(8)W kontekście zmiany konwencji Liban wystąpił do Unii z wnioskiem o bardziej elastyczny wykaz reguł pochodzenia w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych, aby umożliwić uznanie odzieży produkowanej z tkanin przywożonych za produkty pochodzące na mocy układu. Z uwagi na dotkliwe skutki syryjskiego kryzysu uchodźczego dla Libanu oraz ograniczony rozwój libańskiego sektora włókienniczego Rada, w imieniu Unii, uważa za uzasadnione wyrażenie zgody na złagodzenie reguł pochodzenia dla niektórych wyrobów włókienniczych w ramach ograniczonych kontyngentów rocznych,

(7)W ramach dyskusji na temat zmiany konwencji sformułowano nowy zestaw zmodernizowanych i bardziej elastycznych reguł pochodzenia, które mają zostać włączone do konwencji. UE i Liban zadeklarowały wolę możliwie jak najszybszego rozpoczęcia dwustronnego stosowania zmienionych reguł w sposób alternatywny do obecnych reguł, w oczekiwaniu na ostateczny wynik procesu zmian.

(6)Art. 6 konwencji stanowi, że każda z umawiających się stron podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznego stosowania konwencji. W tym celu Rada Stowarzyszenia powinna przyjąć decyzję o zawarciu odniesienia do konwencji w protokole 4 do układu.

(5)Regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia („konwencja”) została zawarta przez Unię na mocy decyzji Rady 2013/93/UE i weszła w życie w odniesieniu do Unii w dniu 1 maja 2012 r. W konwencji zawarto postanowienia dotyczące pochodzenia towarów będących przedmiotem wymiany handlowej na mocy odpowiednich umów zawartych między umawiającymi się stronami, które to postanowienia mają zastosowanie bez uszczerbku dla zasad określonych w tych umowach.

w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony a Republiką Libańską, z drugiej strony, w odniesieniu do zmiany protokołu 4 do tego układu w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej

Odstępstwo w ramach niektórych kontyngentów w odniesieniu do sektora włókienniczego może mieć wpływ na dochody z ceł, które stanowią zasoby własne UE. Prawdopodobne skutki będą jednak bardzo ograniczone ze względu na stosunkowo niską wartość wywozu z Libanu do UE w odnośnych sektorach oraz fakt, że najprawdopodobniej odstępstwo zostanie wykorzystane na nowy wywóz, a nie na zastąpienie wywozu, który obecnie podlega należnościom celnym, a nie podlegałby im na podstawie odstępstwa. Również zastosowanie alternatywnych reguł pochodzenia może mieć wpływ, jakkolwiek niedający się określić ilościowo.

W odniesieniu do wyrobów włókienniczych i odzieży wprowadzono nowe możliwości dotyczące uszlachetniania biernego i tolerancji. Wprowadzono również nowe procesy nadawania pochodzenia tym produktom, zwłaszcza tkaninom, które stałyby się łatwiej dostępne. Ponadto do tych produktów będzie miała zastosowanie również pełna kumulacja dwustronna. Taka kumulacja pozwoli na uwzględnienie w procesie produkcji w strefie kumulacji przetwarzania materiałów włókienniczych (tj. tkania, przędzenia itp.).

– uwzględnienie reguły alternatywnej w regule obecnie obowiązującej w odniesieniu do działu, przez co eksporterowi zapewnia się większy wybór w zakresie spełnienia kryterium pochodzenia (działy 27, 40, 42, 44, 70 i 83, 84 i 85).

– w odniesieniu do szeregu produktów obecna reguła działu zawiera podwójny warunek kumulacyjny. Ograniczono ją do jednego warunku (działy 74, 75, 76, 78 i 79 HS);

Limit materiałów niepochodzących wyrażano tylko według wartości. Nowe progi wyrażone są wagowo, aby uniknąć wahań cen i kursów walut (np. działy ex 19, 20, 2105, 2106) wraz z usunięciem pewnego limitu w odniesieniu do cukru (np. dział 8 lub HS 2202).

Proponuje się przedłużenie terminu ważności dowodu pochodzenia z 4 do 10 miesięcy. Również to powinno zapewnić więcej złagodzeń w zakresie przepływu produktów pochodzących między stronami.

Tekst wprowadza jeden rodzaj dowodu pochodzenia (świadectwo EUR.1 lub deklaracja pochodzenia) zamiast stosowania dwóch rodzajów dowodów – świadectw EUR.1 i EUR.MED, co znacznie upraszcza system. Powinno to poprawić stopień przestrzegania przepisów przez podmioty gospodarcze dzięki unikaniu błędów wynikających ze złożonych reguł, a także ułatwić zarządzanie przez organy celne. Ponadto nie powinno to wpływać na zdolność weryfikacji dowodów pochodzenia, która pozostaje taka sama.

Zgodnie z obowiązującymi regułami (art. 15) ogólna zasada zakazu zwrotu ma zastosowanie do materiałów stosowanych do wytworzenia każdego produktu. Zgodnie z proponowanymi regułami (art. 16) zakaz zostaje zniesiony w odniesieniu do wszystkich produktów z wyjątkiem materiałów stosowanych do wytworzenia produktów objętych zakresem działów 50–63 HS. Tekst przewiduje jednak również pewne wyjątki od zakazu zwrotu ceł na te produkty.

Proponowana zasada niemanipulacji (art. 14) przewiduje więcej złagodzeń w zakresie przepływu produktów pochodzących między umawiającymi się stronami. Powinna ona zapobiec sytuacjom, w których produkty niebudzące wątpliwości co do ich statusu pochodzenia są wyłączone z korzystania z preferencyjnej stawki przy przywozie, ponieważ nie spełniono wymogów formalnych dotyczących bezpośredniego transportu.

Proponowany alternatywny zestaw reguł (art. 4) oferuje eksporterowi swobodę w zwracaniu się do organów celnych o pozwolenie na obliczanie ceny ex-works i wartości materiałów niepochodzących na podstawie średniej w celu uwzględnienia wahań kosztów i kursów wymiany walut. Powinno to zapewnić eksporterom większą przewidywalność.

Ponadto podczas dyskusji na temat zmian w konwencji Liban wystąpił o bardziej elastyczny wykaz reguł dla niektórych wyrobów włókienniczych, aby umożliwić uznanie odzieży produkowanej z tkanin przywożonych za produkty pochodzące na mocy układu. Liban wniósł o to, by reguły te obowiązywały przez 15 lat i były stosowane bez żadnych kontyngentów. Zważywszy z jednej strony na dotkliwe skutki syryjskiego kryzysu uchodźczego dla Libanu i ograniczony rozwój libańskiego sektora włókienniczego, a z drugiej strony na potrzeby przemysłu UE, proponuje się rozpatrzenie wniosku Libanu poprzez ustanowienie ograniczonych kontyngentów pochodzenia, które umożliwiłyby stosowanie złagodzonych reguł. Takie ograniczone kontyngenty odpowiadają łącznej wartości 17 mln EUR, czyli zbliżonej do średniej wartości wywozu wyrobów odzieżowych z Libanu do UE w latach 2015–2017. Odstępstwo takie będzie obowiązywać przez 10 lat. Władze Libanu zwróciły się również z wnioskiem o klauzulę przeglądową, która umożliwiłaby zmianę (prawdopodobnie zwiększenie) kontyngentu po trzech latach. Proponuje się postanowienia przewidujące przegląd po co najmniej 5 latach, bez wyraźnego zobowiązania do zmiany kontyngentu, lecz z możliwością zmiany systemu. Nowe przepisy powinny ułatwić przemysłowi unijnemu wywóz do Libanu w wyniku stosowania alternatywnych i nowocześniejszych reguł pochodzenia, zaś przemysłowi libańskiemu – wywóz do UE w wyniku stosowania złagodzonych reguł pochodzenia w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych w ramach ograniczonych kontyngentów rocznych.

Reguły te są przeznaczone do tymczasowego stosowania, na zasadzie fakultatywnej i dwustronnej, przez UE i Liban do czasu zawarcia i wejścia w życie zmiany konwencji. Mają one być stosowane alternatywnie do reguł konwencji, ponieważ reguły konwencji ustanowiono bez uszczerbku dla zasad określonych w odpowiednich umowach i innych powiązanych umowach dwustronnych między Umawiającymi się Stronami. W związku z tym reguły alternatywne nie będą obowiązkowe, ale będą stosowane fakultatywnie przez podmioty gospodarcze, które chcą korzystać z preferencji opartych na nich, a nie na regułach konwencji. Nie mają one na celu zmiany konwencji, która będzie nadal stosowana przez umawiające się strony, i nie zmienią wynikających z konwencji praw i obowiązków umawiających się stron.

W tej sytuacji Liban wystąpił o: (i) możliwie najszybsze rozpoczęcie stosowania zmienionego zestawu reguł, alternatywnie do obecnych reguł konwencji, w oczekiwaniu na wynik procesu zmian oraz (ii) uzgodnienie złagodzonych reguł pochodzenia w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych w ramach ograniczonych kontyngentów rocznych. Wnioski te wyjaśniono poniżej.

Jednocześnie trwający proces zmiany konwencji przyniósł nowy zestaw zmodernizowanych i bardziej elastycznych reguł pochodzenia. Formalna zmiana konwencji wymaga jednomyślnego przegłosowania przez umawiające się strony. Fakt, że niektóre umawiające się strony mają nadal zastrzeżenia do zmiany, grozi opóźnieniem w jej przyjęciu. Ponadto, uwzględniając liczbę umawiających się stron i ich odpowiednie procedury wewnętrzne wymagane w celu umożliwienia głosowania nad formalnym przyjęciem zmienionych reguł oraz w celu przygotowania do ich wejścia w życie, nie można ustalić jasnych terminów rozpoczęcia stosowania zmienionej konwencji.

Art. 6 konwencji stanowi, że każda z umawiających się stron podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznego stosowania konwencji. W tym celu Rada Stowarzyszenia ustanowiona na mocy układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony a Republiką Libańską, z drugiej strony powinna przyjąć decyzję wprowadzającą reguły konwencji do protokołu 4 w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej. Odbywa się to poprzez wprowadzenie w zmienionym protokole odniesienia do konwencji, na mocy którego będzie ona mieć zastosowanie.

w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony a Republiką Libańską, z drugiej strony, w odniesieniu do zmiany protokołu 4 do tego układu w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej

KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 25.9.2019 COM(2019) 430 final ZAŁĄCZNIK do wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Stowarzyszenia ustanowionej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w odniesieniu do zmiany protokołu 4 do tego układu w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej



Projekt



DECYZJA nr … RADY STOWARZYSZENIA UE–LIBAN w sprawie zmiany protokołu 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” i metod współpracy administracyjnej RADA STOWARZYSZENIA UE–LIBAN, uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w szczególności art. 38 protokołu 4 do tegoż Układu, w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” i metod współpracy administracyjnej, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Art. 28 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony („układ”) odnosi się do protokołu 4 do układu („protokół 4”), który ustanawia reguły pochodzenia i przewiduje kumulację pochodzenia między Unią Europejską, Libanem i innymi państwami, które są sygnatariuszami układu eurośródziemnomorskiego o stowarzyszeniu. (2)Art. 38 protokołu 4 stanowi, że Rada Stowarzyszenia ustanowiona w art. 74 ust. 1 układu może podjąć decyzję o zmianie postanowień tego protokołu. (3)Celem Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia („konwencja”) jest transpozycja istniejących dwustronnych systemów reguł pochodzenia do wielostronnych ram, nie naruszając zasad określonych w stosownych układach zawartych między umawiającymi się stronami. (4)Unia Europejska i Liban podpisały konwencję odpowiednio w dniu 15 czerwca 2011 r. i w dniu 22 października 2014 r. (5)Unia Europejska i Liban złożyły swoje instrumenty przyjęcia u depozytariusza konwencji odpowiednio w dniu 26 marca 2012 r. i w dniu 25 października 2017 r. W związku z powyższym, zgodnie z art. 10 ust. 3 konwencji, konwencja weszła w życie w odniesieniu do Unii Europejskiej i Libanu odpowiednio w dniu 1 maja 2012 r. i w dniu 1 grudnia 2017 r. (6)Unia Europejska i Liban zgodziły się również wprowadzić zmieniony zestaw reguł, które mogłyby być stosowane dwustronnie jako reguły pochodzenia alternatywne wobec reguł określonych w konwencji, do czasu finalizacji i wejścia w życie trwającej obecnie zmiany konwencji. (7)Unia Europejska zgodziła się przyznać Libanowi na czas określony kontyngenty pochodzenia na niektóre wyroby włókiennicze. (8)W związku z powyższym do protokołu 4 należy wprowadzić zmiany w celu odniesienia się do konwencji, zapewnienia alternatywnego zestawu reguł oraz włączenia kontyngentów pochodzenia dla niektórych wyrobów włókienniczych, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Protokół 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w sprawie definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej, zastępuje się tekstem zawartym w załączniku do niniejszej decyzji. Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Niniejszą decyzję stosuje się od dnia [...] r. Sporządzono w […]. W imieniu Rady Stowarzyszenia Przewodniczący Załącznik „Protokół 4 dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej Artykuł 1 Obowiązujące reguły pochodzenia 1. Do celów wykonania niniejszego układu stosuje się dodatek I oraz odpowiednie postanowienia dodatku II do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia („konwencja”) z uwzględnieniem ewentualnych zmian opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. 2. Wszystkie odniesienia do „odpowiedniej umowy” zawarte w dodatku I oraz w odpowiednich postanowieniach dodatku II do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia interpretuje się jako odniesienia do niniejszego układu. Artykuł 2 Alternatywne obowiązujące reguły pochodzenia 1. Niezależnie od postanowień art. 1, do celów wykonania niniejszego układu produkty, które uzyskują preferencyjne pochodzenie zgodnie z postanowieniami określonymi w dodatku II do niniejszego protokołu, również uważa się za pochodzące z Unii Europejskiej lub z Libanu. 2. Alternatywne reguły stosuje się do momentu wejścia w życie zmiany konwencji. Artykuł 3 Rozstrzyganie sporów 1. Spory zaistniałe w związku z procedurami weryfikacji określonymi w art. 32 dodatku I do konwencji lub art. 32 dodatku II do niniejszego protokołu, których nie można rozstrzygnąć pomiędzy organami celnymi wnioskującymi o przeprowadzenie weryfikacji a organami celnymi odpowiedzialnymi za przeprowadzenie weryfikacji przekazuje się Radzie Stowarzyszenia. 2. We wszystkich przypadkach rozstrzyganie sporów pomiędzy importerem a organami celnymi państwa przywozu podlega prawodawstwu tego państwa.

Artykuł 4 Zmiany w protokole Rada Stowarzyszenia może podjąć decyzję o wprowadzeniu zmian do postanowień niniejszego protokołu. Artykuł 5 Wystąpienie z konwencji 1. W przypadku gdy Unia Europejska albo Liban powiadomią depozytariusza konwencji na piśmie o zamiarze wystąpienia z konwencji zgodnie z jej art. 9, Unia Europejska i Liban bezzwłocznie podejmują negocjacje w sprawie reguł pochodzenia w celu wykonania niniejszego układu. 2. Do czasu wejścia w życie takich nowo wynegocjowanych reguł pochodzenia do niniejszego układu stosuje się nadal reguły pochodzenia zawarte w dodatku I oraz, w stosownych przypadkach, odpowiednie postanowienia dodatku II do konwencji obowiązujące w momencie wystąpienia. Od momentu wystąpienia reguły pochodzenia zawarte w dodatku I oraz, w stosownych przypadkach, odpowiednie postanowienia dodatku II do konwencji interpretuje się jednak w taki sposób, aby umożliwić kumulację dwustronną jedynie między Unią Europejską a Libanem. Artykuł 6 Reguły pochodzenia dla niektórych produktów objętych kontyngentami 1.W odniesieniu do produktów wymienionych w dodatku I do niniejszego protokołu, w celu ustalenia, czy produkt pochodzi z Libanu, zamiast reguł określonych w konwencji można stosować również postanowienia tego dodatku. 2.W przypadku wprowadzenia lub utrzymania środków w postaci nowych należności celnych lub opłat o skutku równoważnym, lub ograniczeń ilościowych, lub barier pozataryfowych, lub w jakiejkolwiek innej postaci, które ograniczają handel między UE a Libanem i które nie są zgodne z postanowieniami układu o stowarzyszeniu UE–Liban i po dyskusji na szczeblu Rady Stowarzyszenia UE-Liban na temat charakteru tych środków, UE zastrzega sobie prawo do jednostronnego zawieszenia lub zakończenia tego odstępstwa w drodze powiadomienia, które wejdzie w życie na koniec miesiąca następującego po otrzymaniu takiego powiadomienia. 3.Wdrożenie postanowień dodatku I oraz wpływ jego stosowania będą podlegały regularnemu monitorowaniu i zostaną poddane przeglądowi w ramach Komitetu Stowarzyszenia najpóźniej po upływie 5 lat od dnia wejścia w życie załącznika I. Rada Stowarzyszenia może w świetle wyników przeglądu podjąć decyzję o zmianie załącznika I.





DODATEK I ADDENDUM DO WYKAZU PROCESÓW OBRÓBKI I PRZETWARZANIA, KTÓRYM NALEŻY PODDAĆ MATERIAŁY NIEPOCHODZĄCE, ABY WYTWORZONY PRODUKT MÓGŁ UZYSKAĆ STATUS POCHODZENIA Artykuł 1 Postanowienia wspólne 1. Nie naruszając reguł określonych w załączniku II, następujące reguły nadają również pochodzenie towarom wymienionym w art. 2 wysyłanym z Libanu do Unii Europejskiej w ramach wskazanych rocznych kontyngentów: Dział 61 Artykuły odzieżowe i dodatki odzieżowe, dziane – Uzyskane przez zszycie lub połączenie w inny sposób dwóch lub większej liczby kawałków dzianiny, które zostały wykrojone do kształtu lub uzyskane bezpośrednio w kształcie Wytwarzanie z tkaniny Dział 62 Artykuły odzieżowe i dodatki odzieżowe, niedziane Wytwarzanie z tkaniny 2. W przypadku gdy produkt objęty jest regułą pochodzenia podlegającą kontyngentom zgodnie z niniejszym dodatkiem, dowód pochodzenia tych produktów zawiera następujące stwierdzenie: „Produkt pochodzący zgodnie z dodatkiem I do Protokołu 4”. 3. Niniejszy dodatek stosuje się przez […] lat od dnia wejścia w życie decyzji Rady Stowarzyszenia, do której jest załączony. W przypadku gdy decyzja Rady Stowarzyszenia wejdzie w życie w dniu innym niż dzień 1 stycznia, dodatek stosuje się przez […] lat począwszy od dnia 1 stycznia następnego roku kalendarzowego. Artykuł 2 Wykaz produktów i roczne ilości kontyngentów

HS Roczna ilość 6101, 6102 174 jednostki 6103, 6104 35 757 jednostek 6105, 6106 94 364 jednostki 6107, 6108 2 911 jednostek 6109 1 042 499 jednostek 6110 128 091 jednostek 6112 727 jednostek 6114 6 900 kg 6115 136 888 jednostek 6117 3 400 kg 6201, 6202 1 222 jednostki 6203, 6204 84 979 jednostek 6205, 6206 25 934 jednostki 6207, 6208 5 151 jednostek 6210 5 300 kg 6211 5 900 kg 6212 514 jednostek 6214, 6215 74 372 jednostki 6217 500 kg



DODATEK II ALTERNATYWNE OBOWIĄZUJĄCE REGUŁY POCHODZENIA Reguły przeznaczone do fakultatywnego stosowania między Umawiającymi się Stronami Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia do czasu zawarcia i wejścia w życie zmiany konwencji (zwane dalej „regułami”) Definicja pojęcia „produkty pochodzące” i metody współpracy administracyjnej SPIS TREŚCI CELE TYTUŁ I POSTANOWIENIA OGÓLNE Artykuł 1 Definicje

TYTUŁ II DEFINICJA POJĘCIA PRODUKTY POCHODZĄCE Artykuł 2 Wymogi ogólne Artykuł 3 Produkty całkowicie uzyskane Artykuł 4 Wystarczająca obróbka lub przetworzenie Artykuł 5 Reguła tolerancji Artykuł 6 Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie Artykuł 7 Kumulacja pochodzenia Artykuł 8 Kumulacja pochodzenia – warunki stosowania Artykuł 9 Jednostka kwalifikacyjna Artykuł 10 Zestawy Artykuł 11 Elementy neutralne Artykuł 12 Rozróżnienie księgowe TYTUŁ III WYMOGI TERYTORIALNE Artykuł 13 Zasada terytorialności Artykuł 14 Zasada niemanipulacji Artykuł 15 Wystawy TYTUŁ IV ZWROT LUB ZWOLNIENIE Artykuł 16 Zwrot ceł lub zwolnienie z ceł TYTUŁ V DOWÓD POCHODZENIA Artykuł 17 Wymogi ogólne

Artykuł 18 Warunki sporządzania deklaracji pochodzenia Artykuł 19 Upoważniony eksporter Artykuł 20 Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR.1 Artykuł 21 Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawione retrospektywnie Artykuł 22 Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1 Artykuł 23 Termin ważności dowodu pochodzenia Artykuł 24 Wolne obszary celne Artykuł 25 Wymagania dotyczące przywozu Artykuł 26 Przywóz partiami Artykuł 27 Zwolnienia z dowodu pochodzenia Artykuł 28 Niezgodności i pomyłki formalne Artykuł 29 Deklaracje dostawcy Artykuł 30 Kwoty wyrażone w euro TYTUŁ VI ZASADY WSPÓŁPRACY I DOWODY W POSTACI DOKUMENTÓW Artykuł 31 Dowody w postaci dokumentów, przechowywanie dowodów pochodzenia i dokumentów uzupełniających Artykuł 32 Rozstrzyganie sporów TYTUŁ VII WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA Artykuł 33 Powiadamianie i współpraca Artykuł 34 Weryfikacja dowodów pochodzenia Artykuł 35 Weryfikacja deklaracji dostawcy

Artykuł 36 Sankcje TYTUŁ VIII STOSOWANIE PROTOKOŁU Artykuł 37 Europejski Obszar Gospodarczy Artykuł 38 Liechtenstein Artykuł 39 Republika San Marino Artykuł 40 Księstwo Andory Artykuł 41 Ceuta i Melilla Wykaz załączników ZAŁĄCZNIK I: Uwagi wstępne do wykazu w załączniku II ZAŁĄCZNIK II Wykaz procesów obróbki lub przetwarzania, którym należy poddać materiały niepochodzące, aby wytworzony produkt mógł uzyskać status pochodzenia ZAŁĄCZNIK III: Tekst deklaracji pochodzenia ZAŁĄCZNIK IV: Wzory świadectwa przewozowego EUR.1 i wniosku o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 ZAŁĄCZNIK V: Szczególne warunki dotyczące produktów pochodzących z Ceuty i Melilli ZAŁĄCZNIK VI: Deklaracja dostawcy ZAŁĄCZNIK VII: Długoterminowa deklaracja dostawcy



CELE Reguły te są przeznaczone do tymczasowego stosowania, na zasadzie fakultatywnej i dwustronnej, przez Umawiające się Strony Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia („konwencja paneurośródziemnomorska” lub „konwencja”) do czasu zawarcia i wejścia w życie zmiany konwencji. Będą one mieć zastosowanie do handlu między tymi Umawiającymi się Stronami, które tak postanowią i zawrą te reguły lub odniesienie do nich w swoich dwustronnych umowach preferencyjnych. Mają one być stosowane alternatywnie do reguł konwencji, które zgodnie z konwencją nie naruszają zasad określonych w odpowiednich umowach i innych powiązanych umowach dwustronnych między Umawiającymi się Stronami. W związku z tym nie będą one obowiązkowe, ale będą stosowane fakultatywnie przez podmioty gospodarcze, które chcą ubiegać się o preferencje oparte na nich, a nie na regułach konwencji. Nie mają one na celu zmiany konwencji, która będzie nadal w pełni stosowana przez Umawiające się Strony konwencji, i nie zmienią wynikających z konwencji praw i obowiązków Umawiających się Stron.

TYTUŁ I POSTANOWIENIA OGÓLNE Artykuł 1 Definicje Do celów niniejszych reguł: a) „stosująca Umawiająca się Strona” oznacza Umawiającą się Stronę konwencji paneurośródziemnomorskiej, która włącza te reguły do dwustronnych umów preferencyjnych z inną Umawiającą się Stroną konwencji paneurośródziemnomorskiej. „Stosującymi Umawiającymi się Stronami” są również Strony niniejszego układu; b) „działy”, „pozycje” i „podpozycje” oznaczają działy, pozycje i podpozycje (kody cztero- lub sześciocyfrowe) stosowane w nomenklaturze, która tworzy system zharmonizowany, wraz ze zmianami zgodnie z zaleceniem Rady Współpracy Celnej z dnia 26 czerwca 2004 r.; c) „klasyfikowany” odnosi się do klasyfikacji towarów w poszczególnej pozycji lub podpozycji systemu zharmonizowanego; d) „przesyłka” oznacza produkty, które są: – wysłane w tym samym czasie od jednego eksportera do jednego odbiorcy; albo – objęte jednolitym dokumentem transportowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy albo, w przypadku braku takiego dokumentu, jedną fakturą; e) „organy celne Strony lub stosującej Umawiającej się Strony” w przypadku Unii Europejskiej oznaczają dowolne organy celne państw członkowskich Unii Europejskiej; f) „wartość celna” oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (Porozumienie WTO w sprawie ustalania wartości celnej); g) „cena ex-works” oznacza cenę zapłaconą za produkt ex-works producentowi na terytorium Strony, w którego przedsiębiorstwie dokonuje się ostatecznej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta zawiera wartość wszystkich użytych materiałów i wszystkie inne koszty związane z wytworzeniem produktu, z wyłączeniem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą być zwrócone w momencie wywozu uzyskanego produktu. W przypadku gdy podwykonawstwo ostatniej obróbki lub przetworzenia zlecono producentowi, pojęcie „producent” odnosi się do przedsiębiorstwa, które zatrudnia podwykonawcę. W przypadku gdy cena faktycznie zapłacona nie odzwierciedla wszystkich kosztów związanych z wytworzeniem produktu, które to koszty zostały rzeczywiście poniesione na terytorium Strony, cena ex-works oznacza sumę wszystkich tych kosztów pomniejszoną o wszelkie podatki wewnętrzne, które zostaną lub mogą zostać zwrócone w momencie wywozu uzyskanego produktu; h) „materiały zamienne” lub produkty zamienne oznaczają materiały lub produkty tego samego rodzaju i jakości handlowej, charakteryzujące się identycznymi cechami technicznymi i fizycznymi, oraz niemożliwe do rozróżnienia; i) „towary” oznaczają zarówno materiały, jak i produkty; j) „wytwarzanie” oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetworzenia łącznie z montażem; k) „materiał” oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp. użyte do wytworzenia produktu;

l) „najwyższa dopuszczalna zawartość materiałów niepochodzących” oznacza maksymalną zawartość materiałów niepochodzących, jaka pozwala na uznanie procesu wytwarzania za operację obróbki lub przetworzenia wystarczającą dla nadania produktom statusu pochodzenia. Może być ona wyrażona w postaci wartości procentowej ceny ex-works produktu lub jako procent masy netto wspomnianych wykorzystanych materiałów, objętych określoną grupą działów, działem, pozycją lub podpozycją; m) „produkt” oznacza wytwarzany produkt, nawet jeśli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania; n) „terytorium” obejmuje terytorium lądowe, wody wewnętrzne i morze terytorialne Strony; o) za „wartość dodaną” przyjmuje się cenę ex-works produktu pomniejszoną o wartość celną każdego z użytych materiałów, które pochodzą z terytorium pozostałych stosujących Umawiających się Stron, do których ma zastosowanie kumulacja lub, w przypadku gdy wartość celna nie jest znana lub nie może zostać ustalona – pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za materiały na terytorium Strony wywozu; p) „wartość materiałów” oznacza wartość celną w momencie przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeśli ta wartość nie jest znana i nie może zostać ustalona – pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za materiały na terytorium Strony wywozu. W przypadku gdy należy ustalić wartość użytych materiałów pochodzących, punkt ten stosuje się odpowiednio. TYTUŁ II DEFINICJA POJĘCIA „PRODUKTY POCHODZĄCE” Artykuł 2 Wymogi ogólne Do celów wykonania odpowiedniej umowy następujące produkty uważa się za pochodzące z terytorium Strony przy ich wywozie do drugiej Strony: a) produkty całkowicie uzyskane na terytorium Strony w rozumieniu art. 3; b) produkty uzyskane na terytorium Strony zawierające materiały, które nie zostały w pełni tam uzyskane, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu na terytorium tej Strony w rozumieniu art. 4. Artykuł 3 Produkty całkowicie uzyskane 1. Następujące produkty uważa się za całkowicie uzyskane na terytorium Strony przy ich wywozie do drugiej Strony: a) produkty mineralne i woda naturalna wydobyte na jej terytorium z ziemi lub z dna morskiego; b) rośliny, w tym rośliny wodne, i produkty roślinne tam uprawiane lub zebrane; c) żywe zwierzęta tam urodzone i chowane; d) produkty uzyskane od żywych zwierząt tam chowanych;

e) produkty pochodzące z ubitych zwierząt tam urodzonych i odchowanych; f) produkty uzyskane przez polowanie lub połowy tam przeprowadzone; g) produkty akwakultury, w przypadkach gdy ryby, skorupiaki, mięczaki i pozostałe bezkręgowce były tam urodzone lub chowane z jaj, larw, narybku lub palczaków; h) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza wodami terytorialnymi przez jej statki; i) produkty wytworzone na pokładzie jej statków przetwórni wyłącznie z produktów, o których mowa w lit. h); j) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców; k) odpady i złom powstające w wyniku działalności wytwórczej tam prowadzonej; l) produkty wydobyte z dna morskiego lub gruntu pod dnem morskim, które znajduje się poza jej morzami terytorialnymi, lecz do którego strona ta posiada wyłączne prawa eksploatacji; m) towary tam wytworzone wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)–l). 2. Pojęcia „jej statki” i „jej statki przetwórnie” w ust. 1 lit. h) i i) odnoszą się tylko do statków i statków przetwórni, które spełniają każdy z następujących wymogów: a) są wpisane do rejestru lub zarejestrowane na terytorium Strony wywozu lub przywozu; b) pływają pod banderą Strony wywozu lub przywozu; c) spełniają jeden z następujących warunków: (i) w części wynoszącej przynajmniej 50 % są własnością obywateli Strony wywozu lub przywozu; lub (ii) są własnością spółek – których główna siedziba i główne miejsce prowadzenia działalności znajduje się na terytorium Strony wywozu lub przywozu oraz – które są przynajmniej w 50 % własnością Strony wywozu lub przywozu lub podmiotów publicznych lub obywateli tych Stron. 3. Do celów ust. 2, jeżeli Stroną wywozu lub przywozu jest Unia Europejska, oznacza to państwa członkowskie Unii Europejskiej. 4. Do celów ust. 2, w przypadku stosowania art. 7 z państwami EFTA, państwa EFTA należy uważać za jedną stosującą Umawiającą się Stronę. Artykuł 4

Wystarczająca obróbka lub przetworzenie 1. Nie naruszając ust. 3 i art. 6 produkty, które nie są całkowicie uzyskane na terytorium Strony, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy spełnione są warunki określone w wykazie zawartym w załączniku II dla przedmiotowych towarów. 2. Jeśli produkt, który uzyskał status pochodzenia na terytorium Strony zgodnie z ust. 1, jest użyty jako materiał do wytworzenia innego produktu, nie bierze się pod uwagę materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte w procesie jego wytworzenia. 3. Ustalenie, czy spełniono wymogi określone w ust. 1, przeprowadza się dla każdego produktu. Jeśli jednak odpowiednia reguła opiera się na zgodności z najwyższą dopuszczalną zawartością materiałów niepochodzących, organy celne Stron mogą zezwolić eksporterom na obliczanie ceny ex-works produktów i wartości materiałów niepochodzących na podstawie średniej, jak określono w ust. 4, w celu uwzględnienia wahań kosztów i kursów wymiany walut. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, średnią cenę ex-works produktu i średnią wartość użytych materiałów niepochodzących oblicza się odpowiednio na podstawie sumy naliczonych cen ex-works dla całej sprzedaży produktów dokonanej w poprzednim roku budżetowym i sumy wartości wszystkich materiałów niepochodzących użytych w procesie wytworzenia produktów w poprzednim roku budżetowym, określonej na terytorium Strony wywozu, lub, w przypadku gdy dane liczbowe dotyczące pełnego roku budżetowego nie są dostępne, w krótszym okresie, który nie powinien być krótszy niż trzy miesiące. 5. Eksporterzy, którzy wybrali obliczanie na podstawie średniej, konsekwentnie stosują taką metodę w roku następującym po roku budżetowym odniesienia lub, w stosownych przypadkach, w roku następującym po krótszym okresie wykorzystanym jako okres odniesienia. Mogą zaprzestać stosowania takiej metody, jeżeli w danym roku budżetowym lub w krótszym reprezentatywnym okresie trwającym nie krócej niż trzy miesiące odnotują, że ustały wahania kosztów lub kursów wymiany walut uzasadniające zastosowanie takiej metody. 6. Średnie, o których mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio jako cenę ex-works i wartość materiałów niepochodzących w celu ustalenia zgodności z najwyższą dopuszczalną zawartością materiałów niepochodzących. Artykuł 5 Reguła tolerancji 1. Na zasadzie odstępstwa od art. 4 i z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, materiały niepochodzące, których zgodnie z warunkami określonymi w wykazie w załączniku II nie należy używać w procesie wytworzenia danego produktu, mogą jednak zostać użyte, pod warunkiem że ich całkowita masa lub wartość netto oceniona dla produktu nie przekracza: a) 15 % masy netto produktu objętego działami 2 i 4–24, innego niż przetworzone produkty rybołówstwa objęte działem 16; b) 15 % ceny ex-works produktu w przypadku produktów innych niż objęte lit. a). Niniejszego ustępu nie stosuje się do produktów objętych działami 50–63 systemu zharmonizowanego, w odniesieniu do których stosuje się dopuszczalne odchylenia (tolerancje) wymienione w uwagach 6 i 7 załącznika I. 2. Ust. 1 nie dopuszcza przekraczania żadnego z odsetków najwyższej dopuszczalnej zawartości materiałów niepochodzących, jak wskazano w regułach określonych w wykazie w załączniku II. 3. Ust. 1 i 2 nie stosuje się do produktów całkowicie uzyskanych na terytorium Strony w rozumieniu art. 3. Nie naruszając art. 6 i art. 9 ust. 1, tolerancję przewidzianą w tych ustępach stosuje się jednak do produktu, w przypadku którego reguła ustanowiona w wykazie w załączniku II wymaga, aby materiały użyte w procesie wytworzenia tego produktu były całkowicie uzyskane. Artykuł 6 Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie 1. Bez uszczerbku dla postanowień ust. 2, następujące czynności uważa się za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie do nadania produktom statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi art. 4 zostały spełnione: a) czynności zapewniające zachowanie produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania;

b) rozdzielanie i łączenie opakowań; c) mycie, czyszczenie; usuwanie kurzu, rdzy, oleju, farby lub innych pokryć; d) prasowanie wyrobów włókienniczych; e) proste czynności malowania i polerowania; f) łuskanie i częściowe lub całkowite bielenie ryżu; polerowanie i glazurowanie zbóż oraz ryżu; g) czynności polegające na barwieniu lub aromatyzowaniu cukru lub formowaniu kostek cukru; częściowe lub całkowite mielenie cukru krystalicznego; h) obieranie ze skóry, drylowanie lub łuskanie owoców, orzechów i warzyw; i) ostrzenie, proste szlifowanie lub przycinanie; j) przesiewanie, przeglądanie, sortowanie, klasyfikowanie, dobieranie (łącznie z kompletowaniem zestawów artykułów); k) zwykłe umieszczanie w butelkach, puszkach, flakonach, torbach, skrzynkach, pudełkach, umieszczanie na kartach lub tablicach oraz wszelkie inne proste czynności związane z pakowaniem; l) umieszczanie lub drukowanie na produktach lub ich opakowaniach znaków, etykiet, logo i innych podobnych znaków odróżniających; m) proste mieszanie produktów, nawet różnych rodzajów; n) mieszanie cukru z dowolnymi materiałami; o) proste dodawanie wody, rozcieńczanie albo odwadnianie lub skażanie produktów; p) zwykły montaż części artykułów w celu otrzymania kompletnego artykułu lub demontaż produktów na części; q) ubój zwierząt; r) połączenie przynajmniej dwóch czynności spośród wymienionych w lit. a)–q). 2. Przy określaniu, czy obróbka lub przetworzenie, jakim został poddany dany produkt, należy uznać za niewystarczające w rozumieniu ust. 1, rozważa się wszystkie czynności wykonane na terytorium Strony wywozu w odniesieniu do danego produktu Artykuł 7

Kumulacja pochodzenia Kumulacja dwustronna i diagonalna 1. Nie naruszając postanowień art. 2, w przypadku wywozu na terytorium drugiej Strony produkty uważa się za materiały pochodzące z terytorium Strony wywozu, jeżeli zostały tam uzyskane z wykorzystaniem materiałów pochodzących z terytorium dowolnej stosującej Umawiającej się Strony innej niż Strona wywozu, pod warunkiem że obróbka lub przetworzenie, któremu zostały one poddane na terytorium Strony wywozu, wykracza poza zakres czynności określonych w art. 6. Nie jest konieczne poddanie takich materiałów wystarczającej obróbce lub przetworzeniu. 2. W przypadku gdy obróbka lub przetworzenie na terytorium Strony wywozu nie wykracza poza zakres czynności, o których mowa w art. 6, produkt uzyskany z wykorzystaniem materiałów pochodzących z terytorium dowolnej innej stosującej Umawiającej się Strony uważa się za pochodzący z terytorium Strony wywozu tylko wtedy, gdy wartość dodana na jej terytorium jest wyższa niż wartość użytych materiałów pochodzących z terytorium tej innej stosującej Umawiającej się Strony. W przeciwnym wypadku uzyskany produkt uważa się za pochodzący z terytorium stosującej Umawiającej się Strony, której wkład w materiały pochodzące użyte do produkcji na terytorium Strony wywozu ma najwyższą wartość. Pełna kumulacja dwustronna i diagonalna 3. Nie naruszając postanowień art. 2, z wyłączeniem produktów objętych działami 50–63, obróbkę lub przetworzenie na terytorium stosującej Umawiającej się Strony innej niż Strona wywozu uważa się za przeprowadzone na terytorium Strony wywozu, jeżeli uzyskane produkty poddaje się dalszej obróbce lub przetworzeniu na terytorium tej Strony wywozu. Pełna kumulacja dwustronna w przypadku działów 50–63 4. Nie naruszając postanowień art. 2, w przypadku produktów objętych działami 50–63 i wyłącznie do celów handlu dwustronnego między Stronami, obróbkę lub przetworzenie na terytorium Strony przywozu uważa się za przeprowadzone na terytorium Strony wywozu, jeżeli uzyskane produkty poddaje się dalszej obróbce lub przetworzeniu na terytorium tej Strony wywozu. Pełna kumulacja diagonalna w przypadku działów 50–63 . Strony mogą rozszerzyć stosowanie ust. 3 na przywóz produktów objętych działami 50–63 systemu zharmonizowanego. Niewystarczające czynności 6. Do celów kumulacji, o której mowa w ust. 3–5, produkty pochodzące uważa się za pochodzące z terytorium Strony wywozu tylko wówczas, gdy obróbka lub przetworzenie, któremu zostały tam poddane, wykraczają poza zakres czynności określonych w art. 6. Brak obróbki lub przetworzenia 7. Produkty pochodzące z terytorium stosujących Umawiających się Stron, o których to produktach mowa w ust. 1 i 4, których nie poddaje się obróbce ani przetwarzaniu na terytorium Strony wywozu, zachowują swoje pochodzenie w przypadku wywozu na terytorium jednej z pozostałych stosujących Umawiających się Stron. Artykuł 8 Kumulacja pochodzenia – warunki stosowania 1. Kumulacja przewidziana w art. 7 ma zastosowanie wyłącznie, gdy spełnione są następujące warunki:

a) pomiędzy stosującymi Umawiającymi się Stronami zaangażowanymi w uzyskanie statusu pochodzenia a stosującą Umawiającą się Stroną przeznaczenia ma zastosowanie umowa preferencyjna zgodna z art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) oraz b) towary uzyskały status pochodzenia poprzez zastosowanie reguł pochodzenia identycznych z regułami zawartymi w niniejszych regułach. 2. Powiadomienia wskazujące na wypełnienie wszelkich wymogów niezbędnych do zastosowania kumulacji zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) oraz w urzędowych publikacjach w Libanie zgodnie z jego własnymi procedurami. Kumulację przewidzianą w art. 7 stosuje się od dnia wskazanego w powiadomieniu. Liban poinformuje Komisję Europejską szczegółowo o umowach zawartych z innymi stosującymi Umawiającymi się Stronami, zawierających niniejsze reguły. Dostarczane informacje zawierają daty wejścia w życie. 3. W przypadku gdy produkty uzyskały status pochodzenia przez zastosowanie kumulacji pochodzenia zgodnie z art. 7, dowód pochodzenia powinien zawierać stwierdzenie w języku angielskim „CUMULATION APPLIED WITH (nazwa odpowiedniej stosującej Umawiającej się Strony/Stron w języku angielskim)”. W przypadku wykorzystywania jako dowodu pochodzenia świadectwa przewozowego EUR.1 stwierdzenie to należy umieścić w polu 7. 4. Strona może podjąć decyzję, w odniesieniu do wywożonych na jej terytorium produktów, które uzyskały status pochodzenia na terytorium Strony wywozu przez zastosowanie kumulacji pochodzenia zgodnie z art. 7, o odstąpieniu od obowiązku umieszczania na dowodzie pochodzenia stwierdzenia, o którym mowa w ust. 3. Strona przywozu powiadamia o tym fakcie Stronę wywozu. Odstąpienie od tego obowiązku nie może zostać uruchomione przed [2024] r. Artykuł 9 Jednostka kwalifikacyjna 1. Jednostką kwalifikacyjną do celów stosowania postanowień niniejszych reguł jest poszczególny produkt, który uważa się za jednostkę podstawową do celów klasyfikacji w nomenklaturze systemu zharmonizowanego. Wynika z tego, że: a) jeżeli produkt złożony z grupy lub zestawu artykułów klasyfikowany jest w oparciu o system zharmonizowany w jednej pozycji, to całość stanowi jednostkę kwalifikacyjną; b) jeżeli przesyłka składa się z kilku identycznych produktów klasyfikowanych w tej samej pozycji systemu zharmonizowanego, to każdy przedmiot traktuje się indywidualnie do celów stosowania postanowień niniejszych reguł. 2. Jeśli do celów klasyfikacji zgodnie z 5 regułą ogólną Systemu Zharmonizowanego opakowanie jest traktowane łącznie z produktem, powinno ono być również traktowane łącznie do celów określania pochodzenia. 3. Akcesoria, części zamienne i narzędzia dostarczone z urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia danego urządzenia, maszyny, aparatury lub pojazdu i zostały wliczone w jego cenę ex-works, uznaje się za stanowiące całość z danym urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem. Artykuł 10 Zestawy

Zestawy w rozumieniu reguły ogólnej nr 3 systemu zharmonizowanego uważa się za pochodzące, jeżeli wszystkie elementy zestawu są produktami pochodzącymi. Jeżeli jednak zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, to zestaw jako całość uważa się za pochodzący, pod warunkiem że wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex-works zestawu. Artykuł 11 Elementy neutralne W celu ustalenia, czy produkt jest produktem pochodzącym, nie bierze się pod uwagę pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte w procesie jego produkcji: a) energia i paliwo; b) sprzęt i wyposażenie; c) maszyny i narzędzia; d) jakiekolwiek inne towary, które nie wchodzą w końcowy skład produktu ani nie planuje się ich wejścia w jego skład. Artykuł 12 Rozróżnienie księgowe 1. Jeżeli do obróbki lub przetwarzania produktu stosuje się materiały zamienne pochodzące i niepochodzące, podmioty gospodarcze mogą zapewnić zarządzanie materiałami, korzystając z metody rozróżnienia księgowego, nie magazynując materiałów oddzielnie. 2. Podmioty gospodarcze mogą zapewnić zarządzanie produktami zamiennymi pochodzącymi i niepochodzącymi objętymi pozycją 1701, korzystając z metody rozróżnienia księgowego, nie magazynując produktów oddzielnie. 3. Strony mogą wymagać, aby warunkiem stosowania rozróżnienia księgowego było wydanie przez organy celne uprzedniego zezwolenia. Organy celne mogą wydawać zezwolenie na warunkach, które uznają za stosowne, i monitorują sposób wykorzystania zezwolenia. Organy celne mogą cofnąć zezwolenie, ilekroć korzystający w jakikolwiek sposób czyni z niego niewłaściwy użytek lub nie spełnia któregokolwiek z pozostałych warunków określonych w niniejszych regułach. Stosując rozróżnienie księgowe, należy zapewnić, aby w żadnym momencie za „pochodzące z terytorium Strony wywozu” nie można było uznać większej liczby produktów, niż miałoby to miejsce w przypadku zastosowania metody fizycznego oddzielnego magazynowania. Metodę tę stosuje się, a jej stosowanie rejestruje na podstawie ogólnie przyjętych zasad rachunkowości obowiązujących na terytorium Strony wywozu. 4. Korzystający z metody, o której mowa w ust. 1 i 2, może sporządzać dowody pochodzenia lub występować z wnioskiem o nie w odniesieniu do takiej ilości produktów, która może być uznana za pochodzącą z terytorium Strony wywozu. Na żądanie organów celnych korzystający składa oświadczenie dotyczące sposobu zarządzania tymi ilościami. TYTUŁ III WYMOGI TERYTORIALNE Artykuł 13

Zasada terytorialności 1. Warunki określone w tytule II wypełnia się nieprzerwanie na terytorium zainteresowanej Strony. 2. Jeżeli produkty pochodzące, wywiezione z terytorium Strony do innego kraju, są przywożone ponownie, należy je uważać za niepochodzące, chyba że można wykazać w sposób przekonujący dla organów celnych, że: a) produkty przywożone ponownie są tymi samymi produktami, które zostały wywiezione oraz b) produkty te nie zostały poddane żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności konieczne do utrzymania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w tym kraju lub podczas wywozu. 3. Na uzyskanie statusu pochodzenia zgodnie z warunkami określonymi w tytule II nie ma wpływu obróbka lub przetworzenie poza terytorium Strony wywozu materiałów wywiezionych z terytorium tej Strony, a następnie tam ponownie przywożonych, pod warunkiem że: a) wspomniane materiały zostały całkowicie uzyskane na terytorium Strony wywozu lub przed wywozem zostały poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza zakres czynności, o których mowa w art. 6 oraz b) można wykazać w sposób przekonujący dla organów celnych, że: (i) produkty przywożone ponownie zostały uzyskane poprzez obróbkę lub przetworzenie materiałów wywiezionych oraz (ii) całkowita wartość dodana uzyskana poza terytorium Strony wywozu wskutek zastosowania postanowień niniejszego artykułu nie przekracza 10 % ceny ex works produktu końcowego, dla którego wnioskowano o status pochodzenia. 4. Do celów ust. 3 warunki uzyskania statusu pochodzenia ustanowione w tytule II nie dotyczą obróbki ani przetwarzania dokonanego poza terytorium Umawiającej się Strony wywozu. Jeśli jednak w wykazie zamieszczonym w załączniku II do określania statusu pochodzenia produktu końcowego stosuje się zasadę określającą maksymalną wartość dla wszystkich materiałów niepochodzących wykorzystanych w produkcji, wówczas łączna wartość materiałów niepochodzących wykorzystanych na terytorium Strony wywozu, wraz z całkowitą wartością dodaną uzyskaną poza terytorium tej Strony zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu, nie przekracza określonej wartości procentowej. 5. Do celów stosowania postanowień ust. 3 i 4, „całkowitą wartość dodaną” należy rozumieć jako wszystkie koszty poniesione poza terytorium Umawiającej się Strony wywozu, w tym wartość użytych tam do produkcji materiałów. 6. Postanowienia ust. 3 i 4 nie dotyczą produktów, które nie spełniają warunków określonych w wykazie w załączniku II, lub które można uznać za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu jedynie po zastosowaniu ogólnego marginesu tolerancji, o którym mowa w art. 4. 7. Wszelkie czynności obróbki lub przetwarzania objęte postanowieniami niniejszego artykułu oraz wykonywane poza terytorium Strony wywozu przeprowadza się w ramach procedury uszlachetniania biernego lub podobnych procedur. Artykuł 14 Zasada niemanipulacji 1. Preferencyjne traktowanie przewidziane w odpowiedniej umowie stosuje się wyłącznie do produktów spełniających wymogi niniejszych reguł i zgłoszonych do przywozu na terytorium Strony, pod warunkiem że produkty te są tymi samymi produktami co produkty wywiezione z terytorium Strony wywozu. Nie mogą one ulec żadnym zmianom, przeróbkom ani czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie lub poza dodawanie lub umieszczanie znaków, etykiet, pieczęci lub jakiejkolwiek dokumentacji w celu zapewnienia zgodności ze szczególnymi wymogami krajowymi Strony przywozu, przeprowadzone pod dozorem celnym w kraju (krajach) tranzytu, lub dzielenie przed zgłoszeniem ich do obrotu. 2. Dopuszcza się przechowywanie produktów lub przesyłek, pod warunkiem że pozostaną one pod dozorem celnym w państwie trzecim (państwach trzecich) tranzytu. 3. Nie naruszając postanowień tytułu V, dopuszcza się dzielenie przesyłek, pod warunkiem że pozostaną one pod dozorem celnym w państwie trzecim (państwach trzecich) dzielenia przesyłek. 4. W przypadku wątpliwości Strona przywozu może w każdym momencie zażądać od importera lub jego przedstawiciela przedstawienia wszelkich stosownych dokumentów w celu udokumentowania zgodności z postanowieniami niniejszego artykułu, przy czym zgodność tę można udowodnić za pomocą wszelkich dowodów w postaci dokumentów, a w szczególności za pomocą:

(i) umownych dokumentów przewozowych w rodzaju konosamentu; (ii) dowodów faktycznych lub materialnych, jak oznakowanie lub numeracja opakowań; (iii) świadectwa niemanipulacji dostarczonego przez organy celne państwa (państw) tranzytu lub dzielenia przesyłek lub wszelkich innych dokumentów wykazujących, że towary pozostawały pod dozorem celnym w państwie (państwach) tranzytu lub dzielenia przesyłek; (iv) wszelkich dowodów związanych z samymi towarami. Artykuł 15 Wystawy 1. Produkty pochodzące, wysyłane na wystawę w innym kraju niż kraje, z którymi stosuje się kumulację zgodnie z art. 7 i 8, i sprzedane po wystawie w celu przywiezienia na terytorium Strony, korzystają w przywozie z postanowień niniejszego układu, pod warunkiem wykazania w sposób przekonujący dla organów celnych, że: a) eksporter wysłał te produkty z terytorium Strony do kraju, w którym miała miejsce wystawa, i tam je wystawił; b) produkty zostały sprzedane lub w inny sposób zbyte przez eksportera osobie na terytorium innej Strony; c) produkty zostały wysłane w trakcie wystawy lub niezwłocznie po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę oraz d) od chwili ich wysyłki na wystawę produkty nie były używane do celów innych niż prezentacja na wystawie. 2. Dowód pochodzenia musi być wystawiony lub sporządzony zgodnie z postanowieniami tytułu V i przedstawiony organom celnym Strony przywozu w normalnym trybie. Należy w nim podać nazwę i adres wystawy. W razie potrzeby może być wymagana dodatkowa dokumentacja potwierdzająca warunki, na jakich produkty były wystawione. 3. Ustęp 1 stosuje się w odniesieniu do wszelkich wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów handlowych, przemysłowych, rolniczych lub rzemieślniczych, które nie są organizowane do celów prywatnych w sklepach czy lokalach przedsiębiorstw, z zamiarem sprzedaży produktów zagranicznych i podczas których produkty pozostają pod dozorem celnym. TYTUŁ IV ZWROT LUB ZWOLNIENIE Artykuł 16 Zwrot ceł lub zwolnienie z ceł Zakaz zwrotu ceł lub zwolnienia z ceł w przypadku produktów objętych działami 50–63 1. Materiały niepochodzące użyte do wytworzenia produktów objętych działami 50–63 systemu zharmonizowanego pochodzących z terytorium Strony, w odniesieniu do których dowód pochodzenia jest wystawiany lub sporządzany zgodnie z postanowieniami tytułu V, nie podlegają na terytorium Strony wywozu zwrotom ceł lub zwolnieniu z ceł żadnego rodzaju. 2. Zakaz określony w ust. 1 stosuje się do wszelkich ustaleń dotyczących całkowitego lub częściowego zwrotu, umorzenia lub zwolnienia z ceł lub opłat o skutku równoważnym, stosowanych na terytorium Strony wywozu w odniesieniu do materiałów użytych do wytwarzania, w przypadku gdy taki zwrot, umorzenie lub zwolnienie stosuje się, w sposób bezpośredni lub pośredni, przy wywozie produktów uzyskanych z tych materiałów, a nie stosuje się go przy ich zatrzymaniu na użytek krajowy.

3. Eksporter produktów objętych dowodem pochodzenia jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających, że nie uzyskano żadnego zwrotu w odniesieniu do materiałów niepochodzących użytych do wytworzenia danych produktów oraz że faktycznie uiszczono wszystkie cła lub opłaty o skutku równoważnym stosowane w odniesieniu do takich materiałów. Wyjątki od zakazu zwrotu ceł lub zwolnienia z ceł w przypadku produktów objętych działami 50–63 Zwrot w przypadku pełnej kumulacji 4. Zakazu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie stosuje się do handlu między Stronami w przypadku produktów, które uzyskały status pochodzenia poprzez zastosowanie kumulacji pochodzenia objętej art. 7 ust. 4 lub 5. Zwrot bez kumulacji diagonalnej . Zakazu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie stosuje się w handlu dwustronnym między Stronami bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z terytorium dowolnej innej stosującej Umawiającej się Strony. TYTUŁ V DOWÓD POCHODZENIA Artykuł 17 Wymogi ogólne 1. Produkty pochodzące z jednej ze Stron przy przywozie do drugiej Strony korzystają z postanowień niniejszego układu w momencie przedstawienia jednego z następujących dowodów pochodzenia: a) świadectwa przewozowego EUR.1, którego wzór przedstawiono w załączniku IV; b) w przypadkach określonych w art. 18 ust. 1 – deklaracji, zwanej dalej „deklaracją pochodzenia”, złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub jakimkolwiek innym dokumencie handlowym, który opisuje dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy do ich identyfikacji; tekst deklaracji pochodzenia przedstawiono w załączniku III. 2. Niezależnie od przepisów ust. 1 w przypadkach określonych w art. 27 produkty pochodzące w rozumieniu niniejszych reguł korzystają z postanowień niniejszego układu bez konieczności przedstawienia żadnego z dowodów pochodzenia, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. 3. Nie naruszając przepisów ust. 1, Strony mogą uzgodnić, że – na potrzeby prowadzenia handlu na warunkach preferencyjnych między nimi – dowody pochodzenia wymienione w ust. 1 lit. a) i b) powyżej zastępuje się oświadczeniami o pochodzeniu sporządzonymi przez eksporterów zarejestrowanych w elektronicznej bazie danych zgodnie z prawodawstwem wewnętrznym Stron. 4. Do celów ust. 1 Strony mogą wyrazić zgodę na ustanowienie systemu zapewniającego możliwość wystawiania dowodów pochodzenia wymienionych w ust. 1 lit. a) i b) w formie elektronicznej lub ich składania drogą elektroniczną. Artykuł 18

Warunki sporządzania deklaracji pochodzenia 1. Deklaracja pochodzenia, o której mowa w art. 17 ust. 1 lit. b), może zostać sporządzona przez: a) upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 19 lub b) dowolnego eksportera w przypadku każdej przesyłki składającej się z paczki lub paczek zawierającej produkty pochodzące, których łączna wartość nie przekracza 6 000 EUR. 2. Deklaracja pochodzenia może zostać sporządzona, jeżeli produkty można uznać za pochodzące z terytorium stosującej Umawiającej się Strony i jeżeli spełniają one pozostałe wymogi określone w niniejszych regułach. 3. Eksporter sporządzający deklarację pochodzenia musi być przygotowany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych Strony wywozu wszelkich stosownych dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów oraz spełnienia pozostałych wymogów ustanowionych w niniejszych regułach. 4. Eksporter sporządza deklarację pochodzenia poprzez umieszczenie tekstu przedstawionego w załączniku III, w jednej z wersji językowych określonych w tym załączniku, w postaci pisma maszynowego, stempla bądź wydruku, na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, w sposób zgodny z przepisami prawa krajowego państwa wywozu. Jeżeli deklaracja jest sporządzana ręcznie, należy ją napisać tuszem, drukowanymi literami. 5. Deklaracje pochodzenia opatruje się oryginalnym, własnoręcznym podpisem eksportera. Od upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 19 nie wymaga się jednak podpisu na takiej deklaracji, pod warunkiem że dostarczy on organom celnym Strony wywozu pisemne zobowiązanie, że przyjmuje pełną odpowiedzialność za każdą deklarację pochodzenia, która identyfikuje go, tak jakby była podpisana przez niego własnoręcznie. 6. Deklaracja pochodzenia może zostać sporządzona przez eksportera w chwili wysyłania produktów, do których się odnosi, lub po ich wysłaniu (zwana dalej „deklaracją pochodzenia wystawiona retrospektywnie”), pod warunkiem że jest przedstawiona w państwie przywozu w ciągu dwóch lat od dokonania przywozu produktów, do których się odnosi. W przypadkach, w których doszło do podziału przesyłki zgodnie z art. 14 ust. 3, i pod warunkiem dotrzymania analogicznego terminu dwóch lat upoważniony eksporter Strony wywozu produktów sporządza deklarację pochodzenia wystawioną retrospektywnie. Artykuł 19 Upoważniony eksporter 1. Organy celne Strony wywozu mogą – z zastrzeżeniem wymogów krajowych – upoważnić każdego eksportera mającego swoją siedzibę na terytorium tej Strony (zwanego dalej „upoważnionym eksporterem”) do sporządzania deklaracji pochodzenia niezależnie od wartości danych produktów. 2. Eksporter ubiegający się o takie upoważnienie przedstawia, w sposób przekonujący dla organów celnych, wszelkie gwarancje niezbędne do zweryfikowania statusu pochodzenia produktów oraz spełnienia pozostałych wymogów niniejszych reguł. 3. Organy celne przyznają upoważnionemu eksporterowi numer upoważnienia celnego, który umieszcza się na deklaracji pochodzenia. 4. Organy celne sprawują kontrolę nad tym, czy upoważnienie jest wykorzystywane w prawidłowy sposób. Organy celne mogą wycofać upoważnienie, jeżeli upoważniony eksporter korzysta z niego w niewłaściwy sposób i jeżeli nie daje już gwarancji, o których mowa w ust. 2. Artykuł 20 Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR.1 1. Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiają właściwe organy celne kraju wywozu na pisemny wniosek eksportera lub, na odpowiedzialność eksportera, na wniosek jego upoważnionego przedstawiciela. 2. W tym celu eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wypełnia świadectwo przewozowe EUR.1 oraz formularz wniosku, których wzory znajdują się w załączniku IV. Formularze te wypełnia się w jednym z języków, w których sporządzony został niniejszy układ, oraz zgodnie z przepisami prawa krajowego państwa wywozu. Jeśli są one wypełniane odręcznie, wypełnia się je tuszem, drukowanymi literami. Opis produktów podaje się w polu do tego przeznaczonym, bez pozostawienia pustych wierszy. W przypadku gdy pole nie zostało wypełnione całkowicie, należy nakreślić linię poziomą poniżej ostatniego wiersza opisu, przekreślając tym samym puste miejsce.

3. Świadectwo przywozowe EUR.1 powinno zawierać w polu 7 oświadczenie w języku angielskim o treści: „ORIGIN OBTAINED ACCORDING TO THE TRANSITIONAL RULES OF ORIGIN”. 4. Eksporter występujący z wnioskiem o wydanie świadectwa przewozowego EUR.1 musi być przygotowany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych Strony wywozu, w której wystawiono dane świadectwo przewozowe EUR.1, wszelkich stosownych dokumentów potwierdzających status pochodzenia przedmiotowych produktów oraz spełnienie pozostałych wymogów ustanowionych w niniejszych regułach. 5. Właściwe organy Strony wywozu wystawiają świadectwo pochodzenia, jeżeli dane produkty mogą zostać uznane za produkty pochodzące i jeżeli spełniają one pozostałe wymogi określone w niniejszych regułach. 6. Organy celne wystawiające świadectwa przewozowe EUR.1 podejmują wszelkie kroki niezbędne do zweryfikowania statusu pochodzenia produktów i wypełnienia pozostałych wymogów ustanowionych w niniejszych regułach. W tym celu mają prawo domagać się wszelkich dowodów i przeprowadzać kontrole ksiąg rachunkowych eksportera lub dokonywać wszelkich innych czynności kontrolnych, jakie uznają za odpowiednie. Organy celne wystawiające świadectwa zapewniają także, aby formularze określone w ust. 2 były należycie wypełnione. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający wszelką możliwość dodania fałszywych wpisów. 7. Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1 wskazuje się w polu 11 świadectwa. 8. Organy celne wystawiają świadectwo przewozowe EUR.1 i udostępniają je eksporterowi od chwili faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia go. Artykuł 21 Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawione retrospektywnie 1. Niezależnie od przepisów art. 20 ust. 7 świadectwo przewozowe EUR.1 może być wyjątkowo wystawione po wywozie produktów, do których się odnosi, jeżeli: a) nie zostało ono wystawione w momencie dokonywania wywozu z powodu błędów, niezamierzonych pominięć lub szczególnych okoliczności lub b) organom celnym przedstawiono w sposób przekonujący dowody potwierdzające, że świadectwo przewozowe EUR.1 zostało wystawione, ale nie zostało przyjęte przy przywozie z przyczyn technicznych lub c) miejsce przeznaczenia danych produktów nie było znane w momencie dokonywania wywozu i zostało ustalone w trakcie transportu lub składowania produktów oraz po ewentualnym podzieleniu przesyłek zgodnie z art. 14 ust. 3; d) świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR.MED wystawiono zgodnie z postanowieniami konwencji paneurośródziemnomorskiej (PEM) w odniesieniu do produktów, które są również produktami pochodzącymi w myśl niniejszych reguł. 2. Do celów zastosowania postanowień ust. 1 eksporter podaje w swoim wniosku miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się świadectwo przewozowe EUR.1, oraz uzasadnienie wniosku. 3. Organy celne mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR.1 retrospektywnie w terminie dwóch lat od daty wywozu i tylko po sprawdzeniu, czy informacje podane we wniosku eksportera są zgodne z informacjami zawartymi w odpowiedniej dokumentacji. 4. Niezależnie od przepisów art. 20 ust. 3 świadectwa przewozowe EUR.1 wystawione retrospektywnie opatruje się wpisem w języku angielskim: „ISSUED RETROSPECTIVELY”. 5. Wpis określony w ust. 4 umieszcza się w polu 7 świadectwa przewozowego EUR.1. Artykuł 22 Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1

1. W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR.1 eksporter może wystąpić do organów celnych, które je wystawiły, o wydanie duplikatu na podstawie dokumentów eksportowych znajdujących się w ich posiadaniu. 2. Niezależnie od przepisów art. 20 ust. 3 duplikat wystawiony w ten sposób opatruje się wpisem w języku angielskim: „DUPLICATE”. 3. Wpis określony w ust. 2 umieszcza się w polu 7 duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1. 4. Duplikat, który opatruje się datą wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR.1, obowiązuje od tej daty. Artykuł 23 Termin ważności dowodu pochodzenia 1. Dowód pochodzenia jest ważny przez dziesięć miesięcy od daty wystawienia lub sporządzenia na terytorium Strony wywozu i musi zostać przedłożony w wymienionym okresie organom celnym Strony przywozu. 2. Dowody pochodzenia przedstawiane organom celnym Strony przywozu po upływie terminu ważności określonego w ust. 1 mogą zostać przyjęte do celów zastosowania preferencji taryfowych, jeżeli nieprzedłożenie tych dokumentów przed upływem terminu ważności było spowodowane wyjątkowymi okolicznościami. 3. W innych przypadkach przedłożenia dowodów z opóźnieniem organy celne Strony przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały im przedłożone przed upływem terminu ważności. Artykuł 24 Wolne obszary celne 1. Strony podejmują wszelkie niezbędne kroki, aby zagwarantować, że sprzedawane produkty objęte dowodem pochodzenia, które podczas transportu korzystają z wolnych obszarów celnych znajdujących się na ich terytorium, nie są zastępowane innymi towarami oraz nie są poddawane zabiegom innym niż zwykłe działania zapobiegające ich zepsuciu. 2. Na zasadzie odstępstwa od postanowień ust. 1, jeżeli produkty pochodzące z terytorium Strony są przywożone na wolny obszar celny na podstawie dowodu pochodzenia i podlegają obróbce lub przetworzeniu, dopuszcza się możliwość wystawienia lub sporządzenia nowego dowodu pochodzenia, jeżeli obróbka lub przetworzenie, jakiemu zostały poddane, są zgodne z postanowieniami niniejszych reguł. Artykuł 25 Wymogi dotyczące przywozu Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym Strony przywozu zgodnie z procedurami stosowanymi na terytorium tej Strony. Artykuł 26 Przywóz partiami Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne Strony przywozu, produkty rozmontowane lub niezmontowane w rozumieniu reguły ogólnej nr 2a) interpretacji systemu zharmonizowanego ujęte w sekcjach XVI i XVII lub pozycjach 7308 i 9406 systemu zharmonizowanego przywożone są partiami, organom celnym przedstawia się jeden dowód pochodzenia wraz z przywozem pierwszej przesyłki.

Artykuł 27 Zwolnienia z dowodu pochodzenia 1. Produkty wysyłane jako małe paczki od osób prywatnych do osób prywatnych lub stanowiące część osobistego bagażu podróżnych uznaje się za produkty pochodzące bez wymogu przedstawienia dowodu pochodzenia, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych i zostały zgłoszone jako spełniające wymogi niniejszych reguł oraz w przypadku gdy nie ma wątpliwości co do prawdziwości takiego zgłoszenia. 2. Przywozu nie uznaje się za przywóz w celach handlowych, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki: a) przywóz ma charakter okazjonalny; b) przywóz dotyczy wyłącznie produktów przeznaczonych do osobistego użytku odbiorców, podróżnych lub ich rodzin; c) rodzaj i liczba produktów wyraźnie świadczą o ich niehandlowym przeznaczeniu. 3. Łączna wartość tych produktów nie może przekraczać 500 EUR w przypadku małych paczek lub 1 200 EUR w przypadku produktów stanowiących część osobistego bagażu podróżnych. Artykuł 28 Niezgodności i pomyłki formalne 1. Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami złożonymi w dowodzie pochodzenia a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych urzędowi celnemu w celu dopełnienia formalności wymaganych przy przywozie produktów nie unieważnia samo w sobie dowodu pochodzenia, jeśli zostało należycie dowiedzione, że dokument ten rzeczywiście odpowiada przedłożonym produktom. 2. Oczywiste pomyłki formalne, takie jak błędy literowe na dowodzie pochodzenia, nie powodują odrzucenia dokumentu, jeżeli nie wzbudzają wątpliwości co do prawidłowości oświadczeń złożonych w dokumencie. Artykuł 29 Deklaracje dostawcy 1. Jeżeli świadectwo przewozowe EUR.1 zostało wydane lub deklaracja pochodzenia została sporządzona na terytorium Strony w odniesieniu do produktów pochodzących, do których wytworzenia użyto towarów pochodzących z terytorium innej stosującej Umawiającej się Strony i poddanych wystarczającej obróbce lub przetworzeniu na terytorium tej Strony bez przyznania im preferencyjnego statusu pochodzenia zgodnie z art. 7 ust. 3 lub art. 7 ust. 4, uwzględnia się treść deklaracji pochodzenia wydanej dla tych towarów zgodnie z niniejszym artykułem. 2. Deklaracja dostawcy, o której mowa w ust. 1, stanowi dowód poddania danych towarów obróbce lub przetworzeniu na terytorium stosującej Umawiającej się Strony do celów ustalenia, czy produkty, do których wytworzenia użyto tych towarów, mogą zostać uznane za produkty pochodzące z danej Strony wywozu i spełniają pozostałe wymogi ustanowione w niniejszych regułach. 3. Z wyjątkiem przypadków wskazanych w ust. 4 dostawca sporządza odrębną deklarację dostawcy dla każdej przesyłki towarów, w formie przewidzianej w załączniku [deklaracja dostawcy], na arkuszu papieru załączonym do faktury, specyfikacji wysyłkowej lub jakiegokolwiek innego dokumentu handlowego zawierającego opis danych towarów o poziomie szczegółowości wystarczającym do ich zidentyfikowania. 4. Jeżeli dostawca regularnie zaopatruje konkretnego klienta w towary, co do których oczekuje się, że będą nadal w niezmiennym stopniu poddawane obróbce lub przetworzeniu na terytorium stosującej Umawiającej się Strony, taki dostawca może przedstawić pojedynczą deklarację dostawcy obejmującą kolejne przesyłki tych towarów (zwaną dalej „długoterminową deklaracją dostawcy”). Długoterminowa deklaracja dostawcy może co do zasady zachować ważność przez maksymalnie dwa lata od daty jej sporządzenia. Organy celne stosującej Umawiającej się Strony, na której terytorium sporządza się deklarację, określają warunki, na jakich dopuszcza się możliwość przedłużenia tego terminu. Dostawca sporządza długoterminową deklarację dostawcy w formie przewidzianej w załączniku [długoterminowa deklaracja dostawcy] i opisuje w niej odpowiednie towary w sposób wystarczająco szczegółowy do ich zidentyfikowania. Deklarację należy przekazać odpowiedniemu klientowi przed dostarczeniem mu pierwszej przesyłki towarów objętych tą deklaracją lub wraz z taką pierwszą przesyłką. Jeżeli długoterminowa deklaracja dostawcy nie ma już zastosowania do dostarczanych towarów, dostawca niezwłocznie informuje swojego klienta o tym fakcie. 5. Deklaracje dostawcy, o których mowa w ust. 3 i 4, sporządza się na maszynie lub w postaci wydruku w jednym z języków niniejszego układu zgodnie z przepisami prawa krajowego stosującej Umawiającej się Strony, na której terytorium sporządzono się deklarację, i opatruje się je oryginalnym, własnoręcznym podpisem dostawcy. Deklarację można również sporządzić pismem odręcznym; w takim przypadku spisuje się ją tuszem, drukowanymi literami. 6. Dostawca sporządzający deklarację musi być przygotowany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych stosującej Umawiającej się Strony, na której terytorium sporządza się deklarację, wszelkich stosownych dokumentów potwierdzających prawidłowość informacji zawartych w tej deklaracji.

Artykuł 30 Kwoty wyrażone w euro 1. Na potrzeby stosowania postanowień art. 18 ust. 1 lit. b) i art. 27 ust. 3 w przypadkach, w których produkty zostały zafakturowane w walucie innej niż euro, kwoty w walutach krajowych Stron stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro są ustalane co roku przez poszczególne zainteresowane państwa. 2. Przesyłka korzysta z postanowień art. 18 ust. 1 lit. b) lub art. 27 ust. 3 poprzez odniesienie do waluty, w której sporządzono fakturę, stosownie do kwoty ustalonej przez zainteresowane państwo. 3. Kwoty wyrażone w danej walucie krajowej stanowią równowartość w tej walucie kwot wyrażonych w euro w pierwszym dniu roboczym października. Wysokość stosownych kwot przekazuje się Komisji Europejskiej do dnia 15 października i obowiązują one od dnia 1 stycznia następnego roku. Komisja Europejska powiadamia wszystkie zainteresowane państwa o wysokości stosownych kwot. 4. Dane państwo może zaokrąglić w górę lub w dół kwoty otrzymane po przeliczeniu kwoty wyrażonej w euro na swoją walutę krajową. Zaokrąglona kwota nie może różnić się od kwoty wynikającej z przeliczenia o więcej niż 5 %. Dane państwo może zachować bez zmian równowartość kwoty wyrażonej w euro w swojej walucie krajowej, jeżeli po przeliczeniu w ramach corocznego dostosowania przewidzianego w ust. 3 wzrost równowartości w walucie krajowej, przed zaokrągleniem, jest niższy niż 15 %. Równowartość w walucie krajowej może pozostać bez zmian, jeżeli przeliczenie doprowadziłoby do jej obniżenia. 5. Komitet Stowarzyszenia dokonuje przeglądu kwot wyrażonych w euro na wniosek Strony. Dokonując takiego przeglądu, Komitet Stowarzyszenia rozważa, na ile pożądane jest zachowanie skutków wspomnianych ograniczeń w ujęciu realnym. W tym celu może on zadecydować o zmianie kwot wyrażonych w euro. TYTUŁ VI ZASADY WSPÓŁPRACY I DOWODY W POSTACI DOKUMENTÓW Artykuł 31 Dowody w postaci dokumentów, przechowywanie dowodów pochodzenia i dokumentów uzupełniających 1. Eksporter, który sporządził deklarację pochodzenia lub wystąpił z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1, przechowuje kopię tych dowodów pochodzenia i wszelkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktu w formie papierowej lub elektronicznej przez okres co najmniej trzech lat od dnia wydania lub sporządzenia deklaracji pochodzenia. 2. Dostawca sporządzający deklarację dostawcy przechowuje kopie deklaracji oraz wszystkich faktur, specyfikacji wysyłkowych lub innych dokumentów handlowych, do których załączono tę deklarację, a także dokumentów, o których mowa w art. 29 ust. 6, przez okres co najmniej trzech lat. Dostawca sporządzający długoterminową deklarację dostawcy przechowuje kopie deklaracji oraz wszystkich faktur, specyfikacji wysyłkowych lub innych dokumentów handlowych dotyczących towarów objętych tą deklaracją przesłanych danemu klientowi, a także dokumentów, o których mowa w art. 29 ust. 6, przez okres co najmniej trzech lat. Okres ten liczy się od dnia upływu ważności długoterminowej deklaracji dostawcy. 3. Do celów ust. 1 „dokumenty potwierdzające status pochodzenia” obejmują m.in. następujące dokumenty: a) bezpośrednie dowody przetworzenia dokonanego przez eksportera lub dostawcę w celu otrzymania produktu, zawarte na przykład w jego księgach rachunkowych lub dokumentach wewnętrznych; b) dokumenty potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów wystawione lub sporządzone na terytorium odpowiedniej stosującej Umawiającej się Strony zgodnie z jej prawem krajowym; c) dokumenty potwierdzające obróbkę lub przetworzenie materiałów na terytorium odpowiedniej Strony, sporządzone lub wydane na terytorium tej Strony zgodnie z jej prawem krajowym; d) deklaracje pochodzenia lub świadectwa przewozowe EUR.1 potwierdzające status pochodzenia użytych materiałów, sporządzone lub wydane na terytorium Stron zgodnie z niniejszymi regułami; e) odpowiednie dowody dotyczące obróbki lub przetworzenia przeprowadzonych poza terytorium Stron zgodnie z art. 13 i 14, potwierdzające spełnienie wymogów ustanowionych w tych artykułach.

4. Organy celne Strony wywozu wystawiające świadectwa przewozowe EUR.1 przechowują formularz wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 2, przez co najmniej trzy lata. 5. Organy celne Strony przywozu przechowują przedłożone im deklaracje pochodzenia i świadectwa przewozowe EUR.1 przez co najmniej trzy lata. 6. Deklaracje dostawcy, sporządzone na terytorium stosującej Umawiającej się Strony, potwierdzające obróbkę lub przetwarzanie wykorzystanych materiałów na terytorium tej stosującej Umawiającej się Strony, traktuje się jak dokument, o którym mowa w art. 18 ust. 3, art. 20 ust. 3 i art. 29 ust. 6, wykorzystywany w celu potwierdzenia, że produkty objęte świadectwem przewozowym EUR.1 lub deklaracją pochodzenia mogą zostać uznane za produkty pochodzące z terytorium tej stosującej Umawiającej się Strony oraz że spełniają one pozostałe wymogi przewidziane w niniejszych regułach. Artykuł 32 Rozstrzyganie sporów Spory zaistniałe w związku z procedurami weryfikacji określonymi w art. 34 i 35 lub w związku z wykładnią postanowień niniejszego dodatku, niedające się rozstrzygnąć między organami celnymi wnioskującymi o przeprowadzenie weryfikacji a organami celnymi odpowiedzialnymi za przeprowadzenie weryfikacji, przekazuje się do rozpoznania Komitetowi Stowarzyszenia. We wszystkich przypadkach rozstrzyganie sporów pomiędzy importerem a organami celnymi Strony przywozu podlega prawodawstwu wspomnianego państwa. TYTUŁ VII WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA Artykuł 33 Powiadamianie i współpraca 1. Organy celne Stron udostępniają sobie wzajemnie wzory odcisków pieczęci używanych w ich urzędach celnych do celów wystawiania świadectw przewozowych EUR.1 wraz z modelami numerów upoważnień przyznanych upoważnionym eksporterom oraz adresami organów celnych odpowiedzialnych za weryfikację tych świadectw i deklaracji pochodzenia. 2. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszych reguł Strony udzielają sobie, za pośrednictwem właściwych administracji celnych, wzajemnej pomocy przy sprawdzaniu autentyczności świadectw przewozowych EUR.1, deklaracji pochodzenia, deklaracji dostawcy oraz poprawności informacji podanych w takich dokumentach. Artykuł 34 Weryfikacja dowodów pochodzenia 1. Następcze weryfikacje dowodów pochodzenia przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, kiedy organy celne kraju przywozu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności takich dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub spełniania innych wymogów niniejszego protokołu. 2. Po złożeniu wniosku o przeprowadzenie następczej weryfikacji organy celne Strony przywozu zwracają świadectwo przewozowe EUR.1 i fakturę, jeśli została przedłożona, oraz deklarację pochodzenia lub kopie tych dokumentów organom celnym Strony wywozu, w razie potrzeby podając uzasadnienie wniosku o weryfikację. Wszelkie dokumenty i informacje wskazujące, że informacje podane w dowodzie pochodzenia są nieprawidłowe, przekazuje się wraz z wnioskiem o weryfikację. 3. Weryfikacji dokonują organy celne Strony wywozu. W tym celu mają prawo domagać się wszelkich dowodów i przeprowadzać kontrole ksiąg rachunkowych eksportera lub dokonywać wszelkich innych czynności kontrolnych, jakie uznają za odpowiednie. 4. Jeżeli organy celne kraju przywozu postanowią zawiesić preferencyjne traktowanie sprawdzanych produktów do czasu uzyskania wyników weryfikacji, proponują one przyjmującemu zwolnienie produktów, stosując wobec nich wszelkie środki zapobiegawcze uznane za konieczne. 5. Organy celne występujące z wnioskiem o weryfikację informuje się jak najszybciej o wynikach weryfikacji. Wyniki takie muszą wyraźnie wskazywać, czy dokumenty są autentyczne oraz czy dane produkty mogą być uważane za produkty pochodzące z jednej ze Stron i czy spełniają pozostałe wymogi niniejszych reguł.

6. Jeśli w przypadkach uzasadnionej wątpliwości brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o weryfikację lub jeśli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy celne wnioskujące o weryfikację odmawiają uprawnienia do skorzystania z preferencji, o ile nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności. Artykuł 35 Weryfikacja deklaracji dostawcy 1. Następcze weryfikacje deklaracji dostawcy lub długoterminowych deklaracji dostawcy można przeprowadzać wyrywkowo lub za każdym razem, kiedy organy celne stosującej Umawiającej się Strony, na której terytorium takie deklaracje wzięto pod uwagę w celu wydania świadectwa przewozowego EUR.1 lub sporządzenia deklaracji pochodzenia, mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności takich dokumentów lub prawidłowości podanych w nich informacji. 2. Do celów stosowania postanowień ust. 1 organy celne stosującej Umawiającej się Strony, o której mowa w ust. 1, zwracają deklarację dostawcy lub długoterminową deklarację dostawcy oraz faktury, specyfikacje wysyłkowe lub inne dokumenty handlowe dotyczące towarów objętych taką deklaracją organom celnym państwa, w którym sporządzono daną deklarację, podając, w razie potrzeby, uzasadnienie wniosku o weryfikację. Wraz z wnioskiem o następczą weryfikację organy celne przekazują wszelkie uzyskane dokumenty i informacje wskazujące, że informacje podane w deklaracji dostawcy lub długoterminowej deklaracji dostawcy są nieprawidłowe. 3. Weryfikacji dokonują organy celne stosującej Umawiającej się Strony, na której terytorium sporządzono deklarację dostawcy lub długoterminową deklarację dostawcy. W tym celu mają prawo domagać się wszelkich dowodów i przeprowadzać kontrole ksiąg rachunkowych dostawcy lub dokonywać wszelkich innych czynności kontrolnych, jakie uznają za odpowiednie. 4. Organy celne występujące z wnioskiem o weryfikację informuje się jak najszybciej o wynikach weryfikacji. Wyniki te muszą wyraźnie wskazywać, czy informacje podane w deklaracji dostawcy lub długoterminowej deklaracji dostawcy są prawidłowe oraz czy zapewniają organom możliwość ustalenia, czy i w jakim zakresie taką deklarację można wziąć pod uwagę przy wydawaniu świadectwa przewozowego EUR.1 lub przy sporządzaniu deklaracji pochodzenia. Artykuł 36 Sankcje Każda ze Stron przewiduje możliwość nałożenia sankcji karnych, cywilnych lub administracyjnych z tytułu naruszenia ustawodawstwa powiązanego z niniejszymi regułami. TYTUŁ VIII STOSOWANIE PROTOKOŁU Artykuł 37 Europejski Obszar Gospodarczy W przypadku zastosowania postanowień art. 7 w odniesieniu do państw EFTA towary pochodzące z Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) w rozumieniu protokołu 4 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym uznaje się za pochodzące z Unii Europejskiej, Islandii, Liechtensteinu lub Norwegii („Strony EOG”) w przypadku ich wywozu odpowiednio z Unii Europejskiej, Islandii, Liechtensteinu lub Norwegii do Libanu, o ile między Libanem a danymi Stronami EOG zawarto umowy o wolnym handlu opierające się na niniejszych regułach. Artykuł 38 Liechtenstein W przypadku zastosowania postanowień art. 7 w odniesieniu do państw EFTA, nie naruszając postanowień art. 2, z uwagi na unię celną między Szwajcarią a Liechtensteinem produkt pochodzący z Liechtensteinu uznaje się za produkt pochodzący ze Szwajcarii. Artykuł 39

Republika San Marino Nie naruszając postanowień art. 2, z uwagi na unię celną między UE a Republiką San Marino produkt pochodzący z Republiki San Marino uznaje się za produkt pochodzący z UE. Artykuł 40 Księstwo Andory Nie naruszając postanowień art. 2, z uwagi na unię celną między UE a Księstwem Andory produkt pochodzący z Księstwa Andory sklasyfikowany w działach 25–97 systemu zharmonizowanego uznaje się za produkt pochodzący z UE. Artykuł 41 Ceuta i Melilla 1. Do celów stosowania niniejszych reguł termin „Unia Europejska” nie obejmuje Ceuty i Melilli. 2. Produkty pochodzące z Libanu przywożone do Ceuty i Melilli są objęte pod wszystkimi względami taką samą procedurą celną jak mająca zastosowanie do produktów pochodzących z obszaru celnego Unii Europejskiego zgodnie z protokołem 2 do Aktu przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej do Wspólnot Europejskich. Liban poddaje przywożone produkty objęte odpowiednią umową i pochodzące z Ceuty i Melilli takiej samej procedurze celnej jak mająca zastosowanie do produktów przywożonych z Unii Europejskiej i pochodzących z niej. . Do celów stosowania postanowień ust. 2 dotyczących produktów pochodzących z Ceuty i Melilli niniejsze reguły stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem spełnienia szczególnych warunków określonych w załączniku V. Załącznik I Uwagi wstępne do wykazu w załączniku II Uwaga 1 – Wprowadzenie ogólne W niniejszym wykazie określono warunki, jakie muszą spełniać wszystkie produkty, by można było uznać je za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 4 dodatku I. Istnieją cztery rodzaje reguł, które różnią się w zależności od produktów: a) w wyniku obróbki lub przetwarzania nie zostaje przekroczona najwyższa dopuszczalna zawartość materiałów niepochodzących; b) w wyniku obróbki lub przetwarzania czterocyfrowy kod pozycji lub sześciocyfrowy kod podpozycji systemu zharmonizowanego produktów wytworzonych staje się różny, odpowiednio, od czterocyfrowego kodu pozycji lub sześciocyfrowego kodu podpozycji użytych materiałów; c) przeprowadza się określone czynności obróbki lub przetwarzania; d) przeprowadza się obróbkę lub przetwarzanie określonych materiałów całkowicie uzyskanych. Uwaga 2 – Struktura wykazu

2.1. Pierwsze dwie kolumny wykazu stanowią opis uzyskanego produktu. W kolumnie 1 podany jest numer pozycji lub numer działu używany w systemie zharmonizowanym, a w kolumnie 2 – stosowany w tym systemie opis towarów w odniesieniu do danej pozycji lub działu. W kolumnie 3 określono regułę dla każdego wpisu figurującego w pierwszych dwóch kolumnach. W przypadku gdy zapis w kolumnie 1 jest poprzedzony oznaczeniem „ex”, oznacza to, że reguła określona w kolumnie 3 odnosi się tylko do części tej pozycji, zgodnie z opisem w kolumnie 2. 2.2. Jeżeli w kolumnie 1 zebrano większą liczbę numerów pozycji albo podano numer działu i w związku z tym opis produktów w kolumnie 2 sformułowano ogólnie, odpowiednie reguły w kolumnie 3 stosuje się do wszystkich produktów, które w ramach systemu zharmonizowanego klasyfikowane są w pozycjach danego działu lub w którejkolwiek z pozycji lub podpozycji zebranych w kolumnie 1. 2.3. Jeżeli w wykazie podane są różne reguły mające zastosowanie do różnych produktów w ramach jednej pozycji, to każde tiret zawiera opis odnoszący się do części pozycji, której dotyczą odpowiednie reguły z kolumny 3. 2.4. W przypadkach gdy w kolumnie 3 określono dwie alternatywne reguły rozdzielone słowem „lub”, eksporter może wybrać, którą regułę zastosować. Uwaga 3 – Przykłady stosowania reguł 3.1. Postanowienia art. 4 załącznika I do dodatku I dotyczące produktów, które uzyskały status pochodzących i zostały następnie użyte do wytworzenia innych produktów, stosuje się niezależnie od tego, czy status ten został uzyskany w zakładzie, w którym użyto tych produktów, czy w innym zakładzie na terytorium Strony. 3.2. Zgodnie z art. 6 przeprowadzone czynności obróbki lub przetwarzania muszą wykraczać poza zakres czynności opisanych w tym artykule. W przeciwnym wypadku towary nie kwalifikują się do przyznania im preferencyjnego traktowania taryfowego, nawet jeśli spełniają warunki określone w poniższym wykazie. Z zastrzeżeniem przepisu, o którym mowa w akapicie pierwszym, reguły zawarte w wykazie określają minimalny wymagany stopień obróbki lub przetworzenia, przy czym przeprowadzenie dalszej obróbki lub przetworzenia także nadaje status pochodzenia, natomiast przeprowadzenie obróbki lub przetworzenia w mniejszym zakresie nie może powodować nadania statusu pochodzenia. Jeśli zatem reguła stanowi, że na pewnym etapie produkcji może zostać użyty materiał niepochodzący, to użycie takiego materiału na etapie wcześniejszym jest dopuszczone, a na etapie późniejszym nie jest dopuszczone. Jeżeli natomiast reguła stanowi, że na pewnym etapie produkcji nie mogą zostać użyte materiały niepochodzące, to użycie takich materiałów na etapie wcześniejszym jest dopuszczone, a na etapie późniejszym nie jest dopuszczone. Przykład: jeżeli zgodnie z regułą z wykazu ustanowioną dla działu 19 „materiały niepochodzące objęte pozycjami 1101–1108 nie mogą przekraczać 20 % masy”, to wykorzystywanie (tj. przywóz) zbóż objętych działem 10 (materiały na wcześniejszym etapie produkcji) nie podlega ograniczeniu. 3.3. Nie naruszając uwagi 3.2, jeśli w regule występuje sformułowanie „wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją”, mogą być użyte materiały objęte dowolną pozycją lub pozycjami (nawet opatrzone takim samym opisem i objęte taką samą pozycją jak produkt), jednak z zastrzeżeniem wszelkich szczególnych ograniczeń, które mogą być również zawarte w regule. Jednakże sformułowanie „wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją, włącznie z innymi materiałami objętymi pozycją …” lub „wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją, łącznie z innymi materiałami objętymi tą samą pozycją co produkt” oznacza, że mogą być użyte materiały objęte dowolną pozycją lub pozycjami z wyjątkiem tych, których opis jest identyczny z opisem produktu umieszczonym w kolumnie 2 wykazu. 3.4. Jeżeli reguła w wykazie stanowi, że produkt może być wytwarzany z więcej niż jednego materiału, oznacza to, że może zostać użyty jeden lub więcej materiałów. Nie oznacza to, że należy użyć wszystkich materiałów. 3.5. Jeżeli reguła w wykazie stanowi, że produkt musi być wytworzony z określonego materiału, warunek ten nie wyklucza użycia innych materiałów, które ze względu na swoje naturalne właściwości nie mogą spełniać tej reguły. 3.6. Jeżeli przedstawiona w wykazie reguła przewiduje dwie maksymalne wartości procentowe dla materiałów niepochodzących, które mogą być użyte, to tych wartości nie można sumować. Innymi słowy, maksymalna wartość wszystkich użytych materiałów niepochodzących nie może nigdy przekroczyć wyższej z podanych wartości procentowych. Ponadto poszczególne wartości procentowe nie mogą zostać przekroczone w odniesieniu do poszczególnych materiałów, do których mają zastosowanie. Uwaga 4 – Przepisy ogólne dotyczące niektórych towarów rolnych 4.1. Towary rolne objęte działami 6, 7, 8, 9, 10, 12 oraz pozycją 2401, uprawiane lub zebrane na terytorium Strony, traktuje się jako pochodzące z terytorium tej Strony, nawet jeśli otrzymuje się je z przywożonych nasion, bulw, korzeni, sadzonek, szczepów, pędów, pąków lub innych żywych części roślin. 4.2. W przypadkach gdy zawartość niepochodzącego cukru w danym produkcie podlega ograniczeniom, przy obliczaniu takich ograniczeń uwzględniana jest łącznie masa cukrów objętych pozycjami 1701 (sacharoza) oraz 1702 (np. fruktoza, glukoza, laktoza, maltoza, izoglukoza lub cukier inwertowany) użytych do wytworzenia produktu końcowego oraz użytych do wytworzenia produktów niepochodzących, które weszły w skład produktu końcowego. Uwaga 5 – Terminologia stosowana w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych

5.1. Określenie „włókna naturalne” jest używane w wykazie w odniesieniu do włókien innych niż włókna sztuczne lub syntetyczne. Określenie to jest ograniczone do etapów poprzedzających przędzenie, włączając w to także odpady oraz, o ile nie wskazano inaczej, obejmuje ono również włókna zgrzebne, czesane lub inaczej przetworzone, ale nie przędzone. 5.2. Określenie „włókna naturalne” obejmuje włosie końskie objęte pozycją 0511, jedwab objęty pozycjami 5002 i 5003, jak również włókna wełniane, cienką lub grubą sierść zwierzęcą objęte pozycjami od 5101 do 5105, włókna bawełniane objęte pozycjami od 5201 do 5203 oraz pozostałe włókna roślinne objęte pozycjami od 5301 do 5305. 5.3. Użyte w wykazie określenia „masa włókiennicza”, „materiały chemiczne” oraz „materiały do produkcji papieru” opisują materiały nieklasyfikowane w działach od 50 do 63, które mogą być użyte do produkcji sztucznych, syntetycznych lub papierowych włókien lub przędz. 5.4. Użyte w wykazie określenie „włókna odcinkowe chemiczne” odnosi się do kabla z włókna ciągłego syntetycznego lub sztucznego, włókien odcinkowych lub odpadów, objętych pozycjami od 5501 do 5507. 5.5. „Drukowanie” (w połączeniu z „tkaniem”, „dzianiem”, „tuftowaniem” lub „flokowaniem”) oznacza technikę, na skutek której materiałowi włókienniczemu nadaje się w sposób trwały obiektywną cechę, np. kolor, wzór, lub charakterystykę techniczną, przy użyciu sitodruku, druku na wałkach drukarskich, technik druku cyfrowego lub transferowego. 5.6. „Drukowanie (jako samodzielna czynność)” oznacza technikę, na skutek której materiałowi włókienniczemu nadaje się w sposób trwały obiektywną cechę, np. kolor, wzór, lub charakterystykę techniczną, przy użyciu sitodruku, druku na wałkach drukarskich, technik druku cyfrowego lub transferowego, oraz której towarzyszą przynajmniej dwie czynności przygotowawcze lub wykończeniowe (takie jak czyszczenie, wybielanie, merceryzacja, stabilizacja termiczna, drapanie, kalandrowanie, uodparnianie na kurczliwość, utrwalanie, dekatyzowanie, impregnowanie, reperowanie i robienie węzełków), pod warunkiem że wartość wszystkich użytych materiałów niepochodzących nie przekracza 50 % ceny ex-works produktu. Uwaga 6 – Tolerancja odnosząca się do produktów wytworzonych z mieszaniny materiałów włókienniczych 6.1. Jeżeli danemu produktowi w wykazie towarzyszy odniesienie do niniejszej uwagi, warunki ustalone w kolumnie 3 tego wykazu nie mają zastosowania do żadnych podstawowych materiałów włókienniczych użytych do wytworzenia tego produktu, które stanowią razem 15 % lub mniej łącznej masy wszystkich użytych podstawowych materiałów włókienniczych. (zob. także uwagi 6.3 i 6.4). 6.2. Tolerancja określona w uwadze 6.1 może jednak mieć zastosowanie tylko do produktów mieszanych, które zostały wytworzone z dwóch lub większej liczby podstawowych materiałów włókienniczych. Podstawowymi materiałami włókienniczymi są: –jedwab, –wełna, –gruba sierść zwierzęca, –cienka sierść zwierzęca, –włosie końskie, –bawełna, –materiały do produkcji papieru i papier, –len, –konopie siewne, –juta i inne włókna tekstylne łykowe,

–sizal i pozostałe włókna tekstylne z rodzaju Agave, –włókno kokosowe, manila, ramia i pozostałe włókna tekstylne roślinne, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z polipropylenu, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poliestru, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poliamidu, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poliakrylonitrylu, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poliimidu, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z politetrafluoroetylenu, –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poli(siarczku fenylenu), –syntetyczne włókna ciągłe chemiczne z poli(chlorku winylu), –pozostałe syntetyczne włókna ciągłe chemiczne, –sztuczne włókna ciągłe chemiczne z wiskozy, –pozostałe sztuczne włókna ciągłe chemiczne z wiskozy, –włókna ciągłe przewodzące prąd, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z polipropylenu, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliestru, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliamidu, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliakrylonitrylu, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poliimidu, –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z politetrafluoroetylenu,

–syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poli(siarczku fenylu), –syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poli(chlorku winylu), –pozostałe syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne, –sztuczne włókna odcinkowe chemiczne z wiskozy, –pozostałe sztuczne włókna odcinkowe chemiczne, –przędza z poliuretanu uzupełniona elastycznymi segmentami z polieteru, nawet rdzeniowa, –produkty objęte pozycją 5605 (przędza metalizowana) zawierające pasek składający się z rdzenia wykonanego z folii aluminiowej lub rdzenia wykonanego z warstwy tworzywa sztucznego, nawet powlekanego proszkiem aluminiowym, o szerokości nieprzekraczającej 5 mm, umieszczony i przyklejony przy pomocy przezroczystego lub kolorowego spoiwa między dwie warstwy tworzywa sztucznego; –pozostałe produkty objęte pozycją 5605, –włókna szklane, –włókna metalowe, –włókna mineralne. 6.3. W przypadku produktów zawierających „przędzę wykonaną z poliuretanu uzupełnioną elastycznymi segmentami z polieteru, nawet rdzeniową” tolerancja (dopuszczalne odchylenie) w odniesieniu do tej przędzy wynosi 20 %. 6.4. W przypadku produktów zawierających „pasek składający się z rdzenia wykonanego z folii aluminiowej lub rdzenia wykonanego z warstwy tworzywa sztucznego, nawet powlekanego proszkiem aluminiowym, o szerokości nieprzekraczającej 5 mm, umieszczony i przyklejony między dwie warstwy tworzywa sztucznego” margines tolerancji wynosi 30 % w odniesieniu do tego paska. Uwaga 7 – Inne tolerancje mające zastosowanie do niektórych wyrobów włókienniczych 7.1. Jeżeli wykaz zawiera odesłanie do niniejszej uwagi, materiały włókiennicze (z wyłączeniem podszewek i międzypodszewek), które nie spełniają reguły zawartej w kolumnie 3 wykazu dotyczącej przedmiotowych produktów gotowych, mogą być użyte, pod warunkiem że są klasyfikowane do innej pozycji niż ta, którą objęty jest produkt, oraz pod warunkiem, że wartość tych materiałów nie przekracza 15 % ceny ex-works produktu. 7.2. Bez uszczerbku dla postanowień uwagi 6.3, materiały, które nie są sklasyfikowane w działach 50–63, mogą być swobodnie użyte do wytwarzania wyrobów włókienniczych niezależnie od tego, czy zawierają elementy włókiennicze. 7.3. W przypadku gdy stosowana jest reguła określająca procentową zawartość danego materiału, wartość niepochodzących materiałów, które nie są sklasyfikowane w działach 50–63, musi być uwzględniona przy obliczaniu wartości zastosowanych materiałów niepochodzących. Uwaga 8 – Definicja specyficznych procesów i prostych czynności przeprowadzanych na określonych produktach objętych działem 27 8.1. Do celów pozycji ex 2707 i 2713 „procesami specyficznymi” są: a) destylacja próżniowa;

b) redestylacja przez bardzo dokładny proces frakcjonowania; c) krakowanie; d) reformowanie; e) ekstrakcja przy użyciu selektywnych rozpuszczalników; f) proces obejmujący wszystkie następujące czynności: przetwarzanie przy użyciu stężonego kwasu siarkowego, oleum lub bezwodnika siarkowego; neutralizacja środkami alkalicznymi; odbarwianie i oczyszczanie ziemiami naturalnie aktywnymi, ziemiami aktywowanymi, aktywowanym węglem drzewnym lub boksytem; g) polimeryzacja; h) alkilacja; i) izomeryzacja. 8.2. Do celów pozycji 2710, 2711 i 2712 „procesami specyficznymi” są: a) destylacja próżniowa; b) redestylacja przez bardzo dokładny proces frakcjonowania; c) krakowanie; d) reformowanie; e) ekstrakcja przy użyciu selektywnych rozpuszczalników; f) proces obejmujący wszystkie następujące czynności: przetwarzanie przy użyciu stężonego kwasu siarkowego, oleum lub bezwodnika siarkowego; neutralizacja środkami alkalicznymi; odbarwianie i oczyszczanie ziemiami naturalnie aktywnymi, ziemiami aktywowanymi, aktywowanym węglem drzewnym lub boksytem; g) polimeryzacja; h) alkilacja; i) izomeryzacja; j) wyłącznie w odniesieniu do olejów ciężkich objętych pozycją ex 2710 – odsiarczanie z wykorzystaniem wodoru, prowadzące do obniżenia o co najmniej 85 % zawartości siarki w przetworzonych produktach (metoda ASTM D 1266-59 T); k) wyłącznie w odniesieniu do produktów objętych pozycją 2710 – odparafinowywanie z zastosowaniem procesu innego niż filtrowanie;

l) wyłącznie w odniesieniu do olejów ciężkich objętych pozycją ex 2710 – poddawanie działaniu wodoru przy ciśnieniu powyżej 20 barów i temperaturze wyższej niż 250 °C przy użyciu katalizatora, do celów innych niż odsiarczanie, gdy wodór stanowi czynnik aktywny w reakcji chemicznej. Dalsze traktowanie wodorem olejów smarowych objętych pozycją ex 2710 (np. wykańczanie metodą wodorową lub odbarwianie), szczególnie w celu ulepszenia koloru lub stabilności, nie jest jednak uważane za proces specyficzny; m) wyłącznie w odniesieniu do olejów opałowych objętych pozycją ex 2710 – destylacja atmosferyczna, pod warunkiem że oddestylowane zostanie mniej niż 30 % objętości tych produktów, łącznie ze stratami, w 300 °C, przy zastosowaniu metody ASTM D 86; n) wyłącznie w odniesieniu do olejów ciężkich innych niż oleje napędowe i oleje opałowe objęte pozycją ex 2710 – poddawanie działaniu elektrycznych wyładowań snopiastych wysokiej częstotliwości; o) wyłącznie w odniesieniu do produktów surowych (innych niż wazelina, ozokeryt, wosk montanowy lub wosk torfowy i parafina, zawierających mniej niż 0,75 % masy oleju) objętych pozycją ex 2712 – odolejanie w procesie krystalizacji frakcyjnej. 8.3. Do celów pozycji ex 2707 i 2713 proste czynności, takie jak oczyszczanie, dekantacja, odsalanie, oddzielanie od wody, filtrowanie, barwienie, znakowanie, uzyskiwanie danej zawartości siarki poprzez wymieszanie produktów o różnej zawartości siarki lub wszelkiego rodzaju kombinacje tych lub podobnych czynności, nie nadają statusu pochodzenia. Uwaga 9 – Definicja specyficznych procesów i prostych czynności przeprowadzanych na określonych produktach objętych działami Uwaga 9.1: Produkty objęte działem 30 uzyskane na terytorium Umawiającej się Strony z wykorzystaniem kultur komórkowych uznaje się za pochodzące z terytorium tej Strony. „Kulturę komórkową” definiuje się jako hodowlę komórek ludzkich, zwierzęcych i roślinnych w kontrolowanych warunkach (takich jak określone temperatury, podłoże, mieszanka gazów, pH) poza organizmem żywym. Uwaga 9.2: Produkty objęte działami 29 (z wyjątkiem podpozycji 2905.43–2905.44), 30, 32, 33 (z wyjątkiem pozycji i podpozycji 3302.10, 3301) 34, 35 (z wyjątkiem pozycji i podpozycji 35.01, 3502.11–3502.19, 3502.20, 35.05), 36, 37, 38 (z wyjątkiem pozycji i podpozycji 3809.10, 38.23, 3824.60, 38.26) i 39 (z wyjątkiem pozycji 39.16-39.26): uzyskane na terytorium Umawiającej się Strony w drodze fermentacji uznaje się za pochodzące z terytorium tej Strony. „Fermentacja” jest to proces biotechnologiczny, w którym komórki ludzkie, zwierzęce, roślinne, bakterie, drożdże, grzyby lub enzymy wykorzystuje się do wytworzenia produktów objętych działami 29–39. Uwaga 9.3: Następujące przetworzenie uważa się za wystarczające zgodnie z art. 4 w odniesieniu do produktów objętych działami 28, 29 (z wyjątkiem podpozycji: 2905.43–2905.44), 30, 32, 33 (z wyjątkiem pozycji i podpozycji 3302.10, 3301) 34, 35 (z wyjątkiem pozycji i podpozycji 35.01,