ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.

podkreśla, że usługi hazardowe należy uważać za bardzo specyficzny rodzaj działalności gospodarczej, a to ze względu na aspekty społeczne i związane z porządkiem publicznym oraz z opieką zdrowotną, gdzie konkurencja nie doprowadzi do lepszej alokacji zasobów, co z kolei jest powodem, dla którego hazard wymaga wielowarstwowego podejścia; podkreśla, że podejście oparte jedynie na rynku wewnętrznym nie jest odpowiednie w tej jakże drażliwej sferze, oraz zwraca się do Komisji z prośbą o zwrócenie szczególnej uwagi na opinie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do tej kwestii;
23.

niemniej jednak zwraca uwagę, że do tej pory nic mu nie wiadomo o dokumentach uzupełniających lub oświadczeniach uzasadniających tego rodzaju deklarację; dlatego zmuszony jest żywić poważne wątpliwości co do zakończenia tych działań i co do ich wdrożenia, i czy miały wpływ na postępy we wdrażaniu planu działań;
4.

wzywa Komisję i Radę, aby w związku z przygotowaniem przeprowadzanym przez Komisję przeglądem funkcjonowania rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (19) włączyły do rozporządzenia (WE) nr 1/2003 zasady nakładania kar pieniężnych oraz udoskonaliły i sprecyzowały te zasady w celu zapewnienia ich zgodności z wymogami ogólnych zasad prawnych;
6.

wzywa władze Chin, by zapewniły zagranicznym mediom nieograniczony dostęp do Tybetu, w tym do tybetańskich obszarów leżących poza Tybetańskim Regionem Autonomicznym, oraz by zniosły system specjalnych zezwoleń na wjazd do Tybetańskiego Regionu Autonomicznego;
19.

z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza wprowadzić zmiany do dyrektywy w sprawie azylu i podkreśla, że wspólna procedura azylowa powinna przewidzieć jasne, ujednolicone i rozsądne terminy, w których władze będą musiały podjąć decyzję odnośnie do wniosku o azyl, co pomoże uniknąć długiego i nieuzasadnionego oczekiwania mogącego mieć negatywny wpływ na zdrowie i samopoczucie osób ubiegających się o azyl; ponownie zaznacza, że przyznanie statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej powinno zawsze podlegać indywidualnej ocenie i nie powinno w żadnym wypadku ograniczać się do ogólnej oceny (np. opierającej się na narodowości) ani do ewentualnych uwarunkowań (np. odnoszących się do sytuacji poszanowania praw człowieka w kraju pochodzenia);
1.

wyraża głęboką troskę o setki tysięcy uchodźców wewnętrznych na Mindanao, wzywa rząd Republiki Filipin i MILF do uczynienia wszystkiego, co w ich mocy, aby doprowadzić do sytuacji umożliwiającej powrót tych osób do domu oraz apeluje o nasilenie krajowych i międzynarodowych działań na rzecz ochrony uchodźców i ich rehabilitacji;
8.

krytykuje wynikające ze sprawozdania Komisji stwierdzenie, że w wyniku rozporządzenia (WE) nr 1206/2001 uzyskano kompleksową poprawę w zakresie przeprowadzania dowodów, co stwarza fałszywy obraz sytuacji; wzywa zatem Komisję do dołożenia wszelkich starań, między innymi w kontekście strategii w dziedzinie e-sprawiedliwości, aby doprowadzić do realizacji rzeczywistego potencjału rozporządzenia w zakresie poprawy funkcjonowania cywilnego wymiaru sprawiedliwości z punktu widzenia obywateli, przedsiębiorstw, prawników i sędziów;
5.

podkreśla, że zobowiązanie podjęte w ramach instrumentu współpracy na rzecz rozwoju, aby przeznaczyć 20 % funduszy na zdrowie i edukację na poziomie podstawowym do 2009 r., powinno mieć zastosowanie do wszystkich wydatków w ramach europejskiej polityki rozwoju, w tym do EFR, celem zachowania spójności; zwraca się do Komisji o poinformowanie właściwych komisji Parlamentu do dnia 10 kwietnia 2009 r., jaki procent – w podziale na poszczególne kraje – całkowitej pomocy rozwojowej przyznanej Afryce subsaharyjskiej przeznaczono na edukację na poziomie podstawowym i średnim oraz na podstawową opiekę zdrowotną;
26.

wzywa państwa członkowskie do dalszej ścisłej współpracy na rzecz promowania ochrony nieletnich; wzywa producentów gier wideo i konsol do dalszego ulepszania systemów PEGI i PEGI online, a w szczególności do regularnego aktualizowania kryteriów wiekowych i oznakowania wiekowego, do aktywniejszego reklamowania systemu PEGI oraz do wydłużenia listy sygnatariuszy; wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania, że wszelkie krajowe systemy oznaczania grup wiekowych nie doprowadzą do fragmentacji rynku;
30.

wzywa do lepszej ochrony wprowadzonych nazw, zwłaszcza na określonych etapach pakowania i sprzedaży tych produktów poza obszarem ich produkcji, na których to etapach istnieje niebezpieczeństwo nadużycia danej nazwy; wzywa do zastosowania przepisu Wspólnoty, zakazującego wprowadzania oznakowań zawierających nazwy zbliżone do już wprowadzonych chronionych nazw pochodzenia lub oznaczeń geograficznych;
7.

domaga się zintensyfikowania starań na rzecz komercyjnego wykorzystania niekonwencjonalnych zasobów ropy naftowej, tak aby w ten sposób przyczynić się do dywersyfikacji; pod warunkiem, że będzie następował rozwój bardziej przyjaznych dla środowiska metod wydobywczych i będą one wykorzystywane; podkreśla, że podejście uwzględniające cykl życiowy w odniesieniu do emisji gazów cieplarnianych paliw wprowadzanych na rynek UE, przewidziane we wniosku w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 98/70/WE w odniesieniu do specyfikacji benzyny i olejów napędowych oraz wprowadzającej mechanizm monitorowania i ograniczania emisji gazów cieplarnianych pochodzących z wykorzystania paliw w transporcie drogowym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 1999/32/WE w odniesieniu do specyfikacji paliw wykorzystywanych przez statki żeglugi śródlądowej oraz uchylającej dyrektywę 93/12/EWG, (COM(2007)0018), stanowi prawdziwą zachętę dla przemysłu naftowego do zmniejszenia wpływu wywieranego przezeń na klimat poprzez usprawnienie procesów produkcyjnych;
C.

mając na uwadze, że zasada równości kobiet i mężczyzn musi mieć zastosowanie do wszystkich podmiotów działających w sektorze sztuk widowiskowych, we wszystkich dyscyplinach, we wszystkich typach struktur (produkcja, upowszechnianie i edukacja) oraz we wszystkich sektorach działalności (artystycznym, technicznym i administracyjnym),
4.

wzywa rząd Sudanu do bezzwłocznego odwołania swojej decyzji dotyczącej wydalenia 13 agencji pomocowych oraz do zezwolenia im na dalsze prowadzenie niezbędnych działań, zapewniających przetrwanie zagrożonych społeczności w Darfurze; wzywa Radę i Komisję do wzmożenia nacisków na Unię Afrykańską, Ligę Państw Arabskich oraz Chiny, by nakłoniły one rząd Sudanu do podjęcia wspomnianych działań;
3.

wzywa Komisję do zapewnienia większej jasności przepisów prawnych w odniesieniu do stosowania MIF w transgranicznych przelewach bankowych, w szczególności zaś do określenia okresu przejściowego po zakończeniu którego powinno być możliwe utrzymanie MIF, pod warunkiem że przestrzegane są wytyczne Komisji, które jak najszybciej należy przyjąć i które są oparte na zasadzie przejrzystości i porównywalności oraz przestrzeganiu kosztów usług świadczonych przez dostawców usług płatniczych i opłat za nie;
20.

zwraca uwagę na fakt, że wiele MŚP w branży rolno-spożywczej jest szczególnie narażonych na ryzyko, zwłaszcza jeśli w znacznej mierze zależą one od jednego dużego przedsiębiorstwa; zauważa, że duże przedsiębiorstwa w łańcuchu dostaw żywności często stosują w odniesieniu do kilku dostawców „konkursy na najniższą cenę”, a małe firmy, aby utrzymać się na rynku, muszą obniżać koszty i marże, co przekłada się na zmniejszenie cen płaconych rolnikom, gorszy dostęp do rynku i mniejszą liczbę kanałów dystrybucji dla MŚP, ograniczenie zatrudnienia oraz gorszą jakość produktów oferowanych konsumentom;
42.

uznaje, że koncepcja spójności terytorialnej powinna prowadzić do poprawy zarządzania w odniesieniu do polityki spójności; zgadza się z opinią, że do rozwiązania różnych problemów potrzebne są różne szczeble terytorialne, i że w związku z tym ustanowienie prawdziwych partnerstw pomiędzy wszystkimi stronami uczestniczącymi w rozwoju regionalnym i lokalnym, zarówno na szczeblu europejskim, jak i krajowym, regionalnym i lokalnym, stanowi warunek wstępny w procesie tworzenia spójności terytorialnej i wzywa Komisję oraz państwa członkowskie do poczynienia wszelkich starań na rzecz rozwinięcia takiego zarządzania terytorialnego na wielu poziomach; uważa, że spójność terytorialna powinna skupiać się na określaniu właściwego poziomu terytorialnego dla odniesienia się do każdego obszaru polityki lub środka w sposób jak najbliższy obywateli;
13.

uważa, że poważnym brakiem jest to, że jak dotychczas APS oraz odpowiednie informacje budżetowe uwzględniane we wstępnym projekcie budżetu (WPB) obejmowały nowe priorytety, nie wskazując jakichkolwiek „negatywnych priorytetów”, a także że skutkiem tego cały cykl cechuje tendencja do dodawania kolejnych priorytetów bez podejmowania jakichkolwiek decyzji politycznych co do kwestii, które, biorąc pod uwagę ograniczone środki dostępne dzięki podatnikom, muszą być proporcjonalnie ograniczane dla umożliwienia realizacji najważniejszych priorytetów; podkreśla, że jest to niewątpliwie sprzeczne z podstawowymi zasadami reformy, o której tutaj mowa; z niepokojem dostrzega, że ścisłe limity dotyczące wieloletnich ram finansowych pozostawiają bardzo wąskie pole manewru;
3.

w celu likwidacji powyższych przeszkód wzywa Komisję między innymi do: — stosowania długoterminowych kryteriów oceny projektów, które były współfinansowane z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej; — niedokonywania oceny projektów innowacyjnych na podstawie kryteriów oceny, które były stosowane do innych projektów, lecz opracowania specyficznych kryteriów oceny, dostosowanych do projektów innowacyjnych, a więc zasadniczo dopuszczających wyższy limit błędów; — skrócenia maksymalnego okresu przechowywania dokumentacji projektu, do wglądu Komisji Europejskiej, z obecnych 10 lat do 3 lat; — opracowania szczegółowych środków politycznych i nowych wskaźników jakościowych dla regionów o szczególnych cechach geograficznych (tj. regiony górskie, słabo zaludnione, najbardziej oddalone, przygraniczne i regiony wyspiarskie) oraz odpowiedniego dostosowania zakresu terytorialnego działań politycznych w celu wspierania spójności terytorialnej Unii Europejskiej; — uproszczenia systemu kontroli oraz dążenia do wprowadzenia jednolitego systemu kontroli; — zmodyfikowania standardów w zakresie zamówień publicznych w celu ich uproszczenia i zharmonizowania; — koordynacji z państwami członkowskimi zasad kwalifikowalności kosztów; — zapewnienia wypłaty beneficjentom zaliczek w większym stopniu; — lepszej koordynacji działań realizowanych oraz współfinansowanych w ramach polityki spójności oraz w ramach II filaru wspólnej polityki rolnej (rozwój obszarów wiejskich); — uelastycznienia programów pomocy technicznej; — wprowadzenia mechanizmów promujących współpracę sieciową i ułatwiających zarządzanie grupą projektów; — zmniejszenia obciążeń administracyjnych związanych z tymi projektami, tak aby były one proporcjonalne do wielkości projektów; — uproszczenia, wyjaśnienia i przyspieszenia praktyk związanych z projektami, tak aby były one bardziej zorientowane na wyniki; — aktywnego zachęcania państw członkowskich do ustanowienia skutecznego systemu współpracy i podziału odpowiedzialności pomiędzy władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi; — ułatwienia dostępu do funduszy poprzez ściślejszą współpracę z rządami krajowymi, aby skrócić czas rozpatrywania; — opracowania harmonogramu w celu podjęcia aktywnych kroków mających na celu usunięcie przeszkód i poprawę dostępności funduszy;
4.

zwraca uwagę na potrzebę ścisłej kontroli parlamentarnej w czasie negocjacji i wdrażania umów o partnerstwie gospodarczym; ubolewa z powodu zagrożenia prac i roli WZP przez planowane utworzenie nowego organu, jakim jest komisja parlamentarna, w ramach EPA, bez uściślenia charakteru związku pomiędzy tym organem a WZP; wzywa, aby powyższa komisja parlamentarna działała jako element WZP, by uniknąć kosztownego i skomplikowanego mnożenia posiedzeń dzięki wykorzystaniu systemu posiedzeń regionalnych WZP, a także by skorzystać z doświadczenia WZP i wspierać synergię wszystkich regionów objętych umową o partnerstwie gospodarczym; podkreśla, że pożądane jest, by komisja ta działała elastycznie i by była zdolna wykorzystać fachową wiedzę posłów do Parlamentu Europejskiego zaangażowanych w analizę umowy o partnerstwie gospodarczym w komisjach parlamentarnych, zarówno w dziedzinie handlu, jak i w rozwoju;
F.

mając na uwadze, że WHO określiła cztery typy okaleczeń żeńskich narządów płciowych, począwszy od częściowego lub całkowitego wycięcia łechtaczki do obrzezania (wycięcia łechtaczki i mniejszych warg sromowych), które stanowią 85 % wszystkich okaleczeń, aż do najbardziej ekstremalnej formy, infibulacji (całkowitego wycięcia łechtaczki, mniejszych warg sromowych oraz całej wewnętrznej części dużych warg i zaszycie, tak by pozostało bardzo wąskie otwarcie pochwowe) i nacięcia (nakłucia, przekłuwanie lub nacięcia łechtaczki lub warg sromowych),
38.

w świetle zobowiązań podjętych przez Radę we wrześniu 2007 r. odnośnie do Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej i dostępu do leków (porozumienie TRIPS) wzywa Komisję, by nie negocjowała w sprawie postanowień TRIPS-plus z dziedziny farmakologii, mających wpływ na zdrowie publiczne i dostęp do leków w pełnej umowie o partnerstwie gospodarczym, by nie domagała się przystąpienia do Układu o współpracy patentowej i Traktatu o prawie patentowym lub akceptacji wynikających z nich zobowiązań, by zrezygnowała z włączenia do umowy przepisów dyrektywy 2004/48/WE (11) i nie wprowadzała do pełnej umowy o partnerstwie gospodarczym takich przepisów jak ochrona nieoryginalnej bazy danych;
2.

ubolewa, że państwa członkowskie są zachęcane, a nie zobowiązywane do promowania zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich jako priorytetu strategicznego i w związku z tym wyraża zaniepokojenie, że niektóre państwa członkowskie nie uwzględniają w należytym stopniu aspektu miejskiego oraz apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby we współpracy z władzami regionalnymi i lokalnymi dokonywały analizy i oceny wpływu włączania inicjatywy URBAN do głównego nurtu polityki oraz aby regularnie monitorowały i badały proces wykorzystywania funduszy UE na obszarach miejskich;
A.

mając na uwadze aktualną definicję mikrokredytu, sformułowaną przez Komisję, zgodnie z którą mikrokredytem jest pożyczka do kwoty 25 000 EUR, oraz fakt, że zalecenie 2003/361/WE określa mikroprzedsiębiorstwo jako przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 10 osób i którego obrót roczny lub całkowity bilans roczny nie przekracza 2 000 000 euro; mając na uwadze, że definicje te nie obejmują wszystkich rynków krajowych i nie umożliwiają dokonania wyraźnego rozróżnienia między mikrokredytami a mikropożyczkami udzielanymi mikroprzedsiębiorstwom czy między mikrokredytem dla kredytobiorców niekwalifikujących się do korzystania z usług bankowych a mikrokredytem dla mikroprzedsiębiorstw kwalifikujących się do korzystania z usług bankowych,
28.

z myślą o prowadzeniu lepiej zorganizowanej współpracy między EBI a EBOiR-em w krajach wspólnej aktywności zaleca zatem, by: (a) obydwa banki poprawiły faktyczny podział pracy, zmierzając do większej specjalizacji, tak aby skupić się na właściwym dla każdego z nich potencjale i mocnych stronach; (b) EBI specjalizował się w większym stopniu w finansowaniu na dużą skalę prywatnej i publicznej infrastruktury i projektów, w tym inwestycji w ramach partnerstw publiczno-prywatnych, a także bezpośrednich inwestycji zagranicznych przedsiębiorstw UE; EBOiR specjalizował się natomiast w inwestycjach na mniejszą skalę, budowaniu instytucji, prywatyzacji, ułatwianiu wymiany handlowej, rynkach finansowych i bezpośrednich kapitałowych instrumentach inwestycyjnych, tak aby promować normy zbiorowego zarządzania; (c) określić typy projektów, sektory i produkty, którymi mogłyby się interesować obydwa banki i dzięki którym mogłyby one rozszerzyć zakres wspólnej ekspertyzy i pomnożyć zasoby (takie jak finansowanie MŚP i poprawa inwestycji na rzecz walki ze zmianami klimatycznymi, np. w promowanie energii ze źródeł odnawialnych i zmniejszanie emisji gazów cieplarnianych); w obszarach interesujących obie instytucje przyjąć pragmatyczne podejście i prowadzić osobną analizę każdego przypadku, przy czym jedna z instytucji obejmowałaby przywództwo nad każdym ze współfinansowanych projektów w celu uniknięcia powielania oraz zgodnie z procedurami wzajemnej uznawalności w charakterze warunku wstępnego; w tym kontekście uwzględniać normy UE przy finansowanych projektach, na przykład w odniesieniu do walki ze zmianami klimatu czy do poszanowania praw społecznych, niezależnie od tego, czy ich prowadzenie przejmie EBI czy EBOiR; (d) wdrażać w każdej z instytucji przejrzyste mechanizmy współpracy, zarówno przez odgórne zarządzanie, jak i działania w terenie; (e) obydwa banki przedstawiły konkretną propozycję w sprawie bardziej spójnej współpracy, w tym refleksję na temat wspólnych norm z korzyścią dla ich udziałowców, zainteresowanych stron i państw-beneficjentów; (f) obydwa banki składały regularne sprawozdania Komisji na temat ich współpracy; (g) Komisja składała coroczne sprawozdanie dla Parlamentu i Rady w sprawie oceny oddziaływania i skuteczności operacji finansowych EBI i EBOiR-u, a także wkładu każdego z nich w dążenie do celów w zakresie polityki zewnętrznej Unii Europejskiej, a także w sprawie współpracy obydwu banków i ich współpracy z innymi instytucjami finansowymi; oraz (h) Parlament organizował coroczne posiedzenia prezesów obydwu banków wraz z komisarzem ds. gospodarczych i monetarnych;
11.

podkreśla, że w przypadku skutecznego powództwa samodzielnego nie wyklucza się późniejszego urzędowego postępowania w sprawie naruszenia wspólnotowego prawa konkurencji; podkreśla również, że aby zachęcić przedsiębiorstwa do możliwie najszybszego i najskuteczniejszego naprawiania szkód wobec ofiar niezgodnych z prawem działań organy ds. konkurencji proszone są o uwzględnienie odszkodowania, które zostało wypłacone lub które ma zostać wypłacone, przy określaniu grzywny, jaka ma zostać nałożona na pozwane przedsiębiorstwo; zwraca uwagę, że nie powinno to jednak stać w sprzeczności z prawem osoby poszkodowanej do pełnego wyrównania poniesionej szkody lub z koniecznością utrzymania odstraszającego charakteru grzywien, a także nie powinno prowadzić do długotrwałej niepewności co do ostateczności rozstrzygnięcia dla przedsiębiorstw; wzywa Radę i Komisję do jednoznacznego włączenia tych zasad nakładania grzywny do rozporządzenia (WE) 1/2003 oraz do udoskonalenia i sprecyzowania tych zasad w celu zapewnienia zgodności z wymogami ogólnych zasad prawnych;
B.

mając na uwadze, że konwencja bazylejska (po zatwierdzeniu przez Radę Europejską) uznaje, iż statek może zostać uznany za odpad; mając jednak na uwadze, że może on być uważany za statek według innych przepisów prawa międzynarodowego, jako że większość armatorów aktualnie nie informuje władz o zamiarze usunięcia swoich statków; mając zatem na uwadze, że armatorzy powinni przyczyniać się do zapewnienia, iż udostępniane są informacje odnośnie do ich zamiaru usunięcia statków oraz do wszelkich niebezpiecznych materiałów na pokładzie ich statków,
18.

wzywa państwa członkowskie do pełnego informowania obywateli, władz lokalnych i pozarządowych organizacji kobiecych o możliwościach finansowania, w szczególności w odniesieniu do konkretnych programów, warunków niezbędnych do ubiegania się o współfinansowanie z funduszy strukturalnych, przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz o tym, gdzie można znaleźć zaproszenia do składania wniosków w ramach okresu programowania 2007-2013;
31.

podkreśla rolę MŚP w rozwoju obszarów wiejskich, a także ich wkład w wyrównywanie różnic na poziomie regionów i społeczności lokalnych; wzywa Komisję, państwa członkowskie i władze regionalne i lokalne do położenia nacisku na zwiększanie konkurencyjności poprzez wspieranie również innych produktywnych sektorów oraz do wspierania przedsiębiorczości na obszarach wiejskich szczególnie poprzez likwidowanie barier administracyjnych, prawnych i związanych z planowaniem, zapewniając odpowiednią infrastrukturę IT i zwiększając bodźce do rozpoczynania nowej działalności przedsiębiorczej, a także do większego wsparcia działalności pozarolniczej, jednocześnie promując zróżnicowanie gospodarcze na tych obszarach;
55.

przyznaje, że władze nadzorcze USA poczyniły postępy we wdrażaniu umowy Bazylea II w odniesieniu do dużych banków; krytykuje jednak rozbieżności, które należy poprawić, ponieważ stanowią one dodatkowe obciążenie dla amerykańskich filii banków europejskich i zmniejszają w ten sposób ich konkurencyjność; zauważa też, że wciąż istnieje szereg zagadnień (dotyczących holdingów finansowych i małych banków), które należy niezwłocznie wyjaśnić; w związku z tym zachęca Kongres USA do rozważenia bardziej spójnej struktury nadzoru nad sektorami bankowości i ubezpieczeń, tak aby ułatwić koordynację między UE a USA;
15.

zachęca organy zajmujące się organizacją transportu do wyznaczenia sobie dobrowolnych i spójnych celów w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych za pomocą strategii polityki mobilności ujętych w wyżej wymienionych zintegrowanym planie zrównoważonego transportu miejskiego oraz do przełożenia tych celów na konkretne zobowiązania dotyczące osiągania określonych wyników, mające zastosowanie do przewoźników publicznych i prywatnych;
8.

zachęca sekretarza generalnego do priorytetowego potraktowania szkoleń z zakresu zintegrowanego podejścia do równouprawnienia dla urzędników wszystkich szczebli w komisjach i delegacjach parlamentarnych; ponawia wniosek o wprowadzenie szkoleń z zakresu zintegrowanego podejścia do równouprawnienia kobiet i mężczyzn dla wszystkich posłów do PE od początku nowej kadencji;
18.

jest zdania, że brak jest odpowiedniego uwzględnienia kwestii edukacji i zatrudnienia młodzieży, jako warunku niezbędnego do zapewnienia stabilizacji i rozwoju w dłuższym okresie; podkreśla konieczność podjęcia walki z bezrobociem, szczególnie w przypadku młodzieży i długotrwale bezrobotnych, jako zagadnienia nadrzędnego o wielkim znaczeniu; w związku z tym proponuje, żeby Komisja Europejska zbadała możliwość większego wykorzystania elastyczności przewidzianej w odniesieniu do IPA w celu dopuszczenia do finansowania, w przypadkach, w których jest to stosowne, działań związanych z komponentami III–V w ramach pierwszych dwu komponentów;
45.

wzywa Komisję, aby regularnie i co najmniej raz w roku przedstawiała Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania dotyczące wszystkich projektów priorytetowych, odnoszące się do stanu zaawansowania każdego projektu, do wiarygodności kosztów projektu, do wykonalności każdego projektu oraz do harmonogramu wdrożenia projektu;
88.

podkreśla, że wszystkie umowy z krajami pochodzenia i tranzytu powinny zawierać rozdziały poświęcone współpracy w obszarze imigracji oraz wzywa do realizacji ambitnej polityki z krajami trzecimi, ukierunkowanej na policyjną i sądową współpracę w celu zwalczania międzynarodowych organizacji przestępczych zaangażowanych w handel ludźmi oraz doprowadzania osób prowadzących taką działalność przed organy wymiaru sprawiedliwości przy zaangażowaniu Europolu i Eurojustu; wzywa także Komisję do większego wsparcia krajów trzecich, w tym do zapewnienia pomocy finansowej i technicznej, tak aby stworzyć warunki ekonomiczne i społeczne zniechęcające do nielegalnej imigracji, przemytu narkotyków i handlu nimi oraz przestępczości zorganizowanej;
1.

zauważa, że po zmianie na stanowisku prezydenta Turkmenistanu można zaobserwować pragnienie przeprowadzenia reform w najważniejszych dziedzinach; ze szczególnym zadowoleniem wita ustanowienie Krajowego Instytutu na rzecz Demokracji i Praw Człowieka; zauważa proces nowelizacji konstytucji, którego celem jest wzmocnienie demokracji, swobód obywatelskich oraz rządów prawa; odnotowuje też przegląd prawa wyborczego; z zadowoleniem przyjmuje przystąpienie Turkmenistanu do umów międzynarodowych, takich jak drugi protokół fakultatywny do międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, zmierzający do zniesienia kary śmierci czy Konwencja o prawach politycznych kobiet; przychylnie odnosi się do reformy systemu edukacji, zmierzającej do podniesienia jakości oraz zwiększenia równości wśród studentów;