[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 29.8.2005

COM(2005) 398 końcowy

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA RADY

dotyczącego mechanizmu równoważącego stosowanego w odniesieniu do przywozu z niektórych państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

KONTEKST PRZEDSTAWIANEGO WNIOSKU |

110 | Podstawy i cele wniosku Niniejszy wniosek odnosi się do potrzeby związanej z radzeniem sobie z praktykami sztucznego ustalania cen, takimi jak ustalanie podwójnych cen lub podatki wywozowe, które dają przewagę wynikającą z nieuczciwej konkurencji niektórym podmiotom gospodarczym z państw trzecich. Wspomniane praktyki sztucznego ustalania cen występują przede wszystkim w państwach nienależących do WTO. |

120 | Kontekst ogólny Na pozycję konkurencyjną przemysłu wspólnotowego negatywny wpływ ma przywóz wiążący się z czerpaniem korzyści ze wspomnianych praktyk cenowych lub innych praktyk stosowanych przez rządy lub kontrolowane przez państwo przedsiębiorstwa w odniesieniu do przywozu. Korzyść wynika z praktyk cenowych lub innych praktyk, w ramach których sektory przemysłu krajowego w danych państwach zaopatrują się w niektóre produkty po cenach znacznie niższych niż ceny istniejące na rynkach eksportowych/światowych, które to ceny w przeciwnym razie, w normalnym trybie, obowiązywałyby również sektory przemysłu krajowego w danych państwach. Produkty takie są często wykorzystywane lub zużywane w produkcji półproduktów, które są następnie wywożone na teren Wspólnoty lub na rynki państw trzecich, co powoduje szkodę dla przemysłu wspólnotowego. Sztuczna przewaga kosztowa stworzona poprzez stosowanie praktyk ustalania przez państwa trzecie podwójnych cen osłabia konkurencyjność przemysłu UE na wiele sposobów. Produkty przywożone z tych państw po sztucznie zaniżanych cenach przenikają rynek UE i już zdobyły znaczący udział w tym rynku. Wspomniane praktyki ustalania podwójnych cen skutkują powstaniem atrakcyjnych warunków inwestycyjnych w danych państwach trzecich, ale również skutecznie zakłócają równość szans w odniesieniu do inwestycji w analizowanych sektorach przemysłu o wysokim stopniu globalizacji. Wobec krytycznej sytuacji, w jakiej stają producenci wspólnotowi w niektórych sektorach, producenci ci, aby nie być zepchniętymi na niekorzystną pozycję konkurencyjną i nie ponosić szkód, pilnie potrzebują instrumentu, który stanowiłby ochronę przeciwko przywozowi na obszar Wspólnoty, wiążącemu się z czerpaniem, bezpośrednio lub pośrednio, korzyści ze wspomnianych praktyk cenowych lub innych praktyk. |

139 | Istniejące przepisy w obszarze, do którego odnosi się wniosek Nie ma żadnych istniejących przepisów w obszarze, do którego odnosi się wniosek. |

141 | Spójność z innymi kierunkami polityki oraz celami Unii Nie dotyczy. |

KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA ODDZIAłYWANIA |

Konsultacje z zainteresowanymi stronami |

219 | Komisja poinformowała producentów oraz Państwa Członkowskie w odpowiednich komitetach ds. handlu o procesie przygotowywania przepisów oraz dostosowała projekt wniosku zgodnie z otrzymanymi uwagami i sugestiami. |

Gromadzenie i wykorzystanie ekspertyz |

229 | Nie zaistniała potrzeba sięgania po zewnętrzne ekspertyzy. |

230 | Ocena oddziaływania Wniosek dotyczący mechanizmu równoważącego nie przewiduje ogólnej oceny oddziaływania. Jednakże wniosek zawiera pełną listę warunków i kryteriów, które należy ocenić przed nałożeniem środków równoważących. |

ELEMENTY PRAWNE WNIOSKU |

305 | Streszczenie proponowanego działania Cel: Mechanizm równoważący otwiera możliwość przeciwdziałania przywozowi wiążącemu się z czerpaniem, bezpośrednio lub pośrednio, korzyści z praktyk cenowych lub innych praktyk (np. ustalanie podwójnych cen, podatki wywozowe) stosowanych przez rządy lub kontrolowane przez państwo przedsiębiorstwa, co skutkuje różnymi poziomami cen produktów podstawowych (input products), w zależności od tego, czy produkty te są zużywane na rynku krajowym czy wywożone, w sytuacji gdy taki przywóz powoduje lub może powodować szkodę dla przemysłu wspólnotowego. Zakres: Mechanizm będzie stosowany do przywozu pochodzącego z państw, które (i) nie są członkami Światowej Organizacji Handlu (WTO); lub (ii) będąc członkami WTO, mają w swoim protokole o przystąpieniu do WTO zawarte postanowienie dopuszczające stosowanie omawianego mechanizmu. Mechanizm nie będzie stosowany do przywozu z państw niebędących członkami WTO, jeżeli, w kontekście przystąpienia do WTO, dane państwo zawarło umowę dwustronną ze Wspólnotą, która to umowa w zadawalający sposób ujmuje praktyki cenowe oraz jeżeli uznaje się, że państwo to faktycznie stopniowo eliminuje zakłócające handel skutki omawianej praktyki cenowej w okresie maksymalnie pięciu lat od daty zawarcia umowy dwustronnej. Podstawa wszczęcia dochodzenia: Przemysł wspólnotowy ma prawo do wszczęcia dochodzenia na podstawie należycie uzasadnionej skargi. Ponadto Komisja może działać z urzędu, jeżeli posiada wystarczające dowody. Dochodzenie: Wniosek przewiduje dochodzenie w zakresie wszystkich głównych cech handlu towarami, które ma być jednak prowadzone w sposób uproszczony, co ma umożliwić „chirurgiczne” stosowanie tego instrumentu. Dochodzenia prowadzone na mocy proponowanego mechanizmu równoważącego respektują wymagania należytego przeprowadzenia procesu, takie jak publiczne zawiadomienie o wszczęciu postępowania, możliwość wypowiedzenia się zainteresowanych stron, zapewnienie poufnego traktowania przedłożonych informacji, możliwość dostępu zainteresowanych stron do informacji mających znaczenie dla przedstawienia ich sprawy, konsultacje z rządem państwa trzeciego itp. Proces decyzyjny: Będą prowadzone konsultacje z Państwami Członkowskimi na każdym etapie postępowania w Komitecie w ramach doradczej procedury komitologii, zgodnej z decyzją Rady 1999/468/WE z 28 czerwca 1999 r. Środki równoważące: Środki równoważące w postaci ceł, zobowiązań lub w innych odpowiednich formach będą nakładane na przywóz wiążący się z czerpaniem, bezpośrednio lub pośrednio, korzyści z omawianej praktyki cenowej. Wymiar środka zostanie obliczony na podstawie: a) różnicy między cenami produktu podstawowego (input products) na rynkach krajowych oraz rynkach eksportowych, oraz b) stopnia wykorzystania / konsumpcji produktu podstawowego w produkcji produktu objętego postępowaniem (produktu pochodnego). Wymiar środka równoważącego nie może przekraczać poziomu rozpoznanych korzyści. Środki tymczasowe nakłada się nie wcześniej niż 60 dni od daty wszczęcia postępowania, a mogą one trwać sześć miesięcy. Środki mogą podlegać przeglądowi, jeżeli jest to uzasadnione. Podobnie jak w przypadku innych instrumentów ochrony handlu, nie ma żadnych specyfikacji dotyczących nakładania ceł równoważących. Zazwyczaj, środki równoważące nie nakłada się równocześnie z innymi środkami ochrony handlu. Mechanizm będzie zgodny z ogólna praktyką, tj. władze Państw Członkowskich będą nakładać cła i przekazywać je do budżetu wspólnotowego zgodnie z istniejącymi przepisami dotyczącymi ceł antydumpingowych i wyrównawczych, stosowanymi w Unii Europejskiej. |

310 | Podstawa prawna Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133. |

329 | Zasada pomocniczości Wniosek podlega wyłącznej kompetencji Wspólnoty. Dlatego też, zasada pomocniczości nie ma zastosowania. |

Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących powodów. |

331 | Forma działania przedstawiona we wniosku dotyczącym mechanizmu równoważącego nie pozostawia możliwości podejmowani decyzji na poziomie krajowym. |

332 | Nie stosuje się wskazania odnośnie tego, jak minimalizowane jest finansowe i administracyjne obciążenie nakładane na Wspólnotę, rządy krajowe, władze regionalne i lokalne, podmioty gospodarcze i obywateli oraz jak to obciążenie jest proporcjonalne w stosunku do celów wniosku. |

Wybór instrumentów |

341 | Proponowane instrumenty: rozporządzenie. |

342 | Inne środki nie byłyby wystarczające z następujących powodów. Proponowany mechanizm równoważący jest ramowym aktem prawnym, który umożliwi nakładanie środków ochrony handlu. Ramowy akt prawny wymaga rozporządzenia Rady jako właściwej formy prawnej. |

IMPLIKACJE BUDżETOWE |

409 | Wniosek nie niesie ze sobą żadnych konsekwencji dla budżetu Wspólnoty. |

1. Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA RADY

dotyczącego mechanizmu równoważącego stosowanego w odniesieniu do przywozu z niektórych państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,

uwzględniając wniosek Komisji[1],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Na pozycję konkurencyjną przemysłu wspólnotowego negatywny wpływ może mieć przywóz wiążący się z czerpaniem korzyści z praktyk cenowych lub innych praktyk stosowanych przez rządy i kontrolowane przez państwo przedsiębiorstwa z państw trzecich.

(2) Wspomniana korzyść może wynikać z praktyk cenowych lub innych praktyk o równoważnych skutkach, np. podatków wywozowych, ustanowionych lub wprowadzonych przez rządy lub kontrolowane przez państwo przedsiębiorstwa z państw trzecich, co skutkuje różnymi poziomami cen towarów, w zależności od tego, czy towary te są przeznaczone na wywóz, czy do konsumpcji lub wykorzystania w kraju.

(3) Producenci wspólnotowi, aby nie być zepchniętymi na niekorzystną pozycję konkurencyjną i nie ponosić szkód, potrzebują instrumentu, który stanowiłby ochronę przeciwko przywozowi wiążącemu się z czerpaniem, bezpośrednio lub pośrednio, korzyści ze wspomnianych praktyk cenowych lub innych praktyk stosowanych przez rząd lub kontrolowane przez państwo przedsiębiorstwa z państwa trzeciego, które nie jest członkiem Światowej Organizacji Handlu lub państwa, które będąc członkiem WTO, ma w swoim protokole o przystąpieniu do WTO zawarte postanowienie dopuszczające stosowanie niniejszego rozporządzenia. Mechanizm nie będzie stosowany do przywozu z państwa niebędącego członkiem WTO, jeżeli, w kontekście przystąpienia do WTO, państwo to zawarło umowę dwustronną ze Wspólnotą, która to umowa w zadawalający sposób ujmuje praktyki cenowe oraz jeżeli uznaje się, że państwo to faktycznie stopniowo eliminuje zakłócające handel skutki wspomnianej praktyki cenowej w okresie maksymalnie pięciu lat od daty zawarcia umowy dwustronnej.

(4) Konieczne jest określenie mechanizmu równoważącego, który należy stosować do przywozu wiążącego się z czerpaniem korzyści z praktyk cenowych lub innych podobnych praktyk. Uznaje się, że taka polityka zakłóca konkurencję między podmiotami gospodarczymi, co należy naprawić w celu przywrócenia uczciwych warunków handlu. Mechanizm należy stosować w sposób niedyskryminacyjny.

(5) Należy ponadto dokładnie wyjaśnić, że korzyść jest obliczana na podstawie różnicy w poziomach cen produktu podstawowego, wynikającej z tego, czy produkt ten jest przeznaczony na wywóz czy do konsumpcji lub wykorzystania w kraju oraz, w razie potrzeby, przy uwzględnieniu stopnia konsumpcji lub wykorzystania tego produktu podstawowego w produkcji produktu objętego postępowaniem.

(6) Kwestą zasadniczą jest zdefiniowanie pojęć „produkt podstawowy” ( input product ) oraz „produkt objęty postępowaniem”.

(7) Ponadto, pożądane jest ustanowienie jasnych i szczegółowych wytycznych w zakresie czynników, które mogą mieć znaczenie przy ustalaniu, czy praktyki cenowe lub inne praktyki stosowane przez rząd lub kontrolowane przez państwo przedsiębiorstwo z państwa trzeciego spowodowały lub mogą spowodować szkodę, należy zwrócić uwagę na oddziaływanie innych czynników oraz należy rozważyć wszelkie znane i mające znaczenie czynniki i wskaźniki ekonomiczne, które mają związek z sytuacją w danym sektorze przemysłu, a w szczególności z panującymi we Wspólnocie uwarunkowaniami rynkowymi.

(8) Konieczne jest określenie, kto może wnosić skargę, oraz określenie informacji, jakie należy podać w takiej skardze; skargę należy odrzucić, jeżeli dowody prima facie dotyczące praktyki cenowej lub innej, szkody i strat są niewystarczające.

(9) Pożądane jest ustanowienie procedury, jaką należy stosować w trakcie dochodzenia dotyczącego nałożenia środków równoważących.

(10) Konieczne jest ustalenie sposobu, w jaki należy zawiadamiać zainteresowane strony o informacjach wymaganych przez władze prowadzące dochodzenie; zainteresowane strony powinny mieć wystarczająco dużo możliwości do przedstawienia wszelkich mających znaczenie dowodów oraz do obrony swoich interesów.

(11) Konieczne jest również ustanowienie zasad i procedur, jakie należy stosować podczas dochodzenia, w szczególności zasad, według których zainteresowane strony wypowiadają się, przedstawiają swoje poglądy i przedkładają informacje w określonych terminach, jeżeli takie poglądy i informacje mają być rozpatrzone; przy zachowaniu tajemnicy handlowej, konieczne jest zapewnienie zainteresowanym stronom dostępu do wszelkich informacji odnoszących się do dochodzenia, które mają znaczenie dla przedstawienia ich sprawy; konieczne jest zapewnienie, aby w przypadku, gdy strony nie współpracują w sposób zadawalający, możliwe było wykorzystanie innych informacji dla dokonania ustaleń, oraz aby informacje takie mogły być mniej korzystne dla stron niż w przypadku, gdyby strony współpracowały.

(12) Konieczne jest ustanowienie warunków, na podstawie których można nakładać środki tymczasowe; Komisja może każdorazowo nakładać takie środki na okres tylko sześciu miesięcy.

(13) Dochodzenie lub postępowanie należy zakończyć, gdy nie ma potrzeby nakładania środków; postępowania nie można zakończyć, jeżeli do decyzji o zakończeniu postępowania nie jest dołączone uzasadnienie.

(14) Jeżeli, wskutek spowodowanej szkody, na przywóz produktu objętego postępowaniem wiążący się z czerpaniem korzyści z omawianej praktyki cenowej nałożono środki równoważące, to wymiar środków równoważących nie powinien przekraczać poziomu rozpoznanych korzyści.

(15) W przypadku nakładania środków równoważących, w pierwszej kolejności należy wybierać cła; jeżeli cła okazują się nieodpowiednie, rozważyć należy inne środki równoważące, takie jak ograniczenia ilościowe.

(16) Na przywóz danego produktu nie nakłada się środków równoważących oraz środków antydumpingowych i/lub wyrównawczych równocześnie, chyba że ustali się, że dumpingowi i/lub subsydiowaniu nie można przypisywać skutków omawianej praktyki cenowej lub innych praktyk.

(17) Konieczne jest określenie procedur przyjmowania zobowiązań dotyczących znoszenia lub kompensowania korzyści wynikających z praktyk cenowych lub innych praktyk oraz ze spowodowanej szkody, w zastępstwie nakładania tymczasowych lub ostatecznych środków; właściwym jest również określenie konsekwencji niewywiązania się lub wycofania się z tych zobowiązań.

(18) Konieczne jest zapewnienie przeglądu nałożonych środków, w przypadku gdy przedłożono wystarczające dowody na istnienie zmienionych okoliczności lub sytuacji, w której naprawcze działanie środków równoważących jest osłabione. W tym ostatnim przypadku, właściwym rozwiązaniem może być rozszerzenie obowiązujących środków na przywóz produktu objętego postępowaniem z innych państw.

(19) Zgodnie z art. 2 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[2], środki wykonawcze dla niniejszego rozporządzenia należy przyjąć z wykorzystaniem procedury doradczej przewidzianej w art. 3 powyższej decyzji.

(20) Konieczne jest zapewnienie, aby środki równoważące przewidziane w niniejszym rozporządzeniu były w pełni zgodne z interesem Wspólnoty; ocena interesu Wspólnoty wiąże się z identyfikacją istotnych powodów, które pozwalają na wyciągnięcie klarownego wniosku, że podjęcie środków nie leżałoby w ogólnym interesie Wspólnoty. Takie istotne powody mogą na przykład obejmować przypadki, w których uszczerbek dla konsumentów lub innych zainteresowanych stron byłby wyraźnie niewspółmierny do korzyści przysporzonych przemysłowi wspólnotowemu poprzez nałożenie środków równoważących.

(21) Na potrzeby art. 217 ust. 1 i 218 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego[3], tymczasowe i ostateczne środki równoważące traktuje się jak, odpowiednio, tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe i wyrównawcze.

(22) Formę oraz wymiar środków wykonawczych oraz ich realizację należy szczegółowo ustalić w rozporządzeniu nakładającym te środki,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zasady

1. Środki równoważące mogą zostać nałożone na produkty pochodzące z państwa trzeciego zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty w celu kompensowania korzyści wynikającej z praktyk cenowych, bądź też innych praktyk mających równoważny skutek, stosowanych przez rząd lub kontrolowane przez państwo na jego terytorium przedsiębiorstwo z tego samego państwa trzeciego, które skutkują różnymi poziomami cen produktów podstawowych w zależności od tego, czy takie produkty podstawowe przeznaczone są do wywozu czy do konsumpcji lub wykorzystania w kraju oraz jeżeli przywóz produktu objętego postępowaniem na rynek wspólnotowy powoduje szkodę dla przemysłu wspólnotowego.

2. Środki równoważące mogą zostać nałożone na przywóz pochodzący z:

a) państw niebędących członkami Światowej Organizacji Handlu (WTO); lub

b) państwa, które będąc członkiem WTO, ma w swoim protokole o przystąpieniu do WTO zawarte postanowienie dopuszczające stosowanie niniejszego rozporządzenia.

3. Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do przywozu z państwa niebędącego członkiem WTO, jeżeli, w kontekście przystąpienia do WTO, dane państwo zawarło umowę dwustronną ze Wspólnotą, która to umowa w zadawalający sposób ujmuje praktyki cenowe oraz jeżeli uznaje się, że państwo to faktycznie stopniowo eliminuje zakłócające handel skutki omawianej praktyki cenowej w okresie maksymalnie pięciu lat od daty zawarcia tejże umowy dwustronnej.

Artykuł 2

Definicje

Dla celów niniejszego rozporządzenia:

a) termin „szkoda” oznacza istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego lub zagrożenie wystąpienia istotnej szkody dla przemysłu wspólnotowego określane zgodnie z art. 5;

b) termin „przemysł wspólnotowy” rozumie się jako odnoszący się do wspólnotowych producentów produktu podobnego;

c) termin „produkt podstawowy” oznacza produkt, który przypuszczalnie podlega, bezpośrednio czy pośrednio, praktykom cenowym lub innym praktykom, wobec których prowadzone jest dochodzenie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

d) termin „produkt objęty postępowaniem” rozumie się jako produkt importowany w przypadku, gdy produkt podstawowy został, bezpośrednio lub pośrednio, wykorzystany lub zużyty w procesie produkcji tego produktu;

e) termin „produkt podobny” rozumie się jako produkt, który jest identyczny, to znaczy taki sam pod każdym względem, jak produkt objęty postępowaniem, bądź też, wobec braku takiego produktu, jako inny produkt, który, choć nie jest taki sam pod każdym względem, posiada właściwości zbliżone do właściwości produktu objętego postępowaniem;

f) termin „rząd” definiuje się jako rząd lub jakikolwiek podmiot publiczny na terytorium państwa trzeciego, którego dotyczy postępowanie;

g) przedsiębiorstwo uznaje się za „kontrolowane przez państwo”, jeżeli rząd lub jakikolwiek podmiot publiczny na terytorium państwa trzeciego, którego dotyczy postępowanie, posiada, bezpośrednio lub pośrednio, więcej niż 50 procent udziałów w kapitale tego przedsiębiorstwa lub też posiada moc prawną do mianowania większości członków jego zarządu czy też prawnej kontroli bądź kierowania jego działalnością.

Artykuł 3

Praktyki cenowe

Uznaje się, że ma miejsce korzyść wynikająca z praktyk cenowych bądź też innych praktyk mających równoważny skutek stosowanych przez rząd lub kontrolowane przez państwo przedsiębiorstwo w państwie trzecim, jeżeli praktyki takie skutkują rożnymi poziomami cen produktów w zależności od tego, czy produkty takie przeznaczone są do wywozu, czy konsumpcji lub wykorzystania w kraju.

Artykuł 4

Obliczanie kwoty środka równoważącego

1. Korzyść jest obliczana na podstawie różnicy w poziomach cen produktu podstawowego, wynikającej z tego, czy produkt ten jest przeznaczony na wywóz czy do konsumpcji lub wykorzystania w kraju oraz, w razie potrzeby, przy uwzględnieniu stopnia, bezpośredniego lub pośredniego, konsumpcji lub wykorzystania tego produktu podstawowego w produkcji produktu objętego postępowaniem. Winno się zwrócić należytą uwagę na fakt, iż poziomy cen produktu podstawowego można ustalić poprzez odniesienie do produktów innych niż te przeznaczone do wywozu czy konsumpcji lub wykorzystania w kraju. Winno się również zwrócić należytą uwagę na różnice, które mają wpływ na porównywalność produktu podstawowego przeznaczonego do wywozu oraz produktu podstawowego przeznaczonego do konsumpcji lub wykorzystania w kraju. Różnice takie uwzględnia się w każdym przypadku merytorycznie pod względem czynników, które – jak twierdzi się i wykazuje – mają wpływ na porównywalność cen, jakości, dostępności, transportu oraz innych warunków kupna-sprzedaży.

2. Ustalenia korzyści można dokonać na podstawie ogólnie dostępnych informacji dla danego przemysłu, również danych statystycznych dotyczących cen produktu podstawowego oraz produktu objętego postępowaniem oraz wytycznych i norm dotyczących zakresu konsumpcji lub wykorzystania produktu podstawowego w produkcie objętym postępowaniem.

3. Dla produktów wyszczególnionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia ustalenia korzyści dokonuje się na podstawie metodologii określonej w załączniku, z należytym uwzględnieniem zgodnie z ust. 1 różnic, które mają wpływ na porównywalność produktu podstawowego przeznaczonego do wywozu oraz produktu podstawowego przeznaczonego do konsumpcji lub wykorzystania w kraju. We właściwych przypadkach załącznik podlega zmianom zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2.

Artykuł 5

Ustalenie szkody

1. Ustalenie szkody oparte jest na dowodach jej istnienia i uwzględnia obiektywne badanie:

a) wielkości i cen przywozu produktu objętego postępowaniem na rynek wspólnotowy oraz jego wpływ na ceny przemysłu wspólnotowego dla produktu podobnego;

oraz

b) wynikłego wpływu odpowiednich przywozów na przemysł wspólnotowy wykazywanego trendami w kilku wskaźnikach ekonomicznych takich jak wielkości sprzedaży, wykorzystanie mocy produkcyjnych, udział w rynku, zyski i straty, zwrot z kapitału, inwestycje i zatrudnienie.

Ani pojedynczy czynnik, ani kilka z tych czynników nie muszą koniecznie być decydujące.

2. Należy wykazać, na podstawie wszystkich odpowiednich dowodów przedstawionych w związku z ust. 1, iż produkt objęty postępowaniem wyrządza szkodę w myśl niniejszego rozporządzenia.

3. Jednocześnie badaniu podlegają również znane czynniki inne niż przywóz produktu objętego postępowaniem, który jest szkodliwy dla przemysłu wspólnotowego, celem zapewnienia, aby szkoda wynikająca z tychże innych czynników nie była przypisywana produktowi objętego postępowaniem.

4. Ustalenie zagrożenia wystąpienia szkody opiera się na faktach, a nie jedynie na przypuszczeniu, domniemaniu czy też nikłym prawdopodobieństwie. Zmiana okoliczności, która stworzyłaby sytuację, w której praktyki cenowe spowodowałyby szkodę musi być jasno przewidziana i nieuchronna. Ustalając zaistnienie zagrożenia wystąpienia szkody, należy zwrócić uwagę na takie czynniki jak między innymi :

a) charakter praktyk cenowych lub innych odpowiednich praktyk oraz wynikający stąd prawdopodobny wpływ na handel;

b) znacząca stopa wzrostu przywozu produktu objętego postępowaniem na rynek wspólnotowy, wskazująca na prawdopodobieństwo znacznie zwiększonego przywozu;

c) wystarczające rozporządzalne moce produkcyjne eksportera produktu objętego postępowaniem lub nieuchronny i znaczący wzrost takich mocy, wskazujące na prawdopodobieństwo znacząco zwiększonego wywozu na rynek wspólnotowy przy uwzględnieniu dostępności innych rynków eksportowych do przyjęcia dodatkowego wywozu;

d) to, czy przywóz jest wprowadzany na rynek wspólnotowy po cenach, które w znaczący sposób obniżałyby ceny lub przyczyniały się do zahamowania wzrostu cen, który w przeciwnym razie by nastąpił, oraz prawdopodobnie zwiększały popyt na dalszy przywóz; oraz

e) zapasy produktu objętego dochodzeniem.

Żaden z wyżej wyszczególnionych czynników nie musi koniecznie być decydujący sam w sobie, ale ogół rozważanych czynników musi prowadzić do wniosku, że dalszy wywóz produktu objętego postępowaniem przez państwo lub państwa stosujące praktyki cenowe lub inne praktyki na rynek wspólnotowy jest nieuchronny oraz że w razie niepodjęcia działań ochronnych wystąpi istotna szkoda.

Artykuł 6

Wszczęcie dochodzenia

1. Na mocy niniejszego rozporządzenia wszczyna się dochodzenie na podstawie pisemnej skargi w imieniu przemysłu wspólnotowego złożonej przez jakąkolwiek osobę fizyczną lub prawną czy też jakiekolwiek stowarzyszenie, bądź też z własnej inicjatywy Komisji w przypadku, gdy istnieją wystarczające dowody prima facie na istnienie praktyk cenowych lub innych praktyk w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, szkody i związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy przywozem a domniemaną szkodą.

2. W przypadku, gdy jest oczywiste, iż istnieją wystarczające dowody prima facie na uzasadnienie wszczęcia postępowania, Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2, wszczyna postępowanie w ciągu 45 dni od złożenia skargi i publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W przypadku przedstawienia niewystarczających dowodów, Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2, powiadamia skarżącego w ciągu 45 dni od daty złożenia skargi do Komisji.

3. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania ogłasza wszczęcie dochodzenia, określa zakres dochodzenia, produkt objęty postępowaniem, państwa trzecie, których rządy, jak się przypuszcza, realizują praktyki cenowe, charakter praktyki oraz okres, w ciągu którego strony zainteresowane mogą się wypowiedzieć, przedstawić swe poglądy na piśmie oraz przedłożyć informacje, jeżeli poglądy takie mają zostać wzięte pod uwagę w trakcie dochodzenia. Zawiadomienie zawiera również informację o okresie, w ciągu którego strony zainteresowane mogą ubiegać się o przesłuchanie przez Komisję.

4. Komisja powiadamia o wszczęciu postępowania strony zainteresowane, szczególnie eksporterów i importerów produktu objętego postępowaniem, rząd państwa pochodzenia stosujący praktyki cenowe lub inne praktyki, skarżących oraz innych producentów wspólnotowych.

5. Komisja może w dowolnym momencie przed wszczęciem postępowania oraz w trakcie postępowania zaprosić dany rząd państwa pochodzenia do wzięcia udziału w konsultacjach w celu wyjaśnienia sytuacji dotyczącej kwestii, o których mowa w ust. 2, i wypracowania wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

Artykuł 7

Dochodzenie

1. Po wszczęciu postępowania Komisja rozpoczyna dochodzenie, które obejmuje zarówno praktykę cenową, jak i inne praktyki oraz szkodę. Dochodzenie to zwykle zamyka się w ciągu sześciu miesięcy, ale nie później niż w ciągu dwunastu miesięcy od daty wszczęcia dochodzenia.

2. Stronom zainteresowanym, które wypowiedziały się zgodnie z terminami ustalonymi w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, udziela się prawa do przesłuchania, jeżeli na czas złożyły wniosek o przesłuchanie wykazując, że są stroną zainteresowaną, na którą prawdopodobny wpływ może mieć wynik postępowania oraz że istnieją szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane.

3. W przypadkach, gdy strona zainteresowana odmawia dostępu do, lub w innym wypadku nie dostarcza, niezbędnych informacji w stosownych terminach, bądź też znacząco spowalnia dochodzenie, tymczasowych lub końcowych ustaleń, potwierdzających lub zaprzeczających, można dokonać na podstawie dostępnych faktów. W przypadku stwierdzenia, iż strona zainteresowana dostarczyła informacji fałszywych lub wprowadzających w błąd, informacje takie zostają pominięte, a korzystać można jedynie z dostępnych faktów.

4. Wszelkie informacje, które są z natury poufne lub dostarczane na zasadzie poufności przez strony dochodzenia, są takowo traktowane przez władze, pod warunkiem przedstawienia uzasadnionego powodu takiego ich traktowania. Jest wymagane, aby strony zainteresowane dostarczające poufnych informacji przedstawiły nieutajnione streszczenia tychże informacji. Streszczenia te winny być wystarczająco szczegółowe celem umożliwienia zrozumienia istoty powierzonych informacji oraz udostępnienia stronom zainteresowanym wszystkich informacji dotyczących dochodzenia odpowiednich dla przedstawienia ich sprawy. Z informacji otrzymanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem korzysta się jedynie dla celów, których dotyczył wniosek o ich udzielenie. Niniejsze postanowienie nie wyklucza korzystania z informacji otrzymanych w kontekście jednego dochodzenia dla wszczęcia innych dochodzeń w ramach tego samego postępowania w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem.

Artykuł 8

Środki tymczasowe

1. Środki tymczasowe na przywóz produktu objętego postępowaniem można nałożyć, jeżeli dokonano tymczasowego ustalenia świadczącego o tym, iż produkt objęty postępowaniem wiąże się korzyściami z praktyk cenowych lub innych praktyk oraz w wyniku tego wystąpiła szkoda dla przemysłu wspólnotowego, a interes Wspólnoty wymaga interwencji w celu zapobieżenia takiej szkodzie. Środki takie nakłada się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2.

2. Środki tymczasowe zabezpiecza się poprzez gwarancję, a dopuszczenie produktu objętego postępowaniem pochodzącego z kraju stosującego praktyki cenowe lub inne praktyki do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty warunkuje się zapewnieniem takiej gwarancji.

3. Środki tymczasowe nakłada się nie wcześniej niż 60 dni od wszczęcia postępowania. Środki te nakłada się na okres maksymalnie sześciu miesięcy.

Artykuł 9

Zakończenie dochodzenia bez nałożenia środków

1. W przypadku wycofania skargi, Komisja może zakończyć postępowanie, chyba że zakończenie takie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.

2. Gdy środki równoważące nie są niezbędne, postępowanie kończy się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2. Do decyzji o zakończeniu postępowania dołącza się uzasadnienie.

Artykuł 10

Środki ostateczne

1. W przypadku gdy ostatecznie ustalone fakty świadczą o istnieniu praktyk cenowych lub innych praktyk oraz szkodzie spowodowanej przywozem produktu objętego postępowaniem na rynek wspólnotowy, a interes Wspólnoty wymaga interwencji zgodnie z art. 14, nakłada się środek ostateczny na produkt objęty postępowaniem zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2.

2. Wymiar środków równoważących, nałożonych celem kompensowania korzyści wynikających z praktyk cenowych lub innych praktyk, przewidzianych w ust. 1 niniejszego art. nie może przekraczać poziomu ujawnionych korzyści oraz środki takie winny być nałożone najlepiej w formie ceł.

3. W przypadku, gdy zastosowano tymczasowe cło równoważące oraz ostateczne cło równoważące jest wyższe niż cło tymczasowe, różnicy nie pobiera się. Jeżeli ostateczne cło równoważące jest niższe niż cło tymczasowe, cło tymczasowe jest przeliczane. W przypadku, gdy ostateczne ustalenia nie potwierdzają istnienia praktyk, cło tymczasowe nie jest utrzymywane.

4. Środek równoważący pozostaje w mocy jedynie do czasu oraz w zakresie, w jakim jest to niezbędne w celu przeciwdziałania praktykom cenowym lub innym praktykom, które powodują szkodę.

Artykuł 11

Zobowiązania

1. Dochodzenia można zamknąć bez nałożenia tymczasowych lub ostatecznych środków wraz z uzyskaniem zadawalających dobrowolnych zobowiązań, na mocy których:

a) rząd państwa trzeciego, który realizuje praktyki cenowe lub inne praktyki, wyrazi zgodę na zniesienie lub ograniczenie praktyki bądź też zastosowanie innych środków dotyczących jej skutków; lub

b) eksporter zobowiąże się do zrewidowania swych cen lub wstrzymania wywozu na rynek Wspólnoty, gdy wywóz taki wiąże się z czerpaniem, bezpośrednio lub pośrednio, korzyści z praktyk cenowych lub innych praktyk tak, aby wyeliminować szkodliwe skutki praktyk cenowych lub innych praktyk.

2. Zobowiązania przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2.

3. W przypadku niewywiązania lub wycofania się ze zobowiązań przez którąkolwiek ze stron nakłada się środek równoważący zgodnie z art. 10, na podstawie faktów dostępnych w kontekście dochodzenia, które doprowadziło do podjęcia zobowiązania.

Artykuł 12

Przeglądy

1. Potrzebę dalszego istnienia środków w ich początkowej postaci można, w uzasadnionych przypadkach, poddać przeglądowi z inicjatywy Komisji bądź na wniosek Państwa Członkowskiego lub na wniosek któregokolwiek z eksporterów, importerów czy też producentów wspólnotowych lub rządu państwa pochodzenia, którego dotyczy postępowanie, pod warunkiem że od nałożenia ostatecznego środka minął okres co najmniej jednego roku.

2. Przeglądy wszczyna Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2. Odpowiednie przepisy art. 6 i 7 stosuje się do przeglądów, o których mowa w ust. 1.

3. W ramach przeglądów dokonuje się oceny dalszego istnienia praktyk cenowych lub innych praktyk oraz/lub szkody powodowanej tymi praktykami wraz z określeniem, czy interes Wspólnoty wymaga dalszej interwencji. W ramach przeglądów można również dokonywać oceny sytuacji, w których naprawcze działanie środków równoważących jest osłabione na skutek obejścia obowiązującego środka, lub też gdy środki równoważące nie doprowadziły do ożywienia lub doprowadziły do niewystarczającego ożywienia w odsprzedaży lub wynikłych cenach sprzedaży na rynku Wspólnoty.

4. W przypadkach uzasadnionych na podstawie przeglądów, środki równoważące podlegają uchyleniu, zmianie, rozszerzeniu lub utrzymaniu, stosownie do potrzeb zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 2.

Artykuł 13

Komitet

1. Komisję wspomaga Komitet Doradczy powołany na mocy art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 2026/97[4].

2. W przypadku przywołania niniejszego ustępu, zastosowanie ma procedura doradcza ustanowiona w art. 3 decyzji 1999/468/WE, zgodnie z jej art. 7 ust. 3.

Artykuł 14

Interes Wspólnoty

Określenie na mocy art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 10 ust. 3, czy interes Wspólnoty wymaga interwencji lub też czy środki powinny zostać uchylone, zmienione czy utrzymane zgodnie z art. 12 ust. 4, powinno opierać się na ocenie wszystkich różnych interesów rozpatrywanych w całości. Środki nie mogą być stosowane w przypadkach, gdy można wyraźnie stwierdzić, iż nie leży to w interesie Wspólnoty.

Artykuł 15

Przepisy ogólne

1. Tymczasowe bądź ostateczne środki równoważące nakładane są rozporządzeniem i wykonywane przez Państwa Członkowskie w określonej postaci, w określonym wymiarze oraz zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu nakładającym takie środki. Jeżeli nakłada się inne środki aniżeli cła, rozporządzenie to określa dokładną postać środków zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.

2. Przepisy szczególne, zwłaszcza dotyczące powszechnej definicji pojęcia pochodzenia zawartej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92[5] można przyjąć zgodnie z tym rozporządzeniem.

3. Dla celów art. 217 ust. 1 i 218 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92[6], tymczasowe i ostateczne środki równoważące traktuje się jak, odpowiednio, tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe lub wyrównawcze.

4. Rozporządzenia nakładające tymczasowe lub ostateczne środki równoważące oraz rozporządzenia lub decyzje przyjmujące zobowiązania lub kończące dochodzenia lub postępowania publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

5. Żaden produkt nie podlega środkom równoważącym oraz środkom antydumpingowym oraz/lub wyrównawczym w celu rozwiązania jednej i tej samej sytuacji wynikającej z praktyk cenowych lub innych praktyk w rozumieniu art. 3 i dumpingu oraz/lub subsydiowania.

6. Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się bez uszczerbku dla, oraz przy uwzględnieniu w stosownych przypadkach, jakichkolwiek specjalnych zasad uzgodnionych pomiędzy Wspólnotami i jakimkolwiek państwem trzecim lub państwami trzecimi.

Artykuł 16

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Metodologia obliczania korzyści, o której mowa w art. 4

Metodologia ustalania korzyści:

Stosuje się poniższy wzór, gdzie:

W oznacza występującą na rynku światowym cenę za tonę produktu podstawowego w poprzednim roku kalendarzowym;

X oznacza występującą na rynku światowym cenę za tonę produktu odniesienia, na podstawie której ustalana jest cena produktu podstawowego;

Y oznacza procentową zniżkę w stosunku do występującej na światowym rynku ceny produktu odniesienia, przewidzianą w systemie prawnym danego państwa trzeciego;

Z oznacza wskaźnik ilości jednostek produktu podstawowego zużytego lub wykorzystanego w produkcji jednej tony produktu objętego postępowaniem (patrz tabela poniżej), np. jeżeli do produkcji 1 tony produktu objętego postępowaniem zużyto 5 ton produktu podstawowego, to Z = 5.

Wzór: [W-(X/100 x (100-Y))] x Z ( X x Y%) x Z = korzyść na tonę

Powyższy wzór stosuje się do obliczania kwoty środków równoważących dla produktów wymienionych w poniższej tabeli.

Produkt objęty postępowaniem | Kod CN | Wskaźnik ilości jednostek produktu podstawowego (Z) |

Propan | Butany (mieszane) | Benzyna lekka |

Etylen | 2901 21 00 | 2,5 | 3,2 | 3,2 |

Propen (propylen) | 2901 22 00 | 6,3 | 5,3 | 1,0 |

Butadien-1,3 | 2901 24 10 | - | 6,3 | 2,2 |

Cykloheksan | 2902 11 00 | - | - | 2,9 |

Benzen | 2902 20 00 | - | - | 3,1 |

p-Ksylen | 2902 43 00 | 0,1 | 0,2 | 3,1 |

Styren | 2902 50 00 | 0,7 | 1,0 | 1,0 |

Etylobenzen | 2902 60 00 | 0,7 | 0,9 | 0,9 |

Pochodne zawierające grupy tylko nitrowe lub tylko nitrozowe | 2904 20 00 | - | - | 2,0 |

Glikol etylenowy (etanodiol) | 2905 31 00 | 1,5 | 1,9 | 1,9 |

Glikol propylenowy (propanodiol-1,2) | 2905 32 00 | 3,9 | 3,3 | 0,6 |

Etery acykliczne i ich chlorowcowane, sulfonowane, nitrowane lub nitrozowane pochodne, inne niż eter dietylu | 2909 19 00 | - | - | 2,0 |

2,2’-Oksydietanol (glikol dwuetylenowy, digol) | 2909 41 00 | 1,8 | 2,3 | 2,3 |

Polietylen liniowy o gęstości mniejszej niż 0,94 | 3901 10 10 | 2,5 | 3,3 | 3,3 |

Pozostałe polietyleny o gęstości mniejszej niż 0,94 | 3901 10 90 | 2,5 | 3,3 | 3,3 |

Polietylen o gęstości 0,94 lub większej | 3901 20 10 3901 20 90 | 2.6 | 3,4 | 3,4 |

Polipropylen, w formach podstawowych | 3902 10 00 | 6,4 | 5,4 | 1,0 |

Polistyren do spieniania | 3903 11 00 | 0,7 | 1,0 | 1,0 |

Polistyren | 3903 19 00 | 0,7 | 1,0 | 1,0 |

Kopolimery akrylonitryl-butadien-styren (ABS), w formach podstawowych | 3903 30 00 | - | 4,9 | 1,3 |

Kopolimery styren-akrylonitryl (SAN), w formach podstawowych | 3903 20 00 | 2,6 | 2,4 | 1,1 |

Poli(chlorek winylu), nie mieszany z żadnymi innymi substancjami, w formach podstawowych | 3904 10 00 | 1,1 | 1,5 | 1,5 |

[1] Dz.U. C z , str. .

[2] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

[3] Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione przez Akt Przystąpienia z 2003 r.

[4] Dz.U. L 288 z 21.10.1997, str.1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 461/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str.12).

[5] Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione przez Akt Przystąpienia z 2003 r.

[6] Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione przez Akt Przystąpienia z 2003 r.