[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 26.11.2008

KOM(2008) 827 wersja ostateczna

2005/0240 (COD)

OPINIA KOMISJI na mocy art. 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE dotycząca poprawek Parlamentu Europejskiego do wspólnego stanowiska Rady w sprawie wniosku dotyczącego

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiającej podstawowe zasady regulujące postępowanie dochodzeniowe w sprawie wypadków w sektorze transportu morskiego

ZMIENIAJĄCA WNIOSEK KOMISJIna mocy art. 250 ust. 2 Traktatu WE

2005/0240 (COD)

OPINIA KOMISJI na mocy art. 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE dotycząca poprawek Parlamentu Europejskiego do wspólnego stanowiska Rady w sprawie wniosku dotyczącego

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiającej podstawowe zasady regulujące postępowanie dochodzeniowe w sprawie wypadków w sektorze transportu morskiego

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

1. Wprowadzenie

Artykuł 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE przewiduje, że Komisja wydaje opinię na temat poprawek zaproponowanych przez Parlament Europejski w drugim czytaniu. Komisja przedstawia poniżej opinię dotyczącą poprawek zaproponowanych przez Parlament.

2. Przebieg procedury

Data przekazania wniosku do Parlamentu Europejskiego i Rady [COM(2005)590 wersja ostateczna--C6-0226/2008--2005/0240(COD)] | 13.12.2006 |

Data wydania opinii przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny | 13.9.2006 |

Data wydania opinii przez Komitet Regionów | 15.6.2006 |

Data wydania opinii przez Parlament Europejski w pierwszym czytaniu | 25.4.2007 |

Data przyjęcia wspólnego stanowiska | 06.6.2008 |

Data wydania opinii przez Parlament Europejski w drugim czytaniu | 24.9.2008 |

3. Cel wniosku

Uwzględniając fakt, że w celu zapobiegania wypadkom w przyszłości konieczne jest poznanie przyczyn katastrof morskich, wniosek ma na celu wsparcie obowiązku prowadzenia, w następstwie najpoważniejszych wypadków morskich, systematycznych dochodzeń na podstawie zharmonizowanych norm wysokiej jakości.

Wniosek ten nakłada zatem na państwa członkowskie jako państwa bandery, państwa nadbrzeżne oraz istotnie zainteresowane państwa obowiązek prowadzenia dochodzeń w przypadku poważnych lub bardzo poważnych wypadków morskich.

W przypadkach pozostałych wypadków i incydentów morskich wniosek nakłada obowiązek przeprowadzania badań w celu oceny konieczności przeprowadzenia dochodzenia.

Wyżej wspomniane dochodzenia, mające na celu wyłącznie określenie przyczyn wypadków oraz określenie działań naprawczych, a nie ustalenie odpowiedzialności, powinny być przeprowadzane zgodnie z metodologią przyjętą w drodze procedury komitetowej.

Wniosek przewiduje również przeprowadzanie dochodzeń przez stałe i niezależne organy dochodzeniowe, posiadające odpowiednie do tego zasoby i których inspektorzy posiadają niezbędne kompetencje do skutecznego wykonania swojego zadania.

Należy wyznaczyć główne państwo odpowiedzialne za przeprowadzenie dochodzenia, ale dochodzenie powinno zostać przeprowadzone w ramach stałej współpracy z pozostałymi zainteresowanymi państwami. Ponadto współpracę powinien uzupełniać system wczesnego ostrzegania oraz wspólnotowa baza danych dotyczących wypadków morskich zarządzana przez Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu.

Wymianę doświadczeń zapewnia obowiązek publikacji sprawozdania zgodnego z minimalnymi wymogami i zawierającego, jeśli to konieczne, zalecenia w kwestii bezpieczeństwa, które będą musiały zostać wzięte pod uwagę przez odnośne organy.

4. Opinia Komisji na temat poprawek Parlamentu Europejskiego

4.1. Poprawki przyjęte przez Komisję

Komisja może przyjąć poprawki 1, 2, 5, 6 i 16.

4.2. Poprawki częściowo przyjęte przez Komisję

Komisja może przyjąć poprawkę 11 jedynie w zakresie, w jakim dotyczy ona rejestracji i kontroli; pozostała część poprawki, dotycząca kompetencji EMSA, które są przedmiotem osobnego rozporządzenia, nie może zostać przyjęta.

Poprawka 21 może zostać również przyjęta w zakresie, w jakim odnosi się do art. 8.1 ust. 1 wspólnego stanowiska; poprawka ta nie może zostać przyjęta w zakresie, w jakim odnosi się do ust. 2, którego treść we wspólnym stanowisku odnosi się do kwestii niezależności w sposób jaśniejszy niż w treści proponowanej poprawki.

Poprawka 32 może zostać przyjęta w zakresie, w jakim wprowadza ona odesłania do wyników przeprowadzonych dochodzeń, natomiast w zakresie, w jakim odnosi się do kompetencji EMSA, które są przedmiotem osobnego rozporządzenia, przedmiotowa poprawka nie może zostać przyjęta.

4.3. Poprawki przyjęte przez Komisję co do zasady

Poprawka 4 może być przyjęta z zastrzeżeniem zmiany brzmienia w celu podkreślenia, że w ramach kontroli metodologii, do celów prowadzenia dochodzeń należy brać pod uwagę doświadczenia wynikające z tych dochodzeń.

Poprawka 15 może być przyjęta z zastrzeżeniem sprecyzowania, że to wnioski wyciągnięte z przeprowadzania dochodzeń, a nie same wyniki dochodzeń powinny być brane pod uwagę przy opracowywaniu metodologii do celów prowadzenia dochodzeń.

Poprawka 24 może zostać przyjęta z zastrzeżeniem zmiany jej brzmienia tak, aby odnosiła się do systemu wczesnego ostrzegania przewidzianego w art. 16 wspólnego stanowiska.

Poprawka 29 może również być przyjęta z zastrzeżeniem zmiany jej brzmienia w celu sprecyzowania, że sprawozdanie z przeprowadzenia dochodzenia, łącznie z wnioskami i ewentualnymi zaleceniami, będzie podane do informacji publicznej, szczególnie w sektorze morskim.

Poprawka 34 może również być przyjęta, z zastrzeżeniem że dotyczy ona jedynie celów dyrektywy, a nie celów Unii.

4.4. Poprawki odrzucone przez Komisję

Poprawki 3, 7, 8, 9, 10, 13, 14, 17 i 20 mają na celu ponowne wprowadzenie alarmów o niebezpieczeństwie na morzu w zastosowaniu dyrektywy i nałożenie obowiązku przeprowadzania dochodzeń zarówno w następstwie bardzo poważnego wypadku, jak i wypadku poważnego. Jednakże wyżej wspomniane poprawki w znaczący sposób zwiększają nakład pracy ze strony organów odpowiedzialnych za dochodzenie, podczas gdy powinny one móc skoncentrować się wyłącznie na wypadkach mogących dostarczyć wniosków w celu uniknięcia katastrof w przyszłości.

Poprawki 12, 21, 22, 23 i 25 mają na celu zapewnienie zdecydowanego rozróżnienia dochodzeń w zakresie bezpieczeństwa i dochodzeń innego rodzaju, szczególnie dochodzeń w sprawach karnych. W ten sposób zagrażają one osiągniętej w wyniku długich dyskusji w Radzie równowadze pomiędzy niezależnością dochodzeń w zakresie bezpieczeństwa a kompetencjami przyznanymi sądom karnym w wielu państwach członkowskich. W każdym przypadku, w ramach „dyrektywy „pierwszego filara”, niemożliwe jest ustanowienie przepisów ograniczających kompetencje sądów karnych; w związku z tym w ramach dyrektywy nie jest możliwe uzyskanie zdecydowanego rozróżnienia między dwoma rodzajami dochodzeń.

Poprawki 18, 19 i 20 mają na celu wprowadzenie w dyrektywie mechanizmu angażującego Komisję w przypadku konfliktu między organami prowadzącymi dochodzenie, w ramach którego wyznaczone zostaje państwo przewodnie odpowiedzialne za prowadzenie dochodzenia. Mimo iż wniosek Komisji, zmodyfikowany w tym zakresie przez wspólne stanowisko, ma na celu uniknięcie, w miarę możliwości, prowadzenia równoległych dochodzeń, byłoby nierealne całkowite ich zakazanie, natomiast wprowadzenie mechanizmu przyznającego Komisji odpowiedzialność za rozstrzygnięcie konfliktu w tej sprawie między państwami członkowskimi byłoby politycznie bardzo trudne.

Poprawki 26 i 27 mają na celu zastąpienie lit. h) wspólnego stanowiska sformułowaniem zawartym we wniosku Komisji, jednakże sformułowanie to jest mniej jasne niż treść wspólnego stanowiska.

Poprawka 28 ma na celu rozszerzenie na poważne wypadki obowiązku sporządzenia pełnego sprawozdania przez organy prowadzące dochodzenie, jednakże sytuacje, w których z dochodzenia nie można wyciągnąć wniosków, uzasadniałyby sporządzenie jedynie sprawozdania uproszczonego.

Poprawka 30 ma na celu umożliwienie Komisji wprowadzania zmian merytorycznych do sprawozdań z dochodzeń, podczas gdy za zawartość tych sprawozdań powinny odpowiadać wyłącznie organy przeprowadzające dochodzenie.

Poprawka 31 nakłada na Komisję obowiązek sporządzania co 3 lata sprawozdania z wykonania dyrektywy, podczas gdy przydatność takiego obowiązku nie została udowodniona.

Poprawka 33 ma na celu nałożenie na państwa członkowskie obowiązku zastosowania postanowień wytycznych IMO w sprawie sprawiedliwego traktowania marynarzy w trakcie dochodzenia prowadzonego w następstwie wypadku. Wytyczne te zawierają liczne postanowienia dotyczące postępowania karnego (a nawet cywilnego); jest zatem niemożliwe, aby stały się one obowiązkowe w ramach dyrektywy „pierwszego filara”.

5. PODSUMOWANIE

Zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE, Komisja wprowadza przedstawione powyżej zmiany do swojego wniosku.