ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.4.

Zmiana klimatu z pewnością powoduje nowe nierówności i jeżeli środki w zakresie jej łagodzenia i przystosowania się do niej są wdrażane bez zastosowania polityki sprawiedliwej transformacji, to mogą doprowadzić do wyłonienia się zwycięzców i przegranych. Dlatego też ogłoszenie Europejskiego Zielonego Ładu w 2019 r. obejmowało zobowiązania do „niepozostawiania nikogo w tyle”.
3.4.

EKES zaleca, by koalicja opracowała z inicjatywy Komisji strategię UE na rzecz zwalczania ubóstwa energetycznego. Strategia ta powinna opierać się na uznaniu prawa do energii i ustanawiać ambitne, ale realistyczne cele pośrednie w ramach realizacji celów określonych w Planie działania na rzecz Europejskiego filaru praw socjalnych, a także dążyć do wyeliminowania ubóstwa energetycznego w perspektywie długoterminowej. Powinna obejmować środki dotyczące energii oraz środki innego rodzaju na rzecz zaradzenia pierwotnym przyczynom ubóstwa energetycznego oraz poprawy warunków dla konsumentów dotkniętych ubóstwem energetycznym i konsumentów podatnych na zagrożenia. Taka strategia jest również konieczna, aby zapewnić takie opracowanie i wdrożenie transformacji klimatycznej i energetycznej, by były one sprawiedliwe, uczciwe, inkluzywne i nie pozostawiały nikogo w tyle. Mogłaby obejmować coroczne spotkanie (w celu monitorowania postępów i podnoszenia świadomości na temat wspólnych działań) i wymogi dotyczące regularnego zorganizowanego dialogu z państwami członkowskimi i wszystkimi odpowiednimi zainteresowanymi stronami oraz podnoszenia świadomości, a także tworzyć dodatkowe zachęty do inwestowania w transformację energetyczną. Centrum Doradztwa ds. Ubóstwa Energetycznego mogłoby odgrywać większą rolę we wdrażaniu i monitorowaniu strategii.
2.2.

W odpowiedzi na to wezwanie Komisja Europejska i wysoki przedstawiciel wydali 18 maja 2022 r. wspólny komunikat w sprawie analizy luk inwestycyjnych w zakresie obronności i dalszych działań. W komunikacie tym stwierdzono, że lata poważnego niedoinwestowania wydatków na obronę doprowadziły do powstania luk przemysłowych i luk w zakresie zdolności w UE oraz do obecnego niskiego poziomu zapasów wyposażenia obronnego. Transfery wyposażenia obronnego do Ukrainy, w połączeniu z poziomem zapasów dostosowanym do czasów pokoju, doprowadziły do powstania pilnych i krytycznych luk w zakresie wyposażenia wojskowego.
1.8.

Komitet należycie odnotowuje również przepisy mające na celu zmniejszenie obciążeń administracyjnych państw członkowskich, a także zobowiązanie się Komisji Europejskiej do pomocy beneficjentom i zainteresowanym stronom poprzez zapewnienie im dodatkowego wsparcia i wskazówek, na przykład w zakresie zarządzania zamówieniami publicznymi, których koszty zostały przekroczone, oraz innych środków i wytycznych nieustawodawczych. Wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi, władzami lokalnymi oraz społeczeństwem obywatelskim, by wyeliminować wszelkie zbędne obciążenia administracyjne, przy jednoczesnym zapewnieniu pełnej przejrzystości odnośnie do przydziału i realizacji środków w celu zaradzenia skutkom wojny w Ukrainie. W tym kontekście podkreśla również potrzebę aktywniejszego włączenia społeczeństwa obywatelskiego i partnerów społecznych z UE i Ukrainy w celu zapewnienia skutecznego planowania i monitorowania zasobów, a także zarządzania nimi oraz dopilnowania, by trafiły one do najbardziej potrzebujących i tam, gdzie są najbardziej potrzebne.
3.1.2.

Zwiększyć popyt na pracę w UE można poprzez zwiększenie inwestycji, zwłaszcza produkcyjnych, w kluczowych sektorach gospodarki; w stosownych przypadkach należy zająć się uciążliwym wpływem podatków na pracę, nie osłabiając ochrony socjalnej, za to zapewniając dochody na rzecz stabilności systemów opieki społecznej; trzeba ostrzej zwalczać uchylanie się od opodatkowania i oszustwa podatkowe oraz gospodarkę nieformalną; należy udostępnić pracodawcom i pracownikom różne formy pracy, regulowane za pomocą przepisów lub rokowań zbiorowych, a jednocześnie dążyć do poprawy warunków pracy w nowych formach pracy, tak aby stały się one atrakcyjne dla pracowników.
2.4.

Ogólny cel przepisów pozostaje niezmieniony: promowanie świadczenia usług finansowych na rynku wewnętrznym przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów. Cel ten jest realizowany na pięć różnych sposobów: — pełna harmonizacja: wszystkich dostawców usług finansowych będą obowiązywały podobne przepisy, a konsumenci będą mieli zagwarantowane takie same prawa we wszystkich państwach członkowskich UE, — informacje udzielane przed zawarciem umowy: otrzymywanie kluczowych informacji w odpowiednim czasie oraz w jasny i zrozumiały sposób, czy to w formie elektronicznej czy papierowej, zapewnia niezbędną przejrzystość i wzmacnia pozycję konsumentów; w tym względzie wniosek ma na celu uregulowanie, jakich informacji należy udzielić przed zawarciem umowy, w jaki sposób i kiedy, — prawo do odstąpienia od umowy: prawo do odstąpienia od umowy jest jednym z podstawowych praw konsumentów i jest ono szczególnie ważne w dziedzinie usług finansowych, ponieważ niektóre produkty i usługi są skomplikowane i mogą być trudne do zrozumienia, — uczciwość w internecie: umowy o usługi finansowe coraz częściej zawierane są drogą elektroniczną, w związku z czym, aby zapewnić wysoki poziom ochrony konsumentów, we wniosku określono specjalne przepisy chroniące konsumentów przy zawieraniu umów dotyczących usług finansowych drogą elektroniczną oraz — egzekwowanie: we wniosku rozszerzono przepisy dotyczące egzekwowania i sankcji, które obowiązują obecnie na mocy dyrektywy 2011/83/UE w sprawie praw konsumentów („dyrektywa w sprawie praw konsumentów”), na umowy o usługi finansowe zawierane na odległość.
1.4.

Komitet zasadniczo popiera proponowane rozporządzenie, lecz zachowuje sceptycyzm w związku z nieproporcjonalnością przewidzianych środków oraz ryzykiem naruszenia zasady domniemania niewinności, gdyż rozporządzenie ma na celu zobowiązanie przedsiębiorstw technologicznych do skanowania wiadomości, zdjęć czy nagrań wideo zamieszczanych w internecie w celu wykrycia ewentualnego niegodziwego traktowania dzieci i następnie – w razie pewności – do powiadomienia a posteriori wyznaczonego przez państwo członkowskie „organu koordynującego” właściwego do zwrócenia się do sądu krajowego lub niezależnego organu administracyjnego o wydanie nakazu wykrywania.
„UE i Afryka: urzeczywistnienie równoprawnego partnerstwa na rzecz rozwoju opartego na zrównoważoności i wspólnych wartościach”

Co się tyczy Afryki, należy przede wszystkim podkreślić, że polityka łagodzenia zmiany klimatu nie jest priorytetem dla krajów tego kontynentu. UE powinna zatem współpracować z krajami afrykańskimi, podobnie jak ma to miejsce w przypadku innych krajów rozwijających się, w celu zapewnienia, w oparciu o podejście oddolne, by wszystkie inicjatywy były zaakceptowane na szczeblu lokalnym i zgodne z priorytetami krajów partnerskich. W przeciwnym razie działania podejmowane w zakresie polityki klimatycznej mogą spotkać się z brakiem zrozumienia i sprzeciwem ze strony społeczności lokalnych borykających się z podstawowymi problemami. Jak wskazano w opinii EKES-u ( 8 ) , wyzwania, przed którymi stoją kraje rozwijające się w Afryce, są bardzo złożone i należy podejść do nich w sposób wrażliwy i wielowymiarowy. Co więcej, prognozuje się, że zapotrzebowanie na energię na tym kontynencie podwoi się do 2050 r., a wskaźniki ubóstwa pozostaną wysokie. To może utrwalić, a nawet pogłębić, problemy w zakresie zrównoważoności pod względem aspektów środowiskowych i społeczno-gospodarczych. Niemniej mogą pojawić się możliwości, ponieważ kraje afrykańskie odgrywają wiodącą rolę w technologii fotowoltaicznej i produkcji paliw syntetycznych na dużą skalę. Konkretne możliwości realizacji wspólnych projektów, działalności gospodarczej i strategii mogłyby zaowocować nowym społeczno-ekologicznym podejściem do gospodarki rynkowej.
Mając na uwadze powyższe czynniki, EKES sądzi, że odbudowa rynku lotniczego może być trudniejsza niż zakłada Komisja. Poszczególne segmenty rynku nadal odbudowują pozycję w różnym tempie: cargo brakuje 6 % do poziomu z 2019 r., tanim przewoźnikom – 9 %, przewoźnikom sieciowym – 21 %. Jest to tym istotniejsze, że progi odnoszą się do całych serii czasów na start lub lądowanie, co oznacza, że wykorzystanie serii czasów na start lub lądowanie (np. w godzinach szczytu) musi przekraczać próg 80 %. W okresach sprzed pandemii wskaźnik wykorzystania czasów na start lub lądowanie wynosił 95 %, a najniższy wskaźnik wykorzystania wynosił 80 %. Jeżeli Eurocontrol prognozuje średni wskaźnik wykorzystania na poziomie 90 %, trzeba założyć, że seria czasów na start lub lądowanie (średnio) nie osiągnie 80 %. Z tych powodów powrót do progu 80:20 jest przedwczesny. Właściwsze wydaje się przyjęcie wskaźnika 70:30 do czasu pojawienia się solidniejszych danych potwierdzających trwałą odbudowę rynku. Należy również zauważyć, że problemy, z którymi borykają się europejskie porty lotnicze, wyraźnie pokazują, że skutki pandemii COVID-19 nie zostały jeszcze zniwelowane. Główne węzły lotnicze w UE, takie jak Frankfurt, oraz węzły lotnicze poza UE, takie jak Londyn Heathrow, ograniczyły liczbę przylotów i odlotów, co spowodowało odwołanie ogromnej liczby lotów w ramach dążenia do złagodzenia presji na działalność lotniczą na tych lotniskach. Przyczyną tej presji jest szereg różnych zmiennych, takich jak niedobór pracowników. Świadczy to o tym, że nie można jeszcze osiągnąć progów sprzed pandemii w odniesieniu do wskaźnika wykorzystania czasów na start lub lądowanie ( 6 )
3.24.

Komisja słusznie zwraca uwagę, że inwestycje publiczne mogą i muszą uruchomić środki prywatne. REPowerEU nie obejmuje jednak refinansowania odpowiednich funduszy publicznych. Zniesienie dopłat do zasobów kopalnych byłoby jednym ze sposobów organizacji tego procesu; innym byłoby opodatkowanie nieoczekiwanych zysków, które mają swoje źródło w poważnym kryzysie naftowym i gazowym i wyrażają się w ogromnych dodatkowych zyskach, zwłaszcza dla dużych przedsiębiorstw naftowych. EKES proponuje, by zyski te były odbierane za pomocą podatków i przekazywane jako rekompensata finansowa odbiorcom energii, np. gospodarstwom domowym znajdującym się w gorszej sytuacji finansowej lub przedsiębiorstwom o dużym zapotrzebowaniu na energię, oraz by były wykorzystywane na rozwój produkcji energii odnawialnej i niezbędnej infrastruktury sieciowej, zwłaszcza ze względu na to, że w niektórych państwach członkowskich już się o tym dyskutuje lub wdraża takie rozwiązania. Komitet uważa, że aby nie zniechęcać przedsiębiorstw energetycznych do inwestowania w rozwiązania niskoemisyjne, opodatkowanie takie należy wprowadzić w bardzo przemyślany sposób. Komitet wzywa Komisję do niezwłocznego zaproponowania odpowiednich środków.
3.3.

EKES zgadza się z ustaleniami zawartymi w sprawozdaniu końcowym OECD/G20 z 2015 r. z działania 1 projektu dotyczącego erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków (BEPS) „Addressing the Tax Challenges of the Digital Economy, Action 1 – 2015 Final Report”, w którym to sprawozdaniu stwierdzono, że gospodarka cyfrowa w coraz większym stopniu staje się „samą gospodarką”. Cyfryzacja wielu przedsiębiorstw na przestrzeni lat była imponująca, a proces ten nasilił się podczas niedawnych obostrzeń związanych z COVID-19. Taka tendencja często prowadzi do oddzielenia ogromnych zysków osiąganych przez platformy cyfrowe od fizycznych miejsc, w których znajdują się powiązani płacący użytkownicy i konsumenci. W przyszłości problemem tym można by się zająć również w kontekście obowiązków w zakresie zabezpieczenia społecznego.
3.4.

Konieczność redukcji kosztów przy jednoczesnej poprawie współpracy w zakresie nadzoru doprowadziła do propozycji Komisji dotyczącej ustanowienia kolegiów organów nadzoru, co EKES zdecydowanie popiera jako odpowiedni i wyważony środek. Komitet z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie tylko jednego kolegium dla CDPW zamiast dwóch oddzielnych, aby sprawić, by CDPW nie podlegały jednocześnie „kolegium ds. paszportowania” i „kolegium na poziomie grupy”. Powinno to oszczędzić koszty i pomóc w osiągnięciu znacznych synergii nadzorczych.
3.10.3.

EKES z zadowoleniem przyjmuje propozycję podjęcia działań dotyczących niesprzedanych towarów, choć w tym wypadku można by przyjąć ambitniejsze podejście. Niszczenie nienaruszonych produktów, do których należą towary nowe, zwrócone lub nadające się do naprawy, jest niepożądane z punktu widzenia społeczeństwa, gdyż jest równoznaczne z marnowaniem zasobów. Zdaniem EKES-u propozycja Komisji, by pierwszym krokiem było poproszenie przedsiębiorstw, z wyłączeniem MŚP, jedynie o prowadzenie dokumentacji, nie jest wystarczająca. Sama możliwość wprowadzenia bardziej zdecydowanych środków w drodze aktów delegowanych budzi wątpliwości co do rzeczywistej realizacji celów. EKES popiera zakaz niszczenia niesprzedanych produktów, pod warunkiem że są one bezpieczne. Trzeba ponadto zachęcić przedsiębiorstwa i platformy handlu detalicznego do wypracowania praktyk handlowych, co znacznie zmniejszyłoby liczbę zwróconych produktów i niesprzedanych zapasów. Trzeba również uwrażliwić konsumentów na wpływ zwróconych towarów na środowisko.
3.11

Najnowsza historia pokazuje, że żyjemy w okresie pojawiania się nowego podejścia do rozwoju wielkich obszarów miejskich. Struktury konsultacyjne zajmujące się tym problemem istnieją jeszcze co najwyżej na szczeblu krajowym. Jednocześnie z państwowymi strukturami konsultacyjnymi powstają jednak inicjatywy na rzecz promowania platform skupiających głównych aktorów rozwoju miejskiego. Należą do nich Eurocities, skupione głównie wokół tematu społeczeństwa opartego na wiedzy, oraz nowsza struktura – METREX (The Network of European Metropolitan Regions and Areas). Na ogół kontakty i spotkania są organizowane nieregularnie, choć stwierdza się, że klimat dla powstawania inicjatyw o bardziej zorganizowanej strukturze jest korzystny.
b)

Należy odejść od PKB na głowę mieszkańca jako absolutnego kryterium kwalifikowalności do wsparcia, ponieważ kryterium to jest źródłem względnych nierówności w realizacji polityki strukturalnej. Jak wiadomo, względna zamożność nie może się sprowadzać do suchej liczby wyrażonej przez PKB na jednego mieszkańca. Poziom kwalifikacji zasobów ludzkich, brak infrastruktury, odległość w stosunku do centrum napędowego gospodarki europejskiej i struktura demograficzna to ważne czynniki, które powinny być uwzględniane przy decydowaniu o spełnianiu kryterium kwalifikującego do przyznania pomocy regionom Wspólnoty.
1.1

Propozycja Komisji opiera się na artykule 13 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, który stanowił już podstawę dla dyrektyw zwalczających dyskryminację w zakresie zatrudnienia lub pracy ze względu na religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną (1), jak i w odniesieniu do zarówno zatrudnienia i pracy oraz dostępu do towarów i usług oraz do dostaw towarów i usług bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (2)
Program MEDA nie przyniósł do tej pory oczekiwanych wyników. Choć budżet MEDA II uznać należy za co najmniej zadowalający, ciągle nie udało się osiągnąć celów ustalonych w momencie jego uruchomienia. Co do programu SMAP, to pomimo szeregu osiągnięć w postaci inicjatyw podjętych na rzecz rozwoju zrównoważonego, nie gwarantuje on ciągłości niezbędnej dla doprowadzenia ich do końca. Mimo że trudno realizować konkretne działania w ramach wyżej wymienionych programów ze względu na brak niezbędnej współpracy pomiędzy krajami będącymi ich adresatami, UE, a w szczególności Komisja, będą musiały dołożyć większych starań w celu zmobilizowania głównych beneficjentów. Zdaniem EKES Komisja powinna zbadać możliwość finansowania bardziej elastycznych mechanizmów, w ramach których zapewniony zostałby udział nie tylko organów publicznych, gwarantujących zaangażowanie władz krajowych beneficjentów tych programów, ale również podmiotów prywatnych, które działać będą na rzecz transferu wiedzy technicznej do tych państw.
3.1.4

Kooperacja. W tym scenariuszu każdy podmiot publiczny lub prywatny ma swoje własne cele, ale jednocześnie istnieje zgoda co do celów wspólnych, odnoszących się zarówno do praktyki jak i strategii, a nawet i do odpowiednich polityk. Warunkiem ku temu jest tożsamość przedmiotowych celów i dogłębna, lecz trudna do zrealizowania wizja turystyki, wymagająca konsekwentnego zastosowania kryteriów zrównoważonego rozwoju ekonomicznego, społecznego oraz środowiskowego, i to zarówno w krótkiej, średniej jak i dłuższej perspektywie czasowej. W opinii Komitetu ten scenariusz ma najbardziej postępowy charakter i w tym kierunku powinna iść nowa koncepcja zrównoważonej turystyki, jeśli sektor ten ma przetrwać jako przemysł przynoszący korzyści gospodarcze, społeczne i środowiskowe.
1.1.3

Do tradycyjnych problemów obszarów rolnych w strefach podmiejskich dodać należy świeżo powstałe zjawisko, polegające na dążeniu do ochrony wolnych przestrzeni wokół miast, pozbawionych jednak produkcji rolnej. Taka wizja tych obszarów równa się w istocie koncepcji tzw. parków tematycznych, gdzie wszystko jest sztuczne, wyrwane z naturalnego kontekstu i bezosobowe; uzasadniające ją kryteria estetyczne wywodzi się błędnie z wymogów ochrony różnorodności biologicznej oraz z koncepcji krajobrazu wiejskiego zmierzającej do zmarginalizowania rolnictwa lub zamknięcia go w skansenie.
4.4.4

Urządzenia techniczne, systemy i usługi mogą stanowić dla osób starszych dużą pomoc w pokonywaniu codziennych problemów. Często jednak nie są one dostosowane do potrzeb tych osób. Wzory urządzeń mogą być opracowywane wg zasady „design for all” („projektowanie dla wszystkich”) i powinny dać się łatwo przystosować do potrzeb różnych grup użytkowników. Zatem bezwzględnie konieczne jest włączenie przyszłych użytkowników w fazę projektowania i prac rozwojowych dla poprawy jakości produktów i usług. W celu zapewnienia stałej interakcji (społecznego audytu), której celem powinno być określenie rzeczywistych potrzeb osób w starszych, Komitet zalecałby prowadzenie konsultacji z najbardziej reprezentatywnymi organizacjami europejskimi seniorów i z samymi osobami starszymi oraz ich aktywne uczestnictwo. — Co muszą wiedzieć producenci i projektanci na temat założeń metody „design for all” oraz na temat umiejętności, ograniczeń, potrzeb i zachowań osób starszych tak, aby urządzenia techniczne były odpowiednio dostosowane, akceptowane i lepiej wykorzystywane przez takich użytkowników? — Jakie zmiany pojawiają się wraz z wiekiem oraz jakie zmiany mogą wystąpić w kolejnych pokoleniach osób starszych? — W jaki sposób możliwe jest większe, niż ma to obecnie miejsce, uwzględnianie zmieniających się umiejętności i potrzeb osób starszych w kształtowaniu technologii „mainstream”? Jakie polityki można wdrożyć, aby zwiększyć zaangażowanie podmiotów w handlu i w przemyśle w realizacji celu „design for all”? — Co można zrobić, aby efektywnie zaangażować użytkowników w projektowanie i prace rozwojowe nad urządzeniami technicznymi? Należy także przeprowadzić bardziej szczegółowe badania, aby ustalić które urządzenia ułatwiające wykonywanie pewnych czynności są rzeczywiście potrzebne oraz jakie warunki muszą zaistnieć, aby mogły one poprawić jakość życia osób starszych? — W jaki sposób takie urządzenia techniczne ułatwiają starszym ludziom wykonywanie przez nich codziennych czynności? W jaki sposób mogą one pomóc prywatnym opiekunom, zawodowemu personelowi pielęgniarskiemu oraz osobom świadczącym różne usługi w przypadku, gdy starsza osoba wymaga opieki lub cierpi na choroby związane z demencją? — Na jakie aspekty etyczne należy zwracać uwagę (tzn. gdy osoby starsze stają się zdezorientowane), aby wykluczyć przypadki naruszenia prywatności, na przykład przez stosowanie urządzeń monitorujących? — Jakie możliwości innowacyjne stwarzają nowe technologie i jaki jest długofalowy wpływ ich stosowania? Jakie działania należy podjąć na rzecz poparcia społecznego, aby nowe rozwiązania technologiczne przyczyniły się do poprawy jakości życia osób starszych i zapewnienia uczestnictwa seniorów w życiu społecznym, a nie prowadziły do izolacji społecznej ludzi starych i pogorszenia ich sytuacji?
6.8

EKES ze swojej strony opowiada się przede wszystkim za większą przejrzystością działań Rady ds. Konkurencji. To praktyczny punkt wyjścia dla ulepszania ładu zarządzania. Nie mają wielkiego pożytku dla Rady spotkania z szeregiem komisarzy i stale zmieniającą skład grupą członków rządów krajowych odpowiedzialnych za różne dziedziny polityk. Po pierwsze Komisja będzie musiała zadbać o to, by koordynacja Rady ds. Konkurencyjności była przejrzysta i przedstawiała jasny obraz dla opinii publicznej. Ze względu na znaczenie Agendy Lizbońskiej jest to rzecz jasna także zadaniem przewodniczącego Komisji. Po drugie lepsza organizacja Rady ds. Konkurencyjności oraz usprawnienia koordynacji na szczeblu UE powinny zaowocować stworzeniem takiego modelu obowiązków członków rządów krajowych, który byłby lepiej rozpoznawalny na szczeblu międzynarodowym. Zwiększyłoby to zdolność wpływania na opinię publiczną oraz poczucie wzajemnej odpowiedzialności za wspólnie realizowane polityki.
2.1.1.1

Jedną z nich byłoby stwierdzenie, że precyzyjne prognozowanie to rzecz bardzo łatwa, co jest nieprawdą: owszem, osiągnięcia demografii pozwalają dzięki sprawdzonym metodom na zarysowanie wyraźnych tendencji w średniej i długiej perspektywie. Jednakże tak nakreślone prognozy mogą, jak powszechnie wiadomo, zmieniać się pod wpływem charakteryzujących się wysokim stopniem przypadkowości zmiennych ekonomicznych, socjologicznych i politycznych. Tak więc na przykład, jeśli współczynniki urodzeń i zgonów oraz przepływy migracyjne cechują się właściwymi sobie wahaniami, to zależą one także od takich zewnętrznych, ubocznych czynników, jak wzrost lub spowolnienie gospodarcze, brak bezpieczeństwa społecznego, ewolucja obyczajów, otoczenie polityczne i stopień zaufania obywateli do tego, co niesie im przyszłość. Co więcej, korzystając z danych demograficznych, eksperci opierają swoje główne hipotezy na wartościach średnich. Wartości te zaś różnią się w zależności od ekspertów, którzy je ustalają.
1.7

Czterysta jedenaście milionów osób odwiedziło Europę w 2002 r., co odpowiada ponad 5 % PKB i podnosi udział Europy w światowym rynku turystyki do około 58 %. Jednakże WTO (Światowa Organizacja Turystyki) ocenia, że udział Europy w światowym rynku turystyki spadnie do 46 % do 2020 r., pomimo nieomal podwojonej do tego czasu liczby turystów, co zostanie spowodowane konkurencją ze strony nowych obszarów.
5.21

Polityka większości dużych przedsiębiorstw handlu detalicznego i producentów wyrobów markowych w UE, aby zasadniczo gwarantować brak GMO w ich towarach, w ubiegłych latach doprowadziła do utworzenia obszernych testów zapewniania jakości, w które poszczególne przedsiębiorstwa corocznie inwestują od kilkunastu do kilkudziesięciu milionów euro. Składają się one zarówno z prowadzonych w nieprzerwany sposób systemów dokumentacji i audytu dla dostawców, jak i z regularnego testowania oferowanych produktów. Te dodatkowe koszty dotychczas z reguły nie były przenoszone na klientów. Systematyczny opis ilościowy w odniesieniu do poszczególnych produktów i grup produktowych do tej pory się nie powiódł.