UZASADNIENIE

1.PRZEDMIOT WNIOSKU

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji upoważniającej państwa członkowskie do podpisania i ratyfikowania w interesie Unii Europejskiej konwencji Rady Europy w sprawie w sprawie zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych („CETS nr 218” lub „Konwencja”).

2.KONTEKST WNIOSKU

2.1.Kontekst

2.2.Konwencja

CETS nr 218 ma na celu zapewnienie bezpiecznego i przyjaznego otoczenia podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych (art. 2). Konwencja rozróżnia „środki bezpieczeństwa”, „środki zabezpieczenia” i „środki obsługi” (art. 3).

Konwencja zobowiązuje Strony do przyjęcia „zintegrowanego, wielopodmiotowego i zrównoważonego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi w oparciu o zasady skutecznej współpracy i partnerstwa na poziomie lokalnym, krajowym i międzynarodowym” (art. 2 lit. a)), tj. podejścia opartego na założeniu, że „niezależnie od swojego podstawowego celu, środki bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi podczas meczów piłki nożnej i innych imprez sportowych nieodwołalnie nakładają się na siebie, są wzajemnie powiązane i wzajemnie na siebie oddziałują, muszą być wyważone i nie mogą być opracowywane ani wdrażane niezależnie od siebie nawzajem” (art. 3 lit. f)).

Konwencja zobowiązuje Strony do przyjęcia krajowych i lokalnych ustaleń koordynacyjnych, mających na celu opracowanie i wdrożenie wielopodmiotowego zintegrowanego podejścia do bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi na poziomie krajowym i lokalnym (art. 4). Strony są zobowiązane do podjęcia różnych środków w celu zapewnienia bezpieczeństwa, zabezpieczenia i obsługi obiektów sportowych (art. 5); na przykład, muszą zagwarantować, aby zasady funkcjonowania stadionów przewidywały skuteczne współdziałanie z policją, służbami ratunkowymi i instytucjami partnerskimi i obejmowały zasady i procedury dotyczące takich kwestii jak zachowania rasistowskie lub dyskryminujące (art. 5 ust. 5). Strony są zobowiązane do zachęcania wszystkich odpowiednich instytucji i zainteresowanych stron do wspólnych działań w celu stworzenia bezpiecznego i przyjaznego otoczenia w przestrzeni publicznej poza stadionami(art. 6). Strony muszą zapewnić, aby odpowiednie instytucje opracowały plany awaryjne i kryzysowe (art. 7) oraz muszą zachęcać wszystkie instytucje do aktywnej współpracy z kibicami i społecznościami lokalnymi (art. 8).

W odniesieniu do działań policyjnych, art. 9 Konwencji nakłada na Strony obowiązek zapewnienia opracowania, regularnej oceny i doskonalenia strategii policyjnych, które będą uwzględniać dobre praktyki i będą spójne ze zintegrowanym podejściem do bezpieczeństwa, ochrony i obsługi; Strony muszą również dopilnować, by policja współpracowała z odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

W odniesieniu do zapobiegania i karania, art. 10 Konwencji zobowiązuje strony do podjęcia „wszelkich możliwych środków”, aby ograniczyć ryzyko incydentów przemocy i zakłócania porządku publicznego i zapewnić, zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym, istnienie „skutecznych sposobów wykluczenia z udziału w imprezach sportowych, odpowiednio do charakteru i miejsca wystąpienia ryzyka”, w celu zapobiegania tego rodzaju incydentom. Strony są zobowiązane do współpracy „w dążeniu do zapewnienia, że wobec osób dopuszczających się przestępstw za granicą zostaną zastosowane odpowiednie kary” (art. 10 ust. 3) oraz „rozważą nadanie organom sądowym lub administracyjnym, odpowiedzialnym za nakładanie sankcji na osoby, które spowodowały lub przyczyniły się do wystąpienia związanych z piłką nożną aktów przemocy lub zakłóceń porządku, uprawnień do nałożenia ograniczeń w przejazdach na mecze piłki nożnej, odbywające się w innym państwie.” (art. 10 ust. 4).

Art. 11 tej konwencji nosi tytuł „Współpraca międzynarodowa”. Zobowiązuje on Strony do ustanowienia krajowego punktu informacyjnego ds. piłki nożnej (punkt NFIP) działającego jako jedyny kanał wymiany informacji i danych wywiadowczych dotyczących wszystkich międzynarodowych meczów piłki nożnej i załatwiania innych kwestii dotyczących międzynarodowej współpracy policyjnej (art. 11 ust. 2–4). Treść art. 11 ust. 2–4 zainspirowana została decyzją Rady 2002/348/WSiSW z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącą bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym i stosowana jest w niej ta sama terminologia.

Postanowienia końcowe Konwencji dotyczą podpisania (art. 16), wejścia w życie (art. 17), przystąpienia przez państwa niebędące członkami Rady Europy (art. 18), skutków Konwencji w odniesieniu do Konwencji nr 120 (art. 19), terytorialnego zakresu stosowania (art. 20), wypowiedzenia (art. 21) i powiadomień (art. 22). Klauzule te są „zasadniczo oparte” na Modelowych klauzulach końcowych dla konwencji i umów zawartych w ramach Rady Europy z lutego 1980 r. i na klauzulach końcowych Konwencji nr 120.