[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 30.1.2008

KOM(2008) 37 wersja ostateczna

2008/0021 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej (Wersja skodyfikowana)

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. W kontekście społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania prawa wspólnotowego, tak, aby stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla każdego obywatela, otwierając mu w ten sposób nowe możliwości korzystania z przysługujących mu konkretnych uprawnień.

Ten cel nie może zostać osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy, które były wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają rozproszone, tak, iż trzeba ich szukać częściowo w oryginalnym akcie, a częściowo w późniejszych aktach zmieniających. Wymaga to pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia obowiązujących norm prawnych.

Z tego powodu kodyfikacja przepisów często zmienianych jest potrzebna, aby prawo wspólnotowe stało się jasne i zrozumiałe.

2. Dlatego też w dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja postanowiła[1] zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty prawne były kodyfikowane nie później niż po 10 zmianach, podkreślając, że jest to wymaganie minimum i że odpowiednie jednostki powinny starać się nawet częściej kodyfikować teksty, za które są odpowiedzialne, aby zapewnić, że przepisy wspólnotowe są jasne i łatwo zrozumiałe.

3. Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to stanowisko[2], podkreślając wagę kodyfikacji , która daje pewność, co do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie.

Kodyfikacja musi być podejmowana w pełnej zgodności z normalną wspólnotową procedurą legislacyjną.

Zważywszy, że żadne zmiany, co do treści nie mogą być wprowadzane do kodyfikowanych aktów, Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r., możliwość stosowania przyspieszonej procedury dla szybkiego przyjmowania kodyfikowanych aktów.

4. Celem niniejszego wniosku jest skodyfikowanie dyrektywy Rady 76/135/EWG z dnia 20 stycznia1976 r. w sprawie wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej[3]. Nowa dyrektywa zastąpi włączone do niej akty[4]; niniejszy wniosek całkowicie zachowuje treść kodyfikowanych aktów, zbiera je więc jedynie razem, dokonując tylko takich formalnych zmian , jakie wynikają z samego zadania kodyfikacji.

5. Wniosek kodyfikacyjny został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji , we wszystkich językach urzędowych, dyrektywy 76/135/EWG i aktu ją zmieniającego, przygotowanej przez Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich za pomocą systemu przetwarzania danych . Tam, gdzie artykułom nadano nowe numery, korelacja pomiędzy starą i nową numeracją została określona w tabeli zawartej w załączniku III do skodyfikowanej dyrektywy.

ê 76/135/EWG (dostosowany)

2008/0021 (COD)

Wniosek

DYREKTYWA WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł Ö 71 Õ,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[6],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[7],

a także mając na uwadze, co następuje:

ê

1. Dyrektywa Rady 76/135/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej[8] została znacząco zmieniona[9]. Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna zostać skodyfikowana.

ê 76/135/EWG motyw 1 (dostosowany)

2. Wzajemne uznawanie świadectw zdolności żeglugowej powinno Ö prowadzić Õ do poprawy bezpieczeństwa żeglugi śródlądowej na obszarze Wspólnoty.

ê 76/135/EWG motyw 2

3. Konieczne jest ustalenie, na podstawie, jakich okoliczności oraz po spełnieniu, jakich warunków Państwa Członkowskie mogą przerwać rejs statku.

ê 2006/87/WE motyw 10 (dostosowany)

4. Konieczne jest, aby Ö przepisy Õ przewidziane w Ö niniejszej Õ dyrektywie Ö były stosowane w odniesieniu do Õ statków nieobjętych dyrektywą Ö 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylająca dyrektywę Rady 82/714/EWG[10] Õ.

ê

5. Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku II., część B,

ê 76/135/EWG (dostosowany)

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Ö Zgodnie z art. 21 dyrektywy 2006/87/WE Õ niniejszą dyrektywę stosuje się do statków żeglugi śródlądowej, używanych do transportu towarów i mających łączną wyporność 20 ton lub większą:

Ö a) statków o długości (L) 20 metrów i dłuższych; Õ

Ö b) statków, dla których iloczyn długości (L), szerokości (B) i zanurzenia (T) jest nie mniejszy niż 100 m3.Õ

Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów zawartych w rozporządzeniu w sprawie żeglugi po Renie oraz Porozumieniu w sprawie przewozu po Renie towarów niebezpiecznych (ADNR).

ê 76/135/EWG

Artykuł 2

1. Państwa Członkowskie określają w niezbędnym zakresie wszelkie niezbędne procedury wydawania świadectw zdolności żeglugowej.

Jednakże, Państwo Członkowskie może wyłączyć z zakresu obowiązywania niniejszej dyrektywy statki żeglugi śródlądowej, nieopuszczające dróg wodnych znajdujących się wyłącznie na jego terytorium.

2. Świadectwa zdolności żeglugowej są wydawane przez Państwo Członkowskie, w którym statek żeglugi śródlądowej jest wpisany do rejestru lub ma swój port macierzysty, albo też przez Państwo Członkowskie, na terytorium, którego właściciel statku ma miejsce zamieszkania. Każde Państwo Członkowskie może zażądać od innego Państwa Członkowskiego wydania świadectw zdolności żeglugowej statków, prowadzonych przez obywateli tego pierwszego państwa. Państwa Członkowskie mogą przekazać swoje uprawnienia upoważnionym organom.

3. Świadectwa zdolności żeglugowej są wystawiane w jednym z języków urzędowych Wspólnoty i zawierają przynajmniej informacje zawarte w załączniku I oraz wykorzystują podany tam system numeracji.

Artykuł 3

1. Z zastrzeżeniem ust. 3-6, każde Państwo Członkowskie uznaje na swoich śródlądowych drogach wodnych świadectwa zdolności żeglugowej wydane przez inne Państwo Członkowskie zgodnie z art. 2, tak jakby były wydane przez to państwo.

2. Ustęp 1 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy świadectwo zostało wydane albo po raz ostatni przedłużone nie później, niż przed pięcioma laty i nie utraciło jeszcze ważności.

Świadectwa wydane w trybie rozporządzenia w sprawie kontroli żeglugi po Renie uznaje się za dowody w rozumieniu ust. 3 i 5 przez cały okres, na który zostały wystawione.

3. Państwa Członkowskie mogą wymagać przestrzegania specyfikacji technicznych ustanowionych w rozporządzeniu w sprawie kontroli żeglugi po Renie. Mogą wymagać jako dowodów świadectw, o których mowa w ust. 2 akapit drugi.

4. Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby statki przewożące towary niebezpieczne, określone w ADNR, spełniały wymogi ustanowione w niniejszej dyrektywie. Na dowód tego, mogą one wymagać przedstawienia upoważnienia, przewidzianego w tym Porozumieniu.

5. Statki, które spełniają wymogi ustanowione w rozporządzeniu w sprawie inspekcji żeglugi na Renie, są dopuszczalne do wszystkich wód śródlądowych Wspólnoty. Dowodem na spełnienie tych wymogów może być świadectwo, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi.

Specjalne warunki transportu towarów niebezpiecznych są uważane za spełnione na wszystkich wodach śródlądowych Wspólnoty w przypadku, gdy statki spełniają wymogi ADNR. Odpowiednim dowodem może być upoważnienie, o którym mowa w ust. 4.

ê 76/135/EWG (dostosowany)

6. Państwa Członkowskie mogą wymagać spełnienia dodatkowych warunków na szlakach żeglugi morskiej, równoważnych do wymaganych od swoich statków. Państwa Członkowskie informują Komisję o swoich szlakach żeglugi morskiej, których wykaz Komisja Ö sporządza Õ na podstawie informacji dostarczonych jej przez Państwa Członkowskie.

Artykuł 4

1. Każde Państwo Członkowskie może wycofać wystawione przez siebie świadectwo zdolności żeglugowej.

2. Każde Państwo Członkowskie może w przypadku stwierdzenia podczas kontroli, że statek znajduje się w stanie, który stanowi zagrożenie dla otoczenia, odmówić wydania zgody na dalszą żeglugę do czasu stwierdzenia usunięcia usterek. Może to uczynić także wówczas, gdy stwierdzi podczas kontroli, że statek lub jego wyposażenie nie spełnia wymogów, określonych w świadectwie zdolności żeglugowej lub w innych dokumentach, o których mowa w art. 3.

3. Państwo Członkowskie, które zarządziło przerwanie żeglugi statku albo przerwę taką zamierza zarządzić, jeśli usterki nie zostaną usunięte, informuje właściwe organy państwa, w którym świadectwo zdolności żeglugowej lub dokumenty, o których mowa w art. 3, zostały wydane, o przyczynach podjęcia lub zamiaru podjęcia takiej decyzji.

4. Każda decyzja o przerwaniu żeglugi statku, podjęta na podstawie przepisów wydanych w celu wykonania niniejszej dyrektywy, Ö jest Õ szczegółowo uzasadniania. Decyzję taką notyfikuje się uczestnikom postępowania wraz z pouczeniem o przysługującej im na podstawie przepisów krajowych możliwości odwołania i terminach jego wniesienia.

ê

Artykuł 5

Dyrektywa 76/135/EWG, zmieniona dyrektywą wymienioną w załączniku II, część A zostaje uchylona, bez naruszenia zobowiązań Państw Członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku II, część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.

Artykuł 6

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

ê 76/135/EWG Art. 8

Artykuł 7

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli,

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ê 76/135/EWG (dostosowany)

ZAŁĄCZNIK I

Informacje, które muszą się znaleźć na świadectwach zdolności żeglugowej

Ö (określone w art. 2 ust. 3) Õ

ê 76/135/EWG

Dane dzieli się na trzy grupy:

I. | dane wymagane: | bez znaku |

II. | dane wymagane, jeżeli mają zastosowanie: | (×) |

III. | dane użyteczne, fakultatywne: | (+) |

1. Nazwa władzy lub organu wydającego dokument

2. a) Nazwa dokumentu;

b) (+) Numer dokumentu

3. Państwo wydające dokument

4. Nazwisko i miejsce zamieszkania właściciela statku

5. Nazwa statku

6. (×) Miejsce i numer wpisu do rejestru

7. (×) Port macierzysty

8. (+) Rodzaj statku

9. (+) Przeznaczenie

10. Charakterystyka:

a) całkowita długość w metrach

b) całkowita szerokość w metrach

c) wysokość kadłuba poniżej linii wody przy maksymalnym zanurzeniu

11. (×) Ładowność w tonach albo wyporność w metrach sześciennych przy maksymalnym zanurzeniu

12. (×) Dane dotyczące oznaczeń zanurzenia

13. (×) Maksymalna dopuszczalna liczba pasażerów

14. (×) Łączna moc silników w KM lub KW

15. Minimalna wolna burta w cm

16. a) Deklaracja: Niniejszy statek jest zdolny do żeglugi

b) (×) Po spełnieniu następujących warunków

c) (×) Dane dotyczące ograniczeń żeglugowych

17. a) Data upływu ważności

b) Data wystawienia

18. Pieczęć i podpis władzy lub organu wydającego świadectwo zdolności żeglugowej.

______________

é

ZAŁĄCZNIK II

Część A

Uchylona dyrektywa i jej zmian a (określone w art. 5)

Dyrektywa Rady 76/135/EWG | (Dz.U. L 21 z 29.1.1976, str. 10) |

Dyrektywa Rady 78/1016/EWG | (Dz.U. L 349 z 13.12.1978, str. 31) |

Część B

Lista terminów przeniesienia do prawa krajowego (określonych w art. 5)

Dyrektywa | Termin przeniesienia |

76/135/EWG | 19 stycznia 1977 |

78/1016/EWG | 24 listopada 1978 |

______________

ZAŁĄCZNIK III

TABELA KORELACJI

Dyrektywa 76/135/EWG | Niniejsza dyrektywa |

Artykuł 1 słowa wprowadzające i litera a) | Artykuł 1 akapit pierwszy słowa wprowadzające |

Artykuł 1 litera b) | – |

– | Artykuł 1 akapit pierwszy litery a) i b) |

Artykuł 1 ostatnie zdanie | Artykuł 1 akapit drugi |

Artykuły 2 – 4 | Artykuły 2 – 4 |

Artykuł 5 | – |

Artykuł 6 | – |

Artykuł 7 | – |

– | Artykuł 5 |

– | Artykuł 6 |

Artykuł 8 | Artykuł 7 |

Załącznik | Załącznik I |

– | Załącznik II |

– | Załącznik III |

________________

[1] COM(87) 868 PV.

[2] Zob. załącznik 3 do części A konkluzji.

[3] Przygotowana zgodnie z komunikatem Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady – Kodyfikacja Acquis communautaire, COM(2001) 645 wersja ostateczna.

[4] Zob. załącznik II, część A do niniejszego wniosku.

[5] Dz.U. C […] z […], str. […].

[6] Dz.U. C […] z […], str. […].

[7] Dz.U. C […] z […], str. […].

[8] Dz.U. L 21 z 29.1.1976, str. 10. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 78/1016/EWG (Dz.U. 349 z 13.12.1978, str. 31).

[9] Zob. załącznik II, część A.

[10] Dz.U. L 389 z 30.12.2006, str. 1.