[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 28.9.2005

COM(2005) 477 końcowy

2003/0107 (COD)

OPINIA KOMISJI na mocy art. 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE, w sprawie poprawek Parlamentu Europejskiego do wspólnego stanowiska Rady dotyczącego wniosku w sprawie

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie gospodarowania odpadami przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE

ZMIENIAJĄCA WNIOSEK KOMISJIna mocy art. 250 ust. 2 Traktatu WE

OPINIA KOMISJI na mocy art. 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE, w sprawie poprawek Parlamentu Europejskiego do wspólnego stanowiska Rady dotyczącego wniosku w sprawie

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie gospodarowania odpadami przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE

1. Wstęp

Artykuł 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE stanowi, że Komisja przekazuje opinię w sprawie poprawek zaproponowanych przez Parlament Europejski w drugim czytaniu. Komisja przedstawia poniżej swoją opinię w sprawie 36 poprawek zaproponowanych przez Parlament.

2. Kontekst

Wniosek COM(2003) 319 wersja ostateczna został przekazany Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w dniu 2 czerwca 2003 r. zgodnie z procedurą współdecyzji ustanowioną na mocy art. 175 ust. 1 Traktatu WE.

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał opinię w dniu 11 grudnia 2003 r.

Komitet Regionów wydął opinię w dniu 12 lutego 2004 r.

Parlament Europejski wydał opinię w pierwszym czytaniu w dniu 31 marca 2004 r.

W nawiązaniu do opinii Parlamentu Europejskiego i na mocy art. 251 ust. 2 Traktatu WE Rada oficjalnie przyjęła wspólne stanowisko w dniu 12 kwietnia 2005 r. Komunikat Komisji w sprawie wspólnego stanowiska został przyjęty w dniu 27 kwietnia 2005 r. a Parlament Europejski przyjął stanowisko podczas drugiego czytania w dniu 6 września 2005 r.

3. Cel wniosku

Dyrektywa, której dotyczy wniosek ma na celu minimalizację skutków oddziaływania na środowisko naturalne i zdrowie ludzkie zanieczyszczonych wód drenażowych z obiektów gospodarki odpadami przemysłu wydobywczego oraz zapobieganie wypadkom lub minimalizację ich następstw, w szczególności poprzez zapewnienie długookresowej stabilności tam i stawów ściekowych. Stanowi ona odpowiedź na poważne wypadki związane z odpadami kopalnianymi, które wydarzyły się w Europie w 1998 r. i 2000 r. oraz jest próbą ustanowienia ram prawnych dla właściwego gospodarowania takimi odpadami.

4. Opinia Komisji dotycząca poprawek Parlamentu Europejskiego

W dniu 6 września 2005 r. Parlament Europejski przyjął 36 z 48 zgłoszonych poprawek. Z 36 przyjętych poprawek, Komisja może przyjąć 8 poprawek w całości, 1 poprawkę w części oraz 4 kolejne zasadniczo. Komisja uznała 23 z przyjętych poprawek za niemożliwe do przyjęcia.

4.1. Poprawki przyjęte przez Komisję

4.1.1. Poprawki przyjęte w całości

Poprawka 14 zwiększa przejrzystość definicji „tamy” w art. 3 ust. 11, a poprawki 17 , 18 i 21 wyjaśniają treść planów gospodarowania odpadami. Poprawki 29 , 30 , 32 i 33 wyjaśniają zobowiązania mające zastosowanie do ochrony wód i ustanawiają bezpośrednie odniesienia do prawodawstwa UE w dziedzinie ochrony wód. Komisja uważa, że wymienione poprawki są zgodne z obecnym tekstem i zwiększają jego przejrzystość, a także ułatwią wykonanie przedmiotowej dyrektywy. Dlatego też Komisja może je przyjąć.

4.1.2. Poprawki przyjęte w części

W ramach poprawki 39 sugeruje się okresowe dostosowanie gwarancji finansowych do działań rekultywacyjnych, które mają być przeprowadzone. Wymieniona zmiana jest zgodna z duchem przedmiotowego przepisu i może zostać przyjęta. Jednakże druga część tej poprawki określająca, iż takie dostosowanie odnosi się do działań rekultywacyjnych prowadzonych na terenie obiektu oraz na terenie znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu gospodarki odpadami, nie stanowi wykonalnego rozwiązania. Dlatego też zmieniony art. 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

“3. Kwota gwarancji jest okresowo dostosowywana do działań rekultywacyjnych, które mają być przeprowadzone w obiekcie gospodarki odpadami.”

4.1.3. Poprawki przyjęte zasadniczo

Poprawka 4 wyjaśnia w motywie 14, iż zapobieganie powstawaniu odpadów stanowi jeden z celów zawartych w planach gospodarowania odpadami. Jest to zgodne z art. 5 ust. 1, lecz aby zapewnić spójności należy użyć słowa „minimalizacja”.

Poprawka 10 zaleca uwzględnienie aspektów związanych z ochroną środowiska w innych obszarach działalności. Propozycja ta może być podtrzymana, jednakże lepiej byłoby, gdyby proponowany tekst miał formę motywu, a nie artykułu.

Zgodnie z poprawką 23 wniosek o pozwolenie obejmuje również informacje dotyczące wydobywanych minerałów i usuwanych odpadów skalnych. Wymienione elementy poprawiają opis charakterystyki odpadów wymagany do uzyskania pozwolenia w ramach planu gospodarowania odpadami oraz mogą zostać przyjęte, lecz odpowiedniejszym byłoby zamieszczenie ich w załączniku II.

Obszary chronione są ważnym czynnikiem, który należy uwzględnić w związku z lokalizacją obiektu gospodarki odpadami. Dlatego też można podtrzymać poprawkę 27, jednakże w celu większej przejrzystości Komisja proponuje następujące brzmienie tekstu art. 11 ust. 2 lit. a):

„(aa) lokalizacja obiektu gospodarki odpadami uwzględnia wspólnotowe lub krajowe zobowiązania odnoszące się do obszarów chronionych;

(ab) obiekt gospodarki odpadami jest odpowiednio zlokalizowany, przy uwzględnieniu w szczególności geologicznych, hydrologicznych i geotechnicznych czynników oraz...”

4.2. Poprawki odrzucone przez Komisję

Poprawka 3 skreśla motyw, który odnosi się do radioaktywnych odpadów przemysłu wydobywczego. Komisja uważa, iż wymieniony motyw jest przydatny gdyż wyjaśnia związek z obowiązującym prawodawstwem w ramach Traktatu Euratom.

Poprawka 8 zmienia motyw 31 poprzez podkreślenie odpowiedzialności Wspólnoty i Państw Członkowskich za rekultywację porzuconych, poważnie zanieczyszczonych terenów oraz poprzez zachęcanie do wykorzystania funduszy Wspólnoty do takich celów. Komisja uważa, iż obecne brzmienie tekstu dokładniej uzasadnia odpowiedni artykuł (art. 20), a odniesienie do funduszy UE jest zbędne.

Poprawka 48/49/50 zmienia definicję „przetwarzania zasobów mineralnych” tak aby również objąć nią wypalanie skał wapiennych Komisja nie może przyjąć tej zmiany, gdyż wymieniona operacja nie stanowi przetwarzania zasobów mineralnych, lecz operację przemysłowego wytwarzania, która nie jest objęta zakresem przedmiotowej dyrektywy.

W odniesieniu do planów gospodarowania odpadami, poprawki 16 i 19 wprowadzają elementy, które są już zawarte w przedmiotowej dyrektywie, a poprawka 20 wprowadza nakazowe elementy domyślnie objęte art. 5 ust. 3 lit. f). Komisja uważa zatem, iż powyższe poprawki nie są konieczne.

Poprawka 22 zmienia cele planów działania w sytuacji awaryjnej, co nie jest możliwe do przyjęcia, ponieważ obecny tekst jest wystarczająco jasny i spójny.

Zgodnie z poprawką 24 plan gospodarowania odpadami zawarty we wniosku o pozwolenie będzie musiał być wcześniej zatwierdzony. Nie jest to konieczne gdyż takie zatwierdzenie może również zostać dokonane w ramach procesu udzielania pozwoleń. Poprawka 25 określa, iż informacje zawarte w pozwoleniu będą wykorzystane do sporządzania spisu obiektów gospodarowania odpadami. Nie jest to uważane za niezbędne, ponieważ obecne brzmienie art. 7 ust. 5 odnoszącego się do celów statystycznych dąży do tego samego rozwiązania co wymieniona poprawka.

Zgodnie z poprawką 26, środki w ramach art. 10 mające zastosowanie do odpadów ponownie składowanych w wyrobiskach są rozszerzone na „inne materiały wydobywane” składowane w tych miejscach a także na same wyrobiska. Poprawka ta nie może zostać przyjęta, ponieważ nie jest zgodna z duchem i przedmiotem dyrektywy.

Poprawka 31 wskazuje częstotliwość monitoringu w okresie poeksploatacyjnym danego obiektu. Jednakże wymieniona kwestia może być skuteczniej określona przez właściwe władze na zasadzie indywidualnych przypadków, a zatem powyższa poprawka nie może zostać podtrzymana.

W odniesieniu do ochrony wód, poprawka 34 wymaga zapewnienia zgodności uzdatnionych odcieków i zanieczyszczonej wody z przepisami dyrektywy wodnej UE. Jednakże powyższe odniesienie nie jest konieczne gdyż wspólnotowe zobowiązanie i tak ma zastosowanie. Nie jest również konieczne określanie wymogu uzdatniania „wszelkich innych ścieków”, jak sugerowano w tej samej poprawce, ponieważ definicja terminu „odciek” jest wystarczająco szeroka. Poprawki 6 i 35 zmieniają odpowiednio tekst motywu 25 i art. 13 ust. 4 tak aby zakazać zrzutów odpadów do wód przyjmujących, o ile zgodność z ramową dyrektywą wodną 2000/60/WE nie została wykazana. Jednakże wymieniona zmiana nie jest konieczna gdyż obecny tekst ma taki sam skutek. Poprawka 36 wprowadza środki dotyczące wyrobisk górniczych, które są przeznaczone do zatopienia. Nie może ona zostać podtrzymana, ponieważ ta ważna z punktu widzenia ochrony środowiska kwestia nie jest objęta zakresem dyrektywy oraz stanowi przedmiot ramowej dyrektywy wodnej 2000/60/WE.

W odniesieniu do gwarancji finansowych, poprawka 37 wprowadza wymóg zastosowania odpowiednich krajowych procedur, które mają być zatwierdzone przez Komisję. Propozycja ta nie jest możliwa do przyjęcia, gdyż adekwatność takich systemów może zostać lepiej oceniona przez właściwe władze Państw Członkowskich. Poprawki 7 i 38 wprowadzone odpowiednio do motywu 7 i art. 14 ust. 1 lit. b) nie mogą zostać przyjęte gdyż obecny tekst określa wykonalną metodę obliczania niezbędnych funduszy.

Poprawka 42 wprowadza wymóg, który należy stosować podczas przejściowego okresu przyznanego istniejącym obiektom gospodarowania odpadami, w szczególności potrzebę zapewnienia zgodności z ramową dyrektywą wodną. Takie zobowiązania byłyby zbyt nakazowe i nie mogą zostać przyjęte. W powyższym przypadku należy również uwzględnić fakt, iż podczas okresu przejściowego istniejące obiekty i tak będą musiały spełnić normy wskazane w ramowej dyrektywie wodnej 75/442/EWG i wymogi dyrektywy 2000/60/WE, a także wymogi określone odpowiednio w dyrektywach 76/464/EWG w sprawie substancji niebezpiecznych oraz 80/68/EWG w sprawie ochrony wód gruntowych.

Poprawka 43 skreśla tekst odnoszący się do przejściowych przepisów przyznanych już nieaktywnym ale jeszcze nie zamkniętym obiektom. Obecny tekst wskazuje wykonalny sposób zajmowania się takimi specyficznymi sytuacjami oraz obejmuje również niezbędne rygorystyczne zabezpieczenia środowiskowe. W związku z powyższym powyższa poprawka nie może zostać przyjęta.

W odniesieniu do nowych Państw Członkowskich, poprawka 9 wprowadza motyw podkreślający znaczenie przedmiotowej dyrektywy. Komisja uważa, iż nie jest to konieczne gdyż kraje przystępujące będą musiały dokonać transpozycji przedmiotowej dyrektywy i wykonać ją w dniu przystąpienia, w międzyczasie Komisja monitoruje odpowiednie postępy. Ponadto, poprawka 44 stanowi, iż jakiekolwiek potencjalne odstępstwa, które mogą zostać przyznane tym krajom nie powinny zagrażać celom przedmiotowej dyrektywy. Jednakże przepis ten ograniczyłby prawo Rady, zawarte w Traktacie o Przystąpieniu, do przyznawania tymczasowych odstępstw, a zatem powyższa poprawka nie jest możliwa do przyjęcia.

Poprawka 45 skraca okres transpozycji z 24 do 18 miesięcy. Propozycja ta nie może zostać przyjęta, gdyż okres wynoszący 24 miesiące jest niezbędny aby zapewnić odpowiednią transpozycję wymienionej dyrektywy.

5. Wniosek

Zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE Komisja wprowadza poprawki do swojego wniosku jak przedstawiono powyżej.