ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.3

Pod koniec lat 80. nastąpiło „pęknięcie bańki spekulacyjnej”, co doprowadziło do okresu deflacji i zastoju gospodarczego, pokonanego dopiero niedawno. Później, w latach 90., Japonia stała się sceną szeregu skandali z udziałem urzędników wyższego szczebla, co podkopało zaufanie społeczeństwa do systemu charakteryzującego się dominacją państwa i największych interesów przemysłowych. Taki rozwój wypadków oraz niewłaściwa organizacja akcji ratowniczej po wielkim trzęsieniu ziemi w Kobe w 1995 r. uzmysłowiły społeczeństwu efektywność (i potencjał) niektórych organizacji społeczeństwa obywatelskiego. Doprowadziło to w 1998 r. do przyjęcia nowej ustawy o organizacjach niedochodowych, która uznała, że organizacje społeczeństwa obywatelskiego mogą odgrywać istotną rolę w dobrym sprawowaniu rządów (10). Ustawa ta usunęła także wiele barier na drodze do rozwoju organizacji niedochodowych i wyeliminowała większość uciążliwego nadzoru biurokratycznego. Była to jedna z tych zmian, które przyczyniły się do obniżenia poziomu regulacji i centralizacji w japońskim społeczeństwie i polityce.
1.1.8

Komitet proponuje, by Rada Europejska upoważniła go do publikowania corocznego sprawozdania zawierającego, o ile są dostępne, informacje dotyczące udziału zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego i krajowych RSG, tam gdzie one istnieją, w realizacji strategii lizbońskiej, obejmującego konkretne sugestie oraz propozycje pożądanych usprawnień (3).
4.12

Ze względu na to, że wciąż jeszcze brakuje europejskich ram prawnych dotyczących stosunku pracy, pozostaje szerokie pole do podejrzanego handlu tanią siłą roboczą, co prowadzi do poważnych szkodliwych skutków ubocznych na skalę europejską. Komisja Europejska doszła do identycznych wniosków w sprawozdaniu z funkcjonowania ustaleń przejściowych określonych w Traktacie o przystąpieniu z 2003 r., w którym przyznano, że „stosowane ograniczenia mogły być czynnikiem zachęcającym obywateli UE-8 do poszukiwania innych sposobów prowadzenia działalności gospodarczej w państwach członkowskich UE-15, co znalazło odzwierciedlenie w dużym napływie pracowników delegowanych oraz pracowników deklarujących pracę na własny rachunek” (7).
4.2.6

Propagowanie zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w kwestie rozwoju zrównoważonego: Jednym z istotnych zadań krajowych rad rozwoju zrównoważonego jest podnoszenie świadomości społecznej. Mogą one służyć właściwym organom cenną pomocą we włączaniu problematyki rozwoju zrównoważonego do formalnych programów nauczania i do kształcenia nieformalnego. Ponadto mogą wspierać szersze zrozumienie dla tego rodzaju zagadnień w mediach. Publikacja przez rady dorocznych sprawozdań o stanie rozwoju zrównoważonego mogłaby zwrócić większą uwagę społeczeństwa na tę tematykę oraz zachęcać do publicznej debaty.
4.5.1

Komitet uważa, że odwoływanie się do długoterminowych wizji sektorowych i map drogowych w celu sprostania wyzwaniom, jakimi są cele w zakresie ochrony środowiska, umożliwia w większym stopniu — tak jak w wypadku Europejskiej Platformy Technologii Stali — udoskonalenie i skoordynowanie dostępnych instrumentów i środków, tak by jak najlepiej wykorzystać dostęp do doskonałości naukowej i technologicznego know-how.
3.1.3

Niezależność mediów jest jedną z najważniejszych kwestii podkreślanych w niedawnym sprawozdaniu Rady Europy (wrzesień 2007 r.) (10). Reforma prawodawstwa dotyczącego prawa do wypowiedzi jest bez wątpienia ważna, ale nie wystarczy do zapewnienia swobody wypowiedzi w praktyce. Bezstronność oraz deontologia to także niezbędne warunki pracy dziennikarza. To oznacza brak presji ze strony władz politycznych, zwłaszcza w odniesieniu do mediów audiowizualnych.
1.8

Pomimo swojego znaczenia na szczeblu europejskim, obszary górskie są do pewnego stopnia marginalizowane w ramach polityki europejskiej; istnieje ponadto poważny brak uznania ich znacznego potencjału w kategoriach wkładu we wzrost Europy i w jej różnorodność, który to wkład szczególnie wynika z nowatorskiego podejścia stosowanego przez te regiony.
11.9.3

Wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie przyjmowania stażystów pobierających wynagrodzenie: zdaniem Komitetu ułatwienie obywatelom państw trzecich przyjazdu do Europy na czas stażu stanowi pozytywny element w ich kształceniu oraz w rozwoju ich krajów pochodzenia, co przyczynia się do większego przepływu wiedzy i transferu umiejętności. Aby zwiększyć wymiar wahadłowego przepływu migrantów, we wniosku można by przewidzieć możliwość powrotu byłych stażystów na czas dodatkowych szkoleń (od jednego roku do pięciu lat), jeśli miałoby to przyczynić się do podniesienia ich kwalifikacji.
4.4.1

Zwyczaje panujące obecnie na rynku pracy zachęcają do angażowania się w działania gospodarcze i pozwalają na przechodzenie od zatrudnienia do samozatrudnienia. Przedsiębiorczość należy zatem postrzegać jako rozwiązanie do przyjęcia na dłuższą lub krótszą metę i zachęcać większą liczbę osób do uznania prowadzenia własnego przedsiębiorstwa za pozytywną alternatywę. Należy zminimalizować procedury biurokratyczne, aby umożliwić taką elastyczność, choć władze muszą zapewnić, by nie dochodziło do nadużywania ułatwień w zmianie statusu w zakresie zatrudnienia. Jest ważne, by pracownicy i bezrobotni nie byli namawiani ani zmuszani do samozatrudnienia oraz by nieuczciwi pracodawcy nie mieli możliwości przerzucania swych obowiązków na barki pracowników.
7.6.7

Finansowanie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich formalnie różni się od I filaru posiadaniem własnego funduszu, co ma na celu podkreślenie nowego ukierunkowania polityki spowodowanego reformą. Wyniki negocjacji w sprawie perspektywy finansowej na lata 2007-2013 doprowadziły do niezadowalającego wyposażenia finansowego II filaru, co było poddane krytyce w licznych opiniach EKES-u. Zdaniem EKES-u należy zachować różne funkcje WPR. Dalsze kroki w kierunku modulacji płatności bezpośrednich I filaru muszą być spójne z tym wymogiem. Jeżeli w ich wyniku miałoby nastąpić przeniesienie środków finansowych z I do II filaru, może ono odbyć się tylko pod warunkiem, że środki te będą przeznaczone na wsparcie działań służących zapewnieniu wielofunkcyjności zadań rolnictwa. Będzie to stanowić istotny wkład na rzecz zatrudnienia na obszarach wiejskich.
2.3

Konieczność podjęcia pilnych działań przewijała się w szeregu wypowiedzi. Na przykład przewodniczący Komisji, José Manuel Barroso, stwierdził na początku tego roku, że UE musi nadal odrywać wiodącą rolę w walce ze zmianami klimatycznymi oraz zachęcać innych do podążania jej śladem: „Czołowa pozycja wynika ze zobowiązania się UE do obniżenia emisji co najmniej o 20 % do 2020 r.; zachętą jest nasze oświadczenie, że pójdziemy jeszcze dalej, jeżeli inni się do nas przyłączą. W końcu chodzi przecież o globalne ocieplenie, a nie europejskie”.
3.15

EKES zwraca uwagę na fakt, że określenie „obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania” jest niezwykle problematyczne z punktu widzenia komunikacji społecznej. „Obszarami o niekorzystnych warunkach gospodarowania” mogą być szczególnie wartościowe i piękne krajobrazy kulturowe, które cechują się tym, że są szczególnie trudne do zagospodarowania z rolniczego punktu widzenia. Mieszkańcy takich obszarów są często szczególnie dumni ze swojej historii, tradycji oraz piękna krajobrazu „ich” regionu, które stanowią również o jego potencjale rozwojowym. Niestety określenie „dopłaty wyrównawcze dla obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania” zupełnie nie nadaje się, by zachęcać mieszkańców do identyfikowania się z „ich” regionem. Należy się zastanowić, czy nie można by zastąpić tego terminu takim, który lepiej oddawałby potencjał i szczególny charakter takich obszarów. Mogłoby się to przyczynić do zwiększenia poziomu akceptacji dla dopłat wyrównawczych dla obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
5.2

Zdaniem Komitetu współpraca ta powinna przebiegać na ile to możliwe w sposób pragmatyczny, merytoryczny i wolny od biurokracji. Musi ona opierać się na wspólnym przeświadczeniu, że zorganizowane społeczeństwo obywatelskie jest nie tylko ważnym doradcą i partnerem w procesie kształtowania opinii i woli politycznej w ramach postępowania akcesyjnego, lecz także iż będzie ono odgrywać istotną i przede wszystkim trwałą rolę już po przystąpieniu do UE. Efektywne organizacje społeczeństwa obywatelskiego, spełniające zasadnicze jakościowe i ilościowe kryteria reprezentatywności, są niezbędne dla ożywienia partycypatywnego elementu nowoczesnej demokracji. Będą one również nieodzowne dla Chorwacji jako nowego państwa członkowskiego UE we wdrażaniu i praktycznym stosowaniu prawodawstwa krajowego dostosowanego do wymogów wspólnotowych. W realizacji aktualnych i przyszłych zadań Komitet oferuje swoją pomoc i współpracę, które mogłyby przyjmować następujące formy: — spotkań sektorowych z przedstawicielami chorwackiego zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego w celu wymiany informacji, poglądów i doświadczeń; — udziału członków EKES-u w seminariach i innych inicjatywach w ramach IPA (instrument pomocy przedakcesyjnej); — współpracy z organizatorami chorwackiej kampanii informacyjnej i komunikacyjnej poprzedzającej przystąpienie, obejmującej wspólne opracowywanie przykładów ilustrujących w sposób zrozumiały i przejrzysty konsekwencje przystąpienia dla określonych grup. W tym kontekście, rozumie się samo przez się, że należy wskazać nie tylko racjonalne aspekty, lecz trzeba także uwzględnić stronę emocjonalną. Doświadczenia wskazują, że postawa odrzucenia w okresie przedakcesyjnym wynika często ze strachu — na ogół przed uniformizacją. Zaangażowanie członków Komitetu w odpowiednie kampanie ma również tę zaletę, że wywodzą się oni w wielu przypadkach z organizacji porównywalnych z podmiotami chorwackiego społeczeństwa obywatelskiego. Są więc wiarygodni i mogą porozumiewać się z grupą docelową jak równy z równym.
1.10

Dialog społeczny — ustalenie synergii i zaangażowanie wszystkich stron zainteresowanych pozytywnym wynikiem zmian strukturalnych może ułatwić społeczną akceptację zmian w przemyśle, o ile zagwarantowany jest stały udział partnerów społecznych na etapie przewidywania zmian i zarządzania nimi, oraz gdy konsekwentnie dąży się do dwóch celów — do zapewnienia konkurencyjności przedsiębiorstw i do złagodzenia negatywnych skutków społecznych. W regionach przygranicznych można by ułatwiać przeprowadzanie zmian poprzez konkretną realizację opcjonalnego ponadnarodowego systemu w negocjacjach zbiorowych, zapowiedzianego w agendzie społecznej na lata 2005-2010. Europejskie rady zakładowe (CEE) mają również zadanie do wypełnienia: powinny czuwać nad budowaniem kompetencji uczestniczących w nich osób, aby rady mogły odegrać swą rolę jako pierwszoplanowi uczestnicy procesu konsultacji i dialogu (2).
3.1.1

W badaniu tym uwzględniono okres od 1990 r. do 2003 r. Jest to okres istotny, ponieważ na początku lat 90. w handlu światowym nastąpiły decydujące zmiany mające wpływ na Europę. ChRL włączyła się do handlu międzynarodowego ze wzmocnioną pozycją, co doprowadziło w końcu do przystąpienia tego kraju do Światowej Organizacji Handlu. Dalsze urzeczywistnianie wspólnego rynku doprowadziło do pogłębienia integracji w ramach UE. Polityczne i gospodarcze otwarcie krajów Europy Środkowej i Wschodniej oraz ich integracja z UE doprowadziły do rozszerzenia rynku wewnętrznego. Na początku tego okresu UE obejmowała 12 państw członkowskich, obecnie jest ich 27.
2.1.5

Olbrzymia fala digitalizacji stanie się szczególnym wydarzeniem w historii ludzkości. W dyskusjach należy zatem uwzględnić również kwestie doboru i organizacji treści i informacji na szczeblu europejskim. EKES jest zdania, że szeroko zakrojona debata na temat warunków masowej digitalizacji powinna objąć pewne aspekty finansowe, techniczne i prawne, niezbędne do przejścia w kierunku otwartego społeczeństwa opartego na wiedzy: — potrzeby finansowe konieczne dla digitalizacji materiałów ogólnodostępnych, co oznacza poszukiwanie równowagi między przetwarzaniem na formę cyfrową materiałów rzadkich i szczególnie narażonych na zniszczenie a digitalizacją masową, jakiej oczekuje społeczeństwo; — wsparcie finansowe dla wydawców, którzy zajmują się digitalizacją swoich współczesnych materiałów i zgadzają się na ich udostępnienie w sieci; — udział finansowania prywatnego i sponsoringu w digitalizacji i dystrybucji; — utrzymanie we wszystkich przypadkach praw własności intelektualnej do 70 lat po śmierci autora; — zapewnienie przejrzystości i kolegialności w wyborze wszelkiego rodzaju przetwarzalnych materiałów stanowiących część ogólnodostępnego dziedzictwa kulturowego (tekstów, materiałów audiowizualnych, obiektów muzealnych, archiwaliów itp.); — konieczność stworzenia europejskiej karty dotyczącej dokumentacji, zawierającej wykaz najważniejszych dziedzin wiedzy przeznaczonych do digitalizacji — wymaga to wcześniejszego sprawdzenia na szczeblu ogólnoeuropejskim, jaka jest dostępność internetowa materiałów już przetworzonych w formacie cyfrowym; — stworzenie autorom dzieł o wyczerpanym nakładzie i niewznawianych możliwości rozpowszechniania ich drogą elektroniczną na bardziej otwartej licencji (6); — znaczenie utworzenia interaktywnego katalogu w celu usprawnienia wyszukiwania osób, którym przysługują prawa do dzieł oznaczonych jako „osierocone” (7); — przetwarzanie informacji naukowych (8); — problemy związane z dostępem do portali internetowych oraz materiałów cyfrowych dla osób niepełnosprawnych, zwłaszcza osób z upośledzeniem wzroku.
2.6

Jeśli chodzi o rozróżnienie między usługami świadczonymi w interesie gospodarczym a usługami niekomercyjnymi, zmieniony traktat nie podaje żadnych definicji. W tym zakresie zatem nadal rozstrzygać będzie Europejski Trybunał Sprawiedliwości, co będzie powodować dalsze utrzymywanie się obecnego stanu niepewności prawnej. Obywatele mają wysokie oczekiwania w stosunku do Unii. Powinna ona dbać o podnoszenie dobrobytu, gwarantowanie praw podstawowych oraz o to, aby jej decyzje nie mogły prowadzić do regresu na poziomie krajowym.
2.8.3

Negocjacje między Komisją a państwami członkowskimi w sprawie rozdziału ogólnych dopuszczalnych połowów (TAC) były prowadzone do 1983 r., kiedy to przyjęto rozporządzenie (EWG) nr 170/83 ustanawiające wspólnotowy system zachowania praw połowowych i zarządzania nimi (11) i ustalające ostateczny podział według następujących kryteriów: tradycyjna działalność rybacka w każdym państwie członkowskim, szczególne potrzeby regionów, w których ludność lokalna jest w dużym stopniu zależna od rybołówstwa (z uwzględnieniem preferencji haskich) oraz potencjalna utrata połowów w wodach należących do krajów trzecich w wyniku rozszerzenia wyłącznych stref ekonomicznych do 200 mil morskich.
8.10.5

Preferencyjne traktowanie ze względu na niepełnosprawność lub wiek. Nowa dyrektywa powinna uznawać stosowanie w państwach członkowskich praktyk preferencyjnego traktowania osób ze względu na ich wiek lub status osoby niepełnosprawnej. Wiele tego rodzaju korzyści przyczynia się do zwiększenia integracji społecznej osób starszych lub młodszych oraz osób niepełnosprawnych. Nowa dyrektywa nie powinna zniechęcać organizacji z sektora publicznego lub prywatnego do oferowania takich korzyści, jeżeli mają one na celu pokonanie lub zmniejszenie faktycznych, finansowych lub wynikających z nastawienia otoczenia przeszkód do równego uczestnictwa. Powinna zezwolić państwom członkowskim na dopuszczenie takich środków, o ile mają one uzasadniony cel, zgodny z zasadą równego traktowania, a sposoby osiągnięcia tego celu spełniają warunek proporcjonalności.
7.2

Pierwszym z nich mogłoby być ustanowienie ściślejszej współpracy pomiędzy państwami członkowskimi posiadającymi wyspy lub wyspiarskimi państwami członkowskimi (Portugalia, Hiszpania, Francja, Włochy, Grecja, Malta, Cypr, Wielka Brytania, Irlandia, Holandia, Dania, Estonia, Finlandia i Szwecja). Jeżeliby oczekiwać najpierw spełnienia warunków umożliwiających osiągnięcie celu, jakim jest posiadanie europejskiej polityki wyspiarskiej, rozwiązanie to mogłoby się wydawać niemożliwe do zastosowania. Skutkiem tego, choć taki wniosek powinny przedłożyć same państwa członkowskie, należałoby wybrać podejście oddolne. Z tych względów, jak zauważono wcześniej, niezbędne są strategie rozwoju na szczeblu lokalnym. W tym kontekście programy operacyjne (w ramach funduszy strukturalnych 2007–2013) mogłyby zostać uznane za dobrą podstawę na kolejny okres programowania 2014–2020.
2.2

Dyrektywa nr 2002/15/WE ustanawia minimalne wymogi w odniesieniu do organizacji czasu pracy w celu poprawy ochrony zdrowia i bezpieczeństwa osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego oraz poprawy bezpieczeństwa drogowego i dostosowania warunków konkurencji. Wspomniana dyrektywa weszła w życie dnia 23 marca 2002 r., a państwa członkowskie miały trzy lata, do 23 marca 2005 r., na wdrożenie przepisów dyrektywy w odniesieniu do pracowników wykonujących pracę w trasie. Art. 2 ust. 1 wspomnianej dyrektywy stanowi, że przepisy dyrektywy będą stosować się do kierowców pracujących na własny rachunek od dnia 23 marca 2009 r., po tym jak Komisja przedstawi Radzie i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie, a także oparty na nim wniosek legislacyjny.
6.2

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wzywa Komisję Europejską, by w swoim komunikacie zaleciła: — udzielenie przez Komisję Europejską pełnego poparcia dla europejskiej platformy technologicznej dotyczącej zrównoważonego wykorzystania surowców mineralnych (ETP SMR) (20), która niedawno została oficjalnie uznana; — wspieranie udziału przemysłu w europejskich i krajowych programach badań i rozwoju, realizowanych we współpracy z Komisją Europejską, w celu zwiększenia możliwości wydobycia surowców zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a także w programie na rzecz poprawy metod wykorzystywania surowców poprzez lepsze rozwiązania technologiczne; — zaangażowanie w realizację takiego programu producentów maszyn i urządzeń w celu dalszego ograniczenia: — hałasu, a tym samym zwiększenia bezpieczeństwa; — pylenia, we współpracy z producentami filtrów; — emisji dwutlenku węgla i zużycia energii, również we współpracy z przedsiębiorstwami energetycznymi; — wibracji w miejscu pracy; — zużycia wody w całym sektorze; — poprawy metod zarządzania i dopuszczalności z operacyjnego punktu widzenia poprzez: — recykling; — obróbkę surowców mineralnych w celu zwiększenia efektywności (tzn. osiągania lepszych rezultatów przy jednoczesnym ograniczeniu środków); — wykorzystywanie surowców mineralnych w celu zaoszczędzenia cennych i rzadkich zasobów; — wykorzystywanie, we właściwych przypadkach, surowców alternatywnych w tym surowców wtórnych i odpadów; — promowanie wnoszenia przez przedsiębiorstwa sektora wkładu w przedłużenie cyklu życia; — promowanie tworzenia synergii przyjaznych dla środowiska naturalnego, np. przez produkcję lokalną, dzięki której unika się problemów z transportem; — zachęcanie poprzez dyrekcje generalne Komisji Europejskiej do dokonywania oceny bieżącej struktury kosztów transportu (kolejowego, rzecznego i morskiego) oraz konkurencyjności w kontekście międzynarodowym; tak jak ma to miejsce w przypadku sektora energetyki; — zachęcanie do podejmowania badań dotyczących różnorodności biologicznej w środowisku kopalń głębinowych i odkrywkowych; — popieranie wykorzystywania materiałów wtórnych zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju.
2.1

Społeczeństwo obywatelskie we wszystkich swych przejawach odgrywa zasadniczą rolę w demokratycznym i obywatelskim rozwoju każdego kraju (1). Stwierdzenie to jest jeszcze bardziej prawdziwe w wypadku kraju takiego jak Albania, która — ze względu na swoje strategiczne położenie geopolityczne — poczyniła w ostatnich latach znaczne postępy w umacnianiu instytucji demokratycznych i zbliżeniu do instytucji europejskich i organizacji zachodnich (NATO).
2.2

Ze statystyk dotyczących HICP wynika, że inflacja znacznie spadła podczas trzeciego etapu przygotowywania UGW i od tego czasu utrzymywała się na historycznie niskim poziomie, prawdopodobnie dlatego, że łatwiejsze porównywanie cen pobudziło konkurencję i ograniczyło podwyżki cen. Niemniej jednak zdecydowana większość Europejczyków uważa, że euro jest odpowiedzialne za trudności, z którymi borykają się gospodarki krajowe, a przejście na jednolitą walutę wywołało presję inflacyjną, która podważyła ich siłę nabywczą. Zresztą niektórzy byliby skłonni poprzeć powrót do podwójnych cen, co dla zwolenników integracji europejskiej byłoby zgubnym krokiem wstecz. Sytuacja ta wskazuje na nieufność w stosunku do euro oraz do Unii Gospodarczej i Walutowej. We wrześniu 2002 r. 59 % Europejczyków uważało, że jednolita waluta jest „ogólnie korzystna”, natomiast 29 % wyrażało sceptycyzm (sondaż Eurobarometru z 2006 r.). Cztery lata później ostygł entuzjazm wywołany przez jeden z największych politycznych projektów europejskich ostatnich dwudziestu lat, bowiem 81,4 % obywateli uznało, że euro doprowadziło do podwyżek cen.
9.5

Nie brakuje argumentów, którymi można się posłużyć w działaniach na rzecz zbliżenia do euro i jednocześnie do idei integracji europejskiej: znaczenie gospodarcze strefy euro, inwestycje całego świata we wspólną walutę i jej stopniowe przyjmowanie jako waluty rezerwowej, ochrona przed zawirowaniami finansowymi, stabilność cen i jego wkład w utrzymanie siły nabywczej. Na obiekcje można odpowiedzieć pytaniem: niech każdy zastanowi się, co by się wydarzyło w jego kraju, gdyby waluta krajowa sama musiała zmierzyć się z wcześniejszymi, obecnymi i mogącymi wystąpić w przyszłości kryzysami.
3.5

Mając na uwadze dobrowolny system EMAS — który umożliwia udział w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie zainteresowanym podmiotom, chcącym wykazać, że poprawiają one swoje działania w dziedzinie środowiska, okazując w ten sposób gotowość do przestrzegania norm ekologicznych i do wdrożenia systemu zarządzania środowiskowego, Komitet uważa, że po przyjęciu normy ISO 14001 możliwe będzie wzmocnienie tego wymiaru systemów zarządzania środowiskowego, który jest związany z produktem. Będzie to sprzyjało szerszemu ich rozpowszechnieniu wśród producentów i dystrybutorów, dostosowaniu do procesów zarządzania przyjętych przez władze lokalne oraz większemu otwarciu na synergie z instrumentami propagowania zrównoważonego rozwoju.
3.3

Nie stanowiło to jednak przeszkody do prowadzenia dość szeroko zakrojonej działalności legislacyjnej i doktrynalnej w dziedzinie energii. Zresztą niedawno (19 września 2007 r.) opublikowany został pakiet propozycji legislacyjnych zmieniających obowiązujące dokumenty (zmiana rozporządzenia w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej, rozporządzenie ustanawiające Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki, zmiana rozporządzenia w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego, zmiana dyrektyw dotyczących wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu i energii elektrycznej).
2.9

W deklaracji końcowej z ostatniego szczytu rad społeczno-gospodarczych i analogicznych instytucji (Ateny, 15-16 października 2007 r.) zawarto kilka istotnych punktów: a) wezwanie do regularnego monitorowania przez społeczeństwo obywatelskie opracowywania i wdrażania krajowych planów działań, proponując, aby zajmowały się tym RSG (i instytucje analogiczne); b) wezwanie do zapewnienia środków, wsparcia i uznania dla RSG, aby mogły wypowiadać się w sposób niezależny, a także zobowiązanie się tych rad do otwarcia się na nienależących do ich składu przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego; c) wyraźne wezwanie w punkcie 12 do poszanowania wolności zrzeszania się, aby ułatwić dialog społeczeństwa obywatelskiego.