(9)W związku z przystąpieniem Samoa i Wysp Salomona do umowy oba państwa powinny zostać usunięte ze znaczenia pojęcia „inne państwa AKP”, zdefiniowanego w załączniku X do protokołu II,

(8)W załączniku VIII do protokołu II do umowy znajduje się wykaz krajów i terytoriów zamorskich UE. W rozumieniu tego protokołu „kraje i terytoria zamorskie” oznaczają kraje i terytoria określone w części czwartej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Wykaz ten należy zaktualizować w celu uwzględnienia niedawnej zmiany statusu niektórych krajów i terytoriów zamorskich.

(7)Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej został podpisany w dniu 9 grudnia 2011 r. i jest stosowany od dnia 1 lipca 2013 r. Umowa ma zastosowanie z jednej strony do terytoriów, na których ma zastosowanie Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na warunkach określonych w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, do terytorium państw Pacyfiku będących sygnatariuszami. Należy odpowiednio zmienić tekst załącznika IV do protokołu II do umowy w celu uwzględnienia chorwackiej wersji deklaracji na fakturze.

(6)Zmiany dotyczące produktów (pozycje i opisy) wymienionych w załączniku II do protokołu II do umowy są konieczne w celu dostosowania ich do aktualizacji nomenklatury systemu zharmonizowanego (HS) przeprowadzonych przez WCO w latach 2012 i 2017 oraz w celu zachowania spójności opisów produktów i klasyfikacji HS z systemem zharmonizowanym.

(5)Protokół II dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej zawarty w 2009 r. wymaga zmiany niektórych postanowień w celu dostosowania reguł pochodzenia do najnowszych zmian w zakresie reguł pochodzenia, by zapewnić bardziej elastyczne i prostsze reguły pochodzenia i w ten sposób ułatwić wymianę handlową dla podmiotów gospodarczych oraz zoptymalizować stopień wykorzystania preferencyjnego traktowania.

(2)Zgodnie z art. 13 i 68 umowy oraz art. 41 protokołu II do umowy Komitet ds. Handlu EPA może przyjmować zmiany postanowień protokołu II do umowy.

Należy zauważyć, że już decyzją Rady (UE) 2019/2143 z dnia 11 listopada 2019 r. określono stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu UE w ramach Komitetu ds. Handlu ustanowionego na mocy umowy między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej, w odniesieniu do zmiany załączników II i VIII do protokołu II do umowy (Dz.U. L 331 z 20.12.2019, s. 1). Dla zachowania przejrzystości stanowisko to zostało ujęte (bez zmian) w obecnej inicjatywie.

W załączniku VIII do protokołu II do umowy znajduje się wykaz krajów i terytoriów zamorskich UE. W rozumieniu protokołu II „kraje i terytoria zamorskie” oznaczają kraje i terytoria określone w części czwartej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Wykaz ten należy zaktualizować w celu uwzględnienia niedawnej zmiany statusu niektórych krajów i terytoriów zamorskich.

Zmiany dotyczące produktów (pozycje i opisy) wymienionych w załączniku II do protokołu II do umowy są konieczne w celu dostosowania ich do aktualizacji nomenklatury systemu zharmonizowanego (HS) przeprowadzonych przez WCO w latach 2012 i 2017 oraz w celu zachowania spójności opisów produktów i klasyfikacji HS z systemem zharmonizowanym.

Zmiany w protokole uproszczą i zapewnią elastyczność w spełnianiu wymogów i procedur obowiązujących w odniesieniu do reguł pochodzenia. Uproszczenie to ułatwi handel i zoptymalizuje korzystanie z preferencyjnego traktowania przez podmioty gospodarcze. Proponowane zmiany przyczynią się ponadto do integracji regionalnej i rozwoju gospodarczego w państwach Pacyfiku, gdyż zapewnią podmiotom gospodarczym szersze możliwości spełniania reguł pochodzenia.

Protokół II dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej został zawarty w 2009 r. Niektóre przepisy pierwotnego protokołu II nie są aktualne w stosunku do najnowszych zmian w zakresie reguł pochodzenia, co skutkuje utrudnieniami w korzystaniu z preferencyjnego traktowania przewidzianego w umowie.

Z uwagi na liczbę zmian, które mają zostać wprowadzone w protokole II do umowy i w załącznikach do tego protokołu, dla zachowania przejrzystości konieczne jest zastąpienie całego protokołu.

–po przystąpieniu Samoa i Wysp Salomona do umowy – usunięcie obu państw ze znaczenia pojęcia „inne państwa AKP”, zdefiniowanego w załączniku X do protokołu II.

W załączniku VIII do protokołu II do umowy znajduje się wykaz krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) Unii Europejskiej. Status niektórych terytoriów uległ ostatnio zmianie: Saint-Barthélemy (Francja) i Bermudy (Zjednoczone Królestwo) uzyskały w dniach odpowiednio 1 stycznia 2012 r. i 1 stycznia 2014 r. status KTZ stowarzyszonych z Unią, zaś Majotta (Francja) – w dniu 1 stycznia 2014 r. status regionu najbardziej oddalonego Unii;

–aktualizacja wykazu krajów i terytoriów zamorskich w załączniku VIII do protokołu II do umowy w celu dostosowania go do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej został podpisany w dniu dnia 9 grudnia 2011 r. i jest stosowany od dnia 1 lipca 2013 r. Umowa ma zastosowanie z jednej strony do terytoriów, na których ma zastosowanie Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na warunkach określonych w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, do terytorium państw Pacyfiku będących sygnatariuszami;

–zmiana tekstu załącznika IV do protokołu II do umowy w celu uwzględnienia chorwackiej wersji deklaracji na fakturze.

Załącznik II do protokołu II oparty jest na wersji nomenklatury systemu zharmonizowanego (HS) z 2007 r., załączonej do Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów Światowej Organizacji Celnej (WCO). WCO wydała nową nomenklaturę HS z 2017 r., która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2017 r. Należy jednak utrzymać status quo w odniesieniu do reguł pochodzenia, ponieważ zmiany w nomenklaturze HS nie mają na celu naruszenia reguły pochodzenia mającej zastosowanie do danego produktu;

–aktualizacja załącznika II do protokołu II do umowy w celu dostosowania go do wersji nomenklatury systemu zharmonizowanego z 2017 r.

d)usunięcie art. 13 w tytule III i zastąpienie go nowym art. 14 zatytułowanym „Niewprowadzanie zmian” w celu zapewnienia podmiotom gospodarczym większej elastyczności w odniesieniu do dowodów przedstawianych organom celnym kraju przywozu, w przypadku gdy przeładunek lub składowanie celne towarów pochodzących następuje w państwie trzecim;

Komitet ds. Handlu zajmuje się wszelkimi sprawami niezbędnymi do wykonania umowy, w tym współpracą na rzecz rozwoju. Wykonując swoje funkcje, Komitet ds. Handlu może: a) ustanawiać i nadzorować wszelkie specjalne komitety lub organy niezbędne do wykonania umowy; b) zbierać się w dowolnym terminie uzgodnionym przez strony; c) rozpatrywać wszelkie kwestie dotyczące umowy i podejmować odpowiednie działania w ramach wykonywania swoich funkcji oraz d) podejmować decyzje lub wydawać zalecenia w przypadkach przewidzianych w umowie.

Umowa przejściowa między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej („umowa”), ma na celu: a) umożliwienie państwom Pacyfiku korzystania z ułatwień w dostępie do rynku oferowanych przez Unię Europejską („UE”); b) wspieranie zrównoważonego rozwoju gospodarczego i stopniowej integracji państw Pacyfiku z gospodarką światową; c) utworzenie stref wolnego handlu między Unią Europejską a państwami Pacyfiku na zasadzie obopólnego interesu poprzez stopniową liberalizację handlu w sposób zgodny z obowiązującymi zasadami WTO oraz zasadą asymetrii, z uwzględnieniem szczególnych potrzeb państw Pacyfiku i ograniczeń ich zdolności w zakresie poziomów i terminu realizacji zobowiązań; d) ustanowienie odpowiednich zasad rozstrzygania sporów; oraz e) przyjęcie odpowiednich ustaleń instytucjonalnych.

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komitecie ds. Handlu utworzonym na mocy Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej („umowa”), w odniesieniu do planowanego przyjęcia decyzji zmieniającej niektóre postanowienia protokołu II do umowy.

KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 7.7.2020 COM(2020) 295 final ZAŁĄCZNIK do wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu ds. Handlu, ustanowionego na mocy Umowy przejściowej o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej, w odniesieniu do zmian niektórych postanowień Protokołu II dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej



































ZAŁĄCZNIK PROJEKT DECYZJA nr … / 2020

KOMITETU DS. HANDLU USTANOWIONEGO NA MOCY UMOWY PRZEJŚCIOWEJ O PARTNERSTWIE MIĘDZY WSPÓLNOTĄ EUROPEJSKĄ, Z JEDNEJ STRONY, A PAŃSTWAMI PACYFIKU, Z DRUGIEJ z dnia … zmieniająca niektóre postanowienia protokołu II dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej KOMITET DS. HANDLU, uwzględniając Umowę przejściową o partnerstwie między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a państwami Pacyfiku, z drugiej („umowa”), która ustanawia ramy Umowy o partnerstwie gospodarczym, podpisanej w Londynie dnia 30 lipca 2009 r., w szczególności jej art. 8, art. 68 ust. 3 i art. 78, w związku z art. 41 protokołu II, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Umowa jest tymczasowo stosowana przez Papuę-Nową Gwineę i Republikę Fidżi odpowiednio od dnia 20 grudnia 2009 r. i od dnia 28 lipca 2014 r. Niezależne Państwo Samoa i Wyspy Salomona, po ich przystąpieniu, również tymczasowo stosują umowę, odpowiednio od dnia 31 grudnia 2018 r. i od dnia 17 maja 2020 r. (2)Zgodnie z art. 8 umowy Komitet ds. Handlu dokonuje przeglądu postanowień protokołu II dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej w celu ich dalszego uproszczenia. (3) Strony przeprowadziły taki przegląd i uzgodniły następujące zmiany w protokole II: (i) usunięcie następujących postanowień, które nie mają już zastosowania: - art. 3 ust. 7; - art. 4 a; - załączniki VIII A i XII; (ii) dokonanie sprostowań w następujących postanowieniach: - art. 4 ust. 8 – poprzez skreślenie zdania drugiego, które nie ma już zastosowania;

- tytuł art. 7 – by ujednolicić go z tytułem znajdującym się w spisie treści; (iii) wprowadzenie nowego art. 12 zatytułowanego „Rozdzielność księgowa” w tytule II, aby umożliwić podmiotom gospodarczym ograniczenie kosztów dzięki zastosowaniu tej metody zarządzania zasobami; (iv) usunięcie art. 13 w tytule III i zastąpienie go nowym art. 14 zatytułowanym „Niewprowadzanie zmian” w celu zapewnienia podmiotom gospodarczym większej elastyczności w odniesieniu do dowodów przedstawianych organom celnym kraju przywozu, w przypadku gdy przeładunek lub składowanie celne towarów pochodzących następuje w państwie trzecim; (v) usunięcie art. 14 „Wystawy” i art. 38 „Wolne obszary celne”, które nie są już potrzebne po wprowadzeniu postanowień dotyczących „niewprowadzania zmian”; (vi) zmiana art. 15 w tytule IV w celu zapewnienia podmiotom gospodarczym większej elastyczności w zakresie zapewniania zgodności z wymogami dotyczącymi dowodów pochodzenia; (vii) dodanie nowego art. 39 podsumowującego funkcje i obowiązki Komitetu Specjalnego ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia, które są wymienione w różnych postanowieniach protokołu II, oraz odpowiednia aktualizacja art. 41. (4) Załącznik II do protokołu II do umowy oparty jest na wersji nomenklatury systemu zharmonizowanego (HS) z 2007 r., załączonej do Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów Światowej Organizacji Celnej (WCO). WCO wydała nową nomenklaturę HS z 2017 r., która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2017 r. Należy zaktualizować załącznik II do protokołu II do umowy w celu dostosowania go do wersji nomenklatury HS z 2017 r. Należy jednak utrzymać status quo w odniesieniu do reguł pochodzenia, ponieważ zmiany w nomenklaturze HS nie mają na celu naruszenia reguły pochodzenia mającej zastosowanie do danego produktu. (5) Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej został podpisany w dniu 9 grudnia 2011 r. i jest stosowany od dnia 1 lipca 2013 r. Umowa ma zastosowanie z jednej strony do terytoriów, na których ma zastosowanie Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na warunkach określonych w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, do terytorium państw Pacyfiku będących sygnatariuszami. Należy odpowiednio zmienić tekst załącznika IV do protokołu II do umowy w celu uwzględnienia chorwackiej wersji deklaracji na fakturze. (6) W załączniku VIII do protokołu II do umowy znajduje się wykaz krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) Unii Europejskiej. Status niektórych terytoriów uległ ostatnio zmianie: Saint-Barthélemy (Francja) i Bermudy (Zjednoczone Królestwo) uzyskały w dniach odpowiednio 1 stycznia 2012 r. i 1 stycznia 2014 r. status KTZ stowarzyszonych z Unią, zaś Majotta (Francja) – w dniu 1 stycznia 2014 r. status regionu najbardziej oddalonego Unii. Należy zaktualizować wykaz krajów i terytoriów zamorskich w załączniku VIII do protokołu II do umowy w celu dostosowania go do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. (7) W związku z przystąpieniem Samoa i Wysp Salomona do umowy oba państwa powinny zostać usunięte ze znaczenia pojęcia „inne państwa AKP”, zdefiniowanego w załączniku X do protokołu II. (8) Z uwagi na liczbę zmian, które mają zostać wprowadzone, a także dla zachowania przejrzystości konieczne jest zastąpienie całego protokołu II do umowy, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Tekst protokołu II do umowy zastępuje się tekstem zamieszczonym w załączniku do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Sporządzono w … w dniu … W imieniu Komitetu ds. Handlu

W imieniu Unii W imieniu państw Pacyfiku



ZAŁĄCZNIK PROTOKÓŁ II Dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej SPIS TREŚCI TYTUŁ I POSTANOWIENIA OGÓLNE Artykuł 1. Definicje TYTUŁ II DEFINICJA POJĘCIA PRODUKTY POCHODZĄCE Artykuły 2. Wymogi ogólne

3. Kumulacja we Wspólnocie Europejskiej 4. Kumulacja w państwach Pacyfiku 5. Produkty całkowicie uzyskane 6. Produkty poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu 7. Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie 8. Jednostka kwalifikacyjna 9. Akcesoria, części zapasowe i narzędzia 10. Zestawy 11. Elementy neutralne 12. Rozdzielność księgowa TYTUŁ III WYMOGI TERYTORIALNE Artykuły 13. Zasada terytorialności 14. Niewprowadzanie zmian TYTUŁ IV DOWÓD POCHODZENIA

Artykuły 15. Wymogi ogólne 16. Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR.1 17. Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawiane z mocą wsteczną 18. Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1 19. Wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 na podstawie dowodu pochodzenia wystawionego lub sporządzonego uprzednio 20. Warunki sporządzania deklaracji na fakturze 21. Upoważniony eksporter 22. Termin ważności dowodu pochodzenia 23. Przedkładanie dowodu pochodzenia 24. Przywóz partiami 25. Zwolnienia z dowodu pochodzenia 26. Procedura informacyjna do celów kumulacji 27. Dokumenty uzupełniające 28. Przechowywanie dowodu pochodzenia i dokumentów uzupełniających 29. Niezgodności i błędy formalne 30. Kwoty wyrażone w EUR TYTUŁ V

UZGODNIENIA DOTYCZĄCE WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ Artykuły 31. Warunki administracyjne, jakie muszą spełniać produkty, aby możliwe było korzystanie z niniejszej umowy 32. Przekazywanie informacji dotyczących organów celnych 33. Wzajemna pomoc 34. Weryfikacja dowodów pochodzenia 35. Weryfikacja deklaracji dostawców 36. Rozstrzyganie sporów 37. Kary 38. Odstępstwa 39. Komitet Specjalny ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia TYTUŁ VI CEUTA I MELILLA Artykuł 40. Warunki specjalne TYTUŁ VII

POSTANOWIENIA KOŃCOWE Artykuły 41. Przegląd i stosowanie reguł pochodzenia 42. Załączniki 43. Wdrożenie protokołu ZAŁĄCZNIKI ZAŁĄCZNIK I DO PROTOKOŁU II: Uwagi wprowadzające do wykazu w załączniku II ZAŁĄCZNIK II DO PROTOKOŁU II: Wykaz procesów obróbki lub przetwarzania, którym należy poddać materiały niepochodzące, aby wytworzony produkt mógł uzyskać status pochodzenia ZAŁĄCZNIK II(a) do PROTOKOŁU II: Odstępstwa od wykazu procesów obróbki lub przetwarzania, którym należy poddać materiały niepochodzące, aby wytworzony produkt mógł uzyskać status pochodzenia ZAŁĄCZNIK III DO PROTOKOŁU II: Formularz świadectwa przewozowego ZAŁĄCZNIK IV DO PROTOKOŁU II: Deklaracja na fakturze ZAŁĄCZNIK V A do PROTOKOŁU II: Deklaracja dostawcy dotycząca produktów posiadających preferencyjny status pochodzenia ZAŁĄCZNIK V B do PROTOKOŁU II: Deklaracja dostawcy dotycząca produktów nieposiadających preferencyjnego statusu pochodzenia ZAŁĄCZNIK VI DO PROTOKOŁU II: Świadectwo informacyjne ZAŁĄCZNIK VII DO PROTOKOŁU II: Formularz wniosku o odstępstwo ZAŁĄCZNIK VIII DO PROTOKOŁU II: Kraje i terytoria zamorskie

ZAŁĄCZNIK IX DO PROTOKOŁU II: Produkty, do których po dniu 1 października 2015 r. stosuje się postanowienia o kumulacji, o których mowa w art. 3 i 4 ZAŁĄCZNIK X do PROTOKOŁU II: Inne państwa AKP ZAŁĄCZNIK XI DO PROTOKOŁU II: Produkty pochodzące z Republiki Południowej Afryki wyłączone z kumulacji, o której mowa w art. 4 WSPÓLNA DEKLARACJA dotycząca Księstwa Andory WSPÓLNA DEKLARACJA dotycząca Republiki San Marino



TYTUŁ I POSTANOWIENIA OGÓLNE Artykuł 1 Definicje Do celów niniejszego protokołu: a) „wytwarzanie” oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetworzenia łącznie z montażem lub operacjami szczególnymi; b) „materiał” oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itd. użyte do wytworzenia produktu;

c) „produkt” oznacza wytwarzany produkt, nawet jeśli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania; d) „towary” oznaczają zarówno materiały, jak i produkty; e) „wartość celna” oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 roku (Porozumienie Światowej Organizacji Handlu w sprawie ustalania wartości celnej); f) „cena ex-works” oznacza cenę zapłaconą za produkt ex-works producentowi we Wspólnocie Europejskiej lub w jednym z państw Pacyfiku, który dokonuje ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta zawiera wartość wszystkich użytych materiałów, pomniejszoną o wszelkie podatki wewnętrzne, które są lub mogą być zwracane, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony; g) „wartość materiałów” oznacza wartość celną użytych materiałów niepochodzących w chwili ich przywozu lub, jeśli nie jest ona znana i nie może zostać ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za materiały we Wspólnocie Europejskiej lub w jednym z państw Pacyfiku; h) „wartość materiałów pochodzących” oznacza wartość takich materiałów, jak zdefiniowano w lit. g), stosowanej odpowiednio; i) „wartość dodana” oznacza cenę ex-works pomniejszoną o wartość celną każdego z zawartych materiałów pochodzących z innych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, w stosunku do których istnieje możliwość zastosowania kumulacji lub, jeśli wartość celna nie jest znana lub nie może zostać ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za materiały we Wspólnocie Europejskiej lub w jednym z państw Pacyfiku; j) „działy” i „pozycje” oznaczają działy i czterocyfrowe pozycje stosowane w nomenklaturze stanowiącej zharmonizowany system oznaczania i kodowania towarów, zwany w niniejszym protokole „systemem zharmonizowanym” lub „HS”; k) „klasyfikowany” odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału do określonej pozycji; l) „przesyłka” oznacza produkty, które są albo łącznie wysyłane od jednego eksportera do jednego odbiorcy, albo objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy bądź, w przypadku braku takiego dokumentu, jedną fakturą;

m) „terytoria” obejmują wody terytorialne; n) „KTZ” oznacza kraje i terytoria zamorskie określone w załączniku VIII; o) „inne państwa AKP” oznaczają wszystkie państwa AKP z wyjątkiem państw Pacyfiku.

TYTUŁ II DEFINICJA POJĘCIA „PRODUKTY POCHODZĄCE” Artykuł 2 Wymogi ogólne 1. Do celów Umowy przejściowej o partnerstwie, zwanej dalej „umową”, za pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej uznaje się następujące produkty: a) produkty całkowicie uzyskane we Wspólnocie Europejskiej w rozumieniu art. 5 niniejszego protokołu; b) produkty uzyskane we Wspólnocie Europejskiej zawierające materiały, które nie zostały tam całkowicie uzyskane, pod warunkiem że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu we Wspólnocie Europejskiej w rozumieniu art. 6. 2. Do celów umowy za pochodzące z jednego z państw Pacyfiku uznaje się następujące produkty:

a) produkty całkowicie uzyskane w jednym z państw Pacyfiku w rozumieniu art. 5 niniejszego protokołu; b) produkty uzyskane w jednym z państw Pacyfiku zawierające materiały, które nie zostały tam całkowicie uzyskane, pod warunkiem że materiały takie zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w tym państwie Pacyfiku w rozumieniu art. 6. Artykuł 3 Kumulacja we Wspólnocie Europejskiej 1. Nie naruszając postanowień art. 2 ust. 1, produkty uznaje się za pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej, jeżeli zostały tam uzyskane, przy użyciu materiałów pochodzących z jednego z państw Pacyfiku, z innych państw AKP lub z KTZ, pod warunkiem że obróbka lub przetworzenie dokonane we Wspólnocie Europejskiej wykraczają poza operacje określone w art. 7. Poddawanie takich materiałów wystarczającej obróbce lub przetworzeniu nie jest konieczne. 2. Jeżeli obróbka lub przetworzenie dokonane we Wspólnocie Europejskiej nie wykraczają poza operacje określone w art. 7, uzyskany produkt uważa się za pochodzący ze Wspólnoty Europejskiej tylko wówczas, gdy wartość tam dodana jest wyższa od wartości użytych materiałów pochodzących z któregokolwiek z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1. W przeciwnym wypadku uzyskany produkt uznaje się za pochodzący z kraju lub terytorium, na które przypada największa wartość materiałów pochodzących użytych do wytworzenia we Wspólnocie Europejskiej. 3. Produkty pochodzące z jednego z krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1 i 2, niepoddawane obróbce ani przetworzeniu we Wspólnocie Europejskiej, zachowują swoje pochodzenie, jeśli są wywożone do jednego z tych krajów lub terytoriów. 4. Do celów stosowania art. 2 ust. 1 lit. b) obróbkę lub przetwarzanie dokonane w jednym z państw Pacyfiku, w innych państwach AKP lub w KTZ uznaje się za dokonane we Wspólnocie Europejskiej, gdy uzyskane produkty poddaje się dalszej obróbce lub przetworzeniu we Wspólnocie Europejskiej. W przypadku gdy zgodnie z niniejszym postanowieniem produkty pochodzące są uzyskiwane w dwóch lub większej liczbie krajów lub terytoriów, uznaje się je za pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej tylko wówczas, gdy obróbka lub przetworzenie wykraczają poza operacje, o których mowa w art. 7. 5. Jeżeli obróbka lub przetworzenie dokonane we Wspólnocie Europejskiej nie wykraczają poza operacje określone w art. 7, uzyskany produkt uważa się za pochodzący ze Wspólnoty Europejskiej tylko wówczas, gdy wartość tam dodana jest wyższa od wartości materiałów użytych w którymkolwiek z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 4. W przeciwnym wypadku uzyskany produkt uznaje się za pochodzący z kraju lub terytorium, na które przypada największa wartość materiałów użytych do wytwarzania. 6. Kumulacja przewidziana w niniejszym artykule ma zastosowanie tylko wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:

a) kraje ubiegające się o uzyskanie statusu pochodzenia oraz kraj przeznaczenia zawarły umowę w sprawie współpracy administracyjnej, która zapewnia właściwe wykonanie niniejszego artykułu; b) materiały i produkty uzyskały status pochodzenia poprzez zastosowanie reguł pochodzenia identycznych z regułami zawartymi w niniejszym protokole; c) Wspólnota Europejska, za pośrednictwem Komisji Europejskiej, przekaże państwom Pacyfiku szczegółowe informacje dotyczące umów w sprawie współpracy administracyjnej z innymi krajami lub terytoriami, o których mowa w niniejszym artykule. Komisja Europejska publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C), a państwa Pacyfiku publikują zgodnie z ich własnymi procedurami datę, od której można stosować kumulację przewidzianą w niniejszym artykule wobec tych krajów lub terytoriów wymienionych w niniejszym artykule, które spełniły niezbędne warunki. Artykuł 4 Kumulacja w państwach Pacyfiku 1. Nie naruszając postanowień art. 2 ust. 2, produkty uznaje się za pochodzące z jednego z państw Pacyfiku, jeśli zostały tam uzyskane, przy użyciu materiałów pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej, z innych państw AKP, z KTZ lub innych państw Pacyfiku, pod warunkiem że obróbka lub przetworzenie dokonane w tym państwie Pacyfiku wykracza poza operacje, o których mowa w art. 7. Poddawanie takich materiałów wystarczającej obróbce lub przetworzeniu nie jest konieczne. 2. W przypadku gdy obróbka lub przetworzenie dokonane w państwie Pacyfiku nie wykraczają poza operacje, o których mowa w art. 7, uzyskany produkt uznaje się za pochodzący z tego państwa Pacyfiku tylko wówczas, gdy wartość tam dodana jest wyższa od wartości użytych materiałów pochodzących z któregokolwiek z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1. W przeciwnym wypadku uzyskany produkt uznaje się za pochodzący z kraju lub terytorium, na które przypada największa wartość materiałów pochodzących użytych do wytwarzania w tym państwie Pacyfiku. 3. Produkty pochodzące z jednego z krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, niepoddawane obróbce lub przetworzeniu w danym państwie Pacyfiku, zachowują swoje pochodzenie, jeśli są wywożone do jednego z tych krajów lub terytoriów. 4. Do celów art. 2 ust. 2 lit. b) obróbkę i przetworzenie dokonane we Wspólnocie Europejskiej, w innych państwach Pacyfiku, w innych państwach AKP lub w KTZ uznaje się za dokonane w jednym z państw Pacyfiku, gdy uzyskane produkty poddaje się dalszej obróbce lub przetworzeniu w tym państwie Pacyfiku. W przypadku gdy zgodnie z niniejszym postanowieniem produkty pochodzące są uzyskiwane w dwóch lub większej liczbie krajów lub terytoriów, uznaje się je za pochodzące z tego państwa Pacyfiku tylko wówczas, gdy obróbka lub przetworzenie wykraczają poza operacje, o których mowa w art. 7. 5. Jeżeli obróbka lub przetworzenie dokonane w państwie Pacyfiku nie wykraczają poza operacje, o których mowa w art. 7, uzyskany produkt uznaje się za pochodzący z tego państwa Pacyfiku tylko wówczas, gdy wartość tam dodana jest wyższa od wartości użytych materiałów pochodzących z któregokolwiek z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w ust. 4. W przeciwnym wypadku uzyskany produkt uznaje się za pochodzący z kraju lub terytorium, na które przypada największa wartość materiałów użytych do wytwarzania. 6. Kumulacja przewidziana w niniejszym artykule ma zastosowanie tylko wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:

a) kraje ubiegające się o uzyskanie statusu pochodzenia oraz kraj przeznaczenia zawarły umowę w sprawie współpracy administracyjnej, która zapewnia właściwe wykonanie niniejszego artykułu; b) materiały i produkty uzyskały status pochodzenia poprzez zastosowanie reguł pochodzenia identycznych z regułami zawartymi w niniejszym protokole; c) państwa Pacyfiku, za pośrednictwem Komisji Europejskiej, przekażą Wspólnocie Europejskiej szczegółowe informacje dotyczące umów w sprawie współpracy administracyjnej z innymi krajami lub terytoriami, o których mowa w niniejszym artykule. Komisja Europejska publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C), a państwa Pacyfiku publikują zgodnie z ich własnymi procedurami datę, od której można stosować kumulację przewidzianą w niniejszym artykule wobec tych krajów lub terytoriów wymienionych w niniejszym artykule, które spełniły niezbędne warunki. 7. Kumulacji przewidzianej w niniejszym artykule nie stosuje się do produktów wymienionych w załączniku IX. Bez względu na powyższe kumulację przewidzianą w niniejszym artykule można stosować odpowiednio dopiero po dniu 1 października 2015 r. w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku IX oraz po dniu 1 stycznia 2010 r. w odniesieniu do ryżu objętego pozycją taryfową 1006, wówczas gdy materiały użyte do wytworzenia tych produktów pochodzą z jednego z państw Pacyfiku lub jednego z pozostałych państw AKP będącego członkiem Umowy o partnerstwie gospodarczym, bądź też zostały w nich poddane procesom obróbki lub przetworzenia. 8. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do produktów wymienionych w załączniku XI pochodzących z Republiki Południowej Afryki. Artykuł 5 Produkty całkowicie uzyskane 1. Za całkowicie uzyskane w jednym z państw Pacyfiku lub we Wspólnocie Europejskiej uważa się: a) produkty mineralne wydobyte z ich ziemi lub z ich dna morskiego; b) owoce i produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane; d) produkty pochodzące od żywych zwierząt tam wyhodowanych; e) (i) produkty uzyskane przez polowania lub połowy tam przeprowadzone; (ii) produkty akwakultury, w tym marikultury, w przypadku gdy ryby tam się urodziły i dorastały; f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza wodami terytorialnymi Wspólnoty Europejskiej lub państw Pacyfiku przez ich statki; g) produkty wytworzone na pokładzie ich statków przetwórni wyłącznie z produktów, o których mowa w lit. f); h) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzyskiwania surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub do wykorzystania jako odpady; i) odpady i złom powstające w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej; j) produkty wydobyte z dna morskiego lub podglebia poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do eksploatacji tego dna lub podglebia; k) towary tam wytworzone wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)–j).

2. Określenia „ich statki” i „ich statki przetwórnie” użyte w ust. 1 lit. f) i g) odnoszą się tylko do statków i statków przetwórni: a) które są wpisane do rejestru w państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej lub jednym z państw Pacyfiku; b) które pływają pod banderą państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej lub jednego z państw Pacyfiku; c) które spełniają jeden z poniższych warunków: (i) są w co najmniej 50 % własnością obywateli państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej lub jednego z państw Pacyfiku; lub (ii) należą do przedsiębiorstw: – których główna siedziba oraz główne miejsce prowadzenia działalności znajdują się w państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej lub w jednym z państw Pacyfiku; oraz – które są w co najmniej 50 % własnością państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej lub jednego z państw Pacyfiku, podmiotów publicznych lub obywateli tego państwa. 3. Niezależnie od postanowień zawartych w ust. 2 na wniosek państwa Pacyfiku Wspólnota Europejska uznaje statki czarterowane lub dzierżawione przez podmioty tego państwa Pacyfiku za „ich statki” podczas realizowania połowów na terytorium jego wyłącznej strefy ekonomicznej, pod warunkiem że umowa o czarterowanie lub dzierżawę, w odniesieniu do której Wspólnota Europejska otrzymała prawo pierwszej odmowy, została przyjęta przez Komitet Specjalny ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia jako oferująca właściwe szanse rozwoju możliwości realizowania samodzielnych połowów przez dane państwo Pacyfiku, a w szczególności jako nakładająca na to państwo Pacyfiku odpowiedzialność za żeglugowe i handlowe zarządzanie statkiem znajdującym się w jego dyspozycji przez znaczący okres czasu. 4. Warunki wymienione w ust. 2 mogą być spełniane w różnych państwach, pod warunkiem że należą one do państw Pacyfiku. W takim przypadku produkty uznaje się za pochodzące z państwa, z którego pochodzi osoba lub firma, do której należy statek lub statek przetwórnia zgodnie z ust. 2 lit. c). W przypadku statku lub statku przetwórni będącego własnością osób lub przedsiębiorstw pochodzących z państw należących do różnych umów o partnerstwie gospodarczym produkty uznaje się za pochodzące z państwa, z którego pochodzą osoby lub przedsiębiorstwa zapewniające największy wkład zgodnie z postanowieniami ust. 2 lit. c).

Artykuł 6 Produkty poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu 1. Na potrzeby stosowania art. 2 produkty, które nie są całkowicie uzyskane, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeśli spełnione są warunki określone w wykazie zawartym w załączniku II. 2. Niezależnie od postanowień ust. 1 produkty wymienione w wykazie w załączniku II(a) mogą być uważane za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, do celów stosowania art. 2, jeśli spełnione są warunki określone w tym załączniku. 3. Warunki, o których mowa w ust. 1 i 2, wskazują, w odniesieniu do wszystkich produktów objętych niniejszą Umową, na obróbkę lub przetworzenie, którym muszą zostać poddane materiały niepochodzące, użyte przy wytwarzaniu, i które są stosowane wyłącznie w odniesieniu do tych materiałów. W związku z tym jeśli produkt, który uzyskał status produktu pochodzącego poprzez spełnienie warunków określonych w jednym z tych wykazów, jest użyty do wytworzenia innego produktu, warunki odnoszące się do produktu, do którego wytworzenia został użyty, nie odnoszą się do niego i nie bierze się pod uwagę materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte w procesie jego wytwarzania. 4. Niezależnie od postanowień ust. 1 i 2 materiały niepochodzące, które zgodnie z warunkami określonymi w załączniku II i załączniku II(a) nie powinny być używane do wytwarzania danego produktu, mogą jednak zostać użyte, pod warunkiem że: a) ich łączna wartość nie przekracza 15 % ceny ex-works produktu; b) żadna z wartości procentowych określonych w wykazie jako maksymalna wartość materiałów niepochodzących nie została przekroczona wskutek zastosowania niniejszego ustępu. 5. Postanowienia ust. 4 nie mają zastosowania do produktów z działów 50–63 systemu zharmonizowanego. 6. a) Strony uznają, że od czasu podpisania konwencji z Lomé w 1976 r. państwa Pacyfiku nie miały możliwości stworzenia odpowiedniej floty narodowej, której statki spełniałyby warunki określone w art. 5 ust. 2 niniejszego protokołu II. Strony uznają również szczególne okoliczności odnoszące się do państw Pacyfiku, takie jak: ilość całkowicie uzyskanych ryb niewystarczająca do zaspokojenia popytu na lądzie, bardzo ograniczone zdolności połowowe floty rybackiej państw Pacyfiku, ograniczona względami fizycznymi i gospodarczymi zdolność przetwórcza, niewielkie ryzyko zdestabilizowania rynku UE znacznym napływem produktów rybołówstwa z państw Pacyfiku, odizolowane położenie geograficzne państw Pacyfiku oraz odległość dzieląca je od rynku UE. Strony zgadzają się również co do ostatecznego celu, jakim jest promowanie dalszego rozwoju w państwach Pacyfiku przy jednoczesnym wspieraniu zrównoważonego rybołówstwa i dobrego zarządzania nim.

b) Strony uznają ogromne znaczenie rybołówstwa dla mieszkańców państw Pacyfiku oraz fakt, że ryby, na przykład tuńczyk na wodach Zachodniego i Środkowego Pacyfiku, są najistotniejszym wspólnym bogactwem naturalnym stanowiącym długoterminowe źródło dochodów i zatrudnienia w państwach Pacyfiku. Wspólne zasoby rybne w wodach należących do państw Pacyfiku podlegają różnym systemom zarządzania na poziomie regionalnym, subregionalnym i krajowym, w tym systemowi Vessel Day Scheme, którego celem jest zrównoważony regionalny połów tuńczyka przy pomocy okrężnicy. Działalność ta monitorowana jest przez Komisję ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku, w tym w ramach programów systemu monitorowania statków i obserwacji. W związku z tym Strony zgadzają się, że niezależnie od postanowień zawartych w ust. 1, w przypadku gdy produkty całkowicie uzyskane, w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. f) i g), nie mogą zostać w wystarczającym stopniu wykorzystane do zaspokojenia popytu na lądzie, oraz po uprzednim powiadomieniu Komisji Europejskiej przez państwo Pacyfiku, przetworzone produkty rybołówstwa objęte pozycjami 1604 i 1605 wytworzone w znajdujących się na stałym lądzie obiektach na terenie danego państwa z materiałów niepochodzących objętych działem 03, które zostały wyładowane w porcie tego państwa, są uznawane za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu do celów art. 2. W powiadomieniu skierowanym do Komisji Europejskiej wskazuje się powody, dla których stosowanie niniejszego ustępu będzie stymulować rozwój sektora rybołówstwa w tym państwie, oraz podaje się niezbędne informacje na temat odnośnych gatunków, produktów, jakie mają być wytwarzane, jak również odpowiednie ilości, których to dotyczy. c) Nie później niż w ciągu trzech lat od powiadomienia sporządza się sprawozdanie dotyczące wykonania lit. b). d) Na podstawie tego sprawozdania Wspólnota Europejska i wnioskujące państwo Pacyfiku przeprowadzają konsultacje dotyczące korzystania z postanowienia lit. b), ze szczególnym uwzględnieniem jego wpływu na rozwój oraz na skuteczną ochronę zasobów i zrównoważone zarządzanie nimi, a także, w razie potrzeby, wprowadzają w nim zmiany. e) Stosowanie postanowień lit. b) nie narusza środków sanitarnych i fitosanitarnych obowiązujących w UE, środków służących skutecznej ochronie zasobów rybnych i zrównoważonemu zarządzaniu nimi ani środków wspierania walki z nielegalną, nieraportowaną i nieuregulowaną działalnością połowową w tym regionie. f) Postanowienia niniejszego ustępu mają zastosowane do przywozu z państw Pacyfiku od dnia następującego po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienia, że dane państwo powiadomiło Komisję Europejską zgodnie z lit. b). 7. Ust. 1–6 stosuje się z zastrzeżeniem postanowień art. 7. Artykuł 7 Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie 1. Nie naruszając postanowień ust. 2, następujące czynności są uważane za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi art. 6 zostały spełnione: a) czynności zabezpieczające mające na celu zapewnienie zachowania produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania;

b) dzielenie i łączenie przesyłek; c) mycie, czyszczenie; odkurzanie, usuwanie rdzy, oleju, farby lub innych powłok; d) prasowanie wyrobów włókienniczych; e) proste czynności malowania i polerowania; f) łuskanie, częściowe lub całkowite bielenie, polerowanie zbóż i ryżu; g) czynności polegające na barwieniu cukru lub formowaniu kostek cukru; częściowe lub całkowite mielenie cukru kryształu; h) obieranie ze skóry, drylowanie i łuskanie owoców, orzechów i warzyw; i) ostrzenie, zwykłe szlifowanie lub przycinanie; j) przesiewanie, przeglądanie, sortowanie, klasyfikowanie, ocenianie, dobieranie (łącznie z tworzeniem zestawów artykułów); k) zwykłe umieszczanie w butelkach, puszkach, flakonach, torbach, skrzynkach, pudełkach, umieszczanie na kartach lub tablicach oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem;

l) umieszczanie lub drukowanie na produktach lub ich opakowaniach znaków, etykiet, logo i innych podobnych znaków odróżniających; m) zwykłe mieszanie produktów, nawet różnych rodzajów; mieszanie cukru z dowolnymi innymi materiałami; n) zwykły montaż części artykułu dla otrzymania kompletnego artykułu lub demontaż produktu na części; o) połączenie dwóch lub więcej operacji wymienionych w lit. a)–n); p) ubój zwierząt. 2. Wszystkie czynności wykonywane względem danego produktu, zarówno we Wspólnocie Europejskiej, jak w państwach Pacyfiku, uwzględniane są łącznie do celów ustalenia, czy obróbkę lub przetworzenie, jakim poddano taki produkt, należy uznać za niewystarczające w rozumieniu ust. 1. Artykuł 8 Jednostka kwalifikacyjna 1. Jednostką kwalifikacyjną do celów stosowania postanowień niniejszego protokołu jest poszczególny produkt, który uważa się za jednostkę podstawową dla klasyfikacji w nomenklaturze systemu zharmonizowanego. W związku z tym:

a) jeżeli produkt składający się z grupy lub zestawu artykułów jest klasyfikowany z zastosowaniem systemu zharmonizowanego do jednej pozycji, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi jego całość; b) jeżeli przesyłka składa się z szeregu identycznych produktów klasyfikowanych do tej samej pozycji systemu zharmonizowanego, to do celów stosowania postanowień niniejszego protokołu każdy produkt musi być traktowany indywidualnie. 2. Jeżeli – zgodnie z ogólną regułą interpretacji 5 systemu zharmonizowanego – do celów klasyfikacji uwzględnia się produkt wraz z jego opakowaniem, to opakowanie jest również uwzględniane do celów określania pochodzenia. Artykuł 9 Akcesoria, części zapasowe i narzędzia Akcesoria, części zapasowe i narzędzia wysyłane z urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub nie są oddzielnie fakturowane, są uważane za stanowiące całość z urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, o których mowa. Artykuł 10 Zestawy Zestawy, jak zdefiniowano w regule ogólnej 3 systemy zharmonizowanego, są uważane za pochodzące, jeżeli wszystkie elementy zestawu są produktami pochodzącymi. Niemniej jednak, jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, to jest on jako całość uważany za pochodzący, pod warunkiem że wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex-works zestawu. Artykuł 11 Elementy neutralne

W celu ustalenia, czy produkt jest pochodzący, nie jest niezbędne ustalenie pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte w procesie jego wytwarzania: a) energii i paliwa; b) sprzętu i wyposażenia; c) maszyn i narzędzi; d) towarów, które nie wchodzą i które nie są przeznaczone do wejścia w końcowy skład produktu. Artykuł 12 Rozdzielność księgowa 1. W przypadku wystąpienia znacznych kosztów lub poważnych trudności związanych z oddzielnym magazynowaniem materiałów zamiennych pochodzących i niepochodzących, organy celne mogą, na pisemny wniosek zainteresowanych, zezwolić na stosowanie metody tak zwanej „rozdzielności księgowej” (zwanej dalej „metodą”) przy zarządzaniu magazynowaniem takich materiałów. 2. Metoda, o której mowa w ust. 1, ma również zastosowanie do cukru surowego niezawierającego dodatku środków aromatyzujących lub barwiących i przeznaczonego do dalszej rafinacji, zarówno pochodzącego, jak i niepochodzącego, objętego podpozycjami 1701 12, 1701 13 i 1701 14 systemu zharmonizowanego, który został fizycznie połączony lub zmieszany w państwie Pacyfiku lub we Wspólnocie Europejskiej przed wywozem do odpowiednio Wspólnoty Europejskiej lub państw Pacyfiku. 3. Metoda ta musi zapewniać, aby w dowolnym momencie ilość lub jakość produktów uzyskanych, które można uznać za pochodzące z państwa Pacyfiku lub ze Unii, była taka sama jak ilość lub jakość, którą uzyskano by w przypadku fizycznego rozdzielenia magazynowanych materiałów.

4. Organy celne mogą udzielić pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem wszelkich warunków, które uznają za stosowne. 5. Metoda jest stosowana i jej stosowanie jest rejestrowane na podstawie ogólnych zasad rachunkowości mających zastosowanie w państwie wytworzenia produktu. 6. Zależnie od okoliczności korzystający z metody może sporządzać lub występować z wnioskiem o dowody pochodzenia w odniesieniu do ilości produktów, które można uznać za pochodzące. Na żądanie organów celnych korzystający składa oświadczenie dotyczące sposobu zarządzania tymi ilościami. 7. Organy celne kontrolują sposób korzystania z pozwolenia i mogą je cofnąć, w przypadku gdy korzystający w jakikolwiek sposób czyni z niego niewłaściwy użytek lub nie spełnia któregokolwiek z innych warunków określonych w niniejszym protokole. 8. Do celów ust. 1 materiały zamienne oznaczają materiały tego samego rodzaju i jakości handlowej, charakteryzujące się identycznymi cechami technicznymi i fizycznymi i niemożliwe do rozróżnienia jedne od drugich w celu ustalenia ich pochodzenia. TYTUŁ III WYMOGI TERYTORIALNE Artykuł 13 Zasada terytorialności 1. Z wyjątkiem postanowień art. 3 i 4 warunki uzyskania statusu pochodzenia określone w tytule II muszą być spełniane w państwach Pacyfiku lub we Wspólnocie Europejskiej w sposób ciągły.

2. Z wyjątkiem postanowień art. 3 i 4 w przypadku powrotu towarów pochodzących, wywiezionych z jednego z państw Pacyfiku lub ze Wspólnoty Europejskiej do innego kraju, towary takie należy uznawać są za niepochodzące, chyba że zgodnie z wymogami organów celnych można wykazać, że: a) towary powracające są tymi samymi towarami, które zostały wywiezione; oraz b) nie zostały one poddane żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne do zachowania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w kraju, do którego zostały wywiezione, lub gdy były przedmiotem wywozu.

Artykuł 14 Niewprowadzanie zmian 1. Produkty pochodzące zgłoszone do użytku krajowego na terytorium jednej Strony muszą być tymi samymi produktami, które zostały wywiezione z terytorium drugiej Strony, gdzie uzyskały status pochodzenia. Nie mogą one być zmienione, przekształcone w jakikolwiek sposób ani poddane czynnościom innym niż czynności służące zachowaniu ich w dobrym stanie lub innym niż dodawanie lub przymocowywanie znaków, etykiet, pieczęci lub jakiejkolwiek dokumentacji w celu zapewnienia zgodności z określonymi wymogami krajowymi Strony dokonującej przywozu, przed zgłoszeniem do użytku krajowego. 2. Przechowywanie produktów lub przesyłek może odbywać się w państwie niebędącym Stroną, pod warunkiem że te produkty lub przesyłki pozostają pod dozorem celnym w państwie niebędącym Stroną. 3. Nie naruszając postanowień tytułu V, dzielenie przesyłek może mieć miejsce na terytorium państwa niebędącego Stroną, jeśli jest dokonywane przez eksportera lub na jego odpowiedzialność, pod warunkiem że przesyłki pozostają pod dozorem celnym w państwie niebędącym Stroną. 4. W razie wątpliwości, czy spełnione są warunki przewidziane w ust. 1–3, organy celne mogą zażądać od zgłaszającego wykazania ich spełniania, przy czym można to wykazać za pomocą wszelkich środków, w tym umownego dokumentu przewozowego takiego jak konosament lub dowodów faktycznych lub materialnych takich jak oznakowanie lub numeracja opakowań bądź jakichkolwiek innych dowodów związanych z samymi towarami. TYTUŁ IV

DOWÓD POCHODZENIA Artykuł 15 Wymogi ogólne 1. Produkty pochodzące z jednego z państw Pacyfiku przy przywozie do Wspólnoty oraz produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej przy przywozie do jednego z państw Pacyfiku korzystają z postanowień umowy po przedstawieniu: a) świadectwa przewozowego EUR.1, którego wzór znajduje się w załączniku III; lub b) w przypadkach określonych w art. 20 ust. 1 – deklaracji, zwanej dalej „deklaracją na fakturze”, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub jakimkolwiek innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy, aby można je było zidentyfikować; tekst deklaracji na fakturze zamieszczony jest w załączniku IV. 2. Niezależnie od postanowień ust. 1 produkty pochodzące w rozumieniu niniejszego protokołu korzystają, w przypadkach określonych w art. 25, z postanowień umowy bez konieczności przedkładania jakiegokolwiek z dokumentów określonych powyżej. 3. Po dokonaniu zgłoszenia w Komitecie Specjalnym ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia produkty pochodzące z jednej Strony korzystają przy przywozie do drugiej Strony z preferencyjnego traktowania taryfowego na podstawie niniejszej umowy po przedstawieniu deklaracji na fakturze sporządzonej zgodnie z art. 21 przez eksportera zarejestrowanego zgodnie z odpowiednimi przepisami Stron. Zgłoszenie takie musi stanowić, że zaprzestaje się stosowania ust. 1 lit. a) i b). 4. Do celów stosowania postanowień niniejszego tytułu eksporterzy dokładają starań, by używać języka wspólnego dla państw Pacyfiku i Wspólnoty Europejskiej. Artykuł 16

Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR.1 1. Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiane jest przez organy celne kraju wywozu na pisemny wniosek sporządzony przez eksportera lub – na jego odpowiedzialność – przez jego upoważnionego przedstawiciela. 2. W tym celu eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wypełnia zarówno świadectwo przewozowe EUR.1, jak i formularz wniosku, których wzory znajdują się w załączniku III. Formularze te wypełnia się zgodnie z postanowieniami niniejszego protokołu. W przypadku gdy wnioski wypełniane są ręcznie, należy wypełniać je tuszem i literami drukowanymi. Opis produktów musi być zamieszczony w polu do tego przeznaczonym bez pozostawiania wolnych wierszy. Jeżeli pole nie jest wypełnione w całości, należy nakreślić linię poziomą poniżej ostatniej linijki opisu oraz przekreślić puste miejsce. 3. Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych kraju wywozu, w którym świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów i spełnianie pozostałych wymogów niniejszego protokołu. 4. Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiają organy celne państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej lub jednego z państw Pacyfiku, jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej lub z jednego z państw Pacyfiku lub z jednego z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, oraz spełniające pozostałe wymogi niniejszego protokołu. 5. Organy celne wystawiające świadectwo podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zweryfikowania statusu pochodzenia produktów i spełniania pozostałych wymogów niniejszego protokołu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub wszelkie inne kontrole, które uznają za stosowne. Organy celne wystawiające świadectwo zapewniają także, aby formularze, o których mowa w ust. 2, były należycie wypełnione. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający możliwość dodania fałszywych wpisów. 6. Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1 wskazuje się w polu 11 świadectwa. 7. Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawiają organy celne i udostępniają je eksporterowi od chwili faktycznego dokonania wywozu lub jego zapewnienia. Artykuł 17 Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawiane z mocą wsteczną

1. Niezależnie od postanowień art. 16 ust. 7 świadectwo przewozowe EUR.1 może, w drodze wyjątku, zostać wystawione po dokonaniu wywozu produktów, do których się odnosi, jeżeli: a) nie zostało wystawione w chwili dokonywania wywozu z powodu błędu lub niezamierzonych pominięć lub zaistnienia innych szczególnych okoliczności; lub b) wykazano, w sposób satysfakcjonujący organy celne, że świadectwo przewozowe EUR.1 zostało wystawione, ale z przyczyn technicznych nie zostało przyjęte przy przywozie. 2. W celu wykonania ust. 1 eksporter musi wskazać w swoim wniosku miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się świadectwo przewozowe EUR.1, oraz podać powody złożenia wniosku. 3. Organy celne mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR.1 z mocą wsteczną jedynie po sprawdzeniu, że informacje zawarte we wniosku eksportera są zgodne z informacjami znajdującymi się w odpowiednich dokumentach. 4. W świadectwach przewozowych EUR.1 wystawionych z mocą wsteczną umieszcza się następującą adnotację w języku angielskim: „ISSUED RETROSPECTIVELY”. 5. Adnotację, o której mowa w ust. 4, umieszcza się w rubryce „Uwagi” świadectwa przewozowego EUR.1. Artykuł 18 Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1 1. W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR.1 eksporter może zwrócić się do organów celnych, które je wystawiły, z wnioskiem o wystawienie duplikatu w oparciu o dokumenty wywozowe znajdujące się w ich posiadaniu.

2. Duplikat wystawiony w ten sposób zawiera następującą adnotację w języku angielskim: „DUPLICATE”. 3. Adnotację, o której mowa w ust. 2, umieszcza się w rubryce „Uwagi” duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1. 4. Duplikat, który musi być opatrzony datą wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR.1, zyskuje ważność od tej daty. Artykuł 19 Wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 na podstawie dowodu pochodzenia wystawionego lub sporządzonego uprzednio W przypadku gdy produkty pochodzące pozostają pod dozorem urzędu celnego w państwie Pacyfiku lub we Wspólnocie Europejskiej, istnieje możliwość zastąpienia oryginalnego dowodu pochodzenia jednym lub kilkoma świadectwami przewozowymi EUR.1 w celu wysłania wszystkich lub niektórych produktów do innego miejsca na terytorium państw Pacyfiku lub Wspólnoty Europejskiej. Zastępcze świadectwo (świadectwa) przewozowe EUR.1 jest (są) wystawiane przez urząd celny, pod kontrolą którego znajdują się produkty, a zatwierdzane przez organ celny, pod kontrolą którego znajdują się produkty. Artykuł 20 Warunki sporządzania deklaracji na fakturze 1. Deklaracja na fakturze, o której mowa w art. 15 ust. 1 lit. b), może zostać sporządzona: a) przez upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 21 lub

b) przez każdego eksportera przesyłki składającej się z jednego bądź kilku opakowań zawierających produkty pochodzące, których ogólna wartość nie przekracza 6 000 EUR. 2. Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona, jeżeli dane produkty można uznać za produkty pochodzące z jednego z państw Pacyfiku lub ze Wspólnoty Europejskiej, bądź z jednego z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, oraz spełniające pozostałe wymogi niniejszego protokołu. 3. Eksporter sporządzający deklarację na fakturze jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych kraju wywozu wszystkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów oraz spełnianie pozostałych wymogów niniejszego protokołu. 4. Eksporter sporządza deklarację na fakturze, wpisując na maszynie, stemplując lub drukując na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym deklarację, której tekst zamieszczony jest w załączniku IV do niniejszego protokołu, w jednej z wersji językowych określonych w tym załączniku oraz zgodnie z krajowymi przepisami prawa kraju wywozu. Jeżeli deklaracja jest sporządzana odręcznie, powinna być napisana tuszem i drukowanymi literami. 5. Deklaracje na fakturze są opatrzone własnoręcznym podpisem eksportera. Od upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 21 nie wymaga się jednak podpisu na takich deklaracjach, pod warunkiem że złoży on organom celnym kraju wywozu pisemne zobowiązanie do przyjęcia pełnej odpowiedzialności za każdą deklarację na fakturze, która go identyfikuje, tak jakby była podpisana przez niego własnoręcznie. 6. Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona przez eksportera w trakcie lub po dokonaniu wywozu produktów, do których się ona odnosi, pod warunkiem że zostanie ona przedstawiona w państwie przywozu nie później niż dwa lata po dokonaniu przywozu produktów, do których się odnosi. Artykuł 21 Upoważniony eksporter 1. Organy celne kraju wywozu mogą upoważnić eksportera, który dokonuje częstych wysyłek produktów na mocy postanowień niniejszej umowy dotyczących współpracy handlowej, do sporządzania deklaracji na fakturze niezależnie od wartości przedmiotowych produktów. Eksporter ubiegający się o takie upoważnienie musi przedstawić, w sposób satysfakcjonujący organy celne, wszelkie gwarancje niezbędne do zweryfikowania pochodzenia produktów oraz spełniania pozostałych wymogów niniejszego protokołu. 2. Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków, jakie uznają za właściwe.

3. Organy celne nadają upoważnionemu eksporterowi numer upoważnienia celnego, który jest umieszczany na deklaracji na fakturze. 4. Organy celne monitorują sposób używania upoważnienia przez upoważnionego eksportera. 5. Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć upoważnienie. Dokonują tego w przypadku, gdy upoważniony eksporter przestaje wywiązywać się z gwarancji, o których mowa w ust. 1, nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 2, lub wykorzystuje przyznane mu upoważnienie w inny niewłaściwy sposób. Artykuł 22 Termin ważności dowodu pochodzenia 1. Dowód pochodzenia jest ważny przez okres dziesięciu miesięcy od dnia wystawienia w kraju wywozu i musi zostać przedłożony w wymienionym okresie organom celnym kraju przywozu. 2. Dowody pochodzenia przedłożone organom celnym kraju przywozu po upływie terminu ich przedstawienia określonego w ust. 1 mogą zostać przyjęte do celów zastosowania preferencyjnego traktowania, jeżeli nieprzedłożenie tych dokumentów przed upływem terminu było spowodowane wyjątkowymi okolicznościami. 3. W innych przypadkach przedłożenia dowodów z opóźnieniem organy celne kraju przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed upływem wspomnianego terminu. Artykuł 23 Przedkładanie dowodu pochodzenia

Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym kraju przywozu zgodnie z procedurami stosowanymi w tym kraju. Organy te mogą zażądać tłumaczenia dowodu pochodzenia oraz wymagać, by do zgłoszenia przywozowego zostało dołączone oświadczenie importera, że produkty spełniają warunki wymagane dla wykonania umowy. Artykuł 24 Przywóz partiami Jeżeli na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne kraju przywozu produkty zdemontowane lub niezmontowane, w rozumieniu ogólnej reguły interpretacji 2 a) systemu zharmonizowanego, należące do sekcji XVI i XVII lub objęte pozycjami 7308 i 9406 systemu zharmonizowanego przywożone są partiami, organom celnym przedstawiany jest jeden dowód pochodzenia przy przywozie pierwszej partii. Artykuł 25 Zwolnienia z dowodu pochodzenia 1. Produkty wysyłane jako małe paczki od osób prywatnych do osób prywatnych lub stanowiące część bagażu osobistego podróżnych są uznawane za produkty pochodzące bez wymogu przedstawienia dowodu pochodzenia, pod warunkiem że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych i zostały zgłoszone jako spełniające wymogi niniejszego protokołu oraz że nie ma żadnych wątpliwości co do wiarygodności takiego zgłoszenia. W przypadku przesyłek pocztowych takie oświadczenie może zostać umieszczone na zgłoszeniu celnym CN22/CN23 lub na załączonej do tego dokumentu kartce papieru. 2. Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych lub ich rodzin, nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na przeznaczenie handlowe. 3. Ponadto łączna wartość takich produktów nie może przekraczać 500 EUR w przypadku małych paczek lub 1 200 EUR w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych. Artykuł 26

Procedura informacyjna do celów kumulacji 1. Jeżeli stosuje się art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1, dowodem statusu pochodzenia materiałów pochodzących z państwa Pacyfiku, ze Wspólnoty Europejskiej, z innego państwa AKP lub z KTZ, w rozumieniu niniejszego protokołu, jest świadectwo przewozowe EUR.1 lub deklaracja dostawcy, której wzór znajduje się w załączniku V A do niniejszego protokołu, przedłożone przez eksportera w państwie lub we Wspólnocie Europejskiej, skąd pochodzą materiały. 2. Jeżeli stosuje się art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 4, dowodem obróbki lub przetworzenia, przeprowadzonych w państwie Pacyfiku, we Wspólnocie Europejskiej, w innym państwie AKP lub w KTZ, jest deklaracja dostawcy, której wzór znajduje się w załączniku V B do niniejszego protokołu, przedłożona przez eksportera w państwie lub we Wspólnocie Europejskiej, skąd pochodzą materiały. 3. Dostawca w przypadku każdej przesyłki towarów sporządza odrębną deklarację dostawcy na fakturze handlowej dotyczącej tej wysyłki lub w załączniku do faktury lub w specyfikacji wysyłkowej, lub innym dokumencie handlowym dotyczącym tej wysyłki, opisującym przedmiotowe materiały w sposób umożliwiający ich identyfikację. 4. Deklarację dostawcy można sporządzić na gotowym formularzu. 5. Deklaracje dostawcy na fakturze opatrzone są własnoręcznym, oryginalnym podpisem dostawcy. Jednakże jeśli fakturę oraz deklarację dostawcy sporządza się przy użyciu metod elektronicznego przetwarzania danych, deklaracja dostawcy nie wymaga składania własnoręcznego podpisu, pod warunkiem że tożsamość pracownika odpowiedzialnego za sporządzenie deklaracji w przedsiębiorstwie dostawczym została udowodniona w sposób zadowalający organy celne w państwie, w którym sporządza się deklarację dostawcy. Wspomniane organy celne mogą ustalić warunki wykonania niniejszego ustępu. 6. Deklaracje dostawców przedkłada się właściwemu organowi celnemu w kraju wywozu, w którym złożono wniosek o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1. 7. Dostawca sporządzający deklarację jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych kraju, w którym sporządzana jest deklaracja, wszystkich stosownych dokumentów potwierdzających, że informacje zawarte w deklaracji są zgodne z prawdą. 8. Zgodnie z art. 26 protokołu 1 do umowy z Kotonu deklaracje dostawców sporządzone oraz świadectwa informacyjne wystawione przed dniem wejścia w życie niniejszego protokołu zachowują ważność. Artykuł 27 Dokumenty uzupełniające

Dokumenty, o których mowa w art. 16 ust. 3 i art. 20 ust. 3, wykorzystywane do celów potwierdzenia, że produkty objęte świadectwem przewozowym EUR.1 lub deklaracją na fakturze mogą być uważane za produkty pochodzące z państwa Pacyfiku, ze Wspólnoty Europejskiej lub z jednego z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, oraz spełniające pozostałe wymogi niniejszego protokołu, mogą składać się między innymi z: a) bezpośredniego dowodu działań podejmowanych przez eksportera lub dostawcę, zmierzających do uzyskania danych towarów, znajdującego się np. w jego rachunkach lub księgach wewnętrznych; b) dokumentów potwierdzających status pochodzenia użytych materiałów, wystawionych lub sporządzonych w państwie Pacyfiku, we Wspólnocie Europejskiej lub w jednym z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, jeżeli dokumenty te wykorzystywane są zgodnie z prawem krajowym; c) dokumentów potwierdzających dokonanie obróbki lub przetworzenia materiałów w państwie Pacyfiku, we Wspólnocie Europejskiej lub w jednym z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, wystawionych lub sporządzonych w państwie Pacyfiku, we Wspólnocie Europejskiej lub w jednym z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, jeżeli dokumenty te wykorzystywane są zgodnie z prawem krajowym; d) świadectw przewozowych EUR.1 lub deklaracji na fakturze, stanowiących dowód statusu pochodzenia użytych materiałów, wystawionych lub sporządzonych w państwie Pacyfiku, we Wspólnocie Europejskiej lub w jednym z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, oraz zgodnie z niniejszym protokołem. Artykuł 28 Przechowywanie dowodu pochodzenia i dokumentów uzupełniających 1. Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 przechowuje dokumenty, o których mowa w art. 16 ust. 3, przez okres co najmniej trzech lat. 2. Eksporter sporządzający deklarację na fakturze przechowuje kopię tej deklaracji na fakturze, jak również dokumenty, o których mowa w art. 20 ust. 3, przez okres co najmniej trzech lat. 3. Dostawca sporządzający deklarację dostawcy przechowuje kopie tej deklaracji i faktury, dowodu dostawy lub innego dokumentu handlowego, do którego dołączono tę deklarację, oraz dokumenty, o których mowa w art. 26 ust. 7, przez okres co najmniej trzech lat.

4. Organy celne kraju wywozu wystawiające świadectwo przewozowe EUR.1 przechowują formularz wniosku, o którym mowa w art. 16 ust. 2, przez okres co najmniej trzech lat. 5. Organy celne kraju przywozu przechowują przedstawione im świadectwa przewozowe EUR.1 i deklaracje na fakturze przez okres co najmniej trzech lat. Artykuł 29 Niezgodności i błędy formalne 1. Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami zawartymi w dowodzie pochodzenia a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych w urzędzie celnym w celu dopełnienia formalności związanych z przywozem produktów nie unieważnia tym samym dowodu pochodzenia, jeżeli zostanie odpowiednio dowiedzione, że dany dokument rzeczywiście odpowiada przedstawionym produktom. 2. Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy literowe na dowodzie pochodzenia, nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeśli błędy te nie wzbudzają wątpliwości co do poprawności oświadczeń złożonych w dokumencie. Artykuł 30 Kwoty wyrażone w euro 1. Do celów stosowania postanowień art. 20 ust. 1 lit. b) i art. 25 ust. 3, w przypadkach gdy produkty są fakturowane w walucie innej niż euro, kwoty wyrażone w walutach krajowych państw Pacyfiku, państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej oraz pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro, są określane corocznie przez zainteresowane kraje. 2. Przesyłka korzysta z postanowień art. 20 ust. 1 lit. b) lub art. 25 ust. 3 poprzez odniesienie do waluty, w której sporządzona jest faktura, zgodnie z kwotą ustaloną dla zainteresowanego kraju. 3. Kwoty wyrażone w dowolnej walucie krajowej stanowią równowartość w tej walucie kwot wyrażonych w euro według kursu z pierwszego dnia roboczego października. Kwoty wyrażone w walutach krajowych zgłaszane są Komisji Europejskiej do dnia 15 października i obowiązują od dnia 1 stycznia następnego roku. Komisja Europejska informuje wszystkie zainteresowane kraje o wysokości stosownych kwot.

4. Kraj może zaokrąglić w górę lub w dół kwotę otrzymaną po przeliczeniu na swoją walutę krajową kwoty wyrażonej w euro. Kwota po zaokrągleniu nie może różnić się od kwoty otrzymanej po przeliczeniu o więcej niż 5 %. Kraj może pozostawić bez zmian kwoty wyrażone w walucie krajowej stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro, jeżeli w wyniku corocznego ich dostosowywania przewidzianego w ust. 3 kwoty te po dokonaniu przeliczenia, a przed zaokrągleniem, ulegają podwyższeniu o nie więcej niż 15 % równowartości kwoty wyrażonej w walucie krajowej. Kwotę wyrażoną w walucie krajowej można pozostawić bez zmian, jeśli w wyniku przeliczenia zmniejszyłaby się równoważna kwota. 5. Kwoty wyrażone w euro są poddawane przeglądowi dokonywanemu przez Komitet Specjalny ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia na wniosek Wspólnoty Europejskiej lub państw Pacyfiku. Przeprowadzając ten przegląd, Komitet Specjalny ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia rozważa celowość zachowania skutków przedmiotowych ograniczeń, uwzględniając wartości rzeczywiste. W tym celu może on podjąć decyzję o zmianie kwot wyrażonych w euro. TYTUŁ V UZGODNIENIA DOTYCZĄCE WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ Artykuł 31 Warunki administracyjne, jakie muszą spełniać produkty, aby możliwe było korzystanie z niniejszej umowy 1. Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszego protokołu z państw Pacyfiku lub ze Wspólnoty Europejskiej korzystają, w chwili składania przywozowego zgłoszenia celnego, z preferencji wynikających z umowy jedynie pod warunkiem, że zostały wywiezione najwcześniej w dniu, w którym kraj wywozu spełnił warunki określone w ust. 2. 2. Umawiające się Strony zobowiązują się wprowadzić: a) niezbędne uzgodnienia krajowe i regionalne wymagane do wykonania oraz egzekwowania zasad i procedur przewidzianych w niniejszym protokole, w tym w stosownych przypadkach uzgodnienia konieczne dla wykonania art. 3 i 4; b) struktury i systemy administracyjne niezbędne do właściwego zarządzania pochodzeniem produktów i zgodnością z innymi warunkami określonymi w niniejszym protokole, a także do ich odpowiedniej kontroli. Powiadamiają się one wzajemnie w sposób określony w art. 32.

Artykuł 32 Przekazywanie informacji dotyczących organów celnych 1. Państwa Pacyfiku i państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej udostępniają sobie wzajemnie, za pośrednictwem Komisji Wspólnot Europejskich, adresy organów celnych odpowiedzialnych za wystawianie i weryfikację świadectw przewozowych EUR.1 i deklaracji na fakturze albo deklaracji dostawców oraz wzory odcisków pieczęci używanych w ich urzędach celnych przy wystawianiu tych świadectw. Świadectwa przewozowe EUR.1 oraz deklaracje na fakturze albo deklaracje dostawców są akceptowane do celów stosowania preferencyjnego traktowania od dnia otrzymania informacji przez Komisję Wspólnot Europejskich. 2. Państwa Pacyfiku i państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej niezwłocznie informują się nawzajem w przypadku zaistnienia zmian w informacjach, o których mowa w ust. 1. 3. Organy, o których mowa w ust. 1, działają z upoważnienia rządu danego kraju. Organy odpowiedzialne za kontrolę i weryfikację stanowią część organów rządowych danego kraju. Artykuł 33 Wzajemna pomoc 1. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego protokołu Wspólnota Europejska, państwa Pacyfiku i pozostałe kraje, o których mowa w art. 3 i 4, udzielają sobie wzajemnej pomocy za pośrednictwem właściwych organów administracji celnej w zakresie sprawdzania autentyczności świadectw przewozowych EUR1, deklaracji na fakturze lub deklaracji dostawcy oraz poprawności informacji podanych w tych dokumentach. Państwa Pacyfiku mają również obowiązek: a) udzielać Wspólnocie Europejskiej oraz sobie nawzajem niezbędnego wsparcia w przypadku otrzymania wniosku o monitorowanie właściwego zarządzania oraz kontrolę stosowania protokołu w danym kraju, w tym poprzez wizyty na miejscu;

b) zgodnie z art. 34 weryfikować status pochodzenia produktów oraz spełnianie innych warunków określonych w niniejszym protokole. 2. Organy, z którymi przeprowadza się konsultacje, dostarczają wszelkich istotnych informacji, dotyczących warunków, w których wytworzono produkt, wskazując w szczególności warunki, zgodnie z którymi w poszczególnych państwach Pacyfiku, we Wspólnocie Europejskiej i pozostałych odnośnych krajach, o których mowa w art. 3 i 4, przestrzegane są reguły pochodzenia. Artykuł 34 Weryfikacja dowodów pochodzenia 1. Późniejsze weryfikacje dowodów pochodzenia przeprowadzane są na podstawie analizy ryzyka i wyrywkowo lub za każdym razem, kiedy organy celne kraju przywozu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów niniejszego protokołu. 2. W celu wykonania postanowień ust. 1 organy celne kraju przywozu zwracają organom celnym kraju wywozu świadectwo przewozowe EUR.1 oraz fakturę, jeżeli została przedłożona, deklarację na fakturze lub kopię tych dokumentów, podając, w stosownych przypadkach, powody uzasadniające przeprowadzenie takiej weryfikacji. Wszelkie uzyskane dokumenty lub informacje wskazujące, iż informacje podane na dowodzie pochodzenia są nieprawdziwe, przekazywane są wraz z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji. 3. Weryfikację przeprowadzają organy celne kraju wywozu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub wszelkie inne kontrole, które uznają za stosowne. 4. Jeżeli w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji organy celne kraju przywozu podejmą decyzję o zawieszeniu przyznania preferencyjnego traktowania w odniesieniu do danych produktów, stwarzają one importerowi możliwość zwolnienia tych produktów, z zastrzeżeniem podjęcia wobec nich wszelkich środków ostrożności, jakie uznają za konieczne. 5. Organy celne wnioskujące o weryfikację są informowane o jej wynikach najszybciej jak to możliwe. Wyniki te muszą wskazywać jednoznacznie, czy dokumenty są autentyczne i czy dane produkty można uznać za produkty pochodzące z państwa Pacyfiku, ze Wspólnoty Europejskiej lub z jednego z pozostałych krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, oraz spełniające inne wymogi zawarte w niniejszym protokole. 6. Jeżeli w przypadkach, w których istnieją uzasadnione wątpliwości, brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od złożenia wniosku o przeprowadzenie weryfikacji lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do stwierdzenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, wnioskujące organy celne odmawiają przyznania prawa do korzystania z preferencji, o ile nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności.

7. Jeżeli procedura weryfikacji lub wszelkie inne dostępne informacje wskazują, iż naruszone zostały postanowienia niniejszego protokołu, kraj wywozu z własnej inicjatywy lub na wniosek kraju przywozu przeprowadza właściwe dochodzenie lub doprowadza do wszczęcia takiego dochodzenia, które należy podjąć w trybie pilnym w celu stwierdzenia takich naruszeń i zapobieżenia im; w tym celu zainteresowany kraj wywozu może zaprosić kraj przywozu do wzięcia udziału w takich weryfikacjach. Artykuł 35 Weryfikacja deklaracji dostawców 1. Weryfikację deklaracji dostawcy przeprowadza się na podstawie analizy ryzyka i wyrywkowo lub w każdym przypadku, kiedy organy celne kraju, w którym uwzględniono tego rodzaju deklaracje przy wydawaniu świadectwa przewozowego EUR.1 lub sporządzaniu deklaracji na fakturze, mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub prawdziwości zawartych w nim informacji. 2. Organy celne, którym przedłożono deklarację dostawcy, mogą zażądać od organów celnych państwa, w którym sporządzono deklarację, wystawienia świadectwa informacyjnego, którego wzór znajduje się w załączniku VI do niniejszego protokołu. Organy poświadczające, którym przedłożono deklarację dostawcy, mogą alternatywnie zażądać od eksportera przedstawienia świadectwa informacyjnego wystawionego przez organy celne państwa, w którym sporządzono deklarację. Urząd wystawiający świadectwo informacyjne przechowuje jego kopię przez co najmniej trzy lata. 3. Organy celne wnioskujące o weryfikację są informowane o jej wynikach najszybciej jak to możliwe. Wyniki muszą jednoznacznie wskazywać, czy informacje podane w deklaracji dostawcy są prawidłowe, i powinny umożliwiać im ustalenie, czy i w jakim zakresie deklaracja dostawcy mogła zostać wykorzystana do celów wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1 lub sporządzenia deklaracji na fakturze. 4. Weryfikację przeprowadzają organy celne kraju, w którym sporządzono deklarację dostawcy. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych dostawcy lub wszelkie inne kontrole, które uznają za stosowne w celu zweryfikowania poprawności danej deklaracji dostawcy. 5. Świadectwo przewozowe EUR.1 lub deklaracja na fakturze, które zostały wystawione lub sporządzone na podstawie nieprawidłowej deklaracji dostawcy, uznawane są za nieważne. Artykuł 36

Rozstrzyganie sporów W razie wystąpienia sporu w związku z procedurami weryfikacji określonymi w art. 34 i 35, który nie może być rozstrzygnięty przez organy celne wnioskujące o przeprowadzenie weryfikacji oraz organy celne odpowiedzialne za przeprowadzenie tej weryfikacji, lub pojawienia się problemu dotyczącego interpretacji niniejszego protokołu, strony sporu przedkładają sprawę Komitetowi Specjalnemu ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia. We wszystkich przypadkach rozstrzyganie sporów pomiędzy importerem a organami celnymi kraju przywozu podlega prawodawstwu tego kraju. Artykuł 37 Kary Karze podlega każdy, kto sporządza lub przyczynia się do sporządzenia dokumentu zawierającego nieprawdziwe informacje w celu uzyskania preferencyjnego traktowania produktów. Artykuł 38 Odstępstwa 1. Komitet Specjalny ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia, zwany dalej w niniejszym artykule „Komitetem”, może przyjąć odstępstwa od niniejszego protokołu, gdy usprawiedliwia je rozwój istniejącego przemysłu lub tworzenie nowych gałęzi przemysłu w państwach Pacyfiku. Zainteresowane państwo lub państwa Pacyfiku przed przedstawieniem lub z chwilą przedstawienia sprawy Komitetowi informują Wspólnotę Europejską o złożeniu wniosku o odstępstwo, podając powody złożenia wniosku zgodnie z ust. 2. Wspólnota Europejska odpowiada pozytywnie na wszystkie należycie uzasadnione wnioski państw Pacyfiku zgodne z niniejszym artykułem i niepowodujące poważnego zagrożenia dla istniejącego przemysłu Wspólnoty Europejskiej.

2. Aby ułatwić Komitetowi analizowanie wniosków o odstępstwo, za pomocą formularza podanego w załączniku VII do niniejszego protokołu państwo lub państwa Pacyfiku sporządzające wniosek przedstawiają uzasadnienie wniosku, dostarczając możliwie najwięcej informacji obejmujących w szczególności następujące punkty: – opis produktu gotowego, – charakter oraz ilość materiałów pochodzących z kraju trzeciego, – charakter oraz ilość materiałów pochodzących z państw Pacyfiku lub krajów lub terytoriów, o których mowa w art. 3 i 4, lub materiałów tam przetworzonych, – procesy wytwarzania, – wartość dodana, – liczba pracowników w danym przedsiębiorstwie, – przewidywana wielkość wywozu do Wspólnoty Europejskiej, – inne możliwe źródła zaopatrzenia w surowce, – uzasadnienie wnioskowanego terminu w świetle dążeń prowadzących do znalezienia nowych źródeł zaopatrzenia,

– inne uwagi. Te same zasady stosuje się w odniesieniu do wszelkich wniosków o przedłużenie. Komitet może wprowadzać zmiany w formularzu. 3. Przy analizowaniu wniosków uwzględnia się w szczególności: a) poziom rozwoju lub położenie geograficzne zainteresowanego państwa Pacyfiku; b) przypadki, w których obowiązujące reguły pochodzenia miałyby znaczny wpływ na zdolność przemysłu istniejącego w państwie Pacyfiku do kontynuowania wywozu do Wspólnoty Europejskiej, w szczególności przypadki, gdy mogłoby to doprowadzić do zaprzestania działalności tego przemysłu; c) przypadki szczególne, w których można jasno wykazać, że reguły pochodzenia mogłyby zahamować znaczące inwestycje w przemyśle, i w których odstępstwo sprzyjające realizacji programu inwestycyjnego umożliwiłoby stopniowe przyjmowanie tych reguł. 4. W każdym przypadku analiza przeprowadzana jest w celu upewnienia się, czy rozwiązania problemu nie zapewniają reguły dotyczące kumulacji pochodzenia. 5. Ponadto przeprowadza się analizę z zachowaniem jednostronnej korzyści, w szczególności biorąc pod uwagę: a) skutki gospodarcze i społeczne podejmowanych decyzji, w szczególności w sferze zatrudnienia;

b) potrzebę zastosowania odstępstwa przez pewien okres, przy uwzględnieniu szczególnej sytuacji zainteresowanego państwa Pacyfiku oraz jego trudności. 6. Podczas analizowania wniosków szczególną uwagę zwraca się, w każdym przypadku odrębnie, na możliwość przyznania statusu produktów pochodzących tym produktom, w których skład wchodzą materiały pochodzące z sąsiadujących krajów rozwijających się, krajów najsłabiej rozwiniętych lub krajów rozwijających się, z którymi jedno lub większa liczba państw Pacyfiku nawiązała szczególne stosunki, pod warunkiem że można ustanowić satysfakcjonującą współpracę administracyjną. 7. Nie naruszając postanowień ust. 1–6, odstępstwo jest przyznawane, jeśli wartość dodana produktów niepochodzących wykorzystanych w zainteresowanym państwie Pacyfiku stanowi co najmniej 45 % wartości produktu gotowego, pod warunkiem że odstępstwo nie powoduje poważnego zagrożenia dla sektora gospodarki Wspólnoty Europejskiej lub jednego lub większej liczby jej państw członkowskich. 8. Komitet podejmuje wszelkie kroki konieczne do zapewnienia, że decyzja jest podejmowana jak najszybciej, a w każdym przypadku nie później niż w ciągu siedemdziesięciu pięciu dni roboczych od dnia otrzymania wniosku przez współprzewodniczącego Komitetu ze strony WE. Jeśli Wspólnota Europejska nie poinformuje państwa Pacyfiku o swoim stanowisku w sprawie wniosku w tym terminie, wniosek uznaje się za przyjęty. 9. a) Odstępstwo obowiązuje w okresie ustalanym przez Komitet, na ogół przez pięć lat. b) Decyzja o odstępstwie może przewidywać odnowienie odstępstwa bez konieczności podejmowania przez Komitet nowej decyzji, pod warunkiem że zainteresowane państwo lub państwa Pacyfiku przedłożą, w terminie trzech miesięcy przed upływem każdego terminu, dowód stwierdzający, że nadal nie są w stanie spełnić warunków niniejszego protokołu, od których uzyskały odstępstwo. W przypadku jakiegokolwiek sprzeciwu wobec przedłużenia okresu obowiązywania odstępstwa Komitet jak najszybciej analizuje i podejmuje decyzję w sprawie przedłużenia odstępstwa. Komitet postępuje zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 8. Wprowadza się wszelkie niezbędne środki mające na celu uniknięcie zakłóceń w stosowaniu odstępstwa. c) W okresach, o których mowa w lit. a) i b), Komitet może dokonać przeglądu warunków dotyczących stosowania odstępstwa, jeśli stwierdzi, iż w czynnikach zasadniczych regulujących decyzję o przyznaniu odstępstwa zaszła znacząca zmiana. Po zakończeniu przeglądu Komitet może podjąć decyzję o zmianie warunków swojej decyzji dotyczących zakresu odstępstwa lub każdego innego warunku ustalonego wcześniej. Artykuł 39 Komitet Specjalny ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia 1. Za skuteczne wykonywanie i funkcjonowanie niniejszego protokołu odpowiedzialny jest Komitet Specjalny ds. Współpracy Celnej i Reguł Pochodzenia ustanowiony na podstawie art. 68 umowy (zwany dalej „Komitetem”).

2. Do celów niniejszego protokołu Komitet pełni między innymi następujące funkcje: a) podejmowanie decyzji w sprawie odstępstw od niniejszego protokołu na warunkach określonych w art. 38; b) dokonywanie przeglądu i wydawanie, w razie potrzeby, odpowiednich zaleceń dla Komitetu ds. Handlu w zakresie: (i) wykonania i funkcjonowania niniejszego protokołu; oraz (ii) zmian postanowień niniejszego protokołu proponowanych przez Stronę; w tym celu Komitet bierze pod uwagę potrzeby rozwojowe państw Pacyfiku; c) rozstrzyganie wszelkich powstałych sporów zgodnie z art. 36; oraz d) rozpatrywanie wszelkich innych kwestii związanych z niniejszym protokołem, które mogą by uzgadniane przez przedstawicieli Stron. 3. Komitet zbiera się w dowolnym terminie uzgodnionym przez Strony. 4. W skład Komitetu wchodzą urzędnicy z Unii Europejskiej i urzędnicy z państw Pacyfiku odpowiedzialni za sprawy celne. W razie potrzeby Komitet może powoływać odpowiednich biegłych.

TYTUŁ VI CEUTA I MELILLA Artykuł 40 Warunki specjalne

1. Termin „Wspólnota Europejska” używany w niniejszym protokole nie obejmuje Ceuty i Melilli. Termin „produkty pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej” nie obejmuje produktów pochodzących z Ceuty i Melilli. 2. Postanowienia niniejszego protokołu stosuje się odpowiednio przy stwierdzaniu, czy produkty można uznać za pochodzące z państwa Pacyfiku z chwilą ich przywozu do Ceuty i Melilli. 3. W przypadku gdy produkty całkowicie uzyskane w Ceucie, Melilli lub we Wspólnocie Europejskiej poddaje się obróbce i przetwarzaniu w państwie Pacyfiku, uznaje się je za całkowicie uzyskane w państwie Pacyfiku. 4. Procesy obróbki lub przetworzenia przeprowadzone w Ceucie, Melilli lub we Wspólnocie Europejskiej uznaje się za przeprowadzone w państwie Pacyfiku, jeśli materiały poddawane są dalszej obróbce lub przetworzeniu w państwie Pacyfiku. 5. Do celów wykonania ust. 3 i 4 za obróbkę lub przetworzenie nie uznaje się czynności niewystarczających wymienionych w art. 7 niniejszego protokołu. 6. Ceutę i Melillę uważa się za jedno terytorium.

TYTUŁ VII POSTANOWIENIA KOŃCOWE Artykuł 41 Przegląd i stosowanie reguł pochodzenia 1. Komitet ds. Handlu może podjąć decyzję o wprowadzeniu zmian w postanowieniach niniejszego protokołu.

2. Niezależnie od postanowień ust. 1 niniejszego artykułu niniejszy protokół i jego załączniki podlegają przeglądowi co pięć (5) lat od wejścia w życie niniejszego protokołu w celu dokonania niezbędnych zmian lub dostosowań. W ramach takiego przeglądu Strony uwzględniają również potrzeby rozwojowe państw Pacyfiku, takie jak rozwój technologii, procesów produkcyjnych i wszystkie inne czynniki. 3. Podjęte decyzje są jak najszybciej wykonywane. Artykuł 42 Załączniki Załączniki do niniejszego protokołu stanowią jego integralną część. Artykuł 43 Wdrożenie protokołu Wspólnota Europejska i państwa Pacyfiku podejmują kroki niezbędne do wdrożenia niniejszego protokołu.



ZAŁĄCZNIK I do protokołu II Uwagi wprowadzające do wykazu w załączniku II Uwaga 1:

Niniejszy wykaz określa warunki, które muszą spełniać wszystkie produkty, aby mogły zostać uznane za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 6 protokołu. Uwaga 2: 1. Pierwsze dwie kolumny w wykazie opisują produkt uzyskany. Pierwsza kolumna podaje numer pozycji lub numer działu stosowany w systemie zharmonizowanym, natomiast druga zawiera opis towarów zastosowany w tym systemie w odniesieniu do danej pozycji lub danego działu. W kolumnach 3 lub 4 określono regułę dotyczącą każdego wpisu w pierwszych dwóch kolumnach. W przypadku gdy wpis w pierwszej kolumnie poprzedzony jest przedrostkiem „ex”, oznacza to, że reguły podane w kolumnach 3 lub 4 stosuje się wyłącznie do części tej pozycji, która jest opisana w kolumnie 2. 2. W przypadku gdy w kolumnie 1 zgrupowano kilka numerów pozycji lub podano numer działu, w związku z czym opis produktów w kolumnie 2 ma charakter ogólny, odpowiednie reguły zawarte w kolumnach 3 lub 4 mają zastosowanie do wszystkich produktów, które są w systemie zharmonizowanym klasyfikowane do pozycji danego działu lub do którejkolwiek pozycji zgrupowanych w kolumnie 1. 3. W przypadku gdy do różnych produktów objętych tą samą pozycją mają zastosowanie różne reguły podane w wykazie, w każdym tiret zawarto opis tej części pozycji, której dotyczy odpowiednia reguła z kolumny 3 lub 4. 4. W przypadku gdy wpisowi w pierwszych dwóch kolumnach odpowiada reguła wyszczególniona zarówno w kolumnie 3, jak i 4, eksporter może wybrać zastosowanie albo reguły określonej w kolumnie 3, albo reguły określonej w kolumnie 4. Jeżeli kolumna 4 nie zawiera reguły dotyczącej pochodzenia, należy zastosować regułę określoną w kolumnie 3.



Uwaga 3: 1. Postanowienia art. 6 protokołu dotyczące produktów, które nabyły status pochodzenia, używanych do wytwarzania innych produktów stosuje się bez względu na to, czy status ten został nabyty w zakładzie, w którym wykorzystuje się te produkty, czy w innym zakładzie na terytorium Wspólnoty Europejskiej lub państw Pacyfiku. Przykład: Silnik objęty pozycją 8407, dla którego reguła określa, że wartość materiałów niepochodzących, które mogą wchodzić w jego skład, nie może przekraczać 40 % ceny ex-works produktu, wytwarzany jest z „pozostałej stali stopowej wstępnie formowanej przez kucie” objętej pozycją ex 7224.

Jeżeli odkuwka została wykonana we Wspólnocie Europejskiej z niepochodzącej wlewki, to nabyła ona już status pochodzenia w oparciu o regułę dla pozycji ex 7224 w wykazie. W związku z tym przy obliczaniu wartości silnika odkuwkę można potraktować jako proces o statusie pochodzenia bez względu na to, czy silnik został wyprodukowany w tym samym zakładzie, czy w innym zakładzie we Wspólnocie Europejskiej. Wartość niepochodzącej wlewki nie jest więc brana pod uwagę przy sumowaniu wartości użytych materiałów niepochodzących. 2. Reguła podana w wykazie określa minimalny wymagany zakres obróbki lub przetwarzania, a przeprowadzanie dalszej obróbki lub dalszego przetwarzania również powoduje nadanie statusu pochodzenia; przeprowadzenie obróbki lub przetworzenia w mniejszym zakresie nie nadaje natomiast produktowi statusu pochodzenia. W związku z tym, jeżeli reguła określa, że na pewnym etapie wytwarzania można użyć materiału niepochodzącego, użycie takiego materiału na wcześniejszym etapie wytwarzania jest dozwolone, natomiast nie jest dozwolone na późniejszym etapie wytwarzania. 3. Bez uszczerbku dla uwagi 3.2, w przypadku gdy reguła stanowi, że mogą być użyte „materiały objęte dowolną pozycją”, to materiały objęte tą samą pozycją co produkt mogą być również użyte, jednak z uwzględnieniem specyficznych ograniczeń, jakie mogą być również zawarte w regule. Wyrażenie „wytwarzanie z materiałów z objętych dowolną pozycją, włącznie z innymi materiałami objętymi pozycją ...” oznacza jednak, że można użyć wyłącznie materiałów klasyfikowanych do tej samej pozycji co produkt, których opis różni się od opisu danego produktu w kolumnie 2 wykazu. 4. Jeżeli reguła podana w wykazie określa, że produkt może zostać wytworzony z więcej niż jednego materiału, oznacza to, że można użyć jeden, dowolny materiał, lub większą liczbę materiałów. Nie oznacza to, że należy użyć wszystkich materiałów. Przykład: Reguła dotycząca tkanin objętych pozycjami 5208 do 5212 przewiduje, że można użyć włókien naturalnych oraz że spośród innych materiałów można również użyć materiałów chemicznych. Reguła ta nie oznacza, że należy używać zarówno włókien naturalnych, jak i materiałów chemicznych; można użyć jednego lub drugiego rodzaju tych materiałów albo obydwu. 5. W przypadku gdy zamieszczona w wykazie reguła przewiduje, że produkt musi być wytworzony z określonego materiału, warunek ten oczywiście nie wyklucza używania innych materiałów, które ze względu na właściwe im cechy nie mogą spełnić warunków reguły. (Zob. również uwaga 6.3 poniżej w odniesieniu do wyrobów włókienniczych). Przykład: Reguła dotycząca przetworów spożywczych objętych pozycją 1904, która konkretnie wyklucza zboża i ich pochodne, nie wyklucza użycia soli mineralnych, środków chemicznych i innych dodatków, które nie są produktami zbożowymi. Nie ma to jednak zastosowania do produktów, które nie mogą być wytwarzane z danych materiałów określonych w wykazie, mogą jednak być wytwarzane z materiałów tego samego rodzaju użytych na wcześniejszym etapie wytwarzania.

Przykład: W przypadku artykułów odzieżowych objętych działem ex 62, wytworzonych z materiałów nietkanych, jeżeli dla tej klasy artykułów dozwolone jest używanie wyłącznie niepochodzącej przędzy, to nie jest możliwe użycie jako materiału wyjściowego materiału nietkanego – nawet jeżeli materiału nietkanego nie można wykonać z przędzy. W takich przypadkach materiał wyjściowy będzie zazwyczaj na etapie przed przędzą, tj. na etapie włókna. 6. W przypadku gdy podana w wykazie reguła przewiduje dwie wartości procentowe dla maksymalnej wartości materiałów niepochodzących, które mogą zostać użyte, tych wartości procentowych nie sumuje się. Innymi słowy, maksymalna wartość wszystkich użytych materiałów niepochodzących nigdy nie może przekroczyć najwyższej z podanych wartości procentowych. Ponadto nie można przekroczyć określonej wartości procentowej podanej w stosunku do materiału, do którego ma ona zastosowanie. Uwaga 4: 1. Termin „włókna naturalne” odnosi się w wykazie do włókien innych niż włókna sztuczne lub syntetyczne. Jest on zastrzeżony dla etapów produkcji mających miejsce przed przędzeniem, w tym dla odpadów oraz, o ile nie określono inaczej, obejmuje on włókna zgrzeblone, czesane lub w inny sposób przetwarzane, ale nieprzędzone. 2. Termin „włókna naturalne” obejmuje włosie końskie objęte pozycją 0503, jedwab objęty pozycjami 5002 i 5003 oraz włókna wełniane, z cienkiej albo grubej sierści zwierzęcej objęte pozycjami 5101–5105, włókna bawełniane objęte pozycjami 5201–5203 i pozostałe włókna roślinne objęte pozycjami 5301–5305. 3. Terminy „pulpa włókiennicza”, „materiały chemiczne” oraz „materiały do wytwarzania papieru” są stosowane w wykazie do opisania materiałów nieklasyfikowanych do działów od 50 do 63, które mogą zostać użyte do wytwarzania włókien sztucznych, syntetycznych lub papierowych lub przędz. 4. Termin „włókna odcinkowe chemiczne” odnosi się w wykazie do kabli z włókna syntetycznego lub sztucznego, włókien odcinkowych lub odpadów objętych pozycjami 5501–5507.



Uwaga 5: 1. W przypadku gdy w wykazie znajduje się odniesienie do niniejszej uwagi w stosunku do danego produktu, warunki określone w kolumnie 3 nie mają zastosowania do podstawowych materiałów włókienniczych używanych do wytwarzania tego produktu, które stanowią w sumie najwyżej 10 % ogólnej masy wszystkich użytych materiałów włókienniczych. (Zob. również uwagi 5.3 i 5.4 poniżej).

2. Margines tolerancji, o którym mowa w uwadze 5.1, może być jednak stosowany wyłącznie do produktów mieszanych, wytworzonych z dwóch lub większej liczby podstawowych materiałów włókienniczych. Podstawowymi materiałami włókienniczymi są: – jedwab, – wełna, – gruba sierść zwierzęca, – cienka sierść zwierzęca, – włosie końskie, – bawełna, – materiały do wytwarzania papieru i papier, – len,

– konopie siewne, – juta i inne włókna tekstylne łykowe, – sizal i inne włókna tekstylne z rodzaju Agave, – włókno kokosowe, manila, ramia i pozostałe włókna tekstylne roślinne, – syntetyczne chemiczne włókna ciągłe, – sztuczne chemiczne włókna ciągłe, – włókna przewodzące prąd, – syntetyczne chemiczne włókna odcinkowe z polipropylenu, – syntetyczne chemiczne włókna odcinkowe z poliestru, – syntetyczne chemiczne włókna odcinkowe z poliamidu,

– syntetyczne chemiczne włókna odcinkowe z poliakrylonitrylu, – syntetyczne chemiczne włókna odcinkowe z poliimidu, – syntetyczne chemiczne włókna odcinkowe z politetrafluoroetylenu, – syntetyczne chemiczne włókna odcinkowe z polifenylenu sulfonowego, – syntetyczne chemiczne włókna odcinkowe z polichlorku winylu, – pozostałe syntetyczne chemiczne włókna odcinkowe,



– sztuczne chemiczne włókna odcinkowe z wiskozy, – pozostałe sztuczne chemiczne włókna odcinkowe, – przędza z poliuretanu uzupełniona elastycznymi segmentami z polieteru, nawet rdzeniowa, – przędza z poliuretanu uzupełniona elastycznymi segmentami z poliestru, nawet rdzeniowa,

– produkty objęte pozycją 5605 (przędza metalizowana), zawierające taśmę składającą się z rdzenia z folii aluminiowej lub rdzenia z folii z tworzyw sztucznych, nawet pokrywaną proszkiem aluminiowym, o szerokości nieprzekraczającej 5 mm, wprowadzoną za pomocą substancji kleistej między dwie warstwy folii z tworzywa sztucznego, – pozostałe produkty objęte pozycją 5605. Przykład: Przędza objęta pozycją 5205, wykonana z włókien bawełnianych objętych pozycją 5203 i z syntetycznych włókien odcinkowych objętych pozycją 5506, jest przędzą mieszaną. W związku z tym niepochodzące syntetyczne włókna odcinkowe, niespełniające reguł pochodzenia (wymagających wytwarzania z materiałów chemicznych lub pulpy włókienniczej), można użyć pod warunkiem, że ich łączna masa nie przekracza 10 % masy przędzy. Przykład: Tkanina wełniana objęta pozycją 5112, wykonana z przędzy wełnianej objętej pozycją 5107 i przędzy syntetycznej z włókien odcinkowych objętej pozycją 5509, jest tkaniną mieszaną. W związku z tym można użyć przędzy syntetycznej, która nie spełnia reguł pochodzenia (wymagających wytwarzania z materiałów chemicznych lub pulpy włókienniczej), lub przędzy wełnianej, która nie spełnia reguł pochodzenia (wymagających wytwarzania z włókien naturalnych niezgrzeblonych ani nieczesanych, ani w żaden inny sposób nieprzygotowanych do przędzenia), lub zastosować połączenie tych dwóch włókien, pod warunkiem że ich łączna masa nie przekracza 10 % masy tkaniny. Przykład: Materiał włókienniczy igłowy objęty pozycją 5802, wykonany z przędzy bawełnianej objętej pozycją 5205 oraz z tkaniny bawełnianej objętej pozycją 5210, jest produktem mieszanym tylko wówczas, gdy sama tkanina bawełniana jest tkaniną mieszaną, wykonaną z przędzy klasyfikowanej do dwóch oddzielnych pozycji, lub gdy użyta przędza bawełniana sama jest mieszanką. Przykład: Jeżeli dany materiał włókienniczy igłowy został wykonany z przędzy bawełnianej objętej pozycją 5205 i tkaniny syntetycznej objętej pozycją 5407, zastosowane przędze są oczywiście dwoma odrębnymi materiałami włókienniczymi, w związku z czym materiał włókienniczy igłowy jest produktem mieszanym.

3. W przypadku produktów zawierających „przędzę z poliuretanu uzupełnioną elastycznymi segmentami z polieteru, nawet rdzeniową” tolerancja w odniesieniu do tej przędzy wynosi 20 %. 4. W przypadku produktów zawierających „taśmę składającą się z rdzenia z folii aluminiowej lub rdzenia z folii z tworzyw sztucznych, nawet pokrywaną proszkiem aluminiowym, o szerokości nieprzekraczającej 5 mm, wprowadzoną za pomocą substancji kleistej między dwie warstwy folii z tworzywa sztucznego” tolerancja w odniesieniu do tej taśmy wynosi 30 %. Uwaga 6: 1. W przypadku produktów włókienniczych, dla których dokonuje się odesłania do niniejszej uwagi, można użyć włókienniczych materiałów wykończeniowych i dodatków, które nie spełniają warunków reguły podanej w kolumnie 3 wykazu dotyczącej wytwarzania omawianych produktów, pod warunkiem że ich masa nie przekracza 10 % ogólnej masy wszystkich zawartych materiałów włókienniczych. Włókiennicze materiały wykończeniowe i dodatki są klasyfikowane do działów 50–63. Za wykończenia i dodatki nie uznaje się podszewek i międzypodszewek. 2. Niewłókiennicze materiały wykończeniowe i dodatki lub inne użyte materiały zawierające materiały włókiennicze nie muszą spełniać warunków określonych w kolumnie 3, nawet jeżeli wykraczają poza zakres uwagi 3.5. 3. Zgodnie z uwagą 3.5 wszelkie niepochodzące niewłókiennicze materiały wykończeniowe i dodatki lub inne produkty, które nie zawierają żadnych materiałów tekstylnych, mogą być swobodnie używane, jeśli ich wykonanie z materiałów określonych w kolumnie 3 nie jest możliwe. Przykładowo, jeżeli reguła podana w wykazie przewiduje, że do danego wyrobu włókienniczego takiego jak bluzka musi być użyta przędza, nie wyklucza to stosowania elementów metalowych takich jak guziki z tego powodu, że nie można ich wykonać z materiałów włókienniczych. 4. Przy obliczaniu wartości materiałów niepochodzących, a wchodzących w skład produktu, z zastosowaniem normy procentowej, konieczne jest uwzględnienie wartości materiałów wykończeniowych i dodatków. Uwaga 7:

1. Do celów pozycji ex 2707, 2713 do 2715, ex 2901, ex 2902 i ex 3403 „procesami specyficznymi” są: a) destylacja próżniowa; b) redestylacja przez bardzo dokładny proces frakcjonowania; c) kraking; d) reforming; e) ekstrakcja przy użyciu selektywnych rozpuszczalników; f) proces obejmujący wszystkie następujące operacje: traktowanie stężonym kwasem siarkowym, oleum lub bezwodnikiem siarkowym; neutralizacja środkami alkalicznymi; odbarwianie i oczyszczanie naturalnymi ziemiami aktywnymi, węglem aktywnym lub boksytem; g) polimeryzacja; h) alkilowanie; i) izomeryzacja.

2. Do celów pozycji 2710, 2711 i 2712 „procesami specyficznymi” są: a) destylacja próżniowa; b) redestylacja przez bardzo dokładny proces frakcjonowania; c) kraking; d) reforming; e) ekstrakcja przy użyciu selektywnych rozpuszczalników; f) proces obejmujący wszystkie następujące operacje: traktowanie stężonym kwasem siarkowym, oleum lub bezwodnikiem siarkowym; neutralizacja środkami alkalicznymi; odbarwianie i oczyszczanie naturalnymi ziemiami aktywnymi, węglem aktywnym lub boksytem;



g) polimeryzacja; h) alkilowanie; i) izomeryzacja;

j) w odniesieniu do olejów ciężkich objętych wyłącznie pozycją ex2710 – odsiarczanie za pomocą wodoru powodujące obniżenie zawartości siarki w produktach przetworzonych o przynajmniej 85 % (metoda ASTM D 1266–59 T); k) w odniesieniu do produktów objętych wyłącznie pozycją 2710 – odparafinowywanie przez proces inny niż filtrowanie; l) wyłącznie w odniesieniu do olejów ciężkich klasyfikowanych do pozycji ex 2710 – poddawanie działaniu wodoru przy ciśnieniu większym niż 20 barów i temperaturze większej niż 250 °C przy użyciu katalizatora, do innego celu niż odsiarczanie, gdy wodór stanowi czynnik aktywny w reakcji chemicznej. Dalsze poddawanie działaniu wodoru olejów smarowych objętych pozycją ex 2710 (np. wykańczanie metodą wodorową lub odbarwianie), szczególnie w celu poprawy koloru lub stabilności, nie jest jednak uważane za proces specyficzny; m) w odniesieniu do olejów opałowych objętych wyłącznie pozycją ex 2710 – destylacja próżniowa, pod warunkiem że objętościowo destyluje się mniej niż 30 % tych produktów, wraz ze stratami, w temperaturze 300 °C metodą ASTM D 86; n) wyłącznie w odniesieniu do olejów ciężkich innych niż oleje napędowe i oleje opałowe objęte pozycją ex 2710 – obróbka przy pomocy elektrycznych wyładowań snopiastych wysokiej częstotliwości. 3. Do celów pozycji ex 2707, 2713 do 2715, ex 2901, ex 2902 i ex 3403 proste operacje, takie jak oczyszczanie, p