Upadłość instytucji finansowej może spowodować efekt domina względem innych instytucji, w szczególności w sytuacji, gdy standardowe postępowanie upadłościowe stwarza zagrożenie dla stabilności całego systemu finansowego. W takich przypadkach państwo może być zmuszone do ratowania instytucji z wykorzystaniem pieniędzy podatników, ponieważ bezczynność państwa mogłaby doprowadzić do kryzysu systemowego, co oznaczałoby ogromne straty dla gospodarki. Aby złagodzić taki kryzys systemowy, w ostatnim czasie potrzebna była interwencja państwa, na koszt podatnika, w celu ratowania wielu banków. W odpowiedzi na tę sytuację znacznie wzmocniono unijne regulacje ostrożnościowe w odniesieniu do banków i, co ważne, ustanowiono nowe ramy – dyrektywę w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków – umożliwiające odpowiednim organom przeprowadzenie kontrolowanej likwidacji banku. W dyrektywie tej wymaga się, aby banki skuteczniej przygotowywały się na zarządzanie trudną sytuacją finansową, przyznaje się właściwym organom uprawnienia do podejmowania wczesnej interwencji w banku znajdującym się na progu upadłości lub zagrożonym upadłością, ustanawia się wspólny zestaw instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji umożliwiający zarządzanie upadłością oraz dokonuje się podziału ewentualnych strat finansowych pomiędzy zainteresowane strony banku. Tym samym dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków ułatwia organom publicznym przeprowadzenie restrukturyzacji banku znajdującego się na progu upadłości lub zagrożonego upadłością, minimalizując jednocześnie koszty ponoszone przez podatników.

Kontrahent centralny (CCP) pośredniczy pomiędzy kontrahentami transakcji finansowych w celu przyjmowania i wykonywania ich praw i obowiązków, pełniąc rolę nabywcy dla każdego sprzedawcy oraz sprzedawcy dla każdego nabywcy w odniesieniu do określonego pakietu umów. Chociaż CCP są w mniejszym stopniu narażeni na upadłość w porównaniu z bankami, nie są jednak odporni. Istnieje międzynarodowe porozumienie co do tego, że systemowe ryzyko finansowe we wszystkich instytucjach finansowych, a nie tylko w bankach, powinno być uważnie monitorowane i eliminowane . Niedawny kryzys pokazał, że każda interwencja publiczna mająca na celu wyeliminowanie ryzyka w instytucjach finansowych powinna być szybka i w jak najmniejszym stopniu opierać się na środkach podatników. Powszechnie uznaje się, że unijne ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są najpilniej potrzebne dla CCP. Rada Stabilności Finansowej, międzynarodowe ugrupowanie wysokiego szczebla zrzeszające organy regulacyjne pracujące pod egidą G-20 w celu zreformowania finansowego otoczenia regulacyjnego w następstwie kryzysu oraz wyeliminowanie pojawiających się zagrożeń, także uznała te działania za priorytet. Model biznesowy CCP zakłada znaczącą koncentrację ryzyka finansowego, głównie banków jako ich największych użytkowników, ale także innych podmiotów finansowych. Ma on nieodłącznie charakter transgraniczny na zintegrowanym rynku unijnym i światowym. Ponadto systemowe znaczenie CCP z pewnością jeszcze bardziej wzrośnie z powodu zaangażowania G-20 w rozliczanie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym za pośrednictwem CCP, co wiąże się z przeniesieniem ryzyka nieodłącznie związanego z tymi instrumentami z banków na CCP oraz zapewnieniem scentralizowanego zarządzania ryzykiem przez CCP. Chociaż upadłość CCP jest mało prawdopodobna, zdarzenie to mogłoby – z uwagi na centralną pozycję CCP na rynkach, a zwłaszcza jego bezpośrednie powiązania z bankami – spowodować rozległy efekt domina w systemie finansowym, jeżeli nie będzie zarządzane w sposób uporządkowany. W związku z powyższym konieczne jest ustanowienie ram prawnych uprawniających odpowiednie organy do eliminowania tego ryzyka dla stabilności finansowej poprzez przeprowadzenie szybkiej restrukturyzacji i likwidacji działalności CCP w sposób uporządkowany w przypadku zagrożenia upadłością systemową. Ponadto środki legislacyjne zapewniają zachęty do należytego zarządzania ryzykiem CCP oraz chronią klientów dużych banków, którzy korzystają z usług rozliczeniowych CCP, oraz podatników przed dużymi stratami w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.