w sprawie stosowania art. 93, 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do niektórych kategorii pomocy państwa w sektorze transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego

Niniejszy wniosek nie obejmuje pomocy jako rekompensaty za realizację zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego, która podlega przepisom art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady. Zgodnie z tym przepisem obowiązkowi wcześniejszego zgłaszania nie podlega rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego lub z tytułu dostosowania się do zobowiązań taryfowych ustanowionych zgodnie z ogólnymi zasadami, wypłacane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007.

W szczególności w odniesieniu do transportu towarowego zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych mogą być odpowiednim instrumentem promowania usług w obszarach i segmentach, w których w przeciwnym razie transport towarowy odbywałby się wyłącznie po drogach.

Jeżeli chodzi o pomoc na wykonanie pewnych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej (która obecnie nie jest objęta wytycznymi dotyczącymi transportu kolejowego), Komisja może również rozważyć wyłączenie grupowe, pod pewnymi warunkami, rekompensaty przyznawanej przez państwa członkowskie z tytułu świadczenia usług publicznych w sektorach transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego, pod warunkiem że nie wchodzi ona w zakres rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. (rozporządzenie (WE) nr 1370/2007).

Wyłączenie grupowe obejmowałoby środki wchodzące w zakres art. 93 TFUE i wspierałoby przesunięcie międzygałęziowe w odniesieniu do transportu towarowego i pasażerskiego z bardziej zanieczyszczających rodzajów transportu (w szczególności transportu drogowego) na mniej zanieczyszczające i bardziej zrównoważone rodzaje transportu i rozwiązania, zgodnie z praktyką podejmowania decyzji przez Komisję.

Komisja dąży w szczególności do zwiększenia pewności prawa i zmniejszenia obciążeń administracyjnych w odniesieniu do niektórych krajowych środków pomocy wspierających przesunięcie międzygałęziowe w ramach usług transportu towarowego i pasażerskiego z transportu drogowego na mniej zanieczyszczające rodzaje transportu i rozwiązania, które są opracowywane, w oparciu o szeroko zakrojoną praktykę decyzyjną Komisję, w sposób zapewniający ograniczenie zakłóceń konkurencji. Rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych dają państwom członkowskim i beneficjentom pomocy większą pewność prawa, jeśli chodzi o sposób opracowywania środków. Jednocześnie upraszczają one procedury, znosząc w odniesieniu do niektórych środków obowiązek, o którym mowa w art. 108 ust. 3 TFUE, dotyczący zgłoszenia Komisji pomocy państwa przed wdrożeniem takiej pomocy, o ile możliwe jest, na podstawie praktyki decyzyjną Komisji, określenie ex ante warunków zgodności zapewniających ograniczenie potencjalnych zakłóceń konkurencji.

Wytyczne wspólnotowe z 2008 r. w sprawie pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw kolejowych („wytyczne dotyczące transportu kolejowego”) miały na celu skodyfikowanie i aktualizację praktyki Komisji dotyczącej zgodności z Traktatem pomocy dla przedsiębiorstw w sektorze transportu kolejowego w następstwie zmian sektorowych ram prawnych, w szczególności w kontekście stopniowego otwierania rynku dla konkurencji. W toku przeprowadzonej w 2020 r. oceny adekwatności zasad pomocy państwa, w tym wytycznych dotyczących transportu kolejowego, potwierdzono potrzebę przeglądu zasad pomocy państwa mających zastosowanie do transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu intermodalnego, zważywszy na istotne zmiany regulacyjne i rynkowe od 2008 r. W tym kontekście Komisja rozważa nie tylko przegląd wytycznych dotyczących transportu kolejowego, ale również przyjęcie przepisów szczegółowych dotyczących wyłączeń grupowych, aby wesprzeć transport kolejowy, żeglugę śródlądową i transport multimodalny (zarówno w zakresie usług transportu pasażerskiego, jak i towarowego) w czasie transformacji ekologicznej i cyfrowej.

Art. 93 TFUE stanowi, że „Zgodna z Traktatami jest pomoc, która odpowiada potrzebom koordynacji transportu lub stanowi zwrot za wykonanie pewnych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej.”. Art. 93 TFUE zawarty jest w tytule VI „TRANSPORT”, którego postanowienia mają zastosowanie wyłącznie do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej zgodnie z art. 100 ust. 1 TFUE. Niniejszy wniosek obejmuje transport kolejowy i żeglugę śródlądową, w tym transport multimodalny.

Dobrze funkcjonujący system kolei, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia łączności w całej Europie, utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, wspierania spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej zgodnie z art. 170 i 174 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”), osiągnięcia celów klimatycznych UE („Europejski Zielony Ład”) oraz wspierania odporności przemysłu UE i jego łańcuchów wartości („Nowa strategia przemysłowa dla Europy” w zaktualizowanej wersji), w tym tych wspierających cele transformacji cyfrowej i cyfryzacji („Kształtowanie cyfrowej przyszłości Europy”). 9 grudnia 2020 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie swojej kompleksowej strategii na rzecz zrównoważonej i inteligentnej mobilności („kompleksowa strategia Komisji na rzecz zrównoważonej i inteligentnej mobilności”). Strategia ta przewiduje wzmocnienie transportu kolejowego i żeglugi śródlądowej, a także transportu multimodalnego, jest zasadniczym elementem ekologicznej i cyfrowej transformacji europejskiego transportu, która z kolei ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia unijnego celu, jakim jest uzyskanie neutralności klimatycznej do 2050 r.

Niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia określonego w nim celu, jakim jest umożliwienie Komisji wyłączenia grupowego pomocy na rzecz koordynacji transportu oraz pomocy na zwrot za wykonanie pewnych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej, o ile spełnione są określone warunki. W związku z powyższym niniejszy wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności.•Wybór instrumentu

Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zgodnie z art. 3 TFUE („Unia ma wyłączne kompetencje w następujących dziedzinach: [...] b) ustanawianie reguł konkurencji niezbędnych do funkcjonowania rynku wewnętrznego”). Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

Kompetencje Rady w zakresie przyjmowania właściwych rozporządzeń w celu określenia kategorii pomocy, które mogą zostać objęte wyłączeniem grupowym, zgodnie z art. 109 TFUE, dotyczą wszystkich środków pomocy państwa, w tym odnoszących się do kolei, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego, objętych art. 93 TFUE.

Jeżeli chodzi o wkład niniejszego wniosku w Europejski Zielony Ład, wniosek ten ułatwi promowanie ekologicznego, wydajnego i wzajemnie połączonego systemu transportu multimodalnego, co jest niezbędnym krokiem w kierunku osiągnięcia unijnego celu, jakim jest uzyskanie neutralności klimatycznej do 2050 r. W tym względzie istnieje wyraźny związek między niniejszym wnioskiem a planowanym przeglądem wytycznych dotyczących transportu kolejowego, ponieważ oba mają ułatwić publiczne finansowanie przesunięcia międzygałęziowego z transportu drogowego na transport kolejowy, żeglugę śródlądową i bardziej zrównoważone rozwiązania w zakresie transportu multimodalnego, a ostatecznie mają wspierać transformację ekologiczną i cyfrową europejskiego transportu, przy jednoczesnym ograniczaniu zakłóceń konkurencji. Proponowane rozporządzenie upoważniające w sprawie transportu wyłączyłoby z obowiązku zgłoszenia środki objęte zakresem art. 93 TFUE, w przypadku których możliwe jest określenie jasnych warunków zgodności.

Jeżeli chodzi o uproszczenie zasad pomocy państwa, konieczne jest spójne podejście w ramach procedur mających zastosowanie do pomocy w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych w segmentach rynku dotyczących zarówno transportu pasażerskiego, jak i towarowego. Art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1370/2007 przewiduje już zwolnienie z obowiązku wcześniejszego zgłaszania rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych zgodnie z zasadami pomocy państwa w odniesieniu do usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego. Podobne wyłączenie grupowe w odniesieniu do rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych nie istnieje jednak obecnie w zakresie transportu towarowego. W związku z tym pomoc na zwrot za wykonanie pewnych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej w odniesieniu do transportu towarowego koleją, żeglugą śródlądową lub z wykorzystaniem transportu intermodalnego, o której to pomocy mowa w art. 93 TFUE, powinna zostać objęta zakresem rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu.

Jeżeli chodzi o cel egzekwowania zasad pomocy państwa, wskazany przez Komisję w jej komunikacie w sprawie unowocześnienia unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa z dnia 8 maja 2012 r., działania w tym zakresie powinny koncentrować się na sprawach mających największy wpływ na rynek wewnętrzny. Oznacza to z jednej strony ściślejszą kontrolę dużej i potencjalnie zakłócającej konkurencję pomocy, a z drugiej strony uproszczoną analizę spraw mających jedynie ograniczony wpływ na wymianę handlową i konkurencję. Ten ostatni cel można osiągnąć przez wyłączenie grupowe tych kategorii pomocy z obowiązku zgłaszania.

Niniejszy wniosek przyczynia się do osiągania ogólnych celów Unii, w szczególności celu, jakim jest egzekwowanie i uproszczenie zasad pomocy państwa, z jednej strony, oraz wdrażanie Europejskiego Zielonego Ładu, z drugiej strony.

Rozporządzenie upoważniające w sprawie transportu samo w sobie nie będzie miało żadnego bezpośredniego wpływu, lecz będzie stanowić podstawę prawną do przyjęcia ewentualnych rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych. Na podstawie rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu Komisja oceni różne warianty strategiczne w odniesieniu do wszelkich takich rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych oraz ich skutki w kontekście oceny skutków.

Niniejszy wniosek ma na celu dostosowanie zasad pomocy państwa mających zastosowanie do transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego do strategii Komisji na rzecz zrównoważonej i inteligentnej mobilności. Na podstawie rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu Komisja będzie mogła przyjąć rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych w odniesieniu do pomocy na podstawie art. 93 TFUE, która wiąże się z ograniczonym ryzykiem wystąpienia zakłóceń konkurencji i wymiany handlowej. Niniejszy wniosek upoważnia Komisję do przyjęcia rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych w obszarach, w których zdobyła ona wystarczające doświadczenie, aby określić jasne kryteria zgodności, a jednocześnie zapewnić ograniczony wpływ na konkurencję i wymianę handlową między państwami członkowskimi.

Pomoc państwa na rzecz transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego wchodzi w zakres art. 93 TFUE, który stanowi lex specialis w stosunku do art. 107 ust. 2 i 3 TFUE, dlatego w pełni uzasadnione wydaje się szczegółowe upoważniające rozporządzenie Rady w sprawie transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego („rozporządzenie upoważniające w sprawie transportu”). Art. 93 TFUE zawarty jest w tytule VI część 3 TFUE dotyczącym transportu i stanowi, że zgodna z Traktatami jest pomoc, która odpowiada potrzebom koordynacji transportu lub stanowi zwrot za wykonanie pewnych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej. Zgodność pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 93 TFUE można ocenić zatem przez sprawdzenie, czy pomoc służy osiąganiu tych celów. W rozporządzeniu Komisji w sprawie wyłączeń grupowych określono by odpowiednie kryteria umożliwiające taką ocenę.

W rozporządzeniu Rady (UE) 2015/1588 z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa („rozporządzenie upoważniające z 2015 r.”) określono pewną liczbę kategorii pomocy, które mogą zostać wyłączone przez Komisję z obowiązku zgłaszania określonego w art. 108 ust. 3 TFUE. Rozporządzenie upoważniające z 2015 r. obejmuje jednak wyłącznie środki pomocy państwa uznane za zgodne z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 2 lub art. 107 ust. 3 TFUE, lecz nie obejmuje środków pomocy, których zgodność jest oceniana na podstawie art. 93 TFUE.

Zgodnie z podziałem kompetencji między Radą a Komisją, określonym w art. 108 ust. 4 i art. 109 TFUE, do Rady należy określenie kategorii pomocy, które mogą być wyłączone z obowiązku zgłoszenia pomocy państwa, a do Komisji – przyjęcie rozporządzeń ustanawiających szczegółowe zasady dotyczące takiego wyłączenia.

Potrzebne są przepisy szczegółowe umożliwiające uproszczenie procedur w odniesieniu do pomocy na rzecz transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego.

Proponowane rozporządzenie upoważniające w sprawie transportu umożliwia Komisji przyjęcie rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych w odniesieniu do pomocy na rzecz transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego. Przyjęcie takich rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych przyniesie korzyści całej Unii. Po pierwsze, będzie wspierać mającą fundamentalne znaczenie ekologiczną i cyfrową transformację europejskiego transportu zgodnie z celami polityki określonymi w Europejskim Zielonym Ładzie. Po drugie, znacznie zmniejszy obciążenie administracyjne i koszty związane z inwestycjami w niskoemisyjne rodzaje transportu oraz z konsolidacją/rozbudową istniejących rodzajów transportu i rozwiązań mniej zanieczyszczających niż transport drogowy. Po trzecie, uprości rozliczanie pomocy na wykonanie pewnych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej i będzie wspierać czystsze rodzaje transportu i rozwiązania w obszarach i segmentach, w których w przeciwnym razie transport odbywałby się wyłącznie po drogach.

Nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny skutków. Niniejszy wniosek ma na celu przyjęcie przez Radę rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu, które umożliwi Komisji przyjęcie rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych w odniesieniu do pomocy na rzecz transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego, która wiąże się z ograniczonym ryzykiem wystąpienia zakłóceń wymiany handlowej i zakłóceń konkurencji. Niniejszy wniosek nie pociąga za sobą żadnego natychmiastowego wyłączenia grupowego kategorii pomocy wchodzących w zakres planowanego rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu, lecz raczej umożliwia Komisji przyjęcie rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych na późniejszym etapie.

Konsultacje publiczne zostaną przeprowadzone w ramach przeglądu wytycznych dotyczących transportu kolejowego. Przegląd obejmuje projekt uproszczenia przepisów dotyczących pomocy państwa na rzecz koordynacji transportu w drodze rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych. Specjalne konsultacje publiczne przeprowadzone zostaną również w odniesieniu do przyszłych rozporządzeń Komisji w sprawie wyłączeń grupowych.

Ocena adekwatności wytycznych dotyczących transportu kolejowego opierała się na kompleksowym przeglądzie decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa zatwierdzonych na podstawie wytycznych dotyczących transportu kolejowego lub art. 93 TFUE, a także na uwagach otrzymanych od państw członkowskich i zainteresowanych stron w ramach otwartych konsultacji publicznych. Potrzeba rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu jest jeszcze bardziej paląca w świetle Europejskiego Zielonego Ładu i rosnącego znaczenia przesunięcia międzygałęziowego na bardziej zrównoważone rodzaje transportu, takie jak kolej, żegluga śródlądowa i transport multimodalny, aby osiągnąć cel polegający na redukcji emisji do 2050 r.

Z oceny adekwatności wytycznych dotyczących transportu kolejowego wynika, że wytyczne te wymagają kompleksowego przeglądu w celu dostosowania ich do zmian rynkowych i regulacyjnych, a także do nowych nadrzędnych priorytetów określonych w Europejskim Zielonym Ładzie. W ocenie adekwatności wskazano między innymi na stosowność wyłączenia grupowego, w szczególności w odniesieniu do niektórych rodzajów pomocy na rzecz koordynacji transportu, które Komisja zatwierdziła w ciągu ostatnich dziesięciu lat w drodze decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń, bez przeprowadzenia formalnego postępowania wyjaśniającego. Dokładniej rzecz ujmując, w ocenie sekcji 6,3 wytycznych dotyczących transportu kolejowego, dotyczącej pomocy na rzecz koordynacji transportu wykazano, że wszystkie przypadki doprowadziły do podjęcia decyzji o niewnoszeniu zastrzeżeń, zazwyczaj w ograniczonym czasie od zgłoszenia.

•Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

(2)Art. 93 Traktatu stanowi, że zgodna z Traktatami jest pomoc odnosząca się do transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego, odpowiadająca potrzebom koordynacji transportu lub stanowiąca zwrot za wykonanie pewnych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej.

(1)Na mocy rozporządzenia Rady (UE) 2015/1588 Komisja jest uprawniona do uznania w drodze rozporządzeń, że niektóre określone kategorie pomocy są zgodne z rynkiem wewnętrznym i są wyłączone z obowiązku zgłoszenia przewidzianego w art. 108 ust. 3 Traktatu. Chociaż rozporządzenie (UE) 2015/1588 obejmuje niektóre kategorie pomocy na rzecz przedsiębiorstw działających w różnych sektorach, takiej jak pomoc na ochronę środowiska, rozporządzenie to nie obejmuje, między innymi, pomocy na rzecz wspierania transportu kolejowego i żeglugi śródlądowej, w tym transportu multimodalnego. Sektory transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego nabierają coraz większego znaczenia na poziomie Unii, w kontekście Europejskiego Zielonego Ładu oraz strategii Komisji na rzecz zrównoważonej i inteligentnej mobilności.

a także mając na uwadze, co następuje:

w sprawie stosowania art. 93, 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do niektórych kategorii pomocy państwa w sektorze transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu multimodalnego

W odniesieniu do przejrzystości i monitorowania, okresu obowiązywania i zmiany rozporządzeń, wysłuchania zainteresowanych stron, Komitetu Doradczego ds. Pomocy Państwa i konsultacji z nim oraz sprawozdania z oceny, art. 2–6 proponowanego rozporządzenia upoważniającego w zakresie transportu odzwierciedlają przepisy rozporządzenia upoważniającego z 2015 r.

W art. 1 ust. 2 proponowanego rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu wskazano elementy, które Komisja doprecyzuje w swoich rozporządzeniach w sprawie wyłączenia grupowego powyższych kategorii pomocy z obowiązku zgłoszenia na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE. Kategorie te są takie same jak kategorie określone w rozporządzeniu upoważniającym z 2015 r.

W art. 1 ust. 1 proponowanego rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu określono dwie kategorie pomocy wyłączone z obowiązku zgłoszenia na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE: (i) pomoc na rzecz koordynacji transportu; oraz (ii) pomoc stanowiącą zwrot za wykonanie pewnych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej. Kategorie te odzwierciedlają zakres art. 93 TFUE. Zakres proponowanego rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu nie obejmuje jednak rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego ani z tytułu dostosowania się do zobowiązań taryfowych określonych na podstawie zasad ogólnych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007.

Zgodnie z art. 6 proponowanego rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu Komisja będzie co pięć lat przedkładać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu. Ponadto projekt sprawozdania będzie uprzednio przedkładany do rozpatrzenia Komitetowi Doradczemu ds. Pomocy Państwa, o którym mowa w art. 5 proponowanego rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu. Zgodnie z art. 5 ust. 1 proponowanego rozporządzenia upoważniającego w sprawie transportu Komisja będzie również konsultować się z komitetem w przypadku planowanego przyjęcia rozporządzenia o wyłączeniach grupowych i przed przyjęciem takiego rozporządzenia.

Proponowane rozporządzenie upoważniające w sprawie transportu będzie wiążące w całości i będzie stosowane bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich po jego wejściu w życie.

(3)Komisja zastosowała art. 93, art. 107 ust. 1 i art. 108 Traktatu w licznych decyzjach dotyczących niektórych kategorii pomocy państwa dla przedsiębiorstw działających w sektorach transportu kolejowego, żeglugi śródlądowej i transportu intermodalnego oraz opracowała wytyczne na potrzeby oceny niektórych kategorii pomocy państwa, które mają sprostać potrzebom związanym z koordynacją transportu. Z doświadczenia Komisji wynika, że tego rodzaju pomoc nie prowadzi do żadnych istotnych zakłóceń konkurencji, pod warunkiem że jest ona udzielana na podstawie otwartych, przejrzystych i niedyskryminujących procedur oraz że można określić jasne warunki zgodności na podstawie zdobytego doświadczenia.

(4)W związku z tym, w celu uproszczenia administrowania sprawami, w których zakłócenie konkurencji ograniczone jest do minimum, Komisja powinna być uprawniona do uznania w drodze rozporządzeń, że pomoc na rzecz koordynacji transportu lub stanowiąca zwrot za wykonanie pewnych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej, o której to pomocy mowa w art. 93 Traktatu, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym i nie podlega obowiązkowi zgłoszenia określonemu w art. 108 ust. 3 Traktatu.

(5)Pomoc państwa stanowiąca rekompensatę za wykonanie zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych w związku z usługami publicznymi w zakresie transportu pasażerskiego wchodzi już w zakres rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, w tym gdy państwa członkowskie decydują się stosować to rozporządzenie do publicznego pasażerskiego transportu wodnego śródlądowego oraz na krajowych wodach terytorialnych zgodnie z art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia. Rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych w zakresie publicznego transportu pasażerskiego powinna zatem zostać wyłączona z zakresu niniejszego rozporządzenia.

(6)Przyjmując rozporządzenia wyłączające niektóre kategorie pomocy z wymogów zgłoszenia określonych w art. 108 ust. 3 Traktatu („rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych”), Komisja powinna określić cel pomocy, kategorie beneficjentów i progi ograniczające pomoc objętą wyłączeniem, warunki regulujące kumulację pomocy oraz warunki monitorowania, a także dołączyć wszelkie dalsze szczegółowe warunki w celu zapewnienia zgodności pomocy objętej niniejszym rozporządzeniem z rynkiem wewnętrznym.

(7)Ważne jest, aby wszystkie strony mogły sprawdzić, czy pomoc przyznawana jest zgodnie z obowiązującymi zasadami. Przejrzystość pomocy państwa ma zatem zasadnicze znaczenie dla prawidłowego stosowania przepisów Traktatu i prowadzi do lepszego przestrzegania przepisów, większej rozliczalności, wzajemnej oceny i ostatecznie do efektywniejszych wydatków publicznych. Z tego powodu państwa członkowskie powinny być zobowiązane do przekazywania podsumowań informacji dotyczących wdrożonej przez nie pomocy objętej rozporządzeniem w sprawie wyłączeń grupowych. Aby zapewnić przejrzystość środków przyjętych przez państwa członkowskie, Komisja powinna publikować takie podsumowania.

(8)Zgodnie z art. 108 ust. 1 Traktatu Komisja we współpracy z państwami członkowskimi stale bada wszystkie istniejące systemy pomocy. W tym celu oraz aby zapewnić możliwie największą przejrzystość i odpowiednią kontrolę, Komisja powinna dopilnować, aby państwa członkowskie rejestrowały i przechowywały informacje na temat stosowania rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych przyjętych przez Komisję. Komisja powinna również dopilnować, aby państwa członkowskie co najmniej raz w roku przekazywały jej sprawozdanie ze stosowania takich rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych. Dostęp do tych sprawozdań powinny mieć wszystkie państwa członkowskie.

(9)Przed przyjęciem rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych na podstawie niniejszego rozporządzenia Komisja powinna umożliwić wszystkim zainteresowanym stronom zgłaszanie uwag w celu zebrania możliwie jak najbardziej kompleksowych i reprezentatywnych informacji zwrotnych. W tym celu Komisja powinna publikować projekt takich rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych.

(10)W czasie publikacji projektu rozporządzenia należy konsultować się z Komitetem Doradczym ds. Pomocy Państwa ustanowionym na mocy art. 7 rozporządzenia (UE) 2015/1588. Jednakże w trosce o zapewnienie przejrzystości projekt rozporządzenia należy opublikować na stronie internetowej Komisji w tym samym czasie, kiedy Komisja po raz pierwszy zasięga opinii Komitetu Doradczego ds. Pomocy Państwa.

(11)Kontrola przyznawania pomocy dotyczy różnorodnych kwestii natury faktycznej, prawnej i ekonomicznej, o bardzo złożonym charakterze i występujących w stale zmieniającym się środowisku. Komisja powinna zatem regularnie prowadzić przegląd kategorii pomocy, które należy wyłączyć z obowiązku zgłaszania. W tym celu Komisja powinna co pięć lat przedkładać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Wyłączenia grupowe

1.Komisja może w drodze rozporządzeń przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 5 uznać, że następujące kategorie pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu są zgodne z rynkiem wewnętrznym i nie podlegają obowiązkowi zgłoszenia określonemu w art. 108 ust. 3 Traktatu:

a)pomoc na rzecz koordynacji transportu;

b)pomoc na zwrot za wykonanie pewnych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej, z wyłączeniem rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych w związku z usługami publicznymi w zakresie transportu pasażerskiego, objęta rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007.

2.W rozporządzeniach przyjętych na podstawie ust. 1 określa się dla każdej kategorii pomocy:

c)cel takiej pomocy;

d)kategorie beneficjentów;

e)progi wyrażone albo jako intensywność pomocy w odniesieniu do zbioru kosztów kwalifikowalnych albo jako maksymalne kwoty pomocy lub też – w odniesieniu do pewnych rodzajów pomocy, w przypadku których trudne może być precyzyjne określenie intensywności pomocy lub kwoty pomocy, w szczególności instrumentów inżynierii finansowej lub inwestycji finansowanych kapitałem wysokiego ryzyka lub instrumentów podobnego rodzaju – jako maksymalny poziom wsparcia zapewnianego przez państwo zawartego w tym środku lub związanego z nim, bez uszczerbku dla kwalifikowania danych środków w świetle art. 107 ust. 1 Traktatu;