[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 31.1.2011

KOM(2011) 23 wersja ostateczna

Zalecenie

DECYZJA RADY

w sprawie uzgodnień dotyczących renegocjacji układu monetarnego z Księstwem Monako

UZASADNIENIE

Zawarcie przez Unię Europejską układów monetarnych z Monako, San Marino i Watykanem miało na celu zapewnienie ciągłości prawnej porozumień, które obowiązywały wymienione państwa sygnatariusze, Francję i Włochy przed wprowadzeniem euro.

Dziesięć lat po zastąpieniu przez euro dotychczasowych walut Włoch i Francji znajdujących się w obiegu w Monako, San Marino i Watykanie, Rada zwróciła się do Komisji z wnioskiem o dokonanie przeglądu funkcjonowania układów monetarnych[1]. W komunikacie Komisji do Rady zatytułowanym „Sprawozdanie z funkcjonowania układów monetarnych zawartych z Monako, San Marino i Watykanem”[2] zawarto wyniki tego przeglądu.

Komisja doszła do wniosku, że przedmiotowe układy monetarne w obecnym brzmieniu wymagają zmian zapewniających bardziej konsekwentne podejście w stosunkach między Unią a państwami będącymi ich sygnatariuszami. Na tej podstawie w dniu 16 października 2009 r. Rada przyjęła dwie decyzje upoważniające Komisję i Republikę Włoską do renegocjowania obowiązujących umów. Nowy układ monetarny pomiędzy Unią Europejską a Państwem Watykańskim został zawarty w dniu 17 grudnia 2009 r.[3], natomiast negocjacje z Republiką San Marino wciąż trwają.

Niniejszy projekt zalecenia dotyczącego decyzji Rady określa uzgodnienia w sprawie renegocjacji układu z Księstwem Monako.

Umowy zawarte z Watykanem oraz San Marino wymagały wielu zmian, natomiast zakres renegocjacji układu monetarnego z Księstwem Monako powinien być znacznie węższy, gdyż Księstwo Monako stosuje już wszelkie odpowiednie przepisy prawodawstwa Unii w dziedzinie bankowości i finansów. W związku z tym Komisja proponuje zmianę następujących postanowień układu monetarnego:

- Pułap emisji monet euro

Z przyczyn o charakterze historycznym pułapy maksymalnej liczby monet emitowanych w ciągu jednego roku przez Monako, San Marino oraz Watykan ustalono na dwa różne sposoby (Monako ma obecnie prawo emitowania maksymalnie jednej pięćsetnej (1/500) liczby monet emitowanych przez Francję, podczas gdy dla San Marino oraz Watykanu wyznaczono sztywne limity), dające bardzo rozbieżne rezultaty.

Mając na uwadze zapewnienie sprawiedliwego traktowania wszystkich państw sygnatariuszy układów monetarnych, Komisja proponuje wprowadzenie nowej, jednolitej metody wyliczania pułapów emisji monet euro , która miałaby zastosowanie do wszystkich układów. Komisja przedstawiła ponadto wniosek, by podnieść pułapy emisji monet euro państw sygnatariuszy układów monetarnych w celu umożliwienia większego obiegu tych monet. Monety bite w małej ilości są bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów monet. W efekcie monety nie pełnią swojej naturalnej roli środka płatniczego, ale trafiają w całości do kolekcji numizmatycznych.

Podobnie jak w przypadku nowej umowy z Watykanem oraz umowy negocjowanej obecnie z San Marino, nowe pułapy dla Monako składałyby się z dwóch części – stałej i zmiennej:

1. Część stała miałaby na celu pokrycie zapotrzebowania kolekcjonerów monet. Zgodnie z ogólnymi szacunkami na pokrycie zapotrzebowania rynku kolekcjonerów powinny wystarczyć monety o łącznej wartości około 2 340 000 EUR.

2. Część zmienna , w przypadku Monako, opierałaby się na średniej emisji we Francji w przeliczeniu na jednego mieszkańca. Średnia liczba monet w przeliczeniu na jednego mieszkańca wyemitowana we Francji w roku n-1 byłaby mnożona przez liczbę mieszkańców Księstwa Monako.

3. Wybór właściwej jurysdykcji

Obecne układy monetarne nie pozostawiają Unii żadnych środków w przypadku, gdyby państwa sygnatariusze układu nie spełniały spoczywających na nich zobowiązań (przykładowo – przez niedopełnienie terminowej transpozycji stosownych przepisów prawodawstwa unijnego), poza ostatecznym – a więc mało prawdopodobnym – jednostronnym odstąpieniem od układu. W związku z powyższym Komisja wnioskuje o wskazanie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jako sądu właściwego do rozstrzygania ewentualnych sporów na tle wykonywania postanowień układów monetarnych.

- Forma umowy

Należy dostosować formę układu monetarnego.

- Zalecenie

DECYZJA RADY

w sprawie uzgodnień dotyczących renegocjacji układu monetarnego z Księstwem Monako

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 219 ust. 3,

uwzględniając zalecenie Komisji[4],

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego[5],

a także mając na uwadze, co następuje:

4. Od momentu wprowadzenia euro kwestie monetarne i kursowe leżą w kompetencji Unii.

5. Rada powinna wskazać ustalenia konieczne do prowadzenia negocjacji i zawierania układów dotyczących kwestii systemu monetarnego lub kursowego.

6. W dniu 26 grudnia 2001 r. Republika Francuska zawarła w imieniu Wspólnoty Europejskiej układ monetarny z Księstwem Monako.

7. Francja ma z Księstwem Monako długotrwałe powiązania monetarne, które znajdują odzwierciedlenie w różnych instrumentach prawnych. Instytucje finansowe znajdujące się w Księstwie Monako mają prawo dostępu do instrumentów refinansowych francuskiego banku centralnego i uczestniczą w niektórych francuskich systemach płatniczych na takich samych warunkach jak banki francuskie.

8. W dniu 10 lutego 2009 r. Rada zadecydowała, że Komisja powinna dokonać przeglądu funkcjonowania obowiązujących układów, rozważając ewentualne podniesienie pułapów emisji monet.

9. W swym komunikacie zatytułowanym: „Sprawozdanie z funkcjonowania układów monetarnych zawartych z Monako, San Marino i Watykanem”[6] Komisja stwierdza, że układ monetarny z Księstwem Monako w obecnie obowiązującym brzmieniu wymaga zmian zapewniających bardziej konsekwentne podejście w stosunkach między Unią a państwami, które zawarły z nią układy monetarne.

10. Należy zatem renegocjować układ monetarny z Monako w celu dostosowania pułapu emisji monet euro, wskazania sądu właściwego do rozstrzygania ewentualnych sporów i dostosowania formy układu do nowej wspólnej formy układu monetarnego. Zanim nie dojdzie do zawarcia przez strony nowego układu monetarnego należy utrzymać obecny,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Republika Francuska powiadomi Księstwo Monako o konieczności wprowadzenia w możliwie najszybszym terminie zmian w obecnie obowiązującym układzie monetarnym zawartym przez Republikę Francuską w imieniu Unii Europejskiej oraz Księstwo Monako, proponując renegocjację odpowiednich postanowień tego układu.

Artykuł 2

W toku renegocjacji układu z Księstwem Monako Unia dąży do wprowadzenia następujących zmian:

11. Układ powinien być zawarty między Unią, reprezentowaną przez Republikę Francuską i Komisję Europejską, a Księstwem Monako;

12. Metoda określania pułapu emisji monet euro dla Monako powinna zostać zmieniona. Nowy pułap powinien być wyliczany za pomocą metody łączącej część stałą, służącą zapobieganiu nadmiernej spekulacji monetami Monako na rynku numizmatycznym poprzez zaspokojenie popytu na rynku kolekcjonerów monet i część zmienną, wyliczaną na podstawie średniej emisji monet euro we Francji w przeliczeniu na jednego mieszkańca w roku n–1, pomnożonej przez liczbę mieszkańców Monako. Bez uszczerbku dla praw emisji monet kolekcjonerskich, układ powinien ustalić minimalną proporcję monet euro Monako wprowadzanych do obiegu według ich wartości nominalnej na poziomie 80 %.

13. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej powinien zostać wyznaczony, jako właściwy do rozstrzygania sporów, które mogą powstać na tle stosowania układu. W przypadku gdyby Unia lub Monako uznały, że druga strona nie wywiązuje się należycie ze swoich zobowiązań wypływających z zawartego układu monetarnego, będzie mogła wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości. Orzeczenie Trybunału powinno być wiążące dla stron, które w konsekwencji podejmą wszelkie środki służące wykonaniu wyroku w terminie określonym przez Trybunał w tymże wyroku. W przypadku gdyby Unia bądź też Monako zaniedbały podjęcia koniecznych działań służących wykonaniu wyroku w określonym terminie, druga strona może jednostronnie rozwiązać układ ze skutkiem natychmiastowym.

14. Należy dostosować formę układu monetarnego.

Artykuł 3

Negocjacje układu z Księstwem Monako w imieniu Unii prowadzą Republika Francuska i Komisja. Europejski Bank Centralny powinien w pełni uczestniczyć w procesie negocjacji i wyrażać zgodę w sprawach należących do jego zakresu kompetencji. Republika Francuska i Komisja przedstawiają projekt układu Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu, zasięgając jego opinii.

Artykuł 4

Republika Francuska i Komisja są upoważnione do zawarcia układu w imieniu Unii, chyba że Komitet Ekonomiczno-Finansowy lub EBC będzie zdania, że układ należy przedłożyć Radzie.

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej, Komisji i EBC.

Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Zob. Konkluzje Rady ECOFIN w sprawie wspólnych wytycznych dotyczących narodowych rewersów i emisji monet euro przeznaczonych do obiegu, przyjęte na 2922. posiedzeniu Rady ECOFIN w dniu 10 lutego 2009 r.

[2] COM (2009) 359 z 14 lipca 2009 r.

[3] Dz.U. C 28 z 4.2.2010, s. 13-18

[4] Dz.U. C […] z […], s. […].

[5] Dz.U. C […] z […], s. […].

[6] COM(2009) 359.