W przypadku świadczeń z tytułu opieki długoterminowej wzięto pod uwagę dwa warianty legislacyjne (z dwoma podwariantami):

1.właściwe państwo członkowskie zapewnia świadczenia pieniężne z tytułu opieki długoterminowej oraz zwraca koszty świadczeń rzeczowych poniesione przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania (zgodnie z istniejącymi zasadami świadczeń chorobowych, z pewnymi wyjaśnieniami),

2.państwo członkowskie miejsca zamieszkania zapewnia wszystkie świadczenia z tytułu opieki długoterminowej i otrzymuje zwrot kosztów od właściwego państwa członkowskiego: 2a) bez dodatku ze strony właściwego państwa członkowskiego, 2b) z dodatkiem.

Odrzucono trzy warianty: 1) wprowadzenie klauzuli ochronnej, 2) zobowiązanie państwa miejsca zamieszkania do zapewniania wszystkich świadczeń z tytułu opieki długoterminowej bez zwrotu kosztów oraz 3) zobowiązanie właściwego państwa członkowskiego do zapewniania wszystkich świadczeń z tytułu opieki długoterminowej (eksport).

Wariant 1 jest wariantem preferowanym, aby zapewnić stabilne zastosowanie przepisów.

W odniesieniu do zasiłków dla bezrobotnych: wzięto pod uwagę trzy warianty legislacyjne, aby zapewnić jednolite stosowanie zasad sumowania okresów ubezpieczenia i zasad wyliczania świadczeń dla bezrobotnych:

1.sumowanie już po pierwszym dniu zatrudnienia,

2.sumowanie po okresie a) jednego lub b) trzech miesięcy zatrudnienia,

3.wykorzystanie zarobków odniesienia otrzymanych w państwie członkowskim poprzedniego zatrudnienia do wyliczenia świadczenia dla bezrobotnych po upływie a) jednego lub b) trzech miesięcy zatrudnienia we właściwym państwie członkowskim,

4.wariant horyzontalny w celu uznania okresów ubezpieczenia do sumowania.

Preferowany wariant 2b będzie połączony z obowiązkiem państwa członkowskiego poprzedniego zatrudnienia dotyczącym zapewnienia świadczeń dla bezrobotnych, jeśli warunek ten nie zostanie spełniony, oraz z wariantem horyzontalnym. Zapewni to minimalny poziom integracji w przyjmującym państwie członkowskim, zanim zostanie przyznane uprawnienie do ubiegania się o świadczenia dla bezrobotnych, oraz spójne podejście państw członkowskich. Ponadto pracownicy przemieszczający się będą chronieni, jeśli nie spełnią warunku dotyczącego tego okresu zatrudnienia w państwie członkowskim ostatniego zatrudnienia.

Wzięto pod uwagę dwa warianty legislacyjne, aby przedłużyć minimalny okres eksportu świadczeń dla bezrobotnych:

1.przedłużenie minimalnego okresu eksportu świadczeń dla bezrobotnych z trzech do sześciu miesięcy, z możliwością eksportu świadczenia na cały okres uprawnienia,

2.przedłużenie okresu eksportu świadczenia dla bezrobotnych na cały okres uprawnienia.

Preferowany jest wariant 1 w połączeniu ze wzmocnionym mechanizmem współpracy między zainteresowanymi służbami zatrudnienia, aby wspomagać transgraniczne poszukiwanie pracy.

Wzięto pod uwagę trzy warianty legislacyjne w przypadku świadczeń dla bezrobotnych dla pracowników przygranicznych oraz innych pracowników transgranicznych:

1.pozostawienie pracownikom przygranicznym wyboru co do państwa, w którym mogą oni ubiegać się o świadczenia dla bezrobotnych, tak jak w przypadku pracowników transgranicznych,

2.zobowiązanie państwa członkowskiego ostatniej działalności do wypłaty świadczeń dla bezrobotnych z podwariantem a) polegającym na wymaganiu od pracowników przygranicznych zarejestrowania się w służbach zatrudnienia odpowiedzialnego państwa członkowskiego lub podwariantem b) polegającym na pozostawieniu im wyboru między zarejestrowaniem się w służbach zatrudnienia właściwego państwa członkowskiego lub ich państwa miejsca zamieszkania,

3.zobowiązanie państwa członkowskiego ostatniej działalności do wypłaty świadczeń dla bezrobotnych, jeśli pracownik przygraniczny pracował w nim przynajmniej 12 miesięcy, a w innym wypadku zobowiązanie do tego państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, z podwariantem a) polegającym na wymaganiu od pracowników przygranicznych zarejestrowania się w służbach zatrudnienia odpowiedzialnego państwa członkowskiego lub podwariantem b) polegającym na pozostawieniu im wyboru między zarejestrowaniem się w służbach zatrudnienia właściwego państwa członkowskiego albo państwa zamieszkania.

Preferowany wariant 3a stanowi najlepszy kompromis pod względem równego i najbardziej opłacalnego administracyjnie podziału obciążeń.

W przypadku świadczeń socjalnych rozważane warianty miały charakter legislacyjny (zmiana rozporządzenia):

1.a) umożliwienie odstępstwa od zasady równego traktowania w art. 4 dotyczącego jedynie opieki społecznej,

b) umożliwienie odstępstwa od zasady równego traktowania w art. 4 dotyczącego szerszego zakresu świadczeń finansowanych z podatków,

c) umożliwienie dokładnego odstępstwa od zasady równego traktowania dotyczącego specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych, o których mowa w art. 70,

2.wyłączenie z zakresu rozporządzenia 883/2004 specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych zapewniających środki utrzymania,

3.wzięto również pod uwagę warianty o charakterze nieustawodawczym (sprecyzowanie zasad za pomocą komunikatu).

Aby osiągnąć cel zapewnienia jasności prawa i przejrzystości w najskuteczniejszy i najsprawniejszy sposób, należy wybrać połączenie wariantu 1a i 1b.

W przypadku świadczeń rodzinnych alternatywą dla stanu obecnego były dwa warianty legislacyjne dotyczące połączenia poziomu otrzymywanych świadczeń rodzinnych i ponoszonych kosztów:

1.indeksacja eksportowanych świadczeń rodzinnych do państwa zamieszkania dziecka a) z korektą w górę i w dół lub b) tylko z korektą w dół,

2.państwo zamieszkania jest właściwe w pierwszej kolejności dla wypłaty świadczeń rodzinnych.

Wariant wyłączenia obowiązku eksportu świadczeń rodzinnych był brany pod uwagę, ale odrzucony z powodów prawnych.

Dodatkowo przy koordynacji zasiłków wychowawczych wzięto pod uwagę horyzontalny wariant legislacyjny. Miał on trzy opcje: a) indywidualne prawo do zasiłków wychowawczych powiązanych z wynagrodzeniem z obowiązkiem państwa członkowskiego właściwego w drugiej kolejności dotyczącym odstępstwa od zasad dotyczących zbiegu przepisów (tj. wypłacenia świadczenia w pełni), b) takie samo podejście co w opcji a) lecz w odniesieniu do wszystkich zasiłków wychowawczych (powiązanych z wynagrodzeniem i zryczałtowanych) oraz c) takie samo podejście co w opcji b) ale z odstępstwem od zasad dotyczących zbiegu przepisów (tj. państwo członkowskie właściwe w drugiej kolejności może dokonywać pełnej wypłaty lub dopłaty, w przypadku gdyby świadczenia były wyższe niż w państwie właściwym w pierwszej kolejności).

Preferowanym wariantem jest utrzymanie stanu obecnego w połączeniu z wariantem horyzontalnym C. Połączenie to zapewnia pozostanie głównej odpowiedzialności za świadczenia rodzinne po stronie państwa członkowskiego działalności gospodarczej, w którym rodzic płaci podatki i odprowadza składki na ubezpieczenie społeczne. Zapewnia to ochronę członkom rodziny oraz chroni nadrzędny interes dziecka. Wprowadzenie wariantu horyzontalnego C umożliwia również promowanie równowagi między życiem rodzinnym a zawodowym w okresie wychowywania dziecka poprzez położenie większego nacisku na prawa indywidualne oraz wspieranie tych państw członkowskich, które aktywnie promują równowagę między kobietami i mężczyznami, nie narzucając tego jako obowiązku.