Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie Unijnego kodeksu wizowego (kodeks wizowy) /* COM/2014/0164 final - 2014/0094 (COD) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Podstawa i cele wniosku W niniejszym wniosku przekształca się i zmienia rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy). W niniejszym wniosku uwzględniono wzrastające politycznie znaczenie przypisywane wpływowi polityki wizowej na ogólną gospodarkę Unii Europejskiej, a w szczególności na turystykę, w celu zapewnienia większej spójności z celami dotyczącymi wzrostu gospodarczego strategii „Europa 2020”, zgodnie z komunikatem Komisji pt. „Wdrożenie i rozwój wspólnej polityki wizowej w celu pobudzenia wzrostu gospodarczego w UE”[1]. Niniejszy wniosek opiera się również na konkluzjach ze sprawozdania Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z oceny stosowania kodeksu wizowego[2]. Sprawozdaniu towarzyszy dokument roboczy służb Komisji[3] zawierający szczegółową ocenę. Niniejszy wniosek zawiera również dwa środki dotyczące ułatwiania kontaktów rodzinnych. Wprowadza pewne ułatwienia proceduralne dla bliskich krewnych przyjeżdżających z wizytą do obywateli Unii przebywających na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami, oraz bliskich krewnych obywateli Unii mieszkających w państwie trzecim, którzy chcą wspólnie z obywatelem Unii odwiedzić państwo członkowskie, którego obywatelstwo posiada wspomniany obywatel Unii. Ponadto wyjaśniono w nim, że te same proceduralne ułatwienia powinny być przyznane jako minimum członkom rodzin obywateli UE, którzy korzystają z art. 5 ust. 2, zdanie drugie, dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich. Kontekst ogólny Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) ma zastosowanie od dnia 5 kwietnia 2010 r. Przepisy dotyczące powiadomień oraz wymogów w zakresie uzasadniania w przypadku odmowy wydania wizy, jej unieważnienia i cofnięcia oraz prawo do odwołania się od takich decyzji mają zastosowanie od dnia 5 kwietnia 2011 r. Artykuł 57 ust. 1 kodeksu wizowego wymaga, by Komisja przekazała Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ocenę dotyczącą stosowania kodeksu wizowego dwa lata po rozpoczęciu stosowania wszystkich jego przepisów (to jest 5 kwietnia 2013 r.). Przedłożono już ocenę i towarzyszący dokument roboczy służb Komisji. Artykuł 57 ust. 2 przewiduje, że ocenie może towarzyszyć wniosek w sprawie zmiany rozporządzenia. W świetle wniosków ze sprawozdania z oceny Komisja zdecydowała się przedłożyć – łącznie ze sprawozdaniem – wniosek w sprawie zmian przepisów prawnych. Zaproponowane zmiany zapewniają utrzymanie bezpieczeństwa na granicach zewnętrznych i dobre funkcjonowanie strefy Schengen, a jednocześnie ułatwiają podróż osobom podróżującym zgodnie z prawem i upraszczają ramy prawne w interesie państw członkowskich, na przykład poprzez wprowadzenie bardziej elastycznych zasad współpracy konsularnej. Wspólna polityka wizowa powinna przyczynić się do ożywienia wzrostu gospodarczego i być spójna z innymi politykami unijnymi dotyczącymi stosunków zagranicznych, handlu, edukacji, kultury i turystyki. Obowiązujące przepisy Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy). 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Konsultacje z zainteresowanymi stronami Konsultacje z zainteresowanymi stronami zostały opisane w ocenie skutków[4] towarzyszącej niniejszemu wnioskowi. Ocena skutków Na podstawie sprawozdania z oceny, o którym mowa w części 1, zidentyfikowano dwa główne problemy: 1) Ogólny czas trwania i koszty (bezpośrednie i pośrednie) oraz uciążliwy charakter procedur W ocenie skutków wyjaśniono szczegółowo złożony charakter tego obszaru problemowego. W odniesieniu do wariantów zawierających środki legislacyjne, za jedyne optymalne rozwiązanie dla obu stron – obok pewnych ułatwień proceduralnych – uznano wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności. Rozwiązanie to pozwala na zmniejszenie obciążenia administracyjnego konsulatów, przy czym jest jednocześnie uznawane za bardzo ważne ułatwienie dla pewnych grup podróżnych. W praktyce rozwiązanie to byłoby równoznaczne ze zniesieniem obowiązku wizowego przez okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu, co w konsekwencji oznaczałoby znaczne oszczędności i poprawę efektywności, zarówno dla osób ubiegających się o wizę (jeżeli chodzi o czas i koszty), jak i dla konsulatów (czas). Przewidywane warianty strategiczne dotyczące tego obszaru problemowego są zatem stosunkowo podobne. Różnice dotyczą jedynie grup beneficjentów objętych tym rozwiązaniem oraz okresów ważności, na które byłyby wydawane wizy wielokrotnego wjazdu. Różnice te zostały przedstawione poniżej. Wariant minimalnych środków legislacyjnych: wprowadzenie obowiązkowych ułatwień proceduralnych i obowiązkowe wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu na co najmniej jeden rok, a następnie na trzy lata w przypadku osób często podróżujących definiowanych jako wnioskodawcy, którzy zgodnie z prawem skorzystali uprzednio z przynajmniej trzech wiz (w okresie 12 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku), które są zarejestrowane w wizowym systemie informacyjnym (VIS). Wariant pośredni: wprowadzenie obowiązkowych ułatwień proceduralnych i obowiązkowe wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu na co najmniej trzy lata, a następnie na pięć lat w przypadku osób regularnie podróżujących (definiowanych jako wnioskodawcy, którzy zgodnie z prawem skorzystali uprzednio z przynajmniej dwóch wiz, które są zarejestrowane w VIS). W wariancie maksymalnym rozszerzono obowiązkowe ułatwienia proceduralne i obowiązkowe wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu od razu na pięć lat na większość wnioskodawców („wnioskodawcy zarejestrowani w VIS”) poprzez nałożenie wymogu skorzystania zgodnie z prawem wyłącznie z jednej wizy (w okresie dwunastu miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku), która jest zarejestrowana w wizowym systemie informacyjnym. W ocenie skutków wykazano, że dzięki wszystkim tym wariantom doszłoby do zharmonizowania obecnych ram prawnych, a także do realizacji autentycznie wspólnej polityki wizowej. Warianty te będą miały potencjalne skutki gospodarcze dla państw członkowskich, ponieważ podróżni posiadający wizy wielokrotnego wjazdu o długim (dłuższym) okresie ważności będą prawdopodobnie częściej podróżować do strefy Schengen, niż gdyby takich wiz nie mieli. W ocenie skutków oszacowano, że w przypadku minimalnego wariantu strategicznego dojdzie do około 500 000 dodatkowych podróży do strefy Schengen, w przypadku pośredniego wariantu strategicznego – do około 2 milionów, a w przypadku maksymalnego wariantu strategicznego – do około 3 milionów. Dodatkowe podróże do strefy Schengen przyczynią się oczywiście do wygenerowania dodatkowego dochodu: około 300 mln EUR (około 7 600 miejsc pracy w ekwiwalentach pełnego czasu pracy) w przypadku wariantu minimalnego, więcej niż 1 mld EUR (około 30 000 miejsc pracy w ekwiwalentach pełnego czasu pracy) w przypadku wariantu pośredniego oraz około 2 mld EUR (50 000 miejsc pracy w ekwiwalentach pełnego czasu pracy) w przypadku wariantu maksymalnego. W ocenie skutków wykazano również, że bardzo wysoki potencjalny wpływ gospodarczy zakładany w wariancie maksymalnym wiąże się z wyższym ryzykiem dla bezpieczeństwa. Żaden z tych wariantów nie oznacza znaczących dodatkowych kosztów. Jedną z przesłanek wariantów strategicznych jest bowiem wygenerowanie oszczędności zarówno dla państw członkowskich / konsulatów, jak i osób ubiegających się o wizy. Warianty te doprowadzą stopniowo do oszczędności kosztów po stronie wnioskodawców, przy czym oszczędności te będą wynikać głównie ze wzrastającej liczby wydawanych wiz wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności. Z punktu widzenia wnioskodawców najbardziej efektywnym wariantem jest oczywiście wariant maksymalny, natomiast najmniej efektywnym – wariant minimalny. Przewiduje się, że zmniejszająca się liczba wniosków wizowych w ramach systemu obejmującego wizy wielokrotnego wjazdu ograniczy przychody państw członkowskich uzyskiwane z tytułu wydawania wiz. Jednak wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu ograniczy również koszty, ponieważ będzie wpływać mniej wniosków wizowych do rozpatrzenia: korzyści gospodarcze znacząco przewyższają szacunkowe koszty we wszystkich wariantach. Chociaż jest oczywiste, iż wariant maksymalny będzie miał bardzo wysoki potencjalny wpływ gospodarczy, wiadomo także, że pociąga on za sobą potencjalnie wyższe ryzyko w zakresie bezpieczeństwa. Aby ograniczyć to ryzyko, zaproponowano stopniowe wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu o dłuższym okresie ważności „osobom regularnie podróżującym zarejestrowanym w VIS” (początkowo na trzy lata, a następnie na podstawie zgodnego z prawem korzystania z tej wizy – na pięć lat). Wpływ przewidywany w tym podejściu mieści się pomiędzy wariantem pośrednim a wariantem maksymalnym, opisanymi w ocenie skutków, przy czym prawdopodobnie jest bardziej zbliżony do wariantu maksymalnego, jeśli chodzi o wpływ gospodarczy. 2) Niedostateczna dostępność geograficzna w odniesieniu do rozpatrywania wniosków wizowych W minimalnym wariancie strategicznym dla tego obszaru problemowego zaproponowano uchylenie art. 41 kodeksu wizowego (wspólne placówki, wspólne ośrodki przyjmowania wniosków wizowych (CAC)) i wprowadzenie ogólnej koncepcji „centrum wizowego Schengen”, które zapewniałoby bardziej realistyczne, bardziej elastyczne ucieleśnienie pewnych form współpracy konsularnej. W wariancie pośrednim, oprócz „centrum wizowego Schengen”, wprowadza się koncepcję „obowiązkowej reprezentacji”, zgodnie z którą, gdy państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku wizowego nie ma placówki ani nie jest reprezentowane (na podstawie takiego porozumienia) w danym państwie trzecim, dowolne państwo członkowskie mające placówkę w tym kraju byłoby zobowiązane do rozpatrywania wniosków wizowych w imieniu tego państwa. Wreszcie w przypadku wariantu maksymalnego, aby zapewnić właściwą dostępność placówek przyjmujących/rozpatrujących wnioski wizowe, w decyzjach wykonawczych Komisji można byłoby określić, jak powinna zostać ukształtowana sieć placówek przyjmujących wnioski wizowe w świetle porozumień o reprezentacji, współpracy z usługodawcami zewnętrznymi i łączenia zasobów w inny sposób. W ocenie skutków stwierdza się, że maksymalny wariant strategiczny mógłby mieć największy pozytywny wpływ na poprawienie obecności placówek przyjmujących/rozpatrujących wnioski wizowe oraz mógłby przynieść istotne korzyści osobom ubiegającym się o wizę, jak również znaczącą poprawę wydajności dla konsulatów. Jednakże wykonalność tego wariantu wydaje się niewielka. Na podstawie oceny skutków wybrano wariant pośredni. W ocenie skutków wskazano, że „obowiązkowa reprezentacja” zapewni dostępność konsulatów w każdym państwie trzecim, w którym znajduje się co najmniej jeden konsulat, do celów rozpatrywania wniosków wizowych. Może to mieć pozytywny wpływ na około 100 000 wnioskodawców, którzy będą mogli złożyć wniosek w swoim państwie zamieszkania i nie będą musieli odbyć podróży do kraju, w którym właściwe państwo członkowskie ma placówkę lub jest reprezentowane. Wpływ gospodarczy wszystkich wariantów strategicznych został uznany za stosunkowo niewielki. Ze względu na istotę tego problemu warianty strategiczne nie miały przede wszystkim na celu pobudzenia wzrostu gospodarczego, ale zapewnienie lepszych usług dla wnioskodawców i dobrych ram prawnych dla państw członkowskich, tak aby mogły one lepiej wykorzystywać swoje zasoby. Wpływ finansowy wynikający z „obowiązkowej reprezentacji” został uznany za niewielki, ponieważ jeżeli w danym państwie trzecim do państwa członkowskiego jest kierowana duża liczba wniosków wizowych, państwo to zapewniło już co do zasady opiekę konsularną poprzez placówki lub w drodze reprezentacji. Ponadto opłata wizowa obejmuje co do zasady przeciętny koszt rozpatrzenia wniosku. Warianty strategiczne nieobejmujące instrumentów legislacyjnych zostały uznane za mające niewielki pozytywny wpływ na rozwiązanie problemów lub osiąganie celów, dlatego nie zostały uznane za bardzo efektywne. W sprawozdaniu z oceny wskazano szereg innych kwestii (głównie dosyć technicznych), które zostały uwzględnione w niniejszym wniosku. Ocena skutków nie obejmuje tych zagadnień, ponieważ przewidywane zmiany nie zostały uznane za mające istotne lub wymierne budżetowe, społeczne lub gospodarcze skutki; większość zaproponowanych zmian ma bowiem na celu wyjaśnienie lub dostosowanie/uzupełnienie pewnych przepisów kodeksu wizowego bez zmiany ich istoty. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Streszczenie Zaproponowane zmiany dotyczą poniższych kwestii. Zmieniono przepisy dotyczące wprowadzania przez poszczególne państwa członkowskie wymogu tranzytowej wizy lotniskowej dla obywateli konkretnych państw trzecich w celu zapewnienia przejrzystości i proporcjonalności (art. 3). Aby rozróżnić wyraźnie różne kategorie osób ubiegających się o wizę, przy jednoczesnym uwzględnieniu całkowitego wdrożenia wizowego systemu informacyjnego, dodano definicje „wnioskodawców zarejestrowanych w VIS” oraz „osób regularnie podróżujących zarejestrowanych w VIS” (art. 2). Rozróżnienie to zostało odzwierciedlone na wszystkich etapach procedury (art. 5, 10, 12, 13, 18 i 21). Poniżej przedstawiono zestawienie różnych ułatwień proceduralnych: || Osobiste złożenie wniosku || Pobranie odcisków palców || Dokumenty uzupełniające || Wiza, która ma zostać wydana Wnioskodawca występujący o wizę po raz pierwszy – niezarejestrowany w VIS || TAK || TAK || Pełny wykaz odpowiadający wszystkim warunkom wjazdu || Jednokrotny wjazd odpowiadający celowi podróży Wiza wielokrotnego wjazdu może zostać jednak wydana, jeżeli konsulat uznaje wnioskodawcę za wiarygodnego. Wnioskodawca zarejestrowany w VIS (ale nie osoba regularnie podróżująca) || NIE || NIE, o ile odciski palców nie zostały pobrane w okresie ostatnich 59 miesięcy || Pełny wykaz odpowiadający wszystkim warunkom wjazdu || Jednokrotny wjazd lub wiza wielokrotnego wjazdu Osoba regularnie podróżująca zarejestrowana w VIS || NIE || NIE || Jedynie dowód potwierdzający cel podróży Domniemanie (ze względu na „historię wizową” dotyczące spełnienia warunków wjazdu w odniesieniu do ryzyka migracji i zagrożenia bezpieczeństwa oraz wystarczających środków utrzymania) || Pierwszy wniosek: wiza wielokrotnego wjazdu na okres trzech lat Następne wnioski: wiza wielokrotnego wjazdu na okres pięciu lat Uproszczono przepisy dotyczące „właściwego państwa członkowskiego”, by ułatwić wnioskodawcom zorientowanie się, gdzie należy złożyć wniosek, oraz by zapewnić, że mogą co do zasady zawsze złożyć wniosek w swoim państwie zamieszkania (art. 5). Oznacza to, że w przypadku gdy właściwe państwo członkowskie nie ma ani swojej placówki, ani nie jest reprezentowane w danym miejscu, wnioskodawca jest uprawniony do złożenia wniosku w jednym z istniejących konsulatów zgodnie z kryteriami określonymi w tym artykule. Przepisy zapewniają pewne ułatwienia proceduralne dla bliskich krewnych obywateli Unii, tak aby przyczynić się do poprawienia ich mobilności, w szczególności poprzez ułatwienie wizyt rodzinnych (art. 8, 13, 14 i 20). Po pierwsze, przepisy zapewniają ułatwienia dla członków rodzin zamierzających odwiedzić obywateli Unii zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami, oraz dla członków rodzin obywateli Unii mieszkających w państwie trzecim, zamierzających wspólnie odwiedzić państwo członkowskie, którego obywatelstwo posiadają wspomniani obywatele UE. Oba przypadki znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy 2004/38/WE. Umowy o ułatwieniach wizowych zawierane i realizowane przez UE z szeregiem państw trzecich wskazują na znaczenie ułatwiania takich wizyt: zmieniona umowa o ułatwieniach wizowych z Ukrainą i Mołdawią, jak również ostatnie umowy o ułatwieniach wizowych z Armenią i Azerbejdżanem zapewniają ułatwienia (np. zniesienie opłaty wizowej oraz wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności) dla obywateli danego państwa trzeciego odwiedzających bliskich krewnych mających obywatelstwo państwa członkowskiego, w którym przebywają. Ta praktyka przyjęta przez Unię powinna stać się zasadą w kodeksie wizowym. Po drugie, zgodnie z przepisami te same ułatwienia są przyznawane jako minimum w sytuacjach objętych dyrektywą 2004/38/WE. Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy państwa członkowskie mogą, w przypadku gdy obywatele UE wykonują prawo swobodnego przemieszczania się i przebywania na ich terytorium, nałożyć na członka rodziny, który nie jest obywatelem UE, wymóg posiadania wizy wjazdowej. Trybunał Sprawiedliwości potwierdził[5], że tacy członkowie rodzin mają nie tylko prawo do wjechania na terytorium państwa członkowskiego, ale także do uzyskania wizy wjazdowej w tym celu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit drugi dyrektywy, państwa członkowskie muszą przyznać takim osobom wszelkie ułatwienia[6] w uzyskaniu niezbędnych wiz, które muszą być wydane nieodpłatnie, tak szybko jak to jest możliwe, oraz na podstawie procedury przyspieszonej. Należy odnotować, że przywołany powyżej art. 5 ust. 2 zasadniczo zawiera ten sam przepis co art. 3 ust. 2 dyrektywy 68/360/EWG[7], która została uchylona dyrektywą 2004/38/WE. Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 68/360/EWG został przyjęty w czasach, kiedy Wspólnota nie miała kompetencji do stanowienia prawa w zakresie wiz. Od wejścia w życie Traktatu z Amsterdamu w dniu 1 maja 1999 r. Wspólnocie przysługuje kompetencja do stanowienia prawa w zakresie wiz. Postanowienia dotyczące tej kompetencji zapisane obecnie w art. 77 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowiły podstawę przyjęcia kodeksu wizowego. Pożądane jest uszczegółowienie ułatwień, o których mowa w dyrektywie 2004/38/WE, a odpowiednim dokumentem do tego celu jest kodeks wizowy, w którym ustanawia się szczegółowe zasady dotyczące warunków i procedur wydawania wiz. Uwzględniając zakres swobody państw członkowskich do przyznawania dalszych ułatwień, ułatwienia zaproponowane niektórym bliskim krewnym obywateli Unii, którzy nie skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania w obrębie Unii, powinny mieć zastosowanie, jako minimum, do sytuacji objętych zakresem stosowania dyrektywy 2004/38/WE. Ułatwienia te są bowiem wspólnym wdrożeniem w kodeksie wizowym i w państwach członkowskich, dla których jest on wiążący, zobowiązania zawartego w art. 5 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/38/WE. Aby zapewnić równe traktowanie wnioskodawców, przepisy dotyczące zniesienia opłat wizowych stają się obowiązkowe, zamiast fakultatywne (art. 14). Rozszerzono pewne kategorie osób kwalifikujących się do tego, aby objąć je zniesieniem opłat wizowych, np. nieletni do 18 roku życia, przy czym pewne kategorie dodano (bliscy krewni obywateli Unii, którzy nie korzystają ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania się). Ogólne ułatwienia proceduralne – Zniesiono zasadę obowiązku osobistego złożenia wniosku (por. dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.1. (akapit 7)). Ogólnie rzecz ujmując, od wnioskodawców będzie się wymagać osobistego stawiennictwa w konsulacie lub u usługodawcy zewnętrznego jedynie w celu pobrania odcisków palców, które będą przechowywane w wizowym systemie informacyjnym (art. 9). – Przesunięto termin najwcześniejszego złożenia wniosku, by pozwolić podróżnym na planowanie z wyprzedzeniem i by uniknąć okresów szczytowych; podobnie ustalono termin najpóźniejszego złożenia wniosku, by dać państwom członkowskim czas na dokonanie odpowiedniej oceny wniosków i umożliwić odpowiednią organizację pracy (art. 8). – Uproszczono ogólny formularz wniosku o wizę (załącznik I), przy czym dodano odniesienie dotyczące wypełniania formularza wniosku elektronicznie (art. 10). – Wykaz dokumentów uzupełniających w załączniku II nie jest już „niewyczerpującym wykazem”, przy czym w odniesieniu do dokumentów uzupełniających, które należy złożyć (art. 13), dokonano rozróżnienia na nieznanych wnioskodawców i osoby regularnie podróżujące zarejestrowane w VIS. W art. 13 wzmocniono przepisy dotyczące pracy przygotowawczej przy sporządzaniu wykazów dostosowanych do warunków lokalnych w lokalnej współpracy schengeńskiej. – Nieznana osoba ubiegająca się o wizę (to jest osoba, która nie ubiegała się wcześniej o wizę) powinna dowieść, że spełnia warunki dotyczące wydania wizy. – W tym kontekście należy zwrócić uwagę na niedawno wydany „wyrok w sprawie Koushkaki”[8], zgodnie z którym art. 23 ust. 4, art. 32 ust. 1 i art. 35 ust. 6 (art. 20 ust. 4, art. 29 ust. 1 oraz art. 32 ust. 5 kodeksu wizowego w wersji przekształconej) „należy interpretować w ten sposób, że właściwe organy państwa członkowskiego mogą odmówić po rozpatrzeniu wniosku o wydanie wizy jednolitej wydania takiej wizy ubiegającej się o nią osobie tylko w przypadku, gdy można powołać się względem tej osoby na jedną z podstaw odmowy wydania wizy wymienionych w tych przepisach. Tym organom przysługuje w toku rozpatrywania tego wniosku szeroki zakres swobodnego uznania w odniesieniu do warunków stosowania tych przepisów oraz do oceny mających znaczenie okoliczności faktycznych w celu określenia, czy względem osoby ubiegającej się o wizę można powołać się na jedną z tych podstaw odmowy”. – Trybunał Sprawiedliwości orzekł również, że przepisy art. 32 ust. 1 (obecnie art. 29 ust. 1) kodeksu wizowego, w związku z art. 21 ust. 1 (obecnie art. 18 ust. 1) „należy interpretować w ten sposób, iż obowiązek wydania przez właściwe organy państwa członkowskiego wizy jednolitej jest zależny od warunku, że nie budzi poważnych wątpliwości zamiar opuszczenia przez osobę ubiegającą się o wizę terytorium państw członkowskich, zanim wygaśnie termin ważności wizy, o którą osoba ta występuje, w świetle ogólnej sytuacji państwa zamieszkania osoby ubiegającej się o wizę i uwarunkowań właściwych tej osobie, ustalonych w świetle informacji przez nią przedstawionych”. – Należy domniemywać, że „osoby regularnie podróżujące zarejestrowane w VIS” spełniają warunki wjazdu dotyczące ryzyka nielegalnej imigracji oraz posiadania wystarczających środków utrzymania. Domniemanie to powinno być jednak w poszczególnych przypadkach możliwe do obalenia. – We wniosku przewidziano, że organy państw członkowskich mogą obalić domniemanie spełnienia warunków wjazdu w poszczególnych przypadkach, przy czym wprowadza się również podstawy obalenia domniemania (art. 18 ust. 9). – Ogólne skrócenie terminów podjęcia decyzji dotyczącej wniosku wizowego (art. 20) w świetle skrócenia czasu na odpowiedź przy uprzednim zasięganiu opinii (art. 19). Krótkie terminy zostały wprowadzone w przypadku rozpatrywania wniosków złożonych przez członków rodzin obywateli Unii wykonujących prawo do swobodnego przemieszczania się i bliskich krewnych obywateli Unii niewykonujących prawa do swobodnego przemieszczania się. – Okres ważności wizy wielokrotnego wjazdu może być dłuższy niż okres ważności dokumentu podróży (art. 11 lit. a)). – Przepisy dotyczące podróżnego ubezpieczenia medycznego należy wykreślić, ponieważ rzeczywista wartość dodana tego środka nie została nigdy ustalona (por. dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.2 (14)). – Zmieniono standardowy formularz powiadamiania o odmowie wydania wizy, o jej unieważnieniu lub cofnięciu oraz do uzasadnień tych decyzji w celu włączenia konkretnych powodów odmowy wydania tranzytowej wizy lotniskowej oraz w celu zagwarantowania, że dana osoba została właściwie poinformowana o postępowaniach odwoławczych. – Wprowadzono przepisy stanowiące odstępstwo od ogólnych przepisów dotyczących wydawania wiz na granicy zewnętrznej w wyjątkowych przypadkach. Mając na względzie promowanie turystyki krótkoterminowej, zezwala się państwom członkowskim na wydawanie wiz na granicach zewnętrznych w ramach programu tymczasowego, po jego uprzednim zgłoszeniu i publikacji warunków organizacyjnych programu (art. 33). – Dodano przepisy zapewniające elastyczność, pozwalające państwom członkowskim na zoptymalizowanie wykorzystania zasobów, zwiększenie dostępności konsulatów i rozwijanie współpracy między państwami członkowskimi (art. 38). – Korzystanie przez państwa członkowskie z usługodawców zewnętrznych nie ma być już rozwiązaniem w ostateczności. – Państwa członkowskie nie są zobowiązane do utrzymywania „bezpośredniego dostępu” umożliwiającego składanie wniosków w konsulatach, w miejscach, w których usługodawca zewnętrzny został upoważniony do przyjmowania wniosków wizowych (wykreślenie dawnego art. 17 ust. 5). Członkom rodzin obywateli Unii wykonujących prawo do swobodnego przemieszczania się i bliskim krewnym obywateli Unii niewykonujących prawa do swobodnego przemieszczania się, jak również wnioskodawcom, którzy mogą uzasadnić nagłą potrzebę, powinno się umożliwić niezwłoczne umówienie się na spotkanie. – Państwa członkowskie powinny sporządzać roczne sprawozdania dla Komisji z realizacji współpracy z usługodawcami zewnętrznymi, w tym z monitorowania usługodawców. – Uproszczenie przepisów dotyczących porozumień o reprezentacji (art. 39) (por. dokument roboczy służb Komisji, punkty 2.1.1.5 (akapit 20) i 2.1.4. (akapit 41). – Jak wyjaśniono w sprawozdaniu z oceny (pkt 3.2), brak dostatecznie szczegółowych danych statystycznych utrudnia ocenę wdrożenia pewnych przepisów. Zmienia się zatem załącznik VII, aby zagwarantować, że gromadzone są wszystkie istotne dane w wystarczająco zdezagregowanej postaci, by umożliwić właściwą ocenę. Wszystkie dane, których to dotyczy, mogą być wyszukane (przez państwa członkowskie) w wizowym systemie informacyjnym, z wyjątkiem informacji dotyczącej liczby wiz wydanych bezpłatnie, jednak biorąc pod uwagę, że jest to powiązane z ogólnymi finansami państw członkowskich, takie dane powinny być łatwo dostępne. – Wzmocnienie ram prawnych dotyczących informacji podawanych do wiadomości publicznej (art. 45): - Komisja stworzy wspólną stronę internetową poświęconą sprawom wizowym w strefie Schengen; - Komisja opracuje wzór informacji, których należy udzielić wnioskodawcom. Zmiany techniczne: – Skreślenie odniesienia do konkretnego celu podróży, to jest „tranzytu” (głównie art. 1 ust. 1), ze względu na to, że wizy krótkoterminowe nie są uwarunkowane celem podróży. Odniesienie to zostało zachowane jedynie tam, gdzie dotyczyło ono konkretnego celu podróży, na przykład w załączniku II kodeksu wizowego, przy wyliczaniu dokumentów uzupełniających, które należy złożyć zgodnie z celem podróży. – Ustanowienie ujednoliconych przepisów dotyczących postępowania w sytuacji utraty dokumentu tożsamości i ważnej wizy (art. 7). – Szczegółowe terminy dla różnych zgłoszeń ze strony państw członkowskich (15 dni): dotyczących porozumień o reprezentacji, uprzedniego zasięgania opinii i informowania po dokonaniu danej czynności. – Zgodnie z art. 290 TFUE Komisji zostało przekazane uprawnienie do zmiany nieistotnych elementów rozporządzenia w odniesieniu do wykazu państw trzecich, których obywatele mają obowiązek posiadania tranzytowej wizy lotniskowej podczas przekraczania międzynarodowej strefy tranzytowej portów lotniczych usytuowanych na terytorium państw członkowskich (załącznik III), oraz wykazu dokumentów pobytowych uprawniających posiadacza takiego dokumentu do tranzytu przez porty lotnicze państw członkowskich bez obowiązku posiadania tranzytowej wizy lotniskowej (załącznik IV). – Zgodnie z art. 291 TFUE Komisji powinno się powierzyć uprawnienie do przyjmowania aktów wykonawczych ustanawiających wykazy dokumentów uzupełniających, które należy stosować w danych placówkach w celu uwzględnienia warunków lokalnych; zawierających szczegółowe informacje dotyczące wypełniania naklejek wizowych i ich umieszczania; oraz ustanawiających przepisy dotyczące wydawania wiz marynarzom na granicach zewnętrznych. Należy zatem skreślić dotychczasowe załączniki VII, VIII i IX. Podstawa prawna Artykuł 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W niniejszym wniosku przekształca się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy), dla którego podstawą prawną były równorzędne postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, czyli art. 62 ust. 2 lit. a) oraz lit. b) pkt (ii). Zasada pomocniczości W art. 77 ust. 2 lit. a) TFUE nadaje się Unii uprawnienie do przyjmowania środków dotyczących „wspólnej polityki w zakresie wiz i innych dokumentów uprawniających do krótkiego pobytu”. Niniejszy wniosek mieści się w granicach określonych tym postanowieniem. Celem wniosku jest dalsze rozwijanie i udoskonalanie środków zawartych w kodeksie wizowym dotyczących warunków i procedur wydawania wiz na planowane pobyty na terytorium państw członkowskich nieprzekraczające 90 dni w dowolnym 180-dniowym okresie. Cel ten nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez same państwa członkowskie, ponieważ zmiana istniejącego aktu prawnego Unii (kodeksu wizowego) może zostać dokonana wyłącznie przez Unię. Zasada proporcjonalności Zgodnie art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) zakres i forma działania Unii nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów traktatów. Forma wybrana dla tego działania musi zatem umożliwić osiągnięcie celów wniosku i jego wprowadzenie w życie w jak najskuteczniejszy sposób. Kodeks wizowy w 2009 r. został przyjęty w formie rozporządzenia, aby zapewnić jego stosowanie w ten sam sposób we wszystkich państwach członkowskich, które stosują dorobek Schengen. Zaproponowana inicjatywa stanowi zmianę istniejącego rozporządzenia, a zatem musi przyjąć formę rozporządzenia. Niniejsza inicjatywa, jeżeli chodzi o treść, ogranicza się do udoskonalenia obowiązującego rozporządzenia, przy czym jest oparta na celach polityki, do których dodano jeden nowy cel: wzrost gospodarczy. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą proporcjonalności. Wybór instrumentu W niniejszym wniosku przekształca się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy). Zatem jako instrument prawny można wybrać jedynie rozporządzenie. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wnioskowana zmiana nie ma wpływu finansowego na budżet UE. 5. DODATKOWE ELEMENTY Konsekwencje wynikające z różnych protokołów stanowiących załączniki do traktatów oraz z układów o stowarzyszeniu zawartych z państwami trzecimi Podstawą prawną niniejszego wniosku jest tytuł V części trzeciej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w wyniku czego zastosowanie ma system „zmiennej geometrii”, przewidziany w protokołach w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii oraz w protokole Schengen. Wniosek stanowi rozwinięcie dorobku Schengen. Należy zatem rozważyć konsekwencje związane z różnymi protokołami w odniesieniu do Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa; Islandii i Norwegii; Szwajcarii i Liechtensteinu. Podobnie należy rozważyć konsekwencje różnych Aktów przystąpienia. Dokładną sytuację każdego z państw, których to dotyczy, opisują motywy 49–57 niniejszego wniosku. System „zmiennej geometrii” niniejszego wniosku jest identyczny z systemem, który ma zastosowanie do pierwotnego kodeksu wizowego, przy czym dodano odniesienie do Aktu przystąpienia Chorwacji z 2011 r. Powiązania z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia ustanawiającego wizę objazdową[9] Ewentualne zmiany niniejszego wniosku w trakcie procesu legislacyjnego będą miały wpływ na wniosek dotyczący rozporządzenia ustanawiającego wizę objazdową, zatem w toku procesu negocjacyjnego szczególną uwagę należy zwrócić na zapewnienie niezbędnej spójności między tymi dwoma wnioskami. Jeżeli w toku tych negocjacji będzie możliwe przyjęcie wniosków w tych samych ramach czasowych, Komisja zamierza połączyć te dwa wnioski w jeden wniosek o przekształcenie. W przypadku gdy prawodawcy osiągną porozumienie dotyczące obecnego wniosku, zanim pojawi się możliwość osiągnięcia szybkiego porozumienia w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia ustanawiającego wizę objazdową, nie powinno się przedkładać do przyjęcia przepisów niniejszego wniosku dotyczących przewidywanej wizy objazdowej (art. 3 ust. 7, art. 12 ust. 3, art. 18 ust. 6), ale włączyć je później w formie zmian do kodeksu wizowego po ostatecznym osiągnięciu porozumienia w sprawie wniosku dotyczącego wizy objazdowej. Zwięzły przegląd proponowanych zmian Artykuł 1 – Zmiany kodeksu wizowego Artykuł 1 – Przedmiot i zakres stosowania – Zmiana horyzontalna: w całym tekście skreśla się odniesienie do „tranzytu” jako celu podróży. Artykuł 2 – Definicje – Dodaje się ust. 6 zawierający odniesienie do definicji „wizy objazdowej” w odpowiednim rozporządzeniu. – Dodaje się ust. 7 zawierający definicję „bliskich krewnych” (obywateli Unii). – Dodaje się ust. 8 zawierający definicję „wnioskodawcy zarejestrowanego w VIS”, by zapewnić pełne wykorzystanie wizowego systemu informacyjnego. – Dodaje się ust. 9 zawierający definicję „osoby regularnie podróżującej zarejestrowanej w VIS”, by zapewnić pełne wykorzystanie wizowego systemu informacyjnego oraz uwzględnienie „historii wizowej” wnioskodawcy. – Dodaje się ust. 12, by wprowadzić definicję słowa „ważny” w znaczeniu „nie utracił ważności”, w przeciwieństwie do słów „fałszywy”, „podrobiony” lub „przerobiony”. – Ustęp 16: dodaje się definicję „marynarza”, by zagwarantować, że wszyscy członkowie załogi na statku korzystają z różnych ułatwień proceduralnych. Artykuł 3 - Obywatele państw trzecich objęci obowiązkiem posiadania tranzytowej wizy lotniskowej – Ustęp 4: zmieniono przepisy dotyczące wprowadzania przez poszczególne państwa członkowskie wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej przez obywateli określonych państw trzecich w celu objęcia tych przepisów odpowiednimi instytucjonalnymi ramami prawnymi. Artykuł 5 – Państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku i podjęcia decyzji w jego sprawie – Zmienia się ust. 1 lit. b), aby pozostawić wyłącznie jedno obiektywne kryterium, to jest długość pobytu, do celów określenia państwa członkowskiego właściwego do rozpatrzenia wniosku, gdy planowana podróż obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe. Ponadto dodaje się przepisy obejmujące sytuacje, w których podróżny ma odbyć kilka podróży do różnych państw członkowskich w krótkich ramach czasowych, na przykład w ciągu dwóch miesięcy. – Zmienia się ust. 2, aby wykluczyć sytuacje, w których „właściwe” państwo członkowskie nie ma placówki ani nie jest reprezentowane w państwie trzecim, w którym wnioskodawca legalnie przebywa. Przepisy obejmują wszystkie możliwe sytuacje i zawierają rozwiązania w duchu współpracy i zaufania, na których opiera się współpraca schengeńska. Artykuł 7 – Właściwość w zakresie wydawania wiz obywatelom państw trzecich przebywającym legalnie na terytorium państwa członkowskiego – Zmienia się ust. 1 w następstwie zmiany art. 5. – Dodaje się ust. 2 i 3 w celu stworzenia jednolitych ram prawnych, aby uwzględnić sytuacje, gdy obywatel państwa trzeciego zgubił dokument podróży lub taki dokument skradziono mu podczas pobytu na terytorium państw członkowskich. Artykuł 8 – Tryb składania wniosku – W ust. 1 wprowadza się maksymalne i minimalne terminy składania wniosków. – Dodaje się ust. 3, aby zapewnić ułatwienie dla krewnych obywateli Unii w pewnych sytuacjach, gdy chodzi o niezwłoczne wyznaczenie spotkania. – Przepis ust. 4 zmienia się z fakultatywnego („może”) na obowiązkowy, co oznacza, że nagłe sprawy zawsze będą rozpatrywane niezwłocznie. – Zmieniono ust. 5, aby doprecyzować przepisy dotyczące podmiotów, które mogą składać wnioski w imieniu wnioskodawcy, przy czym włączono odniesienie do stowarzyszeń lub instytucji zawodowych, kulturalnych, sportowych lub edukacyjnych jako podmiotów różnych od pośredniczących podmiotów komercyjnych. – Ustęp 6 został przeniesiony z dawnego art. 40 ust. 4, przy czym został on zmieniony tak, by zawierać wyłącznie przepis dotyczący obowiązku osobistego stawiennictwa wnioskodawców w celu złożenia wniosku jedynie w jednej placówce. Artykuł 9 – Ogólne zasady składania wniosku – Ustęp 1 otrzymuje nowe brzmienie, by uwzględnić zniesienie ogólnej zasady dotyczącej obowiązku osobistego składania wniosku przez wszystkich wnioskodawców (por. dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.1 (akapit 7). – Ustęp 2 zmienia się w następstwie zmiany ust. 1. Artykuł 10 – Formularz wniosku – Zmienia się ust. 1, aby dodać odniesienie dotyczące możliwości wypełniania formularza wniosku elektronicznie. – Dodaje się ust. 2 w celu zapewnienia, by elektroniczna wersja formularza wniosku odpowiadała dokładnie formularzowi wniosku określonemu w załączniku I. – Upraszcza się ust. 4 w celu zagwarantowania, że formularz wniosku będzie zawsze dostępny przynajmniej w języku urzędowym państwa członkowskiego, do którego wiza jest przedmiotem wniosku, oraz państwa przyjmującego. Artykuł 11 – Dokument podróży – Zmienia się lit. a) poprzez dodanie odesłania do nowego przepisu art. 21 ust. 2, zob. poniżej. – Zmienia się lit. b) w celu zapewnienia, aby w dokumencie podróży wnioskodawcy udostępniono jedną wolną podwójną stronę, tak by naklejka wizowa i późniejsze stemple wjazdu i wyjazdu były umieszczone obok siebie. Ułatwi to kontrolę graniczną; por. dokument roboczy służb Komisji, punkt 2.1.1.2 (akapit 11). Artykuł 12 – Identyfikatory biometryczne – Zmienia się ust. 2 i 4 w następstwie zmiany art. 9 ust. 1. – Zmienia się ust. 3, by uwzględnić wniosek dotyczący „wizy objazdowej”. Artykuł 13 – Dokumenty uzupełniające – Dodaje się ust. 2, by uwzględnić ułatwienia proceduralne, które będą przyznawane osobom regularnie podróżującym zarejestrowanym w VIS; oznacza to, że od tej kategorii wnioskodawców będzie się wymagać jedynie przedstawienia dowodu potwierdzającego cel podróży. – Dodaje się ust. 3, w którym przyznaje się lub doprecyzowuje ułatwienia dla krewnych obywateli Unii znajdujących się określonych sytuacjach. – Zmienia się ust. 4 w celu potwierdzenia, że ujednolicony wykaz dokumentów uzupełniających w załączniku II jest wykazem zamkniętym. – Dodaje się ust. 6 w celu zapewnienia, aby wnioskodawcy mogli składać faksy i kopie oryginałów dokumentów uzupełniających. Wnioskodawcy powinni następnie złożyć oryginały dokumentów, z wyjątkiem określonych sytuacji, w których wymaga się złożenia oryginałów dokumentów jedynie w przypadku wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów. – W ust. 7 lit. a) do słowa „zakwaterowanie” dodano odniesienie „u osoby prywatnej”. – Dodaje się ust. 10, aby uwzględnić przepisy dotyczące środków wykonawczych. Artykuł 14 – Opłata wizowa – W ust. 3 lit. a) rozszerza się zniesienie opłaty wizowej na nieletnich w wieku do 18 lat (uprzednio sześć lat), tym samym znosi się obniżenie opłaty wizowej dla osób w wieku od 6 do 12 lat oraz fakultatywne zniesienie opłaty wizowej dla tej samej grupy wiekowej. – Zmienia się ust. 3 lit. c), by zawrzeć w nim wyraźne odniesienie do kategorii osób, które mają być tym przepisem objęte. – W ust. 3 lit. d) obowiązkowo znosi się opłatę względem posiadaczy paszportów dyplomatycznych i służbowych. – W ust 3 lit. e) obowiązkowo znosi się opłatę względem osób w wieku do lat 25 uczestniczących w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych lub edukacyjnych organizowanych przez organizacje niekomercyjne, tym samym znosi się fakultatywne zniesienie opłaty wizowej dla tej grupy oraz obowiązkowe zniesienie opłaty dla przedstawicieli w wieku do lat 25 uczestniczących w seminariach, konferencjach, imprezach sportowych, kulturalnych lub edukacyjnych organizowanych przez organizacje niekomercyjne. – Dodaje się lit. f) i g), w których znosi się opłaty wizowe dla krewnych obywateli Unii w określonych sytuacjach, lub się te przepisy doprecyzowuje. Zob. również dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.3 (akapit 15). Artykuł 15 – Opłata za usługę – W ust. 1 skreśla się słowo „dodatkowa” odnoszące się do opłaty za usługę. – Zmienia się ust. 3 w następstwie zmiany art. 14. Artykuł 18 – Weryfikacja spełnienia warunków wjazdu oraz ocena ryzyka – Dodaje się ust. 2, aby uwzględnić dodanie art. 2 ust. 9 oraz art. 13 ust. 1 lit. e). – Dodaje się ust. 3, by doprecyzować, że właściwe organy państwa członkowskiego są odpowiedzialne w poszczególnych sprawach za uzasadnienie obalenia domniemania spełnienia warunków wjazdu, przy czym określa się także, na jakich podstawach takie obalenie można oprzeć. – Zmienia się ust. 6, by uwzględnić wniosek dotyczący wizy objazdowej, przy czym skreśla się wyrażenie „innego państwa członkowskiego”, ponieważ wprowadzało ono w błąd. – Zmienia się ust. 10 w celu umożliwienia państwom członkowskim wykorzystania nowoczesnych środków łączności do przeprowadzania rozmów z wnioskodawcami, zamiast wzywania ich do osobistego stawiennictwa w konsulacie. Artykuł 19 – Uprzednie zasięganie opinii – Zmienia się ust. 2 w celu zapewnienia, by państwa członkowskie odpowiadały na wnioski o opinię w terminie pięciu, zamiast siedmiu, dni kalendarzowych. – W ust. 3 przewiduje się, że państwa członkowskie składają wnioski o uprzednią opinię co najmniej 15 dni kalendarzowych przed wprowadzeniem środka, by zapewnić terminowe poinformowanie wnioskodawców oraz by inne państwa członkowskie mogły się przygotować pod względem technicznym. – Skreśla się ust. 5, ponieważ stał się on nieaktualny. Artykuł 20 – Decyzja w sprawie wniosku – Ustęp 1 przewiduje, że czas na podjęcie decyzji zostaje skrócony do maksymalnie 10 dni kalendarzowych. Jest to zarówno następstwo zmiany art. 19 ust. 2, jak i ustaleń zawartych w ocenie stosowania kodeksu wizowego, por. dokument roboczy służb Komisji, pkt 2.1.1.6 (pkt 22). – Zmienia się ust. 2 w celu skrócenia maksymalnego terminu podjęcia decyzji do 20 dni, przy czym skreśla się ostatnie zdanie w następstwie zniesienia przepisu umożliwiającego, by państwo członkowskie, które jest reprezentowane, wymagało w przypadku reprezentacji, żeby zasięgnąć jego opinii. – Dodaje się ust. 3, w którym przyznaje się i doprecyzowuje ułatwienia dla bliskich krewnych obywateli Unii w określonych sytuacjach. – Skreśla się dawny ust. 3, ponieważ rozpatrywanie wniosku o wizę krótkoterminową nie powinno trwać 60 dni kalendarzowych. – Skreśla się ust. 4 pkt d) w następstwie zniesienia przepisu umożliwiającego zasięganie opinii państwa członkowskiego, które jest reprezentowane; skreślenie to znosi wymóg, by pewne sprawy były przekazywane do rozpatrzenia przez to reprezentowane państwo członkowskie, zamiast przez reprezentujące państwo członkowskie. Artykuł 21 – Wydanie wizy jednolitej – Ustęp 2 zastępuje dawny art. 24 ust. 1) akapit czwarty i piąty. – Zmienia się ust. 2 akapit pierwszy, by usunąć odniesienie do wizy „na dwa wjazdy”, które wydaje się zbędne, przy czym dodaje się odniesienie do możliwości wydania wizy wielokrotnego wjazdu o terminie ważności dłuższym niż dokument podróży. – Dodaje się ust. 3 i 4, by uwzględnić zmianę art. 2 ust. 10 i by wprowadzić obiektywnie zdefiniowane kryteria przyznawania konkretnych ułatwień. – Zmienia się ust. 5, by objąć inne przypadki osób ubiegających się o wizę, które kwalifikują się do otrzymania wizy wielokrotnego wjazdu. Artykuł 24 – Wypełnianie naklejki wizowej – Dodaje się art. 2, by uwzględnić art. 51 ust. 2. – Zmienia się ust. 3, by wzmocnić przepisy dotyczące krajowych uwag nanoszonych na naklejkę wizową, por. dokument służb Komisji, pkt 2.1.1.6 (akapit (27)). – Zmienia się ust. 5 w celu zapewnienia, aby jedynie wizy jednokrotnego wjazdu mogły być wypełniane odręcznie. Artykuł 25 – Unieważnienie wypełnionej naklejki wizowej – Zmienia się ust. 2, aby uwzględnić konieczność przyjęcia odpowiedniej podstawy prawnej dla najlepszej praktyki zalecanej w podręczniku do kodeksu wizowego. Artykuł 26 – Umieszczanie naklejki wizowej – Dodaje się ust. 2, by uwzględnić przepisy art. 51 ust. 2. Artykuł 28 – Informowanie organów centralnych innych państw członkowskich – Zmienia się ust. 2, by zapewnić terminowe przekazywanie informacji innym państwom członkowskim, por. uwagi dotyczące art. 19. Artykuł 29 – Odmowa wydania wizy – Skreśla się ust. 1 lit. a) pkt (vii) w następstwie zniesienia wymogów dotyczących podróżnego ubezpieczenia medycznego. – Zastępuje się ust. 3, aby dodać odniesienie do wymogu, by państwa członkowskie zapewniały szczegółowe informacje dotyczące postępowania odwoławczego. – Skreśla się ust. 4 w następstwie skreślenia przepisu wprowadzającego wymóg, by pewne sprawy były przekazywane do rozpatrzenia przez reprezentowane państwo członkowskie, zamiast przez reprezentujące państwo członkowskie. Artykuł 31 – Unieważnienie i cofnięcie wizy – Zmienia się ust. 4, by uwzględnić zmianę art. 13. Artykuł 32 – Występowanie o wizę na granicy zewnętrznej w wyjątkowych przypadkach – Zmienia się tytuł w następstwie dodania art. 33. – Skreśla się ust. 2 w następstwie zniesienia wymogów dotyczących podróżnego ubezpieczenia medycznego. Artykuł 33 – Występowanie o wizę na granicy zewnętrznej w ramach programu tymczasowego – Przepisy te dodaje się, by pozwolić państwom członkowskim na promowanie turystyki krótkoterminowej, przy czym powinno się im zezwolić na wydawanie wiz na granicach zewnętrznych nie tylko w poszczególnych przypadkach w zależności od jednostkowej sytuacji obywatela państwa trzeciego, ale również w ramach programu tymczasowego. W omawianym artykule określa się zasady zgłaszania i publikacji warunków organizacyjnych programu tymczasowego, przy czym artykuł ten przewiduje, że ważność wydanej wizy powinna być ograniczona do terytorium państwa członkowskiego wydającego wizę. – W ust. 6 doprecyzowuje się wymogi dotyczące sporządzania sprawozdań przez dane państwo członkowskie. Artykuł 34 – Wizy wydawane na granicach zewnętrznych marynarzom – Dodaje się ust. 3, by uwzględnić przepisy art. 51 ust. 2 Artykuł 38 – Organizacja konsulatów i współpraca konsularna – W ust. 1 drugie zdanie staje się nieaktualne. – Zmienia się brzmienie ust. 2 lit. b) w następstwie uchylenia dawnego art. 41 i nieuznawania już korzystania z usług usługodawcy zewnętrznego za ostateczność. – Zastępuje się ust. 4 poprzez dodanie art. 8 ust. 6. Artykuł 39 – Porozumienia o reprezentacji – Ustęp 1 odpowiada dawnemu art. 8 ust. 1. – Ustęp 2 dotyczy przyjmowania akt i danych oraz przesyłania ich między państwami członkowskimi, w sytuacjach gdy państwo członkowskie reprezentuje inne państwo jedynie do celów przyjmowania wniosków i identyfikatorów biometrycznych. – Zmienia się ust. 3, aby uwzględnić skreślenie przepisu pozwalającego na to, by reprezentowane państwo mogło żądać włączenia go do spraw objętych reprezentacją. – Ustępy 4 i 5 odpowiadają dawnemu art. 8 ust. 5 i 6. – Ustęp 6 określa minimalny termin, w którym reprezentowane państwo członkowskie ma zawiadomić Komisję o zawarciu lub rozwiązaniu porozumień o reprezentacji. – Ustęp 7 przewiduje, że reprezentowane państwo członkowskie zawiadamia jednocześnie inne państwa członkowskie i delegaturę Unii w danym obszarze właściwości o zawarciu lub rozwiązaniu porozumień o reprezentacji. – Ustęp 8 odpowiada dawnemu art. 8 ust. 9. Artykuł 40 – Korzystanie z pomocy konsulów honorowych – W ust. 1 skreśla się słowo „także”. Artykuł 41 – Współpraca z usługodawcami zewnętrznymi – Skreśla się dawny ust. 3, ponieważ taka harmonizacja nie jest możliwa w praktyce ze względu na to, że państwa członkowskie co do zasady sporządzają z usługodawcami zewnętrznymi umowy ramowe. – Zmienia się ust. 5 lit. e) w następstwie zmiany art. 9. – Zmienia się ust. 12 w celu nałożenia wymogu na państwa członkowskie, by sporządzały coroczne sprawozdania ze współpracy z usługodawcami zewnętrznymi i z ich monitorowania, o czym mowa w załączniku IX. Artykuł 42 – Szyfrowanie i bezpieczne przekazywanie danych – Zmienia się ust. 1, 2 i 4, by uwzględnić uchylenie dawnego art. 8. Artykuł 43 – Współpraca państw członkowskich z pośredniczącymi podmiotami komercyjnymi – Zmienia się ust. 1 w następstwie skreślenia dawnego art. 2 ust. 11, czyli definicji pośredniczącego podmiotu komercyjnego. – Zmienia się ust. 5 akapit drugi w celu zagwarantowania, że do wiadomości publicznej są podawane informacje dotyczące akredytowanych pośredniczących podmiotów komercyjnych. Artykuł 45 – Podawanie informacji do wiadomości publicznej – Zmienia się ust. 1 lit. c), by uwzględnić uchylenie dawnego art. 41. – Skreśla się dawny ust. 1 lit e), by uwzględnić uchylenie dawnego art. 20. – Dodaje się ust. 3 przewidujący określenie przez Komisję ujednoliconego wzoru informacji podawanych na podstawie art. 45 ust. 1. – Dodaje się ust. 4 przewidujący utworzenie przez Komisję strony internetowej dotyczącej Schengen zawierającej wszystkie istotne informacje na temat składania wniosków o wizę. Artykuł 46 – Lokalna współpraca schengeńska – Zmienia się ust. 1 zdanie pierwsze oraz ust. 1 lit. a), by zapewnić sporządzenie jednolitych wykazów dokumentów uzupełniających w ramach lokalnej współpracy schengeńskiej. – Zmienia się ust. 1 lit. b) oraz ust. 1 ostatni akapit w następstwie zmiany art. 14. – Zmienia się ust. 2 w następstwie dodania art. 45 ust. 3. – Zmienia się ust. 3 lit. a), by zapewnić zestawianie kwartalnych danych statystycznych dotyczących wydanych wiz na szczeblu lokalnym, przy czym dodano odniesienie do wizy objazdowej. – Zmienia się ust. 3 lit. b) w następstwie przeformułowania pierwszego zdania. – Zmienia się ust. 7, aby zapewnić sporządzenie jednego rocznego sprawozdania przez Komisję – przekazywanego do Parlamentu Europejskiego i Rady – na podstawie rocznych sprawozdań przygotowanych w różnych obszarach lokalnej współpracy schengeńskiej. Artykuły 48–49 Wykonywanie przekazanych uprawnień – Artykuły te dodaje się w celu uwzględnienia przepisów art. 290 TFUE dotyczących aktów delegowanych. Artykuł 50 – Wytyczne dotyczące praktycznego zastosowania kodeksu wizowego – Do artykułu wprowadza się zmiany w celu uwzględnienia przepisów art. 51 ust. 2. Artykuł 51 – Procedura komitetowa – Do artykułu wprowadza się zmiany w celu uwzględnienia przepisów dotyczących wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011. Artykuł 52 – Zgłaszanie – Zmienia się ust. 1 lit. g) w następstwie zmiany art. 38. – Zmienia się ust. 2 w następstwie dodania art. 45 ust. 4. Artykuł 54 – Monitorowanie i ocena – Są to standardowe przepisy dotyczące monitorowania i oceny instrumentów prawnych. Artykuł 55 – Wejście w życie – Jest to standardowa klauzula dotycząca wejścia w życie i bezpośredniego stosowania. Rozpoczęcie stosowania rozporządzenia odracza się na sześć miesięcy od dnia jego wejścia w życie z wyjątkiem art. 51 ust. 2, który ma zastosowanie trzy miesiące po jego wejściu w życie, by umożliwić przyjęcie aktów wykonawczych przewidzianych w art. 24, 26, 32 i 50. Załączniki – Zastępuje się załącznik I. – Załącznik V: - skreśla się dawny pkt 7 dotyczący podróżnego ubezpieczenia medycznego; - dodaje się nowy pkt 10 w celu uwzględnienia spraw, w których odmówiono wydania tranzytowej wizy lotniskowej. ê 810/2009 (dostosowany) 2014/0094 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające Wspólnotowy Ö w sprawie Unijnego Õ kodeksu wizowyego (kodeks wizowy) (wersja przekształcona) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską Ö o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Õ, w szczególności jego art. 62 Ö 77 Õ ust. 2 lit. a) i art. 62 ust. 2 lit. b) ppkt (ii), uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[10], stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: ò nowy (1) Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady[11] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione. Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, rozporządzenie to należy przekształcić. ê 810/2009 motyw 1 (dostosowany) Zgodnie z art. 61 Traktatu ustanowieniu obszaru, na którym odbywa się swobodny przepływ osób, winny towarzyszyć środki dotyczące kontroli granic zewnętrznych, azylu i imigracji. ê 810/2009 motyw 2 (dostosowany) Na mocy art. 62 ust. 2 Traktatu środki dotyczące przekraczania zewnętrznych granic państw członkowskich określają reguły dotyczące wiz na pobyt nie dłuższy niż trzy miesiące, w tym procedury i warunki wydawania wiz przez państwa członkowskie. ò nowy (2) Unijna polityka wizowa, która umożliwia pobyty do 90 dni w dowolnym okresie 180 dni jest zasadniczym elementem tworzenia wspólnego obszaru bez granic wewnętrznych. Wspólne przepisy dotyczące warunków i procedur wydawania wiz powinny się rządzić zasadą solidarności i wzajemnego zaufania państw członkowskich. ê 810/2009 motyw 3 (dostosowany) (3) Jeżeli chodzi o politykę wizową, ustanowienie wspólnego zbioru aktów prawnych, szczególnie poprzez konsolidację i rozwój dorobku prawnego (stosownych przepisów Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.[12] i wspólnych instrukcji konsularnych[13] jest jednym z zasadniczych elementów Ö Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 ma na celu między innymi Õ „dalszyego rozwóoju wspólnej polityki wizowej jako części złożonego systemu, zmierzającego do ułatwienia Ö aby ułatwiać Õ legalneych podróżey oraz przeciwdziałaćnia nielegalnej imigracji przez dalszą harmonizację ustawodawstwa krajowego i praktyk rozpatrywania wniosków w lokalnych urzędach konsularnych”, jak określono w programie haskim: wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej[14]. ê 810/2009 motyw 8 (dostosowany) (4) W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego konsulatów państw członkowskich i ułatwienia podróżowania osobom często lub regularnie się przemieszczającym należy Ö również zapewnić, aby Õ – o ile spełnione zostaną pewne warunki – wydawaneć Ö były Õ wizy wielokrotnego wjazdu. Osoby ubiegające się o wizę, które konsulat postrzega jako uczciwe i wiarygodne, powinny w miarę możliwości móc korzystać z procedury uproszczonej. ò nowy (5) W rozporządzeniu (WE) nr 810/2009 wyjaśniono i uproszczono ramy prawne oraz znacznie unowocześniono i ustandaryzowano procedury wizowe. Niemniej jednak pewne przepisy, które miały na celu ułatwienie procedur w indywidualnych przypadkach na podstawie subiektywnych kryteriów, nie są stosowane w wystarczającym stopniu. (6) Inteligentna polityka wizowa powinna się wiązać z utrzymaniem bezpieczeństwa na granicach zewnętrznych, a jednocześnie zapewniać skuteczne funkcjonowanie strefy Schengen oraz ułatwiać możliwości legalnego podróżowania. Wspólna polityka wizowa powinna się przyczyniać do wzrostu gospodarczego oraz być spójna z innymi politykami Unii w takich obszarach jak stosunki zewnętrzne, handel, edukacja, kultura i turystyka. (7) W niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć pewne ułatwienia proceduralne, aby ułatwić mobilność oraz składanie wizyt rodzinnych obywatelom państw trzecich odwiedzającym bliskich krewnych będących obywatelami Unii i zamieszkałych na terytorium państwa członkowskiego, którego są obywatelami, a także bliskim krewnym obywateli Unii przebywających w państwie trzecim, którzy chcą wspólnie odwiedzić państwo członkowskie, którego obywatelstwo posiada wspomniany obywatel Unii. (8) Przynajmniej takie same ułatwienia powinny być przyznawane członkom rodzin w sytuacjach objętych zakresem dyrektywy 2004/38/WE[15] zgodnie z art. 5 ust. 2 tej dyrektywy. (9) Należy dokonać rozróżnienia pomiędzy osobami, które składają wniosek po raz pierwszy, a osobami, którym poprzednio przyznano już wizy i które są zarejestrowane w wizowym systemie informacyjnym, aby uprościć procedurę dla osób podróżujących zarejestrowanych w systemie, a zarazem uwzględnić ryzyko nielegalnej imigracji i zagrożenia bezpieczeństwa, które stwarzają niektórzy podróżni. To rozróżnienie powinno być uwzględnione na wszystkich etapach procedury. (10) Należy założyć, że wnioskodawcy, którzy są zarejestrowani w VIS i w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku otrzymali oraz zgodnie z prawem wykorzystali dwie wizy, spełniają warunki wjazdu z punktu widzenia ryzyka nielegalnej imigracji oraz konieczności posiadania wystarczających środków na pokrycie kosztów utrzymania. To domniemanie powinno być jednak możliwe do obalenia, w przypadku gdy właściwe organy stwierdzą, że w indywidualnych przypadkach nie spełniono jednego lub kilku tych warunków. (11) Ocenę, czy wydana wiza została wykorzystana zgodnie z prawem, należy przeprowadzić na podstawie takich czynników, jak przestrzeganie okresu dozwolonego pobytu, ważność terytorialna wizy oraz zasady dostępu do rynku pracy i wykonywanie działalności gospodarczej. ê 810/2009 motyw 5 (dostosowany) ð nowy (12) Konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących tranzytu przez międzynarodową strefę portów lotniczych w celu zwalczania nielegalnej imigracji. Ö W tym celu Õ ð należy określić ï Obywatele państw trzecich wymienionych we wspólnym wykazie ð wspólny wykaz państw trzecich, których obywatele ïpowinni zatem podlegać obowiązkowi posiadania tranzytowych wiz lotniskowych. Jednak w nagłych przypadkach masowego ð w przypadku gdy dane państwo członkowskie odnotowuje nagły i znaczący ï napływu nielegalnych imigrantów, państwa członkowskie powinnoy Ö ono Õ móc nałożyć taki wymóg Ö wprowadzić tymczasowo wymóg posiadania tranzytowej wizy lotniskowej Õ także na Ö wobec Õ obywateli Ö danego Õ państwa trzeciegoch niewymienionych we wspólnym wykazie. Indywidualne decyzje państw członkowskich należy co roku weryfikować. ðNależy określić warunki i procedury takiego działania w celu zapewnienia, aby stosowanie tego środka było ograniczone w czasie oraz – zgodnie z zasadą proporcjonalności – nie wykraczało poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wyznaczonego celu. Wymóg posiadania tranzytowej wizy lotniskowej powinien się ograniczać do konkretnej sytuacji, która spowodowała wprowadzenie środka. ï ò nowy (13) Z wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej powinni być zwolnieni posiadacze wiz i dokumentów pobytowych wydanych przez niektóre państwa. (14) Należy wyraźnie określić, które państwo członkowskie jest właściwe do rozpatrzenia wniosku o wizę, zwłaszcza w przypadkach gdy planowana wizyta obejmuje kilka państw członkowskich. (15) Osoby ubiegające się o wizę powinny móc złożyć wniosek w państwie zamieszkania, nawet jeśli państwo członkowskie właściwe na mocy ogólnych przepisów nie ma tam swojej placówki ani nie jest reprezentowane. (16) Należy zapewnić zharmonizowane traktowanie posiadaczy wiz, których dokumenty podróży zostają zagubione lub skradzione podczas pobytu na terytorium państw członkowskich. ê 810/2009 motyw 9 (dostosowany) (17) Z uwagi na rejestrację identyfikatorów biometrycznych w systemie informacji wizowej (VIS), ustanowionym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS)[16], jednym z podstawowych warunków ubiegania się o wizę powinno być osobiste stawiennictwo osoby ubiegającej się o wizę – przynajmniej gdy składa ona pierwszy wniosek. ê 810/2009 motyw 10 (18) W celu ułatwienia procedury ubiegania się o wizę przy składaniu kolejnych wniosków powinna istnieć możliwość kopiowania odcisków plalców z pierwszego wpisu do VIS przez okres 59 miesięcy. Po tym terminie należy ponownie pobrać odciski palców. ê 810/2009 motyw 11 (dostosowany) (19) Wszelkie dokumenty, dane lub identyfikatory biometryczne otrzymane przez państwo członkowskie podczas przetwarzania wniosku wizowego są Ö powinny być Õ uznawane za dokumenty konsularne zgodnie z Konwencją wiedeńską z dnia 24 kwietnia 1963 r. o stosunkach konsularnych i muszą Ö powinny Õ być Ö stosownie Õ traktowane w odpowiedni sposób. ê 810/2009 motyw 12 (dostosowany) (20) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[17] ma zastosowanie do państw członkowskich w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. ò nowy (21) Należy określić terminy poszczególnych etapów procedury, w szczególności po to, by umożliwić osobom podróżującym planowanie z wyprzedzeniem i unikanie okresów szczytowych w konsulatach. (22) Konsulaty państw członkowskich powinny pobierać takie same opłaty wizowe za rozpatrywanie wniosków wizowych. Kategorie osób zwolnione z opłat wizowych powinny być jednolite i jasno określone. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zniesienia opłaty wizowej w indywidualnych przypadkach. (23) Od osób ubiegających się o wizę krótkoterminową nie powinno się wymagać przedstawienia wraz z wnioskiem wizowym podróżnego ubezpieczenia medycznego, ponieważ jest to nieproporcjonalne obciążenie dla wnioskodawców i nie ma dowodów na to, że posiadacze wiz krótkoterminowych stwarzają większe ryzyko pod względem publicznych wydatków na opiekę zdrowotną w państwach członkowskich niż obywatele państw trzecich, którzy są zwolnieni z posiadania wiz. (24) Stowarzyszenia zawodowe, kulturalne i sportowe, a także akredytowane pośredniczące podmioty komercyjne powinny mieć możliwość składania wniosków wizowych w imieniu osób ubiegających się o wizę. (25) Należy wyjaśnić przepisy dotyczące między innymi: dodatkowych dni ważności wizy, wypełniania naklejki wizowej oraz unieważniania wypełnionych naklejek wizowych. (26) Wizy wielokrotnego wjazdu o długim terminie ważności powinny być wydawane zgodnie z obiektywnie określonymi kryteriami. Termin ważności wizy wielokrotnego wjazdu może być dłuższy niż termin ważności dokumentu podróży, w którym umieszczona jest wiza. (27) Formularz wniosku powinien uwzględniać proces wdrażania VIS. W miarę możliwości państwa członkowskie powinny zezwalać na wypełnianie i składanie wniosków wizowych drogą elektroniczną oraz przyjmować faksy lub kopie dokumentów uzupełniających. Oryginały dokumentów powinny być wymagane tylko w określonych przypadkach. (28) Standardowy formularz powiadomień o uzasadnieniu odmowy wydania wizy, jej unieważnienia lub cofnięcia powinien obejmować szczególne uzasadnienie odmowy wydania tranzytowej wizy lotniskowej oraz zapewnić, aby osoba, której to dotyczy, została należycie poinformowana o procedurach odwoławczych. (29) Przepisy dotyczące wymiany informacji między właściwymi organami państw członkowskich w celu wydawania wiz marynarzom na granicach zewnętrznych oraz służące do tego formularze do wypełnienia powinny być możliwie proste i jasne. (30) Wydawanie wiz na granicach zewnętrznych co do zasady powinno być nadal stosowane tylko w wyjątkowych przypadkach. Niemniej jednak, aby umożliwić państwom członkowskim promowanie turystyki krótkoterminowej, państwa te powinny być uprawnione do wydawania wiz na granicy zewnętrznej na podstawie programu tymczasowego, pod warunkiem zgłoszenia i publikacji warunków organizacyjnych takiego programu. Takie programy powinny mieć tymczasowy charakter, a ważność wydanej w ten sposób wizy powinna być ograniczona do terytorium państwa członkowskiego, które ją wydało. ê 810/2009 motyw 6 (dostosowany) ð nowy (31) Przyjmowanie wniosków od osób ubiegających się o wizę powinno odbywać się z poszanowaniem godności ludzkiej. Wnioski wizowe powinny być rozpatrywane w sposób profesjonalny i taktowny, przy nakładzie sił współmiernym do ð niewykraczający poza to, co jest konieczne do osiągnięcia ï zamierzonych celów. ê 810/2009 motyw 7 (dostosowany) ð nowy (32) Państwa członkowskie powinny zapewnić, by świadczone usługi publiczne miały wysoką jakość i odpowiadały dobrym wzorcom administracyjnym. W celu możliwie największego usprawnienia procedury ubiegania się o wizę powinny one przeznaczyć na ten cel odpowiednią liczbę wyszkolonych pracowników i wystarczające środki finansowe. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby zasada jednorazowej wizyty miała zastosowanie do wszystkich osoóby ubiegająceych się o wizę Ö musiały stawić się tylko w jednej placówce w celu złożenia wniosku wizowego Õ . ð Nie powinno to wpływać na możliwość przeprowadzenia osobistej rozmowy z wnioskodawcą. ï ê 810/2009 motyw 13 (dostosowany) ð nowy (33) W celu ułatwienia przedmiotowej procedury należy przewidziećÖ Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 przewiduje Õ kilka form współpracy, np. reprezentację w ograniczonym zakresie, wspólne placówki, wspólne ośrodki składania wniosków wizowych, korzystanie z pomocy konsulów honorowych oraz współpracę z usługodawcami zewnętrznymi, i uwzględnić przy tym przede wszystkim wymogi w zakresie ochrony danych określone w dyrektywie 95/46/WE Ö między państwami członkowskimi, mających na celu z jednej strony umożliwienie państwom członkowskim łączenie zasobów, a z drugiej strony zwiększenie zasięgu opieki konsularnej z korzyścią dla wnioskodawców Õ. Państwa członkowskie powinny określić, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, strukturę organizacyjną, jaką będą stosować w poszczególnych krajach trzecich. ðNależy ustanowić elastyczne przepisy umożliwiające państwom członkowskim optymalizację dzielenia się zasobami oraz zwiększania opieki konsularnej. Współpraca państw członkowskich („centra wizowe Schengen”) mogłaby przybierać dowolną formę dostosowaną do warunków lokalnych, tak aby zwiększać geograficzny zasięg opieki konsularnej, ograniczać koszty ponoszone przez państwa członkowskie, poprawiać wizerunek Unii Europejskiej oraz usprawniać usługi oferowane osobom ubiegającym się o wizę. ï ê 810/2009 motyw 4 (dostosowany) ð nowy (34) Państwa członkowskie powinny być obecne lub reprezentowane w zakresie wiz we wszystkich państwach trzecich, których obywatele podlegają obowiązkowi wizowemu. ð Państwa członkowskie powinny dążyć do zwiększenia zasięgu opieki konsularnej. ï Państwa członkowskie nieposiadające konsulatu w danym państwie trzecim lub w określonej części danego państwa trzeciego powinny Ö zatem Õ starać się zawrzeć porozumienia o wzajemnej reprezentacji, tak by dostęp osób ubiegających się o wizę do konsulatu nie wymagał nieproporcjonalnych nakładów. ò nowy (35) Należy udoskonalić porozumienia o reprezentacji oraz unikać przeszkód w ich zawieraniu między państwami członkowskimi, zaś reprezentujące państwo członkowskie powinno być odpowiedzialne za przeprowadzanie całej procedury rozpatrywania wniosków wizowych bez udziału reprezentowanego państwa członkowskiego. ê 810/2009 motyw 14 ð nowy (36) Konieczne jest stworzenie przepisów na wypadek sytuacji, w których państwo członkowskie postanowi współpracować z usługodawcą zewnętrznym w zakresie przyjmowania wniosków wizowych. Decyzja taka może zapaść, jeżeli w świetle szczególnych uwarunkowań lub sytuacji lokalnej okaże się, że współpraca z innymi państwami członkowskimi, polegająca na reprezentacji, reprezentacji w ograniczonym zakresie, na prowadzeniu wspólnej placówki lub wspólnego ośrodka przyjmowania wniosków, nie jest odpowiednia dla danego państwa członkowskiego. Rozwiązania takie należy tworzyć z poszanowaniem ogólnych zasad wydawania wiz oraz wymogów ochrony danych określonych w dyrektywie 95/46/WE. Ponadto w tworzeniu i wprowadzaniu w życie takich rozwiązań należy uwzględnić konieczność zapobiegania zjawisku polegającemu na wykorzystywaniu mniej rygorystycznych procedur wizowych. ê 810/2009 motyw 15 Jeżeli państwo członkowskie postanowiło współpracować z usługodawcą zewnętrznym, powinno ono nadal zapewniać wszystkim osobom ubiegającym się o wizę możliwość składania wniosków bezpośrednio w swoich misjach dyplomatycznych lub urzędach konsularnych. ê 810/2009 motyw 16 (dostosowany) ð nowy (37) Państwo członkowskie powinno współpracować z usługodawcą zewnętrznym na podstawie instrumentu prawnego, który powinien zawierać postanowienia dotyczące jego dokładnych obowiązków Ö tego usługodawcy Õ, bezpośredniego i pełnego dostępu Ö państwa członkowskiego Õ do jego lokali Ö zewnętrznego usługodawcy Õ, udzielania informacji osobom ubiegającym się o wizę, poufności oraz okoliczności, warunków i trybu zawieszania lub rozwiązania współpracy. ð Państwa członkowskie powinny co roku składać Komisji sprawozdania dotyczące współpracy z usługodawcami zewnętrznymi, w tym monitorowania tych usługodawców. ï ê 810/2009 motyw 17 Poprzez umożliwienie państwom członkowskim współpracy z usługodawcami zewnętrznymi w zakresie przyjmowania wniosków wizowych, a równocześnie ustanowienie zasady jednorazowej wizyty przy składaniu wniosku wizowego niniejsze rozporządzenie ustanawia odstępstwo od ogólnej zasady wymagającej osobistego stawiennictwa w misji dyplomatycznej lub urzędzie konsularnym. Odstępstwo to nie wpływa jednak na możliwość wezwania osoby ubiegającej się o wizę na osobistą rozmowę. ê 810/2009 motyw 19 ð nowy (38) Dane statystyczne stanowią cenną pomoc w kontroli ruchów migracyjnych i mogą stanowić skuteczne narzędzie zarządzania. W związku z tym należy systematycznie gromadzić takie dane we wspólnym formacie. ð Szczegółowe dane dotyczące wiz powinny być gromadzone w celu zestawiania porównywalnych statystyk umożliwiających opartą na dowodach ocenę wdrażania niniejszego rozporządzenia. ï ê 810/2009 motyw 23 (dostosowany) ð nowy (39) Ö Należy dostarczyć ogółowi społeczeństwa wszelkich istotnych informacji dotyczących ubiegania się o wizę, a także poprawić widoczność i jednolity wizerunek wspólnej polityki wizowej. W tym celu Õ Dla wyeksponowania wspólnej polityki wizowej i promowania jej jednolitego wizerunku powinna zostać utworzona wspólna strona internetowa poświęcona sprawom wizowym w strefie Schengen ð oraz opracowany wspólny wzór informacji państw członkowskich dla ogółu społeczeństwa ï. Na stronie tej podawane będą do ogólnej wiadomości wszystkie istotne informacje związane z ubieganiem się wizę. ê 810/2009 motyw 18 (dostosowany) (40) Lokalna schengeńska współpraca schengeńska konsularna ma zasadnicze znaczenie dla jednolitego stosowania wspólnej polityki wizowej i właściwej oceny ryzyka migracji lub zagrożenia bezpieczeństwa. Z uwagi na różnicę warunków lokalnych poszczególne misje dyplomatyczne i urzędy konsularne państw członkowskich powinny oceniać praktyczne zastosowanie Ö konkretnych Õ przepisów, aby zapewnić ich jednolite stosowanie i w ten sposób zapobiegać zjawisku polegającemu na wykorzystywaniu mniej rygorystycznych procedur wizowych i różnego traktowania osób ubiegających się o wizę. ò nowy (41) Jeśli w danym miejscu nie ma ustalonego jednolitego wykazu dokumentów uzupełniających, państwo członkowskie może samo określić, jakie dokładnie dokumenty uzupełniające mają być złożone przez osoby ubiegające się o wizę, aby udowodnić spełnienie warunków wjazdu wymaganych w niniejszym rozporządzeniu. W przypadku gdy taki jednolity wykaz dokumentów uzupełniających istnieje, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznania pewnych zwolnień dotyczących dokumentów ujętych w wykazie, aby ułatwić procedurę osobom ubiegającym się o wizę, jeśli na terytorium danego państwa organizowane są ważne imprezy międzynarodowe. Powinny to być imprezy na dużą skalę i o wyjątkowym znaczeniu z uwagi na ich wpływ na turystykę lub kulturę, takie jak wystawy międzynarodowe lub światowe oraz mistrzostwa sportowe. ê 810/2009 motyw 27 (42) Jeżeli państwo członkowskie organizuje igrzyska olimpijskie i paraolimpijskie, powinien obowiązywać szczególny system ułatwiający wydawanie wiz członkom rodziny olimpijskiej. ê 810/2009 motyw 20 Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji[18]. ê 810/2009 motyw 21 Komisja powinna być w szczególności uprawniona do zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia. Ponieważ środki te mają zakres ogólny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi poprzez uzupełnienie go o nowe elementy inne niż istotne, środki te muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą przewidzianą w art. 5a decyzji 1999/468/WE. ê 810/2009 motyw 22 W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia w praktyce, powinno się sporządzić wytyczne dotyczące postępowania i procedur obowiązujące państwa członkowskie w procesie rozpatrywania wniosków wizowych. ò nowy (43) Aby dostosować do zmieniających się warunków wspólny wykaz państw trzecich, których obywatele są zobowiązani do posiadania tranzytowej wizy lotniskowej podczas tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych znajdujących się w państwach członkowskich, oraz wykaz dokumentów pobytowych uprawniających posiadaczy do tranzytu przez porty lotnicze państw członkowskich bez tranzytowej wizy lotniskowej, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. (44) Aby zapewnić jednolite warunki wdrażania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do ustanowienia instrukcji operacyjnych dotyczących praktyk i procedur, które mają być stosowane przez państwa członkowskie podczas rozpatrywania wniosków wizowych, a także w odniesieniu do wykazów dokumentów uzupełniających mających obowiązywać w każdym obszarze właściwości, obowiązkowych wpisów na naklejkach wizowych, przepisów w sprawie umieszczania naklejek wizowych oraz przepisów dotyczących wydawania wiz marynarzom na granicach zewnętrznych, należy przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[19]. W przypadku przyjmowania tych aktów wykonawczych należy stosować procedurę sprawdzającą. ê 810/2009 motyw 26 (dostosowany) (45) Umowy dwustronne zawarte pomiędzy Wspólnotą Ö Unią Õ a państwami trzecimi, służące ułatwieniu rozpatrywania wniosków wizowych mogą dopuszczać odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia. ê 810/2009 motyw 30 (46) Warunki wjazdu na terytorium państw członkowskich i wydawania wiz nie mają wpływu na obowiązujące przepisy dotyczące uznawania ważności dokumentów podróży. ê 810/2009 motyw 28 (dostosowany) ð nowy (47) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie ustalenie procedur ið wspólnych ï warunków Ö i procedur Õ wydawania wiz na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub na planowany pobyt na tym terytorium państw członkowskich nieprzekraczający trzech miesięcyÖ 90 dni Õ w dowolnym okresie sześciomiesięcznymÖ 180 dni Õ, nie może zostać w odpowiednim stopniu zrealizowany przez państwa członkowskie, ale może być ð wyłącznie ï lepiej zrealizowany na szczeblu wspólnotowym Ö Unii Õ, WspólnotaÖ Unia Õ może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, zawartą w art. 5 Traktatu Ö o Unii Europejskiej (TUE) Õ. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. ê 810/2009 motyw 29 (dostosowany) ð nowy (48) Niniejsze rozporządzenie uwzględnia podstawowe prawa i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przyjętej przez Radę Europy oraz w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. ð Niniejsze rozporządzenie ma na celu w szczególności zapewnienie pełnego poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, o którym mowa w art. 7, ochrony danych osobowych, o której mowa w art. 8, oraz praw dziecka, o których mowa w art. 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ï. ê 810/2009 motyw 31 (dostosowany) ð nowy (49) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu Ö nr 22 Õ dotyczącego stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej Ö TUE Õ i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Ö o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Õ, Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie jest oparte na dorobku Schengen zgodnie z postanowieniami tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 4 tego protokołu w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę ð decyzji w sprawie ï niniejszego rozporządzenia Dania podejmuje decyzję, czy dokona jego transpozycji do swojego prawa krajowego. ê 810/2009 motyw 32 (dostosowany) (50) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozszerzenie dorobku Schengen w rozumieniu Układu zawartego między Radą Unii Europejskiej a Republiką Islandii oraz Królestwem Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[20], wchodzących w zakres określony w art. 1 pkt B decyzji Rady 1999/437/WE[21]w sprawie niektórych warunków stosowania tego układu. ê 810/2009 motyw 33 (dostosowany) Powinno zostać zawarte porozumienie pozwalające na udział przedstawicieli Islandii i Norwegii w pracach komitetów wspierających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych na mocy niniejszego rozporządzenia. Porozumienie takie było przedmiotem rozważań w formie wymiany listów między Radą Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią dotyczącej komitetów wspierających Komisję Europejską w sprawowaniu jej kompetencji wykonawczych[22], załączonych do wyżej wspomnianego układu. Komisja przedstawiła Radzie projekt zalecenia dotyczącego negocjacji w sprawie takiego porozumienia. ê 810/2009 motyw 34 (dostosowany) (51) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[23], wchodzących w zakres określony w art. 1 lit. B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE[24] w sprawie zawarcia tej umowy. ê 810/2009 motyw 35 (dostosowany) ð nowy (52) W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu protokołu podpisanego między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską a Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do umowy zawartej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, należąceych do dziedziny, o której mowa w art. 1 pkt B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/261/WE 2011/350/UE[25] w sprawie ð zawarcia ï tego protokołu. ê 154/2012 motyw 11 (53) W odniesieniu do Cypru, niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany, w rozumieniu art. 3 ust. 12 Aktu przystąpienia z 2003 r. ê 154/2012 motyw 12 (54) W odniesieniu do Bułgarii i Rumunii niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany, w rozumieniu art. 4 ust. 12 Aktu przystąpienia z 2005 r. ò nowy (55) W odniesieniu do Chorwacji niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany, w rozumieniu art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r. ê 810/2009 motyw 36 (dostosowany) (56) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[26]. Dlatego też Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w jego przyjęciu, nie jest nim związane ani go nie stosuje. ê 810/2009 motyw 37 (dostosowany) (57) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[27]. Dlatego też Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje, ê 810/2009 motyw 38 (dostosowany) Z wyjątkiem art. 3 niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r. i w rozumieniu art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r., ê 810/2009 (dostosowany) PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: TYTUŁ I POSTANOWIENIA OGÓLNE Artykuł 1 Cel Ö Przedmiot Õ i zakres stosowania ê 610/2013 art. 6 pkt 1 (dostosowany) 1. Niniejsze rozporządzenie określa tryb i warunki Ö warunki i procedury Õ wydawania wiz na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub planowane pobyty na terytorium państw członkowskich nieprzekraczające 90 dni w ciągu każdego dowolnego okresu 180 dni-dniowego okresu. ê 810/2009 (dostosowany) 2. Przepisy niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do wszystkich obywateli państw trzecich, którzy, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu,[28] muszą posiadać wizę podczas przekraczania zewnętrznych granic państw członkowskich, bez uszczerbku dla: a) prawa do swobodnego przemieszczania się, z którego korzystają obywatele państw trzecich będący członkami rodzin obywateli Unii; b) równorzędnych praw obywateli państw trzecich i członków ich rodzin, którzy w ramach porozumień pomiędzy Wspólnotą Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a tymi państwami trzecimi, z drugiej, korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się tożsamego z prawem przysługującym obywatelom Unii i członkom ich rodzin. 3. Niniejsze rozporządzenie wymienia także państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać tranzytową wizę lotniskową w drodze wyjątku od zasady swobodnego tranzytu określonej w załączniku 9 do konwencji z Chicago o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, oraz określa tryb i warunki Öwarunki i procedury Õ wydawania wiz uprawniających do tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych państw członkowskich. Artykuł 2 Definicje Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1) „obywatel państwa trzeciego” oznacza każdą osobę niebędącą obywatelem Unii w rozumieniu art. 17 Ö 20 Õ ust. 1 Traktatu Ö TFUE Õ ; 2) „wiza” oznacza zezwolenie wydawane przez państwo członkowskie na: ê 610/2013 art. 6 pkt ust. 2 (dostosowany) a) tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego dowolnego okresu 180 dni-dniowego okresu; Ö lub Õ ê 810/2009 b) tranzyt przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych państw członkowskich; 3) „wiza jednolita” oznacza wizę ważną na całym terytorium państw członkowskich; 4) „wiza o ograniczonej ważności terytorialnej” oznacza wizę ważną na terytorium jednego lub kilku, lecz nie wszystkich, państw członkowskich; 5) „tranzytowa wiza lotniskowa” oznacza wizę uprawniającą do tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową jednego lub kilku portów lotniczych państw członkowskich; ò nowy 6. „wiza objazdowa” oznacza wizę zgodnie z definicją w art. 3 ust. 2 [rozporządzenia nr…/…]; 7. „bliscy krewni” oznaczają małżonków, dzieci, rodziców, osoby sprawujące władzę rodzicielską, dziadków i wnuki; 8. „wnioskodawca zarejestrowany w VIS” oznacza wnioskodawcę, którego dane są zarejestrowane w wizowym systemie informacyjnym; 9. „osoba regularnie podróżująca zarejestrowana w VIS” oznacza osobę ubiegającą się o wizę, która jest zarejestrowana w wizowym systemie informacyjnym i otrzymała dwie wizy w okresie 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wizowego; ê 810/2009 (dostosowany) ð nowy 610.) „naklejka wizowa” oznacza jednolity formularz wizowy zgodnie z definicją w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiającym jednolity formularz wizowy[29]; 711. „uznawany dokument podróży” oznacza dokument podróży uznawany przez co najmniej jedno państwo członkowskie za właściwy do ð przekraczania granic zewnętrznych oraz ï umieszczenia wiz ð zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1105/2011/UE[30] ï; ò nowy 12. „ważny dokument podróży” oznacza dokument podróży, który nie jest fałszywy, podrobiony ani przerobiony oraz którego termin ważności określony przez organ wydający nie wygasł; ê 810/2009 (dostosowany) ð nowy 813.) „oddzielny arkusz, na którym umieszcza się wizę” oznacza jednolity wzór formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwa członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży nieuznawane przez państwo członkowskie sporządzające formularz zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Rady (WE) nr 333/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę, wydawanego przez państwo członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży, które nie są uznane przez państwo członkowskie sporządzające formularz[31]; 914.) „konsulat” oznacza misje dyplomatyczne państwa członkowskiego lub jego urzędy konsularne pod kierownictwem zawodowego urzędnika konsularnego, zdefiniowanego w Konwencji wiedeńskiej z dnia 24 kwietnia 1963 r. o stosunkach konsularnych, upoważnione do wydawania wiz; 1015.) „wniosek” oznacza wniosek o wizę; 11) „pośredniczące podmioty komercyjne” oznacza prywatną agencję administracyjną, firmę transportową lub biuro podróży (organizatora wycieczek lub jego przedstawiciela). ò nowy 16. „marynarz” oznacza każdą osobę zatrudnioną, zaangażowaną do pracy lub pracującą w jakimkolwiek charakterze na statku, do którego odnosi się Konwencja o pracy na morzu z 2006 r. ê 810/2009 (dostosowany) ð nowy TYTUŁ II TRANZYTOWA WIZA LOTNISKOWA Artykuł 3 Obywatele państw trzecich objęci obowiązkiem posiadania tranzytowej wizy lotniskowej 1. Obywatele państw trzecich wymienionych w załączniku IV III muszą posiadać tranzytową wizę lotniskową podczas tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych znajdujących się na terytorium państw członkowskich. ò nowy 2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 48, dotyczących zmian wykazu państw trzecich określonego w załączniku III. Jeżeli w przypadkach pojawiających się zagrożeń jest to pilnie wymagane, procedura przewidziana w art. 49 ma zastosowanie do aktów delegowanych przyjętych na podstawie niniejszego ustępu. ê810/2009 (dostosowany) ð nowy 3. Poszczególne państwa członkowskie mogą Ww przypadku nagłego Ö i znaczącego Õ masowego napływu nielegalnych imigrantów Ö państwo członkowskie może Õ wymagać od obywateli państw trzecich innych niż te, o których mowa w ust. 1, posiadania tranzytowej wizy lotniskowejych podczas tranzytu przez międzynarodową strefę tranzytową portów lotniczych znajdujących się na ich Ö jego Õ terytorium. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o takich decyzjach przed ich wejściem w życie oraz o cofnięciu takiego wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej. ð Okres stosowania takiego środka nie przekracza 12 miesięcy. Zakres i okres obowiązywania wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej nie wykraczają poza to, co jest ściśle konieczne do działania w odpowiedzi na nagły i znaczący napływ nielegalnych imigrantów. ï ò nowy 4. W przypadku gdy państwo członkowskie planuje wprowadzenie wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej zgodnie z ust. 3, jak najszybciej powiadamia o tym fakcie Komisję oraz przedkłada następujące informacje: a) przyczynę planowanego wprowadzenia wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej, podając dowody na potwierdzenie nagłego i znaczącego napływu nielegalnych imigrantów; b) zakres i okres obowiązywania planowanego wprowadzenia wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej. 5. Po otrzymaniu powiadomienia od danego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 4 Komisja może wydać opinię. 6. Państwo członkowskie może przedłużyć stosowanie wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej tylko raz, w przypadku gdy zniesienie tego wymogu doprowadziłoby do znaczącego napływu nielegalnych imigrantów. Do takiego przedłużenia stosuje się ust. 3. 7. Komisja co roku przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informację na temat wykonywania niniejszego artykułu. ê 810/2009 3. Powiadomienia weryfikuje corocznie komitet, o którym mowa w art. 52 ust. 1, w celu przeniesienia danego państwa trzeciego do wykazu przedstawionego w załączniku IV. 4. Jeżeli dane państwo trzecie nie zostało przeniesione do wykazu zawartego w załączniku IV, zainteresowane państwo członkowskie może utrzymać wymóg posiadania tranzytowej wizy lotniskowej, o ile spełnione są warunki, o których mowa w ust. 2, lub cofnąć ten wymóg. ê 810/2009 ð nowy 58. Osoby należące do następujących kategorii są zwolnione z wymogu posiadania tranzytowej wizy lotniskowej, o której mowa w ust. 1 i 32: a) posiadacze ważnej wizy jednolitej, ð wizy objazdowej, ï krajowej wizy pobytowej długoterminowej lub dokumentu pobytowego, wydanych przez państwo członkowskie; ê154/2012 art. 1 (dostosowany) ð nowy b) obywatele państw trzecich posiadający ważny dokument pobytowy wydany przez państwo członkowskie, które nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, lub przez państwo członkowskie, które nie stosuje jeszcze w pełni przepisów dorobku Schengen, lub obywatele państw trzecich posiadający jeden z ważnych dokumentów pobytowych wymienionych w załączniku V IV wydany przez Andorę, Kanadę, Japonię, San Marino lub Stany Zjednoczone Ameryki, gwarantujący nieograniczone prawo readmisji ich posiadacza ð , lub posiadający dokument pobytowy Karaibskiej części Królestwa Niderlandów (Aruba, Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius i Saba) ï; c) obywatele państw trzecich posiadający wizę ważną w państwie członkowskim, które nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, lub w państwie członkowskim, które nie stosuje jeszcze w pełni przepisów dorobku Schengen, ð lub w państwie będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, ï lub w Kanadzie, Japonii lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, ð bądź posiadacze wizy ważnej w Karaibskiej części Królestwa Niderlandów (Aruba, Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius and Saba), ï podczas podróży do państwa wydającego wizę lub do dowolnego innego państwa trzeciego, bądź podczas powrotu z państwa wydającego wizę po wykorzystaniu wizy; ê 810/2009 (dostosowany) ðnowy d) członkowie rodziny obywatelia Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a)ð 3 dyrektywy 2004/38/WE ï; e) posiadacze paszportów dyplomatycznychð , służbowych, urzędowych lub specjalnych ï; f) członkowie załóg lotniczych, którzy są obywatelami państwa będącego Umawiającą się Stroną konwencji z Chicago o międzynarodowym lotnictwie cywilnym. ò nowy 9. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 48, dotyczących zmian wykazu ważnych dokumentów pobytowych uprawniających ich posiadaczy do tranzytu przez porty lotnicze państw członkowskich bez wizy lotniskowej, określonego w załączniku IV. ê810/2009 (dostosowany) ð nowy TYTUŁ III TRYB I WARUNKI Ö I PROCEDURY Õ WYDAWANIA WIZ ROZDZIAŁ I Organy uczestniczące w postępowaniach dotyczących wniosków Artykuł 4 Organy właściwe do udziału w postępowaniach dotyczących wniosków 1. Wnioski są rozpatrywane i decyzje w ich sprawie są podejmowane przez konsulaty. 2. W drodze odstępstwa od ust. 1 wnioski mogą być rozpatrywane i decyzje w ich sprawie mogą być podejmowane na granicach zewnętrznych państw członkowskich przez organy dokonujące odprawy osób, zgodnie z art. 3532 ð , 33 ï i 3634. 3. W pozaeuropejskich terytoriach zamorskich państw członkowskich wnioski mogą być rozpatrywane i decyzje w ich sprawie mogą być podejmowane przez wyznaczone organy danego państwa członkowskiego. 4. Państwo członkowskie może wymagać, aby w rozpatrywanie wniosków i w podejmowanie decyzji w ich sprawie zaangażowane były organy inne niż wskazane Ö te, o których mowa Õ w ust. 1 i 2. 5. Państwo członkowskie może wymagać, by inne państwo członkowskie zasięgało jego opinii lub przekazywało mu informacje zgodnie z art. 2219 i 3128. Artykuł 5 Państwo członkowskie właściwe do rozpatrzenia wniosku i podjęcia decyzji w jego sprawie 1. Państwem członkowskim właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie wizy jednolitej i do podjęcia decyzji w jej sprawie jest: a) państwo członkowskie, którego terytorium stanowi jedyne miejsce docelowe wizyty lub wizyt; b) jeżeli wizyta obejmuje więcej niż jedno miejsce docelowe ð lub w okresie dwóch miesięcy ma się odbyć kilka odrębnych wizyt, ï – państwo, którego terytorium stanowi główne miejsce docelowe wizyty lub wizyt pod względem długości pobytu lub celu pobytu; lubð , liczonego w dniach ï; lub c) jeżeli nie można określić głównego docelowego miejsca wizyty – państwo członkowskie, którego granicę zewnętrzną osoba ubiegająca się o wizę zamierza przekroczyć w celu wjazdu na terytorium państw członkowskich. 42. Państwa członkowskie współpracują ze sobą w celu uniknięcia sytuacji, w której wniosek nie może zostać rozpatrzony ani decyzja wydana w jego sprawie w sytuacji, ponieważ Ö Jeżeli Õ właściwe państwo członkowskie, określone zgodnie z ust. 1–3ð lit a) lub b), ï, nie ma swojej placówki ani nie jest reprezentowane w państwie trzecim, w którym wnioskodawca składa wniosek zgodnie z art. 6, ð wnioskodawca jest uprawniony do złożenia wniosku: ï ò nowy a) w konsulacie jednego z państw członkowskich będących celem planowanej wizyty, b) w konsulacie państwa członkowskiego pierwszego wjazdu, jeśli lit. a) nie ma zastosowania, c) we wszystkich pozostałych przypadkach w konsulacie dowolnego państwa członkowskiego, które posiada swoją placówkę w danym państwie trzecim. ê 810/2009 (dostosowany) 3. Państwem członkowskim właściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie tranzytowej wizy lotniskowej i do podjęcia decyzji w jej sprawie jest: a) w przypadku jednokrotnego tranzytu lotniczego – państwo członkowskie, na którego terytorium znajduje się dany port lotniczy tranzytu; lub b) w przypadku dwu- lub wielokrotnego tranzytu lotniczego – państwo członkowskie, na którego terytorium znajduje się pierwszy port lotniczy tranzytu. Artykuł 6 Terytorialna właściwość konsulatów 1. Wniosek jest rozpatrywany i decyzja w jego sprawie jest podejmowana przez konsulat właściwego państwa członkowskiego, w którego obszarze właściwości legalnie mieszka osoba ubiegająca się o wizę. 2. Konsulat właściwego państwa członkowskiego rozpatruje wniosek złożony przez obywatela państwa trzeciego, który legalnie przebywa, ale nie mieszka w obszarze właściwości tego konsulatu, oraz podejmuje decyzję w jego sprawie, jeżeli osoba ubiegająca się o wizę uzasadniła złożenie wniosku w tym konsulacie. Artykuł 7 Właściwość w zakresie wydawania wiz obywatelom państw trzecich przebywającym legalnie na terytorium państwa członkowskiego 1. Obywatele państw trzecich, którzy przebywają legalnie na terytorium państwa członkowskiego i którzy, żeby wjechać na terytorium co najmniej jednego innego państwa członkowskiego, muszą posiadać wizę, ubiegają się o wizę w konsulacie państwa członkowskiego właściwego zgodnie z art. 5 ust. 1 lub 2. ò nowy 2. Obywatele państw trzecich, którzy zgubili swój dokument podróży lub którym taki dokument skradziono podczas pobytu na terytorium państwa członkowskiego, mogą opuścić to terytorium na podstawie ważnego dokumentu podróży uprawniającego ich do przekroczenia granicy, wydanego przez konsulat państwa, którego są obywatelami, bez wizy bądź innego upoważnienia. 3. W przypadku gdy obywatel państwa trzeciego, o którym mowa w ust. 2, zamierza kontynuować podróż w strefie Schengen, organy państwa członkowskiego, w którym zgłasza on zagubienie lub kradzież swojego dokumentu podróży, wydają wizę o okresie ważności i okresie dozwolonego pobytu, które są takie same jak w pierwotnej wizie, na podstawie danych zarejestrowanych w VIS. ê 810/2009 ð nowy ROZDZIAŁ II Wniosek Artykuł 98 Tryb składania wniosku 1. Wniosek należy ð można ï złożyć nie wcześnie niż trzy ð sześć ï miesiące miesięcy przed ð i nie później niż 15 dni kalendarzowych przed ï rozpoczęciem planowanej wizyty. Posiadacze wizy wielokrotnego wjazdu mogą złożyć wniosek przed datą, z którą wygasa wiza ważna przez okres przynajmniej sześciu miesięcy. ê 810/2009 (dostosowany) 2. Osoba ubiegająca się o wizę Ö Konsulaty mogą wymagać od osób ubiegających się o wizę Õ może być zobowiązana do umówienia się na spotkanie w celu złożenia wniosku. Spotkanie odbywa się z reguły przed upływem okresu dwóch tygodni od daty, w której zażądano spotkania. ò nowy 3. Konsulat zezwala na złożenie wniosku bez wcześniejszego umówienia się na spotkanie lub wyznacza niezwłocznie takie spotkanie osobom będącym bliskimi krewnymi obywateli Unii, które: a) zamierzają odwiedzić swoich bliskich krewnych będących obywatelami Unii i mieszkających w państwie członkowskim obywatelstwa; b) zamierzają pojechać wraz ze swoimi bliskimi krewnymi będącymi obywatelami Unii i mieszkającymi w państwie trzecim do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada krewny będący obywatelem Unii. 4. Konsulat zezwala na złożenie wniosku bez wcześniejszego umówienia się na spotkanie lub wyznacza niezwłocznie takie spotkanie członkom rodziny obywateli Unii, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2004/38/WE. ê 810/2009 (dostosowany) ð nowy 5. W uzasadnionych przypadkach nagłych konsulaty mogą zezwolić ð zezwala ï osobom ubiegającym się o wizę na złożenie wniosku bez umówionego spotkania albo wyznaczają takie spotkanie niezwłocznie. 6. ð Bez uszczerbku dla art. 12, ï wniosek może zostać złożony: w konsulacie a) przez osobę ubiegającą się o wizę, lub b) Ö przez Õ akredytowany pośredniczący podmioty komercyjny, o czym jest Ö którym mowa w art. 43 Õ mowa w art. 45, ust. 1, bez uszczerbku dla art. 13, lub zgodnie z art. 42 lub 43. Ö c) przez instytucję lub stowarzyszenie zawodowe, kulturalne, sportowe lub edukacyjne. Õ Ö 7. Od wnioskodawcy nie wymaga się osobistego stawiennictwa w więcej niż jednej placówce w celu złożenia wniosku Õ ê 810/2009 (dostosowany) ð nowy Artykuł 109 Ogólne zasady składania wniosku 1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 13, 42, 43 i 45, oOsoba ubiegająca się o wizę składa wniosek osobiście ð stawia się osobiście w celu pobrania odcisków palców zgodnie z art. 12 ust. 2 i 3 ï. ò nowy 2. Od wnioskodawców zarejestrowanych w VIS nie wymaga się, aby osobiście złożyli wniosek, jeżeli ich odciski palców zostały wprowadzone do VIS mniej niż 59 miesięcy wcześniej. ê 810/2009 (dostosowany) 2. Konsulat może odstąpić od wymogu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wiadomo mu, że osoba ubiegająca się o wizę jest uczciwa i wiarygodna. 3. Składając wniosek, osoba ubiegająca się o wizę: a) składa wniosek na formularzu, o którym mowa w art. 1110; b) przedstawia dokument podróży, o którym mowa w art. 1211; c) składa fotografię zgodnie z normami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1683/95, a jeżeli system VIS osiągnie sprawność operacyjną w myśl art. 48 rozporządzenia w sprawie VIS Ö (WE) nr 767/2008 Õ – zgodnie z normami określonymi w art. 1312 niniejszego rozporządzenia; d) w przypadkach gdy ma to zastosowanie, umożliwia pobranie odcisków palców zgodnie z art. 1312; e) uiszcza opłatę wizową, o której mowa w art. 1614; f) dostarcza dokumenty uzupełniające, o których mowa w art. 1413 i załączniku II;. g) w przypadkach gdy ma to zastosowanie, przedstawia dowód posiadania odpowiedniego, ważnego podróżnego ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w art. 15. Artykuł 1110 Formularz wniosku 1. Każda osoba ubiegająca się o wizę składa Ö odręcznie lub elektronicznie Õ wypełniony i podpisany wniosek na formularzu przedstawionym w załączniku I. Osoby wpisane do dokumentu podróży