1.

zaleca Radzie: Reforma systemu Narodów Zjednoczonych, w tym reforma Rady Bezpieczeństwa a) aktywne wspieranie przedstawionego przez sekretarza generalnego ONZ programu reform Narodów Zjednoczonych, obejmującego trzy filary, tak aby system ONZ był prawdziwie skoordynowany, skuteczny, efektywny, zintegrowany, przejrzysty i rozliczalny; zapewnienie wsparcia na rzecz usprawnienia architektury pokoju i bezpieczeństwa, która musi stać się bardziej wydajna, ukierunkowana, należycie finansowana i funkcjonalna oraz musi charakteryzować się bardziej wyważonym podziałem sił i skuteczniejszą różnorodnością w odniesieniu do reprezentacji regionalnej we wszystkich jej organach; b) wspieranie ograniczenia biurokracji, uproszczonych procedur i zdecentralizowanego podejmowania decyzji oraz większej przejrzystości i odpowiedzialności w odniesieniu do misji i działalności pracowników ONZ, zwłaszcza jeżeli chodzi o ich działania w terenie; c) wspieranie wysiłków sekretarza generalnego ONZ na rzecz wprowadzenia znaczących zmian, aby dostosować system ONZ w dziedzinie wspierania rozwoju do priorytetów agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, celów zrównoważonego rozwoju oraz obowiązku ochrony, a także przystosować go do lepszego wspierania realizacji tych celów; d) wezwanie państw członkowskich ONZ do zwiększenia uprawnień zarówno sekretarza generalnego ONZ, jak i jego zastępcy oraz prowadzonych przez nich organów w ramach usprawniania systemu zarządzania ONZ, aby promować większą skuteczność, elastyczność, zdolność reagowania oraz gospodarność ONZ i jej agencji; e) przypomnienie wszystkim państwom członkowskim ONZ o ich zobowiązaniu do utrzymania dotychczasowych wkładów finansowych w celu wspierania wszystkich agencji ONZ i wypełnienia ich zobowiązań dotyczących wydatków na pomoc rozwojową przy jednoczesnej poprawie skuteczności i wydajności oraz rozliczaniu rządów z realizacji globalnych celów zrównoważonego rozwoju; f) aktywne wspieranie sekretarza generalnego ONZ w jego wysiłkach mających na celu realizację ONZ-owskiej strategii w sprawie równości płci, będącej podstawowym narzędziem służącym do zapewnienia równej reprezentacji kobiet w systemie ONZ; powoływanie większej liczby kobiet, zwłaszcza kobiet należących do grup mniejszościowych, na wyższe stanowiska kierownicze w siedzibie głównej ONZ oraz uwzględnianie aspektu płci i sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci; zaapelowanie do UE i ONZ o wysyłanie na misje i operacje większej liczby kobiet policjantów i kobiet żołnierzy; dążenie do wysyłania na poszczególne misje i operacje międzysektorowych doradców ds. problematyki płci oraz do opracowywania konkretnych planów działania dotyczących sposobu wdrażania rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 i 2242 na szczeblu każdej misji i operacji; zadbanie o to, aby wszystkie siły ONZ stosowały takie same minimalne wymogi w zakresie wykształcenia i kompetencji, które muszą zawierać jasną perspektywę uwzględniającą aspekt płci, LGBTI i walki z rasizmem, wykazywać zerową tolerancję dla wszelkich form wykorzystywania seksualnego i przemocy oraz obejmować skuteczną funkcję informowania o nieprawidłowościach w ONZ, pozwalającą na anonimowe zgłaszanie przestępstw popełnionych przez personel ONZ zarówno wobec innych pracowników ONZ, jak i wobec miejscowej ludności; g) podkreślenie znaczenia, jakie państwa członkowskie UE przypisują koordynacji własnych działań w organach i jednostkach systemu Narodów Zjednoczonych; h) zaapelowanie o kompleksową reformę Rady Bezpieczeństwa ONZ, aby poprawić jej reprezentacyjność w oparciu o szeroki konsensus, tak aby Rada mogła szybciej i skuteczniej reagować na zagrożenia dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa; wspieranie modernizacji funkcjonowania Zgromadzenia Ogólnego i usprawnienia koordynacji i spójności działań prowadzonych przez wszystkie organy ONZ; i) wzmożenie wysiłków mających na celu w szczególności reformę Rady Bezpieczeństwa ONZ poprzez znaczne ograniczenie lub uregulowanie korzystania z prawa weta w przypadkach, w których istnieją dowody na popełnione zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości, gdyż korzystanie z tego prawa utrudnia podejmowanie decyzji, a także poprzez zmianę składu Rady, tak aby lepiej odzwierciedlić obecny porządek globalny, m.in. przez umożliwienie stałego członkostwa Unii Europejskiej; j) wezwanie UE i państw członkowskich do prezentowania jednolitego stanowiska; poparcie wysiłków Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), delegatur UE w Nowym Jorku i Genewie oraz państw członkowskich na rzecz poprawy koordynacji stanowisk UE i wypracowania wspólnego unijnego stanowiska podczas głosowania w celu poprawy spójności i wiarygodności działań UE na forum ONZ; k) ponowne wyrażenie poparcia dla prac Rady Praw Człowieka ONZ w ramach specjalnych procedur, w tym specjalnych sprawozdawców, i innych mechanizmów praw człowieka dotyczących poszczególnych tematów i krajów, a także przypomnienie skierowanego do wszystkich państw ONZ apelu o rozszerzenie otwartych zaproszeń do odwiedzenia ich krajów na wszystkich specjalnych sprawozdawców; l) wspieranie zainicjowania otwartego i integracyjnego międzyrządowego procesu przygotowawczego pod auspicjami Zgromadzenia Ogólnego ONZ z myślą o szczycie ONZ w 2020 r. z okazji 75. rocznicy utworzenia ONZ, uwzględniającego kompleksowe reformy w celu odnowienia i wzmocnienia Organizacji Narodów Zjednoczonych; m) opowiedzenie się za powołaniem Zgromadzenia Parlamentarnego Narodów Zjednoczonych w ramach systemu ONZ, aby wzmocnić demokratyczny charakter, odpowiedzialność demokratyczną i przejrzystość globalnego sprawowania rządów oraz umożliwić szersze uczestnictwo obywateli w działaniach ONZ, a w szczególności przyczynić się do skutecznego wdrożenia programu działań ONZ do roku 2030 r. i celów zrównoważonego rozwoju; Pokój i bezpieczeństwo n) wezwanie UE i ONZ, by odgrywały wzajemnie uzupełniające się i wzmacniające role za każdym razem, gdy pojawia się zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa; rozpoczęcie zorganizowanej współpracy politycznej między UE a ONZ; o) propagowanie większego zaangażowania państw członkowskich na rzecz pokoju i bezpieczeństwa zarówno na szczeblu międzynarodowym, jak i wewnętrznym; wspieranie sekretarza generalnego ONZ w jego wysiłkach na rzecz zwiększenia zaangażowania ONZ w negocjacje pokojowe; wezwanie ONZ do priorytetowego traktowania prewencji, mediacji i politycznego rozwiązywania konfliktów przy jednoczesnym eliminowaniu ich pierwotnych przyczyn i prowadzących do nich czynników; dalsze wspieranie inicjatyw, wysiłków i działań podejmowanych przez specjalnych wysłanników ONZ i mających na celu rozwiązanie tych konfliktów; zwiększenie wsparcia państw członkowskich dla prowadzonych przez ONZ operacji utrzymywania i budowania pokoju, w szczególności poprzez zapewnianie personelu i sprzętu, a także wzmocnienie roli UE ułatwiającej rozwiązywanie problemów w tym obszarze; zapewnienie większego wyeksponowania tego wsparcia i wkładu; dbanie o to, by wszystkie prowadzone przez ONZ operacje utrzymywania i budowania pokoju dysponowały mandatem w zakresie praw człowieka oraz odpowiednim personelem w celu pełnienia tej funkcji; p) pogłębienie współpracy z ONZ w ramach strategicznego partnerstwa w zakresie utrzymywania pokoju i zarządzania kryzysowego; zachęcanie do współpracy między UE a ONZ w kontekście reformy sektora bezpieczeństwa; wezwanie ONZ do poprawy wiarygodności i przejrzystości operacji utrzymywania pokoju poprzez ustanowienie i wzmocnienie skutecznych mechanizmów służących zapobieganiu ewentualnym nadużyciom przez personel ONZ oraz pociąganiu do odpowiedzialności sprawców takich nadużyć; przyjęcie wielostronnego podejścia w całym procesie prowadzenia misji; zwiększenie interakcji ze społecznościami lokalnymi przy zapewnieniu im ochrony i pomocy; zadbanie o to, by ochrona ludności cywilnej była podstawą mandatów misji pokojowych; zwiększenie wsparcia dla podmiotów lokalnych poprzez wzmocnienie pozycji najsłabszych grup, tak aby stały się inicjatorami zmian, a także tworzenie przestrzeni umożliwiającej angażowanie ich na wszystkich etapach działań humanitarnych i związanych z budowaniem pokoju; wezwanie ONZ do zmniejszenia ogólnego wpływu operacji pokojowych ONZ na środowisko oraz do poprawy opłacalności, bezpieczeństwa i ochrony zarówno żołnierzy, jak i ludności cywilnej krajów przyjmujących; q) podkreślenie, że globalne i regionalne zagrożenia oraz wspólne globalne obawy wymagają szybszego reagowania i przejmowania odpowiedzialności przez całą społeczność międzynarodową; podkreślenie, że jeżeli dane państwo nie może lub nie chce spełnić obowiązku ochrony, odpowiedzialność ta przechodzi na społeczność międzynarodową, w tym na wszystkich stałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz na wszystkie inne duże gospodarki wschodzące i kraje rozwijające się, aby można było pociągnąć do odpowiedzialności podmioty naruszające prawo międzynarodowe; wzmocnienie zdolności błękitnych hełmów; wezwanie UE, aby zachęcała kraje wschodzące i rozwijające się do przyłączenia się do społeczności międzynarodowej, kiedy podejmuje ona działania w oparciu o obowiązek ochrony; r) wyrażenie zadowolenia ze współpracy między UE, ONZ i innymi organizacjami międzyrządowymi, takiej jak trójstronna współpraca między Unią Afrykańską (UA), UE i ONZ, jako skutecznego środka umacniania multilateralizmu i globalnego ładu oraz zapewnienia wsparcia tym, którzy potrzebują ochrony międzynarodowej, przy jednoczesnym poszanowaniu praw człowieka i przestrzeganiu międzynarodowego prawa humanitarnego, a także wezwanie do wspólnych wysiłków UE, ONZ i UA na rzecz budowania zdolności w tym zakresie; s) dalsze promowanie szerokiej definicji koncepcji bezpieczeństwa ludzkiego i obowiązku ochrony oraz dalsze wspieranie silnej roli ONZ w ich wdrażaniu; dalsze wzmocnienie znaczenia obowiązku ochrony jako ważnej zasady w działaniach państw członkowskich ONZ dotyczących rozstrzygania sporów, praw człowieka i rozwoju; dalsze wspieranie wysiłków na rzecz postępów we wdrażaniu zasady dotyczącej obowiązku ochrony oraz wspieranie ONZ w dalszym odgrywaniu kluczowej roli w pomaganiu państwom we wdrażaniu obowiązku ochrony w celu obrony praw człowieka, praworządności i międzynarodowego prawa humanitarnego; przypomnienie o zobowiązaniu UE do realizacji obowiązku ochrony oraz zapobiegania naruszaniu praw człowieka i powstrzymywania łamania tych praw w kontekście aktów okrucieństwa; t) korzystanie ze wszystkich dostępnych instrumentów w celu zwiększenia zgodności działań podmiotów państwowych i niepaństwowych z międzynarodowym prawem humanitarnym; wspieranie wysiłków podejmowanych przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża z myślą o ustanowieniu skutecznego mechanizmu na rzecz większej zgodności z międzynarodowym prawem humanitarnym; u) ponowne jednoznaczne potępienie terroryzmu oraz pełne poparcie działań mających na celu pokonanie i wyeliminowanie organizacji terrorystycznych, w szczególności tzw. Daisz/ISIS, stanowiących wyraźne zagrożenie dla bezpieczeństwa regionalnego i międzynarodowego; współpracę ze Zgromadzeniem Ogólnym ONZ i sekretarzem generalnym ONZ w celu zwalczania finansowania terroryzmu przy uwzględnieniu zalecenia Parlamentu z dnia 1 marca 2018 r. (3), utworzenie mechanizmów identyfikowania indywidualnych terrorystów i organizacji terrorystycznych, wzmocnienie mechanizmów zamrażania aktywów na całym świecie oraz wsparcie Międzyregionalnego Instytutu Narodów Zjednoczonych ds. Badań nad Przestępczością i Wymiarem Sprawiedliwości we wdrażaniu i wspieraniu działań Światowego Forum na rzecz Zwalczania Terroryzmu w oparciu o światową inicjatywę przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej; wzmożenie wspólnych wysiłków UE i ONZ na rzecz zwalczania pierwotnych przyczyn terroryzmu, w szczególności w zakresie przeciwdziałania zagrożeniom hybrydowym oraz rozwoju badań i budowania zdolności w zakresie cyberobrony; korzystanie z dorobku bieżących inicjatyw partnerów lokalnych do celów projektowania, wdrażania i opracowywania koncepcji przeciwdziałania radykalizacji i rekrutacji terrorystów; wzmożenie wysiłków na rzecz ukrócenia rekrutacji i zwalczania propagandy terrorystycznej, które to działania są realizowane za pośrednictwem platform mediów społecznościowych i sieci zradykalizowanych głosicieli nienawiści; wspieranie działań zwiększających odporność społeczności podatnych na radykalizację, w tym poprzez uwzględnienie jej przyczyn ekonomicznych, społecznych, kulturowych i politycznych; wzmocnienie skuteczności polityki międzynarodowej, współpracy prawnej i sądowej w walce z terroryzmem i przestępczością międzynarodową; wspieranie edukacji jako narzędzia zapobiegania terroryzmowi; wspieranie polityki przeciwdziałania radykalizacji postaw i deradykalizacji zgodnie z planem działań ONZ w zakresie zapobiegania brutalnemu ekstremizmowi; wsparcie na rzecz większego wkładu UE w inicjatywy ONZ w zakresie budowania zdolności, dotyczące zwalczania zagranicznych bojowników terrorystycznych i brutalnego ekstremizmu; v) dążenie do silniejszego wielostronnego zaangażowania na rzecz wypracowania trwałych rozwiązań politycznych w przypadku bieżących konfliktów na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej; dalsze wspieranie inicjatyw, wysiłków i działań podejmowanych przez specjalnych wysłanników ONZ i mających na celu rozwiązanie tych konfliktów; wsparcie roli UE w dziedzinie pomocy humanitarnej; wezwanie wspólnoty międzynarodowej do nieustannego udzielania pomocy humanitarnej, finansowej i politycznej; pociągnięcie do odpowiedzialności sprawców naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego i prawa dotyczącego praw człowieka oraz podjęcie działań na rzecz natychmiastowego zaprzestania przemocy; domaganie się, by proces polityczny pod przewodnictwem Syrii, którego celem są wolne i uczciwe wybory, prowadzony przy wsparciu i pod kontrolą ONZ oraz na podstawie nowej konstytucji, był jedyną drogą do zaprowadzenia pokoju w tym kraju; podkreślanie, że obejmujące wszystkie strony zawieszenie broni w całym kraju oraz pokojowe i wzajemnie akceptowalne rozwiązanie kryzysu w Syrii można osiągnąć pod auspicjami ONZ, a także – jak przewidziano w komunikacie z Genewy z 2012 r. i w rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2254 (2015) – przy wsparciu specjalnego wysłannika ONZ ds. Syrii; wezwanie społeczności międzynarodowej do uczynienia wszystkiego, co w jej mocy, by zdecydowanie potępić sprawców zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości popełnionych podczas konfliktu syryjskiego; poparcie apelu sekretarza generalnego ONZ w sprawie powołania nowego, bezstronnego i niezależnego zespołu w celu ustalenia sprawców ataków chemicznych w Syrii, ponieważ brak takiego organu zwiększa ryzyko eskalacji działań wojskowych; wspieranie inicjatywy ONZ w zakresie planu pokojowego dla Jemenu oraz bezzwłoczne zaradzenie trwającemu kryzysowi humanitarnemu; wezwanie wszystkich stron do poszanowania praw człowieka i swobód wszystkich obywateli Jemenu oraz podkreślenie potrzeby wynegocjowania rozwiązania politycznego w drodze pluralistycznego dialogu między Jemeńczykami; w) zadbanie o to, by Zgromadzenie Ogólne ONZ we współpracy z UE dostarczało wszelkich przydatnych instrumentów pozwalających zapewnić trwałość i skuteczność rozwiązania dwupaństwowego w granicach z 1967 r. z Jerozolimą jako stolicą obu państw – państwa Izrael z bezpiecznymi i uznawanymi granicami oraz sąsiadującej z nim niepodległej, demokratycznej i zdolnej do samostanowienia Palestyny – współistniejących obok siebie w pokoju i poczuciu bezpieczeństwa; x) wspieranie wysiłków ONZ na rzecz sprawiedliwego i trwałego rozstrzygnięcia konfliktu w Saharze Zachodniej na podstawie prawa Saharyjczyków do samostanowienia oraz zgodnie z odpowiednimi rezolucjami ONZ; y) kontynuowanie zwalczania poważnych zagrożeń dla bezpieczeństwa w regionie Sahelu, na Saharze oraz w regionie jeziora Czad i Rogu Afryki z zamiarem wyeliminowania zagrożeń terrorystycznych ze strony ISIS/Daisz i odłamów Al-Kaidy, jak również ze strony Boko Haram lub innych powiązanych grup terrorystycznych; z) przestrzeganie porozumienia jądrowego między Iranem a członkami Rady Bezpieczeństwa i Niemcami, stanowiącego istotny sukces międzynarodowej, a w szczególności unijnej dyplomacji, oraz dalsze wywieranie nacisku na Stany Zjednoczone w celu wywiązania się z praktycznego wdrażania tego porozumienia; aa) dalsze apelowanie o pełne poszanowanie suwerenności międzynarodowo uznanych granic i integralności terytorialnej Gruzji, Mołdawii i Ukrainy w kontekście naruszeń prawa międzynarodowego na tych obszarach; wyrażenie poparcia oraz ożywienie wysiłków dyplomatycznych na rzecz pokojowego i trwałego rozwiązania tych toczących się i zamrożonych konfliktów; apelowanie do społeczności międzynarodowej o pełne wdrożenie polityki nieuznawania nielegalnej aneksji Krymu; ab) wspieranie międzykoreańskich rozmów z myślą o denuklearyzacji Półwyspu Koreańskiego; wezwanie wszystkich zaangażowanych podmiotów międzynarodowych do aktywnych i pozytywnych działań na rzecz realizacji tego celu w oparciu o dialog; ac) wezwania Zgromadzenia Ogólnego i Rady Bezpieczeństwa ONZ do omówienia napięć na Morzu Południowochińskim z zamiarem zachęcenia wszystkich zainteresowanych stron do sfinalizowania negocjacji dotyczących kodeksu postępowania; Agenda dotycząca kobiet, pokoju i bezpieczeństwa ad) wezwanie wszystkich państw członkowskich, by dalej wspierały i wdrażały osiem wyżej wymienionych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, które składają się na agendę dotyczącą kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, oraz przewodzenie pracom na rzecz pełnego równouprawnienia płci, a także zagwarantowania uczestnictwa kobiet oraz wzmocnienia praw i ochrony przysługujących kobietom w ramach całego cyklu konfliktu, od zapobiegania konfliktowi po odbudowę po konflikcie, przy jednoczesnym przyjęciu podejścia koncentrującego się na ofiarach w celu ograniczenia dalszych krzywd wyrządzanych kobietom i dziewczętom bezpośrednio dotkniętych konfliktem; ae) przypomnienie, że uczestnictwo kobiet w procesach pokojowych pozostaje jednym z najbardziej niezrealizowanych aspektów programu w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, mimo że kobiety są głównymi ofiarami kryzysów bezpieczeństwa oraz kryzysów politycznych i humanitarnych; podkreślenie, że rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa nie osiągnęła swojego podstawowego celu ochrony kobiet i wyraźnego zwiększenia ich udziału w procesach politycznych i decyzyjnych; przypomnienie, że równość między kobietami i mężczyznami jest jedną z podstawowych zasad Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, a propagowanie tej zasady jest jednym z zasadniczych celów UE; dalsze propagowanie równości i niedyskryminacji kobiet i mężczyzn oraz aktywne promowanie dalszych działań przeciwko łamaniu praw osób LGBTI; zaangażowanie osób wymagających szczególnej ochrony na wszystkich szczeblach podejmowania decyzji oraz we wszystkich procesach; af) przypomnienie, że konflikt zbrojny stanowi zagrożenie zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet, ale naraża kobiety na większe ryzyko ekonomiczne i ryzyko wykorzystywania seksualnego, pracy przymusowej, przesiedlania i zatrzymania oraz przemocy seksualnej takiej jak gwałt, która jest wykorzystywana jako taktyka wojenna i stanowi zbrodnię wojenną; zapewnienie bezpiecznej pomocy medycznej ofiarom gwałtów wojennych; zaapelowanie o poprawę ochrony nieletnich, kobiet, dziewcząt i osób starszych w sytuacjach obarczonych konfliktem, zwłaszcza jeżeli chodzi o przemoc na tle seksualnym, a także o małżeństwa dzieci, wczesne i wymuszone małżeństwa, oraz zaapelowanie o poprawę ochrony mężczyzn i chłopców będących ofiarami konfliktów, których prawdziwa liczba jest według WHO i międzynarodowych badań poważnie zaniżona (4); nakłonienie wszystkich państw będących członkami ONZ do udostępnienia wszelkich niezbędnych środków finansowych i zasobów ludzkich w celu wsparcia lokalnych społeczności na obszarach dotkniętych konfliktem; ag) wezwanie ONZ do ustanowienia skutecznych procedur zgłaszania wątpliwości lub dowodów nadużyć, oszustw, korupcji i naruszeń związanych z działaniami prowadzonymi przez personel wojskowy i cywilny ONZ w trakcie misji pokojowych, a także do rozwiązywania tych spraw dzięki terminowemu prowadzeniu szczegółowych dochodzeń; szybką zmianę obecnej sytuacji, w której kroki prawne dotyczące zarzucanych nadużyć mają czysto dobrowolny charakter i zależą od państwa wysyłającego oddziały wojskowe; niezwłoczne i pilne uwzględnienie wszystkich aspektów sprawozdania oceniającego ONZ z dnia 15 maja 2015 r. w sprawie egzekwowania prawa i pomocy w działaniach naprawczych w związku z wykorzystywaniem seksualnym i nadużyciami seksualnymi popełnianymi przez pracowników ONZ i inny personel podczas operacji pokojowych oraz pociągnięcie sprawców do odpowiedzialności; niezwłoczne i stanowcze przeprowadzanie dochodzeń wobec pracowników wojskowych i cywilnych, którzy popełnili akty przemocy seksualnej, a także ich ściganie i skazanie; zachęcanie do przeprowadzania dalszych szkoleń dla personelu sił pokojowych ONZ na temat Międzynarodowego protokołu w sprawie dochodzeń i dokumentowania przemocy seksualnej w konfliktach w celu propagowania wiedzy na tematy związane z przemocą seksualną; ah) wspieranie i wzmożenie międzynarodowych wysiłków w ramach ONZ na rzecz zapewnienia analizy związanej z płcią oraz uwzględniania aspektu płci i praw człowieka we wszystkich działaniach ONZ, zwłaszcza podczas operacji pokojowych, operacji humanitarnych, odbudowy po zakończeniu konfliktu i procedur pojednawczych; opracowanie wskaźników i wdrożenie narzędzi monitorowania w celu mierzenia postępów w zakresie udziału kobiet w budowaniu pokoju i bezpieczeństwa, w tym również w ramach operacji pokojowych, oraz w celu zapewnienia rozliczalności, a także nawiązanie skutecznej współpracy ze społecznościami oraz zapewnienie poprawy kultury i zachowań, które są również zgodne ze stanowiskiem panelu wysokiego szczebla sekretarza generalnego Narodów Zjednoczonych ds. wzmacniania pozycji gospodarczej kobiet; zadbanie o to, by wdrażanie programu w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa obejmowało odpowiednie finansowanie i stanowiło wsparcie w działaniach mających na celu postawienie kobiet w centrum wszelkich wysiłków podejmowanych z myślą o sprostaniu globalnym wyzwaniom, takim jak wzrost brutalnego ekstremizmu, zapobieganie konfliktom i mediacja, kryzysy humanitarne, ubóstwo, zmiana klimatu, migracja, zrównoważony rozwój oraz pokój i bezpieczeństwo; ai) wspieranie i wzmacnianie międzynarodowych wysiłków podejmowanych na forum ONZ, aby położyć kres wykorzystywaniu dzieci w konfliktach zbrojnych, a także aby skuteczniej zająć się kwestią wpływu konfliktów i sytuacji pokonfliktowych na dziewczęta; wspieranie roli grupy roboczej Rady Bezpieczeństwa ds. dzieci w konfliktach zbrojnych w celu udzielenia większego wsparcia na rzecz praw młodych ludzi dotkniętych wojną, a także wspieranie kampanii ONZ „Dzieci, nie żołnierze” mającej na celu położenie kresu werbowaniu i wykorzystywaniu dzieci w konfliktach przez rządowe siły zbrojne i podmioty niepaństwowe; aj) dalsze zaangażowanie w ramach ONZ na rzecz monitorowania i skutecznego wdrożenia inicjatywy „Spotlight”, która ma na celu położenie kresu wszelkim formom przemocy wobec kobiet i dziewcząt; Zapobieganie konfliktom i mediacja ak) zapewnienie wszelkich możliwych środków na rzecz aktywnego wspierania priorytetów SG ONZ w zakresie zapobiegania konfliktom oraz mediacji (5) za pośrednictwem inicjatyw takich jak powołanie doradczej grupy wysokiego szczebla ds. mediacji oraz zgodnie z priorytetami specjalnych misji politycznych ONZ i rozwiązaniami Funduszu Budowania Pokoju; dopilnowanie, aby prawa człowieka były centralnym elementem strategii politycznych w zakresie zapobiegania konfliktom i mediacji; al) wzmocnienie aspektów operacyjnych priorytetów UE i ONZ w zakresie zapobiegania konfliktom i zmniejszania ich, również przez zapewnienie dostępności doświadczonych mediatorów i doradców ds. mediacji, w tym kobiet pełniących funkcje wysłanników i zajmujących wyższe stanowiska urzędnicze, a także zapewnienie skuteczniejszej koordynacji politycznych i humanitarnych narzędzi ONZ, a także narzędzi w zakresie bezpieczeństwa i rozwoju; am) uznanie, że kobiety są wyraźnie niedostatecznie reprezentowane w rozmowach pokojowych, gdzie podejmuje się kluczowe decyzje dotyczące zarządzania i odbudowy po zakończeniu konfliktu, pomimo tego, że w przypadkach, kiedy kobiety odgrywają wyraźną rolę w procesach pokojowych, odnotowuje się wzrost prawdopodobieństwa o 20 %, że czas trwania porozumienia wyniesie przynajmniej 2 lata oraz wzrost prawdopodobieństwa o 35 %, że czas trwania porozumienia wyniesie przynajmniej 15 lat; an) zdecydowane wspieranie agendy dotyczącej kobiet, pokoju i bezpieczeństwa, oraz jej celu, jakim jest zapewnienie młodzieży silniejszego wpływu w procesie podejmowania decyzji na szczeblu lokalnym, krajowym, regionalnym i międzynarodowym; wspieranie w tym względzie ustanawiania mechanizmów umożliwiających młodym ludziom konstruktywny udział w procesach pokojowych; ao) dalsze zacieśnienie współpracy UE–ONZ w zakresie opracowywania narzędzi, które zaradzą nawracającemu problemowi przemocy związanej z wyborami, w tym przez wykorzystanie doświadczeń zdobytych przez posłów do Parlamentu Europejskiego w ramach misji obserwacji wyborów i parlamentarnych dialogów przedwyborczych prowadzonych z partiami politycznymi w celu nadania większej wiarygodności wyborom w krajach dążących do wzmocnienia procedur demokratycznych oraz wysłania wyraźnego sygnału osobom próbującym nadużywać systemu; ap) przypomnienie o znaczących wkładach UE (instrumenty finansowania zewnętrznego) do systemu ONZ, w tym światowego pokoju, praworządności i praw człowieka oraz działań na rzecz rozwoju; aq) zdecydowane poparcie propozycji Sekretarza Generalnego, aby uczynić system pomocy rozwojowej ONZ bardziej skutecznym, i określenie stanowiska popierającego proponowany pakt finansowy w zamian za większą skuteczność, przejrzystość i rozliczalność; Nieproliferacja, kontrola zbrojeń i rozbrojenie ar) systematyczne wspieranie wszystkich działań ONZ związanych z rozbrajaniem, budową zaufania, nieproliferacją i przeciwdziałaniem proliferacji broni masowego rażenia, w tym opracowywaniu, produkcji, nabywaniu, składowaniu, przetrzymywaniu, przekazywaniu lub używaniu broni chemicznej przez państwo-stronę lub podmiot niepaństwowy; as) wyrażenie zaniepokojenia erozją istniejącego systemu kontroli zbrojeń i rozbrojenia i instrumentów prawnych w tym zakresie; wspieranie wszelkich wysiłków mających na celu przywrócenie kontroli zbrojeń i programu rozbrojenia, w tym poprzez ożywienie Konferencji Rozbrojeniowej; wspieranie nierozprzestrzeniania broni jądrowej w ramach procesu przeglądu w 2020 r. poprzez niezwłoczne wprowadzenie w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych; podejmowanie wysiłków w celu egzekwowania przepisów konwencji o zakazie broni chemicznej; potwierdzenie zobowiązania do realizacji celów tej konwencji oraz zachęcanie wszystkich państw członkowskich ONZ do ratyfikowania jej lub przystąpienia do niej; wzmocnienie Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) i jej działań poprzez zapewnienie jej odpowiednich środków finansowych i zasobów kadrowych do osiągnięcia jej celów; dopilnowanie, aby w stwierdzonych przypadkach użycia broni chemicznej sprawcy byli stawiani przed wymiarem sprawiedliwości; zapewnienie rozliczalności za naruszenia traktatów na rzecz rozbrojenia i kontroli zbrojeń w ramach istniejących mechanizmów kontroli zbrojeń i instrumentów rozbrojenia; udzielenie poparcia traktatowi o zakazie broni jądrowej, który w 2017 r. uzyskał poparcie 122 państw członkowskich ONZ, oraz dążenie do podpisania i ratyfikacji tego traktatu przez wszystkie państwa członkowskie ONZ; pilne przyśpieszenie rozbrojenia jądrowego, zarówno na szczeblu regionalnym, jak i ogólnoświatowym, zgodnie z rezolucją Parlamentu z dnia 27 października 2016 r. (6), w której wzywa on wszystkie państwa członkowskie UE do wsparcia konferencji ONZ w sprawie negocjowania prawnie wiążącego instrumentu o zakazie stosowania broni jądrowej; wspieranie wysiłków ONZ na rzecz zapobiegania opracowywaniu, wytwarzaniu, zakupowi lub przekazywaniu broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia przez podmioty niepaństwowe i grupy terrorystyczne; domagania się pełnej zgodności z Układem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT), konwencją o zakazie broni chemicznej oraz konwencją o zakazie broni biologicznej i toksycznej; at) pełne wdrożenie Traktatu o handlu bronią oraz zachęcanie wszystkich państw członkowskich ONZ do ratyfikowania tego traktatu lub przystąpienia doń; au) podejmowanie działań na rzecz skuteczniejszych operacji przeciwko przenikaniu broni oraz nielegalnemu obrotowi bronią i amunicją, w tym bronią strzelecką i lekką, w szczególności przez opracowanie systemu śledzenia broni; wezwanie członków ONZ do aktywnych działań na rzecz powszechnego rozbrojenia oraz zapobiegania wyścigowi zbrojeń; av) zwrócenie szczególnej uwagi na postęp technologiczny w dziedzinie wykorzystania robotyki do produkcji broni, w szczególności na uzbrojone roboty i bezzałogowe statki powietrzne, oraz ich zgodność z prawem międzynarodowym; ustanowienie zgodnych z istniejącym międzynarodowym prawem humanitarnym ram prawnych w sprawie bezzałogowych statków powietrznych i uzbrojonych robotów w celu zapobiegania nieprawidłowemu użyciu tej technologii w nielegalnych działaniach podmiotów państwowych i niepaństwowych; promowanie wszczęcia skutecznych negocjacji w sprawie zakazu stosowania bezzałogowych statków powietrznych i uzbrojonych robotów, które pozwalają na przeprowadzanie ataków bez interwencji człowieka; promowanie ram prawnych ONZ, w których zdecydowanie stwierdza się, że stosowanie uzbrojonych bezzałogowych statków powietrznych musi być zgodne z międzynarodowym prawem humanitarnym i prawem dotyczącym praw człowieka; zdecydowane potępienie powszechnych przypadków naruszania praw człowieka i pogwałcenia międzynarodowego prawa humanitarnego; domaganie się większej ochrony praw człowieka i podstawowych wolności niezależnie od tego, w jakiej formie się wyrażają, w tym w kontekście nowych technologii; działanie na rzecz międzynarodowego zakazu stosowania systemów broni, w przypadku których brak jest kontroli nad wykorzystaniem ich siły rażenia, jak wnioskował o to wielokrotnie Parlament oraz – w ramach przygotowań do stosownych posiedzeń na szczeblu ONZ – pilne opracowanie i przyjęcie wspólnego stanowiska w sprawie autonomicznych systemów broni, a także zajmowanie jednolitego stanowiska na odpowiednich forach i podejmowanie stosownych działań; aw) zachęcenie wszystkich państw członkowskich ONZ do podpisania i ratyfikowania Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu; ax) w odniesieniu do rezolucji Zgromadzenia ONZ ds. Ochrony Środowiska UNEP/EA.3/Res.1 oraz rezolucji Rady Praw Człowieka ONZ nr 34/20, podjęcie działań na rzecz wyjaśnienia i opracowania zobowiązań pokonfliktowych na potrzeby eliminowania zanieczyszczenia powodowanego przez stosowanie broni ze zubożonym uranem oraz zarządzania tym zanieczyszczeniem, a także pomocy społecznościom dotkniętym stosowaniem takiej broni; Demokracja, prawa człowieka i praworządność ay) przypomnienie, że prawa człowieka są niepodzielne, współzależne i wzajemnie powiązane; wezwanie UE i ONZ nie tylko do stanowczego potępienia niepokojącej globalnej tendencji do marginalizowania i wypierania praw człowieka i demokracji, aby przeciwdziałać negatywnym tendencjom, w tym w odniesieniu do przestrzeni działania dla społeczeństwa obywatelskiego, ale również do skutecznego korzystania w razie potrzeby z dostępnych instrumentów prawnych, w szczególności art. 2 układów o stowarzyszeniu UE z państwami trzecimi; wezwanie wszystkich państw członkowskich ONZ do ratyfikowania i skutecznego wdrożenia wszystkich podstawowych konwencji ONZ dotyczących praw człowieka, w tym w Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur i protokołu fakultatywnego do tej konwencji, protokołów fakultatywnych do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, ustanawiającego mechanizmy dochodzeniowe i mechanizmy składania skarg, a także wywiązanie się z obowiązków w zakresie sprawozdawczości w ramach tych instrumentów i zobowiązanie do lojalnej współpracy ze strukturami ONZ dotyczącymi praw człowieka; zwrócenie uwagi na światowy sprzeciw wobec obrońców praw człowieka i orędowników demokratyzacji; az) zapewnienie, by reformy dotyczące praw człowieka były nadal w pełni uwzględniane w ramach reformy ONZ obejmującej trzy filary; wspieranie uwzględniania problematyki praw człowieka w pracach Organizacji Narodów Zjednoczonych; ba) propagowanie wolności deistów i teistów, jak również osób uważających się za ateistów, agnostyków, humanistów i wolnych myślicieli; bb) dalsze popieranie wolności religii lub przekonań; wezwanie do podjęcia zwiększonych wysiłków na rzecz ochrony praw mniejszości religijnych i innych; wezwanie do większej ochrony mniejszości religijnych przed prześladowaniem i przemocą; wezwanie do uchylenia praw penalizujących bluźnierstwo lub apostazję, które stanowią pretekst do prześladowania mniejszości religijnych i osób niewierzących; wspieranie prac Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Wolności Religii lub Przekonań; wzmożenie prac na rzecz uznania przez ONZ ludobójstwa popełnionego przez ISIL/ Daisz na mniejszościach religijnych i innych oraz przekazanie do Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) przypadków podejrzeń o zbrodnie przeciwko ludzkości, zbrodnie wojenne i ludobójstwo; bc) zachęcanie Rady Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych, aby nadzorowała przestrzeganie praw człowieka przez należące do niej państwa członkowskie, aby uniknąć błędów z przeszłości, takich jak przyznanie członkostwa sprawcom rażących naruszeń praw człowieka i przyjmowanie antysemickich stanowisk politycznych; bd) zachęcanie wszystkich państw członkowskich ONZ do dopilnowania, aby ich obywatele mogli w pełni angażować się w procesy polityczne, społeczne i gospodarcze – w tym w działania na rzecz wolności religii lub przekonań – oraz by nie dochodziło do dyskryminacji; be) wezwanie wszystkich władz krajowych i międzynarodowych do przyjęcia w trybie pilnym wiążących instrumentów służących skutecznej ochronie praw człowieka oraz dopilnowanie, by wszystkie zobowiązania krajowe i międzynarodowe wynikające z przepisów międzynarodowych były w pełni egzekwowane; ponowne podkreślenie znaczenia Rady Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych; przypomnienia o obowiązku uwzględniania przez Zgromadzenie Ogólne podczas wyborów członków Rady Praw Człowieka (UNHRC) kwestii poszanowania przez kandydatów promowania i ochrony praw człowieka, praworządności i demokracji; wezwanie do ustanowienia jasnych kryteriów skuteczności przestrzegania praw człowieka dla członkostwa w UNHCR; bf) wyrażenie ubolewania z powodu decyzji USA o wystąpieniu z UNHRC; ponowne przypomnienie o udziale UE w pracach tego niezastąpionego organu działającego na rzecz praw człowieka, a także jego wsparciu, i wezwanie administracji Stanów Zjednoczonych do ponownego rozpatrzenia jej decyzji; bg) wezwanie wszystkich państw, w tym państw członkowskich UE, do szybkiego ratyfikowania Protokołu fakultatywnego do Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych ustanawiającego mechanizmy dochodzeniowe i mechanizmy składania skarg; bh) współpracę ze wszystkimi państwami członkowskimi ONZ na rzecz poszanowania prawa do wolności opinii i wypowiedzi zgodnie z art. 19 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz podkreślenie znaczenia wolności prasy i mediów w zdrowym społeczeństwie i roli każdego obywatela w tym aspekcie; podkreślenie, że aby stawić czoła nowym wyzwaniom, ważne są takie wartości, jak wolność mediów, pluralizm, niezależność mediów i bezpieczeństwo dziennikarzy; zainicjowanie debaty dotyczącej osiągnięcia odpowiedniej równowagi między ochroną wolności mediów i wolnością wypowiedzi a zwalczaniem fałszywych informacji; dążenie do ochrony dziennikarzy pracujących nad sprawami dotyczącymi korupcji, których życie jest zagrożone; bi) utrzymanie silnego zaangażowania w propagowanie zniesienia kary śmierci na całym świecie; dalsze opowiadanie się za zasadą zerowej tolerancji dla kary śmierci; wezwanie do moratorium na wykonywanie kary śmierci oraz kontynuowanie prac na rzecz powszechnego zniesienia kary śmierci; potępienie wzrostu liczby wyroków śmierci za przestępstwa związane z narkotykami oraz zaapelowanie, by zakazano kary śmierci i egzekucji pozasądowych za takie przestępstwa; bj) wspieranie i wzmożenie międzynarodowych wysiłków w ramach ONZ na rzecz zapewnienia analizy związanej z płcią oraz uwzględniania aspektu płci i praw człowieka we wszystkich działaniach ONZ; apelowanie o wyeliminowanie wszelkiej przemocy i dyskryminacji względem kobiet i dziewcząt, również przez uwzględnienie dyskryminacji ze względu na tożsamość płciową; propagowanie i ochronę praw LGBTI, a także wezwanie do uchylenia ustawodawstwa państw członkowskich ONZ, które penalizuje osoby ze względu na ich orientację seksualną lub tożsamość płciową; zachęcanie Rady Bezpieczeństwa, aby dalej zajmowała się problematyką praw osób LGBTI i wzmacniała te prawa; bk) wzmocnienie roli MTK oraz międzynarodowego systemu sądownictwa karnego w celu promowania rozliczalności i położenia kresu bezkarności; zapewnienie MTK silnego wsparcia dyplomatycznego, politycznego i finansowego; wezwanie wszystkich państw członkowskich ONZ do współpracy z MTK poprzez ratyfikację i wdrożenie statutu rzymskiego oraz zachęcanie do ratyfikacji poprawek z Kampali; zaapelowanie do państw występujących z MTK do zmiany decyzji; wsparcie MTK jako głównej instytucji pociągającej do odpowiedzialności sprawców i wspomagającej ofiary w dochodzeniu sprawiedliwości, a także zachęcanie do intensywnego dialogu i współpracy między MTK, ONZ i jej agencjami oraz Radą Bezpieczeństwa ONZ; bl) zdecydowane potępienie nękania metodami sądowymi, aresztowań, zabójstw, gróźb i zastraszania obrońców praw człowieka na całym świecie za podejmowanie zgodnych z prawem działań na rzecz praw człowieka; dążenie do podjęcia międzynarodowych działań i wezwanie państw członkowskich ONZ do przyjęcia strategii politycznych zapewniających ochronę i wsparcie zagrożonym obrońcom praw człowieka oraz umożliwienie im wykonywania ich pracy; przyjęcie polityki potępiającej, systematycznie i w sposób jednoznaczny, zabójstwa obrońców praw człowieka oraz wszelkie próby poddania ich wszelkim formom przemocy, prześladowań, zastraszania, napastowania, zniknięć, uwięzienia lub arbitralnych aresztowań; potępienie tych, którzy dopuszczają się takich aktów okrucieństwa lub tolerują je oraz nasilenie dyplomacji publicznej w pełni wspierającej obrońców praw człowieka; podkreślenie, że obrońcy praw człowieka i działacze społeczeństwa obywatelskiego są jednymi z głównych motorów zrównoważonego rozwoju; wezwanie państw członkowskich ONZ do przyjęcia strategii politycznych mających na celu zapewnienie ochrony i wsparcia dla narażonych na zagrożenia obrońców praw człowieka; uznanie, że obrońcy praw człowieka w zakresie środowiska naturalnego, gruntów i rdzennej ludności są narażeni na coraz większe zagrożenia; bm) ze względu na dorobek prawny UE w zakresie zwalczania korupcji, zobowiązanie się do promowania i skuteczniejszego włączania walki z korupcją do programów ONZ; bn) wezwanie UE i jej państw członkowskich do współpracy z partnerami w zakresie wdrażania Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka przez wezwanie wszystkich krajów, w tym państw członkowskich UE, do opracowania i wdrożenia krajowych planów działania, w których zobowiązują przedsiębiorstwa, aby dopilnowały przestrzegania praw człowieka; ponowienie apelu do UE i jej państw członkowskich o aktywne i konstruktywne zaangażowanie w jak najszybsze wypracowanie prawnie wiążącego międzynarodowego instrumentu, który w międzynarodowym prawie z zakresu praw człowieka ureguluje działalność transnarodowych korporacji i innych przedsiębiorstw w celu zapobiegania naruszeniom praw człowieka, prowadzenia dochodzeń w przypadku wystąpienia naruszeń praw człowieka, zaskarżania i udzielenia dostępu do środków odwoławczych, niezależnie od tego, gdzie naruszenia praw człowieka mają miejsce; wspieranie wiążącego traktatu ONZ w sprawie biznesu i praw człowieka w celu zagwarantowania rozliczalności korporacyjnej; pozytywne odniesienie się w tym kontekście do prac zrealizowanych przez grupę roboczą ONZ ds. biznesu i praw człowieka i przypomnienie ONZ, UE i jej państwom członkowskim, by konstruktywnie zaangażowały się na rzecz przyspieszenia tych negocjacji i rozwiązania kwestii budzących niepokój UE; bo) wzmożenie wysiłków w ramach międzynarodowego sojuszu na rzecz zwalczania handlu narzędziami tortur, którego współinicjatorem jest UE wraz z partnerami regionalnymi; utworzenie międzynarodowego funduszu, aby wspierać państwa w opracowywaniu i wdrażaniu przepisów zakazujących handlu towarami, które mogłyby zostać użyte do zadawania tortur i kary śmierci; wspieranie ustanowienia instrumentu międzynarodowego wprowadzającego zakaz handlu takimi towarami, w oparciu o doświadczenia wyniesione z rozporządzenia Rady (WE) nr 1236/2005 w tej sprawie; bp) zapewnienie, by kobiety miały dostęp do planowania rodziny, a także do pełnego zakresu publicznych i powszechnych usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz praw z nim związanych, w tym do nowoczesnych metod antykoncepcji oraz legalnej i bezpiecznej aborcji; podkreślenie faktu, że powszechny dostęp do opieki zdrowotnej, zwłaszcza w dziedzinie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz związanych z tym praw, jest jednym z podstawowych praw człowieka, a tym samym przeciwdziałanie zasadzie globalnego knebla, która została przywrócona przez rząd Stanów Zjednoczonych na początku 2017 r.; bq) wsparcie na rzecz stosowania podejścia do niepełnosprawności opartego na poszanowaniu praw człowieka w sytuacjach ryzyka zgodnie z Konwencją ONZ o prawach osób niepełnosprawnych (CRPD); br) uznanie, że Romowie należą do najbardziej dyskryminowanych mniejszości na świecie oraz że dyskryminacja ta staje się coraz intensywniejsza w kilku krajach; przypomnienie, że Romowie żyją na wszystkich kontynentach, a zatem jest to problem globalny; wezwanie ONZ do powołania specjalnego sprawozdawcy ds. Romów w celu zwiększenia świadomości oraz zapewnienia, by programy ONZ docierały także do Romów; bs) wezwanie państw członkowskich ONZ, w tym państw członkowskich UE, do wdrożenia zaleceń Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Współczesnych Form Rasizmu, Dyskryminacji Rasowej, Ksenofobii i Pokrewnych Przejawów Nietolerancji; Globalne porozumienia w sprawie migracji i w sprawie uchodźców bt) pełne wspieranie wysiłków, którym przewodzi ONZ, na rzecz zawarcia dwóch globalnych porozumień, w sprawie migracji i w sprawie uchodźców, w oparciu o Deklarację nowojorską w sprawie uchodźców i migrantów z 2016 r., aby skuteczniej zareagować na tę kwestię oraz związany z nią proces opracowania globalnego systemu zarządzania, aby wzmocnić koordynację w dziedzinie międzynarodowej migracji, mobilności ludzi, masowych przemieszczeń uchodźców i przedłużających się sytuacji uchodźczych, a także w celu wprowadzenia trwałych rozwiązań i podejść służących wyraźnemu akcentowaniu znaczenia ochrony praw uchodźców i migrantów; wezwanie państw członkowskich UE, aby wspólnie zajęły takie stanowisko oraz aby aktywnie broniły negocjacji w tych ważnych kwestiach i dążyły do postępu w tych negocjacjach; przypomnienie, że za pośrednictwem celów zrównoważonego rozwoju zawartych w Agendzie ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 uznano, że zaplanowane i prawidłowo zarządzane polityki migracyjne mogą przyczynić się do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju i wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu, a także do zmniejszenia nierówności w obrębie państw i między nimi; bu) dążenie do ambitnych i wyważonych postanowień, które umożliwią skuteczniejszą współpracę międzynarodową oraz bardziej sprawiedliwy i przewidywalny globalny podział obowiązków w związku z radzeniem sobie z ruchami migracyjnymi i przymusowymi wysiedleniami, oraz zapewnienie odpowiedniego wsparcia uchodźcom na całym świecie; bv) wspieranie wszelkich wysiłków, aby zapewnić solidną i trwałą pomoc dla krajów rozwijających się przyjmujących dużą liczbę uchodźców oraz dopilnowanie, by uchodźcom zapewniano trwałe rozwiązania, w tym by stawali się samowystarczalni i integrowali się w społecznościach, w których żyją; przypomnienie, że wprowadzenie w życie globalnego porozumienia stanowi jedyną w swoim rodzaju okazję do wzmocnienia powiązań między strategiami politycznymi w dziedzinie pomocy humanitarnej i rozwoju; bw) zapewnienie, aby globalne porozumienia skupiały się na ludziach i opierały się na prawach człowieka oraz zapewniały długoterminowe, trwałe i kompleksowe środki, korzystne dla wszystkich zaangażowanych stron; zwrócenie szczególnej uwagi na sytuację migrantów wymagających szczególnej ochrony, np. dzieci, zagrożonych kobiet, ofiar handlu ludźmi lub osób niepełnosprawnych oraz innych grup ryzyka, w tym społeczności LGBTI; podkreślenie, że polityka migracyjna musi być formułowana z perspektywy przekrojowej, aby móc zaspokoić szczególne potrzeby migrantów; podkreślenie, że należy w pełni rozwinąć nową i horyzontalną perspektywę płci w ramach wspólnej międzynarodowej reakcji na napływ uchodźców, która będzie mieć na celu zaspokojenie szczególnych potrzeb kobiet w zakresie ochrony, w tym zwalczanie przemocy wobec kobiet, oraz zwiększanie ich zdolności i umiejętności w zakresie odbudowy i pojednania; wezwanie państw członkowskich ONZ do podjęcia odrębnego zobowiązania na rzecz propagowania równości płci i wzmacniania pozycji kobiet i dziewcząt jako centralnego elementu globalnego porozumienia, zgodnie z celem zrównoważonego rozwoju nr 5; bx) domaganie się podjęcia zwiększonych wysiłków w celu zapobiegania nielegalnej migracji oraz zwalczania przemytu ludzi i handlu nimi, w szczególności przez walkę z siatkami przestępczymi dzięki terminowej i skutecznej wymianie odpowiednich informacji wywiadowczych; poprawę metod identyfikacji i ochrony ofiar oraz wzmocnienie współpracy z państwami trzecimi w celu śledzenia, konfiskaty i odzyskiwania zysków z działalności przestępczej w tym sektorze; podkreślanie – na szczeblu ONZ – znaczenia ratyfikacji i pełnego wdrożenia Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej oraz uzupełniającego ją protokołu przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną oraz protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi; by) dopilnowanie, aby szczególną uwagę poświęcono uchodźczyniom i kobietom ubiegającym się o azyl, które doświadczają różnych form dyskryminacji i są bardziej narażone na przemoc seksualną i uwarunkowaną płcią, zarówno w ich kraju pochodzenia, jak i w czasie podróży do bezpieczniejszych miejsc przeznaczenia; przypomnienie, że kobiety i dziewczęta ubiegające się o azyl mają szczególne potrzeby i obawy, które różnią się od potrzeb i obaw mężczyzn, co wymaga, by wdrażanie wszelkich strategii politycznych i procedur w zakresie azylu uwzględniało aspekt płci oraz było zindywidualizowane; wezwanie do wzmocnienia systemów ochrony dzieci oraz wsparcie konkretnych środków w najlepszym interesie dzieci będących uchodźcami i migrantami, w oparciu o Konwencję o prawach dziecka; bz) zajęcie się kwestią powszechnego zjawiska bezpaństwowości, które stwarza poważne wyzwania w zakresie praw człowieka; dopilnowanie, aby kwestia ta została odpowiednio uwzględniona w bieżących negocjacjach w sprawie globalnych porozumień; ca) utrzymanie i zwiększenie wsparcia, w tym wsparcia finansowego, udzielanego Wysokiemu Komisarzowi Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców na potrzeby realizowania przez niego międzynarodowego mandatu w zakresie ochrony uchodźców, w tym ofiar grup przestępczych i osób zamieszanych w handel ludźmi i przemyt ludzi w krajach pochodzenia i krajach tranzytowych; cb) udzielenie pomocy partnerom wschodnim w rozwiązywaniu problemów, z którymi zmagają się w wyniku masowych przymusowych przesiedleń wewnętrznych z terenów objętych konfliktami oraz zdecydowane działanie na rzecz ochrony i zachowania praw osób przesiedlonych, w tym ich prawa do powrotu, praw własności i prawa do bezpieczeństwa osobistego; cc) dalsze podkreślanie ogromnego znaczenia, jakie ma edukacja dziewcząt i kobiet dla tworzenia możliwości gospodarczych; cd) ponowne wyrażenie poważnej obawy, że setki tysięcy osób wewnętrznie przesiedlonych i uchodźców, którzy uciekli ze swoich miejsc pochodzenia w związku z przedłużającymi się konfliktami, nadal mają status przesiedleńców oraz ponowne podkreślenie prawa wszystkich osób wewnętrznie przesiedlonych i uchodźców do powrotu do miejsc pochodzenia w bezpiecznych i godnych warunkach; ce) położenie nacisku na potrzebę zapewnienia odrębnego finansowania na rzecz udziału kobiet w procesach decyzyjnych na szczeblu międzynarodowym; Rozwój cf) wdrożenie ambitnej agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 oraz zawartych w nim 17 celów zrównoważonego rozwoju; podkreślanie wiodącej roli UE w procesie, który doprowadził do przyjęcia agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz Programu działań z Addis Abeby; podjęcie konkretnych działań, aby zapewnić skuteczne wdrożenie agendy ONZ 2030 oraz Programu działań z Addis Abeby stanowiących istotne narzędzia w zakresie rozwoju; dopilnowanie, aby UE i ONZ nadal odgrywały główną rolę we wdrażaniu agendy ONZ 2030 w celu wyeliminowania ubóstwa i generowania dobrobytu społeczeństwa, wyeliminowania nierówności, tworzenia bezpieczniejszego i bardziej sprawiedliwego świata oraz walki ze zmianą klimatu i ochrony środowiska naturalnego; cg) podjęcie konkretnych działań na rzecz skutecznego wdrożenia agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz jej 17 celów zrównoważonego rozwoju stanowiących istotne narzędzia w zakresie zapobiegania i zrównoważonego rozwoju; zachęcanie państw do przyjęcia odpowiedzialności i ustanowienia ram krajowych na rzecz osiągnięcia 17 celów zrównoważonego rozwoju oraz wspieranie państw w tym obszarze; zachęcenie państw członkowskich ONZ do dostosowania ich budżetów do agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030; przypomnienie, że UE pozostaje głównym światowym darczyńcą pomocy na rzecz rozwoju i zapewnia 75,7 mld EUR, a także zachęcenie do dalszego wzrostu wspólnej pomocy rozwojowej UE, która stanowi podstawę nieustających wysiłków państw członkowskich na rzecz wspierania pokoju, dobrobytu i zrównoważonego rozwoju na całym świecie; zachęcanie państw członkowskich ONZ do realizacji zobowiązań dotyczących wydatków na pomoc rozwojową oraz apelowanie o przyjęcie solidnych ram obejmujących zestaw wskaźników i korzystanie z danych statystycznych w celu oceny sytuacji w krajach rozwijających się, monitorowania postępów i zapewnienia rozliczalności; kontynuowanie wysiłków w celu zapewnienia spójności polityki na rzecz rozwoju w ramach wszystkich strategii politycznych UE, co ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, oraz zachęcanie na szczeblu UE do zapewnienia większej spójności polityki zgodnie z celem 17; Zmiana klimatu i dyplomacja klimatyczna ch) ponowne potwierdzenie zaangażowania UE w realizowanie porozumienia paryskiego, zachęcanie wszystkich państw członkowskich ONZ do jego ratyfikowania i skutecznego wprowadzenia w życie, a także podkreślenie konieczności wdrożenia porozumienia paryskiego globalnie i przez wszystkie państwa członkowskie ONZ; ponowne zwrócenie uwagi na potrzebę ambitnej polityki klimatycznej UE i jej gotowość do poprawienia ustalonych na poziomie krajowym wkładów na 2030 r., w tym wkładu UE, a także na konieczność opracowania w odpowiednim czasie strategii długofalowej na 2050 r. oraz wspieranie wszelkich inicjatyw zmierzających w tym kierunku; opracowanie skuteczniejszych działań na rzecz zrównoważenia środowiskowego, zwłaszcza przez przeciwdziałanie zmianie klimatu i wspieranie międzynarodowych środków i działań na rzecz utrzymania i poprawy jakości środowiska i zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi; podniesienie do jeszcze wyższego poziomu naszych ambicji w zakresie ograniczenia emisji oraz podkreślenie roli UE jako światowego lidera w dziedzinie działań na rzecz klimatu; ci) ponowne stwierdzenie, że działania na rzecz klimatu to główny priorytet dla Unii Europejskiej; dopilnowanie, aby UE nadal przodowała w przeciwdziałaniu zmianie klimatu i współpracowała z ONZ w tym zakresie; wezwanie wszystkich członków ONZ do przestrzegania porozumienia paryskiego oraz szybkiego wdrożenia decyzji podjętych na szczycie klimatycznym ONZ w 2016 r.; zwiększenie wysiłków na rzecz ponownego włączenia Stanów Zjednoczonych do współpracy wielostronnej w zakresie zmiany klimatu; cj) bycie aktywnym partnerem w ramach ONZ w celu wspierania globalnych partnerstw i współpracy w zakresie wyzwań związanych ze zmianą klimatu, podkreślając, że klimat może być punktem wyjścia do stosunków dyplomatycznych z tymi partnerami, którzy uznają inne kwestie za wysoce kontrowersyjne, i tym samym może umożliwić krzewienie stabilności i pokoju; ck) zwiększenie wysiłków w zakresie dyplomacji klimatycznej przez opracowanie kompleksowej strategii na rzecz dyplomacji klimatycznej i uwzględnienie klimatu we wszystkich dziedzinach działań zewnętrznych UE, w tym w obszarze handlu, współpracy na rzecz rozwoju, pomocy humanitarnej oraz bezpieczeństwa i obrony przy uwzględnieniu faktu, że szkodliwy dla środowiska system powoduje niestabilność; zawarcie silnego sojuszu krajów i podmiotów, które będą nadal popierać i realizować cele ograniczenia globalnego ocieplenia do znacznie poniżej 2 oC, kontynuując jednocześnie starania na rzecz ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 oC; cl) przypomnienie, że skutki zmiany klimatu są inaczej doświadczane przez kobiety i mężczyzn; podkreślenie, że kobiety są bardziej podatne na zagrożenia, a także narażone na wyższe ryzyko i obciążenia, a dzieje się tak z różnych powodów, począwszy od nierównego dostępu do zasobów, edukacji, szans na zatrudnienie i praw do ziemi, a skończywszy na normach społecznych i kulturowych; podkreślenie, że powinno to zostać w odpowiedni sposób uwzględnione; dopilnowanie, aby kobiety odgrywały kluczową rolę w znajdowaniu rozwiązań w zakresie łagodzenia zmiany klimatu i dostosowania się do niej, w tym w międzynarodowych negocjacjach w sprawie klimatu, z myślą o wypracowaniu podejścia do rozwiązania podstawowych nierówności uwzględniającego aspekt płci; cm) przypomnienie, że kiedy kobiety mają ograniczony dostęp do zasobów produkcyjnych i kontroli nad nimi, a także ograniczone prawa, mają one mniej możliwości wpływania na kształt podejmowanych decyzji i na politykę, co oficjalnie uznano podczas 13. konferencji stron w sprawie zmiany klimatu (COP 13), która odbyła się w 2007 r. na Bali; cn) ścisłą współpracę z małymi państwami wyspiarskimi i innymi krajami odczuwającymi najpoważniejsze konsekwencje zmiany klimatu w celu zapewnienia, by ich głos i ich potrzeby były uwzględniane na różnych forach ONZ; co) angażowanie się w kompleksową debatę publiczną ze wszystkimi państwami członkowskimi ONZ na temat znaczenia poszanowania ograniczeń konstytucyjnych w ramach uprawnień prezydenckich na całym świecie;