ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
3.3.

We wniosku w sprawie dyrektywy wzywa się do jednolitego wdrożenia na szczeblu państw członkowskich przepisów zawartych w planie działań OECD w zakresie BEPS (8), mającym na celu zwalczanie agresywnego planowania podatkowego na poziomie globalnym. Jak już podkreślano we wcześniejszych opiniach (9), EKES z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji i wyraża swoje poparcie dla jej wysiłków na rzecz zwalczania agresywnego planowania podatkowego stosowanego przez niektóre przedsiębiorstwa wielonarodowe, która to praktyka powoduje erozję bazy podatkowej państw członkowskich, szacowaną w skali rocznej na 50–70 mld EUR.
4.5.3.

Jest to również okazja do poruszenia problemu własności i rozszerzonej odpowiedzialności producenta, szczególnie w odniesieniu do tworzyw sztucznych. Ma to kluczowe znaczenie, biorąc pod uwagę, że żyjemy w epoce geologicznej – antropocenie – która prawdopodobnie będzie oficjalnie identyfikowana na podstawie poziomu tworzyw sztucznych w tworzących się obecnie warstwach geologicznych.
2.3.

Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 zobowiązuje również Komisję do przygotowania do dnia 31 grudnia 2015 r. sprawozdania w sprawie odpowiedniego systemu nadzoru ostrożnościowego nad podmiotami prowadzącymi handel towarami; ponadto rozporządzenie to zobowiązuje Komisję do sporządzenia sprawozdania w sprawie odpowiedniego systemu nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi, zasadniczo w tym samym terminie. W stosownych przypadkach sprawozdania te powinny poprzedzać przedłożenie wniosków ustawodawczych.
2.5.

W te ramy również wpisuje się wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie tak zwanej „możliwości przenoszenia transgranicznego”, która polega na tym, że użytkownik usług online w zakresie treści w określonym państwie UE ma dostęp do wspomnianych treści podczas tymczasowej podróży do innego państwa członkowskiego. Powyższa możliwość przenoszenia jest uważana za ważny krok w kierunku osiągnięcia szerszego dostępu użytkowników do treści audiowizualnych, co sama Komisja uważa za kluczowy cel w odniesieniu do rozwoju strategii jednolitego rynku cyfrowego.
2.3.

Zamówienia objęte zakresem dyrektywy mogą być udzielane w drodze procedury otwartej lub procedury ograniczonej. Minimalny termin składania ofert w procedurze otwartej wynosi 52 dni, ale może zostać skrócony do 40 dni dzięki zastosowaniu środków elektronicznych. W procedurze ograniczonej ogólne terminy to: 37 dni na złożenie wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu oraz dodatkowe 40 dni na złożenie oferty po zakwalifikowaniu przez instytucję zamawiającą podmiotów dopuszczonych do składania ofert. Jeśli wymaga tego pilna konieczność, dyrektywa przewiduje znaczne skrócenie terminów: a) „przyspieszoną procedurę ograniczoną”, w której termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wynosi 15 dni, a termin składania ofert to 10 dni; b) „procedurę negocjacyjną bez publikacji”, umożliwiającą udzielanie zamówień na potrzeby osób ubiegających się o azyl w najbardziej pilnych przypadkach.
3.5.

Uznając Azję Środkową za bogaty w źródła energii region o strategicznym znaczeniu, Unia Europejska zobowiązała się do nawiązania trwałych i stabilnych stosunków z tym regionem. Jak stwierdzono w konkluzjach Rady do Spraw Zagranicznych w sprawie strategii UE wobec Azji Środkowej, przyjętych w dniu 22 czerwca 2015 r., UE wzywa do zacieśnienia powiązań energetycznych, co powinno przyczynić się do wzajemnego bezpieczeństwa energetycznego.
4.4

Komitet rozumie zaniepokojenie Komisji związane z brakiem instrumentu prawnego umożliwiającego jej zapewnienie europejskim przedsiębiorstwom skutecznego dostępu do zamówień publicznych w państwach trzecich, ponieważ rozporządzenie (UE) nr 654/2014 dotyczące wykonywania praw Unii w zakresie stosowania i egzekwowania zasad handlu międzynarodowego nie ma zastosowania w przypadku braku porozumienia międzynarodowego. Niemniej jednak procedura postępowania wyjaśniającego przewidziana w art. 6–8 rozporządzenia wydaje się szczególnie powolna i pozbawiona skuteczności. Komitet, po pierwsze, wyraża wątpliwości co do szerokiej swobody uznania pozostawionej Komisji w odniesieniu do podjęcia decyzji o konieczności przeprowadzenia dochodzenia. Następnie, jeśli chodzi o czas trwania postępowania, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi Komisja, nie zostało ono w nowym wniosku skrócone. Jego całkowity możliwy czas trwania nadal wynosi 12 miesięcy. Okres ten wydaje się bardzo długi, mając na uwadze, że w wielu przypadkach, a przede wszystkim w przypadkach, gdy Komisja wszczyna postępowanie wyjaśniające z własnej inicjatywy, dysponuje już ona pewną liczbą informacji i często podjęła już temat w istniejącej przestrzeni dialogu z państwami trzecimi. Komitet rozumie również fakt, że postępowanie wyjaśniające byłoby zawieszane na czas ewentualnych negocjacji handlowych. Niemniej z uwagi na czas trwania negocjacji handlowych i ich wdrażania, uważa, że byłoby pożądane określenie długości terminu zawieszenia, który nie powinien przekraczać dwóch lat.
4.2

Po szczegółowym przeanalizowaniu konsolidowanych tekstów i wszystkich propozycji nowych tekstów ujednoliconych EKES może zapewnić, że oprócz poniższych uwag nie znalazł żadnego błędu formalnego: — ujednolicenie motywu 3 dyrektywy 2005/56/WE zawiera słowo „określić” zamiast „ustanowić”, — art. 10 ust. 2 dyrektywy 89/666/EWG nie został ujednolicony we wniosku dotyczącym dyrektywy, — w motywach 48, 62, 65, 66 i 80 Komisja powinna potwierdzić, czy odniesienia do poszczególnych aktów prawnych odpowiadają faktycznie najnowszym środkom wprowadzonym w poszczególnych dziedzinach – np. w motywie 48 odniesienie do dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku powinno zostać uaktualnione poprzez odniesienie do rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku (tzn. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE), — tytuł rozdziału III powinien precyzować, że chodzi o jawność „w celu ochrony stron trzecich”; jeśliby natomiast jawność, o której jest tu mowa, miała być zapewniona z korzyścią także dla akcjonariuszy, to czy w art. 13 lit. f) nie należałoby wspomnieć także o dyrektywach 2013/24/UE i 2014/95/UE?
4.10.

Inną barierą są wyjątki. EKES wzywa państwa członkowskie do jak najszybszej ratyfikacji traktatu z Marrakeszu, wprowadzającego wyjątek dla osób niewidomych i słabowidzących. UE jest sygnatariuszem tego traktatu, ale jedynie państwa członkowskie mogą go indywidualnie ratyfikować w celu wprowadzenia w życie. EKES zaleca Komisji, by przychyliła się do opinii Parlamentu Europejskiego z dnia 9 lipca 2015 r. i zachęciła państwa członkowskie do jak najszybszego ratyfikowania tego ważnego traktatu, wynegocjowanego z dużym trudem w związku z konserwatywnymi postawami niektórych stron. Ponadto Komitet wzywa Radę Europejską, by poczyniła wszelkie możliwe starania w celu przyspieszenia procesu ratyfikacji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 264/134

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

(COM(2016) 71 final – 2016/43 NLE)

(2016/C 264/18)

Dnia 24 lutego 2016 r. Rada, działając na podstawie art. 148 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich

(COM(2016) 71 final – 2016/43 NLE).

Zważywszy na to, że Komitet wypowiedział się już na temat treści wspomnianego wniosku w swojej wcześniejszej opinii w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia (EESC-2015-01167-00-02-AC-TRA) przyjętej w dniu 27 maja 2015 r. (*), Komitet na 516. sesji plenarnej w dniach 27–28 kwietnia 2016 r. (posiedzenie z dnia 27 kwietnia 2016 r.) stosunkiem głosów 220 do 1 (7 osób wstrzymało się od głosu) postanowił nie sporządzać nowej opinii w tej sprawie, lecz odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumencie.

Bruksela, dnia 27 kwietnia 2016 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Georges DASSIS

(*) Opinia EKES-u w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich COM(2015) 098 final – 2015/0051 (NLE) (Dz.U. C 332 z 8.10.2015, s. 68).
1.2.

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny uważa, że wniosek dotyczący dyrektywy oraz komunikat są niezbędne do budowania Europy bezpieczniejszej dla wszystkich osób mieszkających na jej terytorium, jako że walka z terroryzmem należy do kompetencji dzielonych między państwa członkowskie i Unię. Z uwagi na ten podział kompetencji nasuwa się pytanie dotyczące możliwych środków wiążących, które można by próbować narzucić państwom członkowskim w dyrektywie. Zadaniem państw członkowskich jest dołożenie wszelkich możliwych starań w celu zapobiegania wszelkim formom przestępczości zorganizowanej, a w szczególności terroryzmu, niezależnie od jego motywów, oraz zwalczania tych zjawisk. Natomiast instytucje Unii Europejskiej muszą włożyć swój wkład w koordynację i harmonizację wysiłków koniecznych do ograniczenia rozprzestrzeniania się tego rodzaju aktów przemocy.
1.2.

Komitet pragnie jednak raz jeszcze podkreślić, że tak jak wyraził to w przyjętych we wrześniu i grudniu 2015 r. rezolucjach w sprawie masowego napływu uchodźców, należałoby przyspieszyć prace nad wdrażaniem proponowanych środków. Nie można dopuszczać do tego, by napływ uchodźców drogą morską w dalszym ciągu pociągał za sobą ofiary śmiertelne, by nieuregulowany napływ migrantów utrzymywał się, a państwa członkowskie przyjmowały jednostronnie środki, wprowadzając stałe kontrole graniczne.
2.7.

Zdaniem EKES-u ważne jest, by zmienić podejście do reform strukturalnych, tak by unikać piętnowania lub karania i zapobiegać tworzeniu biurokratycznych pułapek. Nowe podejście powinno zachęcać do reform i porozumienia między krajami. EKES wyraża zatem zadowolenie, że we wnioskowanym programie przyjęto pozytywne podejście i podkreślono dobrowolność korzystania z przedmiotowego mechanizmu, co ma zapewnić, by programu nie wykorzystywano ani nie postrzegano jak instrumentu kontroli lub sposobu na pozbawienie organów krajowych odpowiedzialności za realizowane przez nie programy reform. Niemniej jednak podkreśla, że należy zobowiązać kraje do rejestrowania pomocy uzyskanej w ramach programu i jego wyników z wykorzystaniem odpowiednich, demokratycznych i odpowiedzialnych procesów sprawozdawczych.
1.4.

Kiedy w 2010 r. przedłużano jej obowiązywanie po raz piąty, Komitet wyraził nadzieję, że tym razem przedłuża się je „po raz ostatni”. Nowe przedłużenie, tym razem na krótszy okres, można postrzegać jako krok we właściwym kierunku, ale zdaniem Komitetu nie zmienia to faktu, że dalej należy prowadzić wysiłki na rzecz odejścia od obecnego systemu przejściowego, który obowiązuje od ponad 20 lat, i wprowadzenia ostatecznego systemu VAT, dostosowanego do wewnętrznego rynku europejskiego.
2.1.

Unijny sektor lotnictwa zatrudnia bezpośrednio od 1,4 mln (źródło: Steer Davies Gleave, Study on employment and working conditions in air transport and airports, Final report 2015) do 2,2 mln osób (źródło: Aviation: Benefits Beyond Borders, sprawozdanie opracowane przez Oxford Economics dla ATAG, kwiecień 2014 r.), a bezpośrednio lub pośrednio przyczynia się do utrzymywania około 4,8 do 5,5 mln miejsc pracy (źródło: Steer Davies Gleave, Study on employment and working conditions in air transport and airports, Final report 2015). Bezpośredni wkład lotnictwa w PKB UE wynosi 110 mld EUR, natomiast całkowity łączny wpływ z turystyką włącznie ma wartość 510 mld EUR w wyniku efektu mnożnikowego (źródło: Steer Davies Gleave, Study on employment and working conditions in air transport and airports, Final report 2015). Wyraźnie widać więc, że potencjał gospodarczy lotnictwa znacznie przewyższa jego bezpośrednie oddziaływanie.
1.6.

EKES zgadza się, aczkolwiek pod warunkiem włączenia do tego procesu określonych komisji rzecznych, że obok wspólnych wymogów dotyczących kompetencji – które to wymogi powinien opracować Europejski Komitet ds. Opracowywania Norm w Żegludze Śródlądowej (CESNI) – konieczne jest stworzenie obiektywnych kryteriów służących do określenia dróg wodnych lub odcinków stwarzających konkretne zagrożenia; przy tym w odniesieniu do tych dróg wodnych lub odcinków państwa członkowskie mogłyby określać dodatkowe wymogi uzupełniające wspólne kwalifikacje zawodowe.
1.6.

Żaden europejski kraj samodzielnie nie jest w stanie z powodzeniem korzystać ze wszystkich możliwości dostępnych w erze cyfrowej. Jest to możliwe dopiero w skali całej Europy, porównywalnej z dużymi rynkami, takimi jak Stany Zjednoczone czy Chiny. Cyfryzacja przemysłu wymaga wspólnej strategii przemysłowej dla UE i państw członkowskich. Powinna ona doprowadzić do wzmocnienia europejskiej bazy przemysłowej, przyciągnięcia nowych inwestycji oraz powrotu inwestycji i miejsc pracy. Pozwoli to utrzymać Europę w dążeniu do celu, jakim jest udział produkcji przemysłowej w PNB Europy na poziomie 20 % do 2020 r.
1.1.12.

Z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do dalszego przyspieszenia przyjmowania środków tymczasowych. W odniesieniu do obliczania marginesu szkody, należy lepiej i przejrzyście zdefiniować obecną praktykę określania docelowego zysku w celu dopilnowania, by docelowe zyski były realistyczne i sprzyjały badaniom i rozwojowi w UE oraz by szkoda została skutecznie usunięta.
3.1.1

Europa stoi w obliczu złożonych wyzwań społecznych, którym nie są w stanie sprostać istniejące systemy. Wskazuje to na zmianę paradygmatu, która wymaga nowego nastawienia i innowacyjnych rozwiązań. Innowacje te określa się często jako innowacje społeczne lub społecznościowe. „Innowacje społeczne to innowacje, których cele i środki mają charakter społeczny. Definicję tę uzupełnia się, precyzując, że są to nowe pomysły (produkty, usługi i modele), które zaspokajają potrzeby społeczne (skuteczniej od ich alternatyw) oraz prowadzą do rozwoju nowych kontaktów społecznych i współpracy. Innymi słowy, innowacje te są nie tylko korzystne dla społeczeństwa, lecz również zwiększają jego zdolność do działania” (2). Innowacje społeczne pojawiają się we wszystkich sektorach i nie są niczym nowym, ale ich wspólną cechą jest to, że wszystkie potencjalnie prowadzą do zmiany systemowej.
5.2.

„Świadectwo zgodności” w wersji elektronicznej istnieje już w niektórych państwach członkowskich, a w ramach ogólnoeuropejskiego projektu „EReg” wkrótce finalizowana będzie procedura „elektronicznej rejestracji” pojazdów bez dokumentów papierowych. W ramach dwóch systemów – europejskiego systemu wymiany informacji dotyczących homologacji typu (ETAES) oraz bazy danych Organizacji Narodów Zjednoczonych na potrzeby wymiany informacji dotyczących homologacji typu (DETA) – prowadzona jest archiwizacja elektroniczna świadectw homologacji typu. Byłoby właściwe, gdyby Komisja uwzględniła w swoim wniosku zachętę do szybkiego wprowadzenia europejskich zharmonizowanych procedur elektronicznego składania wniosków i wymiany informacji o homologacjach typu oraz danych rejestracyjnych we wspólnej europejskiej elektronicznej bazie danych z publicznym dostępem, na ile pozwala na to tajemnica przemysłowa, co skutkowałoby ograniczeniem biurokracji i kosztów, a także oszczędnością czasu dla organów administracji, producentów i konsumentów oraz korzyściami dla środowiska.
2.3.

Częstotliwości te wyróżniają się rozprowadzaniem sygnału na większą odległość i większą zdolnością przenikania, co czyni je szczególnie dostosowanymi do potrzeb pokrycia terenów wiejskich i rozprowadzania w budynkach. Zwolnienie niskich częstotliwości, bardzo cennych dla szerokopasmowych dwukierunkowych usług ruchomych, jest również korzystne z punktu widzenia kosztów budowy sieci (ponieważ wymagają one mniejszej liczby nadajników lub stacji przekaźnikowych) i finansów publicznych ze względu na sprzedaż praw do użytkowania tych częstotliwości operatorom, zgodnie ze ściśle określonymi zasadami ustanowionymi przez organy regulacji telekomunikacji. Właśnie dlatego te częstotliwości określa się czasami mianem „złotych częstotliwości”. Operatorzy łączności ruchomej i usług audiowizualnych muszą w przypadku przydziału wspomnianych częstotliwości stawiać czoła organom publicznym.
5.2

W odniesieniu do wiążących decyzji agencji i jej prawa do interweniowania EKES – zgadzając się, że przepisy te są niezbędne – uważa jednocześnie, że UE powinna użyć wszystkich środków koniecznych do zagwarantowania, że państwa członkowskie współpracują przy wszystkich operacjach prowadzonych na granicach przez wspomnianą agencję. EKES zgadza się, by Komisja podejmowała decyzje dotyczące działań agencji na granicach zewnętrznych, jednak tylko w sytuacjach wyjątkowych i zgodnie z przejrzystymi procedurami obejmującymi natychmiastowe poinformowanie europejskich prawodawców (Parlamentu i Rady). Jest to kluczowy element powodzenia zintegrowanego i skoordynowanego podejścia do zarządzania granicami, któremu powinna towarzyszyć większa przejrzystość i wzmocnienie zdolności agencji do udzielenia wyjaśnień dotyczących jej zarządzania i działań.
3.5.2.

Aby poprawić udział wszystkich podmiotów w normalizacji, EKES zachęca europejskie organizacje normalizacyjne do przyznania organizacjom, o którym mowa w załączniku III, specjalnego statusu członków/partnerów, posiadających szczególne prawa i obowiązki odpowiednie do ich statutu i roli, w szczególności nieograniczony dostęp do organów technicznych i do projektów norm w trakcie opracowania, z poszanowaniem polityki poufności uwzględniającej konieczność konsultacji. EKES proponuje, aby przystąpić do rozważań nad kwestią darmowości tego dostępu, z uwagi na udział Unii w finansowaniu europejskich organizacji normalizacyjnych i organizacji, o których mowa w załączniku III.
1.1

Mając na względzie okoliczności wspomniane w opinii, Komitet przyjmuje propozycje Komisji, w których przesuwa się termin rozpoczęcia stosowania wszystkich przepisów MiFID II o jeden rok – z 3 stycznia 2017 r. na 3 stycznia 2018 r. Takie przesunięcie terminu zdają się uzasadniać liczne istotne problemy techniczne i informatyczne oraz fakt, że częściowe odroczenie bynajmniej nie byłoby proste, ponieważ spowodowałoby wystąpienie kolejnych trudności, związanych między innymi z przejrzystością, pewnością prawa, potencjalnymi zakłóceniami rynku oraz dodatkowymi kosztami i inwestycjami. Komitet wzywa jednak do podjęcia wszelkich odpowiednich działań, by zapobiec dalszemu odraczaniu rozpoczęcia stosowania MiFID II, oraz do dbania w okresie odroczenia o to, by przepisy mające na celu ochronę inwestorów nie były w praktyce naruszane. Zanim nowe przepisy zostaną wdrożone, w odpowiednich przypadkach należy nadal w pełni stosować obowiązujące przepisy MiFID I.
9.2

Nadal nie ma jasności co do tego, w jaki sposób nowa EPS będzie promować dalszą ścisłą współpracę z tymi krajami partnerskimi, które odnoszą sukcesy we wdrażaniu układów o stowarzyszeniu/DCFTA i mają europejskie aspiracje. EKES powtarza swoją opinię, że niektórym krajom Partnerstwa Wschodniego należy zaoferować jasną perspektywę przystąpienia. Takie działanie nie tylko zmobilizowałoby i zmotywowało ich rządy do wysiłku ukierunkowanego na transformację krajów i dostosowanie ustawodawstwa do wspólnotowego dorobku prawnego, lecz także zachęciłoby zorganizowane społeczeństwo obywatelskie do wniesienia wkładu w ten wysiłek. Przybliżyłoby to również europejskie wartości i tożsamość obywatelom krajów partnerskich.
5.6.

Komitet zauważa, że zakres stosowania dyrektywy 2001/80/WE w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania przyniósł znaczne ograniczenia emisji rtęci w sektorze energetycznym, który z uwagi na procesy depozycji atmosferycznej jest sektorem powodującym największe imisje i emisje antropogeniczne rtęci do gleby i wody – i ta tendencja nadal się utrzymuje. Od roku 1990 doszło do obniżenia antropogenicznych emisji rtęci w UE o ponad 75 % (5). Do dalszego obniżenia emisji rtęci znacznie przyczyni się pełne wdrożenie dyrektywy 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych. EKES wyraża zgodne z opinią Komisji Europejskiej przekonanie, że w chwili obecnej nie zachodzi konieczność zmiany i uzupełnienia wymogów dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych w odniesieniu do emisji rtęci.
Komitet przywiązuje szczególną uwagę do zasady „najpierw myśl na małą skalę” (Think Small First) i do testu MŚP – co pokazał zwłaszcza w swojej opinii w sprawie programu „Small Business Act” (14) – lecz uważa, że nie jest wskazane przyznawanie mikroprzedsiębiorstwom całkowitych zwolnień, za to rozsądniej byłoby przyjąć – w odniesieniu do wniosków ustawodawczych – indywidualne podejście do każdego przypadku na podstawie szczegółowej oceny skutków.
3.4

Nie określa on szczegółowo, w jaki sposób obowiązek zapewnienia dostępności danego produktu lub usługi, poprzez zgodność z określonymi wymogami dostępności, ma być wypełniany w praktyce. Gdyby podejście to prowadziło do powstawania przeszkód na rynku wewnętrznym, we wniosku umożliwia się Komisji skorzystanie z innych rozwiązań, aby zapewnić państwom członkowskim odpowiednie wytyczne, takie jak normalizacja czy przepisy wykonawcze.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 303/148

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustalającego współczynnik korygujący do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2016

(COM(2016) 159 final – 2016/0086 COD)

(2016/C 303/22)

Dnia 11 kwietnia 2016 r. Rada, działając na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustalającego współczynnik korygujący do płatności bezpośrednich przewidziany w rozporządzeniu (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2016

(COM(2016) 159 final – 2016/0086 COD).

Zważywszy na to, że Komitet wypowiedział się już na temat treści wspomnianego wniosku w swoich opiniach: CES2942-2013_00_00_TRA_AC, przyjętej w dniu 22 maja 2013 r. (*), EESC-2014-02897-00-00-AC, przyjętej w dniu 5 czerwca 2014 r. (**), oraz EESC-2015-02052-00-00-AC, przyjętej w dniu 22 kwietnia 2015 r. (***), na 517. sesji plenarnej w dniach 25–26 maja 2016 r. (posiedzenie z dnia 25 maja 2016 r.) stosunkiem głosów 161 do 2 (8 osób wstrzymało się od głosu) postanowił nie sporządzać nowej opinii w tej sprawie, lecz odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumentach.

Bruksela, dnia 25 maja 2016 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Georges DASSIS

(*) Opinia EKES-u NAT/602 w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013 (Dz.U. C 271 z 19.9.2013, s. 143).

(**) Opinia EKES-u NAT/646 w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014 (Dz.U. C 424 z 26.11.2014, s. 73).

(***) Opinia EKES-u NAT/668 w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1306/2013 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2015 (Dz.U. C 291 z 4.9.2015, s. 60).