14.

podkreśla, że umowa o wolnym handlu będzie naprawdę korzystna dla gospodarki UE dopiero wtedy, gdy Rada ustali jasny harmonogram i uwzględni poniższe aspekty w przekazanych Komisji dyrektywach negocjacyjnych: — konkretne i wymierne wyniki osiągnięte przez rząd Japonii w sprawie barier pozataryfowych w celu zniesienia znaczącego odsetka barier utrudniających handel między UE i Japonią; podkreśla, że te zobowiązania powinny sięgać zdecydowanie poza plany działania już uzgodnione w ramach analizy zakresu; Komisja musi regularnie zdawać sprawę Radzie i Parlamentowi z postępów w tej dziedzinie; — likwidacja istniejących pozataryfowych barier w handlu w sektorze motoryzacyjnym, takich jak przepisy dotyczące zagospodarowania przestrzennego, inne niesprzyjające konkurencji ograniczenia i postępowanie dotyczące pojazdów elektrycznych i hybrydowych; należy również zająć się kwestią preferencyjnego traktowania mikrosamochodów „kei-car”, aby zapewnić uczciwą konkurencję w tym istotnym sektorze; — znaczące ustępstwa w dziedzinie zamówień publicznych gwarantujące dostęp do rynku dla przedsiębiorstw europejskich w strategicznych sektorach Japonii, w tym w transporcie kolejowym i miejskim, a także zapewnienie takiego samego stopnia otwarcia, jak ten charakterystyczny dla rynków zamówień publicznych UE; — rygorystyczny i skuteczny mechanizm rozwiązywania sporów, wymagający konsultacji na wczesnym etapie ze stronami, tak aby walczyć z rozwojem nowych barier pozataryfowych i przeszkód w dostępie do rynku zamówień publicznych w Japonii po wejściu w życie umowy; — harmonogram stopniowego obniżania newralgicznych taryf w UE, tak aby pozostawić unijnemu przemysłowi wystarczający czas na dostosowanie się do większej konkurencji; uważa, że zniesienie takich taryf powinno być – za pomocą klauzuli bezpieczeństwa – nierozerwalnie związane z postępami w znoszeniu przeszkód w dostępie do rynku zamówień publicznych i znoszeniu barier pozataryfowych w Japonii, tak aby newralgiczne taryfy UE nie były redukowane, jeżeli nie towarzyszy im odpowiednia likwidacja japońskich pozataryfowych barier i przeszkód dotyczących zamówień publicznych; — skuteczne dwustronne środki ochronne, aby zapobiec gwałtownemu wzrostowi importu, który spowodowałby, lub mógłby spowodować, poważne szkody w unijnym i japońskim przemyśle, zwłaszcza w newralgicznych sektorach, takich jak sektor motoryzacyjny i elektroniczny; — zniesienie znacznej liczby najbardziej problematycznych barier, które przeszkadzają europejskim MŚP w dostępie do rynku; — odniesienie do międzynarodowych norm i zasad sanitarnych i fitosanitarnych, zwłaszcza tych określonych przez Kodeks Żywnościowy, Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE) i dyrektywę dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli; — możliwe do wyegzekwowania środki ochrony oznaczeń geograficznych dotyczących produktów rolniczych i żywności, w tym win i wódek; — w świetle katastrofy z marca 2011 r. należy położyć szczególny nacisk na współpracę w dziedzinie energii oraz zwiększony dostęp do rynku produktów i usług środowiskowych; — szczegółowy i ambitny rozdział dotyczący zrównoważonego rozwoju, zawierający podstawowe normy pracy, w tym cztery priorytetowe dla krajów uprzemysłowionych konwencje MOP; rozdział ten powinien również obejmować ustanowienie forum społeczeństwa obywatelskiego, którego zadaniem jest monitorowanie implementacji i zgłaszanie odnośnych do niej uwag, a także skuteczne wdrożenie wielostronnych umów w dziedzinie środowiska, dobrostanu zwierząt i ochrony różnorodności biologicznej; — obopólne możliwości rzeczywistego dostępu do rynku usług dzięki likwidacji barier regulacyjnych, zwłaszcza w zakresie inwestycji, dostępu do zamówień publicznych na wszystkich poziomach i istotne zobowiązania dotyczące przepisów w dziedzinie konkurencji, w tym walka z nienależnymi korzyściami w sektorze usług pocztowych; — wzmocnienie i rozszerzenie dialogu dotyczącego współpracy regulacyjnej, z wiążącymi zasadami mającymi na celu poprawę przestrzegania międzynarodowych standardów i harmonizacji przepisów, zwłaszcza poprzez przyjęcie i wdrożenie standardów określonych przez Europejską Komisję Gospodarczą ONZ; — szczegółowy rozdział poświęcony inwestycjom i podejmujący zarówno kwestie ochrony inwestycji, jak i dostępu do rynku;