Niniejszy komunikat opiera się na dwóch sprawozdaniach Komisji. Pierwsze, opublikowane w tym samym czasie co niniejszy komunikat, skupia się na praktycznych przeszkodach i barierach dla jednolitego rynku postrzeganych przez przedsiębiorstwa. Opiera się ono na źródłach uwzględniających spostrzeżenia przedsiębiorstw, które zamierzają działać lub już prowadzą działalność na jednolitym rynku. Źródła te obejmują badania przedsiębiorstw, bazy danych i analizy. Ponadto przeprowadzono konsultacje z izbami handlowymi, aby uzyskać pełniejszy obraz różnych przeszkód. Analiza opiera się również na wewnętrznej wiedzy eksperckiej Komisji. W sprawozdaniu tym uwzględniono dane przeszkody, jeżeli były one konsekwentnie zgłaszane przez znaczący odsetek przedsiębiorstw objętych badaniem lub przez różne źródła. Drugie sprawozdanie, czyli tablica wyników sytuacji konsumentów w UE opublikowana w listopadzie 2019 r., opiera się na analizie stosunku konsumentów do handlu transgranicznego. Oba sprawozdania przedstawiają w skrócie bariery na jednolitym rynku postrzegane przez jego użytkowników i nie mają wyczerpującego charakteru.

Dostosowanie jednolitego rynku do dzisiejszych wyzwań to ambitny cel, a lepsze funkcjonowanie jednolitego rynku mogłoby uwolnić niewykorzystany potencjał gospodarczy. W niedawnej aktualizacji badania Parlamentu Europejskiego dotyczącego kosztu braku działań na poziomie europejskim szacuje się, że korzyści wynikające z usunięcia pozostałych barier dla w pełni funkcjonującego jednolitego rynku towarów i usług mogą wynieść 713 mld EUR do końca 2029 r.

35 lat temu w czerwcu 1985 r. Komisja Europejska przedstawiła Radzie Europejskiej białą księgę dotyczącą urzeczywistnienia jednolitego rynku. Przesłanie było jasne: dążyć do prawdziwej integracji, realizując ambitne cele traktatu rzymskiego, lub powrócić do przeciętności, pozwalając by Europa stała się jedynie strefą wolnego handlu.

Dostawcy usług często muszą spełniać ogólne lub sektorowe wymogi w przypadku rozszerzania działalności na jednolity rynek (świadczenie usług transgranicznych lub zakładanie przedsiębiorstwa w innym państwie członkowskim). Do celów prezentacji przepisy te można podzielić na dwie następujące kategorie: (i) zasady dotyczące dostępu do rynku (wymogi dotyczące wejścia na rynek) oraz (ii) zasady postępowania w przypadku świadczenia usługi (wymogi dotyczące wykonywania działalności).

Według niedawnego badania do 71 % MŚP, które wypróbowały istniejący system wzajemnego uznawania towarów niezharmonizowanych, spotkało się z decyzją odmowną w sprawie dostępu do rynku.

Chociaż w Europejskim kodeks łączności elektronicznej odniesiono się do szeregu długotrwałych przeszkód dla rozbudowy sieci, w tym terminowej dostępności widma dla sieci 5G, przeszkody wciąż istnieją. Skomplikowane lub uciążliwe procedury udzielania zezwoleń/licencji odnotowano w szczególności w szeregu sektorów usług, w tym w sektorze łączności elektronicznej, zawodów regulowanych oraz w sektorze budowlanym. Szczególne kwestie zgłoszone przez przedsiębiorców obejmują brak procedur elektronicznych, uciążliwe wymogi dotyczące dokumentacji (w tym dotyczące poświadczonych tłumaczeń i kopii), wysokie opłaty lub długie terminy podejmowania decyzji przez organy. Na przykład przedsiębiorstwa realizujące usługi i sieci łączności elektronicznej, w tym 5G, i zarządzające nimi, borykają się z wieloma trudnościami (uciążliwe procedury administracyjne dotyczące uzyskania pozwoleń na budowę; wysokie opłaty związane z potrzebami inwestycyjnymi, w szczególności za przydzielanie widma; problemy z dostępem do informacji lub brak informacji o istniejącej infrastrukturze fizycznej, takiej jak kanały czy słupy itp.). Sytuacja ta prowadzi do wolniejszego, droższego i mniej efektywnego wykorzystywania sieci łączności elektronicznej, które mają zasadnicze znaczenie dla rozwoju jednolitego rynku cyfrowego.

W kilku ostatnich badaniach konsekwentnie wskazywano na „złożone procedury administracyjne” jako jedną z najpoważniejszych przeszkód na jednolitym rynku dla przedsiębiorstw, a w szczególności dla MŚP. Wśród tych procedur, w obszarze usług często wyodrębniane są procedury delegowania pracowników do innego państwa członkowskiego, które stanowią przeszkodę dla 58 % respondentów w ostatnim badaniu europejskich izb handlowych. 22 % respondentów, którzy wzięli udział w badaniu przeprowadzonym przez fińską organizację branżową, uważa, że jest to poważna lub bardzo poważna przeszkoda. 10 % spraw kierowanych przez przedsiębiorstwa do sieci SOLVIT w 2018 r. dotyczyło trudności związanych z delegowaniem pracowników.

Opierając się na dowodach zgromadzonych w tych dwóch sprawozdaniach, w niniejszym komunikacie skupiono się przede wszystkim na 13 najważniejszych barierach w działalności transgranicznej najczęściej zgłaszanych przez przedsiębiorstwa (w odniesieniu do handlu transgranicznego lub transgranicznego prowadzenia działalności gospodarczej) i konsumentów (w odniesieniu do transgranicznego zakupu towarów lub usług).

Brak harmonizacji podatkowej pozostaje jedną z głównych przeszkód napotykanych przez przedsiębiorstwa prowadzące działalność transgraniczną. Należy kontynuować wysiłki w celu zmniejszenia rozbieżności w systemach podatkowych i ponownie rozważyć wymóg jednomyślności w Radzie. Zgodnie z rocznym sprawozdaniem dotyczącym europejskich MŚP w latach 2017–2018 63 % MŚP uważa, że „kwestie dotyczące podatków zagranicznych są zbyt skomplikowane” i zgłaszają to jako barierę dla eksportu (i przedsiębiorczości). W ostatnich sprawozdaniach holenderskich i fińskich organizacji przedsiębiorców podkreśla się, że dla jednego respondenta na pięciu barierę dla działalności gospodarczej na jednolitym rynku stanowi przestrzeganie przepisów dotyczących podatku od wartości dodanej (VAT) . Sytuacja ta znajduje potwierdzenie w sprawozdaniu Komisji, w którym stwierdzono, że koszty przestrzegania przepisów dotyczących podatku VAT rosną wraz z działalnością transgraniczną. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku kosztów przestrzegania przepisów związanych z opodatkowaniem dochodu przedsiębiorstw. Podobnie jak w kontekście krajowym, jest to większym wyzwaniem dla MŚP niż dla dużych przedsiębiorstw. W badaniu oszacowano, że bezpośrednie koszty przestrzegania przepisów podatkowych wynoszą około 2 % podatków płaconych w przypadku dużych przedsiębiorstw, natomiast w przypadku MŚP wynoszą one około 30 % płaconych podatków . Według innego badania dotyczącego względnego obciążenia związanego z przestrzeganiem przepisów podatkowych zarówno w przypadku podatków bezpośrednich, jak i pośrednich w 19 państwach członkowskich UE, MŚP wydają 2,5 % swoich obrotów na pokrycie kosztów przestrzegania przepisów podatkowych, podczas gdy koszty te stanowią jedynie 0,7 % obrotu w przypadku dużych przedsiębiorstw.

W latach 2012–2018 różnica w zaufaniu do transgranicznych zakupów przez internet w porównaniu z zakupami krajowymi nie zmniejszyła się . Dzieje się tak pomimo gwałtownego wzrostu zakupów online, a zwłaszcza odsetka konsumentów dokonujących zakupów online wewnątrz UE, który niemal się podwoił z 11 % w 2012 r. do 21 % w 2018 r. (dla porównania, krajowe zakupy online wzrosły z 40 % w 2012 r. do 52 %). Konsumenci mają nadal znacznie mniej zaufania, kupując w sklepie internetowym w innym kraju UE (48 %) niż w sklepie internetowym w swoim kraju (72 %). W 2012 r. obie te liczby były o 15 punktów procentowych niższe. Konsumenci nie są wystarczająco świadomi i poinformowani o obowiązywaniu zharmonizowanych przepisów dotyczących ochrony konsumentów oraz o istnieniu transgranicznych środków dochodzenia roszczeń. W związku z tym bardziej wahają się, by szukać lepszych ofert online poza granicami swojego kraju.

Przed wejściem w życie rozporządzenia w sprawie blokowania geograficznego jeden z najczęściej zgłaszanych problemów konsumentów z internetowymi zakupami transgranicznymi był związany z blokowaniem geograficznym. Wydaje się, że sytuacja poprawiła się po wejściu w życie rozporządzenia w sprawie blokowania geograficznego: jedynie 14 z 200 stron internetowych skontrolowanych w ostatnim dochodzeniu dokonywało (nielegalnego) przekierowania bez zgody konsumenta. Nie oznacza to jednak, że zniknęły wszystkie przeszkody związane ze sprzedażą transgraniczną. W 53 przypadkach konsumenci nie zostali poinformowani, że ich zakupy nie mogą zostać zrealizowane w krajach obsługiwanych przez przedsiębiorcę. Ponadto w badaniu Flash Eurobarometr 477b stwierdzono, że często nie działa transgraniczny dostęp do treści audiowizualnych (w około połowie przypadków), głównie ze względu na praktyki blokowania geograficznego. Obawy budzi również fakt, że producenci treści lub posiadacze praw ograniczają transgraniczny dostęp do treści w umowie licencyjnej. W tym kontekście wkrótce zostanie przyjęte sprawozdanie z oceny rozporządzenia w sprawie blokowania geograficznego.

Jednomyślność jest również wymagana do stworzenia form spółek przewidzianych w prawie europejskim. Nie wyklucza to inicjatyw UE, ale w praktyce utrudnia osiągnięcie porozumienia w tej sprawie. Niektóre inne aspekty prawa spółek są jednak zharmonizowane na szczeblu UE. Co ważne dyrektywa z 2019 r. dotycząca wykorzystywania narzędzi i procedur cyfrowych wkrótce umożliwi przedsiębiorcom tworzenie nowych spółek lub oddziałów w całości przez internet we wszystkich państwach członkowskich oraz w wymiarze transgranicznym w całej UE, a także zobowiąże państwa członkowskie do udostępniania nieodpłatnie w internecie informacji na temat najważniejszych wymogów prawa spółek. Powinno to usunąć niektóre z wyżej wymienionych barier i doprowadzić do znacznych oszczędności kosztów i zwiększenia wydajności przedsiębiorstw, w szczególności w przypadku MŚP. Kwestie transpozycji i zgodności dotyczą zarówno Komisji, jak i państw członkowskich. Ich rozwiązanie powinno zatem opierać się na pogłębionej współpracy między nimi. W „komunikacie w sprawie długofalowego planu działania na rzecz lepszego wdrażania i egzekwowania przepisów dotyczących jednolitego rynku” przedstawiono konkretne inicjatywy w tym zakresie.

Przedsiębiorstwa działające na jednolitym rynku często napotykają restrykcyjne przepisy krajowe. Może to stanowić szczególny problem w sektorach, w których państwa członkowskie stosują restrykcyjne i często rozbieżne podejścia regulacyjne, w tym w obszarach, w których obecne są innowacje i nowe modele biznesowe. Komisja określiła kilka obszarów priorytetowych dla dalszych inicjatyw ustawodawczych w odpowiedzi na niektóre bariery zgłoszone w sekcji I powyżej, które powinny ułatwić działalność transgraniczną przedsiębiorstwom i konsumentom. Niektóre istotne inicjatywy dotyczą transformacji ekologicznej i cyfrowej i są określone w programie prac Komisji na 2020 r.. Obejmują one rozwój jednolitego rynku zrównoważonych produktów, sztucznej inteligencji, usług cyfrowych i związanych z danymi.

Niższy poziom zaufania do transgranicznych zakupów przez internet (C)

Zidentyfikowano pięć pierwotnych przyczyn zgłoszonych w sprawozdaniu i opisanych powyżej barier. Niektóre z nich mogą wchodzić w zakres odpowiedzialności UE, niektóre w zakres odpowiedzialności państw członkowskich, a niektóre mogą wchodzić w oba te zakresy. Inne przyczyny nie wynikają lub tylko częściowo wynikają z polityki publicznej i mogą być skutkiem szczególnego zachowania konsumentów lub decyzji handlowych podejmowanych przez przedsiębiorstwa. Każda pierwotna przyczyna jest istotna dla co najmniej jednej z 13 najczęściej zgłaszanych barier przez przedsiębiorstwa i konsumentów zgodnie z sekcją I powyżej, jak przedstawiono w tabeli poniżej. W odniesieniu do każdej pierwotnej przyczyny określono priorytety dla związanych z nią działań, w tym istniejące i możliwe przyszłe inicjatywy.

Trudności pojawiają się również w dziedzinach podlegających zasadzie wzajemnego uznawania. W dziedzinie towarów niezharmonizowanych przedsiębiorstwa często muszą spełniać dodatkowe wymogi nałożone przez państwo członkowskie, do którego chcą eksportować. Nowe rozporządzenie w sprawie wzajemnego uznawania towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim w ramach „pakietu towarowego”, który zaczyna obowiązywać w kwietniu 2020 r., przyczyni się do zwiększenia skuteczności wzajemnego uznawania. W szczególności zwiększy się przejrzystość decyzji podejmowanych przez właściwe organy państw członkowskich, a przedsiębiorstwa mogą uzyskać informacje o wzajemnym uznawaniu i krajowych przepisach technicznych dotyczących towarów niezharmonizowanych w punktach kontaktowych ds. produktów.

Ponieważ wyzwania związane z regulacjami są szczególnie odczuwalne dla MŚP, Komisja zobowiązuje się rozważyć ich wpływ na MŚP w swoich ocenach skutków. Test MŚP jest już częścią regularnej oceny i będzie nadal stosowany w odniesieniu do wszystkich odnośnych wniosków Komisji, w tym zielonego ładu. W dokumencie „Strategia MŚP na rzecz zrównoważonej i cyfrowej Europy” proponuje się ponadto, że aby zapewnić dostosowanie nowych przepisów do potrzeb MŚP, nowy pełnomocnik UE ds. MŚP przeanalizuje inicjatywy UE we współpracy z zainteresowanymi MŚP, aby zasygnalizować te, które zasługują na szczególną uwagę z perspektywy MŚP. Będzie on pełnił szczególną rolę w nowej platformie ds. dostosowania się do wymogów przyszłości.

W przyszłości Komisja zastosuje zasadę „jedno więcej – jedno mniej”. Celem jest zapewnienie, by prawodawstwo UE przynosiło korzyści bez nakładania zbędnych obciążeń na obywateli i przedsiębiorstwa. Nowa grupa ekspertów w ramach platformy ds. dostosowania się do wymogów przyszłości będzie doradzać Komisji i ją wspierać w staraniach na rzecz uproszczenia prawodawstwa i zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw i osób fizycznych.

Na szczeblu UE przepisy dotyczące lepszego stanowienia prawa mają na celu zapewnienie, aby prawodawstwo UE przynosiło korzyści zwykłym obywatelom i przedsiębiorstwom, opierało się na dowodach i dogłębnej ocenie skutków oraz by obciążenia regulacyjne dla osób fizycznych i przedsiębiorstw były ograniczone do minimum. Dokładna ocena istotnych zmian w pierwotnych wnioskach Komisji pomogłaby zminimalizować ryzyko niezamierzonego wpływu na przedsiębiorstwa i konsumentów. W ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) Komisja systematycznie monitoruje obowiązujące prawodawstwo w celu określenia, w jakich przypadkach można ograniczyć obciążenia dla osób fizycznych, przedsiębiorstw lub administracji oraz uprościć przepisy, nie ograniczając przy tym korzyści dla polityki publicznej. W swoim programie prac na 2020 r. Komisja określiła 44 akty prawne, które mają zostać poddane tej procedurze.

Interakcja między różnymi aktami prawnymi, często na szczeblu unijnym i krajowym, oraz często zmieniające się przepisy stanowią wyzwanie. Może to powodować niepewność prawa oraz koszty przestrzegania przepisów, a tym samym negatywnie wpływać na otoczenie biznesowe i działalność gospodarczą, a w szczególności na MŚP i konsumentów indywidualnych. Ponadto bardziej ekologiczna i cyfrowa gospodarka wymaga dostosowanych przepisów dotyczących produktów na poziomie UE. Na przykład, zgodnie z nowym planem działania UE dotyczącym gospodarki o obiegu zamkniętym, ekologiczna transformacja będzie wymagać, aby unijne przepisy dotyczące produktów, rozpatrywane jako całość, oferowały odpowiednie zachęty do zrównoważonego rozwoju i obiegu zamkniętego. Trwające konsultacje w sprawie ewentualnych dostosowań do zasad bezpieczeństwa i odpowiedzialności w świetle sztucznej inteligencji, robotyki i internetu rzeczy nie mogą wyczerpywać kwestii związanych z cyfryzacją, na przykład w odniesieniu do normalizacji. W tym celu Komisja podejmie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby system prawny uwzględniał, w sposób spójny, gospodarkę cyfrową o obiegu bardziej zamkniętym dla produktów niespożywczych, rozszerzając w niezbędnym zakresie istniejące konsultacje.

Komisja przypomina o obowiązku przestrzegania przez państwa członkowskie prawa UE i wzywa je do zintensyfikowania działań na rzecz uproszczenia i zmniejszenia niepotrzebnych obciążeń administracyjnych. Dodatkowe wymogi krajowe muszą być uzasadnione nadrzędnym względem interesu publicznego, muszą być niedyskryminacyjne, proporcjonalne, łatwe do zrozumienia i zgodne z minimalnymi normami zharmonizowanymi. Ponadto, nawet w ramach przepisów prawa, w świetle celu, jakim jest jednolity rynek, różnice należy ograniczyć do minimum. Na mocy Traktatu Komisja jest uprawniona do wszczynania postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego oraz, jak wspomniano w „komunikacie w sprawie długofalowego planu działania na rzecz lepszego wdrażania i egzekwowania przepisów dotyczących jednolitego rynku”, jest gotowa pomóc państwom członkowskim w poprawie zgodności z prawem UE w dążeniu do osiągnięcia wspólnego celu, jakim jest dobrze funkcjonujący jednolity rynek.

W kwestiach, które nie są w pełni zharmonizowane na szczeblu UE, państwa członkowskie mogą zdecydować o ustanowieniu dodatkowych wymogów na szczeblu krajowym, o ile są one konieczne i proporcjonalne do celu realizacji określonych uzasadnionych interesów publicznych. Jednak często przekłada się to na dodatkowe obciążenia regulacyjne lub administracyjne dla przedsiębiorstw, co ma szczególny wpływ na MŚP. Nadmiernie rygorystyczne wdrażanie jest szczególnym problemem w odniesieniu do sektora usług. Wymogi te mają również pośredni wpływ na konsumentów w zakresie, w jakim mogą być oni pozbawieni korzyści wynikających z ofert zagranicznych przedsiębiorstw, a w szczególności innowacyjnych MŚP.

W wielu dziedzinach (takich jak niektóre aspekty ochrony konsumentów) niektóre kwestie są przedmiotem minimalnej harmonizacji na poziomie UE, co pozostawia państwom członkowskim swobodę ustalania norm ponad ustalony poziom bazowy. Może to prowadzić do powstania częściowo rozbieżnych przepisów na jednolitym rynku, które mogą nakładać obciążenia na podmioty rynkowe („nadmiernie rygorystyczne wdrażanie”). Te rozbieżne przepisy mogą również utrudnić konsumentom zrozumienie podstawy prawnej i zakresu ich ochrony podczas dokonywania zakupów transgranicznych.

Niedostateczne egzekwowanie przepisów UE

Państwa członkowskie są zobowiązane do egzekwowania przepisów UE. W tym celu mają one zwiększyć swoje wysiłki przy wsparciu Komisji. W szczególności Komisja przypomina im o obowiązku wdrożenia najnowszych środków ustawodawczych UE, które zapewniają organom państw członkowskich dodatkowe uprawnienia w zakresie egzekwowania przepisów, takich jak rozporządzenie w sprawie nadzoru rynku, dyrektywa w sprawie lepszego egzekwowania przepisów i unowocześnienia przepisów UE dotyczących ochrony konsumentów oraz rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów (które to rozporządzenie zapewni konsumentom lepszą ochronę i rekompensatę w kontekście transgranicznym). Lepsze egzekwowanie przepisów powinno również być uzupełnione współpracą poszczególnych osób. Jest to cel dyrektywy o ochronie sygnalistów (która ma zostać transponowana do grudnia 2021 r.), nowego narzędzia wzmacniającego zdolność krajowych i unijnych organów egzekwowania przepisów do wykrywania naruszeń kluczowych obszarów jednolitego rynku, takich jak zamówienia publiczne i ochrona konsumentów, oraz przeciwdziałania tym naruszeniom i zapobiegania im. Wreszcie, jak określono w „komunikacie w sprawie długofalowego planu działania na rzecz lepszego wdrażania i egzekwowania przepisów dotyczących jednolitego rynku”, Komisja zobowiązuje się do współpracy z państwami członkowskimi w celu wzmocnienia ustaleń roboczych oraz właściwego wykorzystania wszystkich dostępnych narzędzi administracyjnych w celu poprawy szybkości i skuteczności rozpatrywania domniemanych naruszeń.

W „komunikacie w sprawie długofalowego planu działania na rzecz lepszego wdrażania i egzekwowania przepisów dotyczących jednolitego rynku” przedstawiono szereg nowych inicjatyw dotyczących wdrażania i egzekwowania przepisów w odniesieniu do określonych powyżej wyzwań związanych z prawodawstwem UE. Obejmują one skuteczniejsze wykrywanie i badanie niezgodności (racjonalizacja istniejących systemów informatycznych jednolitego rynku wykorzystywanych do wymiany informacji na temat nielegalnych i niezgodnych z wymogami towarów przemysłowych i konsumpcyjnych), a także utworzenie Grupy Zadaniowej ds. Egzekwowania Przepisów dotyczących Jednolitego Rynku obejmującej państwa członkowskie i Komisję, tworzenie organów egzekwowania przepisów posiadających odpowiednie uprawnienia (rola unijnej sieci krajowych koordynatorów ds. egzekwowania przepisów i Europejskiego Urzędu ds. Pracy).

3. Zdolności i praktyki administracyjne

Niewystarczające lub niekompatybilne rozwiązania dotyczące administracji elektronicznej na szczeblu krajowym

Niewystarczający rozwój rozwiązań w zakresie administracji elektronicznej może utrudniać rozwój jednolitego rynku. Dotyczy to w szczególności dostępu do informacji na temat zasad i wymogów. Jest to również pierwotna przyczyna trudności związanych z formalnościami lub procedurami krajowymi w celu spełnienia wymogów dotyczących sprzedaży towarów lub usług za granicą.

Jeżeli wdrażane są rozwiązania z zakresu administracji elektronicznej, interoperacyjność będzie prawdopodobnie problemem, jeżeli nie zostanie znalezione odpowiednie rozwiązanie. Europejskie ramy interoperacyjności – strategia wdrażania i plan działania, które zmieniono w 2017 r., zawierają wiele zaleceń wspierających interoperacyjność transgraniczną i międzysektorową. Wiele programów wspiera wykorzystanie tych rozwiązań. Inicjatywy takie jak transgraniczne uznawanie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania (określone w kilku aktach prawnych UE, takich jak rozporządzenie eIDAS (UE) nr 910/2014) oraz zasada jednorazowości (art. 14 rozporządzenia o jednolitym portalu cyfrowym (UE) 2018/1724) wspierają transgraniczne cyfrowe usługi publiczne. W nowej strategii cyfrowej Komisja wzywa do wzmocnienia strategii rządów UE w zakresie interoperacyjności. Wzywa również do przeglądu rozporządzenia eIDAS w celu zwiększenia jego skuteczności, zwiększenia korzyści dla sektora prywatnego i promowania wiarygodnych tożsamości cyfrowych dla wszystkich Europejczyków.

Od 12 grudnia 2020 r. dzięki wdrożeniu jednolitego portalu cyfrowego, portal internetowy Twoja Europa zapewni dostęp do wyczerpujących informacji na temat prowadzenia działalności na jednolitym rynku. Będzie on również kierować użytkowników do najbardziej odpowiednich usług wsparcia. W ramach portalu przewidziano również cyfryzację 21 często stosowanych procedur administracyjnych, pełną transgraniczną dostępność wszystkich procedur online oraz wdrożenie transgranicznego systemu opartego na zasadzie jednorazowości do grudnia 2023 r.

System integracji rejestrów przedsiębiorstw (BRIS), dostępny od 2017 r., łączy rejestry przedsiębiorców państw członkowskich i krajów EOG oraz umożliwia spółkom i przedsiębiorcom wyszukiwanie i uzyskiwanie bezpłatnych informacji na temat unijnych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością w wielojęzyczny i przyjazny dla użytkownika sposób za pośrednictwem portalu „e-Sprawiedliwość”.

Szereg wniosków dotyczących rozwiązania tych kwestii zawarto również we wniosku dotyczącym wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027. Na przykład działania w ramach programu „Cyfrowa Europa” będą miały na celu promowanie wdrażania rozwiązań z zakresu administracji elektronicznej i interoperacyjności. Pakiet towarowy rozszerza mandat unijnych punktów kontaktowych ds. produktów, aby zapewnić przedsiębiorstwom lepsze i szybsze informacje na temat przepisów mających zastosowanie do ich towarów.

Niewystarczająca koordynacja między Komisją a administracjami krajowymi oraz między administracjami krajowymi.

Ta szczególna sytuacja jest głównym czynnikiem osłabiającym skuteczne egzekwowanie prawa, zaufanie i uczciwą konkurencję na jednolitym rynku. Przedsiębiorstwa lub specjaliści, którzy chcą zgodnie z prawem rozwijać swoją działalność w innym państwie członkowskim, skorzystaliby na bardziej efektywnej i skutecznej koordynacji.

Kwestia ta ma szczególne znaczenie w obszarze nadzoru rynku produktów, w którym rozbieżne opinie organów nadzoru rynku uznano za przeszkodę w działalności transgranicznej. Wzmocnienie koordynacji poprzez sprawny mechanizm wzajemnej współpracy w zakresie wzajemnej pomocy dla właściwych organów nadzoru rynku doprowadzi do stworzenia bezpieczniejszego jednolitego rynku i poprawy warunków konkurencji dla przedsiębiorstw.

Również w dziedzinie usług niewystarczająca lub nieskuteczna współpraca między organami krajowymi często prowadzi do nakładania restrykcyjnych przepisów i procedur na usługodawców. Z powodu ograniczonej wymiany informacji między państwami członkowskimi procedury krajowe często nie uwzględniają wymogów, które usługodawcy spełnili już w swoich państwach członkowskich pochodzenia. Dzieje się tak pomimo istniejącego obowiązku stosowania przez organy krajowe zasady wzajemnego uznawania na mocy Traktatu i prawa wtórnego (na przykład na mocy dyrektywy usługowej). W związku z tym może wystąpić niepotrzebne powielanie kontroli i złożoności dla usługodawców pochodzących z innych państw członkowskich.

UE opracowała narzędzia współpracy administracyjnej, takie jak narzędzie informacji na temat rynku wewnętrznego, które umożliwia przekazywanie informacji między organami administracji na temat poszczególnych sytuacji w bezpiecznym środowisku. Narzędzie to ma obecnie zastosowanie do 14 różnych obszarów i jest stale rozszerzane i ulepszane. Państwa członkowskie powinny z niego korzystać regularnie i w pełni.

Rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów (2017/2394), obowiązujące od dnia 17 stycznia 2020 r., zapewnia organom krajowym większe uprawnienia wykonawcze oraz ramy współpracy między sobą oraz z Komisją.

Wyeliminowanie tej pierwotnej przyczyny w obszarach, w których nie ma konkretnej lub wystarczającej współpracy, jest głównym celem „komunikatu w sprawie długofalowego planu działania na rzecz lepszego wdrażania i egzekwowania przepisów dotyczących jednolitego rynku”. W szczególności przypomina on o znaczeniu utworzenia Sieci UE ds. Zgodności Produktów w celu zacieśnienia współpracy między organami nadzoru rynku w zharmonizowanym sektorze niespożywczym.

Niewystarczający personel lub niewystarczająca wiedza ekspercka na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym.

Niewystarczające zdolności administracyjne w zakresie wdrażania przepisów dotyczących jednolitego rynku, w tym na szczeblu regionalnym i lokalnym, nie umożliwiają czerpania korzyści z jednolitego rynku. Podważa to zaufanie publiczne do jednolitego rynku i utrudnia uczciwą konkurencję między przedsiębiorstwami. Ta pierwotna przyczyna jest istotna, gdy przedsiębiorstwa lub specjaliści chcą rozwijać działalność w swoim kraju lub w innym państwie członkowskim (w tym w dziedzinie zamówień publicznych), co wielokrotnie poruszano w zaleceniach dla poszczególnych państw członkowskich w ramach europejskiego semestru.

Komisja stworzyła kompleksowe ramy wsparcia dla administracji państw członkowskich obejmujące poprawę zdolności administracyjnych. Komisja nadal wspiera również profesjonalizację pracowników zajmujących się zamówieniami publicznymi w ramach różnych programów, na przykład szkoleń dotyczących polityki przyjaznej dla MŚP w centralnych jednostkach zakupujących.