KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 28.3.2018 JOIN(2018) 5 final WSPÓLNY KOMUNIKAT DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY EMPTY dotyczący Planu działania na rzecz mobilności wojskowej



1.Wprowadzenie: poprawa mobilności wojskowej w UE W swoim orędziu o stanie Unii z 2017 r. przewodniczący Juncker podkreślił konieczność stworzenia w pełni funkcjonującej Europejskiej Unii Obrony do 2025 r. UE podejmuje już niezbędne kroki w celu zbudowania bardziej skutecznej, gotowej do reagowania i zintegrowanej Unii, zdolnej do realizacji wspólnych interesów i priorytetów UE w zakresie promowania pokoju i zagwarantowania bezpieczeństwa swoich obywateli i terytorium, tak jak postulowano również w globalnej strategii na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE. Europejski plan działań w sektorze obrony, w szczególności Europejski Fundusz Obronny, świadczą o zaangażowaniu Europy na rzecz podejmowania zdecydowanych działań wspierających państwa członkowskie. Poprawa mobilności wojskowej w Unii Europejskiej jest jednym z konkretnych kroków w tym kierunku, przyczyniając się w ten sposób do stworzenia Unii, która zapewnia ochronę, w której europejska solidarność i wzajemna pomoc są skutecznie realizowane. Dwadzieścia pięć państw członkowskich UE zdecydowało o włączeniu mobilności wojskowej do bardziej wiążących zobowiązań podjętych w ramach stałej współpracy strukturalnej rozpoczętej w dniu 11 grudnia 2017 r.. Ponadto w dniu 6 marca 2018 r. Rada przyjęła zalecenie dotyczące mapy drogowej dotyczącej wdrażania stałej współpracy strukturalnej oraz decyzję ustanawiającą wykaz projektów, które mają zostać opracowane w ramach stałej współpracy strukturalnej. W grudniu 2017 r. mobilność wojskowa została dodana do wspólnego zestawu nowych wniosków służących wdrożeniu wspólnej deklaracji UE-NATO z lipca 2016 r. . Na posiedzeniu w grudniu 2017 r. Rada Europejska zwróciła się do Wysokiego Przedstawiciela, Komisji i państw członkowskich UE, by posunąć naprzód prace nad mobilnością wojskową, zarówno w ramach stałej współpracy strukturalnej, jak i w kontekście współpracy między UE a NATO. Zasady przewodnie podejścia UE W następstwie wspólnego komunikatu w sprawie poprawy mobilności wojskowej w UE z listopada 2017 r. i opierając się na mapie drogowej opracowanej przez grupę roboczą ad hoc ds. transgranicznego transportu wojskowego w Europie, działającą w ramach Europejskiej Agencji Obrony, niniejszy plan działania ma na celu zapewnienie spójnych ram dla obecnych i przyszłych programów, projektów, inicjatyw i działań. Umożliwi to bardziej skoordynowane podejście UE, wzmocnienie solidarności między państwami członkowskimi, a także zwiększenie wartości dodanej UE. Większa mobilność sił zbrojnych w UE i poza jej granicami zwiększy bezpieczeństwo europejskie poprzez umożliwienie państwom członkowskim UE szybszego działania zgodnie z ich potrzebami i obowiązkami w zakresie obronności, zarówno w kontekście misji i operacji w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, jak i działań na poziomie krajowymi i wielonarodowym (np. w ramach NATO). Ścisła współpraca z państwami członkowskimi UE, w tym z ich wszystkimi właściwymi podmiotami, ma kluczowe znaczenie dla wdrożenia niniejszego planu działania. Będzie się to odbywać przy pełnym poszanowaniu suwerenności państw członkowskich UE na ich terytorium, a także krajowych procesów decyzyjnych dotyczących ruchów wojskowych. Ponadto działania w celu wzmocnienia współpracy między instytucjami, agencjami i organami Unii a właściwymi organami krajowymi w państwach członkowskich UE będą realizowane przy pełnym poszanowaniu różnorakich kompetencji zaangażowanych podmiotów. Ścisła koordynacja między niniejszym planem działania a projektem stałej współpracy strukturalnej w zakresie mobilności wojskowej musi zostać zapewniona w celu osiągnięcia komplementarności wyników. Dalsza współpraca z NATO w zakresie mobilności wojskowej w ramach realizacji wspólnej deklaracji jest również ważna. Zgodnie z konkluzjami Rady z grudnia 2017 r. współpraca i konsultacje z NATO odbywają się na poziomie sztabów, poprzez regularne posiedzenia których tematem są kwestie mobilności wojskowej we wszystkich obszarach (morskim, lądowym, lotniczym). Chodzi o zapewnienie spójnego podejścia i synergii między UE i NATO na rzecz skutecznego eliminowania istniejących barier, w tym prawnych, proceduralnych i infrastrukturalnych, w celu ułatwienia i przyspieszenia przekraczania granic oraz przepływu personelu i materiałów wojskowych, przy pełnym poszanowaniu suwerennych decyzji krajowych. Współpraca ta będzie realizowana z zachowaniem pełnej otwartości i przejrzystości, przy poszanowaniu autonomii decyzyjnej i procedur obu organizacji, z uwzględnieniem możliwości zaangażowania innych stron i zasady wzajemności oraz nie naruszając szczególnego charakteru polityki bezpieczeństwa i obrony każdego państwa członkowskiego UE. Kontakty ze wszystkimi zainteresowanymi stronami będą zmierzać do optymalizacji skuteczności i koordynacji, tak aby wykorzystać wszelkie synergie. Wyniki działań grupy roboczej ad hoc ds. transgranicznego transportu wojskowego Niniejszy plan działania opiera się na mapie drogowej w zakresie mobilności wojskowej opracowanym przez grupę roboczą ad hoc powołaną w ramach Europejskiej Agencji Obrony decyzją Rady Sterującej z września 2017 r. W mapie drogowej grupy roboczej ad hoc określono zadania, obowiązki i ambitne terminy dotyczące poprawy mobilności wojskowej w odniesieniu do następujących czterech aspektów: aspekty prawne; kwestie celne; wymogi wojskowe, w tym w zakresie norm dotyczących infrastruktury wojskowej; oraz zezwolenia na przemieszczanie transgraniczne, w tym zezwolenia dyplomatyczne. W dniu 9 lutego 2018 r. Rada Sterująca Europejskiej Agencji Obrony przyjęła z zadowoleniem mapę drogową i zleciła Europejskiej Agencji Obrony dalsze prace nad poprawą mobilności wojskowej, również w ramach realizacji niniejszego planu działania, oraz do składania rocznych sprawozdań z postępów. Ponadto państwa członkowskie UE są zaangażowane w szereg projektów i inicjatyw współpracy, którym sprzyja działalność Europejskiej Agencji Obrony: zespół projektowy ds. przemieszczania i transportu, unijny węzeł transportu multimodalnego oraz porozumienie techniczne dotyczące zezwoleń dyplomatycznych. 2.Zidentyfikowane działania 2.1 Wymogi wojskowe Określenie i uzgodnienie wymogów wojskowych odzwierciedlających potrzeby UE i jej państw członkowskich, będzie stanowiło punkt wyjścia dla skutecznego podejścia w całej UE obejmującego wszystkie pozostałe działania określone w poniższych punktach. Wymogi te powinny obejmować także określenie infrastruktury koniecznej na potrzeby mobilności wojskowej. Oznacza to dla państw członkowskich UE konieczność zastosowania podejścia obejmującego cały rząd i zaangażowania właściwych organów krajowych, a nie tylko ministerstw obrony. Najważniejsze działania na szczeblu UE ·Europejska Służba Działań Zewnętrznych/Sztab Wojskowy UE opracują wymogi wojskowe w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi UE, Komisją oraz odpowiednimi agencjami i organami Unii (w tym z Europejską Agencją Obrony) i, w stosownych przypadkach, w porozumieniu z NATO. ·Rada proszona jest o rozważenie i zatwierdzenie wymogów wojskowych, z udziałem odpowiednich organów przygotowawczych, w tym Komitetu Wojskowego UE, do połowy 2018 r. 2.2 Infrastruktura transportowa

Polityka w zakresie infrastruktury transportowej stanowi okazję do zwiększenia efektów synergii między potrzebami w zakresie obronności i istniejącymi politykami Unii, a w szczególności transeuropejską siecią transportową (TEN-T). W tym kontekście istnieje możliwość wykazania wartości dodanej UE oraz zapewnienia bardziej efektywnego wykorzystania środków publicznych. Projekt pilotażowy W ramach analizy wykonalności ogólnounijnego podejścia prezydencja estońska zainicjowała w 2017 r. pilotażową analizę dla państw korytarza Morze Północne–Bałtyk transeuropejskiej sieci transportowej, z udziałem przedstawicieli sektorów obronności i transportu tych państw. Celem analizy jest podjęcie kroków opisanych poniżej w celu określenia podstawowych elementów, które mogłyby być przydatne dla pełnej analizy. Projekt pilotażowy uznano za użyteczny. Państwa członkowskie uczestniczące w projekcie pilotażowym już zidentyfikowały słabe strony w sieciach transportowych dla celów wojskowych, które muszą zostać zmodernizowane, i ustanowiły odnośny wykaz priorytetów. Można tu przytoczyć dwa konkretne przykłady: analiza wykazała, że w sieciach drogowych kilku państwach członkowskich UE maksymalna wysokość prześwitu wiaduktów drogowych, a także nośność niektórych mostów są niewystarczające dla ponadgabarytowych lub przekraczających limity masy pojazdów wojskowych; analogicznie w odniesieniu do transportu kolejowego w niektórych przypadkach brakuje zdolności do załadunku sprzętu wojskowego w celu jego przemieszczania. W projekcie pilotażowym wskazano, że istnieją duże możliwości w zakresie dualnej cywilno-wojskowej infrastruktury, m.in. w ramach platform multimodalnych umożliwiających szybkie przekazywanie ładunków z portów i portów lotniczych do transportu kolejowego i drogowych, w zakresie zwiększania przepustowości terminali położone w głębi lądu i w zakresie odpowiednich skrajni ładunku na liniach kolejowych przeznaczonych do przewozów towarowych. Wszystkie te elementy muszą zostać doprecyzowane w następstwie działań określonych w niniejszym planie działania, lecz pilotażowy projekt potwierdził, że zastosowana metodyka, co znajduje odzwierciedlenie w polu poniżej, jest skuteczna. Wykorzystanie infrastruktury transportowej w UE dla dualnych celów cywilno-wojskowych Jak określono w mapie drogowej grupy roboczej ad hoc, dąży się do rozszerzenia i pogłębienia projektu pilotażowego, aby ocenić, w jakim stopniu istniejąca infrastruktura transportowa uznana za priorytetową w kontekście rozporządzenia dotyczącego transeuropejskiej sieci transportowej w odniesieniu do wszystkich rodzajów transportu i jej wymogi techniczne są odpowiednie i wystarczające dla transportu wojskowego personelu i zasobów wojskowych, a także, w zakresie, w jakim nie spełnia ona wymogów transportu wojskowego, dąży się do zbadania i opracowania dodatkowych odcinków i elementów infrastruktury oraz aktualizacji wymogów. Najważniejsze działania na szczeblu UE ·Do końca 2018 r. Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi UE, Europejską Służbą Działań Zewnętrznych/Sztabem Wojskowym UE i Europejską Agencją Obrony, zidentyfikuje luki między obecnymi wymogami technicznymi mającymi zastosowanie do transeuropejskiej sieci transportowej, z jednej strony, a potrzebami transportu wojskowego, z drugiej strony. Ponadto określone zostaną luki związane z zasięgiem geograficznym. ·Do 2019 r. służby Komisji określą części transeuropejskiej sieci transportowej odpowiednie dla potrzeb transportu wojskowego, z uwzględnieniem koniecznej modernizacji istniejącej infrastruktury. Projekty podwójnego zastosowania będą wyraźnie zidentyfikowane, a ich koszty zostaną określone ilościowo. Na podstawie dokonanych ustaleń zostanie określony wykaz priorytetowych projektów. Ponadto zostanie dokonane oszacowanie całkowitej wielkości inwestycji w transeuropejskiej sieci transportowej na potrzeby wojskowe. ·Do końca 2020 r. Komisja dokona oceny konieczności dostosowania rozporządzenia dotyczącego transeuropejskiej sieci transportowej w celu uwzględnienia zaktualizowanych wymogów technicznych – ewentualnie obejmujących też wymogi wojskowe. ·Do końca 2019 r. Komisja, we współpracy z zainteresowanymi stronami, określi możliwość połączenia ze sobą wojskowych i cywilnych (TENtec) baz danych oraz potencjalny zakres takich działań. Na tej podstawie Komisja określi wszelkie dalsze dostosowania dotyczące funkcji TENtec, które będą wymagane w tych celach, oraz określi procedurę aktualizacji baz danych. ·Działanie bieżące: Komisja będzie w dalszym ciągu poszukiwać synergii między transeuropejską siecią transportową a jej odpowiednimi programami kosmicznym (np. EGNOS/Galileo) i ją wspierać. Państwa członkowskie UE wzywa się do: ·jak najszybszego ustanowienia pojedynczego punktu kontaktowego w zakresie informacji na temat dostępu do infrastruktury transportowej dla celów wojskowych; ·konsekwentnego uwzględniania wymogów wojskowych przy budowie infrastruktury transportowej. 2.3 Kwestie regulacyjne i proceduralne 2.3.1 Towary niebezpieczne Transport lądowy towarów niebezpiecznych jest obszarem, w którym państwa członkowskie UE i Komisja są aktywnie zaangażowane w negocjacje w sprawie szeregu międzynarodowych konwencji i zaleceń Organizacji Narodów Zjednoczonych. Obowiązują one jednak wyłącznie w odniesieniu do użytku cywilnego, natomiast państwa członkowskie UE stosują przepisy krajowe w przypadku wniosków o przyznanie swobody dla transportu wojskowego, z uwzględnieniem towarów niebezpiecznych. Ta rozbieżność w stosunku do przepisów cywilnych powoduje konieczność wydania zgody ad hoc i powoduje opóźnienia.

Ujednolicenie przepisów mających zastosowanie do sił wojskowych z istniejącym prawodawstwem UE mogłoby zwiększyć bezpieczeństwo oraz zapewnić synergię i spójność w zakresie transportu towarów niebezpiecznych w dziedzinie wojskowej bez pogorszenia norm cywilnych. Najważniejsze działania na szczeblu UE ·Do wiosny 2019 r. Europejska Agencja Obrony, w ścisłej współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych/Sztabem Wojskowym UE i wszystkimi innymi zainteresowanymi organami, przeprowadzi badanie obejmujące kilka pozycji: przepisy krajowe, określenie potrzeb, adekwatność istniejących zharmonizowanych przepisów cywilnych i ewentualna potrzeba dodatkowych przepisów lub dostosowania. Państwa członkowskie UE zachęca się do aktywnego wsparcia realizacji tego procesu. ·Działanie bieżące: Służby Komisji, w ścisłej współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych/Sztabem Wojskowym UE i przy wsparciu Europejskiej Agencji Obrony, będą nadal ułatwiać wymianę wiedzy między ekspertami cywilnymi i wojskowymi w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych. ·Do 2020 r. służby Komisji, w ścisłej współpracy z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych/Sztabem Wojskowym UE i Europejską Agencją Obrony, przeprowadzą analizę wykonalności i potrzebę podjęcia dalszych działań na poziomie UE. ·Do lata 2019 r. Europejska Agencja Obrony, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi i Europejską Służbą Działań Zewnętrznych/Sztabem Wojskowym UE, zbada także możliwość zwiększenia spójności przepisów i procedur w zakresie transportu wojskowego dla przestrzeni powietrznej (transport i przeładunek) na terytorium państw członkowskich. 2.3.2 Cła i podatek od wartości dodanej Podczas prac grupy roboczej ad hoc, niektóre państwa członkowskie zgłosiły trudności operacyjne wynikające z braku jasności w odniesieniu do korzystania z formularza 302 w przypadku czasowego wywozu i powrotnego przywozu towarów wojskowych przez lub w imieniu sił zbrojnych państw członkowskich UE. Najważniejsze działania w zakresie ceł na szczeblu UE ·Do końca 2018 r. służby Komisji sporządzą wraz z państwami członkowskimi UE, Europejską Służbą Działań Zewnętrznych/Sztabem Wojskowym UE i Europejską Agencją Obrony wykaz działań związanych z cłami, które mają zostać objęte zakresem formularza 302. Ponadto służby Komisji, w ścisłej współpracy z Europejską Agencją Obrony, ocenią potrzebę stworzenia wzoru UE formularza 302, w przypadku gdy nie można stosować istniejącego formularza 302. Ocena ta będzie obejmować potencjalny wpływ na obowiązujące przepisy prawa celnego. ·Do końca 2018 r. Komisja zbada możliwe sposoby usprawnienia i uproszczenia formalności celnych odnoszących się działań celnych na potrzeby operacji wojskowych. Zapewni to również jednolite stosowanie i wdrażanie powiązanych przepisów celnych. ·Do końca 2018 r. Komisja określi ewentualne akty, które należy zmienić. W razie potrzeby i na tej podstawie Komisja zainicjuje zmiany w ramach regulacyjnych dotyczących ceł, a w szczególności w aktach Komisji dotyczących unijnego kodeksu celnego w celu wyjaśnienia stosowania formularza 302 w odniesieniu do zidentyfikowanych działań związanych z cłami. ·Komisja, przy udziale Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych/Sztabu Wojskowego UE i Europejskiej Agencji Obrony, opracuje wytyczne, które zagwarantują poprawne i jednolite wdrażanie przepisów celnych w sprawach odnoszących się do działalności wojskowej. Harmonogram powyższych działań będzie zależny od przyjęcia zmian, o których mowa powyżej. ·Do lata 2018 r. Europejska Agencja Obrony opracuje projekt kategorii A dotyczący ceł, w zależności od decyzji Rady Sterującej, w stałej koordynacji z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych/Sztabem Wojskowym UE i służbami Komisji oraz ekspertami ds. wojskowych i celnych państw członkowskich, bez uszczerbku dla inicjatywy legislacyjnej Komisji dotyczącej ceł w Unii. ·Państwa członkowskie UE wzywa się do zbadania do końca 2020 r. potrzeby opracowania systemów elektronicznych, z wykorzystaniem również unijnych technologii kosmicznych, do zarządzania działaniami związanymi z cłami przez siły zbrojne i organy celne. Ułatwianie mobilności wojskowej dotyczy również obecnych przepisów dotyczących podatku od wartości dodanej. Działania w dziedzinie obronności i mobilności wojskowej wymagają w szczególności realizacji szeregu dostaw, np. w zakresie szkoleń, materiałów ćwiczeniowych, zakwaterowania, żywności/usług cateringowych, paliwa itp. Dostawy te zasadniczo podlegają opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej. W ramach grupy roboczej ad hoc ds. mobilności wojskowej państwa członkowskie wskazały na konieczność zapewnienia równego traktowania wysiłków w zakresie obronności, aby zmniejszyć obciążenia administracyjne, unikając w ten sposób opóźnień i kosztów mobilności wojskowej i zapewniając państwom członkowskim zachętę do współpracy. Najważniejsze działania w zakresie podatku od wartości dodanej na poziomie UE

·Do końca 2018 r. Komisja dokona oceny wariantów, w porozumieniu z państwami członkowskimi UE i w ścisłej współpracy z właściwymi podmiotami unijnymi, w celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych, jak również oceny wykonalności ujednolicenia systemu podatku od wartości dodanej mającego zastosowanie do inicjatyw w dziedzinie obronności podejmowanych w ramach UE i pod auspicjami NATO. 2.3.3 Zezwolenie na ruch transgraniczny Jak zaproponowano w mapie drogowej grupy roboczej ad hoc, zezwolenie na ruch transgraniczny (w tym zezwolenie dyplomatyczne) stanowi dziedzinę, w której państwa członkowskie UE mogą ze sobą współpracować w celu zwiększenia spójności lub skuteczności swoich procedur. Zezwolenie na ruch transgraniczny dotyczy procedur mających na celu uzyskanie zezwolenia na przekraczanie granic. Obowiązujące zezwolenia dyplomatyczne zmniejszają obciążenie administracyjne i umożliwiają mobilność wojskową. Obowiązujące porozumienie techniczne w sprawie zezwoleń dyplomatycznych wykazało swoją wartość w określonej części transportu lotniczego, ale również w przypadku wyraźnych ograniczeń, takich jak wyłączenie bloków przestrzeni powietrznej, lotnisk lub odmowa w przypadku niektórych misji, nakładanych indywidualnie przez sygnatariuszy. Numery zezwoleń dyplomatycznych wydawane co roku przez uczestniczące państwa członkowskie UE, a także zastrzeżenia i kontakty w godzinach i poza godzinami pracy są prowadzone i przedstawiane na specjalnym portalu internetowym. Porozumienie w sprawie zezwolenia na ruch transgraniczny koncentrujące się na ruchu naziemnym byłoby okazją do zwiększenia mobilności wojskowej w odniesieniu do transportu drogowego, kolejowego i śródlądowymi drogami wodnymi. Procedury administracyjne mogłyby zostać częściowo określone w porozumieniu w celu zapewnienia wspólnych przepisów i procedur, w szczególności w odniesieniu do misji i operacji w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, a także działań w ramach innych struktur, ćwiczeń i codziennego przemieszczania się. Jeśli chodzi o ruch lotniczy, loty prowadzone na podstawie przepisów dotyczących ogólnego ruchu lotniczego muszą być zgodne z ramami regulacyjnymi ustanowionymi na potrzeby jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej. W przypadku lotów wykonywanych na podstawie przepisów dotyczących operacyjnego ruchu lotniczego państwa członkowskie muszą opierać się na uzgodnieniach dwustronnych lub porozumieniu technicznym w sprawie zezwoleń dyplomatycznych dla operacji transgranicznych. Terminowa i dokładna sprawozdawczość dotycząca informacji na temat bezpieczeństwa na poziomie europejskim pomagałaby w weryfikacji spełnienia wszystkich wymogów bezpieczeństwa. Ponadto dostępność niektórych obiektów i usług przyczyniłaby się do zapewnienia zarówno bezpieczeństwa, regularności i wydajności globalnego systemu lotniczego, jak i zgodności z wymogami wojskowych operacji lotniczych. Można to osiągnąć poprzez promowanie wspólnego rozumienia kluczowych zasad, dzielenie się najlepszymi praktykami oraz monitorowanie ich praktycznego wdrażania. Najważniejsze działania na szczeblu UE ·Do lata 2018 r. Europejska Agencja Obrony przygotuje projekt kategorii A dotyczący zezwolenia na ruch transgraniczny, w zależności od decyzji Rady Sterującej Europejskiej Agencji Obrony, którego celem będzie wspieranie państw członkowskich UE w opracowywaniu rozwiązań dotyczących zezwoleń na ruch transgraniczny. ·Europejska Agencja Obrony, za pośrednictwem zespołu projektowego ds. przemieszczania i transportu, zapewnia platformę wymiany poglądów między państwami członkowskimi UE i Europejską Służbą Działań Zewnętrznych/Sztabem Wojskowym UE oraz NATO w kwestii czasów realizacji ruchu naziemnego. Państwa członkowskie UE wzywa się do: ·określenia aktualnej sytuacji w zakresie przepisów krajowych mających wpływ na zezwolenie na operacje zasobów wojskowych z innych państw członkowskich UE, ze szczególnym uwzględnieniem ograniczeń; ·przyczynienia się do określenia wymogów operacyjnych dotyczących poszczególnych dziedzin w odniesieniu do przemieszczania zasobów wojskowych w kontekście wymogów wojskowych; ·zidentyfikowania krajowych ograniczeń regulacyjnych oraz uzasadnienia politycznego leżącego u ich podstaw; ·opracowania rozwiązań poprzez wykorzystanie już zrealizowanych prac i produktów oraz zrównoważenie wymogów operacyjnych z racjonalnymi ograniczeniami politycznymi, co pozwoli tym samym na przyznawanie zezwoleń (dyplomatycznych) z niezbędnymi minimalnymi zastrzeżeniami krajowymi; ·określenia potrzeby dostosowania przepisów krajowych w przypadkach, w których można osiągnąć poprawę w zakresie mobilności wojskowej na podstawie tych zmodyfikowanych regulacji, przy jednoczesnym zachowaniu istotnych ograniczeń spowodowanych względami niewojskowymi tylko wówczas, gdy jest to konieczne; ·podpisania porozumień dotyczących poszczególnych dziedzin, które harmonizują procedury i umożliwiają wydawanie uprzednich zezwoleń na ruch transgraniczny, dzięki czemu przemieszczenia wojskowe i potrzeby transportu wojskowego mogą być wstępnie zatwierdzane. 2.3.4 Pozostałe kwestie W mapie drogowej grupy roboczej ad hoc określono również niewyczerpujący wykaz dodatkowych działań związanych z kwestiami regulacyjnymi i proceduralnymi, z uwzględnieniem aspektów prawnych. Obejmuje to dalsze wyjaśnienie możliwego wpływu umowy dotyczącej statusu sił zbrojnych na mobilność wojskową po jej wejściu w życie. Zwiększenie mobilności wojskowej w UE musi uwzględniać zagrożenia o charakterze hybrydowym. Dlatego też należy rozważyć uwzględnienie mobilności wojskowej przy wdrażaniu odpowiednich działań na podstawie wspólnych ram dotyczących zwalczania zagrożeń hybrydowych.