UZASADNIENIE

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii w ramach Międzynarodowej Rady ds. Cukru oraz Komitetu Administracyjnego Międzynarodowej Organizacji Cukru (zwanej dalej „ISO”), a także ewentualnych innych organów doraźnych, które ISO może ustanowić w celu omówienia ewentualnych zmian do Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. w związku z przewidywaną dyskusją na temat rewizji Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r. (zwanej dalej „ISA”).

1.KONTEKST WNIOSKU

•Reforma Międzynarodowej umowy w sprawie cukru z 1992 r.

Unia Europejska jest stroną ISA.

ISA ma zapewniać zacieśnioną współpracę międzynarodową w zakresie światowych kwestii związanych z cukrem oraz kwestii powiązanych, stanowić forum dla międzyrządowych konsultacji w sprawie cukru oraz sposobów usprawniania światowej gospodarki cukrem, ułatwiać handel poprzez zbieranie i dostarczanie informacji na temat światowego rynku cukru i innych substancji słodzących oraz zachęcać do zwiększonego zapotrzebowania na cukier, w szczególności w odniesieniu do zastosowań innych niż tradycyjne. ISA weszła w życie dnia 1 stycznia 1993 r. na okres trzech lat do dnia 31 grudnia 1995 r. Od tego czasu była regularnie przedłużana na kolejne, dwuletnie okresy. Okres obowiązywania ISA ma być przedłużony decyzją Międzynarodowej Rady ds. Cukru w listopadzie 2017 r. i umowa będzie obowiązywać do dnia 31 grudnia 2019 r..

Zgodnie z art. 8 ISA Międzynarodowa Rada ds. Cukru jest organem odpowiedzialnym za wykonywanie wszystkich funkcji niezbędnych do realizacji postanowień ISA. Art. 13 ISA stanowi, że wszystkie decyzje Międzynarodowej Rady ds. Cukru podejmowane są zasadniczo w drodze konsensusu, o ile w ISA nie postanowiono inaczej. W przypadku braku konsensusu decyzje są podejmowane zwykłą większością głosów, chyba że w ISA przewidziano głosowanie specjalne.

Zgodnie z art. 25 ISA członkowie ISO posiadają łącznie 2 000 głosów. Każdy z członków ISO posiada określoną liczbę głosów, która jest corocznie korygowana według kryteriów zdefiniowanych w ISA.

Umowa, a w szczególności podział głosów wśród członków, który również określa wkład danego członka, nie odzwierciedla już realiów światowego rynku cukru. Obecnie Unia wnosi zdecydowanie największy wkład do budżetu ISO. Od 2015 r. ISO omawiała na szczeblu grupy roboczej możliwości dokonania przeglądu mechanizmu podziału głosów. UE powinna zająć stanowisko w sprawie przeglądu ISA, w sytuacji gdy ISO aktywnie angażuje się w takie dyskusje i negocjacje.

Reforma ISO w celu dalszego dostosowania jej do praktyk, które Unia promuje w innych międzynarodowych gremiach producentów żywności, jak również do zmian na światowym rynku cukru od 1992 r., leży wyraźnie w interesie Unii. Reforma ta powinna przynajmniej prowadzić do przejrzystości w odniesieniu do obowiązków członków w zakresie głosowania, a także ich wkładów finansowych. Przydział głosów w ISO powinien być mierzalny na podstawie takich wskaźników jak handel, konsumpcja, produkcja i zdolność do zapłaty. Ostatni wskaźnik jest stosowany w Organizacji Narodów Zjednoczonych, aby umożliwić uznanie wymiaru rozwojowego w sektorze cukru. Uwzględnienie tego wskaźnika prowadzi do przyznania większej część odpowiedzialności finansowej tym członkom, którzy mają większą zdolność wnoszenia wkładu do budżetu ISO.

Komisja może wspierać wyżej wspomniane praktyki względem pozostałych członków ISO; ponieważ w ramach ISO decyzje podejmowane są na zasadzie konsensusu, UE nie może zreformować tej organizacji niezależnie. Dlatego też ogólne członkostwo ISO powinno dać wyraźny sygnał, że reforma jest zarówno możliwa, jak i pożądana. Podczas zebrań ISO oraz w trakcie spotkań dwustronnych z innymi członkami ISO Komisja powinna mieć możliwość rozpoczęcia negocjacji w sprawie zmiany ISA oraz prowadzenia rozmów z innymi członkami, jeżeli przyjęliby oni wiodącą rolę w odniesieniu do wniosków dotyczących reformy.