Jeśli chodzi o Bośnię i Hercegowinę, konstytucja stanowi podstawę podziału kompetencji między narodami składowymi tego kraju. Podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem lub złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. Nie ma żadnych przesłanek, które wskazywałyby na przypadki odsyłania przez Bośnię i Hercegowinę swoich własnych obywateli. Nadal spotykane są, wobec konkretnych osób, przypadki dyskryminacji bądź aktów przemocy na tle etnicznym lub religijnym lub z powodu przekonań politycznych, jak i przeciwko osobom z grup szczególnie wrażliwych, takich jak LGBTI, dziennikarze oraz dzieci. Uczestnictwo Bośni i Hercegowiny w europejskiej konwencji praw człowieka oznacza, że możliwość odwołania się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka jest gwarancją skuteczności systemu ochrony prawnej przeciwko takim naruszeniom praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w przypadku pięciu spośród 1196 wniosków. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 4,6 % (330) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Bośni i Hercegowiny było uzasadnionych. Co najmniej dziewięć państw członkowskich wskazało Bośnię i Hercegowinę jako bezpieczny kraj pochodzenia. Państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na wyżej wymienione okoliczności, podczas określania, czy państwo trzecie znajdujące się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia jest uważane za bezpieczny kraj pochodzenia dla konkretnego wnioskodawcy, oraz w trakcie rozpatrywania wniosku przy pomocy instrumentów proceduralnych przewidzianych w dyrektywie 2013/32/UE w stosunku do wnioskodawców z bezpiecznego kraju pochodzenia. Na tej podstawie Komisja wnioskuje, że Bośnia i Hercegowina jest bezpiecznym krajem pochodzenia w rozumieniu dyrektywy 2013/32/UE.

Jeśli chodzi o Albanię, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem lub złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. Nie ma żadnych przesłanek, które wskazywałyby na przypadki odsyłania przez Albanię swoich własnych obywateli. Wciąż zdarzają się odosobnione przypadki krwawej zemsty rodowej, akty przemocy domowej oraz dyskryminacji bądź przemocy wobec osób należących do mniejszości etnicznych czy grup szczególnie wrażliwych, w tym Romów, Egipcjan Bałkańskich oraz LGBTI. Uczestnictwo Albanii w europejskiej konwencji praw człowieka oznacza, że możliwość odwołania się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka jest gwarancją skuteczności systemu ochrony prawnej przeciwko takim naruszeniom praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w przypadku czterech spośród 150 wniosków. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 7,8 % (1040) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Albanii było uzasadnionych. Co najmniej osiem państw członkowskich wskazało Albanię jako bezpieczny kraj pochodzenia. Albania została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską. Państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na wyżej wymienione okoliczności, podczas określania, czy państwo trzecie znajdujące się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia jest uważane za bezpieczny kraj pochodzenia dla konkretnego wnioskodawcy, oraz w trakcie rozpatrywania wniosku przy pomocy instrumentów proceduralnych przewidzianych w dyrektywie 2013/32/UE w stosunku do wnioskodawców z bezpiecznego kraju pochodzenia. Na tej podstawie Komisja wnioskuje, że Albania jest bezpiecznym krajem pochodzenia w rozumieniu dyrektywy 2013/32/UE.

Na podstawie wszystkich będących do jej dyspozycji istotnych informacji, zwłaszcza sprawozdań Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) oraz informacji od państw członkowskich, Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), Rady Europy, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) oraz pozostałych ważnych organizacji międzynarodowych, Komisja Europejska doszła do wniosku, że Albania, Bośnia i Hercegowina, była jugosłowiańska republika Macedonii, Kosowo*, Czarnogóra, Serbia i Turcja są bezpiecznymi krajami pochodzenia w rozumieniu dyrektywy 2013/32/UE i powinny znaleźć się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia.

W chwili obecnej w prawie UE nie istnieje unijny wspólny wykaz bezpiecznych krajów pochodzenia. Celem niniejszego wniosku jest ustanowienie takiego unijnego wspólnego wykazu na podstawie wspólnych kryteriów określonych w dyrektywie 2013/32/UE, gdyż ułatwi to stosowanie przez wszystkie państwa członkowskie procedur związanych ze stosowaniem koncepcji bezpiecznego kraju pochodzenia oraz, tym samym, zwiększy ogólną skuteczność ich systemów azylowych, jeśli chodzi o wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej, które prawdopodobnie są bezzasadne. Unijny wspólny wykaz zmniejszy również istniejące rozbieżności między krajowymi wykazami bezpiecznych krajów pochodzenia konkretnych państw członkowskich, ułatwiając tym samym uspójnienie procedur oraz zniechęcając do wtórnego przemieszczania się osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej.

„Kraj uznawany jest za bezpieczny kraj pochodzenia w przypadku, gdy na podstawie sytuacji prawnej, stosowania prawa w ramach ustroju demokratycznego i ogólnych uwarunkowań politycznych można wykazać, że co do zasady i konsekwentnie nie ma w nim prześladowań w rozumieniu art. 9 dyrektywy 2011/95/UE; nie stosuje się w nim tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub kar i nie występuje w nim zagrożenie poprzez masowe użycie przemocy w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego.

W załączniku I do dyrektywy 2013/32/UE ustanawia się wspólne kryteria uznawania za bezpieczne kraje pochodzenia przez państwa członkowskie. Stwierdza się w nim co następuje:

W dniu 13 maja 2015 r. Komisja Europejska przedstawiła kompleksowy Europejski program w zakresie migracji, określający, oprócz natychmiastowych środków, które zostały zaproponowane krótko potem przez Komisję w celu zareagowania na sytuację kryzysową w regionie Morza Śródziemnego, dalsze inicjatywy, które należy podjąć w celu zapewnienia rozwiązań strukturalnych na rzecz lepszego zarządzania migracją we wszystkich jej aspektach. W ramach rozważanych inicjatyw strukturalnych oraz w świetle obecnego, niespotykanego dotąd, obciążenia systemów azylowych państw członkowskich Komisja podkreśliła konieczność przyjęcia bardziej efektywnego podejścia do nadużyć oraz zasygnalizowała zamiar zaostrzenia przepisów dyrektywy 2013/32/UE w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (zwanej dalej „dyrektywą 2013/32/UE”) dotyczących bezpiecznego kraju pochodzenia w celu usprawnienia rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu od osób pochodzących z państw uznanych za bezpieczne kraje pochodzenia. Jak podkreślono w konkluzjach Rady Europejskiej z dnia 25 i 26 czerwca 2015 r., obejmuje to ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia.

Jeśli chodzi o byłą jugosłowiańską republikę Macedonii, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem lub złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. Nie ma żadnych przesłanek, które wskazywałyby na przypadki odsyłania przez byłą jugosłowiańską republikę Macedonii swoich własnych obywateli. Wciąż zdarzają się odosobnione przypadki dyskryminacji bądź akty przemocy wobec osób należących do grup szczególnie wrażliwych, w tym dzieci, osób niepełnosprawnych, Romów i LGBTI. Uczestnictwo byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii w europejskiej konwencji praw człowieka oznacza, że możliwość odwołania się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka jest gwarancją skuteczności systemu ochrony prawnej przeciwko takim naruszeniom praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w przypadku sześciu spośród 502 wniosków. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 0,9 % (70) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii było uzasadnionych. Co najmniej siedem państw członkowskich wskazało byłą jugosłowiańską republikę Macedonii jako bezpieczny kraj pochodzenia. Była jugosłowiańska republika Macedonii została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską. Państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na wyżej wymienione okoliczności, podczas określania, czy państwo trzecie znajdujące się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia jest uważane za bezpieczny kraj pochodzenia dla konkretnego wnioskodawcy, oraz w trakcie rozpatrywania wniosku przy pomocy instrumentów proceduralnych przewidzianych w dyrektywie 2013/32/UE w stosunku do wnioskodawców z bezpiecznego kraju pochodzenia. Na tej podstawie Komisja wnioskuje, że była jugosłowiańska republika Macedonii jest bezpiecznym krajem pochodzenia w rozumieniu dyrektywy 2013/32/UE.

Jeśli chodzi o Kosowo*, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem lub złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego. Nieprzystąpienie przez Kosowo* do odpowiednich międzynarodowych instrumentów w dziedzinie praw człowieka, takich jak EKPC, wynika z braku międzynarodowego konsensusu odnośnie jego statusu suwerennego państwa. Nie ma żadnych przesłanek, które wskazywałyby na przypadki odsyłania przez Kosowo* swoich własnych obywateli. W konkretnych przypadkach nadal zdarzają się akty dyskryminacji lub przemocy wobec osób należących do wrażliwych grup, takich jak kobiety, LGBTI oraz osób należących do mniejszości etnicznych, w tym etnicznych Serbów. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 6,3 % (830) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Kosowa* było uzasadnionych. Co najmniej sześć państw członkowskich wskazało Kosowo* jako bezpieczny kraj pochodzenia. Państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na wyżej wymienione okoliczności, podczas określania, czy państwo trzecie znajdujące się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia jest uważane za bezpieczny kraj pochodzenia dla konkretnego wnioskodawcy, oraz w trakcie rozpatrywania wniosku przy pomocy instrumentów proceduralnych przewidzianych w dyrektywie 2013/32/UE w stosunku do wnioskodawców z bezpiecznego kraju pochodzenia. Na tej podstawie Komisja wnioskuje, że Kosowo* jest bezpiecznym krajem pochodzenia w rozumieniu dyrektywy 2013/32/UE.

Jeśli chodzi o Czarnogórę, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem lub złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. Nie ma żadnych przesłanek, które wskazywałyby na przypadki odsyłania przez Czarnogórę swoich własnych obywateli. Wciąż zdarzają się przypadki dyskryminacji bądź akty przemocy wobec osób należących do grup szczególnie wrażliwych, w tym osób niepełnosprawnych, dziennikarzy, Romów i LGBTI. Uczestnictwo Czarnogóry w europejskiej konwencji praw człowieka oznacza, że możliwość odwołania się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka jest gwarancją skuteczności systemu ochrony prawnej przeciwko takim naruszeniom praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w przypadku jednego spośród 447 wniosków. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 3,0 % (40) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Czarnogóry było uzasadnionych. Co najmniej osiem państw członkowskich wskazało Czarnogórę jako bezpieczny kraj pochodzenia. Czarnogóra została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską. Państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na wyżej wymienione okoliczności, podczas określania, czy państwo trzecie znajdujące się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia jest uważane za bezpieczny kraj pochodzenia dla konkretnego wnioskodawcy, oraz w trakcie rozpatrywania wniosku przy pomocy instrumentów proceduralnych przewidzianych w dyrektywie 2013/32/UE w stosunku do wnioskodawców z bezpiecznego kraju pochodzenia. Na tej podstawie Komisja wnioskuje, że Czarnogóra jest bezpiecznym krajem pochodzenia w rozumieniu dyrektywy 2013/32/UE.

W przypadku Serbii konstytucja stanowi podstawę dla samorządności mniejszości w dziedzinach takich jak edukacja, posługiwanie się językami, informacje i kultura. Podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem lub złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. Nie ma żadnych przesłanek, które wskazywałyby na przypadki odsyłania przez Serbię swoich własnych obywateli. Nadal zdarzają się akty dyskryminacji wobec osób należących do wrażliwych grup, w tym do mniejszości etnicznych, takich jak etniczni Albańczycy czy mniejszości religijnych, takich jak Muzułmanie, do Romów czy LGBTI. Uczestnictwo Serbii w europejskiej konwencji praw człowieka oznacza, że możliwość odwołania się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka jest gwarancją skuteczności systemu ochrony prawnej przeciwko takim naruszeniom praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w przypadku 16 spośród 11 490 wniosków. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 1,8 % (400) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Serbii było uzasadnionych. Co najmniej dziewięć państw członkowskich wskazało Serbię jako bezpieczny kraj pochodzenia. Serbia została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską i zostały otwarte negocjacje. Państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na wyżej wymienione okoliczności, podczas określania, czy państwo trzecie znajdujące się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia jest uważane za bezpieczny kraj pochodzenia dla konkretnego wnioskodawcy, oraz w trakcie rozpatrywania wniosku przy pomocy instrumentów proceduralnych przewidzianych w dyrektywie 2013/32/UE w stosunku do wnioskodawców z bezpiecznego kraju pochodzenia. Na tej podstawie Komisja wnioskuje, że Serbia jest bezpiecznym krajem pochodzenia w rozumieniu dyrektywy 2013/32/UE.

Jeśli chodzi o Turcję, podstawa prawna ochrony przed prześladowaniem lub złym traktowaniem jest należycie zagwarantowana dzięki przepisom prawa materialnego i procesowego w zakresie praw człowieka oraz prawa antydyskryminacyjnego, w tym dzięki uczestnictwu we wszystkich najważniejszych międzynarodowych traktatach dotyczących praw człowieka. Nie ma żadnych przesłanek, które wskazywałyby na przypadki odsyłania przez Turcję swoich własnych obywateli. Nadal odnotowuje się przypadki dyskryminacji i naruszania praw człowieka wobec osób należących do wrażliwych grup, takich jak mniejszości, w tym etniczni Kurdowie, dziennikarze i LGBTI. Uczestnictwo Turcji w europejskiej konwencji praw człowieka oznacza, że możliwość odwołania się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka jest gwarancją skuteczności systemu ochrony prawnej przeciwko takim naruszeniom praw człowieka. W 2014 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenia w przypadku 94 spośród 2899 wniosków. W 2014 r. państwa członkowskie uznały, że 23,1 % (310) wniosków o udzielenie azylu złożonych przez obywateli Turcji było uzasadnionych. Jedno państwo członkowskie wskazało Turcję jako bezpieczny kraj pochodzenia. Turcja została uznana za kraj kandydujący przez Radę Europejską i zostały otwarte negocjacje. Państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na wyżej wymienione okoliczności, podczas określania, czy państwo trzecie znajdujące się w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia jest uważane za bezpieczny kraj pochodzenia dla konkretnego wnioskodawcy, oraz w trakcie rozpatrywania wniosku przy pomocy instrumentów proceduralnych przewidzianych w dyrektywie 2013/32/UE w stosunku do wnioskodawców z bezpiecznego kraju pochodzenia. Na tej podstawie Komisja wnioskuje, że Turcja jest bezpiecznym krajem pochodzenia w rozumieniu dyrektywy 2013/32/UE.

Niniejszy wniosek należy postrzegać jako pierwszy krok w kierunku osiągnięcia celu, jakim jest ustanowienie wyczerpującego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia na poziomie unijnym. W związku z tym Komisja może zaproponować, aby w wykazie tym znalazły się kolejne państwa trzecie, spełniające kryteria uznania ich za bezpieczne, po przyjęciu tego wykazu przez Parlament Europejski i Radę. Priorytetowo potraktowane zostaną te państwa trzecie, z których pochodzi znaczna liczba osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej w UE, takie jak Bangladesz, Pakistan i Senegal.

Jak wskazano we wniosku, po upływie trzech lat od wejścia w życie rozporządzenia, pod warunkiem jego przyjęcia przez Parlament Europejski i Radę, Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące możliwości podjęcia w przyszłości dalszych kroków w kierunku harmonizacji, która mogłaby prowadzić do zniesienia krajowych wykazów bezpiecznych krajów pochodzenia.

1.2.Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Niniejszy wniosek jest spójny ze wspólnymi procedurami udzielania i cofania ochrony międzynarodowej ustanowionymi dyrektywą 2013/32/UE oraz z innymi instrumentami wspólnego europejskiego systemu azylowego.

1.3.Spójność z innymi politykami Unii

Wniosek o ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia oraz umieszczenie w takim wykazie w szczególności państw trzecich, które zostały uznane za kraje kandydujące przez Radę Europejską, jest spójny z unijną polityką rozszerzenia. Kiedy Albania, była jugosłowiańska republika Macedonii, Czarnogóra, Serbia, Turcja zostały uznane za kraje kandydujące przez Radę Europejską, w ówczesnej ocenie stwierdzono, iż spełniają one kryteria ustanowione przez Radę Europejską na posiedzeniu w Kopenhadze w dniach 21–22 czerwca 1993 r., odnoszące się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, państwa prawa, praw człowieka oraz poszanowania i ochrony mniejszości oraz że będą one musiały nadal spełniać te kryteria, aby przystąpić do UE. Postępy w spełnianiu kryteriów politycznych i gospodarczych oraz dostosowanie do dorobku prawnego UE są oceniane co roku w rocznym sprawozdaniu z postępów sporządzanym przez Komisję Europejską. Niniejszy wniosek o umieszczenie Albanii, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Czarnogóry, Serbii i Turcji w unijnym wspólnym wykazie bezpiecznych krajów pochodzenia jest bez uszczerbku dla zbliżających się rocznych sprawozdań z postępów, które Komisja Europejska przedstawi odnośnie do każdego z tych państw trzecich.

2.KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

W związku z koniecznością szybszego rozpatrywania wniosków azylowych, Rada Europejska odniosła się w swoich konkluzjach z dnia 25 i 26 czerwca 2015 r. do zamiaru Komisji polegającego na zaostrzeniu przepisów dyrektywy 2013/32/UE dotyczących bezpiecznych krajów pochodzenia, w tym możliwości ustanowienia unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia.

Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w swoich konkluzjach dotyczących bezpiecznych krajów pochodzenia z dnia 20 lipca 2015 r. z zadowoleniem przyjęła możliwość ustanowienia unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia. Rada zauważa „w odniesieniu do państw z Bałkanów Zachodnich, że państwa te są ujęte w większości krajowych wykazów bezpiecznych krajów pochodzenia, że Rada Europejska wielokrotnie potwierdzała europejską perspektywę tych państw oraz że Albania, Bośnia i Hercegowina, była jugosłowiańska republika Macedonii, Czarnogóra i Serbia zostały przeniesione do wykazu państw, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego, odpowiednio z dniem 19 grudnia 2009 r. i dniem 15 grudnia 2010 r. Ponadto w 2014 r. w przypadku państw z Bałkanów Zachodnich średni ogólnounijny wskaźnik przyznawania azylu [...] był raczej niski. Pokazuje to, że państwa z Bałkanów Zachodnich mogłyby zostać uznane za bezpieczne kraje pochodzenia przez wszystkie państwa członkowskie.”.

W następstwie konkluzji Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, w dniu 2 września 2015 r. EASO zorganizował spotkanie z ekspertami z państw członkowskich, podczas którego osiągnięto szeroki konsensus, że Albania, Bośnia i Hercegowina, Kosowo*, była jugosłowiańska republika Macedonii, Czarnogóra oraz Serbia powinny zostać uznane za bezpieczne kraje pochodzenia w rozumieniu dyrektywy 2013/32/UE.

3.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ, PROPORCJONALNOŚĆ, PRAWA PODSTAWOWE

3.1.Podstawa prawna

Podstawę wniosku stanowi art. 78 ust. 2 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który jest podstawą prawną dla środków dotyczących wspólnych procedur przyznawania i pozbawiania jednolitego statusu azylu oraz ochrony uzupełniającej. Celem wniosku jest ustanowienie unijnego wspólnego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia do celów dyrektywy 2013/32/UE oraz zmiana tej dyrektywy, która została przyjęta na podstawie art. 78 ust. 2 lit. d) TFUE.

3.2.Pomocniczość

Postanowienia tytułu V TFUE dotyczącego przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powierzają określone kompetencje w tym zakresie Unii Europejskiej. Kompetencje te należy wykonywać zgodnie z art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, tzn. tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele proponowanych działań nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii Europejskiej.