ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
ab)

współpraca w niektórych konkretnych dziedzinach nie powinna jednak prowadzić do ustępstw w odniesieniu do wartości, a UE nigdy nie powinna lekceważyć skutków geostrategicznych i interesów swoich partnerów; w istocie UE musi dopilnować, by dalsza współpraca z Kremlem była uzależniona od złożenia przez Kreml obietnicy zakończenia wewnętrznej agresji wobec własnych obywateli, zaprzestania systemowych represji wobec opozycji, zastraszania i torturowania więźniów politycznych, uchylenia lub zmiany przepisów niezgodnych z normami międzynarodowymi, takich jak ustawa o „obcych agentach” i tzw. ekstremistycznych lub niepożądanych organizacjach, zaprzestania represji wobec organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności tych, które zwalczają korupcję i bronią praw człowieka w Rosji, oraz zaprzestania zewnętrznej agresji na państwa sąsiadujące; w tym kontekście UE musi również przypomnieć Rosji, że przetrzymywanie przeciwników politycznych jest sprzeczne z jej międzynarodowymi zobowiązaniami, a także nalegać na odpolitycznienie wymiaru sprawiedliwości, zapewnienie prawa do rzetelnego procesu sądowego i dostępu do adwokata; innymi słowy, aby podjąć próbę współpracy z Kremlem, UE musi jasno postawić granice, w tym domagać się pełnego poszanowania suwerenności i integralności terytorialnej krajów partnerskich, a także powstrzymać się od współpracy z Rosją jedynie w celu utrzymania otwartych kanałów dialogu; UE nie powinna podejmować żadnych negocjacji z Kremlem, jeżeli Kreml będzie dążył do działania na własną rękę wewnątrz kraju oraz w strefie uprzywilejowanych interesów Rosji (Ukraina, Białoruś itp.); UE musi jasno i wyraźnie zaznaczyć, że nie poświęci interesów innych krajów dla lepszych stosunków z Moskwą;
52.

uważa, że kryzys ten dowodzi, iż UE musi znacznie wzmocnić zdolność do niezależnego działania i w związku z tym zacieśnić unijną współpracę obronną poprzez budowę rzeczywistej Europejskiej Unii Obrony, co powinno iść w parze ze wzmocnieniem europejskiego filara NATO; uważa, że UE musi inwestować w wojskowe zdolności orientacyjne, obserwacyjne i rozpoznawcze, wywiad i strategiczny transport lotniczy; przypomina, że niezdolność sił europejskich do zabezpieczenia międzynarodowego portu lotniczego, takiego jak w Kabulu, bez amerykańskiego wsparcia to uderzający przykład tego, jakiej wielkości inwestycje będą konieczne; z zadowoleniem przyjmuje niedawne refleksje wysokiego przedstawiciela na ten temat i potwierdza swoje poparcie dla kompleksowego dialogu u podstaw między instytucjami UE, państwami członkowskimi Unii, parlamentami narodowymi, partnerami europejskimi i społeczeństwem obywatelskim na temat dalszych działań;
3.

wzywa władze ZEA, aby do czasu uwolnienia więźniów zagwarantowały, by Ahmed Mansoor i wszyscy inni więźniowie byli traktowani zgodnie z wzorcowymi regułami minimum ONZ postępowania z więźniami; wzywa w szczególności do zaprzestania izolacji Ahmeda Mansoora, do umożliwienia wszystkim więźniom regularnych wizyt prawników i członków rodzin oraz do zapewnienia im odpowiedniej opieki medycznej, do umożliwienia ekspertom ONZ i międzynarodowym organizacjom pozarządowym odwiedzania Ahmeda Mansoora i innych osób w więzieniu oraz do monitorowania warunków ich przetrzymywania, a także do dogłębnego zbadania wszystkich zarzutów dotyczących tortur;
9.

wzywa władze kubańskie do zastosowania się do zaleceń IACHR a Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka do zaangażowania się w konstruktywny dialog z prawdziwym społeczeństwem obywatelskim; apeluje do Kuby o natychmiastowe umożliwienie specjalnemu sprawozdawcy ONZ ds. promocji i ochrony prawa do wolności wyrażania opinii oraz wolności wypowiedzi, specjalnemu sprawozdawcy ONZ ds. obrońców praw człowieka i niezależnym organizacjom praw człowieka wjazdu do kraju w celu udokumentowania sytuacji w zakresie praw człowieka oraz monitorowania i obserwowania zbliżających się procesów sądowych setek działaczy i zwykłych Kubańczyków, którzy pozostają w areszcie; wzywa UE do obserwowania tych procesów i odwiedzania więźniów politycznych w więzieniach;
48.

odnotowuje, że stwierdzono zbyt wiele niedociągnięć w stosowaniu obowiązujących przepisów w stosunku do komisarzy UE, posłów do Parlamentu Europejskiego i urzędników unijnych; przypomina, że – jak wynika ze sprawozdania Transparency International EU – na początku 2017 r. ponad 50 % byłych komisarzy i 30 % byłych posłów do Parlamentu Europejskiego, którzy zakończyli działalność polityczną, pracowało dla organizacji zarejestrowanych w unijnym rejestrze służącym przejrzystości; podkreśla, że zwłaszcza członkowie instytucji wyłaniani w wyborach muszą przestrzegać przejrzystości i rozliczalności w odniesieniu do zobowiązań osobistych i finansowych; podkreśla, że kwestie przejrzystości i uczciwości na szczeblu unijnym i krajowym są ze sobą silnie powiązane; w związku z tym popiera prace powołanej przy Radzie Europy Grupy Państw przeciwko Korupcji (GRECO) i wzywa państwa członkowskie do wdrożenia zaleceń tej grupy, w szczególności tych dotyczących opracowania surowego kodeksu postępowania dla krajowych polityków oraz wprowadzenia przepisów dotyczących zatrudniania byłych urzędników instytucji publicznych;
47.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia, promowania i ułatwiania synergii miedzy wszystkimi europejskimi instrumentami finansowymi, takimi jak instrument „Łącząc Europę” i jego instrument łączony, Fundusz Spójności i InvestEU, a także dostępu do Next Generation EU, oraz wzywa Komisję, by zachęcała państwa członkowskie do uczynienia ERTMS jednym ze swoich głównych priorytetów w krajowych planach odbudowy i zwiększania odporności;
53.

przypomina, że art. 287 ust. 3 TFUE określa uprawnienia kontrolne ETO w odniesieniu do EBI; przypomina, że ETO jest uprawniony do przeprowadzania kontroli działalności EBI w zakresie zarządzania wydatkami i dochodami Unii; przypomina, że Komisja Kontroli jest uprawniona do kontroli kapitału zakładowego EBI zgodnie z art. 12 Protokołu nr 5 (Statut EBI); zwraca uwagę, że w związku z tym ETO nie jest w stanie przedstawić pełnego przeglądu powiązań między operacjami grupy EBI a budżetem Unii; przypomina, że art. 308 ust. 3 TFUE zezwala Radzie na zmianę Protokołu w sprawie statutu EBI zwykłą decyzją bez konieczności przeprowadzania pełnej zmiany traktatu; podkreśla zwiększone znaczenie gwarancji UE i innych instrumentów finansowych zarządzanych przez EBI w nowych wieloletnich ramach finansowych; w związku z tym wzywa Radę do zmiany art. 12 protokołu nr 5, aby przyznać Trybunałowi rolę w kontrolowaniu kapitału akcyjnego EBI; zauważa, że obowiązująca umowa trójstronna między Komisją, EBI i ETO dotycząca audytów operacji finansowanych lub wspieranych z budżetu Unii wygasa w 2020 r; wzywa Komisję, ETO i EBI do zwiększenia roli ETO i dalszego wzmocnienia jego uprawnień kontrolnych w odniesieniu do działań EBI w ramach odnowienia trójstronnego porozumienia regulującego zasady zaangażowania;
A.

mając na uwadze, że zgodnie z celami Zielonego Ładu UE dąży do osiągnięcia neutralności klimatycznej najpóźniej do 2050 r.; mając na uwadze, że Komisja zaproponowała cel polegający na zmniejszeniu emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 55 % do 2030 r., natomiast Parlament zaapelował o cel polegający na zmniejszeniu emisji tych gazów o 60 % do 2030 r.; mając na uwadze, że energia z morskich źródeł odnawialnych jest jednym z możliwych rozwiązań, które państwa członkowskie mogą wybrać, aby osiągnąć ten cel; mając na uwadze, że energia ta powinna odegrać kluczową rolę w osiągnięciu tego celu dzięki zintegrowanemu podejściu uwzględniającemu trzy filary zrównoważonego rozwoju;
—

uwzględniając przepisy przyjęte od czasu ostatniego sprawozdania rocznego z funkcjonowania strefy Schengen mające na celu jej wzmocnienie w obliczu utrzymujących się wyzwań, w szczególności rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1860 z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen do celów powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1861 z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) w dziedzinie odpraw granicznych, zmiany konwencji wykonawczej do układu z Schengen oraz zmiany i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 (2), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1862 z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, zmiany i uchylenia decyzji Rady 2007/533/WSiSW oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1986/2006 i decyzji Komisji 2010/261/UE (3), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/817 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie ustanowienia ram interoperacyjności systemów informacyjnych UE w obszarze granic i polityki wizowej oraz zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008, (UE) 2016/399, (UE) 2017/2226, (UE) 2018/1240, (UE) 2018/1726, (UE) 2018/1861 oraz decyzje Rady 2004/512/WE i 2008/633/WSiSW (4), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/818 z dnia 20 maja 2019 r. w sprawie ustanowienia ram interoperacyjności systemów informacyjnych UE w obszarze współpracy policyjnej i sądowej, azylu i migracji oraz zmieniające rozporządzenia (UE) 2018/1726, (UE) 2018/1862 oraz (UE) 2019/816 (5), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1240 z dnia 12 września 2018 r. ustanawiające europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) i zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1077/2011, (UE) nr 515/2014, (UE) 2016/399, (UE) 2016/1624 i (UE) 2017/2226 (6), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1241 z dnia 12 września 2018 r. zmieniające rozporządzenie (UE) 2016/794 w celu ustanowienia europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) (7), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/493 z dnia 30 marca 2020 r. w sprawie systemu „Fałszywe i Autentyczne Dokumenty Online” (FADO) oraz uchylenia wspólnego działania Rady 98/700/WSiSW (8), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1896 z dnia 13 listopada 2019 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz uchylenia rozporządzeń (UE) nr 1052/2013 i (UE) 2016/1624 (9) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1155 z dnia 20 czerwca 2019 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 810/2009 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (10),
56.

uznaje jednocześnie, że nadal istnieją pewne rozbieżne interesy; zachęca zarówno Komisję, jak i administrację USA do ścisłej współpracy w nowym politycznym kontekście, aby zapewnić równe warunki działania dla przedsiębiorstw w celu zwiększenia dostępu do rynku dla firm z UE, do dalszego analizowania porozumień o ocenie zgodności i wyeliminowania ceł przemysłowych, do uzgodnienia ambitnych norm socjalnych, technologicznych i środowiskowych oraz do wzajemnego wykorzystywania doświadczeń w celu bardziej skutecznego promowania takich norm na arenie światowej;
56.

podkreśla, że należy zaangażować obywateli, aby przyczyniali się do rozwoju nowej wiedzy i innowacji dla naszego społeczeństwa; apeluje do Komisji, aby wzmacniała dialog ze społeczeństwem obywatelskim, zwiększała świadomość i promowała aktywny udział na wszystkich etapach badań naukowych, a przez to umożliwiała obywatelom współudział w projektowaniu rozwiązań, przyczynianie się do powstawania nowych pomysłów oraz budowanie konstruktywnych postaw w odniesieniu do nauki i jej misji; zachęca właściwe instytucje do zwrócenia szczególnej uwagi na możliwości zaangażowania młodych ludzi i studentów;
47.

ponownie wyraża poparcie dla skutecznego wdrożenia dyrektyw z pakietu dotyczącego obronności, które regulują, odpowiednio, zamówienia w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa oraz transfer produktów związanych z obronnością; podkreśla, że pełne wdrożenie tych dyrektyw stanowiłoby ważny krok w kierunku Europejskiej Unii Obrony, ponieważ zagwarantowałoby większą spójność unijnej polityki obronnej oraz pobudziłoby rozwój europejskiego przemysłu obronnego; wyraża przekonanie, że ich wdrożenie stanowi skuteczny element przeciwdziałania narastającej fragmentaryzacji unijnego rynku wewnętrznego produktów obronnych, która wciąż prowadzi do niepotrzebnego powielania działań i nieefektywnego mnożenia wydatków na obronność przez państwa członkowskie; podkreśla znaczenie silnej, konkurencyjnej i innowacyjnej europejskiej bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego (EDTIB), w połączeniu z kształtowaniem się unijnego rynku sprzętu obronnego, w pełni zgodnego z zasadami rynku wewnętrznego oraz wspólnym stanowiskiem UE w sprawie wywozu broni; uważa, że zwiększyłoby to bezpieczeństwo europejskie i lepiej wyposażyło członków obu organizacji; wzywa do podejmowania dalszych starań na rzecz zapewnienia w pełni funkcjonalnego wspólnego rynku obrony; podkreśla znaczenie Europejskiego Funduszu Obronnego w łączeniu zasobów krajowych na rzecz wspólnych badań, działań rozwojowych, zakupów, zamówień, konserwacji i szkoleń i wzywa do strategicznego, długoterminowego ukierunkowania finansowania projektów w ramach tego funduszu; wzywa do większej synergii między EDTIB a wiodącymi podmiotami sektora prywatnego w zakresie rozwoju nowych technologii podwójnego zastosowania, takich jak sztuczna inteligencja, przy jednoczesnym zapewnieniu synergii z innymi podmiotami (członkami społeczeństwa obywatelskiego, naukowcami itp.); podkreśla znaczenie współpracy między EDA a NATO i jest świadom wartości współpracy przemysłowej UE w zakresie obronności w ramach transatlantyckiej współpracy technologicznej i przemysłowej na rzecz obronności (TADIC); przypomina o długoterminowej ambicji budowania ścisłej współpracy transatlantyckiej w obszarze obrony i przemysłu w celu ułatwienia transatlantyckiego rozwoju technologicznego i przemysłowego, co pozwoliłoby rozwiązać problemy związane m.in. z bezpieczeństwem dostaw, wspólnym podejściem do praw własności intelektualnej, bezpośrednimi inwestycjami zagranicznymi i wzajemnym dostępem do rynku obrony; wzywa Komisję do aktywnej współpracy z NATO w celu ułatwienia transatlantyckiego rozwoju technologicznego i przemysłowego; przypomina, że europejskie inicjatywy obronne stanowią uzupełnienie inicjatyw NATO i mają na celu zachęcenie państw członkowskich do zaangażowania się w dziedzinę obronności; zachęca do ścisłej współpracy między EDA a Sekretariatem Międzynarodowym NATO;
63.

zauważa, że procedura mianowania delegowanych prokuratorów europejskich rozpoczęła się w 2019 r. i zakończyła w 2020 r., a 22 prokuratorów europejskich złożyło ślubowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości 28 września 2020 r.; wyraża ubolewanie z powodu braku nominacji europejskich prokuratorów delegowanych, w szczególności przez Słowenię, która odwołała proces nominacji, a także z powodu znacznych opóźnień w wielu innych państwach członkowskich; zauważa, że Prokurator Generalna Kövesi jest głęboko zaniepokojona „oczywistym brakiem lojalnej współpracy” Słowenii w następstwie opóźnień w mianowaniu prokuratorów delegowanych; apeluje do Komisji o ścisłe monitorowanie państw członkowskich, które nie mianowały jeszcze europejskich prokuratorów delegowanych lub nie dostosowały przepisów krajowych do faktu rozpoczęcia działalności przez Prokuraturę Europejską, w stosownych przypadkach, przez zawieszenie ich finansowania na podstawie art. 63 ust. 2 i 8 rozporządzenia finansowego i przepisów sektorowych lub przez wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego; zauważa ponadto, że do końca 2019 r. 18 państw członkowskich powiadomiło Komisję o włączeniu do prawa krajowego dyrektywy PIF; wzywa Komisję, by dołożyła wszelkich starań, aby zachęcić wszystkie państwa członkowskie do przystąpienia do Prokuratury Europejskiej; wzywa pięć państw członkowskich, które jeszcze nie dołączyły, aby uczyniły to bez zbędnej zwłoki;
przypomina, że przyjmując art. 33 ustawy zbiorczej z 2020 r., de facto zakazano na Węgrzech prawnego uznawania płci osób transpłciowych i interseksualnych, co narusza ich prawo do prywatności i naraża je na dyskryminację, a to może mieć poważne skutki psychologiczne i ograniczać prawo do aktywnego udziału w społeczeństwie obywatelskim; zauważa, że krajowy organ ds. ochrony danych i wolności informacji wydał opinię w sprawie art. 33, w której stwierdził, iż narusza on art. 5 ust. 1 lit. d) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych ( 27 ) ; przypomina, że Komisja jak dotąd nie podjęła żadnych działań, by rozwiązać ten problem; wzywa Komisję do zbadania sprawy i w razie potrzeby do podjęcia działań sądowych; zauważa, że chociaż Trybunał Konstytucyjny Węgier ( 28 ) uznał niektóre części ustawy za niezgodne z konstytucją, władze publiczne nie wykonały jeszcze tej decyzji i nadal odrzucają wnioski, nawet złożone przed wejściem w życie ustawy; zauważa, że jest to złamanie zasad praworządności;
22.

zwraca uwagę, że Rozporządzenie obejmuje wszystkie fundusze unijne i ma zastosowanie do naruszeń „systemowych”, a także do przypadków poważnego ryzyka dla należytego zarządzania finansami w ramach budżetu Unii lub ochrony interesów finansowych Unii, którym może być trudno zaradzić za pomocą innych procedur unijnych, które mają zastosowanie wyłącznie do konkretnych programów wydatkowania i odnoszą się do już zaistniałych skutków dla budżetu; podkreśla, że Rozporządzenie jest jedynym aktem prawnym UE łączącym poszanowanie praworządności z budżetem UE; uważa w związku z tym, że jego wyjątkowe przepisy powinny być w pełni stosowane, aby zapewnić uzupełniającą ochronę praworządności oprócz finansów UE;
18.

jest przekonany o zaletach współpracy i koordynacji z partnerami i państwami o podobnych poglądach we wdrażaniu globalnego systemu sankcji UE za naruszenia praw człowieka; zachęca Komisję i państwa członkowskie do korzystania ze ścisłej współpracy i strategicznych stosunków między UE a USA, opartych na wspólnej historii i wspólnych wartościach demokratycznych, przy ustanawianiu sankcji i wzywa do regularnych dyskusji na temat ukierunkowanych sankcji, zwłaszcza w ramach Transatlantyckiego Dialogu Legislatorów; wzywa Komisję i ESDZ do współpracy z zewnętrznymi instytucjami sądowymi, takimi jak Międzynarodowy Trybunał Karny, Europejski Trybunał Praw Człowieka, Międzyamerykański Trybunał Praw Człowieka, Afrykański Trybunał Praw Człowieka i Ludów oraz inne trybunały tworzone ad hoc, wspierane przez ONZ trybunały i inne organy, w tym z Biurem Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka oraz międzynarodowymi organami nadzorczymi i monitorującymi, Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, NATO i Radą Europy, w celu zdobywania dowodów uzasadniających nakładanie sankcji w ramach globalnego systemu sankcji UE za naruszenia praw człowieka i zniechęcania do poważnych naruszeń praw człowieka; wzywa UE do wyrażenia poparcia dla ratyfikacji Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego przez wszystkie kraje na świecie;
7.

potępia decyzję o pozbawieniu posłów HDP Leyli Güven, Ömera Faruka Gergerlioğlu i Musy Farisoğullarıego mandatów parlamentarnych i immunitetów, a także ich późniejsze aresztowania; z zadowoleniem przyjmuje niedawny wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2021 r., w którym trybunał jednomyślnie orzekł, że doszło do naruszenia praw posła Ö. F. Gergerlioğlu do bycia wybranym i zaangażowania w działalność polityczną, a także prawa do wolności osobistej i bezpieczeństwa; z zadowoleniem przyjmuje jego uwolnienie i wzywa władze tureckie i sądy niższej instancji, aby wdrożyły wyrok Trybunału Konstytucyjnego i w trybie pilnym przywróciły mu status parlamentarzysty; wzywa do natychmiastowego uwolnienia pozostałych dwóch posłów HDP oraz do wycofania wszystkich stawianych im zarzutów; potępia powtarzające się przypadki odbierania posłom opozycji statusu parlamentarzysty, co poważnie szkodzi wizerunkowi tureckiego parlamentu jako instytucji demokratycznej;
3.

wyraża zdecydowaną solidarność ze wszystkimi dziennikarzami z Hongkongu, którzy pomimo wejścia w życie ustawy o bezpieczeństwie narodowym wciąż stanowczo bronią wolności mediów i niezależnego dziennikarstwa i nadal relacjonują dramatyczny bieg wydarzeń w Hongkongu; wzywa władze Hongkongu, aby położyły kres wszelkiemu nękaniu prawnemu i wszelkiemu zastraszaniu wymierzonemu w dziennikarzy oraz by dążyły do ochrony dziennikarzy i zapewnienia im bezpieczeństwa przed wszelkimi formami przemocy, nacisków, dyskryminacji, niesprawiedliwych procesów sądowych oraz wszelkimi próbami uniemożliwiania im wypełniania ich misji lub osłabiania ich zdolności do tego zgodnie z normami międzynarodowymi, zwłaszcza z art. 19 i 21 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych dotyczącymi prawa do wolności wypowiedzi i prawa do wolności pokojowego zgromadzania się;
42.

zauważa, że pandemia COVID-19 spowodowała rozwój sektora dostaw do domu, w szczególności wykorzystania samochodów dostawczych, dwukołowych pojazdów silnikowych, takich jak motorowery, i rowerów, a także stała się bodźcem do powstania nowych rodzajów pracy za pośrednictwem platform internetowych oraz nowych modeli biznesowych; wzywa Komisję do dopilnowania, aby zawodowi kierowcy samochodów dostawczych przechodzili odpowiednie szkolenia oraz do zajęcia się kwestią zmęczenia i przekraczania dozwolonej prędkości przez kierowców samochodów dostawczych, w szczególności w wyniku znacznego wzrostu liczby dostaw do domu; wzywa Komisję ponadto do rozważenia zaostrzenia systemu badania zdatności do ruchu drogowego i wprowadzenia obowiązku dodatkowych kontroli samochodów dostawczych wykorzystywanych przez operatorów świadczących usługi doręczania paczek po osiągnięciu określonego przebiegu oraz do rozważenia rozszerzenia tego obowiązku na inne pojazdy należące do tych kategorii i wykorzystywane do innych celów handlowych, w ramach przeglądu pakietu dotyczącego przydatności do ruchu drogowego; zwraca się do Komisji o przedstawienie zalecenia dotyczącego bezpieczeństwa personelu dostawczego, w tym wymogów dla pracodawców i przedsiębiorstw w zakresie zapewnienia wyposażenia bezpieczeństwa i bezpiecznych pojazdów oraz ich wykorzystywania, a także szkoleń dotyczących narzędzi cyfrowych, takich jak aplikacje i platformy interaktywne, do korzystania z których mogą być zobowiązani pracownicy;
17.

wzywa do zadbania o to, by działania algorytmu można było wyjaśnić i by były one przejrzyste, identyfikowalne i weryfikowalne, tak aby można było zagwarantować, że opracowywanie, wdrażanie i wykorzystanie systemów sztucznej inteligencji w wymiarze sprawiedliwości i przez organy ścigania będzie zgodne z prawami podstawowymi i będzie cieszyło się zaufaniem obywateli, jak również aby móc dopilnować, by wyniki generowane przez algorytmy sztucznej inteligencji można było przedstawić w sposób zrozumiały dla użytkowników i tych, którzy są poddawani działaniu tych systemów oraz by przejrzyste były informacje dotyczące danych źródłowych, jak również to, w jaki sposób system dochodzi do pewnych wniosków; zwraca uwagę, że aby zapewnić przejrzystość techniczną, odporność i dokładność, organy ścigania i sądownictwa w Unii powinny móc nabywać jedynie takie narzędzia i systemy, których algorytmy i logika poddają się kontroli i są dostępne co najmniej dla policji i sądownictwa, a także dla niezależnych audytorów, tak aby można było poddawać je ocenie, audytowi i weryfikacji, a ponadto takie narzędzia i systemy nie mogą być zamknięte lub oznaczone jako zastrzeżone przez sprzedawców; zwraca ponadto uwagę, że dokumentacja powinna być sporządzona w klarownym i zrozumiałym języku i dotyczyć charakteru usługi, wykorzystywanych narzędzi, sposobu działania i warunków, w jakich można oczekiwać, że będą one funkcjonować oraz ryzyka, jakie mogą stwarzać; wzywa w związku z tym organy sądownictwa i ścigania do proaktywnego zapewnienia pełnej przejrzystości odnośnie do prywatnych przedsiębiorstw, które dostarczają im systemy sztucznej inteligencji stosowane do celów ścigania przestępstw oraz wymiaru sprawiedliwości; zaleca w związku z tym korzystanie w miarę możliwości z otwartego oprogramowania;