PL    PL PL 
 
PL 1   PL  KOMISJA WSPÓLNOT  EUROPEJSKICH 
Bruksela, dnia 2.9.2009 
SEK(2009) 1128 wersja ostateczna 
  
DOKUMENT ROBOCZY S ŁUŻB KOMISJI 
uzupełniający 
   
KOMUNIKAT KOMISJI  
w sprawie ustanowienia wspólnego unijnego programu przesiedle ń  
 
oraz wniosek dotycz ący  
 
DECYZJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 
  
zmieniającej decyzj ę nr 573/2007/WE Parlamentu Europe jskiego i Rady z dnia 23 maja 
2007 r. ustanawiaj ącą Europejski Fundusz na rzecz Uchod źców na lata 2008–2013 jako 
część programu ogólnego Solidarno ść i zarządzanie przep ływami migracyjnymi oraz 
uchylającą decyzję Rady 2004/904/WE 
 
Streszczenie oceny skutków 
 
 
{KOM(2009) 447 wersja ostateczna} {KOM(2009) 456 wersja ostateczna} 
{SEK(2009) 1127}  
 
PL 2   PL 1. I NFORMACJE OGÓLNE  
Przesiedlenie to przemieszczenie uchod źców uznanych przez Wysokiego Komisarza 
Narodów Zjednoczonych ds. Uchod źców (UNHCR) za wymagaj ących ochrony 
międzynarodowej z kraju pierwszego azylu (w wi ększości przypadków nale żącego do krajów 
trzeciego świata) do innego kraju, w którym uzyskaj ą stałą ochronę. Przesiedlenie stanowi 
rozwiązanie dla uchod źców, którzy nie mog ą powróci ć do państwa pochodzenia, a kraj 
pierwszego azylu nie mo że zapewni ć im integracji.  
Przesiedlenie polega na przemieszczeniu uchod źców spoza Unii do pa ństwa członkowskiego 
UE. 
Liczba uchod źców na świecie sięga około 10 mln. W przypadku 5 % z nich konieczne jest 
przesiedlenie. Jedynie niew ielki procent tych uchod źców zostaje skutecznie przesiedlony. 
Istnieje wi ęc strukturalna rozbie żność pomiędzy potrzebami a pomoc ą humanitarn ą. 
Jedynie niewielka cz ęść przesiedlanych co roku uchod źców trafia do UE. Z 65 596 
uchodźców przesiedlonych w 2008 r. 4 378 wyjecha ło do UE. Kontrastuje to silnie z liczbami 
uchodźców przyj ętych przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz inne kraje uprzemys łowione, 
stanowiące tradycyjne cele przesiedle ń. 
2. P RZESIEDLENIA W UE:  OBECNA SYTUACJA (PUNKT WYJ ŚCIOWY ) 
W chwili obecnej w przesiedleniach co roku uczestniczy dziesi ęć państw członkowskich UE. 
Szwecja, Dania, Finlandia, Niderland y, Zjednoczone Królestwo oraz Irlandia ju ż od kilku lat 
prowadzą programy przesiedle ń. W 2007 r. Portugalia, Francj a, Rumunia oraz Republika 
Czeska postanowi ły wprowadzi ć krajowe programy w zakresie przesiedle ń. Te zmiany na 
lepsze wynikaj ą z kilku czynników. Po pierwsze, od 2007 r. na przesiedlenia przeznacza si ę 
znaczącą pomoc finansow ą z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchod źców (ERF III). Po 
drugie, w ci ągu ostatnich kilku lat zai nteresowane podmioty z ró żnych państw opracowa ły 
wiele projektów i dzia łań partnerskich w zakresie przesiedle ń. Trzecią pozytywn ą zmianą jest 
silne zainteresowanie polityczne na szczeblu UE. Zainteresowanie to odnosi si ę przede 
wszystkim do potrzeb w zakresie przesiedlania uchod źców irackich z Syrii i Jordanii do UE. 
W 2008 r. Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwo ści i Spraw Wewn ętrznych przyj ęła konkluzje w 
sprawie przesiedlenia uchod źców z Iraku, w których podkre ślono, że przesiedlenia 
przyczyniaj ą się do utrzymania sytuacji w zakresie ochrony uchod źców w Syrii i Jordanii. Na 
podstawie konkluzji Rady cztery pa ństwa członkowskie, które do niedawna nie anga żowały 
się w przesiedlenia, zobowi ązały się do przyjęcia przesiedlanych uchod źców z Iraku (DE, IT, 
BE, LU). 
Europejski Urz ąd Wsparcia w dziedzinie Azylu, który zgodnie z oczekiwaniami ma 
rozpocząć działalność w 2010 r., b ędzie wspiera ć państwa członkowskie i inne 
zainteresowane strony w praktycznej wspó łpracy, równie ż w zakresie przesiedle ń. 
3. D EFINICJA PROBLEMU  
Bieżąca sytuacja jest zasadniczo dobra i podlega stopniowej ew olucji, szczególnie bior ąc pod 
uwagę spodziewane utworzenie Europejskiego Urz ędu Wsparcia w dziedzinie Azylu. Wci ąż 
jednak utrzymuje si ę wiele istotnych ni edoborów i ogranicze ń strukturalnych. 
Głównym problemem jest niski obecnie poziom solidarno ści UE z krajami trzecimi pod 
względem przyjmowania uchod źców. Liczba ta jest zbyt niska, bior ąc pod uwag ę skalę 
światowych potrzeb w zakresie przesiedle ń. Kolejnym problemem jest fakt, że zbyt ma ła 
 
PL 3   PL liczba pa ństw członkowskich uczestniczy w przesie dleniach. Obecnie tylko 10 pa ństw 
członkowskich (Szwecja, Finlandia, Dania, Zje dnoczone Królestwo, Irlandia, Niderlandy, 
Portugalia, Francja, Rumunia oraz Republik a Czeska) co roku przyjmuje przesiedlanych 
uchodźców. Międzynarodowa rola, jak ą pełni UE w zakresie przesiedle ń, nie wystarcza. 
Negatywnie oddzia łuje to na ambicje UE dotycz ące odgrywania pierwszoplanowej roli w 
światowych stosunkach hu manitarnych oraz na wp ływ UE na fora mi ędzynarodowe. 
Niewielki jest stopie ń koordynacji mi ędzy państwami cz łonkowskimi UE uczestnicz ącymi w 
procesie przesiedle ń pod wzgl ędem priorytetów tego procesu, tj. przesiedlanych narodowo ści 
oraz okre ślonych grup. Priorytety te s ą obecnie okre ślane przez pa ństwa członkowskie na 
poziomie krajowym w bliskich stosunkach dwustronnych z UNHCR, bez uprzednich dyskusji 
i decyzji na szczeblu UE. W zwi ązku z powy ższym brakuje równie ż strategicznego 
wykorzystania przesiedle ń jako instrumentu polityki zewn ętrznej UE. Przesiedlenia s łużą nie 
tylko realizacji celów humanitarnych wzgl ędem skutecznie przesiedlanych osób, lecz równie ż 
uwolnieniu krajów trzecich z cz ęści obciążeń związanych z przyjmowaniem du żej liczby 
uchodźców. Przesiedlenia mog ą więc odegra ć znaczącą rolę jako element zewn ętrznej 
polityki azylowej UE oraz – ogólnie rzecz bior ąc – polityki zewn ętrznej UE. Strategiczne 
skutki przesiedle ń byłyby wyra źniejsze, gdyby priorytety dotycz ące narodowo ści i 
określonych kategorii przesiedlanych osób by ły przede wszystkim okre ślane na szczeblu UE. 
Aktualne ramy finansowe narzucaj ą ograniczenia. ERF III zapewnia dodatkow ą pomoc 
finansową tym państwom cz łonkowskim, które przesiedlaj ą określone kategorie uchod źców. 
Kryteria te s ą uważane za zbyt sztywne. 
Trzeci rodzaj problemów dotycz ących aktualnej sytuacji wi ąże się z brakiem 
usystematyzowanej, praktycznej wspó łpracy pomi ędzy państwami cz łonkowskimi w zakresie 
przesiedle ń. W chwili obecnej nie istnieje wymiana informacji ani koordynacja dzia łań 
związanych z przesiedleniami. Ma to negatywny wp ływ na jako ść przesiedle ń. Innym 
przykładem skutku jest brak korzy ści skali. Przesiedlenia wymagaj ą wielu przygotowa ń 
logistycznych, takich jak mi sje selekcyjne i orientacyjn e, badania lekarskie i post ępowania 
sprawdzaj ące, organizacja podró ży i wiz, programy przyjmowania oraz integracji. Pa ństwa 
członkowskie mog łyby prowadzi ć niektóre z tych dzia łań wspólnie lub w ścisłej współpracy. 
4. P OMOCNICZO ŚĆ 
– Zaangażowanie Wspólnoty w dziedzinie azylu opiera si ę na potrzebie solidarno ści między 
państwami cz łonkowskimi w podj ęciu wyzwania, z którym pojedyncze pa ństwa w UE bez 
granic wewn ętrznych nie s ą w stanie sobie skutecznie poradzi ć. 
– Potrzeba podj ęcia działań dotyczących wspólnego europejskiego systemu azylowego 
została przeanalizowana w niedawnych sprawo zdaniach w sprawie oceny skutków.  
– Rada Europejska oraz Parlamen t Europejski wielokrotnie wzywa ły do utworzenia takiego 
programu, który mia łby równie ż wymiar zewn ętrzny.  
5. C ELE  
Ogólne cele polityczne:  
a) udzielenie wsparcia na rzecz mi ędzynarodowej ochrony uchod źców w drodze 
przesiedle ń; 
b) zwi ększenie humanitarnych skutków oraz nasilenie dzia łań UE poprzez wi ększe 
wspólne zaanga żowanie w kwesti ę przesiedle ń; 
 
PL 4   PL Cele szczegó łowe: 
c) zapewnienie wi ększej solidarno ści UE z krajami trzecimi w zakresie przyjmowania 
uchodźców; 
d) zapewnienie uczestnictwa w przesiedleniach wi ększej liczby pa ństw członkowskich 
UE; 
e) zapewnienie lepszego i trwa łego ukierunkowania dzia łań przesiedle ńczych w UE na 
osoby lub grupy osób (w szczególno ści osoby w trudnej sytuacji, w tym dzieci, lub osoby 
pochodzące z określonych obszarów geograficznyc h) najbardziej potrzebuj ące ochrony;  
f) zwi ększenie strategicznego w ykorzystania przesiedle ń na poziomie UE;  
g) ogólne zwi ększenie mi ędzynarodowej roli UE, w szczególno ści w odniesieniu do 
kwestii przesiedle ń poprzez rozwój procesu przesiedle ń jako integralnego i spójnego 
elementu polityki zewn ętrznej UE; 
h) poprawa jako ści procedur w zakresie przesiedle ń wewnątrz UE w drodze wspó łpracy; 
i) obni żenie kosztów ekonomicznych i finansowych przesiedle ń wewnątrz UE w drodze 
współpracy;  
j) ograniczenie ró żnic między państwami cz łonkowskimi UE w odniesieniu do 
standardów ochrony oraz zwi ększenie skuteczno ści poprzez konwergencj ę kryteriów 
dotyczących przesiedle ń. 
6. W ARIANTY STRATEGICZNE  
Na podstawie analizy problemu okre ślono trzy g łówne elementy polityki w zakresie 
przesiedle ń na poziomie UE: praktyczn ą współpracę oraz elementy polityczny  i finansowy . 
Tworzą one punkt wyj ściowy dla opracowania wariantów strategicznych. 
6.1. Pierwszy wariant strategiczny: zachowanie status quo 
Europejski Urz ąd Wsparcia ds. Polityki Azylowej zapew ni ramy strukturalne dla prowadzenia 
działań w ramach wspó łpracy praktycznej , w tym m.in. dzia łań dotyczących przesiedle ń. 
Istnieje potencjalnie szeroka gama dzia łań w ramach wspó łpracy praktycznej, które 
Europejski Urz ąd Wsparcia ds. Polityki Azylowej móg łby rozwin ąć w odniesieniu do 
przesiedle ń, takie jak okre ślenie najlepszych praktyk, sz kolenia, programy partnerskie 
ukierunkowane na pa ństwa członkowskie, które nie anga żują się jeszcze w przesiedlenia, a 
także organizacja wspólnych dzia łań i operacji przez pa ństwa uczestnicz ące w procesie 
przesiedle ń. 
Jeżeli utrzymane zostanie status qu o, elementy polityczne i finansowe  nie ulegn ą dalszemu 
rozwojowi.  
6.2. Drugi wariant strategiczny: wariant średni (proces dynamiczny) 
W tym wariancie Europejski Urz ąd Wsparcia w dziedzinie Azylu rozwija równie ż współpracę 
praktyczn ą. Rozróżnienie mi ędzy wspó łpracą praktyczn ą w tym wariancie a wspó łpracą w 
wariancie 1. wi ąże się przede wszystkim ze zwi ązkiem pomi ędzy działaniami w ramach 
współpracy praktycznej oraz dalszym rozwojem elementu politycznego i finansowego. 
Oczekuje si ę, że element wspó łpracy praktycznej b ędzie stymulowany i wzmacniany na 
skutek rozwoju pozosta łych dwóch elementów. 
 
PL 5   PL W tym wariancie przewiduje si ę dalsze opracowanie usystematyzowanej wspó łpracy 
politycznej poprzez ustanowienie ram prawnych  oraz wzmocnienie ich przy pomocy 
elementu finansowego . 
Przewiduje si ę, że utworzone zostan ą ramy polityczne, które okre ślą priorytety polityczne i 
strategiczne w odniesieniu do przesiedle ń. W ramach tych uczestniczy ć będą wszystkie 
istotne zainteresowane strony (eksperci z pa ństw członkowskich, Komisja, UNHCR, 
organizacje pozarz ądowe). Do ich zada ń będzie należało: 
1. Ustalanie wspólnych rocznych prioryte tów UE w odniesieniu do przesiedle ń, 
zarówno w zakresie narodowo ści, jak i okre ślonych kategorii przesiedlanych 
uchodźców. Umo żliwi to skuteczne i elastyczne reagowanie na pojawiaj ące się 
potrzeby. 
2. Pa ństwa członkowskie otrzymuj ą dodatkow ą pomoc finansow ą zgodnie z art. 13 
ERF III pod warunkiem przeprowadzania przesiedle ń zgodne ze wspólnymi 
rocznymi priorytetami UE w tym zakresie. Nale ży jednak podkre ślić, że państwa 
członkowskie zachowuj ą swobodę w przeprowadzaniu przesiedle ń innych kategorii 
uchodźców. 
3. Zapewnienie zintegrowanego podej ścia do przesiedle ń, zewnętrznej polityki 
azylowej UE oraz ogólnie rozumianej polityki zewn ętrznej UE. 
4. W ramach politycznych przesiedlenia s ą również poddawane szerszej debacie. 
Utworzenie ram politycznych prowadzi do lepszego ukierunkowania dzia łań w 
zakresie praktycznej wspó łpracy prowadzonych pr zez Europejski Urz ąd Wsparcia w 
dziedzinie Azylu. 
Państwa członkowskie uzyskaj ą dodatkow ą pomoc finansow ą z tytułu przyjmowania 
uchodźców wchodz ących w zakres corocznie ustalanych pr iorytetów UE. Wymaga to zmiany 
ERF. W ramach ERF III nie przewidziano żadnej strukturalnej re alokacji funduszy, która 
wywarłaby wpływ na finansowanie innych dzia łań związanych z polityk ą azylową. 
W drugim wariancie zidentyfikowano dwa podwarianty . Różnica pomi ędzy tymi 
podwariantami dotyczy jedynie mechanizmu przewidzianego dla ram politycznych. W 
podwariancie 2A przewiduje si ę ustanowienie nowego komitetu w sprawie przesiedle ń 
zgodnie z zasadami procedury komitetowe j. W podwariancie  2B przewiduje si ę 
wykorzystanie istniej ących struktur. 
6.3. Trzeci wariant strategiczny: wariant maksymalny 
W tym wariancie zak łada się utworzenie w pe łni rozwini ętego unijnego programu 
przesiedle ń. Przesiedlenia by łyby prowadzone wspólnie pod wzgl ędem ustalania priorytetów 
oraz wykonania. W pe łni rozwini ęty unijny program przesiedle ń mógłby składać się z 
następujących elementów. 
(1) Wszystkie pa ństwa członkowskie uczestnicz ą w programie, udost ępniając określoną 
liczbę miejsc. Ca łkowita liczba dost ępnych miejsc do osiedlania si ę na terytorium UE 
jest ustalana i wype łniana na poziomie UE. Na szczeblu UE zapadaj ą decyzje 
dotyczące priorytetów w zakresie przesiedle ń. Również na szczeblu UE zapewnia si ę 
zintegrowanie przesiedle ń z zewn ętrzną polityką azylową oraz ogóln ą polityką 
zewnętrzną UE. 
(2) Państwa członkowskie nie prowadz ą żadnych przesiedle ń poza wspólnym programem 
przesiedle ń. Kryteria przesiedle ń oraz status uzyskiwany przez uchod źców po 
przybyciu równie ż podlegają pełnej harmonizacji. 
 
PL 6   PL (3) Proces wyboru osób do przesiedlenia jest ca łkowicie scentraliz owany na poziomie 
UE. Wszelkie operacje przed wyjazdem s ą prowadzone wspólnie. G łówną rolę 
organizacyjn ą obejmuje prawdopodobnie Europejski Urz ąd Wsparcia w dziedzinie 
Azylu. Wymaga to zwi ększenia potencja łu Europejskiego Urz ędu Wsparcia w 
dziedzinie Azylu pod wzgl ędem przesiedle ń. 
(4) Konieczna b ędzie równie ż całkowita analiza elementu finansowego. 
7. O CENA WARIANTÓW  
Ocenę różnych skutków przedstawiono w Tabeli na stronie 5. 
1. Punkt wyj ścia ewoluuje, szczególnie ze wzgl ędu na przewidywane utworzenie 
Europejskiego Urz ędu Wsparcia w dziedzinie Azylu w 2010 r. Aby lepiej przeliczy ć 
przewidywane skutki utworzenia urz ędu, wprowadzili śmy rozróżnienie pomi ędzy statycznym 
punktem wyj ścia (sytuacja na wiosn ę 2009 r.) a zmiennym punktem wyj ścia (przewidywana 
sytuacja po utworzeniu Europejskiego Urz ędu Wsparcia w dziedzinie Azylu bez 
podejmowania dalszych dzia łań UE).  
2. Poniewa ż przewiduje si ę, że oczekiwany wynik podwariantów 2A i 2B b ędzie jednakowy, 
ocenę skuteczno ści realizacji celów oraz skutków  przeprowadzono wspólnie dla 
podwariantów 2A i 2B. Tym co odró żnia podwariant 2A od podwariantu 2B, jest jednak 
ocena wykonalno ści politycznej i proporcjonalno ści. 
8. P ORÓWNANIE WARIANTÓW  
Ilościowy wp ływ wariantów 1, 2 i 3  
• Skuteczno ść poszczególnych wariantów w realizacji g łównego celu (zapewnienia wi ększej 
solidarności UE z krajami trzecimi w zakresie przyjmowania uchod źców) ocenia si ę w 
następujący sposób: wariant 1 – wzrost o 5 %, wariant 2 – wzrost o 15 %, wariant 3 – 
wzrost o 10 %. 
• Pierwszy skutek wariantów (bezpo średnie koszty finansowe zwi ązane z przesiedleniami) 
ocenia się następująco: wariant 1 – wzrost o 3 825 000 EUR, wariant 2 – wzrost o 11 475 
000 EUR, wariant 3 – wzrost o 7 650 000 EUR. 
• Drugi skutek (bezpo średnie koszty finansowe / efekt korzy ści skali) wariantów ocenia si ę 
następująco: wariant 1 – spadek o 803 350 EUR, wariant 2 – spadek o 1 759 000 EUR, 
wariant 3 – spadek o 2 524 500 EUR. 
Ocena ogólna : 
1. Warianty 2 i 3 zapewniaj ą lesze wyniki ni ż wariant 1. Istniej ą dwa podstawowe 
zastrzeżenia wobec wariantu 3: ni ższy wynik pod wzgl ędem osiągania głównego celu oraz 
wykonalno ści politycznej/proporcjonalno ści. 
2. Wi ększość państw członkowskich preferuje podej ście ewolucyjne i k ładzie nacisk na 
bliższą współpracę oraz zaznajomienie nowych pa ństw członkowskich z przesiedleniami, a 
nie na harmonizacj ę kryteriów przesiedle ń. Państwa członkowskie s ą niewzruszone, je żeli 
chodzi o dobrowolny charakter uczestnictwa w programie. Nawet je żeli istnieje wystarczaj ące 
wsparcie dla utworzenia w pe łni rozwini ętego wspólnego unijnego programu przesiedle ń, 
należy wątpić, czy w obecnej sytuacji niektóre pa ństwa członkowskie by łyby wystarczaj ąco 
przygotowane na realizacj ę przesiedle ń. Wątpliwe jest równie ż, czy na tym etapie utworzenie 
 
PL 7   PL w pełni rozwini ętego wspólnego unijnego programu przesiedle ń jest konieczne i 
proporcjonalne, aby osi ągnąć stawiane cele. 
• Porównanie wariantów 1 i 2 wykazuje wyra źną przewagę wariantu 2. 
• Podwariant 2B jest preferowany ze wzgl ędu na polityczn ą wykonalno ść i 
proporcjonalno ść. Większość państw członkowskich preferuje opieranie si ę na istniej ących 
mechanizmach konsultacji i podejmowania decy zji. Aktualna atmosfera polityczna sprzyja 
przesiedleniom, istn ieje jednak niech ęć wobec tworzenia nowych struktur formalnych ze 
względu na obci ążenia biurokratyczne, które mog łyby się z tym wi ązać, oraz obawy 
państw członkowskich przed ograniczeniem swobody podejmowania decyzji w zakresie 
priorytetów. Z punktu wi dzenia proporcjonalno ści korzystne by łoby wykorzystanie 
istniejących struktur, je żeli zapewni to jednakow ą skuteczno ść w osiąganiu celów i je żeli 
przewiduje si ę, że wywrze takie same skutki. 
• Wariant 2B jest dlatego wariantem preferowanym. 
9. M ONITOROWANIE I OCENA  
W ciągu trzech lat od wprowadzenia wspól nego unijnego programu przesiedle ń Komisja 
przeprowadzi jego ocen ę. Uwzględni w niej post ępy poczynione w zakresie wspó łpracy 
politycznej, elementu finansowego oraz praktycznej wspó łpracy. 
Określono osiem mierzalnych wska źników, które obejmuj ą różne aspekty wariantów i celów 
(polityczne, finansowe oraz wspó łpracę praktyczn ą). 
 
PL 8   PL Porównanie skutków wariantów:   
 Wariant 1  Wariant 2  Wariant 3  
Cele   
bieżąc
y progresywn
y dynamiczny  maksymalny  
1 Zapewnienie wi ększej solidarno ści UE z krajami trzecimi w zakresie 
przyjmowania uchod źców;  0 Niskie-
średnie  Średnie-wysokie  Średnie  
2 Zapewnienie uczestnictwa w przesiedleniach wi ększej liczby pa ństw 
członkowskich UE;  0 Niskie-
średnie  Średnie-wysokie  Wysokie  
3 Zapewnienie lepszego i trwa łego ukierunkowania dzia łań w zakresie 
przesiedle ń na najbardziej potrzebuj ące osoby (np. dzieci, uchod źców z 
określonych regionów)  0 Niskie-
średnie  Wysokie  Wysokie  
4 Zwi ększenie strategicznego wykorzystania przesiedle ń na poziomie UE  0 Niskie  Średnie  Średnie  
5 Zwiększenie mi ędzynarodowej roli UE w odniesieniu do kwestii przesiedle ń 
poprzez ich rozwój jako integralnego i spójnego elementu polityki zewnętrznej UE 
 0 Niskie  Średnie  Średnie  
6 Poprawa jako ści procedur w zakresie przesiedle ń wewnątrz UE w drodze 
współpracy  0 Niskie-
średnie  Średnie-wysokie  Wysokie  
7 Obniżenie kosztów ekonomicznych i finansowych przesiedle ń wewnątrz UE 
w przeliczeniu na jednego mieszka ńca w drodze wspó łpracy  0 Niskie-
średnie  Średnie-wysokie  Wysokie  
8 Ograniczenie ró żnic między państwami cz łonkowskimi UE w odniesieniu do 
standardów ochrony oraz zwi ększenie skuteczno ści poprzez konwergencj ę 
kryteriów dotycz ących przesiedle ń 0 Niskie  Średnie  Wysokie  
Skutki  
 
PL 9   PL  1 Bezpośrednie koszty finansowe zwi ązane z przesiedleniami (selekcja, 
przyjęcie, integracja)  0 Niewielki 
wzrost  Średni-wysoki 
wzrost  Średnie  
 2 Bezpośrednie koszty finansowe zwi ązane z przesiedleniami (selekcja, 
przyjęcie, integracja) na jednego mieszka ńca 0 Niewielki 
wzrost  Średni wzrost  Znaczący wzrost  
 3 Koszty ekonomiczne i spo łeczne zwi ązane z integracj ą przesiedlonych 
uchodźców sensu largo (koszty ca łkowite)  0 Niewielki 
wzrost  Średnie-wysokie  Średnie  
 4 Koszty ekonomiczne i spo łeczne zwi ązane z integracj ą przesiedlonych 
uchodźców sensu largo (koszty na mieszka ńca) 0 Niskie  Niskie  Niskie  
 5 Skutki przesiedle ń dla krajów trzecich, okre ślonych kategorii uchod źców 
oraz stosunków zewn ętrznych UE  0 Niskie  Średnie  Średnie  
 6 Wi ększa równo ść w zapewnianiu ochrony uchod źcom 0 Niskie  Średnie  Wysokie  
 7 Wp ływ na prawa podstawowe  0 Niskie  Średnie-wysokie  Średnie  
Wykonalno ść polityczna i proporcjonalno ść 2 A 2 B  
 1 Poparcie g łównych zainteresowanych stron dla danego wariantu  0 Średnie  Niskie-
średnie  Średni
e-wysoki
e
 Niskie  
 2 Proporcjonalno ść  0 Pewne obawy  Pewne 
obawy  Nieznaczne 
obawy
 Poważne obawy