F.

mając na uwadze, że istnieją obawy dotyczące między innymi: (i) braku w decyzji ramowej 2002/584/WSiSW i w innych instrumentach wzajemnego uznawania wyraźnego powodu odmowy, gdy istnieją istotne podstawy, aby twierdzić, że wykonanie środka byłoby niezgodne ze zobowiązaniami państwa członkowskiego wykonującego nakaz na mocy art. 6 TUE oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej („Karty”); (ii) braku przepisu w decyzji ramowej 2002/584/WSiSW i w innych instrumentach wzajemnego uznawania dotyczącego prawa – o którym mowa w art. 47 Karty – do skutecznego środka prawnego, którego sformułowanie pozostawiono na szczeblu prawa krajowego, co prowadzi do niepewności i niespójnych praktyk w poszczególnych państwach członkowskich; (iii) braku regularnego przeglądu Systemu Informacyjnego Schengen (SIS II) i wpisów Interpolu, a także braku automatycznego połączenia między wycofaniem europejskiego nakazu aresztowania a usunięciem takich wpisów, oraz niepewność co do wpływu odmowy wykonania nakazu na jego dalszą ważność i związanych z nim wpisów, co powoduje, że osoby objęte europejskim nakazem aresztowania nie mogą korzystać z prawa do swobodnego przemieszczania się w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w obawie przed przyszłym aresztowaniem i przekazaniem; (iv) nieprecyzyjnego definiowania wykazu poważnych przestępstw w odniesieniu do europejskiego nakazu aresztowania, a także do innych instrumentów UE, które nieustannie nawiązują do tego wykazu, oraz uwzględnienia przestępstw, których powaga nie jest uznawana w kodeksach karnych wszystkich państw członkowskich i które mogą nie przejść kontroli proporcjonalności; (v) nieproporcjonalnego stosowania europejskiego nakazu aresztowania w przypadku wykroczeń lub w okolicznościach, w których można stosować mniej inwazyjne rozwiązania alternatywne, co prowadzi do nieuzasadnionych aresztowań, wiąże się z nieuzasadnionym i często nadmiernie długim czasem spędzonym w tymczasowym areszcie, co prowadzi do nieproporcjonalnego naruszenia praw podstawowych podejrzanych i oskarżonych oraz stanowi obciążenie dla zasobów państw członkowskich; (vi) braku definicji pojęcia „organ sądowy” w decyzji ramowej 2002/584/WSiSW i w innych instrumentach wzajemnego uznawania, co doprowadziło do zróżnicowania praktyk między państwami członkowskimi, powodując niepewność, szkodząc wzajemnemu zaufaniu i prowadząc do sporów; (vii) braku minimalnych standardów służących zapewnieniu skutecznego nadzoru sądowego nad środkami wzajemnego uznawania, co doprowadziło do rozbieżnych praktyk państw członkowskich w zakresie prawnych zabezpieczeń i środków chroniących przed naruszeniami praw podstawowych, w tym w odniesieniu do odszkodowania dla ofiar w przypadku pomyłek sądowych, takich jak pomyłka dotycząca tożsamości, w przeciwieństwie do norm określonych w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w ugruntowanym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ETS); (viii) chociaż uznając konieczność umieszczania w areszcie tymczasowym pod pewnymi warunkami, brak minimalnych standardów dotyczących aresztu tymczasowego, w tym jego regularnego przeglądu, stosowania go jako ostateczności i rozważenia rozwiązań alternatywnych w połączeniu z brakiem właściwej oceny, czy dana sprawa jest gotowa do przekazania sądowi w celu rozpoczęcia procesu, może prowadzić do nieuzasadnionego i często nadmiernie długiego czasu spędzonego przez podejrzanych i oskarżonych w areszcie tymczasowym; (ix) niemożliwych do zaakceptowania warunków panujących w wielu zakładach karnych w całej Unii i wpływu tego stanu rzeczy na prawa podstawowe zainteresowanych osób, w szczególności prawa do ochrony przed nieludzkim lub poniżającym traktowaniem lub karaniem określonymi w art. 3 EKPC, oraz na skuteczność i działanie unijnych instrumentów wzajemnego uznawania; (x) niezapewniania ochrony prawnej osobom poszukiwanym na mocy europejskiego nakazu aresztowania w państwie członkowskim, które wydało nakaz, a także w państwie wykonującym go; (xi) braku wyznaczenia w decyzji ramowej 2002/584/WSiSW terminów przekazania przetłumaczonych europejskich nakazów aresztowania, co prowadzi do stosowania różnych praktyk i braku pewności; (xii) braku właściwej definicji przestępstw, w odniesieniu do których nie ma już zastosowania weryfikacja podwójnej odpowiedzialności karnej; (xiii) niekorzystania z innych istniejących unijnych narzędzi współpracy sądowej i wzajemnego uznawania;