UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej („dyrektywa VAT”) Rada – stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji – może upoważnić każde państwo członkowskie do zastosowania szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów tejże dyrektywy w celu upraszczania poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.

Włochy zwracają się o upoważnienie do dalszego stosowania odstępstwa od art. 168 dyrektywy VAT poprzez ograniczenie do 40 % prawa do odliczenia VAT nakładanego na wydatki związane z silnikowymi pojazdami drogowymi, które nie są wykorzystywane wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Włochy zwracają się ponadto o upoważnienie do dalszego stosowania odstępstwa od art. 26 ust. 1 lit. a) tej samej dyrektywy przez zwolnienie z VAT użycia do celów prywatnych pojazdów stanowiących składniki majątku przedsiębiorstwa podatnika, jeżeli takie pojazdy podlegają ograniczeniu prawa do odliczenia.

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Korzystanie z prawa do odliczenia może być trudne, jeżeli towary mogą być wykorzystywane, bez rozróżnienia, do celów prywatnych lub działalności gospodarczej. W takich przypadkach ustalenie proporcji wykorzystania do celów działalności gospodarczej i wykorzystania do innych celów może być skomplikowane, a przeprowadzenie kontroli w celu potwierdzenia takich proporcji może stwarzać znaczne trudności i wiązać się formalnościami administracyjnymi zarówno dla organów podatkowych, jak i podatników. Mogłoby to nawet prowadzić do czasochłonnych i kosztownych sporów. W praktyce czasami nawet niemożliwe jest nawet ustalenie faktycznego wykorzystania pojazdów, co może prowadzić do (usiłowania) oszustw związanych z VAT (takich jak niewiarygodne prowadzenie dokumentacji), a w konsekwencji do spadku dochodów z VAT.

Włochy są zdominowane przez małe przedsiębiorstwa (94,7 % włoskich przedsiębiorstw to mikroprzedsiębiorstwa), a większość dopuszczonych do ruchu samochodów służbowych należy do tego rodzaju przedsiębiorstw. Okoliczność, że takie pojazdy są wykorzystywane w ramach zwykłej działalności gospodarczej, nie wyklucza ich wykorzystania do celów prywatnych. W takiej sytuacji, tj. gdy pojazdy te są w pewnym stopniu wykorzystywane do celów prywatnych, podatek VAT jest pobierany za użytek prywatny. W sytuacji Włoch, w których prawie cała struktura gospodarcza składa się z mikroprzedsiębiorstw, nakład pracy potrzebny do oceny i weryfikacji proporcji wykorzystania w sferze prywatnej i gospodarczej wymagałby nieproporcjonalnie dużych nakładów, w tym wydatków wynikających z konieczności prowadzenia szczegółowej dokumentacji.

Z powyższych względów Włochy są upoważnione do stosowania odstępstwa od art. 168 dyrektywy VAT poprzez ograniczenie do 40 % prawa do odliczenia VAT nakładanego na koszty zakupu pojazdu, w tym wydatki związane z montażem i podobne, produkcją, nabyciem wewnątrzwspólnotowym, przywozem, leasingiem lub wynajmem, przeróbkami, naprawą lub konserwacją i wydatki związane z dostawami towarów lub świadczeniem usług związanych z pojazdami i korzystaniem z nich, w tym smarów i paliwa, pod warunkiem że dany pojazd nie jest używany wyłącznie do celów działalności gospodarczej. Szczególne środki obejmują wszystkie pojazdy silnikowe, z wyjątkiem ciągników rolniczych lub leśnych, które z reguły są używane do przewozu osób lub rzeczy po drogach i których dopuszczalna waga całkowita nie przekracza 3,5 tony oraz które, wliczając siedzenie kierowcy, mają mniej niż dziewięć miejsc siedzących.

Podobnie upoważnia się Włochy do zastosowania odstępstwa od art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT przez zwolnienie z VAT użycia do celów prywatnych pojazdów stanowiących składniki majątku przedsiębiorstwa podatnika, jeżeli pojazdy te są objęte wyżej wymienionym szczególnym środkiem.

Upoważnienie dotyczące powyższych środków stanowiących odstępstwo zostało po raz pierwszy przyznane przez Radę na mocy decyzji 2007/441/WE z dnia 18 czerwca 2007 r. do 31 grudnia 2010 r. Następnie, na wniosek Włoch, okres obowiązywania środków stanowiących odstępstwo był trzykrotnie przedłużany: decyzją wykonawczą Rady 2010/748/UE z dnia 29 listopada 2010 r. przedłużono go na okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r.; decyzją wykonawczą Rady 2013/679/UE z dnia 15 listopada 2013 r. przedłużono go na okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2016 r.; decyzją wykonawczą Rady (UE) 2016/1982 z dnia 8 listopada 2016 r. przedłużono go na okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2019 r.; oraz po raz ostatni decyzją wykonawczą Rady (UE) 2019/2138 z dnia 5 grudnia 2019 r. przedłużono go na okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2022 r.

Obecny wniosek Włoch o kolejne przedłużenie okresu obowiązywania szczególnego środka do 31 grudnia 2025 r. opiera się na tych samych podstawach, co te, które przedstawiono w poprzednich wnioskach. Wniosek i informacje przedstawione przez Włochy 1 czerwca 2022 r. zawierają wyjaśnienie stosowanego ograniczenia procentowego dotyczącego prawa do odliczenia.