UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów wspomnianej dyrektywy w celu upraszczania procedur poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.

Pismem zarejestrowanym przez Komisję dnia 30 marca 2016 r. Republika Włoska wniosła o upoważnienie jej do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo w zakresie prawa do odliczania podatku VAT naliczanego od niektórych rodzajów środków transportu. Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy VAT, pismem z dnia 22 czerwca 2016 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Republikę Włoską. Pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. Komisja zawiadomiła Republikę Włoską, że posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosku.

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Artykuły 168 i 168a dyrektywy w sprawie VAT stanowią, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT nałożonego na towary lub usługi zakupione na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Równocześnie art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT stanowi, że użycie towarów stanowiących część majątku przedsiębiorstwa do celów prywatnych uznawane jest za odpłatne świadczenie usług, w przypadkach kiedy VAT od takich towarów podlegał w całości lub w części odliczeniu. W związku z tym system gwarantuje, że konsumpcja końcowa jest opodatkowana, gdy naliczony VAT został pierwotnie odliczony.

W odniesieniu do pojazdów silnikowych czasami trudne i kłopotliwe dla podatnika jest dokonanie i zarejestrowanie podziału na wykorzystanie do celów działalności gospodarczej i do celów prywatnych, a także dla administracji podatkowej zweryfikowanie rzeczywistego podziału użytkowania. Nawet w przypadku gdyby Włochy skorzystały z możliwości przewidzianej w art. 168a ust. 2 dyrektywy w sprawie VAT w celu ograniczenia odliczenia na wydatki związane z samochodami firmowymi do poziomu odpowiadającego rzeczywistej proporcji, w jakiej pojazd jest wykorzystywany przez podatnika do celów działalności gospodarczej. Ponadto ze względu na liczbę pojazdów wykorzystywanych do celów mieszanych, uchylanie się od opodatkowania mogłoby mieć znaczny zakres.

W celu uproszczenia poboru podatku VAT i zwalczania uchylania się od opodatkowania Republika Włoska złożyła wniosek i w 2007 r. uzyskała od Rady indywidualne odstępstwo umożliwiające jej, w sposób obowiązkowy, do 31 grudnia 2010 r., ograniczenie do wysokości 40 % prawa do odliczeń dla pojazdów silnikowych (używanych z reguły do przewozu osób lub rzeczy po drogach, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3 500 kg i które, oprócz siedzenia kierowcy, mają nie więcej niż osiem miejsc siedzących, z wyjątkiem ciągników rolniczych lub leśnych). Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że niektóre kategorie pojazdów, takie jak pojazdy stanowiące narzędzie pracy, wykorzystywane do celów szkoleniowych w szkołach nauki jazdy, przeznaczone na wynajem lub do leasingu, używane przez przedstawicieli handlowych i jako taksówki, były wyraźnie wyłączone z tego ograniczenia. Równocześnie przedsiębiorcy zwolnieni są z obowiązku rozliczania się z podatku VAT do celów prywatnych. Obowiązywanie tej decyzji przedłużono decyzją Rady 2010/748/UE do dnia 31 grudnia 2013 r. oraz decyzją wykonawczą Rady 2013/679/UE do dnia 31 grudnia 2016 r.

Zgodnie z art. 6 powyższej decyzji Republika Włoska przedstawiła sprawozdanie na temat stosowania decyzji, zawierające przegląd ograniczenia procentowego.

Z przedstawionych przez Republikę Włoską w sprawozdaniu informacji wynika, że, zwłaszcza ze względu na wysoką liczbę małych przedsiębiorstw w Republice Włoskiej (99 %, czyli 5,2 mln podatników należy traktować jako mikroprzedsiębiorstwa – jednoosobowe lub zatrudniające tylko jednego pracownika), ograniczenie do 40 % nadal odpowiadałoby rzeczywistości i byłoby właściwe.

Przedłużenie powinno być jednak ograniczone w czasie, aby można było ocenić, czy warunki, na których opiera się odstępstwo, nadal występują. Dlatego też proponuje się przedłużenie odstępstwa do końca 2019 r. i wystąpienie do Republiki Włoskiej o przedstawienie nowego sprawozdania w przypadku, gdyby miał być złożony nowy wniosek o przedłużenie wykraczające poza ten termin.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Artykuł 176 dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT. Do czasu wejścia w życie odpowiednich przepisów państwa członkowskie są upoważnione do utrzymania wszystkich wyłączeń obowiązujących w dniu 1 stycznia 1979 r. W związku z tym istnieje pewna liczba przepisów wstrzymujących, które ograniczają prawo do odliczenia związanego z pojazdami silnikowymi.

Bez uszczerbku dla wcześniejszych inicjatyw mających na celu ustanowienie przepisów określających kategorie wydatków, które mogą podlegać ograniczeniom w zakresie prawa do odliczenia, takie odstępstwo jest właściwe w oczekiwaniu na harmonizację odnośnych przepisów na szczeblu UE.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Artykuł 395 dyrektywy VAT.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)