ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.6

Przewiduje się, że do 2010 r. na świecie działać będzie ponad 16 miliardów wbudowanych procesorów, a do 2020 r. — ponad 40 miliardów. W 2010 r. te niewidoczne urządzenia i wbudowane programy stanowić będą od 30 % do 40 % wartości nowych produktów: 41 % w elektronice użytkowej, 37 % w telekomunikacji, 36 % w przemyśle samochodowym i 33 % w sprzęcie medycznym.
5.8

W odniesieniu do fragmentu komunikatu, w którym proponuje się wdrożenie kodeksu etycznego dotyczącego wprowadzania do obrotu i reklamowania EKES zauważa, że niemal we wszystkich państwach członkowskich istnieją już porozumienia — w wielu przypadkach bardzo daleko idące — określające zasady postępowania w tej dziedzinie. Jednak zasadniczo EKES opowiada się za ujednoliceniem tych zasad, a zatem nie sprzeciwia się opracowaniu europejskiego kodeksu dobrych praktyk, jak to sugeruje Komisja producentom samochodów.
2.3

W przeciwieństwie do tradycyjnej strategii, polegającej na publicznym finansowaniu pojedynczych projektów, WIT dotyczą programów badawczych na dużą skalę, o wspólnych strategicznych celach badawczych. To nowe podejście powinno doprowadzić do utworzenia masy krytycznej w dziedzinie europejskich badań i innowacji, skoncentrować działania środowiska naukowego wokół najważniejszych dziedzin strategicznych i zharmonizować finansowanie projektów, tak aby można było szybciej wykorzystywać wyniki badań. Inicjatywy WIT ukierunkowane są na te strategiczne dziedziny, w których obecnie stosowane instrumenty nie osiągają ani skali, ani prędkości wystarczającej do utrzymania Europy w czołówce światowej. Chodzi o takie dziedziny, w których finansowanie badań ze źródeł krajowych, europejskich lub prywatnych może wnieść istotną wartość dodaną, zwłaszcza poprzez zachęcanie do wzrostu wydatków sektora prywatnego na badania i rozwój.
5.3

Komitet jest zdania, że decyzja Komisji (2007/98/WE) z 14 lutego 2007 r. w sprawie zharmonizowanego wykorzystania widma radiowego w pasmach częstotliwości 2 GHz w celu wdrożenia systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej znacząco przyczynia się do realizacji celów wymienionych w omawianym wniosku, tak jak zostało to określone w art. 1 ust. 1. W tym względzie wskazane jest, by przepisy wyżej wymienionej decyzji, stanowiące, że państwa członkowskie udostępnią te pasma częstotliwości dla systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej we Wspólnocie od dnia 1 lipca 2007 r., zostały uzupełnione procedurami określającymi zasady monitorowania i oceny wdrażania tych środków.
1.2

W obrębie tych ogólnych ram istnieją pewne rozróżnienia, odstępstwa oraz dostosowania dotyczące terminów i przepisów. Pierwszego rozróżnienia dokonano między olejem napędowym stosowanym do celów handlowych (używanym w samochodach ciężarowych o ładowności przekraczającej 7,5 tony i w autobusach do przewozu osób) (2), a olejem napędowym stosowanym do celów prywatnych (wobec braku dalszych szczegółów należy rozumieć, że jest to olej napędowy używany we wszystkich innych typach pojazdów silnikowych). Państwa członkowskie są uprawnione do stosowania obniżonej stawki opodatkowania dla oleju napędowego stosowanego do celów handlowych, pod warunkiem że zachowane zostaną minimalne poziomy wspólnotowe ustalone w dyrektywie oraz że podatek akcyzowy nie będzie niższy niż krajowy poziom opodatkowania obowiązujący w dniu 1 stycznia 2003 r. W każdym wypadku podatek od oleju napędowego stosowany do celów prywatnych i podatek od benzyny nie mogą być niższe od podatku od oleju napędowego stosowanego do celów handlowych.
4.32

Ważne jest, by zrozumieć, w jaki sposób te ograniczenia wiążącego charakteru celu będą mogły faktycznie zostać wykorzystane przez państwa członkowskie. Obiektywnie rzecz biorąc szczególnie odniesienie do dostępności na rynku biopaliw drugiej generacji wydaje się w chwili obecnej problematyczne. Bardzo kosztowne jest przekształcenie obecnych zakładów przemysłowych, tych będących w zaawansowanym stadium budowy i tych planowanych na najbliższe lata, produkujących biopaliwa pierwszej generacji przy pomocy procesów bardzo różniących się od procesów potrzebnych do produkcji biopaliw drugiej generacji. To oznacza, że jeżeli nie zostanie zapewniona wspomniana dostępność biopaliw, decyzja Rady straci charakter wiążący. Jeżeli chodzi o zgodność z zasadami zrównoważonego rozwoju, to oprócz istniejących dyrektyw trzeba będzie wydać dodatkowe europejskie akty prawodawcze, by zapewnić, że produkcja biomasy będzie ściśle zgodna z określonymi wymogami i że produkcja do celów wytwarzania biopaliw nie będzie konkurowała z produkcją do celów wyżywienia ludzi i zwierząt. W odniesieniu do niezbędnych zmian w dyrektywie dotyczących jakości paliw, procedura jest dosyć złożona i powinny zająć się nimi organy normalizacyjne, szczególnie CEN, by przeanalizować problemy związane ze specyfikacją techniczną.
4.6

Argumentacja, że przedsiębiorstwo prowadzące działalność w kilku krajach powinno być traktowane w taki sam sposób jak przedsiębiorstwo prowadzące działalność tylko w jednym kraju, odnosi się jedynie do połowy problemu. Komisja dąży do jednakowego traktowania przedsiębiorstw prowadzących działalność transgraniczną. Ponieważ w poszczególnych państwach członkowskich obowiązują zróżnicowane przepisy odnoszące się do odliczania strat, prowadzi to do powstawania nowych różnic w traktowaniu przedsiębiorstw. Jeżeli przedsiębiorstwo ma siedzibę w kraju zezwalającym na odliczanie strat transgranicznych i może stosować te przepisy w innym kraju, w którym odliczanie strat między przedsiębiorstwem macierzystym i zależnym nie jest dozwolone, powstaje różnica między przedsiębiorstwami krajowymi i zagranicznymi. Dopóki istnieją różnice w przepisach, nie jest możliwe jednakowe traktowanie wszystkich trzech rodzajów przedsiębiorstw, a raczej jedynie przeniesienie jednakowego traktowania. Jednakowe traktowanie w ramach przepisów prawa, które odnosiło się pierwotnie do wszystkich przedsiębiorstw działających w danym kraju, staje się raczej równym traktowaniem wszystkich przedsiębiorstw pochodzących z jednego kraju, niezależnie od tego, gdzie prowadzą działalność. Inaczej mówiąc, przepisy odnoszące się do odliczania strat są przenoszone z jednego państwa do drugiego za pośrednictwem spółek zależnych lub oddziałów prowadzących działalność w tym kraju. Takiego rozwiązania nie można zaakceptować. Innymi słowy, analiza Komisji nie uwzględnia możliwych skutków dla przedsiębiorstw, które nie prowadzą działalności transgranicznej.
4.13

Działania społeczne. Komitet jest bardzo czuły na problemy ubóstwa energetycznego; jego zdaniem należy wykluczyć przerwę w dostawie energii w wypadku zwłoki w zapłacie. W swojej niedawnej opinii Komitet stwierdza (19): „Europejska polityka energetyczna powinna być realizowana w taki sposób, by mogły jej podołać wszystkie warstwy społeczne, nie powinna różnicować warunków w zakresie dostępu do usług oferowanych przez przedsiębiorstwa dostarczające energię”. Komitet nie jest przychylnie nastawiony do bezpłatnych dostaw energii, gdyż nie prowadzą one do dobrych wzorców zachowania w zakresie jej oszczędności, lecz uważa, że problemem powinien się zająć ogólny system podatkowy. Umowa o usługę publiczną powinna obejmować dostawę części zapasów energii elektrycznej i gazu w cenie kosztów, tak by zaspokoić zapotrzebowanie odbiorców znajdujących się w najtrudniejszym położeniu, którym energia ta powinna być dostarczona w wystarczającej ilości i w cenie, której mogą podołać. Należy zawsze przestrzegać zasady odpowiedzialności. W każdym razie definicja odbiorcy znajdującego się w trudnym położeniu i środki przyjmowane na jego rzecz powinny być jednakowe na całym obszarze Unii, tak by nikogo nie dyskryminować i uniknąć w ten sposób również zakłóceń konkurencji.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 120/50

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

— wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy Rady 76/768/EWG, 88/378/EWG, 1999/13/WE oraz dyrektywy 2000/53/WE, 2002/96/WE oraz 2004/42/WE w celu dostosowania ich do rozporządzenia (WE) … w sprawie klasyfikacji, etykietowania i pakowania substancji i mieszanin oraz zmieniającej dyrektywę 67/548/EWG i rozporządzenie (WE) nr 1907/2006

— oraz wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 648/2004 w celu dostosowania go do rozporządzenia (WE) … w sprawie klasyfikacji, etykietowania i pakowania substancji i mieszanin oraz zmieniającego dyrektywę 67/548/EWG i rozporządzenie (WE) nr 1907/2006

COM(2007) 611 wersja ostateczna — 2007/0212 (COD)

COM(2007) 613 wersja ostateczna — 2007/0213 (COD)

(2008/C 120/13)

Dnia 13 listopada 2007 r. Rada, działając na podstawie art. 95 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie:

wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy Rady 76/768/EWG, 88/378/EWG, 1999/13/WE oraz dyrektywy 2000/53/WE, 2002/96/WE oraz 2004/42/WE w celu dostosowania ich do rozporządzenia (WE) … w sprawie klasyfikacji, etykietowania i pakowania substancji i mieszanin oraz zmieniającej dyrektywę 67/548/EWG i rozporządzenie (WE) nr 1907/2006

oraz wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 648/2004 w celu dostosowania go do rozporządzenia (WE) … w sprawie klasyfikacji, etykietowania i pakowania substancji i mieszanin oraz zmieniającego dyrektywę 67/548/EWG i rozporządzenie (WE) nr 1907/2006.

Komitet zgadza się z treścią obu wniosków i uważa, że nie wymagają one jakichkolwiek uwag z jego strony.

Na 440. sesji plenarnej w dniach 12–13 grudnia 2007 r. (posiedzenie z dnia 12 grudnia) Komitet 139 głosami — 3 osoby wstrzymały się od głosu — postanowił wydać pozytywną opinię na temat wniosków.

Komitet przedstawi swoje stanowisko w sprawie treści wniosku Komisji dotyczącego klasyfikacji, etykietowania i pakowania substancji i mieszanin (1) w opinii (2), która jest obecnie opracowywana, a której przyjęcie planuje się podczas sesji plenarnej Komitetu w marcu 2008 r.

Bruksela, 12 grudnia 2007 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Dimitris DIMITRIADIS

(1) Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie klasyfikacji, etykietowania i pakowania substancji i mieszanin oraz zmieniającego dyrektywę 67/548/EWG i rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 — COM(2007) 355 wersja ostateczna.

(2) NAT/367 — Sprawozdawca: David Sears.
4.3

Komitet prosi Komisję, Radę i Parlament, by opisywać instrumenty rynkowe jako służące ochronie środowiska tylko wtedy, gdy stoi za nimi rzeczywisty i rozpoznawalny cel w dziedzinie środowiska. W odniesieniu do wspomnianej eurowiniety można uznać istnienie takiego celu tylko warunkowo, ponieważ koszty zewnętrzne nie są w niej uwzględnione. W jej przypadku chodzi przede wszystkim o to, by nie finansować kosztów infrastruktury wyłącznie z budżetu publicznego, lecz włączyć w to bezpośrednio użytkowników. Oczywiście podejście takie pośrednio oddziałuje również na środowisko, np. w sytuacji, gdy z uwagi na większe koszty użytkownicy zaczynają zastanawiać się, czy lepiej skorzystać z dróg czy z transportu kolejowego (czy też może nawet w ogóle zrezygnować z podróży). Jednak dopiero wtedy, gdy włączone zostaną koszty (dla środowiska), na które dotychczas „nie było rynku” i które nie były brane pod uwagę, będzie można określać eurowiniety mianem „instrumentu służącego ochronie środowiska”.
1.3

EKES podkreśla, że wino i uprawa winorośli to ważne i integralne elementy europejskiej kultury i stylu życia. Uprawa winorośli kształtuje środowisko społeczne i gospodarcze wielu europejskich regionów winiarskich. Z tego względu Komitet przywiązuje dużą wagę do tego, by w reformie, zarówno w odniesieniu do celów, jak i do stosowanych środków, uwzględniono nie tylko skutki ekonomiczne, ale i konsekwencje dla zatrudnienia, struktury społecznej, ochrony środowiska (zwłaszcza związane z programami karczowania winorośli) oraz ochrony konsumenta i zdrowia. We wniosku przedłożonym przez Komisję zagadnienia te uwzględniono w niewystarczającym stopniu.
3.6

Komitet proponuje, by zastanowić się nad tym, czy w kolejnej fazie przyznawania funduszy strukturalnych nie byłoby właściwsze korzystanie raczej ze wskaźnika gospodarczego dochodu narodowego brutto (DNB) niż z PKB, tak jak ma to już miejsce w wypadku Funduszu Spójności. Umożliwiłoby to uwzględnienie osób dojeżdżających do pracy z przedmieść, zjawiska, którego skutki gospodarcze powodują powiększanie się dysproporcji, jak na to wskazuje tabela załączona do sprawozdania, podczas gdy zachęca się do mobilności na wszystkich poziomach, czy też do bezpośrednich inwestycji zagranicznych, z których część dochodów powraca do krajów pochodzenia. W przeciwieństwie do PKB, DNB uwzględnia takie wpływy i wypływ środków. Różnica ta może okazać bardzo znaczna w pewnych krajach (Luksemburg, Irlandia, Republika Czeska, Estonia, Cypr, Węgry oraz w mniejszym stopniu Polska i Rumunia), co może spowodować przyznanie funduszy strukturalnych poniżej optymalnego poziomu. Należy także zauważyć, że dane te nie są dostępne na poziomie programu NUTS, czemu w miarę możliwości należy zaradzić.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 120/49

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 998/2003 w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych w odniesieniu do przedłużenia okresu przejściowego

COM(2007) 572 wersja ostateczna — 2007/0202 (COD)

(2008/C 120/12)

Dnia 23 października 2007 r. Rada, działając na podstawie art. 37 i art. 152 ust. 4 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 998/2003 w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych w odniesieniu do przedłużenia okresu przejściowego.

Uznawszy, że treść wniosku jest w zupełności zadowalająca i że ponadto była ona już przedmiotem opinii EKES-u CESE 1411/2000 przyjętej dnia 29 listopada 2000 r. (1), na 440. sesji plenarnej w dniach 12 i 13 grudnia (posiedzenie z dnia 12 grudnia) Komitet 131 głosami — 4 osoby wstrzymały się od głosu — postanowił wydać pozytywną opinię w sprawie wniosku i odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumencie.

Bruksela, 12 grudnia 2007 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Dimitris DIMITRIADIS

(1) Dz.U. C 116 z 20.4.2001, s. 54–56.
2.4

Strategie w zakresie adaptacji do zmian klimatycznych i łagodzenia ich skutków muszą być ze sobą zgodne i wzajemnie się uzupełniać. Musimy opracować wiarygodne i możliwe do zrealizowania strategie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych do akceptowalnego poziomu lub zakresu w realistycznym terminie. Strategie adaptacyjne muszą nakreślić, w jaki sposób świat może najlepiej przystosować się do najbardziej prawdopodobnego zakresu zmian klimatycznych, jaki wynika z konkretnych celów w zakresie ich łagodzenia. Ocena ryzyka i zarządzanie ryzykiem powinny być głównym narzędziem stosowanym do ustalania poziomu koniecznych działań oraz kolejności priorytetów.
2.6

W wydanym komunikacie, niemającym charakteru legislacyjnego [SEK(2007) 214, 215, 216 (8)], zatytułowanym „Podniesienie wydajności i jakości w pracy: wspólnotowa strategia na rzecz bezpieczeństwa i higieny pracy na lata 2007-2012”, Komisja podkreśla, że BHP powinno znaleźć się w głównym nurcie programu politycznego Wspólnoty. Odgrywa ono szczególnie ważną rolę w zwiększaniu konkurencyjności i wydajności przedsiębiorstw oraz w przyczynianiu się do zapewnienia trwałości systemów opieki społecznej, ponieważ umożliwia obniżenie kosztów związanych z wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi. Chodzi o to, by odpowiednie warunki pracy stały się rzeczywistością każdego obywatela, jest to bowiem jeden z konkretnych kroków na drodze do realizacji agendy obywatelskiej przyjętej w dniu 10 maja 2006 r.
2.3

W odróżnieniu od tradycyjnych strategii, polegających na finansowaniu pojedynczych projektów ze źródeł publicznych, WIT dotyczą programów badawczych na dużą skalę, o wspólnych strategicznych celach badawczych. To nowe podejście powinno doprowadzić do utworzenia masy krytycznej w dziedzinie europejskich badań i innowacji, skoncentrować działania środowiska naukowego wokół najważniejszych dziedzin strategicznych i zharmonizować finansowanie projektów, tak aby można było szybciej wykorzystywać wyniki badań. Inicjatywy WIT ukierunkowane są na te strategiczne dziedziny, w których obecnie stosowane instrumenty nie osiągają ani skali, ani prędkości wystarczającej do utrzymania Europy w czołówce światowej. Chodzi o takie dziedziny, w których finansowanie badań ze źródeł krajowych, europejskich lub prywatnych może wnieść istotną wartość dodaną, zwłaszcza poprzez zachęcanie do wzrostu wydatków sektora prywatnego na badania i rozwój.
1.6

Komitet zdecydowanie popiera zawarty we wniosku wymóg polegający na tym, by sektor paliwowy monitorował emisje gazów cieplarnianych w cyklu życia paliw wprowadzanych przezeń na rynek oraz by sporządzał sprawozdania z efektów tego monitorowania, jak również by był zobowiązany do zmniejszenia tychże emisji o 1 % rocznie w latach 2010-2020. Komitet dostrzega poważne argumenty przemawiające za tym, by działania te prowadzono raczej na szczeblu europejskim, niż by pozostawić je w gestii państw członkowskich.
2.3

Dnia 7 września 2006 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, odpowiadając na skargę Królestwa Hiszpanii, wydał bezprecedensową decyzję o zniesieniu wprowadzonego w 2004 r. systemu wsparcia w sektorze bawełny, uzasadniając to pogwałceniem zasady proporcjonalności, co według Traktatu o Unii Europejskiej oznacza, że działania zaproponowane w reformie wspólnotowego systemu wsparcia w sektorze bawełny są nieproporcjonalne do stawianego im celu. Komisja nie wzięła pod uwagę kosztów pracy podczas obliczania przewidywanej rentowności uprawy bawełny, a ponadto nie uwzględniła następstw tej reformy dla sytuacji zakładów odziarniających. Trybunał Sprawiedliwości zawiesił swoją decyzję o unieważnieniu reformy aż do przedstawienia przez Komisję Europejską nowego wniosku.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 162/85

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamkniętego użycia mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie (wersja przeredagowana)

COM(2007) 736 wersja ostateczna — 2007/0259 (COD)

(2008/C 162/18)

Dnia 10 stycznia 2008 r. Rada Unii Europejskiej, działając na podstawie art. 175 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamkniętego użycia mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie (wersja przeredagowana)

Zważywszy na to, że Komitet uznaje, że treść wniosku jest w zupełności zadowalająca, oraz że wypowiedział się już na temat treści tego wniosku w swoich wcześniejszych opiniach: CESE 1235/1988, przyjętej w dniu 24 listopada 1988 r. (1), oraz CESE 887/1996, przyjętej w dniu 10 lipca 1996 r. (2), na 442. sesji plenarnej w dniach 13–14 lutego 2008 r. (posiedzenie z dnia 13 lutego 2008 r.) Komitet stosunkiem głosów 133 do 2 — 3 osoby wstrzymały się od głosu — postanowił wydać pozytywną opinię na temat proponowanego wniosku i odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumentach.

Bruksela, 13 lutego 2008 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Dimitris DIMITRIADIS

(1) Opinia Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie zamkniętego użycia mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie — COM(1988) 160 wersja ostateczna (Dz.U. C 23 z 30.1.1989, s. 45).

(2) Opinia Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 90/219/EWG w sprawie zamkniętego użycia mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie — COM(1995) 640 wersja ostateczna (Dz.U. C 295 z 7.10.1996, s. 52).
4.3

Niezależnie od zagadnień, co do których zasięganie opinii Komitetu jest obowiązkowe, stosowne wydaje się, by jego stanowisko było uwzględniane we wszystkich dyskusjach na tematy społeczne, zwłaszcza wtedy, gdy dotyczą one stosowania przepisów dotyczących świadczeń społecznych w ramach systemu zabezpieczeń społecznych.
1.5

Liczbę godzin obowiązkowych zajęć wychowania fizycznego w szkołach podstawowych i średnich należy zwiększyć do przynajmniej trzech tygodniowo. Komitet zaleca, aby w ramach szkolnictwa wyższego również stworzono możliwości uprawiania sportu, a uczestniczenie w zajęciach wychowania fizycznego było obowiązkowym elementem programów nauczania. Zarówno w szkołach podstawowych, jak i średnich oraz w szkołach wyższych należy tak kształtować zajęcia wychowania fizycznego, by wszystkie dzieci i wszyscy młodzi ludzie — także niepełnosprawni — mogli w nich uczestniczyć. Można to osiągnąć, organizując zajęcia indywidualne lub wspólne dla wszystkich. Ponadto należy zwracać uwagę na warunki, w jakich odbywają się szkolne zajęcia wychowania fizycznego, a zwłaszcza na stan pryszniców i łazienek do dyspozycji uczniów po zajęciach, które często są odrażające i nie zachęcają młodzieży do aktywności fizycznej.
6.10

Nie chcąc podejmować debaty na temat konstytucji, Komitet uważa, że konieczne jest zmniejszenie dystansu między przedsiębiorstwami finansowymi a klientami i że jeżeli niektórym państwom demokratycznym o gospodarce rynkowej udało się ustanowić pewne minimalne prawa konsumentów i obywateli, takie jak prawo mieszkańców cieszących się nieposzlakowaną opinią do posiadania rachunku bankowego, rozumiane jako prawo obywatelskie, to po zharmonizowaniu tych dobrych rozwiązań z ustawodawstwem i praktyką w poszczególnych krajach, mogłyby one stać się wspólnym dziedzictwem Unii, która w przeszłości często wykorzystywała pozytywne doświadczenia ustawodawstwa lokalnego, rozpowszechniając je we wszystkich pozostałych państwach członkowskich. W poprzedniej opinii Komitet wyraził życzenie, by to prawo dostępu zostało rozpowszechnione (8).
4.7

Zarówno niezbędne uchylenie wspomnianej wyżej dyrektywy, jak i wprowadzenie w przyszłości nowych warunków działania dla pasma radiowego w państwach członkowskich, są zgodne z zasadą pomocniczości, gdyż ograniczają się do konkretnego celu, jakim jest zagwarantowanie satysfakcjonującego wykorzystania pasma 900 MHz, nie naruszając ani kompetencji państwa w zakresie podejmowania decyzji odnośnie do korzystania z tego pasma przez inne, dodatkowe usługi, ani kompetencji państw członkowskich do udzielania prawa do korzystania z pasma.
2.4.7

Komisja będzie uprawniona do sporządzenia wykazu kategorii, rodzajów i wagi naruszeń przepisów powodujących utratę wymaganej nieposzlakowanej opinii przez przewoźników drogowych, do dostosowania do postępu technicznego załącznika dotyczącego wiedzy, którą należy uwzględnić przy uznawaniu przez państwa członkowskie kwalifikacji zawodowych, a także załącznika dotyczącego wzoru świadectwa kwalifikacji zawodowych, oraz do sporządzenia wykazu najpoważniejszych naruszeń, które powodują zawieszenie lub odebranie zezwolenia na wykonywanie zawodu lub stwierdzenie niezdolności do jego wykonywania. Środki te muszą zostać przyjęte w ramach procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą przewidzianej w art. 5a decyzji 1999/468/WE.