[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 17.10.2007

KOM(2007) 605 wersja ostateczna

2007/0224 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

w sprawie ochrony wrażliwych ekosystemów morskich na pełnym morzu przed niekorzystnym wpływem przydennych narzędzi połowowych

(przedstawiona przez Komisję) {SEK(2007) 1315}{SEK(2007) 1317}

UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

- Podstawa i cele wniosku

Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady wypełnia zalecenia wydane przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych (rezolucja 61/105 z dnia 8 grudnia 2006 r.) w sprawie środków na rzecz wyeliminowania niszczycielskich praktyk połowowych zagrażających wrażliwym ekosystemom morskim na pełnym morzu. Wniosek ten odnosi się do statków UE prowadzących działalność pełnomorską w obszarach nieuregulowanych przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO), które to obszary wymagają w związku z tym jednostronnego uregulowania przez państwo bandery.

- Kontekst ogólny

Niektórym ekosystemom morskim, np. podwodnym górom, koralowcom głębinowym oraz kominom hydrotermalnym, zagrażają praktyki połowowe mogące wywierać niszczycielski wpływ na fizyczną integralność siedliska. Udokumentowane dowody świadczą o tym, że przydenne narzędzia połowowe stosowane w obszarach, na których występują wspomniane ekosystemy, niszczą głębinowe koralowce i gąbki, a wraz z nimi złożony ekosystem, który organizmom tym zawdzięcza siedlisko i schronienie. Siedliska te nie zostały jeszcze w pełni zbadane i opisane, ale istnieją liczne dowody naukowe wskazujące na ich znaczącą wartość jako kluczowych obszarów różnorodności biologicznej.

Zgromadzenie Ogólne ONZ od 2004 r. prowadzi dyskusje w sprawie problemów wynikających z niszczycielskich praktyk połowowych na pełnym morzu, dzięki czemu problem zyskał rangę delikatnej kwestii w kontekście międzynarodowego zarządzania rybołówstwem. Przedmiotem szczególnej troski są te obszary dalekomorskie, dla których nie ustanowiono regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem, która regulowałaby działalność połowową i jej oddziaływanie na środowisko. Unia Europejska jest bardzo aktywnym uczestnikiem wspomnianej debaty i miała istotny wpływ na określenie zbioru zaleceń, w sprawie których Zgromadzenie Ogólne ostatecznie osiągnęło konsensus.

Istotnym punktem debaty na forum ONZ było przedłożenie przez niektórych członków ONZ wniosków w sprawie przyjęcia powszechnego moratorium na prowadzenie połowów przy pomocy włoków dennych na pełnym morzu. Jednocześnie inne kraje były początkowo niechętnie nastawione do wszelkich wspólnych działań ustalanych na poziomie globalnym. Unia Europejska z powodzeniem promowała alternatywny wniosek, oparty na rygorystycznym uregulowaniu prawnym w odniesieniu do przydennej działalności połowowej, który powinien wpływać na środki ochrony i zarządzania przyjmowane przez RFMO, a także określać dyscyplinę, jaką państwa bandery muszą stosować wobec swoich statków w przypadku prowadzenia przez nie działalności na obszarach dalekomorskich nieuregulowanych przez RFMO. Podejście to oparte jest na wymogu dokonania oceny oddziaływania na środowisko, która jest warunkiem wydania zezwolenia na prowadzenie połowów. Uzupełnieniem tego wymogu są: przepisy ochronne, wzmożone starania na rzecz zidentyfikowania i opisania wrażliwych ekosystemów morskich w drodze analiz i badań naukowych, a także dalsze przyjmowanie środków obszarowych i zamykanie obszarów połowowych w celu ochrony wspomnianych ekosystemów.

Unia Europejska posiada pokaźną liczbę trawlerów dennych w obszarach, w których nie istnieją RFMO regulujące połowy przydenne, zwłaszcza na południowo-zachodnim Atlantyku. UE musi odpowiedzieć na apele Zgromadzenia Ogólnego ONZ i przyjąć przepisy w celu zapobieżenia zagrożeniu, że przydenna działalność połowowa może zniszczyć wrażliwe ekosystemy morskie położone w tych obszarach.

W rezolucji 61/105 wezwano państwa do przyjęcia środków, takich jak środki przewidziane w niniejszym wniosku, w terminie do grudnia 2008 r., natomiast Zgromadzenie Ogólne dokona w 2009 r. przeglądu odpowiedzi na swój apel z założeniem wydania dalszych zaleceń.

- Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Wspólnota przyjęła środki na rzecz ochrony ekosystemów głębinowych na wodach UE, złożyła wnioski dotyczące tego zagadnienia we właściwych regionalnych organizacjach ds. zarządzania rybołówstwem – NEAFC i NAFO w przypadku północnego Atlantyku; SEAFO w przypadku południowo-wschodniego Atlantyku; CCAMLR w przypadku Antarktyki; GFCM w przypadku obszaru śródziemnomorskiego – jak również dokonała transpozycji przyjętych w ten sposób środków do prawa wspólnotowego. Niniejszy wniosek stanowi uzupełnienie działań podjętych przez UE, gdyż dotyczy działań prowadzonych poza wodami UE oraz w obszarach, za które żadne RFMO nie ponosi odpowiedzialności.

- Spójność z polityką i celami Unii w innych dziedzinach

Niniejszy wniosek łączy unijną politykę ochrony środowiska i wspólną politykę rybacką poprzez ustanowienie przepisów umożliwiających zapobieganie negatywnemu oddziaływaniu niektórych praktyk połowowych na środowisko morskie i wyeliminowanie tego oddziaływania.

2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW

- Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów

Opinie zainteresowanych stron oraz przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego wpływały przez cały okres dwuletniego procesu, w trakcie którego przedmiotowa kwestia była omawiana w kontekście Organizacji Narodów Zjednoczonych. W szczególności Komisja przekazała do publicznego wglądu swoje sprawozdanie do Sekretarza Generalnego ONZ, przedłożone w kwietniu 2006 r., oraz dokument roboczy służb Komisji zawierający zarys planowanego stanowiska UE podczas konsultacji Zgromadzenia Ogólnego we wrześniu 2006 r. Zainteresowane strony przedstawiły Komisji swoje opinie na temat obu dokumentów, które przed ich przedłożeniem i opublikowaniem zostały również zatwierdzone przez państwa członkowskie.

Streszczenie odpowiedzi oraz sposób, w jaki były one uwzględniane

Do Komisji wpłynęły zasadniczo dwa zbiory przeciwstawnych opinii: z jednej strony ekologiczne organizacje pozarządowe (ENGO) przedstawiały UE argumenty przemawiające za wsparciem powszechnego moratorium na prowadzenie połowów przy pomocy włoków dennych na pełnym morzu, co w ich przekonaniu stanowi jedyną drogę skutecznej ochrony wrażliwych morskich ekosystemów głębinowych. Z drugiej strony przedstawiciele sektora rybołówstwa wyrazili swój sprzeciw wobec podejścia opartego na powszechnym zakazie.

Komisja zaproponowała stanowisko negocjacyjne zmierzające do wyważonego rozwiązania, które miałoby również na celu osiągnięcie międzynarodowego konsensusu. Komisja podzielała opinie ekologicznych organizacji pozarządowych co do powagi zagrożenia oraz potrzeby podjęcia zdecydowanych działań, ale przyznała też rację przedstawicielom sektora rybołówstwa, że rygorystyczne uregulowanie prawne może być bardziej skuteczne niż zakaz połowów dalekomorskich, zwłaszcza w sytuacji, gdy taki zakaz nie byłby przedmiotem konsensusu w Organizacji Narodów Zjednoczonych. W takim przypadku jednakowe warunki konkurencji na pełnym morzu nie byłyby zagwarantowane, i niektóre państwa bandery stosowałyby się do moratorium, inne zaś nie. Zbiór uzgodniony przez Zgromadzenie Ogólne w oparciu o konsensus zapewnia natomiast wyraźne wytyczne dla wszystkich państw i RFMO dotyczące sposobu regulowania przydennej działalności połowowej poprzez wprowadzenie oceny potencjalnego oddziaływania na środowisko w oparciu o zasadę ostrożnego zarządzania oraz wykorzystanie wyników tej oceny jako wyznacznika, czy na dany rodzaj działalności można wydać zezwolenie. Wspomniane zalecenia tworzą podstawę dla zdecydowanych działań nie tylko na pełnym morzu, ale także w RFMO, a nawet w obszarach znajdujących się w granicach krajowej jurysdykcji. W związku z tym powinny one doprowadzić do szerszych korzyści środowiskowych we wszystkich obszarach.

- Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

Dziedziny wiedzy naukowej/specjalistycznej

Ekologia morskich wód głębinowych, dane dotyczące łowisk.

Zastosowana metodologia

Wykorzystanie opublikowanej literatury naukowej na temat morskich ekosystemów głębinowych – w szczególności koralowców żyjących w zimnych wodach – oraz wpływu wywieranego na nie przez połowy i inne rodzaje działalności człowieka. Bieżące prace w tym zakresie prowadzi Międzynarodowa Rada Badań Morza. Wewnętrzne badania dotyczące działalności flot na obszarach dalekomorskich nieuregulowanych przez RFMO. Projekty badawcze w ramach 6. programu ramowego (w szczególności HERMES, włącznie ze spotkaniem technicznym ad hoc z udziałem ekspertów realizujących wspomniany projekt).

Główne organizacje/eksperci, z którymi się skonsultowano

ICES, HERMES, publikacje UNEP

Streszczenie otrzymanych i wykorzystanych porad

Wymieniono potencjalnie poważne zagrożenia, których skutki mogłyby być nieodwracalne. Osiągnięto szeroki konsensus co do faktu występowania tego typu zagrożeń.

Ochrona wrażliwych ekosystemów morskich, takich jak rafy, koralowce głębinowe, góry podwodne, kominy hydrotermalne i gąbki głębinowe, przed wpływem przydennych narzędzi połowowych wymaga ograniczenia lub wyłączenia stosowania takich narzędzi połowowych na obszarach, gdzie znajdują się wspomniane ekosystemy. Mimo że wpływ zmienia się w zależności od różnych narzędzi połowowych, ekosystemy te są wyjątkowo delikatne i powinno się je chronić przy pomocy zamykania obszarów połowowych. Sugerowano jednak również, że niezbędne będą dalsze badania w kierunku pełnego udokumentowania wpływu działalności połowowej, z tym, że działania powinny być podjęte w trybie pilnym w oparciu o zasadę ostrożności.

Środki wykorzystane do publicznego udostępnienia porad ekspertów

W dokumencie roboczym służb Komisji, opublikowanym przez Komisję we wrześniu 2006 r., przedstawiono wnioski z analizy Komisji w oparciu o otrzymane porady i opinie.

- Ocena skutków

Wariant 1: niepodejmowanie szczególnych działań w kierunku dokonania transpozycji rezolucji 61/105, gdyż jest to akt niewiążący. Wariant ten nie oznacza jednak, że UE zignorowałaby wspomniane zalecenia. Wpłynęłyby one na jej stanowisko w ramach międzynarodowej współpracy rybackiej. Co do statków UE prowadzących działalność na obszarach nieuregulowanych przez RFMO, kwestia ta pozostałaby w sferze odpowiedzialności poszczególnych państw członkowskich UE. Oceniono, że ten wariant wywiera niekorzystny wpływ na międzynarodową wiarygodność UE oraz jej zdolność do odgrywania wiodącej roli w zakresie poprawy zarządzania sektorem rybołówstwa na szczeblu międzynarodowym, oznacza on również zrzeczenie się przez UE jej obowiązków w ramach wspólnej polityki rybackiej.

Wariant 2: niepoprzestanie na wykonaniu zaleceń poczynionych przez Zgromadzenie Ogólne i wprowadzenie zakazu mającego jednostronne zastosowanie do statków UE. Wariant ten oceniono jako wywierający znaczny negatywny wpływ ekonomiczny i społeczny na flotę UE. Oceniono również, że wariant ten wykazałby zdecydowane zaangażowanie UE w ochronę wrażliwych ekosystemów morskich. Skuteczność tych starań nie byłaby jednak zagwarantowana, gdyby inne państwa bandery w dalszym ciągu wydawały zezwolenia na prowadzenie połowów, co tym samym utrudniałoby uzasadnienie ograniczeń nałożonych na flotę UE.

Wariant 3: Zdefiniowanie wyraźnie określonej polityki i rygorystycznych uregulowań prawnych wykonujących zalecenia Zgromadzenia Ogólnego. Omawiany wariant wymaga podjęcia konkretnych działań na rzecz wykonania rezolucji poprzez przyjęcie a) dokumentu politycznego, zobowiązującego Komisję i UE do przyjęcia na forach międzynarodowych wyraźnie określonej strategii, wskazującego cele i planowane działania; oraz b) rozporządzenia w celu realizacji środków zalecanych przez Zgromadzenie Ogólne w odniesieniu do statków UE prowadzących działalność na obszarach nieuregulowanych przez RFMO, czyli niniejszy wniosek. Oceniono, że ten wariant podkreśla zaangażowanie UE na rzecz osiągnięcia celu, a także wzmacnia wiarygodność UE oraz jej zdolność do odgrywania głównej roli na arenie międzynarodowej. Wariant obejmie wpływ na organy krajowe właściwe do wdrożenia wspomnianych reguł, w szczególności procedury wcześniejszej oceny, ale umożliwi również dalsze prowadzenie działalności połowowej pod warunkiem, że będzie ona prawidłowa z punktu widzenia ochrony środowiska. W rezultacie system ten ukierunkowany jest na zapewnienie ochrony wrażliwych ekosystemów morskich.

3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

- Krótki opis proponowanych działań

Zgodnie z niniejszym wnioskiem działalność połowowa z użyciem narzędzi przydennych, prowadzona na obszarach nieuregulowanych przez RFMO, podlega wymogowi uzyskania zezwolenia połowowego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1627/94. Wydanie takiego zezwolenia objęte jest warunkiem, zgodnie z którym organ wydający państwa członkowskiego dokonuje oceny potencjalnego oddziaływania działalności na wrażliwe ekosystemy morskie oraz uznaje, że nie istnieje zagrożenie wystąpienia znacznego niekorzystnego wpływu. Wspomnianej oceny dokonuje się w oparciu o plany połowowe przedłożone przez armatorów oraz analizę tych planów przez organ wydający w świetle dostępnych informacji i porad naukowych dotyczących występowania (lub możliwości występowania) rozpatrywanych ekosystemów w przewidywanym obszarze działania, w celu skontrolowania, czy planowane działania nie są prowadzone na obszarze występowania wrażliwych ekosystemów morskich.

Ważność zezwolenia objęta jest również warunkiem, zgodnie z którym działalność połowowa prowadzona jest zgodnie z planami połowowymi, określającymi środki kontroli w celu monitorowania takiej zgodności (włącznie z rygorystycznym monitorowaniem statków za pomocą systemu satelitarnego oraz przez obserwatorów obecnych na statku) i ustalającymi konsekwencje prawne w przypadku braku zgodności (włącznie z poniesieniem odpowiedzialności w ramach systemu wspólnej polityki rybackiej za „poważne naruszenia przepisów”). Co więcej, niniejszy wniosek ustanawia obowiązek wycofania się ze stanowisk, w których napotykane są wrażliwe ekosystemy, a także limit zapobiegawczy odnośnie do głębokości, na jakiej mogą być stosowane narzędzia przydenne (maksymalnie 1 000 m), w celu profilaktycznego zapewnienia obszaru chronionego w oparciu o głębokość na wszystkich łowiskach. Ponadto wniosek określa obowiązki sprawozdawcze, którym podlegają państwa członkowskie, a także klauzulę przeglądu po upływie dwóch lat od wejścia w życie.

- Podstawa prawna

Artykuł 37 Traktatu WE

- Zasada pomocniczości

Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

- Zasada proporcjonalności

Niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów.

Niniejszy wniosek opiera się na ustanowionym systemie, mianowicie tym zawartym w rozporządzeniu (WE) nr 1627/94, zgodnie z którym państwa członkowskie są właściwe do wydawania specjalnych zezwoleń połowowych przy jednoczesnym zapewnieniu w całej Wspólnocie spójności i przejrzystości przy stosowaniu systemu. Wniosek nie wymaga utworzenia nowego systemu udzielania zezwoleń, opiera się natomiast na zezwoleniu jako narzędziu zapewniania zgodności z wymogami dotyczącymi sposobów prowadzenia operacji połowowych tak, aby zapobiec niszczeniu wrażliwych ekosystemów morskich.

Obecnie – zgodnie z regułami WPRyb – od państw członkowskich nie wymaga się dokonania wcześniejszej oceny oddziaływania na środowisko jako warunku udzielenia zezwolenia dla poszczególnych praktyk połowowych. Z tej przyczyny wdrożenie wspomnianego systemu, do czego wzywa Zgromadzenie Ogólne, doprowadzi do zwiększenia obciążenia przypadającego na te organy, nawet jeżeli odnośne połowy są stosunkowo niewielkie. Niniejszy wniosek przewiduje jednak kryteria wspomnianej oceny, zwłaszcza korzystanie z opinii naukowych, którymi dysponują państwa członkowskie, i przeważnie nie wymaga gruntownego przeglądu obecnego systemu udzielania zezwoleń. Oznacza to jedynie lepiej udokumentowaną procedurę udzielania zezwoleń. Są to minimalne wymogi, jakie system musi wdrożyć, aby odpowiedzieć w sposób efektywny na podejście przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne.

- Wybór instrumentów

Proponowane instrumenty: rozporządzenie.

Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów.

Wspólna polityka rybacka stanowi dziedzinę wchodzącą w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Przepisy przyjęte na szczeblu Wspólnoty powinny być jednolite i wiążące, tak aby uniknąć współistnienia różnych standardów w poszczególnych państwach członkowskich. Zawarcie środków we wniosku dotyczącym rozporządzenia jest tym samym uzasadnione.

4. WPłYW NA BUDżET

Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.

5. INFORMACJE DODATKOWE

- Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięcia

Wniosek zawiera klauzulę przeglądu.

2007/0224 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

w sprawie ochrony wrażliwych ekosystemów morskich na pełnym morzu przed niekorzystnym wpływem przydennych narzędzi połowowych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając wniosek Komisji[1],

uwzględniając opinię Parlamenty Europejskiego[2],

a także biorąc pod uwagę, co następuje:

(1) Wspólnota jest umawiającą się stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza oraz Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi. Powyższe międzynarodowe instrumenty ustanawiają obowiązek, zgodnie z którym państwa zobowiązane są do współpracy w zakresie ochrony żywych zasobów dalekomorskich, i nakazują, aby taka współpraca realizowana była bezpośrednio przez państwa lub za pośrednictwem odpowiednich subregionalnych lub regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem albo za pośrednictwem uzgodnień zawieranych w tej sprawie.

(2) Na mocy prawa morza brak regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem lub uzgodnień w tej sprawie nie zwalnia państw z ich obowiązku, zgodnie z którym w odniesieniu do swoich obywateli należy przyjąć środki niezbędne w celu ochrony żywych zasobów dalekomorskich, włącznie z ochroną wrażliwych ekosystemów morskich przed szkodliwym wpływem działalności połowowej.

(3) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa[3] stanowi, że zadaniem wspólnej polityki rybackiej jest stosowanie zasady ostrożnego zarządzania poprzez podjęcie środków mających na celu zminimalizowanie wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie. Artykuł 7 tego samego rozporządzenia stanowi, że Komisja może zadecydować o zastosowaniu środków nadzwyczajnych na uzasadniony wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy, jeżeli istnieje dowód występowania poważnego zagrożenia dla zachowania żywych zasobów wodnych lub dla ekosystemu morskiego, wynikającego z działalności połowowej i wymagającego podjęcia natychmiastowego działania.

(4) Wspólnota jest zobowiązana do ochrony ekosystemów morskich, takich jak rafy koralowe, góry podwodne, koralowce głębinowe, kominy hydrotermalne i kolonie gąbek. Liczne informacje naukowe wykazują, że integralność wspomnianych ekosystemów jest zagrożona przez działalność połowową z użyciem narzędzi przydennych. Wspólnota przyjęła już środki ukierunkowane na zamknięcie dla połowów przydennych obszarów w obrębie wód terytorialnych Wspólnoty, na których znajdują się takie ekosystemy. Wspólnota miała również istotny wpływ na przyjęcie podobnych środków na pełnym morzu znajdujących się w granicach kompetencji wszelkich istniejących regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem, uprawnionych do regulowania połowów przydennych. Przyczyniła się ona również w sposób czynny do ustanowienia nowych organizacji lub uzgodnień, mając na względzie doprowadzenie do globalnego pokrycia światowego oceanu odpowiednimi regionalnymi systemami w zakresie ochrony łowisk i zarządzania nimi. Istnieją jednak pewne obszary dalekomorskie, w przypadku których ustanowienie takiego organu napotyka istotne trudności.

(5) W rezolucji 61/105 Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, przyjętej w dniu 8 grudnia 2006 r[4]., społeczność międzynarodowa doszła do porozumienia w sprawie naglącej potrzeby przyjęcia środków na rzecz ochrony wrażliwych ekosystemów morskich przed skutkami niszczycielskiej działalności połowowej z użyciem narzędzi przydennych, poprzez rygorystyczne uregulowanie takiej działalności przez regionalne organizacje ds. zarządzania rybołówstwem lub uzgodnienia w tej sprawie, albo przez państwa w odniesieniu do statków pływających pod ich banderą, prowadzących połowy na obszarach, gdzie nie istnieją takie organizacje ani uzgodnienia. Zgromadzenie Ogólne zapewniło wytyczne co do rodzaju środków, jakie należy w tym celu przyjąć.

(6) Wspólnota posiada pokaźną flotę prowadzącą połowy przydenne na obszarach nieuregulowanych przez regionalną organizację ds. zarządzania rybołówstwem lub uzgodnienia w tej sprawie i w przypadku których w perspektywie krótkoterminowej oczekiwać ustanowienia takiej organizacji lub zawarcia uzgodnienia. Bez uszczerbku dla ciągłych starań na rzecz rozwiązania problemu takich utrzymujących się luk przestrzennych w międzynarodowym systemie zarządzania rybołówstwem Wspólnota musi wykonać swoje zobowiązania na mocy prawa morza w zakresie ochrony żywych zasobów morskich w takich obszarach i w związku z tym musi przyjąć stosowne środki w odniesieniu do tej floty. Czyniąc to Wspólnota musi działać zgodnie z wytycznymi udzielonymi przez Zgromadzenie Ogólne w rezolucji 61/105.

(7) Kluczowym elementem zaleceń poczynionych przez Zgromadzenie Ogólne są środki mające „... ocenić, w oparciu o najlepsze dostępne informacje naukowe, czy poszczególne przydenne praktyki połowowe będą wywierały znaczny niekorzystny wpływ na wrażliwe ekosystemy morskie, a także zapewnić, że jeżeli z oceny wynika, iż działania takie będą wywierały znaczny niekorzystny wpływ, to będą one zarządzane w sposób zapobiegający wspomnianemu wpływowi lub nie zostanie wydane zezwolenie na ich kontynuację”[5].

(8) Realizacja wspomnianego zalecenia wymaga, aby statki rybackie, których to dotyczy, zostały uprawnione do prowadzenia połowów na mocy specjalnego zezwolenia połowowego, wydanego zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającym ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych[6] oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2943/95 z dnia 20 grudnia 1995 r. ustalającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94[7]. Ponadto wydawanie i ważność takich zezwoleń należy objąć szczególnymi warunkami zapewniającymi, że wpływ wywierany przez dozwoloną działalność połowową został oceniony prawidłowo, oraz że prowadzenie operacji połowowych jest zgodne z taką oceną.

(9) Realizacja zaleceń poczynionych przez Zgromadzenie Ogólne wymaga także stosownych środków monitorowania w celu zapewnienia zgodności z warunkami wydawania zezwoleń. Środki te obejmują obserwatorów przebywających na statkach oraz przepisy szczególne dotyczące funkcjonowania satelitarnych systemów monitorowania statków w celu przeciwdziałania przypadkom awarii technicznych lub ustania działania systemu, poza przepisami ustanowionymi rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2244/2003 z dnia 18 grudnia 2003 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy dotyczące satelitarnych systemów monitorowania statków [8] .

(10) Identyfikacja wrażliwych ekosystemów morskich na obszarach nieuregulowanych przez regionalną organizację ds. zarządzania rybołówstwem jest w toku, istnieje jednak stosunkowo niewiele informacji naukowych na ten temat. Ograniczenie głębokości, na której dozwolone jest stosowanie narzędzi przydennych, zapewnia profilaktyczną granicę ochronną dla głębinowych koralowców i gąbek w kolumnie wody. Głębokość 1 000 m stanowi rozsądny wybór, gdyż zapewnia odpowiedni stopień ochrony i jest możliwa do pogodzenia z kontynuowaniem przydennych połowów gatunków przydennych występujących zazwyczaj na mniejszych głębokościach, takich jak morszczuk i kalmar. Na mocy niniejszego rozporządzenia owo ograniczenie głębokości jest również możliwe do pogodzenia ze stopniowym rozwojem środków obszarowych na rzecz pełnej ochrony stanowisk, co do których wiadomo, że występują lub mogą w nich występować wrażliwe ekosystemy morskie.

(11) Naruszenie szczególnych warunków, takich jak warunki związane z ograniczeniem głębokości, funkcjonowaniem systemu monitorowania statków oraz przenoszeniem działań w przypadku nieprzewidzianego odkrycia wrażliwych ekosystemów morskich, może skutkować nieodwracalnym uszkodzeniem takich ekosystemów i w związku z tym zasługuje na uwzględnienie w wykazie poważnych naruszeń przepisów, zamieszczonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1447/1999 z dnia 24 czerwca 1999 r. ustanawiającym wykaz rodzajów zachowań, które poważnie naruszają zasady wspólnej polityki rybołówstwa[9].

(12) Wspólnota ustanowiła specjalny system zarządzania, mający zastosowanie do połowów zasobów głębinowych, w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 2347/2002 ustanawiającego szczególne wymagania dostępu oraz warunki z tym związane mające zastosowanie do połowów zasobów głębokowodnych[10]. Należy zagwarantować, że wymagania ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 2347/2002 mają zastosowanie również do statków rybackich Wspólnoty poławiających zasoby głębinowe w obszarach, w których nie obowiązują międzynarodowe środki zarządzania ani uzgodnienia.

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zakres

1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do statków rybackich Wspólnoty prowadzących działalność połowową z użyciem narzędzi przydennych na pełnym morzu.

2. Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do statków rybackich Wspólnoty, które prowadzą działalność w obszarach:

1. znajdujących się pod nadzorem regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem uprawnionej do regulowania takiej działalności połowowej lub objętych uzgodnieniem regulującym taką działalność;

2. w przypadku których proces ustanawiania regionalnej organizacji ds. zarządzania rybołówstwem jest w trakcie realizacji; w przypadku gdy uczestnicy takiego procesu uzgodnili środki tymczasowe na rzecz ochrony wrażliwych ekosystemów morskich przed niszczycielskim wpływem stosowania narzędzi przydennych.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

(a) „ekosystem morski” oznacza dynamiczne skupisko roślin, zwierząt, mikroorganizmów oraz ich nieożywione środowisko, wspólnie tworzące jednostkę funkcjonalną;

(b) „wrażliwy ekosystem morski” oznacza dowolny ekosystem morski, którego specyficzna struktura i funkcja mogą, według najlepszych dostępnych informacji naukowych oraz zasady ostrożności, zostać naruszone w wyniku zakłócenia spowodowanego fizycznym kontaktem z narzędziami przydennymi w trakcie operacji połowowych, obejmujący między innymi rafy, podwodne góry, kominy hydrotermalne, koralowce lub kolonie gąbek żyjące w zimnych wodach;

(c) „narzędzia przydenne” oznaczają włoki denne, dragi, denne sieci stawne, denne sznury haczykowe i narzędzia pułapkowe.

Artykuł 3

Specjalne zezwolenie połowowe

1. Aby prowadzić działalność połowową, o której mowa w art. 1 ust. 1, statki rybackie Wspólnoty muszą posiadać specjalne zezwolenie połowowe.

2. Specjalne zezwolenie połowowe wydawane jest zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1627/94[11] i podlega warunkom określonym w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 4

Warunki wydawania

1. Wnioskom o specjalne zezwolenie połowowe przewidziane w art. 3 ust. 1 towarzyszy szczegółowy plan połowowy, określający w szczególności:

3. planowaną lokalizację działań,

4. gatunki docelowe,

5. głębokość, na jakiej będą stosowane narzędzia;

6. konfigurację profilu batymetrycznego dna morskiego na łowiskach, na których planuje się połowy.

2. Właściwe organy wydają specjalne zezwolenie połowowe po przeprowadzeniu oceny potencjalnego oddziaływania planowanej działalności połowowej danego statku oraz po uznaniu, że nie ma możliwości, aby działalność ta mogła wywierać znaczny niekorzystny wpływ na wrażliwe ekosystemy morskie.

3. Dla celów oceny, o której mowa w ust. 2, właściwe organy opierają się na najlepszych dostępnych informacjach naukowych dotyczących miejsc występowania wrażliwych ekosystemów morskich w obszarach, w których przedmiotowe statki rybackie zamierzają prowadzić działania. Wspomniane informacje naukowe obejmują, w miarę możliwości, dane naukowe umożliwiające oszacowanie prawdopodobieństwa występowania takich ekosystemów.

4. W trakcie dokonywania oceny, o której mowa w ust. 2, właściwe organy stosują kryteria zapobiegawcze. W przypadku braku pewności, czy niekorzystny wpływ jest znaczny czy też nie, właściwe organy uznają, że prawdopodobny niekorzystny wpływ wynikający z dostępnych opinii naukowych jest znaczny.

5. W przypadku gdy z oceny wynika, że działania prowadzone zgodnie z przedłożonym planem połowowym mogą się wiązać ze znacznym niekorzystnym wpływem na wrażliwe ekosystemy morskie, właściwe organy dokładnie określają oszacowane zagrożenia i zezwalają wnioskodawcom na zmianę planu połowowego w celu uniknięcia tych zagrożeń. W przypadku braku takich zmian właściwe organy nie wydają specjalnego zezwolenia połowowego, o które złożono wniosek.

Artykuł 5

Warunki ważności

1. Specjalne zezwolenie połowowe przewidziane w art. 3 ust. 1 zachowuje ważność przez cały okres realizacji planu połowowego przedłożonego zgodnie z art. 4 ust. 1 pod warunkiem, że działalność połowowa jest przez cały czas zgodna ze wspomnianym planem.

2. W przypadku gdy okoliczności leżące poza kontrolą osoby odpowiedzialnej za działania prowadzone przez statek powodują konieczność zmiany przedłożonych planów, osoba odpowiedzialna za działania prowadzone przez statek niezwłocznie powiadamia właściwe organy, wskazując zamierzone zmiany w pierwotnym planie. Właściwe organy oceniają takie zmiany i potwierdzają ważność zezwolenia jedynie pod warunkiem, że zmiany te nie obejmują przeniesienia działalności na obszary, gdzie występują lub mogą występować wrażliwe ekosystemy morskie.

Artykuł 6

Ograniczenia głębokości

Zakazuje się stosowania narzędzi przydennych na głębokościach przekraczających 1 000 m.

Artykuł 7

Przypadki nieprzewidzianego odkrycia wrażliwych ekosystemów morskich

1. W przypadku gdy w trakcie prowadzenia operacji połowowych statek rybacki odkryje wrażliwy ekosystem morski, niezwłocznie zaprzestaje połowów lub nie podejmuje połowów na danym stanowisku. Statek rybacki wznawia działania jedynie po dotarciu do alternatywnego stanowiska znajdującego się w odległości nie mniejszej niż 5 mil morskich od miejsca odkrycia ekosystemu, w granicach obszaru przewidzianego w jego planie połowowym przewidzianym w art. 4 ust. 1.

2. W przypadku gdy na alternatywnym stanowisku, o którym mowa w ust. 1, ponownie dochodzi do odkrycia ekosystemu, statek kontynuuje przemieszczanie zgodnie z przepisami określonymi w tym ustępie do czasu, gdy dotrze do stanowiska, na którym nie występują wrażliwe ekosystemy morskie.

3. Statek rybacki niezwłocznie przedkłada właściwym organom sprawozdanie z każdego przypadku odkrycia ekosystemu, przekazując dokładne informacje dotyczące charakteru, lokalizacji, czasu i wszelkich innych stosownych okoliczności odkrycia.

Artykuł 8

Zamykanie obszarów

1. Państwa członkowskie – w oparciu o najlepsze dostępne informacje naukowe dotyczące występowania lub prawdopodobieństwa występowania wrażliwych ekosystemów morskich w regionie, w którym ich statki rybackie prowadzą działalność – identyfikują obszary, które zostają zamknięte dla działalności połowowej z użyciem narzędzi przydennych. Państwa członkowskie niezwłocznie wprowadzają zamykanie obszarów w odniesieniu do swoich statków i przedkładają Komisji sprawozdanie zgodnie z art. 13.

2. Bez uszczerbku dla art. 7 rozporządzenia Rady 2371/2002 Komisja ocenia powyższe informacje i w stosownych przypadkach przedkłada Radzie wnioski w sprawie przyjęcia środków wspólnotowych na rzecz ochrony tych obszarów. W stosownych przypadkach Komisja rozpatruje również przyjęcie takich środków z własnej inicjatywy.

Artykuł 9

System monitorowania statków

1. Bez uszczerbku dla art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2244/2003 w przypadku awarii technicznej lub ustania działania satelitarnego urządzenia lokacyjnego zainstalowanego na pokładzie statku rybackiego kapitan statku co dwie godziny informuje państwo członkowskie bandery o położeniu geograficznym statku.

2. Po powrocie do portu statek rybacki nie opuszcza go, dopóki satelitarne urządzenie lokacyjne nie zacznie działać w sposób satysfakcjonujący dla właściwych organów.

Artykuł 10

Poważne naruszenia przepisów

1. Brak zgodności z planem połowowym przewidzianym w art. 4 ust. 1 w okolicznościach innych niż określone w art. 5 ust. 2 pociąga za sobą utratę ważności specjalnego zezwolenia połowowego wydanego przedmiotowemu statkowi rybackiemu. Wszelka działalność połowowa prowadzona od momentu odstąpienia przez statek od jego planu połowowego uznawana jest połowy bez zezwolenia połowowego zgodnie z warunkami ust. C tiret pierwsze załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1447/1999.

2. Powtarzający się brak zgodności z obowiązkami określonymi w art. 6, 7 i 9 uważa się za postępowanie, które poważnie narusza przepisy wspólnej polityki rybackiej, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1447/1999.

Artykuł 11

Statki rybackie poławiające zasoby głębinowe

Statki rybackie Wspólnoty określone w art. 1 ust. 1, które poławiają zasoby głębinowe, podlegają również wymogom ustanowionym w rozporządzeniu (WE) nr 2347/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r.

Artykuł 12

Obserwatorzy

1. Każde państwo członkowskie deleguje obserwatorów naukowych na statki, którym wydano specjalne zezwolenie połowowe przewidziane w art. 3 ust. 1. Obserwatorzy prowadzą obserwację działalności połowowej statku przez cały okres realizacji jego planu połowowego przewidzianego w art. 4 ust. 1.

2. Obserwator naukowy:

7. odnotowuje niezależnie w dzienniku połowowym informacje na temat połowów, zalecane w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93[12];

8. odnotowuje wszelkie przypadki zmian planu połowowego, o których mowa w art. 5 ust. 2;

9. dokumentuje wszelkie przypadki nieprzewidzianego odkrycia wrażliwych ekosystemów morskich, o których mowa w art. 7, w tym zbiera informacje, które mogą być użyteczne w odniesieniu do ochrony danego stanowiska;

10. odnotowuje głębokości, na jakich stosowane są narzędzia;

11. przedstawia właściwym organom danego państwa członkowskiego sprawozdanie w terminie 20 dni od zakończenia okresu obserwacji. Kopia takiego sprawozdania jest przesyłana do Komisji w terminie 30 dni po otrzymaniu pisemnego wniosku.

1. Obserwatorem naukowym nie może zostać:

12. krewny kapitana statku lub innego oficera pracującego na statku, na który obserwator został oddelegowany;

13. pracownik kapitana statku, na który został obserwator oddelegowany;

14. pracownik przedstawiciela kapitana statku;

15. pracownik przedsiębiorstwa kontrolowanego przez kapitana statku lub jego przedstawiciela;

16. krewny przedstawiciela kapitana statku.

Artykuł 13

Informacje

1. Dla każdego półrocza kalendarzowego w ciągu 3 miesięcy od upływu tego półrocza kalendarzowego państwa członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie dotyczące:

17. oprócz wymogów ustanowionych w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, połowów dokonanych przez statki rybackie, o których mowa w art. 1, ustalonych w oparciu o informacje odnotowane w dziennikach połowowych, włącznie z pełnym zapisem dni połowowych poza portem, oraz sprawozdań przedstawionych przez obserwatorów naukowych, w podziale na kwartały roku, rodzaje narzędzi połowowych oraz gatunki;

18. przestrzegania planów połowowych oraz wymogów określonych w art. 6, 7 i 8 przez statki rybackie, o których mowa w art. 1 ust. 1, oraz w sprawie środków podjętych dla zaradzenia przypadkom braku zgodności oraz poważnych naruszeń przepisów, o których mowa w art. 10, i ich karania.

19. wdrażania przez nie art. 8.

2. Komisja niezwłocznie przekazuje właściwym organom naukowym informacje zamieszczone w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 1.

Artykuł 14

Działania następcze

Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wdrażania niniejszego rozporządzenia przed dniem 30 czerwca 2010 r. Sprawozdaniu takiemu towarzyszą, jeżeli zajdzie taka konieczność, wnioski w sprawie zmian niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 15

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[pic][pic][pic][pic][pic][pic]

[1] Dz.U. C […] z […], str. […].

[2] Dz.U. C […] z […], str. […].

[3] Dz.U. L 358 z 31.12.2002, str. 59.

[4] Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego 61/105 „Zrównoważone rybołówstwo, między innymi dzięki zawartemu w 1995 r. Porozumieniu w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi, a także powiązanym instrumentom”.

[5] Rezolucja 61/105, ust. 83 lit. a).

[6] Dz.U. L 171 z 6.7.1994, str. 7.

[7] Dz.U. L 308 z 21.12.1995, str. 15.

[8] Dz.U. L 333 z 20.12.2003, str. 17.

[9] Dz.U. L 167 z 2.7.1999, str. 5.

[10] Dz.U. L 351 z 28.12.2002, str. 6.

[11] Dz.U. L 171 z 6.7.1994, str. 7.

[12] Dz.U. L 261 z 20.10.1993, z późniejszymi zmianami.