[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 28.1.2009

KOM(2009) 27 wersja ostateczna

Wniosek

DECYZJA RADY

ustalająca stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do wniosków w sprawie zmian załączników A, B i C do Konwencji sztokholmskiej na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron, które odbędzie się w dniach 4-8 maja 2009 r.

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

Konwencję sztokholmską w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (POP)[1] przyjęto w maju 2001 r. po zakończeniu trzyletnich negocjacji prowadzonych w ramach Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP). Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie[2] są stroną Konwencji[3] a jej postanowienia wdrożono do prawa UE rozporządzeniem (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniającym dyrektywę 79/117/EWG[4].

Nadrzędnym celem Konwencji sztokholmskiej jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi (POP). W szczególności Konwencja odwołuje się do podejścia zapobiegawczego, które ustanowiono w zasadzie 15 Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 r. Wymienioną zasadę wdrożono w art. 8, który ustanawia reguły dodawania kolejnych chemikaliów do załączników do Konwencji.

Dziewięć chemikaliów produkowanych w sposób zamierzony wymienionych w załączniku A do Konwencji sztokholmskiej (aldryna, chlordan, dieldryna, endryna, heptachlor, heksachlorobenzen, mireks, toksafen i polichlorowane bifenyle (PCB)) podlega zakazowi produkcji i stosowania, z wyjątkiem ogólnych lub szczególnych wyłączeń. Ponadto produkcja i stosowanie DDT, pestycydu nadal stosowanego w wielu państwach rozwijających się do ograniczania liczebności organizmów przenoszących malarię i inne choroby, są surowo ograniczone, jak ustanowiono w załączniku B do Konwencji sztokholmskiej. Wreszcie trzy substancje (PCDD/PCDF, HCB i PCB), które mogą się tworzyć i uwalniać do środowiska w sposób niezamierzony są wymienione w załączniku C.

DODAWANIE NOWYCH SUBSTANCJI POP DO ZAłąCZNIKÓW DO KONWENCJI

Zgodnie z art. 8 Konwencji, strony mogą składać do Sekretariatu wnioski o umieszczenie jakiejś substancji chemicznej w załączniku A, B lub C. Sekretariat sprawdza czy wniosek zawiera wszystkie niezbędne informacje. Jeżeli wniosek jest zadowalający, przekazuje się go Komitetowi ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych. Wymieniony Komitet analizuje wniosek biorąc pod uwagę wszystkie dostarczone informacje. Jeżeli uzna, że spełnione są kryteria, dokona przeglądu wniosku i sporządzi projekt profilu ryzyka.

Jeżeli w przeglądzie tym stwierdzi się, że w wyniku długiego obiegu środowiskowego dana substancja chemiczna może mieć znaczący niekorzystny wpływ na zdrowie ludzi lub niekorzystne oddziaływanie na środowisko, wymagające globalnych działań, wnioskowi powinno się nadać dalszy bieg i sporządzić ocenę zarządzania ryzykiem obejmującą analizę możliwych środków kontroli. Na tej podstawie Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych wydaje zalecenie, czy Konferencja Stron powinna rozważyć włączenie danej substancji do załącznika A, B lub C. Ostateczna decyzja podejmowana jest przez Konferencję Stron.

W sumie, od czasu wejścia w życie Konwencji, wyznaczono dwanaście nowych substancji. Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie wyznaczyły siedem z nich (chlorodekon, heksabromobifenyl, związki PFOS, eter oktabromodifenylu (okta-BDE), pentachlorobenzen, krótkołańcuchowe parafiny chlorowcowane (SCCP) i endosulfan; Norwegia wyznaczyła dwie substancje (eter pentabromodifenylu (penta-BDE) i heksabromocyklododekan (HBCDD)) a Meksyk trzy (lindan, alfa heksachlorocykloheksan (α-HCH) i beta heksachlorocyklododekan (β-HCH)). Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych nie zakończył jeszcze pracy na endosulfanem i SCCP. Oczekuje się, że te dwie substancje będą gotowe dopiero na piąte posiedzenie Konferencji Stron, które powinno się odbyć w 2011 r. HBCDD wyznaczono na dzień 19 czerwca 2008 r., lecz nie poddano go jeszcze oficjalnej dyskusji na forum Komitetu ze względu na późne dostarczenie dokumentacji, więc będzie on gotowy najwcześniej na szóste posiedzenie Konferencji Stron, jeżeli spełni kryteria ustanowione w Konwencji.

Nadchodząca Konferencja Stron jest pierwszą, w trakcie której zostaną poddane dyskusji zmiany do załączników i podjęte zostaną w tych kwestiach decyzje.

REGUłY WPROWADZANIA ZMIAN W ZAłąCZNIKACH A, B LUB C

Zgodnie z art. 22 Konwencji, zmian w załącznikach A, B lub C dokonuje się w drodze decyzji Konferencji Stron i wprowadza w życie w terminie jednego roku od daty powiadomienia o przyjęciu zmian w załącznikach A, B lub C przez depozytariusza, z wyjątkiem stron, które zmiany do załącznika nie przyjęły.

SUBSTANCJE CHEMICZNE A PRAWO WSPÓLNOTY

Europejskie prawo w zakresie chemikaliów zostało znacząco zreformowane przyjęciem rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH)[5]. Chociaż rozporządzenie REACH nie uregulowało kwestii żadnej z substancji znajdujących się w agendzie czwartego posiedzenia Konferencji Stron, wiele substancji objętych jest ograniczeniami nałożonymi dyrektywą Rady 76/769/EWG[6], która zostanie włączona do załącznika XVII do rozporządzenia REACH ze skutkiem od dnia 1 czerwca 2009 r. Nowe substancje wyznaczane do celów Konwencji w wielu przypadkach można znaleźć w wykazach potencjalnych substancji sporządzanych przez Europejską Agencję Chemikaliów zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia REACH.

Wszystkie substancje, które będą wymienione w załącznikach A, B lub C do Konwencji sztokholmskiej[7] muszą być umieszczone w rozporządzeniu UE w sprawie POP, aby zagwarantować, że wdrożenie w UE odpowiada jej międzynarodowym zobowiązaniom. Poza kwestią ograniczeń dla niektórych substancji, instrumenty międzynarodowe zawierają również wymóg sprawozdawczości, który zawarty jest także w rozporządzeniu. Aby zatem utrzymać możliwy do ogarnięcia ogólny pogląd na to, w jaki sposób Wspólnota wypełnia swoje międzynarodowe zobowiązana oraz zagwarantować spójną sprawozdawczość, stosowne jest dodanie wszystkich substancji do odpowiednich załączników do rozporządzenia, nawet jeżeli niektóre z nich są w pełni lub częściowo poddane ograniczeniom w innych aktach prawnych Wspólnoty.

Zalecenia Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych

Dnia 29 października 2008 r. Dyrektor Wykonawczy poinformował Strony Konwencji, że Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych zdecydował na swoim trzecim i czwartym posiedzeniu o zaleceniu umieszczenia dziewięciu chemikaliów w załącznikach A, B lub C do Konwencji i zalecenie to przedłożyć Konferencji Stron do rozważenia na posiedzeniu w dniach 4-8 maja 2008 r., zgodnie z art. 8 ust. 9 Konwencji.

Chlorodekon i heksabromobifenyl

W trakcie trzeciego posiedzenia Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych (które odbyło się w dniach 19-23 listopada 2007 r.) zdecydowano zalecić umieszczenie chlorodekonu i heksabromobifenylu w załączniku A do Konwencji.

Obie substancje są już uwzględnione bez żadnych wyłączeń w załączniku I lub II do Protokołu EKG ONZ w sprawie POP, czym całkowicie zakazano ich stosowania i produkowania w UE od czasu wejścia w życie rozporządzenia w sprawie POP przyjętego dnia 29 kwietnia 2004 r.

W trakcie oceny tych dwóch substancji przez Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych, z Sekretariatu Konwencji sztokholmskiej Stronom Konwencji oraz obserwatorom przesłano wiele wniosków z prośbą o określenie pozostałych zastosowań lub źródeł produkcji. Z informacji przesłanych przez Strony oraz obserwatorów wynika, że brak jest innych zastosowań lub źródeł produkcji tych dwóch substancji. Istnieją zatem podstawy, aby wierzyć, że wszystkie Strony zaakceptują umieszczenie wymienionych substancji w załączniku A (eliminacja) bez żadnych wyłączeń.

α-HCH, β-HCH i γ-HCH (lindan)

W trakcie trzeciego posiedzenia Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych zdecydowano zalecić umieszczenie lindanu w załączniku A do Konwencji, a w trakcie czwartego posiedzenia ww. Komitetu (które odbyło się w dniach 13-17 października 2008 r.) zdecydowano zalecić umieszczenie α-HCH i β-HCH w tym samym załączniku.

W rozporządzeniu w sprawie POP związki HCH są ujęte w ramach jednego wpisu (tzn. HCH obejmującym także lindan) i dwóch numerów CAS (608-73-1 i 58-89-9). Lindan (nr CAS: 58-89-9) jest popularną nazwą izomeru γ HCH. Techniczny HCH (nr CAS: 608-73-1) jest mieszanką izomerów zawierającą przede wszystkim pięć postaci HCH. Pięć głównych izomerów znajduje się w mieszaninie w następujących proporcjach: α-HCH (53%–70%), β-HCH (3%–14%), γ-HCH (11%–18%), δ-HCH (6%–10%) i ε-HCH (3%–5%). Jedynie izomer γ wykazuje silne właściwości owadobójcze.

Po prawie czterdziestu latach stosowania go na całym świecie techniczny HCH stopniowo zastępuje się lindanem. Po 2000 r. nie zgłoszono żadnego znaczącego zastosowania technicznego HCH na poziomie światowym.

W odniesieniu do lindanu rozporządzenie w sprawie POP pozwoliło państwom członkowskim na udzielanie do dnia 1 września 2006 r. odstępstw dla HCH (włącznie z lindanem) do celów konserwacji i obróbki przemysłowej tarcicy, drewna i bali oraz do przemysłowych i mieszkalnych zastosowań wewnętrznych. Drugi zestaw odstępstw, który wygasł z dniem 31 grudnia 2007 r., zezwalał na stosowanie technicznego HCH jako półproduktu w produkcji chemicznej oraz w produktach, w których lindan stanowi co najmniej 99 % izomerów HCH, stosowanych wyłącznie jako miejscowe środki owadobójcze do celów ochrony zdrowia ludzi i zwierząt. Obecnie zarówno lindan jak i techniczny HCH są całkowicie zakazane w UE.

Jednak niektóre Strony obecnie produkują i stosują lindan jako miejscowy środek owadobójczy do celów ochrony zdrowia publicznego (świerzb, wszawica). Istnieją zatem podstawy, aby wierzyć, że wszystkie Strony zaakceptują umieszczenie lindanu w załączniku A (eliminacja) z wyłączeniem celów ochrony zdrowia ludzi.

α-HCH i β-HCH są chemicznymi półproduktami w produkcji lindanu. W wyniku produkcji lindanu powstaje ogromna ilość odpadów HCH, które trzeba unieszkodliwiać lub w jakiś sposób zagospodarowywać. W obliczu braku dokładnych danych szacuje się, że przy produkcji lindanu powstaje od 1,9 do 4,8 mln ton odpadów HCH w skali światowej. Podstawową kwestią α-HCH i β-HCH będzie zarządzanie ich zapasami. Jednak umieszczenie ich w załączniku A powinno zostać zaakceptowane przez wszystkie strony z wyłączeniem ich zastosowania jako półproduktów w produkcji lindanu.

Przemysłowy eter pentabromodifenylu i przemysłowy eter oktabromodifenylu

W trakcie trzeciego posiedzenia Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych zdecydowano zalecić umieszczenie w załączniku A do Konwencji 2,2’,4,4’- tetraBDE (BDE-47, nr CAS 40088-47-9) i 2,2’,4,4’,5-pentaBDE (BDE-99, nr CAS 32534-81-9) oraz innych tetra- i penta-BDE obecnych w przemysłowym pentaBDE.

W trakcie kolejnego posiedzenia Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych zdecydowano zalecić umieszczenie w załączniku A do Konwencji 2,2’,4,4’,5,5’-heksaBDE (BDE-153, nr CAS 68631-49-2), 2,2’,4,4’,5,6’-heksaBDE (BDE-154, nr CAS 207122-15-4), 2,2’,3,3’,4,5’,6-heptaBDE (BDE-175, nr CAS 446255-22-7) i 2,2’,3,4,4’,5’,6-heptaBDE (BDE-183, nr CAS 207122-16-5) oraz inne heksa- i heptaBDE obecne w przemysłowym oktaBDE.

Substancje te są stosowane jako środki zmniejszające palność, jednak ich stosowanie w UE zostało ograniczone od 2003 r.[8] Ograniczenie w UE obejmuje wszystkie pokrewne pentaBDE i oktaBDE ze względu na pierwiastki należące do tej samej grupy układu okresowego pierwiastków, ma zatem szerszy zakres niż jedynie określone postaci przemysłowe dwóch wymienionych substancji. Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych doszedł do wniosku, że poliBDE z czterema lub pięcioma grupami bromowymi (do przemysłowego pentaBDE) oraz wszystkie polibromowane etery difenylu z sześcioma lub siedmioma grupami bromowymi (do przemysłowego oktaBDE) obecne w przemysłowym pentaBDE i oktaBDE mogą mieć znaczący niekorzystny wpływ na zdrowie ludzi i środowisko ze względu na cechy swoich składników oraz w wyniku długiego obiegu środowiskowego. Dlatego Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych zalecił umieszczenie w załączniku A do Konwencji wszystkich wymienionych substancji pokrewnych ze względu na pierwiastki należące do tej samej grupy układu okresowego.

Prawo Wspólnoty Europejskiej nie jest identyczne z regułami proponowanymi na poziomie międzynarodowym, jednak w opinii Komisji, w praktyce, dodanie poliBDE posiadających od czterech do siedmiu grup bromowych do załącznika I do rozporządzenia w sprawie POP nie zmieni już ustanowionych ograniczeń. Istniejące ograniczenia mają jednak zastosowanie jedynie do wprowadzania do obrotu, a zatem nie ograniczają ich produkcji w celu ich wywozu poza granice UE. Umieszczenie poliBDE posiadających od czterech do siedmiu grup bromowych w załączniku A do Konwencji bez wyłączeń oznacza zaprzestanie produkcji na poziomie światowym ze względu na niemożność przywozu poliBDE z UE. Zakaz wywozu z UE jest zatem koniecznością, aby wypełnić zobowiązania międzynarodowe, ale będzie mieć także rzeczywisty wpływ na potencjalnych producentów w UE, ponieważ nie będzie miejsc wywozu jedynie z wyjątkiem krajów, które nie są Stroną Konwencji[9].

W trakcie oceny tych substancji przez Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych, z Sekretariatu Konwencji sztokholmskiej, Stronom Konwencji oraz obserwatorom przesłano wiele wniosków z prośbą o określenie pozostałych zastosowań lub źródeł produkcji. Z informacji przesłanych przez Strony oraz obserwatorów wynika, że brak jest innych zastosowań lub źródeł produkcji tych dwóch substancji. Ponadto brak jest informacji przekazanych Komitetowi, że nadal produkuje się jakąkolwiek mieszaninę przemysłową zawierającą więcej niż śladowe ilości poliBDE posiadających od czterech do siedmiu grup bromowych. Istnieją zatem podstawy, aby wierzyć, że wszystkie strony zaakceptują umieszczenie wymienionych substancji w załączniku A (eliminacja) bez żadnych wyłączeń, zgodnie z propozycją Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych.

Należy zauważyć, że zarządzanie artykułami zawierającymi poliBDE (np. sprzęt elektryczny i elektroniczny) w chwili ich zużycia stanie się problematycznie dla niektórych krajów rozwijających się będących Stronami Konwencji, ponieważ odpady te należy przetwarzać zgodnie z art. 6 lit. d) Konwencji. Może to wymagać przepisów przejściowych lub potrzeby wsparcia finansowego i technicznego.

Kwas sulfonowy perfluorooktanu (PFOS, nr CAS 1763-23-1), jego sole i fluorek sulfonylu perfluorooktanu (PFOSF, nr CAS 307-35-7)

W trakcie trzeciego posiedzenia Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych zdecydowano zalecić umieszczenie PFOS (nr CAS 1763-23-1), jego soli oraz PFOSF (nr CAS 307-35-7) w załączniku A lub B do Konwencji i określenie związanych z tym środków kontroli.

Oczekuje się, że PFOS i jego związki będą najbardziej kontrowersyjnymi substancjami w trakcie Konferencji Stron Konwencji, ponieważ są one nadal produkowane w znaczących ilościach i mają wiele zastosowań w skali światowej. Można spodziewać się, że niektóre kraje rozwijające się będą prosić o wparcie finansowe i techniczne, aby poradzić sobie z zastąpieniem związków PFOS bezpieczniejszymi środkami alternatywnymi.

Poprzez umieszczenie w załączniku PFOS – stosowanego jako typowy półprodukt w produkcji PFOS – Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych ma na celu ograniczenie produkcji tego półproduktu a tym samym całkowite zaprzestanie produkcji jakichkolwiek substancji zawierających PFOS.

Stosowanie i wprowadzanie do obrotu PFOS i jego związków zostało ograniczone w UE od 2006 r.[10] Dyrektywa unijna definiuje substancje PFOS jako „C8F17SO2X (X = OH, sole metali (O-M+), halogenek, amid i inne pochodne, w tym polimery)”, co oznacza wszystkie substancje PFOS produkowane z PFOSF jako półproduktu lub z innych półproduktów. Prawodawca stwierdził, że dla niektórych zastosowań nie ma jeszcze dostępnych substancji alternatywnych, dlatego przyznano szczególne wyłączenia, niektóre bez ograniczeń czasowych. Obowiązkiem Komisji jest monitorowanie dostępności bezpieczniejszych substancji alternatywnych i proponowanie środków ograniczających zidentyfikowane zagrożenia w przypadku gdy pojawią się takie możliwości. W trakcie negocjacji należy pamiętać, że zakres definicji unijnej jest w niektórych aspektach nieco szerszy od zakresu definicji proponowanej przez Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych.

Istnieją zatem podstawy, aby wierzyć, że jedynie niektóre Strony zaakceptują umieszczenie PFOS i jego związków w załączniku B z określonymi wyłączeniami.

Pentachlorobenzen

W trakcie czwartego posiedzenia Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych zdecydowano zalecić umieszczenie pentachlorobenzenu (PeCB) w załączniku A i C do Konwencji.

Nie jest znany przypadek produkcji bądź stosowania PeCB, lecz jest to jedna z priorytetowych substancji niebezpiecznych w ramach ramowej dyrektywy wodnej (2000/60/WE)[11]. Substancja ta nie jest objęta żadnymi ograniczeniami dotyczącymi jej wprowadzania do obrotu ani stosowania we Wspólnocie Europejskiej. W trakcie oceny PeCB przez Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych, z Sekretariatu Konwencji sztokholmskiej, Stronom Konwencji oraz obserwatorom przesłano wiele wniosków z prośbą o określenie pozostałych zastosowań lub źródeł produkcji. Z informacji przesłanych przez Strony oraz obserwatorów wynika, że brak jest innych zastosowań lub źródeł produkcji PeCB. Istnieją zatem podstawy, aby wierzyć, że wszystkie Strony zaakceptują umieszczenie PeCB w załączniku A bez żadnych wyłączeń.

PeCB może również występować jako niezamierzony produkt uboczny ze źródeł rozproszonych takich jak zanieczyszczenia w produktach takich jak np. rozpuszczalniki, pestycydy oraz produkty do konserwacji drewna; spalanie w beczkach; otwarte kominki; przypadkowe źródła ognia; i wypalanie lasów do celów rolniczych. Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych doszedł do wniosku, że większość środków podejmowanych w celu ograniczenia uwalnianych PCDD/F ustanowionych w wytycznych dotyczących najlepszych dostępnych praktyk/ najlepszych praktyk środowiskowych (BAT/BEP) Konwencji dla spalarni i innych procesów termicznych mogłaby prowadzić do istotnego ograniczenia uwalnianego PeCB. Mimo tego, Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych zalecił umieszczenie PeCB w załączniku C. Niezamierzone emisje PCDD/F podlegają już uregulowaniu w UE[12]. Ze względu na możliwe dodatkowe obciążenie administracyjne związane z umieszczeniem PeCB w załączniku C dla Stron oraz możliwą niską wartość dodaną tego umieszczenia, niektóre Strony mogą sprzeciwiać się dodaniu tych substancji do załącznika C.

WNIOSEK

W świetle powyższego, na czwartej Konferencji Stron Konwencji sztokholmskiej, która odbędzie się w dniach 4-8 maja 2009 r. Wspólnota powinna poprzeć przyjęcie zmian w załącznikach A, B lub C do wymienionej Konwencji zgodnie z wnioskiem w sprawie decyzji Rady.

Wniosek

DECYZJA RADY

ustalająca stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Wspólnoty Europejskiej w odniesieniu do wniosków w sprawie zmian załączników A, B i C do Konwencji sztokholmskiej na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron, które odbędzie się w dniach 4-8 maja 2009 r.

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi,

uwzględniając wniosek Komisji[13],

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Wspieranie na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania globalnych problemów środowiska naturalnego stanowi jeden z celów polityki wspólnotowej w dziedzinie środowiska naturalnego, zgodnie z art. 174 Traktatu.

2. Dnia 16 listopada 2004 r. Wspólnota ratyfikowała Konwencję sztokholmską w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwaną dalej Konwencją) w oparciu o decyzję Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 dotycząca zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych[14].

3. Wspólnota wdrożyła zobowiązania wynikające z Konwencji do prawa wspólnotowego rozporządzeniem (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniającym dyrektywę 79/117/EWG[15] (zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie POP).

4. Wspólnota przykłada dużą wagę do potrzeby stopniowego rozszerzania zakresu załączników A, B lub C do Konwencji o nowe substancje, które spełniają kryteria klasyfikacji jako substancje POP (trwałe zanieczyszczenia organiczne), uwzględniającym przy tym podejście zapobiegawcze, aby osiągnąć cel Konwencji i zobowiązanie podjęte przez wszystkie rządy na szczycie w Johannesburgu w 2002 r. dotyczące ograniczenia niekorzystnego wpływu chemikaliów do 2020 r.

5. Zgodnie z art. 22 Konwencji, zmiany do załączników A, B i C do Konwencji przyjmuje się decyzją Konferencji Stron i wprowadza w życie w terminie jednego roku od daty powiadomienia o zmianie przez depozytariusza, z wyjątkiem stron, które poprawki nie przyjęły.

6. Po otrzymaniu od Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich[16] oraz Norwegii[17] i Meksyku[18] nazw wskazanych przez nie substancji, Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych, ustanowiony na mocy Konwencji, zakończył pracę nad dziewięcioma proponowanymi substancjami, w odniesieniu do których stwierdzono, że spełniają kryteria wymienione w Konwencji. Oczekuje się, że nadchodząca Konferencja Stron Konwencji zdecyduje o włączeniu wymienionych substancji do załączników do Konwencji.

7. Wszystkie dziewięć substancji podlega już prawu wspólnotowemu, a pięć z nich (alfa heksachlorocykloheksan, beta heksachlorocykloheksan, chlorodekon, heksabromodifenyl i lindan) podlegają całkowitemu zakazowi produkcji i stosowania, ponieważ objęte są załącznikiem I część B do rozporządzenia w sprawie POP ze względu na to, że znajdują się one w wykazach w załączniku I lub II do Protokołu w sprawie POP.

8. Wprowadzanie do obrotu i stosowanie PFOS[19], eteru pentabromodifenylu i eteru oktabromodifenylu[20] we Wspólnocie ograniczono w drodze zmian do dyrektywy 76/769[21]. Pentachlorobenzen jest priorytetową substancją niebezpieczną w ramowej dyrektywie wodnej (2006/60/WE)[22].

9. Zmiany do załączników A, B lub C do Konwencji, polegające na dodaniu dziewięciu nowych substancji, wymagają zmiany rozporządzenia w sprawie POP. Zgodnie z art. 14 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, w przypadku dodania nowych substancji w ramach Konwencji, zmian w załącznikach do rozporządzenia można dokonać zgodnie z normalną procedurą komitetową ustanowioną w art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE uwzględniając przepisy jej art. 8.

10. Podczas czwartej Konferencji Stron Konwencji sztokholmskiej, Wspólnota i państwa członkowskie powinny blisko współpracować, tak by zapewnić zgodność wszystkich zmian wprowadzonych do załączników z prawem i polityką Wspólnoty,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł

Na czwartym posiedzeniu Konferencji Stron Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych, Komisja przedstawi następujące stanowisko Wspólnoty na temat wniosków dotyczących dodania substancji do załączników A, B lub C do Konwencji:

(1) umieścić w załączniku A do Konwencji bez wyłączeń dotyczących stosowania i produkcji:

- eter 2,2’,4,4’-tetrabromodifenylu (BDE-47, nr CAS 40088-47-9) i eter 2,2’,4,4’,5-pentabromodifenylu (BDE-99, nr CAS 32534-81-9) oraz inne etery tetra- i pentabromodifenylu obecne w przemysłowym eterze pentabromodifenylu

- eter 2,2’,4,4’,5,5’-heksabromodifenylu (BDE-153, nr CAS 68631-49-2), eter 2,2’,4,4’,5,6’-heksabromodifenylu (BDE-154, nr CAS 207122-15-4), eter 2,2’,3,3’,4,5’,6-heptabromodifenylu (BDE-175, nr CAS 446255-22-7) i eter 2,2’,3,4,4’,5’,6-heptabromodifenylu (BDE-183, nr CAS 207122-16-5) oraz inne etery heksa- i heptabromodifenylu obecne w przemysłowym eterze oktabromodifenylu

- chlorodekon

- heksabromobifenyl

- alfa heksachlorocykloheksan

- beta heksachlorocykloheksan

- lindan

(2) umieścić w załączniku A do Konwencji następujące chemikalia określając związane z nimi środki kontroli:

- kwas sulfonowy perfluorooktanu (nr CAS 1763-23-1), jego sole i fluorek sulfonylu perfluorooktanu (nr CAS 307-35-7) z wyłączeniami do następujących zastosowań:

- powłok fotolitograficznych lub antyrefleksyjnych stosowanych w procesach fotolitograficznych;

- powłok fotograficznych stosowanych do filmów, papieru lub płyt drukowych;

- odmgławiaczy do niedekoracyjnego galwanicznego powlekania twardym chromem (VI) i środków zwilżających do stosowania w systemach kontrolowanego pokrywania powłokami galwanicznymi;

- cieczy hydraulicznych na potrzeby lotnictwa;

- pian gaśniczych wprowadzonych do obrotu przed wprowadzeniem zakazu, które mogą być stosowane do dwóch lat od chwili wejścia w życie decyzji w ramach Konwencji.

(3) umieścić w załączniku A i C do Konwencji bez wyłączeń dotyczących stosowania i produkcji:

- pentachlorobenzen

Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] http://www.pops.int/documents/convtext/convtext_en.pdf

[2] Trzy państwa członkowskie UE (Irlandia, Włochy i Malta) nie dokonały jeszcze ratyfikacji.

[3] Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1.

[4] Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7.

[5] Dz.U. L 136 z 25.5.2007, s. 3

[6] Dz.U. L 262 z 27.9.1976, s. 201.

[7] To samo stosuje się do substancji dodawanych do załącznika I, II lub III Protokołu EKG ONZ w sprawie POP.

[8] Dz.U. L 177 z 6.7.2002, s. 21; dyrektywa 2003/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. zmieniająca po raz dwudziesty czwarty dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (eter pentabromodifenylu, eter oktabromodifenylu).

[9] W dniu 1 grudnia 2008 r. były zarejestrowane 162 Strony Konwencji.

[10] Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 32; dyrektywa 2006/122/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. zmieniająca po raz trzydziesty dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (sulfonianów perfluorooktanu)

[11] Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1; dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej

[12] Dz.U. L 332 z 28.12.2000, s. 91; dyrektywa 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów

[13] Dz.U. C […] z […], s. […].

[14] Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1.

[15] Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7.

[16] Chlorodekon, heksachlorobifenyl, wyznaczony dnia 5 maja 2005 r., zob.

http://www.pops.int/documents/meetings/poprc/chem_review/Chlordecone/Chlordecone_Letter.pdf. PFOS wyznaczony dnia 14 czerwca 2005 r., zob.

http://www.pops.int/documents/meetings/poprc/chem_review/PFOS/PFOS_Letter.pdf. eter oktabromodifenylu, pentachlorobenzen (oraz SCCP niewymieniony w agendzie na COP-4) wyznaczone dnia 29 czerwca 2006 r., zob.

http://www.pops.int/documents/meetings/poprc/chem_review/OctaBDE/OctaBDE_Letter.pdf

[17] Eter pentabromodifenylu wyznaczony dnia 28 stycznia 2005 r., zob.

http://www.pops.int/documents/meetings/poprc/chem_review/OctaBDE/OctaBDE_Letter.pdf

[18] Lindan wyznaczony dnia 29 czerwca 2005 r., zob.

http://www.pops.int/documents/meetings/poprc/chem_review/Lindane/Lindane_Letter_e.pdf

alfa i beta heksachlorocykloheksan, wyznaczone dnia 25 lipca 2006 r., zob.

http://www.pops.int/documents/meetings/poprc/chem_review/AlphaHCH/AlphaHCH_Letter_e.PDF

[19] Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 32; oraz dyrektywa 2006/122/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. zmieniająca po raz trzydziesty dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (sulfonianów perfluorooktanu)

[20] Dz.U. L 177 z 6.7.2002, s. 21; dyrektywa 2003/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. zmieniająca po raz dwudziesty czwarty dyrektywę Rady 76/769/EWG w sprawie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (eter pentabromodifenylu, eter oktabromodifenylu).

[21] Dz.U. L 262 z 27.9.1976, s. 201; dyrektywa Rady z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych

[22] Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1; dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej