1.

zwraca się do komisarza ds. rozwoju oraz do wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z zaleceniem: (a) zachęcania zainteresowanych państw i zbrojnych podmiotów niepaństwowych do podpisywania planów działania na rzecz ochrony dzieci w konfliktach zbrojnych z biurem specjalnej przedstawiciel sekretarza generalnego ONZ ds. ochrony dzieci w konfliktach zbrojnych, przypominając jednocześnie, że takie kontakty ze zbrojnymi podmiotami niepaństwowymi nie oznaczają poparcia dla tych grup lub ich działań, ani uznania ich słuszności; (b) uznania wysiłków podejmowanych przez ONZ oraz organizacje międzynarodowe i pozarządowe na rzecz przekonania zbrojnych podmiotów niepaństwowych do ochrony dzieci, a także do jednoczesnego podkreślenia, że nie oznacza to poparcia dla działań tych podmiotów ani uznania ich słuszności; (c) uwzględnienia w ramach dialogu politycznego z krajami trzecimi, np. w ramach umowy z Kotonu, celu, jakim jest zapobieganie werbowaniu i zmuszaniu do służby wojskowej dzieci w wieku poniżej 18 lat oraz zaprzestanie takich praktyk, jak i doprowadzenie do ich uwolnienia i ponownej integracji społecznej; (d) ponownego podkreślenia, że państwa i zbrojne podmioty niepaństwowe muszą przestrzegać międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego humanitarnego prawa zwyczajowego, jak i z zaleceniem wspierania ich w wysiłkach na rzecz podejmowania specjalnych środków mających na celu ochronę ludności cywilnej, a zwłaszcza dzieci, przypominając jednocześnie, że takie działania ze zbrojnymi podmiotami niepaństwowymi nie oznaczają poparcia dla tych grup lub ich działań, ani uznania ich słuszności; (e) przypomnienia, że międzynarodowe prawo humanitarne to wiążące ramy prawne dla zbrojnych podmiotów niepaństwowych oraz że wspólny art. 3 konwencji genewskich a także drugi protokół dodatkowy z 1977 r. służą temu właśnie celowi, podobnie jak cały szereg zasad międzynarodowego humanitarnego prawa zwyczajowego; sprawdzenia, jako istotnej kwestii, czy obowiązujące zasady regulujące międzynarodowe prawo humanitarne są odpowiednie w przypadku podmiotów niepaństwowych, czy potrzeba może nowych uregulowań prawnych; (f) nawiązania bezpośredniego lub pośredniego – z pomocą wyspecjalizowanych organizacji pozarządowych – kontaktu ze zbrojnymi podmiotami niepaństwowymi w kwestii ochrony dziewcząt i chłopców w celu złagodzenia cierpienia dzieci w konfliktach zbrojnych oraz skłonienia zbrojnych podmiotów niepaństwowych do podpisania aktu zobowiązania w ramach apelu organizacji Geneva Call o ochronę dzieci przed skutkami konfliktów zbrojnych; (g) wspierania humanitarnych organizacji pozarządowych, które podejmują dialog ze zbrojnymi podmiotami niepaństwowymi z myślą o przestrzeganiu międzynarodowych norm humanitarnych w konfliktach zbrojnych, a zwłaszcza w celu działania na rzecz ochrony dzieci przy pomocy środków politycznych, dyplomatycznych i finansowych; (h) wezwania państw członkowskich do przyłączenia się do międzynarodowych starań na rzecz zapobiegania atakom na szkoły i wykorzystywaniu ich w celach wojskowych przez siły zbrojne dzięki poparciu projektu wytycznych z Lucens dotyczących ochrony szkół i uniwersytetów przed wykorzystaniem militarnym podczas konfliktów zbrojnych;