1.2.2.

EKES zastanawia się, dlaczego w tak ograniczonym stopniu – o ile w ogóle – wspomina się o wielu mających podstawowe znaczenie niedawnych wydarzeniach, które wpływają zarówno na UE, jak i na Azję. Na przykład: — nie podjęto próby określenia ani zbadania żadnych istotnych wyzwań strategicznych, w obliczu których w przyszłości stanie Europa w swoich stosunkach z Azją, — brakuje zachęty do azjatyckich inicjatyw w zakresie łączności bądź inwestycji skierowanych w całości lub części na Europę, a także analizy tych kwestii, — nie ma odniesienia do głównych umów handlowych lub umów o partnerstwie gospodarczym między UE a wiodącymi krajami azjatyckimi, które już weszły w życie lub są nadal w fazie przygotowań; nie do pojęcia jest brak jakiegokolwiek odniesienia do niedawno przyjętej umowy o partnerstwie gospodarczym między UE a Japonią, która jest najważniejszym takim porozumieniem i weszła już w życie, — w części dotyczącej łączności międzyludzkiej brakuje odniesienia do prowadzonych już dialogów społeczeństwa obywatelskiego między UE a Azją, a zwłaszcza do przewodnich organów monitorowania przez społeczeństwo obywatelskie utworzonych na mocy tych umów handlowych, — nie podjęto próby oceny potencjalnej roli społeczeństwa obywatelskiego – mimo jego aktywnej roli w zakresie monitorowania – szczególnie biorąc pod uwagę niewielkie tradycje w tym zakresie w Azji, — nie próbuje się badać kwestii społecznych, choć często stanowią one kluczowy temat dla takich organów – chodzi tu np. o wdrażanie podstawowych konwencji MOP, promowanie równouprawnienia płci (cel zrównoważonego rozwoju nr 5) czy nawet prawa człowieka, — brakuje jakiejkolwiek wzmianki o chińskiej inicjatywie „Jeden pas i jeden szlak”, mimo że inicjatywa ta jest nie tylko ukierunkowana na Europę, ale dotyczy również wszystkich krajów azjatyckich oraz zawiera propozycje na temat handlu, infrastruktury i wsparcia finansowego, — nie bierze się pod uwagę możliwości w ramach inicjatywy „Jeden pas i jeden szlak” zaciągania dużych długów bez tworzenia wielu nowych miejsc pracy ani nie bada się potencjalnych strategicznych szans lub wyzwań dla Europy, — jedynie mimochodem odniesiono się do strategii UE wobec Azji Środkowej i nie omówiono, w jaki sposób wpływają na nią rozgrywki polityczne w tym regionie z udziałem Chin, Rosji i wielu innych krajów, w tym Turcji, Iranu oraz Indii, — brakuje odniesienia do ustanowionej przez Rosję Eurazjatyckiej Unii Gospodarczej; nie dokonano także oceny tej organizacji, która obejmuje zarówno państwa europejskie, jak i kraje Azji Środkowej i wykazuje ambicje dalszej ekspansji, — brakuje odniesienia do zarządzania popytem na energię i konkurencji o bogate zasoby węglowodorów znajdujące się w Azji Środkowej – poza wzmianką o „wspieraniu łączności energetycznej między partnerami w Azji oraz łączności z tymi partnerami”, — brakuje odniesienia do obecnych inicjatyw w zakresie łączności dotyczących transportu czy energetyki, takich jak międzyrządowa komisja ds. korytarza transportowego Europa-Kaukaz-Azja (TRACECA) (2), — brakuje próby powiązania transportu i zapotrzebowania na infrastrukturę w regionie np. z celem zrównoważonego rozwoju nr 9 dotyczącym infrastruktury, — podobnie w niewielkim stopniu nawiązano do wyzwań stojących zarówno przed UE, jak i Azją pod względem osiągnięcia celów wynikających z porozumienia paryskiego, zwłaszcza w zakresie zanieczyszczenia środowiska, — brakuje wzmianki o rosnącym zagrożeniu konfliktem zbrojnym, w tym wykorzystaniu przestrzeni kosmicznej i technologii cyfrowej, oraz o potrzebie dialogu w tym zakresie z krajami azjatyckimi, — brak informacji na temat tego, jak najlepiej współpracować z krajami azjatyckimi w celu wzmocnienia organizacji międzynarodowych, zwłaszcza WTO, — jedynie mimochodem wspomniano o Indiach, mimo ich wielkości i potencjalnej siły – i tylko raz odniesiono się do Iranu, który w coraz większym stopniu występuje jako kluczowy gracz w szerzej zdefiniowanym regionie.