[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 15.12.2010

KOM(2010) 753 wersja ostateczna

2010/0360 (NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY

dotycząca podpisania Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym

SEK(2010) 1559 wersja ostateczna

UZASADNIENIE

1. W dniu 20 listopada 1998 r. Rada i Parlament Europejski przyjęły dyrektywę 98/84/WE w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie [1].

2. Dyrektywa ta stworzyła wspólne ramy prawne dla całej Unii Europejskiej w celu walki z nielegalnymi urządzeniami dającymi nieuprawniony dostęp do płatnych usług telewizyjnych i w celu skutecznej ochrony tych usług. Ochrona ta obejmuje zarówno klasyczną transmisję telewizyjną i radiową, jak i transmisję przez internet.

3. Podstawowym celem dyrektywy było zapewnienie ochrony prawnej wszystkich usług, za które opłata zależy od dostępu warunkowego , tj. uwarunkowania dostępu do usługi chronionej wcześniejszym indywidualnym zezwoleniem[2]. Ochrona ta polega konkretnie na uznaniu za nielegalną wszelkiej działalności handlowej związanej z urządzeniami umożliwiającymi lub ułatwiającymi dostęp do usług bez zezwolenia ani opłacenia dostawcy oraz wprowadzenie sankcji.

4. Usługi są zatem legalnie udostępniane przez dostawców za pośrednictwem urządzenia dostępu warunkowego , czyli wszelkiego urządzenia lub oprogramowania zaprojektowanego lub przystosowanego do udostępniania usług chronionych w zrozumiałej formie[3]. Z drugiej strony urządzenie nielegalne oznacza wszelkie wyposażenie lub oprogramowanie zaprojektowane lub przystosowane do udostępniania usług chronionych w zrozumiałej formie bez zezwolenia usługodawcy[4];

5. W tym kontekście dyrektywa definiuje działania nielegalne w powiązaniu z urządzeniami nielegalnymi. Przede wszystkim chodzi o produkcję, przywóz, dystrybucję, sprzedaż, wynajem lub posiadanie tych urządzeń, ale także o ich instalację, serwis lub wymianę. Ponadto za działanie nielegalne uznaje się również przekaz informacji handlowej w celu promocji urządzeń pirackich. Należy zauważyć, że za nielegalne uznaje się jedynie wyżej wymienione działania wykonywane w kontekście handlowym.

6. Określenie sankcji nakładanych za działanie nielegalne pozostawia się całkowicie w gestii państw członkowskich, które muszą przestrzegać ogólnych zasad prawa wspólnotowego. Sankcje muszą być „skuteczne, odstraszające i proporcjonalne”[5] do popełnionych wykroczeń.

7. Ponadto państwa członkowskie muszą zapewnić wszystkim dostawcom usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym właściwe środki prawne, aby doprowadzić do zaprzestania nielegalnego korzystania z ich działalności (np. za pośrednictwem nakazu sądu) oraz uzyskać odszkodowanie za ewentualne szkody poniesione w wyniku działań nielegalnych.

8. W 1999 r. Rada Europy postanowiła opracować europejską konwencję dotyczącą prawnej ochrony usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym.

9. Za szczególnie konieczną uznano rozszerzoną i skuteczną ochronę usług opartych i polegających na dostępie warunkowym. Wiele państw europejskich, niebędących członkami Unii Europejskiej, może stanowić ośrodki udoskonalania i rozpowszechniania urządzeń pirackich opartych na dostępie warunkowym, ponieważ system prawny tych państw nie przewiduje sankcji za tę bardzo specyficzną działalność piracką. Za pożądane uznano zatem rozszerzenie przepisów dyrektywy 98/84/WE i stworzenie na szczeblu europejskim wspólnych i skutecznych ram ochrony tych usług.

10. Decyzją z dnia 22 czerwca 1999 r.[6] Rada upoważniła więc Komisję do udziału, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w negocjacjach dotyczących konwencji.

11. W wytycznych negocjacyjnych przekazanych Komisji zalecano, aby konwencja europejska przyjęła definicje i środki określone w dyrektywie 98/84/WE i aby zgodność między tymi dwoma instrumentami prawnymi była jak największa.

12. Negocjacje zakończyły się powodzeniem, a konwencja, przyjęta w dniu 24 stycznia 2001 r., jest w pełni zgodna z dyrektywą 98/84/WE.

13. W istocie konwencja w dużej mierze przejmuje przepisy dyrektywy 98/84/WE. Systemy oparte lub polegające na dostępie warunkowym podlegają zatem ochronie przed takimi działaniami nielegalnymi jak wymienione w dyrektywie 98/84/WE.

14. Między dwoma tekstami istnieje kilka pomniejszych różnic. Według konwencji uważa się za przestępstwo nie tylko produkcję urządzeń nielegalnych, ale również ich wytwarzanie. Podobnie sankcje przewidziane za działania uznane za nielegalne są o wiele jaśniej zdefiniowane w konwencji, ponieważ określa ona charakter karny, administracyjny lub inny tych sankcji. Jednak podobnie jak w dyrektywie 98/84/WE sankcje muszą być proporcjonalne, odstraszające i skuteczne. Podsumowując, różnice w tekście konwencji Rady Europy w żaden sposób nie zmieniają treści i zakresu stosowania dyrektywy wspólnotowej.

15. Konwencja jest otwarta do podpisu przez Unię Europejską. Ponadto w art. 11 ust. 4 przewiduje się wyraźnie, że we wzajemnych stosunkach stron będących członkami Wspólnoty Europejskiej mają zastosowanie przepisy Wspólnoty, a przepisy wynikające z niniejszej konwencji mają zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy brak przepisów wspólnotowych regulujących przedmiotowy obszar. Ta klauzula rozłączenia na rzecz państw członkowskich Unii Europejskiej zapewnia pierwszeństwo przepisów UE.

16. W ramach drugiego sprawozdania z oceny dyrektywy 98/84/WE przyjętego w dniu 30 września 2008 r.[7] Komisja wskazała, że podpisanie konwencji przez Unię Europejską powinno bardziej zachęcić państwa członkowskie Rady Europy do jej ratyfikacji i umożliwić w ten sposób rozszerzenie poza granice UE ochrony prawnej usług opartych na dostępie warunkowym.

17. Dlatego też Komisja zaleca Radzie podpisanie przedmiotowej konwencji, co pozwoli rozszerzyć zakres stosowania ram prawnych ustanowionych dyrektywą 98/84/WE i umożliwi skuteczną walkę z działaniami zagrażającymi usługom chronionym.

2010/0360 (NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY

dotycząca podpisania Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 w związku z art. 218 ust. 5,

uwzględniając wniosek Komisji[8],

a także mając na uwadze, co następuje:

18. W dniu (…) r. Rada upoważniła Komisję do prowadzenia negocjacji w Radzie Europy w imieniu Wspólnoty Europejskiej w sprawie konwencji dotyczącej prawnej ochrony usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym.

19. Europejską konwencję o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym przyjęto w dniu 24 stycznia 2001 r.

20. Konwencja wprowadza ramy regulacyjne niemal zgodne z dyrektywą 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie[9].

21. Podpisanie konwencji pozwoliłoby na wysłanie silnego sygnału na rzecz tej konwencji i w ten sposób przyczyniłoby się do stosowania przepisów dyrektywy 98/84/WE poza granicami UE i wprowadzenia prawa do usług opartych na dostępie warunkowym, które byłoby wspólne na całym kontynencie europejskim.

22. Konwencja weszła w życie w dniu 1 lipca 2003 r. i jest otwarta do podpisu przez Wspólnotę.

23. Konwencja powinna zostać podpisana w imieniu UE, z zastrzeżeniem możliwości jej zawarcia w późniejszym terminie,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania w imieniu UE Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym.

Tekst konwencji załączono do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Europejska konwencja o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym

Preambuła

Państwa członkowskie Rady Europy, pozostałe państwa oraz Wspólnota Europejska, sygnatariusze niniejszej konwencji,

zważywszy, że celem Rady Europy jest osiągnięcie większej jedności jej członków;

mając na uwadze zalecenie nr R (91) 14 Komitetu Ministrów w sprawie ochrony prawnej kodowanych usług telewizyjnych;

zważywszy, że piractwo dekoderów kodowanych usług telewizyjnych nadal stanowi problem w całej Europie;

biorąc pod uwagę, że od dnia przyjęcia ww. zalecenia pojawiły się nowe rodzaje usług i urządzeń opartych lub polegających na dostępie warunkowym oraz nowe formy nielegalnego dostępu do nich;

biorąc pod uwagę duże różnice istniejące pomiędzy państwami europejskimi w zakresie prawodawstwa regulującego ochronę usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym;

biorąc pod uwagę, że nielegalny dostęp zagraża efektywności ekonomicznej instytucji zapewniających usługi radiofonii i usługi społeczeństwa informacyjnego i, w konsekwencji, może mieć negatywny wpływ na różnorodność programów i usług oferowanych ogółowi społeczeństwa;

przekonane o konieczności realizacji wspólnej strategii, której celem jest ochrona usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym;

przekonane, że sankcje karne, administracyjne lub inne mogą odgrywać skuteczną rolę w zapobieganiu nielegalnym działaniom przeciw usługom opartym na warunkowym dostępie;

uznając, że szczególną uwagę należy zwrócić na nielegalne działania prowadzone w celach handlowych;

uwzględniając istniejące międzynarodowe instrumenty prawne, które zawierają przepisy dotyczące ochrony usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym,

uzgodniły, co następuje:

Sekcja I – Przepisy ogólne

Artykuł 1 – Przedmiot i cel

Niniejsza konwencja dotyczy usług społeczeństwa informacyjnego i usług radiofonii dostarczanych za opłatą i opartych lub polegających na dostępie warunkowym. Celem niniejszej konwencji jest zdelegalizowanie na terytorium Stron pewnej liczby działań umożliwiających uzyskanie nieuprawnionego dostępu do usług chronionych i zbliżenie ustawodawstw Stron w tej dziedzinie.

Artykuł 2 - Definicje

Dla celów niniejszej konwencji:

a) „usługa chroniona” oznacza dowolną z następujących usług, świadczoną za opłatą i na podstawie dostępu warunkowego:

- telewizyjne usługi programowe określone w art. 2 zmienionej Europejskiej konwencji o telewizji ponadgranicznej;

- usługi transmisji radiowej, oznaczające programy radiowe skierowane do odbioru publicznego transmitowane drogą kablową lub bezprzewodową, w tym przez satelitę;

- usługi społeczeństwa informacyjnego, oznaczające usługi świadczone drogą elektroniczną, na odległość i na indywidualne zamówienie odbiorcy;

lub świadczenie warunkowego dostępu do powyższych usług, uznane za usługę samą w sobie;

b) „warunkowy dostęp” oznacza wszelkie środki lub urządzenia techniczne, zapewniające dostęp w zrozumiałej formie, uwarunkowany wcześniejszym indywidualnym zezwoleniem, do usług wymienionych w lit. a) niniejszego artykułu;

c) „urządzenia dostępu warunkowego” oznaczają wszelki sprzęt, oprogramowanie lub urządzenie zaprojektowane lub przystosowane do udostępniania w zrozumiałej formie jednej z usług wymienionych w lit. a) niniejszego artykułu;

d) „urządzenie nielegalne” oznacza wszelki sprzęt, oprogramowanie lub urządzenie zaprojektowane lub przystosowane do udostępniania w zrozumiałej formie jednej z usług wymienionych w lit. a) niniejszego artykułu bez zezwolenia usługodawcy.

Artykuł 3 – Beneficjenci

Niniejsza konwencja ma zastosowanie do każdej osoby fizycznej lub prawnej oferującej usługę chronioną określoną powyżej w art. 2 lit. a), bez względu na jej narodowość i podleganie lub niepodleganie kompetencji jednej ze Stron.

Sekcja II – Działania nielegalne

Artykuł 4 – Wykroczenia

Za nielegalne uznaje się następujące rodzaje działań na terytorium jednej ze Stron:

a) wytwarzanie lub produkcja urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

b) przywóz urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

c) dystrybucja urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

d) sprzedaż lub wynajem urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

e) posiadanie urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

f) instalacja, serwis lub wymiana urządzeń nielegalnych w celach handlowych;

g) promocja handlowa, marketing lub reklama na rzecz urządzeń nielegalnych.

Każda ze Stron może w dowolnym momencie w oświadczeniu skierowanym do Sekretarza Generalnego Rady Europy oświadczyć, że zdelegalizuje również inne rodzaje działań niż wymienione w ust. 1 niniejszego artykułu.

Sekcja III – Sankcje i środki prawne

Artykuł 5 – Sankcje przeciw nielegalnym działaniom

Strony przyjmują środki, aby działania nielegalne określone powyżej w art. 4 podlegały sankcjom karnym, administracyjnym lub innym. Środki te są skuteczne, odstraszające i proporcjonalne do potencjalnego wpływu działań nielegalnych.

Artykuł 6 – Środki konfiskaty

Strony przyjmują odpowiednie środki, które mogłyby być konieczne do zajęcia i konfiskaty urządzeń nielegalnych lub sprzętu do promocji, marketingu lub reklamy wykorzystywanego do popełnienia przestępstwa, jak również konfiskaty wszystkich korzyści i zysków finansowych wynikających z nielegalnych działań.

Artykuł 7 – Postępowanie cywilne

Strony przyjmują konieczne środki dla zapewnienia, że podmioty świadczące usługi chronione, których interes doznał uszczerbku w wyniku określonych w art. 4 działań nielegalnych, będą miały dostęp do właściwych środków prawnych, włączając wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie i uzyskanie nakazu sądu lub innego środka zapobiegawczego oraz, gdy ma to zastosowanie, złożenie wniosków o wycofanie z obiegu handlowego urządzeń nielegalnych.

Sekcja IV – Wdrożenie i zmiany

Artykuł 8 – Współpraca międzynarodowa

Strony zobowiązują się do wzajemnej pomocy we wdrożeniu niniejszej konwencji. Zgodnie z przepisami właściwych instrumentów międzynarodowych w zakresie współpracy międzynarodowej w dziedzinie prawa karnego lub administracyjnego oraz przepisów prawa krajowego Strony zapewniają sobie wzajemnie wsparcie za pomocą jak najszerzej pojętych środków współpracy w dochodzeniach i postępowaniach sądowych dotyczących wykroczeń karnych lub administracyjnych, ustanowionych zgodnie z niniejszą konwencją.

Artykuł 9 – Konsultacje wielostronne

1. W terminie dwóch lat od wejścia w życie niniejszej konwencji oraz następnie co dwa lata, a także w każdym przypadku na wniosek jednej ze Stron, Strony przeprowadzają konsultacje wielostronne w Radzie Europy w celu przeanalizowania stosowania niniejszej konwencji oraz możliwości jej zmiany lub rozszerzenia stosowania jej niektórych przepisów, zwłaszcza w odniesieniu do definicji określonych w art. 2. Konsultacje te będą odbywać się podczas spotkań zwołanych przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.

2. Każda Strona może być reprezentowana podczas konsultacji wielostronnych przez jednego lub kilku przedstawicieli. Każda Strona dysponuje prawem do jednego głosu. Każdemu państwu będącemu stroną niniejszej konwencji przysługuje jeden głos. W kwestiach z zakresu kompetencji Wspólnoty Europejskiej korzysta ona ze swojego prawa głosu i dysponuje liczbą głosów równą liczbie państw członkowskich będących Stronami niniejszej konwencji. Wspólnota Europejska nie głosuje, jeżeli głosowanie dotyczy kwestii niewchodzącej w zakres jej kompetencji.

3. Każde państwo określone w art. 12 ust. 1 lub Wspólnota Europejska niebędąca Stroną niniejszej konwencji może być reprezentowana podczas spotkań konsultacyjnych przez obserwatora.

4. Po każdej konsultacji Strony składają Komitetowi Ministrów Rady Europy sprawozdanie dotyczące konsultacji i funkcjonowania niniejszej konwencji, w tym – jeżeli Strony uznają to za konieczne – propozycje zmian do konwencji.

5. Z zastrzeżeniem przepisów niniejszej konwencji Strony ustanawiają regulamin wewnętrzny spotkań konsultacyjnych.

Artykuł 10 – Zmiany

1. Każda ze Stron może proponować zmiany do niniejszej konwencji.

2. Wszystkie propozycje zmian zgłasza się Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy, który przekazuje je państwom członkowskim Rady Europy, innym państwom będącym Stronami Europejskiej konwencji kulturalnej, Wspólnocie Europejskiej i każdemu państwu niebędącemu członkiem, które przystąpiło lub zostało zaproszone do przystąpienia do niniejszej konwencji zgodnie z przepisami art. 13.

3. Wszelka zmiana zaproponowana zgodnie z przepisami poprzedniego ustępu zostanie rozpatrzona w terminie sześciu miesięcy od daty jej przekazania przez Sekretarza Generalnego podczas wielostronnego spotkania konsultacyjnego, w trakcie którego zmiana może zostać przyjęta większością dwóch trzecich głosów państw, które ratyfikowały konwencję.

4. Tekst przyjęty podczas wielostronnego spotkania konsultacyjnego przedstawia się do zatwierdzenia Komitetu Ministrów. Po zatwierdzeniu przez Komitet tekst zmiany przekazuje się Stronom do akceptacji.

5. Każda zmiana wchodzi w życie w trzydziestym dniu po poinformowaniu Sekretarza Generalnego przez wszystkie Strony o jej przyjęciu.

6. Komitet Ministrów może, na podstawie zalecenia wydanego przez uczestników wielostronnego spotkania konsultacyjnego, zdecydować – większością głosów określoną w art. 20 lit. d Statutu Rady Europy i jednomyślną decyzją przedstawicieli Stron umocowanych do zasiadania w Komitecie – że dana zmiana wejdzie w życie po upływie dwóch lat od daty jej przekazania do przyjęcia, o ile jedna ze Stron nie zgłosiła Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy sprzeciwu w dniu jej wejścia w życie. W przypadku zgłoszenia takiego sprzeciwu zmiana wejdzie w życie w pierwszym dniu miesiąca po dniu, w którym Strona konwencji zgłaszająca sprzeciw złoży Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy akt przyjęcia.

7. Jeżeli Komitet Ministrów zatwierdził zmianę, ale nie weszła ona jeszcze w życie zgodnie z przepisami ust. 5 lub 6 powyżej, dane państwo lub Wspólnota Europejska nie mogą wyrazić zgody na przystąpienie do niniejszej konwencji bez jednoczesnego przyjęcia tej zmiany.

Artykuł 11 – Stosunek do innych konwencji i porozumień

1. Niniejsza konwencja nie narusza praw i obowiązków wynikających z wielostronnych konwencji międzynarodowych dotyczących szczególnych kwestii.

2. Strony konwencji mogą zawierać między sobą porozumienia dwustronne lub wielostronne dotyczące kwestii regulowanych niniejszą konwencją w celu uzupełnienia lub wzmocnienia jej przepisów lub ułatwienia stosowania zasad w niej zawartych.

3. Jeżeli dwie lub więcej Stron zawarły już porozumienie lub traktat na temat objęty niniejszą konwencją lub jeżeli ustanowiły one już w inny sposób wzajemne stosunki w tej dziedzinie, mają one możliwość stosowania wspomnianej umowy, traktatu lub porozumienia zamiast niniejszej konwencji, jeżeli akt ten ułatwia współpracę międzynarodową.

4. We wzajemnych stosunkach Stron będących członkami Wspólnoty Europejskiej mają zastosowanie przepisy Wspólnoty, a przepisy wynikające z niniejszej konwencji mają zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy brak przepisów wspólnotowych regulujących przedmiotowy obszar.

Sekcja V – Postanowienia końcowe

Artykuł 12 – Podpisanie konwencji i jej wejście w życie

1. Niniejsza konwencja jest otwarta do podpisu dla państw członkowskich Rady Europy i innych państw będących stronami Europejskiej konwencji kulturalnej oraz dla Wspólnoty Europejskiej. Państwa te i Wspólnota Europejska mogą wyrazić zgodę na przystąpienie do niniejszej konwencji:

a) przez jej podpisanie bez zastrzeżenia ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia; lub

b) przez jej podpisanie z zastrzeżeniem ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, a następnie przez ratyfikację, przyjęcie lub zatwierdzenie.

2. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzające zostaną złożone Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

3. Niniejsza konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie okresu trzech miesięcy od daty, w której trzy państwa członkowskie Rady Europy wyraziły swoją zgodę na przystąpienie do niniejszej konwencji zgodnie z przepisami poprzedniego ustępu.

4. W odniesieniu do każdego państwa sygnatariusza lub Wspólnoty Europejskiej, które później wyrażą swoją zgodę na przystąpienie do konwencji, wchodzi ona w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty wyrażenia zgody na przystąpienie do konwencji zgodnie z postanowieniami ust. 1.

Artykuł 13 – Przystąpienie do konwencji państw niebędących jej członkami

1. Po wejściu w życie niniejszej konwencji Komitet Ministrów Rady Europy może, po zasięgnięciu opinii Stron konwencji, zaprosić wszelkie państwo niewymienione w art. 12 ust. 1 do przystąpienia do niniejszej konwencji, podejmując decyzję większością określoną w art. 20 lit. d Statutu Rady Europy i jednomyślną decyzją przedstawicieli umawiających się Stron, umocowanych do zasiadania w Komitecie.

2. W odniesieniu do każdego państwa przystępującego konwencja wchodzi w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dokumentu przystąpienia Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

Artykuł 14 – Terytorialny zakres stosowania

1. Przy podpisywaniu lub też składaniu swego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzającego lub akcesyjnego każde państwo lub Wspólnota Europejska może określić terytorium lub terytoria, do których stosuje się niniejsza konwencja.

2. Każde państwo lub Wspólnota Europejska może następnie w dowolnym momencie, za pośrednictwem oświadczenia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, rozszerzyć stosowanie niniejszej konwencji na wszelkie inne terytorium określone w tym oświadczeniu. W odniesieniu do takiego terytorium konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty przyjęcia oświadczenia przez Sekretarza Generalnego.

3. Każde oświadczenie złożone na mocy dwóch ustępów poprzedzających może w odniesieniu do każdego terytorium wymienionego w takim oświadczeniu zostać wycofane za pośrednictwem powiadomienia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy. Wycofanie staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty przyjęcia powiadomienia przez Sekretarza Generalnego.

Artykuł 15 – Zastrzeżenia

Do niniejszej konwencji nie będą wnoszone żadne zastrzeżenia.

Artykuł 16 – Rozwiązywanie sporów

W przypadku jakiegokolwiek sporu między Stronami odnośnie do interpretacji lub stosowania niniejszej konwencji Strony zobowiązują się do osiągnięcia polubownego rozstrzygnięcia sporu w drodze negocjacji lub w inny wybrany przez siebie pokojowy sposób, w tym przedłożenie sporu trybunałowi arbitrażowemu, który podejmie wiążące Strony sporu decyzje.

Artykuł 17 – Wypowiedzenie

1. Każda ze Stron może w dowolnym czasie wypowiedzieć niniejszą konwencję za pośrednictwem powiadomienia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy.

2. Wypowiedzenie staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty przyjęcia powiadomienia przez Sekretarza Generalnego.

Artykuł 18 – Powiadomienia

Sekretarz Generalny Rady Europy powiadamia państwa członkowskie Rady Europy, inne państwa będące Stronami Europejskiej konwencji kulturalnej, Wspólnotę Europejską oraz państwa, które przystąpiły do niniejszej konwencji o:

a) wszelkim jej podpisaniu zgodnie z art. 12;

b) złożeniu wszelkich dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzających i akcesyjnych zgodnie z art. 12 i 13;

c) każdej dacie wejścia w życie niniejszej konwencji zgodnie z art. 12 i 13;

d) każdym oświadczeniu złożonym zgodnie z art. 4;

e) każdej propozycji zmiany złożonej zgodnie z art. 10;

f) wszelkich innych działaniach, powiadomieniach lub komunikatach odnoszących się do niniejszej konwencji.

Na dowód czego niżej podpisani, będąc należycie do tego upełnomocnieni, podpisali niniejszą konwencję.

Sporządzono w Strasburgu, dnia 24 stycznia 2001 r. w językach francuskim i angielskim, przy czym oba teksty są na równi autentyczne, w jednym egzemplarzu, który zostaje złożony w archiwum Rady Europy. Sekretarz Generalny Rady Europy przekaże jego uwierzytelniony odpis każdemu państwu członkowskiemu Rady Europy, innym państwom będącym Stronami Europejskiej konwencji kulturalnej, Wspólnocie Europejskiej oraz każdemu państwu zaproszonemu do przystąpienia do niniejszej konwencji.

[1] Dz.U. L 320 z 28.11.1998, s. 54.

[2] Art. 2 lit. b) dyrektywy 98/84/WE.

[3] Art. 2 lit. c) dyrektywy 98/84/WE.

[4] Art. 2 lit. e) dyrektywy 98/84/WE.

[5] Art. 5 dyrektywy 98/84/WE.

[6] Nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym. Nr pisma: 9556/99.

[7] COM(2008) 593 wersja ostateczna nieopublikowana w Dz.U.

[8] Dz.U. C […] z […], s. […].

[9] Dz.U. L 320 z 28.11.1998, s. 54.