[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 4.7.2006

KOM(2006) 374 wersja ostateczna

2004/0055 (COD)

KOMUNIKAT KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO na mocy art. 251 ust. 2 akapit drugi Traktatu WE dotyczący

wspólnego stanowiska Rady w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego procedurę dotyczącą europejskiego nakazu zapłaty

2004/0055 (COD)

KOMUNIKAT KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO na mocy art. 251 ust. 2 akapit drugi Traktatu WE dotyczący

wspólnego stanowiska Rady w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego procedurę dotyczącą europejskiego nakazu zapłaty

1. INFORMACJE OGÓLNE

Data przekazania wniosku do PE i Rady(dokument COM(2004)173 wersja ostateczna - 2004/0055 (COD): | 19.03.2004. |

Data wydania opinii przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny: | 09.02.2005. |

Data wydania opinii przez Parlament Europejski, pierwsze czytanie: | 13.12.2005. |

Data przekazania wniosku zawierającego poprawki: | 08.02.2006. |

Data przyjęcia wspólnego stanowiska: | 30.06.2006 |

2. CEL WNIOSKU KOMISJI

Możliwość szybkiego odzyskania niespłaconych należności, gdy zasadność roszczenia nie podlega wątpliwości, jest sprawą o istotnym znaczeniu dla podmiotów gospodarczych w Unii Europejskiej i prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Ramy prawne, które nie dają wierzycielowi dostępu do mechanizmu szybkiego dochodzenia bezspornych roszczeń, mogą wywołać u dłużników poczucie częściowej bezkarności, a przez to zachęcać ich do celowego uchylania się od zapłaty dla własnej korzyści. Opóźnienia w spłacie należności są jedną z głównych przyczyn upadłości, która zagraża wielu firmom, szczególnie tym małym i średnim, co z kolei jest powodem wielu zwolnień.

Sytuację taką pogarsza jeszcze bardziej konieczność angażowania się w długotrwałe, kłopotliwe i kosztowne postępowania sądowe, nawet w przypadku bezspornych długów. Problem ten stanowi olbrzymie wyzwanie dla systemu prawnego państw członkowskich. Stąd istotna potrzeba oddzielenia na jak najwcześniejszym etapie postępowania spraw o charakterze zdecydowanie spornym od tych, które w rzeczywistości sporne nie są. Takie rozróżnienie jest konieczne, aczkolwiek nie jest to warunek wystarczający do skutecznego wykorzystania ograniczonych zasobów, jakimi dysponują sądy. Pozwala im to skoncentrować się na sporach budzących kontrowersje i rozstrzygać je w rozsądnie krótkim czasie. Ten pożądany skutek można jednak osiągnąć dopiero wówczas, gdy dostępne będą szybkie i skuteczne procedury dotyczące roszczeń bezspornych.

Celem wniosku jest ustanowienie szybkiego i skutecznego mechanizmu zaspokajania bezspornych roszczeń finansowych w całej Unii Europejskiej.

3. UWAGI DO WSPÓLNEGO STANOWISKA

3.1. Uwagi ogólne

Wspólne stanowisko zostało przyjęte jednogłośnie. Zachowano w nim najistotniejsze elementy pierwotnego wnioski Komisji ze zmianami wprowadzonymi w zmienionym wniosku.

Najważniejsze zmiany dokonane we wspólnym stanowisku dotyczą następujących kwestii:

– Wspólne stanowisko ogranicza zakres stosowania rozporządzenia do spraw transgranicznych; sprawą transgraniczną jest taka sprawa, w której co najmniej jedna ze stron ma stałe miejsce zamieszkania (siedzibę) lub zwyczajowe miejsce zamieszkania (siedzibę) w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie sądu, do którego wpłynął wniosek.

– Do tekstu wprowadzono kilka zmian pozwalających na elektroniczne lub automatyczne przetwarzanie wniosku (patrz art. 7 ust. 5, art. 7 ust. 6, art. 8, art. 16 ust. 4 i art. 16 ust. 5).

– Pierwotnie dwuetapową procedurę nakazu wypłaty zastąpiono procedurą jednofazową. Wprowadzono jednak dodatkowe gwarancje proceduralne dla ochrony praw stron postępowania (patrz w szczególności art. 8, art. 10, art. 11 i art.12). W ten sposób sąd otrzymujący wniosek zbada na podstawie formularza zgłoszeniowego, czy spełnione są kryteria dopuszczalności i czy pozew ma uzasadnienie. W zależności od wyników takiego badania sąd albo odrzuci wniosek, albo wyda europejski nakaz zapłaty.

– W odróżnieniu do pierwotnego wniosku w rozporządzeniu przewidziano obecnie możliwość wydania, za zgodą powoda, europejskiego nakazu zapłaty w odniesieniu do części należnej kwoty.

- W rozporządzeniu wyznacza się terminy poszczególnych faz procedury. W trosce o spójność przepisów w rozporządzeniu wyznacza się trzydziestodniowy termin na wystawienie europejskiego nakazu wypłaty oraz nadesłanie oświadczenia o sprzeciwie.

– W odróżnieniu od pierwotnego wniosku, rozporządzenie zawiera obecnie przepisy dotyczące egzekucji (patrz art. 21, art. 22 i art. 23). W samym tekście rozporządzenia przewidziano zniesienie exequatur oraz wprowadzenie minimalnych standardów, które pojawiają się już w rozporządzeniu 805/2004 w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych.

- Wspólne stanowisko zawiera klauzulę o przeglądzie.

Inne zmiany mają charakter bardziej formalny i mają ułatwić czytanie tekstu.

Komisja może przyjąć wspólne stanowisko, które wprawdzie modyfikuje niektóre elementy pierwotnego wniosku Komisji zmienionego po uwzględnieniu opinii Parlamentu, ale nadal odpowiada celowi, jakim jest uproszczenie, przyspieszenie i ograniczenie kosztów sporów dotyczących bezspornych roszczeń pieniężnych.

3.2. Poprawki Parlamentu

W zmienionym wniosku Komisji i wspólnym stanowisku uwzględniono wszystkie poprawki Parlamentu. W niektórych przypadkach jednak w dyskusje prowadzonych w Radzie i weryfikacja tekstu pod względem prawno-językowym ujawniły potrzebę dokonania pewnych technicznych uściśleń. Aby zapewnić pełną zgodność z tekstem rozporządzenia odpowiednio dostosowano i uaktualniono motywy i standardowe formuły.

W jednym przypadku istnieje rozbieżność między zmienionym wnioskiem a treścią wspólnego stanowiska; chodzi o art. 3 ust. 1:

– Artykuł 3 ust. 1 zmienionego wniosku: „Dla celów niniejszego rozporządzenia sprawą transgraniczną jest taka sprawa, w której co najmniej jedna ze stron ma stałe miejsce zamieszkania/siedzibę lub zwyczajowe miejsce zamieszkania/siedzibę w innym [państwie] niż państwo członkowskie sądu, do którego wpłynął wniosek.”

– Artykuł 3 ust. 1 wspólnego stanowiska: „Dla celów niniejszego rozporządzenia sprawą transgraniczną jest taka sprawa, w której co najmniej jedna ze stron ma stałe miejsce zamieszkania (siedzibę) lub zwyczajowe miejsce zamieszkania (siedzibę) w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie sądu, do którego wpłynął wniosek.”

Komisja w dalszym ciągu ubolewa nad tym, że zakres rozporządzenia ogranicza się do spraw, w których obie strony mają miejsce zamieszkania/siedzibę w państwie członkowskim, i złożyła w tym względzie stosowne oświadczenie.

Wspólne stanowisko Rady wynegocjowano razem z Parlamentem Europejskim w nadziei na osiągnięcie porozumienia już po pierwszym czytaniu. Parlament Europejski nie powinien zatem wnosić o wprowadzenie żadnych poprawek do wspólnego stanowiska.

4. WNIOSKI

Komisja przyjmuje wspólne stanowisko, gdyż zawiera on podstawowe elementy zawarte w początkowym wniosku oraz poprawki Parlamentu uwzględnione w jego zmienionej wersji.

5. OŚWIADCZENIE KOMISJI

W związku z przyjęciem wspólnego stanowiska Komisja złożyła następująca deklarację:

_____________

DEKLARACJA KOMISJI

Komisja oświadcza, że definicja terminu „sprawa transgraniczna” w kontekście rozporządzenia nie stanowi wykładni przewidzianego w art. 65 traktatu zobowiązania do ograniczenia działań Wspólnoty do spraw mających skutki transgraniczne, lecz jedynie jedną z wielu możliwości ograniczenia zakresu stosowania tego rozporządzenia w kontekście art. 65.

Nie ma konieczności ograniczania zakresu stosowania poprzez odwołanie się do ogólnej definicji pojęcia „transgraniczny” w aktach prawnych odnoszących się to międzynarodowego prawa prywatnego.

Konieczność lub chęć odwołania się do ogólnej definicji pojęcia „transgraniczny” w innych aktach prawnych, które nie są związane z międzynarodowym prawem prywatnym, takich jak proponowana dyrektywa w spawie mediacji, różniących się charakterem od rozpatrywanego rozporządzenia, należy w każdym przypadku poddać szczegółowej analizie, biorąc pod uwagę cele danego aktu prawnego.