dotycząca stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek (IOC) w odniesieniu do przystąpienia Republiki Uzbekistanu do Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2015 r.

UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Radzie Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek (zwanej dalej „IOC”) w związku z przystąpieniem rządu Republiki Uzbekistanu do Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych („umowa”).

2.Kontekst wniosku

2.1.Umowa międzynarodowa w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych

Umowa międzynarodowa w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych (zwana dalej „umową”) ma na celu: (i) działanie na rzecz ujednolicenia obowiązujących przepisów krajowych i międzynarodowych w zakresie fizyko-chemicznych i organoleptycznych właściwości oliwy z oliwek, oliwy z wytłoczyn z oliwek i oliwek stołowych w celu usuwania wszelkich przeszkód w handlu; (ii) prowadzenie działań w obszarze badań fizyko-chemicznych oraz organoleptycznych w celu poszerzenia wiedzy o składzie i parametrach jakościowych produktów z oliwek, mając na względzie konsolidację norm międzynarodowych; oraz (iii) umacnianie roli Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek jako promującego doskonałość międzynarodowego forum naukowego w dziedzinie oliwek i oliwy z oliwek.

W swojej odnowionej wersji umowa weszła w życie w dniu 1 stycznia 2017 r.

Unia Europejska jest stroną umowy.

2.2.Rada Członków

Rada Członków Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek stanowi najwyższy organ i organ decyzyjny IOC oraz wykonuje wszelkie zadania i pełni wszelkie funkcje niezbędne do osiągnięcia celów tej umowy. Jako strona umowy, Unia Europejska jest członkiem IOC i jest reprezentowana w Radzie Członków. Decyzje Rady Członków dotyczące przystąpienia nowego członka podejmowane są w drodze konsensusu. Zgodnie z art. 10 ust. 4 lit. b) umowy, jeżeli nie można osiągnąć konsensusu w terminie określonym przez przewodniczącego Rady Członków, członkowie przeprowadzają głosowanie. Decyzja jest uznawana za przyjętą, jeżeli za jej przyjęciem jest co najmniej większość członków reprezentujących co najmniej 86 % udziałów członków.

Obecnie IOC liczy 17 członków, a Unia Europejska posiada 691 udziałów z łącznej liczby 1000.

2.3.Planowany akt Rady Członków

W związku z formalnym wnioskiem Republiki Uzbekistanu z dnia 25 maja 2020 r. o przystąpienie do umowy oczekuje się, że podczas kolejnym posiedzeniu Rady Członków lub w ramach procedury przyjmowania decyzji przez Radę Członków w drodze wymiany korespondencji, Rada Członków podejmie decyzję w sprawie przystąpienia Republiki Uzbekistanu.

Celem planowanego aktu jest ustanowienie warunków przystąpienia Republiki Uzbekistanu zgodnie z art. 29 umowy.

Planowany akt stanie się wiążący dla stron poprzez zmianę równowagi decyzyjnej w Radzie Członków w przypadku, gdy decyzje nie są przyjmowane w drodze konsensusu zgodnie z art. 10 ust. 4 umowy.

3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii

Chociaż spożycie oliwy z oliwek i oliwek stołowych pozostaje niewielkie w Republice Uzbekistanu, to w ostatnim dziesięcioleciu znacznie się zwiększyło.

Rolnictwo jest jednym z kluczowych sektorów gospodarki Uzbekistanu. W 2019 r. jego udział wyniósł 28 % PKB, a zatrudnienie w tym sektorze wynosiło 3,6 mln osób. Zróżnicowanie rolnictwa jest jednym z kluczowych elementów strategii Uzbekistanu na lata 2020–2030. Uprawa winorośli obejmuje na przykład 137 tys. hektarów. Uprawa oliwek przyczyni się do tej dywersyfikacji. Republika Uzbekistanu wyprodukowała już 45 500 kg oliwek w 2019 r.

Ponieważ Republika Uzbekistanu rozwija swoje sektory uprawy oliwek, jeśli chodzi o zakres spożycia, oraz planuje rozwijać ich produkcję, jej przystąpienie na określonych warunkach mogłoby wzmocnić IOC, w szczególności pod względem ujednolicenia prawa krajowego i międzynarodowego dotyczącego właściwości produktów z oliwek, aby zapobiec wszelkim przeszkodom w handlu. Przystąpienie to jest zgodne z celami polityki Unii w zakresie norm dotyczących wprowadzania do obrotu produktów rolnych, jak przewidziano w tytule II części II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013.