UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

Podstawa i cele wniosku

Na podstawie art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”), Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów wspomnianej dyrektywy w celu uproszczenia poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.

Pismem, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 2 kwietnia 2013 r. Zjednoczone Królestwo wystąpiło o upoważnienie do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo w zakresie prawa do odliczania podatku VAT zapłaconego przy najmie lub leasingu pojazdów samochodowych użytkowanych również w celach prywatnych i przyznanego po raz ostatni decyzją Rady 2011/37/UE[1]. Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 20 czerwca 2013 r. Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo o tym, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku.

Kontekst ogólny

Wspomnianą decyzją upoważniono Zjednoczone Królestwo do stosowania ograniczenia do 50 % prawa odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu najmu lub leasingu samochodów wykorzystywanych przez podatników zarówno do celów służbowych, jak i prywatnych. Jednocześnie użytkowanie przez podatników takich samochodów będących przedmiotem leasingu lub najmu do celów prywatnych nie miało być traktowane jako odpłatne świadczenie usług.

Odstępstwo to eliminuje potrzebę prowadzenia przez najemcę lub leasingobiorcę szczegółowej ewidencji przebiegu samochodu użytkowanego w celach prywatnych dla każdego z takich samochodów oraz rozliczania podatku VAT z tytułu ich wykorzystywania do celów prywatnych. Wariant, o którym mowa w art. 168a ust. 2 dyrektywy VAT, nie przewiduje częściowego odliczenia według stawki ryczałtowej i może być stosowany jedynie do podatku naliczonego od samochodów stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa podatnika; w związku z powyższym odstępstwo stanowi odpowiedni środek do osiągnięcia wymaganego uproszczenia.

Odstępstwo, które wygasa z dniem 31 grudnia 2013 r., należy zatem zasadniczo uznać za środek upraszczający.

Odstępstwa przyznaje się zazwyczaj na ograniczony okres, aby umożliwić ocenę stosowności i skuteczności danego środka szczególnego. Sprawozdanie przedstawione przez Zjednoczone Królestwo sugeruje, że podział zakładający wykorzystanie przedmiotowych pojazdów w 50 % na użytek służbowy i w 50 % na użytek prywatny (czy też użytek do jakichkolwiek celów innych niż działalność przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE) w dalszym ciągu odzwierciedla ogólne wykorzystanie do celów służbowych i prywatnych samochodów będących przedmiotem leasingu lub najmu przez podatników w Zjednoczonym Królestwie. Z tego też względu właściwe jest przedłużenie wspomnianego środka stanowiącego odstępstwo.

Przedłużenie powinno być jednak ograniczone w czasie, aby można było ocenić, czy warunki, na których opiera się odstępstwo, nadal występują. Zjednoczone Królestwo zwróciło się z wnioskiem o przedłużenie okresu obowiązywania odstępstwa do dnia 31 grudnia 2018 r. Powszechną praktyką w podobnych przypadkach jest jednak przedłużanie okresu obowiązywania odstępstwa na okres trzech lat (w tym względzie zob. decyzje wykonawcze Rady 2012/232/EU[2] oraz 2013/191/EU[3]). Dlatego też proponuje się przedłużenie odstępstwa do końca 2016 r. i wystąpienie do Zjednoczonego Królestwa o przedstawienie do dnia 1 kwietnia 2016 r. sprawozdania zawierającego przegląd stosowanego procentowego ograniczenia w przypadku ewentualnego ubiegania się o przedłużenie odstępstwa na okres po roku 2016. Decyzja wygasłaby jednak w przypadku wejścia w życie przed tym końcowym terminem unijnych przepisów dotyczących ograniczenia prawa do odliczeń.

Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Artykuł 176 dyrektywy VAT stanowi, że Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia podatku VAT. Do czasu wejścia w życie odpowiednich przepisów państwa członkowskie mają prawo utrzymania wyłączeń obowiązujących w dniu 1 stycznia 1979 r. W związku z tym istnieje pewna liczba przepisów „zawieszających”, które ograniczają prawo do odliczenia w odniesieniu do pojazdów silnikowych.

W 2004 r. Komisja przedstawiła wniosek zawierający przepisy określające kategorie wydatków, które mogą podlegać ograniczeniom w zakresie prawa do odliczania, lecz Rada nie zdołała jeszcze osiągnąć porozumienia w sprawie tego wniosku.

2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW

Celem decyzji jest przedłużenie obowiązywania środka upraszczającego, który eliminuje konieczność prowadzenia przez podatnika ewidencji przebiegu dla samochodów należących do przedsiębiorstwa, a wykorzystywanych w celach prywatnych, oraz rozliczania podatku VAT z tytułu takich przebiegów w celach prywatnych, a zatem może ona mieć potencjalnie pozytywny skutek ekonomiczny. Jednakże z uwagi na wąski zakres odstępstwa i ograniczone zastosowanie w czasie, jego oddziaływanie będzie w każdym razie ograniczone.

3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Decyzja wykonawcza opiera się na art. 395 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji instytucji UE. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

Decyzja wykonawcza dotyczy upoważnienia udzielonego państwu członkowskiemu na jego własny wniosek i nie stanowi zobowiązania. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą proporcjonalności.

Biorąc pod uwagę ograniczony zasięg odstępstwa, szczególny środek jest proporcjonalny do wyznaczonego celu.

4. WPŁYW NA BUDŻET

Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii.

5. ELEMENTY FAKULTATYWNE

Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia.

2013/0312 (NLE)

Wniosek

DECYZJA WYKONAWCZA RADY

zmieniająca decyzję Rady 2007/884/WE upoważniającą Zjednoczone Królestwo do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a), art. 168 i 169 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[4], w szczególności jej art. 395 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W piśmie, które wpłynęło do Komisji w dniu 2 kwietnia 2013 r., Zjednoczone Królestwo wystąpiło o upoważnienie do przedłużenia stosowania środka stanowiącego odstępstwo w celu dalszego ograniczania prawa do odliczenia przez najemcę lub leasingobiorcę podatku od wartości dodanej (VAT) od opłat z tytułu najmu lub leasingu samochodu, w przypadku gdy taki samochód nie jest wykorzystywany wyłącznie do celów służbowych.

(2) Pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 20 czerwca 2013 r. Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo o tym, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku.

(3) Decyzją Rady 2007/884/WE[5], zmienioną decyzją wykonawczą Rady 2011/37/UE[6] upoważniono Zjednoczone Królestwo do ograniczenia do 50 % prawa najemcy lub leasingobiorcy do odliczenia podatku VAT naliczonego od opłat z tytułu najmu lub leasingu samochodu, w przypadku gdy nie jest on wykorzystywany wyłącznie do celów służbowych. Zjednoczonemu Królestwu zezwolono również na to, by wykorzystywanie w celach prywatnych samochodu będącego przedmiotem najmu lub leasingu przez podatnika do celów służbowych nie było traktowane jako odpłatne świadczenie usług. Ten środek upraszczający zlikwidował konieczność ewidencjonowania przez najemcę lub leasingobiorcę kilometrów przejechanych samochodem służbowym w celach prywatnych oraz rozliczania dla każdego samochodu podatku od faktycznej liczby kilometrów przejechanych w celach prywatnych.

(4) Według sprawozdania przekazanego przez Zjednoczone Królestwo ograniczenie do 50 % prawa do odliczenia nadal odpowiada rzeczywistości, jeśli chodzi o wykorzystanie przedmiotowych pojazdów przez najemcę lub leasingobiorcę do celów działalności gospodarczej i celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa. Właściwe jest zatem upoważnienie Zjednoczonego Królestwa do stosowania środka do dnia 31 grudnia 2016 r.

(5) Jeśli Zjednoczone Królestwo uzna za konieczne przedłużenie stosowania środka na okres po roku 2016, niezbędne będzie przedłożenie Komisji, najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2016 r., wraz z wnioskiem o przedłużenie, sprawozdania zawierającego przegląd stosowanego wskaźnika procentowego.

(6) W dniu 29 października 2004 r. Komisja przyjęła wniosek w sprawie dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG[7], obejmujący harmonizację kategorii wydatków, w odniesieniu do których mogą mieć zastosowanie wyjątki od prawa do odliczeń. Dyrektywą 2006/112/WE[8] uchylono dyrektywę 77/388/EWG. Zgodnie z wnioskiem, który został przyjęty przez Komisję w dniu 29 października 2004 r., wyjątki od prawa do odliczeń można stosować do silnikowych pojazdów drogowych. Ustanowiony niniejszą decyzją środek stanowiący odstępstwo powinien wygasnąć w dniu wejścia w życie takiej dyrektywy, w następstwie wniosku przyjętego przez Komisję w dniu 29 października 2004 r., jeśli data ta będzie wcześniejsza niż 31 grudnia 2016 r.

(7) Odstępstwo to wpłynie jedynie w nieznacznym stopniu na ogólną kwotę wpływów z podatków pobieranych na etapie ostatecznej konsumpcji i nie będzie mieć negatywnego wpływu na zasoby własne Unii z tytułu VAT.

(8) Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2007/884/WE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

Niniejsza decyzja wygasa w dniu wejścia w życie przepisów unijnych określających wydatki związane z silnikowymi pojazdami drogowymi, które nie dają prawa do pełnego odliczenia podatku VAT, lub w dniu 31 grudnia 2016 r., w zależności od tego, która z tych dat będzie wcześniejsza.

Do wniosku o przedłużenie środków przewidzianych w niniejszej decyzji załącza się sprawozdanie, przekazane Komisji do dnia 1 kwietnia 2016 r., obejmujące przegląd stosowanego procentowego ograniczenia prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu najmu lub leasingu samochodów, które nie są wykorzystywane wyłącznie do celów służbowych.”

Artykuł 2

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 19 z 22.1.2011, s. 19.

[2] Dz.U. L 117 z 1.5.2012, s. 7.

[3] Dz.U. L 113 z 25.4.2013, s. 11.

[4] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.

[5] Decyzja Rady 2007/884/WE upoważniająca Zjednoczone Królestwo do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a), art. 168 i 169 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 346 z 29.12.2007 s.21).

[6] Decyzja wykonawcza Rady z dnia 18 stycznia 2011 r. zmieniająca decyzję Rady 2007/884/WE upoważniającą Zjednoczone Królestwo do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a), art. 168 i 169 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 19 z 22.1.2011, s. 11).

[7] COM(2004) 728 final.

[8] Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.6.1977, s. 1).