[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 21.12.2005

KOM(2005) 678 wersja ostateczna

2005/0268 (CNS)

Wniosek dotyczący

DECYZJI RADY

w sprawie przyjęcia Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

KONTEKST WNIOSKU |

110 | Podstawa i cele wniosku W październiku 2003 r., Konferencja generalna UNESCO podjęła jednomyślną decyzję o wszczęciu negocjacji dotyczących Konwencji w sprawie ochrony i promowania różnorodności treści kulturowych i form ekspresji artystycznych. Negocjacje dotyczące projektu wstępnego Konwencji rozpoczęły się we wrześniu 2004 r. Dnia 15 listopada 2004 r. Prezydencja i Komisja wspólnie przekazały UNESCO komunikat Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, a 16 listopada 2004 r. Rada Ministrów przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do uczestniczenia w negocjacjach w imieniu Wspólnoty. W okresie od września 2004 r. do czerwca 2005 r. miały miejsce trzy sesje negocjacji ekspertów międzyrządowych. Prace te doprowadziły do przyjęcia w czasie trzeciej sesji poprawionej wersji projektu wstępnego Konwencji. Rada Wykonawcza UNESCO zgromadzona we wrześniu 2005 r. przyjęła ponadto decyzję zalecającą przyjęcie projektu Konwencji podczas Konferencji Generalnej, w październiku 2005 r. Dnia 20 października 2005 r. Konwencja została przyjęta przez Konferencję Generalną UNESCO Upoważniając Komisję do prowadzenia negocjacji w imieniu Wspólnoty w listopadzie 2004 r., Rada wymagała w dyrektywach negocjacyjnych, aby zapewniono, że tekst Konwencji będzie zawierał odpowiednie klauzule umożliwiające przystąpienie Wspólnoty w charakterze Umawiającej się Strony Konwencji. W swoim art. 27 Konwencja rzeczywiście przewiduje możliwość, aby Wspólnota Europejska została Umawiającą się Stroną i odgrywała aktywną rolę w ramach organów Konwencji, w szczególności w ramach Konferencji Stron, ustanowionej w art. 22 Konwencji. Istotnym zatem jest, aby Wspólnota Europejska stała się stroną Konwencji, wraz z Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej. Celem niniejszego wniosku, wpisującego się w rozumowanie stosowane w czasie negocjacji, jest zezwolić na zatwierdzenie Konwencji UNESCO przez Wspólnotę Europejską. |

120 | Kontekst ogólny Warunki ochrony i promowania różnorodności kulturowej w Europie i w świecie zależą nie tylko od warunków gospodarczych, ale również od wielu innych czynników strukturalnych. Wielkość rynków, obecność mniejszości językowych lub ich brak, obecność stref o ograniczonym zasięgu językowym, powiązania z tożsamością narodową lub regionalną, materialny lub niematerialny charakter tradycji i dziedzictwa kulturowego, powiązania historyczne z krajami trzecimi są również elementami determinującymi warunki ekspresji, konsumpcji i wymiany kulturowej. Opisana różnorodność jest już dominującą rzeczywistością na poziomie europejskim, dodatkowo wzbogacona przez historyczne rozszerzenie Unii o 10 nowych Państw Członkowskich. Globalizacja wnosi nowe możliwości wymiany między kulturami, jednak może również stanowić zagrożenie dla słabszych kultury i wzmocnić zjawiska standaryzacji, które mogłyby mieć negatywny wpływ na różnorodność kulturową. Unia Europejska już dawno uznała podwójną naturę – kulturową i gospodarczą – dóbr i usług kulturowych, i przewidziała w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską, że będzie ona uwzględniała aspekty kulturowe we wszystkich swoich działaniach (artykuł 151 ustęp 4 TWE). Przy tym jednak na poziomie międzynarodowym nie istnieje żaden instrument prawny, który by uznawał szczególny charakter ekspresji kulturalnej. Konwencja UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej, przyjęta w Paryżu dnia 20 października 2005 r., pozwala na wypełnienie luki prawnej w światowym zarządzaniu poprzez ustanowienie szeregu praw i obowiązków zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym, w celu ochrony i promowania różnorodności kulturowej. Instrument ten powinien odegrać w zakresie różnorodności kulturowej porównywalną rolę i być na tym samym poziomie normatywnym co konwencje Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) w odniesieniu do własności intelektualnej, porozumienia Światowej Organizacji Handlu (WTO) w odniesieniu do handlu, Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w odniesieniu do zdrowia oraz Wielostronne Umowy w sprawach Środowiska w odniesieniu do środowiska. Pełne uczestnictwo Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich w realizacji tej Konwencji będzie miało pozytywny wpływ w szczególności na: o ustanowienie nowego filaru globalnego zarządzania, którego celem jest zapewnienie ochrony i promowania różnorodności kulturowej; o podkreślenie szczególnej i podwójnej natury (kulturowej i gospodarczej) dóbr i usług kulturowych; o uznanie roli i uprawnionej pozycji polityki publicznej w zakresie ochrony i promowania różnorodności kulturowej; o uznanie znaczenia współpracy międzynarodowej i promowanie takiej współpracy, aby stawić czoła sytuacjom zagrożenia kulturowego, w szczególności w przypadku krajów rozwijających się; o opracowanie odpowiedniego współdziałania z innymi międzynarodowymi instrumentami, które pozwoli na skuteczne wdrożenie Konwencji; |

139 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Ponieważ jest to wniosek proceduralny, w dziedzinach, których dotyczy wniosek nie obowiązują żadne przepisy. |

140 | Spójność z innymi politykami i celami Unii Konwencja UNESCO jest zgodna z zobowiązaniem nałożonym na Wspólnotę, w artykule 151 ustęp 4 Traktatu WE, aby uwzględniała aspekty kulturalne w swoim działaniu na podstawie innych postanowień Traktatu, zwłaszcza w celu poszanowani i promowania różnorodności jej kultur. Cele wniosku są zgodne z celami innych polityk Unii, w szczególności polityki współpracy zewnętrznej i polityki rozwoju; wspólnej polityki handlowej ; urzeczywistniania rynku wewnętrznego, w szczególności w odniesieniu do własności intelektualnej; polityki audiowizualnej i polityki społeczeństwa informacyjnego, oraz działania w dziedzinie kultury. Cele wniosku są również zgodne z Kartą Praw Podstawowych, w szczególności w odniesieniu do zasady związanej z promowaniem różnorodności kulturowej (art. 22). |

KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI |

219 | Zainteresowane strony, w szczególności europejskie środowiska kulturowe i audiowizualne uczestniczyły w regularnych wymianach poglądów z Komisją w czasie trwania negocjacji dotyczących Konwencji UNESCO. Komisja zorganizowała spotkanie konsultacyjne w dniu 4 lipca 2005 r., w następstwie trzeciej sesji negocjacji ekspertów rządowych, na podstawie poprawionej wersji projektu wstępnego Konwencji. W czasie trwania negocjacji w ramach UNESCO, znacząca liczba stron przekazała Komisji swoje pełne wsparcie dla wspólnych stanowisk Unii Europejskiej w UNESCO i wyraźnie zaleciła przyjęcie Konwencji przez Konferencję Generalną UNESCO w 2005 r. Z tego powodu, dodatkowe konsultacje po zakończeniu negocjacji dotyczące możliwości, aby Wspólnota stała się stroną Konwencji, wydawały się zbędne z powodu niezmienionego kontekstu od czasu poprzednich konsultacji w lipcu. Tekst przyjęty dnia 21 października przez członków UNESCO jest bowiem prawie identyczny (poza poprawkami wprowadzonymi przez prawników-lingwistów) z treścią poprawionej wersji projektu wstępnego opracowanego w wyniku trzeciej sesji negocjacji. |

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |

229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |

ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |

305 | Krótki opis proponowanych działań Wniosek dotyczące decyzji Rady w sprawie przyjęcia Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej |

310 | Podstawa prawna Artykuły 89, 133, 151, 181 i 181a, w powiązaniu z artykułem 300 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. |

320 | Zasada pomocniczości Zasada pomocniczości stosuje się, ze względu na to, iż kompetencje objęte Konwencją UNESCO są kompetencjami mieszanymi. Ponieważ zaangażowane są równocześnie kompetencje Wspólnoty i Państw Członkowskich, konieczna jest wspólna ratyfikacja tej Konwencji, przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie. |

Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości. |

Zasada proporcjonalności Kwestia odnosząca się do zasady proporcjonalności nie ma zastosowania w tym przypadku, ponieważ jest to akt proceduralny. |

Wybór instrumentów |

341 | Proponowane instrumenty: wniosek dotyczący decyzji Rady |

342 | Inne instrumenty byłyby nieadekwatne z następujących względów: ponieważ chodzi o proces ratyfikacji międzynarodowego aktu prawnego przez Wspólnotę, decyzja Rady jest jedynym odpowiednim instrumentem prawnym w tym przypadku. |

WPłYW NA BUDżET |

409 | Wniosek nie powoduje żadnych konsekwencji finansowych dla budżetu Wspólnoty. |

INFORMACJE DODATKOWE |

560 | Europejski Obszar Gospodarczy Omawiany projekt aktu prawnego nie podlega Porozumieniu EOG. |

1. 2005/0268 (CNS)

Wniosek dotyczący

DECYZJI RADY

w sprawie przyjęcia Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 89, 133, 151, 181 i 181A, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,

uwzględniając wniosek[1],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W listopadzie 2004 r. Rada upoważniła Komisję, aby w imieniu Wspólnoty uczestniczyła w negocjacjach dotyczących konwencji w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej, odbywających się w UNESCO. Komisja uczestniczyła w tych negocjacjach, jak również Państwa Członkowskie,

(2) Konwencja w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej została przyjęta w czasie Konferencji Generalnej UNESCO, dnia 20 października 2005 r. w Paryżu.

(3) Wymieniona Konwencja jest istotnym i skutecznym filarem promowania różnorodności kulturowej i wymiany kulturowej, do których Komisja Europejska i Państwa Członkowskie przywiązują największą wagę. Jej wkład obejmuje wzajemny szacunek oraz zrozumienie między poszczególnymi kulturami, na poziomie globalnym,

(4) Konwencja powinna zostać zatwierdzona w najbliższym czasie,

(5) Zarówno Wspólnota jak i Państwa Członkowskie mają kompetencje w dziedzinach objętych Konwencją. Pożądane jest zatem, aby Wspólnota i Państwa Członkowskie stały się Umawiającymi się Stronami, aby mogły wypełnić wszystkie zobowiązania ustalone przez Konwencję i korzystać z wszystkich praw, których Konwencja im udziela w sytuacjach kompetencji mieszanych – celem jest bowiem zapewnienie jednolitego wykonania Konwencji.

PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1. Zatwierdza się Konwencję UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej w imieniu Wspólnoty Europejskiej.

2. Tekst Konwencji stanowi treść załącznika 1.a) do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

1. Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej na ręce Dyrektora Generalnego UNESCO dokumentów zatwierdzających, zgodnie z art. 27 ust. 4 Konwencji w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej.

2. Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej deklaracji kompetencji, zawartej w załączniku 1.b) niniejszej decyzji, zgodnie z art. 27 ust. 3 lit. c) Konwencji w sprawie ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturalnej.

3. Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do złożenia deklaracji jednostronnej, zawartej w załączniku 2 do niniejszej decyzji w chwili złożenia dokumentów zatwierdzających.

Artykuł 3

Komisja reprezentuje Wspólnotę Europejską w czasie posiedzeń organów stworzonych przez Konwencję, i w szczególności w czasie Konferencji Stron, oraz uczestniczy w negocjacjach w jej imieniu w zakresie odpowiadającym kompetencjom omawianych organów.

Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK 1.a)

KONWENCJA UNESCO W SPRAWIE OCHRONY I PROMOWANIA RÓŻNORODNOŚCI FORM EKSPRESJI KULTURALNEJ

PREAMBUŁA

Konferencja Generalna Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz Edukacji, Nauki i Kultury, która zebrała się w Paryżu w dniach 3 – 21 października 2005 r. na swojej 33. sesji,

1. Stwierdzając , że różnorodność kulturowa jest cechą charakterystyczną właściwą ludzkości,

2. Świadoma , że różnorodność kulturowa stanowi wspólne dziedzictwo ludzkości oraz że powinna być szanowana i chroniona na rzecz wszystkich,

3. Wiedząc , że różnorodność kulturowa tworzy bogaty i zróżnicowany świat, poszerzający możliwości wyboru, stanowiący pożywkę dla zdolności i wartości ludzkich, że jest w związku z tym podstawową siłą napędowa trwałego rozwoju wspólnot, ludów i narodów,

4. Przypominając , że różnorodność kulturowa, która rozwija się w ramach demokracji, tolerancji, sprawiedliwości społecznej i wzajemnego poszanowania między narodami i kulturami, jest niezbędna dla zachowania pokoju i bezpieczeństwa na poziomie lokalnym, krajowym i międzynarodowym,

5. Uroczyście podkreślając wagę różnorodności kulturowej dla pełnego korzystania z praw człowieka i podstawowych swobód, głoszonych w powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz w innych aktach uznawanych na całym świecie,

6. Podkreślając konieczność włączenia kultury jako elementu strategicznego do krajowych i międzynarodowych polityk rozwoju oraz do międzynarodowej współpracy na rzecz rozwoju, uwzględniając równocześnie Deklarację Milenijną ONZ (2000), która podkreśla konieczność eliminacji ubóstwa,

7. Uważając , że kultura przybiera rozmaite formy w czasie i przestrzeni oraz że różnorodność ta przejawia się w oryginalności i różnorodności tożsamości, a także w formach ekspresji kulturowej narodów i społeczeństw tworzących ludzkość,

8. Uznając wagę tradycyjnych umiejętności jako źródła bogactwa niematerialnego i materialnego, w szczególności systemów wiedzy ludów autochtonicznych oraz ich pozytywnego wkładu w trwały rozwój, a także konieczność zapewnienia im odpowiedniej ochrony i promowania.

9. Uznając konieczność podejmowania kroków w celu ochrony różnorodności form ekspresji kulturowej, w tym ich przekazu, w szczególności w sytuacjach, w których formom ekspresji kulturowej może grozić zanik lub poważne zniekształcenia,

10. Podkreślając wagę kultury dla spójności społecznej w ogólności, a jej wkład w poprawę statusu i roli kobiet w społeczeństwie w szczególności,

11. Świadoma , że różnorodność kulturową wspomaga swobodny przepływ myśli oraz że czerpie ona z ciągłych wymian i interakcji międzykulturowych,

12. Podtrzymując , że wolność myśli, wypowiedzi i informacji oraz różnorodność środków przekazu pozwalają na rozkwit form ekspresji kulturowej w społeczeństwach,

13. Uznając , że różnorodność form ekspresji kulturowej, w tym tradycyjnych form ekspresji kulturowej, jest istotnym czynnikiem, pozwalającym jednostkom i narodom na wyrażanie i dzielenie z innymi swoich idei i wartości,

14. Przypominając , że różnorodność językowa jest podstawowym elementem różnorodności kulturowej oraz ponownie podkreślając zasadniczą rolę, jaką odgrywa edukacja w ochronie i promowaniu form ekspresji kulturowej,

15 . Uznając wagę żywotności kultur dla wszystkich, w tym dla osób należących do mniejszości i dla ludów autochtonicznych, przejawiającej się w ich swobodzie tworzenia, rozpowszechniania i dystrybucji tradycyjnych form ekspresji kulturowej, do których dostęp umożliwia im dalszy rozwój,

16. Podkreślając podstawową rolę interakcji i kreatywności kulturowej, z których czerpią i dzięki którym odradzają się formy ekspresji kulturowej, oraz które wspierają osoby, działające na rzecz rozwoju kultury w celu osiągnięcia postępu przez społeczeństwo jako całość,

17. Uznając wagę praw własności intelektualnej dla wspierania osób uczestniczących w tworzeniu kultury,

18. Przekonana , że działania, dobra i usługi związane z kulturą, jako nośniki tożsamości, wartości i znaczenia, mają dwojaką naturę: ekonomiczną i kulturową, w związku z czym nie powinny być traktowane jako mające jedynie wartość handlową,

19. Stwierdzając , że procesy globalizacji, wspomagane szybkim rozwojem technologii informacyjnej i komunikacyjnej, nawet jeżeli tworzą niespotykane warunki dla wzmocnionej interakcji międzykulturowej, stanowią również wyzwanie dla różnorodności kulturowej, zwłaszcza w odniesieniu do zagrożeń równowagi miedzy krajami bogatymi i biednymi,

20. Świadoma szczególnego charakteru posłannictwa powierzonego UNESCO w celu zapewnienia poszanowania różnorodności kultur i zalecania zawierania umów międzynarodowych, jakie uzna ono za stosowne w celu ułatwienia swobodnego przepływu myśli za pomocą słów i obrazu,

21. Odnosząc się do postanowień aktów międzynarodowych, przyjętych przez UNESCO i dotyczących różnorodności kulturowej oraz wykonywania praw związanych z kulturą, w szczególności do Powszechnej Deklaracji UNESCO o Różnorodności Kulturowej z 2001 r.,

Przyjmuje , dnia 20.10.2005, niniejszą Konwencję.

I. CELE I ZASADY PRZEWODNIE

Artykuł 1 – Cele

Cele niniejszej Konwencji są następujące:

(a) ochrona i promowanie różnorodności form ekspresji kulturowej;

(b) stworzenie warunków pozwalających kulturom rozwijać się w pełni i wchodzić w swobodne, wzajemnie wzbogacające interakcje;

(c) wspieranie międzykulturowego dialogu w celu zapewnienia intensywniejszych i bardziej zrównoważonych wymian kulturowych na świecie, na rzecz międzykulturowego poszanowania kultury pokoju;

(d) stymulowanie miedzykulturowości w celu rozwoju interakcji kulturowej w duchu budowania pomostów między narodami;

(e) promowanie poszanowania różnorodności form ekspresji kulturowej i uświadomienia jej wartości na poziomie lokalnym, krajowym i międzynarodowym;

(f) ponowne podkreślenie wagi związku między kulturą a rozwojem dla wszystkich krajów, zwłaszcza dla krajów rozwijających się oraz wspieranie działań prowadzonych na szczeblu krajowym i międzynarodowym w celu uznania prawdziwej wartości tego związku;

(g) uznanie szczególnego charakteru działań, dóbr i usług związanych z kulturą jako nośników tożsamości, wartości i znaczenia;

(h) podtrzymanie suwerennego prawa państw do zachowania, przyjmowania i wprowadzania w życie polityk i środków, jakie uznają za stosowne w celu ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturowej na swoim terytorium;

(i) wzmocnienie współpracy i solidarności międzynarodowej w duchu partnerstwa, w szczególności w celu zwiększenia możliwości ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturowej krajów rozwijających się.

Artykuł 2 – Zasady przewodnie

1. Zasada przestrzegania praw człowieka i podstawowych swobód

Różnorodność kulturowa może być chroniona i promowana jedynie wówczas, gdy prawa człowieka i podstawowe swobody, takie jak wolność wypowiedzi, informacji i komunikacji, a także możliwość wyboru form ekspresji kulturowej przez jednostkę są zagwarantowane. Nikt nie może przywoływać postanowień niniejszej Konwencji w celu naruszenia praw człowieka i podstawowych swobód w formie przyjętej przez Powszechną Deklarację Praw Człowieka lub gwarantowanych prawem międzynarodowym ani ograniczenia ich zasięgu.

2. Zasada suwerenności

Wszystkie państwa, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych i z zasadami prawa międzynarodowego, mają suwerenne prawo do przyjmowania środków i wdrażania polityk mających na celu ochronę i promowanie różnorodności form ekspresji kulturowej na swoim terytorium.

3. Zasada równej godności i poszanowania wszystkich kultur

Ochrona i promowanie różnorodności form ekspresji kulturowej wymagają uznania równej godności i poszanowania wszystkich kultur, w tym kultur osób należących do mniejszości i ludów autochtonicznych.

4. Zasada solidarności i współpracy międzynarodowej

Współpraca i solidarność międzynarodowa powinny umożliwić wszystkim krajom, szczególnie krajom rozwijającym się, stworzenie i wzmocnienie środków niezbędnych dla ich ekspresji kulturowej, w tym przemysłu kulturowego, bez względu na to, czy dopiero powstają, czy już istnieją, na szczeblu lokalnym, krajowym i międzynarodowym.

5. Zasada komplementarności ekonomicznego i kulturowego aspektu rozwoju

Ponieważ kultura jest jedną z podstawowych sił napędowych rozwoju, kulturowe aspekty rozwoju są tak samo istotne jak jego aspekty ekonomiczne, a jednostki i narody mają podstawowe prawo uczestniczenia w niej i korzystania z niej.

6. Zasada trwałego rozwoju

Różnorodność kulturowa jest wielkim bogactwem dla jednostek i społeczeństw. Ochrona, promowanie i utrzymanie różnorodności kulturowej są podstawowym warunkiem trwałego rozwoju na rzecz obecnych i przyszłych pokoleń.

7. Zasada sprawiedliwego dostępu

Sprawiedliwy dostęp do szerokiej i zróżnicowanej gamy form ekspresji kulturowej pochodzących z całego świata oraz dostęp do kultur za pomocą ekspresji i rozpowszechniania stanowią istotne elementy dla podkreślania wartości różnorodności kulturowej i ułatwiają wzajemne zrozumienie.

8. Zasada otwartości i równowagi

Państwa przyjmujące środki w celu wspierania różnorodności form ekspresji kulturowej, powinny dbać o promowanie, we właściwy sposób, otwarcia na inne kultury światowe i upewnić się, że środki te są zgodne z celami wytyczonymi niniejszą Konwencją.

II. ZAKRES STOSOWANIA

Artykuł 3 – Zakres stosowania

Niniejszą Konwencję stosuje się do polityk i środków przyjętych przez Strony w związku z ochroną i promowaniem różnorodności form ekspresji kulturowej.

III. DEFINICJE

Artykuł 4 – Definicje

Na potrzeby niniejszej Konwencji przyjmuje się następujące definicje:

1. Różnorodność kulturowa

„Różnorodność kulturowa” odsyła do wielości form, w których wyrażają się kultury grup i społeczeństw. Te formy wyrazu przekazywane są w obrębie grup i społeczeństw, a także miedzy nimi.

Różnorodność kulturowa przejawia się nie tylko w zróżnicowanych formach, poprzez które wyraża się, wzbogaca i przenosi, dzięki różnorodności form ekspresji kulturowej, dziedzictwo kulturowe ludzkości, ale także pod różnymi postaciami twórczości artystycznej, produkcji, rozpowszechniania, dystrybucji i korzystania z form ekspresji kulturowej, bez względu na stosowane środki i technologie.

2. Przekaz kulturowy

„Przekaz kulturowy” odsyła do symbolicznego znaczenia, do wymiaru artystycznego i do wartości kulturowych, wywodzących się z tożsamości kulturowej lub wyrażających ją.

3. Formy ekspresji kulturowej

„Formy ekspresji kulturowej” oznaczają formy wyrazu, wynikające z kreatywności jednostek, grup i społeczeństw, które niosą w sobie przekaz kulturowy.

4. Działania, dobra i usługi związane z kulturą

„Działania, dobra i usługi związane z kulturą” oznaczają działania, dobra i usługi związane z kulturą, które, z chwilą, gdy są rozpatrywanie z punktu widzenia ich szczególnego charakteru, wykorzystania bądź celowości, przedstawiają lub przekazują formy ekspresji kulturowej niezależnie od wartości handlowej, jaką mogą one sobą przedstawiać. Działania kulturowe mogą być celem samym w sobie lub też przyczyniać się do wytwarzania dóbr kulturowych i usług związanych z kulturą.

5. Przemysł kulturowy

„Przemysł kulturowy” oznacza przemysł wytwarzający i rozpowszechniający dobra lub usługi związane z kulturą zgodne z definicją w powyższym ustępie 4.

6. Polityki i środki kulturowe

„Polityki i środki kulturowe” oznaczają polityki i środki dotyczące kultury, na szczeblu lokalnym, krajowym, regionalnym lub międzynarodowym, bez względu na to, czy są nakierowane na kulturę jako taką, czy przeznaczone do wywarcia bezpośredniego wpływu na formy ekspresji kulturowej jednostek, grup lub społeczeństw, w tym na tworzenie, wytwarzanie, rozpowszechnianie i dystrybucję działań, dóbr kulturowych i usług związanych z kulturą i na dostęp do nich.

7. Ochrona

„Ochrona” oznacza przyjęcie środków mających na celu obronę, ochronę i uwidocznienie różnorodności form ekspresji kulturowej.

„Chronić” oznacza przyjmować takie środki.

8. Międzykulturowość

„Międzykulturowość” odsyła do istnienia, do zrównoważonej interakcji różnych kultur i do możliwości tworzenia form ekspresji kulturowej podzielanej przez dialog i wzajemny szacunek.

IV. PRAWA I OBOWIĄZKI STRON

Artykuł 5 – Zasada ogólna dotycząca praw i obowiązków

1. Strony podtrzymują, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych, z zasadami prawa międzynarodowego i uznawanymi na całym świecie aktami dotyczącymi praw człowieka, swoje suwerenne prawo do projektowania i wdrażania swoich polityk kulturowych i podejmowania środków mających na celu ochronę i promowanie różnorodności form ekspresji kulturowej, a także wzmocnienie współpracy międzynarodowej w celu osiągnięcia celów niniejszej Konwencji.

2. Gdy jedna ze Stron wdraża polityki i podejmuje środki mające na celu ochronę i promowanie różnorodności form ekspresji kulturowej na swoim terytorium, jej polityki i środki muszą być spójne z postanowieniami niniejszej Konwencji.

Artykuł 6 – Prawa Stron na szczeblu krajowym

1. W ramach swoich polityk i środków kulturowych opisanych w artykule 4 ust. 6, a także z uwagi na okoliczności i potrzeby wewnętrzne, każda ze Stron może podejmować środki przeznaczone do ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturowej na swoim terytorium.

2. Środki te mogą zawierać:

(a) środki regulacyjne, mające na celu ochronę i promowanie różnorodności form ekspresji kulturowej;

(b) środki, które we właściwy sposób umożliwiają krajowym działaniom, dobrom i usługom związanym z kulturą znalezienie swojego miejsca wśród wszystkich działań, dóbr i usług związanych z kulturą dostępnych na terytorium danej Strony, we wszystkim, co dotyczy ich tworzenia, wytwarzania, rozpowszechniania, dystrybucji i korzystania z nich, w tym środki dotyczące języka stosowanego w tych działaniach, dobrach i usługach;

(c) środki mające na celu dostarczenie niezależnym krajowym przemysłom kulturowym i działaniom sektora nieformalnego prawdziwego dostępu do środków produkcji, rozpowszechniania i dystrybucji działań, dóbr kulturowych i usług związanych z kulturą;

(d) środki mające na celu przyznanie publicznej pomocy finansowej;

(e) środki mające na celu zachęcanie instytucji o celach niezarobkowych oraz instytucji publicznych i prywatnych, artystów i innych osób zawodowo związanych z kulturą do rozwoju i promowania swobodnej wymiany i swobodnego przepływu myśli i form wyrazu kulturowego oraz działań, dóbr kulturowych i usług związanych z kulturą oraz do stymulowania tworzenia i ducha przedsiębiorczości w swojej działalności;

(f) środki mające na celu ustanawianie i wspieranie, we właściwy sposób, przedsiębiorstw użyteczności publicznej;

(g) środki mające na celu zachęcanie i wspieranie artystów oraz tych wszystkich, którzy uczestniczą w tworzeniu form ekspresji kulturowej;

(h) środki mające na celu promowanie różnorodności mediów, w tym za pomocą nadawców radia i telewizji publicznej.

Artykuł 7 – Środki przeznaczone do promowania form ekspresji kulturowej

1. Strony dołożą starań, by stworzyć na swoim terytorium środowisko zachęcające jednostki i grupy społeczne do:

(a) tworzenia, wytwarzania, rozpowszechniania i dystrybucji ich własnych form ekspresji kulturowej i do zachowania do nich dostępu, uwzględniając zwłaszcza warunki i szczególne potrzeby kobiet, a także różnych grup społecznych, w tym osób należących do mniejszości i ludów autochtonicznych;

(b) posiadania dostępu do różnorodnych form ekspresji kulturowej pochodzących z ich terytorium lub z innych krajów świata.

2. Strony dołożą również starań, by uznano istotny wkład artystów i wszystkich tych, którzy uczestniczą w procesie twórczym, wspólnot kulturowych i organizacji, które wspierają je w ich pracy, a także ich kluczową rolę, polegającą na wzbogacaniu różnorodności form ekspresji kulturowej.

Artykuł 8 - Środki przeznaczone do ochrony form ekspresji kulturowej

1. Bez uszczerbku dla przepisów artykułów 5 i 6, Strona może stwierdzić istnienie sytuacji szczególnych, w których formy wyrazu kulturowego na jej terytorium są zagrożone zaginięciem, podlegają poważnemu zagrożeniu lub wymagają, w jakikolwiek sposób, pilnej ochrony.

2. Strony mogą przedsięwziąć wszelkie odpowiednie środki w celu ochrony form ekspresji kulturowej w sytuacjach wymienionych w ust. 1, zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.

3. Strony składają Komitetowi Międzyrządowemu raport w sprawie wszystkich środków podjętych w celu stawienia czoła wymogom sytuacji, a Komitet może przedstawić stosowne zalecenia.

Artykuł 9 – Przepływ informacji i przejrzystość

Strony:

(a) dostarczają co cztery lata, w swoich raportach dla UNESCO, stosowne informacje na temat środków podejmowanych w celu ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturowej na swoim terytorium i na szczeblu międzynarodowym;

(b) wyznaczają punkt kontaktowy odpowiedzialny za przepływ informacji dotyczących niniejszej Konwencji;

(c) dzielą się i wymieniają informacjami dotyczącymi ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturowej.

Artykuł 10 – Edukacja i uwrażliwianie opinii publicznej

Strony:

(a) wspierają i rozwijają zrozumienie i wagę ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturowej, zwłaszcza za pomocą programów edukacyjnych i wzmożonego uwrażliwiania opinii publicznej;

(b) współpracują z innymi Stronami i organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi dla osiągnięcia celu wytyczonego w niniejszym artykule;

(c) dokładają starań, by wspierać kreatywność i wzmacniać możliwości produkcji przez wdrażanie programów edukacyjnych, szkoleniowych i wymiany w dziedzinie przemysłu kulturowego. Środki te powinny być stosowane tak, by nie wywierały negatywnego wpływu na tradycyjne formy produkcji.

Artykuł 11 – Udział społeczeństwa obywatelskiego

Strony uznają podstawową rolę społeczeństwa obywatelskiego w ochronie i promowaniu różnorodności form ekspresji kulturowej. Strony wspierają aktywne uczestnictwo społeczeństwa obywatelskiego w swych wysiłkach dla osiągnięcia celów niniejszej Konwencji.

Artykuł 12 – Promowanie współpracy międzynarodowej

Strony starają się umacniać swoją współpracę dwustronną, regionalną i międzynarodową w celu stworzenia warunków sprzyjających promowaniu różnorodności form ekspresji kulturowej, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji wymienionych w artykułach 8 i 17, w szczególności w celu:

(a) ułatwienia dialogu między Stronami w sprawie polityk i środków kulturowych;

(b) wzmocnienia zdolności strategicznych i zarządczych sektora publicznego w publicznych instytucjach kulturalnych, dzięki zawodowym i międzynarodowym wymianom kulturowym oraz dzięki dzieleniu się najlepszymi praktykami;

(c) wzmocnienia związków partnerskich ze społeczeństwem obywatelskim, organizacjami pozarządowymi i sektorem prywatnym oraz między tymi jednostkami, w celu wspierania i promowania różnorodności form ekspresji kulturowej;

(d) promowania stosowania nowych technologii i wspierania związków partnerskich w celu wzmocnienia przepływu informacji oraz zrozumienia kulturowego, a także wspierania różnorodności form ekspresji kulturowej;

(e) zachęcania do zawierania umów o koprodukcji i kodystrybucji.

Artykuł 13 – Włączanie kultury do trwałego rozwoju

Strony starają się włączać kulturę do swoich polityk rozwoju, na wszystkich szczeblach, w celu stworzenia warunków sprzyjających trwałemu rozwojowi i, w ramach tego, wspierać aspekty związane z ochroną i promowaniem różnorodności form ekspresji kulturowej.

Artykuł 14 – Współpraca dla rozwoju

Stronom zależy na wspieraniu współpracy na rzecz trwałego rozwoju i ograniczenia ubóstwa, szczególnie jeżeli chodzi o specyficzne potrzeby krajów rozwijających się, w celu ułatwienia powstania dynamicznego sektora kulturowego, za pomocą między innymi następujących środków:

1. wzmocnienie przemysłu kulturowego krajów rozwijających się:

(a) poprzez tworzenie i wzmacnianie możliwości produkcji i dystrybucji dóbr kulturowych w krajach rozwijających się;

(b) poprzez ułatwianie szerszego dostępu ich działań, dóbr i usług do rynku światowego i do międzynarodowych sieci dystrybucji;

(c) poprzez umożliwienie tworzenia trwałych lokalnych i regionalnych rynków;

(d) poprzez przyjmowanie, za każdym razem, gdy będzie to możliwe, właściwych środków w krajach rozwijających się w celu ułatwienia dostępu do ich terytorium działaniom, dobrom i usługom związanym z kulturą krajów rozwijających się;

(e) poprzez wspieranie pracy twórczej i ułatwianie, w miarę możliwości, mobilności artystów krajów rozwijających się;

(f) poprzez stwarzanie zachęt do właściwej współpracy między krajami rozwiniętymi i krajami rozwijającymi się, szczególnie w dziedzinie muzyki i filmu;

2. wzmocnienie zdolności – za pomocą wymiany informacji, doświadczeń i ekspertyz, a także przez szkolenie zasobów ludzkich w krajach rozwijających się w sektorze publicznym i prywatnym – przede wszystkim w zakresie zdolności strategicznych i zarządczych, tworzenia i wdrażania polityk, promowania i dystrybucji form ekspresji kulturowej, rozwój średnich, małych i mikro-przedsiębiorstw, stosowanie technologii oraz rozwój i przenoszenie umiejętności;

3. przenoszenie technologii i umiejętności praktycznych poprzez wdrażanie odpowiednich środków zachęty, szczególnie w dziedzinie przemysłu i przedsięwzięć kulturowych;

4. pomoc finansowa poprzez:

(a) utworzenie międzynarodowego Funduszu na rzecz różnorodności kulturowej, zgodnie z artykułem 18;

(b) przyznanie pomocy publicznej na rzecz rozwoju, w zależności od potrzeb, w tym pomoc techniczna przeznaczona na stymulowanie i wspieranie kreatywności;

(c) inne formy pomocy finansowej, np. pożyczki o niskim oprocentowaniu, subwencje i inne mechanizmy finansowania.

Artykuł 15 – Sposoby współpracy

Strony wspierają rozwój partnerstwa w obrębie sektora publicznego i prywatnego oraz organizacji o celach niezarobkowych i pomiędzy nimi, w celu podjęcia współpracy z krajami rozwijającymi się przy wzmacnianiu ich zdolności ochrony i promowania różnorodności form ekspresji kulturowej. W odpowiedzi na konkretne potrzeby krajów rozwijających się, te nowatorskie partnerstwa będą kładły szczególny nacisk, na rozwój infrastruktur, zasobów ludzkich i polityk oraz wymianę działań, dóbr i usług związanych z kulturą.

Artykuł 16 – Preferencyjne warunki dla krajów rozwijających się

Kraje rozwinięte ułatwiają wymianę kulturową z krajami rozwijającymi się przyznając, w obrębie właściwych ram instytucjonalnych i prawnych, preferencyjne warunki ich artystom oraz innym pracownikom i działaczom sektora kultury, a także ich dobrom i usługom związanym z kulturą.

Artykuł 17 – Współpraca międzynarodowa w sytuacjach poważnego zagrożenia form ekspresji kulturowej

Strony współpracują w celu wzajemnego udzielania sobie pomocy, dbając przede wszystkim o kraje rozwijające się, w sytuacjach opisanych w artykule 8.

Artykuł 18 – Międzynarodowy Fundusz na rzecz różnorodności kulturowej

1. Tworzy się „Międzynarodowy Fundusz na rzecz różnorodności kulturowej”, zwany dalej „Funduszem”.

2. Zgodnie z Regulaminem finansowym UNESCO, Fundusz powstaje jako fundusz depozytowy.

3. Na przychody Funduszu składają się:

(a) dobrowolne składki Stron;

(b) fundusze przyznane na ten cel przez Konferencję Generalną UNESCO;

(c) wpłaty, darowizny lub zapisy, jakich mogą dokonać inne państwa, organizacje i programy systemu Narodów Zjednoczonych, inne organizacje regionalne lub międzynarodowe, a także instytucje publiczne lub prywatne bądź osoby prywatne;

(d) wszelkie odsetki należne od zasobów Funduszu;

(e) zysk ze zbiórek i wpływy z manifestacji zorganizowanych na rzecz Funduszu;

(f) wszelkie inne przychody, na które zezwala regulamin Funduszu.

4. Decyzję o wykorzystaniu wpływów Funduszu podejmuje Komitet Międzyrządowy na podstawie wytycznych Konferencji Stron.

5. Komitet Międzyrządowy może zaakceptować wkłady i inne formy pomocy na cele ogólne lub szczególne, dotyczące określonych projektów, pod warunkiem zatwierdzenia tych projektów przez Komitet Międzyrządowy.

6. Wkłady na rzecz Funduszu nie mogą być opatrzone żadnym warunkiem politycznym, ekonomicznym ani innym, który byłby niezgodny z celami niniejszej Konwencji.

7. Strony zobowiązują się do uiszczania dobrowolnych wpłat w sposób regularny, by umożliwić wprowadzenie w życie niniejszej Konwencji.

Artykuł 19 - Wymiana, analiza i rozpowszechnianie informacji

1. Strony zgadzają się na wymianę informacji i ekspertyz w sprawie zbierania danych i statystyk dotyczących różnorodności form ekspresji kulturowej, a także najlepszych praktyk na rzecz jej ochrony i promowania.

2. UNESCO ułatwia, dzięki mechanizmom istniejącym w ramach Sekretariatu, zbieranie, analizę i rozpowszechnianie wszelkich informacji, statystyk i najlepszych praktyk w tej kwestii.

3. Ponadto UNESCO tworzy i aktualizuje bank danych dotyczących poszczególnych sektorów i instytucji rządowych, prywatnych i o celu niezarobkowym, działających w dziedzinie form ekspresji kulturowej.

4. W celu ułatwienia zbierania danych, UNESCO zwraca szczególną uwagę na wzmocnienie zdolności i wiedzy fachowej Stron, które składają wniosek o wsparcie w tym zakresie.

5. Zbieranie informacji opisane w niniejszym artykule uzupełnia informację, o której mowa w postanowieniach artykułu 9.

V. RELACJE Z INNYMI AKTAMI

Artykuł 20 – Relacje z innymi aktami: wzajemne wsparcie, komplementarność i brak podporządkowania

1. Strony przyznają, że powinny w dobrej wierze spełniać swoje obowiązki na mocy niniejszej Konwencji oraz wszystkich innych traktatów, których są stronami. W związku z tym, bez podporządkowywania niniejszej Konwencji innym traktatom:

(a) Strony wspierają pomoc wzajemną między tą Konwencją a innymi traktatami, których są stronami; i

(b) gdy interpretują i stosują inne traktaty, których są stronami lub gdy podejmują inne zobowiązania międzynarodowe, Strony uwzględniają stosowne postanowienia niniejszej Konwencji.

2. Nic w niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako zmieniające prawa i obowiązki Stron z tytułu innych traktatów, których są stronami.

Artykuł 21 – Konsultacje i współpraca międzynarodowa

Strony zobowiązują się do promowania celów i zasad niniejszej Konwencji na innych forach międzynarodowych. W tym celu Strony będą się konsultowały, jeżeli zajdzie taka konieczność, mając w pamięci te cele i te zasady.

VI. ORGANY KONWENCJI

Artykuł 22 – Konferencja Stron

1. Powołuje się Konferencję Stron. Konferencja Stron jest organem plenarnym i najwyższym niniejszej Konwencji.

2. Konferencja Stron zbiera się na posiedzeniu zwyczajnym co dwa lata, w miarę możliwości w ramach Konferencji Generalnej UNESCO. Może zebrać się na posiedzeniu nadzwyczajnym, jeżeli podejmie taką decyzję lub jeżeli wniosek w tej sprawie zostanie skierowany do Komitetu Międzyrządowego przez co najmniej jedną trzecią Stron.

3. Konferencja Stron uchwala swój regulamin wewnętrzny.

4. Do kompetencji Konferencji Stron należy, między innymi:

(a) wybór członków Komitetu Międzyrządowego;

(b) otrzymywanie i analiza raportów Stron niniejszej Konwencji, przekazywanych przez Komitet Międzyrządowy;

(c) zatwierdzanie wytycznych operacyjnych przygotowanych, na jej wniosek, przez Komitet Międzyrządowy;

(d) podejmowanie wszelkich innych środków, jakie uzna za stosowne dla promowania celów niniejszej Konwencji.

Artykuł 23 – Komitet Międzyrządowy

1. Przy UNESCO powołuje się Komitet Międzyrządowy dla ochrony i promocji różnorodności form ekspresji kulturowej, zwany dalej „Komitetem Międzyrządowym”. Składa się on z przedstawicieli 18 państw będących Stronami Konwencji, wybieranych na cztery lata przez Konferencję Stron, z chwilą gdy niniejsza Konwencja wejdzie w życie zgodnie z artykułem 29.

2. Komitet Międzyrządowy zbiera się raz w roku.

3. Komitet Międzyrządowy podlega władzy i wytycznym Konferencji Stron i przed nią odpowiada.

4. Liczba członków Komitetu Międzyrządowego zostanie podniesiona do 24 z chwilą, gdy liczba Stron Konwencji osiągnie 50.

5. Wybór członków Komitetu Międzyrządowego podlega zasadom sprawiedliwego podziału geograficznego i rotacji.

6. Bez uszczerbku dla innych kompetencji, które przyznaje mu się niniejszą Konwencją, zadania Komitetu Międzyrządowego są następujące:

(a) promowanie celów niniejszej Konwencji, wspieranie i monitorowanie jej wdrażania;

(b) przygotowywanie i przedkładanie do zatwierdzenia Konferencji Stron, na jej wniosek, wytycznych operacyjnych dotyczących wdrażania i stosowania postanowień Konwencji;

(c) przekazywanie Konferencji Stron raportów Stron Konwencji, wraz z jego uwagami i streszczeniem ich treści;

(d) sporządzanie stosownych zaleceń w sytuacjach, podanych mu do wiadomości przez Strony, zgodnie ze stosownymi postanowieniami Konwencji, w szczególności z artykułem 8;

(e) stworzenie procedur i innych mechanizmów konsultacyjnych dla promowania celów i zasad niniejszej Konwencji na innych forach międzynarodowych;

(f) wykonanie każdego innego zadania, o jakie może poprosić Konferencja Stron.

7. Komitet Międzyrządowy, zgodnie ze swoim Regulaminem wewnętrznym, może w każdej chwili zaprosić instytucje publiczne lub prywatne lub także osoby fizyczne do uczestnictwa w swoich zebraniach, w celu uzyskania porad w kwestiach szczególnych.

8. Komitet Międzyrządowy sporządza swój regulamin wewnętrzny i przedstawia go do zatwierdzenia Konferencji Stron.

Artykuł 24 - Sekretariat UNESCO

1. Organy Konwencji są wspierane przez Sekretariat UNESCO.

2. Sekretariat przygotowuje dokumentację Konferencji Stron i Komitetu Międzyrządowego oraz projekt porządku obrad ich zebrań, udziela pomocy przy wdrażaniu ich decyzji oraz sporządza z nich raporty.

VII. POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 25 – Rozwiązywanie sporów

1. W razie sporu miedzy Stronami Konwencji w sprawie interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji, Strony starają się znaleźć rozwiązanie na drodze negocjacji.

2. Jeżeli zainteresowane Strony nie mogą osiągnąć ugody na drodze negocjacji, mogą za wspólną zgodą zwrócić się o wszczęcie tzw. procedury „dobrych usług” lub wnieść o mediację strony trzeciej.

3. Jeżeli procedura procedura dobrych usług ani mediacja nie miały miejsca i jeżeli spór nie mógł zostać rozstrzygnięty na drodze negocjacji, procedury dobrych usług ani mediacji, Strona może wnieść o wszczęcie postępowania pojednawczego zgodnie z procedurą opisaną w Załączniku do niniejszej Konwencji. Strony przeanalizują w dobrej wierze propozycję rozwiązania sporu, przedstawioną przez Komisję Pojednawczą.

4. Każda ze Stron może, w chwili ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, oświadczyć, że nie uznaje postępowania pojednawczego, o którym mowa powyżej. Każda ze Stron, która złożyła takie oświadczenie może, w każdej chwili, usunąć je za pomocą oficjalnego zgłoszenia, przekazanego Dyrektorowi Generalnemu UNESCO.

Artykuł 26 - Ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie Państw Członkowskich

1. Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu, zatwierdzeniu lub przystąpieniu Państw Członkowskich UNESCO, zgodnie z ich odrębnymi procedurami konstytucyjnymi.

2. Instrumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia złożone są u Dyrektora Generalnego UNESCO.

Artykuł 27 – Przystąpienie

1. Niniejsza Konwencja jest otwarta na przystąpienie każdego państwa niebędącego członkiem UNESCO, a będącego członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jednej z jej wyspecjalizowanych instytucji, które zostało zaproszone do przystąpienia do niej przez Konferencję Generalną Organizacji.

2. Niniejsza Konwencja jest również otwarta na przystąpienie terytoriów korzystających z całkowitej autonomii wewnętrznej, uznanej za taką przez Organizację Narodów Zjednoczonych, lecz które nie uzyskały pełnej niepodległości w rozumieniu rezolucji 1514 (XV) Zgromadzenie Generalnego, a które posiadają kompetencje w kwestiach, których dotyczy niniejsza Konwencja, w tym kompetencję do zawierania traktatów w tych kwestiach.

3. Następujące postanowienia stosuje się do organizacji regionalnej integracji gospodarczej:

(a) niniejsza Konwencja jest również otwarta na przystąpienie każdej organizacji regionalnej integracji gospodarczej, którą, z zastrzeżeniem poniższych ustępów, całkowicie wiążą postanowienia Konwencji, podobnie jak Państwa będące jej Stronami;

(b) gdy jedno lub kilka Państw Członkowskich takiej organizacji są również Stronami Konwencji, organizacja ta i to lub te Państwa Członkowskie uzgadniają zakres swojej odpowiedzialności przy wykonaniu swoich zobowiązań na mocy niniejszej Konwencji. To rozdzielenie zakresów odpowiedzialności staje się skuteczne natychmiast po zakończeniu procedury zgłoszeniowej, opisanej w lit. (c). Organizacja i Państwa Członkowskie nie są upoważnione do wspólnego korzystania z praw wynikających z niniejszej Konwencji. Ponadto, w dziedzinach zależnych od ich kompetencji, organizacje regionalnej integracji gospodarczej dysponują, przy korzystaniu z przysługującego im prawa głosu, liczbą głosów równą liczbie ich Państw Członkowskich, będących Stronami niniejszej Konwencji. Organizacje te nie korzystają ze swojego prawa głosu, jeżeli Państwa Członkowskie korzystają ze swojego prawa głosu i odwrotnie;

(c) organizacja regionalnej integracji gospodarczej i jej Państwo lub Państwa Członkowskie, które uzgodniły podział zakresów odpowiedzialności przewidziany w akapicie (b) informują Strony o proponowanym podziale w następujący sposób:

(i) w instrumencie przystąpienia organizacja ta wskazuje w sposób szczegółowy podział zakresów odpowiedzialności w kwestiach podlegających Konwencji;

(ii) w razie późniejszych zmian wprowadzonych do poszczególnych zakresów odpowiedzialności, organizacja regionalnej integracji gospodarczej informuje depozytariusza o każdej propozycji zmiany zakresów odpowiedzialności; depozytariusz z kolei informuje Strony o tej zmianie;

(d) Państwa Członkowskie organizacji regionalnej integracji gospodarczej, które stają się Stronami Konwencji, uznaje się za posiadające nadal kompetencje dotyczące wszystkich dziedzin, które nie były przedmiotem przeniesienia kompetencji na rzecz organizacji wyraźnie opisanej lub zasygnalizowanej depozytariuszowi;

(e) za „organizację regionalnej integracji gospodarczej” uznaje się organizację składającą się z suwerennych państw będących członkami Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jednej z jej wyspecjalizowanych instytucji, której państwa te przekazały swoje kompetencje w dziedzinach podlegających niniejszej Konwencji i która uzyskała właściwe, zgodne z procedurami wewnętrznymi pozwolenie, by stać się jej Stroną.

4. Instrument przystąpienia składany jest u Dyrektora Generalnego UNESCO.

Artykuł 28 – Punkt kontaktowy

Z chwilą stania się Stroną niniejszej Konwencji, każda ze stron wyznacza „punkt kontaktowy” zgodnie z postanowieniami art. 9.

Artykuł 29 – Wejście w życie

1. Niniejsza Konwencja wejdzie w życie trzy miesiące po dacie złożenia trzydziestego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, jednak tylko wobec państw lub organizacji regionalnej integracji gospodarczej, które złożą swoje odpowiednie instrumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, z tym dniem lub wcześniej. Wejdzie ona w życie dla każdej innej Strony trzy miesiące po złożeniu jej instrumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.

2. Do celów niniejszego artykułu żaden z instrumentów złożonych przez organizację regionalnej integracji gospodarczej nie powinien być uznawany za dodany do instrumentów złożonych już przez Państwa Członkowskie tejże organizacji.

Artykuł 30 – Federalne lub nieunitarne systemy konstytucyjne

Z uwagi na fakt, że na mocy umów międzynarodowych zobowiązane są również Strony niezależnie od ich systemów konstytucyjnych, poniższe postanowienia stosuje się do Stron o federalnym lub niejednolitym systemie konstytucyjnym:

(a) odnośnie do postanowień niniejszej Konwencji, których stosowanie zależy od kompetencji federalnej lub centralnej władzy ustawodawczej, zobowiązania rządu federalnego lub centralnego będą takie same, jak zobowiązania Stron niebędących państwami federalnymi;

(b) odnośnie do postanowień niniejszej Konwencji, których stosowanie zależy od kompetencji każdej z jednostek składowych takich jak stany, hrabstwa, prowincje lub kantony, które nie są, na mocy systemu konstytucyjnego federacji, zobowiązane do podejmowania środków ustawodawczych, rząd federalny przekaże, w razie konieczności, te postanowienia do wiadomości kompetentnych władz jednostek składowych takich jak stany, hrabstwa, prowincje lub kantony wraz ze swą przychylną opinią, w celu ich przyjęcia.

Artykuł 31 – Wypowiedzenie

1. Każda ze stron może wypowiedzieć niniejszą Konwencję.

2. Wypowiedzenie zgłasza się za pomocą instrumentu pisemnego u Dyrektora Generalnego UNESCO.

3. Wypowiedzenie staje się skuteczne dwanaście miesięcy po otrzymaniu instrumentu wypowiedzenia. Nie zmienia w niczym zobowiązań finansowych, z których Strona wypowiadająca zobowiązana jest wywiązywać się aż do dnia, w którym wypowiedzenie wejdzie w życie.

Artykuł 32 – Zadania depozytariusza

Dyrektor Generalny UNESCO, w charakterze depozytariusza niniejszej Konwencji, informuje Państwa Członkowskie Organizacji, państwa niebędące jej członkami i organizacje regionalnej integracji gospodarczej, o których mowa w artykule 27, a także Organizację Narodów Zjednoczonych, o deponowaniu wszelkich instrumentów ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia wymienionych w artykułach 26 i 27, jak również o wypowiedzeniach, przewidzianych w artykule 31.

Artykuł 33 – Poprawki

1. Każda ze stron może, za pomocą pisemnego komunikatu skierowanego do Dyrektora Generalnego, zgłaszać propozycje poprawek do niniejszej Konwencji. Dyrektor Generalny przekazuje taki komunikat wszystkim Stronom. Jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od daty przekazania tego komunikatu co najmniej połowa Stron udzieli pozytywnej odpowiedzi w sprawie tego wniosku, Dyrektor Generalny przedstawi tę propozycję na najbliższym posiedzeniu Konferencji Stron do dyskusji i ewentualnego przyjęcia.

2. Poprawki uchwalane są większością dwóch trzecich głosów Stron obecnych i głosujących.

3. Po uchwaleniu poprawek do niniejszej Konwencji są one przedstawiane Stronom do ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.

4. Dla Stron, które ratyfikowały, przyjęły, zatwierdziły poprawki lub przystały na nie, wchodzą one w życie trzy miesiące po złożeniu instrumentów, o których mowa w ustępie 3 niniejszego artykułu, przez dwie trzecie Stron. W związku z tym dla każdej ze Stron, która ratyfikuje, przyjmuje, zatwierdza poprawkę lub przystaje na nią, poprawka ta wchodzi w życie trzy miesiące po dacie złożenia przez Stronę swojego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub zgody.

5. Procedury określonej w ustępach 3 i 4 nie stosuje się do poprawek przyjętych w odniesieniu do art. 23 dotyczącym liczby członków Komitetu Międzyrządowego. Poprawki te wchodzą w życie z chwilą ich przyjęcia.

6. Państwo lub organizacja regionalnej integracji gospodarczej zgodnie z artykułem 27, które staje się Stroną niniejszej Konwencji po wejściu w życie poprawek zgodnie z ustępem 4 niniejszego artykułu jest, przy braku wyrażenia intencji odmiennej, uznane za:

(a) Stronę niniejszej Konwencji w jej zmienionym kształcie; i

(b) Stronę niniejszej Konwencji w jej niezmienionym kształcie w stosunku do każdej Strony, która nie podlega tym poprawkom.

Artykuł 34 – Teksty autentyczne

Niniejsza Konwencja jest sporządzona w językach: angielskim, arabskim, chińskim, hiszpańskim, francuskim i rosyjskim, przy czym wszystkie wersje językowe są jednakowo autentyczne.

Artykuł 35 – Rejestracja

Zgodnie z artykułem 102 Karty Narodów Zjednoczonych, niniejsza Konwencja zostanie zarejestrowana w Sekretariacie Organizacji Narodów Zjednoczonych na wniosek Dyrektora Generalnego UNESCO.

ZAŁĄCZNIK

POSTĘPOWANIE POJEDNAWCZE

Artykuł 1 – Komisja pojednawcza

Na wniosek jednej ze Stron sporu powoływana jest Komisja Pojednawcza. Komisja składa się z pięciu członków, chyba że Strony postanowią inaczej; każda zainteresowana Strona wyznacza dwóch członków, natomiast Przewodniczący wybierany jest za wspólną zgodą wyznaczonych w ten sposób członków.

Artykuł 2 – Członkowie Komisji

W razie sporu między więcej niż dwoma Stronami, Strony mające ten sam interes wyznaczają swoich członków Komisji za wspólną zgodą. Gdy co najmniej dwie Strony mają niezależne interesy lub gdy nie zgadzają się one w kwestii uzgodnienia, czy mają wspólny interes, wówczas mianują swoich członków oddzielnie.

Artykuł 3 – Nominacja

Jeżeli w terminie dwóch miesięcy od wniosku o utworzenie Komisji Pojednawczej Strony nie mianowały wszystkich członków Komisji, Dyrektor Generalny UNESCO przeprowadza, na prośbę Strony, która złożyła wniosek, niezbędne nominacje w nowym dwumiesięcznym terminie.

Artykuł 4 – Przewodniczący Komisji

Jeżeli w terminie dwóch miesięcy po nominacji ostatniego członka Komisji nie wybierze ona swojego Przewodniczącego, Dyrektor Generalny wyznacza Przewodniczącego, na wniosek Strony, w nowym dwumiesięcznym terminie.

Artykuł 5 – Decyzje

Komisja Pojednawcza podejmuje decyzje większością głosów swych członków. Sama ustanawia swoją własną procedurę, chyba że Strony sporu postanowią inaczej. Przedstawia propozycję rozwiązania sporu, którą Strony analizują w dobrej wierze.

Artykuł 6 – Różnice zdań

W razie różnicy zdań na temat kompetencji Komisji Pojednawczej, to ona sama decyduje, czy posiada kompetencje, czy nie.

ZAŁĄCZNIK 1b)

DEKLARACJA WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ NA MOCY ART. 27 UST. 3 LIT. C KONWENCJI W SPRAWIE OCHRONY I PROMOWANIA RÓŻNORODNOŚCI FORM EKSPRESJI KULTURALNEJ

Następujące państwa są obecnie członkami Wspólnoty Europejskiej: Królestwo Belgii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Irlandia, Republika Włoska, Republika Cypryjska, Republika Łotwy, Republika Litwy, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republika Węgierska, Republika Malty, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska, Republika Słowenii, Republika Słowacka, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Niniejsza deklaracja wymienia kompetencje przekazane Wspólnocie przez Państwa Członkowskie na mocy traktatów w dziedzinach objętych Konwencją.

Wspólnota jest wyłącznie kompetentna w zakresie wspólnej polityki handlowej (artykuły 131 do 134 Traktatu). Prowadzi politykę współpracy na rzecz rozwoju (artykuły 177 do 181 Traktatu) oraz politykę współpracy z krajami uprzemysłowionymi (artykuł 181a Traktatu), bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji Państw Członkowskich. Wspólnota posiada kompetencje dzielone w zakresie swobodnego przepływu dóbr, osób, usług i kapitału (artykuły 23 do 31 oraz 39 do 60 Traktatu), konkurencji (artykuły 87-89) oraz rynku wewnętrznego, włącznie z własnością intelektualną (artykuły 94 do 97 Traktatu). Na mocy artykułu 151 Traktatu, w szczególności jego ustępu 4, Wspólnota uwzględnia aspekty kulturalne w swoim działaniu na podstawie innych postanowień Traktatu, zwłaszcza w celu poszanowania i promowania różnorodności jej kultur.

Wspólnotowe akty prawne wymienione poniżej ilustrują zakres kompetencji Wspólnoty, zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Decyzja Rady 94/800/WE dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986-1994) (Dz.U. L 336 z 23.12.1994)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 2051/2001 wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. – oświadczenia dotyczące rozporządzenia Rady wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. (Dz. U. L 346 z 31.12.2001 str. 0001 – 0060)

Decyzja Rady 2005/599/WE dotycząca podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy zmieniającej Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 203 z 11.08.2005, str. 26-27)

Rozporządzenie Rady (WE) 2698/2000 zmieniające rozporządzenie Rady (WE) 1488/96 w sprawie środków finansowych i technicznych (MEDA) towarzyszących reformom struktur gospodarczych i społecznych w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego (Dz.U. L 311 z 12.12.2000 str. 0001 – 0008)

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/89 w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, i jego późniejsze zmiany, nadal stosowane względem Bułgarii i Rumunii (Dz.U. L 375 z 23.12.1989 str. 0011 – 0012)

Rozporządzenie Rady (WE) 2666/2000 w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii uchylające rozporządzenie (WE) nr 1628/96 i zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 i (EWG) nr 1360/90 oraz decyzje 97/256/WE i 1999/311/WE (Dz.U. L 306 z 07.12.2000 str. 0001 – 0006)

Rozporządzenie Rady (EWG) 443/92 w sprawie finansowej i technicznej pomocy dla rozwijających się krajów Azji i Ameryki Łacińskiej oraz współpracy gospodarczej z tymi krajami (Dz.U. L 052 z 27.02.1992 str. 0001 – 0006)

Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) 99/2000 dotyczące świadczenia pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej ( Dz.U. L 012 z 18.01.2000 str. 0001 – 0009)

Decyzja 792/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiająca wspólnotowy program działań wspierający organy działające na szczeblu europejskim w dziedzinie kultury (Dz.U. L 138 z 30.04.2004 str. 40)

Decyzja 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiająca program "Kultura 2000" (Dz.U. L 063 z 10.03.2000 str. 1)

Decyzja 1419/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiająca działanie Wspólnoty na rzecz obchodów "Europejskiej Stolicy Kultury" w latach 2005-2019 (Dz.U. L 166 z 01.07.1999 str. 1)

Decyzja Rady z dnia 22 września 1997 r. dotycząca przyszłości działania w dziedzinie kultury w Europie (Dz.U. C 305 z 07.10.1997 str. 1)

Decyzja Rady z dnia 22 września 1997 r. dotycząca transgranicznego systemu stałych cen książek w europejskich strefach językowych (Dz.U. C 305 z 07.10.1997 str. 2)

Dyrektywa Rady 89/522/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298 z 17.10.1989, str.23 ) Dyrektywa zmieniona dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( Dz.U. L 202 z 30.07.1997, str. 60)

Decyzja Rady 2000/821/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie realizacji programu wspierającego rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus - Rozwój, Rozpowszechnianie i Promocja) (2001-2005) ( Dz.U. L 336 30.12.2000 str. 0082 – 0091)

Decyzja 163/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia w życie programu kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA - Kształcenie) (2001-2005). ( Dz.U. L 026 z 27.01.2001 str. 0001 – 0009)

Rozporządzenie Rady (WE) 659/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83 z 27.03.1999, str.1), w odniesieniu do pomocy Państwa

Dyrektywa 2004/48/WE w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej ( Dz.U. L 157 z 3O.04.2004 str. 0045 – 0086)

Decyzja 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167 z 22.06.2001 str. 0010 – 0019)

Dyrektywa 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki (Dz.U. L 272 z 13.10.2001 str. 0032 – 0036)

Dyrektywa 93/83/WE w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248 06.10.1993 str. 0015 – 0021)

Dyrektywa Rady 93/98/WE w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (Dz.U. L 290 z 24.11.1993 str. 0009 – 0013)

Dyrektywa 92/100/EWG w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346 z 27.11.1992 str. 0061 – 0066)

Wykonywanie kompetencji wspólnotowych podlega ze swojej natury stałemu rozwojowi. W związku z tym, Wspólnota zastrzega sobie prawo notyfikowania innych deklaracji w przyszłości.

ZAŁĄCZNIK 2

DEKLARACJA JEDNOSTRONNA W IMIENIU WSPÓLNOTY W ZWIĄZKU ZE ZŁOŻENIEM DOKUMENTÓW ZATWIERDZAJĄCYCH

„W odniesieniu do kompetencji wspólnotowych opisanych w deklaracji na mocy art. 27 ust. 2 lit. c) Konwencji, Konwencja jest wiążąca dla Wspólnoty, która zapewni jej właściwe wdrożenie. W związku z powyższym Państwa Członkowskie Wspólnoty, będące stroną niniejszej Konwencji nie stosują postanowień Konwencji i nie mogą powoływać się na prawa lub obowiązki wynikające z Konwencji w swoich wzajemnych stosunkach, jeżeli istnieją przepisy wspólnotowe w dziedzinach objętych Konwencją. Konwencję natomiast stosuje się w stosunkach między Wspólnotą i Państwami Członkowskimi z jednej strony i pozostałymi stronami Konwencji z drugiej strony.”

[1] Dz.U. […] z […], str. […].

[2] Dz.U. […] z […], str. […].