[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 09.08.2006 r.

COM (2006) 446 wersja ostateczna

SPRAWOZDANIE KOMISJI

z prac komitetów w roku 2005 {SEC (2006) 1065}

UWAGI OGÓLNE DOTYCZĄCE SYSTEMU KOMITOLOGII

Niniejsze sprawozdanie obejmuje działania komitetów komitologii w roku 2005. Zawiera ono wprowadzenie, horyzontalny przegląd działań komitetów oraz załącznik ze szczegółowymi danymi statystycznymi dotyczącymi poszczególnych komitetów komitologii, zorganizowanymi według różnych departamentów Komisji[1]. Załącznik zawiera również uwagi opisowe na temat zmian dotyczących liczby komitetów oraz na temat nadzwyczajnych spotkań związanych z konkretnymi projektami aktów prawnych, takich jak negatywne opinie, rezolucje PE wynikające z wykonywania przypisanego mu prawa kontroli (patrz pkt 1.2 poniżej) oraz odesłania do Rady (patrz pkt 1.3 poniżej). Negocjacje w Radzie (oraz z Parlamentem Europejskim i Komisją) w sprawie przeglądu decyzji Rady 1999/468/WE powinny zostać formalnie zakończone w ciągu kilku tygodni następujących po przyjęciu niniejszego sprawozdania (patrz pkt 1.5 poniżej). Szczegóły dotyczące wyników negocjacji zostaną przedstawione w kolejnym sprawozdaniu rocznym (obejmującym rok 2006).

1.1 Komitety komitologii i ich kontekst instytucjonalny

a) Funkcja instytucjonalna komitetów komitologii

Zadaniem komitetów komitologii jest wspomaganie Komisji w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych przyznanych przez organ prawodawczy tj. Radę działającą samodzielnie lub wraz z Parlamentem Europejskim w ramach procedury współdecyzji. Komitety komitologii posiadają trzy istotne cechy wspólne.

Po pierwsze, od czasu traktatu z Maastricht są one tworzone przez prawodawcę (Radę i Parlament Europejski) zgodnie z procedurami „prawodawczymi” obowiązującymi w momencie przyjęcia aktu podstawowego, na mocy którego są one powoływane, a którą jest procedura współdecyzji. Stąd, podstawa prawna komitetów komitologii jest zapisana w tak zwanym „akcie podstawowym”.

Po drugie ich struktura oraz metody działania są w pewnych aspektach znormalizowane. Przedstawiciel Komisji przewodniczy każdemu komitetowi, składającemu się z przedstawicieli państw członkowskich[2]. Komitety podejmują działania w ramach procedur określonych w podstawowym akcie prawnym, zgodnie z decyzją Rady w sprawie komitologii, tj. decyzją 1999/468/WE[3].

Po trzecie, komitety wydają opinie na temat projektów środków wykonawczych przedłożonych im przez Komisję zgodnie z aktem podstawowym oraz interweniują w ramach procedury doradczej, procedury zarządzania lub procedury regulacyjnej przewidzianej dla danej sytuacji.

Komitety komitologii należy odróżnić od innych komitetów i grup ekspertów utworzonych przez Komisję, których celem jest wspomaganie Komisji w wykonywaniu przysługującego jej prawa inicjatywy lub realizacji wraz z państwami członkowskimi zadań związanych z kontrolą, koordynacją lub współpracą. Takie organy doradcze (których jest około 1300) nie są przedmiotem niniejszego sprawozdania[4].

b) Komitologia i przejrzystość: rejestr i repozytorium dokumentów komitologii

Artykuł 7 decyzji 1999/468/WE oraz oświadczenia Rady i Komisji odnoszące się do tego przepisu (zwłaszcza oświadczenia nr 4 i 5) wprowadzają środki mające na celu poprawę przejrzystości działania komitetów komitologii.

Artykuł 7 ust. 5 decyzji 1999/468/WE stanowi, że Komisja ma opublikować rejestr zawierający odniesienia do wszystkich dokumentów przesłanych do Parlamentu Europejskiego zgodnie z procedurą komitologii. Rejestr ten działa od grudnia 2003 r[5].

Zgodnie z oświadczeniem (nr 5) w sprawie decyzji Rady 1999/468/WE, Komisja do rejestru dodała repozytorium, jako dodatkowy środek zapewnienia przejrzystości, umożliwiający powszechny bezpośredni dostęp do wielu dokumentów przekazanych Parlamentowi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów instytucji UE[6], które weszło w życie dnia 3 grudnia 2001 r. Rejestr wskazuje na istnienie dokumentu oraz podaje jego główne dane bibliograficzne, natomiast repozytorium zawiera dany dokument w formacie umożliwiającym jego pobranie.

Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 o przejrzystości ustanawia ochronę procesu podejmowania decyzji przez instytucje UE, którego częścią są procedury komitologii. Dnia 17 lutego 2005 r. Komisja zdecydowała, jak zamierza stosować tą ochronę prawną – projekty środków wykonawczych powinny być w normalnym trybie ogólnodostępne po przeprowadzeniu głosowaniu nad tymi projektami w ramach komitetu[7]. Tylko w przypadku „szczególnych interesów”, określonych w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (tj. kwestiach bezpieczeństwa i interesów handlowych), należy wstrzymać bezpośredni dostęp do czasu ostatecznego przyjęcia danych aktów przez Komisję[8]. Po ostatecznym przyjęciu, akty te są dostępne poprzez upowszechnione bazy danych i rejestry Komisji (patrz protokoły posiedzeń Komisji w Rejestrze dokumentów Komisji[9]).

Komisja rozważa obecnie dalsze usprawnienia rejestru, które mają stanowić środki towarzyszące reformie decyzji Rady nr 1999/468/WE (patrz pkt 1.5 poniżej), dzięki którym Parlament Europejski uzyskałby bardziej przejrzysty i spójny dostęp do dokumentów zawartych w repozytorium.

1.2 Prawo kontroli przysługujące Parlamentowi Europejskiemu

Komisja ma obowiązek informowania Parlamentu Europejskiego o pracach komitetów oraz przesyłania mu wszelkich projektów środków wykonawczych na podstawie podstawowych aktów prawnych przyjętych zgodnie z procedurą współdecyzji (na mocy art. 251 traktatu), tak aby umożliwić Parlamentowi Europejskiemu wykonywanie przysługującego mu prawa kontroli zapisanego w art. 8 decyzji 1999/468/WE.

W lutym 2000 r. Parlament Europejski i Komisja zawarły Porozumienie w sprawie procedur wdrażania decyzji Rady 1999/468/WE mające głównie na celu uregulowanie procedur wykonania obowiązków spoczywających na Komisji[10].

Za wyjątkiem nagłych przypadków, porozumienie zakłada okres jednego miesiąca od otrzymania „ostatecznej wersji” projektu środka wykonawczego[11] w ramach aktu prawnego, przyjętego w drodze procedury współdecyzji, na umożliwienie Parlamentowi Europejskiemu, w stosownych przypadkach, przyjęcia rezolucji (na sesji plenarnej) na mocy art. 8 decyzji Rady 1999/468/WE, jeżeli Parlament Europejski uzna, że projekt środka wykonawczego przekracza uprawnienia wykonawcze zapisane w akcie podstawowym[12].

W praktyce oraz zgodnie z pkt 1 wyżej wymienionego porozumienia, departamenty Komisji przesyłają projekt środka wykonawczego do rejestru w tym samym czasie, gdy wysyłają go do państw członkowskich w ramach przygotowań do posiedzenia komitetu. Jeżeli głosowanie ma zostać przeprowadzone w ramach procedury pisemnej, bez zwoływania posiedzenia komitetu zgodnie z Regulaminem komitetu, stosuje się te same zasady. Po odbyciu głosowania, departamenty Komisji, od połowy 2004 r., dostają zalecenia, aby wypełnić arkusz głosowania, który przedstawia całościowy wynik głosowania dotyczącego konkretnego projektu środka wykonawczego. Departamenty wskazują również, czy projekt środka wykonawczego został zmieniony w następstwie oceny przeprowadzonej przez komitet czy też nie.

Jeżeli do projektu środka wykonawczego wprowadzono zmiany, zostanie on po raz drugi przesłany do rejestru, wraz z arkuszem głosowania, oraz do Parlamentu Europejskiego. W ten sposób, Parlament Europejski oraz społeczeństwo, które na tym etapie procedury komitologii uzyskują w zwyczajnym trybie bezpośredni dostęp do projektu środka, otrzymują jednoznaczną informację o „ostatecznej wersji” projektu środka wykonawczego, w rozumieniu pkt 6 wyżej wymienionego porozumienia. Jeżeli do projektu środka wykonawczego nie wprowadzono żadnych zmian, jedynie arkusz głosowania zostaje przesłany i przekazany do Parlamentu Europejskiego. Wtedy, pierwotnie przesłana wersja projektu środka wykonawczego zostaje uznana za ostateczną wersję projektu.

a) Rezolucje przyjęte przez Parlament Europejski w 2005 r.

W 2005 r. Parlament Europejski przyjął dwie rezolucje[13], w których twierdzi, że Komisja przekroczyła powierzone jej uprawnienia wykonawcze przy przyjmowaniu szczegółowych środków wykonawczych. Obie rezolucje dotyczyły obszaru ochrony środowiska, w szczególności Dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (dyrektywy RoHS) w dziedzinie polityki dotyczącej odpadów (patrz szczegółowe odniesienia w załączniku do niniejszego sprawozdania, w rozdziale zawierającym dane statystyczne dotyczące środowiska naturalnego).

Komisja odpowiedziała na pierwszą rezolucję z dnia 12 kwietnia 2005 r. (B6-0218/2005), że w jej opinii uzasadnienie przyznania zwolnienia z wymogów ustanowionych dyrektywą RoHS leży poza zakresem prawa Parlamentu Europejskiego do kontroli tego, czy Komisja przekracza swoje uprawnienia wykonawcze. Po ponownym zbadaniu prac nad projektem decyzji oraz przeanalizowaniu dostępnych informacji (analiza, konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz rozmowy w ramach komitetu dostosowania technicznego), Komisja stwierdziła, że przyjęcie projektu aktu prawnego jest zgodne z przepisami dyrektywy RoHS.

Druga rezolucja przyjęta dnia 6 lipca 2005 r. (B6-0392/2005) odnosiła się do projektu decyzji Rady, przyjętej przez Komisję w dniu 5 czerwca 2005 r., zmieniającej, w celu dostosowania do postępu technicznego, załącznik do dyrektywy RoHS, tak aby wyłączyć DecaBDE - substancję niebezpieczną z grupy polibronowanych eterów difenylowych (PBDE) z ograniczeń dotyczących użycia wynikających z art. 4 ust. 1 dyrektywy RoHS[14]. Pomimo że Parlament Europejski w swojej rezolucji nie przywołuje art. 8 decyzji Rady 1999/468/WE, lecz art. 5 ust. 5 tej decyzji, uznał on, że Komisja przekroczyła swoje uprawnienia wykonawcze, ponieważ według PE dla powyższego aktu prawnego byłby potrzebny wniosek legislacyjny przyjęty zgodnie z procedurą współdecyzji. Ponieważ w Radzie nie uzyskano większości kwalifikowanej, Komisja przyjęła ostatecznie pierwotny projekt decyzji dnia 13 października 2005 r. pomimo rezolucji Parlamentu, co doprowadziło do tego, że Parlament Europejski wniósł przeciwko Komisji sprawę do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o uznanie decyzji Komisji za nieważną (sprawa C-14/06; patrz punkt 1.4 poniżej). Komisja nie przedstawiła Parlamentowi motywów przyjęcia decyzji, ponieważ rezolucja Parlamentu była skierowana do Rady (której sprawa została później przekazana). Komisja broni swojego stanowiska przed Trybunałem i czeka na jego orzeczenie.

b) Przegląd przypadków przekazania do Parlamentu Europejskiego

Parlament Europejski w pierwszej rezolucji przyjętej dnia 12 kwietnia 2005 r. również wezwał Komisję do przeprowadzenia dokładnego przeglądu wszystkich przypadków przekazania projektów środków wykonawczych, od początku działania rejestru w grudniu 2003 r. Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu wyniki przeglądu w komunikacie z dnia 20 lipca 2005 r. W niektórych wyraźnie określonych sektorach polityki odnotowano ograniczoną liczbę nieprawidłowości (50 projektów aktów prawnych w ujęciu bezwzględnym). Należy przy tym zauważyć, że w 2005 r. przyjęto ponad 2000 projektów aktów prawnych; (oznacza to, że przypadki w których odnotowano nieprawidłowości, stanowiły około 1 % wszystkich przypadków w ciągu roku). Okazało się, że błędy popełniono z powodu tak zwanych rozporządzeń dostosowawczych[15], w odniesieniu do których około 140 aktów podstawowych dostosowano do decyzji Rady 1999/468/WE. Od wejścia w życie w szczególności rozporządzenia (WE) nr 1882/2003 z dnia 20 listopada 2003 r., szereg aktów prawnych został rzeczywiście objęty procedurą współdecyzji i wszystkie związane projekty środków wykonawczych musiały tym samym być odtąd przekazywane PE w ramach przysługującego mu prawa kontroli[16].

We wszystkich przypadkach wykrytych nieprawidłowości Komisja zaproponowała Parlamentowi Europejskiemu kontrolę „ex-post”, co umożliwiło zainteresowanym komisjom parlamentarnym zbadanie danych środków wykonawczych. Komisja zaoferowała również, że uchyli jakikolwiek środek, jeżeli wniesie o to Parlament Europejski, i uczyniła tak w odniesieniu do decyzji Komisji 2005/63/WE z dnia 24 stycznia 2005 r. zmieniającej załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (decyzja ELV)[17]. Ponadto, Komisja wdrożyła wzmocnione mechanizmy kontroli wewnętrznej w ramach swoich procedur administracyjnych w celu uniknięcia podobnych problemów w przyszłości.

1.3 Odesłania do Rady

W 2005 r. zgłoszono łącznie 11 przypadków odesłań do Rady.

Zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE, projekty aktów prawnych muszą zostać odesłane do Rady, jeżeli Komisji nie uda się uzyskać niezbędnej większości dla opinii potwierdzającej dany projekt środka wykonawczego w ramach procedury regulacyjnej lub ma do czynienia z nieprzychylną większością kwalifikowaną w ramach procedury zarządzania.

Te 11 odesłań w 2005 r. wystąpiło w czterech obszarach polityki: ochrona zdrowia i konsumentów (5), środowisko (4), Europe Aid (1) oraz Statystyka (1).

Liczba ta stanowi niewielki odsetek równy mniej niż 0,5 % całkowitej liczby środków wykonawczych przyjętych przez Komisję w ramach procedury zarządzania i procedury regulacyjnej (2 637)[18].

W ujęciu bezwzględnym całkowita liczba odesłań w 2005 r. jest mniejsza niż w 2004 r. (kiedy to było 14 odesłań do Rady). Warto zauważyć, że 6 z 10 odesłań w 2005 r. dotyczyło projektów decyzji Komisji dotyczących pozwolenia na wprowadzenie na rynek produktów zmodyfikowanych genetycznie (w obszarach ochrony zdrowia i konsumentów oraz środowiska). Tą wysoką koncentrację odesłań w dziedzinie organizmów zmodyfikowanych genetycznie można wytłumaczyć tym, że państwa członkowskie mają podzielone zdanie na temat standardów, jakie należy stosować do naukowej oceny nowych produktów (patrz szczegółowe uwagi w załączniku do niniejszego sprawozdania, w rozdziałach zawierających dane statystyczne dotyczące obszarów ochrony zdrowia i konsumentów oraz środowiska).

1.4 Orzecznictwo[19]

a) Wyrok z dnia 25 października 2005 r. (ser „FETA”)

Wyrokiem z dnia 25 października 2005 r.[20] w odniesieniu do połączonych spraw C-465/02 i C-466/02, w których Niemcy i Dania występowały jako skarżący (popierane przez Francję i Zjednoczone Królestwo) przeciwko Komisji (popieranej przez Grecję), Europejski Trybunał Sprawiedliwości (ETS) oddalił skargę przeciwko ważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1829/2002 z dnia 14 października 2002 r.[21] zmieniającego załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w odniesieniu do nazwy „FETA”. Komisja zatem w należyty sposób zarejestrowała nazwę „FETA” jako chronioną nazwę pochodzenia na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 692/2003 z dnia 8 kwietnia 2003 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (podstawowy akt prawny)[22].

Jednym z argumentów przywołanych przez niemiecki rząd było to, że wystąpiły naruszenia regulaminu komitetu regulacyjnego, ustanowionego zgodnie z art. 15 podstawowego aktu prawnego. Dokumenty, które miały być badane w czasie posiedzenia komitetu regulacyjnego dnia 20 listopada 2001 r., nie zostały przedstawione rządowi niemieckiemu na 14 dni przed tym posiedzeniem; ponadto, nie zostały one przedstawione w języku niemieckim.

Ponieważ do czasu tego posiedzenia komitet nie miał przyjętego własnego regulaminu, Trybunał zbadał w zamian odpowiednie przepisy standardowego regulaminu, przyjętego przez Komisję dnia 31 stycznia 2001 r.[23]. Artykuł 3 ust. 1 tego standardowego regulaminu stanowi, że przewodniczący musi zaprosić delegacje na posiedzenie i rozesłać związane z tym posiedzeniem dokumenty nie później niż na 14 dni kalendarzowych przed datą posiedzenia.

Jednakże, mimo że było ogólnie wiadomo, że rząd niemiecki nie otrzymał dokumentów w języku niemieckim i otrzymał je później niż na wymagane 14 dni kalendarzowych przed posiedzeniem[24], Trybunał zastosował do tej sytuacji ustanowione orzecznictwo z takim skutkiem, że tego typu nieprawidłowości proceduralne mogą oznaczać unieważnienie aktu prawnego Komisji, który został ostatecznie przyjęty, jedynie w takim przypadku, że gdyby ta nieprawidłowość nie wystąpiła, procedura mogłaby mieć inny skutek[25]. Nie miało to miejsca w tej sprawie, ponieważ na omawianym posiedzeniu członków komitetu poproszono jedynie o przedstawienie uwag na temat wyników ankiety Komisji, podczas gdy projekt rozporządzenia Komisji był badany dopiero potem, na posiedzeniu komitetu w maju 2002 r[26].

b) Skarga Parlamenty Europejskiego przeciwko Komisji („DecaBDE”)

Dnia 11 stycznia 2006 r., Parlament Europejski wniósł do ETS skargę przeciwko Komisji, żądając unieważnienia decyzji Komisji 2005/717/WE z 13 października 2005 r. (patrz pkt 1.2 lit. a) powyżej). Parlament Europejski twierdzi, że Komisja nie spełniła warunków określonych w dyrektywie RoHS przewidzianych dla zwolnienia konkretnego zastosowania DecaBDE z zakazu, zawartego w tej dyrektywie i, tym samym, Komisja przekroczyła swoje uprawnienia wykonawcze. W opinii Parlamentu Europejskiego, Komisja popełniła również wyraźny błąd w ocenie dowodów naukowych, nie przestrzegała zasady ostrożności, a poprzez rozszerzenie zwolnienia na wszystkie, bez wyjątku, polimeryczne zastosowania DecaBDE, naruszyła zasadę proporcjonalności[27]. Komisja podważa przedstawione argumenty. Sprawa jest w toku przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości.

1.5 Dalszy rozwój wydarzeń

a) Reforma obecnego systemu komitologii

Wniosek Komisji dotyczący zmienionej procedury regulacyjnej[28] miał na celu zrównanie pozycji Parlamentu Europejskiego i Rady w nadzorowaniu wykonania niektórych uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji przez Parlament i Radę w ramach procedury współdecyzji (art. 251 traktatu). Omawiane tu środki wykonawcze to środki dostosowujące lub w szerokim zakresie wykonujące akty prawne w ramach współdecyzji.

Na mocy art. 202 traktatu WE, aby zmienić decyzję w sprawie komitologii (1999/468/WE) w ramach Rady wymagane są konsultacje z Parlamentem Europejskim oraz jednomyślność. Prezydencja Zjednoczonego Królestwa w Radzie (w drugiej połowie 2005 r.) ustanowiła we wrześniu 2005 r. grupę „przyjaciół prezydencji” w celu omówienia proponowanej reformy. Grupa ta odbywała regularne spotkania zarówno podczas prezydencji Zjednoczonego Królestwa, jak i następującej po niej austriackiej prezydencji w Radzie (w pierwszej połowie 2006 r.

Parlament Europejski upoważnił dwóch swoich posłów, Josepha Daula (FR/PPE, Przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komitetów) oraz Richarda Corbetta (UK/PSE, sprawozdawca w zakresie komitologii w Komisji spraw konstytucjonalnych (AFCO)) do prowadzenia rozmów politycznych z prezydencją Rady i Komisją.

W wyniku tych negocjacji pod koniec prezydencji austriackiej trzy omawiane instytucje osiągnęły porozumienie w sprawie zmiany decyzji Rady 1999/468/WE dotyczącej wprowadzenia nowej „procedury regulacyjnej połączonej z prawem kontroli”. Tę nową procedurę stosować się będzie do środków wykonawczych o charakterze ogólnym, zmieniających mało istotne elementy podstawowych aktów prawnych przyjętych w ramach procedury współdecyzji. Parlament Europejski otrzymuje prawo weta dotyczące istoty takich środków wykonawczych i tym samym otrzymuje znacznie większe uprawnienia kontrolne nad uprawnieniami wykonawczymi powierzonymi Komisji na mocy procedury komitologii.

b) Rozszerzenie

Dnia 25 kwietnia 2005 r. podpisano traktat o przystąpieniu z Bułgarią i Rumunią. Podobnie jak miało to miejsce w przypadku dziesięciu nowych państw członkowskich w okresie poprzedzającym ich przystąpienie w maju 2004 r., Bułgarii i Rumunii przyznano, z dniem 26 kwietnia 2005 r., status aktywnego obserwatora i mogę one uczestniczyć w posiedzeniach komitetów[29]. W przypadku Turcji i Chorwacji[30] - pozostałych krajów kandydujących, a od grudnia 2005 r. również w przypadku Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, ich udział jest w dalszym ciągu organizowany na podstawie „komunikatu Komisji do Rady w sprawie udziału krajów kandydujących w programach, agencjach i komitetach wspólnotowych”[31].

HORYZONTALNY PRZEGLĄD DZIAŁALNOŚCI

2.1 Liczba komitetów

Ważne jest, aby odróżniać komitety komitologii z jednej strony od innych jednostek, w szczególności „grup ekspertów”, tworzonych przez samą Komisję, z drugiej strony. Te drugie zajmują się przygotowywaniem i realizacją polityk, podczas gdy komitety komitologii są zaangażowane w kwestie wykonania aktów prawnych. Niniejsze sprawozdanie koncentruje się wyłącznie na komitetach komitologii. Liczba komitetów komitologii została ustalona w podziale na sektory działalności (Tabela I) na dzień 31.12.2005 r. Liczby dotyczące poprzedniego roku (stan na 31.12.2004 r.) podane są dla celów porównawczych.

TABELA I – Całkowita liczba komitetów

Obszar polityki | 2004 | 2005 |

Przedsiębiorstwa (ENTR) | 29* | 32 |

Zatrudnienie i sprawy społeczne (EMPL) | 6 | 6 |

Rolnictwo (AGRI) | 30 | 31 |

Transport/Energia/Sieci transeuropejskie (TREN) | 39 | 38 |

Środowisko (ENV) | 35 | 32 |

Badania (RTD) | 3 | 3 |

Społeczeństwo informacyjne (INFSO) | 9* | 10 |

Rybołówstwo (FISH) | 3 | 3 |

Rynek wewnętrzny (MARKT) | 11 | 10 |

Polityka regionalna (REGIO) | 2 | 2 |

Edukacja i kultura (EAC) | 9 | 7 |

Zdrowie i ochrona konsumentów (SANCO) | 13 | 15 |

Sprawiedliwość, wolność i bezpieczeństwo (JLS) | 10 | 13 |

Stosunki zewnętrzne (RELEX) | 3 | 3 |

Handel (TRADE) | 11 | 12 |

Rozszerzenie (ELARG) | 2 | 3 |

EuropeAid (AIDCO) | 9 | 8 |

Pomoc humanitarna (ECHO) | 1 | 1 |

Statystyki (ESTAT) | 7 | 8 |

Budżet (BUDG) | 2 | 2 |

Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) | 1 | 1 |

OGÓŁEM | 245 | 250 |

*Liczba komitetów dla obszarów ENTR i INFSO w 2004 r. musiała zostać, ze skutkiem wstecznym, zmniejszona, o 1, ponieważ konfiguracje umieszczone w ramach tych obszarów polityki należą do dwóch komitetów w obszarze BADANIA.

Dane wskazują na względne znaczenie procedur komitologii w różnych obszarach polityki. Transport/Energia (38), Przedsiębiorstwa (32), Środowisko (32) i Rolnictwo (31) w dalszym ciągu posiadają zdecydowanie największą liczbę komitetów. Tylko te obszary polityk liczą 133 z 250 komitetów, co stanowi ponad połowę wszystkich komitetów. Podejmowane w ostatnich latach starania Komisji, aby ustabilizować liczbę komitetów, przyniosły skutki. Pomimo że całkowita liczba komitetów na koniec 2005 r. jest nieco wyższa niż w 2004 r., to ciągle mieści się w ramach celu Komisji, aby ograniczyć liczbę komitetów na poziomie około 250. Mimo że prawodawca ustanowił nowe komitety w niektórych obszarach polityki o zwiększonej aktywności (na przykład, w obszarach sprawiedliwość, wolność i bezpieczeństwo oraz ochrona zdrowia i konsumentów), to w innych obszarach polityki liczba komitetów zmniejszyła się w konsekwencji restrukturyzacji ram prawnych. Niektóre wzrosty lub spadki liczby komitetów w poszczególnych obszarach wynikają z przeniesienia obowiązków z jednego z departamentów Komisji na inny. Szczegółowa sprawozdawczość na temat tworzenia, eliminacji, przenoszenia i łączenia komitetów znajduje się w uwagach do tabeli z załącznika, dotyczącej każdego obszaru polityki.

2.2 Liczba opinii i środków wykonawczych

Podobnie jak poprzednie sprawozdania, niniejsze sprawozdanie przedstawia całościowe dane dotyczące formalnych opinii wydanych przez komitety[32] oraz związanych z nimi środków wykonawczych (= aktów prawnych, decyzji administracyjnych i finansowych) przyjętych przez Komisję. Te dane opisują konkretnie „wydajność” komitetów (Tabela II). Całkowita liczba opinii wydanych przez komitety w roku 2005 wyniosła 2 582 (w porównaniu do 2 777 w 2004 r.); liczba przyjętych przez Komisję środków wykonawczych wyniosła 2 654 (w porównaniu do 2 625 w 2004 r.).

TABELA II – Liczba opinii i środków wykonawczych (2005)

Opinie | Środki wykonawcze | Opinie | Środki wykonawcze |

ENTR | 69 | 55 | EAC | 56 | 55 |

EMPL | 9 | 1 | SANCO | 303 | 303 |

AGRI | 1.321 | 1.481 | JLS | 16 | 15 |

TREN | 36 | 32 | RELEX | 2 | 2 |

ENV | 50 | 47 | TRADE | 14 | 12 |

RTD | 202 | 202 | ELARG | 83 | 83 |

INFSO | 86 | 85 | AIDCO | 139 | 124 |

FISH | 19 | 9 | ECHO | 50 | 50 |

MARKT | 13 | 12 | ESTAT | 30 | 21 |

REGIO | 12 | 12 | BUDG | 7 | 6 |

TAXUD | 61 | 47 | OLAF | 2 | 0 |

Duża liczba środków wykonawczych przyjętych w niektórych obszarach polityki – Rolnictwo (1 481), Ochrona zdrowia i konsumentów (303), Badania (202), EuropAid (124) oraz Społeczeństwo informacyjne (85) – odzwierciedla po raz kolejny intensywność pracy nałożonej na Komisję w tych dziedzinach poprzez procedury komitologii[33]. W porównaniu z rokiem poprzednim, można zauważyć znaczący wzrost w przypadku obszaru Społeczeństwo informacyjne (34 środki wykonawcze w 2004 r.), podczas gdy spadek wystąpił w obszarze Edukacja i kultura (55 środków wykonawczych w 2005 r., w porównaniu z 115 w 2004 r.).

Dalsze tabele w układzie horyzontalnym są przedstawione w załączniku (Tabela III: liczba komitetów w podziale na procedury oraz Tabela IV: liczba posiedzeń).

[1] Załącznik jest przedstawiony jako oddzielny dokument roboczy służb Komisji.

[2] To państwa członkowskie, a nie osoby je reprezentujące, są w świetle prawa „członkami” komitetów i wykonują prawo głosu.

[3] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

[4] Komisja ustanowiła rejestr grup ekspertów Komisji Europejskiej, dostępny za pośrednictwem serwera EUROPA: http://ec.europa.eu/secretariat_general/regexp/

[5] Patrz adres internetowy: http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/regcomito/registre.cfm?CL=en Rejestr zawiera dokumenty z datą od połowy 2003 r.

[6] Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.

[7] Głosowanie komitetu może się odbyć w czasie zwyczajnego posiedzenia komitetu lub w drodze procedury pisemnej, zgodnie z regulaminem komitetu.

[8] Lub nawet odmówić dostępu ze względu na poufność.

[9] http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/regdoc/registre.cfm?CL=en

[10] Dz.U. L 256 z 10.10.2000, str. 19. Porozumienie zastępuje pewne wcześniejsze porozumienia: porozumienie Plumb/Delors z 1988 r., porozumienie Samland/Williamson z 1996 r. oraz „modus vivendi” z 1994 r.

[11] Projekty są przesyłane po raz pierwszy przed posiedzeniem komitetu oraz, jeżeli zostaną one znacznie zmienione w trakcie posiedzenia, po raz kolejny po nim.

[12] Ten akt podstawowy musi zostać przyjęty w ramach procedury współdecydowania (art. 251 Traktatu) pomiędzy Radą a Parlamentem Europejskim.

[13] Pierwszą rezolucję przyjęto dnia 12 kwietnia 2005 r. (B6-0218/2005), a drugą dnia 6 lipca 2005 r. (B6-0392/2005).

[14] Dz.U. L 271 z 15.10.2005, str. 48. Dnia 19 kwietnia 2005 r. Komitet ds. odpadów nie przyjął pierwotnego projektu decyzji Komisji; środek wykonawczy został następnie odesłany do Rady.

[15] W szczególności, rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. dostosowujące do decyzji Rady 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów, które wspomagają Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach podlegających procedurze określonej w art. 251 traktatu WE (współdecyzji) (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

[16] Ten łańcuch zdarzeń, w którym podstawowe akty prawne mają odtąd być objęte procedurą współdecyzji, mógł być źródłem zaniedbań w tym sensie, że odpowiedzialne departamenty mogły przeoczyć nowy obowiązek przekazywania projektów tych podstawowych aktów prawnych, które zostały dostosowane w danych obszarach polityki przez powyższe „zbiorcze” rozporządzenie dostosowawcze.

[17] Dz.U. L 25 z 28.1.2005, str. 73. Akt prawny uchylający decyzję ELV: 2005/437/WE, Dz.U. 152 z 15.6.2005 str. 18; Akt prawny ponownie przyjmujący decyzję ELV: 2005/438/WE, Dz.U. 152 z 15.6.2005 str.19.

[18] Łącznie 2 654 środki wykonawcze (patrz uwagi do Tabeli II) minus 17 środków wykonawczych, które zostały przyjęte w ramach procedury doradczej.

[19] Od roku 2005 przedstawiane będą wszystkie wyroki ogłoszone przez ETS oraz nowe skargi wniesione przed Trybunałem w danym roku sprawozdawczym.

[20] Nie opublikowany jeszcze w Zbiorze Orzecznictwa Trybunału; patrz ogłoszenie w Dz.U. C 86 z 8.4.2006, str. 1.

[21] Dz.U. L 277 z 15.10.2002, str. 10.

[22] Dz.U. L 99 z 17.4.2003, str. 1.

[23] Dz.U. C 38 z 6.2.2001, str. 3.

[24] Dnia 9 listopada 2001 r., patrz pkt 35 wyroku.

[25] Patrz pkt 37 wyroku.

[26] Patrz pkt 38 wyroku.

[27] Patrz ogłoszenie w Dz.U. C 86 z 8.4.2006, str. 11.

[28] Wniosek dotyczący decyzji Rady zmieniającej decyzję 1999/468/WE ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (COM (2002) 719 wersja ostateczna, przyjęty 11.12.2002). Wniosek ten został zmieniony w kwietniu 2004 r. - COM (2004) 324 wersja ostateczna, z dnia 22.4.2004 – w celu włączenia zmian technicznych dokonanych przez Parlament Europejski (rezolucja przyjęta dnia 2.9.2003 r. (P5-TA(2003)0352)).

[29] Decyzja Komisji z dnia 23 marca 2005 r. - C(2005)874 (art. 7).

[30] Bułgaria i Rumunia mają obecnie status państw przystępujących.

[31] COM(1999) 710 wersja ostateczna, przyjęty dnia 20.12.1999. Patrz również „Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu w sprawie przygotowywania udziału krajów Bałkanów zachodnich w programach i agencjach wspólnotowych” (COM (2003) 748 wersja ostateczna, przyjęty 3.12.2003).

[32] W tym opinie pozytywne i negatywne, wydane w następstwie formalnego głosowania w przypadku procedur regulacyjnej i zarządzania. Dane nie obejmują przypadków „bez opinii” (lub „braku opinii”), tj. gdy miało miejsce formalne głosowanie, ale nie osiągnięto koniecznej (kwalifikowanej) większości.

[33] Należy zwrócić uwagę, że sama liczba instrumentów przyjętych jako takie nie pokazuje politycznego, gospodarczego i finansowego znaczenia podjętych decyzji.