PL

Bruksela, dnia 16.7.2009 r.

COM(2009) 363 wersja ostateczna

2009/ 0108 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

dotyczące środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylające dyrektywę 2004/67/WE

{SEC(2009) 977}

{SEC(2009) 978}

{SEC(2009) 979}

{SEC(2009) 980}

UZASADNIENIE

1. Kontekst wniosku

Komisja przedstawia wniosek w sprawie rozporządzenia, które ma uchylić obowiązującą obecnie dyrektywę 2004/67/WE dotyczącą środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego [1]. Dyrektywa ta nie jest już wystarczająca w sytuacji rosnącej zależności od importu i zwiększonych zagrożeń związanych z zaopatrzeniem w krajach trzecich i tranzytem przez te kraje, a także wobec wzrostu przepływu gazu i rozwoju wewnętrznego rynku gazu we Wspólnocie.

W reakcji na rosyjsko-ukraiński kryzys gazowy ze stycznia 2009 r., który doprowadził do bezprecedensowych zakłóceń w dostawach gazu do Wspólnoty przez Ukrainę, Rada Europejska i Parlament Europejski wezwały do przyspieszenia przeglądu obowiązującej dyrektywy. Nie można wykluczyć kolejnych poważnych zakłóceń, które mogą wystąpić nawet w najbliższej przyszłości. Wspólnota musi zatem przygotować się na wypadek zakłóceń w dostawach gazu w przyszłości.

Styczniowy kryzys dowiódł konieczności bardziej precyzyjnego określenia roli branży gazowniczej, państw członkowskich i instytucji wspólnotowych jeśli chodzi o postępowanie w sytuacji zakłóceń w dostawach w krótkiej perspektywie oraz zapewnienie niezbędnej infrastruktury w dłuższym okresie. Z kryzysu płynie wniosek, że aby środki były spójne i skuteczne, muszą być przygotowane z odpowiednim wyprzedzeniem i skoordynowane na szczeblu Wspólnoty.

Niniejszy wniosek w sprawie rozporządzenia jest zgodny z celami Unii, zwłaszcza w zakresie utworzenia funkcjonującego rynku wewnętrznego gazu oraz bezpieczeństwa dostaw energii.

2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena skutków

Konsultacje publiczne

W dniu 13 listopada 2008 r. Komisja opublikowała komunikat w sprawie wykonania obowiązującej dyrektywy (COM(2008) 769). Po publikacji przeprowadzono publiczne konsultacje z zainteresowanymi stronami (państwami członkowskimi, branżą, organami regulacyjnymi i obywatelami), które trwały od listopada 2008 r. do marca roku 2009. Szczegółowe konsultacje na temat nowelizacji prawa dotyczącego bezpieczeństwa dostaw gazu miały również miejsce w ramach Grupy Koordynacyjnej ds. Gazu, w skład której wchodzą przedstawiciele państw członkowskich, branży gazowniczej i odbiorców za pośrednictwem ich europejskich zrzeszeń (Eurogas, OGP, GIE, IFIEC, BEUC, Eurelectric), na jej posiedzeniach w dniach 23 lutego, 2 kwietnia i 13 maja. Państwa członkowskie przedstawiły swoje poglądy podczas posiedzeń Rady ds. Energii w dniach 12 stycznia i 19 lutego 2009 r., a kilka państw członkowskich przekazało następnie Komisji swoje uwagi w formie pisemnej.

Ocena skutków

W ocenie skutków uwzględniono pięć wariantów strategicznych: 1) niepodejmowanie nowych działań przez Wspólnotę; 2) lepsze egzekwowanie dyrektywy 2004/67/WE; 3) dobrowolne działania ze strony branży; 4) zmiana dyrektywy; 5) nowe rozporządzenie.

W odniesieniu do wariantów 1 i 2 Komisja dokonała oceny wykonania obowiązującej dyrektywy. Na tej podstawie uznała, że obowiązująca dyrektywa jest niewystarczająca w sytuacji rosnącej zależności od importu i zwiększonych zagrożeń związanych z zaopatrzeniem w krajach trzecich i tranzytem przez te kraje, a także wobec wzrostu przepływu gazu i rozwoju wewnętrznego rynku gazu we Wspólnocie. Jeśli chodzi o wariant 3, to największą wadą działań dobrowolnych jest niemożność zagwarantowania udziału wszystkich podmiotów działających w tej branży w sposób konsekwentny. Ponadto siły rynkowe niekoniecznie doprowadzą do udostępnienia dodatkowych zdolności na potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa dostaw. Jeśli chodzi o warianty 4 i 5 (wybór instrumentu prawnego), zdaniem Komisji rozporządzenie jest instrumentem bardziej adekwatnym niż dyrektywa, przede wszystkim z następujących powodów: rozporządzenie stosuje się bezpośrednio do właściwych organów w państwach członkowskich, przedsiębiorstw gazowych i odbiorców gazu, nie wymaga długotrwałej transpozycji, a jednocześnie zapewnia przejrzystość i spójność standardów i obowiązków w całej Wspólnocie oraz bezpośrednio określa zaangażowanie instytucji wspólnotowych.

3. Aspekty prawne wniosku

Podstawa prawna

Podstawą prawną wniosku jest art. 95 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Głównym celem wniosku jest zwiększenie bezpieczeństwa dostaw gazu poprzez stworzenie zachęt do inwestowania w połączenia wzajemne niezbędne aby osiągnąć odpowiednią wartość wskaźnika N-1 oraz w możliwości odwrócenia przepływu. Połączenia wzajemne są jednocześnie niezbędne do prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku gazu.

W rozporządzeniu główny nacisk położono na rolę wewnętrznego rynku gazu w zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw. Przepisy skonstruowane są tak, aby umożliwić przedsiębiorstwom gazowym dostarczanie gazu odbiorcom we Wspólnocie przez jak najdłuższy czas i bez ograniczeń na szczeblu krajowym. Rozporządzenie pozwala na sięgnięcie przez właściwy organ po środki nierynkowe dopiero w ostateczności, w sytuacji nadzwyczajnej, po wyczerpaniu wszystkich środków rynkowych, gdy przedsiębiorstwa gazowe nie są dłużej w stanie radzić sobie z zakłóceniami w dostawach. Wzmocniono również rolę Komisji, której zadaniem jest zapewnienie jak najdłuższego funkcjonowania rynku wewnętrznego i dopilnowanie, aby środki podejmowane na szczeblu krajowym były zgodne z tą zasadą.

Zasada pomocniczości

Niniejszy wniosek ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa dostaw we Wspólnocie. Wraz z wprowadzeniem wewnętrznego rynku energii, a także jak dowodzą zakłócenia w dostawach gazu, do których doszło w styczniu 2009 r., bezpieczeństwo dostaw gazu jest kwestią, której wymiar wspólnotowy nabiera coraz większego znaczenia, co uzasadnia zaangażowanie instytucji wspólnotowych, a w szczególności Komisji. W przypadku sytuacji nadzwyczajnej we Wspólnocie Komisja jest najlepiej przygotowana do koordynacji działań właściwych organów w państwach członkowskich oraz do wspierania dialogu z krajami trzecimi. W ramach zapobiegania zakłóceniom w dostawach gazu i przygotowania się na nie najlepszą gwarancję bezpieczeństwa dostaw stanowi duży, konkurencyjny rynek wewnętrzny, dysponujący dobrą siecią połączeń wzajemnych, zapewniający dywersyfikację źródeł i dróg zaopatrzenia, który absorbuje skutki zakłóceń w dostawach dla poszczególnych państw członkowskich lub przedsiębiorstw dostarczających gaz.

Zasada proporcjonalności

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, nie wykraczając poza środki, które są konieczne do osiągnięcia pożądanych celów. Państwa członkowskie pozostaną odpowiedzialne za zapewnienie sobie bezpieczeństwa dostaw i posiadać będą znaczną swobodę wyboru rozwiązań i instrumentów mających zapewnić to bezpieczeństwo, z uwzględnieniem krajowych uwarunkowań w dziedzinie gazownictwa.

4. Wpływ na budżet

Wniosek będzie miał ograniczony wpływ na budżet Wspólnoty, obejmujący w szczególności pokrycie kosztów spotkań Grupy Koordynacyjnej ds. Gazu oraz kosztów działania grupy zadaniowej ds. monitorowania, w przypadku powierzenia jej monitorowania przepływu gazu na terytorium Wspólnoty i poza nim oraz przedstawiania sprawozdań na ten temat. W sytuacjach kryzysowych wyjazdy służbowe poza granice Wspólnoty mogą być finansowane ze środków Instrumentu na rzecz stabilności.

2009/xxxx (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

dotyczące środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylające dyrektywę 2004/67/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji [2],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [5],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Gaz ziemny (dalej „gaz”) jest ważnym elementem zaopatrzenia energetycznego Wspólnoty, pokrywającym czwartą część zaopatrzenia w źródła energii pierwotnej i wykorzystywanym głównie do wytwarzania energii elektrycznej, ogrzewania, jako surowiec przemysłowy i jako paliwo w transporcie.

(2) Zużycie gazu w Europie gwałtownie wzrosło na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat. Wraz ze spadkiem produkcji wewnętrznej import gazu rósł jeszcze szybciej, co doprowadziło do wzrostu zależności od importu i do konieczności podjęcia kwestii związanych z bezpieczeństwem dostaw.

(3) Na mocy dyrektywy Rady 2004/67/WE po raz pierwszy ustanowiono na szczeblu Wspólnoty ramy prawne mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego oraz właściwego funkcjonowania wewnętrznego rynku gazu również w przypadku zakłóceń w dostawach gazu. Dyrektywa ustanowiła Grupę Koordynacyjną ds. Gazu, która wykazała już swoją użyteczność jeśli chodzi o wymianę informacji oraz określanie wspólnych działań podejmowanych przez państwa członkowskie, Komisję, branżę gazowniczą i odbiorców gazu. Powołana przez Radę Europejską w grudniu 2006 r. sieć korespondentów ds. bezpieczeństwa energetycznego (NESCO) zwiększyła możliwości gromadzenia danych i pozwoliła wcześnie identyfikować potencjalne zagrożenia dla bezpieczeństwa dostaw energii. Nowe przepisy dotyczące wewnętrznego rynku energii, które zostały przyjęte przez Radę w czerwcu 2009 r., stanowią ważny krok w kierunku zakończenia budowy wewnętrznego rynku energii, a jednym z ich wyraźnie określonych celów jest zwiększenie bezpieczeństwa dostaw energii.

(4) Podjęte dotychczas na szczeblu wspólnotowym środki dotyczące bezpieczeństwa dostaw gazu nadal pozostawiają jednak państwom członkowskim dużą swobodę decydowania o wyborze środków. W przypadku wystąpienia zagrożeń dla bezpieczeństwa dostaw w państwie członkowskim istnieje ryzyko, że podjęte jednostronnie przez to państwo środki mogą zagrażać prawidłowemu funkcjonowaniu wewnętrznego rynku gazu. Niedawne doświadczenia wykazały, że ryzyko to jest realne. Aby umożliwić funkcjonowanie wewnętrznego rynku gazu ziemnego również w przypadku niedoborów w dostawach, niezbędna jest zatem lepsza koordynacja działań na wypadek sytuacji kryzysowych, zarówno w zakresie działań zapobiegawczych, jak i reakcji na konkretne zakłócenia w dostawach.

(5) Drogi i źródła zaopatrzenia Wspólnoty w gaz powinny przyczyniać się do bezpieczeństwa dostaw do całej Wspólnoty, jak i do poszczególnych państw członkowskich. W przyszłości bezpieczeństwo dostaw uzależnione będzie od zmian w strukturze paliw, rozwoju produkcji we Wspólnocie i w zaopatrujących ją krajach trzecich oraz inwestycji w instalacje magazynowe i drogi przesyłowe na terenie Wspólnoty i poza nim, w tym w instalacje do skroplonego gazu ziemnego.

(6) Poważne zakłócenie w dostawach gazu do Wspólnoty może mieć negatywne skutki dla wszystkich państw członkowskich i państw będących stronami Traktatu o Wspólnocie Energetycznej oraz spowodować poważne straty w całej gospodarce Wspólnoty. Zakłócenie w dostawach gazu może mieć również poważne skutki społeczne, zwłaszcza dla grup odbiorców znajdujących się w trudnej sytuacji.

(7) W poświęconym realizacji europejskiej strategii bezpieczeństwa sprawozdaniu z grudnia 2008 r. wskazano na rosnącą zależność od importu energii jako na znaczne dodatkowe ryzyko dla bezpieczeństwa dostaw energii do Wspólnoty, które wymieniono zarazem jako jedno z nowych wyzwań dla europejskiej polityki bezpieczeństwa. Wewnętrzny rynek gazu znacząco przyczynia się do zwiększenia bezpieczeństwa dostaw energii we Wspólnocie oraz do ograniczenia zagrożeń dla poszczególnych państw członkowskich wiążących się z negatywnymi skutkami zakłóceń w dostawach gazu.

(8) Realny jest scenariusz awarii największej pojedynczej infrastruktury gazowniczej lub źródła zaopatrzenia w gaz, zwany zasadą N-1. Przyjęcie awarii takiej infrastruktury lub takiego źródła zaopatrzenia za wyznacznik tego, co państwa członkowskie powinny być w stanie skompensować, stanowi dobry punkt wyjścia dla zapewnienia bezpieczeństwa dostaw.

(9) Zasadnicze znaczenie dla rozwiązania problemu zakłóceń w dostawach ma odpowiednia infrastruktura gazownicza w państwach członkowskich i w całej Wspólnocie. Opracowanie wspólnych kryteriów minimalnych dotyczących bezpieczeństwa dostaw gazu powinno zapewnić równe reguły gry w tym zakresie oraz stworzyć istotne zachęty do budowy niezbędnej infrastruktury i do podniesienia poziomu gotowości na wypadek sytuacji kryzysowej. Środki po stronie popytu, takie jak możliwość przestawienia się na paliwa alternatywne, mogą stanowić cenny wkład w zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego, o ile w przypadku zakłócenia w dostawach mogą być zastosowane szybko i prowadzić do istotnego zmniejszenia zapotrzebowania.

(10) Należy intensywnie wspierać inwestycje w nową infrastrukturę gazowniczą. Inwestycje takie powinny przyczyniać się do poprawy bezpieczeństwa dostaw gazu, zapewniając jednocześnie prawidłowe funkcjonowanie wewnętrznego rynku gazu ziemnego. W przypadku inwestycji infrastrukturalnych o charakterze transgranicznym wskazane jest ścisłe zaangażowanie Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki powołanej rozporządzeniem (WE) nr …/… Parlamentu Europejskiego i Rady (ACER) oraz Europejskiej Sieci Operatorów Systemów Przesyłowych Gazu (ENTSO-G), celem lepszego uwzględnienia konsekwencji transgranicznych.

(11) Na potrzeby wsparcia państw członkowskich w finansowaniu niezbędnych inwestycji we własną produkcję i infrastrukturę dostępne są różne źródła finansowania wspólnotowego, w szczególności pożyczki i gwarancje Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz środki finansowe z funduszy rozwoju regionalnego, strukturalnych i spójności. Europejski Bank Inwestycyjny, a także wspólnotowe instrumenty pomocy zewnętrznej, takie jak ENPI (Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa), IPA (Instrument Pomocy Przedakcesyjnej) i DCI (instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju), mogą również finansować działania w krajach trzecich celem zwiększenia bezpieczeństwa dostaw energii.

(12) Niniejsze rozporządzenie powinno umożliwić przedsiębiorstwom gazowym i odbiorcom gazu poleganie jak najdłużej na mechanizmach rynkowych w przypadku wystąpienia zakłóceń. Powinno także przewidywać mechanizmy awaryjne, stosowane w przypadku gdy siły rynkowe nie są w stanie należycie poradzić sobie w sytuacji zakłóceń w dostawach gazu. Również w sytuacji nadzwyczajnej instrumenty oparte na mechanizmach rynkowych powinny mieć pierwszeństwo przy łagodzeniu skutków zakłócenia w dostawach.

(13) W następstwie przyjęcia trzeciego pakietu dotyczącego wewnętrznego rynku energii [6] wejdą w życie nowe przepisy dotyczące branży gazowniczej, wprowadzające przejrzysty podział ról i odpowiedzialności państw członkowskich, organów regulacyjnych, operatorów systemów przesyłowych i ACER, a także zwiększające przejrzystość rynku z korzyścią dla jego prawidłowego funkcjonowania i dla bezpieczeństwa dostaw.

(14) Wprowadzenie wewnętrznego rynku gazu i skutecznej konkurencji na tym rynku zapewnia Wspólnocie najwyższy poziom bezpieczeństwa dostaw do wszystkich państw członkowskich, pod warunkiem że rynek będzie mógł w pełni funkcjonować w przypadku zakłócenia w dostawach dotyczącego części Wspólnoty, niezależnie od jego przyczyn. W tym celu niezbędne jest kompleksowe i skuteczne wspólne podejście w zakresie bezpieczeństwa dostaw, obejmujące w szczególności przejrzystą i niedyskryminacyjną politykę zgodną z wymaganiami rynku, która nie prowadzi do zakłóceń w jego funkcjonowaniu oraz do ingerencji w reakcje rynku na zakłócenia w dostawach.

(15) Zasadnicze znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, zwłaszcza w przypadku zakłóceń w dostawach i w sytuacjach kryzysowych, ma zatem dokładne określenie ról i odpowiedzialności wszystkich przedsiębiorstw gazowych i właściwych organów

(16) Należy zdefiniować odpowiednio zharmonizowane standardy w zakresie bezpieczeństwa dostaw, obejmujące co najmniej sytuację, jaka miała miejsce w styczniu 2009 r., z uwzględnieniem różnic między państwami członkowskimi, nie powodując przy tym nieuzasadnionego i nadmiernego obciążenia przedsiębiorstw gazowych, w tym nowych uczestników rynku i małych przedsiębiorstw.

(17) Dla prawidłowego funkcjonowania rynku zasadnicze znaczenie ma to, aby niezbędne inwestycje w produkcję własną i infrastrukturę, np. w połączenia wzajemne, urządzenia umożliwiające fizyczny przepływ dwukierunkowy w gazociągach, instalacje magazynowe i instalacje regazyfikacji LNG, dokonywane były przez przedsiębiorstwa gazowe w odpowiednim czasie, mając na względzie możliwość wystąpienia zakłóceń w dostawach podobnych do zakłóceń ze stycznia 2009 r.

(18) Istotne jest utrzymanie ciągłości dostaw gazu, zwłaszcza do gospodarstw domowych i innych odbiorców chronionych, np. szkół i szpitali, w przypadku gdy nie może zapewnić tego rynek. Środki na wypadek sytuacji kryzysowej muszą zostać określone zanim taka sytuacja wystąpi.

(19) Do dyspozycji jest duży wybór instrumentów umożliwiających zastosowanie się do wymogów w zakresie bezpieczeństwa dostaw. Instrumenty te należy stosować odpowiednio na szczeblu krajowym, regionalnym i wspólnotowym, aby uzyskane rezultaty były spójne i opłacalne.

(20) Związane z bezpieczeństwem dostaw aspekty długofalowego planowania inwestycji w odpowiednie zdolności transgraniczne i w inną infrastrukturę, zapewniające długookresową zdolność systemu do zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw i zaspokojenia uzasadnionego zapotrzebowania, zostały uwzględnione w dyrektywie …/…/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE] [7]. Spełnienie standardów w zakresie bezpieczeństwa dostaw może wymagać okresu przejściowego, umożliwiającego realizację niezbędnych inwestycji. Podstawowym narzędziem identyfikacji inwestycji niezbędnych na szczeblu wspólnotowym jest dziesięcioletni plan rozwoju sieci sporządzony przez ENTSO-G i nadzorowany przez ACER.

(21) ENTSO-G i ACER jako członkowie Grupy Koordynacyjnej ds. Gazu powinny być w pełni zaangażowane w proces współpracy i konsultacji na szczeblu wspólnotowym.

(22) W celu zapewnienia jak najwyższego poziomu gotowości na wypadek zakłóceń w dostawach wszystkie przedsiębiorstwa gazowe wspólnie z właściwymi organami powinny opracować plany na wypadek sytuacji nadzwyczajnej. Plany takie powinny być ze sobą spójne. Plany powinny być przygotowane na podstawie najlepszych rozwiązań sprawdzonych w istniejących planach oraz powinny zawierać precyzyjne określenie roli i odpowiedzialności wszystkich przedsiębiorstw gazowych i właściwych organów, których dotyczą. W miarę możliwości i potrzeby należy opracować wspólne plany na wypadek sytuacji nadzwyczajnej na szczeblu regionalnym.

(23) Celem wzmocnienia solidarności między państwami członkowskimi w przypadku wystąpienia stanu nadzwyczajnego we Wspólnocie, a w szczególności celem wsparcia państw członkowskich dysponujących mniej korzystnymi warunkami geograficznymi lub geologicznymi, państwa członkowskie powinny opracować szczególne środki solidarności, obejmujące np. umowy handlowe między przedsiębiorstwami gazowymi, mechanizmy kompensacji, zwiększenie eksportu gazu lub stopnia wykorzystania zapasów magazynowych. Środki solidarności mogą być szczególnie przydatne między tymi państwami członkowskimi, w przypadku których Komisja zaleca ustanowienie wspólnych planów działań zapobiegawczych lub planów na wypadek sytuacji nadzwyczajnej na szczeblu regionalnym.

(24) W ramach solidarności europejskiej Wspólnota i państwa członkowskie powinny również w miarę potrzeby udzielać pomocy w zakresie ochrony ludności. Pomoc taką powinien ułatwiać i koordynować wspólnotowy mechanizm ochrony ludności ustanowiony decyzją Rady 2007/779/WE, Euratom [8].

(25) Niniejsze rozporządzenie nie narusza suwerennych praw państw członkowskich do zasobów naturalnych znajdujących się na ich terytorium.

(26) Dyrektywa Rady 2008/114/WE z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie rozpoznawania i wyznaczania europejskiej infrastruktury krytycznej oraz oceny potrzeb w zakresie poprawy jej ochrony [9] określa proces mający na celu poprawę bezpieczeństwa wskazanej europejskiej infrastruktury krytycznej, w tym określonej infrastruktury gazowniczej, na terytorium Wspólnoty. Wraz z niniejszym rozporządzeniem dyrektywa 2008/114/WE przyczynia się do wypracowania kompleksowego podejścia do bezpieczeństwa energetycznego Wspólnoty.

(27) Plany na wypadek sytuacji nadzwyczajnej powinny być regularnie aktualizowane i publikowane. Powinny być także przedmiotem wzajemnej oceny i testów.

(28) Powołana dyrektywą 2004/67/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. dotyczącą środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego [10] Grupa Koordynacyjna ds. Gazu powinna pełnić rolę doradczą przy Komisji, celem ułatwienia koordynacji środków na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw w stanie nadzwyczajnym we Wspólnocie. Grupa ta powinna także monitorować adekwatność środków podejmowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(29) Celem niniejszego rozporządzenia jest powierzenie przedsiębiorstwom gazowym i właściwym organom państw członkowskich zadania zagwarantowania skutecznego funkcjonowania rynku gazu przez jak najdłuższy czas w przypadku zakłóceń w dostawach, zanim właściwy organ podejmie środki mające zaradzić sytuacji, w której rynek nie jest w stanie dłużej zapewnić wymaganych dostaw gazu. Tego rodzaju środki nadzwyczajne powinny być w pełni zgodne z przepisami wspólnotowymi i powinny zostać zgłoszone Komisji.

(30) Ponieważ dostawy gazu z krajów trzecich mają zasadnicze znaczenie dla bezpieczeństwa dostaw gazu we Wspólnocie, Komisja powinna koordynować działania dotyczące krajów trzecich, współpracując z krajami będącymi producentami oraz krajami tranzytu nad uzgodnieniami na wypadek sytuacji kryzysowych, zapewniającymi stabilny przepływ gazu do Wspólnoty. Komisja powinna być upoważniona do powierzenia grupie zadaniowej ds. monitorowania przepływu gazu w sytuacjach kryzysowych na terytorium Wspólnoty i, w porozumieniu z krajami trzecimi, których to dotyczy, poza nim oraz, jeżeli kryzys wynika z problemów w kraju trzecim, do powierzenia jej funkcji pośrednika i mediatora.

(31) W lutym 2009 r. Rada ds. Energii stwierdziła, że należy zwiększyć przejrzystość i wiarygodność poprzez rzeczową wymianę informacji między Komisją i państwami członkowskimi na temat stosunków w zakresie energii z krajami trzecimi, w tym długoterminowych uzgodnień dotyczących dostaw, przy jednoczesnym zachowaniu poufnego charakteru informacji stanowiących tajemnicę handlową.

(32) Z uwagi na fakt, że cele działania na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw gazu we Wspólnocie nie mogą zostać osiągnięte w wystarczającym stopniu wyłącznie przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skalę i skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 5 Traktatu. Zgodnie z określoną w tym artykule zasadą proporcjonalności niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza środki, które są konieczne do osiągnięcia tych celów.

(33) Należy uchylić dyrektywę 2004/67/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

W niniejszym rozporządzeniu określono środki służące zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw gazu celem zagwarantowania prawidłowego i ciągłego funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu poprzez przejrzyste określenie i podział odpowiedzialności oraz koordynację reakcji na szczeblu państw członkowskich i na szczeblu Wspólnoty w zakresie działań zapobiegawczych oraz reakcji na konkretne zakłócenia w dostawach.

Artykuł 2

Definicje

Na potrzeby niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają definicje przewidziane w dyrektywie 2009/XXX/WE [11] („dyrektywie w sprawie gazu”) i w rozporządzeniu 2009/XX/WE [12] („rozporządzeniu w sprawie agencji”).

Dodatkowo mają zastosowanie następujące definicje:

(1) „odbiorcy chronieni” oznaczają wszystkich odbiorców będących gospodarstwami domowymi, którzy są już podłączeni do sieci dystrybucyjnej gazu, a także – o ile tak postanowi dane państwo członkowskie – mogą obejmować małe i średnie przedsiębiorstwa, szkoły i szpitale, pod warunkiem że są one już podłączone do sieci dystrybucyjnej gazu;

(2) „właściwy organ” oznacza krajowy organ regulacyjny lub krajowy organ administracji wyznaczony przez dane państwo członkowskie jako odpowiedzialny za bezpieczeństwo dostaw gazu. Nie narusza to możliwości przypisania przez państwa członkowskie określonych zadań wynikających z niniejszego rozporządzenia organom innym niż właściwy organ. Zadania te są wykonywane pod nadzorem właściwego organu i są wymieniane w planach, o których mowa w art. 4.

Artykuł 3

Odpowiedzialność za bezpieczeństwo dostaw gazu

1. Bezpieczeństwo dostaw gazu należy do zadań przedsiębiorstw gazowych, właściwych organów państw członkowskich, przemysłowych odbiorców gazu oraz Komisji w granicach kompetencji każdego z tych podmiotów. Wymaga ono ścisłej współpracy pomiędzy nimi.

2. Każde państwo członkowskie wyznacza właściwy organ odpowiedzialny za wprowadzenie w życie przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu środków na rzecz bezpieczeństwa dostaw gazu. Do środków tych należą dokonywana co dwa lata ocena ryzyka, opracowanie planów działań zapobiegawczych, opracowanie planu na wypadek sytuacji nadzwyczajnej oraz ciągłe monitorowanie bezpieczeństwa dostaw gazu na szczeblu krajowym. Właściwe organy współpracują ze sobą aby zapobiegać zakłóceniom w dostawach i ograniczać szkody w razie wystąpienia takich zakłóceń.

3. Każde państwo członkowskie powiadomi Komisję o wyznaczeniu właściwego organu w terminie [do dnia 30 czerwca 2010 r.; trzech miesięcy od wejścia w życie].

4. Komisja zapewnia koordynację pomiędzy właściwymi organami na szczeblu wspólnotowym w ramach Grupy Koordynacyjnej ds. Gazu, w szczególności w sytuacji stanu nadzwyczajnego we Wspólnocie.

5. Środki na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw muszą być jasno określone, przejrzyste, proporcjonalne, pozbawione cech dyskryminacji, weryfikowalne i nie mogą w niewłaściwy sposób zakłócać konkurencji ani skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Artykuł 4

Opracowanie planu działań zapobiegawczych i planu na wypadek sytuacji nadzwyczajnej

1. W terminie [do dnia 31 marca 2011 r.; 12 miesięcy od wejścia w życie] właściwy organ, po skonsultowaniu się z przedsiębiorstwami gazowymi, odpowiednimi organizacjami reprezentującymi interesy gospodarstw domowych i odbiorców przemysłowych oraz organem regulacyjnym (o ile nie jest nim właściwy organ), opracuje:

a) plan działań zapobiegawczych, obejmujący środki niezbędne do ograniczenia wskazanych zagrożeń; oraz

b) plan na wypadek sytuacji nadzwyczajnej, obejmujący środki podejmowane w celu ograniczenia skutków zakłóceń w dostawach gazu.

2. Przed przyjęciem tych planów właściwe organy wymienią się informacjami i przeprowadzą konsultacje między sobą i z Komisją, aby zagwarantować wzajemną zgodność swoich planów i podejmowanych środków na odpowiednim szczeblu regionalnym. Konsultacje takie obejmą co najmniej kwestie połączeń wzajemnych, dostaw transgranicznych, magazynowania transgranicznego oraz fizycznej zdolności dwukierunkowego przesyłania gazu.

3. Podczas procesu, o którym mowa w ust. 2, Komisja może przedstawić zalecenie na temat tego, na jakim szczeblu regionalnym powinny mieć miejsce konsultacje i wymiana informacji. Po konsultacji z Europejską Siecią Operatorów Systemów Przesyłowych Gazu (ENTSO-G) i z Agencją ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) Komisja może także zalecić opracowanie wspólnego planu na szczeblu regionalnym.

4. Państwa członkowskie mogą również podjąć decyzję o opracowaniu wspólnych planów na szczeblu regionalnym zamiast lub w uzupełnieniu odrębnych planów krajowych.

5. Właściwy organ publikuje swoje plany, w tym ich wersje zmienione zgodnie z ust. 6, i przekazuje je niezwłocznie Komisji.

6. Komisja dokonuje oceny planów wszystkich państw członkowskich w terminie sześciu miesięcy od ich otrzymania od właściwych organów. Komisja konsultuje te plany z ENTSO-G, ACER, Grupą Koordynacyjną ds. Gazu oraz z innymi zainteresowanymi stronami. W przypadku uznania, że plan jest nieskuteczny w odniesieniu do ograniczenia zagrożeń zidentyfikowanych w ocenie ryzyka lub niespójny ze scenariuszami ryzyka czy też z planami innych państw członkowskich, bądź że jest niezgodny z przepisami niniejszego rozporządzenia lub z innymi przepisami prawa wspólnotowego, Komisja zwraca się o zweryfikowanie takiego planu.

Właściwy organ, którego to dotyczy, wprowadza zmiany w swoim planie i przekazuje zmieniony plan Komisji lub uzasadnia, dlaczego nie zgadza się z jej żądaniem, w terminie dwóch miesięcy od jego otrzymania. W takim przypadku Komisja może zmodyfikować lub wycofać swoje żądanie.

Jeśli w terminie dwóch miesięcy Komisja postanowi nie modyfikować ani nie wycofywać swojego żądania, właściwy organ zastosuje się do niego w terminie trzech miesięcy od otrzymania decyzji Komisji.

Artykuł 5

Zawartość planu działań zapobiegawczych

1. Plan działań zapobiegawczych zawiera:

a) opis środków na rzecz realizacji standardów w zakresie infrastruktury i dostaw, o których mowa w art. 6 i 7; środki te obejmować muszą co najmniej plan spełnienia standardu N-1, ilości i zdolności niezbędne do zapewnienia dostaw odbiorcom chronionym w zdefiniowanych okresach szczytowego zapotrzebowania, środki po stronie popytu oraz obowiązki nałożone na przedsiębiorstwa gazowe i inne zaangażowane podmioty;

b) ocenę ryzyka, o której mowa w art. 8;

c) opis środków zapobiegających zidentyfikowanym zagrożeniom;

d) informacje na temat odpowiednich zobowiązań o charakterze użyteczności publicznej.

2. Plan działań zapobiegawczych, a zwłaszcza opis działań na rzecz realizacji standardu w zakresie infrastruktury, o którym mowa w art. 6, musi być oparty na dziesięcioletnim planie rozwoju sieci, który zostanie opracowany przez ENTSO-G [13], i spójny z tym planem.

3. W planie działań zapobiegawczych uwzględnia się opłacalność ekonomiczną, wpływ na funkcjonowanie wewnętrznego rynku energii oraz oddziaływanie na środowisko.

4. Plan działań zapobiegawczych aktualizowany jest co dwa lata.

Artykuł 6

Standard w zakresie infrastruktury

1. W terminie [do dnia 31 marca 2014 r.; trzech lat od wejścia w życie] właściwe organy doprowadzą do tego, aby w przypadku zakłóceń w funkcjonowaniu największej infrastruktury pozostała infrastruktura (standard N-1) posiadała zdolność dostarczania ilości gazu niezbędnej do zaspokojenia całkowitego zapotrzebowania na gaz na obszarze analizowanym przez okres sześćdziesięciu dni nadzwyczajnie wysokiego zapotrzebowania na gaz podczas najzimniejszych okresów, występujących statystycznie raz na dwadzieścia lat.

2. Po wydaniu przez Komisję zalecenia, o którym mowa w art. 4 ust. 3, lub w sytuacji, o której mowa w art. 4 ust. 4, wymóg określony w ust. 1 może zostać spełniony na szczeblu regionalnym. Standard N-1 uznaje się również za spełniony, jeżeli w planie działań zapobiegawczych, o którym mowa w art. 5, właściwy organ wykaże, iż zakłócenie w dostawach może być w wystarczającym stopniu i w odpowiednim czasie zrównoważone środkami po stronie popytu.

3. Standard N-1 oblicza się zgodnie z metodą określoną w załączniku I. W obliczeniach należy wziąć pod uwagę konfigurację sieci i faktyczne wartości przepływu gazu, jak również istniejące zdolności produkcyjne i magazynowe. W razie potrzeby obszar analizowany, o którym mowa w załączniku I, rozszerza się na odpowiedni poziom regionalny.

4. Każdy właściwy organ niezwłocznie informuje Komisję o ewentualnych odstępstwach od standardu N-1.

5. W terminie dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia operatorzy systemów przesyłowych udostępnią stałe fizyczne zdolności dwukierunkowego przesyłania gazu na wszystkich połączeniach wzajemnych, z wyjątkiem tych, w odniesieniu do których Komisja na wniosek właściwego organu podejmie decyzję, że dodatkowe zdolności dwukierunkowego przesyłania gazu nie prowadzą do zwiększenia bezpieczeństwa dostaw w żadnym państwie członkowskim. W przypadku zmiany okoliczności decyzja ta może zostać poddana przeglądowi. Poziom zdolności przesyłowej dla przepływu dwukierunkowego musi zostać osiągnięty w sposób opłacalny i uwzględniać przynajmniej zdolność wymaganą dla spełnienia standardu w zakresie dostaw określonego w art. 7. W trakcie tego dwuletniego okresu operatorzy systemów przesyłowych gazu dostosowują funkcjonowanie całego systemu przesyłowego tak, aby umożliwić dwukierunkowy przepływ gazu.

6. Państwa członkowskie dopilnują, aby każda nowa infrastruktura przesyłowa zapewniała bezpieczeństwo dostaw dzięki odpowiedniej liczbie punktów wejścia i punktów wyjścia oraz aby przyczyniała się do rozwoju dobrze połączonej infrastruktury.

7. W ramach zatwierdzania taryf zgodnie z art. 41 ust. 8 dyrektywy […/…/WE] krajowe organy regulacyjne uwzględniają koszty spełnienia standardu N-1 oraz koszty udostępnienia stałych zdolności dwukierunkowego przesyłania gazu. W przypadku gdy koszty ponoszone są w większej liczbie państw członkowskich, o podziale kosztów wspólnie zadecydują krajowe organy regulacyjne wszystkich państw członkowskich, których to dotyczy. Zastosowanie ma art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr .../....

Artykuł 7

Standard w zakresie dostaw

1. Właściwy organ podejmuje środki w celu zapewnienia dostaw gazu odbiorcom chronionym z danego państwa członkowskiego w przypadku:

a) ekstremalnie niskich temperatur w siedmiodniowym okresie szczytowego zapotrzebowania, występującym statystycznie raz na dwadzieścia lat; oraz

b) każdego sześćdziesięciodniowego okresu nadzwyczajnie wysokiego zapotrzebowania na gaz podczas najzimniejszych okresów, występujących statystycznie raz na dwadzieścia lat.

2. Właściwy organ podejmuje środki w celu zapewnienia dostaw gazu do odbiorców chronionych przez okres sześćdziesięciu dni, również w przypadku stanu nadzwyczajnego zdefiniowanego w art. 9 ust. 2. Właściwy organ stara się zapewnić ciągłość dostaw do odbiorców chronionych tak długo, jak to konieczne.

3. Nałożone na przedsiębiorstwa gazowe obowiązki związane ze spełnieniem standardu w zakresie dostaw, określonego w ust. 1 i 2, muszą być pozbawione cech dyskryminacji i nie mogą stanowić nadmiernego obciążenia dla nowych uczestników rynku i małych przedsiębiorstw.

4. Właściwy organ dopuszcza spełnienie tych kryteriów przez przedsiębiorstwa gazowe na szczeblu regionalnym lub wspólnotowym i nie wymaga, aby standardy te były spełnione na bazie infrastruktury znajdującej się wyłącznie na obszarze jego kompetencji.

5. Właściwy organ dba o to, by warunki dostaw do odbiorców chronionych nie naruszały prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu, a cena była ustalana odpowiednio do wartości rynkowej towaru.

Artykuł 8

Ocena ryzyka

1. W terminie [do dnia 30 września 2010 r.; sześciu miesięcy od wejścia w życie] każdy właściwy organ dokona pełnej oceny ryzyka związanego z bezpieczeństwem dostaw gazu w jego państwie członkowskim:

a) z zastosowaniem standardów określonych w art. 6 i 7;

b) z uwzględnieniem wszystkich stosownych okoliczności krajowych i regionalnych;

c) przewidując różne scenariusze nadzwyczajnie wysokiego zapotrzebowania i zakłóceń w dostawach, takie jak awaria głównej infrastruktury przesyłowej, instalacji magazynowych lub terminali LNG oraz zakłócenia w dostawach z krajów trzecich;

d) analizując wzajemne oddziaływanie i korelację zagrożeń z innymi państwami członkowskimi.

2. Przedsiębiorstwa gazowe, odpowiednie organizacje reprezentujące interesy gospodarstw domowych i odbiorców przemysłowych oraz organ regulacyjny (o ile nie jest nim właściwy organ) współpracują z właściwym organem i przekazują mu wszystkie niezbędne informacje na potrzeby oceny ryzyka.

3. Ocenę ryzyka przeprowadza się co dwa lata, przed dniem 30 września danego roku.

Artykuł 9

Plan na wypadek sytuacji nadzwyczajnej i stany kryzysowe

1. Plan na wypadek sytuacji nadzwyczajnej:

(1) oparty jest na stanach kryzysowych określonych w ust. 2;

(2) zawiera określenie ról i odpowiedzialności przedsiębiorstw gazowych i odbiorców przemysłowych oraz ich współpracy z właściwym organem i – w stosownych przypadkach – z organem regulacyjnym;

(3) zawiera określenie roli i odpowiedzialności właściwego organu;

(4) zawiera określenie szczegółowych procedur postępowania dla poszczególnych stanów kryzysowych, w tym odpowiednie schematy obiegu informacji;

(5) zawiera wskazanie podmiotu lub zespołu zarządzającego w sytuacji kryzysowej i określenie jego roli;

(6) zawiera określenie udziału wyszczególnionych w załączniku II środków rynkowych w opanowaniu sytuacji w stanie gotowości i w łagodzeniu sytuacji w stanie nadzwyczajnym;

(7) zawiera określenie udziału wyszczególnionych w załączniku III środków nierynkowych, planowanych lub przewidzianych do wdrożenia dla stanu nadzwyczajnego, oraz ocenę, na ile rozwiązanie sytuacji kryzysowej wymaga zastosowania środków nierynkowych, ocenę ich skutków oraz określenie procedur ich wdrożenia;

(8) zawiera opis mechanizmów współpracy z innymi państwami członkowskimi dla poszczególnych stanów kryzysowych;

(9) zawiera szczegółowy opis nałożonych na przedsiębiorstwa gazowe obowiązków w zakresie sprawozdawczości w sytuacjach stanu gotowości i stanu nadzwyczajnego;

(10) zawiera zestawienie określonych z góry działań na rzecz zapewnienia dostępności gazu w przypadku sytuacji nadzwyczajnej, w tym mechanizmów kompensacji i umów handlowych pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w takich działaniach; działania takie mogą obejmować umowy transgraniczne pomiędzy państwami członkowskimi lub przedsiębiorstwami gazowymi.

2. Określa się następujące trzy podstawowe stany kryzysowe:

(1) Stan wczesnego zagrożenia: gdy istnieją konkretne, poważne i wiarygodne informacje, być może uzyskane za pomocą mechanizmu wczesnego ostrzegania, że może dojść do zdarzenia, które doprowadzi do pogorszenia warunków dostawy;

(2) Stan gotowości: gdy wystąpi zakłócenie w dostawach lub nadzwyczajnie wysokie zapotrzebowanie, ale rynek nadal jest w stanie rozwiązać sytuację bez interwencji właściwego organu;

(3) Stan nadzwyczajny: gdy wystąpi nadzwyczajnie wysokie zapotrzebowanie lub zakłócenie w dostawach za pośrednictwem największej infrastruktury lub z największego źródła i gdy istnieje realne zagrożenie, że standardu w zakresie dostaw do odbiorców chronionych nie da się dłużej spełniać za pomocą samych instrumentów rynkowych.

3. Plan na wypadek sytuacji nadzwyczajnej gwarantuje utrzymanie transgranicznego dostępu do instalacji magazynowych również w sytuacji nadzwyczajnej. Plan ten nie wprowadza żadnych środków w niewłaściwy sposób ograniczających przepływ gazu przez granice.

4. Właściwy organ niezwłocznie powiadamia Komisję o ogłoszeniu każdego ze stanów kryzysowych i przekazuje jej wszystkie niezbędne informacje. W przypadku sytuacji nadzwyczajnej, która może doprowadzić do zwrócenia się o pomoc ze strony UE i państw członkowskich, właściwy organ danego państwa członkowskiego niezwłocznie powiadamia Centrum Monitorowania i Informacji w zakresie Ochrony Ludności w Komisji.

5. W przypadku ogłoszenia stanu nadzwyczajnego właściwy organ realizuje określone z góry działania zgodnie z planem na wypadek sytuacji nadzwyczajnej i niezwłocznie powiadamia Komisję w szczególności o działaniach, które zamierza podjąć zgodnie z art. 9 ust. 1. Komisja może zwołać posiedzenie Grupy Koordynacyjnej ds. Gazu.

6. Komisja w ciągu jednego tygodnia weryfikuje, czy ogłoszenie stanu nadzwyczajnego jest uzasadnione i czy nie stanowi nadmiernego obciążenia dla przedsiębiorstw gazowych i dla funkcjonowania rynku wewnętrznego. Komisja może w szczególności zwrócić się do właściwego organu o modyfikację środków stanowiących nadmierne obciążenie dla przedsiębiorstw gazowych i o odwołanie stanu nadzwyczajnego, jeśli uzna, że nie jest on lub przestał być uzasadniony.

Artykuł 10

Reakcje Wspólnoty w sytuacji nadzwyczajnej

1. Komisja może ogłosić stan nadzwyczajny we Wspólnocie na wniosek jednego z właściwych organów lub w przypadku utraty przez Wspólnotę więcej niż 10 % dziennych dostaw gazu z krajów trzecich, zgodnie z obliczeniami ENTSO-G. Stan taki Komisja ogłasza w przypadku ogłoszenia stanu nadzwyczajnego przez więcej niż jeden właściwy organ po weryfikacji zgodnie z art. 9 ust. 6. Stan nadzwyczajny we Wspólnocie może zostać ogłoszony dla szczególnie dotkniętych regionów geograficznych obejmujących więcej niż jedno państwo członkowskie.

2. Natychmiast po ogłoszeniu stanu nadzwyczajnego we Wspólnocie Komisja zwołuje posiedzenie Grupy Koordynacyjnej ds. Gazu.

3. Podczas stanu nadzwyczajnego we Wspólnocie Komisja zapewnia koordynację działań właściwych organów. W szczególności Komisja zapewnia wymianę informacji, pilnuje aby działania podejmowane na szczeblu państw członkowskich i na szczeblu regionalnym były spójne i skuteczne w odniesieniu do szczebla wspólnotowego oraz koordynuje działania dotyczące krajów trzecich. Komisja może zwołać grupę ds. zarządzania kryzysowego, w której skład wchodzić będą w szczególności przedstawiciele branży oraz państw członkowskich dotkniętych sytuacją nadzwyczajną.

4. W przypadku gdy Komisja uzna, że działania podjęte w stanie nadzwyczajnym we Wspólnocie przez właściwy organ lub przedsiębiorstwa gazowe są nieodpowiednie lub że stanowią poważne zagrożenie dla sytuacji w innym państwie członkowskim, Komisja żąda od danego właściwego organu lub przedsiębiorstwa gazowego zmianę podjętych działań.

W terminie trzech dni od wysunięcia żądania przez Komisję właściwy organ, którego to dotyczy, dokonuje zmiany podjętych działań i informuje o tym Komisję lub uzasadnia, dlaczego nie zgadza się z jej żądaniem. W takim przypadku Komisja może zmodyfikować lub wycofać swoje żądanie.

Jeśli w terminie trzech dni Komisja postanowi nie modyfikować ani nie wycofywać swojego żądania, właściwy organ zastosuje się niezwłocznie do żądania Komisji.

5. Właściwy organ ani przedsiębiorstwa gazowe nie mogą w żadnym momencie wprowadzić jakichkolwiek środków ograniczających przepływ gazu w ramach rynku wewnętrznego.

6. W stanie nadzwyczajnym we Wspólnocie państwa członkowskie gwarantują utrzymanie transgranicznego dostępu do instalacji magazynowych i nie wprowadzają jakichkolwiek przepisów prawa, które w niewłaściwy sposób ograniczałyby dopływ gazu do dotkniętych rynków.

7. Komisja sporządzi stałą listę rezerwową członków grupy zadaniowej ds. monitorowania, na której znajdą się eksperci branżowi oraz przedstawiciele Komisji. Grupa ta może zostać zwołana w razie potrzeby, a jej zadaniem jest monitorowanie przepływu gazu na terytorium Wspólnoty i poza nim oraz przedstawianie sprawozdań na ten temat, we współpracy z krajami-dostawcami i krajami tranzytu.

8. Właściwy organ przekazuje Centrum Monitorowania i Informacji w zakresie Ochrony Ludności w Komisji informacje o ewentualnym zapotrzebowaniu na pomoc. Centrum Monitorowania i Informacji w zakresie Ochrony Ludności dokonuje oceny sytuacji ogólnej i przedstawia porady dotyczące pomocy, jakiej należy udzielić najbardziej dotkniętym państwom członkowskim oraz – w stosownych przypadkach – krajom trzecim.

Artykuł 11

Grupa Koordynacyjna ds. Gazu

1. W celu ułatwienia koordynacji środków dotyczących bezpieczeństwa dostaw ustanawia się Grupę Koordynacyjną ds. Gazu. Grupa składa się z przedstawicieli właściwych organów, ACER, ENTSO-G i organizacji reprezentujących interesy przedmiotowej branży i zainteresowanych odbiorców. Komisja decyduje o składzie grupy przy zachowaniu jej reprezentatywności oraz przewodniczy grupie. Grupa uchwala swój regulamin wewnętrzny.

2. Grupa Koordynacyjna ds. Gazu wspiera Komisję zwłaszcza w kwestiach związanych z:

a) bezpieczeństwem dostaw gazu w każdym czasie, a zwłaszcza w sytuacjach nadzwyczajnych;

b) wszelkimi informacjami istotnymi dla bezpieczeństwa dostaw gazu na szczeblach krajowym, regionalnym i wspólnotowym;

c) sprawdzonymi rozwiązaniami i ewentualnymi wytycznymi dla wszystkich zaangażowanych stron;

d) poziomem bezpieczeństwa dostaw, poziomami odniesienia i metodami oceny;

e) scenariuszami krajowymi, regionalnymi i wspólnotowymi oraz testowaniem poziomu gotowości;

f) koordynacją środków na wypadek stanu nadzwyczajnego we Wspólnocie, w państwach będących stronami Traktatu o Wspólnocie Energetycznej oraz w krajach trzecich;

g) realizacją planów;

h) pomocą, jakiej należy udzielić najbardziej dotkniętym państwom członkowskim.

3. Komisja regularnie zwołuje posiedzenia Grupy Koordynacyjnej ds. Gazu.

Artykuł 12

Wymiana informacji

1. W stanie nadzwyczajnym właściwy organ dysponuje codziennie w szczególności następującymi informacjami:

a) dzienne prognozy wielkości zapotrzebowania na gaz i dostaw gazu na kolejne trzy dni;

b) wielkość przepływu gazu na godzinę we wszystkich granicznych punktach wejścia i punktach wyjścia, a także we wszystkich punktach przyłączenia obiektów produkcyjnych do sieci, instalacji magazynowych i instalacji LNG w mln m3/dobę;

c) wyrażony w dniach okres, przez który możliwe jest zapewnienie dostaw gazu odbiorcom chronionym.

2. W stanie nadzwyczajnym we Wspólnocie Komisja ma prawo zwrócić się do właściwego organu o niezwłoczne przedstawienie co najmniej:

a) informacji określonych w ust. 1;

b) informacji na temat środków, jakie właściwy organ planuje podjąć i już podjął w celu złagodzenia skutków stanu nadzwyczajnego, oraz na temat ich skuteczności;

c) informacji na temat przekazanych innym właściwym organom wniosków o podjęcie dodatkowych środków;

d) informacji na temat środków podjętych na wniosek innych właściwych organów.

3. Właściwe organy i Komisja zachowują poufność informacji istotnych ze względów handlowych.

4. Właściwy organ przekazuje Komisji informacje na temat realizacji swojego planu na wypadek sytuacji nadzwyczajnej i na temat podjętych środków.

5. Po zakończeniu stanu nadzwyczajnego właściwy organ niezwłocznie przedstawia Komisji szczegółową ocenę tego stanu oraz skuteczności podjętych środków, w tym ocenę skutków gospodarczych stanu nadzwyczajnego, wpływu przestawienia się na paliwa alternatywne na poziom emisji, wpływu na branżę elektroenergetyczną oraz pomocy udzielonej Wspólnocie i państwom członkowskim lub od nich uzyskanej.

6. W terminie [do dnia 30 września 2010 r.; sześciu miesięcy od wejścia w życie], w celu umożliwienia Komisji dokonania oceny sytuacji w zakresie bezpieczeństwa dostaw gazu na szczeblu wspólnotowym:

a) państwa członkowskie przekazują Komisji teksty istniejących umów międzyrządowych zawartych z krajami trzecimi, które mają wpływ na rozwój infrastruktury gazowniczej i dostaw gazu; przed zawarciem nowych umów międzyrządowych państwa członkowskie informują Komisję celem oceny zgodności tych umów z przepisami rynku wewnętrznego;

b) przedsiębiorstwa gazowe przekazują Komisji następujące informacje na temat umów zawartych z dostawcami z krajów trzecich:

- okres obowiązywania umowy i postanowienia dotyczące jej przedłużenia;

- łączne ilości gazu będące przedmiotem umowy, w skali roku oraz średnio miesięcznie;

- elastyczność w zakresie ilości gazu będących przedmiotem umowy, w tym postanowienia dotyczące zobowiązań „bierz lub płać”.

- określone w umowie punkty dostawy.

Artykuł 13

Monitorowanie bezpieczeństwa dostaw i sprawozdawczość w tym zakresie

1. Oprócz obowiązków w zakresie monitorowania i sprawozdawczości przewidzianych w art. 5 dyrektywy w sprawie gazu, właściwy organ w terminie do 31 lipca każdego roku publikuje i przekazuje Komisji sprawozdanie zawierające następujące dane:

a) obliczenie wskaźnika N-1 i wykorzystane w nim dane; postęp w zakresie inwestycji niezbędnych do spełnienia standardu N-1, specyficzne dla danego kraju trudności związane z wdrażaniem nowych, alternatywnych rozwiązań;

b) dane dotyczące umów o imporcie gazu: roczne ilości gazu, okres obowiązywania i kraj-dostawca;

c) maksymalna przepustowość połączeń wzajemnych w każdym punkcie wejścia do systemu gazowniczego i punkcie wyjścia z tego systemu;

d) główne punkty odpowiednich umów międzyrządowych zawartych z krajami trzecimi.

2. Właściwe organy i Komisja zachowują poufność informacji istotnych ze względów handlowych.

Artykuł 14

Monitorowanie

W terminie […] Komisja, po dokonaniu oceny przekazanych jej planów i po konsultacji z Grupą Koordynacyjną ds. Gazu, opracuje wnioski dotyczące możliwych sposobów poprawy bezpieczeństwa dostaw gazu na szczeblu Wspólnoty i przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie zawierać będzie w stosownych przypadkach zalecenia w sprawie poprawy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 15

Uchylenie

Dyrektywa 2004/67/WE traci moc.

Artykuł 16

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I: OBLICZENIE WSKAŹNIKA N-1

1. Obliczenie wskaźnika N-1

Wskaźnik N-1 opisuje zdolność infrastruktury gazowniczej do pokrycia maksymalnego zapotrzebowania na gaz na obszarze analizowanym w przypadku zakłóceń w funkcjonowaniu największej infrastruktury.

„Obszar analizowany” oznacza obszar geograficzny, dla którego oblicza się wskaźnik N-1.

Zdolność techniczna [14] całej pozostałej do dyspozycji infrastruktury gazowniczej w przypadku zakłóceń w funkcjonowaniu największej infrastruktury powinna być co najmniej równa całkowitemu zapotrzebowaniu na gaz na obszarze analizowanym przez okres sześćdziesięciu dni nadzwyczajnie wysokiego zapotrzebowania na gaz podczas najzimniejszych okresów, występujących statystycznie raz na dwadzieścia lat. Obliczony zgodnie z poniższym wzorem wskaźnik N-1 powinien wynosić co najmniej 100 %.

……………………….IPm+Pm+Sm+LNGm – Im -Tout

N-1[%] = --------------------------------------------- * 100, N-1 ≥ 100%

……………………………………….Dmax

Definicje niezbędne do obliczenia wskaźnika N-1:

Definicje po stronie podażowej

IPm – maksymalna zdolność techniczna gazociągów importowych (mln m3/dobę) oznacza sumę wartości maksymalnej zdolności technicznej gazociągów dostarczających gaz na obszar analizowany.

Pm – maksymalna zdolność produkcyjna (mln m3/dobę) oznacza sumę maksymalnych możliwych wielkości produkcji gazu wszystkich obiektów produkcyjnych na obszarze analizowanym, z uwzględnieniem elementów krytycznych, takich jak potencjał produkcyjny złoża.

Sm – zdolność odbioru w sytuacji kryzysowej (mln m3/dobę) oznacza maksymalną wielkość odbioru ze wszystkich instalacji magazynowych na obszarze analizowanym, którą można utrzymać przez każdy z sześćdziesięciu dni okresu zakłóceń w funkcjonowaniu. Wielkość tę ustalić można na podstawie wielkości odbioru z poszczególnych rodzajów wszystkich instalacji magazynowych na obszarze analizowanym w okresie sześćdziesięciu dni.

LNGm – maksymalna zdolność instalacji LNG (mln m3/dobę) oznacza sumę wartości maksymalnej zdolności wszystkich terminali LNG służących do skraplania gazu ziemnego lub do importu, rozładunku, tymczasowego magazynowania i regazyfikacji LNG oraz do realizacji związanych z nim usług pomocniczych, z uwzględnieniem elementów krytycznych, takich jak maksymalna dostępna zdolność przewozowa statków i pojemność magazynowa oraz techniczna przepustowość wysyłania systemu, na potrzeby zaopatrzenia obszaru analizowanego w gaz przez okres sześćdziesięciu dni.

Im – zdolność największej infrastruktury gazowniczej (mln m3/dobę), mającej największy udział w zaopatrzeniu obszaru analizowanego w gaz.

W przypadku gdy obszar analizowany dysponuje zdolnością przesyłową większej liczby gazociągów lub punktów wejścia i nie chodzi przy tym o największą infrastrukturę (Ipm ≠ Im), w liczniku należy odjąć również pozostałą zdolność przesyłową obszaru analizowanego.

Tout – zdolność przesyłowa przepływu wyjściowego (mln m3/dobę) jest sumą pozostałej technicznej zdolności przesyłu gazu przez obszar analizowany w przypadku zakłóceń w funkcjonowaniu największej infrastruktury.

Obliczenie zapotrzebowania

Dmax – oznacza zdolność pokrycia odpowiedniego dziennego zapotrzebowania na gaz na obszarze analizowanym, związanego z najzimniejszym dniem o nadzwyczajnie wysokim zapotrzebowaniu na gaz, występującym statystycznie raz na dwadzieścia lat.

ZAŁĄCZNIK II: ZESTAWIENIE RYNKOWYCH ŚRODKÓW ZAPEWNIENIA BEZPIECZEŃSTWA DOSTAW GAZU

Przy opracowywaniu planu działań zapobiegawczych i planu na wypadek sytuacji nadzwyczajnej właściwy organ uwzględnia następujące zestawienie środków, które ma charakter orientacyjny i niewyczerpujący:

Strona podażowa

· zwiększenie elastyczności produkcji

· zwiększenie elastyczności importu

· komercyjne składowanie gazu – zdolność odbioru i ilość zmagazynowanego gazu

· zdolność terminali LNG i maksymalna przepustowość wysyłania

· dywersyfikacja źródeł i dróg dostawy

· odwrócenie przepływu

· skoordynowane sterowanie ruchem sieciowym przez operatorów systemów przesyłowych

· umowy krótko- i długoterminowe

· inwestycje w infrastrukturę

· postanowienia umowne mające zapewnić bezpieczeństwo dostaw gazu

Strona popytowa

· umowy na usługi przerywane

· możliwość przestawienia się na paliwa alternatywne w elektrowniach przemysłowych i zakładach energetycznych

· poprawa efektywności

· większe wykorzystywanie odnawialnych źródeł energii

ZAŁĄCZNIK III: ZESTAWIENIE NIERYNKOWYCH ŚRODKÓW ZAPEWNIENIA BEZPIECZEŃSTWA DOSTAW GAZU

Przy opracowywaniu planu działań zapobiegawczych i planu na wypadek sytuacji nadzwyczajnej właściwy organ uwzględnia rolę następujących środków, wyłącznie dla stanu nadzwyczajnego:

Strona podażowa

· rezerwy strategiczne gazu

· wymuszenie przestawienia się na paliwa alternatywne

· wykorzystanie zapasów paliw alternatywnych (np. zgodnie z obowiązkiem utrzymywania 90-dniowych rezerw ropy)

· wykorzystanie energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł innych niż gaz

Strona popytowa

· różne kroki obowiązkowego zmniejszania popytu

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

Niniejszy dokument stanowi uzupełnienie uzasadnienia do aktu prawnego. W związku z tym wypełniając ocenę skutków finansowych regulacji, należy unikać powielania informacji zawartych w uzasadnieniu przy jednoczesnym zachowaniu przejrzystości. Przed wypełnieniem poniższego formularza należy zapoznać się z wytycznymi, które zawierają pomocne informacje oraz wyjaśnienie pozycji wyszczególnionych poniżej.

1. TYTUŁ WNIOSKU:

„Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego” (działanie obejmujące wyjazdy służbowe ekspertów zaangażowanych w monitorowanie)

2. STRUKTURA ABM/ABB

Dziedzina/dziedziny polityki, których dotyczy wniosek i powiązane działanie/działania:

06: Energia i transport

06 04: Energia konwencjonalna i odnawialna

3. POZYCJE W BUDŻECIE

3.1. Pozycje w budżecie (pozycje operacyjne i powiązane pozycje pomocy technicznej i administracyjnej (dawniej pozycje B..A)), wraz z treścią:

06 01 01: Wydatki związane z personelem czynnie zatrudnionym w obszarze polityki „Energia i transport”

06 04 03: Zabezpieczenie dostaw energii konwencjonalnej

06 01 02: Personel zewnętrzny oraz inne wydatki na zarządzanie w obszarze polityki „Energia i transport”

3.2. Czas trwania działania i wpływu finansowego:

Rozpoczęcie: rok 2010 Koniec: nie określono

3.3. Informacje budżetowe (w razie potrzeby należy dodać rubryki):

Pozycja w budżecie | Rodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład krajów ubiegających się o członkostwo | Dział w perspektywie finansowej |

06.01.01 | Nieobowiązkowe | Niezróżnicowane [15] | NIE | NIE | NIE | Nr 5 |

06.04.03 | Nieobowiązkowe | Zróżnicowane | NIE | NIE | NIE | Nr 1a |

06.01.02 | Nieobowiązkowe | Niezróżnicowane | NIE | NIE | NIE | Nr 5 |

4.

ZESTAWIENIE ZASOBÓW

4.1. Zasoby finansowe

4.1.1. Zestawienie środków na zobowiązania (CA) i środków na płatności (PA)

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rodzaj wydatków | Sekcja nr | | Rok n | n + 1 | n + 2 | n + 3 | n + 4 | n + 5 i później | Razem |

Wydatki operacyjne [16] | | | | | | | | |

Środki na zobowiązania (CA) | 8.1 | a | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 3 |

Środki na płatności (PA) | | b | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 3 |

Wydatki administracyjne w ramach kwoty referencyjnej [17] | | | | |

Pomoc techniczna i administracyjna (NDA) | 8.2.4 | c | | | | | | | |

KWOTA REFERENCYJNA OGÓŁEM | | | | | | | |

Środki na zobowiązania | | a+c | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 3 |

Środki na płatności | | b+c | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 0,5 | 3 |

Wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej [18] | | |

Wydatki na zasoby ludzkie i powiązane wydatki (NDA) | 8.2.5 | d | 0,244 | 0,244 | 0,244 | 0,244 | 0,244 | 0,244 | 1,464 |

Wydatki administracyjne, inne niż koszty zasobów ludzkich i powiązane koszty, nieuwzględnione w kwocie referencyjnej (NDA) | 8.2.6 | e | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,9 |

Indykatywne koszty finansowe interwencji ogółem

OGÓŁEM CA, w tym koszty zasobów ludzkich | | a+c+d+e | 0,89 | 0,89 | 0,89 | 0,89 | 0,89 | 0,89 | 5,364 |

OGÓŁEM PA, w tym koszty zasobów ludzkich | | b+c+d+e | 0,89 | 0,89 | 0,89 | 0,89 | 0,89 | 0,89 | 5,364 |

Szczegółowe informacje dotyczące współfinansowania

Jeżeli wniosek przewiduje współfinansowanie przez państwa członkowskie lub inne organy (należy określić które), w poniższej tabeli należy przedstawić szacowany poziom współfinansowania (można dodać kolejne rubryki, jeżeli współfinansowanie mają zapewniać różne organy):

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Organ współfinansujący | | Rok n | n + 1 | n + 2 | n + 3 | n + 4 | n + 5 i później | Razem |

…………………… | f | | | | | | | |

OGÓŁEM CA, w tym współfinansowanie | a+c+d+e+f | | | | | | | |

4.1.2. Zgodność z programowaniem finansowym

x Wniosek jest zgodny z istniejącym programowaniem finansowym.

Wniosek wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w perspektywie finansowej.

Wniosek może wymagać zastosowania postanowień porozumienia międzyinstytucjonalnego [19] (tzn. instrumentu elastyczności lub zmiany perspektywy finansowej).

4.1.3. Wpływ finansowy na dochody

x Wniosek nie ma wpływu finansowego na dochody.

Wniosek ma następujący wpływ finansowy na dochody:

Uwaga: wszelkie informacje i uwagi dotyczące metody obliczania wpływu na dochody należy zamieścić w odrębnym załączniku.

mln EUR (do 1 miejsca po przecinku)

| | Przed rozpoczęciem działania action [Rok n-1] | | Sytuacja po rozpoczęciu działania |

Pozycja w budżecie | Dochody | | | [Rok n] | [n+1] | [n+2] | [n+3] | [n+4] | [n+5] [20] |

| a) dochody w wartościach bezwzględnych | | | | | | | | |

| b) zmiana dochodów | | | | | | | | |

(Należy podać każdą powiązaną pozycję dochodów w budżecie, dodając do tabeli odpowiednią liczbę rubryk, jeśli istnieje wpływ na więcej niż jedną pozycję budżetu.)

4.2. Zasoby ludzkie w przeliczeniu na pełne etaty (w tym urzędnicy, pracownicy zatrudnieni na czas określony i personel zewnętrzny) – szczegółowe informacje w pkt 8.2.1.

Zapotrzebowanie na dany rok | Rok n | n + 1 | n + 2 | n + 3 | n + 4 | n + 5 i później |

Zasoby ludzkie ogółem | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 |

5. OPIS I CELE

Szczegółowy kontekst wniosku należy podać w uzasadnieniu. W niniejszej części oceny skutków finansowych regulacji należy ująć następujące informacje uzupełniające:

5.1. Potrzeba, która ma zostać zaspokojona w perspektywie krótko- lub długoterminowej

Zgodnie z „rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącym środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego” Komisja powołuje stałą grupę zadaniową ds. monitorowania, w skład której wchodzą eksperci branżowi oraz przedstawiciele Komisji. Grupa zadaniowa ds. monitorowania podejmuje działania w przypadku faktycznego lub potencjalnego zakłócenia w dostawach gazu, a jej zadaniem jest monitorowanie przepływu gazu na terytorium Wspólnoty i poza nim oraz przedstawianie sprawozdań na ten temat, we współpracy z krajami-dostawcami i krajami tranzytu.

5.2. Wartość dodana z tytułu zaangażowania Wspólnoty i spójność wniosku z innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia.

Jak pokazał ostatni kryzys gazowy ze stycznia 2009 r., problem bezpieczeństwa dostaw gazu nie może zostać rozwiązany jedynie poprzez inicjatywy podejmowane na szczeblu państw członkowskich. Konieczne jest zaangażowanie Wspólnoty, tak aby zapewnić koordynację działań w obrębie Unii, zminimalizować skutki sytuacji kryzysowych, a także wdrażać spójne inicjatywy względem krajów-dostawców i krajów tranzytu.

5.3. Cele, spodziewane wyniki oraz wskaźniki związane z wnioskiem w kontekście ABM (zarządzania kosztami działań).

Kryzys gazowy ze stycznia 2009 r. dowiódł, że Wspólnota musi dysponować narzędziem umożliwiającym bardzo szybkie podjęcie działań przez grupę zadaniową ds. monitorowania z udziałem ekspertów branżowych, wspomagającą urzędników Komisji w trakcie sytuacji kryzysowej.

5.4. Metoda realizacji (indykatywna)

Należy wskazać wybraną metodę/wybrane metody [21] realizacji działania.

X Zarządzanie scentralizowane

x bezpośrednio przez Komisję

ٱ pośrednio przez:

ٱ agencje wykonawcze

ٱ ustanowione przez Wspólnoty organy określone w art. 185 rozporządzenia finansowego

ٱ krajowe organy sektora publicznego/organy pełniące misję służby publicznej

ٱ Zarządzanie dzielone lub zdecentralizowane

ٱ z państwami członkowskimi

ٱ z krajami trzecimi

ٱ Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić)

Uwagi:

6.

MONITOROWANIE I OCENA

6.1. System monitorowania

Działalność grupy zadaniowej ds. monitorowania będzie oceniana i przedstawiana w przygotowywanym corocznie sprawozdaniu.

6.2. Ocena

6.2.1. Ocena ex ante

Nie dotyczy

6.2.2. Działania podjęte w wyniku oceny pośredniej/ex post (wnioski wyciągnięte z podobnych doświadczeń w przeszłości)

Nie dotyczy

6.2.3. Warunki i częstotliwość przyszłych ocen

Nie dotyczy

7. ŚRODKI ZWALCZANIA NADUŻYĆ FINANSOWYCH

Działalność grupy zadaniowej ds. monitorowania będzie corocznie oceniana i przedstawiana w sprawozdaniu. Działalność grupy zadaniowej ds. monitorowania będzie objęta zwykłymi kontrolami Komisji służącymi zwalczaniu nadużyć finansowych.

8. SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE ZASOBÓW

8.1. Cele wniosku z uwzględnieniem ich kosztu finansowego

Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

(Należy wskazać cele, działania i realizacje) | Rodzaj realizacji | Średni koszt | Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 i później | RAZEM |

| | | Liczba realizacji | Koszt całkowity | Liczba realizacji | Koszt całkowity | Liczba realizacji | Koszt całkowity | Liczba realizacji | Koszt całkowity | Liczba realizacji | Koszt całkowity | Liczba realizacji | Koszt całkowity | Liczba realizacji | Koszt całkowity |

CEL OPERACYJNY NR 1 [22] | | | | | | | | | | | | | | | | |

Działanie 1: wyjazd służbowy grupy zadaniowej ds. monitorowania | Płatności z tytułu wyjazdu służbowego ekspertów (szacunkowo 10 wyjazdów służbowych, z których każdy trwa 50 dni) | | 10 | 0,5 | 10 | 0,5 | 10 | 0,5 | 10 | 0,5 | 10 | 0,5 | 10 | 0,5 | 50 | 2,5 |

- Realizacja 1 | | | | | | | | | | | | | | | | |

- Realizacja 2 | | | | | | | | | | | | | | | | |

Działanie 2…………… | | | | | | | | | | | | | | | | |

- Realizacja 1 | | | | | | | | | | | | | | | | |

Suma cząstkowa Cel 1 | | | | | | | | | | | | | | | | |

CEL OPERACYJNY NR.2 1… | | | | | | | | | | | | | | | | |

Działanie 1…………… | | | | | | | | | | | | | | | | |

- Realizacja 1 | | | | | | | | | | | | | | | | |

Suma cząstkowa Cel 2 | | | | | | | | | | | | | | | | |

CEL OPERACYJNY Nr. n 1 | | | | | | | | | | | | | | | | |

Suma cząstkowa Cel n | | | | | | | | | | | | | | | | |

KOSZT OGÓŁEM | | | 10 | 0,5 | 10 | 0,5 | 10 | 0,5 | 10 | 0,5 | 10 | 0,5 | 10 | 0,5 | 50 | 2,5 |

8.2. Wydatki administracyjne

8.2.1. Liczba i rodzaj pracowników

Rodzaj stanowiska | | Personel, któremu powierzono zarządzanie działaniem przy użyciu istniejących lub dodatkowych zasobów (liczba stanowisk/pełnych etatów) |

| | Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 |

Urzędnicy lub pracownicy zatrudnieni na czas określony [23] (XX 01 01) | A*/AD | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 |

| B*, C*/AST | | | | | | |

Pracownicy finansowani [24] w ramach art. XX 01 02 | | | | | | |

Inni pracownicy [25] finansowani w ramach art. XX 01 04/05 | | | | | | |

OGÓŁEM | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 |

8.2.2. Opis zadań związanych z działaniem

W sytuacjach kryzysu gazowego, w razie potrzeby, wyjazdy służbowe w celach monitorowania w państwach członkowskich i/lub w krajach trzecich. O ich wynikach państwa członkowskie będą informowane w sprawozdaniach z tych wyjazdów służbowych oraz na spotkaniach Grupy Koordynacyjnej ds. Gazu.

8.2.3. Źródła zasobów ludzkich (stosunek pracy)

(W przypadku podania więcej niż jednego źródła, należy wskazać liczbę stanowisk pochodzących z każdego ze źródeł).

x Stanowiska obecnie przypisane do zarządzania programem, które zostaną utrzymane lub przekształcone.

Stanowiska wstępnie przyznane w ramach rocznej strategii politycznej/wstępnego projektu budżetu (APS/PDB) na rok n

Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB

Przesunięcia w ramach zasobów danej jednostki organizacyjnej (przesunięcia wewnętrzne)

Stanowiska, których obsadzenie będzie konieczne w roku n, nieprzewidziane w APS/PDB na dany rok

8.2.4.

Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (XX 01 04/05 – wydatki na administrację i zarządzanie)

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Pozycja w budżecie(numer i treść) | Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 i później | RAZEM |

1 Pomoc techniczna i administracyjna (w tym powiązane koszty personelu) | | | | | | | |

Agencje wykonawcze [26] | | | | | | | |

Inna pomoc techniczna i administracyjna | | | | | | | |

- wewnętrzna | | | | | | | |

- zewnętrzna | | | | | | | |

Pomoc techniczna i administracyjna ogółem | | | | | | | |

8.2.5. Koszt finansowy zasobów ludzkich i powiązane koszty nieuwzględnione w kwocie referencyjnej

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rodzaj zasobów ludzkich | Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 i później |

Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony (XX 01 01) | 0,244 | 0,244 | 0,244 | 0,244 | 0,244 | 0,244 |

Pracownicy finansowani w ramach artykułu XX 01 02 (personel pomocniczy, oddelegowani eksperci krajowi (END), personel kontraktowy itp.)(należy określić pozycję w budżecie) | | | | | | |

Koszt zasobów ludzkich i koszty powiązane (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) ogółem | 0,244 | 0,244 | 0,244 | 0,244 | 0,244 | 0,244 |

Kalkulacja – urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony

W razie potrzeby należy odnieść się do pkt 8.2.1

2 odpowiedniki pełnego etatu kategorii AD 122 000 EUR na urzędnika na rok*2= 244 000 EUR

Kalkulacja – pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 02

W razie potrzeby należy odnieść się do pkt 8.2.1

Inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnejmln EUR (do 3 miejsc po przecinku) |

| Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5i później | RAZEM |

XX 01 02 11 01 – wyjazdy służbowe | | | | | | | |

XX 01 02 11 02 – spotkania i konferencje | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,9 |

XX 01 02 11 03 – komitety [27] | | | | | | | |

XX 01 02 11 04 – badania i konsultacje | | | | | | | |

XX 01 02 11 05 – systemy informatyczne | | | | | | | |

2 Inne wydatki na zarządzanie ogółem (XX 01 02 11) | | | | | | | |

3 Inne wydatki o charakterze administracyjnym (należy wskazać jakie, odnosząc się do pozycji w budżecie) | | | | | | | |

Ogółem wydatki administracyjne inne niż wydatki na zasoby ludzkie i powiązane koszty (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,15 | 0,9 |

Kalkulacja – inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej

Okresowe spotkania Grupy Koordynacyjnej ds. Gazu, na których omawiane są kwestie związane z bezpieczeństwem dostaw gazu (30 ekspertów x 1000 EUR x 5 spotkań).

[1] Dz.U. L 127 z 29.4.2004, s. 92.

[2] Dz.U. C z […], s. […].

[3] Dz.U. C z […], s. […].

[4] Dz.U. C z […], s. […].

[5] Dz.U. C z […], s. […].

[6] Dz.U. L …

[7] Dyrektywa XXX

[8] Dz.U. L 314 z 1.12.2007, s. 9.

[9] Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 75.

[10] Dz.U. L 127 z 29.04.2004, s. 92.

[11] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/XXX/WE zmieniająca dyrektywę 2003/55/WE dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego, Dz.U. L [ ].

[12] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki, Dz.U. L [ ].

[13] Artykuł XX dyrektywy Dz.U. L

[14] Wniosek w sprawie rozporządzenia (WE) nr …/… Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1775/2005, art. 2 ust. 18: „zdolność techniczna” oznacza maksymalną zdolność ciągłą, jaką operator systemu przesyłowego może zaoferować użytkownikom sieci, biorąc pod uwagę integralność systemu i wymagania eksploatacyjne sieci przesyłowej.

[15] Środki niezróżnicowane zwane dalej NDA

[16] Wydatki niewchodzące w zakres rozdziału xx 01 w tytule xx.

[17] Wydatki w ramach art. xx 01 04 w tytule xx.

[18] Wydatki w ramach rozdziału xx 01 z wyłączeniem artykułu xx 01 04 lub xx 01 05.

[19] Zob. pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego.

[20] W razie potrzeby, tzn. gdy czas trwania działania przekracza 6 lat, należy wprowadzić dodatkowe kolumny.

[21] W przypadku wskazania więcej niż jednej metody, należy podać dodatkowe informacje w części „Uwagi” w niniejszym punkcie.

[22] Zgodnie z opisem w pkt 5.3

[23] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

[24] Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

[25] Koszty te są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

[26] Należy odnieść się do oceny skutków finansowych regulacji dla danej agencji wykonawczej/danych agencji wykonawczych.

[27] Należy określić rodzaj komitetu i grupę, do której należy.

--------------------------------------------------