Ponadto inicjatywa ta, w szczególności poprzez usunięcie przeszkód regulacyjnych dla sekurytyzacji ekspozycji zagrożonych, jest zgodna z planem działania na rzecz rozwiązania problemu kredytów zagrożonych w Europie przyjętym przez Radę ECOFIN w lipcu 2017 r., jak również z komunikatem Komisji w sprawie dokończenia budowy unii bankowej. W obu tych dokumentach wzywa się do rozwoju rynków wtórnych aktywów zagrożonych. Konieczność podjęcia zdecydowanych działań w odniesieniu do ekspozycji zagrożonych podkreślono również w niektórych zaleceniach dla państw członkowskich w ramach europejskiego semestru.

Ramy sekurytyzacji są już ważnym elementem składowym unii rynków kapitałowych. Unia rynków kapitałowych jest jednym z priorytetów Komisji mających zapewnić, aby system finansowy wspierał zatrudnienie i wzrost na rzecz gospodarki służącej ludziom. Jej celem jest lepsze powiązanie między oszczędnościami a wzrostem oraz zapewnienie oszczędzającym i inwestorom większej liczby możliwości i większych dochodów. Ma ona oferować przedsiębiorstwom więcej opcji finansowania na różnych etapach rozwoju oraz kierować inwestycje tam, gdzie można je wykorzystać najbardziej produktywnie, zwiększając możliwości dla europejskich przedsiębiorstw i projektów. Dzisiejszy wniosek wzmocni i rozszerzy te ramy, zapewniając więcej możliwości. Zmiany te pomogą w zapewnieniu dodatkowych źródeł finansowania dla przedsiębiorstw, wzmocnią zdolność banków do wspierania gospodarki, zdywersyfikują źródła inwestycji, poszerzą bazę inwestorów i rozłożą ryzyko na uczestników rynku, unikając jednocześnie nadużyć, które doprowadziły do kryzysu finansowego.

Niniejszy wniosek stanowi część szerszej reakcji Komisji Europejskiej mającej na celu ułatwienie ożywienia gospodarczego po pandemii COVID-19, w tym zmian do MiFID i rozporządzenia w sprawie prospektu przyjętych w tym samym czasie co niniejszy wniosek (należy wstawić właściwe odniesienie). Jest on w pełni spójny z komunikatem Komisji w sprawie gospodarczych aspektów kryzysu związanego z koronawirusem wydanym w dniu 13 marca 2020 r., z pakietem środków gospodarczych stanowiących odpowiedź na COVID-19 pt. „Wykorzystanie każdego dostępnego euro”, ogłoszonym w dniu 2 kwietnia 2020 r., jak również z komunikatem wyjaśniającym Komisji w sprawie stosowania ram rachunkowości i ram ostrożnościowych w celu ułatwienia udzielania kredytów przez banki w UE (Wspieranie przedsiębiorstw i gospodarstw domowych w czasie pandemii COVID-19).

Ponadto te ukierunkowane zmiany nie tylko przyczynią się do finansowania odbudowy, ale również do zwiększenia odporności naszego systemu finansowego: rozszerzając ramy STS również na sekurytyzację bilansową, można oczekiwać, że oznaczenie STS wraz z dodatkowymi wymogami zapewniającymi mniejszą złożoność i większą przejrzystość będzie stosowane w odniesieniu do większej części unijnego rynku sekurytyzacji. W ten sposób możemy zapewnić dodatkowe zachęty do prowadzenia sekurytyzacji w solidnych unijnych ramach prostej, przejrzystej i standardowej sekurytyzacji oraz pomóc bankom w znalezieniu sposobów podziału ryzyka z uczestnikami rynku kapitałowego, co jest jednym z celów projektu, jakim jest unia rynków kapitałowych.

W terminie do stycznia 2022 r. ramy sekurytyzacji zostaną poddane kompleksowemu przeglądowi, w stosownych przypadkach wraz z ewentualnymi zmianami legislacyjnymi. W niniejszym wniosku przedstawiono jednak ukierunkowane zmiany, które można wprowadzić obecnie, biorąc pod uwagę ich przydatność w zakresie ożywienia gospodarczego. Oczekiwanie na przegląd ram w 2022 r. i ewentualne zmiany legislacyjne doprowadziłoby do pożądanych dostosowań prawnych prawdopodobnie dopiero za kilka lat, a tym samym uniemożliwiłoby osiągnięcie celu, jakim jest jak najskuteczniejsze wykorzystanie sekurytyzacji w celu wspierania ożywienia gospodarczego w nadchodzących miesiącach.

W opinii w sprawie ekspozycji zagrożonych wydanej przez EUNB zbadano rolę sekurytyzacji jako narzędzia finansowania służącego usuwaniu ekspozycji zagrożonych z bilansów banków. W analizie EUNB stwierdzono szereg ograniczeń w rozporządzeniu w sprawie sekurytyzacji i w rozporządzeniu w sprawie wymogów kapitałowych, które zmniejszają zdolność rynku do absorbowania aktywów zagrożonych z bilansów banków, w ten sposób znacznie ograniczając rynek wyłącznie do sprzedaży dwustronnej.

Sprawozdanie na temat sekurytyzacji syntetycznej STS jest wymagane na podstawie art. 45 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sekurytyzacji, w którym zwrócono się do EUNB o przeanalizowanie wykonalności ustanowienia szczególnych ram dla prostej, przejrzystej i standardowej sekurytyzacji syntetycznej, ograniczonej do bilansowej sekurytyzacji syntetycznej.

Przedmiotowe działanie Unii jest niezbędne do osiągnięcia celu, jakim jest zwiększenie zdolności instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych do udzielania pożyczek przedsiębiorstwom i MŚP oraz uwolnienie ich bilansów ekspozycji zagrożonych przy jednoczesnym utrzymaniu spójności ram ostrożnościowych w następstwie kryzysu związanego z COVID-19. Proponowane zmiany ograniczają się do tego, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów, i opierają się na już obowiązujących przepisach zgodnie z zasadą proporcjonalności. Proponowane zmiany nie wykraczają poza odniesienie się do wybranych przepisów unijnych ram sekurytyzacji instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, które dotyczą wyłącznie środków mających na celu zapewnienie wsparcia na odbudowę gospodarki w miesiącach następujących po bezpośrednim kryzysie związanym z COVID. Ponadto proponowane zmiany ograniczają się do tych kwestii, których nie można uwzględnić w ramach istniejącego marginesu swobody, jaki przewidują obecnie obowiązujące przepisy.

Istniejące ramy prawne wprowadzające unijne ramy sekurytyzacji ustanowiono na szczeblu Unii. Biorąc pod uwagę transgraniczny charakter sekurytyzacji, zakres proponowanych przepisów, jeśli ma być naprawdę skuteczny, musi być wystarczająco wyrównany, spójny i konsekwentny na poziomie Unii. Państwa członkowskie działające niezależnie nie mogą osiągnąć poprawy istniejących ram prawnych. Zdolność państw członkowskich do przyjmowania środków krajowych jest ograniczona, biorąc pod uwagę, że rozporządzenie w sprawie sekurytyzacji zawiera już zharmonizowany zbiór przepisów na poziomie UE, a zmiany na poziomie krajowym byłyby sprzeczne z obecnie obowiązującym prawem Unii. W przypadku braku działania ze strony Unii istniejące ramy regulacyjne byłyby mniej skuteczne we wspieraniu poszczególnych środków wprowadzanych przez organy publiczne zarówno na poziomie unijnym, jak i krajowym oraz nie byłyby w stanie zapewnić równie sprawnej reakcji na wyjątkowe wyzwania rynkowe. Gdyby Unia przestała regulować te aspekty, rynek wewnętrzny sekurytyzacji zacząłby podlegać różnym zbiorom przepisów, co doprowadziłoby do fragmentacji i zmniejszenia skuteczności niedawno przyjętego jednolitego zbioru przepisów w tej dziedzinie. Doprowadziłoby to do nierównych warunków działania i arbitrażu regulacyjnego.

Zmiany te obejmują zmiany w przepisach Unii w odpowiedzi na pandemię COVID-19 oraz w celu wsparcia ożywienia gospodarczego. Cele, do których osiągnięcia zmierzają planowane zmiany, można lepiej osiągnąć na poziomie Unii, a nie poprzez różne inicjatywy krajowe. Wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

Sekurytyzacje ekspozycji zagrożonych podlegają specjalnemu systemowi, jeśli chodzi o spełnianie wymogu zatrzymania ryzyka, w celu lepszego uwzględnienia ich szczególnych cech. Proponuje się mianowicie, aby wymóg dotyczący zatrzymania ryzyka obliczano na podstawie zdyskontowanej wartości ekspozycji przeniesionych do jednostki specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji. Ponadto jednostka obsługująca transakcję na ekspozycjach zagrożonych może przejąć część zatrzymania ryzyka ze względu na swoją szczególną pozycję w transakcji, która zapewnia dostosowanie jej interesów do interesów inwestorów.

Niniejsze rozporządzenie stanowi pakiet legislacyjny zawierający zmiany do rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych. Jak zauważyło wiele zainteresowanych stron, opracowanie kryteriów kwalifikowalności STS bilansowej sekurytyzacji syntetycznej oraz zajęcie się przeszkodami regulacyjnymi wpływającymi na sekurytyzacje ekspozycji zagrożonych nie byłoby samo w sobie wystarczające do osiągnięcia celu polegającego na optymalizacji roli, jaką sekurytyzacja może odegrać w ożywieniu gospodarczym. Musi im towarzyszyć nowe podejście ostrożnościowe, w tym w obszarze wymogów kapitałowych, lepiej odzwierciedlające szczególne cechy tych rodzajów sekurytyzacji.

Ponieważ proponowany instrument to rozporządzenie, które w znacznym stopniu opiera się na obowiązującym prawie Unii, nie ma potrzeby przygotowywania planu wdrożenia. Do stycznia 2022 r. zmieniany akt ustawodawczy będzie przedmiotem kompleksowej oceny, aby ustalić m.in. jego skuteczność i wydajność pod względem realizacji przewidzianych w nim celów. W stosownych przypadkach ocenie towarzyszyć będzie wniosek ustawodawczy. W tym kontekście wymogi dotyczące przeglądu i sprawozdawczości zostałyby w razie potrzeby dostosowane.

Jeżeli chodzi o rozporządzenie w sprawie sekurytyzacji, ograniczenia dotyczące sekurytyzacji ekspozycji zagrożonych wynikają z niektórych elementów wymogów dotyczących zatrzymania ryzyka i norm przyznawania kredytów. Wykorzystanie wartości nominalnych do celów zatrzymania ryzyka zawyża przewidziany wymóg, ponieważ nie uwzględnia obniżki ceny, po której przenoszone są aktywa bazowe i która stanowi dla inwestorów stratę wynikłą z rzeczywistego ryzyka. Ponadto tekst nie pozwala na spełnienie wymogu zatrzymania ryzyka przez specjalną jednostkę obsługującą, która zwykle ma bardziej istotny niż jednostka inicjująca interes w odzyskaniu aktywów i odzyskaniu wartości, a zatem jej interesy są lepiej dopasowane do interesów inwestorów. Ponadto obowiązujący wymóg dotyczący norm przyznawania kredytów zawarty w art. 9 rozporządzenia w sprawie sekurytyzacji również nie dotyczy sekurytyzacji ekspozycji zagrożonych. We wniosku wyjaśniono obowiązki w zakresie weryfikacji spoczywające na jednostkach inicjujących w odniesieniu do sekurytyzowania ekspozycji zagrożonych. W rzeczywistości wymogi te muszą uwzględniać szczególne okoliczności zakupu tych aktywów i rodzaj sekurytyzacji. W takich przypadkach uzyskanie pewności co do okoliczności, w których utworzono aktywa, może być niemożliwe, jednak można przeprowadzić analizę due diligence w odniesieniu do jakości i wyników aktywów w celu podjęcia racjonalnej i świadomej decyzji inwestycyjnej.

(3)Ważne jest, by instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne („instytucje”) angażowały swój kapitał tam, gdzie jest on najbardziej potrzebny, a unijne ramy regulacyjne ułatwiały ten proces, zapewniając jednocześnie, by instytucje działały z zachowaniem ostrożności. Poza elastycznością zapewnioną w istniejących przepisach ukierunkowane zmiany rozporządzenia (UE) 2017/2402 powinny zapewniać, by w ramach unijnej koncepcji sekurytyzacji przewidziano dodatkowe narzędzie mające na celu wspieranie ożywienia gospodarczego w następstwie pandemii COVID-19.

(1)Pandemia COVID-19 ma poważny wpływ na obywateli, przedsiębiorstwa, systemy opieki zdrowotnej i gospodarki państw członkowskich. W swoim komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 27 marca 2020 r. pt. „Decydujący moment dla Europy: naprawa i przygotowanie na następną generację” Komisja podkreśliła, że w nadchodzących miesiącach utrzymanie płynności i dostęp do finansowania nadal będzie wyzwaniem. W związku z tym kluczowe znaczenie ma wspieranie procesu odbudowy po poważnym wstrząsie gospodarczym spowodowanym pandemią COVID-19 poprzez wprowadzanie ukierunkowanych zmian w istniejących przepisach finansowych. Ten pakiet środków przyjmuje się pod nazwą „pakiet na rzecz odbudowy rynków kapitałowych”.

We wniosku wyjaśniono obowiązki w zakresie weryfikacji spoczywające na jednostkach inicjujących w odniesieniu do sekurytyzowania ekspozycji zagrożonych.

(5)Jak zaznaczył Europejski Urząd Nadzoru Bankowego („EUNB”) w swojej opinii w sprawie traktowania regulacyjnego sekurytyzacji ekspozycji zagrożonych, ryzyko związane z tymi aktywami stanowiącymi zabezpieczenie sekurytyzacji aktywów zagrożonych (ekspozycji zagrożonych) różnią się pod względem gospodarczym od aktywów stanowiących zabezpieczenie sekurytyzacji aktywów niezagrożonych. Ekspozycje zagrożone są przedmiotem sekurytyzacji po rabacie od ich wartości nominalnej lub nierozliczonej i odzwierciedlają ocenę rynku dotyczącą między innymi prawdopodobieństwa, że proces odzyskiwania wierzytelności wygeneruje wystarczające przepływy pieniężne i spowoduje odzyskanie należności. Ryzyko dla inwestorów polega zatem na tym, że odzyskiwanie wierzytelności z aktywów spowoduje odzyskanie należności niewystarczających, aby pokryć wartość netto, po której zakupiono te ekspozycje zagrożone. Faktyczne ryzyko straty dla inwestorów nie odzwierciedla zatem wartości nominalnej portfela, ale wartość zdyskontowaną, po odliczeniu obniżki ceny, po której przenoszone są aktywa bazowe. W związku z tym w przypadku sekurytyzacji ekspozycji zagrożonych właściwe jest obliczenie kwoty zatrzymania ryzyka na podstawie tej zdyskontowanej wartości.

(6)Wymóg zatrzymania ryzyka dostosowuje interesy emitentów i inwestorów związane z wynikami aktywów bazowych. Zazwyczaj w przypadku sekurytyzacji aktywów niezagrożonych interesem nadrzędnym po stronie sprzedaży jest interes jednostki inicjującej, która często jest również pierwotnym kredytodawcą. W przypadku sekurytyzacji ekspozycji zagrożonych jednostki inicjujące dążą jednak do usunięcia aktywów zagrożonych niewykonaniem zobowiązania ze swoich bilansów, ponieważ mogą nie chcieć być dłużej w jakikolwiek sposób związane z tymi aktywami zagrożonymi niewykonaniem zobowiązania. W takich przypadkach odzyskanie aktywów i odzyskanie wartości leży bardziej w interesie specjalnej jednostki obsługującej aktywa.

(7)Przed kryzysem finansowym niektóre rodzaje działalności sekurytyzacyjnej prowadzono na podstawie modelu „udzielasz i uciekasz”. Zgodnie z tym modelem do sekurytyzacji wybierano aktywa gorszej jakości ze szkodą dla inwestorów, którzy w efekcie ponosili większe ryzyko niż to, które zamierzali ponieść. Wprowadzono wymóg weryfikacji norm przyznawania kredytu stosowanych podczas tworzenia sekurytyzowanych aktywów, aby zapobiec takim praktykom w przyszłości. W przypadku sekurytyzacji ekspozycji zagrożonych w ramach wspomnianej weryfikacji norm przyznawania kredytu należy jednak brać pod uwagę szczególne okoliczności, w tym zakup tych aktywów zagrożonych i rodzaj sekurytyzacji. W związku z tym zmiana weryfikacji norm przyzwania kredytu jest konieczna, aby umożliwić inwestorom przeprowadzenie analizy due diligence w odniesieniu do jakości i wyników aktywów zagrożonych w celu podjęcia racjonalnej i świadomej decyzji inwestycyjnej.

(8)Bilansowa sekurytyzacja syntetyczna obejmuje przeniesienie ryzyka kredytowego pakietu pożyczek, zwykle dużych kredytów dla przedsiębiorstw lub pożyczek dla MŚP, na podstawie umowy dotyczącej ochrony kredytowej, zgodnie z którą jednostka inicjująca kupuje ochronę kredytową od inwestora. Ochronę kredytową uzyskuje się dzięki zastosowaniu gwarancji finansowych lub kredytowych instrumentów pochodnych, natomiast własność aktywów pozostaje w rękach jednostki inicjującej i nie jest przenoszona na jednostkę specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji, jak ma to miejsce w przypadku sekurytyzacji tradycyjnych. Jednostka inicjująca jako nabywca ochrony zobowiązuje się do uiszczenia składki z tytułu ochrony kredytowej, która generuje zwrot dla inwestorów. Inwestor będący sprzedawcą ochrony zobowiązuje się natomiast do określonej płatności z tytułu ochrony kredytowej w przypadku wystąpienia określonego uprzednio zdarzenia kredytowego.

(9)Należy zapewnić odpowiednie łagodzenie ogólnej złożoności struktur sekurytyzacji i powiązanego ryzyka oraz nieoferowanie jednostkom inicjującym żadnych zachęt regulacyjnych do przedkładania sekurytyzacji syntetycznych nad sekurytyzacje tradycyjne. Wymogi dotyczące prostej, przejrzystej i standardowej (STS) bilansowej sekurytyzacji syntetycznej powinny zatem być w znacznej mierze spójne z kryteriami STS dotyczącymi sekurytyzacji tradycyjnych stanowiących prawdziwą sprzedaż.

(10)Istnieją jednak pewne wymogi dotyczące sekurytyzacji tradycyjnej STS, które nie mają zastosowania do transakcji sekurytyzacji syntetycznej STS ze względu na naturalne różnice między tymi dwoma rodzajami sekurytyzacji wynikające w szczególności z faktu, że w przypadku sekurytyzacji syntetycznych przeniesienie ryzyka odbywa się na podstawie umowy dotyczącej ochrony kredytowej, a nie sprzedaży aktywów bazowych. W związku z tym w stosownych przypadkach należy dostosować kryteria STS, aby uwzględnić te różnice. Ponadto należy wprowadzić zestaw nowych wymogów dotyczących sekurytyzacji syntetycznych w celu zapewnienia, by ramy STS obejmowały wyłącznie bilansową sekurytyzację syntetyczną oraz by umowa dotycząca ochrony kredytowej była skonstruowana w sposób zapewniający odpowiednią ochronę pozycji zarówno jednostki inicjującej, jak i inwestora. Ten nowy zestaw wymogów powinien mieć na celu ograniczenie ryzyka kredytowego kontrahenta zarówno dla jednostki inicjującej, jak i inwestora.

(11)Przedmiotem przeniesienia ryzyka kredytowego powinny być ekspozycje zapoczątkowane lub zakupione przez instytucję regulowaną przez Unię w ramach jej podstawowej działalności pożyczkowej i ujęte w jej bilansie lub – w przypadku struktury grupowej – w bilansie skonsolidowanym w dniu zamknięcia. Wymóg, zgodnie z którym jednostka inicjująca musi ująć sekurytyzowane ekspozycje w bilansie, powinien wykluczać arbitrażowe sekurytyzacje z zakresu oznaczenia STS.

(12)Jednostka inicjująca powinna upewnić się, że nie zabezpiecza tego samego ryzyka kredytowego więcej niż jeden raz poprzez uzyskanie ochrony kredytowej poza ochroną kredytową udzielaną w wyniku sekurytyzacji syntetycznej. Aby zapewnić solidność umowy dotyczącej ochrony kredytowej, powinna ona spełniać wymóg ograniczania ryzyka kredytowego ustanowiony w art. 249 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013, który muszą spełnić instytucje dążące do przeniesienia istotnej części ryzyka w ramach sekurytyzacji syntetycznej.

(13)W celu uniknięcia konfliktów między jednostką inicjującą a inwestorem oraz w celu zagwarantowania pewności prawa pod względem zakresu ochrony kredytowej zakupionej w odniesieniu do ekspozycji bazowych taka ochrona kredytowa powinna odnosić się do wyraźnie określonych zobowiązań referencyjnych, stanowiących podstawę ekspozycji bazowych, obciążających wyraźnie określone jednostki lub wyraźnie określonych dłużników. W związku z tym zobowiązania referencyjne, w odniesieniu do których nabywa się ochronę, powinny być zawsze wyraźnie określone za pośrednictwem rejestru referencyjnego i uaktualniane. Wymóg ten powinien również stanowić pośrednią część kryterium określającego sekurytyzację bilansową i wyłączającego sekurytyzację arbitrażową z ram STS.

(14)Zdarzenia kredytowe powodujące płatności na podstawie umowy dotyczącej ochrony kredytowej powinny obejmować co najmniej zdarzenia, o których mowa w art. 178 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Zdarzenia te są znane i rozpoznawalne z punktu widzenia rynku i powinny służyć zapewnieniu spójności z ramami ostrożnościowymi. Środki wstrzymujące obejmujące ugody z dłużnikiem, który doświadcza lub wkrótce zacznie doświadczać trudności z wywiązywaniem się ze swoich zobowiązań finansowych, nie powinny uniemożliwiać uruchomienia zdarzenia powodującego ochronę kredytową. Restrukturyzację jako zdarzenie kredytowe należy wykluczyć w przypadku gwarancji finansowych, aby uniknąć sytuacji, w której te gwarancje finansowe można by traktować jako instrument pochodny zgodnie z odpowiednimi standardami rachunkowości.

(15)Należy odpowiednio chronić prawo jednostki inicjującej jako nabywcy ochrony do otrzymania terminowych płatności z tytułu faktycznych strat. W związku z tym w dokumentacji transakcji należy przewidzieć racjonalny i przejrzysty proces rozliczenia na potrzeby określania faktycznych strat w portfelu referencyjnym, aby zapobiec wypłacaniu jednostce inicjującej zaniżonego wynagrodzenia. Biorąc pod uwagę, że proces odzyskiwania strat może być długi, oraz w celu zapewnienia terminowych płatności na rzecz jednostki inicjującej, płatności okresowych należy dokonywać najpóźniej sześć miesięcy po wystąpieniu takiego zdarzenia kredytowego. Ponadto należy wprowadzić mechanizm korekty końcowej, aby zapewnić, by płatności okresowe pokrywały faktyczne straty, oraz aby zapobiec sytuacji, w której te okresowe straty nie zapewniałyby nadpłaty ze szkodą dla inwestorów. W ramach mechanizmu rozliczania strat należy również wyraźnie wskazać maksymalny okres przedłużenia, który powinien mieć zastosowanie do procesu odzyskiwania w przypadku tych ekspozycji, przy czym taki okres przedłużenia nie powinien trwać dłużej niż dwa lata. Taki mechanizm rozliczania strat powinien zatem zapewniać skuteczność uzgodnień dotyczących ochrony kredytowej z punktu widzenia jednostki inicjującej i gwarantować inwestorom pewność prawa w terminie zakończenia ich zobowiązania do dokonywania płatności, przyczyniając się do sprawnie funkcjonującego rynku.

(16)Korzystanie z usług agenta weryfikującego będącego osobą trzecią stanowi powszechną praktykę rynkową, która wzmacnia pewność prawa w odniesieniu do transakcji dla wszystkich zaangażowanych stron, zmniejszając tym samym prawdopodobieństwo sporów i postępowań sądowych, które mogłyby być wynikiem procesu rozłożenia strat. Aby zwiększyć stabilność mechanizmu rozliczania strat z transakcji, należy wyznaczyć agenta weryfikującego będącego osobą trzecią, który będzie przeprowadzał faktyczny przegląd poprawności i dokładności niektórych aspektów ochrony kredytowej w przypadku uruchomienia zdarzenia kredytowego.

(17)Składki z tytułu ochrony kredytowej powinny zależeć wyłącznie od nierozliczonej wielkości i ryzyka kredytowego transzy objętej ochroną. W przypadku sekurytyzacji bilansowej STS nie należy zezwalać na składki bezwarunkowe, ponieważ mogłyby być one wykorzystywane do utrudniania skutecznego przenoszenia ryzyka z jednostki inicjującej jako nabywcy ochrony na sprzedawcę ochrony. W przypadku sekurytyzacji bilansowej STS należy zakazać również innych rozwiązań, takich jak płatności składek z góry, mechanizmy rabatowe lub nadmiernie skomplikowane systemy składek.

(18)Aby zapewnić stabilność i ciągłość ochrony kredytowej, należy zapewnić, by przedterminowe zakończenie bilansowej sekurytyzacji syntetycznej STS przez jednostkę inicjującą było możliwe wyłącznie w kilku ograniczonych, wyraźnie zdefiniowanych okolicznościach. Jednostka inicjująca powinna mieć prawo do wcześniejszego zamknięcia ochrony kredytowej w przypadku wystąpienia pewnych określonych zdarzeń regulacyjnych, jeżeli zdarzenia te stanowią faktyczne zmiany w przepisach lub opodatkowaniu mające istotny niekorzystny wpływ na wymogi kapitałowe jednostki inicjującej lub ekonomiczny charakter transakcji w stosunku do oczekiwań stron w chwili zawierania transakcji i z zastrzeżeniem, że takich zmian nie można było wówczas przewidzieć na podstawie racjonalnych przesłanek. Bilansowe sekurytyzacje syntetyczne STS nie powinny obejmować złożonych klauzul wykupu dla jednostki inicjującej, w szczególności bardzo krótkoterminowych klauzul wykupu typu time call w celu tymczasowej zmiany odzwierciedlenia ich pozycji kapitałowej w poszczególnych przypadkach.

(19)Syntetyczna marża nadwyżkowa występuje powszechnie w ramach niektórych rodzajów transakcji i stanowi przydatny mechanizm zarówno dla inwestorów, jak i jednostek inicjujących służący ograniczeniu kosztu odpowiednio ochrony kredytowej i ekspozycji na ryzyko. W tym zakresie syntetyczna marża nadwyżkowa ma zasadnicze znaczenie dla niektórych szczególnych klas aktywów detalicznych takich jak udzielanie kredytów małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP) i konsumentom, które wykazują zarówno wyższą rentowność, jak i wyższe straty kredytowe niż inne klasy aktywów i w przypadku których sekurytyzowane ekspozycje generują marżę nadwyżkową w celu pokrycia tych strat. Jeżeli jednak kwota syntetycznej marży nadwyżkowej podporządkowana pozycji inwestora jest zbyt wysoka, możliwe jest, że w żadnym realistycznym scenariuszu inwestor nie poniesie jakichkolwiek strat w ramach pozycji sekurytyzacyjnych, co spowoduje brak faktycznego przeniesienia ryzyka. Aby zmniejszyć obawy dotyczące nadzoru i dokonać dalszej standaryzacji tej cechy strukturalnej, należy określić rygorystyczne kryteria dla bilansowej sekurytyzacji syntetycznej STS i zapewnić pełne ujawnienie informacji na temat stosowania syntetycznej marży nadwyżkowej.

(20)Do bilansowej sekurytyzacji syntetycznej STS powinny kwalifikować się wyłącznie wysokiej jakości mechanizmy ochrony kredytowej. W przypadku ochrony kredytowej nierzeczywistej spełnienie tego wymogu należy zapewnić poprzez ograniczenie zakresu kwalifikowalnych dostawców ochrony kredytowej do tych jednostek, które są uznanymi dostawcami zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 i które uznano za kontrahentów z wagą ryzyka równą 0 % zgodnie z tytułem II część trzecia rozdział 2 tego rozporządzenia. W przypadku ochrony kredytowej rzeczywistej jednostka inicjująca jako nabywca ochrony i inwestorzy jako sprzedawcy ochrony powinni mieć prawo skorzystać z wysokiej jakości zabezpieczenia, które powinno odnosić się do zabezpieczenia w jakiejkolwiek formie, któremu można przypisać wagę ryzyka równą 0 % zgodnie z tytułem II część trzecia rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, z zastrzeżeniem odpowiednich uzgodnień dotyczących depozytu lub przechowywania. W przypadku zabezpieczenia udzielanego w formie środków pieniężnych należy przechowywać je w instytucji kredytowej będącej osobą trzecią albo w depozycie nabywcy ochrony, w obu przypadkach z zastrzeżeniem minimalnego poziomu zdolności kredytowej.

(21)Państwa członkowskie powinny wyznaczyć właściwe organy odpowiedzialne za nadzór nad wymogami, które bilansowa sekurytyzacja syntetyczna musi spełnić, aby zakwalifikować się do objęcia oznaczeniem STS. Właściwy organ może być taki sam jak organ wyznaczony do nadzoru zgodności jednostek inicjujących, jednostek sponsorujących i SSPE z wymogami, które muszą spełnić sekurytyzacje tradycyjne, aby uzyskać oznaczenie STS. Podobnie jak w przypadku sekurytyzacji tradycyjnych taki właściwy organ może być inny niż właściwy organ odpowiedzialny za nadzór nad zgodnością jednostek inicjujących, pierwotnych kredytodawców, SSPE, jednostek sponsorujących i inwestorów z obowiązkami ostrożnościowymi spoczywającymi na nich zgodnie z art. 5–9 rozporządzenia (UE) 2017/2402, zapewnienie zgodności z którymi, ze względu na wymiar ostrożnościowy tych obowiązków, powierzono wyraźnie właściwym organom odpowiedzialnym za nadzór ostrożnościowy nad odpowiednimi instytucjami finansowymi.

(22)Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) 2017/2402.

(23)Biorąc pod uwagę, że cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie rozszerzenie ram sekurytyzacji STS na bilansową sekurytyzację syntetyczną i usunięcie przeszkód regulacyjnych dla sekurytyzacji ekspozycji zagrożonych w celu dalszego zwiększenia zdolności udzielania pożyczek bez obniżania norm ostrożnościowych dotyczących udzielania kredytów przez banki, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich skalę i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na szczeblu unijnym, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: