KONTEKST POLITYCZNY

Europa potrzebuje strategii, dzięki której wyjdzie silniejsza z kryzysu gospodarczego i zbuduje inteligentną i zrównoważoną gospodarkę sprzyjającą włączeniu społecznemu, która będzie się mogła pochwalić się wysokimi wskaźnikami zatrudnienia i wydajności oraz większą spójnością społeczną. „Europa 2020” to wizja społecznej gospodarki rynkowej dla Europy XXI wieku.

Chociaż jednolity rynek nie jest sam w sobie jednym z siedmiu przewodnich inicjatyw uznanych za zasadnicze dla osiągnięcia wymiernych celów strategii „Europa 2020”, w komunikacie w sprawie strategii „Europa 2020” stwierdza się, że instrumenty dostępne na poziomie UE, przede wszystkim jednolity rynek, instrumenty finansowe i narzędzia polityki zewnętrznej, będą w pełni angażowane do rozwiązywania największych problemów i osiągnięcia celów strategii „Europa 2020”. Integralną częścią strategii „Europa 2020” są konkretne propozycje operacyjne mające na celu pełne wykorzystanie możliwości tych instrumentów w realizacji tej strategii.

W komunikacie zapewnia się ponadto, że silniejszy, pogłębiony i poszerzony jednolity rynek ma ogromne znaczenie z punktu widzenia wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy. Mając na celu ożywienie jednolitego rynku, przewodniczący Komisji Europejskiej José Manuel Barroso poprosił pod koniec 2009 r. prof. Mario Montiego o przygotowanie sprawozdania zawierającego zalecenia i rozwiązania. Prof. Monti przedstawił swoje sprawozdanie w 2010 r., zauważając, że jednolity rynek odgrywa kluczową rolę w wielu innych obszarach stanowienia polityki UE, które budzą duże zainteresowanie polityczne, ale także obawy, że nie doprowadzą do osiągnięcia zamierzonych skutków, jeżeli nie będą opierać się na solidnej podstawie jednolitego rynku.

W szczególności w odniesieniu do towarów prof. Monti stwierdził, że utrzymanie dynamicznego i rozwijającego się jednolitego rynku towarów wymaga pełnej realizacji „pakietu towarowego” zatwierdzonego w 2008 r., w szczególności w odniesieniu do zasady wzajemnego uznawania i nadzoru rynku.

Obecna inicjatywa stanowi ważny krok w realizacji ram prawnych przyjętych jako część „pakietu towarowego” 9 lipca 2008 r. Celem pakietu z 2008 r. było zwiększenie swobodnego przepływu bezpiecznych towarów poprzez podniesienie skuteczności unijnych przepisów dotyczących bezpieczeństwa produktów, zwiększenie ochrony konsumentów i wyrównanie warunków dla podmiotów gospodarczych.

Jest to szczególnie ważne ze względu na obecny światowy kryzys gospodarczy, gdyż skutecznie funkcjonujący rynek wewnętrzny ma zasadnicze znaczenie dla wspierania konkurencyjności, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Unii Europejskiej, czyli głównych priorytetów politycznych Komisji Europejskiej, o czym można przeczytać we wniosku w sprawie Aktu o jednolitym rynku[1].

PAKIET TOWAROWY I JEGO WKłAD W ROZWÓJ RYNKU WEWNęTRZNEGO

Swobodny przepływ towarów jest fundamentem rynku wewnętrznego, zapisanym w Traktacie i stanowiącym podstawowy element rozwoju Unii Europejskiej.

Od lat 70. ubiegłego wieku wiele różnych towarów zostało objętych unijnymi regulacjami prawnymi, mającymi na celu zagwarantowanie ochrony konsumentów, pracowników w miejscu pracy, środowiska naturalnego, zasobów energetycznych itd. w sposób jednolity, a tym samym zapewnienie swobodnego przepływu w całej Unii.

Przyjęcie w 1985 r. techniki legislacyjnej zwanej „nowym podejściem”, ograniczającej wymogi legislacyjne do tych warunków, które są zasadnicze, i dotyczącej szczegółowych kwestii technicznych w zharmonizowanych normach europejskich, przyczyniło się do przyspieszenia procesu harmonizacji, umożliwiając wszystkim sektorom przemysłu skorzystanie ze swobodnego przepływu.

Prawodawstwo dotyczące harmonizacji technicznej okazało się sukcesem. Rynek wewnętrzny towarów jest faktem, a jednocześnie zapewnia wysoki stopień bezpieczeństwa towarów i ułatwia ich swobodny przepływ w całej Unii Europejskiej.

Jednak wdrożenie i egzekwowanie tych przepisów ujawniło szereg słabych punktów, które zmniejszają ich skuteczność, czego przykładem jest ciągła obecność na rynku towarów niezgodnych z wymogami i potencjalnie niebezpiecznych. Podważa to zaufanie do całego systemu i stwarza nierówne warunki dla podmiotów gospodarczych. Wynika to częściowo z niezadowalającego wypełniania obowiązków przez niektóre jednostki notyfikowane i niespójności w całym prawodawstwie, co czyni jego stosowanie nadmiernie skomplikowanym dla producentów i władz.

Niezgodność z wymogami może być potencjalnie szkodliwa dla użytkowników towarów. Obniża również konkurencyjność przedsiębiorstw spełniających wymogi, ponieważ ich konkurenci, którzy tych wymogów nie spełniają, osiągają w sposób nieuczciwy korzyści (np. poprzez unikanie kosztownych procedur oceny zgodności).

Jedną z głównych trudności dla krajowych organów nadzoru rynku jest to, że tego rodzaju towarów niezgodnych z wymogami i podmiotów gospodarczych, które je dostarczyły, często nie można zidentyfikować, w szczególności gdy towary te pochodzą z państw trzecich. Ponadto, nadzór rynku nie zawsze jest prowadzony w państwach członkowskich tak spójnie lub rygorystycznie, jak powinien, umożliwiając obrót potencjalnie niebezpiecznymi towarami. Ponieważ nadzór rynku ma być przede wszystkim prowadzony na poziomie krajowym, istnieje pilna potrzeba lepszego monitorowania, koordynacji i wymiany informacji na szczeblu unijnym, tak aby zapewnić bardziej jednolity poziom bezpieczeństwa w całej UE.

Wymagania prawne w odniesieniu do towarów stają się coraz bardziej skomplikowane dla podmiotów gospodarczych. Nowoczesne towary są technologicznie bardziej złożone i przedstawiają bardziej zróżnicowane zagrożenia niż wcześniej, zarówno dla zdrowia, jak i dla bezpieczeństwa osób i środowiska. Oznacza to, że producenci i inne podmioty gospodarcze obecnie borykają się z problemem coraz liczniejszych, różnych aktów prawnych, które stosuje się równocześnie do jednego produktu. Ponadto, w przepisach prawnych dotyczących poszczególnych produktów stopniowo narosły niespójności; różna terminologia jest używana do określenia pojęć, które są w rzeczywistości wspólne dla całego prawodawstwa harmonizującego (np. procedur oceny zgodności i klauzul ochronnych). Ten ostatni problem jest bardziej istotny, niż się wydaje.

Nawet niewielkie rozbieżności mogą utrudnić podmiotom gospodarczym zrozumienie, jak spełnić wymogi prawodawstwa UE. Może to skłonić uczciwe podmioty gospodarcze do poważnych inwestycji, które w rzeczywistości są niepotrzebne, w oparciu o przekonanie, że zapewni to całkowitą zgodność z wymogami. Jednocześnie niespójności i niejasności w przepisach dają niezbyt sumiennym podmiotom gospodarczym możliwość obchodzenia kontroli organów publicznych. Krajowe organy często nie mają jasności, jakie kontrole należy przeprowadzić, lub w jaki sposób. Dochodzi do tego, że państwa członkowskie (lub nawet regiony w obrębie tych państw) przyjmują różne podejścia, w wyniku czego nadzór rynku nie jest prowadzony z tą samą regularnością, przy jednolitych kryteriach operacyjnych ani z tym samym rygorem w całej UE. To z kolei stwarza nierówne szanse rozwoju dla podmiotów gospodarczych, zarówno dla producentów, jak i importerów.

Na podstawie tych rozważań Komisja przedstawiła w 2003 r. komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wdrażania nowego podejścia przyjętego w 1985 r.[2]. Stwierdzono w nim, że technikę legislacyjną zwaną „nowym podejściem” należy poddać przeglądowi oraz uzupełnić o wymagania prawne w zakresie akredytacji jednostek oceniających zgodność oraz ogólnej polityki nadzoru rynku w odniesieniu do towarów.

NOWE RAMY PRAWNE I ICH WDRAżANIE

W odpowiedzi na ten przegląd Komisja przedstawiła zestaw środków, które stały się znane jako „pakiet towarowy”. Nowe ramy prawne (rozporządzenie (WE) nr 765/2008 i decyzja nr 768/2008/WE) zostały przyjęte jako część tego pakietu (który objął również komunikat w sprawie rejestracji samochodów oraz wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie wzajemnego uznawania). Teksty te wykraczają daleko poza zwykły przegląd techniki nowego podejścia i w rzeczywistości ustanawiają nowe otoczenie prawne w zharmonizowanym obszarze.

Te dwa teksty nowych ram prawnych stanowią znaczący polityczny przełom dla funkcjonowania rynku wewnętrznego towarów, jako że nie tylko ustanawiają nadrzędne i spójne podejście do polityki harmonizacji technicznej w odniesieniu do bezpieczeństwa produktów, lecz również otwierają drogę do rzeczywistej i skutecznej polityki nadzoru rynku dla wszystkich towarów wprowadzanych do obrotu, niezależnie od tego, czy pochodzą one z UE, czy z państw trzecich.

Celem nowych ram prawnych jest zwiększenie skuteczności przepisów dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa (i innego rodzaju obszarów o znaczeniu publicznym) poprzez:

- uzupełnienie brakujących elementów polityki UE, np. akredytacji i nadzoru rynku, w tym kontroli towarów z państw trzecich;

- usunięcie niedociągnięć spowodowanych istniejącą sytuacją w świetle dwudziestu lat realizacji nowego podejścia równocześnie z bardziej tradycyjnym prawodawstwem;

- zapewnienie spójności przepisów, które obecnie dotyczą coraz większej liczby sektorów.

Oba teksty przyczyniają się, choć w różny sposób, do realizacji tych potrzeb i uzupełniają legislacyjny łańcuch jakości: (zasadnicze) wymagania dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa oraz ochrona pozostałych obszarów o znaczeniu publicznym, wymogi jakościowe wobec producentów i jednostek oceniających zgodność, system akredytacji zapewniający wysoką jakość pracy jednostek oceniających zgodność, przejrzyste procedury oceny zgodności, silny nadzór rynku i kontrola towarów z państw trzecich. Słabe lub brakujące ogniwo tego łańcucha może umożliwić niebezpiecznym towarom dotarcie na rynek i do użytkownika końcowego, profesjonalnego lub nieprofesjonalnego. Teksty nowych ram prawnych to dokumenty uzupełniające, nierozerwalnie związane jeden z drugim, i w obu przypadkach bardzo ściśle powiązane z prawodawstwem sektorowym, które wspierają i uzupełniają.

Rozporządzenie wprowadza zasady, reguły, prawa i obowiązki. Jego przepisy są stosowane bezpośrednio od dnia 1 stycznia 2010 r., a także są wykonywane przez władze krajowe, przy czym Komisja zapewnia swoją pomoc w celu koordynacji podejścia.

Decyzja zawiera przepisy modelowe oparte na przepisach istniejących w wielu obowiązujących aktach unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego, lecz nie ma żadnych skutków prawnych. Jako decyzja sui generis stanowi zobowiązanie ze strony prawodawcy unijnego do stosowania jej treści w sposób możliwie systematyczny, w miarę możliwości do wszystkich aktów prawodawstwa w dziedzinie produktów, przeszłych, przyszłych i aktualnych, a tym samym do ułatwienia stosowania tych aktów przez wszystkie zaangażowane strony.

Pełne skutki rozporządzenia do pewnego stopnia zależą od włączenia przepisów decyzji do prawodawstwa sektorowego.

Teksty nowych ram prawnych stosuje się w powiązaniu z unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym w następujący sposób:

- w przepisach sektorowych ustanawia się poziomy zdrowia i bezpieczeństwa oraz inne poziomy ochrony o znaczeniu publicznym, nakłada wymogi na podmioty gospodarcze oraz organy krajowe i wybiera właściwe procedury oceny zgodności; obejmują one również mechanizmy ochronne;

- w rozporządzeniu (WE) nr 765/2008 określa się zasady dotyczące akredytacji jednostek oceniających zgodność, które świadczą usługi w zakresie oceny zgodności na podstawie przepisów sektorowych, oraz nakłada na organy nadzoru rynku zobowiązania dotyczące egzekwowania obowiązków określonych w przepisach sektorowych oraz kontroli towarów z państw trzecich.

Poprzez proces dostosowania przepisy decyzji nr 768/2008/WE dotyczące definicji, obowiązków podmiotów gospodarczych, wymogów identyfikowalności, skonsolidowanych kryteriów i procedur notyfikacji jednostek oceniających zgodność oraz skonsolidowanych procedur oceny zgodności są zintegrowane w przepisach sektorowych, umożliwiając tym samym pełną skuteczność przepisów dotyczących nadzoru rynku ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 765/2008.

PROCES DOSTOSOWANIA A OBECNY PAKIET

W odniesieniu do przyszłego prawodawstwa Komisja będzie systematycznie sprawdzać, czy włączenie przepisów decyzji do prawodawstwa sektorowego jest wykonalne, dostosowując je możliwie jak najczęściej i w jak najszerszym zakresie. W sytuacji, w której zdecyduje się nie przeprowadzać dostosowania, niezdatność przepisów decyzji będzie musiała zostać dokładnie wyjaśniona. Proces ten będzie przebiegał w miarę zmian w prawodawstwie sektorowym.

Od czasu przyjęcia decyzji narosła potrzeba przeglądu licznych aktów prawnych. Dyrektywa w sprawie zabawek została zmieniona dyrektywą 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r.[3] i jest to pierwsza dyrektywa, która została w pełni dostosowana do przepisów decyzji nr 768/2008/WE. Pozostałe są jeszcze w toku przygotowań.

Kwestią otwartą pozostaje, co należy zrobić, gdy w najbliższej przyszłości nie przewiduje się przeglądu ani zmiany prawodawstwa. Jest oczywiste, że im bardziej spójne prawodawstwo w zakresie produktów, tym łatwiej jest je zrozumieć, a w związku z tym stosować się do niego i je egzekwować. Rozwiązania horyzontalne, zharmonizowane, niepowiązane z konkretnym sektorem z całą pewnością przyczyniają się do większej spójności, jak w przypadku procedur oceny zgodności, przepisów dotyczących jednostek notyfikowanych itp.

W związku z tym istnieje rzeczywista potrzeba przeglądu licznych dyrektyw, które normalnie nie zostałyby zmienione w najbliższej przyszłości, w celu umożliwienia szybkiego wprowadzenia w życie przepisów związanych z nadzorem rynku w odpowiednich sektorach.

W związku z powyższym proponuje się dostosowanie do decyzji pakietu dyrektyw, które nie są przewidziane do zmiany, a w odniesieniu do których przepisy dotyczące nadzoru rynku i innych międzysektorowych kwestii byłyby korzystne, nie poruszając kwestii czysto sektorowych.

Celem niniejszego pakietu jest zatem jednorazowa zmiana wybranych dyrektyw wyłącznie w celu włączenia do nich przepisów horyzontalnych decyzji w uproszczony sposób, tj. bez przeglądu kwestii sektorowych, w celu uzyskania natychmiastowych korzyści płynących z zastosowania nowych ram prawnych w możliwie wielu sektorach.

W celu maksymalnego zwiększenia jasności prawa Komisja zdecydowała się na legislacyjną technikę przekształcenia. Decyzja ta oraz porozumienie międzyinstytucjonalne między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją powinny pozwolić ukierunkować dyskusje w ramach procedury współdecyzji na dostosowanie horyzontalne tekstów dyrektyw do decyzji nr 768/2008/WE i uniknąć podejmowania debaty nad kwestiami sektorowymi.

Dyrektywy powinny również zostać dostosowane do terminologii i przepisów traktatu lizbońskiego. W szczególności należy wprowadzić nowe przepisy dotyczące procedury komitetowej, ponieważ w wielu z tych dyrektyw ustanowiono komitety.

WYBÓR DYREKTYW

Po przyjęciu nowych ram prawnych w lipcu 2008 r. służby Komisji poddały przeglądowi prawodawstwo w zakresie produktów, aby zidentyfikować instrumenty, które wymagają rewizji w ciągu najbliższych 3–5 lat (tj. do roku 2013) z konkretnych powodów sektorowych (np. w celu uściślenia lub rozszerzenia ich zakresu, uaktualnienia wymogów dotyczących bezpieczeństwa itp.). Większość istniejących przepisów wymaga aktualizacji z powodów sektorowych i te poszczególne rewizje znajdują się w programie prac Komisji. Dostosowanie nastąpi w kontekście tych rewizji.

Komisja przeanalizowała również prawodawstwo, którego struktura i podejście w dużym stopniu pokrywały się z przepisami decyzji nr 768/2008/WE, aby uwzględnić je w zadaniu poświęconym wyłącznie dostosowaniu do decyzji. To automatycznie ograniczyło wybór dyrektyw do dyrektyw przyjętych w ramach techniki nowego podejścia, ponieważ inne akty prawne (w szczególności dyrektywy stare lub reprezentujące tradycyjne podejście) wymagałyby bardziej szczegółowych zmian wykraczających poza zwykłe dostosowanie.

Proces ten doprowadził Komisję do zidentyfikowania następujących dziesięciu dyrektyw nowego podejścia w celu do włączenia ich do pakietu dostosowawczego:

- dyrektywa w sprawie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego: dyrektywa 93/15/EWG w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego;

- dyrektywa w sprawie urządzeń do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem (ATEX): dyrektywa 94/9/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem;

- dyrektywa w sprawie dźwigów: dyrektywa 95/16/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów;

- dyrektywa w sprawie urządzeń ciśnieniowych: dyrektywa 97/23/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących urządzeń ciśnieniowych;

- dyrektywa w sprawie przyrządów pomiarowych: dyrektywa 2004/22/WE w sprawie przyrządów pomiarowych;

- dyrektywa w sprawie kompatybilności elektromagnetycznej (EMC): dyrektywa 2004/108/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej;

- dyrektywa niskonapięciowa (LVD): dyrektywa 2006/95/WE w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia;

- dyrektywa w sprawie wyrobów pirotechnicznych : dyrektywa 2007/23/WE w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych;

- dyrektywa sprawie wag nieautomatycznych: dyrektywa 2009/23/EWG w sprawie wag nieautomatycznych;

- dyrektywa w sprawie prostych zbiorników ciśnieniowych: dyrektywa 2009/105/WE odnosząca się do prostych zbiorników ciśnieniowych.

Głównym wspólnym mianownikiem tych dyrektyw jest podobna struktura: definicje, zasadnicze wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, odniesienia do zharmonizowanych norm europejskich, wymagania dla producentów, wymogi dotyczące identyfikowalności oraz wymogi dotyczące oceny zgodności (wszystkie zawierają procedury oceny zgodności, osiem wymaga interwencji jednostek notyfikowanych) oraz mechanizmy ochronne.

Niektóre dyrektywy mają znaczenie międzysektorowe (w szczególności dyrektywa niskonapięciowa, EMC, w sprawie przyrządów pomiarowych, urządzeń do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem i urządzeń ciśnieniowych), zwiększając w ten sposób oczekiwane korzyści płynące z dostosowania dla podmiotów gospodarczych i krajowych organów odpowiedzialnych za nadzór tych rynków.

Sektory, których to dotyczy, są bardzo ważnymi sektorami przemysłu, które stoją w obliczu ostrej konkurencji międzynarodowej i dlatego skorzystają z uproszczenia prawodawstwa oraz gwarancji jednakowych warunków dla wszystkich podmiotów na rynku UE.

Podstawowe dane w odniesieniu do niektórych z tych sektorów można podsumować następująco:

Dyrektywa niskonapięciowa (LVD) i dyrektywa EMC obejmują wszystkie domowe i profesjonalne urządzenia elektryczne. Produkcja wynosi obecnie około 235,59 mld EUR w przypadku urządzeń objętych dyrektywą LVD, i 200,12 mld EUR w przypadku urządzeń objętych dyrektywą EMC. Bilans handlowy jest ujemny (w przypadku LVD przywóz wynosi 103,93 mld EUR, a wywóz – 83,09 mld EUR; konsumpcja wewnętrzna szacowana jest na 256,42 mld EUR. W przypadku EMC przywóz wynosi 100,78 mld EUR, a wywóz –76,07 mld EUR; konsumpcja wewnętrzna szacowana jest na 224,83 mld EUR).

Dyrektywa ATEX obejmuje wszelkie produkty, które mogą być używane w przestrzeniach zagrożonych wybuchem (kopalniach, zakładach petrochemicznych, młynach, stacjach napełniania itp.), zarówno elektryczne, mechaniczne, jak i z napędem pneumatycznym. Produkcja wynosi obecnie około 2,2 mld EUR, a jej bilans handlowy jest dodatni: przywóz wynosi 400 mln EUR, przy czym konsumpcja wewnętrzna szacowana jest na 1,9 mld EUR, tj. 86 % produkcji wewnętrznej.

W sektorze przyrządów pomiarowych (w tym wag nieautomatycznych), który obejmuje wszystkie liczniki do wody, gazu, energii elektrycznej, benzyny i wszystkich innych cieczy, a także wszystkie wagi w handlu detalicznym, produkcja wynosi około 5,75 mld EUR. Większość instrumentów jest wytwarzana w UE, przywóz stanowi mniej niż jedną czwartą unijnej produkcji.

Produkcja wyrobów pirotechnicznych, które obejmują nie tylko fajerwerki, lecz również technologię dla samochodowych poduszek powietrznych, wynosi 4,2 mld EUR (2,8 mld EUR w przypadku poduszek powietrznych). Fakt, że 95 % fajerwerków jest produkowanych poza UE, uwidacznia potrzebę rygorystycznych wymogów dotyczących identyfikowalności.

Urządzenia ciśnieniowe (w tym proste zbiorniki ciśnieniowe) mogą być zaliczone do wielu różnych sektorów, ponieważ są one stosowane głównie jako składnik w większych produktach końcowych. Towary zawierające urządzenia ciśnieniowe obejmują towary konsumpcyjne (np. szybkowary, domowe systemy klimatyzacyjne, gaśnice itp.) oraz towary przemysłowe (np. zbiorniki ciśnieniowe i rurociągi w fabrykach chemicznych, różne rodzaje maszyn itp.).

To wyraźnie wskazuje, że sektory te mają duże znaczenie i że wzmocnienie spójności prawodawstwa i umożliwienie skutecznego nadzoru rynku, w szczególności w odniesieniu do towarów pochodzących z państw trzecich, będzie miało bardzo pozytywne skutki.

TREść WNIOSKÓW

Wnioski objęte zakresem niniejszej inicjatywy są ściśle ograniczone w treści do dostosowania do decyzji nr 768/2008/WE oraz do nowej terminologii traktatu lizbońskiego (w tym do nowych przepisów dotyczących procedury komitetowej). W szczególności ich celem jest dostosowanie definicji, wymogów dotyczących identyfikowalności, obowiązków podmiotów gospodarczych, kryteriów i procedur wyboru jednostek oceniających zgodność (jednostek notyfikowanych) oraz wymogów oceny zgodności.

Język, w jakim formułowane są przepisy decyzji, został zachowany w możliwie największym stopniu, jednak w pewnych okolicznościach został przystosowany w celu umożliwienia prawidłowego i zrozumiałego włączenia do dyrektyw. Tym samym terminologia w poszczególnych dyrektywach może się różnić, ale znaczenie oraz zobowiązania prawne będą takie same.

Istotę dostosowania tych dziesięciu dyrektyw można podsumować następująco:

1. Środki mające na celu rozwiązanie problemu niezgodności z wymogami:

2. Obowiązki importerów i dystrybutorów sprawdzania, czy towary opatrzone są oznakowaniem CE, czy towarzyszą im wymagane dokumenty i czy zawierają informacje o identyfikowalności. Dodatkowe zobowiązania nakładane są na importerów.

3. Obowiązki producentów dostarczania instrukcji i informacji dotyczących bezpieczeństwa w języku zrozumiałym dla konsumentów i użytkowników końcowych oraz testowania produktów wprowadzanych do obrotu i ich monitorowania.

4. Wymogi dotyczące identyfikowalności na każdym etapie łańcucha dystrybucji: producenci i importerzy są zobowiązani umieścić swoje nazwy i adresy na produktach, a każdy podmiot gospodarczy musi być w stanie poinformować właściwe organy, od kogo nabył produkt i komu go dostarczył.

5. Zmiana procedury klauzuli ochronnej (nadzór rynku) w celu uściślenia, w jaki sposób organy odpowiedzialne za egzekwowanie będą informowane o niebezpiecznych towarach, i zagwarantowania, że we wszystkich państwach członkowskich w odniesieniu do danego produktu podejmowane są te same działania.

6. Środki mające zapewnić jakość pracy jednostek notyfikowanych:

7. Zaostrzenie wymogów dotyczących notyfikacji dla jednostek notyfikowanych (w tym podwykonawców lub jednostek zależnych), takich jak bezstronność, kompetencje w wykonywaniu zadań oraz stosowanie wytycznych opracowanych przez grupy koordynacyjne.

8. Zmieniona procedura notyfikacji: państwa członkowskie zgłaszające daną jednostkę muszą dołączyć informacje dotyczące oceny kompetencji tej jednostki. Pozostałe państwa członkowskie mogą, w określonym terminie, wyrazić sprzeciw wobec tego zgłoszenia.

9. Wymagania w odniesieniu do organów notyfikujących (tj. organów krajowych odpowiedzialnych za ocenę, notyfikację i monitorowanie jednostek notyfikowanych), takie jak obiektywność i bezstronność w wykonywaniu zadań.

10. Obowiązki w zakresie udostępniania informacji: jednostka notyfikowana musi poinformować organy notyfikujące o odmowie przyznania, ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu certyfikatów.

11. Środki mające zapewnić większą spójność dyrektyw:

12. dostosowanie powszechnie stosowanych definicji i terminologii ;

13. dostosowanie treści procedur oceny zgodności .

Należy podkreślić, że kwestie odnoszące się do realizacji polityki UE w dziedzinie normalizacji, co mogłoby mieć pośredni wpływ na wdrażanie dyrektyw objętych niniejszym komunikatem, omówiono w odrębnej inicjatywie (pakiet normalizacyjny).

WNIOSKI

Komisja przywiązuje wielką wagę do przedstawionych wniosków, które w istotny sposób przyczyniają się do osiągnięcia politycznego celu, jakim jest właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego dla konsumentów, specjalistów i podmiotów gospodarczych w ogóle. Dostosowane dyrektywy przyczynią się do zwiększenia konkurencyjności europejskich przedsiębiorstw, zapewniając wszystkim jednakowe warunki, a przedsiębiorcy przestrzegający przepisów będą chronieni przed tymi, którzy są mniej sumienni.

Inicjatywa, o której mowa, jest również w dużym stopniu zgodna z celem Komisji lepszego stanowienia i uproszczenia prawa, ponieważ wprowadza spójność i jednolitość do prawodawstwa regulującego różne sektory przemysłu, przyczyniając się do lepszego rozumienia, wdrażania, przestrzegania i egzekwowania prawodawstwa UE.

Instrumenty do tego pakietu zostały wybrane przez Komisję tak, aby jedyne wprowadzane do nich zmiany były związane z dostosowaniem przepisów do nowych ram prawnych. Do istotnych aspektów technicznych w prawodawstwie poszczególnych sektorów nie wprowadza się żadnych zmian[4]. W związku z powyższym Komisja zwraca się do Parlamentu Europejskiego i Rady, aby traktować wspomniany pakiet w opisany sposób, w celu zapewnienia ogólnej spójności domyślnej dla techniki przekształcenia, a także w celu uniknięcia rozproszenia dyskusji na pomniejsze dyskusje sektorowe.

[1] COM(2011) 206 wersja ostateczna z 13.4.2011.

[2] Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady: „Poprawa wdrażania dyrektyw nowego podejścia”, COM(2003) 240 wersja ostateczna z 7.5.2003.

[3] Dz.U. L 170 z 30.6.2009, s. 1.

[4] Wyjątkiem jest dyrektywa w sprawie wyrobów pirotechnicznych. Komisja proponuje w niej drobną zmianę załącznika I pkt 4 w celu uniknięcia niezamierzonego zakazu stosowania poduszek powietrznych i niektórych innych wyrobów pirotechnicznych po dniu 4 lipca 2013 r. Zmiana istniejącego tekstu jest zatem względnie niewielka. W związku z tym uznano, że bardziej właściwe i efektywne będzie zachowanie tej dyrektywy w pakiecie niż przeprowadzanie niezależnej procedury rewizji.