UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

W rozporządzeniu Rady (WE) nr 539/2001 wymieniono państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizę podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich, oraz państwa trzecie, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu. Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 jest stosowane przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Irlandii i Zjednoczonego Królestwa.

Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 509/2014 zmieniono rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 przez przeniesienie 19 państw do załącznika II zawierającego wykaz państw trzecich, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego. Tymi 19 państwami są: Dominika, Grenada, Kiribati, Kolumbia, Mikronezja, Nauru, Palau, Peru, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Timor Wschodni, Tonga, Trynidad i Tobago, Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie. Przy odniesieniu do każdego z tych państw w załączniku II zamieszczony jest przypis stwierdzający, że: „zwolnienie z obowiązku wizowego ma zastosowanie od dnia wejścia w życie umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego, która zostanie zawarta z Unią Europejską”.

Rozporządzenie (UE) nr 509/2014 zostało przyjęte w dniu 20 maja 2014 r. i weszło w życie w dniu 9 czerwca 2014 r. Pierwsze umowy o zniesieniu wiz zostały podpisane w dniach 6 maja 2015 r. (Zjednoczone Emiraty Arabskie), 26 maja 2015 r. (Timor Wschodni) i 28 maja 2015 r. (Dominika, Grenada, Saint Lucia, Saint Vincent i Grenadyny, Samoa, Trynidad i Tobago oraz Vanuatu) i są tymczasowo stosowane od dnia ich podpisania do czasu ich wejścia w życie.

Zgodnie z motywem 5 rozporządzenia (UE) nr 509/2014 oraz wspólną deklaracją wydaną w momencie przyjęcia, Kolumbia i Peru podlegały szczególnej procedurze, która nakazywała przeprowadzenie dodatkowej oceny tych państw pod względem właściwych kryteriów, zanim Komisja mogła przedstawić Radzie zalecenia dotyczące decyzji upoważniających do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów dotyczących zniesienia wiz z tymi dwoma państwami. W październiku 2014 r. Komisja przyjęła sprawozdanie zawierające ogólną ocenę sytuacji w Kolumbii według kryteriów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 539/2001 zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 509/2014; równolegle przyjęto sprawozdanie dotyczące Peru. W sprawozdaniu przeanalizowano dane i rozwój sytuacji w zakresie migracji i mobilności (wizy Schengen, legalna migracja, nielegalna migracja, bezpieczeństwo dokumentów podróży i oszustwa dotyczące dokumentów podróży), przestępczości i bezpieczeństwa, gospodarki, handlu i turystyki, stosunków zewnętrznych i kwestii dotyczących praw człowieka, spójności regionalnej i wzajemności. Oceniono także scenariusze ryzyka potencjalnie będące skutkiem liberalizacji reżimu wizowego. Komisja stwierdziła, że znacząca poprawa sytuacji gospodarczej i społecznej oraz bezpieczeństwa w Kolumbii w ostatnich latach uzasadnia przyznanie Kolumbijczykom prawa do bezwizowego wjazdu na terytorium państw członkowskich, zaś zagrożenia związane z liberalizacją reżimu wizowego zostały uznane za możliwe do opanowania między innymi za pomocą wzmocnionej współpracy w zakresie powrotów oraz prawidłowo wdrażanych kontroli granicznych. Ponadto umowa o zniesieniu wiz zawiera niezbędne gwarancje dotyczące zawieszenia lub rozwiązania umowy, jeżeli będzie to konieczne w celu uniknięcia zagrożenia dla Unii w zakresie bezpieczeństwa lub migracji.

W marcu 2015 r. Komisja przedstawiła zalecenie dotyczące decyzji Rady upoważniającej Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umów o zniesieniu wiz z Kolumbią i Peru. W dniu 19 maja 2015 r. Rada wydała wytyczne negocjacyjne dla Komisji. Negocjacje z Kolumbią odbyły się w dniu 20 maja 2015 r. w Brukseli. Podczas tego posiedzenia przeanalizowano cały tekst projektu, zaproponowano kilka poprawek i osiągnięto porozumienie w sprawie wszystkich kwestii.

Umowa została parafowana przez głównych negocjatorów w dniu 9 czerwca 2015 r. Z tej okazji zorganizowano oficjalną uroczystość w ramach szczytu UE–CELAC w dniu 10 czerwca 2015 r. Tekst umowy przekazano państwom członkowskim w dniu 27 maja 2015 r., a dalsze informacje przedstawiono w dniu 15 czerwca 2015 r. podczas posiedzenia Grupy Roboczej ds. Wiz działającej przy Radzie.

2.PODSTAWA PRAWNA

Dla Unii podstawą prawną umowy jest art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z jego art. 218.

Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie umowy. Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów po podpisaniu umowy w imieniu Unii przez osobę wyznaczoną przez prezydencję Rady i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) TFUE.

3.WYNIK NEGOCJACJI

Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte i że projekt umowy dotyczącej zniesienia wiz może zostać przyjęty przez Unię.

Ostateczną treść umowy można podsumować następująco:

Cel

Umowa przewiduje, że obywatele Unii Europejskiej i obywatele Kolumbii mogą podróżować bez wiz na terytorium drugiej umawiającej się strony przez okres nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym.

W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich obywateli UE w umowie zawarto postanowienie, że Kolumbia może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej i że także Unia może zawiesić stosowanie umowy lub wypowiedzieć umowę wyłącznie w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich.

Szczególną sytuację Zjednoczonego Królestwa i Irlandii uwzględniono w preambule.

Zakres