[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 14.2.2007

SEK(2007) 174

DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI Dokument towarzyszący Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY USTALAJĄCE WYMAGANIA W ZAKRESIE AKREDYTACJI I NADZORU RYNKOWEGO ODNOSZĄCE SIĘ DO WARUNKÓW WPROWADZANIA PRODUKTÓW DO OBROTU ORAZ DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY W SPRAWIE WSPÓLNYCH RAM WPROWADZANIA PRODUKTÓW DO OBROTU Streszczenie oceny wpływu {KOM(2007) 37 wersja ostateczna} {KOM(2007) 53 wersja ostateczna} {SEK(2007) 173}

1. KONTEKST OGÓLNY: RYNEK WEWNęTRZNY PRODUKTÓW, HARMONIZACJA PRZEPISÓW TECHNICZNYCH I KONCEPCJA NOWEGO PODEJśCIA

Niniejszy dokument zawiera krótkie streszczenie wyników oceny wpływu poszczególnych opcji polityki w zakresie wzmocnienia i uproszczenia przepisów dotyczących rynku wewnętrznego towarów i przedstawia wyjaśnienie zaproponowanego podejścia.

Swobodny przepływ towarów, który stanowi jeden z zasadniczych filarów jednolitego rynku, jest jedną z głównych sił napędowych konkurencyjności i wzrostu gospodarczego w UE. Harmonizacja przepisów technicznych na poziomie UE okazała się być najbardziej skutecznym narzędziem eliminacji barier technicznych w handlu. W ramach harmonizacji przepisów technicznych zasadniczą rolę dla urzeczywistnienia rynku wewnętrznego towarów odgrywają „dyrektywy nowego podejścia” (zwane również dyrektywami oznakowania CE).

Nowe podejście, wprowadzone w 1985 r., zrewolucjonizowało prawodawstwo w obszarze swobodnego przepływu towarów, odchodząc od tradycyjnych rozwiązań opartych na opisowych wymaganiach, na rzecz „nowego podejścia”, polegającego na ustanawianiu jedynie ukierunkowanych na rezultaty i opartych na realizacji zadań zasadniczych wymagań w zakresie bezpieczeństwa. Innymi słowy przepisy ustalają wymagany poziom bezpieczeństwa, lecz nie narzucają wyboru rozwiązania technicznego wymaganego do osiągnięcia tego poziomu. Ograniczenie zakresu przepisów wyłącznie do tego, co konieczne do zagwarantowania wysokiego poziomu bezpieczeństwa, doprowadziło do powstania nowoczesnego, elastycznego i niewymagającego konkretnych technologii prawodawstwa, które zapewnia bezpieczeństwo produktów oraz stymuluje innowacyjność i konkurencyjność na rynku. Przepisy nowego podejścia stały się zatem modelem lepszych uregulowań prawnych.

Obecnie dyrektywy nowego podejścia obejmują znaczną część produktów wprowadzanych do obrotu w UE w ponad 20 sektorach przemysłowych, włączając urządzenia elektromechaniczne, maszyny, sprzęt radiowy/telekomunikacyjny, zabawki, urządzenia medyczne, produkty budowlane i systemy kolei dużych prędkości. Szacuje się, że wartość obrotu produktami objętymi głównymi sektorami nowego podejścia przekracza 1500 miliardów euro rocznie.

Chociaż harmonizacja przepisów technicznych, w szczególności poprzez dyrektywy nowego podejścia, przyczyniła się do skutecznego usunięcia niektórych barier w handlu, nadal istnieją słabe strony ram prawnych, które uniemożliwiają konsumentom i przedsiębiorstwom korzystanie w pełni z zalet rynku wewnętrznego. Istniejące przepisy są często krytykowane jako uciążliwe, stwarzające niepewność lub niespójne. Istnieją ponadto problemy w zakresie spójności egzekwowania tych przepisów w państwach członkowskich, postrzegania oraz wartości oznakowania CE, ponadto zainteresowane strony wyrażają coraz większy brak zaufania wobec organów oceny zgodności.

Chociaż niektóre z tych problemów, takie jak problemy związane z oznakowaniem CE, są specyficzne dla dyrektyw nowego podejścia, większość z nich dotyczy całej struktury swobodnego przepływu towarów. W związku z tym poszczególne opcje polityki opracowane z myślą o pokonaniu tych trudności zbadano w szerszej perspektywie, wychodzącej poza nowe podejście, jak również w świetle tego, że zwiększony stopień wykorzystania koncepcji nowego podejścia jest częścią strategii Komisji na rzecz uproszczenia otoczenia regulacyjnego[1].

2. W JAKI SPOSÓB POPRAWIć JAKOść PRACY ORGANÓW OCENY ZGODNOśCI

Dyrektywy nowego podejścia często wymagają, aby produkty były certyfikowane przez strony trzecie, zanim zostaną wprowadzone do obrotu. Te strony trzecie to laboratoria, organy kontroli i certyfikacji, które są na ogół zwane „organami oceny zgodności”, lub bardziej formalnie, „jednostkami notyfikowanymi”. Jednostki notyfikowane odgrywają ważną rolę w zapewnianiu, aby produkty spełniały wymogi prawne, były bezpieczne i sprawne na potrzeby użycia, i jako takie są one „notyfikowane” Komisji przez państwa członkowskie.

Państwa członkowskie są odpowiedzialne za wybór, które spośród ich organów oceny zgodności spełniają kryteria konieczne do ich notyfikacji - nie wszystkie z nich odpowiadają tym kryteriom. Minimalne kryteria są określone w każdej z dyrektyw i obejmują kompetencyjność, bezstronność, integralność itd. Państwa członkowskie odpowiadają ponadto za zapewnienie, aby organy oceny zgodności spełniały te kryteria w całym okresie swojej działalności. Państwa członkowskie posiadają swobodę decyzji co do liczby jednostek notyfikowanych w ramach każdej dyrektywy; do tej pory zgłoszono ponad 1800 jednostek notyfikowanych wspierających realizację przepisów dyrektyw.

Jednostki notyfikowane są prywatnymi przedsiębiorstwami lub organizacjami, oferującymi swoje usługi jako podmioty gospodarcze działające na zasadach komercyjnych, tym samym prowadzą one między sobą konkurencję. Fakt ten jest korzystny z punktu widzenia ich klientów, czyli producentów. Producenci posiadają swobodę w zakresie poszukiwania i wyboru najlepszych usług po najbardziej konkurencyjnej cenie, przy czym nie są oni ograniczeni w swym wyborze do organów swojego państwa członkowskiego, lecz mogą korzystać z usług organu w dowolnym kraju. Chociaż rozwiązanie to jest korzystne z punktu widzenia producenta, może doprowadzić do sytuacji, w których niektóre jednostki notyfikowane obniżają jakość swoich usług, aby móc oferować konkurencyjne ceny i przyciągać lub utrzymać klientów.

Ponadto jednostki notyfikowane mogą przyjmować różne rozwiązania w ramach swojej działalności, co oznacza, że ten sam produkt może być oceniany w zupełnie różny sposób przez dwie różne jednostki notyfikowane. Oczywiście może być to wynikiem uzasadnionej interpretacji procedur oceny, lecz może również wynikać z nieuczciwych praktyk i mniej rygorystycznego stosowania kosztownych procedur, które umożliwia wydawanie certyfikatów po znacznie niższych cenach. Sytuacja ta nie tylko stwarza ryzyko wprowadzania do obrotu niebezpiecznych produktów, lecz również powoduje zakłócenia konkurencji w branży produkcyjnej.

Koncepcja nowego podejścia opiera się na wzajemnym zaufaniu wszystkich zaangażowanych podmiotów, w tym również jednostek notyfikowanych, w związku z tym ważne jest zapewnienie, aby wszystkie jednostki notyfikowane, niezależnie od swojej lokalizacji, posiadały ten sam poziom kompetencji i funkcjonowały w oparciu o te same wymagania. Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami, ocena oraz monitorowanie tych jednostek wchodzi w zakres odpowiedzialności państwa członkowskiego, w którym jednostka prowadzi swoją działalność; niestety brak jest spójności rozwiązań i wymagań w zakresie wyznaczania jednostek notyfikowanych, dodatkowo znacznie różnią się między sobą wymagania dotyczące monitorowania. Niektóre państwa członkowskie przyjmują bardziej surowe kryteria niż inne (dyrektywy określają wyłącznie wymagania minimalne), co stwarza nierówne reguły gry, i dodatkowo powoduje ryzyko odmowy uznania certyfikatu w innym państwie członkowskim, co podważa zaufanie do jednostek notyfikowanych i systemu jako całości. Niektóre państwa członkowskie organizują wyznaczanie, ocenę i monitorowanie jednostek notyfikowanych bezpośrednio poprzez swoje jednostki administracji publicznej, podczas gdy inne korzystają ze wsparcia krajowych jednostek akredytujących. Akredytacja jest formalnym systemem, który zapewnia niezależne i autorytatywne poświadczanie kompetencji, bezstronności i integralności organów oceny zgodności, podnosząc tym samym wartość i zaufanie wobec wykonywanej przez nie pracy i wydawanych przez nie certyfikatów.

Jednostki akredytujące są zorganizowane na poziomie europejskim w ramach EA (Europejska Współpraca w dziedzinie Akredytacji), która zapewnia jednorodność ich działalności. EA zapewnia, aby krajowe jednostki akredytujące funkcjonowały w oparciu o te sam wymogi w taki sposób, aby akredytacja udzielona przez jedną jednostkę była bezpośrednio porównywalna z akredytacją udzieloną przez inną jednostkę. W wyniku tego akredytacja jest w równym stopniu wiarygodna i mogą mieć do niej zaufanie zarówno jej bezpośredni, jak i pośredni użytkownicy. Wartość dodana akredytacji polega na tym, że stanowi ona formalnie zorganizowany system zapewniający spójność na poziomie Wspólnoty, przy czym nie wprowadzono jak dotąd wymogu obowiązkowego stosowania akredytacji, ani nie nadano jej statusu instytucji władzy publicznej.

Istnieje wyraźna potrzeba poprawy spójności i porównywalności wyznaczania, funkcjonowania i monitorowania jednostek akredytujących w całej Wspólnocie, dlatego rozważono różne warianty rozwiązań. Jedna z rozpatrywanych możliwości obejmowała centralizację całego systemu notyfikacji poprzez utworzenie agencji na poziomie Wspólnoty mającej na celu zcentralizowanie oceny kompetencji, notyfikacji i monitorowania, jednakże opcja ta została odrzucona jako zbyt kosztowna, uciążliwa i niewykonalna. Preferowana opcja polega na wykorzystaniu istniejącego systemu oraz wprowadzeniu doń elementów powodujących jego znaczne wzmocnienie oraz zapewnienie porównywalności w całej Wspólnocie.

Zatem proponowane rozwiązanie polega na utrzymaniu zdecentralizowanej oceny kompetencji i monitorowania w ramach kompetencji każdego państwa członkowskiego i jednoczesnym wprowadzeniu ram prawnych dla akredytacji i koordynacji na poziomie UE oraz korzystaniu z istniejącej organizacji EA na potrzeby akredytacji i jej koordynacji. Rozwiązanie to zapewni EA powszechne uznanie oraz wiarygodność, której obecnie jej brak. Sprawi ono również, że wszystkie państwa członkowskie będą stosowały akredytację jako środek notyfikacji.

Wykorzystanie już ustanowionej struktury, takiej jak EA, umożliwi bardziej efektywne wykorzystanie zasobów, ograniczenie dodatkowych kosztów i wymaganych środków oraz zapewni korzyść polegającą na możliwości wykorzystania głębokich pokładów istniejącej wiedzy i doświadczeń zgromadzonych w całym okresie jej funkcjonowania. Organizacja EA stanowi również efektywne połączenie dwóch zaangażowanych poziomów – krajowego i europejskiego. Ponadto opcja ta jest zgodna z zasadą pomocniczości, ponieważ umacnia istniejące struktury, jest zatem najlepszym wariantem.

Przewiduje się, że konieczne będą pewne zmiany istniejących struktur akredytacji w kilku państwach członkowskich, głównie w Niemczech. Jednakże zgodnie z oczekiwaniami nie będą one znaczne, poza tym spodziewane efekty przewyższają koszty. Uwzględniając zróżnicowanie struktur organizacyjnych państw członkowskich, trudno jest oszacować ewentualne dodatkowe koszty. Jednakże całkowite koszty tej opcji są znacznie niższe niż koszy ustanowienia nowej agencji.

3. W JAKI SPOSÓB POPRAWIć NADZÓR RYNKOWY I EGZEKWOWANIE WSPÓLNOTOWEGO PRAWODAWSTWA

Cele prawodawstwa można osiągnąć wyłącznie pod warunkiem zapewnienia skutecznego egzekwowania jego przepisów. W obecnej sytuacji przepisy prawodawstwa dotyczące nadzoru rynkowego nie są stosowane w sposób spójny i rygorystyczny w całej Wspólnocie. W wyniku tego co roku do obrotu trafiają duże ilości produktów niezgodnych z wymaganiami (a zatem potencjalnie niebezpiecznych).

Z jednej strony, władze krajowe cierpią na brak środków koniecznych do wykonywania nadzoru rynkowego w sposób skuteczny i spójny. Stoją one ciągle w obliczu nowych wyzwań, na przykład szybko zmieniającej się gospodarki, nowych produktów na rynku oraz rosnącej skali przywozu z krajów trzecich, i w większości przypadków zasoby, którymi dysponują, nie są wystarczające do nadążenia za zmianami. Dodatkowo wzrastająca internacjonalizacja i złożoność transakcji handlowych w coraz większym stopniu utrudniają identyfikację poszczególnych ogniw łańcucha dostaw, w wyniku czego często władze nie są w stanie znaleźć właściwej osoby, do której mogłyby się zwrócić w przypadku wystąpienia problemu.

Z drugiej strony, obecny sposób organizacji nadzoru rynkowego w Europie nie jest już wystarczający z punktu widzenia rynku wewnętrznego pozbawionego granic wewnętrznych. Produkty znajdują się w swobodnym obrocie wewnątrz Wspólnoty, nie przechodząc przez żadne punkty kontrolne, a uprawnienia władz krajowych ograniczają się do ich własnego terytorium. Współpraca transgraniczna ma zatem zasadnicze znaczenie z punktu widzenia wykrywania produktów niebezpiecznych i ścigania producentów i importerów łamiących prawo. Już obecnie stosowane są skuteczne mechanizmy współpracy, takie jak system RAPEX; jednakże ograniczają się one do wybranych rodzajów, sektorów lub aspektów działalności. Z tego względu informacje nie zawsze są przekazywane i muszą być odtwarzane w innym państwie członkowskim, co ogranicza skuteczność nadzoru rynkowego na poziomie Wspólnoty. Ponadto istnieją znaczne różnice między państwami członkowskimi pod względem intensywności kontroli i stopnia rygoryzmu, z jakim władze krajowe ścigają przypadki niezgodności. Skupiając swoją uwagę na rynkach o niskim poziomie nadzoru, podmioty gospodarcze działające niezgodnie z prawem uzyskują dostęp do rynku wspólnotowego i niweczą wysiłki państw członkowskich na rzecz zapewnienia egzekwowania prawa.

Wykorzystując te niedoskonałości, niektórzy producenci lub importerzy działający niezgodnie z prawem uzyskują możliwość wielokrotnego obchodzenia systemu. Praktyka ta naraża konsumentów na ryzyko, jakie stwarzają niebezpieczne produkty oraz zagraża realizacji celów prawodawstwa w zakresie ochrony obywateli, w wyniku czego obywatele wątpią w zdolność prawa wspólnotowego do zapewnienia im ochrony. Prowadzi ona również do sytuacji, w której przestrzegający prawa odpowiedzialni producenci przegrywają z pozbawionymi skrupułów konkurentami oferującymi produkty po niższej cenie, uzyskanej dzięki zaoszczędzeniu na kosztach zgodności. W ten sposób zgodność produktu staje się niekorzystna z punktu widzenia konkurencyjności, co również poważnie podważa zaufanie wobec ram prawnych.

Rozważono przeprowadzenie kampanii informacyjnych na rzecz podnoszenia świadomości lub opublikowanie wytycznych i realizację innych prawnie niewiążących inicjatyw, lecz uznano, że nie spowodowałyby one znacznej poprawy sytuacji. Wzięto również pod uwagę bardziej surowe środki kontroli, takie jak wymóg systematycznego zwracania się producentów do jednostek notyfikowanych przed wprowadzeniem produktu do obrotu, jednak uznano, że powodowałoby one dodatkowe obciążenia i koszty dla producentów, nie dając gwarancji, że wszyscy producenci podporządkowaliby się tym środkom. Producenci, którzy są zdecydowani obchodzić przepisy, nie mieliby bodźca do przestrzegania bardziej rygorystycznych przepisów. Niezależnie od tego jak surowe są wymogi obowiązujące przed wprowadzeniem produktu do obrotu, zawsze będzie istniała potrzeba kontroli produktów wtedy, gdy już znajdują się one w obrocie.

Zatem uznano, że w celu zapewnienia wystarczającego poziomu nadzoru rynkowego w całej Wspólnocie, najbardziej skutecznym rozwiązaniem będą wspólne ramy prawne zapewniające elastyczność organizacji nadzoru rynkowego na poziomie krajowym, ustalające jednocześnie szczegółowe wymogi minimalne w zakresie jego funkcjonowania i organizacji. Ramy te przewidują również rozbudowanie istniejących mechanizmów współpracy, poprawiają identyfikowalność produktów i wyjaśniają obowiązki wszystkich podmiotów gospodarczych, tj. producentów, dystrybutorów, importerów itd.

Jako podstawę proponowanych przewiduje się istniejące struktury krajowe. Koszty ich modyfikacji powstaną wyłącznie w tych przypadkach, w których istniejący krajowy system nadzoru rynkowego nie spełnia jeszcze ogólnej normy. Dodatkowych środków wymagał będzie rozszerzony zakres obowiązków w zakresie informowania i współpracy, przy czym koszty te zrównoważą znaczne oszczędności wynikające z bardziej skutecznych środków kontroli i efektywnego dysponowania środkami w ramach puli.

4. W JAKI SPOSÓB POPRAWIć POZIOM ZROZUMIENIA OZNAKOWANIA CE

Oznakowanie CE umieszczone na produkcie wskazuje, że spełnia on wszystkie wymogi regulacyjne; zasadniczo jest to oznakowanie przewidziane z myślą o organach egzekwujących te wymogi, co prowadzi do nieporozumień. Niestety wielu konsumentów nie rozumie rzeczywistego znaczenia tego oznakowania i uważa, że stanowi ono oznaczenie pochodzenia lub wskazuje, że produkt został poddany badaniom i zatwierdzony przez jakiś organ. W wyniku tego konsumenci nie poszukują aktywnie oznakowanie CE na produkcie. Dla większości osób to, czy dany produkt jest opatrzony oznakowaniem CE, nie wpływa na ich decyzję zakupu. Sytuacja ta jest niezadowalająca: z jednej strony niedoinformowani konsumenci mogą kupować potencjalnie niebezpieczne produkty, z drugiej strony lepiej poinformowani i bardziej zapobiegliwi konsumenci mogliby unikać produktów nieopatrzonych oznakowaniem CE, co niewątpliwie doprowadziłoby do uzyskania lepszej zgodności produktów znajdujących się w obrocie.

Uwzględniono wszystkie warianty i całkowicie odrzucono te, które przewidują zasadniczą zmianę znaczenia oznakowania CE lub nawet jego całkowitą likwidację, gdyż opcje ten nie są w stanie rozwiązać zasadniczych problemów i mają dodatkowe wady. Oznakowanie CE stanowi rzeczywistą wartość w handlu międzynarodowym i umacnia pozycję europejskich producentów pod względem konkurencyjności. Jakakolwiek zmiana znaczenia oznakowania CE, a nade wszystko jego likwidacja, miałaby bardzo negatywny wpływ na sytuację w tym względzie. Ponadto likwidacja oznakowania CE oznaczałaby, że organy ścigania utraciłyby wyraźne oznaczenie zgodności, którym dysponują w chwili obecnej.

Chociaż oznakowanie CE nie stanowi gwarancji, oznacza ono, że wszystkie obowiązujące wymogi zostały spełnione. Urzędnik nadzoru rynkowego nigdy nie może być pewny, że produkt opatrzony oznakowaniem CE jest całkowicie bezpieczny, jednakże może on zasadnie przyjąć, że w przypadku braku oznakowania ma do czynienia z produktem niezgodnym z wymogami, a zatem potencjalnie niebezpiecznym. Likwidacja oznakowania CE bez zastąpienia go innym „oznakowaniem” lub czytelnym mechanizmem pozbawiłaby organy nadzoru tej łatwej i szybkiej możliwości stwierdzania zgodności. Nie leży to ani w interesie organów ścigania, ani w interesie konsumenta.

Zatem najlepszym sposobem rozwiązania problemu niewiedzy konsumentów, bez stwarzania nieproporcjonalnie negatywnych skutków dla przemysłu, jest wzmożona komunikacja. Widoczna kampania informacyjna obejmująca całą Wspólnotę, skierowana do dużej liczby konsumentów w całej Europie, poprawi poziom zrozumienia oznakowania CE. Będzie ona o wiele bardziej skuteczna niż zmiana tekstu prawnego. Lepiej poinformowani konsumenci i podmioty gospodarcze będą poszukiwali produktów z oznakowaniem CE, unikając produktów nieposiadających oznakowania CE, co będzie miało pozytywny wpływ na konkurencyjność.

Oznakowanie CE reprezentuje cały system uregulowań, na którym opierają się dyrektywy nowego podejścia. Wady przypisywane często oznakowaniu CE, takie jak brak wiarygodności, stanowią w rzeczywistości słabości systemu leżącego u podstaw oznakowania CE. Dlatego problemy te można rozwiązać nie poprzez zmianę oznakowania, lecz poprzez poprawę tego systemu. Wzmocnienie kontroli jednostek notyfikowanych oraz poprawa nadzoru rynkowego stanowią dwa ważne kroki w tym kierunku. Kolejną istotną kwestią jest wartość oznakowania CE jako znaku. Oznakowanie CE powinno zostać zarejestrowane jako wspólnotowy zbiorczy znak towarowy. Rejestracja odda do dyspozycji władz dodatkowy środek podejmowania czynności prawnych wobec producentów, którzy nadużywają oznakowania CE, co również przyczyni się do podniesienia wiarygodności tego oznakowania.

5. W JAKI SPOSÓB POPRAWIć SPÓJNOść RAM PRAWNYCH

Obecne ramy prawne zawierają szereg niespójności i niejednokrotnie powodują niepewność prawną, co stwarza problemy w zakresie wykładni i wdrażania dyrektyw. Produkty są często objęte przepisami więcej niż jednej dyrektywy, co czasami okazuje się problematyczne, ponieważ wspólne elementy, takie jak definicje, procedury wykazywania zgodności itp. nie są traktowane jednakowo. Czasami definicje lub przepisy prawne nie są wystarczająco precyzyjne i pozostawiają miejsce dla rozbieżnych interpretacji, co prowadzi do niezgodności, niepewności prawnej, niepotrzebnego dublowania się i pomyłek.

Sytuacja ta negatywnie wpływa na przemysł, ponieważ znajduje się on w złożonej sytuacji prawnej powodowanej koniecznością spełnienia przepisów nie jednego aktu prawnego, lecz kilku. Z uwagi na różnice sformułowań i pojęć producenci mają niejednokrotnie bardzo poważne problemy ze zrozumieniem swoich obowiązków, nie mówiąc o ich wypełnianiu. Są oni zmuszeni do korzystania z pomocy prawnej, aby móc właściwie wypełniać przepisy prawa. Te niespójności i niepewność prawna sprawiają również, że władze krajowe mają problemy z właściwym wdrażaniem i egzekwowaniem przepisów prawa. Dodatkowo mogą one doprowadzić do różnic w wykładni w różnych państwach członkowskich, która podważa swobodny przepływ towarów we Wspólnocie.

Występujące obecnie niespójności prawodawstwa można rozwiązać wyłącznie poprzez zmianę istniejących ram prawnych. Skoordynowana modyfikacja odpowiednich artykułów każdej istniejącej dyrektywy i rozporządzenia spowodowałaby tymczasową poprawę sytuacji, lecz w celu zapewnienia bardziej skoordynowanego podejścia w przyszłości bardziej skuteczne byłoby stworzenie horyzontalnych ram . Ramy te obejmowałyby wszystkie wspólne elementy prawodawstwa dotyczącego konkretnych produktów, np. definicje, procedury oceny zgodności, przepisy dotyczące oznakowania CE i jednostek notyfikowanych. Ich celem byłoby zapewnienie spójności, a nie narzucanie rozwiązań, które mogą okazać się nieodpowiednie; dlatego ramy te powinny pełnić rolę zestawu narzędzi zawierającego różne wspólne elementy i wytyczne dotyczące ich stosowania w ramach prawodawstwa wspólnotowego. Z tego względu rzeczywiste dostosowanie poszczególnych dyrektyw powinno odbywać się w ramach osobnego działania, które umożliwi wykorzystanie elementów wspomnianego zestawu narzędzi w sytuacjach specyficznych dla poszczególnych sektorów.

6. WNIOSKI:

Wniosek wpływa na poprawę skuteczności i przejrzystości istniejących systemów akredytacji i nadzoru rynkowego. Jego przyjęcie spowoduje poprawę wiarygodności oznakowania CE i zachęci do wykorzystywania koncepcji nowego podejścia w przyszłym prawodawstwie. Stworzenie horyzontalnych ram dla prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego doprowadzi do większej spójności i będzie stanowić ważny krok w kierunku uproszczenia otoczenia regulacyjnego.

Zarówno konsumenci, pracownicy, jak końcowi użytkownicy skorzystają ze zwiększonego bezpieczeństwa produktów znajdujących się w obrocie, uzyskanego dzięki wzmożonemu monitorowaniu jednostek notyfikowanych i wzmocnionemu systemowi nadzoru rynkowego w całej Wspólnocie. Wspomniana kampania informacyjna spowoduje poprawę wiedzy konsumentów na temat oznakowania CE i będzie przeciwdziałała obecnej dezorientacji i braku zrozumienia. Nie będzie ona miała wpływu na ceny produktów.

Wniosek będzie miał pozytywny wpływ na konkurencyjność europejskich przedsiębiorstw. Większa spójność procedur oceny zgodności i wzmożone działania przeciwko nieuczciwej konkurencji ze strony nieprzestrzegających przepisów podmiotów gospodarczych pozwoli zapewnić równe reguły gry dla przemysłu europejskiego. Przedsiębiorstwa skorzystają z bardziej przejrzystych i bardziej spójnych ram prawnych, zapewniających pewność prawną i upraszczających wdrażanie.

Poziom wzajemnego zaufania państw członkowskich wobec ich polityk i organów zostanie podniesiony w wyniku utworzenia wspólnych i przejrzystych ram prawnych zarówno w odniesieniu do akredytacji, jak nadzoru rynkowego. Chociaż niektóre z przewidywanych środków mogą powodować minimalne koszty dodatkowe dla organów krajowych, wartość dodana tych środków w postaci zwiększonego poziomu bezpieczeństwa, zapewnienia równych reguł gry dla podmiotów gospodarczych, konkurencyjności przemysłu europejskiego z łatwością przewyższą te potencjalne koszty.

Ogólnie rzecz ujmując, rozpatrywany wniosek jeszcze bardziej ułatwi swobodny obrót towarów poprzez wyeliminowanie z istniejących ram prawnych ich niedoskonałości, niespójności i niepotrzebnej biurokracji. Wzmocni zaufanie wobec prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego ze strony wszystkich zainteresowanych stron, konsumentów, przemysłu i państw członkowskich. Będzie stanowił kamień milowy przyszłej strategii w zakresie polityki rynku wewnętrznego.

[1] Komunikat Komisji „Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego: Strategia w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego” COM (2005)535 wersja ostateczna