PL    PL PL 
PL    PL  KOMISJA WSPÓLNOT  EUROPEJSKICH 
Bruksela, dnia 20.5.2008 
SEK(2008) 1886 
  
WEWNĘTRZNY DOKUMENT ROBOCZY KOMISJI 
towarzysz ący 
 
wnioskom dotycz ącym 
 
ROZPORZ ĄDZENIA RADY ustanawiaj ącego wspólne zasady dla systemów wsparcia 
bezpośredniego dla rolników w ramach wspó lnej polityki rolnej i ustanawiaj ącego 
określone systemy wsparcia dla rolników 
 
ROZPORZ ĄDZENIA RADY w sprawie zmian wspóln ej polityki rolnej poprzez zmian ę 
rozporządzeń (WE) nr 320/2006, (WE) nr 1234/2007, (WE) nr 3/2008 oraz (WE) nr 
/2008 
 
ROZPORZ ĄDZENIA RADY zmieniaj ącego rozporz ądzenie (WE) nr 1698/2005 w 
sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskic h przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz 
Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) 
 
DECYZJI RADY zmieniaj ącej decyzj ę 2006/144/WE w sprawie strategicznych 
wytycznych Wspólnoty dla rozwoju obszar ów wiejskich (okres  programowania 2007–
2013) 
 
Streszczenie oceny skutków  
  
{KOM(2008) 306 wersja ostateczna} 
{SEK(2008) 1885} 
PL 2   PL 1. WPROWADZENIE  
Celem oceny funkcjonowania wspólnej polit yki rolnej jest ocena wykonania reformy 
wspólnej polityki rolnej z 2003 r. i wprowadzenie dostosowa ń upraszczaj ących ją oraz 
zwiększających jej skuteczno ść pozwalaj ąc na reagowanie na bie żącą sytuację na rynku oraz 
sprostanie nowym wyzwaniom.  
Pierwsze wra żenia oceny reformy z 2003 r. s ą ogólnie pozytywne i wskazuj ą na to, że nie ma 
potrzeby zasadniczej zmiany wspól nej polityki rolnej w pozosta łym czasie obecnej 
perspektywy finansowej (do 2013 r.). Sytuacja na rynkach równoleg łych i w innych sektorach 
polityki w po łączeniu z do świadczeniami zdobytymi w trakcie wprowadzania reformy 
ukazują jednak szybko zmieniaj ące się otoczenie rolnictwa Unii Europejskiej oraz potrzeb ę 
dostosowa ń wspólnej polityki rolnej, których nie mo żna było przewidzie ć w chwili jej 
wprowadzania w 2003 r. 
Trzy główne pytania, na które stara si ę odpowiedzie ć ocena funkcjonowania, dotycz ą trzech 
podstawowych rozporz ądzeń wspólnej polityki rolnej: 
rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 obejmuje wszystkie zagadnienia zwi ązane z kluczowym 
elementem obecnego wsparcia w rolnic twie, a mianowicie z systemem p łatności jednolitej; 
rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 obejmuje kwestie jednolitej wspólnej organizacji rynku; 
natomiast rozporz ądzenie (WE) nr 1698/2005 obejmuje kwestie zwi ązane z polityk ą rozwoju 
obszarów wiejskich. 
W ramach oceny skutków zaj ęto się wszystkimi wy żej wymienionymi zagadnieniami i 
dokonano analizy skutków potencjalnych zmia n we wspólnej polityce rolnej uwzgl ędniając 
wiele bada ń przeprowadzonych wewn ętrznie i zewn ętrznie.  
Zorganizowano konsultacje spo łeczne z zainteresowanymi stronami, w tym dwa publiczne 
seminaria – jedno na temat przeprowadzanej  oceny funkcjonowania, a drugie – sektora 
mleczarskiego. Zainteresowane strony zach ęcono do udzia łu w przygotowaniach wniosków 
za pośrednictwem pyta ń zadanych w kwestionariuszu. W odpowiedzi otrzymano wiele 
kwestionariuszy wype łnionych w licznych pa ństwach cz łonkowskich i przez wiele 
zainteresowanych stron. 
2. SYSTEM P ŁATNOŚCI JEDNOLITEJ  
Wraz z wprowadzeniem systemu p łatności jednolitej pomoc dla gospodarstw niezwi ązana z 
wielkością produkcji sta ła się głównym elementem reformy wspólnej polityki rolnej w 2003 r. 
Przy wprowadzaniu systemu p łatności jednolitej pa ństwa członkowskie mog ły wybrać jeden z 
dwóch podstawowych modeli: model histor yczny lub model regionalny. Obecne 
prawodawstwo nie zawiera „klauzuli przegl ądu”, która pozwala łaby państwom cz łonkowskim 
na zmianę swojego modelu systemu p łatności jednolitej. 
Ponieważ jednak w miar ę wprowadzania reformy wspólnej polityki rolnej system jednolitej 
płatności obejmuje coraz wi ęcej sektorów, istnieje cor az mniej powodów wykluczenia a 
priori takiej mo żliwości. Aby oceni ć potencjalny wp ływ pozwolenia pa ństwom 
członkowskim na zmian ę systemu na rycza łtowy, przeanalizowano cztery mo żliwości. 
PL 3   PL Stwierdzono, że przejście na system ogólnounijnej zrycza łtowanej pomocy  na hektar 
wymagałoby zasadniczej reformy oraz ponownego rozdzia łu pomocy mi ędzy państwa 
członkowskie. Przekszta łcenie systemu jednolitej p łatności obszarowej  – przej ściowego 
systemu w nowych pa ństwach cz łonkowskich – w sta ły system o zasi ęgu ogólnounijnym 
byłoby sprzeczne z za łożeniem oddzielenia pomocy od wielko ści produkcji, poniewa ż system 
nie opiera łby się na stałych uprawnieniach. Stwierdzono, że obie opcje oceniaj ące celowe 
przejście na pomoc zrycza łtowaną poprzez harmonizacj ę płatności na poziomie regionalnym 
– czy to na podstawie uprawnie ń czy na hektar – dotykaj ą kwestii sprawiedliwego podzia łu 
pomocy przy minimalnym wp ływie znacz ących przesuni ęć na wartość gruntów.  
Pożądane równie ż okazało się dostosowanie art. 69 rozporz ądzenia dotycz ącego systemu 
płatności jednolitej. Artyku ł ten, pierwotnie przewidziany jako u łatwiający przejście na 
system pomocy niezwi ązanej z produkcj ą, mógłby także ułatwić dostosowania wynikaj ące ze 
zmian proponowanych w ramach oceny funkcjonowania. Wyzwanie stanowi przede wszystkim uwzgl ędnienie potencjalnych zagro żeń dla niektórych region ów przy stopniowym 
wycofywaniu kwot mlecznych oraz dalszym oddzielaniu p łatności od wielko ści produkcji w 
połączeniu z polityk ą zarządzania ryzykiem. Dzi ęki tej zmianie pa ństwa członkowskie 
mogłyby wykorzysta ć część pomocy dost ępnej w ramach systemu p łatności jednolitej w 
konkretnych sektorach i regionach o szcze gólnych potrzebach gospodarczych, spo łecznych 
lub środowiskowych, łagodząc tym samym niekorzystny wp ływ na dochody, przyczyniaj ąc 
się do ożywienia obszarów wiejskich oraz do promowan ia praktyk rolniczych korzystnych dla 
środowiska. 
Aby unikn ąć niebezpiecze
ństwa zmiany ogólnego d ążenia wspólnej polityki rolnej do 
oddzielenia p łatności od wielko ści produkcji, nale ży przewidzie ć podzielenie odpowiednich 
środków krajowych na dwie ró żne pule. Jedna z nich by łaby przeznaczona na dostosowanie 
pomocy niezwi ązanej z produkcj ą do wyższych dop łat ryczałtowych w regionach, w których 
wygaśnięcie kwot mlecznych i dalsze oddzielenie pomocy od wielko ści produkcji mo że 
stwarzać potencjalne zagro żenie lub te ż na wprowadzenie środków zarz ądzania ryzykiem, 
które spe łniałyby kryteria „zielone j kategorii”. Drug ą pulę można by wykorzysta ć na 
ukierunkowane środki pomocy zwi ązanej z wielko ścią produkcji lub inne środki zarz ądzania 
ryzykiem. 
Ze względu na to, że zasada wspó łzależności wzajemnie uzale żnia pomoc dla gospodarstwa 
od przestrzeganych przez nie przepisów, przeana lizowano jej zakres w celu stwierdzenia czy 
można lepiej spe łniać podstawowe wymogi w zakresie zarz ądzania (Statutory Management 
Requirements - SMR) oraz zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochron ą środowiska (Good 
Agricultural and Environmental Condition - GAEC), czy mo żna lepiej uwzgl ędnić kwestie 
zmian klimatycznych i gospodarki wodnej oraz czy korzy ści środowiskowe z od łogowania 
gruntów mo żna zachowa ć w ramach wspó łzależności. Rozwa żano dwie opcje. W pierwszej z 
nich wskazano wymogi, których usuni ęcie zmniejszy łoby obciążenie administracyjne, ale nie 
wpłynęłoby na bie żące cele zasady wspó łzależności niezwiązane bezpo średnio z dzia łalnością 
rolniczą lub gruntami rolnymi, któryc h nieprzestrzeganie nie mog łoby być przypisane 
pojedynczemu rolnikowi lecz które le ży w zakresie odpowiedzialno ści państwa 
członkowskiego, i dlatego ich kontrola w ramach zasady wspó łzależności jest trudna. 
PL 4   PL W ramach drugiego podej ścia wzięto pod uwag ę rozszerzenie zakresu zasady 
współzależności poprzez dodanie kilku wa żnych aktów prawnych odnosz ących się do 
działalności rolniczej, które przyczyni łyby się do sprostania nowym wyzwaniom i/lub do 
utrzymania korzy ści środowiskowych z od łogowania gruntów. Rozwa żano także w jaki 
sposób wprowadzi ć gospodark ę wodną do zakresu zasady wspó łzależności, np. poprzez 
uwzględnienie kwestii zarz ądzania wod ą w zasadach dobrej kultury rolnej zgodnej z ochron ą 
środowiska (GAEC). W celu utrzymania korzy ści środowiskowych z od łogowania gruntów 
uznano za w łaściwe dodanie normy dotycz ącej stref buforowych or az zaostrzenie obecnie 
obowiązującej normy dotycz ącej zachowania charakterystycznych cech krajobrazu. 
Dla niektórych sektorów dost ępna jest pomoc cz ęściowo zwi ązana z wielko ścią produkcji. 
Powinna ona zosta ć w pełni oddzielona od wielko ści produkcji w celu osi ągnięcia lepszej 
orientacji rynkowej przez te sektory i poprawy ich konkurencyjno ści. W niektórych 
przypadkach mo że mieć to wpływ na korzy ści środowiskowe wynikaj ące z obecnego 
stosowania narz ędzi oraz na o żywienie obszarów wiejskich. Z analizy wyci ągnięto wniosek, 
że największy wpływ będzie to mie ć w sektorach i regionach, w których premie zwi ązane z 
wielkością produkcji maj ą istotny udzia ł w zyskach rolnika, takie jak sektor krów mamek i 
owiec. Wp ływ nie będzie tak istotny w sektorze zbó ż oraz hodowli byd ła. 
W odniesieniu do wielko ści płatności obecną sytuację charakteryzuje bardzo ma ła liczba 
bardzo wysokich p łatności oraz bardzo du ża liczba bardzo niskich p łatności. Wprowadzenie 
limitów indywidualnych oceniono ze wzgl ędu na mo żliwość wprowadzenia dzi ęki nim 
bardziej sprawiedliwego rozdzia łu płatności pomiędzy rolników. Anali za wskazuje na to, że 
taki środek dotyczy łby bardzo ma łej liczby gospodarstw w kilku pa ństwach cz łonkowskich, w 
szczególno ści w krajach UE-10, i skutkowa łby znacz ącymi cięciami na poziomie ich 
płatności bezpośrednich oraz ryzykiem dziele nia gospodarstw tak, aby unika ć przekraczania 
pułapów. Z drugiej strony progresyw ne limity indywidualne utrzymuj ą bardziej ogólny 
charakter tego środka w ca łej UE, lecz znacz ąco łagodzą jego wpływ na cięcia w płatnościach 
bezpośrednich oraz na dochody danego gospodarstwa. 
Podniesienie minimalnego pu łapu płatności rozważano pod k ątem zalet, jakie mia łoby ono 
dla zmniejszenia obci ążenia administracyjnego pa ństw członkowskich. W zale żności od tego, 
na jakim poziomie limit ten zosta łby ustalony, odsetek beneficjentów wykluczonych z 
otrzymywania p łatności byłby bardzo ró żny w poszczególnych pa ństwach cz łonkowskich. 
Pozostawienie im wyboru ustanowienia mini malnego obszaru lub minimalnej kwoty p łatności 
pozwoliłoby na lepsze dostosowanie  do ich konkretnych potrzeb. 
3. KORZYSTANIE Z MO ŻLIWOŚCI RYNKOWYCH  
Proponowane opcje dostosowa ń w zakresie skupu interwencyjnego zbó ż oraz odłogowania 
gruntów oceniono pod k ątem ich potencjalnego wp ływu na popraw ę konkurencyjno ści i 
orientacji prorynkowej sektora przy utrzyman iu skupu interwencyjneg o jako zabezpieczenia 
w przypadku wyst ąpienia zak łóceń na rynku, u łatwienia dostosowania si ę rolników do 
warunków rynkowych oraz okre ślenia środków, które przynios łyby podobne korzy ści 
środowiskowe co od łogowanie gruntów tam, gdzie jego likwidacja mog łaby im zagra żać. 
PL 5   PL Ustalenie interwencji na poziomie ze rowym w odniesieniu do wszystkich zbó ż paszowych 
ułatwi wsparcie wszystkich rynków zbó ż w razie zaj ścia takiej potrzeby (ze wzgl ędu na to, że 
ceny zbó ż zmieniaj ą się równolegle) bez sztucznego podwa żania konkurencyjno ści 
jęczmienia. Wprowadzenie przetargów upro ści zasady skupu interwencyjnego zbó ż i 
zharmonizuje je z zasadami dotycz ącymi pozosta łych wspólnych organizacji rynku. 
Zniesienie obowi ązku odłogowania gruntów spowodowa łoby przywrócenie upraw na 
obszarze odpowiadaj ącym oko ło połowie gruntów obecnie obowi ązkowo od łogowanych. 
Zasugerowano, że korzyści środowiskowe p łynące z odłogowania mo żna utrzyma ć poprzez 
wprowadzenie sta łego odsetka wszystkich grunt ów jako obszaru kompensacji 
środowiskowej/priorytetowego pod wzgl ędem środowiska, zawieraj ącego okre ślone cechy 
krajobrazu. Wprowadzenie takiego środka byłoby jednak prób ą rozwiązania we wszystkich 
państwach cz łonkowskich w ten sam sposób problem u, który jest w nich bardzo 
zróżnicowany i niekoniecznie kompensowa łoby straty środowiskowe w miejscach, gdzie one 
rzeczywiście występują. Jeżeli odsetek od łogowanych gruntów sta ły dla wszystkich rolników 
zostanie zast ąpiony nowymi normami odzwierciedlaj ącymi wy żej wymienione cechy 
krajobrazu, rozszerzony wykaz zasad dobr ej kultury rolnej zgodnej z ochron ą środowiska 
(GAEC) zapewni lepsze ni ż obecnie uwzgl ędnienie tych cech przez pa ństwa członkowskie. 
Ponadto wzmocnienie od łogowania w ramach drugiego filaru pozwoli łoby na ukierunkowanie 
korzyści środowiskowych w miejsca, gdzie s ą one najbardziej potrzebne, lecz skutki zale żą 
od odpowiednich przepisów istniej ących programów rozwoju obszarów wiejskich w ró żnych 
państwach cz łonkowskich. 
Kwoty mleczne utrudniaj ą osiągnięcie w sektorze mleczarskim celów reformy wspólnej 
polityki rolnej, poniewa ż są nadal rozwi ązaniem problemów sprzed 20 lat, a nie reakcj ą na 
obecną sytuację. Oceniono wycofywanie kwot mlecznyc h i dokonano porównania wielu opcji 
politycznych zak ładających utrzymanie kwot ml ecznych. W opcji kontynuowania 
ograniczona produkcja w po łączeniu z rosn ącym popytem spowoduje wz rost ceny mleka, 
utrudnione jednak b ędzie osiągnięcie przez producentów i przetwórców orientacji 
prorynkowej i konkurencyjno ści. 
Z drugiej strony, w opcji wyga śnięcia kwot, w chwili ich ca łkowitego zniesienia w roku 
2015/2016 produkcja wzro śnie tak, aby zaspokoi ć popyt powoduj ąc jednocze śnie znacz ący 
spadek ceny. Spadek cen i dostosowanie produkcji b ędą przebiega ć łagodniej w obu opcjach 
wygasania kwot, ró żni je jedynie zakres dostosowa ń. Opcja mniejszego rocznego wzrostu 
kwot pozwoli na łagodniejsze dostosowanie  cen w okresie przej ściowym, jednak w obu 
scenariuszach wygasania cena mas ła spada do poziomu ceny interwencyjnej. 
Okres przej ściowy wygasania kwot mlecznych b ędzie mieć skutki spo łeczne i środowiskowe. 
Gładkie przej ście przewidziane w scenariuszach  wycofywania zapobiegnie szybkiej 
restrukturyzacji i pozwoli przygotowa ć i dostosowa ć środki towarzysz ące do potencjalnych 
problemów spo łecznych i środowiskowych.  
PL 6   PL Wreszcie w odniesieniu do szeregu ma łych systemów pomocy zachowanie obecnej sytuacji 
jest sprzeczne z za łożeniami reformy wspólnej polityki rolnej z 2003 r. pod wzgl ędem 
konkurencyjno ści, orientacji prorynkowej i uproszczenia systemu pomocy. Chocia ż całkowite 
oddzielenie pomocy od wielko ści produkcji mia łoby w wi ększości regionów pozytywny 
wpływ na dochody gospodarstw rolnych ze wzgl ędu na większą skuteczno ść przekazywania 
pomocy bezpo średniej, mog łoby równie ż mieć wpływ na okre ślone regiony, w których 
produkcja lokalna ma klu czowe znaczenie dla dzia łania lokalnego łańcucha rolno-
spożywczego oraz dla środowiska, wskazuj ąc jednocze śnie na potrzeb ę przekszta łceń różnego 
stopnia w zale żności od sektora. 
Dokonano równie ż analizy w jaki sposób najlepiej uwzgl ędnić rosnące wśród rolników 
zapotrzebowanie na narz ędzia zarządzania ryzykiem wynikaj ące z rosnącego wpływu zmian 
klimatycznych oraz wi ększej orientacji prorynkowej . Wprowadzenie nowych narz ędzi 
zarządzania ryzykiem powinno przyczyni ć się do stabilizacji dochodów spo łeczności 
rolniczej nie wprowadzaj ąc dodatkowego obci ążenia administracyjnego ani nie zwi ększając 
znacząco wydatków bud żetowych. 
Wydaje si ę, że kwestie niebezpiecze ństwa cenowego wystarczaj ąco rozwiązuje interwencja w 
nagłych przypadkach oraz elastyczno ść proponowana przez oddziele nie pomocy od wielko ści 
produkcji; nie ma zatem potrzeby wprowadzania dodatkowego narz ędzia zarz ądzania 
ryzykiem w celu rozwi ązania problemu cen. Rozszerzenie systemu p łatności jednolitej na 
sektory obecnie nieobj ęte tym systemem mog łoby równie ż przyczyni ć się do złagodzenia 
różnorodności cenowej dla spo łeczności rolnej. 
W odniesieniu do potencjalnie rosn ących potrzeb ryzyka produkcji nie mo żna na tym etapie 
traktować systemu ogólnounijnego jako realnego  do wykonania. System taki by łby bardzo 
kosztowny i poci ągałby za sob ą większe obciążenie administracyjne dla rolników i dla pa ństw 
członkowskich. Ze wzgl ędu na różnorodność ryzyka i kryzysów, w obliczu których mo że 
stanąć UE, wydaje si ę, że różnorodne środki stanowi ą najbardziej odpowiednie rozwi ązanie, 
aby pomóc rolnikom poradzi ć sobie w kryzysowych sytuacjach. Harmonizacja na poziomie 
unijnym programów pomocy wspieranych obecnie pomoc ą państwa mog łaby przyczyni ć się 
do większej przejrzysto ści pomiędzy państwami cz łonkowskimi, pozwalaj ąc jednocze śnie 
wspólnej polityce rolnej na osi ągnięcie celu jakim jest udzia ł w stabilizacji dochodów 
społeczności rolniczej. 
Wprowadzenie nowych narz ędzi zarządzania ryzyki em obok istniej ących instrumentów 
wspólnej polityki rolnej jako opcja w zmienionym art. 69 nie ma wp ływu na ogólny bud żet 
UE. Krajowy wk ład zależy od wyboru dokonanego przez pa ństwo członkowskie, lecz 
wprowadzenie środków b ędzie w ka żdym razie fakultatywne. Dodatkowo w programach 
rozwoju obszarów wiejskich znajduj ą się środki bezpo średnio zwi ązane z zarz ądzaniem 
ryzykiem w rolnictwie i le śnictwie, i które stanowi ą dodatkowe wsparcie dzia łań 
prewencyjnych w obszarach inwestycji fizycznych i tworzenia kapita łu ludzkiego. 
PL 7   PL 4. REAKCJA NA NOWE WYZWANIA  
W komunikacie w sprawie oceny funkcjonowania okre ślono nowe wyzwania stoj ące przed 
wspólną polityką rolną, ale także już te przez ni ą podjęte (takie jak zmiany klimatyczne, 
bioenergia, gospodarka wodna oraz ró żnorodność biologiczna) i uznano  rozwój obszarów 
wiejskich za kluczowy instrument sprostania tym wyzwaniom. Przegl ąd programów rozwoju 
obszarów wiejskich wskazuje, że istniejące środki już dostarczaj ą różne rozwiązania w celu 
sprostania nowym wyzwaniom, oraz że państwa członkowskie juz uwzgl ędniły znaczącą 
liczbę powiązanych środków w swoich programach rozw oju obszarów wiejskich na lata 
2007-13. 
Analiza wp ływu proponowanych opcji sprost ania nowym wyzwaniom poprzez środki 
rozwoju obszarów wiejskich skoncentrowa ła się na wpływie tych propozycji na popraw ę 
zdolności reagowania UE na nowe wyzwania poprzez przyj ęcie przez pa ństwa członkowskie 
większej liczby środków z zakresu drugiego filaru. Przeanalizowano cztery opcje maj ące na 
celu pozyskanie w drodze modulacji dodatkowych funduszy dla istniej ących środków 
związanych z nowymi wyzwaniami oraz przewiduj ące obowi ązek sprawozdawczo ści 
względem nowego finansowania oraz wska źniki środków w obszarach nowych wyzwa ń. 
Jednak ograniczenia bud żetu na rozwój obszarów wiejskich wynikaj ące z decyzji w 2005 r. w 
sprawie perspektywy finansowej stanowi ą przeszkod ę w realizacji celów drugiego filaru w 
obecnym okresie bud żetowym. Zwi ększenie zasobów bud żetowych jest równie ż konieczne, 
aby odpowiednio zareagowa ć na potrzeb ę większych wysi łków służących sprostaniu nowym 
wyzwaniom okre ślonym w komunikacie w spra wie oceny funkcjonowania. 
W ramach analizy alternatywnych poziomów modulacji oceniono ich wp ływ na przep ływ 
środków bud żetowych netto pomi ędzy państwami cz łonkowskimi oraz poziom ich funduszy 
na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, a tak że wpływ na dochody gospodarstwa w odniesieniu 
do gospodarstw i sektorów, których by to dotyczy ło. Poniewa ż nie podjęto jeszcze decyzji w 
jaki sposób rozdzieli ć pomiędzy państwa członkowskie fundusze pozyskane w drodze 
modulacji w chwili kiedy nowe pa ństwa członkowskie zostan ą włączone do systemu, celem 
było zobrazowanie potencjalnego wp ływu poszczególnych opcji. Przeanalizowano ró żne 
opcje zak ładając ogólny wzrost poziomu modulacji osi ągany w równym tempie co roku 
począwszy od roku 2009, uwzgl ędniając różne założenia dotycz ące udziału nowych pa ństw 
członkowskich. Wybrana opcja jest zmodyfikowan ą koncepcj ą popieran ą przez Parlament 
Europejski, wprowadzaj ącą element progresywno ści do modulacji w oparciu o ró żne progi 
płatności, rozwi ązując tym samym problem sprawiedliwo ści związany z limitami 
indywidualnych producentów. 
PL 8   PL 5. WNIOSKI  
Kontynuowanie obecnych tendencji wspólnej polityki rolnej wskazuje na to, że obecne ramy 
strategiczne zreformowane w 2003 r. skutecznie przyczyniaj ą się do realizacji celów wspólnej 
polityki rolnej. Analiza wskazuje obszary, w których dostosowania obecnej polityki prowadziłyby do bardziej optymalnych rozwi ązań. 
W odniesieniu do systemu p łatności jednolitej wdro żenie tego systemu oraz stopniowe 
rozszerzanie zasady oddzie lenia pomocy od wielko ści produkcji na kolejne sektory 
spowodowa ło, że trzeba pozwoli ć państwom cz łonkowskim na dostosowanie ich modelu 
systemu w kierunku bardziej zrycza łtowanych p łatności. Takie dzia łanie mog łoby rozwia ć 
społeczne obawy o niesprawiedliwy podzia ł płatności pomiędzy rolnikami. 
Dalsze oddzielanie pomocy od wielko ści produkcji, jak równie ż rozpoczęcie wspierania 
producentów w sektorach jeszcze niezintegrowanych z systemem p łatności jednolitej, 
mogłoby znacz ąco poprawi ć orientacj ę prorynkow ą wspólnej polityki rolnej, cho ć w 
niektórych sektorach mog łoby wymaga ć środków przej ściowych w celu rozwi ązania pewnych 
problemów gospodarczych, spo ł
ecznych i środowiskowych. Rozwi ązaniem mog łaby być 
zmiana art. 69 oraz wprowadzenie okresów przej ściowych. 
Przegląd zakresu zasady wspó łzależności przyczyni łby się do zmniejszenia obci ążeń 
administracyjnych oraz do sprostania  nowym wyzwaniom, które nie istnia ły w 2003 r. 
Również korzyści środowiskowe wynikaj ące z odłogowania gruntów mo żna utrzyma ć 
poprzez po łączony skutek dostosowa ń w zakresie zasady wspó łzależności oraz środków 
rozwoju obszarów wiejskich. 
W odniesieniu do rynków rolnyc h stopniowe wycofywanie kwot mlecznych oraz likwidacja 
odłogowania pozwoli rolnikom na lepsze reagowanie na sytuacj ę rynkową. 
Wreszcie przegl ąd pokaza ł, że obecny zestaw narz ędzi i środków dost ępnych w ramach 
programów rozwoju obszarów wiejskich wydaje si ę być wystarczaj ący, aby sprosta ć nowym 
wyzwaniom. Najlepszym sposobem zwi ększenia znaczenia tych środków w ramach polityki 
rozwoju obszarów wiejskich wydaje si ę być stworzenie mechanizmów zapewniaj ących lepsz ą 
absorpcję przez pa ństwa członkowskie oraz zapewnienie dodatkowego finansowania w 
drodze progresywnej modulacji.