ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.2.3.

Biorąc pod uwagę międzynarodowy charakter zagrożeń, a więc i rozwiązań, Komisja podkreśla, że należy ustanowić wspólny dostęp do „oficjalnych danych”, które są już opracowywane na poziomie krajowym. Dlatego proponuje, by kryteria ustalane na poziomie Unii były opracowywane na podstawie wspólnych międzynarodowych norm i by uzupełniały te ostatnie do celów zastosowania w UE. EKES podkreśla w związku z tym potrzebę interoperacyjności danych, w celu zapewnienia skutecznego wprowadzania w życie działań, o których mowa w strategii, gdyż wymiar ponadnarodowy wzmacnia potrzebę wspólnego dostępu do „oficjalnych danych”, które już istnieją na szczeblu krajowym.
4.2.9.

Co się tyczy sposobów finansowania europejskich urzędów nadzoru, Komitet uważa, że proces przechodzenia na model finansowania, którego podstawą są środki prywatne powinno się oceniać w oparciu o dokładną analizę ich zalet i potencjalnych wad. Komitet proponuje, by możliwość zwiększenia części budżetów europejskich urzędów nadzoru pozyskiwanej z opłat i podatków uznać za rozwiązanie przejściowe odnoszące się do okresu pięciu lat, przy czym dodatkowe środki, które zostałyby ewentualnie przyznane byłyby przeznaczone na pokrycie wyższych kosztów związanych z europejskimi organami nadzoru. Komitet wzywa Komisję do przeprowadzenia podczas tego pięcioletniego okresu przejściowego również analizy wpływu w celu oceny alternatywnych mechanizmów finansowania, tak aby ograniczyć ryzyko powielania kosztów związanych z nadzorem, zoptymalizować zasoby publiczne oraz uniknąć przenoszenia kosztów na konsumentów końcowych.
2.5.

Wobec obserwowanego rozwoju rozwiązań i zastosowań ze sfery internetu przedmiotów (IoT), m.in. w infrastrukturach inteligentnych miast, w najbliższych latach należy się spodziewać ogromnego wzrostu wolumenu danych, wynikającego z rozwoju IoT. Według prognoz firm analitycznych liczba należących do sfery IoT urządzeń typu smart object wzrośnie na całym świecie do roku 2020 do 26 mld sztuk, kilkakrotnie przekraczając liczbę podłączonych do internetu komputerów. Z tym ogromnym wzrostem wolumenów danych będą musiały sobie poradzić – i twórczo go wykorzystać – zarówno firmy, jak i administracja publiczna.
2.1.

W 2001 r. ujednolicono przepisy dotyczące produkcji, dystrybucji i stosowania weterynaryjnych produktów leczniczych (dyrektywa 2001/82/WE (2)). Równolegle przekształcono także rozporządzenie regulujące m.in. scentralizowaną procedurę dopuszczania do obrotu oraz kwestię Europejskiej Agencji Leków (rozporządzenie (WE) nr 726/2004). W wymienionych dokumentach uregulowano wydawanie pozwoleń na dopuszczanie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych, ich produkcję, wprowadzanie do obrotu, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii oraz stosowanie tych produktów w ciągu całego ich cyklu życia. W załącznikach do dyrektywy 2001/82/WE określono również dane, które należy przedstawiać we wnioskach o pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Również rozporządzenie (WE) nr 726/2004 zawiera m.in. przepisy dotyczące weterynaryjnych produktów leczniczych (obok przepisów dotyczących produktów leczniczych stosowanych u ludzi) oraz reguluje współpracę z Europejską Agencją Leków.
2.15.

Uwarunkowania ex ante wprowadzające szereg okoliczności, które muszą zaistnieć, aby można było uruchomić fundusze, nie mogą prowadzić do wyłączenia niektórych najbardziej zadłużonych regionów, które ze względu na panującą w nich sytuację nie są w stanie inwestować ani przyciągnąć inwestycji w celu stworzenia takich warunków. Uwarunkowania ex ante muszą być stosowane ostrożnie, a wręcz zawieszone na określony czas, gdy istnieje ryzyko kryzysu i deflacji, gdyż w przeciwnym razie może dojść do pogorszenia delikatnej sytuacji w niektórych regionach, dla których możliwość uzyskania finansowania pozwalającego wspierać wzrost coraz bardziej się oddala, co tylko nasili ich problemy.
3.3.

Zdaniem Komitetu kryzys gospodarczy, z jakim boryka się Unia Europejska, a szczególnie niektóre państwa członkowskie, nie może stanowić wymówki i prowadzić do powstawania przepaści między obywatelami „pierwszej” i „drugiej” kategorii, gdyż wszyscy mamy to samo prawo do ochrony zdrowia. W tym względzie Komitet powinien zadbać również o to, by z różnych możliwości i zróżnicowanej jakości świadczeń zdrowotnych w różnych państwach członkowskich mogli korzystać również obywatele UE, którzy nie pracują w kraju pochodzenia, lecz tymczasowo za granicą. Zapewnienie skuteczności i zrównoważonego charakteru systemów opieki zdrowotnej wymaga uwzględnienia interesów beneficjentów. Pomimo kosztów i cen świadczeń zdrowotnych zdrowie to nie towar, dlatego nie może zależeć od siły nabywczej obywateli.
4.2.2.

Należy zachęcać do opracowywania weterynaryjnych produktów leczniczych w odniesieniu do wszystkich gatunków zwierząt poprzez szerszą ochronę inwestycji i innowacji dotyczącą wszystkich gatunków, a nie tylko gatunków rzadkich. Wskazane byłoby zatem przedłużenie okresu ochrony informacji w odniesieniu do wszystkich gatunków, w tym w przypadku zmiany pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w celu rozszerzenia go na więcej niż jeden gatunek.
5.1.

Jedną z najważniejszych koncepcji EKES-u jest to, że rozwój kontaktów z lokalnym społeczeństwem obywatelskim jest jednym z najlepszych sposobów uzyskania skuteczności przez UE. Istotne jest również podjęcie tego kroku w sposób pozytywny, przede wszystkim po to, by rozwiać coraz większe obawy rządów w tym regionie o rolę społeczeństwa obywatelskiego (16). Krzewienie szerszych kontaktów i wymiany młodzieży powinno ułatwić to zadanie. Komitet przyjmuje z zadowoleniem dążenie do uzyskania wsparcia w Azji Środkowej w ramach poszerzonego programu UE Erasmus+, którego celem jest rozwinięcie mobilności i głębszych kontaktów edukacyjnych na szczeblu szkolnictwa wyższego, najlepiej wraz z ułatwieniami wizowymi i zniesieniem opłat dla najbardziej uzdolnionych uczniów w regionie.
1.11.

EKES popiera następujące aspekty rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność: a) finansowanie wielofunduszowe – należy monitorować i umacniać metodę RLKS w ramach finansowania wielofunduszowego w całej Europie i we wszystkich programach UE oraz starać się o jak najszybsze zainicjowanie kolejnego okresu programowania; b) ujednolicenie praktyk i sposobów podejścia – trzeba promować wysoki poziom jakości RLKS w UE, standaryzację funkcjonowania lokalnych grup działania (2) i wymianę sprawdzonych rozwiązań, a także wspierać usuwanie białych plam, aby można było rozszerzyć geograficzny i tematyczny zasięg metody LEADER, co jest warunkiem skutecznego działania metody LEADER/RLKS w ramach różnych programów UE; c) tworzenie sieci i współpraca – jest to podstawowy warunek dobrego funkcjonowania metody RLKS; należy realizować projekty współpracy w ramach istniejących sieci, tworzyć sieci na poziomie regionalnym, krajowym i europejskim oraz uznać nakłady na tworzenie i działanie sieci (w tym składki członkowskie) za wydatki kwalifikujące się do wsparcia; d) poszerzenie zasięgu metody – należy wspierać wdrażanie metody RLKS także poza terytorium UE, np. w ramach negocjacji akcesyjnych czy polityki na rzecz rozwoju; e) uproszczenie procesu – należy zadbać o to, by nie nałożyć na te małe podmioty na szczeblu lokalnym nadmiernych obciążeń administracyjnych i wszędzie, gdzie to możliwe, ograniczyć sprawozdawczość, na ile to możliwe bez podważania wiarygodności; nie można też dopuszczać do tego, by właściwe organy wprowadzały zmiany w trakcie wdrażania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, należy za to jak najszybciej i na całym terytorium rozpocząć realizację programów informacyjnych oraz seminariów umożliwiających wymianę pozytywnych doświadczeń i wspierających podmioty publiczne i prywatne; f) budowania zdolności partnerów gospodarczych i społecznych oraz podmiotów społeczeństwa obywatelskiego, tak aby jak najwięcej partnerów mogło zaproponować działania dotyczące RLKS przed końcem okresu przedstawiania projektów (tzn. do 31 grudnia 2017 r.).
4.5.

W konsekwencji zatem to do sędziego należy orzekanie w każdym indywidualnym przypadku, co wiąże się z ryzykiem stworzenia niespójnego, niedostosowanego i co za tym idzie niepewnego orzecznictwa.
7.2.

Rozwój nowych technologii cyfrowych oraz wyraźne rozszerzenie ich obszaru zastosowań prowadzą prawie we wszystkich sektorach gospodarki do znacznych zmian strukturalnych. Ma to wpływ nie tylko na obywateli jako konsumentów, lecz także przede wszystkim na ich miejsca pracy. Oprócz zwiększenia autonomii i elastyczności w miejscu pracy technologie cyfrowe prowadzą też do presji racjonalizacji, co wiąże się z wysokimi kosztami dla dotkniętych nią osób, w tym w niektórych wypadkach z utratą pracy. Dlatego też zdaniem EKES-u pomijanie tej kwestii w prawie wszystkich inicjatywach europejskiej agendy cyfrowej stanowi spore niedociągnięcie. Komitet wzywa więc do przemyślenia tego zagadnienia i sam przygotuje opinię z inicjatywy własnej w tej sprawie (19).
4.5.5.

Wyspecjalizowane instytucje finansowe, a także społeczne, etyczne i spółdzielcze banki i charytatywna działalność społeczna oparta na funduszach wysokiego ryzyka zapewniają instrumenty stworzone specjalnie dla przedsiębiorstw gospodarki społecznej. Na przykład włoskie fundusze rozwoju spółdzielczości (15) mają na celu propagowanie i rozwijanie spółdzielni. Są one tworzone z wykorzystaniem 3 % pobranych od rocznych zysków spółdzielni przed opodatkowaniem. Kolejne przykłady to fundusz rozwoju CoopEst i CGM Finance Consortium, które są wewnętrznymi systemami finansowymi dostępnymi wyłącznie dla członków. Dostarczają one kredytów pomostowych i przezwyciężają problemy związane z dostępem do zwykłego systemu bankowego dzięki zdolności grupy do zawierania umów.
4.4.1.

Przegląd EPS musi być bodźcem do poprawy komunikacji na temat interesów i wartości UE, zarówno w jej obrębie, jak i w krajach partnerskich. Staje się to szczególnie ważne w momencie wzrostu fali propagandy ze strony grup terrorystycznych i Rosji (17). UE zobowiązana jest wysłać jasny sygnał obywatelom krajów objętych EPS wskazujący, że polityka ta ukierunkowana jest na ludzi, ich bezpieczeństwo i dobrobyt. Będzie to wymagało tworzenia nowych instrumentów, które byłyby w stanie dotrzeć do władz lokalnych, mediów i organizacji pozarządowych.
3.1.

Nowa Komisja kierowana przez Jeana-Claude’a Junckera uznała politykę energetyczną za jeden z dziesięciu priorytetowych dla niej obszarów. W październiku 2014 r. Rada Europejska ustanowiła cele polityki energetycznej i klimatycznej do 2030 r.: zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 40 % w stosunku do poziomu z 1990 r., udział odnawialnych źródeł energii wynoszący co najmniej 27 % oraz poprawa efektywności energetycznej o co najmniej 27 %.
6.2.

Społeczeństwo obywatelskie ma do odegrania ważną rolę w odniesieniu do przynajmniej trzech aspektów. Po pierwsze musi przyczynić się do monitorowania politycznego procesu negocjacji i wywierania presji społecznej, tak by wspomniane wiążące decyzje nie tylko zostały podjęte, lecz także by były one zgodne z oczekiwaniami dotyczącymi kwestii środowiskowych, gospodarczych i społecznych.
5.7.

EKES zaleca, by przegląd białej księgi z 2011 r. w sprawie planu utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu uwzględniał nową inicjatywę, którą należałoby dodać do listy w załączniku I, na rzecz równouprawnienia płci w zawodach związanych z transportem. Miałaby ona zachęcać kobiety do podejmowania pracy w sektorze transportu za pomocą środków ulepszających jakość zatrudnienia we wszystkich rodzajach transportu, warunki pracy, szkolenie i uczenie się przez całe życie, bezpieczeństwo eksploatacyjne, bezpieczeństwo i higienę pracy oraz możliwości rozwoju kariery, a więc czynniki przyczyniające się do poprawy równowagi pomiędzy życiem zawodowym a prywatnym. Kobiety mogłyby zostać w większym stopniu włączone do sektora transportowego przez pozytywne działania, które wymagają co najmniej zapewnienia nowej infrastruktury sanitarnej, szatni i miejsc noclegowych, a także bardziej racjonalnej oceny ciągłego czasu pracy, stresu, wykonywania powtarzalnych ruchów i zmęczenia w poszczególnych rodzajach transportu.
3.2.

Projekt dyrektywy ma na celu uwzględnienie – w ramach kategorii informacji podlegających obowiązkowej automatycznej wymianie – informacji dotyczących interpretacji indywidualnych prawa podatkowego o wymiarze transgranicznym oraz uzgodnień indywidualnych dotyczących cen transferowych. Przedsiębiorstwa często zwracają się do organów podatkowych o tego rodzaju decyzje, by uzyskać potwierdzenie legalności działalności gospodarczej. Decyzje podatkowe nie stanowią same w sobie problemu i stosuje je wiele państw członkowskich. Jednakże przedsiębiorstwa wykorzystują je czasami do tworzenia struktur umożliwiających im płacenie niższych podatków, powodujących erozję bazy podatkowej w państwach członkowskich i zakłócających funkcjonowanie rynku wewnętrznego. EKES zgadza się z włączeniem takich informacji do kategorii objętej obowiązkową automatyczną wymianą informacji, gdyż jest to niezbędne, by państwa członkowskie mogły podejmować wysiłki na rzecz zwalczania agresywnego planowania podatkowego.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 332/81

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1236/2010 ustanawiające system kontroli i egzekwowania mający zastosowanie na obszarze objętym Konwencją w sprawie przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku

(COM(2015) 121 final – 2015/0063 COD)

(2015/C 332/10)

Parlament Europejski, w dniu 25 marca 2015 r., oraz Rada, w dniu 23 marca 2015 r., postanowiły, zgodnie z art. 43 ust. 2 TFUE, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1236/2010 ustanawiające system kontroli i egzekwowania mający zastosowanie na obszarze objętym Konwencją w sprawie przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-wschodnim Atlantyku

(COM(2015) 121 final – 2015/0063 COD).

Zważywszy na to, że Komitet już się wypowiedział na temat treści wyżej wymienionego wniosku w swojej opinii w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego szczegółowe warunki dotyczące połowów stad głębinowych na północno-wschodnim Atlantyku oraz przepisy dotyczące połowów na wodach międzynarodowych północno-wschodniego Atlantyku i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2347/2002, przyjętej w dniu 13 lutego 2013 r. (1), oraz w opinii w sprawie „Plan działania na rzecz strategii morskiej w obszarze Oceanu Atlantyckiego – realizacja inteligentnego i zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu”, przyjętej w dniu 18 września 2013 r. (2), na 508. sesji plenarnej w dniach 27 i 28 maja 2015 r. (posiedzenie z dnia 27 maja 2015 r.) Komitet postanowił 173 głosami (10 osób wstrzymało się od głosu) nie sporządzać nowej opinii w tej sprawie, lecz odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumentach.

Bruksela, dnia 27 maja 2015 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Henri MALOSSE

(1) Dz.U. C 133 z 9.5.2013, s. 41.

(2) Dz.U. C 341 z 21.11.2013, s. 77.
3.7.

EKES zgadza się z warunkami dotyczącymi wprowadzania do obrotu produktów z fok, ale sugeruje, by Komisja Europejska znalazła właściwą równowagę pomiędzy ochroną fok a potrzebą polowań Eskimosów, ponieważ ma to kluczowe znaczenie dla przetrwania tej społeczności. Niepragmatyczne podejście do wykładni tych warunków mogłoby w praktyce przeszkodzić Eskimosom w polowaniach na foki.
1.6.5.

Komitet podziela stwierdzenie Komisji, iż MŚP nadal mają ograniczony dostęp do finansowania, co jest dużą przeszkodą na drodze do tworzenia miejsc pracy. Dodaje, że zmiany w polityce EBC nie przełożyły się na lepsze warunki finansowania w gospodarce realnej, co niepokoi i powinno być przedmiotem szczególnej uwagi ze strony UE i państw członkowskich. Potencjał MŚP do tworzenia miejsc pracy musi zostać lepiej wykorzystany dzięki poprawie dostępu do finansowania, nowym technologiom informacyjno-komunikacyjnym (ICT) i możliwościom rynkowym, przy czym należy mieć na uwadze rolę średnich i dużych przedsiębiorstw w tym procesie.
9.5.

By sprostać wyzwaniom w tym zakresie, Komisja powinna zatem podjąć działania na rzecz lepszego wdrożenia sektorowych ram prawnych oraz ich konsolidacji. Musi to obejmować środki nadzoru i skuteczne sankcje w celu wyeliminowania nadużyć i naruszeń przepisów socjalnych. Trzeba zlikwidować luki w przepisach w sprawie dostępu do różnych zawodów transportowych/koncesji na prowadzenie działalności, koordynacji zabezpieczenia społecznego, pracowników tymczasowych oraz podwykonawstwa prowadzącego do dumpingu socjalnego. Inne kwestie, którymi należy się zająć, to m.in. odpowiednie środki dotyczące pozornego samozatrudnienia i przedsiębiorstw działających na zasadzie skrzynki pocztowej oraz lepsze zdefiniowanie bazy macierzystej i tymczasowej dla mobilnych pracowników sektora transportu. Zdaniem EKES-u pożądane są skoordynowane działania państw członkowskich w tym zakresie.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 291/60

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustalającego współczynnik korygujący do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2015

[COM(2015) 141 final – 2015/0070 (COD)]

(2015/C 291/09)

Dnia 7 kwietnia 2015 r. Rada, działając na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustalającego współczynnik korygujący do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2015

(COM(2015) 141 final – 2015/0070 COD).

Zważywszy na to, że Komitet wypowiedział się już na temat treści wspomnianego wniosku w opinii przyjętej w dniu 22 maja 2013 r. (1) (Dz.U. C 271 z 19.9.2013, s. 143) i opinii przyjętej w dniu 5 czerwca 2014 r. (2) (Dz.U. C 424 z 26.11.2014, s. 73), na 507. sesji plenarnej w dniach 22—23 kwietnia 2015 r. (posiedzenie z dnia 22 kwietnia 2015 r.) stosunkiem głosów 152 do 2 – 7 osób wstrzymało się od głosu – postanowił nie sporządzać nowej opinii w tej sprawie, lecz odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumentach.

Bruksela, dnia 22 kwietnia 2015 r. Henri MALOSSE Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego

(1) Opinia EKES-u w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013 (Dz.U. C 271 z 19.9.2013, s. 143).

(2) Opinia EKES-u w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014 (Dz.U. C 424 z 26.11.2014, s. 73).
7.2.

Wiąże się z tym także znaczne zmniejszenie długoterminowych kosztów politycznych dzięki procesowi angażującemu wszystkie zainteresowane strony w kształtowanie takiej transformacji sektora energetycznego, jaka jest pożądana przez większość, perspektywiczna i pragmatyczna. Jest to kwestia, która będzie dotyczyć każdego i może prowadzić do korzystnej zmiany postrzegania UE i jej procesów oraz do uznania jej wartości dodanej i otwartego zarządzania.
2.5.

Omawiany wniosek powinien zawierać propozycje poradzenia sobie z tymi (oraz innymi) wyzwaniami. Zgodnie z tym wnioskiem, początkowe płatności zaliczkowe udostępnione ze szczególnej alokacji na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych w 2015 r. wzrosną do ok. 1 mld EUR. Nie zmienia to już uzgodnionego ogólnego profilu finansowego alokacji dla poszczególnych państw, proponuje się jedynie przyspieszenie wypłacenia alokowanych środków, które już zostały przewidziane dla tej inicjatywy w budżecie unijnym. Zatem dzięki omawianemu wnioskowi państwa członkowskie zyskują większą elastyczność w zakresie dostępu do finansowania i uruchamiania go w sposób bardziej kompleksowy.
3.1.3.

Zastrzeżenia, które EKES czuje się w obowiązku wyrazić wobec zaleceń sformułowanych w rocznej analizie wzrostu gospodarczego, dotyczą w dużej mierze ograniczeń, z którymi nadal borykają się niektóre państwa członkowskie w odniesieniu do poziomu wymaganych inwestycji. Nadal istnieją znaczne nierówności w dostępie do finansowania, zwłaszcza w przypadku MŚP. Może to podważyć użyteczność inicjatywy, nawet przy wykazywanej przez rządy krajowe woli politycznej. Na tym etapie nie jest jasne, jaki będzie sposób podejścia do tego problemu nierówności i ograniczenia go w celu wspierania w Europie inwestycji sprzyjających włączeniu społecznemu, pomimo wydania przez Komisję pożądanych zaleceń dotyczących dostępu MŚP do finansowania. Odzwierciedlają one nowe podejście do niewypłacalności i niepowodzeń gospodarczych i przewidują poprawę ram regulacyjnych w celu zwiększenia długoterminowych inwestycji w MŚP.
4.5.2.

To wyraźne skupienie się na systemie elektroenergetycznym i rynku energii elektrycznej nie jest wystarczające do stawienia czoła prawdziwemu i poważnemu wyzwaniu, które stoi przed Europą z punktu widzenia polityki energetycznej. Trzeba lepiej uwzględnić w rozważaniach ciepłownictwo i sektor transportu, zwłaszcza że przewiduje się, iż w przyszłości te trzy obszary będą ze sobą znacznie bardziej powiązane niż dzisiaj, co może stworzyć nowe możliwości i załagodzić problemy (hasła przewodnie to: Wind Power to Heat, Power to Gas/Hydrogen, elektromobilność).
4.1.3.

Według założeń Komisji, informowanie konsumentów o zużyciu energii powinno się wkrótce poprawić, co obejmuje również to, że tym około 28 % konsumentów, którzy przypuszczalnie po 2020 r. wciąż nie będą mieć dostępu do inteligentnych liczników, przyznane zostanie prawo do uzyskania takiego dostępu po złożeniu wniosku. Warunki ekonomiczne istnieją tylko wtedy, gdy możliwe oszczędności pozostają w całości u klienta końcowego i nie są z powrotem niwelowane przez nowe ryczałty.
5.7.

EKES zachęca Komisję Europejską do zwrócenia szczególnej uwagi na produkty importowane z państw trzecich, aby chronić produkcję europejską przed ewentualnymi przypadkami nieuczciwej konkurencji. Komitet w szczególności wnosi, by Komisja wszczęła szeroko zakrojoną kampanię przeciwko podrabianiu etykiet, w ramach której zadba się o to, by etykiety były trudne do sfałszowania, wzmocni się kontrole zarówno zgodności etykiety z informacjami zgłoszonymi do urzędów, jak i zgodności właściwości podanych na etykiecie z rzeczywistymi właściwościami produktu, oraz – ilekroć stwierdzi się przypadki jawnego podrabiania etykiet – będzie się karać importera wycofaniem jego produktu z rynku.
4.1.2.

Sprawa Motoroli (22) – jeden epizodów wojny patentowej o smartfony – jest podawana jako przykład w odniesieniu do wytycznych, którymi powinny się kierować przedsiębiorstwa z tego sektora. W przedmiotowej sprawie Komisja stwierdziła, że Motorola, będąca właścicielem patentów koniecznych (SEP) dla spełnienia normy GPRS, nadużyła swojej pozycji dominującej, ubiegając się o uzyskanie i wyegzekwowanie zakazu sprzedaży dla firmy Apple przed niemieckim sądem. Wspomniane patenty SEP zostały określone jako „konieczne”, ponieważ są konieczne do wdrożenia standardu GSM. Przedsiębiorstwa będące właścicielami patentów SEP dysponują potencjalnie dużą władzą rynkową, dlatego organizacje normalizacyjne wymagają często od nich zobowiązania do udzielania licencji na swoje patenty SEP na sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminacyjnych warunkach („fair, reasonable and non-discriminatory”, FRAND), celem zagwarantowania dostępu do wspomnianego standardu wszystkim podmiotom na rynku.