UZASADNIENIE

Kontekst wniosku

Od momentu uruchomienia w 1990 r. pomoc makrofinansowa służyła jako pomoc finansowa o charakterze makroekonomicznym dla państw trzecich doświadczających krótkoterminowych trudności z bilansem płatniczym. Dotychczas zatwierdzono łącznie 55 decyzji o udzieleniu pomocy makrofinansowej, z której skorzystały 23 kraje, co daje zobowiązania na łączną kwotę 7,4 mld EUR w postaci dotacji i pożyczek.

Pomoc makrofinansowa stanowi uzupełnienie finansowania przyznawanego przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) w kontekście programu dostosowań i reform. Wynika to z uznania faktu, że chociaż w globalnym systemie gospodarczym wspieranie bilansu płatniczego jest zasadniczo zadaniem MFW, to jednak w niektórych wyjątkowych przypadkach UE powinna uzupełniać pomoc z MFW dla krajów blisko powiązanych z UE pod względem politycznym, gospodarczym i geograficznym.

Oprócz porozumienia finansowego z MFW kluczowymi warunkami udzielenia pomocy makrofinansowej przez UE są występowanie luki w zakresie finansowania zewnętrznego oszacowanej przez Komisję wspólnie z MFW oraz istnienie skutecznych instytucji i mechanizmów demokratycznych w kraju będącym beneficjentem. Po zatwierdzeniu operacji pomocy makrofinansowej wypłata pomocy podlega warunkowi osiągnięcia satysfakcjonujących postępów w realizacji programu MFW oraz realizacji przez kraj będący odbiorcą pomocy określonych działań z zakresu polityki gospodarczej i finansowej uzgodnionych między UE a krajem będącym beneficjentem na podstawie wspólnie określonych głównych wyzwań gospodarczych i strukturalnych tego kraju. Pomoc makrofinansowa ma wyjątkowy charakter i przestaje być wypłacana, gdy dany kraj może zaspokoić swoje potrzeby w zakresie finansowania zewnętrznego z innych źródeł, takich jak międzynarodowe instytucje finansowe i napływ kapitału prywatnego.

Pomoc makrofinansowa ma wartościowy wkład w makroekonomiczną stabilność krajów kandydujących do UE, potencjalnych krajów kandydujących i krajów sąsiadujących z UE, przy pozytywnych skutkach dla gospodarki UE. Niektóre z jej cech mogą jednak ograniczać jej skuteczność i przejrzystość. W szczególności wiąże się to z tym, że udzielanie pomocy makrofinansowej odbywa się obecnie na podstawie indywidualnych decyzji legislacyjnych, czyli uruchomienie każdej pojedynczej operacji pomocy dla kraju dotkniętego kryzysem wymaga oddzielnej decyzji legislacyjnej.

Podstawa i cele wniosku

W postaci proponowanego rozporządzenia ramowego Komisja zamierza stworzyć formalny instrument prawny pomocy makrofinansowej dla państw trzecich. Podstawowym celem jest zapewnienie większej skuteczności pomocy makrofinansowej poprzez usprawnienie procesu podejmowania decyzji. Jak widać na przykładzie globalnego kryzysu finansowego, skuteczne działanie w nadzwyczajnych sytuacjach makroekonomicznych i finansowych wymaga instrumentu reagowania kryzysowego, który można szybko i skutecznie uruchomić. W tym celu potrzebny jest proces podejmowania decyzji bez długich procedur i opóźnień. Proponowane rozporządzenie przyspieszy podejmowanie decyzji w sprawie poszczególnych operacji pomocy makrofinansowej, dzięki czemu instrument ten będzie lepiej służył krajom będącym beneficjentami w sytuacjach krótkoterminowych zewnętrznych presji finansowych, a jednocześnie pozwoli wspierać je podczas przyjmowania środków dostosowawczych, których celem jest przywrócenie zrównoważonego bilansu płatniczego. Zdolność do szybszego uruchomienia pomocy makrofinansowej powinna również zwiększyć jej komplementarność z innymi mechanizmami międzynarodowych instytucji finansowych.

Ponadto proponowane rozporządzenie pozwoli dostosować proces podejmowania decyzji o pomocy makrofinansowej do innych instrumentów zewnętrznej pomocy finansowej UE. Komisja otrzyma bowiem kompetencje w zakresie przyjmowania decyzji o przyznaniu pomocy makrofinansowej pod nadzorem komitetu składającego się z przedstawicieli państw członkowskich zgodnie z procedurą sprawdzającą wprowadzoną nowymi przepisami w sprawie procedury komitetowej, które weszły w życie w dniu 1 marca 2011 r.[1]

Proponowane rozporządzenie ramowe ma również na celu sformalizowanie i sprecyzowanie kluczowych zasad regulujących pomoc makrofinansową w celu wzmocnienia przejrzystości i przewidywalności instrumentu, jednak bez jego istotnego przekształcania. Dotychczas pomoc makrofinansowa opierała się na zasadach ustanowionych w konkluzjach Rady. Te tzw. „kryteria z Genval”[2] określają zasięg geograficzny, warunki wstępne oraz główne zasady wdrażania pomocy makrofinansowej. Stanowiły one użyteczne wytyczne przy wcześniejszych operacjach pomocy makrofinansowej, należy je zatem zachować i potwierdzić. W proponowanym rozporządzeniu zaktualizowano i doprecyzowano niektóre z tych kryteriów.

Parlament Europejski już w 2003 r. potwierdził w swojej rezolucji w sprawie udzielania pomocy makrofinansowej dla państw trzecich potrzebę przyjęcia rozporządzenia ramowego w celu zapewnienia większej skuteczności procesu podejmowania decyzji o pomocy makrofinansowej, zapewnienia bardziej przejrzystej podstawy prawnej tego instrumentu oraz doprecyzowania niektórych kryteriów z Genval[3].

Ponadto po wejściu w życie traktatu lizbońskiego decyzje o pomocy makrofinansowej nie są już podejmowane wyłącznie przez Radę, lecz zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (współdecyzja). Wynika z tego potrzeba nałożenia na Parlament współodpowiedzialności za zasady i kryteria regulujące pomoc makrofinansową poprzez ujęcie ich w podstawowym instrumencie prawnym zatwierdzonym przez obu współprawodawców. Dzięki proponowanemu rozporządzeniu ramowemu ogólne kryteria uzyskają taki formalny, prawnie wiążący status.

Kontekst ogólny

Globalny kryzys finansowy w latach 2008–2009 uwidocznił wagę dysponowania przez UE solidnym systemem zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych, wraz z odpowiednimi rozwiązaniami finansowymi. Proces przyjmowania oddzielnych decyzji legislacyjnych na potrzeby każdej operacji pomocy makrofinansowej prowadził zazwyczaj do dużych opóźnień od momentu złożenia przez kraj wniosku do pierwszej wypłaty. Miało to szkodliwy wpływ na skuteczność instrumentu, który z założenia miał być stosowany w krytycznych sytuacjach związanych z bilansem płatniczym i wymagających szybkiej reakcji. Powolność procesu prowadziła do opóźnień między momentem zatwierdzenia programów MFW a powiązanymi z nimi unijnymi operacjami pomocy makrofinansowej. Uwagi te znalazły potwierdzenie w przeprowadzonej w 2009 r. meta-ocenie wcześniejszych operacji pomocy makrofinansowej[4], w ramach której opóźnienia w przyjmowaniu decyzji o pomocy makrofinansowej uznano za poważną nieprawidłowość instrumentu, którą proponowane rozporządzenie ramowe ma usunąć. Ponadto procedura współdecyzji, która ma zastosowanie do pomocy makrofinansowej na mocy traktatu lizbońskiego, w połączeniu z koniecznością zapewnienia parlamentom narodowym co najmniej ośmiu tygodni na skorzystanie z prawa przeanalizowania nowych przepisów mogłaby skutkować dalszym wydłużeniem procesu podejmowania decyzji. Stanowiło to dodatkowy argument przemawiający za zaproponowaniem rozporządzenia ramowego w tym momencie.

Porównanie z obowiązującymi przepisami w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Proces podejmowania decyzji

Na mocy proponowanego rozporządzenia ramowego Komisja przedkładałaby projekty decyzji o udzieleniu pomocy makrofinansowej poszczególnym krajom komitetowi składającemu się z przedstawicieli państw członkowskich (zwanemu dalej „komitetem”). Komitet wydawałby opinię zgodnie z procedurą sprawdzającą ustanowioną rozporządzeniem w sprawie procedury komitetowej, które weszło w życie w dniu 1 marca 2011 r.[5] Ten proces podejmowania decyzji zastąpiłby obecne indywidualne decyzje o pomocy makrofinansowej, których podjęcie wymaga więcej czasu.

Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie procedury komitetowej komitet składałby się z przedstawicieli państw członkowskich i działałby pod przewodnictwem Komisji, przy czym przewodniczący nie miałby prawa głosu. Procedura byłaby następująca: Komisja przedkładałaby komitetowi projekty decyzji Komisji o udzieleniu pomocy makrofinansowej państwu trzeciemu („projekty aktów wykonawczych”). W przypadku pozytywnej opinii komitetu (przyjętej kwalifikowaną większością przedstawicieli państw członkowskich) w sprawie proponowanych decyzji, Komisja przyjmowałaby je. W przypadku negatywnej opinii komitetu (również przyjmowanej kwalifikowaną większością przedstawicieli państw członkowskich) Komisja nie przyjmowałaby decyzji, lecz mogłaby skierować je do komitetu odwoławczego lub przedstawić zmienione projekty. W przypadku braku opinii komitetu Komisja wciąż mogłaby przyjąć projekty decyzji, o ile nie sprzeciwi się temu zwykła większość członków komitetu.

Po przyjęciu decyzji o udzieleniu pomocy państwu trzeciemu zgodnie z procedurą opisaną powyżej Komisja przystępowałaby do wdrożenia operacji pomocy makrofinansowej. Komisja przyjmowałaby protokół ustaleń ustanawiający środki polityczne powiązane z pomocą, który byłby opiniowany przez komitet. W tym celu komitet działałby zgodnie z procedurą doradczą, ponieważ tego rodzaju protokoły nie mają wpływu na budżet ani na państwa trzecie wykraczającego poza wpływ decyzji o udzieleniu pomocy. Po przyjęciu protokołu ustaleń Komisja podejmowałaby decyzję o wypłacie pomocy pod warunkiem pomyślnego wdrożenia programu gospodarczego wspieranego przez MFW i środków politycznych uzgodnionych między UE a krajem będącym beneficjentem.

Zgodnie z tym, co przewidziano w art. 10 i 11 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 Parlament Europejski i Rada miałyby dostęp do dokumentów dotyczących działań komitetu i prawo zakwestionowania projektów aktów wykonawczych przedłożonych przez Komisję, o ile uznałyby, że wykraczają one poza uprawnienia wykonawcze przewidziane w rozporządzeniu ramowym.

Wytyczne dotyczące operacji pomocy makrofinansowej

Oprócz zmian w procesie podejmowania decyzji rozporządzenie ramowe sformalizowałoby i, w razie potrzeby, zaktualizowałoby kryteria z Genval, które regulują operacje pomocy makrofinansowej. Kryteria te zawarto w konkluzjach Rady ECOFIN z dnia 8 października 2002 r., a w marcu 2006 r. potwierdził je Komitet Ekonomiczno-Finansowy.

- Wyjątkowy charakter: Pomoc makrofinansowa ma wyjątkowy charakter i jest uruchamiana indywidualnie w celu udzielenia pomocy krajowi będącemu odbiorcą w związku z problemami budżetowymi i trudnościami z bilansem płatniczym. Pomoc przestaje być udzielana w momencie, gdy kraj może zaspokoić swoje potrzeby w zakresie finansowania zewnętrznego z innych źródeł.

- Zasięg geograficzny: Zgodnie z kryteriami z Genval pomoc makrofinansowa jest zarezerwowana dla państw trzecich ściśle powiązanych politycznie i gospodarczo z UE. W 2002 r. Rada sprecyzowała, że definicja ta obejmuje kraje kandydujące i potencjalne kraje kandydujące, trzy europejskie kraje WNP (Białoruś, Mołdawię i Ukrainę) i kraje objęte procesem barcelońskim (tj. kraje, które podpisały lub mają zamiar podpisać układy euro-śródziemnomorskie o stowarzyszeniu). W wyjątkowych okolicznościach również inne państwa trzecie mogą kwalifikować się do pomocy.W rozporządzeniu ramowym kraje i terytoria kwalifikujące się do pomocy makrofinansowej zdefiniowano jako kraje kandydujące i potencjalne kraje kandydujące, wszystkie kraje i terytoria objęte europejską polityką sąsiedztwa (w tym kraje południowego Kaukazu: Armenię, Azerbejdżan i Gruzję), a także inne państwa trzecie w wyjątkowych i należycie uzasadnionych okolicznościach. Te inne państwa trzecie muszą być ściśle powiązane politycznie, gospodarczo i geograficznie z UE.

- Wstępne warunki polityczne: Zgodnie z podstawowymi wartościami UE kraj będący potencjalnym odbiorcą pomocy musi posiadać skuteczne demokratyczne instytucje i mechanizmy, w tym wielopartyjne systemy parlamentarne, oraz respektować prawa człowieka i praworządność.

- Komplementarność i podział obciążeń: Operacje pomocy makrofinansowej są uzależnione od istnienia i pomyślnego wdrażania programu wspieranego przez MFW w kraju będącym odbiorcą, przewidującego wykorzystanie środków MFW. W celu zapewnienia odpowiedniego podziału między UE i innych donatorów obciążeń finansowych kryteria z Genval określają pułap wkładu UE na 60 % pozostających do zaspokojenia potrzeb danego kraju w zakresie finansowania zewnętrznego (tj. po oczekiwanym wsparciu ze strony międzynarodowych instytucji finansowych) w przypadku krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących oraz na jedną trzecią pozostających do zaspokojenia potrzeb w zakresie finansowania zewnętrznego w przypadku innych krajów.Potwierdzając zasady komplementarności w stosunku do wsparcia MFW i udziału innych donatorów w obciążeniach, Komisja nie proponuje, aby określić jednoznaczne pułapy wkładu pomocy makrofinansowej UE w pokrycie pozostałych do zaspokojenia potrzeb krajów będących beneficjentami w zakresie finansowania. Wynika to z wcześniejszego doświadczenia, że w niektórych przypadkach trudno jest precyzyjnie oszacować potrzeby w zakresie finansowania. Ponadto donatorzy dwustronni spoza UE zazwyczaj zapewniają jedynie niewielki wkład w pokrycie pozostałych do zaspokojenia potrzeb krajów sąsiadujących z UE w zakresie finansowania, albo nie zapewniają go w ogóle.

- Warunki: Uruchomienie jakiejkolwiek operacji pomocy makrofinansowej jest uzależnione od wprowadzenia przez dany kraj wspieranego przez MFW programu przewidującego wykorzystanie środków MFW. Dodatkowo Komisja, w imieniu UE, uzgadnia z krajem będącym odbiorcą oddzielne warunki polityczne. Warunki te zostają ujęte w protokole ustaleń.

- Dyscyplina finansowa: Kiedy pomoc makrofinansowa ma formę dotacji, środki pochodzą z budżetu UE. Kwoty pomocy makrofinansowej muszą być zgodne z pułapami ustanowionymi w odniesieniu do odpowiednich środków budżetowych w wieloletnich perspektywach finansowych UE. Kiedy pomoc makrofinansowa ma formę pożyczki, Komisja, w imieniu UE, emituje obligacje na rynkach kapitałowych zgodnie z warunkami finansowymi ustalonymi z krajem będącym beneficjentem i niezwłocznie odstępuje temu krajowi wpływy z takiej emisji. W celu pokrycia ryzyka niewywiązania się ze zobowiązania przez kraj będący beneficjentem obligacje UE są objęte gwarancją Funduszu Gwarancyjnego, który jest finansowany w wysokości 9 % kwoty pozostającej do spłaty.Aby poprawić dyscyplinę finansową i zwiększyć przewidywalność instrumentu, w rozporządzeniu ramowym zaproponowano bardziej przejrzyste podejście w kwestii ustalania okoliczności, w jakich pomoc makrofinansowa powinna być udzielana w formie pożyczki albo dotacji bądź też stanowić połączenie obu tych form. Zgodnie z praktyką Banku Światowego i MFW głównymi kryteriami determinującymi formę pomocy są: poziom rozwoju gospodarczego i społecznego (średnie poziomy dochodów, wskaźniki ubóstwa) oraz zdolność obsługi zadłużenia, również w odniesieniu do zdolności danego kraju do spłaty.

Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii

Rozporządzenia ramowe przyjęto w odniesieniu do wszystkich kluczowych zewnętrznych instrumentów finansowych UE (Instrument Pomocy Przedakcesyjnej, Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa, instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju, Instrument na rzecz Stabilności, Instrument Współpracy w dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego i pomoc humanitarna). Obejmują one perspektywę finansową na lata 2007–2013 i nadają uprawnienia wykonawcze Komisji. Procedura podejmowania decyzji przewidywana w odniesieniu do pomocy makrofinansowej w ramach proponowanego rozporządzenia ramowego jest podobna do procedury stosowanej przy innych zewnętrznych instrumentach finansowych.

Pomoc makrofinansowa i inne instrumenty pomocy zewnętrznej wzajemnie wzmacniają swój wpływ. Środki polityczne uzgadniane między Komisją a krajem będącym beneficjentem są spójne z umowami o partnerstwie i współpracy lub układami o stowarzyszeniu zawartymi między UE a krajem będącym beneficjentem. Ponadto pomoc makrofinansowa może zwiększyć skuteczność programów wspieranych przez inne zewnętrzne instrumenty finansowe, w szczególności projektów finansowanych w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej i Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa, zwłaszcza poprzez wkład w zapewnienie odpowiednich całościowych ram stabilności makroekonomicznej i reform strukturalnych w związku z narzuconymi warunkami udzielenia pomocy. Z kolei niektóre środki polityczne uwzględnione w protokołach ustaleń dotyczących operacji pomocy makrofinansowej często są objęte pomocą techniczną UE w ramach instrumentów regularnej współpracy, a także działań sektorowych wyznaczonych w operacjach bezpośredniego wsparcia budżetowego. Wreszcie uzupełniają one zarządzanie finansami publicznymi i inne cele operacji sektorowego wsparcia budżetowego UE realizowanych w dłuższej perspektywie.

KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW

W 2009 r. Komisja przeprowadziła szczegółową meta-ocenę operacji pomocy makrofinansowej z lat 2004–2008 przy wsparciu ekspertów zewnętrznych. W kontekście meta-oceny w maju 2009 r. Komisja zorganizowała warsztaty wysokiego szczebla, w których uczestniczyli urzędnicy z odpowiednich służb Komisji, MFW i Banku Światowego. Proponowane rozporządzenie ramowe jest spójne z wynikami meta-oceny i procesu konsultacji, z których wynikała potrzeba przyspieszenia procesu podejmowania decyzji i wprowadzenia bardziej przejrzystej podstawy prawnej. Jest ono również spójne z rezolucją w sprawie udzielania pomocy makrofinansowej przyjętą przez Parlament Europejski w 2003 r.[6], w której wezwano do przyjęcia rozporządzenia ramowego w celu przyspieszenia procedur podejmowania decyzji i utworzenia precyzyjniejszych ram prawnych. Ponieważ głównym celem proponowanego rozporządzenia ramowego nie jest zmiana istoty instrumentu, lecz procedury podejmowania przez UE decyzji w sprawie operacji pomocy makrofinansowej, Komisja nie przeprowadziła formalnej oceny skutków. Skutki proponowanego rozporządzenia zostały dość szczegółowo ocenione w dokumencie roboczym służb Komisji powiązanym z wnioskiem.

ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Podstawa prawna

W przeciwieństwie do sytuacji wynikającej z Traktatu WE, artykuł TFUE regulujący współpracę gospodarczą i finansową z państwami trzecimi (art. 212 TFUE) obejmuje pomoc makrofinansową. Artykuł ten stanowił podstawę prawną dla decyzji o pomocy makrofinansowej przyjętych od czasu wejścia w życie traktatu lizbońskiego. Jeżeli jednak kraj będący odbiorcą pomocy makrofinansowej jest krajem rozwijającym się, decyzja zostałaby podjęta na podstawie art. 209 TFUE, który reguluje unijną współpracę na rzecz rozwoju. Ponieważ proponowane rozporządzenie zapewnia ramy dla przyszłych operacji pomocy makrofinansowej w państwach trzecich dotkniętych kryzysem, opiera się na tej samej podstawie prawnej co indywidualne decyzje w sprawie pomocy makrofinansowej dla poszczególnych krajów podejmowane po przyjęciu traktatu lizbońskiego, tj. na art. 209 i 212 TFUE.

Ponadto proponuje się, aby Komisja mogła podejmować decyzje o pomocy makrofinansowej dla poszczególnych krajów pod nadzorem komitetu składającego się z przedstawicieli państw członkowskich. Propozycja ta wynika z uznania faktu, że decyzje w sprawie pomocy makrofinansowej należą do kategorii prawnie wiążących aktów prawnych wymagających jednolitego, a zatem centralnego wykonania, zgodnie z art. 291 TFUE dotyczącym uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji, a w szczególności jego ust. 2. Ponieważ decyzje w sprawie pomocy makrofinansowej są projektami aktów wykonawczych o znacznym wpływie na budżet, wspomniany komitet przedstawicieli państw członkowskich działałby zgodnie z procedurą sprawdzającą ustanowioną rozporządzeniem w sprawie procedury komitetowej[7].

Zasada pomocniczości

Proponowane rozporządzenie ramowe dotyczy pomocy finansowej UE dla państw trzecich, która leży w obszarze wspólnych kompetencji UE i państw członkowskich. Instrument pomocy makrofinansowej jest zgodny z zasadą pomocniczości, ponieważ cel przywrócenia krótkoterminowej stabilności makroekonomicznej w państwach trzecich może zostać skuteczniej osiągnięty na szczeblu UE niż indywidualnie przez państwa członkowskie. UE może dokonywać łączenia zasobów finansowych i występować w charakterze jedynego przedstawiciela podczas negocjowania zasad pomocy i powiązanych z nią warunków politycznych z krajami będącymi odbiorcami.

Zasada proporcjonalności

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Zgodność zapewnia ciągłe stosowanie kluczowych zasad pomocy makrofinansowej takich jak komplementarność w stosunku do wsparcia międzynarodowych instytucji finansowych oraz udział innych donatorów w obciążeniach, dzięki czemu UE nie pokrywa nadmiernie dużej części luki finansowej kraju będącego odbiorcą. Ponadto proporcjonalność zapewnia fakt, że pomoc makrofinansowa nie wykracza poza zatwierdzone środki budżetowe i jest spójna z wieloletnimi perspektywami finansowymi.

Wybór instrumentów

Proponowane rozporządzenie ramowe nie wiąże się z zasadniczą zmianą istoty pomocy makrofinansowej jako instrumentu, jego celem jest natomiast przyspieszenie procesu podejmowania decyzji. W przypadku instrumentu finansowego takiego jak pomoc makrofinansowa, którym zarządza centralnie Komisja w imieniu całej UE, rozporządzenie (w przeciwieństwie do dyrektywy) jest odpowiednim instrumentem prawnym służącym osiągnięciu tego celu. Dzięki rozporządzeniu ramowemu procedury podejmowania decyzji w sprawie operacji pomocy makrofinansowej zostaną dostosowane do procedur stosowanych w przypadku innych instrumentów pomocy zewnętrznej, a przy tym będzie ono oferować możliwość osiągnięcia innych celów powiązanych z pomocą makrofinansową, takich jak sformalizowanie i aktualizacja kryteriów z Genval, w tym ich formalne zatwierdzenie przez Radę i Parlament.

Ewentualnym alternatywnym sposobem osiągnięcia podstawowego celu przyspieszenia procesu podejmowania decyzji w sprawie pomocy makrofinansowej byłoby regularne stosowanie art. 213 TFUE w odniesieniu do tej pomocy. Na jego podstawie Rada „na wniosek Komisji, przyjmuje niezbędne decyzje”, jeżeli „sytuacja w państwie trzecim wymaga pilnej pomocy finansowej ze strony Unii”. Jednakże, jak podkreślają służby prawne Rady i Komisji, regularne stosowanie nadzwyczajnej procedury w odniesieniu do wszystkich lub większości operacji realizowanych w ramach specjalnego instrumentu, takiego jak pomoc makrofinansowa, nie byłoby stosowne.

WPłYW NA BUDżET

Proponowane rozporządzenie ramowe nie wiąże się samo w sobie ze zmianą obecnych praktyk w kwestii liczby operacji pomocy makrofinansowej lub kwot przyznanych na każdą z nich. Liczba i skala operacji zależy od częstotliwości i wagi kryzysów gospodarczych i finansowych, podobnie jak w przypadku każdego instrumentu reagowania kryzysowego. W każdym razie pomoc makrofinansowa nie będzie wykraczać poza obecne perspektywy finansowe obejmujące lata 2007–2013 i przewidziane w nich środki budżetowe.

2011/0176 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

ustanawiające ogólne przepisy dotyczące pomocy makrofinansowej dla państw trzecich

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 i 212,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Unia Europejska jest jednym z głównych podmiotów udzielających pomocy gospodarczej, finansowej i technicznej dla państw trzecich. Unijna pomoc makrofinansowa (zwana dalej „pomocą makrofinansową”) okazała się skutecznym instrumentem zapewniającym stabilizację gospodarczą oraz wspierającym reformy strukturalne w krajach będących beneficjentami. Zgodnie ze swoją ogólną polityką wobec krajów kandydujących, potencjalnych krajów kandydujących i krajów sąsiadujących Unia powinna mieć możliwość udzielania pomocy makrofinansowej tym krajom w celu rozwoju strefy wspólnej stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu.

2. Obecnie pomoc makrofinansowa dla państw trzecich jest udzielana na podstawie decyzji ad hoc Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczących poszczególnych krajów. W ten sposób ogranicza się skuteczność i efektywność pomocy, ponieważ powstają niepotrzebne opóźnienia od momentu złożenia wniosku o pomoc makrofinansową do jej rzeczywistego udzielenia.

3. Ramy udzielania pomocy makrofinansowej państwom trzecim, z którymi Unię łączą ważne stosunki polityczne, gospodarcze i handlowe, powinny zwiększyć skuteczność pomocy. W szczególności należy zapewnić możliwość udzielania państwom trzecim pomocy makrofinansowej, która zachęcałaby je do przyjmowania środków polityki gospodarczej służących wyjściu z kryzysu związanego z bilansem płatniczym.

4. W rezolucji z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie udzielania pomocy makrofinansowej państwom trzecim[8] Parlament Europejski wezwał do przyjęcia rozporządzenia ramowego w sprawie pomocy makrofinansowej w celu przyspieszenia procesu podejmowania decyzji oraz zapewnienia temu instrumentowi finansowemu formalnej i przejrzystej podstawy.

5. Przyjęcie ogólnego rozporządzenia w sprawie pomocy makrofinansowej na podstawie art. 209 i 212 nie narusza postanowień art. 213 Traktatu, który reguluje nadzwyczajną pomoc finansową dla państw trzecich, oraz powiązanych prerogatyw Rady.

6. W 2006 r. Unia dokonała przeglądu i ulepszeń ram pomocy zewnętrznej w celu zwiększenia ich skuteczności. W przypadku wszystkich kluczowych zewnętrznych instrumentów finansowych Unia przyjęła rozporządzenia ramowe, na mocy których Komisja uzyskała uprawnienia wykonawcze. Jedynym ważnym instrumentem, który obecnie nie jest regulowany rozporządzeniem ramowym, jest pomoc makrofinansowa.

7. W konkluzjach z dnia 8 października 2002 r. Rada ustanowiła kryteria (tzw. „kryteria z Genval”) stanowiące wytyczne dla unijnych operacji pomocy makrofinansowej[9]. Należy sformalizować te kryteria w akcie prawnym zatwierdzonym zarówno przez Parlament, jak i Radę, a jednocześnie je zaktualizować i sprecyzować.

8. Należy z wyprzedzeniem ustanowić odpowiednie procedury i instrumenty, aby umożliwić Unii zagwarantowanie szybkiego udostępnienia pomocy makrofinansowej, zwłaszcza gdy okoliczności wymagają natychmiastowego działania. Zwiększy to również jasność i przejrzystość kryteriów mających zastosowanie do wdrażania pomocy makrofinansowej.

9. Komisja powinna zapewnić zgodność pomocy makrofinansowej z kluczowymi zasadami, celami i środkami podjętymi w różnych obszarach działań zewnętrznych Unii i w innych odpowiednich obszarach polityki unijnej.

10. Pomoc makrofinansowa powinna wspierać zaangażowanie krajów będących beneficjentami we wspólne wartości Unii, w tym demokrację, praworządność, dobre rządy, poszanowanie praw człowieka, zrównoważony rozwój i ograniczanie ubóstwa, a także w zasady otwartego, opartego na zasadach i uczciwego handlu.

11. Szczegółowe cele poszczególnych operacji pomocy makrofinansowej powinny obejmować zwiększenie skuteczności, przejrzystości i odpowiedzialności organów odpowiedzialnych za zarządzanie finansami publicznymi w krajach będących beneficjentami. Komisja powinna regularnie monitorować realizację tych celów.

12. Ponieważ celów niniejszego rozporządzenia, tj. przyczyniania się do stabilizacji makroekonomicznej w partnerskich państwach trzecich, nie mogą w wystarczającym stopniu osiągnąć państwa członkowskie, natomiast – ze względu na skalę działania – można je lepiej osiągnąć na szczeblu Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

13. Pomoc makrofinansowa powinna uzupełniać zasoby udostępnione przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy i inne wielostronne instytucje finansowe, należy również zapewnić sprawiedliwy udział innych donatorów w obciążeniach. Pomoc makrofinansowa powinna zapewniać wartość dodaną udziału Unii.

14. W celu skutecznej ochrony interesów finansowych Unii powiązanych z pomocą makrofinansową kraje będące beneficjentami powinny przewidzieć odpowiednie środki w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i innym nieprawidłowościom powiązanym z tą pomocą oraz w zakresie ich zwalczania; należy również przewidzieć kontrole przeprowadzane przez Komisję i audyty przeprowadzane przez Trybunał Obrachunkowy.

15. Aby zapewnić jednolite warunki wykonania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zatwierdzania operacji pomocy makrofinansowej i zarządzania nimi w krajach będących beneficjentami, Komisja powinna otrzymać uprawnienia wykonawcze. Z uprawnień tych należy korzystać zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[10].

16. W przypadku przyjmowania decyzji wykonawczych określających kwotę, formę, czas trwania i ogólne warunki poszczególnych operacji pomocy makrofinansowej należy stosować procedurę sprawdzającą, mając na uwadze, że takie decyzje mają znaczący wpływ na budżet.

17. W przypadku przyjmowania protokołu ustaleń ustanawiającego środki polityki gospodarczej powiązane z unijną pomocą makrofinansową należy stosować procedurę doradczą, mając na uwadze, że protokół ustaleń nie jest aktem wykonawczym o zasięgu ogólnym ani aktem mającym wpływ na budżet lub wpływ na państwa trzecie poza wpływem określonym już w decyzji o przyznaniu pomocy,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Cel i zakres pomocy

18. Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne przepisy dotyczące przyznawania pomocy makrofinansowej kwalifikującym się państwom i terytoriom trzecim określonym w art. 2.

19. Pomoc makrofinansowa jest instrumentem finansowym stosowanym w sytuacjach wyjątkowych, mającym formę niewiązanego i nieukierunkowanego wsparcia bilansu płatniczego w kwalifikujących się państwach i terytoriach trzecich. Jej celem jest przywrócenie równowagi bilansu płatniczego w krajach doświadczających trudności z finansowaniem zewnętrznym. Pomoc wspiera wdrażanie zdecydowanych środków dostosowawczych i reform strukturalnych, których celem jest rozwiązanie trudności z bilansem płatniczym.

20. Warunkiem przyznania pomocy makrofinansowej jest występowanie znacznych i pozostających do zaspokojenia potrzeb w zakresie finansowania zewnętrznego, stwierdzonych wspólnie z wielostronnymi instytucjami finansowymi i przekraczających zasoby udostępnione przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) i inne instytucje wielostronne, pomimo wdrażania zdecydowanych programów stabilizacji gospodarczej i reform.

21. Pomoc makrofinansowa ma charakter tymczasowy i przestaje być wypłacana w momencie, gdy przywrócona zostanie równowaga bilansu płatniczego kraju będącego beneficjentem.

Artykuł 2

Kwalifikujące się kraje

Do pomocy makrofinansowej kwalifikują się następujące państwa i terytoria trzecie:

a) kraje kandydujące i potencjalne kraje kandydujące wymienione w pkt 1 załącznika I do niniejszego rozporządzenia;

b) kraje i terytoria objęte europejską polityką sąsiedztwa i wymienione w pkt 2 załącznika I do niniejszego rozporządzenia;

c) inne państwa trzecie w wyjątkowych i należycie uzasadnionych okolicznościach. Kraje te muszą być politycznie, gospodarczo i geograficznie powiązane z Unią Europejską.

Artykuł 3

Forma pomocy

22. Pomoc makrofinansowa ma formę pożyczki lub dotacji lub jest połączeniem obu tych form. Przy ustalaniu odpowiedniej formy Komisja uwzględnia poziom rozwoju gospodarczego kraju będącego beneficjentem mierzony wskaźnikami ubóstwa i dochodu na mieszkańca, a także jego możliwości spłaty w oparciu o analizę zdolności obsługi zadłużenia.

23. Kiedy pomoc makrofinansowa przybiera formę pożyczki, Komisja jest uprawniona w imieniu Unii do zaciągnięcia pożyczki w niezbędnej kwocie na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych i udzielenia pożyczki w tej samej kwocie krajowi będącemu beneficjentem.

24. Operacje zaciągania i udzielania pożyczki są przeprowadzane w euro z zastosowaniem tej samej daty waluty i nie wiążą się dla Unii ze zmianą terminów wymagalności ani z jakimkolwiek ryzykiem walutowym lub ryzykiem stopy procentowej.

25. Wszystkie poniesione przez Unię koszty związane z operacjami zaciągania i udzielania pożyczki obciążają kraj będący beneficjentem.

26. Na wniosek kraju będącego beneficjentem oraz jeżeli okoliczności umożliwiają uzyskanie lepszego oprocentowania pożyczki, Komisja może refinansować całość lub część kwoty pierwotnie zaciągniętych pożyczek lub restrukturyzować odpowiednie warunki finansowe. Operacje refinansowania i restrukturyzacji są przeprowadzane zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 4 i nie skutkują wydłużeniem średniego terminu wymagalności zaciągniętej pożyczki lub zwiększeniem kwoty kapitału pozostałego do spłaty w dniu refinansowania lub restrukturyzacji.

Artykuł 4

Przepisy finansowe

27. Kwoty pomocy makrofinansowej udzielanej w formie dotacji na mocy niniejszego rozporządzenia odpowiadają środkom budżetowym przewidzianym w wieloletnich ramach finansowych.

28. Kwoty pomocy makrofinansowej udzielanej w formie pożyczek na mocy niniejszego rozporządzenia są zabezpieczane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 z dnia 25 maja 2009 r. ustanawiającym Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych[11].

29. Władza budżetowa zatwierdza roczne środki w granicach ram finansowych. Odpowiednie kwoty referencyjne na lata 2011–2013 są określone w załączniku II.

Artykuł 5

Kwota pomocy

30. Kwota pomocy opiera się na pozostających do zaspokojenia potrzebach kraju będącego beneficjentem w zakresie finansowania zewnętrznego. Ustala je Komisja we współpracy z międzynarodowymi instytucjami finansowymi na podstawie szczegółowej i dobrze udokumentowanej oceny ilościowej. Komisja wykorzystuje w szczególności ostatnie prognozy bilansu płatniczego danego kraju sporządzone przez MFW oraz uwzględnia oczekiwany wkład finansowy donatorów wielostronnych.

31. Przy ustalaniu kwoty pomocy makrofinansowej uwzględnia się również potrzebę zapewnienia sprawiedliwego udziału innych donatorów w obciążeniach.

32. W sytuacji gdy potrzeby finansowe kraju będącego beneficjentem znacznie się zmniejszają w okresie udzielenia pomocy makrofinansowej, Komisja – działając zgodnie z art. 14 ust. 2 – może podjąć decyzję o zmniejszeniu kwoty środków udostępnionych w ramach pomocy, zawieszeniu lub anulowaniu pomocy.

Artykuł 6

Warunki

33. Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej jest respektowanie przez kraj będący odbiorcą pomocy skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnych systemów parlamentarnych, praworządności i poszanowania praw człowieka.

34. Pomoc makrofinansowa jest uzależniona od istnienia programu MFW skutkującego wykorzystaniem zasobów MFW.

35. Wypłata pomocy jest uzależniona od zadowalających postępów we wdrażaniu programu MFW. Warunkiem wypłaty pomocy jest również wdrożenie w określonych ramach czasowych szeregu jasno sprecyzowanych środków polityki gospodarczej skoncentrowanych na reformach strukturalnych, które to środki zostaną uzgodnione między Komisją a krajem będącym beneficjentem i ustanowione w protokole ustaleń.

36. W celu ochrony interesów finansowych Unii i wzmocnienia sprawowania rządów w krajach będących beneficjentami protokół ustaleń zawiera środki mające na celu poprawę skuteczności, przejrzystości i odpowiedzialności systemów zarządzania finansami publicznymi.

37. Podczas wyznaczania środków politycznych należycie uwzględnia się również postępy we wzajemnym otwieraniu rynku, rozwój opartego na zasadach i uczciwego handlu oraz inne priorytety w kontekście unijnej polityki zewnętrznej.

38. Środki polityczne są spójne z istniejącymi umowami o partnerstwie, umowami o współpracy lub układami o stowarzyszeniu zawartymi między Unią a krajem będącym beneficjentem oraz z programami dostosowań makroekonomicznych i reform strukturalnych wdrażanymi przez kraj będący beneficjentem przy wsparciu MFW.

Artykuł 7

Procedura

39. Kraj, który ubiega się o przyznanie pomocy makrofinansowej, przedkłada Komisji pisemny wniosek.

40. Jeżeli spełnione są warunki, o których mowa w art. 1, 2, 4 i 6, Komisja – działając zgodnie z art. 14 ust. 2 – udziela pomocy makrofinansowej.

41. W decyzji o udzieleniu pożyczki określa się kwotę, maksymalny średni termin wymagalności i maksymalną liczbę rat pomocy makrofinansowej. W decyzji o przyznaniu dotacji określa się kwotę i maksymalną liczbę rat. W obydwu przypadkach określa się okres dostępności pomocy makrofinansowej. Zasadniczo okres ten nie przekracza trzech lat.

42. Po zatwierdzeniu decyzji o udzieleniu pomocy makrofinansowej Komisja – działając zgodnie z art. 14 ust. 3 – uzgadnia z krajem będącym beneficjentem środki polityczne, o których mowa w art. 6 ust. 3, 4, 5 i 6.

43. Po zatwierdzeniu decyzji o udzieleniu pomocy makrofinansowej Komisja uzgadnia z krajem będącym beneficjentem szczegółowe warunki finansowe pomocy. Warunki te ujmuje się w umowie o dotację lub umowie o pożyczkę.

44. Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o sytuacji w zakresie pomocy dla poszczególnych krajów i przekazuje im odpowiednie dokumenty.

Artykuł 8

Wdrożenie i zarządzanie finansowe

45. Komisja wdraża pomoc udzieloną na mocy niniejszego rozporządzenia zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1605/2002[12] oraz przepisami wykonawczymi do tego rozporządzenia[13].

46. Pomoc makrofinansowa jest wdrażana w ramach bezpośredniego zarządzania scentralizowanego.

47. Zobowiązania budżetowe podejmuje się na podstawie decyzji podejmowanych przez Komisję zgodnie z niniejszym artykułem. Zobowiązania budżetowe związane z pomocą, które obejmują kilka lat budżetowych, mogą zostać podzielone na roczne raty.

Artykuł 9

Wypłata pomocy

48. Pomoc makrofinansowa jest wypłacana bankowi centralnemu kraju będącego beneficjentem.

49. Pomoc jest wypłacana w kolejnych ratach, jeżeli spełnione są warunki, o których mowa w art. 6 ust. 2 i art. 6 ust. 3.

50. Komisja regularnie sprawdza, czy warunki, o których mowa w art. 6 ust. 2 i art. 6 ust. 3, są nadal spełniane.

51. W przypadku gdy warunki, o których mowa w art. 6 ust. 2 i art. 6 ust. 3, nie są spełniane, Komisja może tymczasowo zawiesić, ograniczyć lub anulować wypłatę pomocy.

Artykuł 10

Środki wsparcia

52. W granicach określonych w art. 4 ust. 1 środki budżetowe Unii mogą zostać wykorzystane na pokrycie wydatków związanych z przygotowaniem, działaniami następczymi, monitorowaniem, audytami i oceną operacji pomocy makrofinansowej, które są niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia i osiągnięcia jego celów.

53. Działania, o których mowa w ust. 1, są wykonywane na podstawie umów o doradztwo.

54. Umowy o doradztwo, których jednorazowa wartość przekracza 250 000 EUR, są zawierane przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 ust. 2.

Artykuł 11

Ochrona interesów finansowych Unii

55. Kraje będące beneficjentami regularnie sprawdzają, czy środki finansowe pochodzące z budżetu Unii zostały właściwie wykorzystane, podejmują odpowiednie środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom oraz, w razie konieczności, podejmują działania prawne zmierzające do odzyskania wszelkich środków uzyskanych na mocy niniejszego rozporządzenia, które zostały sprzeniewierzone.

56. Wszelkie umowy wynikające z niniejszego rozporządzenia zawierają postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Unii Europejskiej, w szczególności ochronę przed nadużyciami finansowymi, korupcją i innymi nieprawidłowościami, zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 2988/95[14], rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96[15] i rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999[16].

57. Protokół ustaleń, o którym mowa w art. 6 ust. 3, zawiera wyraźne upoważnienie dla Komisji i Trybunału Obrachunkowego do przeprowadzania kontroli, w tym kontroli dokumentów i kontroli na miejscu takich jak ocena operacyjna. Protokół ustaleń zawiera również wyraźne upoważnienie dla Komisji lub jej przedstawicieli do przeprowadzania kontroli i inspekcji na miejscu, o których mowa w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96.

58. W trakcie wdrażania pomocy makrofinansowej Komisja monitoruje w drodze ocen operacyjnych prawidłowość istotnych dla takiej pomocy uregulowań finansowych, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli w kraju będącym beneficjentem.

59. W przypadku stwierdzenia, że w związku z zarządzaniem pomocą udzieloną na mocy niniejszego rozporządzenia kraj będący beneficjentem uczestniczył w czynności stanowiącej nadużycie lub korupcję lub w innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii, Komisja jest uprawniona do żądania pełnego zwrotu dotacji lub wcześniejszej spłaty pożyczki.

Artykuł 12

Ocena

60. Komisja regularnie ocenia wyniki i skuteczność pomocy makrofinansowej, aby móc sprawdzić, czy cele zostały osiągnięte, i móc sformułować zalecenia w celu usprawnienia przyszłych operacji.

61. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania z oceny ex-post, w których ocenia zakres, w jakim ostatnio zakończone operacje pomocy makrofinansowej przyczyniły się do osiągnięcia celów pomocy.

Artykuł 13

Sprawozdanie roczne

62. Komisja ocenia postępy we wdrażaniu środków podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i co roku przedstawia sprawozdanie z wdrażania pomocy makrofinansowej Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

63. W sprawozdaniu rocznym oceniana jest sytuacja gospodarcza i perspektywy gospodarcze krajów będących beneficjentami, a także postępy we wdrażaniu środków politycznych, o których mowa w art. 6 ust. 3.

Artykuł 14

Komitet

64. Komisję wspiera komitet.

65. W przypadku odniesień do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

66. W przypadku odniesień do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 15

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i traci moc w dniu 31 grudnia 2013 r.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I KWALIFIKUJĄCE SIĘ KRAJE I TERYTORIA ZGODNIE Z ART. 2 LIT. a) I b)

1. Kraje kandydujące i potencjalne kraje kandydujące

Albania

Bośnia-Hercegowina

Chorwacja

Islandia

Kosowo (o statusie określonym rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/99)

Była Jugosłowiańska Republika Macedonii

Czarnogóra

Serbia

Turcja

2. Kraje i terytoria objęte europejską polityką sąsiedztwa

Algieria

Armenia

Azerbejdżan

Białoruś

Egipt

Gruzja

Izrael

Jordania

Liban

Libia

Mołdawia

Maroko

Okupowane terytoria palestyńskie

Syria

Tunezja

Ukraina

ZAŁĄCZNIK IIKWOTY REFERENCYJNE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 4 UST. 3

Pozycja w budżecie | Kwoty referencyjne w tys. euro |

2011[17] | 2012 | 2013 |

Środki na zobowiązania na dotacje w ramach pomocy makroekonomicznej (pozycja w budżecie 01 03 02) | 104 869 | 104 900 | 137 436 |

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

Tytuł wniosku/inicjatywy

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające ogólne przepisy dotyczące pomocy makrofinansowej dla państw trzecich

Dziedzina(-y) polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[18]

Obszar polityki: Tytuł 01 – Sprawy gospodarcze i finansowe

Działanie: 03 – Międzynarodowe kwestie gospodarcze i finansowe

Charakter wniosku/inicjatywy

( Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania

( Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu pilotażowego/działania przygotowawczego[19]

X Wniosek/inicjatywa wiąże się z przedłużeniem bieżącego działania

( Wniosek/inicjatywa dotyczy działania, które zostało przekształcone pod kątem nowego działania

Cele

Wieloletni(e) cel(e) strategiczny(-e) Komisji wskazany(-e) we wniosku/inicjatywie

„Promowanie dobrobytu poza obszarem Unii Europejskiej”

Główny obszar działalności DG ECFIN w tym zakresie obejmuje rozwój, monitorowanie i wdrażanie pomocy makrofinansowej dla państw trzecich we współpracy z odpowiednimi międzynarodowymi instytucjami finansowymi.

Cel(e) szczegółowy(-e) i działanie(-a) ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa

Cel szczegółowy nr 3: „Udzielanie pomocy makrofinansowej państwom trzecim w ramach rozwiązywania sytuacji kryzysowych dotykających ich bilansów płatniczych i przywracania zdolności obsługi zadłużenia zewnętrznego”

Działanie(-a) ABM/ABB, którego(-ych) dotyczy wniosek/inicjatywa : Międzynarodowe stosunki gospodarcze i finansowe.Ład globalny.

Oczekiwany(-e) wynik(i) i wpływ

Głównym celem proponowanego rozporządzenia ramowego jest zwiększenie skuteczności instrumentu pomocy makrofinansowej poprzez przyspieszenie związanego z nim procesu podejmowania decyzji.

Jak widać na przykładzie globalnego kryzysu finansowego, skuteczne działanie w nadzwyczajnych sytuacjach makroekonomicznych i finansowych wymaga instrumentu reagowania kryzysowego, który można szybko i skutecznie uruchomić. Wymaga to procesu podejmowania decyzji bez długich procedur. Proponowane rozporządzenie przyspieszy podejmowanie decyzji w sprawie poszczególnych operacji pomocy makrofinansowej, dzięki czemu instrument będzie lepiej służył krajom będącym beneficjentami w sytuacjach krótkoterminowych zewnętrznych presji finansowych, a jednocześnie pozwoli wspierać je podczas przyjmowania środków, których celem jest przywrócenie zrównoważonego bilansu płatniczego.

Na mocy proponowanego rozporządzenia Komisja będzie mogła podejmować decyzje o udzieleniu pomocy makrofinansowej konkretnym krajom, pod nadzorem komitetu składającego się z przedstawicieli państw członkowskich i działającego pod przewodnictwem Komisji, zgodnie z procedurą sprawdzającą. Pozwoli to przyspieszyć proces podejmowania decyzji w porównaniu z procedurą analizy poszczególnych przypadków stosowaną w odniesieniu do wcześniejszych decyzji.

Chociaż rozporządzenie ramowe jest nowym instrumentem prawnym, nie zmieni istoty pomocy makrofinansowej.

Wskaźniki wyników i wpływu

Wdrażanie operacji pomocy makrofinansowej uchwalonych na mocy proponowanego rozporządzenia będzie monitorowane w oparciu o system regularnego raportowania wskaźników uzgodnionych w ramach operacji pomocy makrofinansowej, oświadczenia o spełnieniu warunków dostarczane przez władze beneficjentów przed wypłatą oraz dokumenty MFW.

Tak jak obecnie, każda operacja pomocy makrofinansowej będzie przedmiotem przeprowadzanej przez Komisję lub jej należycie upoważnionych przedstawicieli oceny ex-ante i – w ciągu dwóch lat po zakończeniu operacji – oceny ex-post. W proponowanym rozporządzeniu przewiduje się roczne sprawozdanie dla Rady i Parlamentu Europejskiego zawierające ocenę wdrożenia operacji pomocy makrofinansowej.

Uzasadnienie wniosku/inicjatywy

Potrzeba(-y), która(-e) ma(-ją) zostać zaspokojona(-e) w perspektywie krótko- lub długoterminowej

Nie określono żadnych szczegółowych wymogów związanych z przyjęciem wniosku.

Kraj będący odbiorcą pomocy, który chce kwalifikować się do otrzymania pomocy makrofinansowej, musi spełnić szereg warunków wstępnych. Zostały one sprecyzowane w rozporządzeniu ramowym.

Wartość dodana z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej

Celem pomocy finansowej udzielanej w ramach operacji pomocy makrofinansowej oraz powiązanych z nimi środków politycznych jest wspieranie programu działania UE w odniesieniu do krajów będących odbiorcami, zwłaszcza poprzez wspieranie makroekonomicznej i politycznej stabilności u sąsiadów UE. Środki polityczne powiązane z pomocą makrofinansową obejmują wybrane cele powiązane, tam gdzie stosowne, z umowami związanymi z członkostwem, układami o stabilizacji i stowarzyszeniu, umowami o partnerstwie i współpracy oraz planami działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa lub równoważnymi dokumentami. Uwzględniają one również inne warunki, których celem jest wspieranie zrównoważonego bilansu płatniczego i zrównoważonej sytuacji budżetowej, zwiększanie potencjału wzrostu, działanie na rzecz integracji oraz konwergencji regulacyjnej z UE oraz wzmacnianie zarządzania finansami publicznymi.

Operacje pomocy makrofinansowej umożliwiają UE łączenie zasobów finansowych oraz występowanie w charakterze jednego podmiotu podczas negocjowania zasad pomocy i warunków politycznych z krajami będącymi odbiorcami.

Uzupełniając zasoby udostępniane przez międzynarodowe instytucje finansowe i innych donatorów, pomoc makrofinansowa UE przyczynia się do ogólnej skuteczności wsparcia finansowego uzgodnionego przez międzynarodową wspólnotę donatorów.

Główne wnioski wyciągnięte z podobnych działań

Oprócz ocen operacji pomocy dla poszczególnych krajów, w 2009 r. przeprowadzono meta-ocenę operacji pomocy makrofinansowej, która stanowiła przegląd ocen siedmiu oddzielnych operacji pomocy makrofinansowej przeprowadzonych od 2004 do 2008 r. Jednym z ustaleń meta-oceny były opóźnienia w procesie podejmowania decyzji o pomocy makrofinansowej, które zostały opisane jako ważne niedociągnięcie instrumentu, zwłaszcza w porównaniu z interwencjami międzynarodowych instytucji finansowych.

W meta-ocenie stwierdzono również, że w ujęciu ogólnym operacje pomocy makrofinansowej miały pozytywny wpływ na wdrażanie reform strukturalnych w krajach będących beneficjentami, zwłaszcza reform w sektorze finansów publicznych i sektorze finansowym.

Spójność z ewentualnymi innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia

Jak wspomniano, operacje pomocy makrofinansowej uzupełniają interwencje międzynarodowych instytucji finansowych, zwłaszcza MFW, i są z nimi ściśle skoordynowane.

Pomoc makrofinansowa i inne instrumenty pomocy zewnętrznej UE wzajemnie wzmacniają swoje oddziaływanie. Pomoc makrofinansowa może zwiększyć skuteczność programów wspieranych przez inne zewnętrzne instrumenty finansowe UE, zwłaszcza Instrument Pomocy Przedakcesyjnej i Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa, poprzez zapewnienie odpowiednich całościowych warunków ramowych dla stabilności makroekonomicznej i reform strukturalnych. Natomiast niektóre środki polityczne powiązane z operacjami pomocy makrofinansowej są często objęte pomocą techniczną UE w ramach instrumentów regularnej współpracy i działań sektorowych wyznaczonych w operacjach bezpośredniego wsparcia budżetowego. Uzupełniają one wreszcie zarządzanie finansami publicznymi i inne cele operacji bezpośredniego wsparcia budżetowego realizowanych w dłuższej perspektywie.

Czas trwania działania i jego wpływu finansowego

X Wniosek/inicjatywa o określonym czasie trwania

- ( Czas trwania wniosku/inicjatywy: od [DD/MM]RRRR r. do [DD/MM]RRRR r.

- X Czas trwania wpływu finansowego: od 2011 r. do 2013 r.

( Wniosek/inicjatywa o nieokreślonym czasie trwania

- Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od RRRR do RRRR,

- po którym następuje faza operacyjna.

Przewidywany(-e) tryb(y) zarządzania[20]

X Bezpośrednie zarządzanie scentralizowane przez Komisję

( Pośrednie zarządzanie scentralizowane poprzez przekazanie zadań wykonawczych:

- ( agencjom wykonawczym

- ( organom utworzonym przez Wspólnoty[21]

- ( krajowym organom publicznym/organom mającym obowiązek świadczenia usługi publicznej

- ( osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych działań na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej, określonym we właściwym podstawowym akcie prawnym w rozumieniu art. 49 rozporządzenia finansowego

( Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi

( Zarządzanie zdecentralizowane z państwami trzecimi

( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić)

W przypadku wskazania więcej niż jednego trybu, należy podać dodatkowe informacje w części „Uwagi”.

Uwagi:

Monitorowanie pomocy odbywa się w drodze aktywnej współpracy z delegaturami UE.

ŚRODKI ZARZĄDZANIA

Zasady nadzoru i sprawozdawczości

Zob. sekcja 1.4.4 powyżej.

System zarządzania i kontroli

Zidentyfikowane ryzyko

Z operacjami pomocy makrofinansowej wiąże się ryzyko o charakterze powierniczym i ryzyko związane z prowadzoną polityką gospodarczą.

Nie można wykluczyć, że pomoc makrofinansowa zostanie wykorzystana w sposób mający charakter oszustwa. Ryzyko to jest powiązane z takimi czynnikami jak niezależność banku centralnego, jakość systemów zarządzania i procedur administracyjnych, funkcje kontroli i nadzoru w odniesieniu do obiegu środków finansowych, bezpieczeństwo systemów informatycznych oraz odpowiednie możliwości przeprowadzenia audytów wewnętrznych i zewnętrznych w kraju będącym beneficjentem.

Jeżeli chodzi o ryzyko związane z prowadzoną polityką gospodarczą, operacje pomocy makrofinansowej opierają się na założeniu, że rząd kraju będącego beneficjentem utrzymuje zobowiązania wynikające z programu dostosowań i reform uzgodnionego z MFW. Istnieje ryzyko, że rząd kraju będącego beneficjentem nie spełni warunków określonych w programie MFW, gdyż osiągnięcie celów może okazać się trudniejsze niż zakładano lub może dojść do zmiany ogólnych warunków politycznych w kraju.

Wreszcie istnieje ograniczone ryzyko niespłacenia pomocy makrofinansowej udzielonej w formie pożyczki. Program dostosowań makroekonomicznych i reform wspierany w ramach operacji pomocy makrofinansowej i powiązanego porozumienia finansowego z MFW pomaga złagodzić to ryzyko w zakresie, w jakim przyczynia się do przywrócenia zrównoważonego bilansu płatniczego i równowagi budżetowej. Również wpłaty do Funduszu Gwarancyjnego dla zewnętrznych operacji udzielania pożyczek przez UE, zgodnie z zasadami regulującymi mechanizm Funduszu Gwarancyjnego, mają na celu złagodzenie ewentualnych szkodliwych następstw niespłacenia pożyczki.

Przewidywane metody kontroli

Zob. sekcja 2.3 poniżej.

Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom

Służby Komisji wprowadziły program oceny operacyjnej obiegu środków finansowych i procedur administracyjnych we wszystkich państwach trzecich korzystających z pomocy makrofinansowej UE, który jest zgodny z wymogami rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego UE. Uwzględniane są również wnioski z innych odpowiednich sprawozdań MFW i Banku Światowego.

Służby Komisji, przy wsparciu należycie upoważnionych ekspertów zewnętrznych, będą nadal przeprowadzać oceny operacyjne w ministerstwach finansów i bankach centralnych krajów będących beneficjentami. Sprawozdania obejmują takie obszary jak struktura i organizacja zarządzania, zarządzanie funduszami i ich kontrola, bezpieczeństwo systemów informatycznych, możliwości w zakresie przeprowadzania audytów wewnętrznych i zewnętrznych oraz niezależność banku centralnego.

Proponowane rozporządzenie zawiera szczegółowe przepisy dotyczące zapobiegania nadużyciom finansowym. Każda operacja pomocy makrofinansowej podlega procedurom weryfikacji, kontroli i audytu przeprowadzanym pod nadzorem Komisji, w tym Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), oraz Europejskiego Trybunału Obrachunkowego. Również protokół ustaleń podpisywany w ramach każdej operacji pomocy makrofinansowej zawiera postanowienia dotyczące zapobiegania nadużyciom finansowym.

SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY

Dział(y) wieloletnich ram finansowych i pozycja(pozycje) wydatków w budżecie, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ

- Istniejące pozycje w budżecie:

Według działów wieloletnich ram finansowych i pozycji w budżecie.

01 03 02 – Pomoc makrofinansowa

Dział wieloletnich ram finansowych | Pozycja w budżecie | Rodzaj środków | Wkład |

ZRÓŻNICOWANE/NIEZRÓŻNICOWANE ([22]) | państw EFTA[23] | krajów kandydujących[24] | państw trzecich | w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. aa) rozporządzenia finansowego |

4 | 01 03 02 01 Pomoc makrofinansowa | Środki zróżnicowane | NIE | NIE | NIE | NIE |

01 04 01 14 – Finansowanie Funduszu Gwarancyjnego

Dział wieloletnich ram finansowych | Pozycja w budżecie | Rodzaj środków | Wkład |

ZRÓŻNICOWANE/NIEZRÓŻNICOWANE | państw EFTA | krajów kandydujących | państw trzecich | w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia finansowego |

4 | 01 04 01 14 Finansowanie Funduszu Gwarancyjnego | Środki zróżnicowane | NIE | NIE | NIE | NIE |

Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych musi zostać zasilony wpłatami zgodnie ze zmienionym rozporządzeniem ustanawiającym Fundusz. Zgodnie z tym rozporządzeniem wpłaty są dokonywane na podstawie kwoty pożyczki pozostającej do spłaty na koniec roku. Z Funduszu Gwarancyjnego zabezpiecza się trzy rodzaje unijnych pożyczek zewnętrznych: pożyczek EBI w kontekście jego mandatu zewnętrznego, pożyczek Euratom i pomocy makrofinansowej.

Jeżeli chodzi o operacje pomocy makrofinansowej Fundusz Gwarancyjny jest powiązany z pozycją w budżecie 01 04 01 04 – Gwarancja Wspólnoty Europejskiej związana z pożyczkami wspólnotowymi zaciągniętymi na pomoc makrofinansową dla państw trzecich. Wpis („p.m.”) w tej pozycji w budżecie odzwierciedla gwarancję budżetową z tytułu każdej pożyczki w ramach pomocy makrofinansowej. Pozycja ta zostaje uruchomiona tylko w razie faktycznego wykorzystania gwarancji. Mając na uwadze dotychczasowe wdrożenie pomocy, nie oczekuje się, że gwarancja budżetowa zostanie uruchomiona.

Nowe pozycje w budżecie, o których utworzenie się wnioskuje: Nie.

Szacunkowy wpływ na wydatki

Synteza szacunkowego wpływu na wydatki

w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Dział wieloletnich ram finansowych | 4 | 01 03 02 Pomoc makrofinansowa 01 04 01 14 Finansowanie Funduszu Gwarancyjnego |

mln EUR

DG: ECFIN | 2011[25] | 2012 | 2013 |

( Środki operacyjne (dotacje) |

Pozycja w budżecie: 01 03 02 | Środki na zobowiązania | (1) | 104,869 | 104,900 | 137,436 |

Środki na płatności | (2) | 88,700 | 88,500 | 116,000 |

( W tym szacunkowe środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[26]: oceny operacyjne i oceny ex-post |

Pozycja w budżecie: 01 03 02 | Środki na zobowiązania | (3) | 0,700 | 0,600 | 0,600 |

Środki na płatności | (4) | 0,600 | 0,600 | 0,700 |

( Środki operacyjne (pożyczki) |

Pozycja w budżecie: 01 04 01 14 | Środki na zobowiązania[27] | (3) | 138,880 | 260,170 | 200,000 |

Środki na płatności[28] | (4) | 58,320 |

Wysokość wpłaty jest obliczana na początku roku „n” jako różnica pomiędzy kwotą docelową a wartością aktywów netto Funduszu na koniec roku „n-1”. Jest ona włączana w roku „n” do budżetu wstępnego na rok „n+1” i faktycznie przekazywana w ramach jednej transakcji na początku roku „n+1” z pozycji „Finansowanie Funduszu Gwarancyjnego” (pozycja w budżecie nr 01 04 01 04). W konsekwencji 9 % faktycznie wypłaconej kwoty zostanie uwzględnione w kwocie docelowej na koniec roku „n-1” do celów obliczenia wpłat zasilających Fundusz.

OGÓŁEM środki na DZIAŁ 4 wieloletnich ram finansowych | Środki na zobowiązania | =4+6 | 243,749 | 365,070 | 337,436 |

Środki na płatności | =5+6 | 88,700 | 88,500 | 174,320 |

Dział wieloletnich ram finansowych | 5 | „Wydatki administracyjne” |

EUR

2011[29] | 2012 | 2013 | OGÓŁEM |

DG: ECFIN |

( Zasoby ludzkie | 762 000 | 762 000 | 762 000 | 2 286 000 |

( Pozostałe wydatki administracyjne: 01 01 02 11 01 – Podróże służbowe i koszty reprezentacyjne | 160 000 | 133 000 | 200 000 | 493 000 |

OGÓŁEM DG ECFIN | Środki | 922 000 | 895 000 | 962 000 | 2 779 000 |

OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych | (Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem). | 922 000 | 895 000 | 962 000 | 2 779 000 |

Szacunkowy wpływ na środki administracyjne

Streszczenie

- ( Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania środków administracyjnych

- X Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością wykorzystania środków administracyjnych[30].Potrzeby w zakresie środków administracyjnych zostaną pokryte ze środków już przydzielonych na zarządzanie działaniem lub środków przesuniętych, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w świetle istniejących ograniczeń budżetowych.

Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie

- ( Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich

- X Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono poniżej:

Wartości szacunkowe należy wyrazić w pełnych liczbach (lub najwyżej z dokładnością do jednego miejsca po przecinku)

2011[31] | 2012 | 2013 |

Stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia (stanowiska urzędników i pracowników zatrudnionych na czas określony) |

Sprawy gospodarcze i finansowe 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji) | 6,0 | 6,0 | 6,0 |

XX 01 01 02 (w delegaturach) | - | - | - |

XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) | - | - | - |

10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) | - | - | - |

Personel zewnętrzny (w ekwiwalentach pełnego czasu pracy)[32] |

XX 01 02 01 (AC, INT, END z globalnej koperty finansowej) | - | - | - |

XX 01 02 02 (AC, INT, JED, AL i END w delegaturach) |

XX 01 04 rr | - w centrali |

- w delegaturach |

XX 01 05 02 (AC, INT, END – pośrednie badania naukowe) |

10 01 05 02 (AC, INT, END – bezpośrednie badania naukowe) |

Inne pozycje w budżecie (określić) |

OGÓŁEM | 6,0 | 6,0 | 6,0 |

Potrzeby w zakresie zasobów ludzkich zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na zarządzanie operacjami pomocy makrofinansowej lub przesuniętych w ramach DG, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz w świetle istniejących ograniczeń budżetowych. Koszty wymaganego personelu w biurach zajmujących się poszczególnymi krajami/regionami na potrzeby formułowania i monitorowania pomocy makrofinansowej szacowane są w oparciu o 50 % rocznych wydatków na urzędnika kategorii AD5–AD12 na każdą operację pomocy makrofinansowej. Na podstawie doświadczenia z 5 ostatnich lat przewiduje się średnio 8 bieżących lub nowych operacji pomocy makrofinansowej. Szacuje się, że funkcje pomocnicze obejmujące koordynację, zarządzanie finansowe, udział w ocenach operacyjnych i ocenach ex-post oraz pracę sekretariatu stanowią dodatkowy koszt w wysokości 50 % kosztów biur zajmujących się poszczególnymi krajami/regionami.

Opis zadań do wykonania:

Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony | Np. przygotowywanie protokołów ustaleń i umów o pożyczkę lub dotację, kontakty z władzami i międzynarodowymi instytucjami finansowymi, kontakty z ekspertami zewnętrznymi dotyczące ocen operacyjnych i ocen ex-post, odbywanie podróży służbowych w celu dokonywania przeglądów, przygotowywanie sprawozdań służb Komisji oraz procedur Komisji związanych z zarządzaniem pomocą, w tym procedury komitetowej. |

Personel zewnętrzny | n.d. |

Zgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi

- X Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi.

- ( Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w wieloletnich ramach finansowych

- ( Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności lub zmiany wieloletnich ram finansowych[33].

Udział osób trzecich w finansowaniu

- Wniosek/inicjatywa nie przewiduje współfinansowania ze strony osób trzecich.

Szacunkowy wpływ na dochody

- X Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.

- ( Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy określony poniżej:

- ( wpływ na zasoby własne

- ( wpływ na dochody różne.

[1] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13), które zastępuje decyzję Rady 1999/468/WE.

[2] Kryteria z Genval zawarto ostatnio w konkluzjach Rady ECOFIN z dnia 8 października 2002 r.

[3] Dz.U. C 68 E z 18.3.2004, s. 86.

[4] „Meta-evaluation of Macro-Financial Assistance Operations, 2004-2008. Final Report”, GHK Consulting, październik 2009, dokument dostępny na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/economy_finance/evaluation/pdf/final_report_meta_annex_en.pdf.

[5] Wyżej wymienione rozporządzenie (UE) nr 182/2011 .

[6] Dz.U. C 68 E z 18.3.2004, s. 86.

[7] Wyżej wymienione rozporządzenie (UE) nr 182/2011 .

[8] Dz.U. C 68 E z 18.3.2004, s. 86.

[9] Konkluzje Rady Ecofin – „Przegląd pomocy makrofinansowej UE oraz potencjału kredytowego i możliwości gwarancyjnych WE w ramach działań zewnętrznych”, 8 października 2002 r.

[10] Dz.U. L 55 z 28.11.2011, s. 13.

[11] Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 10.

[12] Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1).

[13] Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1).

[14] Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).

[15] Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).

[16] Rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1).

[17] Środki uwzględnione w budżecie na 2011 r.

[18] ABM: Activity-Based Management: zarządzanie kosztami działań – ABB: Activity-Based Budgeting: budżet zadaniowy.

[19] O którym mowa w art. 49 ust. 6 lit. a) lub b) rozporządzenia finansowego.

[20] Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html

[21] O których mowa w art. 185 rozporządzenia finansowego.

[22] Środki zróżnicowane/ środki niezróżnicowane

[23] EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu

[24] Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach potencjalne kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich.

[25] Oczekuje się, że wykonanie rozporządzenia rozpocznie się w 2011 r. Od 2014 r. kwoty powinny pokrywać się z nowymi wieloletnimi ramami finansowymi, które zaczną obowiązywać w tymże roku.

[26] Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania w życie operacji pomocy makrofinansowej.

[27] Środki na wszelkiego rodzaju pożyczki UE: pożyczki EBI, pożyczki Euratom i pomoc makrofinansową.

[28] Szacunkowe środki na płatności pożyczek w ramach pomocy makrofinansowej tylko na podstawie wpłaty 9 % ich kwoty pozostającej do spłaty w roku następującym po wypłacie.

[29] Oczekuje się, że wykonanie rozporządzenia rozpocznie się w 2011 r. Od 2014 r. kwoty powinny pokrywać się z nowymi wieloletnimi ramami finansowymi, które zaczną obowiązywać w tymże roku.

[30] Obecny personel odpowiedzialny za operacje pomocy makrofinansowej w DG ECFIN.

[31] Oczekuje się, że wykonanie rozporządzenia rozpocznie się w 2011 r. Od 2014 r. kwoty powinny pokrywać się z nowymi wieloletnimi ramami finansowymi, które zaczną obowiązywać w tymże roku.

[32] AC= pracownik kontraktowy; INT= pracownik tymczasowy; JED= młodszy oddelegowany ekspert AL= członek personelu miejscowego; END= oddelegowany ekspert krajowy.

[33] Zob. pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.