[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 17.10.2008

KOM(2008) 653 wersja ostateczna

2008/0197 (ACC)

Wniosek

DECYZJA RADY

dotycząca zawarcia porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

Nowe porozumienie między WE a Australią w sprawie handlu winem, po zatwierdzeniu, zastąpi porozumienie zawarte w 1994 r.

Niezwłocznie po wejściu w życie porozumienia z 1994 r. podjęto dalsze dwustronne rozmowy, których podstawą był zawarty w porozumieniu wymóg zaprzestania stosowania przez Australię niektórych nazw win pochodzących ze Wspólnoty Europejskiej. Rozmowy te zastąpiono negocjacjami w sprawie zawarcia nowego porozumienia, na podstawie konkluzji Rady z października 2000 r. dotyczących dwustronnych porozumień w sprawie handlu winem.

W wyniku negocjacji, dnia 5 czerwca 2007 r. Strony parafowały projekt nowego porozumienia między WE a Australią w sprawie handlu winem.

Od czasu jego zatwierdzenia przez Komisję w dniu 20 listopada 2007 r. oraz jego pierwszego przedstawienia Radzie (Komitet Art. 133) dnia 22 lutego 2008 r. wspomniany projekt porozumienia był przedmiotem następujących zmian:

- drobne korekty techniczne w tekście oraz w załączniku I do projektu porozumienia;

- włączenie nowych oznaczeń geograficznych do załącznika II do porozumienia. Wspomniane nowe oznaczenia geograficzne zostały wprowadzone przez WE i Australię między zamknięciem negocjacji a datą parafowania tekstu projektu porozumienia w dniu 5 czerwca 2007 r. Nowe oznaczenia geograficzne przedstawione przez WE były głównie oznaczeniami wprowadzonymi przez Bułgarię i Rumunię.

- uaktualnienie Wymiany listów dotyczących wzajemnego powiązania między niektórymi oznaczeniami geograficznymi a znakami towarowymi poprzez dodanie kilku znaków towarowych zarejestrowanych w Australii w wyniku drugiego procesu weryfikacji znaków towarowych zarejestrowanych przez jedną Stronę z oznaczeniami geograficznymi wprowadzonymi przez drugą Stronę między zamknięciem negocjacji a datą parafowania projektu porozumienia. Znaki towarowe podane we wspomnianej wymianie listów mogą wciąż być stosowane, jeśli konsumenci nie są wprowadzani w błąd w odniesieniu do prawdziwego pochodzenia danego wina. W wymianie listów stwierdzono ponadto, że jedno z oznaczeń geograficznych WE jest przedmiotem dalszych weryfikacji w Australii w odniesieniu do odpowiednich znaków towarowych zarejestrowanych w Australii. Po zakończeniu tego procesu i z zastrzeżeniem rozwiązania wszelkich spornych kwestii, które mogą pojawić się w jego wyniku, Umawiające się Strony dołożą wszelkich starań, aby szybko uaktualnić wykaz oznaczeń geograficznych w załączniku II w drodze procedur obowiązujących w ramach Wspólnego Komitetu WE i Australii.

Zmiany te zostały uwzględnione w załączonej, poprawionej wersji nowego projektu porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem.

W wyniku procesu weryfikacji przeprowadzonej przez tłumaczy Rady i tłumaczy australijskich w różnych przetłumaczonych wersjach projektu porozumienia wprowadzono poprawki językowe.

2008/0197 (ACC)

Wniosek

DECYZJA RADY

dotycząca zawarcia porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy, zdanie pierwsze, oraz z art. 300 ust. 4;

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem[1], zatwierdzone decyzją Rady 94/184/WE[2], wymagało dalszych negocjacji w sprawie okresów przejściowych dla nazw, o których mowa w art. 8 i 11 tego porozumienia.

(2) Dnia 23 października 2000 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania nowego porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem.

(3) W wyniku negocjacji dnia 5 czerwca 2007 r. strony parafowały nowe Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem (zwane dalej „Porozumieniem”).

(4) W związku z powyższym Porozumienie należy zatwierdzić.

(5) Aby ułatwić wdrożenie i ewentualne zmiany załączników do Porozumienia, należy upoważnić Komisję do przyjęcia koniecznych środków, zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina[3].

(6) Z dniem wejścia w życie Porozumienia należy rozwiązać Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem sporządzone w Brukseli i Canberze (w dniach 26–31 stycznia 1994 r.) oraz unieważnić protokół do tego Porozumienia i wymianę listów,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem, w tym załączniki do tego Porozumienia, protokół, deklaracje oraz skonsolidowaną wymianę listów (zwane dalej „Porozumieniem”).

Tekst Porozumienia zatwierdzony niniejszą decyzją jest do niej załączony.

Artykuł 2

Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby(osób) uprawnionej(-ych) do podpisania Porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.

Artykuł 3

Do celów stosowania art. 29 ust. 3 Porozumienia niniejszym upoważnia się Komisję, by zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 75 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, przyjęła środki konieczne do wdrożenia Porozumienia oraz zmiany załączników i protokołu do niego, zgodnie z art. 29 i 30 Porozumienia.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

9 czerwca 2008 r.

POROZUMIENIE

między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem

WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,

z jednej strony, oraz

AUSTRALIA,

z drugiej strony,

zwane dalej „Umawiającymi się Stronami”,

PRAGNĄC udoskonalić warunki sprzyjające harmonijnemu rozwojowi handlu i popierać współpracę handlową w sektorze wina na zasadzie równości, wzajemnych korzyści i wzajemności,

UZNAJĄC, że Umawiające się Strony pragną ustanowić bliższe stosunki w sektorze wina, które ułatwią im wzajemny obrót handlowy,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1 Cele

Na zasadzie niedyskryminowania i wzajemności Umawiające się Strony zgadzają się ułatwiać i promować handel winem pochodzącym ze Wspólnoty i Australii na warunkach przewidzianych w niniejszym Porozumieniu.

Artykuł 2 Zakres i zasięg

Niniejsze Porozumienie ma zastosowanie do win objętych nagłówkiem 22.04 Zharmonizowanego Systemu Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonego w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r.[4]

Artykuł 3 Definicje

Do celów niniejszego Porozumienia, jeżeli nie pojawią się w nim sprzeczne postanowienia:

a) „wino pochodzące z”, jeżeli po tym wyrażeniu następuje nazwa jednej z Umawiających się Stron, oznacza wino produkowane na terytorium tej Umawiającej się Strony wyłącznie z winogron w całości zebranych na terytorium tej Umawiającej się Strony;

b) „oznaczenie geograficzne” to oznaczenie zdefiniowane w art. 22 ust. 1 Porozumienia TRIPs;

c) „określenie tradycyjne” oznacza tradycyjnie używaną nazwę, odnoszącą się w szczególności do metody produkcji lub jakości, barwy czy też rodzaju wina, usankcjonowaną w przepisach ustawowych i wykonawczych Wspólnoty do celów opisu i prezentacji wina pochodzącego z terytorium Wspólnoty;

d) „opis” oznacza wyrazy zamieszczane na etykietach, w dokumentach towarzyszących transportowi wina, dokumentach handlowych, zwłaszcza na fakturach i dowodach dostawy, oraz w reklamach;

e) „etykietowanie” odnosi się do wszystkich opisów i innych odniesień, znaków, planów, oznaczeń geograficznych lub znaków towarowych wyróżniających dane wino i zamieszczonych na tym samym zbiorniku, włącznie z urządzeniem uszczelniającym lub zawieszką przymocowaną do pojemnika oraz osłoną pokrywającą szyjkę butelki;

f) „prezentacja” oznacza wyrażenia zamieszczone na zbiornikach, w tym na zamknięciu, na etykietach i opakowaniach;

g) „opakowanie” oznacza opakowania ochronne, takie jak papier, słomiane opakowania wszelkiego rodzaju, kartony i skrzynki, wykorzystywane w transporcie jednego lub więcej niż jednego zbiornika, lub przy sprzedaży odbiorcy końcowemu;

h) „Porozumienie TRIPs” to Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, stanowiące załącznik 1C do Porozumienia WTO;

(i) „Porozumienie WTO” to Porozumienie z Marakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu, zawarte dnia 15 kwietnia 1994 r.;

j) z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 lit. e) oraz art. 30 ust. 3 lit. c), odesłanie do przepisów ustawowych, prawodawstwa lub przepisów wykonawczych to odesłanie do przepisów ustawowych, prawodawstwa lub przepisów wykonawczych zmienionych w dniu podpisania Porozumienia. Jeżeli w dniu podpisania jedna z Umawiających się Stron powiadamia drugą, że musi przyjąć przepisy ustawowe, prawodawstwo lub przepisy wykonawcze w celu wywiązania się ze swych zobowiązań wynikających z Porozumienia, to odesłanie do takich przepisów ustawowych, prawodawstwa lub przepisów wykonawczych jest odesłaniem do przepisów ustawowych, prawodawstwa lub przepisów wykonawczych obowiązujących w dniu, w którym dana Umawiająca się Strona powiadamia drugą o spełnieniu wymogów wejścia w życie niniejszego Porozumienia.

Artykuł 4 Ogólne reguły

1. Import i wprowadzanie do obrotu wina odbywa się zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi na terytorium importującej Umawiającej się Strony, chyba że postanowienia niniejszego Porozumienia stanowią inaczej.

2. Umawiające się Strony podejmują środki konieczne do wywiązania się ze zobowiązań ustanowionych w niniejszym Porozumieniu. Zapewniają realizację celów określonych w niniejszym Porozumieniu.

TYTUŁ I PRAKTYKI I PROCESY ENOLOGICZNE ORAZ WYMOGI W ZAKRESIE SKŁADU WINA

Artykuł 5 Stosowane praktyki i procesy enologiczne oraz wymogi w zakresie składu wina

1. Wspólnota zezwala na import i wprowadzanie do obrotu na swoim terytorium, w celu bezpośredniego spożycia przez ludzi, wszystkich win pochodzących z Australii i wyprodukowanych zgodnie z:

a) jedną lub kilkoma praktykami lub procesami enologicznymi wymienionymi w załączniku I część A pkt 1; i

b) wymogami w zakresie składu przewidzianymi w pkt I.1 Protokołu do Porozumienia.

2. Australia zezwala na import i wprowadzanie do obrotu na swoim terytorium, w celu bezpośredniego spożycia przez ludzi, wszystkich win pochodzących ze Wspólnoty i wyprodukowanych zgodnie z jedną lub kilkoma praktykami lub procesami enologicznymi wymienionymi w załączniku I część B pkt 1.

3. Umawiające się Strony przyznają, że praktyki i procesy enologiczne wymienione w załączniku I oraz wymogi w zakresie składu przewidziane w Protokole odpowiadają celom określonym w art. 7 i spełniają wymogi tamże określone.

Artykuł 6 Nowe praktyki i procesy enologiczne, wymogi w zakresie składu lub modyfikacje

1. Jeżeli jedna z Umawiających się Stron proponuje dopuszczenie nowej praktyki lub procesu enologicznego lub wymogu w zakresie składu do użytku przemysłowego na swoim terytorium albo modyfikację praktyki, procesu lub wymogu, który nie jest dozwolony przez drugą Umawiającą się Stronę na mocy art. 5 oraz który wymaga zmian w załączniku I stosownie do przepisów art. 11, wręcza ona jak najszybciej drugiej Umawiającej się Stronie pisemne zawiadomienie, jak również umożliwia jej przedstawienie uwag przed ostatecznym dopuszczeniem takiej nowej lub zmodyfikowanej praktyki enologicznej oraz procesu czy wymogu w zakresie składu.

2. Umawiająca się Strona przedstawia również na żądanie dokumentację techniczną towarzyszącą propozycji dopuszczenia nowej lub zmodyfikowanej praktyki enologicznej oraz procesu lub wymogu w zakresie składu w odniesieniu do celów i wymogów określonych w art. 7, aby ułatwić drugiej Umawiającej się Stronie rozważenie kwestii.

3. W rozważaniach nad proponowaną nową lub zmodyfikowaną praktyką enologiczną i procesem lub wymogiem w zakresie składu, o których mowa w ust. 1, druga Umawiająca się Strona uwzględnia cele i wymogi określone w art. 7.

4. Umawiająca się Strona powiadamia drugą Umawiającą się Stronę o dopuszczeniu proponowanej nowej lub zmodyfikowanej praktyki enologicznej i procesu lub wymogu w zakresie składu w terminie 30 dni od ich wejścia w życie.

5. W powiadomieniu, o którym mowa w ust. 4, należy zamieścić opis nowej lub zmodyfikowanej praktyki enologicznej i procesu lub wymogu w zakresie składu.

6. Jeżeli powiadamiająca Umawiająca się Strona nie załącza dokumentacji technicznej, jak określono w ust. 2, zobowiązana jest ona do przedłożenia takiej dokumentacji na żądanie drugiej Umawiającej się Strony, stosownie do postanowień zawartych w wymienionym ustępie.

7. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w przypadku, gdy Umawiająca się Strona dostosowuje praktykę lub proces enologiczny określony w załączniku I część C wyłącznie w celu uwzględnienia określonych warunków klimatycznych w danym roku obrotowym, z zastrzeżeniem, że dostosowanie jest znikome i nie zmienia znacząco danej praktyki enologicznej i procesu lub wymogu w zakresie składu („dostosowanie techniczne”). Umawiająca się Strona proponująca dostosowanie techniczne powiadamia drugą Umawiającą się Stronę o tym fakcie jak najszybciej, lecz najpóźniej przed wprowadzeniem wina do obrotu na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

Artykuł 7 Cele i wymogi

1. Nowe lub zmodyfikowane praktyki i procesy enologiczne lub wymogi w zakresie składu, stosowane do produkcji wina, służą następującym celom:

a) ochrona zdrowia ludzkiego;

b) ochrona konsumentów przed nieuczciwym postępowaniem;

c) spełnienie norm dobrych praktyk enologicznych określonych w ust. 2.

2. Dobra praktyka enologiczna to taka, która spełnia następujące wymogi:

I. nie jest zakazana przepisami ustawowymi i wykonawczymi w kraju pochodzenia;

II. chroni autentyczność produktu, gwarantując zachowanie typowych cech wina, wywodzących się z zebranych winogron;

III. uwzględnia region uprawy, zwłaszcza warunki klimatyczne, geologiczne i inne warunki produkcji;

IV. jej podstawą jest uzasadniona technologiczna lub praktyczna potrzeba, ukierunkowana między innymi na podwyższenie trwałości wina, zwiększenie stabilności lub na lepszą akceptację wina przez konsumentów;

V. zapewnia ograniczenie procesów lub dodatków do minimum koniecznego do osiągnięcia pożądanego efektu.

Artykuł 8 Tymczasowe zezwolenie

Bez uszczerbku dla środków przewidzianych w art. 35 wina produkowane z zastosowaniem nowej lub zmodyfikowanej praktyki enologicznej i procesu lub wymogów w zakresie składu, o których Umawiająca się Strona powiadomiła na mocy art. 6 ust. 4, otrzymują tymczasowe zezwolenie na import i wprowadzenie do obrotu na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

Artykuł 9 Procedura zgłaszania zastrzeżeń

1. W terminie 6 miesięcy od otrzymania przez Umawiającą się Stronę powiadomienia od drugiej Umawiającej się Strony na podstawie art. 6 ust. 4 Umawiająca się Strona będąca adresatem może zgłosić pisemne zastrzeżenia do zgłoszonej nowej lub zmodyfikowanej praktyki enologicznej i procesu lub wymogu w zakresie składu, uzasadniając to brakiem zgodności z celem określonym w art. 7 ust. 1 lit. b) lub c). W przypadku wniesienia zastrzeżenia przez Umawiającą się Stronę każda z Umawiających się Stron może domagać się konsultacji przewidzianych w art. 37. Jeżeli sprawa nie zostanie rozwiązana w terminie 12 miesięcy od otrzymania przez Umawiającą się Stronę powiadomienia na podstawie art. 6 ust. 4, każda z Umawiających się Stron może wystąpić o arbitraż na mocy art. 10.

2. W terminie dwóch miesięcy od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, Umawiająca się Strona może wystąpić o udzielenie informacji lub wydanie opinii do Międzynarodowej Organizacji ds. Winorośli i Wina (OIV) lub innego, odpowiedniego organu międzynarodowego. W razie wystąpienia o udzielenie takich informacji lub wydanie opinii Umawiające się Strony mogą za obopólną zgodą przedłużyć sześciomiesięczny termin zgłoszenia zastrzeżenia przez Umawiającą się Stronę bez uszczerbku dla innych terminów przewidzianych w ust. 1.

3. Arbitrzy, o których mowa w art. 10, określają, czy zgłaszana nowa lub zmodyfikowana praktyka enologiczna i proces lub wymóg w zakresie składu odpowiada celom określonym w art. 7 ust. 1 lit. b) lub lit. c).

4. W przypadku gdy Umawiająca się Strona występuje z wnioskiem o dopuszczenie praktyki enologicznej i procesu lub wymogu w zakresie składu, która to praktyka, proces lub wymóg zostały dopuszczone przez drugą Umawiającą się Stronę do użytku przemysłowego przez państwo trzecie, terminy przewidziane w ust. 1 skraca się o połowę.

Artykuł 10 Arbitraż w sprawie praktyk enologicznych

1. Umawiająca się Strona może wystąpić o arbitraż na podstawie art. 9, przedkładając drugiej Umawiającej się Stronie pisemne zawiadomienie o skierowaniu sprawy do arbitrażu.

2. W terminie 30 dni od otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, każda z Umawiających się Stron wyznacza arbitra, stosując kryteria przewidziane w ust. 6, oraz zawiadamia drugą Umawiającą się Stronę o dokonanym wyborze.

3. W terminie 30 dni od dnia wyznaczenia drugiego arbitra obaj arbitrzy wyznaczeni zgodnie z ust. 2 wyznaczają trzeciego arbitra za obopólną zgodą. Jeżeli dwaj pierwsi arbitrzy nie mogą dojść do porozumienia w sprawie wyznaczenia trzeciego arbitra, Umawiające się Strony wspólnie podejmują decyzję o wyznaczeniu trzeciego arbitra w terminie 30 dni.

4. Jeżeli Umawiające się Strony nie mogą dojść do porozumienia w sprawie wyboru trzeciego arbitra w terminie 30 dni, o którym mowa w ust. 3, koniecznego wyboru dokonuje prezes lub członek Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (mając na uwadze kolejność według starszeństwa) na wniosek jednej z Umawiających się Stron w terminie kolejnych 60 dni, stosując przy tym kryteria określone w ust. 5, zgodnie z praktyką obowiązującą w Trybunale.

5. Wyznaczony trzeci arbiter przewodniczy procedurze arbitrażowej i musi posiadać kwalifikacje w dziedzinie prawa.

6. Arbitrzy (oprócz arbitra występującego w charakterze przewodniczącego) są ekspertami uznanymi na arenie międzynarodowej, specjalizującymi się w dziedzinie enologii, natomiast ich bezstronność nie może budzić żadnych wątpliwości.

7. W terminie 30 dni od wyboru trzeciego arbitra wszyscy trzej arbitrzy określają wspólnie reguły procedury roboczej dla arbitrażu, uwzględniając przy tym fakultatywne reguły arbitrażu Stałego Trybunału Arbitrażowego do rozstrzygania sporów między dwoma państwami z zastrzeżeniem, że Umawiające się Strony mogą w każdej chwili odstąpić od reguł procedury roboczej lub je zmienić za obopólną zgodą.

8. Trzej arbitrzy formułują wnioski w danej sprawie w terminie maksymalnie 90 dni od wyznaczenia trzeciego arbitra. Wnioski takie formułuje się na podstawie decyzji większości. W swoich wnioskach arbitrzy podają konkretne ustalenia przewidziane w art. 9 ust. 3.

9. Umawiające się Strony pokrywają na równi koszty arbitrażu, w tym koszty związane z wynagrodzeniem arbitrów. Honoraria i wydatki arbitrów pokrywa się zgodnie z taryfami ustanowionymi przez Wspólny Komitet.

10. Postanowienie arbitrów jest ostateczne i wiążące.

Artykuł 11 Zmiany załącznika I

1. Umawiające się Strony wprowadzają zmiany do załącznika I lub protokołu zgodnie z art. 29 ust. 3 lit. a) lub art. 30 ust. 3 lit. a) w celu uwzględnienia nowej lub zmodyfikowanej praktyki enologicznej, procesu lub wymogu w zakresie składu, zgłoszonych na podstawie art. 6 ust. 4 jak najszybciej, lecz nie później niż 15 miesięcy od dnia takiego zawiadomienia.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku wszczęcia przez Umawiającą się Stronę procedury zgłaszania zastrzeżeń przewidzianej w art. 9, Umawiające się Strony postępują zgodnie z wynikiem konsultacji, chyba że sprawa jest kierowana do arbitrażu, i wtedy:

a) jeżeli arbitrzy wydają postanowienie, że zgłoszona nowa lub zmodyfikowana praktyka enologiczna, proces lub wymóg w zakresie składu pokrywa się z celami określonymi w art. 7 ust. 1 lit. b) lub c), Umawiające się Strony zmieniają załącznik I lub protokół zgodnie z art. 29 ust. 3 lit. a) lub art. 30 ust. 3 lit. a) w celu zamieszczenia tam nowej lub zmodyfikowanej praktyki enologicznej, procesu lub wymogu w zakresie składu w terminie 90 dni od wydania takiego postanowienia;

b) jeżeli natomiast arbitrzy wydają postanowienie, że zgłoszona nowa lub zmodyfikowana praktyka enologiczna, proces lub wymóg w zakresie składu nie odpowiada celom określonym w art. 7 ust. 1 lit. b) lub c), określone w art. 8 tymczasowe zezwolenie na import i wprowadzenie do obrotu win pochodzących z terytorium zgłaszającej Umawiającej się Strony, wytwarzanych zgodnie z daną praktyką enologiczną, procesem lub wymogiem w zakresie składu, wygasa w terminie 90 dni od wydania takiego postanowienia.

TYTUŁ II OCHRONA NAZW WIN ORAZ ZWIĄZANE Z TYM POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE OPISU I PREZENTACJI

Artykuł 12 Nazwy chronione

1. Bez uszczerbku dla postanowień art. 15, 17 i 22 oraz protokołu ochronie podlegają następujące nazwy:

a) w odniesieniu do win pochodzących ze Wspólnoty:

I. oznaczenia geograficzne wymienione w załączniku II część A;

II. odniesienia do państwa członkowskiego, z którego pochodzi wino lub inne nazwy stosowane w celu wskazania państwa członkowskiego;

III. określenia tradycyjne wymienione w załączniku III;

IV. kategorie win, o których mowa w art. 54 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach, oraz o których mowa w załączniku IV część A; i

V. opisy handlowe, o których mowa w załączniku VIII część D pkt 2c) tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, odnoszące się do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach, oraz o których mowa w załączniku IV część B;

b) w odniesieniu do win pochodzących z Australii:

I. oznaczenia geograficzne wymienione w załączniku II część B; i

II. odniesienia do nazwy „Australia” lub inne nazwy stosowane w celu wskazania tego kraju.

2. Umawiające się Strony podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, by w przypadku eksportu i sprzedaży win pochodzących od Umawiających się Stron poza ich terytoriami chronione nazwy jednej Umawiającej się Strony, o których mowa w niniejszym artykule, nie były stosowane do opisu i prezentacji wina pochodzącego od drugiej Umawiającej się Strony, chyba że niniejsze Porozumienie stanowi inaczej.

Artykuł 13 Oznaczenia geograficzne ,

1. Jeżeli niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej:

a) w Australii oznaczenia geograficzne Wspólnoty wymienione w załączniku II część A:

I. podlegają ochronie dla win pochodzących ze Wspólnoty; oraz

II. Wspólnota nie może ich stosować inaczej niż na warunkach przewidzianych wspólnotowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi; oraz

b) we Wspólnocie oznaczenia geograficzne Australii wymienione w załączniku II część B:

I. podlegają ochronie dla win pochodzących z Australii; i

II. Australia nie może ich stosować inaczej niż na warunkach przewidzianych australijskimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

2. Umawiające się Strony podejmują niezbędne środki, zgodne z niniejszym Porozumieniem, w celu wzajemnej ochrony oznaczeń geograficznych wymienionych w załączniku II, stosowanych do opisu i prezentacji win pochodzących z terytoriów Umawiających się Stron. Każda Umawiająca się Strona stworzy podstawy prawne dla zainteresowanych stron, by zapobiec stosowaniu oznaczeń geograficznych wymienionych w załączniku II do określania win, które nie pochodzą z miejsc wskazanych przez dane oznaczenie geograficzne.

3. Ochrona przewidziana w ust. 2 ma zastosowanie nawet w przypadku, gdy:

a) wskazane jest prawdziwe pochodzenie wina;

b) oznaczenie geograficzne jest podane w wersji przetłumaczonej; lub

c) stosowanym oznaczeniom towarzyszą takie określenia jak „rodzaj”, „odmiana”, „sposób”, „imitacja”, „metoda” itp.

4. Ochrona przewidziana w ust. 2 i 3 nie narusza postanowień art. 15 i 22.

5. W odniesieniu do win należy odmówić rejestracji znaku towarowego, który zawiera oznaczenie geograficzne określające wino i wymienione w załączniku II lub składa się z takiego oznaczenia, albo należy unieważnić rejestrację znaku towarowego dla win, które nie pochodzą z miejsca wskazanego oznaczeniem geograficznym, jeżeli pozwala na to ustawodawstwo krajowe oraz na wniosek zainteresowanej strony.

6. Jeżeli oznaczenia geograficzne wymienione w załączniku II są identyczne, ochronie podlega każde oznaczenie, pod warunkiem że zostało użyte w dobrej wierze. Umawiające się Strony wspólnie uzgadniają praktyczne warunki zastosowania, na podstawie których identyczne oznaczenia geograficzne będą odróżniane, uwzględniając przy tym konieczność zapewnienia równego traktowania producentów i uniknięcia sytuacji, w której konsumenci mogliby zostać wprowadzeni w błąd.

7. Jeżeli oznaczenie geograficzne wymienione w załączniku II jest identyczne z oznaczeniem geograficznym państwa trzeciego, zastosowanie mają przepisy art. 23 ust. 3 Porozumienia TRIPs.

8. Postanowienia niniejszego Porozumienia w żadnym wypadku nie naruszają prawa jakiejkolwiek osoby do stosowania w handlu jej nazwiska lub nazwiska jej poprzedników w celach komercyjnych z wyjątkiem przypadków stosowania takiego nazwiska w sposób wprowadzający konsumentów w błąd.

9. Żadne postanowienie niniejszego Porozumienia nie zobowiązuje Umawiającej się Strony do ochrony oznaczenia geograficznego drugiej Umawiającej się Strony wymienionego w załączniku II, które nie jest lub przestało być chronione w kraju pochodzenia lub wyszło z użycia w takim kraju.

10. Umawiające się Strony potwierdzają, że prawa i obowiązki wynikające z niniejszego Porozumienia nie dotyczą oznaczeń geograficznych innych niż te wymienione w załączniku II. Bez uszczerbku dla postanowień Porozumienia dotyczących ochrony oznaczeń geograficznych, do ochrony oznaczeń geograficznych na terytorium każdej z Umawiających się Stron stosuje się postanowienia Porozumienia TRIPs.

Artykuł 14 Nazwy lub odniesienia do państw członkowskich i Australii

1. W Australii odniesienia do państw członkowskich Wspólnoty oraz inne nazwy stosowane do wskazania państwa członkowskiego w celu określenia pochodzenia wina:

a) są zarezerwowane dla win pochodzących z danego państwa członkowskiego; i

b) Wspólnota może ich używać wyłącznie na warunkach przewidzianych we wspólnotowych przepisach ustawowych i wykonawczych.

2. We Wspólnocie odniesienia do Australii oraz inne nazwy stosowane w celu wskazania Australii na potrzeby określenia pochodzenia wina:

a) są zarezerwowane dla win pochodzących z Australii; i

b) Australia nie może ich stosować inaczej niż na warunkach przewidzianych australijskimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

Artykuł 15 Procedura przejściowa

Ochrona nazw, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a) pkt I oraz w art. 13, nie zakazuje stosowania poniższych nazw w celu opisu i prezentacji wina w Australii i w państwach trzecich, w przypadku gdy zezwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze, w następujących okresach przejściowych:

a) 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego Porozumienia – następujących nazw: Burgundy, Chablis, Champagne, Graves, Manzanilla, Marsala, Moselle, Port, Sauterne, Sherry i White Burgundy;

b) 10 lat od wejścia w życie niniejszego Porozumienia – nazwy Tokay.

Artykuł 16 Określenia tradycyjne

1. Jeżeli niniejsze Porozumienie nie stanowi inaczej, określeń tradycyjnych Wspólnoty wymienionych w załączniku III nie można w Australii używać do:

a) opisu lub prezentacji wina pochodzącego z Australii; i

b) opisu lub prezentacji wina pochodzącego ze Wspólnoty inaczej niż w odniesieniu do win, których pochodzenie, kategorię i język opisu wymieniono w załączniku III, oraz na warunkach przewidzianych we wspólnotowych przepisach ustawowych i wykonawczych.

2. Australia przyjmuje niezbędne środki zgodne z niniejszym Porozumieniem, by stosownie do postanowień tego artykułu zapewnić ochronę określeń tradycyjnych wymienionych w załączniku III, stosowanych do opisu i prezentacji win pochodzących ze Wspólnoty. W tym celu Australia zobowiązana jest do ustanowienia właściwych instrumentów prawnych zapewniających skuteczną ochronę przed stosowaniem określeń tradycyjnych do opisu wina, które do tych określeń nie jest uprawnione, nawet gdy określeniom tradycyjnym towarzyszą takie określenia jak „rodzaj”, „odmiana”, „sposób”, „imitacja”, „metoda” itp.

3. Ochrona przewidziana w ust. 2 nie narusza postanowień art. 17 i 23.

4. Ochrona określenia tradycyjnego ma zastosowanie wyłącznie:

a) do języka lub języków, w których to określenie zostało zastosowane w załączniku III; i

b) do kategorii wina, dla którego dane określenie jest objęte ochroną na rzecz Wspólnoty, jak określono w załączniku III.

5. Australia może zezwolić na stosowanie na jej terytorium określeń takich samych lub podobnych do określeń tradycyjnych wymienionych w załączniku III w odniesieniu do win, które nie pochodzą z terytoriów Umawiających się Stron, z zastrzeżeniem, że nie skutkuje to wprowadzeniem konsumentów w błąd, podane jest pochodzenie produktu i stosowanie takie nie stanowi nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 10a Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. z późniejszymi zmianami.

6. Postanowienia niniejszego Porozumienia w żadnym wypadku nie naruszają prawa jakiejkolwiek osoby do stosowania w handlu jej nazwiska lub nazwiska jej poprzedników prowadzących działalność, z wyjątkiem przypadków stosowania takiego nazwiska w sposób wprowadzający konsumentów w błąd.

7. Bez ograniczania przepisów ust. 5 Australia nie może zezwalać na rejestrację lub stosowanie na jej terytorium znaku towarowego zawierającego określenie tradycyjne wymienione w załączniku III lub składającego się z takiego określenia, w celu opisu lub prezentacji wina, chyba że niniejsze Porozumienie zezwala na stosowanie takiego określenia tradycyjnego w stosunku do danego wina. Jednak wymóg ten:

a) nie ma zastosowania do znaków towarowych, które zgodnie z prawem i w dobrej wierze zostały zarejestrowane w Australii, lub które przed podpisaniem niniejszego Porozumienia legalnie nabyły prawa w Australii wskutek ich stosowania w dobrej wierze;

b) nie ma zastosowania do znaków towarowych zarejestrowanych w Australii w dobrej wierze lub znaków, które nabyły prawa w Australii wskutek ich stosowania w dobrej wierze, zanim dane określenie tradycyjne zostało objęte ochroną na mocy niniejszego Porozumienia, w przypadku określeń tradycyjnych zawartych w załączniku III po podpisaniu niniejszego Porozumienia; i

c) nie zakazuje stosowania znaków towarowych, o których mowa w lit. a) i b), w państwach trzecich, jeżeli zezwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze danego państwa trzeciego.

Niniejsze postanowienie nie narusza prawa Wspólnoty do stosowania odnośnych określeń tradycyjnych zgodnie z postanowieniami ust. 1 lit. b).

8. Bez ograniczania postanowień ust. 5, 6 i 7 oraz art. 23 Australia nie zezwala, by na potrzeby opisu i prezentacji wina stosowano na jej terytorium nazwy handlowe, które zawierają określenie tradycyjne wymienione w załączniku III lub składają się z takiego określenia. Jednak wymóg ten:

a) nie ma zastosowania do nazw handlowych, które zgodnie z prawem i w dobrej wierze zostały zarejestrowane w Australii przed podpisaniem niniejszego Porozumienia;

b) nie ma zastosowania do nazw handlowych, które zgodnie z prawem i w dobrej wierze zostały zarejestrowane w Australii, zanim dane określenie tradycyjne zostało objęte ochroną na mocy niniejszego Porozumienia, w przypadku nazw handlowych zawartych w załączniku III po podpisaniu niniejszego Porozumienia; i

c) nie zakazuje stosowania takich nazw handlowych w państwach trzecich, jeżeli zezwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze danego państwa trzeciego.

Przepisy lit. a), b) i c) nie zezwalają na stosowanie nazwy handlowej w sposób wprowadzający konsumenta w błąd.

9. Żadne postanowienie niniejszego Porozumienia nie zobowiązuje Australii do ochrony określenia tradycyjnego wymienionego w załączniku III, które nie jest lub przestało być chronione w kraju pochodzenia lub wyszło z użycia we Wspólnocie.

Artykuł 17 Procedura przejściowa

Ochrona nazw określonych w art. 12 ust. 1 lit. a) pkt III oraz w art. 16 nie zakazuje stosowania następujących nazw w celu opisu i prezentacji wina w Australii i w państwach trzecich, w przypadku gdy zezwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze, w okresie przejściowym wynoszącym 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego Porozumienia: Amontillado, Auslese, Claret, Fino, Oloroso, Spatlese.

Artykuł 18 Kategorie win i opisy handlowe

1. Jeżeli postanowienia niniejszego Porozumienia nie stanowią inaczej, kategorie win wymienione w załączniku IV część A oraz opisy handlowe wymienione w załączniku IV część B w Australii:

a) są zarezerwowane dla win pochodzących ze Wspólnoty; i

b) Wspólnota może ich używać wyłącznie na warunkach przewidzianych we wspólnotowych przepisach ustawowych i wykonawczych.

2. Żadne postanowienie niniejszego Porozumienia nie zobowiązuje Australii do zastrzegania kategorii wina lub opisu handlowego wymienionego w załączniku IV, które nie jest lub przestało być zastrzeżone w kraju pochodzenia lub wyszło z użycia we Wspólnocie.

TYTUŁ III PRZEPISY SZCZEGÓŁOWE W SPRAWIE PREZENTACJI I OPISU

Artykuł 19 Zasada ogólna

Na winach nie można zamieszczać etykiet zawierających fałszywe lub błędne wyrażenia dotyczące właściwości, składu, jakości lub pochodzenia wina.

Artykuł 20 Dane fakultatywne

1. W przypadku handlu winem między Umawiającymi się Stronami wino pochodzące z Australii, które:

a) jest opatrzone oznaczeniem geograficznym wymienionym w załączniku II część B, można opisywać lub prezentować we Wspólnocie wraz z danymi fakultatywnymi określonymi w ust. 3, pod warunkiem że takie dane stosuje się zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do producentów wina w Australii, w szczególności z ustawą o Australijskim Stowarzyszeniu ds. Wina i Brandy (Australian Wine and Brandy Corporation Act) z 1980 r., z ustawą o praktykach handlowych (Trade Practices Act) z 1974 r. oraz z Kodeksem norm żywności w Australii i Nowej Zelandii (Australia New Zealand Food Standards Code); i

b) nie jest opatrzone oznaczeniem geograficznym wymienionym w załączniku II część B, można opisywać lub prezentować we Wspólnocie wraz z danymi fakultatywnymi określonymi w ust. 3 lit. d), g) i l), pod warunkiem że takie dane stosuje się zgodnie z regułami mającymi zastosowanie do producentów wina w Australii, w szczególności z ustawą o Australijskim Stowarzyszeniu ds. Wina i Brandy (Australian Wine and Brandy Corporation Act) z 1980 r., z ustawą o praktykach handlowych (Trade Practices Act) z 1974 r. oraz z Kodeksem norm żywności w Australii i Nowej Zelandii (Australia New Zealand Food Standards Code).

2. W przypadku handlu winem między Umawiającymi się Stronami wino pochodzące ze Wspólnoty, które:

a) jest opatrzone oznaczeniem geograficznym wymienionym w załączniku II część A, można opisywać lub prezentować w Australii wraz z danymi fakultatywnymi określonymi w ust. 3, pod warunkiem że wino takie jest opatrzone etykietą zgodnie z tytułem V rozdział II oraz z załącznikami VII i VIII rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 i z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 753/2002 oraz że stosowane dane nie są fałszywe ani błędne w rozumieniu ustawy o Australijskim Stowarzyszeniu ds. Wina i Brandy (Australian Wine and Brandy Corporation Act) z 1980 r. oraz ustawy o praktykach handlowych (Trade Practices Act) z 1974 r.; i

b) nie jest opatrzone oznaczeniem geograficznym wymienionym w załączniku II część A, można opisywać lub prezentować w Australii wraz z danymi fakultatywnymi określonymi w ust. 3 lit. d), g) i l), pod warunkiem że wino takie jest opatrzone etykietą zgodnie z tytułem V rozdział II oraz z załącznikami VII i VIII rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 i z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 753/2002, oraz że stosowane dane nie są fałszywe ani błędne w rozumieniu ustawy o Australijskim Stowarzyszeniu ds. Wina i Brandy (Australian Wine and Brandy Corporation Act) z 1980 r. oraz ustawy o praktykach handlowych (Trade Practices Act) z 1974 r.

3. Dane fakultatywne, o których mowa w ust. 1 i 2, to:

a) rocznik, według roku zbiorów winogron, pod warunkiem że przynajmniej 85% wina uzyskano z winogron zebranych w danym roku, z wyjątkiem win wspólnotowych otrzymywanych z winogron zebranych zimą, kiedy należy wskazać raczej rok, w którym rozpoczął się dany rok obrotowy, a nie rocznik;

b) nazwa odmiany winorośli lub jej synonim, zgodnie z art. 22;

c) określenie dotyczące nagrody, medalu lub konkursu, natomiast w przypadku australijskiej nagrody, medalu lub konkursu – wskazanie, że informacja o konkursie została przekazana właściwemu organowi we Wspólnocie;

d) wskazanie rodzaju produktu, jak określono w załączniku VI;

e) nazwa winnicy;

f) w przypadku wina pochodzącego z terytorium Wspólnoty – nazwa plantacji, w którym uprawia się winorośl, pod warunkiem że winogrona pochodzą z tej plantacji i tam zachodzi fermentacja;

g) specyficzna barwa wina;

h) punkt butelkowania wina;

i) z zastrzeżeniem załącznika VIII, wskazanie metody produkcji wina;

j) w przypadku Wspólnoty – określenia tradycyjne wymienione w załączniku III;

k) w przypadku Australii – określenie wina gatunkowego wymienione w załączniku V;

l) nazwisko, tytuł i adres osoby, która brała udział we wprowadzaniu wina do obrotu.

Artykuł 21 Prezentacja

1. Umawiające się Strony uzgadniają, że w przypadku gdy dane muszą być obowiązkowo zamieszczone na etykiecie wina na mocy obowiązujących przepisów ustawowych i wykonawczych importującej Umawiającej się Strony, w tym samym polu widzenia lub gdzie indziej na zbiorniku z winem można zamieścić inne obowiązkowe dane.

2. Niezależnie od przepisów ust. 1, jeżeli określenie wina gatunkowego wymienione w załączniku V zamieszcza się w ramach podstawowego oznaczenia handlowego na etykiecie wina, należy je obowiązkowo zamieścić w tym samym polu widzenia co oznaczenie geograficzne dla Australii wymienione w załączniku II część B, stosując czcionkę o tym samym rozmiarze. Do celów niniejszego ustępu „podstawowe oznaczenie handlowe” to oznaczenie produktu zamieszczane na części zbiornika z winem lub opakowania, które ma być prezentowane konsumentowi w ramach normalnej ekspozycji.

3. Umawiające się Strony uzgadniają, że dane, o których mowa w ust. 1, w tym określenie wina gatunkowego wymienione w załączniku V, można zamieścić dodatkowo w jakimkolwiek miejscu na zbiorniku z winem, nawet jeżeli występują w tym samym polu widzenia co oznaczenie geograficzne wymienione w załączniku II.

4. Wspólnota zgadza się, by wino pochodzące z Australii mogło być opisywane lub prezentowane we Wspólnocie wraz z danymi dotyczącymi liczby standardowych drinków w winie, pod warunkiem że dane są zamieszczane zgodnie z regułami mającymi zastosowanie do producentów wina w Australii, w szczególności z ustawą o Australijskim Stowarzyszeniu ds. Wina i Brandy ( Australian Wine and Brandy Corporation Act ) z 1980 r., z ustawą o praktykach handlowych ( Trade Practices Act ) z 1974 r. oraz z Kodeksem norm żywności w Australii i Nowej Zelandii ( Australia New Zealand Food Standards Code ).

Artykuł 22 Odmiany winorośli

1. Każda Umawiająca się Strona zgadza się zezwolić na stosowanie na jej terytorium przez drugą Umawiającą się Stronę nazw jednej lub większej liczby odmian winorośli lub, w stosownych przypadkach, ich synonimów, na potrzeby opisu i prezentacji wina, z zastrzeżeniem następujących warunków:

a) nazwy odmian winorośli lub ich synonimy zamieszczone są w klasyfikacji odmian sporządzonej przez Międzynarodową Organizację ds. Winorośli i Wina ( Organisation International de la Vigne et du Vin – OIV), Unię Ochrony Odmian Roślin ( Union for the Protection of Plant Varieties – UPOV) lub Międzynarodowy Zarząd ds. Zasobów Genetycznych Roślin ( International Board for Plant Genetic Resources – IGPBR);

b) w przypadku gdy wino nie składa się w całości z odmiany(odmian) określonej(-ych) daną nazwą lub jej synonimem, przynajmniej 85 % wina uzyskuje się z tej odmiany(odmian) po odjęciu ilości produktów używanych do ewentualnego słodzenia i kultur mikroorganizmów (ich ilość stanowi nie więcej niż 5 % wina);

c) każda nazwa odmiany(odmian) winorośli lub jej(ich) synonim zamieszczony(-e) na etykiecie musi(-szą) występować w składzie wina w proporcji większej niż odmiana czy odmiany niewymienione na etykiecie;

d) w przypadku gdy podane są nazwy dwóch lub większej liczby odmian winorośli lub ich synonimy, należy je wymienić malejąco według objętości, stosując do tego celu czcionkę dowolnych rozmiarów;

e) nazwy odmian winorośli lub ich synonimy należy zamieścić w tym samym polu widzenia lub na zewnątrz, zależnie od wewnętrznych przepisów kraju eksportującego;

f) nazw odmian lub ich synonimów nie wolno stosować w sposób, który mógłby wprowadzić konsumentów w błąd co do pochodzenia wina. W tym celu Umawiające się Strony mogą określić praktyczne warunki stosowania nazw.

2. Niezależnie od przepisów ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 lit. a) pkt I i art. 12 ust. 1 lit. b) pkt I Umawiające się Strony uzgadniają, co następuje:

a) w przypadku gdy nazwa odmiany winorośli lub jej synonim zawiera wspólnotowe oznaczenie geograficzne wymienione w załączniku II część A lub składa się z takiego oznaczenia, Australia może stosować daną nazwę odmiany winorośli lub jej synonim na potrzeby opisu lub prezentacji wina pochodzącego z terytorium Australii, jeżeli dana nazwa odmiany winorośli lub jej synonim znajduje się w załączniku VII; i

b) w przypadku gdy nazwa odmiany winorośli lub jej synonim zawiera australijskie oznaczenie geograficzne wymienione w załączniku II część B lub składa się z takiego oznaczenia, Wspólnota może stosować daną nazwę odmiany winorośli lub jej synonim na potrzeby opisu lub prezentacji wina pochodzącego z jej terytorium, jeżeli danej nazwy odmiany winorośli lub jej synonimu użyto w dobrej wierze przed dniem wejścia w życie niniejszego Porozumienia.

3. Niezależnie od postanowień art. 12 oraz niniejszego artykułu Umawiające się Strony uzgadniają, że w okresie przejściowym, który kończy się 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego Porozumienia, nazwę „Hermitage” można stosować dla win pochodzących z Australii jako synonim dla odmiany winorośli „Shiraz” do celów sprzedaży w krajach spoza terytorium Wspólnoty, jeżeli pozwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze Australii oraz innych krajów i pod warunkiem, że sposób użycia tej nazwy nie skutkuje wprowadzeniem konsumentów w błąd.

4. Niezależnie od postanowień niniejszego artykułu Umawiające się Strony uzgadniają, że w okresie przejściowym, który kończy się 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego Porozumienia, nazwę odmiany winorośli „Lambrusco” można stosować dla win pochodzących z Australii jako opis typu wina tradycyjnie wytwarzanego i sprzedawanego pod tą nazwą w krajach spoza terytorium Wspólnoty, jeżeli pozwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze Australii oraz innych krajów i pod warunkiem, że sposób użycia tej nazwy nie powoduje wprowadzenia konsumentów w błąd.

Artykuł 23 Określenia win gatunkowych ,

Australia może używać określeń wymienionych w załączniku V w celu opisu i prezentacji wina pochodzącego z Australii, zgodnie z warunkami stosowania określonymi w tym załączniku oraz z przepisami art. 20.

Artykuł 24 Wina pochodzące z Australii z oznaczeniem geograficznym

Bez uszczerbku dla bardziej restrykcyjnych przepisów prawa australijskiego Umawiające się Strony uzgadniają, że Australia może stosować oznaczenia geograficzne wymienione w załączniku II część B w celu opisu i prezentacji wina pochodzącego z Australii, na następujących warunkach:

a) w przypadku użycia pojedynczego oznaczenia geograficznego, przynajmniej 85% wina pozyskuje się z winogron zebranych w danej jednostce geograficznej;

b) w przypadku użycia maksymalnie trzech oznaczeń geograficznych dla tego samego wina:

I. przynajmniej 95 % wina pozyskuje się z winogron zebranych w tych samych jednostkach geograficznych, z zastrzeżeniem, że przynajmniej 5% wina przypada na jedno ze wskazanych oznaczeń geograficznych; i

II. oznaczenia geograficzne na etykiecie należy wymienić malejąco, według objętości.

Artykuł 25 Egzekwowanie przestrzegania wymogów w zakresie etykietowania

1. Jeżeli opis lub prezentacja wina, w szczególności na etykiecie czy też w dokumentach urzędowych lub handlowych bądź w reklamie, narusza postanowienia niniejszego Porozumienia, Umawiające się Strony zobowiązane są zastosować konieczne środki administracyjne lub podjąć kroki prawne zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.

2. Środki i postępowanie określone w ust. 1 podejmuje się w szczególności w następujących przypadkach:

a) gdy tłumaczenie opisów przewidzianych przepisami prawa wspólnotowego lub australijskiego na język lub języki drugiej Umawiającej się Strony skutkuje pojawieniem się słowa, które może wprowadzać w błąd co do pochodzenia, rodzaju lub jakości wina w ten sposób opisanego lub zaprezentowanego;

b) gdy opisy, znaki towarowe, nazwy, napisy lub ilustracje, które w sposób bezpośredni lub pośredni podają fałszywe lub błędne informacje co do miejsca wytworzenia, pochodzenia, rodzaju, odmiany winorośli lub istotnych właściwości wina, znajdują się na zbiornikach lub opakowaniach, w reklamie czy też w dokumentach urzędowych lub handlowych dotyczących win, których nazwy podlegają ochronie na mocy niniejszego Porozumienia;

c) gdy stosowane jest opakowanie, które wprowadza w błąd co do pochodzenia wina.

Artykuł 26 Utrzymanie istniejącego stanu

Umawiające się Strony nie mogą wprowadzać do swoich krajowych prawodawstw warunków, które byłyby mniej korzystne od tych przewidzianych w niniejszym Porozumieniu lub w ich wewnętrznym prawodawstwie obowiązującym w dniu podpisania tego Porozumienia, w szczególności w prawodawstwie określonym w załączniku IX, odnoszącym się do opisu, prezentacji, pakowania lub składu win drugiej Umawiającej się Strony.

TYTUŁ IV WYMOGI W ZAKRESIE CERTYFIKACJI

Artykuł 27 Certyfikacja

1. Wspólnota zezwala bez ograniczeń czasowych na import wina pochodzącego z Australii zgodnie z przepisami dotyczącymi uproszczonej procedury certyfikacyjnej, ustanowionymi w art. 24 ust. 2 akapit drugi i art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu w sektorze wina z państwami trzecimi. W tym celu oraz zgodnie ze wspomnianymi przepisami Australia:

a) zobowiązana jest dostarczyć dokumenty certyfikacyjne oraz raport z analizy przez właściwy organ; lub

b) gdy właściwy organ określony w lit. a) upewni się, że indywidualni producenci są kompetentni do wykonywania takiego zakresu obowiązków:

I. indywidualnie uznaje producentów upoważnionych do sporządzania dokumentów certyfikacyjnych i raportów z analiz;

II. nadzoruje i kontroluje zatwierdzonych producentów;

III. dwa razy w roku, w styczniu i lipcu, dostarcza Komisji nazwy i adresy zatwierdzonych producentów wraz z ich urzędowymi numerami rejestracji;

IV. niezwłocznie informuje Komisję o wszelkich zmianach w nazwach i adresach zatwierdzonych producentów; i

V. niezwłocznie powiadamia Komisję o cofnięciu zezwolenia producentowi.

2. Niezależnie od przepisów art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 odnoszących się do uproszczonego formularza VI 1 obowiązuje podanie tylko następujących informacji:

a) w rubryce 2 dokumentu certyfikacyjnego – nazwa (nazwisko) i adres importera lub odbiorcy;

b) w rubryce 6 dokumentu certyfikacyjnego – „opis produktu” zawierający: nominalne stężenie (np. 75 cl), oznaczenie handlowe (tj. „wino australijskie”), chronione oznaczenie geograficzne (patrz załącznik II część B), określenie wina gatunkowego (patrz załącznik V), nazwa odmiany (odmian) winorośli i rocznik, jeżeli są zamieszczone na etykiecie;

c) w rubryce 11 dokumentu certyfikacyjnego – niepowtarzalny numer analizy nadany przez właściwy organ australijski.

3. Na potrzeby niniejszego artykułu, właściwym organem w przypadku Australii jest Australijskie Stowarzyszenie ds. Wina i Brandy (Australian Wine and Brandy Corporation) lub inny organ (lub organy) wyznaczony do tego celu przez Australię.

4. Z zastrzeżeniem postanowień art. 28 Wspólnota nie obejmuje importu wina pochodzącego z Australii bardziej restrykcyjnym lub szerzej zakrojonym systemem certyfikacji niż ten, który był stosowany do takiego przywozu we Wspólnocie w dniu 1 marca 1994 r., i który może być stosowany do win przywożonych z innych krajów dysponujących równorzędnym nadzorem i środkami kontroli.

5. Z zastrzeżeniem postanowień art. 28 Australia nie obejmuje importu wina pochodzącego ze Wspólnoty bardziej restrykcyjnym lub szerzej zakrojonym systemem certyfikacji niż ten, który był stosowany do takiego przywozu w Australii w dniu 1 stycznia 1992 r., i który może być stosowany do win przywożonych z innych krajów dysponujących równorzędnym nadzorem i środkami kontroli.

Artykuł 28 Certyfikacja tymczasowa

1. Umawiające się Strony zastrzegają sobie prawo wprowadzenia tymczasowych dodatkowych wymogów w zakresie certyfikacji w odpowiedzi na uzasadnione zagrożenia porządku publicznego, jak zdrowie lub ochrona konsumenta, lub w celu przeciwdziałania nadużyciom finansowym. W tym przypadku druga Umawiająca się Strona otrzymuje w odpowiednim czasie właściwe informacje w celu umożliwienia jej zastosowania się do takich dodatkowych wymogów.

2. Umawiające się Strony uzgadniają, że stosowanie takich wymogów nie może wykraczać poza okres niezbędny do zareagowania na określone zagrożenie porządku publicznego, w odpowiedzi na który zostały wprowadzone.

TYTUŁ V ZARZĄDZANIE POROZUMIENIEM

Artykuł 29 Współpraca Umawiających się Stron

1. Umawiające się Strony utrzymują bezpośrednie kontakty we wszystkich sprawach związanych z niniejszym Porozumieniem, wykorzystując w tym celu swoje organy przedstawicielskie oraz Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 30. W szczególności Umawiające się Strony starają się rozwiązać spory wynikłe z niniejszego Porozumienia, korzystając w pierwszej kolejności z pośrednictwa swoich organów przedstawicielskich lub Wspólnego Komitetu.

2. Australia wyznacza na swój organ przedstawicielski Departament Rolnictwa, Rybołówstwa i Leśnictwa (Department of Agriculture, Fisheries and Forestry) lub jakąkolwiek agencję powołaną w miejsce tego departamentu przez rząd Australii. Wspólnota wyznacza na swój organ przedstawicielski Dyrekcję Generalną ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich przy Komisji Europejskiej. Umawiające się Strony zobowiązane są informować się wzajemnie o zmianie organu przedstawicielskiego.

3. Australia, reprezentowana przez Departament Rolnictwa, Rybołówstwa i Leśnictwa, oraz Wspólnota:

a) mogą wyrażać zgodę na dokonywanie zmian w załącznikach i protokole do niniejszego Porozumienia. Załącznik lub protokół uważa się za zmieniony z dniem wspólnie ustalonym przez Umawiające się Strony;

b) mogą uzgadniać praktyczne warunki, o których mowa w art. 13 ust. 6 i art. 22 ust. 1 lit. f);

c) przekazują sobie wzajemnie pisemne informacje o zamiarze wprowadzenia nowych przepisów lub zmian do obowiązujących przepisów dotyczących porządku publicznego, jak zdrowie lub ochrona praw konsumenta, mających wpływ na sektor wina;

d) przekazują sobie wzajemnie pisemne informacje o środkach ustawodawczych lub administracyjnych oraz o decyzjach sądowych dotyczących stosowania niniejszego Porozumienia, jak również o środkach przyjętych na podstawie takich decyzji; i

e) mogą uzgodnić, że odesłanie do przepisu ustawowego lub wykonawczego zawarte w postanowieniu niniejszego Porozumienia należy traktować jako odesłanie do tego przepisu wraz z późniejszymi zmianami i obowiązującego w określonym dniu po podpisaniu tego Porozumienia.

Artykuł 30 Wspólny Komitet

1. Ustanawia się Wspólny Komitet składający się z przedstawicieli Wspólnoty i Australii.

2. Wspólny Komitet może formułować zalecenia i przyjmować decyzje na zasadzie jednomyślności. Sam określa swój regulamin. Zbiera się na wniosek którejkolwiek z Umawiających się Stron, na przemian we Wspólnocie i Australii, w terminie, w miejscu oraz w sposób (może to być również wideokonferencja) ustalony wspólnie przez Umawiające się Strony, lecz nie później niż 90 dni od przedstawienia wniosku.

3. Wspólny Komitet może podejmować decyzje:

a) o zmianie załączników i protokołu do niniejszego Porozumienia. Załącznik lub protokół uważa się za zmieniony z dniem wspólnie ustalonym przez Umawiające się Strony;

b) w sprawie praktycznych warunków, o których mowa w art. 13 ust. 6 i art. 22 ust. 1 lit. f); i

c) może zdecydować, że odesłanie do przepisu ustawowego lub wykonawczego zawarte w postanowieniu niniejszego Porozumienia należy traktować jako odesłanie do tego przepisu wraz z późniejszymi zmianami i obowiązującego w określonym dniu po podpisaniu tego Porozumienia.

4. Wspólny Komitet dba również o prawidłową realizację niniejszego Porozumienia i może rozpatrywać sprawy związane z jego wdrożeniem i wykonaniem. W szczególności odpowiada za:

a) wymianę informacji między Umawiającymi się Stronami w celu zoptymalizowania realizacji niniejszego Porozumienia;

b) zalecanie propozycji w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Umawiających się Stron w odniesieniu do sektora wina lub wódek;

c) ustalanie wykazu honorariów i wydatków, o których mowa w art. 10 ust. 9 i art. 38 ust. 7.

5. Wspólny Komitet może omawiać wszelkie sprawy będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w odniesieniu do sektora wina.

6. Wspólny Komitet może ułatwiać kontakty między producentami wina a przedstawicielami branży Umawiających się Stron.

Artykuł 31 Stosowanie i realizacja Porozumienia

Umawiające się Strony wyznaczają punkty kontaktowe określone w załączniku X, odpowiadające za stosowanie i realizację niniejszego Porozumienia.

Artykuł 32 Wzajemna pomoc Umawiających się Stron

1. Jeżeli jedna z Umawiających się Stron ma powody, by podejrzewać, że:

a) wino lub partia win określonych w art. 2, która jest lub była przedmiotem handlu między Australią a Wspólnotą, jest niezgodna z przepisami regulującymi sektor wina we Wspólnocie lub w Australii, lub z postanowieniami niniejszego Porozumienia; i

b) naruszone w ten sposób przepisy mają szczególne znaczenie dla drugiej Umawiającej się Strony i takie naruszenie może skutkować podjęciem środków administracyjnych lub kroków prawnych,

dana Umawiająca się Strona, za pośrednictwem swojego punktu kontaktowego, niezwłocznie informuje o tym punkt kontaktowy lub inne właściwe organy drugiej Umawiającej się Strony.

2. Do informacji, które należy dostarczyć zgodnie z ust. 1, należy załączyć dokumenty urzędowe, handlowe lub inne właściwe dokumenty; należy również wskazać rodzaj środków administracyjnych lub kroków prawnych, które w razie konieczności mogą zostać podjęte. Informacja taka zawiera w szczególności następujące dane dotyczące odnośnego wina:

a) producenta lub osobę, która dysponuje winem;

b) skład i właściwości organoleptyczne wina;

c) opis i prezentację wina;

d) szczegóły dotyczące naruszonych przepisów w sprawie produkcji i wprowadzania do obrotu.

TYTUŁ VI POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 33 Wina w tranzycie

Tytuły I, II, III i IV nie mają zastosowania do win, które:

a) są przewożone w tranzycie przez terytorium jednej z Umawiających się Stron; lub

b) pochodzą z terytorium jednej z Umawiających się Stron i są przesyłane w małych ilościach między Umawiającymi się Stronami, na warunkach i zgodnie z procedurami przewidzianymi w pkt II protokołu.

Artykuł 34 Porozumienie WTO

Niniejsze Porozumienie nie narusza praw i obowiązków Umawiających się Stron wynikających z Porozumienia WTO.

Artykuł 35 Środki sanitarne i fitosanitarne

1. Postanowienia niniejszego Porozumienia nie naruszają prawa Umawiających się Stron do podejmowania środków sanitarnych i fitosanitarnych koniecznych do ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt i roślin, pod warunkiem że środki takie są zgodne z postanowieniami Porozumienia w sprawie środków sanitarnych i fitosanitarnych (Agreement on the Application of Sanitary and Phytosanitary Measures), zawartego w załączniku 1A do Porozumienia WTO.

2. Każda Strona podejmuje starania, by w ramach procedur określonych w art. 29 możliwie jak najszybciej poinformować drugą Stronę o zmianach, które mają związek z winem sprzedawanym na jej terytorium i mogą prowadzić do przyjęcia środków koniecznych do ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, zdrowia zwierząt i roślin, zwłaszcza środków dotyczących określenia konkretnych limitów zanieczyszczeń i odpadków, w celu uzgodnienia wspólnego podejścia.

3. Bez uszczerbku dla ust. 2 w przypadku gdy jedna Umawiająca się Strona podejmuje lub proponuje pilne podjęcie środków sanitarnych i fitosanitarnych z uwagi na fakt, że zatwierdzona praktyka enologiczna, proces lub wymóg w zakresie składu zagraża zdrowiu ludzkiemu, dana Umawiająca się Strona powiadamia o tym drugą Umawiającą się Stronę za pośrednictwem właściwych organów przedstawicielskich lub Wspólnego Komitetu w terminie 30 dni od podjęcia lub zaproponowania takiego pilnego środka zależnie od potrzeby podyktowanej sytuacją w celu uzgodnienia wspólnego podejścia.

Artykuł 36 Zakres terytorialny

Niniejsze Porozumienie ma zastosowanie, z jednej strony, do terytoriów, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, na warunkach ustanowionych w tym Traktacie, oraz z drugiej strony do terytorium Australii.

Artykuł 37 Konsultacje

1. Jeżeli w opinii jednej z Umawiających się Stron druga Umawiająca się Strona nie wywiązała się ze zobowiązań wynikających z niniejszego Porozumienia, natomiast rozwiązanie danej kwestii spornej na podstawie art. 29 ust. 1 było niemożliwe, Strona ta może wystąpić z pisemnym wnioskiem o konsultacje z drugą Umawiającą się Stroną. W terminie 30 dni od otrzymania takiego wniosku Umawiające się Strony podejmują wzajemne konsultacje w celu rozwiązania kwestii spornej.

2. Umawiająca się Strona, która żąda konsultacji, przedstawia drugiej Umawiającej się Stronie wszelkie informacje niezbędne do szczegółowego zbadania danej sprawy.

3. W przypadkach gdy jakakolwiek zwłoka mogłaby stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub osłabić skuteczność środków mających na celu kontrolę nadużyć finansowych, Umawiająca się Strona może podjąć właściwe przejściowe środki ochronne, pod warunkiem że konsultacje będą miały miejsce bezpośrednio po podjęciu takich środków.

4. Jeżeli sporna kwestia nie zostanie rozwiązana w terminie 60 dni od otrzymania wniosku o konsultacje, Umawiające się Strony mogą za obopólną zgodą:

a) przedłużyć okres konsultacji; lub

b) skierować sprawę do rozpatrzenia przez właściwy organ.

Artykuł 38 Arbitraż

1. Jeżeli rozwiązanie spornej kwestii zgodnie z art. 37 (innej niż zastrzeżenie, o którym mowa w art. 9) jest niemożliwe, Umawiające się Strony mogą za obopólną zgodą skierować sprawę do arbitrażu, mając 60 dni na wzajemne powiadomienie się o wyznaczeniu arbitra z zastosowaniem kryteriów określonych w ust. 4.

2. W terminie 30 dni od dnia wyznaczenia drugiego arbitra obaj arbitrzy wyznaczeni zgodnie z ust. 1 wyznaczają trzeciego arbitra za obopólną zgodą. Jeżeli dwaj pierwsi arbitrzy nie mogą dojść do porozumienia w sprawie wyznaczenia trzeciego arbitra, Umawiające się Strony wspólnie podejmują decyzję o wyznaczeniu trzeciego arbitra w terminie 30 dni.

3. Jeżeli Umawiające się Strony nie mogą dojść do porozumienia w sprawie wyboru trzeciego arbitra w terminie 30 dni, jak określono w ust. 2, koniecznego wyboru dokonuje prezes lub członek Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (mając na uwadze kolejność według starszeństwa) na wniosek jednej z Umawiających się Stron w terminie kolejnych 60 dni, stosując przy tym kryteria określone w ust. 4, zgodnie z praktyką obowiązującą w Trybunale.

4. Wyznaczony trzeci arbiter przewodniczy procedurze arbitrażowej i musi posiadać kwalifikacje w dziedzinie prawa. Arbitrzy (oprócz arbitra występującego w charakterze przewodniczącego) muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje w dziedzinie będącej przedmiotem rozważań panelu arbitrażowego.

5. W terminie 30 dni od wyboru trzeciego arbitra wszyscy trzej arbitrzy określają wspólnie reguły procedury roboczej dla arbitrażu, uwzględniając przy tym fakultatywne reguły arbitrażu Stałego Trybunału Arbitrażowego do rozstrzygania sporów między dwoma państwami z zastrzeżeniem, że Umawiające się Strony mogą w każdej chwili odstąpić od reguł procedury roboczej lub je zmienić za obopólną zgodą.

6. Trzej arbitrzy formułują wnioski w danej sprawie w terminie maksymalnie 90 dni od wyznaczenia trzeciego arbitra. Wnioski takie formułuje się na podstawie decyzji większości.

7. Umawiające się Strony pokrywają na równi koszty arbitrażu, w tym koszty związane z wynagrodzeniem arbitrów. Honoraria i wydatki arbitrów pokrywa się zgodnie z taryfami ustanowionymi przez Wspólny Komitet.

8. Postanowienie arbitrów jest ostateczne i wiążące.

9. Umawiające się Strony mogą skierować do arbitrażu na mocy niniejszego artykułu każdą inną sprawę dotyczącą dwustronnego handlu winem, podejmując taką decyzję za obopólną zgodą.

Artykuł 39 Współpraca w sektorze wina

1. Umawiające się Strony mogą za obopólną zgodą dokonać zmiany niniejszego Porozumienia w celu wzmocnienia poziomu współpracy w sektorze wina. Strony uzgadniają, że przystąpią do konsultacji mających na celu harmonizację przepisów dotyczących wymogów w zakresie etykietowania wina.

2. W ramach niniejszego Porozumienia każda z Umawiających się Stron może przedstawić propozycje dotyczące poszerzenia zakresu współpracy, uwzględniając doświadczenie zdobyte podczas stosowania niniejszego Porozumienia.

Artykuł 40 Istniejące zapasy

Wina, które w momencie wejścia w życie niniejszego Porozumienia lub po zakończeniu odpowiednich okresów przejściowych przewidzianych w art. 15, 17 lub 22 ust. 3 i 4 zostały legalnie wyprodukowane, opisane i zaprezentowane, ale w sposób zakazany na mocy niniejszego Porozumienia, mogą być sprzedawane z zastrzeżeniem następujących warunków:

a) jeżeli wino zostało wyprodukowane przy zastosowaniu jednej lub kilku praktyk enologicznych lub procesów niewymienionych w załączniku I, wina można sprzedawać do wyczerpania zapasów;

b) jeżeli wina są opisane i zaprezentowane przy użyciu określeń zakazanych na mocy niniejszego Porozumienia, wina mogą być sprzedawane:

I. przez hurtowników:

A. wina słodkie – przez okres pięciu lat;

B. inne wina – przez okres trzech lat;

II. przez sprzedawców detalicznych – do wyczerpania zapasów.

Artykuł 41 Porozumienie

Protokół i załączniki dodane do niniejszego Porozumienia stanowią jego integralną część.

Artykuł 42 Autentyczne wersje językowe

Niniejsze Porozumienie sporządzono w dwóch egzemplarzach, w językach: angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne.

Artykuł 43 Wygaśnięcie Porozumienia z 1994 r .

Umawiające się Strony uzgadniają, że z dniem wejścia w życie niniejszego Porozumienia wygasają następujące instrumenty:

a) Porozumienie między Australią a Wspólnotą Europejską w sprawie handlu winem oraz Protokół do tego Porozumienia sporządzone w Brukseli i Canberze (w dniach 26–31 stycznia 1994 r.);

b) listy wymienione w związku z Porozumieniem, sporządzone w Brukseli i Canberze (w dniach 26–31 stycznia 1994 r.), zatytułowane:

I. wymiana listów w sprawie warunków regulujących produkcję i znakowanie win musujących „fermentujących w butelkach” pochodzących z Australii;

II. wymiana listów w sprawie warunków regulujących produkcję i znakowanie australijskich win opisanych i prezentowanych przy użyciu terminu „botrytis” lub podobnych, „noble late harvested” lub „special late harvested”;

III. wymiana listów dotycząca art. 8 i 14 Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią [Australią a Wspólnotą Europejską] w sprawie handlu winem;

IV. wymiana listów dotycząca związku pomiędzy Porozumieniem między Wspólnotą Europejską a Australią [Australią a Wspólnotą Europejską] w sprawie handlu winem i art. 24 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPs);

V. wymiana listów dotycząca Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią [Australią a Wspólnotą Europejską] w sprawie handlu winem;

VI. wymiana listów w sprawie użycia w Australii terminu „Frontignac”.

Artykuł 44 Wejście w życie

1. Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony przekazały sobie pisemne notyfikacje, że spełniono odnośne wymogi warunkujące jego wejście w życie.

2. Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejsze Porozumienie, wręczając drugiej Umawiającej się Stronie pisemne wypowiedzenie z rocznym wyprzedzeniem.

ZAŁĄCZNIK I

Praktyki enologiczne,o których mowa w art. 5

Część A Wina pochodzące z Australii

1. Wykaz praktyk i procesów enologicznych dopuszczonych dla win pochodzących z Australii, na warunkach ustanowionych przepisami australijskimi, w szczególności ustawą o Australijskim Stowarzyszeniu ds. Wina i Brandy z 1980 r. (Australian Wine and Brandy Corporation Act 1980), ustawą o praktykach handlowych z 1974 r.(Trade Practices Act 1974), oraz z Kodeksem norm żywności w Australii i Nowej Zelandii (Australia New Zealand Food Standards Code) (chyba że niniejsze Porozumienie stanowi inaczej), wraz z następującymi wymaganiami:

1. napowietrzanie lub musowanie przy użyciu argonu, azotu lub tlenu;

2. obróbka cieplna;

3. stosowanie w winach wytrawnych, oraz w ilościach nieprzekraczających 5%, świeżych osadów, które są zdrowe i nierozcieńczone oraz zawierają drożdże pozostałe z niedawnego procesu produkcji wytrawnego wina;

4. odwirowywanie i filtracja, z obojętnym czynnikiem filtrującym i bez niego, pod warunkiem że w produkcie poddanym takiej obróbce nie występują żadne niepożądane pozostałości;

5. stosowanie drożdży do produkcji wina;

6. stosowanie dwutlenku węgla, argonu lub azotu, oddzielnie lub razem, w celu stworzenia obojętnej atmosfery i obróbki produktu osłanianego od powietrza;

7. dodawanie kultur mikroorganizmów, w tym martwych drożdży, nawet z jedną lub kilkoma z poniższych substancji, wspomagających wzrost drożdży:

– wodorofosforan(V) diamonu lub siarczan(VI) amonu,

– siarczek amonu lub wodorosiarczan(IV) amonu,

– chlorowodorek tiaminy;

8. stosowanie bakterii kwasu winnego w zawiesinie winnej;

9. dodanie dwutlenku węgla, pod warunkiem że zawartość dwutlenku węgla w winie poddanym takiej obróbce nie przekracza 2 gramów na litr;

10. stosowanie, na warunkach ustanowionych w przepisach wspólnotowych, dwutlenku siarki, wodosiarczanu(IV) potasu lub disiarczanu(IV) potasu, które mogą być również zwane dwusiarczkiem potasu lub pirosiarczynem potasu;

11. dodanie kwasu sorbinowego lub sorbatu potasu, pod warunkiem że końcowa zawartość kwasu sorbinowego produktu po obróbce w momencie wypuszczenia na rynek w celu bezpośredniego spożycia przez ludzi nie przekracza 200 miligramów na litr;

12. dodanie maksymalnie 300 miligramów na litr kwasu L-askorbinowego lub kwasu erytorbinowego (kwasu izoaskorbinowego);

13. dodanie kwasu cytrynowego do celów stabilizacji wina, pod warunkiem że końcowa zawartość w winie po obróbce nie przekracza 1 grama na litr;

14. stosowanie kwasu winowego, kwasu mlekowego lub kwasu jabłkowego w celu zakwaszenia, pod warunkiem że wstępny poziom kwasowości nie wzrósł powyżej 4,0 gramów na litr wyrażony w kwasie winowym;

15. klaryfikowanie przy użyciu jednej lub kilku z następujących substancji do użytku winiarskiego:

– jadalna żelatyna,

– karuk,

– kazeina i kazeinat potasowy,

– mleko lub mleko zagęszczone,

– albumina zwierzęca,

– glina bentonitowa,

– ditlenek krzemu jako żel lub roztwór koloidalny,

– glinka kaolinowa,

– tanina,

– enzymy pektynolityczne,

– enzymy zatwierdzone do użycia w żywności;

16. 19. dodanie taniny;

17. poddanie działaniu węgla drzewnego do użytku winiarskiego (węgiel aktywny);

18. obróbka:

– win białych i różowych, przy użyciu żelazocyjanku potasu,

– win czerwonych, przy użyciu żelazocyjanku potasu lub fitynianu wapnia, pod warunkiem że wino po takiej obróbce zawiera ślady żelaza;

19. dodanie maksymalnie 100 miligramów na litr kwasu metahydroksybutanoidowego;

20. użycie, do produkcji wina musującego uzyskanego przez fermentację w butelce i przy użyciu osadów oddzielonych przez odlewanie:

– aligianu wapnia, lub

– aligianu potasu;

21. dodanie biwinianu potasu, w celu wspomożenia wytrącania się winianu;

22. użycie preparatów ściany komórkowej drożdży w maksymalnej ilości 40 gramów na hektolitr;

23. użycie poliwinylopolipirolidionu, pod warunkiem że wino po takiej obróbce nie zawiera więcej niż 100 miligramów na litr poliwinylopolipirolidionu;

24. użycie siarczanu(VI) miedzi w celu wyeliminowania wad smaku lub zapachu w winie, maksymalnie do 1 grama na hektolitr, pod warunkiem że zawartość miedzi w winie po takiej obróbce nie przekracza 1 miligrama na litr;

25. dodanie karmelu w celu wzmocnienia barwy win słodkich;

26. dodanie destylatu winnego lub z suszonych winogron lub obojętnego alkoholu winnego pochodzenia, w celu produkcji win słodkich;

27. dodanie moszczu gronowego i skoncentrowanego moszczu gronowego dla osłodzenia wina;

28. użycie węglanu wapnia w celu odkwaszenia;

29. użycie żywic kationitowych do stabilizacji wina, pod warunkiem że żywice takie są wystarczająco stabilne, by nie przekazywać do wina substancji w ilościach, które mogłyby zagrażać zdrowiu ludzi[5];

30. użycie kawałków dębu;

31. użycie technologii wirowania stożkowego;

32. użycie gumy arabskiej / senegalskiej;

33. użycie winianu wapnia w celu odkwaszenia;

34. użycie elektrodializy;

35. użycie ureazy w celu zmniejszenia zawartości mocznika w winie;

36. użycie lizozymu;

37. użycie osmozy odwróconej;

38. użycie dimetylodiwęglanu;

39. użycie nadtlenku wodoru w soku z winogron, koncentracie winogronowym lub moszczu gronowym;

40. użycie ekstrakcji przeciwprądowej;

41. użycie białek roślinnych;

42. użycie cytrynianiu miedzi;

43. dodanie winogronowego spirytusu, winiaku i cukrów do wina musującego;

44. dodanie mistelle (alkoholizowanego moszczu gronowego).

2. Nowe lub zmienione praktyki i procesy enologiczne,wspólnie uzgodnione przez Umawiające się Strony lub Wspólny Komitet, zgodnie z procedurą określoną w art. 29 lub 30.

CZĘŚĆ B Wina pochodzące ze Wspólnoty

1. Wykaz praktyk i procesów enologicznych dopuszczonych dla win pochodzących ze Wspólnoty, na warunkach ustanowionych przepisami wspólnotowymi, w szczególności rozporządzeniem Rady (WE) nr 1493/1999 oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1622/2000, (chyba że niniejsze Porozumienie stanowi inaczej), wraz z następującymi wymaganiami:

1. napowietrzanie lub musowanie przy użyciu argonu, azotu lub tlenu;

2. obróbka cieplna;

3. stosowanie w winach wytrawnych, oraz w ilościach nieprzekraczających 5%, świeżych osadów, które są zdrowe i nierozcieńczone oraz zawierają drożdże pozostałe z niedawnego procesu produkcji wytrawnego wina;

4. odwirowywanie i filtracja, z obojętnym czynnikiem filtrującym i bez niego, pod warunkiem że w produkcie poddanym takiej obróbce nie występują żadne niepożądane pozostałości;

5. stosowanie drożdży do produkcji wina;

6. użycie preparatów ściany komórkowej drożdży w maksymalnej ilości 40 gramów na hektolitr;

7. użycie poliwinylopolipirolidonu w maksymalnej ilości 80 gramów na hektolitr;

8. stosowanie bakterii kwasu winnego w zawiesinie winnej;

9. dodanie jednej lub kilku z następujących substancji wspomagających wzrost drożdży:

– dodanie:

(i) ortofosforanu(V) diamonu lub siarczanu(VI) amonu w ilości 0,3 grama na litr,

(ii) siarczku amonu lub wodorosiarczanu(IV) amonu w maksymalnej ilości 0,2 grama na litr.

Produktów tych można również użyć razem, w maksymalnej ilości 0,3 grama na litr, nie naruszając powyżej określonego limitu 0,2 grama na litr;

– dodanie chlorowodorku tiaminy w maksymalnej ilości 0,6 miligrama/l wyrażonego jako tiamina;

10. stosowanie dwutlenku węgla, argonu lub azotu, oddzielnie lub razem, w celu stworzenia obojętnej atmosfery i obróbki produktu osłanianego od powietrza;

11. dodanie dwutlenku węgla, pod warunkiem że zawartość dwutlenku węgla w winie poddanym takiej obróbce nie przekracza 2 gramów na litr;

12. stosowanie, na warunkach ustanowionych w przepisach Australii, dwutlenku siarki, wodorosiarczanu(IV) potasu lub disiarczanu(IV) potasu, które mogą być również zwane dwusiarczkiem potasu lub pirosiarczynem potasu;

13. dodanie kwasu sorbinowego lub sorbatu potasu, pod warunkiem że końcowa zawartość kwasu sorbinowego produktu po obróbce w momencie wypuszczenia na rynek w celu bezpośredniego spożycia przez ludzi nie przekracza 200 miligramów na litr;

14. dodanie maksymalnie 250 miligramów na litr kwasu L-askorbinowego;

15. dodanie kwasu cytrynowego do celów stabilizacji wina, pod warunkiem że końcowa zawartość w winie po obróbce nie przekracza 1 grama na litr;

16. stosowanie kwasu winowego w celu zakwaszenia, pod warunkiem że wstępny poziom kwasowości nie wzrósł powyżej 2,5grama/l wyrażony w kwasie winowym;

17. użycie jednej lub kilku z następujących substancji w celu odkwaszenia:

– neutralny winian potasu,

– wodorowęglan potasu,

– węglan wapnia, który może zawierać małe ilości podwójnej soli wapniowej kwasu L (+) winowego i kwasu L (− ) jabłkowego,

– winian wapnia lub kwas winowy,

– homogeniczny preparat kwasu winowego i węglanu wapnia, w równych częściach i drobno sproszkowany;

18. klaryfikowanie przy użyciu jednej lub kilku z następujących substancji do użytku winiarskiego:

– jadalna żelatyna,

– białka roślinne,

– karuk,

– kazeina i kazeinat potasowy,

– albumina jaja, albumina mleka,

– glina bentonitowa,

– ditlenek krzemu jako żel lub roztwór koloidalny,

– glinka kaolinowa,

– tanina,

– enzymy pektynolityczne,

– enzymatyczne preparaty betaglukanazy;

19. dodanie taniny;

20. poddanie działaniu węgla drzewnego do użytku winiarskiego (węgiel aktywny), maksymalnie do 100 gramów suchego produktu na hektolitr;

21. obróbka:

– win białych i różowych, przy użyciu żelazocyjanku potasu,

– win czerwonych, przy użyciu żelazocyjanku potasu lub fitynianu wapnia, pod warunkiem że wino po takiej obróbce zawiera pozostałość żelaza;

22. dodanie maksymalnie 100 miligramów na litr kwasu metahydroksybutanoidowego;

23. użycie akacji po zakończeniu fermentacji;

24. użycie kwasu DL-winowego, zwanego również kwasem gronowym, lub jego neutralnej soli potasowej dla wytrącenia nadmiaru wapnia;

25. użycie, do produkcji wina musującego uzyskanego przez fermentację w butelce i przy użyciu osadów oddzielonych przez odlewanie:

– aligianu wapnia, lub

– aligianu potasu;

26. użycie siarczanu(VI) miedzi w celu wyeliminowania wad smaku lub zapachu w winie, maksymalnie do 1 grama na hektolitr, pod warunkiem że zawartość miedzi w winie po takiej obróbce nie przekracza 1 miligrama na litr;

27. dodanie wodorowinianiu potasu lub winianu wapnia, w celu wspomożenia wytrącania się winianu;

28. użycie kalafonii Aleppo, wyłącznie w celu uzyskania wina „retsina”, które może być produkowane tylko w Grecji;

29. dodanie karmelu w celu wzmocnienia barwy win słodkich;

30. użycie siarczanu(VI) wapnia do produkcji niektórych win słodkich psr, pod warunkiem że zawartość siarczanu w winie po takiej obróbce nie przekracza 2,5 grama na litr, wyrażonego jako siarczan potasu;

31. dodanie destylatu winnego lub z suszonych winogron, lub obojętnego alkoholu winnego pochodzenia, w celu produkcji win słodkich;

32. dodanie sacharozy, skoncentrowanego moszczu gronowego lub rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego, w celu wzmocnienia naturalnej mocy alkoholowej winogron, moszczu gronowego lub wina;

33. dodanie moszczu gronowego lub rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego w celu osłodzenia wina;

34. elektrodializa w celu zagwarantowania stabilizacji wina;

35. użycie ureazy w celu zmniejszenia zawartości mocznika w winie.

36. użycie lizozymu;

37. częściowa koncentracja przez zastosowanie procesu fizycznego, w tym osmoza odwrócona, w celu wzmocnienia naturalnej mocy alkoholowej moszczu gronowego lub wina;

38. dodanie dimetylodiwęglanu (DMDC) do wina, do celów stabilizacji mikrobiologicznej;

39. użycie kawałków drewna dębowego w procesie wytwarzania wina.

2. Nowe lub zmienione praktyki i procesy enologiczne,wspólnie uzgodnione przez Umawiające się Strony lub Wspólny Komitet, zgodnie z procedurą określoną w art. 29 lub 30.

CZĘŚĆ C Techniczne dostosowania praktyk i procesów enologicznych, o których mowa w art. 6 ust. 7.

Praktyki i procesy enologiczne, o których mowa w załączniku I część B dla Wspólnoty:

16. stosowanie kwasu winowego w celu zakwaszenia, pod warunkiem że wstępny poziom kwasowości nie wzrósł powyżej 2,5 grama/l wyrażony w kwasie winowym;

32. dodanie sacharozy, skoncentrowanego moszczu gronowego lub rektyfikowanego skoncentrowanego moszczu gronowego, w celu wzmocnienia naturalnej mocy alkoholowej winogron, moszczu gronowego lub wina;

37. częściowa koncentracja przez zastosowanie procesu fizycznego, w tym osmoza odwrócona, w celu wzmocnienia naturalnej mocy alkoholowej moszczu gronowego lub wina.

Praktyki i procesy enologiczne, o których mowa w załączniku I część A dla Australii:

brak

ZAŁĄCZNIK II

Oznaczenia geograficzne,o których mowa w art. 12

Niniejszemu Porozumieniu podlegają następujące oznaczenia geograficzne:

CZĘŚĆ A. WINA POCHODZĄCE ZE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ

1. Oznaczenia geograficzne państw członkowskich:

AUSTRIA

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Określone regiony |

Burgenland Carnuntum Donauland Kamptal Kärnten Kremstal Mittelburgenland Neusiedlersee Neusiedlersee-Hügelland Niederösterreich Oberösterreich Salzburg Steiermark Südburgenland Süd-Oststeiermark Südsteiermark Thermenregion Tirol Traisental Vorarlberg Wachau Weinviertel Weststeiermark Wien |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Bergland Steirerland Weinland Wien |

BELGIA

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Nazwy określonych regionów |

Côtes de Sambre et Meuse Hagelandse Wijn Haspengouwse Wijn Heuvellandse wijn Vlaamse mousserende kwaliteitswijn |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Vin de pays des jardins de Wallonie Vlaamse landwijn |

BUŁGARIA

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Określone regiony |

Асеновград (Asenovgrad) Черноморски район (Black Sea Region) Брестник (Brestnik) Драгоево (Dragoevo) Евксиноград (Evksinograd) Хан Крум (Han Krum) Хърсово (Harsovo) Хасково (Haskovo) Хисаря (Hisarya) Ивайловград (Ivaylovgrad) Карлово (Karlovo) Карнобат (Karnobat) Ловеч (Lovech) Лозица (Lozitsa) Лом (Lom) Любимец (Lyubimets) Лясковец (Lyaskovets) Мелник (Melnik) Монтана (Montana) Нова Загора (Nova Zagora) Нови Пазар (Novi Pazar) Ново село (Novo Selo) Оряховица (Oryahovitsa) Павликени (Pavlikeni) Пазарджик (Pazardjik) Перущица (Perushtitsa) | Плевен (Pleven) Пловдив (Plovdiv) Поморие (Pomorie) Русе (Ruse) Сакар (Sakar) Сандански (Sandanski) Септември (Septemvri) Шивачево (Shivachevo) Шумен (Shumen) Славянци (Slavyantsi) Сливен (Sliven) Южно Черноморие (Southern Black Sea Coast) Стамболово (Stambolovo) Стара Загора (Stara Zagora) Сухиндол (Suhindol) Сунгурларе (Sungurlare) Свищов (Svishtov) Долината на Струма (Struma valley) Търговище (Targovishte) Върбица (Varbitsa) Варна (Varna) Велики Преслав (Veliki Preslav) Видин (Vidin) Враца (Vratsa) Ямбол (Yambol) |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Дунавска равнина ( Danube Plain )

Тракийска низина ( Thracian Lowlands )

CYPR

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Nazwa w języku greckim | Nazwa w języku angielskim |

Określone regiony | Podregiony (poprzedzone lub nie nazwą określonego regionu) | Określone regiony | Podregiony (poprzedzone lub nie nazwą określonego regionu) |

Κουμανδαρία Λαόνα Ακάμα Βουνί Παναγιάς – Αμπελίτης Πιτσιλιά Κρασοχώρια Λεμεσού | Αφάμης lub Λαόνα | Commandaria Laona Akama Vouni Panayia – Ambelitis Pitsilia Krasohoria Lemesou | Afames lub Laona |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Nazwa w języku greckim | Nazwa w języku angielskim |

Λεμεσός Πάφος Λευκωσία Λάρνακα | Lemesos Pafos Lefkosia Larnaka |

REPUBLIKA CZESKA

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Określone regiony (z podaniem po nich lub nie nazwy podregionu) | Podregiony z podaniem po nich lub nie nazwy gminy, w której uprawia się winorośl i/lub nazwy winnicy |

čechy Morava | litoměřická mělnická mikulovská slovácká velkopavlovická znojemská |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

české zemské víno moravské zemské víno |

FRANCE

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Alsace Grand Cru, której to nazwie towarzyszy nazwa mniejszej jednostki geograficznej Alsace, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Alsace lub Vin d’Alsace, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „Edelzwicker”, lub nazwa odmiany winorośli lub nazwa mniejszej jednostki geograficznej Ajaccio Aloxe-Corton Anjou, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Val de Loire lub Coteaux de la Loire, lub Villages Brissac Anjou, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „Gamay”, „Mousseux” lub „Villages” Arbois Arbois Pupillin Auxey-Duresses lub Auxey-Duresses Côte de Beaune lub Auxey-Duresses Côte de Beaune-Villages Bandol Banyuls Barsac Bâtard-Montrachet Béarn or Béarn Bellocq Beaujolais Supérieur Beaujolais, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Beaujolais-Villages Beaumes-de-Venise, nazwa poprzedzona lub nie określeniem „Muscat de” Beaune Bellet lub Vin de Bellet Bergerac Bienvenues Bâtard-Montrachet Blagny Blanc Fumé de Pouilly Blanquette de Limoux Blaye Bonnes Mares Bonnezeaux Bordeaux Côtes de Francs Bordeaux Haut-Benauge Bordeaux, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „Clairet” lub „Supérieur” lub „Rosé” lub „mousseux” Bourg Bourgeais Bourgogne, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „Clairet” lub „Rosé” lub nazwa mniejszej jednostki geograficznej Bourgogne Aligoté Bourgueil Bouzeron Brouilly Buzet Cabardès Cabernet d'Anjou Cabernet de Saumur Cadillac Cahors Canon-Fronsac Cap Corse, nazwa poprzedzona określeniem „Muscat du” Cassis Cérons Chablis Grand Cru, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Chablis, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Chambertin Chambertin Clos de Bèze Chambolle-Musigny Champagne Chapelle-Chambertin Charlemagne Charmes-Chambertin Chassagne-Montrachet lub Chassagne-Montrachet Côte de Beaune lub Chassagne-Montrachet Côte de Beaune-Villages Château Châlon Château Grillet Châteaumeillant Châteauneuf-du-Pape Châtillon-en-Diois Chenas Chevalier-Montrachet Cheverny Chinon Chiroubles Chorey-lés-Beaune lub Chorey-lès-Beaune Côte de Beaune lub Chorey-lès-Beaune Côte de Beaune-Villages Clairette de Bellegarde Clairette de Die Clairette du Languedoc, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Clos de la Roche Clos de Tart Clos des Lambrays Clos Saint-Denis Clos Vougeot Collioure Condrieu Corbières, z podaniem po niej lub nie nazwy Boutenac Cornas Corton Corton-Charlemagne Costières de Nîmes Côte de Beaune, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Côte de Beaune-Villages Côte de Brouilly Côte de Nuits Côte Roannaise Côte Rôtie Coteaux Champenois, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Coteaux d'Aix-en-Provence Coteaux d’Ancenis, z podaniem po niej lub nie nazwy odmiany winorośli Coteaux de Die Coteaux de l'Aubance Coteaux de Pierrevert Coteaux de Saumur Coteaux du Giennois Coteaux du Languedoc Picpoul de Pinet Coteaux du Languedoc, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Coteaux du Layon lub Coteaux du Layon Chaume Coteaux du Layon, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Coteaux du Loir Coteaux du Lyonnais Coteaux du Quercy Coteaux du Tricastin Coteaux du Vendômois Coteaux Varois Côte-de-Nuits-Villages Côtes Canon-Fronsac Côtes d’Auvergne, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Côtes de Beaune, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Côtes de Bergerac Côtes de Blaye Côtes de Bordeaux Saint-Macaire Côtes de Bourg Côtes de Brulhois Côtes de Castillon Côtes de Duras Côtes de la Malepère Côtes de Millau Côtes de Montravel Côtes de Provence, z podaniem po niej lub nie nazwy Sainte Victoire Côtes de Saint-Mont Côtes de Toul Côtes du Frontonnais, z podaniem po niej lub nie nazwy Fronton lub Villaudric Côtes du Jura Côtes du Lubéron Côtes du Marmandais Côtes du Rhône Côtes du Rhône Villages, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Côtes du Roussillon Côtes du Roussillon Villages, której to nazwie towarzyszą lub nie nazwy takich gmin jak Caramany lub Latour de France lub Lesquerde lub Tautavel Côtes du Ventoux Côtes du Vivarais Cour-Cheverny Crémant d'Alsace Crémant de Bordeaux Crémant de Bourgogne Crémant de Die Crémant de Limoux Crémant de Loire Crémant du Jura Crépy Criots Bâtard-Montrachet Crozes Ermitage Crozes-Hermitage Echezeaux Entre-Deux-Mers lub Entre-Deux-Mers Haut-Benauge Ermitage Faugères Fiefs Vendéens, z podaniem po niej lub nie nazwy Mareuil lub Brem lub Vix lub Pissotte Fitou Fixin Fleurie Floc de Gascogne Fronsac Frontignan Gaillac Gaillac Premières Côtes Gevrey-Chambertin Gigondas Givry Grand Roussillon Grands Echezeaux Graves Graves de Vayres Griotte-Chambertin Gros Plant du Pays Nantais Haut Poitou Haut-Médoc Haut-Montravel Hermitage Irancy Irouléguy Jasnières Juliénas Jurançon L’Etoile, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „mousseux” La Grande Rue Ladoix lub Ladoix Côte de Beaune lub Ladoix Côte de Beaune-Villages Lalande de Pomerol Languedoc, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Latricières-Chambertin Les-Baux-de-Provence Limoux Lirac Listrac-Médoc Loupiac Lunel, poprzedzona lub nie wyrażeniem „Muscat de” Lussac Saint-Émilion Mâcon or Pinot-Chardonnay-Macôn Mâcon, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Mâcon-Villages Macvin du Jura Madiran Maranges Côte de Beaune lub Maranges Côtes de Beaune-Villages Maranges, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Marcillac Margaux Marsannay Maury Mazis-Chambertin Mazoyères-Chambertin Médoc Menetou Salon, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Mercurey Meursault lub Meursault Côte de Beaune lub Meursault Côte de Beaune-Villages Minervois Minervois-la-Livinière Mireval Monbazillac Montagne Saint-Émilion Montagny Monthélie lub Monthélie Côte de Beaune lub Monthélie Côte de Beaune-Villages Montlouis, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „mousseux” lub „pétillant” Montrachet Montravel Morey-Saint-Denis Morgon Moselle Moulin-à-Vent Moulis Moulis-en-Médoc Muscadet Muscadet Coteaux de la Loire Muscadet Côtes de Grandlieu Muscadet Sèvre-et-Maine Musigny Néac Nuits Nuits-Saint-Georges Orléans Orléans-Cléry Pacherenc du Vic-Bilh Palette Patrimonio Pauillac Pécharmant Pernand-Vergelesses lub Pernand-Vergelesses Côte de Beaune lub Pernand-Vergelesses Côte de Beaune-Villages Pessac-Léognan Petit Chablis, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Pineau des Charentes Pinot-Chardonnay-Macôn Pomerol Pommard Pouilly Fumé Pouilly-Fuissé Pouilly-Loché Pouilly-sur-Loire Pouilly-Vinzelles Premières Côtes de Blaye Premières Côtes de Bordeaux, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Puisseguin Saint-Émilion Puligny-Montrachet lub Puligny-Montrachet Côte de Beaune lub Puligny-Montrachet Côte de Beaune-Villages Quarts-de-Chaume Quincy Rasteau Rasteau Rancio Régnié Reuilly Richebourg Rivesaltes, poprzedzona lub nie wyrażeniem „Muscat de” Rivesaltes Rancio Romanée (La) Romanée Conti Romanée Saint-Vivant Rosé des Riceys Rosette Roussette de Savoie, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Roussette du Bugey, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Ruchottes-Chambertin Rully Saint Julien Saint-Amour Saint-Aubin lub Saint-Aubin Côte de Beaune, lub Saint-Aubin Côte de Beaune-Villages Saint-Bris Saint-Chinian Sainte-Croix-du-Mont Sainte-Foy Bordeaux Saint-Émilion Saint-Emilion Grand Cru Saint-Estèphe Saint-Georges Saint-Émilion Saint-Jean-de-Minervois, poprzedzona lub nie wyrażeniem „Muscat de” Saint-Joseph Saint-Nicolas-de-Bourgueil Saint-Péray Saint-Pourçain Saint-Romain lub Saint-Romain Côte de Beaune lub Saint-Romain Côte de Beaune-Villages Saint-Véran Sancerre Santenay lub Santenay Côte de Beaune, lub Santenay Côte de Beaune-Villages Saumur Champigny Saussignac Sauternes Savennières Savennières-Coulée-de-Serrant Savennières-Roche-aux-Moines Savigny or Savigny-lès-Beaune Seyssel Tâche (La) Tavel Thouarsais Touraine Amboise Touraine Azay-le-Rideau Touraine Mesland Touraine Noble Joue Touraine, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „mousseux” lub „pétillant” Tursan Vacqueyras Valençay Vin d'Entraygues et du Fel Vin d'Estaing Vin de Corse, której to nazwie towarzyszy lub nie nazwa mniejszej jednostki geograficznej Vin de Lavilledieu Vin de Savoie lub Vin de Savoie-Ayze, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Vin du Bugey, z podaniem po niej lub nie nazwy mniejszej jednostki geograficznej Vin Fin de la Côte de Nuits Viré Clessé Volnay Volnay Santenots Vosne-Romanée Vougeot Vouvray, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie „mousseux” lub „pétillant” |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Vin de pays de l'Agenais Vin de pays d'Aigues Vin de pays de l'Ain Vin de pays de l'Allier Vin de pays d'Allobrogie Vin de pays des Alpes de Haute-Provence Vin de pays des Alpes Maritimes Vin de pays de l'Ardèche Vin de pays d'Argens Vin de pays de l'Ariège Vin de pays de l'Aude Vin de pays de l'Aveyron Vin de pays des Balmes dauphinoises Vin de pays de la Bénovie Vin de pays du Bérange Vin de pays de Bessan Vin de pays de Bigorre Vin de pays des Bouches du Rhône Vin de pays du Bourbonnais Vin de pays du Calvados Vin de pays de Cassan Vin de pays Cathare Vin de pays de Caux Vin de pays de Cessenon Vin de pays des Cévennes, z podaniem po niej lub nie nazwy Mont Bouquet Vin de pays Charentais, z podaniem po niej lub nie nazwy Ile de Ré lub Ile d’Oléron lub Saint-Sornin Vin de pays de la Charente Vin de pays des Charentes-Maritimes Vin de pays du Cher Vin de pays de la Cité de Carcassonne Vin de pays des Collines de la Moure Vin de pays des Collines rhodaniennes Vin de pays du Comté de Grignan Vin de pays du Comté tolosan Vin de pays des Comtés rhodaniens Vin de pays de la Corrèze Vin de pays de la Côte Vermeille Vin de pays des coteaux charitois Vin de pays des coteaux d'Enserune Vin de pays des coteaux de Besilles Vin de pays des coteaux de Cèze Vin de pays des coteaux de Coiffy Vin de pays des coteaux Flaviens Vin de pays des coteaux de Fontcaude Vin de pays des coteaux de Glanes Vin de pays des coteaux de l'Ardèche Vin de pays des coteaux de l'Auxois Vin de pays des coteaux de la Cabrerisse Vin de pays des coteaux de Laurens Vin de pays des coteaux de Miramont Vin de pays des coteaux de Montélimar Vin de pays des coteaux de Murviel Vin de pays des coteaux de Narbonne Vin de pays des coteaux de Peyriac Vin de pays des coteaux des Baronnies Vin de pays des coteaux du Cher et de l'Arnon Vin de pays des coteaux du Grésivaudan Vin de pays des coteaux du Libron Vin de pays des coteaux du Littoral Audois Vin de pays des coteaux du Pont du Gard Vin de pays des coteaux du Salagou Vin de pays des coteaux de Tannay Vin de pays des coteaux du Verdon Vin de pays des coteaux et terrasses de Montauban Vin de pays des côtes catalanes Vin de pays des côtes de Gascogne Vin de pays des côtes de Lastours Vin de pays des côtes de Montestruc Vin de pays des côtes de Pérignan Vin de pays des côtes de Prouilhe Vin de pays des côtes de Thau Vin de pays des côtes de Thongue Vin de pays des côtes du Brian Vin de pays des côtes de Ceressou Vin de pays des côtes du Condomois Vin de pays des côtes du Tarn Vin de pays des côtes du Vidourle Vin de pays de la Creuse Vin de pays de Cucugnan Vin de pays des Deux-Sèvres Vin de pays de la Dordogne Vin de pays du Doubs Vin de pays de la Drôme Vin de pays Duché d'Uzès Vin de pays de Franche-Comté, z podaniem po niej lub nie nazwy Coteaux de Champlitte Vin de pays du Gard Vin de pays du Gers Vin de pays des Hautes-Alpes Vin de pays de la Haute-Garonne Vin de pays de la Haute-Marne Vin de pays des Hautes-Pyrénées Vin de pays d’Hauterive, z podaniem po niej lub nie nazwy Val d’Orbieu lub Coteaux du Termenès lub Côtes de Lézignan Vin de pays de la Haute-Saône Vin de pays de la Haute-Vienne Vin de pays de la Haute vallée de l'Aude Vin de pays de la Haute vallée de l'Orb Vin de pays des Hauts de Badens Vin de pays de l'Hérault Vin de pays de l'Ile de Beauté Vin de pays de l'Indre et Loire Vin de pays de l'Indre Vin de pays de l'Isère Vin de pays du Jardin de la France, której to nazwie towarzyszy lub nie określenie Marches de Bretagne lub Pays de Retz Vin de pays des Landes Vin de pays de Loire-Atlantique Vin de pays du Loir et Cher Vin de pays du Loiret Vin de pays du Lot Vin de pays du Lot et Garonne Vin de pays des Maures Vin de pays de Maine et Loire Vin de pays de la Mayenne Vin de pays de Meurthe-et-Moselle Vin de pays de la Meuse Vin de pays du Mont Baudile Vin de pays du Mont Caume Vin de pays des Monts de la Grage Vin de pays de la Nièvre Vin de pays d'Oc Vin de pays du Périgord, z podaniem po niej lub nie nazwy Vin de Domme Vin de pays de la Petite Crau Vin de pays des Portes de Méditerranée Vin de pays de la Principauté d'Orange Vin de pays du Puy de Dôme Vin de pays des Pyrénées-Atlantiques Vin de pays des Pyrénées-Orientales Vin de pays des Sables du Golfe du Lion Vin de pays de la Sainte Baume Vin de pays de Saint Guilhem-le-Désert Vin de pays de Saint-Sardos Vin de pays de Sainte Marie la Blanche Vin de pays de Saône et Loire Vin de pays de la Sarthe Vin de pays de Seine et Marne Vin de pays du Tarn Vin de pays du Tarn et Garonne Vin de pays des Terroirs landais, z podaniem po niej lub nie nazwy Coteaux de Chalosse lub Côtes de l’Adour lub Sables Fauves lub Sables de l’Océan Vin de pays de Thézac-Perricard Vin de pays du Torgan Vin de pays d'Urfé Vin de pays du Val de Cesse Vin de pays du Val de Dagne Vin de pays du Val de Montferrand Vin de pays de la Vallée du Paradis Vin de pays du Var Vin de pays du Vaucluse Vin de pays de la Vaunage Vin de pays de la Vendée Vin de pays de la Vicomté d'Aumelas Vin de pays de la Vienne Vin de pays de la Vistrenque Vin de pays de l'Yonne |

NIEMCY

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Nazwy określonych regionów (z podaniem po nich lub nie nazwy podregionu) | Podregiony |

Ahr Baden Franken Hessische Bergstraße Mittelrhein Mosel-Saar-Ruwer lub Mosel lub Saar lub Ruwer Nahe Pfalz Rheingau Rheinhessen Saale-Unstrut Sachsen Württemberg | Walporzheim lub Ahrtal Badische Bergstraße Bodensee Breisgau Kaiserstuhl Kraichgau Markgräflerland Ortenau Tauberfranken Tuniberg Maindreieck Mainviereck Steigerwald Starkenburg Umstadt Loreley Siebengebirge Bernkastel Burg Cochem Moseltor Obermosel Saar Ruwertal Nahetal Mittelhaardt / Deutsche Weinstraße (Weinstrasse) Südliche Weinstraße (Weinstrasse) Johannisberg Bingen Nierstein Wonnegau Mansfelder Seen Schloß Neuenburg Thüringen Elstertal Meißen Bayerischer Bodensee Kocher-Jagst-Tauber Oberer Neckar Remstal-Stuttgart Württembergisch Unterland Württembergischer Bodensee |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Landwein | Tafelwein |

Ahrtaler Landwein Badischer Landwein Bayerischer Bodensee-Landwein Landwein Main Landwein der Mosel Landwein der Ruwer Landwein der Saar Mecklenburger Landwein Mitteldeutscher Landwein Nahegauer Landwein Pfälzer Landwein Regensburger Landwein Rheinburgen-Landwein Rheingauer Landwein Rheinischer Landwein Saarländischer Landwein der Mosel Sächsischer Landwein Schwäbischer Landwein Starkenburger Landwein Taubertäler Landwein | Albrechtsburg Bayern Burgengau Donau Lindau Main Mosel Neckar Oberrhein Rhein Rhein-Mosel Römertor Stargarder Land |

GRECJA

1. Wina gatunkowe produkowane w określonym regionie

Określone regiony |

Nazwa w języku greckim | Nazwa w języku angielskim |

Σάμος Μοσχάτος Πατρών Μοσχάτος Ρίου – Πατρών Μοσχάτος Κεφαλληνίας Μοσχάτος Λήμνου Μοσχάτος Ρόδου Μαυροδάφνη Πατρών Μαυροδάφνη Κεφαλληνίας Σητεία Νεμέα Σαντορίνη Δαφνές Ρόδος Νάουσα Ρομπόλα Κεφαλληνίας Ραψάνη Μαντινεία Μεσενικόλα Πεζά Αρχάνες Πάτρα Ζίτσα Αμύνταιο Γουμένισσα Πάρος Λήμνος Αγχίαλος Πλαγιές Μελίτωνα | Samos Moschatos Patra Moschatos Riou Patra Moschatos Kephalinia Moschatos Lemnos Moschatos Rhodos Mavrodafni Patra Mavrodafni Kephalinia Sitia Nemea Santorini Dafnes Rhodos Naoussa Robola Kephalinia Rapsani Mantinia Mesenicola Peza Archanes Patra Zitsa Amynteon Goumenissa Paros Lemnos Anchialos Slopes of Melitona |

2. Wina stołowe z oznaczeniem geograficznym

Nazwa w języku greckim | Nazwa w języku angielskim |

Ρετσίνα Μεσογείων, z podaniem po niej lub nie nazwy Αττικής Ρετσίνα Κρωπίας lub Ρετσίνα Κορωπίου, z podaniem po niej lub nie nazwy Αττικής Ρετσίνα Μαρκοπούλου, z podaniem po niej lub nie nazwy Αττικής Ρετσίνα Μεγάρων, z podaniem po niej lub nie nazwy Αττικής Ρετσίνα Παιανίας lub Ρετσίνα Λιοπεσίου, z podaniem po niej lub nie nazwy Αττικής Ρετσίνα Παλλήνης, z podaniem po niej lub nie nazwy Αττικής Ρετσίνα Πικερμίου, z podaniem po niej lub nie nazwy Αττικής Ρετσίνα Σπάτων, z podaniem po niej lub nie nazwy Αττικής Ρετσίνα Θηβών, z podaniem po niej lub nie nazwy Βοιωτίας Ρετσίνα Γιάλτρων, z podaniem po niej lub nie nazwy Ευβοίας Ρετσίνα Καρύστου, z podaniem po niej lub nie nazwy Ευβοίας Ρετσίνα Χαλκίδας, z podaniem po niej lub nie nazwy Ευβοίας Βερντεα Ζακύνθου Αγιορείτικος Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Αναβύσσου Αττικός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Βιλίτσας Τοπικός Οίνος Γρεβενών Τοπικός Οίνος Δράμας Δωδεκανησιακός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Επανομής Ηρακλειώτικος Τοπικός Οίνος Θεσσαλικός Τοπικός Οίνος Θηβαϊκός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Κισσάμου Τοπικός Οίνος Κρανιάς Κρητικός Τοπικός Οίνος Λασιθιώτικος Τοπικός Οίνος Μακεδονικός Τοπικός Οίνος Μεσημβριώτικος Τοπικός Οίνος Μεσσηνιακός Τοπικός Οίνος Παιανίτικος Τοπικός Οίνος Παλληνιώτικος Τοπικός Οίνος Πελοποννησιακός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Πλαγιές Αμπέλου Τοπικός Οίνος Πλαγιές Βερτίσκου Τοπικός Οίνος Πλαγιών Κιθαιρώνα Κορινθιακός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Πλαγιών Πάρνηθας Τοπικός Οίνος Πυλίας Τοπικός Οίνος Τριφυλίας Τοπικός Οίνος Τυρνάβου Σιατιστινός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Ριτσώνας Αυλίδος Τοπικός Οίνος Λετρίνων Τοπικός Οίνος Σπάτων Τοπικός Οίνος Βορείων Πλαγιών Πεντελικού Αιγαιοπελαγίτικος Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Ληλάντιου πεδίου Τοπικός Οίνος Μαρκόπουλου Τοπικός Οίνος Τεγέας Τοπικός Οίνος Ανδριανής Τοπικός Οίνος Χαλικούνας Τοπικός Οίνος Χαλκιδικής Καρυστινός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Πέλλας Τοπικός Οίνος Σερρών Συριανός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Πλαγιών Πετρωτού Τοπικός Οίνος Γερανείων Τοπικός Οίνος Οπουντίας Λοκρίδος Τοπικός Οίνος Στερεάς Ελλάδος Τοπικός Οίνος Αγοράς Τοπικός Οίνος Κοιλάδος Αταλάντης Τοπικός Οίνος Αρκαδίας Παγγαιορείτικος Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Μεταξάτων Τοπικός Οίνος Ημαθίας Τοπικός Οίνος Κλημέντι Τοπικός Οίνος Κέρκυρας Τοπικός Οίνος Σιθωνίας Τοπικός Οίνος Μαντζαβινάτων Ισμαρικός Τοπικός Οίνος Τοπικός Οίνος Αβδήρων Τοπικός Οίνος Ιωαννίνων Τοπικό