KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY w sprawie konsultacji dotyczących uprawnień do połowów na 2013 r. /* COM/2012/0278 final */





KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY w sprawie konsultacji dotyczących uprawnień do połowów na 2013 r. 1. Wprowadzenie W niniejszym dokumencie w sprawie konsultacji przedstawiono propozycje Komisji Europejskiej dotyczące sposobu ustalania poziomów całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) i poziomów nakładu połowowego w wodach europejskich i dla europejskich rybaków w 2013 r., a w odniesieniu do niektórych stad – w latach 2013-2014. Państwa członkowskie, Regionalne Komitety Doradcze (RAC) oraz Komitet Doradczy ds. Rybołówstwa i Akwakultury (ACFA) zachęca się do przedstawiania opinii do rozważenia przez Komisję przed podjęciem ostatecznej decyzji w sprawie wniosków Komisji. Proponowane jest nowe podejście w ustalaniu poziomów TAC w odniesieniu do stad, dla których brak jest pełnych zaleceń ilościowych, w oparciu o uzyskiwanie zaleceń jakościowych i korzystanie z procedur oceny, które wymagają mniejszej ilości danych, podczas wydawania zaleceń przez instytucje naukowe (sekcja 4.1). Streszczono najnowsze informacje na temat rozwoju wspólnej polityki rybołówstwa w ciągu ostatnich lat, w oparciu o zalecenia naukowe dotyczące stanu eksploatowanych stad ryb występujących w wodach europejskich i sąsiednich oraz dane ekonomiczne dostarczone przez państwa członkowskie. Celem ustalenia poziomów TAC, kwot i poziomów nakładu połowowego nadal powinno być eliminowanie przełowienia. Przełowienie stwarza ryzyko załamania handlowego. Wyeliminowanie przełowienia oznacza, że tyle samo lub więcej ryb mogłoby zostać złowionych przy mniejszej działalności połowowej, zmniejszonym zużyciu paliwa i z wykorzystaniem mniejszych narzędzi połowowych. Oznacza to, że każdego roku pozyskuje się z morza taki odsetek ryb, który pozwala rybom, które pozostały, rosnąć i rozmnażać się na najbardziej produktywnym poziomie w dominujących warunkach środowiska. W takich warunkach w perspektywie długoterminowej połowy ze stad będą utrzymywane na poziomie gwarantującym maksymalny podtrzymywalny połów (MSY). W 2002 r. Komisja Europejska oraz państwa członkowskie Unii zobowiązały się do osiągnięcia MSY do 2015 r. Plan osiągania MSY został przedstawiony przez Komisję w 2006 r.[1] W 2007 r. państwa członkowskie w Radzie zachęciły Komisję do podjęcia działań na rzecz osiągnięcia MSY i były świadome potrzeby zebrania zaleceń naukowych, wdrożenia planów długoterminowych połączonych z oceną skutków oraz konsultacji z zainteresowanymi stronami. Osiągnięcie i utrzymanie poziomu gwarantującego MSY przyniesie znaczące korzyści i będzie oznaczać przejście z intensywnych połowów małych zasobów na mniej intensywne połowy z większych stad. Łowić się będzie tyle samo lub więcej ryb, jednak wpływ na środowisko będzie mniejszy. Mniejszy będzie też wpływ połowów na dna mórz, zmniejszy się przyłów wrażliwych organizmów, takich jak morświny, delfiny i inne ssaki wodne, ponieważ ogólna intensywność połowów będzie niższa. Biorąc pod uwagę wysokie ceny paliwa, zużycie tego ostatniego powinno się znacznie zmniejszyć, ponieważ mniej czasu zajmuje złowienie tony ryb z bogatych zasobów niż z zasobów uszczuplonych. To z kolei zmniejszy emisje dwutlenku węgla oraz wydatki na paliwo ponoszone przez właścicieli statków rybackich. Kolejną znaczącą korzyścią będzie mniejsza ilość odrzutów. Stada, w których dokonuje się dużych połowów, składają się głównie z mniejszych i mniej wartościowych ryb, które odrzuca się bądź ze względu na ich niską wartość rynkową, bądź ze względu na to, że są one zbyt małe, a ich wyładunek jest nielegalny z punktu widzenia obowiązujących przepisów. Dzięki zmniejszeniu poziomu połowów więcej ryb będzie miało szansę urosnąć do wartościowej wielkości, a rybakom będzie łatwiej złowić większe ryby, nie łowiąc jednocześnie tych mniejszych. W 2010 r. Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES) opracowała nową formę zaleceń w sprawie poziomów TAC, która doprowadzi do przejścia na połowy gwarantujące utrzymanie MSY do 2015 r. Komisja oparła swoje wnioski w sprawie poziomów TAC na tym nowym podejściu w 2011 r. Na 2013 r. ICES planuje dalszy rozwój ram MSY, aby dostarczyć zalecenia ilościowe dla tych stad, dla których dotychczas nie była w stanie tego zrobić. Rozwój ten będzie opierać się na szerszym zastosowaniu metod oceny, które są odporne na brak informacji, a także na większym i bardziej systematycznym wykorzystaniu ocen jakościowych w ramach oceny ilościowej. Komisja z zadowoleniem przyjmuje to podejście, które w znacznym stopniu przyczyni się do poprawy bazy informacyjnej stanowiącej podstawę dla opracowywanych wniosków w sprawie poziomów TAC. 2. Stan zasobów ryb Niepokojące jest to, że w wodach europejskich 65 % stad nie jest w pełni oszacowanych i tylko 22 % stad objętych poziomami TAC nie jest przełowionych (załącznik I). Ponadto tendencja utrzymująca się w ostatnich latach jest taka, że malejąca część stad (z 47 % w 2003 r. do 35 % w 2012 r.) może zostać sklasyfikowana zgodnie z bezpiecznymi limitami biologicznymi. Nie jest jasne, w jakim stopniu może to mieć wpływ na dane (tj. czy stada najbardziej zagrożone nie są już poddawane ocenie?). Jednakże tam, gdzie stan stad został poddany ocenie, wydaje się, że ulega on poprawie, aczkolwiek powolnej: odsetek przełowionych[2] stad w Oceanie Atlantyckim i morzach przylegających spadł z 32 na 34 stada w 2004 r. do 18 na 38 stad w 2011 r., tj. z 94 % do 47 % (szczegółowe informacje znajdują się w załączniku I). Osiągnięcie MSY jest realistycznym i możliwym do osiągnięcia celem. Nowe stada, które nie są już oceniane jako przełowione, obejmują żabnicowate w Morzu Iberyjskim i Oceanie Atlantyckim, witlinka błękitnego, solę w Morzu Celtyckim, plamiaka w wodach na zachód od Szkocji, śledzia w Morzu Północnym, gładzicę w Morzu Północnym i śledzia w Zatoce Botnickiej. W 2012 r. zaistniało kilka możliwości zwiększenia poziomów TAC, co zapewni rybakom ponad 135 mln EUR dodatkowego dochodu. Polityka rybacka oparta na MSY już zaczyna przynosić rezultaty w postaci większej ilości ryb oferowanych konsumentom, a potencjalnie może także przynieść więcej miejsc pracy i większe dochody osobom pracującym w sektorze rybołówstwa i przetwórstwa. Streszczenie bieżącej wiedzy na temat stanu stad znajduje się w załączniku I; poniżej znajduje się krótki opis w podziale na regiony[3]. Stada pelagiczne w północno-wschodnim Atlantyku Wszystkie główne stada pelagiczne poza makrelą są obecnie poławiane na poziomach lub w ramach poziomów gwarantujących MSY, a odpowiadające im poziomy TAC zostały ustalone na 2012 r. Unia podjęła liczne próby, aby zapewnić zgodę Islandii i Wysp Owczych na przyłączenie się do Norwegii i UE w zrównoważonym zarządzaniu makrelą. Łączne poziomy TAC ustalone dla makreli przez UE, Norwegię, Wyspy Owcze i Islandię na 2012 r. były o 36 % wyższe od poziomu zalecanego przez naukowców (z wyłączeniem połowów rosyjskich). Poziom połowów makreli jest daleki od zrównoważonego i stado zmniejszy się w kolejnych latach, jeżeli nie zostanie osiągnięte porozumienie z Islandią i Wyspami Owczymi dotyczące zrównoważonego zarządzania tym stadem. Brak zgody co do właściwego zarządzania i w konsekwencji brak takiego zarządzania doprowadziły do utraty certyfikatu Rady Zarządzania Zasobami Morskimi dla stada zarządzanego w sposób zrównoważony. W Morzu Północnym, Cieśninie Skagerrak i Kattegat gładzica, plamiak, śledź, homarzec i sola (tylko w cieśninie Skagerrak i Kattegat) poławiane są zgodnie ze wskaźnikami śmiertelności połowowej gwarantującymi MSY. Stan pozostałych stad albo jest nieznany, albo są one przeławiane. Poziomy TAC przekroczyły zalecenia naukowe o 5 % w 2012 r., w porównaniu z 11 % w 2011 r., 17 % w 2010 r. i 37 % w 2009 r. Wiele stad w wodach na zachód od Szkocji, w wodach Morza Irlandzkiego i Morza Celtyckiego jest małych, a ich oceny są niepewne. ICES zgłosiła problemy z rejestracją połowów i innych danych, w tym dotyczących odrzutów, w odniesieniu do wielu stad. Pięć stad jest tak uszczuplonych, że zgodnie z zaleceniami naukowymi połowy należałoby obniżyć do najniższego możliwego poziomu. Z 18 stad, dla których można było przeprowadzić ocenę MSY, jedną trzecią uznano za przełowione, a pozostałych 12 było poławianych na poziomie gwarantującym MSY lub niższym. Śledź w Morzu Celtyckim i plamiak w wodach na zachód od Szkocji od niedawna wykazują poprawę, którą przyjęto z zadowoleniem, ale już wysokie odrzuty dorsza, plamiaka i witlinka zwiększą się, jeżeli kontynuowane będą intensywne połowy homarca sieciami o małych oczkach bez stosowania w większym stopniu selektywnych narzędzi połowowych, które pozwalają uciec małym rybom. Przepisy dotyczące składu połowów, które zostały wprowadzone w celu ochrony tego stada w momencie, kiedy znajdowało się na niskim poziomie, zostały obecnie zawieszone[4]. Państwa członkowskie zobowiązały się do wprowadzenia bardziej selektywnych narzędzi połowowych w celu zmniejszenia ilości odrzutów. Niewiele ocen jest dostępnych w odniesieniu do stad w Zatoce Biskajskiej oraz w wodach iberyjsko-atlantyckich. Południowe stado morszczuka jest w lepszej kondycji ze względu na dużą rekrutację młodych osobników, jednakże w 2011 r. znowu znacznie przekroczono kwoty połowowe, skutkiem czego długofalowa podtrzymywalność tego stada jest zagrożona, a ceny na rynku są niskie. Komisja i władze Hiszpanii pracują nad planem działania w celu dostosowania krajowego systemu rejestracji połowów oraz nakładu połowowego do tego wyzwania. Audyty dotyczące systemu rejestracji połowów i nakładu połowowego w innych państwach członkowskich leżących nad Atlantykiem zostaną zakończone latem 2012 r. W odniesieniu do homarca w Morzu Kantabryjskim nadal obowiązuje zalecenie zaprzestania połowów. W Morzu Bałtyckim 5 z 7 znanych stad jest przełowionych. Tylko dorsz we wschodniej części Morza Bałtyckiego i śledź w wodach Morza Botnickiego są poławiane na poziomach gwarantujących MSY. W Morzu Śródziemnym 80 % zbadanych zasobów jest przełowionych, a niektóre znajdują na niskim poziomie (załącznik Ib). Liczba i jakość ocen, choć nadal są one geograficznie niewyważone i nieregularne w czasie, stale rośnie i obecnie oceny te obejmują ponad 100 stad z 27 gatunków. Jednak zaledwie 63 % ocenionych stad zostało sklasyfikowanych zgodnie z kryteriami MSY. Stan 37 % stad pozostaje nieznany. Ponieważ oceny te rozpoczęto dopiero niedawno i nie wszystkie stada są oceniane co roku, nie ma możliwości wykorzystania tych danych do zbadania rozwoju stanu stad w czasie. Sytuacja w Morzu Czarnym nie uległa znaczącym zmianom. Stado szprota znajduje się w dobrym stanie dzięki niedawnej dobrej rekrutacji i jest poławiane w sposób zrównoważony, podczas gdy stado turbota nadal jest mocno przełowione. 3. Analiza ekonomiczna Oczekuje się, że wyniki gospodarcze będą słabe w wielu sektorach europejskiego przemysłu rybołówstwa, w szczególności w sektorach połowu ryb przydennych. Dzieje się tak z dwóch powodów. Po pierwsze, dalszy zły stan wielu stad ryb oznacza, że poziomy połowów są niższe, a koszty związane z połowami – w szczególności zużycie paliwa – były wyższe niż jest to konieczne. Jednakże zwiększenie poziomów TAC przekładających się na co najmniej 135 mln EUR było możliwe już w 2012 r., co wskazuje, że krótkoterminowe negatywne skutki ekonomiczne i społeczne wynikające z przejścia na MSY mogą być mniejsze niż się obawiano. Oczekiwane długoterminowe korzyści z MSY pojawiają się wcześniej niż przewidywano. Mimo to odporność finansowa tego sektora nadal jest dość niska. Po drugie, ceny paliwa wzrosły ponownie do wartości zbliżonych do wartości szczytowych z lipca 2008 r., a ceny ryb na głównych rynkach konsumenckich nieznacznie spadły. Pewne złagodzenie tych procesów można osiągnąć poprzez przejście na bardziej paliwooszczędny napęd oraz zmianę działań i narzędzi połowowych. Także poprawa strategii marketingowych mogłaby zwiększyć stabilność sektora. Jednakże to właśnie rezygnacja z przeławiania może mieć największy wpływ na efektywność i stabilność ekonomiczną w obliczu wyzwań takich jak wyższe koszty i niższe ceny produktów. Najnowsze dane liczbowe dotyczące zatrudnienia (za 2009 r.) pokazują, że łączna liczba rybaków zatrudnionych w ramach floty rybackiej w UE (z wyjątkiem Grecji, dla której dane nie zostały przedłożone) wynosiła 134 700 – co stanowi spadek o około 8 % w stosunku do 2005 r. Tym samym zatrudnienie w tym sektorze nadal spada. Poprawa stanu stad jest niezbędna, aby powstrzymać tę tendencję spadkową. 4. Wytyczne dotyczące polityki 4.1. Przygotowywanie zaleceń naukowych dotyczących stad w przypadku niekompletności informacji W 2011 r. możliwe było dostarczenie ilościowych zaleceń naukowych dotyczących przełowienia w odniesieniu do Fmsy[5] (z wyłączeniem gatunków głębinowych) dla 38 na 92 stad w północno-wschodnim Atlantyku, tj. dla 41 % stad, choć zalecenia te obejmują większość dużych i handlowo istotnych zasobów. Ogółem zaleceniem tym jest objętych 2 mln ton uprawnień do połowów z 2,5 mln ton odpowiednich uprawnień łącznie (tj. zaleceniem objętych jest 80 % tonażu połowów). W Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym ze 103 stad zbadanych w 2011 r. zalecenie dotyczące przełowienia można było dostarczyć w 65 przypadkach (63 %). W Atlantyku, Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim liczba stad, dla których można było dostarczyć zalecenia odnośnie do MSY, wzrosła z 34 w 2005 r. do 39 w 2010 r., a w 2012 r. wyniosła 38. W odniesieniu do odsetka stad, dla których dostępne są ilościowe analizy i prognozy, zaobserwowano niewielki trend spadkowy. Odsetek stad, dla których brakuje zaleceń naukowych, wzrósł z 45 % w 2003 r. do 52 % w 2006 r., by spaść ponownie do 36 % w 2012 r. Przyczyny braku zaleceń są różne: brakujące lub niewiarygodne informacje na temat połowów, niekompletne badania lub niewłaściwy dobór próby, albo wątpliwości dotyczące biologii danego stada, jak również brak zasobów ludzkich w procesie sporządzania zaleceń naukowych. Za zapewnianie danych naukowych dotyczących rybołówstwa, zgodnie z unijnymi ramami regulującymi gromadzenie danych[6] odpowiedzialne są państwa członkowskie, a obowiązki te, w wielu przypadkach, nie są całkowicie wypełniane pomimo dostępnych funduszy UE. W 2011 r. Komisja i Rada wezwały państwa członkowskie do poprawy dostępności danych w odniesieniu do stad podanych w tabeli 1. Wyniki tych działań będą widoczne w najbliższym zaleceniu ICES spodziewanym w czerwcu 2012 r. Tabela 1 – Stada objęte wspólnym oświadczeniem Rady i Komisji w sprawie poprawy dostępności danych w europejskich wodach północno-wschodniego Atlantyku i Morza Bałtyckiego. Stado || Obszary Żabnicowate || [Morze Północne i] wody na zachód od Szkocji Żabnicowate || Morze Celtyckie i sąsiednie obszary Żabnicowate || Zatoka Biskajska Plamiak || Morze Celtyckie Ostroboki || Morze Północne Smuklice || Morze Celtyckie Smuklice || Zatoka Biskajska Gładzica || Morze Irlandzkie Gładzica || Morze Celtyckie (obszar VIIfg) Gładzica || Morze Bałtyckie Rdzawiec || Wody na zachód od Szkocji Rdzawiec || Morze Celtyckie Rajowate || Wody na zachód od Szkocji Szprot || Kanał La Manche Szprot || Morze Północne Witlinek || Morze Celtyckie W następstwie dodatkowych badań naukowych w 2012 r. oczekuje się, że zakres zaleceń naukowych zostanie rozszerzony, tak aby obejmował więcej − jeżeli nie większość − stad. Podczas gdy w 2011 r. nie można było wydać zaleceń naukowych dla ponad 44 stad, w 2012 r. liczba ta może spaść do 10-12. Będzie to wymagać zastosowania metod oceny i procedur doradczych, które są nowe w Europie, lecz które zostały wypróbowane i przetestowane gdzie indziej. Pozwoli to na uwzględnienie opinii specyficznych dla danego przypadku, zgodnie z zaleceniem w konsultacjach społecznych przeprowadzonych w 2011 r. Komisja będzie chciała zastosować nowe zalecenie jak najszybciej i oprzeć na nim swoje wnioski w sprawie uprawnień do połowów dla tych zasobów w 2013 r., a także, w stosownych przypadkach, w 2014 r. Jednakże w przypadku, gdy zalecenie naukowe jest niedostępne, a niepewność jest większa, wskazane jest zastosowanie bardziej ostrożnego podejścia do ustalania uprawnień do połowów, zgodnie z zasadą ostrożności[7]. Państwa członkowskie powinny tymczasem przeznaczyć wystarczające zasoby na dostarczenie w trybie pilnym niezbędnych informacji, aby umożliwić ocenę stanu stad. Komisja będzie nadal wspierać opracowywanie wspólnych norm i programów monitorowania i oceny stad w Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym, także tych dzielonych z państwami spoza do UE. Eksperckie grupy robocze zbierać się będą w celu dyskusji na tymi stadami i obszarami, które obecnie są najsłabiej poznane naukowo. 4.2. Nakład połowowy Nakładem połowowym (ograniczeniami czasu spędzonego przez statki rybackie na morzu) zarządzano równolegle do poziomów TAC w celu zmniejszenia ilości odrzutów oraz ograniczenia nielegalnych połowów. Zarządzanie nakładem połowowym jest środkiem służącym zachowaniu zasobów w przypadku wielu długoterminowych planów zarządzania, np. dla dorsza w Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim, gładzicy i soli w Morzu Północnym, soli w zachodniej części kanału La Manche, południowego stada morszczuka oraz homara norweskiego (zob. załącznik II). Wykresy w załączniku II pokazują ogólne, choć nieregularne, tendencje w kierunku zmniejszenia nakładu połowowego od 2003 lub 2004 r. do 2010 r. Łączne zmniejszenie nakładu połowowego jest największe w przypadku Morza Bałtyckiego, Morza Północnego, cieśniny Kattegat, Morza Irlandzkiego oraz wód na zachód od Szkocji, a nieco mniejsze w zachodniej części kanału La Manche. Tylko nieznaczne zmniejszenie nastąpiło na obszarze iberyjsko-atlantyckim do roku 2009. Nieznacznie wzrósł jednakże łączny nakład połowowy w środkowej części Morza Bałtyckiego, a nakład przy zastosowaniu włoka rozprzowego również wzrósł w zachodniej części kanału La Manche w okresie od 2010 r. do 2011 r. Wyraźnie widać, że środki mające na celu zmniejszenie nakładu połowowego na tym obszarze nie są jeszcze skuteczne. W 2012 r. Komisja dokona przeglądu programów zarządzania nakładami połowowymi wdrożonymi do tej pory w UE. W tym celu 5 lipca 2012 r. odbędzie się publiczne posiedzenie, na którym omówione zostaną liczne zagadnienia poruszone przez naukowców, państwa członkowskie, zainteresowane strony i przemysł, w celu uproszczenia zarządzania stadami, przewidzianego w zreformowanej wspólnej polityce rybołówstwa. 5. Zarządzanie za pomocą planów wieloletnich Komisja rozpoczęła przygotowania do zastąpienia obecnych planów opracowywanych dla poszczególnych stad planami zarządzania dla wielu stad. Pierwszy wniosek, który zostanie przedstawiony, to plan obejmujący wiele gatunków Morza Bałtyckiego, uwzględniający interakcje międzygatunkowe, takie jak drapieżnictwo i konkurencja. Trwają również prace nad przygotowaniem planu połowów wielogatunkowych dla Morza Północnego, który będzie obejmował interakcje techniczne, tj. jak poszczególne floty i narzędzia połowowe łowią mieszane gatunki ryb. Plany połowów wielogatunkowych dla Morza Celtyckiego, Morza Irlandzkiego oraz wód na zachód od Szkocji mają zostać opracowane po skonsolidowaniu zaleceń naukowych. Zaplanowane jest opracowanie wniosków w sprawie zmiany obowiązujących planów w odniesieniu do soli w Zatoce Biskajskiej i morszczuka australijskiego oraz homara norweskiego, ale będzie to zależeć od dostępności danych dotyczących danych ryb. Wnioski w sprawie planu dla sardeli w Zatoce Biskajskiej, łososia bałtyckiego i zachodniego stada ostroboka zostały przyjęte przez Komisję w okresie od 2009 r. do 2011 r. i są przedmiotem dyskusji w Parlamencie i w Radzie. W odniesieniu do Morza Śródziemnego kontynuowane będą wysiłki w kierunku konsolidacji zaleceń naukowych na temat coraz większej liczby gatunków i stad w celu opracowania długoterminowych planów międzynarodowych. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie Morza Śródziemnego[8] państwa członkowskie UE powinny opracować wieloletnie plany na poziomie krajowym. Pomimo istotnych opóźnień odnotowywany jest w ostatnim czasie postęp w realizacji tego obowiązku, który jest obecnie ściśle monitorowany i wspierany. Aby jeszcze bardziej przyspieszyć ten proces, Komisja wszczęła już procedury poprzedzające wniesienie skargi wobec kilku państw członkowskich i działania te będą kontynuowane w 2012 r. W Generalnej Komisji ds. Łowisk w Basenie Morza Śródziemnego planowane są także działania następcze w odniesieniu do wspólnych stad. Oczekuje się, że działania te przyniosą poprawę procesu decyzyjnego w ustanawianiu wieloletnich planów międzynarodowych. 6. Metoda ustalania poziomów TAC Zastosowanie mieć powinny następujące zasady: Jeżeli stosowane są długoterminowe plany regulujące poziomy całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) lub poziomy nakładu połowowego, należy się ich trzymać. Komisja zaproponuje również poziomy TAC lub poziomy nakładu połowowego na poziomach zgodnych z wnioskiem Komisji dotyczącym długoterminowych planów zarządzania. Jeżeli poziomy TAC lub inne środki zostały uzgodnione z państwami trzecimi, należy jest wdrożyć. Jeżeli dostępne są zalecenia naukowe oparte na kompleksowych danych i analizie ilościowej oraz prognozy zgodne z ramami ICES dotyczącymi MSY, poziomy TAC należy ustalać zgodnie z zaleceniami naukowymi. Jeżeli zalecenia takie są dostępne, powinny być one bezpośrednio wykorzystane do ustalenia poziomów kwot lub nakładu połowowego, chociaż dopuszcza się stopniowe wdrażanie tych ram do 2015 r., jeżeli jest to spójne z zaleceniami. Jeżeli dostępne są orientacyjne zalecenia naukowe oparte na analizie jakościowej dostępnych informacji (nawet jeśli są one niekompletne lub zawierają opinię eksperta), powinny one zostać wykorzystane jako podstawa decyzji w sprawie poziomów TAC. Jeżeli takie zalecenia naukowe nie istnieją w ogóle, istnieje potrzeba zastosowania zasady ostrożności. Mogą zostać zaproponowane poziomy TAC dla gatunków jeszcze nieobjętych TAC i kwotami połowowymi w związku z zaleceniem naukowym sygnalizującym stały wzrost wyładunków. Gatunki te obejmują labraksa i barwenę. Wytyczne dla nowych i rozwijających się łowisk zostaną opracowane zgodnie z oświadczeniem w sprawozdaniach z posiedzeń Rady w 2010 r. i 2011 r. Wytyczne te będą zgodne z zasadami i najlepszymi praktykami oraz normami międzynarodowymi w zakresie odpowiedzialnego rybołówstwa. Niezbędne będzie opracowanie klucza podziału dla tych stad, na podstawie zapisów historycznych, pod warunkiem że zapisy te powstały podczas połowów całkowicie zgodnych z obowiązującymi środkami ochronnymi (np. technicznymi). Konieczne jest zapewnienie jak najlepszej zgodności między obszarami regulowanymi w oparciu o poziomy TAC a tożsamością stad, aby uprawnienia do połowów były zgodne ze statusem ochrony różnych stad i zasadami zarządzania nimi. Zarządzania homarcem przez jednostki funkcjonalne i zarządzanie dwoma stadami gładzicy w kanale La Manche wymaga rozważenia w związku z powyższym, a Komisja będzie zachęcać państwa członkowskie do wspierania niezbędnej pracy w zakresie zmiany poziomów TAC wymaganej w tych przypadkach. Komisja zastrzega sobie prawo do włączenia takich uzgodnień do swoich wniosków i czeka na informacje zwrotne od państw członkowskich i zainteresowanych stron konkretnie w tej kwestii. W celu stworzenia podstaw dla zarządzania konkretnymi stadami, w odniesieniu do zimnicy, złocicy, flądry i szkarłacicy w Morzu Północnym zaproponowana zostanie odrębna sprawozdawczość dotycząca wyładunków tych gatunków. 7. Gatunki głębinowe na północno-wschodnim Atlantyku Stan wielu stad głębinowych budzi obawy. Stada gardłosza atlantyckiego, niektórych rekinów głębinowych, bogara w Zatoce Biskajskiej oraz buławika czarnego są uszczuplone. Zalecenie naukowców w odniesieniu do większości stad obejmuje albo zmniejszenie połowów, albo wstrzymanie ich rozwoju do czasu rozstrzygnięcia, czy są one zrównoważone. W przypadku szybciej rosnących gatunków, takich jak brosma, molwa pospolita, molwa niebieska, bogar i pałasz czarny, możliwe okazać się może zidentyfikowanie punktów odniesienia, co pozwoli na zarządzanie stadami w długofalowej, zrównoważonej perspektywie, ale punkty te nie są obecnie dostępne. Poziomy TAC dla gatunków głębinowych ustalane są co dwa lata, ostatnio na 2011 i 2012 r. Komisja przedstawi oddzielny wniosek w sprawie uprawnień do połowów ryb głębinowych na lata 2013–2014 w oparciu o metodę pracy opisaną powyżej. 8. Poziomy TAC ustalone przez państwa członkowskie Od 2011 r. określanie poziomów TAC dla 6 stad zostało przekazane państwom członkowskim prowadzącym połowy w każdym z tych stad (art. 6 rozporządzenia Rady nr 57/2011 i rozporządzenia Rady 43/2012). Decyzja ta została podjęta – z zastrzeżeniem zapewnienia zabezpieczeń dotyczących dobrego zarządzania – w przypadkach, gdzie tylko jedno państwo członkowskie zainteresowane jest połowami. Sprawozdawczość państw członkowskich, których to dotyczy na podstawie art. 6, poprawiła się, chociaż jakość sprawozdań jest nierówna. W niektórych przypadkach nadal brakuje danych, na których opierać się mają zalecenia naukowe w sprawie odpowiednich środków zarządzania stadami; w odniesieniu do tych stad należy zachować szczególną ostrożność. Komisja zamierza złożyć wniosek w sprawie dalszego delegowania określania tych poziomów TAC. Przewidziane są szczegółowe działania następcze w stosunku do państw członkowskich, których to dotyczy, w odniesieniu do stad, dla których niezbędne jest podjęcie dodatkowych wysiłków. 9. Harmonogram przedstawiania wniosków Przewidziano następujący wstępny harmonogram prac: Rozporządzenie w sprawie uprawnień do połowów || Udostępnienie zalecenia naukowego || Wniosek Komisji || Ewentualne przyjęcie przez Radę Ryby głębinowe 2013−2014 || czerwiec || połowa września || październik Stada w Atlantyku i Morzu Północnym w UE (brak międzynarodowych negocjacji lub umów) || czerwiec || wrzesień || listopad Międzynarodowe i wspólne stada w Atlantyku, Morzu Północnym, na Antarktyce oraz na innych obszarach || październik – grudzień || listopad || grudzień Morze Bałtyckie || maj || początek września || październik Morze Czarne || październik || listopad || grudzień 10. Wnioski Komisja zwraca się do państw członkowskich, RAC oraz ACFA o opinię w sprawie podejścia przedstawionego w niniejszym komunikacie. ZAŁĄCZNIK Ia – Stada w północno-wschodnim Atlantyku i wodach sąsiadujących Tabela 1. Zalecenie naukowe dotyczące stanu stada || Liczba stad ryb || 2003 || 2004 || 2005 || 2006 || 2007 || 2008 || 2009 || 2010 || 2011 || 2012 || Średnia Stada znajdujące się poza bezpiecznymi granicami biologicznymi || 30 || 29 || 26 || 26 || 26 || 28 || 27 || 22 || 19 || 14 || 25 Stada znajdujące się w bezpiecznych granicach biologicznych || 12 || 10 || 14 || 11 || 12 || 13 || 12 || 15 || 15 || 18 || 13 % stad znajdujących się w bezpiecznych granicach biologicznych || 29% || 26% || 35% || 30% || 32% || 32% || 31% || 41% || 44% || 56% || 35% Stan stada nieznany z powodu niepełnych danych || 48 || 53 || 53 || 57 || 58 || 55 || 57 || 60 || 61 || 60 || 56 % stad, których stan jest znany || 47% || 42% || 43% || 39% || 40% || 43% || 41% || 38% || 36% || 35% || 40% Tabela 2. Zalecenie naukowe dotyczące przełowienia || Liczba stad ryb || 2003 || 2004 || 2005 || 2006 || 2007 || 2008 || 2009 || 2010 || 2011 || 2012 || Średnia Poziom połowów z danego stada jest znany w porównaniu z poziomem maksymalnego podtrzymywalnego połowu || || || 34 || 23 || 32 || 33 || 35 || 39 || 35 || 38 || 34 Stado jest przełowione || || || 32 || 21 || 30 || 29 || 30 || 28 || 22 || 18 || 26 Stado jest poławiane na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu || || || 2 || 2 || 2 || 4 || 5 || 11 || 13 || 20 || 7 % stad przełowionych || || || 94% || 91% || 94% || 88% || 86% || 72% || 63% || 47% || 79% Tabela 3. Zalecenie naukowe w „sytuacji krytycznej” || Liczba stad ryb || 2003 || 2004 || 2005 || 2006 || 2007 || 2008 || 2009 || 2010 || 2011 || 2012 || Średnia Zalecenie naukowe wstrzymania połowów || 24 || 13 || 12 || 14 || 20 || 18 || 17 || 14 || 11 || 8 || 15 Tabela 4. Różnica między poziomami TAC a połowami zrównoważonymi || Liczba stad ryb || 2003 || 2004 || 2005 || 2006 || 2007 || 2008 || 2009 || 2010 || 2011 || 2012 || Średnia Nadwyżka TAC w stosunku do połowu zrównoważonego (w %) || 46% || 49% || 59% || 47% || 45% || 51% || 48% || 34% || 23% || 11% || 41% Tabela 5. Podsumowanie zaleceń naukowych dotyczących uprawnień do połowów || Liczba stad ryb || 2003 || 2004 || 2005 || 2006 || 2007 || 2008 || 2009 || 2010 || 2011 || 2012 || Średnia Stada, w przypadku których można przewidzieć wielkość stada i śmiertelność połowową || 40 || 34 || 40 || 31 || 29 || 30 || 34 || 36 || 36 || 40 || 35 Stada, w przypadku których zalecenie naukowe dotyczące uprawnień do połowów jest dostępne || 59 || 52 || 54 || 65 || 61 || 62 || 63 || 55 || 55 || 47 || 57 Stada, w przypadku których zalecenia naukowe nie są dostępne || 31 || 40 || 39 || 29 || 35 || 34 || 33 || 42 || 40 || 44 || 37 || || || || || || || || || || || (*) Jeżeli jedno zalecenie obejmuje dwa poziomy TAC, nie jest || || || || || || || || liczone dwukrotnie || || || || || || || || || || || ZAŁĄCZNIK Ib – Morze Śródziemne i Morze Czarne || || || Zalecenie naukowe dotyczące przełowienia w odniesieniu do stad przydennych i niewielkich stad pelagicznych Morza Śródziemnego i Morza Czarnego || nr || % || || || || Stada sklasyfikowane zgodnie z kryteriami (uzgodniony punkt odniesienia) || 65 || 63,0 || Pozostałe stada nieobjęte ze względu na niepełne dane (nieuzgodniony do tej pory punkt odniesienia) || 38 || 37,0 || Stada wzięte pod uwagę (spośród 27 gatunków) || 103 || 100 || Stada sklasyfikowane: || || || Stado przeławiane (powyżej Fmsy lub wskaźnika zastępczego) || 52 || 80,0 || Stado jest poławiane na poziomie lub poniżej poziomu Fmsy lub wskaźnika zastępczego || 13 || 20,0 || Razem || 65 || 100 || || || || ZAŁĄCZNIK II – Nakład połowowy regulowany na mocy planów wieloletnich, zgodnie z danymi przekazanymi STECF przez państwa członkowskie (informacje dostarczone przez Wspólne Centrum Badawcze) Wykres 1. Regulowany nakład połowowy w zachodniej części Morza Bałtyckiego Wykres 2. Regulowany nakład połowowy w środkowej części Morza Bałtyckiego Wykres 3. Regulowany nakład połowowy w cieśninie Kattegat Wykres 4. Regulowany nakład połowowy na Morzu Północnym, w cieśninie Skagerrak i we wschodniej części kanału La Manche. Wykres 5. Regulowany nakład połowowy na Morzu Irlandzkim Wykres 6. Regulowany nakład połowowy w wodach na zachód od Szkocji Wykres 7. Regulowany nakład połowowy w zachodniej części kanału La Manche Wykres 8. Regulowany nakład połowowy w wodach iberyjsko-atlantyckich Uwaga: Inna tendencja w porównaniu z poprzednim rokiem wynika przede wszystkim z lepszych danych dostarczonych przez Portugalię. Hiszpania nie przedstawiła danych za 2010 r., w związku z czym wykreślone są tylko dane do roku 2009. [1] Wprowadzenie zrównoważenia w rybołówstwie UE przy pomocy podejścia opartego na maksymalnie podtrzymywalnym odłowie. Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego. COM(2006) 360 wersja ostateczna. [2] „Przełowienie” oznacza, że ostatnio oszacowany wskaźnik śmiertelności połowowej jest wyższy niż wskaźnik śmiertelności połowowej zapewniający maksymalny podtrzymywalny połów w perspektywie długoterminowej. [3] Tabela kwot europejskich i odpowiednich oznaczeń kolorystycznych znajduje się na stronie http://ec.europa.eu/fisheries/documentation/publications/poster_tac2012_en.pdf. Pełna analiza stanu zasobów znajduje się na stronach www.ices.dk i https://stecf.jrc.ec.europa.eu [4] Rozporządzenie Komisji (UE) nr 161/2012 z dnia 23 lutego 2012 r. w sprawie środków ochrony zasobów plamiaka w wodach na zachód od Szkocji. Dz.U. L 52 z 24.2.2012, s. 6-7. [5] Poziom połowów, który pozwoli osiągnąć najwyższy poziom połowów w średnio- i długoterminowej perspektywie. [6] Rozporządzenie Rady (WE) nr 199/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowych ram gromadzenia danych, zarządzania nimi i ich wykorzystywania w sektorze rybołówstwa oraz w sprawie wspierania doradztwa naukowego w zakresie wspólnej polityki rybołówstwa. Dz.U. L 60 z 5.3.2008, s. 1-12. [7] Komunikat Komisji w sprawie zasady ostrożności. COM (2000) 1 wersja ostateczna. [8] Rozporządzenie Rady (WE) nr 1967/2006.