16.

UE dysponuje zróżnicowanym arsenałem środków działania. Obejmują one, lecz nie są zawężone do następujących środków: a) Dialog polityczny: Jeśli jest to właściwe, kwestia przestrzegania MPH powinna pojawiać się w dialogach z państwami trzecimi. Ma to szczególne znaczenie w kontekście toczących się obecnie konfliktów zbrojnych, w przypadku których pojawiły się raporty o powszechnym naruszaniu MPH. UE powinna jednak również, w czasach pokoju, wzywać państwa, które jeszcze tego nie zrobiły, do przystąpienia do i pełnego wdrożenia ważnych instrumentów MPH, takich jak protokoły dodatkowe z 1977 r. i Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego. Pełne wdrożenie obejmuje wprowadzenie w życie koniecznych przepisów wykonawczych oraz przeszkolenie w zakresie MPH odpowiedniego personelu. b) Publiczne oświadczenia: W publicznych oświadczeniach w sprawach dotyczących międzynarodowego prawa humanitarnego UE powinna, gdzie właściwe, podkreślać konieczność zapewniania przestrzegania MPH. c) Demarche lub publiczne oświadczenia dotyczące konkretnych konfliktów: Gdy pojawiają się informacje o naruszeniu MPH, UE powinna rozważyć wydanie demarche i publicznych oświadczeń, tam gdzie to właściwe, potępiając takie akty i żądając od stron wypełnienia ich obowiązków zgodnie z MPH oraz podjęcia skutecznych działań mających zapobiec kolejnym naruszeniom. d) Środki ograniczające/sankcje: Zastosowanie środków ograniczających (sankcji) może być skutecznym sposobem promowania przestrzegania MPH. Należy więc brać uwagę ich zastosowanie wobec państwa lub innej strony konfliktu, a także osób indywidualnych, jeśli są właściwe i zgodne z prawem międzynarodowym. e) Współpraca z innymi organami międzynarodowymi: Jeśli jest to właściwe, promując przestrzeganie MPH, UE powinna współpracować z ONZ i odpowiednimi organizacjami regionalnymi. Państwa Członkowskie UE powinny również, gdzie właściwe, dążyć do tego celu jako członkowie innych organizacji, w tym również ONZ. Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (MKCK) od dawna pełni umocowaną w traktatach i uznaną rolę neutralnej, niezależnej organizacji humanitarnej, promującej przestrzeganie MPH. f) Operacje zarządzania kryzysowego: Przygotowując mandaty operacji zarządzania kryzysowego UE należy wziąć pod uwagę, tam gdzie to właściwe, znaczenie zapobiegania i powstrzymywania naruszeń MPH przez strony trzecie. We właściwych przypadkach może to obejmować zbieranie informacji, które mogą być wykorzystywane przez Międzynarodowy Trybunał Karny (4) lub podczas innych dochodzeń dotyczących zbrodni wojennych. g) Odpowiedzialność indywidualna: Mimo iż w sytuacjach po konfliktach trudno jest czasem pogodzić cel przywrócenia pokoju z potrzebą zwalczenia bezkarności, Unia Europejska powinna zapewniać, by żadne zbrodnie wojenne nie pozostały nieukarane. Aby wywierać podczas konfliktu zbrojnego skutek odstraszający, ściganie zbrodni wojennych powinno być widoczne i w miarę możliwości odbywać się w państwie, w którym miały miejsce naruszenia. UE powinna zatem zachęcać państwa trzecie do wdrożenia krajowego prawodawstwa karnego mającego na celu karanie naruszeń MPH. W tym kontekście należy również widzieć unijne wsparcie dla Międzynarodowego Trybunału Karnego i środki mające na celu ściganie zbrodniarzy wojennych. h) Szkolenia: Szkolenia dotyczące MPH są niezbędne do zapewnienia przestrzegania MPH podczas konfliktów zbrojnych. Szkolenia i kształcenie muszą się także odbywać w czasach pokoju. Dotyczy to całej populacji, choć specjalnie traktować należy określone grupy, na przykład funkcjonariuszy organów ochrony porządku publicznego. Dodatkowe wymagania dotyczą szkolenia personelu wojskowego. UE powinna rozważyć zapewnianie lub finansowanie szkoleń i kształcenia w zakresie MPH w państwach trzecich, także w ramach szerzej zakrojonych programów promowania państwa prawnego. i) Wywóz broni: Zgodnie z europejskim Kodeksem Postępowania (5) w sprawie wywozu broni przed wydaniem odnoszącego się do danego państwa pozwolenia na wywóz należy sprawdzić, czy przestrzega ono MPH.