[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 3.9.2007

KOM(2007) 491 wersja ostateczna

Wniosek

DECYZJA RADY

upoważniająca Królestwo Niderlandów do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

KONTEKST WNIOSKU |

110 | Podstawa i cele wniosku Zgodnie z art. 395 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde z państw członkowskich do stosowania szczególnych środków dotyczących odstępstwa od przepisów powyższej dyrektywy w celu uproszczenia procedury poboru podatku od wartości dodanej lub zapobieżenia niektórym formom uchylania się od zobowiązań podatkowych, lub unikania takich zobowiązań. Pismem zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 24 listopada 2006 r. Królestwo Niderlandów zwróciło się z wnioskiem o upoważnienie do stosowania odstępstwa w odniesieniu do przemysłu odzieży gotowej, przyznanego uprzednio na czas określony decyzją 1998/20/WE (z późniejszymi zmianami). Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/EWG z dnia 10 lipca 2007 r. Komisja poinformowała na piśmie pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Królestwo Niderlandów. Pismem z dnia 17 lipca 2007 r. Komisja zawiadomiła Królestwo Niderlandów, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku. |

120 | Kontekst ogólny Wnioskowany środek musi być zasadniczo rozpatrywany jako środek mający na celu zapobieganie niektórym formom uchylania się od opodatkowania w przemyśle odzieży gotowej. W przemyśle odzieży gotowej podwykonawcami są niekiedy małe przedsiębiorstwa, w przypadku których często okazywało się, że jest to ich przejściowa działalność, co utrudnia kontrolę administracji podatkowej oraz stwarza możliwość uchylania się od zobowiązań podatkowych. Powszechną formą uchylania się od zobowiązań podatkowych jest nieodprowadzanie do organu podatkowego zafakturowanego podatku VAT przez podwykonawców, którzy znikają nie pozostawiając za sobą śladów, wystawiwszy jednak klientowi (wykonawcy) fakturę w należytej formie, na podstawie której ten ostatni może odliczyć podatek. Decyzja upoważnia Królestwo Niderlandów do stosowania w odniesieniu do przemysłu odzieży gotowej mechanizmu mającego na celu przesunięcie obowiązku zapłacenia podatku od wartości dodanej organom podatkowym z podwykonawcy na zakład odzieżowy (wykonawcę). Decyzja Rady 1998/20/WE wcześniej upoważniła Królestwo Niderlandów do stosowania tego mechanizmu, który stanowi odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie podatku VAT. Początkowy okres ważności do dnia 31 grudnia 1999 r. przedłużono decyzją Rady 2000/435/WE do dnia 31 grudnia 2003 r. i po raz kolejny decyzją Rady 2004/516/WE do dnia 31 grudnia 2006 r. Królestwo Niderlandów argumentowało, że poprzednie odstępstwa doprowadziły do zmniejszenia nadużyć popełnianych przez podwykonawców w przemyśle odzieży gotowej. Jednakże Komisja nie jest do końca pewna w jakim zakresie odstępstwo doprowadziło do zmniejszenia nadużyć i w jakim zakresie zmiany w tym sektorze przyczyniły się do zmniejszenia nadużyć. Przemysł odzieży gotowej podlega nieustannym zmianom, co powoduje, że podwykonawcy przemieszczają się z jednego kraju do drugiego, między innymi z powodu kosztów pracy. Nie można więc wykluczyć tego, że niektórzy podwykonawcy po prostu opuścili Królestwo Niderlandów ze względów ekonomicznych. Aby ocenić z jednej strony skutki stosowanego obecnie odstępstwa i z drugiej strony skutki innych czynników, Królestwo Niderlandów zostało poproszone o przedłożenie Komisji sprawozdania dotyczącego skuteczności tego środka. |

130 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Decyzja Rady 98/20/WE z dnia 19 grudnia 1997 r. zezwalająca Królestwu Niderlandów na rozszerzenie zakresu stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 21 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (Dz.U. L 8 z 14.1.1998, str. 16. Decyzja zmieniona decyzją 2000/435/WE (Dz.U. L 172 z 17.2.2000, str. 24) i decyzją 2004/516/WE (Dz.U. L 221 z 21.6.2004, str. 17). |

141 | Spójność z innymi celami i politykami Unii Nie dotyczy. |

KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |

Konsultacje z zainteresowanymi stronami |

219 | Nie dotyczy. |

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |

229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |

230 | Ocena wpływu Wniosek dotyczący decyzji ma na celu zwalczanie uchylania się od płacenia podatku VAT w przemyśle odzieży gotowej, dlatego jego potencjalny wpływ na gospodarkę jest pozytywny. Jednakże w każdym wypadku wpływ będzie ograniczony ze względu na wąski zakres odstępstwa i ograniczony czas jego stosowania. |

ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |

305 | Krótki opis proponowanych działań Upoważnienie Królestwa Niderlandów do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do mechanizmu odwrotnego obciążenia w przypadku niektórych transkacji w przemyśle odzieży gotowej. |

310 | Podstawa prawna Artykuł 395 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej VAT. |

329 | Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. W związku z tym zasada pomocniczości nie ma zastosowania. |

Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. |

331 | Niniejsza decyzja dotyczy upoważnienia przyznanego państwu członkowskiemu w odpowiedzi na jego własny wniosek i nie stanowi jakiegokolwiek zobowiązania. |

332 | Biorąc pod uwagę bardzo ograniczony zakres odstępstwa, środek specjalny jest proporcjonalny do wyznaczonego celu. |

Wybór instrumentów |

341 | Proponowane instrumenty: inne. |

342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów: Na mocy art. 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej odstępstwo od wspólnych zasad VAT jest możliwe jedynie w drodze upoważnienia przez Radę stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji. Decyzja Rady jest jedynym właściwym instrumentem, ponieważ może być skierowana do poszczególnych państw członkowskich. |

WPłYW NA BUDżET |

409 | Wniosek nie ma wpływu na budżet Wspólnoty. |

INFORMACJE DODATKOWE |

Klauzula przeglądu/weryfikacji/wygaśnięcia |

533 | Wniosek zawiera klauzulę wygaśnięcia. |

1. Wniosek

DECYZJA RADY

upoważniająca Królestwo Niderlandów do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (jedynie tekst w języku niderlandzkim jest autentyczny)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej[1], w szczególności jej art. 395 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji[2],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Pismem zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny Komisji w dniu 24 listopada 2006 r. Królestwo Niderlandów zwróciło się z wnioskiem o upoważnienie do stosowania szczególnych środków podatkowych w odniesieniu do przemysłu odzieży gotowej, przyznane uprzednio na czas określony decyzją 1998/20/WE[3].

(2) Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/EWG z dnia 10 lipca 2007 r. Komisja poinformowała na piśmie pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Królestwo Niderlandów. Pismem z dnia 17 lipca 2007 r. Komisja zawiadomiła Królestwo Niderlandów, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku.

(3) Na podstawie tej decyzji Królestwo Niderlandów otrzymałoby upoważnienie do stosowania w odniesieniu do przemysłu odzieży gotowej mechanizmu mającego na celu przesunięcie obowiązku zapłacenia podatku od wartości dodanej organom podatkowym z podwykonawcy na zakład odzieżowy (wykonawcę).

(4) Decyzje te pokazały w przeszłości, że są skutecznymi środkami zapobiegawczymi w sektorze, w którym pobieranie podatku VAT jest utrudnione ze względu na problemy ze zidentyfikowaniem i nadzorowaniem działalności prowadzonej przez podwykonawców. Dlatego wnioskowany środek musi być rozpatrywany jako środek mający na celu zapobieganie niektórym rodzajom uchylania się od płacenia podatków i unikania zobowiązań podatkowych w przemyśle odzieży gotowej.

(5) Jednakże ponieważ niskie koszty pracy mają wpływ na lokalizację produkcji odzieży gotowej, a podwykonawcy z łatwością przenoszą produkcję z jednego kraju do innego, Królestwo Niderlandów powinno monitorować i oceniać wpływ tych czynników na skuteczność odstępstwa i odpowiednio informować o tym Komisję.

(6) Właściwe jest, by stosowanie tego środka było ograniczone w czasie, aby umożliwić Komisji ocenę środka na podstawie sprawozdania dostarczonego przez Niderlandy.

(7) Odstępstwo nie będzie miało negatywnego wpływu na środki własne Wspólnot Europejskich pochodzące z podatku od wartości dodanej, ani też nie wpływa na wysokość podatku od wartości dodanej pobieranego w stadium końcowym konsumpcji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W drodze odstępstwa od art. 193 dyrektywy Rady2006/112/WE, niniejszym upoważnia się Królestwo Niderlandów do stosowania w odniesieniu do przemysłu odzieży gotowej mechanizmu mającego na celu przesunięcie obowiązku zapłacenia podatku od wartości dodanej organom podatkowym z podwykonawcy na zakład odzieżowy (wykonawcę), do dnia 31 grudnia 2009 r.

Artykuł 2

Królestwo Niderlandów przedstawi Komisji, do dnia 31 lipca 2009 r., sprawozdanie dotyczące ogólnej oceny działania przedmiotowego środka, w szczególności pod względem skuteczności środka, oraz innych dowodów potwierdzających przeniesienie przez podwykonawców produkcji odzieży gotowej do innych krajów.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Niderlandów.

Sporządzono w Brukseli dnia r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 347 z 11.12.2006, str. 1. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2006/138/WE (Dz.U. L 384 z 29.12.2006, str. 92)

[2] Dz.U. C z […], str. […].

[3] Dz.U. L 8 z 14.1.1998, str. 16. Decyzja zmieniona decyzją 2000/435/WE (Dz.U. L 172 z 12.7.2000, str. 24) i decyzją 2004/516/WE (Dz.U. L 221 z 21.6.2004, str. 17).