[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 6.7.2007

KOM(2007) 385 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

Sprawozdanie z wdrożenia, działania i skuteczności domeny najwyższego poziomu .eu

KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

Sprawozdanie z wdrożenia, działania i skuteczności domeny najwyższego poziomu .eu(Tekst mający znaczenie dla EOG)

1. KONTEKST – ZAPOTRZEBOWANIE NA DOMENę „.EU”

Internetowy system nazewnictwa domen (DNS) składa się z serii spisów, zorganizowanych w sposób hierarchiczny, dostarczających informacji o nazwach i adresach różnych zasobów internetu (strony internetowe, serwery pocztowe, serwery nazw, itp.), które są publicznie dostępne za pośrednictwem internetu. Nazwa domeny dostarcza przyjaznego użytkownikowi oznakowania, które system domen może następnie zamienić na adres internetowy (identyfikator numeryczny) w celu ułatwienia komunikacji z powiązanym zasobem. Domena najwyższego poziomu (zwana dalej TLD) jest tą częścią nazwy domeny, która rozpoznaje organizację (znaną jako rejestr), zarządzającą określoną rodziną nazw domen. Są dwa rodzaje TLD w Internecie: albo dwuliterowy kod krajowy ISO 3166 dla kodu krajowego TLD (ccTLD) taki jak „.uk”, ”.fr” czy „.jp”, albo ogólny skrót lub nazwa taka jak „com”, „net” czy też „museum”.

TLD „.eu” jest niedawno wprowadzonym kodem krajowym TLD (ccTLD) dla Unii Europejskiej, który ma w zamierzeniu przynieść obywatelom, organizacjom publicznym i prywatnym oraz przedsiębiorstwom Europy specyficzną unijną tożsamość cybernetyczną i wiarygodne środowisko, które podkreśli ich europejską tożsamość w Internecie oraz ułatwi ich zaangażowanie w działalność gospodarczą na tym szybko rozwijającym się wirtualnym rynku. Aby ustanowić wiarygodne środowisko, UE zdecydowała, że nazwy domen „.eu” będą podlegać wspólnym regułom porządku publicznego, które zapewnią właściwe użytkowanie, równy dostęp i sprawiedliwe traktowanie rejestrujących. Jako ogólnoeuropejska domena najwyższego poziomu, „.eu” dostarcza również dodatkowej i uzupełniającej opcji nazwy domeny dla krajowych ccTLD państw członkowskich oraz ogólnych TLD (gTLD), z których większość działa całkowicie lub częściowo poza jurysdykcją UE.

Domena najwyższego poziomu „.eu” przedstawia zatem wyjątkową i cenną opcję dla osób rejestrujących nazwę domeny w UE, oferując użytkownikom internetu, a w szczególności rynkowi handlu elektronicznego, dodatkową możliwość w stosunku do opcji istniejących w DNS. Dąży ona do zaspokojenia potrzeb obywateli UE dotyczących cyberprzestrzeni, w której ich prawa jako konsumentów i osób chronione są za pomocą europejskich zasad, norm i ochrony sądowej poprzez rozszerzenie korzyści wynikających z rynku wewnętrznego na dziedzinę internetu.

Niniejszy komunikat dokonuje podsumowania przygotowań, które były niezbędne do stworzenia domeny najwyższego poziomu „.eu” oraz informuje Parlament Europejski i Radę o wdrożeniu, skuteczności i działaniu domeny najwyższego poziomu „.eu”, jak przewidziano to w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 733/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 kwietnia 2002 r. w sprawie wprowadzania w życie Domeny Najwyższego Poziomu .eu[1].

2. WDROżENIE

2.1. Model „.eu”

Model TLD „.eu” opiera się na niezależności rejestru w codziennym zarządzaniu swoją działalnością, obrocie nazwami domen poprzez akredytowane agencje handlowe („rejestratorów”) oraz prawie użytkownika końcowego do ochrony swoich nazw domen przed potencjalnymi nadużyciami stron trzecich.

Pierwszym elementem tego równania jest rejestr. W swoim dokumencie roboczym z 2000 r.[2] Komisja zaproponowała kilka możliwych rozwiązań w zakresie wyboru rejestru „.eu”, a mianowicie: wyspecjalizowaną prywatną organizacji nienastawioną na zysk, która działałaby w ramach UE, całkowicie prywatny podmiot handlowy, istniejącą organizację publiczną lub prywatną na poziomie krajowym lub europejskim, oraz wreszcie powierzenie funkcji rejestru właściwemu departamentowi istniejącej administracji publicznej.

W trakcie dyskusji nad odpowiednim modelem dla TLD „.eu” stało się jasne, że nie jest rzeczą właściwą, aby rola instytucji wspólnotowych wykraczała poza kwestie dotyczące ogólnej polityki. Zgadzano się powszechnie, że wyspecjalizowany odrębny podmiot będzie najlepiej umocowany do wdrożenia i bezpośredniego zarządzania systemem TLD, jak również do obsługi codziennych kontaktów z użytkownikami. Rada i Parlament zdecydowały zatem o powierzeniu zarządzania TLD „.eu” niezależnemu, nienastawionemu na zysk rejestrowi.

Decyzja ta jest powtórzeniem podejścia zastosowanego z powodzeniem w odniesieniu do kilku ccTLD na całym świecie, nie tylko w Europie. Rejestr podpisuje umowę z Komisją, która pozwala jej na pełnienie ogólnej roli nadzorczej. Komisja nie jest jednakże właściwa do podejmowania jakichkolwiek decyzji dotyczących poszczególnych nazw domen lub codziennych operacji rejestru, ani też nie jest organem odwoławczym od decyzji podejmowanych przez rejestr. Ten jasny podział obowiązków[3] umożliwia rejestrowi podejmowanie autonomicznych decyzji dotyczących rejestracji nazw domen oraz przestrzeganie zasad nieingerencji, samozarządzania i samoregulacji zgodnie z rozporządzeniem 733/2002[4].

Podział kompetencji nie kończy się na niezależności rejestru od Komisji. W celu zapewnienia neutralności rejestru w stosunku do nazw domen, z którymi ma on do czynienia, model „.eu” zabrania rejestrowi, aby on sam działał jako rejestrator[5]. Podejście to sprzyja konkurencyjności na rynku nazw domen, gdyż rejestratorzy różnicują na ogół swoje oferty w celu zaspokojenia potrzeb użytkowników końcowych, zapewniając jednocześnie konkurencyjne ceny.

Ostatnim elementem składającym się na model „.eu” jest rejestrujący. Użytkownik końcowy jest odpowiedzialny za sprawdzenie ofert rejestratorów oraz za wybranie oferty, która najlepiej odpowiada jego potrzebom. Ponadto w początkowym okresie stopniowej rejestracji użytkownik końcowy był również odpowiedzialny za złożenie pełnego i dokładnego wniosku w celu zapewnienia jego powodzenia oraz, w stosownych przypadkach, za obronę jego ważności. Należy w tym względzie zauważyć, że model „.eu” opiera się na skrupulatności użytkowników końcowych w zakresie obrony ich praw oraz uruchamiania mechanizmów ochronnych w przypadku, gdy popełniono nadużycie.

2.2. Ramy prawne

Ramy prawne określone przez prawodawcę wspólnotowego w zakresie ustanowienia i wdrożenia TLD „.eu” są oparte na dwóch instrumentach prawnych: rozporządzeniu (WE) nr 733/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 kwietnia 2002 r. w sprawie wprowadzania w życie Domeny Najwyższego Poziomu .eu, zwanym dalej „rozporządzeniem ramowym” oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 874/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającym reguły porządku publicznego dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji Domeny Najwyższego Poziomu .eu oraz zasady regulujące rejestrację [6] , zwanym dalej „regułami porządku publicznego”. Te dwa instrumenty uzupełnione są o szereg decyzji Komisji dotyczących wyboru i wyznaczenia rejestru. Wykaz wszystkich tekstów prawnych, które stanowią podstawę dla stworzenia TLD „.eu” można znaleźć na stronie internetowej Komisji Europejskiej [7] . Rejestr stworzył wreszcie szereg zasad administracyjnych, które regulują na co dzień jego operacje w zakresie rejestracji nazw domen.

Więcej informacji na temat różnych instrumentów, które składają się na ramy prawne, oraz procedury ich przyjmowania dostępnych jest pod adresem: http://ec.europa.eu/information_society/policy/doteu/index_en.htm.

3. DZIAłANIE

3.1. Rejestr

Na podstawie mandatu Parlamentu Europejskiego i Rady przyznanego w rozporządzeniu ramowym[8] Komisja opublikowała zaproszenie do wyrażenia zainteresowania, zachęcając do składania wniosków organizacje zainteresowane wyborem na rejestr[9] W następstwie oceny porównawczej wniosków europejski rejestr domen internetowych (EURID) został wyznaczony przez Komisję jako rejestr TLD „.eu”.[10] Tak jak przewidziano w rozporządzeniu ramowym, Komisja podpisała umowę koncesyjną na usługi z EURID[11] w dniu 12 października 2004 r.

EURid jest organizacją nienastawioną na zysk, założoną w kwietniu 2003 r. przez organizacje obsługujące domeny najwyższego poziomu dla Belgii, Włoch i Szwecji. W późniejszym czasie do EURid przystąpiły również organizacje obsługujące domeny najwyższego poziomu dla Czech i Słowenii. EURid ma swoją siedzibę w Diegem (Belgia).

Z chwilą podpisania przez Komisję i EURid umowy na zarządzenie TLD “.eu” Komisja upoważniła EURid do negocjowania z ICANN porozumienia w sprawie przydzielenia TLD „.eu”[12]. ICANN zatwierdziła następnie EURid jako podmiot wyznaczony przez Unię Europejską do prowadzenia TLD „.eu” co najmniej do 2009 r. W następstwie podpisania tego porozumienia „.eu” znalazło się w marcu 2005 r. w strefie głównej internetowego systemu nazewnictwa domen (DNS), co oznacza, że w sensie technicznym istnieje od tego czasu.

3.2. Środki ochrony użytkowników końcowych

Całość działalności związanej z DNS charakteryzuje się dużą ilością sporów sądowych, kontrowersji oraz „ostrych” praktyk handlowych. Liczba rejestrujących na całym świecie oraz wartość rynku nazewnictwa domen spowodowała ożywioną konkurencję w szczególności wśród rejestratorów i odsprzedających. Nie jest zatem zaskoczeniem, że niektórzy rejestrujący dopuszczają się nadużyć w celu odniesienia korzyści z tego lukratywnego rynku.

Kluczową kwestią jest zapewnienie, by tego rodzaju nadużycia dotyczące rejestracji i pokrewnych praktyk rejestracyjnych były skutecznie wykrywane i odpowiednio traktowane. Z takim zamiarem zostały opracowane ramy prawne dotyczące domeny „.eu”.

Aby zminimalizować ryzyko piractwa domenowego[13] w ramach domeny „.eu”, prawodawca europejski opracował narzędzia, które pozwalają użytkownikom końcowym na zabezpieczenie swoich praw. W tym celu stworzono trzy narzędzia: zastrzeganie nazw, okres stopniowej rejestracji oraz procedurę alternatywnego rozstrzygania sporów (ADR).

3.2.1. Nazwy zastrzeżone lub wykluczone z rejestracji

Podstawową regułą ochrony nazwy przed piractwem domenowym jest oczywiście wykluczenie jej z rejestracji jako nazwy domeny lub zastrzeżenie jej rejestracji dla uprawnionego posiadacza. Rozporządzenie ramowe ustanowiło procedurę ustalania, na wniosek państw członkowskich, wykazu nazw, które nie mogą być rejestrowane (art. 5 ust. 2 lit. a)) lub mogą być rejestrowane tylko w domenie drugiego poziomu (art. 5 ust. 2 lit. b)). Artykuł 5 rozporządzenia ramowego stanowi również podstawę dla Komisji do zastrzeżenia nazw domen do użytku państw członkowskich lub instytucji i organów wspólnotowych (art. 8 i 9 reguł porządku publicznego).

Więcej informacji dotyczących procedury wykluczenia lub rezerwacji tych nazw można znaleźć na stronie internetowej Komisji poświęconej TLD „.eu” pod adresem http://ec.europa.eu/information_society/policy/doteu/index_en.htm. Pełny wykaz wykluczonych lub zastrzeżonych nazw w ramach TLD „.eu” dostępny jest na stronie internetowej rejestru „.eu”[14].

3.2.2. Okres wstępny

Zgodnie z mandatem Parlamentu Europejskiego i Rady zawartym w rozporządzeniu ramowym, reguły porządku publicznego powinny zapewnić, by posiadacze praw pierwszeństwa uznanych lub ustanowionych prawem krajowym i/lub wspólnotowym odnosili korzyści w ciągu określonego okresu („okres wstępny”), podczas którego rejestracja ich nazw domen będzie zastrzeżona wyłącznie dla takich posiadaczy praw pierwszeństwa uznanych lub ustanowionych prawem krajowym i/lub wspólnotowym oraz dla instytucji publicznych[15].

Mandat ten jest wykonywany w rozdziale IV (art. 10 do 14) reguł porządku publicznego, który ustanawia pewne podstawowe wytyczne dotyczące sposobu realizacji wstępnego okresu stopniowej rejestracji. Reguły te zostały dalej rozwinięte przez rejestr w postaci „reguł okresu wstępnego”. Rejestr poczynił znaczące wysiłki, aby możliwie uprościć procedury dotyczące okresu wstępnego, biorąc pod uwagę fakt, że okres wstępny dotyczy praw pierwszeństwa ustanowionych na mocy prawa państw członkowskich. Szczególną uwagę trzeba było zwrócić na różnice dotyczące systemów prawnych oraz na różne środki wymagane do udowodnienia istnienia i ważności tych praw. Miało to z konieczności wpływ ma złożoność procedury składania wniosków. O ile przedstawienie dokumentów dowodowych wymaganych do udowodnienia istnienia zarejestrowanego znaku towarowego może być proste, o tyle udowodnienie istnienia niezarejestrowanego prawa lub, w przypadku niektórych administracji, nazwy firmy może być o wiele bardziej skomplikowane. W tych przypadkach wybór właściwego rejestratora, który ułatwi przygotowanie wniosku, ma często fundamentalne znaczenie dla jego powodzenia.

Okres wstępny składał się z dwóch faz, z których każda trwała dwa miesiące. Podczas fazy pierwszej jedynie nazwy domen instytucji publicznych, nazwy terytoriów zarządzanych przez instytucje publiczne oraz zarejestrowane wspólnotowe lub krajowe znaki towarowe mogły być przedmiotem wniosku ze strony instytucji publicznej lub posiadacza znaku towarowego/posiadacza licencji na używanie znaku towarowego. Podczas fazy drugiej można było dodatkowo wnioskować o nazwy domen w oparciu o inne prawa chronione na mocy prawa krajowego, takie jak nazwy firm, identyfikatory firm, charakterystyczne tytuły chronionych dzieł literackich i dzieł sztuki, niezarejestrowane znaki towarowe lub nazwy handlowe.

Aby zapobiec nadużyciom podczas fazy wstępnej, wszystkie wnioski dotyczące praw pierwszeństwa musiały zostać sprawdzone za pomocą dokumentów dowodowych, wskazujących na istnienie danego prawa na mocy określonego prawodawstwa[16]. Zatwierdzenie praw zostało dokonane przez agenta ds. legalizacji wyznaczonego przez rejestr (tj. PriceWaterhouseCoopers). Należy zauważyć, że ramy prawne ustanowione dla TLD „.eu” nie ustanawiają odstępstwa od istniejącego prawa, tak więc agent ds. legalizacji musiał zaakceptować jako ważny każdy wniosek oparty na ważnym znaku towarowym lub wszelkich innych rodzajach prawa pierwszeństwa przyznanych przez państwo członkowskie.

Wnioski dotyczące tej samej nazwy były oceniane na zasadzie „kto pierwszy, ten lepszy”. W przypadku spornych decyzji rejestru dotyczących rejestracji nazwy domeny wnioskujący mieli możliwość odwołania się do sądów powszechnych lub za pomocą pozasądowego systemu rozwiązywania sporów zwanego ADR (patrz poniżej).

Procedura zatwierdzania, która musiała być przeprowadzona przez wykwalifikowanych specjalistów, wymagała, aby opłata za rejestrację nazwy domeny w okresie wstępnym była wyższa niż w okresie normalnej działalności rejestru. W zależności od stopnia złożoności zatwierdzenia prawa pierwszeństwa, na którym oparty był wniosek, cena wynosiła od 35 EUR dla wniosków składanych przez instytucje publiczne do 45 EUR dla wniosków opartych na zarejestrowanych znakach towarowych oraz 85 EUR dla wniosków opartych na innych prawach. Rejestratorzy doliczali do tej opłaty swoje marże zysku. Cena płacona przez użytkownika końcowego odzwierciedlała generalnie poziom i jakość usługi oferowanej przez rejestratora.

3.2.3. Polityka pozasądowego rozstrzygania sporów

Ramy prawne dla TLD „.eu” przewidują procedurę alternatywnego rozwiązywania sporów (ADR) w celu rozstrzygania sporów dotyczących nazw domen w ramach TLD „.eu”. System ten zapewnia zainteresowanym stronom gwarancje proceduralne i ma zastosowanie bez uszczerbku dla możliwości wystąpienia przez zainteresowaną stronę na drogę postępowania sądowego przeciwko posiadaczowi nazwy domeny lub przeciwko decyzji rejestru.

Po przeprowadzeniu procedury selekcyjnej[17] rejestr wyznaczył w dniu 12 kwietnia 2005 r. Sąd Arbitrażowy przy Izbie Gospodarczej Republiki Czeskiej oraz Izbie Rolniczej Republiki Czeskiej z siedzibą w Pradze („czeski Sąd Arbitrażowy”) do prowadzenia ADR w odniesieniu do sporów dotyczących nazw domen „.eu”.

W sierpniu 2005 r. czeski Sąd Arbitrażowy, wspomagany przez specjalistów w zakresie IT i własności intelektualnej z całej Europy, rozpoczął publiczne konsultacje w sprawie zestawu praktycznych zasad dopracowujących wytyczne ustanowione przez reguły porządku publicznego dla systemu ADR. W listopadzie 2005 r. czeski Sąd Arbitrażowy opublikował na swojej stronie internetowej ostateczny zestaw zasad, ustanawiających procedury administracyjne dotyczące składania i rozpatrywania skarg w ramach ADR[18].

Spory dotyczące „.eu” w ramach systemu ADR mogą być wszczynane przeciwko działaniom stron trzecich w złej wierze lub ich nadużyciom w zakresie rejestracji lub przeciwko decyzjom podjętym przez rejestr[19] Wysokość opłat związanych z postępowaniami ADR ustalana jest w oparciu o zasadę zwrotu kosztów. Opłaty ADR (zaczynające się od 1 850 EUR) wypadają korzystnie na tle opłat pobieranych przez podobne instytucje arbitrażowe. Z uwagi na dobre wyniki podczas pierwszego roku działalności czeski Sąd Arbitrażowy obniżył swoje opłaty o 7 % z dniem 1 stycznia 2007 r. Stronom, które w trakcie postępowania ADR posługują się zaawansowanym podpisem elektronicznym, przysługuje ponadto 10 % zniżki.

4. SKUTECZNOść

Skuteczność systemu TLD „.eu” można ocenić na podstawie dwóch wskaźników: liczby nazw domen, o których rejestrację wnioskowano oraz wydajności rejestru w odniesieniu do działania systemu rejestracji na co dzień.

4.1. Liczba wnioskowanych/zarejestrowanych nazw domen

W rok po uruchomieniu systemu około 2,4 mln nazw zostało zarejestrowanych w ramach TLD „.eu”, co sytuuje ją obecnie na trzecim miejscu pod względem popularności w Europie oraz na siódmym miejscu na świecie. W ramach Unii Europejskiej „.eu” ustępuje popularnością jedynie krajowym domenom najwyższego poziomu (ccTLD) dla Niemiec i Wielkiej Brytanii, a w skali światowej jedynie „.com”, „.net”, „.org” i „.info” mogą wykazać się większą liczbą wniosków o rejestrację. Ponadto obecnie, gdy minęła już pierwsza fala rejestracji, widać rosnącą tendencję do wykorzystywania domen „.eu” po ich zarejestrowaniu, a nie jedynie do rejestrowania ich ze względów zapobiegawczych.

Najnowsze dane w rozbiciu na poszczególne kraje dostępne są pod adresem: http://status.eurid.eu/.

W trakcie okresu wstępnego wpłynęło 346 218 wniosków o zarejestrowanie 245 221 nazw domen. Różnica między liczbą wniosków a liczbą nazw domen, o których rejestrację wnioskowano, wynika z faktu, że o niektóre nazwy domen ubiegał się więcej niż jeden wnioskujący.

Przeciętne miesięczne tempo wzrostu dotyczące rejestracji nazw domen pomiędzy majem a grudniem 2006 r. wyniosło 4,7 % i należało do najwyższych w całym sektorze. Wzrasta również faktyczne codzienne wykorzystanie domeny „.eu”. Liczba zapytań DNS, tzn. to jak często ktoś szuka strony internetowej „.eu” lub wysyła e-mail na adres poczty elektronicznej „.eu”, wzrosła pięciokrotnie w ciągu pół roku między końcem czerwca a końcem grudnia 2006 r.

Ponadto w styczniu 2007 r. ponad 78 % wszystkich nazw domeny „.eu” prowadziło do działającej strony internetowej lub serwera poczty elektronicznej. Spośród funkcjonujących stron internetowych tylko jedna piąta wymagała dodatkowego kliknięcia w celu automatycznego przekierowania odwiedzającego na inną stronę lub adres internetowy; liczby te pokazują, że nazwy domen „.eu” są aktywnie używane. Ponadto niedawny sondaż przeprowadzony przez rejestr pokazał, że 79 % użytkowników Internetu w Europie jest zaznajomionych z pojęciem TLD i nazw domen, oraz że 63 % użytkowników wie o istnieniu domeny „.eu”. 45 % użytkowników Internetu wie, że mogą oni jako mieszkańcy UE zarejestrować domenę „.eu”, a 11 % rozważa możliwość rejestracji nazwy domeny w ramach tego TLD.

Dzięki ogromnemu zainteresowaniu domeną „.eu” i dużej liczbie rejestracji, rejestr zdołał obniżyć opłaty związane z posiadaniem nazwy domeny „.eu”. Od dnia 1 stycznia 2007 r. cena za zarejestrowanie nazwy domeny oraz opłata roczna za przedłużenie ważności została obniżona z 10 do 5 EUR. Biorąc pod uwagę nienastawiony na zysk charakter rejestru „.eu”, można przewidywać dalsze obniżki w przyszłości. Należy zwrócić uwagę, że opłatą tą obciążeni są akredytowani rejestratorzy „.eu”, którzy z kolei ustalają ceny dla swoich klientów. Wielu rejestratorów oferuje usługi pakietowe obejmujące przykładowo hosting witryn internetowych oraz pakiety e-mail. Obecnie cena za nazwę domeny „.eu” zaczyna się od około 15 EUR, co odpowiada cenom żądanym zazwyczaj za inne nazwy domen w ramach „.com”, „.net”, „.co”, „.uk”, „.de”, itp.

Ogólnie rzecz biorąc, można stwierdzić, że uruchomienie TLD „.eu” było udaną i skuteczną operacją, odpowiadającą na rzeczywiste zapotrzebowanie ze strony europejskich obywateli, przemysłu i innych organizacji.

4.2. Wydajność systemu rejestracji

Aby ocenić wydajność systemu rejestracji reguły porządku publicznego[20] przewidują, że na koniec stopniowej rejestracji wykonuje się niezależny audyt na koszt rejestru, a jego wyniki zgłasza się Komisji. Celem audytu jest potwierdzenie uczciwego, właściwego i rozsądnego zarządzania operacyjnego i technicznego okresem stopniowej rejestracji przez rejestr.

Metodyka audytu obejmowała dokładne zbadanie procesów rejestru podczas okresu wstępnego. Audytor starał się uzyskać odpowiednie dane statystyczne oraz opinie stron trzecich (w tym ekspertów w zakresie własności intelektualnej). Badaniem zostały objęte także procesy uruchomione przez rejestr w celu zaradzenia nadużyciom. Procesy te zostały porównane z podobnymi podejściami stosowanymi przez porównywalne rejestry. Audytor przeprowadził wreszcie sondaż dotyczący zadowolenia rejestratorów i konsultował właścicieli wybranej próby domen.

Ustalenia sprawozdania z audytu można streścić następująco:

(i) Jeżeli chodzi o zatwierdzanie praw podczas okresu wstępnego, audytor ustalił, że wybór agenta ds. legalizacji i opracowanie stosownych zasad dotyczących okresu wstępnego odbyło się zgodnie z wymaganiami reguł porządku publicznego oraz w granicach możliwego do przyjęcia modelu ekonomicznego (koszt) i operacyjnego (wydajność) dotyczącego przeprowadzenia procesu. Reguły te zostały opracowane w celu zapewnienia możliwie jednolitego procesu w ramach niejednolitego zbioru praw w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej. W świetle danych statystycznych audytorzy stwierdzili, że nie dochodziło do dyskryminacji obywateli jakiegoś szczególnego państwa członkowskiego.

(ii) W odniesieniu do nadużyć w zakresie rejestracji zasada „kto pierwszy, ten lepszy” była konsekwentnie wdrażana i stosowana przez rejestr. Co się tyczy „praktyk składowania” stosowanych przez niektórych rejestratorów, rejestr przeprowadził kontrolę w oparciu o wybraną próbę rejestratorów oraz na podstawie skarg i rozwiązał umowy z rejestratorami, którym udowodniono stosowanie niedopuszczalnych praktyk.

(iii) Jeżeli chodzi o rejestrację ze strony nieuprawnionych rejestrujących, rejestr przeprowadził kontrole post-factum i unieważnił, w stosownych przypadkach, nazwy domen, które w rezultacie stały się znowu dostępne publicznie.

(iv) Praktyki kilkuset rejestratorów, którzy akredytowali się w rejestrze jedynie w celu masowego uzyskania nazw domen dla pewnych rejestrujących (tzw. „fikcyjni rejestratorzy”), stały się przedmiotem postępowań sądowych wszczynanych przez rejestr przed właściwymi sądami.

(v) W odniesieniu do kwestii operacyjnych i technicznych, ustalenia sprawozdania z audytu potwierdzają solidność systemu wdrożonego przez EURid, który okazał się odpowiedni w świetle objętości i ilości wniosków złożonych podczas okresu wstępnego i w późniejszym czasie.

(vi) Co się tyczy masowych rejestracji, które miały miejsce po dniu 7 kwietnia 2006 r., tj. w momencie, gdy możliwość składania wniosków została szerzej udostępniona publicznie („okres szczytu”), oraz kolejnych faz („okresy mini-szczytu”), jest to zjawisko, którego doświadczyło wiele innych rejestrów. Praktyka ta zdaje się być wynikiem technicznej biegłości i wydajności rejestratorów. W wyniku przeprowadzenia dokładnego i zakrojonego na szeroką skalę badania zapisów w rejestrze EURid audytorzy nie znaleźli żadnych dowodów na niesłuszne uprzywilejowanie jakichś grup, naruszenie zasady „kto pierwszy, ten lepszy”, niedozwolone manipulacje w bazie danych z jakiejkolwiek strony, ingerencje w system logowania, ani też na przerwanie zapór sieciowych ( firewalls ) zainstalowanych przez EURid.

(vii) Jeżeli chodzi o pomoc dla użytkowników końcowych, rejestr powołał zespół wsparcia do obsługi rozmów telefonicznych, e-maili, faksów i poczty od chwili rozpoczęcia „okresu wstępnego” (dnia 7 grudnia 2005 r.). Wydaje się jednak, że zespół wsparcia nie dokumentował swoich kontaktów ze stronami trzecimi za pomocą odpowiedniego systemu rejestracji aż do lipca 2006 r.

5. WNIOSKI

Powyższe ustalenia sprawozdania z audytu pokazują, że działalność rejestru podczas fazy rozruchu TLD „.eu” była ogólnie bardzo skuteczna oraz w pełni zgodna z ramami prawnymi. Nic nie wskazuje na to, by poziom sporów lub problemów związanych z „.eu” był wyższy niż w przypadku innych porównywalnych TLD. Cieszące się powodzeniem TLD, które przyciągają dużą liczbę rejestrujących, muszą nieuchronnie liczyć się ze skargami dotyczącymi spornych nazw domen. Biorąc pod uwagę historię sporów na przestrzeni lat w innych TLD, należało oczekiwać pewnego poziomu skarg. Ku zaskoczeniu niektórych obserwatorów, uruchomienie „.eu” pociągnęło za sobą znacznie więcej rejestracji, niż się spodziewano. Niektóre rejestracje miały charakter spekulacyjny i/lub obronny, lecz większość została dokonana w dobrej wierze. W sposób nieuchronny niektóre rejestracje zostały dokonane przez osoby próbujące „wykorzystać” system w celu odniesienia korzyści finansowych. Takie zachowania zostały w znacznym stopniu przewidziane. W rzeczywistości znaczna części dyskusji poświęconych „.eu” w trakcie przyjmowania prawa przez Parlament Europejski i Radę dotyczyła tego, w jaki sposób zminimalizować nadużycia. Dowody wskazują na to, że ramy prawne oraz wdrożenie środków ochronnych przez EURid okazały się pod tym względem dość skuteczne.

Cele rejestru „.eu” uległy zmianie po zakończeniu pewien czas temu fazy rozruchu. Wyzwanie stanowi obecnie dalsza poprawa usług świadczonych klientom, np. poprzez przyjęcie kodeksu postępowania rejestratorów. Ponadto powinno się zapewnić promowanie dalszych rejestracji, jak również promowanie faktycznego wykorzystania TLD „.eu” przez obywateli, instytucje i firmy.

[1] Dz.U. L 113 z 30.4.2002, str. 1.

[2] Sekcja 6 dokumentu roboczego Komisji z dnia 2 lutego 2000 r. w sprawie stworzenia internetowej nazwy TLD „.eu”.

[3] Artykuł 2 lit a) rozporządzenia (WE) nr 733/2002

[4] Patrz motyw 9 rozporządzenia nr 733/2002

[5] Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 733/2002

[6] Dz.U. L 162 z 30.4.2004, str. 40

[7] http://europa.eu.int/information_society/policy/doteu/background/index_en.htm

[8] Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 733/2002

[9] Zaproszenie do wyrażenia zainteresowania wyborem na rejestr TLD .eu (2002/C 208/08), Dz.U. C 208 z 3.9.2002, str. 6.

[10] Decyzja Komisji w sprawie wyznaczenia rejestru TLD “.eu”, Dz.U. L 128 z 24.5.2003, str. 29

[11] Więcej informacji o EURid można znaleźć na stronie http://www.eurid.eu/content/view/12/26/lang,en/

[12] Motyw 15 rozporządzenia (WE) nr 733/2002

[13] Piractwo domenowe jest terminem powszechnie używanym do opisania praktyki polegającej na rejestrowaniu internetowych nazw domen, które nie powinny być teoretycznie wybierane. Osoba zajmująca się piractwem domenowym oferuje następnie domenę prawowitemu właścicielowi po zawyżonej cenie.

[14] http://www.eurid.eu/content/view/21/38/lang,en/

[15] Motyw 16 rozporządzenia (WE) nr 733/2002

[16] Artykuł 14 reguł porządku publicznego

[17] Artykuł 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004

[18] http://www.adr.eu/adr/adr_rules/index.php

[19] Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004

[20] Artykuł 12 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004