[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 1.8.2005

COM(2005)354 końcowy

KOMUNIKAT KOMISJI DLA RADY, PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW

Śródokresowy przegląd programu eTEN

1. WSTęP

Zgodnie z art. 14 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbioru wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych, „Komisja przedkłada raport na temat wykonania niniejszej decyzji w okresie między lipcem 2000 r. i czerwcem 2004 r. Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów”.

Ocenę programu eTEN zlecono konsorcjum, w skład którego wchodziły firmy Ramboll Management oraz IDATE, działające pod kierunkiem komitetu sterującego powołanego przez Komisję. Prace realizowano między styczniem a grudniem 2004 r. Dwa cele oceny sformułowano następująco:

- ocena ex post wykonania oraz stopnia osiągnięcia celów i wyników programu w okresie od lipca 2000 r. do czerwca 2004 r., poszerzona o ocenę społeczno-ekonomicznego oddziaływania programu w dłuższym okresie,

- ocena ex ante możliwych reorientacji programu w niedalekiej przyszłości (do końca roku 2006) oraz możliwych strategicznych opcji dla nowej fazy programu, poczynając od roku 2006.

„Wnioski i zalecenia” zawarte w projekcie sprawozdania końcowego z tej oceny zostały udostępnione komitetowi zarządzającemu programu eTEN w dniu 14 grudnia 2004 r.

2. GłÓWNE CECHY PROGRAMU ETEN

Program eTEN jest elementem polityki Unii Europejskiej w zakresie sieci transeuropejskich[1]. Podstawy finansowe przyznawania pomocy zostały określone we wspólnym rozporządzeniu finansowym dotyczącym sieci transeuropejskich[2], które stosuje się także do transeuropejskich sieci transportowych oraz transeuropejskich sieci energetycznych. Podstawy techniczne programu eTEN zostały określone w odrębnej decyzji w sprawie zbioru wytycznych[3].

W następstwie poprzedniego przeglądu programu dotyczącego transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych[4] oraz „Raportu specjalnego Trybunału Obrachunkowego”[5] dokonano rewizji załącznika 1 do decyzji w sprawie zbioru wytycznych, na nowo definiując „usługi będące przedmiotem wspólnego zainteresowania” (services of common interest), a programowi nadano nazwę „eTEN”. Dzięki tej reorientacji program eTEN stał się zgodny z nowymi celami polityki określonymi w strategii lizbońskiej, odpowiadając na szybki rozwój sektora telekomunikacyjnego – w szczególności w zakresie dostępności nowych usług oraz nowych ram regulacyjnych, a także na nowe wymogi społeczno-ekonomiczne wynikające z szybkiego rozwoju Internetu. Program eTEN skupia się obecnie na przyspieszeniu wdrażania transeuropejskich usług opartych na sieciach telekomunikacyjnych („e-usług”) będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w Unii Europejskiej oraz pełni rolę programu wsparcia w procesie osiągania celów określonych w planie działań eEurope 2005.

Zgodnie z zasadą pomocniczości program eTEN skupia się na wspieraniu świadczenia transeuropejskich e-usług według definicji zawartej w decyzji w sprawie zbioru wytycznych, pozostawiając Państwom Członkowskim świadczenie usług wymaganych na poziomie krajowym. Definicja określenia „transeuropejskie” obejmuje usługi paneuropejskie, transgraniczne oraz zaspokojenie potrzeb w kilku Państwach Członkowskich.

Roczny budżet programu eTEN w latach 2003 oraz 2004 wynosił około 45 mln EUR, a program był realizowany przede wszystkim poprzez przekazywanie pomocy finansowej w następstwie ogłaszanych corocznie zaproszeń do składania wniosków. Oczekuje się, że ten poziom finansowania utrzyma się w latach 2005 oraz 2006.

W ramach programu eTEN wspierane są dwa typy projektów: projekty na etapie tzw. „wdrożeń wstępnych” (Initial Deployment) oraz projekty na etapie „testowania rynku” (Market Validation). Projekty dotyczące wdrożeń wstępnych mają charakter downstream i wspierają fazę wprowadzania danej e-usługi na rynek. Pomoc finansowa pokrywa do 10% kosztów projektu. Projekty tego rodzaju stanowią niewielki ułamek finansowanych projektów. Z kolei projekty na etapie testowania rynku mają charakter upstream , a ich celem jest weryfikacja danej e-usługi w kategorii stosunku kosztów i korzyści. Pomoc finansowa pokrywa do 50% kosztów projektu, a projekty tego typu stanowią największą część finansowanych projektów oraz składanych wniosków.

3. OGÓLNA OPINIA KOMISJI NA TEMAT PRZEPROWADZONEJ OCENY

Komisja przyjmuje sprawozdanie z oceny i uznaje, że zawiera ono rzetelną ocenę programu eTEN za okres od lipca 2000 r. do czerwca 2004 r.

Ze sprawozdania jasno wynika, że program eTEN ma do odegrania zasadniczą rolę w przyszłym rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Europie. Ponadto Komisja z zadowoleniem odnotowuje stwierdzenie sprawozdania mówiące o tym, że program jest obecnie dobrze zarządzany, i że w następstwie modyfikacji dokonanej w lipcu 2002 r. program zajmuje obecnie silniejszą pozycję strategiczną i stanowi kluczowy element polityk dotyczących społeczeństwa informacyjnego. Jednakże widać również wyraźnie, iż w swojej obecnej formie program eTEN nie rozwinie swojego pełnego potencjału i musi ulec znaczącym zmianom, dzięki czemu przyszła inicjatywa będąca kontynuacją tego programu będzie w większym stopniu uwzględniać istniejące zapotrzebowanie. Biorąc pod uwagę wnioski z oceny ex-ante jak również ex-post , Komisja zajmuje się obecnie opracowaniem takiego właśnie nowego programu. Komisja przyjmuje ponadto zawarte w raporcie zalecenia krótko- i średniookresowe i jest zaangażowana w poprawę bieżącego programu.

4. WNIOSKI Z OCENY śRÓDOKRESOWEJ ( EX-POST )

4.1. Wniosek 1: Zmiany w zakresie podstawy prawnej programu w roku 2002 wywarły znaczący pozytywny wpływ na realizację programu.

Widać wyraźnie, że w tym szybko rozwijającym się sektorze pozycjonowanie programu eTEN musi podlegać ciągłej ocenie. Dokonano już przesunięcia punktu ciężkości programu z telekomunikacji, która była w centrum uwagi w latach dziewięćdziesiątych XX wieku, w kierunku Internetu. Obecnie natomiast eTEN został włączony do polityki wspólnotowej jako program będący odpowiedzią na zapotrzebowanie na usługi publiczne w ramach eEurope. Komisja z zadowoleniem odnotowuje konkluzję sprawozdania mówiącą o tym, że od roku 2002 notuje się poprawę zarówno w zakresie projektów, jak i perspektyw ich wdrażania. Komisja zgadza się ponadto ze sformułowanym w sprawozdaniu zaleceniem, iż program powinien zostać ponownie zmodyfikowany celem optymalizacji jego oddziaływania.

4.2. Wniosek 2: Odnotowano znaczącą poprawę w zakresie zarządzania i administrowania programem.

Komisja z zadowoleniem odnotowuje konkluzje dotyczące poprawy funkcjonowania oraz wniosek stwierdzający, iż eTEN jest obecnie sprawnie kierowanym programem. Procedury oceny wniosków podlegają ciągłemu udoskonalaniu, a Komisja jest zdania, że stanowią one obecnie wzorzec dobrych praktyk. Wzmocniono także strategię komunikacyjną programu eTEN, a ponadto udało się osiągnąć wysoki udział wniosków z nowych Państw Członkowskich w zaproszeniu do składania wniosków ogłoszonym w roku 2004. Komisja zgadza się, że finansowa administracja programu jest zbyt kłopotliwa. Celem nowego programu będzie usprawnienie administracji finansowej eTEN przy jednoczesnym zachowaniu zgodności z rozporządzeniem finansowym Komisji.

4.3. Wniosek 3: Oddziaływanie projektów sprzed roku 2002 jest jak dotąd ograniczone, lecz istnieje znaczący potencjał silniejszego oddziaływania.

Komisja w dużej mierze zgadza się zarówno z tym wnioskiem, jak i z powiązanymi z nim wnioskami nr 6, 7 i 8. Ocena wskazuje na ważną rolę programu eTEN, lecz także na potrzebę modyfikacji w celu zwiększenia jego oddziaływania. Projekty sprzed roku 2002 były wdrażane zgodnie z decyzją w sprawie zbioru wytycznych obowiązującą przed lipcem 2002 r. Sprawozdanie stwierdza jednak również, iż „większość projektów (sprzed 2002 r.) zakończyła się jakąś formą wdrożenia”, a ponadto mówi o tym, iż „bez istnienia programu wiele z tych rezultatów nie zostałoby osiągniętych, zostałoby osiągniętych później lub na mniejszą skalę”. Decyzja w sprawie zbioru wytycznych została uaktualniona w lipcu 2002 r. poprzez wprowadzenie „znacznie silniejszej koncentracji na sektorze publicznym”. Dzięki temu krokowi oraz usprawnieniom w zarządzaniu programem eTEN projekty po roku 2002 r. były „lepiej przygotowane do wdrożenia”. Ponadto „nowa inicjatywa mentoringu dla projektów, której celem jest usuwanie przeszkód stojących na drodze do wdrażania wyników projektów ukierunkowanych na testowanie rynku, zapewni większe wsparcie dla wdrożeń, w tym możliwość inwestycji finansowej”.

4.4. Wniosek 4: Motorem projektów odnoszących sukcesy są silni gracze, często będący użytkownikami końcowymi.

Komisja odnotowuje ten wniosek. Jednakże Komisja jest zdania, iż aby pomyślnie zakończone projekty przyniosły trwałe rezultaty, konieczne jest zaangażowanie Państw Członkowskich w dostarczanie usług.

4.5. Wniosek 5: Wiele projektów dotyczących rynku klientów indywidualnych (B2C) oraz instytucjonalnych (B2B) nie zakończyło się zbyt dużym sukcesem.

Tego rodzaju usługi nie są już uwzględniane w zrewidowanej decyzji w sprawie zbioru wytycznych.

4.6. Wniosek 6: Słaby udział partnerów z sektora publicznego w projektach stanowi barierę dla wdrożeń oraz dla osiągnięcia dużej skali oddziaływania programu.

Komisja zgadza się z tym wnioskiem. Odpowiedź Komisji przedstawiono poniżej w punktach 5.1 oraz 5.6.

4.7. Wniosek 7: Skala wdrożenia jest często ograniczona.

Komisja zgadza się z tym wnioskiem. Został on jednak wyciągnięty na podstawie wyników projektów przed reorientacją programu eTEN w roku 2002. Komisja ma zamiar przeprowadzić podobną ocenę oddziaływania późniejszych projektów po ich zakończeniu. Działania podejmowane w celu poprawy wdrożeń wskazano poniżej w punktach 5.1 oraz 5.6.

4.8. Wniosek 8: Słabe i/lub opóźnione wyniki wdrożeń o ograniczonym jak dotąd oddziaływaniu.

Komisja zgadza się z tym wnioskiem. Został on jednak wyciągnięty na podstawie wyników projektów przed reorientacją programu eTEN w roku 2002. Komisja ma zamiar przeprowadzić podobną ocenę oddziaływania późniejszych projektów po ich zakończeniu. Działania podejmowane w celu poprawy wdrożeń wskazano w niżej punktach 5.1 oraz 5.6.

4.9. Wniosek 9: Program eTEN odgrywa ważną rolę w łańcuchu wartości na drodze od badań do wdrożeń.

Z zadowoleniem przyjmowane jest stwierdzenie sprawozdania mówiące o utrzymującym się znaczeniu programu eTEN i płynących zeń synergiach z działalnością badawczą. Komisja zobowiązana jest do zapewnienia zrównoważonego i całościowego podejścia do badań, wdrożeń oraz działalności regulacyjnej w zakresie społeczeństwa informacyjnego. Dyrekcja Generalna ds. Społeczeństwa Informacyjnego dąży do wzmocnienia takich powiązań, nadal ponosząc główną odpowiedzialność za spójne i konsekwentne zarządzanie w tych trzech obszarach.

5. ZALECENIA KRÓTKOOKRESOWE OPRACOWANE W TRYBIE EX POST DLA OBECNEJ FAZY PROGRAMU

5.1. Zalecenie 1: Dalej wzmacniać kryteria oceny

Najważniejszymi wśród stron zainteresowanych, które mogą zapewnić trwałe rezultaty wdrożeń, są niewątpliwie instytucje publiczne. Komisja jest świadoma dużego znaczenia rachunku ekonomicznego zarówno dla usług publicznych, jak i sektora prywatnego, a kwestia ta pozostanie nadal ważnym aspektem kryteriów oceny.

Komisja znacząco zmodyfikowała kryteria oceny na potrzeby programu prac na rok 2005, kładąc większy nacisk na potencjał związany z wdrożeniami. Wprowadzono nowe kryterium przyznania, jeszcze silniej akcentując tę kwestię i nadając jej jeszcze większą wagę. Zaangażowanie instytucji publicznych jest już obecnie aktywnie wspierane w ramach kampanii informacyjnej oraz poprzez zmienione kryteria przyznania. W roku 2005 podjęte zostaną kolejne kroki we współpracy z komitetem zarządzającym w celu włączenia do programu instytucji publicznych.

5.2. Zalecenie 2: Potraktować priorytetowo kwestię powielania usług, które okazały się trwałe i użyteczne na poziomie krajowym

Już obecnie w kampanii informacyjnej programu eTEN położono znaczny nacisk na rolę dobrych praktyk oraz ich ponownego wykorzystywania w procesie tworzenia wniosków składanych w ramach programu eTEN. Określanie dobrych praktyk w nowych Państwach Członkowskich to jeden z celów aktualnie realizowanego studium, którego wyniki będą szeroko rozpowszechniane w ramach całej Wspólnoty, aby wspierać powielanie dobrych praktyk.

Dotychczas określanie dobrych praktyk pozostawiano wnioskodawcom, lecz Komisja będzie w coraz większym stopniu podejmowała tę kwestię we współpracy z Państwami Członkowskimi w kontekście tzw. „podejścia odgórnego”.

5.3. Zalecenie 3: Połączyć fazę testowania rynku oraz wdrożenia, tworząc projekty wielofazowe

Komisja wyraża zgodę na koncepcję łączenia etapu testowania rynku oraz wdrożenia wstępnego w ramach większego projektu wielofazowego. Wymaga to zmiany rozporządzenia finansowego, które obecnie stosuje się także do transeuropejskich sieci transportowych oraz energetycznych. Kwestia ta zostanie w pełni rozważona w dyskusjach dotyczących przyszłej ewolucji programu eTEN w związku z proponowaną kontynuacją programu, począwszy od roku 2007, która będzie wymagała nowej podstawy prawnej.

5.4. Zalecenie 4: Nadal dążyć do podniesienia ogólnego pułapu finansowania dla projektów

Biorąc pod uwagę, iż wśród złożonych wniosków dotyczących wdrożeń wstępnych tylko niewielka liczba reprezentowała zadowalający poziom, można podejrzewać, iż środowiska potencjalnie zainteresowane programem eTEN zasadniczo odrzuciły obecny pułap finansowania wynoszący 10%. Wykazano, że ten poziom nie pokrywa kosztów stałych, kosztów dodatkowych oraz ryzyka związanego z wdrażaniem usługi „transeuropejskiej”. Wszystkie dostępne Komisji informacje wskazują na konieczność podniesienia poziomu finansowania do 30% oraz pilną konieczność podjęcia pozytywnej decyzji w takim czasie, który pozwoli na jej zastosowanie do umów w roku 2005.

5.5. Zalecenie 5: Określić cele projektu oraz „kamienie milowe” w postaci konkretnych rezultatów, a nie dokumentów

Komisja uznaje, iż ważne jest położenie większego nacisku na „kamienie milowe” oraz konkretne rezultaty niż na tworzenie dokumentów. Jednakże Komisja potrzebuje określonych dokumentów, aby móc ocenić efektywność działań konsorcjów oraz postępy w osiąganiu postawionych celów. Niektóre dokumenty, szczególnie te o charakterze administracyjnym, stanowią obligatoryjny element umowy. Umowy przewidują jednak zazwyczaj dostarczenie znacznie większej liczby dokumentów, o czym decydują konsorcja. W ostatniej rundzie negocjacji Komisja zaczęła kwestionować potrzebę wszystkich dokumentów proponowanych przez konsorcja celem ograniczenia ich do niezbędnego minimum.

5.6. Zalecenie 6: Kontynuować wysiłki na rzecz doskonalenia programu prac

Program prac na rok 2005 uwzględnia doświadczenia zdobyte w poprzednich zaproszeniach do składania wniosków jak również zalecenia sformułowane w sprawozdaniu z oceny. Podstawa prawna wymaga podejścia tematycznego, wprowadzono natomiast podejście przekrojowe, zgodnie z którym wszystkie wnioski winny odnieść się do odpowiednich kwestii tzw. „e-włączenia” (eInclusion) oraz „zaufania i bezpieczeństwa”. Większy nacisk na wdrożenia osiąga się dzięki wprowadzeniu związanego z tą kwestią kryterium przyznania, a ponadto większy nacisk kładzie się na wiodącą rolę, jaką winny odgrywać instytucje publiczne. Zmniejszono także obciążenia administracyjne dzięki uproszczeniu wzorca określającego strukturę wniosku oraz wprowadzeniu możliwości składania wniosków w formie elektronicznej równolegle z możliwością składania ich w formie papierowej.

Komisja będzie kontynuować omawiany proces doskonalenia w roku 2006 w granicach wytyczonych przez podstawę prawną. W trakcie roku 2005 Komisja oceni w szczególności możliwość wprowadzenia podejścia kierowanego zapotrzebowaniem w połączeniu z obecnym podejściem oddolnym opartym o zaproszenia do składania wniosków.

6. OCENA POTENCJALNYCH OPCJI DLA PRZYSZłEGO PROGRAMU

W sprawozdaniu omówiono 5 opcji na przyszłość. Pierwsze trzy z nich przedstawiono jako możliwości teoretyczne, a w ich analizie zwraca się uwagę na podstawową rolę programu w wypełnianiu luki między badaniami a wprowadzaniem na rynek, której to luki nie wypełniają inne inicjatywy wspólnotowe. Komisja zgadza się, iż „całkowita rezygnacja z podejścia oddolnego byłaby zbyt ryzykowna”.

W sprawozdaniu wskazuje się na potrzebę znaczącej zmiany obecnej formy programu i proponuje się optymalne połączenie różnych podejść, w tym ściślej skoordynowaną strategię kierowaną zapotrzebowaniem. W ramach tego podejścia komitet będzie określać wymagania, a projekty będą realizowane w ramach procedury zamówień publicznych. Komisja zbada perspektywy zastosowania otwartej metody koordynacji dla wspierania procesu zdobywania informacji potrzebnych do formułowania polityk (policy learning), wymiany dobrych praktyk, benchmarkingu oraz lepszej koordynacji strategii między działaniami podejmowanymi w skali lokalnej, regionalnej i krajowej.

Wzrost wydajności niezbędny do urzeczywistnienia celów strategii lizbońskiej będzie w znaczącym stopniu realizowany poprzez wykorzystanie efektywnych e-usług. Komisja odnotowuje zalecany w sprawozdaniu z oceny cel dla przyszłego programu, którym jest „ przyczynienie się do wdrożenia e-usług (lub e-rozwiązań) odpowiadających na kluczowe potrzeby sektora publicznego, a także interoperacyjności usług i systemów między krajami, a tym samym przyczynienie się do niwelowania barier utrudniających obywatelom i przedsiębiorstwom pełne uczestnictwo w rynku wewnętrznym oraz korzystanie ze sprawnie i skutecznie świadczonych usług publicznych ”.

6.1. Zmiana podejścia interwencyjnego z podejścia stymulowanego przez podaż na podejście kierowane zapotrzebowaniem – omówienie podstawowych aspektów

Komisja zgadza się z wnioskiem (por. punkt 5) stwierdzającym, iż istnieje potrzeba wprowadzenia usług będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, określonych w sposób bardziej strategiczny i skoordynowany. Doświadczenia wskazują, że stosowanie otwartych zaproszeń do składania wniosków nie prowadzi do skoordynowanego wdrażania transeuropejskich publicznych e-usług. Przy formułowaniu kontynuacji programu będzie istniała potrzeba dokonania oceny szeregu mechanizmów warunkujących ściślej skoordynowane podejście, w tym także tych opisanych w punkcie 6 powyżej.

6.2. Zwiększenie efektu dźwigni osiąganego dzięki środkom finansowym programu eTEN

Komisja zgadza się ze stwierdzeniem, iż „dla osiągnięcia rzeczywistego oddziaływania projekty winny dotyczyć znaczącej części zapotrzebowania w wybranych obszarach”. W rozpoznawaniu zapotrzebowania kluczową rolę będzie odgrywać wzmiankowane w punkcie 6.1 podejście odgórne, realizowane przy współpracy Państw Członkowskich. Wdrożenia usług dużej skali będących przedmiotem wspólnego zainteresowania będą wymagać większego budżetu niż obecnie dostępny, a ponadto atrakcyjniejszych niż obecne warunków uczestnictwa, gdzie oferowany limit wynosi 10% – limit ten został wyraźnie odrzucony przez strony zainteresowane jako zbyt niski.

7. WNIOSKI

Komisja z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie oraz fakt, że pojawia się ono w momencie umożliwiającym jego wykorzystanie dla wsparcia nowego myślenia w procesie formułowania polityk.

Komisja śledziła pracę wykonawcy, pragnąc na wczesnym etapie rozpoznać możliwe udoskonalenia. W związku z powyższym większość zaleceń została już włączona do programu prac na rok 2005 zgodnie z opisem przedstawionym w punkcie 5 powyżej.

Mając na uwadze sformułowaną w sprawozdaniu z oceny konkluzję stwierdzającą, iż „ogólne cele programu eTEN są w pełni zgodne ze strategią lizbońską”, zalecenia o długookresowym charakterze zostały, jak przedstawiono w punkcie 6 powyżej, uwzględnione w pracach nad modyfikacją tego programu, stanowiącego kluczowy element nowej inicjatywy i2010 ogłoszonej w dniu 1 czerwca 2005 r. przez Komisarz Reding i będącej kontynuacją planu działań eEurope 2005. Komisja przyjęła poza tym program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji[6], który obejmuje również program będący następcą programu eTEN[7], oraz przedłożyła go Parlamentowi Europejskiemu i Radzie jako część nowych perpektyw finansowych.

[1] Inicjatywa powołania sieci transeuropejskich (TEN) opiera się na postanowieniach art. 154, 155 i 156 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w których sformułowano cel ustanowienia sieci transeuropejskich w sferze transportu, telekomunikacji i energetyki.

[2] Rozporządzenie (WE) nr 1655/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 1999 r., zmieniające Rozporządzenie (WE) nr 2236/95 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich (Dz.U. L 197 z 29.7.1999, str. 1).

[3] Decyzja nr 1376/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. zmieniająca decyzję nr 1336/97/WE w sprawie zbioru wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych, (Dz.U. L 200 z 30.7.2002, str. 1).

[4] Raport Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów COM(2001)742 końcowy „Raport z wykonania decyzji nr 1336/97 w sprawie zbioru wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych”.

[5] Raport specjalny nr 9/2000 dotyczący sieci transeuropejskich (TEN) – telekomunikacja, wraz z odpowiedziami Komisji.

[6] COM(2005) 121 z 6.4.2005: Wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007-2013)

[7] W związku z tą całościową modyfikacją Komisja nie będzie przedstawiała odrębnego wniosku w sprawie zmian w załączniku I do obowiązującej decyzji w sprawie zbioru wytycznych, które w następstwie tego stracą moc z dniem 31 grudnia 2006 r. Obowiązują one jednak w odniesieniu do tych zaproszeń do składania wniosków, które zostaną do tego dnia opublikowane w Dzienniku Urzędowym.