P6_TA(2005)0271

Plan Działań Unii Europejskiej w zakresie ekotechnologii

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie stymulowania technologii w kierunku zrównoważonego rozwoju: Plan Działań Unii Europejskiej w zakresie ekotechnologii (2004/2131(INI))

Parlament Europejski,

- uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie stymulowania technologii w kierunku zrównoważonego rozwoju: Plan Działań Unii Europejskiej w zakresie technologii środowiskowych (COM(2004)0038),

- uwzględniając art. 6 i 174 Traktatu WE, proces z Cardiff (konkluzje Rady Europejskiej z Cardiff, 15- 16 czerwca 1998 r.) oraz Strategię Zrównoważonego Rozwoju (konkluzje Rady Europejskiej z Göteborgu, 15- 16 czerwca 2001 r.),

- uwzględniając Strategię Lizbońską (konkluzje Rady Europejskiej z Barcelony, 15- 16 marca 2002 r.),

- uwzględniając Światowy Szczyt w sprawie Zrównoważonego Rozwoju oraz Plan Wdrożenia z Johannesburga (2002 r.),

- uwzględniając wnioski zawarte w dokumencie: "Czysty, sprawny, konkurencyjny: możliwości wydajnych ekologicznie innowacji w ramach procesu lizbońskiego" (konkluzje Rady ds. ochrony środowiska, 14 października 2004 r.),

- uwzględniając szósty wspólnotowy program działań w zakresie ochrony środowiska [1],

- uwzględniając piąty [2] i szósty [3] program ramowy Wspólnoty Europejskiej na rzecz badań naukowych, rozwoju technologicznego i działań pokazowych,

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji skierowanego do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie zintegrowanej polityki produktu - budowanie na myśleniu w kategoriach ekologicznego cyklu życiowego [4],

- uwzględniając dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [5],

- uwzględniając komunikat Komisji skierowany do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie udziału energii odnawialnej w UE (COM(2004)0366),

- uwzględniając komunikat Komisji skierowany do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie budowania naszej wspólnej przyszłości - wyzwania w zakresie polityki i środków budżetowych poszerzonej Unii 2007-2013 (COM(2004)0101),

- uwzględniając komunikat Komisji skierowany do Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie włączenia aspektów środowiskowych do europejskiej standaryzacji (COM(2004)0130),

- uwzględniając dokument roboczy Komisji - podręcznik zamówień publicznych w dziedzinie ochrony środowiska (SEC(2004)1050),

- uwzględniając art. 45 Regulaminu,

- uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6-0141/2005),

A. mając na uwadze, że zrównoważony rozwój - rozwój, który zaspokaja dzisiejsze potrzeby bez narażania na szwank potrzeb przyszłych pokoleń - stanowi wyraźny cel Unii Europejskiej,

B. mając na uwadze, że według konkluzji Rady Europejskiej z Göteborgu zrównoważony rozwój opiera się na trzech filarach, a mianowicie ochronie środowiska naturalnego, rozwoju gospodarczym oraz spójności społecznej,

C. mając na uwadze, że zrównoważonego rozwoju nie można osiągnąć bez stworzenia nowej technologii środowiskowej i bez innowacji ekologicznych,

D. mając na uwadze, że dla zapewnienia zrównoważonego rozwoju Strategia Lizbońska - przewidująca uczynienie Unii Europejskiej najbardziej konkurencyjną, dynamiczną i opartą na wiedzy naukowej gospodarką na świecie, zdolną do zrównoważonego rozwoju ekonomicznego przy większej liczbie lepszych miejsc pracy i większej spójności społecznej - wymaga celów dla polityki gospodarczej, społecznej i środowiskowej, które są wzajemnie spójne, a także pozwalają na osiągnięcie przyspieszonego rozwoju gospodarczego,

E. mając na uwadze, że w tym kontekście kluczowe znaczenie ma wzmocnienie i wykorzystanie pozytywnego współdziałania pomiędzy ochroną środowiska a konkurencyjnością oraz oddzielenie rozwoju gospodarczego od degradacji środowiska naturalnego; a także mając na uwadze, że technologie środowiskowe (wszystkie technologie, których wykorzystanie jest pod względem ogólnych skutków dla środowiska znacznie mniej szkodliwe niż w przypadku odpowiednich rozwiązań alternatywnych) stanowią ważny środek służący osiągnięciu tego celu,

F. mając na uwadze, że tylko dostateczny popyt na technologie środowiskowe przyspieszy proces wprowadzania na rynek innowacji (obejmujący badania naukowe, opracowanie produktu, produkcję, uruchomienie, aż po wprowadzenie na rynek),

G. mając na uwadze, że Unia Europejska musi posiadać politykę ochrony środowiska, która będzie na tyle ambitna, aby stworzyć popyt na technologie środowiskowe, obejmującą jasne i ambitne cele ekologiczne, uzgodnione ekologiczne wskaźniki pomiaru uciążliwości środowiskowej, włączenie (zewnętrznych) kosztów środowiskowych i nagrody dla liderów, a nie dla pozostających w tyle,

H. mając na uwadze, że popyt konsumentów na technologie środowiskowe pełni istotną rolę; mając jednakże na uwadze, że ogół społeczeństwa musi przyjąć główną odpowiedzialność za utworzenie odpowiednich ram dla szybkiego rozwoju takich technologii,

I. mając na uwadze, że Plan Działań Komisji na Rzecz Technologii Środowiskowych (Environmental Technologis Action Plan — ETAP) nie obejmuje odpowiednich mechanizmów rozpowszechniania wiedzy, transferu technologii, innowacji i rozwoju;

J. mając na uwadze, że wsparcie finansowe ma znaczenie nie tylko dla prac badawczo-rozwojowych, ale również dla opracowania produktu rynkowego, w związku z czym należy zwiększyć wysiłki w zakresie poszukiwania rozwiązań dotyczących kapitału wysokiego ryzyka,

K. mając na uwadze, że polityki w Unii Europejskiej muszą być spójne i zmierzać do tych samych celów; rozwiązania technologiczne dla promowania zrównoważonego rozwoju muszą zatem znaleźć odzwierciedlenie w przygotowaniu budżetu i w projektowaniu siódmego programu ramowego na rzecz prac badawczych; Fundusze Strukturalne i Fundusz Spójności należy wykorzystywać w sposób wspierający rozwój technologii środowiskowych,

L. mając na uwadze, że zrównoważony rozwój wymaga rozwiązań globalnych, a zatem Unia Europejska musi zapewnić spójność polityk wewnętrznych i polityk zewnętrznych, nie tylko w kontekście współpracy dwustronnej i kredytów eksportowych, ale również w odniesieniu do sytuacji związanej z ONZ, WTO, OECD i Bankiem Światowym,

Radykalne zwiększenie popytu na technologie środowiskowe

1. z zadowoleniem przyjmuje Komunikat jako użyteczną podstawę do dyskusji i opracowania bardziej konkretnych propozycji dotyczących stymulacji technologii środowiskowych, jednak pragnąłby, aby większy nacisk kładziono na rozwój popytu na tego typu technologie; wzywa do zastąpienia fragmentarycznego podejścia do polityki ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju w ogóle, a także w odniesieniu do ETAP w szczególności, bardziej systemowym podejściem do polityki ochrony środowiska w oparciu o myślenie w kategoriach cyklu wykorzystania zgodne z ramami zintegrowanej polityki produktu (IPP), która największą uwagę poświęca innowacjom i rozwijaniu technologii przyjaznych środowisku; podkreśla wreszcie wagę koordynacji działań pomiędzy UE a Państwami Członkowskimi;

2. uznaje za istotne zwiększenie wymiaru ekologicznego w ramach strategii konkurencyjności UE; zauważa, że przy weryfikacji Strategii Lizbońskiej stan środowiska oraz poprawa zatrudnienia powinny zostać uznane za możliwość osiągnięcia celu polegającego na stworzeniu najbardziej konkurencyjnej gospodarki opartej na wiedzy naukowej; w związku z tym uznaje rozwój i wprowadzenie technologii środowiskowych za sprawę o decydującym znaczeniu;

3. podkreśla potencjał zatrudnienia i wzrostu w sektorze technologii środowiskowych, które są w stanie stworzyć wiele nowych możliwości dla biznesu, a w konsekwencji również nowych miejsc pracy - zwłaszcza w sektorze MŚP - co mogłoby w zasadniczy sposób przyczynić się do osiągnięcia celów lizbońskich;

4. zwraca uwagę, że jeśli UE pragnie osiągnąć cele Strategii Lizbońskiej, musi ściślej współpracować z MŚP i ubolewa, że nie udało się zapewnić odpowiedniego włączenia MŚP w ETAP;

5. wzywa Komisję do określenia czynników, które obecnie najbardziej obciążają środowisko, a następnie rozważyć, dla każdego sektora, jaka innowacja technologiczna jest potrzebna w celu rozwiązania tych problemów; sugeruje, że taka analiza powinna uwzględniać następujące kwestie:

a) Jakie problemy należy rozwiązać?

b) Jakie przeszkody utrudniają rozwiązanie określonych problemów?

c) Jaki jest cel Unii w odniesieniu do tych problemów?

d) Jak ustalono hierarchię działań/celów?

e) Jakie są cele w zakresie wyników w każdym obszarze?

f) Jakie są poszczególne opcje strategiczne, zmierzające do zmniejszenia przeszkód oraz w odniesieniu do których technologii można zastosować poszczególne opcje z najlepszym skutkiem?

g) Jakie są wady i zalety tych opcji i które strategie powinno się wdrożyć?

h) Jakie finansowanie przewidziano dla każdego z określonych działań?

i) Które działania obligatoryjne zostaną podjęte i w jakich terminach?

6. uznaje, że polityki ochrony środowiska pełnią rolę siły napędowej innowacji w gospodarkach rynkowych, w których innowacje są wynikiem egzekwowania wymagań; przypomina, że surowe normy ekologiczne doprowadziły UE do pozycji lidera w wielu sektorach wzrostu oraz podkreśla, że UE powinna podejmować starania w celu pozostania liderem na rynku nowych technologii i innowacji w zakresie koncepcyjnym; w związku z tym wzywa również Komisję do dalszego opracowywania metod i scenariuszy przewidujących rozwój sytuacji w dziedzinie technologii środowiskowych;

7. podkreśla, że celem prawodawstwa UE w zakresie środowiska naturalnego jest ciągła poprawa stanu środowiska oraz osiągnięcie możliwie najwyższego poziomu ochrony środowiska naturalnego; uważa, że prawodawstwo powinno opierać się na najlepszej dostępnej technologii, mieć ambitny charakter, a przy tym być trwałe i przewidywalne, aby wytworzyć pożądany popyt rynkowy na nowe technologie środowiskowe w produkcji i przedsiębiorstwach; zauważa, że dyrektywa w sprawie eko-projektu jest przykładem ilustrującym sposób, w jaki mogą zostać utworzone ramy znacznej poprawy działań w zakresie projektowania produktu i środowiska;

8. wzywa Komisję do wyznaczenia ambitnego celu w zakresie udziału UE w ogólnoświatowym rynku technologii środowiskowych; uważa, że w ciągu dziesięciu lat UE powinna osiągnąć udział rynkowy wynoszący co najmniej 50 %; wskazuje, że rynek wyrobów i usług w zakresie ochrony środowiska zwiększa się w szybkim tempie oraz że unijne firmy, korzystając ze swej pozycji pioniera, powinny nadal odgrywać istotną rolę na tym rynku;

9. z zadowoleniem przyjmuje pomysł uzgodnienia ambitnych celów w zakresie wyników wszystkich rodzajów produkcji, usług i opracowania produktu, zwłaszcza w dziedzinach priorytetowych wskazanych w szóstym programie działań na rzecz ochrony środowiska; wskazuje, że takie cele pomogą przemysłowi europejskiemu zwiększyć konkurencyjność oraz tworzyć nowe miejsca pracy, a jednocześnie w mniejszym stopniu będą obciążać środowisko; wzywa Komisję do zapewnienia w najbliższym czasie wstępnego wykazu celów w zakresie wyników bazującego na podejściu opartym o cykl życia, wdrażanego poprzez obligatoryjne wymogi minimalne lub dobrowolne uzgodnienia, jeżeli mogą one doprowadzić do szybszej realizacji celów polityki bądź mniejszym kosztem niż wymogi obligatoryjne;

10. ubolewa, że Komunikat nie zawiera wstępnego wykazu dobrze określonych celów w zakresie wyników w kluczowych dziedzinach środowiska naturalnego; wzywa Komisję do uwzględnienia ambitnych celów w projektach nowego ustawodawstwa oraz projektach nowelizacji istniejącego ustawodawstwa; jest zdania, że cele powinny opierać się na najlepszej dostępnej technologii i podlegać regularnej aktualizacji w świetle postępu technicznego, tak aby zapewnić silną zachętę do ciągłych innowacji w przemyśle;

11. wzywa Komisję, aby poleciła Państwom Członkowskim opracować plany ("mapy drogowe") dotyczące spełnienia wymagań określonych w ETAP, zawierające terminy odpowiadające terminom określonym w ETAP oraz odniesienia do docelowych wyników, tak aby główne wyniki docelowe były powiązane i mierzone zarówno na szczeblu Państwa Członkowskiego, jak i UE oraz posiadały określone terminy realizacji;

12. wzywa Komisję do wspierania przemysłu w obecnym procesie IPP oraz do ponownego rozważenia tradycyjnych modeli ekonomicznych w celu ułatwienia rozwoju bardziej zintegrowanych i systemowych metod, zwracając szczególną uwagę na możliwości, jakie daje korelacja różnych działań produkcyjnych, pozwalająca na wykorzystanie materiałów będących pozostałością jednego procesu produkcji jako elementów wyjściowych w innych procesach produkcyjnych, na przykład wykorzystywanie odpadów komunalnych w celu uzyskania oszczędności energetycznych, co umożliwia osiąganie korzyści ekonomicznych i ekologicznych;

13. wskazuje, że efektywne wykorzystanie zasobów i materiałów zmniejszy koszty przemysłu i gospodarstw domowych, udostępni zasoby na inne inwestycje oraz zmniejszy uzależnienie UE od niewielkich zasobów i wysoce niestabilnych rynków zasobów; wzywa zatem Komisję do zaproponowania ustawodawstwa mającego na celu zminimalizowanie zużycia zarówno odnawialnych, jak i nieodnawialnych zasobów naturalnych;

14. podkreśla, że w celu osiągnięcia zrównoważonego rozwoju w UE, wprowadzanie technologii przyjaznych środowisku musi być połączone ze zwiększeniem skutecznego wykorzystywania środków oraz ze zmianą postawy wśród konsumentów;

15. wzywa Komisję, aby pomogła w opracowaniu metod i ekologicznych wskaźników pomiaru uciążliwości dla środowiska naturalnego różnych produktów, usług i procesów, tak aby wszyscy uczestnicy mogli podejmować świadome decyzje; wzywa Komisję i Państwa Członkowskie do rozpoczęcia ogólnoeuropejskiej kampanii w oparciu o informacje dotyczące oddziaływania na środowisko w celu zachęcania konsumentów do stworzenia popytu na technologie przyjazne środowisku;

16. zauważa, że proces uwzględniania zewnętrznych (środowiskowych) kosztów przebiega bardzo wolno, co wskazuje, że znalezienie rozwiązań tego problemu na szczeblu wspólnotowym (podatki, obniżki podatków, dotacje, zezwolenia zbywalne, opłaty od użytkowników i podmiotów zanieczyszczających środowisko itp.) znacznie poprawiłoby popyt na technologie środowiskowe;

17. z zadowoleniem przyjmuje dyrektywę Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, która stanowi drobny krok we właściwym kierunku, podkreśla jednak potrzebę podjęcia intensywniejszych działań w tej dziedzinie; nakłania Komisję, Radę i Państwa Członkowskie do progresywnego podejścia przy wysuwaniu i przyjmowaniu nowych inicjatyw mających na celu zwiększenie efektywności energetycznej po stronie popytu oraz wzmocnienie sektora energii odnawialnej, a także promowanie rozpowszechnienia kogeneracji oraz energetycznie wydajnego wykorzystywania biomasy, również w odniesieniu do transportu, domów mieszkalnych i budownictwa;

18. wzywa Komisję do wyznaczenia ambitnego celu w odniesieniu do roli zamówień publicznych, którym ma być ustanowienie jako ogólnej zasady uwzględnienia ekologicznych kryteriów we wszystkich zamówieniach publicznych oraz opracowanie przez Państwa Członkowskie do 2007 r. znormalizowanych wytycznych w odniesieniu do najważniejszych produktów i usług, jak również zapewnienie przez nie szkoleń podmiotów udzielających zamówień publicznych w zakresie tych wytycznych; podkreśla, że mechanizm zatwierdzający dla technologii środowiskowych może stanowić kluczowe narzędzie sprzyjające zwiększeniu stosowania "zielonych" zamówień publicznych;

19. z zadowoleniem przyjmuje pracę wykonaną przez Komisję w zakresie opracowania podręcznika zamówień publicznych w dziedzinie ochrony środowiska i oczekuje na ocenę jego oddziaływania, aby przekonać się, czy pożyteczne byłyby bardziej wiążące zasady; pochwala zalecenia zawarte w sprawozdaniu Wima Koka dotyczące przygotowania przez władze krajowe i lokalne planów działania na rzecz zamówień publicznych korzystnych dla ochrony środowiska;

Tworzenie uczciwego i konkurencyjnego rynku technologii środowiskowych

20. podkreśla wagę rozpoznania i usuwania barier, które spowalniają szersze stosowanie technologii środowiskowych; dlatego też wzywa Europejską Agencję Ochrony Środowiska, by przeprowadziła analizę w celu ustalenia, jak dalece przepisy wspólnotowe działają hamująco na stosowanie i rozpowszechnianie technologii środowiskowych i domaga się od Komisji sporządzenia konkretnego programu działań zmierzającego do usunięcia rozpoznanych barier, który obejmuje również harmonogram; wzywa Komisję do sporządzenia projektu sprawozdania w sprawie najlepszych metod, które zwiększyły stosowanie technologii środowiskowych poza UE, np. w Japonii;

21. wzywa Komisję, aby uznała za najwyższy priorytet tworzenie "odpowiednich warunków rynkowych" dla technologii środowiskowych, przede wszystkim w drodze decyzji podejmowanych na szczeblu wspólnotowym, np. poprzez wdrożenie zasady "zanieczyszczający płaci", zapewniając w ten sposób nagradzanie firm oferujących czyste technologie;

22. wzywa Komisję i Państwa Członkowskie, aby przyspieszyły działania zmierzające do zmniejszenia dotacji szkodliwych dla środowiska naturalnego, a ostatecznie do ich całkowitej likwidacji; zauważa, że dotacje te mają znaczące rozmiary; wzywa Europejską Agencję Ochrony Środowiska do sporządzenia wykazu dotacji, które bezpośrednio lub pośrednio wspierają produkcję i konsumpcję zanieczyszczającą środowisko, tym samym tworząc nieuczciwą konkurencję dla czystszych technologii;

23. zauważa, że znaczna pomoc publiczna we wspólnotowym sektorze paliw kopalnych i energii atomowej stanowi przeszkodę dla rozwoju technologii środowiskowych, szczególnie w sektorze energetycznym; jest głęboko przekonany o słuszności zasady, według której koszty zewnętrzne powinny zostać włączone w cenę energii z różnych źródeł i uważa, że ta zasada powinna stanowić podstawę rewizji wytycznych UE dotyczących zasad udzielania pomocy publicznej, która ma być gotowa pod koniec 2005 r.; zauważa również, że ekopodatki są istotnym narzędziem przy ustanawianiu właściwych cen energii;

24. uważa, że w celu zagwarantowania niezakłóconego funkcjonowania rynku wewnętrznego najlepsze byłoby podjęcie działań na poziomie Wspólnoty i wzywa Komisję do przedstawienia propozycji ambitnych inicjatyw, które zapewnią odzwierciedlenie środowiskowych kosztów zużycia energii w opłatach, jeśli okaże się, że otwarta metoda koordynacji nie przynosi odpowiednich rezultatów;

25. wyraża zaniepokojenie niewystarczającym wykorzystaniem dotychczas dostępnych rozwiązań w zakresie technologii środowiskowych; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy zmierzające do wzmocnienia instrumentów finansowania inwestycji, które zwiększają wydajność energetyczną i materiałową oraz wzywa do uzależnienia publicznego wsparcia dla inwestycji od wyboru metod produkcyjnych przyjaznych środowisku; ponownie nakłania Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) oraz Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR) do zwiększenia finansowania projektów związanych z innowacjami ekologicznymi i technologią środowiskową, zwłaszcza projektów MŚP;

Zaspokojenie popytu na technologie środowiskowe

26. podkreśla znaczenie zapewnienia dostatecznych środków na prace badawcze i przypomina porozumienie z Barcelony z 2002 r. przewidujące wzrost wydatków w Unii Europejskiej na prace badawczo-rozwojowe tak, aby zbliżyć się do poziomu 3% produktu krajowego brutto do 2010 r.; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy finansowania i koordynacji wysiłków w tej dziedzinie;

27. podkreśla, że Siódmy Program Ramowy Badań musi zapewnić fundusze dla technologii środowiskowych; wzywa Komisję, aby w ramach projektów następnego Programu Ramowego Badań sporządziła strategiczny plan prac badawczych dla każdego sektora gospodarczego w konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami (producentami, organizacjami ekologicznymi, uniwersytetami, instytutami badawczymi oraz konsumentami);

28. podkreśla potrzebę rozwijania i wspierania metody QSAR (Quantitative Structure Activity Relationship) w celu umożliwienia zastąpienia nią niektórych badań, które wymagają prób i doświadczeń na zwierzętach;

29. uważa, że dla wspierania zrównoważonego rozwoju, należy promować badania i innowacje w technologiach wyspecjalizowanych w zapobieganiu i odnawianiu zasobów naturalnych, kulturalnych i historycznych;

30. z zadowoleniem przyjmuje promowanie ekologicznych platform technologicznych; zwraca jednak uwagę, że pod względem uczestnictwa i dostępu do informacji platformy te powinny być otwarte dla wszystkich zainteresowanych na równych warunkach; podkreśla, że sukces platform zależy od współpracy i współfinansowania ze strony przemysłu; zauważa, że platformy technologiczne potrzebne są nie tylko w istniejących silnych sektorach przemysłu, lecz także gdzie indziej; za niezwykle istotne uważa współdziałanie tych platform z krajowymi programami badawczymi i technologicznymi;

31. wzywa Komisję do wsparcia środków charakterystycznych dla technologii, zmierzających do usunięcia luki istniejącej pomiędzy pracami badawczymi, projektami demonstracyjnymi oraz wprowadzeniem na rynek, a także do położenia większego nacisku na tworzenie rynku i programów rozpowszechniania oraz na kwestię, jakie instrumenty należy wykorzystać w celu tworzenia rynków dla technologii środowiskowych;

32. podkreśla znaczenie stosowania wydajnych ekologicznie technologii informatycznych jako narzędzia obniżania uciążliwości dla środowiska naturalnego (dematerializacja) i nakłania Państwa Członkowskie do ułatwiania i promowania takiego myślenia;

33. wspiera rozmaite propozycje upowszechniania istniejących technologii, takie jak utworzenie katalogu UE dla istniejących wykazów lub baz danych dotyczących technologii środowiskowych, platform technologicznych itp.;

34. wyraża ubolewanie, że Komisja nie zaangażowała w tę inicjatywę Europejskiego Urzędu Patentowego oraz wzywa do obowiązkowego ujawnienia wyników badań nad technologią środowiskową finansowanych z funduszy publicznych;

Spójne polityki w wymiarze wewnętrznym i zewnętrznym

35. wzywa Komisję do dokonania oceny wewnętrznych i zewnętrznych skutków ubocznych polityk realizowanych w Unii Europejskiej z punktu widzenia zrównoważonego rozwoju, aby zapobiec zagrożeniom dla celów Unii Europejskiej; zwraca uwagę, że ETAP musi zostać skoordynowany z realizowanymi inicjatywami oraz podkreśla, że ważne jest wdrażanie ustalonych już instrumentów, takich jak proces z Cardiff, w terminie zaproponowanym w sprawozdaniu Koka;

36. podkreśla znaczenie wykorzystywania Funduszy Strukturalnych i Funduszu Spójności w sposób zgodny z celem zrównoważonego rozwoju, który wspiera inwestycje w technologie środowiskowe; zachęca do korzystania z tych funduszy w celu wprowadzania technologii środowiskowych, gdy następuje okresowa wymiana majątku trwałego;

37. podkreśla znaczenie włączenia innowacji ekologicznych do wszystkich przyszłych instrumentów finansowania wspólnotowego oraz uważa, że kwestią zasadniczą jest uznanie finansowania technologii środowiskowych za centralny element aktualnie sporządzanego Programu Innowacji i Konkurencyjności (CIP);

38. podkreśla, że zrównoważony rozwój wymaga rozwiązań globalnych i z zadowoleniem przyjmuje wszystkie inicjatywy zmierzające do rozpowszechniania i promowania technologii środowiskowych w krajach rozwijających się; uważa, że eksport przestarzałych i zanieczyszczających środowisko technologii do krajów trzecich musi zostać zablokowany; podkreśla, że Unia Europejska powinna przyjąć wiodącą rolę w dziedzinie transferu technologii i nakłania Państwa Członkowskie do zachęcania sektora publicznego, sektora prywatnego oraz międzynarodowych instytucji finansowych do rozpowszechniania i wspierania technologii środowiskowych oraz traktowania pożyczek na ich rozwój w kategoriach priorytetu, przy jednoczesnym zaprzestaniu finansowania przestarzałych i zanieczyszczających środowisko technologii; z zadowoleniem przyjmuje niedawno przyjęte zalecenie OECD w sprawie wspólnego podejścia do kwestii środowiska naturalnego i oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych;

39. zachęca Komisję do uwzględnienia kwestii ochrony środowiska w międzynarodowych negocjacjach handlowych i podkreśla znaczenie stworzenia możliwości uwzględniania aspektów środowiskowych przy stosowaniu międzynarodowych zasad handlowych;

40. zauważa, że niedostatek zasobów jest często powodem konfliktów regionalnych w krajach rozwijających się; wyraża przekonanie, że transfer technologii środowiskowych UE mógłby również służyć jako narzędzie zapobiegania konfliktom;

41. podkreśla konieczność rozwijania technologii mających na celu zapobieganie katastrofom naturalnym lub działaniom, które mogą powodować zniszczenie lub zmniejszenie zasobów lub stanowić zagrożenie dla ludności;

*

* *

42. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom Państw Członkowskich.

[1] Decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego (Dz.U. L 242 z 10.09.2002, str. 1).

[2] Decyzja nr 182/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia 1998 r. dotycząca piątego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (1998-2002) (Dz.U. L 26 z 1.2.1999, str. 1).

[3] Decyzja nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. dotycząca szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002-2006) (Dz.U. L 232 z 29.8.2002, str. 1).

[4] Dz.U. C 104 E z 30.4.2004, str. 725.

[5] Dz.U. L 283 z 31.10.2003, str. 51. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/75/WE (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 100).

--------------------------------------------------