Komisja przyjęła do wiadomości rezolucję przyjętą przez Parlament Europejski dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie pierwszego sprawozdania na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1233/2011 i zwróciła szczególną uwagę państw członkowskich na zawarte w rezolucji zalecenia – takie jak zalecenie, by grupa robocza Rady ds. kredytów eksportowych oraz Komisja konsultowały się z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych w sprawie dalszego rozwoju metod sprawozdawczości. W chwili sporządzania niniejszego dokumentu państwa członkowskie dokonują aktualizacji metodyki sprawozdawczości.

Transakcje oceniane są nie tylko pod kątem ochrony środowiska, ale także pod innymi względami. Na przykład kilka państw członkowskich wyraźnie odniosło się także do skutków społecznych oraz do praw człowieka . Zagrożenia te mogą zostać ocenione przez niezależnych ekspertów lub przez wyznaczonych specjalistów w każdej AKE .

AKE nadal oceniają ryzyko środowiskowe, a państwa członkowskie rozwijają wewnętrzne procesy oceny tego ryzyka. W przypadkach, w których ryzyko uznane jest za niedopuszczalne lub nieproporcjonalne, nie udziela się zabezpieczenia . W przypadkach, w których ryzyko uznane jest za dopuszczalne, wsparcie kredytu eksportowego jest zazwyczaj warunkowe, uzależnione od środków łagodzących i od zapewnienia zgodności z pewnymi normami . Konwergencję w praktyce ilustruje m.in. stosowanie różnych procedur oceny, dostosowanych do rodzaju i kategorii danych transakcji, co wyraźnie opisano w sprawozdaniach kilku państw członkowskich .

Szczegółowe informacje można znaleźć w sekcjach II i IV formularza sprawozdawczego mającego zastosowanie do sporządzania rocznych sprawozdań z działalności, jak również w ogólnych rocznych sprawozdaniach, do których niektóre państwa członkowskie wyraźnie się odnoszą.

Ponadto prawie wszystkie państwa członkowskie odnoszą się w szczególności do procedur wskazanych w zaleceniu OECD w sprawie wspólnego podejścia do oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz środowiskowego i społecznego badania due diligence („wspólne podejście”), które uzyskały akceptację i wpływ normatywny nawet poza państwami należącymi do OECD.

Wiele państw członkowskich zgłasza, że stosuje „wspólne podejście” poza zaleconym zakresem w celu zwiększenia kontroli rosnącej liczby transakcji . Państwa członkowskie również wychodzą poza ramy wspólnego podejścia i znajdują – oprócz wspólnego podejścia – punkty odniesienia w postaci innych międzynarodowych norm. Normy te obejmują: strategię bezpieczeństwa Banku Światowego , wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka , zasady inicjatywy Global Compact , Deklarację Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącą podstawowych zasad i praw w pracy , zasady równikowe , normy środowiskowe i społeczne Międzynarodowej Korporacji Finansowej oraz wytyczne OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych . Inną nową tendencją jest włączenie inicjatyw dotyczących zmiany klimatu do tego kontekstu, włącznie z odniesieniem do Ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu . Niektóre z państw członkowskich zwracają też uwagę na swoje nieustanne zobowiązanie do doskonalenia i rozwoju obecnego systemu. Finlandia, na przykład, zaznaczyła swoje uczestnictwo w grupach roboczych z udziałem kilku AKE, w których dąży się do wypracowania wspólnego podejścia do kwestii środowiskowych i społecznych, jak również do szerzej zakrojonych działań międzynarodowych mających na celu stworzenie wspólnych zasad w celu zapewnienia równych warunków działania.

c) Inne informacje zawarte w rocznych sprawozdaniach z działalności

Oprócz informacji już zawartych w sekcjach 3a) i b) powyżej, z 21 rocznych sprawozdań z działalności wynika, że państwa członkowskie rozwinęły politykę w zakresie kredytów eksportowych głównie w kontekście środowiska, zwalczania przekupstwa oraz udzielania zrównoważonych pożyczek dla krajów o niskich dochodach. Trzy odpowiednie zalecenia OECD odgrywają istotną – ale nie wyłączną – rolę. Państwa członkowskie niebędące członkami OECD również stosują te instrumenty lub do tego dążą. Przykładowo Bułgaria stosuje zalecenie OECD dotyczące przekupstwa. Wiele państw członkowskich twierdzi w szczególności, że „wspólne podejście” stosowane jest poza zakresem określonym przez OECD . Ponadto polityka państw członkowskich opiera się na normach międzynarodowych i szerszym dorobku prawnym UE. Odniesienia do unijnych „celów”, „standardów” i „wytycznych” wskazują na to, że brane pod uwagę są zarówno instrumenty miękkiego, jak i twardego prawa, a idea jest równie ważna jak litera prawa.

Co więcej, państwa członkowskie coraz częściej wymieniają dodatkowe cele lub kwestie polityczne, które dopełniają to, co zostało przewidziane we „wspólnym podejściu”. Przykłady dotyczą zrównoważonego rozwoju społecznego i zapobiegania oszustwom podatkowym . W kilku przypadkach zainteresowane AKE same opracowały odpowiednie instrumenty. Przykładem na to jest polityka w dziedzinie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw , która obejmuje nie tylko działania wewnętrzne, ale również ścisły dialog z klientami AKE .

Jeżeli chodzi o ochronę środowiska, do nowych tendencji należą nacisk na zrównoważony rozwój i redukcja emisji . Podobnie jak w poprzednim sprawozdaniu, wiele państw członkowskich podkreśla szczególne znaczenie praw człowieka. Praktycznie wszystkie sprawozdania nadal odzwierciedlają poparcie dla zwiększenia wymiaru praw człowieka w ramach nowego wspólnego podejścia.

Ogólnie rzecz biorąc, strategie państw członkowskich w odniesieniu do AKE są zbieżne. Przykładem tego są środki zwalczania przekupstwa. Wiele z państw członkowskich wymaga podpisania deklaracji o niepopełnieniu przekupstwa przez zaangażowane strony i wyraźnie stwierdza, że ochrona zostanie automatycznie unieważniona w przypadku przekupstwa . Coraz więcej państw członkowskich wspomina znaczenie monitorowania i aktywnie zachęca banki i eksporterów do rozwijania własnych środków zwalczania przekupstwa .

Wiele państw członkowskich opracowało własne, zgodne ze wspólnym podejściem, narzędzia do zwalczania przekupstwa i korupcji, takie jak środki informowania o nieprawidłowościach . Nadal jako priorytet wymienia się środki przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz zapobieganie finansowaniu terroryzmu .

Analogicznie o konwergencji świadczy ścisłe przestrzeganie wymogów Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego, wspominane przez wiele państw członkowskich w odniesieniu do praktyk udzielania zrównoważonych pożyczek krajom o niskich dochodach .

Państwa członkowskie poświęcają też szczególną uwagę kwestii zagwarantowania, by AKE działały w najbardziej przejrzysty sposób, z poszanowaniem poufności, która może być konieczna do transakcji handlowych. Kilka państw członkowskich zwraca szczególną uwagę na tę kwestię w rocznych sprawozdaniach z działalności za 2017 r. .

Ze sprawozdań państw członkowskich wynika, że włączyły one wspólne podejście OECD do swojej polityki kredytów eksportowych. Co więcej, różnorodność wymienionych powyżej kwestii wskazuje na to, że wspólne podejście często jest postrzegane jako minimalny standard. W wielu dziedzinach państwa członkowskie stosują własne dodatkowe środki, aby zapewnić, że wsparcie kredytów eksportowych jest możliwe tylko w przypadku transakcji, które spełniają szereg rygorystycznych norm, od aspektów środowiskowych po kwestie społeczne.

d) Zgodność AKE z celami i zobowiązaniami Unii

Aby zwiększyć przejrzystość na szczeblu UE, państwa członkowskie są zobowiązane na mocy rozporządzenia (UE) nr 1233/2011 do udostępnienia Komisji rocznego sprawozdania z działalności, przekazując – zgodnie z krajowymi ramami prawnymi – niektóre informacje finansowe i operacyjne dotyczące ich działalności związanej z kredytami eksportowymi, obejmujące również informacje na temat sposobów radzenia sobie z ryzykiem środowiskowym.

Zgodnie z pkt 3 załącznika I „[n]a podstawie tych informacji Komisja opracowuje roczny przegląd dla Parlamentu Europejskiego, zawierający ocenę zgodności AKE z celami i zobowiązaniami Unii”.