ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
H.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 11 Regulaminu i z załącznikiem I do Regulaminu każdy poseł do Parlamentu Europejskiego składa szczegółowe oświadczenie dotyczące: a) działalności zawodowej, jaką prowadził w ciągu trzech lat poprzedzających objęcie funkcji posła do Parlamentu, oraz udziału – w tym samym okresie – w radach nadzorczych lub zarządach przedsiębiorstw, organizacji pozarządowych, stowarzyszeń lub innych podmiotów mających osobowość prawną; b) wynagrodzeń z tytułu sprawowania mandatu w innym parlamencie; c) wszelkiej regularnej działalności, którą poseł prowadzi równolegle z wykonywaniem mandatu i za którą otrzymuje wynagrodzenie, zarówno jako zatrudniony pracownik, jak i jako osoba prowadząca działalność na własny rachunek; d) udziału w radach nadzorczych lub zarządach przedsiębiorstw, organizacji pozarządowych, stowarzyszeń lub innych podmiotów mających osobowość prawną, lub wszelkiej innej działalności zewnętrznej, niezależnie od tego, czy za ten udział lub działalność otrzymuje wynagrodzenie, czy też są one nieodpłatne; e) wszelkiej wynagradzanej okazjonalnej działalności zewnętrznej, jeżeli w danym roku kalendarzowym łączne wynagrodzenie za całą działalność okazjonalną posła przekroczyło kwotę 5 000 EUR; f) wszelkich udziałów w przedsiębiorstwie lub partnerstwie, które mogą mieć potencjalnie wpływ na politykę publiczną lub umożliwiają posłowi wywieranie istotnego wpływu na działanie danego podmiotu; g) wszelkiego wsparcia, zarówno finansowego, jak i w postaci udostępnienia personelu lub sprzętu, poza środkami przyznanymi posłowi przez Parlament, udzielonego posłowi w związku z jego działalnością polityczną przez osoby trzecie, ze wskazaniem tożsamości tych osób; h) wszelkich innych interesów finansowych, które mogą wpłynąć na wykonywanie mandatu posła; w każdym z tych przypadków poseł ma obowiązek wskazać, czy otrzymuje wynagrodzenie za daną działalność, a w odniesieniu do lit. a), c), d), e) i f) posłowie podają również odpowiednią kategorię dochodów; mając na uwadze, że informacje podane przez posłów są publikowane na stronie internetowej Parlamentu;
b)

przeniesienie sesji miesięcznej, posiedzenia lub posiedzenia komisji z siedziby Parlamentu do jednego z miejsc pracy Parlamentu lub do miejsca zewnętrznego lub z jednego z miejsc pracy do siedziby Parlamentu, do jednego z innych miejsc pracy Parlamentu lub do miejsca zewnętrznego;
C.

mając na uwadze, że środek o identycznym celu co rozporządzenie delegowane został przyjęty przez Komisję w dniu 19 grudnia 2018 r. (3) w celu przygotowania się do ewentualnej sytuacji, w której nie doszłoby do porozumienia w sprawie uporządkowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii, chociaż zawarcie umowy o wystąpieniu sprawiło, że tekst ten stał się zbędny;
B.

mając na uwadze, że zgodnie z Umową o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (umowa o wystąpieniu), w szczególności z art. 5 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej w związku z załącznikiem 2 do tego protokołu, rozporządzenie (WE) nr 853/2004 jak również oparte na nim akty Komisji mają zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej po zakończeniu okresu przejściowego; mając na uwadze, że z tego powodu konieczna jest zmiana wymogów ustanowionych w załączniku II do tego rozporządzenia dotyczących znaku identyfikacyjnego, który powinien być używany w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej;
A.

mając na uwadze, że 27 sierpnia 2020 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) wydała zmiany do Międzynarodowego Standardu Rachunkowości (MSR) 39 oraz do Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (MSSF) 4, 7, 9 i 16; mając na uwadze, że zmiany te mają na celu zapewnienie ogólnej ulgi w związku z „2 etapem” zastąpienia międzybankowej stopy procentowej (IBOR); mając na uwadze, że proponowane zmiany dotyczą skutków sprawozdawczości finansowej wynikających z faktycznego zastąpienia wskaźnika referencyjnego stopy procentowej dla modyfikacji instrumentów finansowych (zmiany wartości) i rachunkowości zabezpieczeń oraz zapobiegają niepożądanemu wpływowi rachunkowości na wycenę (lub usunięcie z bilansu) instrumentów finansowych i umów leasingu, a także zaprzestania powiązań zabezpieczających ze względu na regulowaną zmianę stóp referencyjnych; mając na uwadze, że bez proponowanych zmian przedsiębiorstwa mogłyby być zmuszone do natychmiastowego uznania zmian wartości zysków lub strat lub zerwania powiązań zabezpieczających, mimo że nie zmieniły swojej strategii zarządzania ryzykiem; mając na uwadze, że Komisja wezwała RMSR do przyspieszenia publikacji proponowanych zmian, tak aby Unia mogła je zatwierdzić w odpowiednim terminie;
E.

mając na uwadze, że projekt rozporządzenia Komisji powinien wejść w życie w trybie pilnym i powinno ono być stosowane z mocą wsteczną od dnia 4 lipca 2019 r., aby uniknąć luki w okresie, w którym można skutecznie składać wnioski o zastosowanie do badań, opracowywania i produkcji produktów leczniczych, wyrobów medycznych lub akcesoriów do wyrobów medycznych, w tym wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, z myślą o ich wykorzystaniu do diagnozowania, leczenia lub zapobiegania COVID-19 oraz stosowaniu w takich wyrobach lub akcesoriach, tak aby stosowanie to było objęte zakresem art. 56 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006;
—

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (1), w szczególności jego art. 51 ust. 1 lit. b) i d) oraz art. 144 ust. 6,
E.

mając na uwadze, że RMSR wyznaczyła termin wejścia w życie zmian do MSSF 16 na 1 czerwca 2020 r., z możliwością wcześniejszego stosowania; mając na uwadze, że przepisy rozporządzenia zmieniającego powinny obowiązywać z mocą wsteczną, aby zagwarantować pewność prawa emitentom i spójność z innymi standardami rachunkowości określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującym określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (3); mając na uwadze, że konsultacje przeprowadzone przez EFRAG i służby Komisji wskazały na duże zainteresowanie wcześniejszym zastosowaniem półrocznych sprawozdań finansowych za okresy kończące się 30 czerwca 2020 r.;
A.

mając na uwadze, że sędzia Tribunal Judicial da Comarca da Guarda orzekający co do istoty sprawy przedłożył wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego Álvara Amara w związku z zarzutami dotyczącymi przestępstwa malwersacji ściganego z art. 11 ustawy nr 34/87 z dnia 16 lipca 1987 r., w brzmieniu zmienionym ustawą nr 41/2010 z 3 września 2010 r. (czyn objęty zasadą jedności czynu wraz z nadużyciem stanowiska w celu uzyskania korzyści majątkowej ściganym z art. 23 ust. 1 oraz z przestępstwem sprzeniewierzenia środków finansowych, ściganym z art. 20 ust. 1 tej samej ustawy), pozostającego w realnym zbiegu z przestępstwem nadużycia finansowego związanego z uzyskaniem subsydium lub subwencji, ściganym z art. 36 ust. 1 lit. a) i c), art. 36 ust. 2, art. 36 ust. 5 lit. a) i b), art. 36 ust. 8 lit. b) dekretu z mocą ustawy nr 28/84 z 20 stycznia 1984 r.;
A.

mając na uwadze, że w dniu 23 stycznia 2020 r. Przewodniczący X Wydziału Karnego Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie (Polska) przekazał wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Zdzisława Krasnodębskiego, wniesiony przez oskarżyciela prywatnego w związku z niektórymi twierdzeniami przedstawionymi przez Zdzisława Krasnodębskiego podczas wywiadu radiowego w dniu 1 lutego 2019 r.; mając na uwadze, że w dniu 19 lutego 2020 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie X Wydział Karny został poinformowany, że kwestia właściwości organu jest rozpatrywana zgodnie z art. 9 ust. 1 i 12 Regulaminu, co ma wpływ na dopuszczalność wniosku; mając na uwadze, że w dniu 18 maja 2020 r. Sąd wystąpił o wyjaśnienia do Prokuratury Krajowej oraz mając na uwadze stanowisko przedstawione w imieniu Prokuratora Generalnego w piśmie z dnia 8 września 2020 r., w którym wskazano, że w sprawie, w której wniesiono prywatny akt oskarżenia i w której nie bierze udziału oskarżyciel publiczny, organem właściwym do przekazania wniosku oskarżyciela prywatnego o uchylenie immunitetu jest sąd, co ma oparcie w treści art. 9 ust. 1 i 12 Regulaminu Parlamentu Europejskiego, a pojęcie właściwego organu należy interpretować w świetle art. 9 ust. 12 Regulaminu; mając na uwadze, że wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego został przekazany przez organy sądowe zgodnie z art. 9 ust. 12 Regulaminu Parlamentu oraz mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 1 Regulaminu wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego musi być przekazany przez „właściwy organ państwa członkowskiego”, przy czym oba pojęcia nie są identyczne;
C.

mając na uwadze, że Ioannis Lagos został wybrany do Parlamentu Europejskiego w dniu 2 lipca 2019 r. oraz że wniosek o uchylenie immunitetu dotyczy faktów i aktów oskarżenia poprzedzających uzyskanie statusu posła do Parlamentu Europejskiego, a w konsekwencji immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego;
G.

mając na uwadze, że dochodzenie wykazało również, że jako poseł do Parlamentu Europejskiego Jean-François Jalkh zatrudnił krajową asystentkę parlamentarną w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 4 stycznia 2016 r., z wyjątkiem okresu od 24 sierpnia 2015 r. do 14 grudnia 2015 r., z miesięcznym wynagrodzeniem brutto wynoszącym 2 950 EUR; mając na uwadze, że nie znaleziono żadnych wiadomości elektronicznych lub innego śladu jej pracy jako asystentki parlamentarnej posła do Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że wspomniana asystentka parlamentarna została ujęta w planie zatrudnienia Frontu Narodowego opublikowanym w lutym 2015 r. jako asystentka wiceprzewodniczącego odpowiedzialnego za sprawy prawne Jeana-François Jalkha; mając na uwadze, że znaleziono jej e-maile z okresu kampanii wyborczej przed wyborami we Francji w 2015 r. oraz wyborów samorządowych w 2014 r. podpisywane „Asystentka Jeana-François Jalkha – sztab wyborczy”; mając na uwadze, że stwierdzono również wysyłane od czerwca 2015 r. do 21 grudnia 2015 r. e-maile informujące o jej pracy na rzecz kampanii wyborczej Walleranda de Saint-Justa, który był na czele listy Frontu Narodowego w wyborach regionalnych w Île de France, mimo że jej umowa o pracę w charakterze asystentki parlamentarnej została w tym celu zawieszona jedynie na okres od dnia 24 sierpnia do dnia 14 grudnia 2015 r.; mając na uwadze, że w dniu 11 grudnia 2019 r. została ona postawiona w stan oskarżenia pod zarzutem przywłaszczenia sprzeniewierzonych środków publicznych;
B.

mając na uwadze, że w dniu 17 listopada 2018 r. o godz. 10.30 stałe automatyczne urządzenie w Uccle, działające pod nieobecność wykwalifikowanego agenta, wykazało przekroczenie maksymalnej dozwolonej prędkości przez pojazd zarejestrowany na nazwisko Lívia Járóka; mając na uwadze, że sporządzono protokół, a w dniu 29 listopada 2018 r. do Lívii Járóki przesłano kopię wraz z formularzem odpowiedzi; mając na uwadze, że w celu ustalenia, czy L. Járóka była kierowcą tego pojazdu, prokurator kilkakrotnie bezskutecznie próbował jej wysłuchać; mając na uwadze, że według Wydziału Protokolarnego Federalnej Służby Publicznej do Spraw Zagranicznych Lívia Járóka nie uregulowała kwestii swojego miejsca zamieszkania w Belgii; mając na uwadze, że piętnaście dni po przesłaniu kopii protokołu sprawę przekazano do prokuratury w Brukseli;
P.

mając na uwadze, że w dniu 14 października 2019 r. Izba Druga Sądu Najwyższego Hiszpanii nakazała „[w]ydać krajowe nakazy aresztowania i oddania do dyspozycji, europejskie nakazy aresztowania i wydania, a także międzynarodowe nakazy aresztowania w celu ekstradycji, na potrzeby odnośnych postępowań karnych” w odniesieniu do Carlesa Puigdemonta i Casamajó, w przypadku którego stwierdzono niestawiennictwo; mając na uwadze, że jak wyjaśniono we wniosku o uchylenie immunitetu, w dniu 10 stycznia 2020 r. oddalono odwołanie od tej decyzji w odniesieniu do uchylenia „odpowiednich krajowych nakazów odnalezienia, aresztowania i doprowadzenia do zakładu karnego, a także międzynarodowych i europejskich nakazów aresztowania i wydania” i przyjęto środki odwoławcze „od postanowienia z 14 października 2019 r. i postanowienia z 18 października 2018 r., […], zgodnie z wykładnią przedstawioną przez TSUE w wyroku z 19 grudnia 2019 r., czyli [postanowiono] uznać immunitety i przywileje przynależne odwołującym się jako posłom do Parlamentu Europejskiego, przewidziane w art. 9 protokołu nr 7 do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej”, a także postanowiono zwrócić się do Parlamentu Europejskiego o uchylenie immunitetu Carlesa Puigdemonta i Casamajó, „by można było kontynuować wykonywanie europejskich nakazów aresztowania i wydania”, oraz poinformować o tym organ wykonujący w Belgii;
B.

mając na uwadze, że na lata 2021–2027 Komisja zaproponowała zwiększenie wkładu Unii w programy pszczelarskie do 60 000 000 EUR rocznie, przy czym przydziały dla państw członkowskich określono w załączniku VIII do wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy dotyczące wsparcia na podstawie planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 (3); mając na uwadze, że przydział wkładu Unii na rzecz państw członkowskich we wniosku Komisji opierał się na przydziale środków unijnych na programy pszczelarskie na lata 2017–2019, który z kolei opierał się na liczbie uli zgłoszonych w 2013 r. przez państwa członkowskie w ich odpowiednich programach pszczelarskich na lata 2014–2016;
P.

mając na uwadze, że w dniu 4 listopada 2019 r. Izba Druga Sądu Najwyższego Hiszpanii nakazała „[w]ydać krajowe nakazy aresztowania i oddania do dyspozycji, europejskie nakazy aresztowania i wydania, a także międzynarodowe nakazy aresztowania w celu ekstradycji, na potrzeby odnośnych postępowań karnych” w odniesieniu do Antonia Comína i Oliveresa, w przypadku którego stwierdzono niestawiennictwo; mając na uwadze, że jak wyjaśniono we wniosku o uchylenie immunitetu, w dniu 10 stycznia 2020 r. oddalono odwołanie od tej decyzji w odniesieniu do uchylenia „odpowiednich krajowych nakazów odnalezienia, aresztowania i doprowadzenia do zakładu karnego, a także międzynarodowych i europejskich nakazów aresztowania i wydania” i przyjęto środki odwoławcze „od postanowienia z 4 listopada 2019 r., zgodnie z wykładnią przedstawioną przez TSUE w wyroku z 19 grudnia 2019 r., czyli [postanowiono] uznać immunitety i przywileje przynależne odwołującym się jako posłom do Parlamentu Europejskiego, przewidziane w art. 9 protokołu nr 7 do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej”, a także postanowiono zwrócić się do Parlamentu Europejskiego o uchylenie immunitetu Antonia Comína i Oliveresa, „by można było kontynuować wykonywanie europejskich nakazów aresztowania i wydania”, oraz poinformować o tym organ wykonujący w Belgii;
P.

mając na uwadze, że w dniu 4 listopada 2019 r. Izba Druga Sądu Najwyższego Hiszpanii nakazała „[w]ydać krajowe nakazy aresztowania i oddania do dyspozycji, europejskie nakazy aresztowania i wydania, a także międzynarodowe nakazy aresztowania w celu ekstradycji, na potrzeby odnośnych postępowań karnych” w odniesieniu do Clary Ponsatí Obiols, w przypadku której stwierdzono niestawiennictwo; mając na uwadze, że – jak wyjaśniono we wniosku o uchylenie immunitetu – w dniu 3 lutego 2020 r. utrzymano w mocy decyzję w sprawie wydania krajowego nakazu odnalezienia, zatrzymania i doprowadzenia do zakładu karnego, a także europejskiego nakazu aresztowania oraz międzynarodowego nakazu odnalezienia i zatrzymania Clary Ponsatí Obiols w celu ekstradycji, a jednocześnie złożono wniosek o uchylenie jej immunitetu w celu wykonania wydanego europejskiego nakazu aresztowania;
A.

mając na uwadze, że sędzia właściwy w tej sprawie wystąpił z wnioskiem o uchylenie immunitetu parlamentarnego posła do Parlamentu Europejskiego Nuno Melo, aby umożliwić mu udział – jako ofiara/skarżący w ww. postępowaniu – we wszystkich czynnościach, które zostaną uznane za niezbędne do ustalenia prawdy i zostaną przeprowadzone w tej sprawie lub w innych już toczących się sprawach lub sprawach do wszczęcia, mających związek z okolicznościami faktycznymi tej sprawy i dotyczących tych samych stron;
C.

mając na uwadze, że w okresie od 1 października 2011 r. do 13 sierpnia 2019 r. Harald Vilimsky rzekomo nadużył uprawnień do korzystania z rachunków bankowych Klubu Parlamentarnego FPÖ, ponieważ realizował płatności rachunków za prywatne usługi telefonii komórkowej osoby trzeciej regularnymi przelewami z rachunku Klubu Parlamentarnego FPÖ, przez co naraził Klub na straty finansowe;
F.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej: „Podczas sesji Parlamentu Europejskiego jego członkowie korzystają: a) na terytorium swojego państwa — z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa; b) na terytorium innego Państwa Członkowskiego — z immunitetu chroniącego przed zatrzymaniem oraz immunitetu jurysdykcyjnego. Immunitet chroni także członków podczas ich podróży do i z miejsca, gdzie odbywa się posiedzenie Parlamentu Europejskiego. Nie można powoływać się na immunitet w przypadku, gdy członek został schwytany na gorącym uczynku i nie może on stanowić przeszkody w wykonywaniu przez Parlament Europejski prawa uchylenia immunitetu w odniesieniu do któregokolwiek ze swoich członków.”;
1.

zwraca uwagę, że art. 11 umowy o handlu i współpracy między UE a Zjednoczonym Królestwem przewiduje utworzenie Zgromadzenia Parlamentarnego Partnerstwa UE–Zjednoczone Królestwo, złożonego z posłów do Parlamentu Europejskiego i posłów do parlamentu Zjednoczonego Królestwa, które: a) może zwracać się o odpowiednie informacje dotyczące wykonania wspomnianej umowy i każdej umowy uzupełniającej do Rady Partnerstwa UE–Zjednoczone Królestwo ustanowionej na mocy art. 7 tej umowy; następnie Rada Partnerstwa przedstawia wnioskowane informacje Zgromadzeniu Parlamentarnemu Partnerstwa UE–Zjednoczone Królestwo; b) jest informowane o decyzjach i zaleceniach Rady Partnerstwa UE–Zjednoczone Królestwo; oraz c) może formułować zalecenia dla Rady Partnerstwa UE–Zjednoczone Królestwo;
I.

mając na uwadze, że Guy Verhofstadt wyraźnie wypowiedział się w tym tweecie jako poseł do Parlamentu Europejskiego, z własnego konta na Twitterze, które zdaniem Guy Verhofstadta jest przeznaczone wyłącznie do celów komunikacji politycznej w ramach sprawowania mandatu posła do Parlamentu Europejskiego;
Komisja przedmiotowo właściwa zaprasza do przedstawienia inicjatywy na wysłuchaniu reprezentatywną grupę organizatorów, w tym co najmniej jedną z osób do kontaktu , o których mowa w art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 211 / 2011 .

Komisja przedmiotowo właściwa zaprasza do przedstawienia inicjatywy na wysłuchaniu reprezentatywną grupę organizatorów, w tym co najmniej jedną z osób wyznaczonych do kontaktów , o których mowa w art. 5 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2019 / 788 .
A.

mając na uwadze, że art. 89 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 stanowi, że w okresie przejściowym do dnia 18 czerwca 2021 r. obowiązek rozliczania określony w art. 4 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, co do których można obiektywnie stwierdzić za pomocą pomiarów, że redukują ryzyka inwestycji bezpośrednio związane z wypłacalnością finansową systemów programów emerytalnych, ani do podmiotów utworzonych w celu realizacji świadczeń wyrównawczych na rzecz uczestników takich systemów programów emerytalnych w przypadku niewykonania zobowiązania; mając na uwadze, że ten okres przejściowy został wprowadzony w celu uniknięcia negatywnych skutków rozliczania centralnego kontraktów pochodnych dla świadczeń emerytalnych przyszłych emerytów oraz w celu zapewnienia czasu na opracowanie wykonalnych rozwiązań technicznych służących przenoszeniu przez systemy programów emerytalnych zabezpieczeń gotówkowych i niegotówkowych jako zmiennych depozytów zabezpieczających;
B.

mając na uwadze, że na rozporządzenie delegowane miały wpływ negocjacje w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/338 z 16 lutego 2021 r. zmieniającej dyrektywę 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów informacyjnych, zarządzania produktami i limitów pozycji oraz dyrektyw 2013/36/UE i (UE) 2019/878 w odniesieniu do ich stosowania do firm inwestycyjnych, aby pomóc w wychodzeniu z kryzysu związanego z COVID-19 (3), która została opublikowana 26 lutego 2021 r., oraz zmieniła uprawnienia EUNB w taki sposób, aby firmy inwestycyjne objęte CRD i zakresem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2034 z 27 listopada 2019 r. w sprawie nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi oraz zmieniającej dyrektywy 2002/87/WE, 2009/65/WE, 2011/61/UE, 2013/36/UE, 2014/59/UE i 2014/65/UE (4) do 26 czerwca 2021 r. nie musiały przestrzegać rozporządzenia delegowanego, ponieważ dla firm inwestycyjnych przewidziano przyjęcie osobnego rozporządzenia delegowanego; mając na uwadze, że okres kontroli rozporządzenia delegowanego ma się zakończyć 25 czerwca 2021 r.;
19.

wzywa szczególnie, aby Prezydium i inne właściwe organy szybko wdrożyły następujące środki: a) ustanowiły bezpośredni związek między publikowaniem informacji o planowanych spotkaniach na podstawie art. 11 ust. 3 a rejestrem służącym przejrzystości oraz wprowadziły znaczące ulepszenia, tak aby to narzędzie publikacyjne stało się w pełni przyjazne dla użytkowników i obejmowało funkcję wyszukiwania; b) ustanowiły bezpośredni związek między śladem legislacyjnym przewidzianym w art. 4 ust. 6 kodeksu postępowania posłów do Parlamentu Europejskiego w zakresie interesów finansowych i konfliktu interesów, zawartego w załączniku I do Regulaminu, a rejestrem służącym przejrzystości; c) wprowadziły zasadę spotkań wyłącznie z zarejestrowanymi przedstawicielami grup interesu, wiążącą urzędników Parlamentu od szczebla kierowników działów do szczebla sekretarza generalnego włącznie; d) zaleciły, aby pracownicy Parlamentu spotykali się z osobami lub organizacjami objętymi zakresem rejestru służącego przejrzystości tylko wtedy, gdy są one zarejestrowane, i aby systematycznie sprawdzali to przed spotkaniami z takimi osobami lub organizacjami; e) opracowały kompleksowe podejście, aby uzależnić udział prelegentów we wszystkich wydarzeniach organizowanych przez komisje lub zespoły międzypartyjne, takich jak warsztaty i seminaria, a także spotkania, od rejestracji, przy czym powinno to dotyczyć wszystkich podmiotów objętych zakresem rejestru służącego przejrzystości; f) opracowały kompleksowe i wspólne podejście do współorganizacji wydarzeń w pomieszczeniach Parlamentu i w stosownych przypadkach uzależniły ją od rejestracji, przy czym powinno to dotyczyć wszystkich podmiotów objętych zakresem rejestru służącego przejrzystości;