatelstwa Unii i solidarności między państwami członkowskimi. Dwadzieścia lat po wprowadzeniu unijnego TDP zidentyfikowano następujące problemy związane z jego wdrażaniem:

Lepiej zabezpieczony unijny TDP przyczyniłby się do poprawy bezpieczeństwa w Unii przez wyeliminowanie „słabego ogniwa” wśród dokumentów podróży uprawniających do wjazdu na terytorium UE. Wyeliminowano by również problem fragmentaryzacji sposobu korzystania z unijnych TDP oraz zwiększono poziom ich uznawania przez państwa trzecie. To z kolei pozwoliłoby zmniejszyć ryzyko odmowy udzielenia obywatelom zgody na wejście na pokład statku powietrznego lub na tranzyt przez państwa trzecie i ułatwiłoby im powrót do domu. Działania UE podejmowane na podstawie traktatu lizbońskiego zapewniłyby możliwość skutecznego monitorowania procesu wdrażania i ułatwiłyby skuteczne korzystanie z praw wynikających z posiadania obywatelstwa Unii.
Problemem są oszustwa związane z VAT w handlu elektronicznym (e-handlu). Stratę z tytułu VAT od transakcji transgranicznych związanych z dostawami towarów między przedsiębiorstwami a konsumentami w całej UE szacuje się na około 5 mld EUR rocznie. Nie istnieją ogólnounijne szacunki dotyczące oszustw związanych z VAT w odniesieniu do transgranicznego świadczenia usług między przedsiębiorstwami a konsumentami; dostępne są tylko dowody w poszczególnych sektorach – nadawania programów oraz gier online. Bez interwencji UE straty te najprawdopodobniej będą wzrastać wraz ze wzrostem skali e-handlu. Oszustwa związane z VAT w e-handlu stanowią prawdziwe wyzwanie dla organów podatkowych państw członkowskich, ponieważ: organom tym brakuje informacji pozwalających zidentyfikować przedsiębiorstwa internetowe, zwłaszcza mające siedzibę w innym kraju; informacje niezbędne do oceny zobowiązań z tytułu VAT są przechowywane przez osoby trzecie (np. dostawców usług płatniczych), często mające siedzibę w innej jurysdykcji; organy podatkowe nie mają zdolności administracyjnych do obsługi i wymiany między sobą ogromnych ilości informacji niezbędnych do kontroli i zwalczania oszustw związanych z VAT w e-handlu. Oszustwa tego rodzaju wpływają negatywnie na budżety państw członkowskich i UE, a także na przedsiębiorstwa w UE działające zgodnie z prawem, które tracą z powodu nieuczciwej konkurencji, oraz na obywateli UE – ponieważ uszczupleniu ulegają zasoby, które mają być inwestowane w usługi publiczne.
Tak jak inne rodzaje chemikaliów nanomateriały stosowane są w różnych produktach regulowanych różnymi zbiorami przepisów, z których najważniejszym jest rozporządzenie REACH. Wspólnie przepisy te powinny dostarczać odpowiednich informacji na temat bezpieczeństwa ich stosowania. Brakuje jednak jasności co do tego, w jaki sposób należy uwzględniać nanomateriały oraz wykazywać ich bezpieczeństwo w dokumentacji rejestracyjnej REACH. Wymagania w zakresie informacji zależą od łącznej wielkości obrotu danej substancji (we wszystkich jej formach) na rynku. Treść informacji, których celem jest wykazanie bezpieczeństwa, może zależeć od postaci substancji, jednak pomimo możliwości, jakie daje struktura dokumentacji oraz zachęt ze strony ECHA, w rozporządzeniu REACH nie ma wyraźnego wymogu identyfikacji różnych postaci, przeprowadzania określonych badań w odniesieniu do poszczególnych postaci ani uzasadniania, dlaczego podane informacje dotyczą wszystkich postaci. Na podstawie oceny dokumentów rejestracyjnych dotyczących substancji, które występują również jako nanopostacie, złożonych do 2010 r. Komisja stwierdziła potrzebę wprowadzenia bardziej szczegółowych wymogów dotyczących sposobu uwzględniania nanopostaci w dokumentacji rejestracyjnej. Jeśli nie zostaną podjęte żadne działania, zaobserwowany problem niedostatecznego wykazywania bezpieczeństwa stosowania nanopostaci może się utrzymywać, powodując zwiększenie zagrożenia dla zdrowia i środowiska z uwagi na możliwe niedociągnięcia w zarządzaniu ryzykiem oraz środkach bezpieczeństwa. Przedsiębiorstwa pragnące dokonać rejestracji nanopostaci znajdą się w sytuacji niepewności, która doprowadzi do braku skuteczności we wdrażaniu oraz do wzrostu kosztów, co będzie miało negatywny wpływ na inwestycje, konkurencyjność oraz decyzje dotyczące innowacji.
Obecnie nieco ponad 50 % zużycia energii elektrycznej związanego z ośrodkami przetwarzania danych wynika z bezpośredniego zużycia energii przez sprzęt IT, taki jak serwery i produkty do przechowywania danych. Zazwyczaj zużycie energii i efektywność energetyczna nie stanowią najważniejszych kryteriów, które nabywcy serwerów i produktów do przechowywania danych biorą pod uwagę podczas ich zakupu – przykładają oni większą wagę do takich aspektów jak niezawodność lub przystępna cena. Wynika to z: braku informacji na temat funkcjonalnych aspektów produktów (takich jak właściwości użytkowe, efektywność energetyczna, niezawodność przy wysokich temperaturach roboczych), braku narzędzi do oszacowania całkowitego kosztu własności, przyzwyczajeń użytkowników, w tym na przykład z tradycyjnego wyboru określonych marek i rozwiązań, oraz aspektów organizacyjnych (podział na budżet przeznaczony na zakupy, który zazwyczaj obejmuje określony budżet na zakup sprzętu IT, oraz na koszty bieżące, stanowiące zazwyczaj element budżetu administracyjnego). Skutkiem tego jest niewielki udział w rynku opłacalnych, energooszczędnych technologii, a sytuacja ta utrzymuje się pomimo dostępności niezawodnych technologii efektywnych energetycznie. Jeżeli chodzi o efektywność wykorzystania materiałów, niedoskonałość rynku sprowadza się do szeregu aspektów, które utrudniają osiągnięcie wysokiego poziomu ponownego wykorzystania i recyklingu: trudności w demontażu i rozdzieleniu produktów, brak informacji na temat zastosowanych surowców krytycznych, brak standardowej metody usuwania danych oraz brak aktualizacji oprogramowania układowego.
Tłuszcze trans są ważnym czynnikiem ryzyka rozwoju choroby niedokrwiennej serca, która stanowi najczęstszą przyczynę zgonów w UE. Przemysłowo produkowane tłuszcze trans wykorzystuje się na dużą skalę w środkach spożywczych takich jak ciastka czy czekolada z przyczyn technicznych oraz ze względu na konkurencyjną cenę produkcji. Tłuszcze te naturalnie występują także w produktach pochodzących od zwierząt przeżuwających, stanowią one jednak niewielką część ogólnego wysokiego spożycia tłuszczów trans. Niektóre grupy populacji są narażone na wysokie spożycie przemysłowo produkowanych tłuszczów trans. Świadomość konsumentów na temat związanych z tym zagrożeń pozostaje tymczasem na niskim poziomie. Bez interwencji UE, w obliczu stałej podaży i ciągłego wprowadzania nowych produktów zawierających przemysłowo produkowane tłuszcze trans, zdrowie konsumentów prawdopodobnie będzie zagrożone. Z drugiej strony, niektóre państwa członkowskie podjęły działania zmierzające do ograniczenia stosowania tych tłuszczów, tworząc przeszkody dla swobodnego przepływu towarów. Inicjatywa UE wpłynęłaby na konsumentów, producentów żywności (głównie MŚP), jak i krajowe organy nadzorujące producentów żywności.

Działania UE w zakresie produkowanych przemysłowo tłuszczów trans mają zapewnić wysoki poziom ochrony konsumentów UE i w ten sposób przyczynić się do zredukowania nierówności w zakresie zdrowia. Co więcej, wpłyną one na zwiększenie efektywności funkcjonowania wewnętrznego rynku produktów spożywczych. W ramach oceny skutków przeprowadzono ilościową analizę porównywanych wariantów w zakresie wpływu na koszty opieki zdrowotnej, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, koszty dla przedsiębiorstw i władz publicznych. Na jej podstawie dokonano następnie jakościowej oceny skutków dla cen detalicznych, cech produktów, rynku wewnętrznego, konkurencyjności i handlu oraz dla środowiska. W ramach oceny kosztów wzięto pod uwagę także małe i średnie przedsiębiorstwa.
Zmywarki do naczyń dla gospodarstw domowych zużywają znaczne ilości energii elektrycznej i podlegają wymogom w zakresie minimalnej efektywności energetycznej i etykietowania energetycznego. W wyniku wprowadzenia tych wymogów oraz w związku z postępem technologicznym większość zmywarek do naczyń dostępnych obecnie na rynku zalicza się do trzech najwyższych kategorii etykiet energetycznych (A+ lub wyższej). Chociaż jest to pozytywne zjawisko, oznacza to, że konsumenci nie mogą w wystarczającym stopniu odróżnić wydajności urządzeń na rynku i w związku z tym mogą kupować ostatecznie zmywarki klasy A+, nie zdając sobie sprawy z tego, że w rzeczywistości nie są to wcale najbardziej wydajne zmywarki, lecz urządzenia o najniższej wydajności z obecnie dostępnych na rynku. Wynikający z tego brak przewagi na rynku dla bardziej oszczędnych urządzeń oznacza, że producenci nie mają już motywacji do opracowywania innowacyjnych i energooszczędnych urządzeń.

Pomimo obecnie obowiązujących wymogów dotyczących ekoprojektu i etykietowania energetycznego zużycie energii przez zmywarki do naczyń dla gospodarstw domowych w Unii w ostatnich latach stale rosło i spodziewany jest dalszy jego wzrost ze względu na wskaźnik penetracji w gospodarstwach domowych w UE. Dlatego istotne jest zaktualizowanie obecnych wymogów dotyczących zużycia energii i wody oraz korzystanie z postępu technologicznego, aby ograniczyć ich wzrost.

Obecnie obowiązujące rozporządzenie dotyczące ekoprojektu nie zawiera wymogów związanych z efektywną gospodarką zasobami, na przykład z trwałością oraz możliwością naprawy i recyklingu, które mogłyby przyczynić się do odwrócenia tendencji spadkowej dotyczącej długości średniego cyklu użytkowania zmywarek oraz do osiągania celów gospodarki o obiegu zamkniętym. Zmywarki do naczyń, jak wiele innych produktów, można jednak znacznie ulepszyć pod względem aspektów gospodarki o obiegu zamkniętym, takich jak dostępność i koszt części zamiennych i ich dostawy, dostęp do informacji dotyczących konserwacji i naprawy oraz łatwiejsze przetwarzanie urządzeń po zakończeniu eksploatacji – cele te mogłyby być stopniowo osiągane poprzez środki ekoprojektu.

Celem niniejszego przeglądu wymogów dotyczących ekoprojektu dla zmywarek do naczyń dla gospodarstw domowych jest zapoczątkowanie zmiany warunków rynkowych i optymalizacja urządzeń bez szkody dla odnotowanego w ostatnich latach wzrostu wskaźnika penetracji rynku UE przez zmywarki do naczyń.
Rozważono cztery warianty strategiczne: 1.Wariant strategiczny 1 – scenariusz odniesienia/scenariusz BAU: scenariusz odniesienia zakładający brak zmian w obowiązujących rozporządzeniach; 2.Wariant strategiczny 2 – ekoprojekt: aktualizacja limitów efektywności energetycznej, zmiana skali etykiety energetycznej, aktualizacja normy dotyczącej badań i metody obliczeń, rozszerzenie zakresu stosowania przepisów i korekta definicji, wyznaczenie wymogów dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym; 3.Wariant strategiczny 3 – wariant ambitny: analogiczny do ekoprojektu, ale uwzględniający cyfrowe wyświetlacze przeznaczone do przekazu treści i ograniczenie stosowania fluorowcowanych środków zmniejszających palność; 4.Wariant strategiczny 4 – wariant łagodny: analogiczny do ekoprojektu, ale z wyznaczeniem limitów ekoprojektu dla wyświetlaczy o bardzo wysokiej rozdzielczości/standardowej konfiguracji zakresu dynamicznego na poziomie o współczynniku 1,5 – wyższym niż wysoka rozdzielczość/standardowa konfiguracja zakresu dynamicznego (w wariancie dotyczącym ekoprojektu stosuje się współczynnik 1,2). WS3 daje największe oszczędności (31 TWh/r do 2030 r. w odniesieniu do scenariusza BAU), przy jednoczesnym osiągnięciu wszystkich celów.
·wymogi mające na celu zwiększenie zdolności do recyklingu urządzeń;

·etykiety energetyczne dostosowane do skali A–G;

Organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska wnioskowały o bardziej ambitne poziomy efektywności energetycznej. W odniesieniu do terminów większość zgodziła się, że powinny one być wystarczająco odległe, aby umożliwić producentom przeprowadzenie ponownych badań urządzeń zgodnie z nową normą i nowymi wskaźnikami. Ponadto wnioskowano o wprowadzenie większej liczby wymogów dotyczących gospodarki o obiegu zamkniętym.

Dokument roboczy, który został przesłany do Forum Konsultacyjnego ds. Ekoprojektu, zawierał wariant najniższego kosztu całego cyklu życia z bardziej ambitnym harmonogramem. Ponieważ z otrzymanych uwag jasno wynikało, że wariant ten byłby zbyt ambitny, został on odrzucony. Zainteresowane podmioty wypowiedziały się na temat odrzuconego wariantu i wariantów przedstawionych w ocenie skutków.

C. Skutki wdrożenia preferowanego wariantu

Jakie korzyści przyniesie wdrożenie preferowanego wariantu lub – jeśli go nie wskazano – głównych wariantów?

·przyczynianie się do wzrostu konkurencyjności przemysłu UE i jego wiodącej roli w wysokiej jakości produkcji;

·dostosowanie do postępu technologicznego i minimalnych światowych wymogów dotyczących efektywności energetycznej w innych gospodarkach;

Do 2030 r. w ramach wariantu 2 – wariantu opartego na najniższym koszcie całego cyklu życia – osiągnięte zostaną następujące wyniki:

Jakie są koszty wdrożenia preferowanego wariantu lub – jeśli go nie wskazano – głównych wariantów?

Aby chronić miejsca pracy w MŚP i ograniczyć skutki dla MŚP, wszystkie warianty przewidują łagodniejsze wymogi dla urządzeń do przechowywania wina oraz urządzeń o niskim poziomie emisji hałasu. Jeszcze mniej rygorystyczne wymogi przewidziano dla urządzeń do przechowywania wina i urządzeń o niskim poziomie emisji hałasu o szklanych drzwiach.

MŚP zajmujące się produkcją urządzeń chłodniczych działają jedynie na rynkach niszowych, takich jak rynek minibarów (urządzenia o niskim poziomie emisji hałasu) lub urządzeń do przechowywania wina produkowanych jednorazowo lub w małych seriach na zamówienie dla restauracji, barów lub koneserów; są to zwykle urządzenia o szklanych drzwiach. Ich udział w tych rynkach może wynosić 30–40 %.
Streszczenie oceny skutków dotyczącej rozporządzenia ustanawiającego wymogi dotyczące ekoprojektu dla źródeł światła i oddzielnego osprzętu sterującego i uchylającego rozporządzenia (WE) nr 244/2009, (WE) nr 245/2009 i (UE) nr 1194/2012 oraz rozporządzenia ustanawiającego etykietowanie energetyczne źródeł światła i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 874/2012

Produkty oświetleniowe wciąż są jednymi z urządzeń, które zużywają najwięcej energii elektrycznej w Unii Europejskiej (około 12 % całkowitej produkcji energii elektrycznej w 28 państwach UE). W związku z istniejącymi wymogami oczekiwano, że oszczędności energii elektrycznej osiągną w 2020 r. poziom 110 TWh, ale według najnowszych szacunków będzie to jedynie 70 TWh. Po przeprowadzeniu oceny na podstawie oceny skutków stwierdzono, że być może nie uda się osiągnąć oczekiwanych oszczędności z następujących powodów: 1)nieaktualne wymogi dotyczące efektywności energetycznej; 2)uciążliwe procesy wdrażania i nadzoru z powodu: a) złożoności przepisów; b) zakresu stosowania i wyłączeń sformułowanych w sposób niejasny i niejednoznaczny; c) zbyt wielu parametrów do zweryfikowania przez organy nadzoru rynku i zbyt drogiej/długiej wymaganej weryfikacji; 3)niedawne pojawienie się na rynku „w pełni zintegrowanych opraw oświetleniowych” (z których nie można wyjąć źródła światła do celów weryfikacji): nie ma jasności co do tego, czy te produkty oświetleniowe wchodzą w zakres istniejącego prawodawstwa, oraz co do przepisów dotyczących weryfikacji ich zgodności. Istnieje ryzyko, że oszczędności energii wynikające ze stosowania tych produktów oświetleniowych będą ograniczone.