UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

Przyczyny i cele wniosku

Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów wspomnianej dyrektywy w celu upraszczania poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. W piśmie, które wpłynęło do Komisji w dniu 22 maja 2015 r., Zjednoczone Królestwo wystąpiło z wnioskiem o upoważnienie do dalszego stosowania odstępstwa od art. 16 i 168 dyrektywy VAT. Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy VAT, pismem z dnia 5 czerwca 2015 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. W piśmie z dnia 8 czerwca 2015 r. Komisja zawiadomiła Zjednoczone Królestwo, że posiada wszystkie informacje niezbędne w celu rozpatrzenia wniosku.

Kontekst ogólny

Artykuły 168 i 168a dyrektywy VAT stanowią, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT nałożonego na towary lub usługi zakupione na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Zgodnie z wymogami art. 26 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy użycie towarów stanowiących część majątku przedsiębiorstwa do celów prywatnych uznawane jest za odpłatne świadczenie usług, jeśli VAT od takich towarów podlegał odliczeniu. System ten pozwala na odzyskanie pierwotnie odliczonego podatku VAT w odniesieniu do towarów wykorzystywanych do celów prywatnych.

W przypadku samochodów służbowych, częściowo wykorzystywanych w celach prywatnych (innych niż działalność gospodarcza), obliczenie na mocy przywołanych przepisów zakresu, w jakim pojazd jest wykorzystywany do celów prywatnych, oraz odpowiednie pobranie podatku często przysparza trudności.

W związku z tym Zjednoczone Królestwo wprowadziło specjalny system zryczałtowanego opodatkowania w odniesieniu do pojazdów wykorzystywanych do celów prywatnych, który został zatwierdzony decyzją Rady 86/356/EWG z dnia 21 lipca 1986 r. upoważniającą Zjednoczone Królestwo do stosowania środków ryczałtowych w odniesieniu do niepodlegającego odliczeniu podatku od wartości dodanej pobieranego od wydatków na paliwo do samochodów służbowych; system ten opierał się na pojemności silnika i rodzaju paliwa.

To pierwotne odstępstwo zostało zniesione i zastąpione decyzją Rady 2006/659/WE z dnia 25 września 2006 r. upoważniającą Zjednoczone Królestwo do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 5 ust. 6 i art. 11 pkt A ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, którą wprowadzono zryczałtowaną stawkę opodatkowania w odniesieniu do wykorzystania samochodów w celach prywatnych opartą na wskaźniku emisji CO2. System ten opiera się na założeniu, że istnieje bezpośredni związek między wielkością emisji a ilością zużytego paliwa, jako że wyższe emisje odpowiadają większemu zużyciu paliwa. Na podstawie wskaźników emisji oblicza się zużycie paliwa na kilometr, a następnie kompiluje te dane ze średnim przebiegiem dla celów prywatnych określanym na podstawie danych dotyczących podatku bezpośredniego oraz z ceną detaliczną paliwa. Pozwala to obliczyć kwotę wydatków na cele prywatne, które odpowiadają kwocie VAT z tytułu wykorzystywania pojazdu w celach prywatnych. Wartość ta jest raz do roku rewaloryzowana, aby uwzględnić zmiany cen paliwa.

Według Zjednoczonego Królestwa system ten okazał się precyzyjny i doprowadził do znacznych uproszczeń zarówno dla przedsiębiorstw, jak i dla administracji podatkowej. Należy zauważyć, że podatnicy korzystają z tego systemu na zasadzie dobrowolności i że mogą się zdecydować odprowadzać podatek na zwykłych zasadach. Szacuje się jednak, że około 230 000 pojazdów jest objętych tym uproszczeniem.

Na tej podstawie Zjednoczone Królestwo zwróciło się z wnioskiem o przedłużenie okresu stosowania tego odstępstwa.

Wspomniana decyzja, której okres obowiązywania upływa w dniu 31 grudnia 2015 r., została wydana na mocy tak zwanej szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zastąpionej – bez wprowadzania zasadniczych zmian w treści – dyrektywą VAT, która stanowi zatem podstawę dla niniejszej decyzji.

Do wszelkich wniosków o przedłużenie obowiązywania środka na okres po dniu 31 grudnia 2018 r. należy załączyć sprawozdanie z funkcjonowania systemu.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Artykuł 395 dyrektywy VAT.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Ze względu na przepisy dyrektywy VAT stanowiące jego podstawę niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.