[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 4.3.2009

KOM(2009)105 wersja ostateczna

2009/0032 (CNS)

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie ustanowienia mechanizmu oceny w celu monitorowania stosowania dorobku Schengen

UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

- Podstawa i cele wniosku

Głównym celem decyzji będącej przedmiotem wniosku jest ustanowienie ram prawnych oceny prawidłowego stosowania tych elementów dorobku Schengen, które stanowią część prawa wspólnotowego. Wnioskowi temu towarzyszy wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie utworzenia mechanizmu oceny w celu weryfikacji stosowania tych elementów dorobku Schengen, które stanowią część prawa wspólnotowego. Ten podwójny mechanizm oceny ma na celu podtrzymanie wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi w zdolność do efektywnego i skutecznego stosowania środków towarzyszących umożliwiających stworzenie obszaru bez granic wewnętrznych.

Ogólne cele nowego mechanizmu powinny być następujące: zapewnienie przejrzystego, efektywnego i spójnego wdrożenia dorobku Schengen, a także odzwierciedlenie zmian stanu prawnego po włączeniu dorobku Schengen w ramy prawne Unii Europejskiej.

- Kontekst ogólny

Obszar bez granic wewnętrznych utworzony przez dorobek Schengen (strefa Schengen) powstał w ramach ustaleń międzyrządowych na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku między państwami członkowskimi, które chciały znieść kontrole graniczne i w tym celu wprowadzić środki towarzyszące, takie jak wspólne normy w dziedzinie kontroli granic zewnętrznych, wspólna polityka wizowa, współpraca policyjna i sądowa oraz utworzenie systemu informacyjnego Schengen (SIS). Zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych nie było możliwe w ramach wspólnotowych, ponieważ państwa członkowskie nie były w stanie dojść do porozumienia w kwestii konieczności ich zniesienia, aby osiągnąć cel swobodnego przepływu osób (art. 14 Traktatu WE). Jednak w miarę upływu czasu wszystkie ówczesne państwa członkowskie z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa oraz Irlandii, przystąpiły do strefy Schengen.

Dorobek Schengen został włączony w ramy prawne Unii Europejskiej z chwilą wejścia w życie Traktatu Amsterdamskiego w 1999 r.[1].

Strefa Schengen opiera się na całkowitym wzajemnym zaufaniu państw członkowskich w zdolność do pełnego wdrożenia środków towarzyszących umożliwiających zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych: przykładowo kontrole na granicach zewnętrznych przeprowadzane są przez państwa członkowskie nie tylko w celu ochrony własnych interesów, lecz również w imieniu wszystkich pozostałych państw członkowskich, do których można się przemieszczać po przekroczeniu granicy zewnętrznej strefy Schengen.

Aby uzyskać i utrzymać to wzajemne zaufanie, członkowie strefy Schengen utworzyli w 1998 r. stały komitet. Zakres jego obowiązków został określony decyzją Komitetu Wykonawczego Schengen (SCH/Com-ex (98) 26 def) i obejmuje dwa odrębne zadania:

1. kontrolę, czy wszystkie warunki wstępne stosowania dorobku Schengen (tj. zniesienia kontroli granicznych) zostały spełnione przez państwa członkowskie, które pragną przystąpić do strefy Schengen („wprowadzenie w życie/stosowanie”);

2. kontrolę, czy dorobek Schengen jest właściwie stosowany przez wdrażające go państwa członkowskie („wdrożenie”).

W ramach dorobku Schengen rozróżnia się więc między „wprowadzaniem w życie” i „wdrażaniem”. Dlatego też, po pierwsze, przed wprowadzeniem dorobku w życie należy przeprowadzić kontrole, aby ustalić, czy spełnione zostały warunki wzajemnego zaufania. Po drugie, zaufanie to należy następnie podtrzymywać przez kontrolę właściwego stosowania dorobku. W fazie międzyrządowej Schengen niezbędne były szczegółowe przepisy dotyczące kontroli właściwego wdrażania.

Dorobek Schengen został włączony w ramy prawne Unii Europejskiej bez renegocjacji. Stały komitet i zakres uprawnień przyznany mu w 1998 r. zostały więc przejęte bez zmian, z jednym wyjątkiem – stały komitet został przekształcony w Grupę Roboczą ds. Oceny Schengen (SCH-EVAL) w Radzie. Grupa ta została powołana na podstawie art. 66 Traktatu WE oraz art. 30-31 Traktatu UE, ponieważ dorobek Schengen obejmuje środki z zakresu zarówno pierwszego, jak i trzeciego filaru.

Ze względu na swoją międzyrządową podstawę, ocena Schengen w dalszym ciągu leży całkowicie w gestii państw członkowskich, a Komisja uczestniczy w niej w charakterze obserwatora. W dalszym ciągu jest to logiczne podejście do pierwszej części mandatu, ponieważ w dorobku unijnym ani w dorobku wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych nie istnieje podobne rozróżnienie między „wprowadzaniem w życie” a „wdrażaniem”. Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że w przypadku rozszerzeń w latach 2004 i 2007 proces decyzyjny dotyczący zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych oraz pełne stosowanie dorobku Schengen acquis został ustanowiony w traktatach akcesyjnych, a więc w prawie pierwotnym. Akty przystąpienia przewidują decyzję Rady po konsultacji z Parlamentem Europejskim. Nie przewidziano prawa inicjatywy dla Komisji.

Jednak w odniesieniu do drugiej części mandatu, szczególnie do kwestii związanych z pierwszym filarem, podejście to jest już mniej logiczne – chociaż nie tylko w odniesieniu do nich[2]. Dlatego już w momencie włączenia dorobku w ramy prawne, Komisja wydała oświadczenie, w którym stwierdziła, że „uważa, że włączenie decyzji Komitetu Wykonawczego w sprawie ustanowienia Stałego Komitetu ds. Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen (SCH/Com-ex (98) 26 wersja ostateczna z dnia 16.9.1998 r.) do ram prawnych Unii w żaden sposób nie wpływa na uprawnienia przyznane jej na mocy traktatów, a w szczególności na jej obowiązki strażniczki traktatów”.

Ponieważ ocena przed wprowadzeniem w życie jest niezbędna, aby państwa członkowskie darzyły się wzajemnym zaufaniem, wydaje się racjonalne, by pozostała ona w gestii państw członkowskich. Ponadto w przypadku, gdy państwo członkowskie nie przestrzega przedstawionych zaleceń nie można podjąć decyzji o zniesieniu kontroli na granicach wewnętrznych, co stanowi skuteczną „zachętę” do pełnego i właściwego stosowania dorobku. Komisja w dalszym ciągu będzie w pełni uczestniczyć w tych ocenach w charakterze obserwatora.

- Konieczność udoskonalenia oceny właściwego stosowania dorobku

W programie haskim z 2004 r. wzywa się Komisję „do przedłożenia wkrótce po ukończeniu procesu znoszenia kontroli na granicach wewnętrznych, wniosku w sprawie uzupełnienia mechanizmu oceny Schengen mechanizmem nadzoru zapewniającego pełne zaangażowanie ekspertów Państw Członkowskich oraz z uwzględnieniem niezapowiedzianych inspekcji”.

Od 1999 r. odbyło się kilka debat między państwami członkowskimi i Komisją na temat zwiększenia skuteczności mechanizmu oceny Schengen, szczególnie w odniesieniu do drugiej części mandatu, czyli kontroli właściwego stosowania dorobku po zniesieniu kontroli na granicach wewnętrznych. Ustalono poniższe najważniejsze niedociągnięcia:

1. Aktualna metodologia mechanizmu oceny jest nieodpowiednia. Zasady dotyczące spójności i częstotliwości ocen są niejasne. Nie praktykuje się przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli na miejscu.

2. Istnieje potrzeba opracowania metodologii ustalania priorytetów w oparciu o analizę ryzyka.

3. W trakcie przeprowadzania oceny należy zapewnić możliwość stałego korzystania z usług wysokiej klasy specjalistów. Eksperci uczestniczący w ocenie powinni wykazywać się stosownym poziomem znajomości prawa i doświadczenia praktycznego. Wysyłanie ekspertów z każdego państwa członkowskiego na każdą kontrolę na miejscu może negatywnie wpływać na skuteczność całej operacji. Należy określić odpowiednią liczbę ekspertów uczestniczących w kontroli na miejscu.

4. Należy usprawnić mechanizm oceny ex-post służący do oceny działań podejmowanych w związku z zaleceniami przedstawionymi po każdej kontroli na miejscu, ponieważ działania podejmowane w celu wyeliminowania niedociągnięć, a także termin na ich przeprowadzenie, różnią się w poszczególnych państwach członkowskich.

5. Aktualny system oceny nie odzwierciedla odpowiedzialności instytucjonalnej Komisji jako strażniczki Traktatu w odniesieniu do kwestii związanych z pierwszym filarem.

W poniższych punktach podjęto próbę rozwiązania wymienionych problemów:

Metodologia oceny

Niniejszy wniosek wprowadza przejrzyste programowanie zapewniające wieloletnie i roczne programy zapowiedzianych kontroli na miejscu. Państwa członkowskie będą w dalszym ciągu podlegać regularnej ocenie w celu zapewnienia ogólnego prawidłowego stosowania dorobku. Ocenie mogą podlegać wszystkie elementy dorobku Schengen, których podstawa prawna wynika z Traktatu o Unii Europejskiej.

Ocena może być oparta na odpowiedziach na kwestionariusze, kontrolach na miejscu lub kombinacji obu powyższych. W tym ostatnim przypadku kontrole na miejscu mogą być przeprowadzane niedługo po otrzymaniu odpowiedzi na kwestionariusze.

W ostatnich latach państwa członkowskie nie widziały potrzeby przeprowadzania oceny współpracy sądowej w sprawach karnych i w sprawach dotyczących narkotyków w formie kontroli na miejscu. Również ochrona danych nie zawsze stanowiła przedmiot kontroli na miejscu.

Niezależnie od powyższego, kontrole na miejscu nie ograniczają się do kwestii współpracy policyjnej i mogą obejmować wszystkie części dorobku Schengen. Konkretna potrzeba przeprowadzenia takich kontroli zostanie określona przez Komisję po konsultacjach z państwami członkowskimi, uwzględniając zmiany w ustawodawstwie, procedurach lub organizacji poszczególnych państw członkowskich.

Ponadto, w razie potrzeby, w programie rocznym można uwzględnić oceny tematyczne lub regionalne.

W razie potrzeby istnieje zawsze możliwość dostosowania zarówno programów wieloletnich, jak i rocznych.

Jeżeli chodzi o metodologię ustalania priorytetów w oparciu o analizę ryzyka w związku z dorobkiem Schengen dotyczącym współpracy policyjnej i sądowej, Komisja nie widzi jeszcze potrzeby włączania do tego procesu Europolu i Eurojustu biorąc pod uwagę zakres ich obecnych obowiązków. Jeżeli jednak Europol lub Eurojust opracuje analizy ryzyka przedmiotowego dorobku, Komisja z pewnością wykorzysta je do zaplanowania ocen.

Eksperci z państw członkowskich

Ponieważ prawidłowe wdrożenie środków towarzyszących, które umożliwiają zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych, ma ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego państw członkowskich, eksperci z państw członkowskich w dalszym ciągu będą odgrywać istotną rolę w procesie oceny. Członkowie zespołu przeprowadzającego kontrolę na miejscu wyznaczą eksperta koordynującego, ponoszącego ogólną odpowiedzialność za sporządzenie sprawozdania. Przyznanie tego zadania ekspertowi z państwa członkowskiego odzwierciedla potrzebę partnerskiej współpracy na rzecz zapewnienia skutecznej oceny.

Aby zagwarantować wysokiej jakości wiedzę specjalistyczną, państwa członkowskie muszą zapewnić ekspertów o odpowiednich kwalifikacjach, między innymi o gruntownej wiedzy teoretycznej i praktycznym doświadczeniu w obszarach objętych oceną, jak również solidnej znajomości zasad, procedur i technik kontroli na miejscu.

Eksperci Europolu lub Eurojustu mogą również uczestniczyć w ocenie w charakterze obserwatorów. Właściwe instytucje (np. Cepol) powinny przeprowadzić stosowne szkolenia, należy również udostępnić państwom członkowskim środki finansowe na inicjatywy ukierunkowane na konkretne szkolenia w zakresie oceny dorobku Schengen poprzez instrumenty finansowe w ich obecnej i przyszłej formie.

W związku z koniecznością ograniczenia liczby ekspertów uczestniczących w kontrolach na miejscu, aby zapewnić ich skuteczność, liczba uczestniczących ekspertów ograniczać się do ośmiu.

Działania podjęte w następstwie oceny

Aby skutecznie zaradzić zidentyfikowanym uchybieniom, poszczególne ustalenia sprawozdania należy przypisać do jenej z trzech kategorii. W ciągu dwóch tygodni państwo członkowskie powinno dostarczyć uwagi do sprawozdania, a w ciągu sześciu tygodni plan działania dotyczący likwidacji niedociągnięć. Państwo członkowskie będzie miało obowiązek w ciągu sześciu miesięcy złożyć sprawozdanie z realizacji swojego planu działania. W zależności od zidentyfikowanych niedociągnięć, Komisja może zaplanować i przeprowadzić zapowiedziane kontrole na miejscu w celu kontroli prawidłowej realizacji planu działania. W przypadku poważnych niedociągnięć Komisja ma obowiązek niezwłocznie powiadomić o nich Radę.

Włączenie dorobku Schengen w ramy prawne Unii Europejskiej

Komisja będzie koordynować proces oceny obszarów objętych Traktatem UE, aby zapewnić spójną ocenę wszystkich części dorobku Schengen mających zastosowanie po zniesieniu kontroli na granicach wewnętrznych. Udział ekspertów z państw członkowskich, w szczególności wyznaczenie eksperta z państwa członkowskiego na osobę odpowiedzialną za koordynację, uwzględnia różne zakresy odpowiedzialności zapisane w traktatach.

Koszty udziału ekspertów z państw członkowskich będą pokrywane z budżetu UE.

Należy również przypomnieć, że prawidłowe stosowanie przepisów wprowadzanych przez państwa członkowskie po przystąpieniu, nie stanowi przedmiotu nowego mechanizmu oceny. Prawidłowe stosowanie tych przepisów w pierwszej kolejności podlega ocenie Rady, która ustala, czy można znieść kontrole na granicach wewnętrznych.

- Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Decyzja Komitetu Wykonawczego w sprawie ustanowienia Stałego Komitetu ds. Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen (SCH/Com-ex (98) 26 wersja ostateczna z dnia 16.9.1998 r.)

- Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii

Wniosek jest spójny z obowiązującą polityką i celami Unii Europejskiej, w szczególności z celem utworzenia i utrzymania przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

Od 1999 r. w ramach Grupy Roboczej ds. Oceny Schengen Rady przeprowadzono szereg dyskusji mających na celu usprawnienie mechanizmu oceny Schengen. Grupa postanowiła na przykład ograniczyć liczbę ekspertów uczestniczących w ocenach. Porozumienie to nie jest jednak prawnie wiążące i każde państwo członkowskie ma prawo wysłać eksperta na kontrolę na miejscu, co czasem utrudnia zapewnienie płynnego przebiegu kontroli. Omawiano również częstotliwość i metodologię kontroli.

W kwietniu 2008 r. Komisja zorganizowała spotkanie eksperckie. Państwa członkowskie zgodziły się z oceną niedociągnięć wskazanych przez Komisję. Chociaż państwa członkowskie zgodziły się z potrzebą zmiany obowiązującego mechanizmu, niektóre z nich wyraziły wątpliwości odnośnie do instytucjonalnej roli Komisji w nowym mechanizmie oceny Schengen.

3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

- Krótki opis proponowanych działań

Instrument przewiduje nowy mechanizm oceny Schengen, mający na celu zapewnienie przejrzystego, efektywnego i spójnego wdrożenia dorobku Schengen. Odzwierciedla on również zmiany stanu prawnego, które nastąpiły po włączeniu dorobku Schengen w ramy prawne Unii Europejskiej.

- Podstawa prawna

Artykuły 30 i 31 Traktatu o Unii Europejskiej. Mandat międzyrządowy otrzymany zgodnie z art. 30 i 31 Traktatu o Unii Europejskiej (jak również z art. 66 Traktatu WE), ponieważ podstawa prawna i obszary oceny pozostają bez zmian.

- Pomocniczość i proporcjonalność

Zgodnie z zasadą pomocniczości cel wnioskowanego instrumentu, czyli zwiększenie skuteczności istniejącego mechanizmu oceny Schengen, co leży obecnie w gestii Rady, można osiągnąć jedynie na szczeblu UE.

Niniejszy wniosek mieści się w obowiązujących ramach prawnych, jednocześnie ograniczając liczbę ekspertów uczestniczących w procesie i zwiększając jego skuteczność. Wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia określonych w nim celów.

- Wybór instrumentu prawnego

Transpozycja mechanizmu oceny służącego do zapewnienia prawidłowego stosowania prawa unijnego ze swej natury nie może wymagać żadnych działań ze strony państw członkowskich, dlatego też wybranym instrumentem jest decyzja.

4. WPłYW NA BUDżET

Komisja opracowała wspólną ocenę skutków finansowych, załączoną do rozporządzenia w sprawie utworzenia mechanizmu oceny w celu weryfikacji prawidłowego stosowania dorobku Schengen zgodnie z tytułem IV Traktatu WE. Wspomniana ocena odnosi się również do niniejszej Decyzji. Konieczne będzie przydzielenie stosownych zasobów ludzkich i finansowych Komisji, która odpowiada za nowy mechanizm oceny Schengen. Koszty poniesione przez ekspertów z państw członkowskich również podlegać będą zwrotowi.

5. INFORMACJE DODATKOWE

Konsekwencje wynikające z różnych protokołów stanowiących załączniki do traktatów oraz z umów o stowarzyszeniu zawartych z krajami trzecimi

Podstawą prawną niniejszego wniosku jest tytuł VI Traktatu UE, w wyniku czego zastosowanie ma system „zmiennej geometrii”, przewidziany w protokołach w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii oraz w protokole Schengen.

Niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie dorobku Schengen. W związku z powyższym należy uwzględnić następujące konsekwencje wynikające z różnych protokołów:

Zjednoczone Królestwo i Irlandia : Zjednoczone Królestwo uczestniczy w niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[3].

Irlandia uczestniczy w niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[4].

Konsekwencje dla nowych państw członkowskich związane ze stosowaniem dwuetapowej procedury wprowadzania w życie aktów prawnych stanowiących rozwinięcie dorobku Schengen (Bułgaria, Cypr i Rumunia)

Artykuł 3 ust. 1 Aktu przystąpienia[5] z 2003 r. oraz art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia[6] z 2005 r. stanowią, że przepisy dorobku Schengen i akty stanowiące jego rozwinięcie lub w jakkolwiek inny sposób z nim powiązane, wymienione odpowiednio w załączniku I i załączniku II do aktów przystąpienia, staną się wiążące dla nowych państw członkowskich i będą je obowiązywały z datą ich przystąpienia do UE. Przepisy i akty niewymienione we wspomnianych załącznikach, mimo że wiążące dla nowych państw członkowskich od daty przystąpienia, nie będą w nich obowiązywały do chwili przyjęcia stosownej decyzji Rady w tej sprawie zgodnie z powyższymi artykułami.

Niezbędne przepisy wprowadza się zatem w życie w dwóch etapach – niektóre przepisy dorobku Schengen są wiążące i mają zastosowanie od daty przystąpienia do Unii, podczas gdy inne, szczególnie te ściśle związane ze znoszeniem kontroli na granicach wewnętrznych, są wiążące od daty przystąpienia, lecz stosuje się je w nowych państwach członkowskich dopiero po przyjęciu wspomnianej decyzji Rady.

Należy podkreślić, że postanowienia wyszczególnione odpowiednio w załączniku I i w załączniku II Aktów Przystąpienia obowiązują z chwilą przystąpienia. Niezależnie od powyższego, mechanizm oceny wprowadzony niniejszym aktem ma zastosowanie do tych postanowień dopiero po przeprowadzeniu przez Radę oceny Schengen, na podstawie której ustala się, czy można znieść kontrole na granicach wewnętrznych.

Norwegia i Islandia: Jeżeli chodzi o Norwegię i Islandię, niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[7].

Szwajcaria: Jeżeli chodzi o Szwajcarię, niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[8].

Liechtenstein: W odniesieniu do Liechtensteinu niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu protokołu podpisanego między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, należące do obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt G-I decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/262/WSiSW[9].

Udział ekspertów z państw członkowskich, które nie stosują jeszcze dorobku Schengen w całości, lub które mają prawo stosować tylko niektóre elementy dorobku:

Jeżeli chodzi o Cypr, Bułgarię i Rumunię, eksperci z tych krajów mogą uczestniczyć w ocenie tych elementów dorobku, które państwa te już stosują zgodnie z odpowiednimi aktami przystąpienia (np. współpraca policyjna).

W przypadku Zjednoczonego Królestwa oraz Irlandii, eksperci z tych krajów mogą uczestniczyć wyłącznie w ocenach tych elementów dorobku, które zostały już wprowadzone w życie.

2009/0032 (CNS)

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie ustanowienia mechanizmu oceny w celu monitorowania stosowania dorobku Schengen

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 30 ust. 31,

uwzględniając wniosek Komisji[10],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W programie haskim[11] wezwano Komisję „do przedłożenia wkrótce po ukończeniu procesu znoszenia kontroli na granicach wewnętrznych, wniosku w sprawie uzupełnienia mechanizmu oceny Schengen mechanizmem nadzoru zapewniającego pełne zaangażowanie ekspertów państw członkowskich oraz z uwzględnieniem niezapowiedzianych inspekcji”.

(2) Decyzją komitetu wykonawczego z dnia 16 września 1998 r.[12] ustanowiono Stały Komitet ds. Oceny i Wprowadzania w Życie Dorobku Schengen („Stały Komitet”) Stałemu Komitetowi powierzono po pierwsze ustalanie, czy wypełnione zostały wszystkie warunki zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych z państwem kandydującym, a po drugie do zapewnianie prawidłowego stosowania dorobku Schengen przez państwa wprowadzające go w pełni w życie.

(3) Ze względu na konieczność utrzymania wysokiego poziomu wzajemnego zaufania pomiędzy państwami członkowskimi tworzącymi obszar bez granic wewnętrznych oraz ze względu na potrzebę zapewnienia wysokich jednolitych standardów stosowania dorobku Schengen w praktyce, konieczne jest utworzenie specjalnego mechanizmu monitorowania w celu weryfikacji stosowania dorobku Schengen. Mechanizm taki powinien opierać się na bliskiej współpracy między Komisją i państwami członkowskimi.

(4) Dlatego też należy przeprowadzić przegląd mechanizmu oceny utworzonego w 1998 r. w zakresie dotyczącym drugiej części mandatu nadanego Stałemu Komitetowi. Pierwsza część mandatu nadanego Stałemu Komitetowi powinna w dalszym ciągu obowiązywać zgodnie z częścią I decyzji z dnia 16 września 1998 r.

(5) Dorobek Schengen obejmuje zarówno postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jak i postanowienia Traktatu o Unii Europejskiej. Doświadczenia zebrane podczas poprzednich ocen wskazują na potrzebę utrzymania spójnego systemu oceny obejmującego oba filary.

(6) Niniejsza decyzja stanowi podstawę prawną niezbędną do wdrożenia mechanizmu oceny w kwestiach objętych zakresem Traktatu o Unii Europejskiej. Rozporządzenie Rady XXXX/XXX/WE z dnia … ustanawiające mechanizm oceny w celu weryfikacji stosowania dorobku Schengen stanowi niezbędną podstawę prawną do wdrożenia mechanizmu oceny w kwestiach objętych zakresem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

(7) Fakt, że podstawa prawna niezbędna do utworzenia mechanizmu oceny wynika z odrębnych instrumentów prawnych nie narusza zasady stanowiącej, że wszystkie oceny powinny być wdrażane w ramach jednego mechanizmu. Niektóre postanowienia tych instrumentów powinny być zatem identyczne.

(8) Mechanizm oceny ustanowiony niniejszym instrumentem nie narusza szczególnego charakteru współpracy między policją, służbami celnymi i innymi organami ochrony porządku publicznego, również w obszarze sądownictwa karnego.

(9) Mechanizm oceny powinien wprowadzać przejrzyste, skuteczne i jasne zasady dotyczące metodologii stosowanej w ocenach, wykorzystania do kontroli na miejscu wysoko wykwalifikowanych ekspertów oraz działań następujących w związku z ustaleniami ocen.

(10) Państwa członkowskie powinny zapewnić, by eksperci udostępniani na potrzeby kontroli na miejscu dysponowali niezbędnym doświadczeniem oraz przeszli w tym celu specjalne przeszkolenie. Właściwe instytucje (np. Cepol) powinny przeprowadzić stosowne szkolenia, należy również udostępnić państwom członkowskim środki finansowe na inicjatywy ukierunkowane na konkretne szkolenia w zakresie oceny dorobku Schengen poprzez instrumenty finansowe w ich obecnej i przyszłej formie.

(11) Zjednoczone Królestwo uczestniczy w niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[13].

(12) Irlandia uczestniczy w niniejszej decyzji zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[14].

(13) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[15], które mieszczą się w obszarze określonym w art. 1 pkt G-I decyzji Rady 1999/437/WE[16] z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy.

(14) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[17], należących do dziedziny określonej w art. 1 pkt G-I decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/149/WSiSW[18].

(15) W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu protokołu podpisanego między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, należących do dziedziny określonej w art. 1 pkt G-I decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/262/WSiSW[19].

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Cel i zakres stosowania

Niniejsza decyzja ustanawia mechanizm oceny w celu monitorowania stosowania dorobku Schengen w państwach członkowskich, w których dorobek Schengen obowiązuje w całości oraz w państwach czonkowskich, które uzyskały zgodę Rady na uczestniczenie w niektórych przepisach dorobku Schengen.

Państwa członkowskie, które uzyskały zgodę na uczestnictwo w niektórych przepisach dorobku Schengen, uczestniczą jedynie w ocenie przepisów, których dotyczyła ta zgoda i które już stosują.

Państwa członkowskie, które nie stosują jeszcze dorobku w pełni, uczestniczą jedynie w ocenie tych elementów dorobku, które już stosują.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej decyzji stosuje się następującą definicję:

„Dorobek Schengen” oznacza przepisy dorobku Schengen w postaci, w jakiej zostały włączone w ramy Unii Europejskiej przez protokół dołączony do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz akty na nim oparte lub w inny sposób z nim związane, o ile przepisy te i akty mają swoją podstawę prawną w Traktacie o Unii Europejskiej.

Artykuł 3

Zakres obowiązków

1. Komisja odpowiada za wdrożenie niniejszego mechanizmu oceny. Mechanizm ten kordynuje grupa zwana dalej „grupą koordynacyjną”, składająca się z przedstawicieli państw członkowskich i Komisji. Grupie przewodniczy przedstawiciel Komisji. Komisja może zaprosić Europol do uczestnictwa w pracach grupy koordynacyjnej w charakterze obserwatora.

2. Państwa członkowskie współpracują z Komisją w ramach grupy koordynacyjnej, aby umożliwić Komisji realizację zadań powierzonych jej niniejszą decyzją. Państwa członkowskie współpracują z Komisją również podczas etapów przygotowawczych, kontroli na miejscu, sprawozdawczego oraz na etapie działań następczych po ocenie.

Artykuł 4

Oceny

1. Oceny mogą być dokonywane na podstawie kwestionariuszy i kontroli na miejscu. Moga one być uzupełniane o prezentacje przedstawiane przez oceniane państwo członkowskie na temat obszaru objętego oceną. Kontrole na miejscu i kwestionariusze mogą być wykorzystywane niezależnie lub łącznie w odniesieniu do poszczególnych państw członkowskich oraz poszczególnych obszarów. Przeprowadzać można wyłącznie zapowiedziane kontrole na miejscu.

2. Określone obszary, które mogą podlegać ocenie, zostały wyszczególnione w załączniku do niniejszej decyzji, o ile dziedziny te odnoszą się do aktów lub przepisów, które mają podstawę prawną w Traktacie o Unii Europejskiej. Załącznik zawiera niewyczerpujący wykaz takich obszarów.

Artykuł 5

Program wieloletni

1. Komisja w ścisłej współpracy z grupą koordynacyjną opracowuje program wieloletni na okres pięciu lat, nie później niż trzy miesiące przed rozpoczęciem kolejnego okresu pięcioletniego.

2. Program wieloletni zawiera wykaz państw członkowskich podlegających corocznej ocenie. W okresie pięcioletnim każde państwo członkowskie jest co najmniej raz poddawane ocenie. Kolejność oceny państw członkowskich uwzględnia zagrożenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego, czas, jaki upłynął od poprzedniej oceny oraz równowagę między poszczególnymi elementami dorobku Schengen poddawanymi ocenie.

3. Do programu wieloletniego dołącza się standardowy kwestionariusz.

4. W miarę potrzeby program wieloletni można zmienić, w ścisłej współpracy z grupą koordynującą.

Artykuł 6

Program roczny

1. Nie później niż do 30 listopada roku poprzedniego Komisja przy ścisłej współpracy z grupą koordynacyjną opracowuje roczny program oceny określający działania kontrolne. Program może przewidywać ocenę:

- stosowania dorobku przez jedno z państw członkowskich, zgodnie z programem wieloletnim;

ponadto w stosownych przypadkach:

- stosowania określonych elementów dorobku w wielu państwach członkowskich (ocena tematyczna);

- stosowania konkretnych elementów dorobku w grupie państwach członkowskich (ocena regionalna);

2. Program wyszczególnia państwa członkowskie, które mają nadchodzącym roku zostać poddane ocenie zgodnie z programem wieloletnim, a także zawiera wykaz obszarów podlegających ocenie oraz kwestionariusz, który należy przekazać zainteresowanym państwom członkowskim. Jeżeli na danym etapie ocena jest możliwa, program zawiera wykaz planowanych kontroli na miejscu.

3. Po analizie odpowiedzi na kwestionariusz Komisja, w ścisłej współpracy z grupą koordynacyjną, decyduje o tym, czy kontrola na miejscu zostanie przeprowadzona.

Kontrola na miejscu odbywa się nie wcześniej niż cztery miesiące po przekazaniu przez Komisję kwestionariusza danemu państwu członkowskiemu.

4. W miarę potrzeby program roczny można dostosować z inicjatywy Komisji lub państwa członkowskiego zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 2 i 3.

Artykuł 7

Wykaz ekspertów

1. Komisja ustanawia wykaz ekspertów wyznaczonych przez państwa członkowskie, Europol i Eurojust do udziału w kontrolach na miejscu. Wykaz jest klasyfikowany jako zastrzeżony i przekazywany grupie koordynacyjnej.

2. Państwa członkowskie, Europol i Eurojust określają obszary specjalizacji każdego eksperta w odniesieniu do obszarów wyszczególnionych w załączniku do niniejszej decyzji. Państwa członkowskie, Europol i Eurojust powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach tak szybko, jak to możliwe.

3. Eksperci dysponują odpowiednimi kwalifikacjami, w tym gruntowną wiedzą teoretyczną i doświadczeniem praktycznym w obszarach objętych oceną, jak również solidną znajomością zasad, procedur i technik, a także umiejętnością skutecznego porozumiewania się w powszechnie znanym języku .

4. Państwa członkowskie, Europol i Eurojust gwarantują, że wyznaczeni przez nie eksperci spełniają wymogi określone w poprzednim ustępie, między innymi poprzez określenie szkoleń, jakie eksperci przeszli, zapewnią również regularne szkolenia ekspertów, aby zagwarantować dalsze spełnienie przez nich powyższych wymogów.

Artykuł 8

Zespoły odpowiedzialne za kontrole na miejscu

1. Kontrole na miejscu przeprowadzają zespoły wyznaczone przez Komisję. Zespoły składają się z ekspertów wybranych z wykazów ekspertów wspomnianych w art. 7 oraz z urzędnika (urzędników) Komisji. Komisja gwarantuje równowagę geograficzną i wyrównany poziom kompetencji ekspertów należących do każdego zespołu. Eksperci z państw członkowskich nie mogą uczestniczyć w kontrolach na miejscu w państwie członkowskim, w którym są zatrudnieni. Eksperci Europolu lub Eurojustu mogą uczestniczyć wyłącznie w charakterze obserwatorów.

2. Liczba ekspertów uczestniczących w kontrolach na miejscu nie może przekroczyć ośmiu osób.

3. Państwa członkowskie, z których eksperci zostali wyznaczeni zgodnie z ust. 1, są o tym powiadamiane przez Komisję nie później niż 4 tygodnie przed planowanym terminem kontroli na miejscu. Państwa członkowskie potwierdzają dostępność ekspertów w terminie jednego tygodnia.

4. Przed kontrolą na miejscu członkowie zespołu wspólnie wyznaczają jednego z ekspertów z państw członkowskich na eksperta koordynującego na czas kontroli na miejscu. W przypadku, gdy przed rozpoczęciem kontroli nie zostanie osiągnięte porozumienie, ekspertem koordynującym zostaje urzędnik Komisji.

5. Ekspert kordynujący odpowiada za przeprowadzenie kontroli na miejscu.

Artykuł 9

Przebieg kontroli na miejscu

1. Zespoły przeprowadzające kontrole na miejscu podejmują wszelkie działania przygotowawcze niezbędne, aby zapewnić skuteczność, dokładność i spójność kontroli na miejscu.

2. Państwa członkowskie są powiadamiane o terminie kontroli na miejscu co najmniej 2 miesiące przed jej planowanym terminem.

3. Każdy z członków zespołu przeprowadzającego kontrolę na miejscu posiada dokument identyfikacyjny upoważniający go do przeprowadzania kontroli na miejscu w imieniu Unii Europejskiej.

4. Dane państwo członkowskie zapewnia zespołowi ekspertów możliwość bezpośredniego kontaktu z odpowiednimi osobami. Zapewnia ono dostęp zespołu do wszelkich stref, pomieszczeń i dokumentów, do których dostępu wymaga przeprowadzenie oceny. Zapewnia, by każdy zespół był w stanie zrealizować swoje obowiązki w zakresie weryfikacji działań związanych z obszarami podlegającymi ocenie.

5. Dane państwo członkowskie udziela zespołowi pomocy w realizacji zadania przy użyciu wszelkich środków leżących w zakresie jego prawnie wyznaczonych kompetencji.

6. Komisja zawczasu dostarcza danemu państwu członkowskiemu imiona i nazwiska ekspertów wchodzących w skład zespołu. Dane państwo członkowskie wyznacza punkt kontaktowy odpowiedzialny za praktyczną organizację kontroli na miejscu.

7. Państwa członkowskie odpowiadają za odpowiednie przygotowanie podróży i zakwaterowania swoich ekspertów. Koszty podróży i zakwaterowania ekspertów uczestniczących w kontrolach są refundowane przez Komisję.

Artykuł 10

Kwestionariusz

1. Zakres kwestionariuszy obejmuje odnośne ustawodawstwo, środki organizacyjne i techniczne przewidziane na potrzeby wdrożenia dorobku Schengen oraz dane statystyczne dla każdego obszaru oceny.

2. Państwa członkowskie przekazują odpowiedzi na kwestionariusze do Komisji w terminie sześciu tygodni od daty ich otrzymania.

Artykuł 11

Sprawozdania z oceny

1. Z każdej oceny sporządza się sprawozdanie. Sprawozdanie opiera się na ustaleniach kontroli na miejscu oraz odnośnym kwestionariuszu:

a) w przypadku, gdy ocena opiera się wyłącznie na kwestionariuszu lub niezapowiedzianej kontroli, sprawozdanie sporządza Komisja;

b) w przypadku kontroli na miejscu sprawozdanie sporządza zespół podczas kontroli; Ekspert koordynujący wyznaczony zgodnie z art. 8 ust. 4 ponosi ogólną odpowiedzialność za sporządzenie sprawozdania oraz zapewnienie jego integralności oraz jakości.

c) Każde sprawozdanie podlega zatwierdzeniu przez wszytkich ekspertów wchodzących w skład zespołu. W przypadku rozbieżnych opinii, zespół stara się osiągnąć kompromis. W sprawozdaniu można uwzględnić zdania odrębne.

2. W sprawozdaniu analizuje się, stosownie do przypadku, aspekty jakościowe, ilościowe, operacyjne, administracyjne oraz organizacyjne, zawiera on również wykaz uchybień ustalonych w toku oceny. Sprawozdanie zawiera zalecenia dotyczące działań naprawczych oraz terminy realizacji poszczególnych działań.

3. Każde z ustaleń sprawozdania zaliczane jest do jednej z trzech poniższych kategorii:

a) zgodność;

b) zgodność, ale potrzebne udoskonalenia;

c) niezgodność - poważne niedociągnięcia.

4. Komisja przedstawia sprawozdanie danemu państwu członkowskiemu w terminie czterech tygodni od kontroli na miejscu lub od momentu uzyskania odpowiedzi na kwestionariusz, stosownie do okoliczności. W ciągu dwóch tygodni państwa członkowskie przedstawiają swoje uwagi do sprawozdania.

W ciągu sześciu tygodni od momentu otrzymania sprawozdania państwo członkowskie dostarcza plan działań mających wyeliminować wszelkie ujawnione niedociągnięcia.

5. Sprawozdanie oraz odpowiedź danego państwa członkowskiego są przedstawiane grupie koordynacyjnej przez eksperta koordynującego. Po konusltacji z zespołem ekspertów Komisja przedstawia swoją ocenę adekwatności planu działania. Państwa członkowskie informowane są o możliwości ustosunkowania się do sprawozdania oraz planu działania.

6. W ciągu sześciu miesięcy od momentu otrzymania sprawozdania dane państwo członkowskie dostarcza Komisji sprawozdanie z realizacji planu działania, a następnie co trzy miesiące kolejne sprawozdania do momentu pełnej realizacji planu działania. W zależności od powagi zidentyfikowanych niedociągnięć oraz środków podjętych w celu ich likwidacji, Komisja w ścisłej współpracy z grupą koordynacyjną może zaplanować kontrole na miejscu w celu monitorowania realizacji planu działania.

7. Jeżeli kontrola na miejscu wykaże poważne niedociągnięcia uznane za wywierające poważny wpływ na ogólny poziom bezpieczeństwa jednego lub kilku państw członkowskich stosujących w pełni dorobek Schengen, Komisja, z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego, możliwie szybko powiadamia o tym Radę.

Artykuł 12

Informacje szczególnie chronione

Wszelkie informacje uzyskane przez zespoły w trakcie wykonywania obowiązków są przez nie traktowane jako poufne. Sprawozdania sporządzone po kontroli na miejscu są klasyfikowane jako zastrzeżone. Komisja z danym państwem członkowskim zadecyduje, jaką część sprawozdania można podać do wiadomości publicznej.

Artykuł 13

Przepisy przejściowe

1. Pierwszy program wieloletni przewidziany w art. 5 oraz pierwszy program roczny przewidziany w art. 6 zostanie ustanowiony sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszej decyzji. Realizacja obu programów rozpoczyna się rok po wejściu w życie niniejszej decyzji.

2. Państwa członkowskie wyznaczą ekspertów zgodnie z art. 7 nie później niż trzy miesiące po wejściu w życie niniejszej decyzji.

Artykuł 14

Składanie sprawozdań Parlamentowi Europejskiemu i Radzie

Komisja przedstawia Radzie i Parlamentowi Europejskiemu coroczne sprawozdanie z ocen przeprowadzonych na mocy niniejszej decyzji. Sprawozdanie jest podawane do wiadomości publicznej i zawiera informacje dotyczące:

- ocen przeprowadzonych w poprzednim roku, a także

- wniosków wynikających z każdej oceny oraz sytuacji w zakresie działań naprawczych.

Artykuł 15

Uchylenie

Elementy niniejszego aktu dotyczące dorobku Schengen zdefiniowanego w art. 2, części II decyzji komitetu wykonawczego z dnia 16 września 1998 r. ustanawiającej Stały Komitet ds. Oceny i Wprowadzania w Życie Dorobku Schengen (SCH/Com-ex (98) 26 wersja ostateczna), zatytułowanym „Komitet wprowadzający w życie dla państw, które stosują konwencję”, zostaną uchylone po upływie roku od wejścia w życie niniejszej decyzji.

Artykuł 16

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

- Współpraca policyjna

- Egzekwowanie prawa i współpraca policyjna

- Umowy dwustronne w sprawie współpracy policyjnej na granicach wewnętrznych

- Współpraca operacyjna

- Wzajemna pomoc, mechanizmy pościgu i nadzoru

- Mechanizm współpracy transgranicznej obejmującej wzajemną pomoc i wymianę informacji

- Współpraca z udziałem oficerów łącznikowych

- Przekazywanie informacji w obszarach przygranicznych

- Bezpośrednia współpraca między służbami sąsiadujących państw członkowskich na granicach wewnętrznych

- Ochrona danych

- Aspekty prawne, organizacyjne i techniczne ochrony obiektów i danych osobowych

- Prawa osób, których dotyczą dane i rozpatrywanie skarg

- Rola nadzorcza (kontrole na miejscu)

- Współpraca z innymi organami ochrony danych Schengen

- Środki zabezpieczające przed dostępem do systemów informatycznych i przechowywanych danych

- System informacyjny Schengen (SIS) / Sirene

- Bezpieczeństwo danych i pomieszczeń

- Przepisy prawne i inne regulacje dotyczące SIS

- Przetwarzanie, wprowadzanie, modyfikowanie danych, usuwanie wpisów, środki zapewniania jakości danych

- Dostępność techniczna i zdolność operacyjna biur Sirene

- Dostęp użytkownika końcowego do istotnych danych SIS

- Szkolenia

- Współpraca sądowa w sprawach karnych

- Wzajemna pomoc

- Ekstradycja

- Środki odurzające

- Środki prawne, organizacyjne i techniczne walki z handlem środkami odurzającymi na granicach zewnętrznych

[1] W tym celu niezbędne było zdefiniowanie dorobku Schengen (decyzja Rady 1999/435/WE, Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 1) oraz określenie traktatowej podstawy prawnej dla każdego z postanowień lub decyzji składających się na dorobek (decyzja rady 1999/436/WE, Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 17). Każde postanowienie dorobku uzyskało podstawę prawną w ramach pierwszego lub drugiego filaru. Te postanowienia dorobku Schengen, dla których niemożliwe było ustalenie pojedynczej podstawy prawnej (tj. postanowienia dotyczące SIS) zostały uznane za część trzeciego filaru. Wszelkie zmiany dorobku wymagają stosownej podstawy traktatowej.

[2] Ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości wchodzi w zakres Traktatu WE.

[3] Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

[4] Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

[5] Dz.U. L 236 z 23.10.2003, s. 33.

[6] Dz.U. L 157 z 21.06.2005, s. 29.

[7] Dz.U. L 176 z 10.07.1999, s. 36.

[8] Dz.U. L 53 z 27.02.2008, s. 52.

[9] Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 5 (sprostowanie w Dz.U. L 110 z 22.4.2008, s. 16).

[10] Dz.U. C z , , s. .

[11] Dz.U. C 53 z 3.3.2005, s. 1 (podpunkt 1.7.1)

[12] Dz.U. L 239 z 22.9.2000, s. 138.

[13] Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

[14] Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

[15] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.

[16] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

[17] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

[18] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 50.

[19] Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 5 (sprostowanie w Dz.U. L 110 z 22.4.2008, s. 16).