Do celów art. 9.20 i 9.23 Umowy zmiany lub poprawki dotyczące sekcji od A do D oraz F w załącznikach 9-A i 9-B do Umowy są zatwierdzane przez Komisję w imieniu Unii.

(2)Na podstawie art. 218 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy upoważnić Komisję do zatwierdzania, w imieniu Unii, stanowiska, jakie ma zostać zajęte wobec pewnych zmian do Umowy, które mają być przyjęte w drodze procedury uproszczonej na podstawie art. 9.20 Umowy lub w odniesieniu do wykazu podmiotów zawartego w sekcjach od A do C w załącznikach 9-A i 9-B do Umowy, na podstawie art. 9.23 Umowy, w Komitecie ds. Inwestycji, Handlu Usługami, Handlu Elektronicznego i Zamówień Rządowych.

Komisja zdaje sobie sprawę, że ważne jest osiągnięcie równowagi między dalszymi działaniami zmierzającymi do reformy unijnej polityki inwestycyjnej a wątpliwościami państw członkowskich UE dotyczącymi ewentualnego wykonywania kompetencji dzielonych w tych kwestiach. Z tego względu Komisja nie zaproponowała tymczasowego stosowania Umowy o ochronie inwestycji. Jeżeli jednak państwa członkowskie chciałyby, aby Komisja przedstawiła wniosek w sprawie tymczasowego stosowania Umowy o ochronie inwestycji, Komisja jest gotowa to uczynić.

Również zgodnie z wytycznymi negocjacyjnymi Umowa o ochronie inwestycji wynegocjowana przez Komisję będzie dawała inwestorom możliwość korzystania z nowoczesnego i zreformowanego mechanizmu rozstrzygania sporów dotyczących inwestycji. System ten zapewnia przestrzeganie przepisów dotyczących ochrony inwestycji i zmierza do zapewnienia równowagi między ochroną inwestorów w sposób przejrzysty a zagwarantowaniem państwu prawa do wprowadzania regulacji w celu realizacji celów polityki publicznej. Umowa ustanawia stały międzynarodowy i w pełni niezależny system rozstrzygania sporów, składający się ze stałego sądu pierwszej instancji i sądu apelacyjnego, które prowadzić będą postępowania dotyczące rozstrzygania sporów w sposób przejrzysty i bezstronny.

Zgodnie z celami zawartymi w wytycznych negocjacyjnych Komisja zadbała o to, by inwestorzy z UE i ich inwestycje w Wietnamie byli sprawiedliwie i równo traktowani i nie byli dyskryminowani w porównaniu z podobnymi inwestycjami wietnamskimi. Jednocześnie Umowa o ochronie inwestycji zapewnia inwestorom unijnym i ich inwestycjom w Wietnamie ochronę przed wywłaszczeniem, chyba że jest ono prowadzone w celach publicznych, zgodnie z odpowiednimi procedurami, w sposób niedyskryminujący i w zamian za szybką, odpowiednią i skuteczną rekompensatę według godziwej wartości rynkowej wywłaszczonej inwestycji.

Umowa zawiera wszystkie innowacje związane z nowym podejściem UE do ochrony inwestycji i mechanizmy ich egzekwowania, które nie występują w 21 istniejących dwustronnych umowach inwestycyjnych zawartych przez Wietnam i państwa członkowskie UE. Bardzo istotną cechą Umowy o ochronie inwestycji jest to, że zastępuje ona, a tym samym poprawia, 21 istniejących dwustronnych umów inwestycyjnych.

7)kompleksowy rozdział dotyczący handlu i zrównoważonego rozwoju, mający na celu zapewnienie, by handel wspierał prawa pracy, ochronę środowiska oraz rozwój społeczny, a także by propagował zrównoważoną gospodarkę leśną i zrównoważone zarządzanie zasobami rybnymi. Rozdział ten zawiera zobowiązania dotyczące skutecznego stosowania norm międzynarodowych oraz dotyczące wysiłków prowadzących do ratyfikacji szeregu konwencji międzynarodowych. Określa również, w jaki sposób partnerzy społeczni i społeczeństwo obywatelskie będą zaangażowani w jego wdrażanie i monitorowanie jego realizacji oraz

5)zobowiązanie Wietnamu do ograniczenia lub zniesienia ceł na przywóz z UE oraz tańszy dostęp dla europejskich przedsiębiorstw i konsumentów do produktów pochodzących z Wietnamu;

Oba te cele zostały w pełni osiągnięte: Umowa wykracza poza istniejące zobowiązania podjęte w ramach WTO w wielu obszarach, takich jak usługi, zamówienia, bariery pozataryfowe oraz ochrona praw własności intelektualnej, w tym oznaczeń geograficznych. We wszystkich tych obszarach Wietnam zgodził się również przyjąć nowe zobowiązania, które znacznie wykraczają poza to, do czego zobowiązał się w innych umowach, w tym we wszechstronnym i progresywnym porozumieniu o partnerstwie transpacyficznym (CPTPP).

Konieczne będzie podjęcie określonych działań, by zapewnić wykonanie Umowy. Działania takie zostaną podjęte odpowiednio wcześnie w celu stosowania Umowy. Do działań tych należy rozporządzenie wykonawcze Komisji, które ma zostać przyjęte zgodnie z art. 58 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, otwierające kontyngenty taryfowe przewidziane w Umowie.

Rozdział Umowy o wolnym handlu dotyczący kwestii instytucjonalnych ustanawia Komitet ds. Handlu, którego głównym zadaniem jest nadzorowanie i ułatwianie wykonania i stosowania tej Umowy. Komitet ds. Handlu składa się z przedstawicieli UE i Wietnamu, którzy będą się spotykać co dwa lata lub na żądanie jednej ze stron. Komitet ds. Handlu będzie nadzorować pracę wszystkich specjalnych komitetów i grup roboczych ustanowionych na mocy Umowy (Komitet ds. Handlu Towarami, Komitet ds. Ceł; Komitet Środków Sanitarnych i Fitosanitarnych; Komitet ds. Inwestycji, Handlu Usługami, Handlu Elektronicznego i Zamówień Rządowych; Komitet ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju; grupa robocza ds. praw własności intelektualnej, w tym ds. oznaczeń geograficznych; grupa robocza ds. pojazdów silnikowych oraz części do nich).

Oczekuje się, że Umowa o ochronie inwestycji UE–Wietnam będzie miała wpływ finansowy na budżet UE po stronie wydatków. Umowa ta będzie trzecią umową UE (po kompleksowej umowie gospodarczo-handlowej UE–Kanada i umowie UE–Singapur), w której przewidziano system sądów ds. inwestycji do rozstrzygania sporów między inwestorami a państwami. Począwszy od 2019 r., przewiduje się dodatkowe roczne wydatki w kwocie 700 000 EUR (z zastrzeżeniem wejścia w życie Umowy) na sfinansowanie stałej struktury obejmującej sąd pierwszej instancji i sąd apelacyjny. Jednocześnie Umowa wiąże się z wykorzystaniem zasobów administracyjnych w ramach linii budżetowej XX 01 01 01 (Wydatki związane z pracującymi w instytucji urzędnikami i pracownikami zatrudnionymi na czas określony), biorąc pod uwagę, że według szacunków jeden administrator zostanie przypisany, w ramach ekwiwalentu pełnego czasu pracy, do zadań określonych w Umowie. Jest to opisane w ocenie skutków finansowych regulacji i podlega wskazanym tam warunkom.

Z analizy wynika, że zniesienie dwustronnych stawek celnych i podatków wywozowych wraz z ograniczeniem barier pozataryfowych, które wpływają na transgraniczną wymianę towarów i usług, znacznie ożywi handel dwustronny. Szacuje się, że do 2035 r. wartość wywozu z UE do Wietnamu wzrośnie o ponad 8 mld EUR, natomiast wywozu z Wietnamu do UE – o 15 mld EUR. Oznacza to wzrost w ujęciu względnym wywozu z UE do Wietnamu o blisko 29 %, zaś wywozu z Wietnamu do UE o prawie 18 %.

Wniosek jest zgodny z art. 218 TFUE, który przewiduje, że to Rada przyjmuje decyzje dotyczące umów międzynarodowych. Nie istnieje żaden inny instrument prawny, który mógłby posłużyć do osiągnięcia celu wyrażonego w niniejszym wniosku.

Jeżeli chodzi o Umowę o ochronie inwestycji, Trybunał potwierdził, że – zgodnie z art. 207 TFUE – UE ma wyłączne kompetencje w odniesieniu do wszystkich merytorycznych postanowień o ochronie inwestycji, w zakresie, w jakim odnoszą się one do bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Trybunał potwierdził także wyłączną kompetencję UE w odniesieniu do mechanizmu rozstrzygania sporów między państwami dotyczących ochrony inwestycji. Ponadto Trybunał stwierdził, że UE ma kompetencje dzielone w odniesieniu do inwestycji innych niż bezpośrednie i rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem (co zostało później zastąpione w Umowie o ochronie inwestycji systemem sądów ds. inwestycji), gdy stroną pozwaną są państwa członkowskie.

Dodano ponadto art. 218 ust. 7 TFUE jako podstawę prawną, ponieważ Rada powinna upoważnić Komisję do zatwierdzenia stanowiska Unii w sprawie pewnych zmian do Umowy o wolnym handlu z uwagi na fakt, że Umowa ta przewiduje przyspieszone lub uproszczone procedury zatwierdzania takich zmian. Z tego względu Komisję należy upoważnić do zatwierdzania zmian lub poprawek, które mają być przyjęte przez Komitet ds. Handlu na podstawie art. 9.20 (Zmiany i sprostowania związane z zakresem) i 9.23 (Komitet ds. Inwestycji, Handlu Usługami, Handlu Elektronicznego i Zamówień Rządowych) w odniesieniu do wykazu podmiotów zawartego w sekcjach od A (Podmioty rządowe na szczeblu centralnym) do C (Inne podmioty objęte niniejszą Umową) w załącznikach 9-A (Zakres zamówień rządowych w przypadku Unii) i 9-B (Zakres zamówień rządowych w przypadku Wietnamu).

Od dnia wejścia w życie Umowa UE–Wietnam o ochronie inwestycji zastąpi dwustronne umowy między Wietnamem a państwami członkowskimi UE, które to umowy zostały wymienione w załączniku 6 (Wykaz umów inwestycyjnych) do Umowy o ochronie inwestycji.

Dnia 22 grudnia 2009 r. Rada zgodziła się na rozpoczęcie negocjacji dwustronnych z poszczególnymi państwami ASEAN, na podstawie upoważnienia i wytycznych negocjacyjnych z 2007 r., jednocześnie zachowując cel strategiczny, jakim jest umowa międzyregionalna. Rada upoważniła również Komisję do rozpoczęcia negocjacji dwustronnych najpierw z Singapurem, jako pierwszy krok do celu, jakim jest terminowe podjęcie takich negocjacji z innymi istotnymi państwami ASEAN. UE podjęła następnie negocjacje dwustronne w sprawie umów o wolnym handlu z Malezją (2010 r.), Wietnamem (2012 r.), Tajlandią (2013 r.), Filipinami (2015 r.) i Indonezją (2016 r.).

Dnia 23 kwietnia 2007 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie międzyregionalnej umowy o wolnym handlu z państwami ASEAN. Przy założeniu, że celem było wynegocjowanie umowy o wolnym handlu między regionami, upoważnienie dawało jednak możliwość negocjacji dwustronnych na wypadek, gdyby nie udało się osiągnąć porozumienia co do prowadzenia negocjacji wspólnie z grupą państw ASEAN. Z uwagi na trudności, jakie wystąpiły w trakcie negocjacji międzyregionalnych, obie strony uznały, że doszło do impasu, i zgodziły się na wstrzymanie rokowań.

Dynamicznie rozwijające się gospodarki Azji Południowo-Wschodniej, z 600 milionami konsumentów i szybko rosnącą klasą średnią, są kluczowymi rynkami dla eksporterów i inwestorów z Unii Europejskiej. Z łączną kwotą 227,3 mld EUR w handlu towarami (2017 r.) i 77 mld EUR w handlu usługami (2016 r.) Stowarzyszenie Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) jako całość jest trzecim co do wielkości partnerem handlowym UE spoza Europy – po Stanach Zjednoczonych i Chinach. Jednocześnie całkowita kwota 263 mld EUR bezpośrednich inwestycji zagranicznych (2016 r.) w ASEAN czyni z UE pierwszego bezpośredniego inwestora zagranicznego na tym obszarze; ASEAN jako całość jest z kolei drugim co do wielkości bezpośrednim azjatyckim inwestorem zagranicznym w UE – o łącznej wartości bezpośrednich inwestycji zagranicznych wynoszącej 116 mld EUR (2016 r.).

KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 17.10.2018 COM(2018) 691 final ZAŁĄCZNIK

do wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu







UMOWA O WOLNYM HANDLU

MIĘDZY UNIĄ EUROPEJSKĄ

A SOCJALISTYCZNĄ REPUBLIKĄ WIETNAMU PREAMBUŁA Unia Europejska, zwana dalej „Unią” oraz Socjalistyczna Republika Wietnamu, zwana dalej „Wietnamem”, zwane dalej łącznie „Stronami” lub, każda z osobna, „Stroną”, UZNAJĄC swoje długotrwałe i silne partnerstwo oparte na wspólnych zasadach i wartościach odzwierciedlonych w Umowie o partnerstwie i współpracy oraz swoje znaczące więzi gospodarcze, handlowe i inwestycyjne; DĄŻĄC do dalszego zacieśnienia stosunków gospodarczych wpisujących się w ramy ich ogólnej współpracy międzynarodowej i w zgodzie z jej zasadami oraz przekonane, iż niniejsza Umowa stworzy nowe możliwości dla rozwoju handlu i inwestycji między wymienionymi Stronami; UZNAJĄC, że niniejsza Umowa uzupełni wysiłki w zakresie regionalnej integracji gospodarczej i będzie im sprzyjać;



ZDECYDOWANE, by wzmocnić swoje więzi gospodarcze, handlowe i inwestycyjne zgodnie z celem zrównoważonego rozwoju, w jego wymiarze gospodarczym, społecznym i środowiskowym, a także by promować handel i inwestycje na podstawie niniejszej Umowy z uwzględnieniem wysokiego poziomu ochrony środowiska i pracy oraz właściwych standardów i umów międzynarodowych;

PRAGNĄC poprawić warunki życia, promować wzrost i stabilność gospodarczą, tworzyć nowe miejsca zatrudnienia i zwiększyć ogólny dobrobyt oraz potwierdzając w tym celu swoje zobowiązanie do promowania handlu i liberalizacji inwestycji; PRZEKONANE, że niniejsza Umowa przyczyni się do rozszerzenia i poprawy bezpieczeństwa rynku towarów i usług oraz do zapewnienia stabilnego i przewidywalnego otoczenia dla handlu i inwestycji, zwiększając tym samym konkurencyjność ich przedsiębiorstw na rynku globalnym; POTWIERDZAJĄC swoje zobowiązania w ramach Karty Narodów Zjednoczonych podpisanej w San Francisco dnia 26 czerwca 1945 r. oraz mając na uwadze zasady sformułowane w Powszechnej deklaracji praw człowieka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 10 grudnia 1948 r.; UZNAJĄC znaczenie przejrzystości w handlu międzynarodowym przynoszącej korzyści wszystkim stronom; DĄŻĄC do ustanowienia jasnych i obustronnie korzystnych zasad regulujących handel i inwestycje oraz do zmniejszenia lub zniesienia barier we wzajemnym handlu i inwestycjach;

ZDECYDOWANE, by przyczynić się do harmonijnego rozwoju i rozszerzania międzynarodowej wymiany handlowej poprzez usuwanie przeszkód w handlu za pośrednictwem niniejszej Umowy oraz by unikać tworzenia nowych barier między Stronami w handlu i inwestycjach, które mogą obniżyć korzyści płynące z niniejszej Umowy; UWZGLĘDNIAJĄC swoje odpowiednie prawa i obowiązki wynikające z Porozumienia WTO i innych wielostronnych, regionalnych i dwustronnych umów i uzgodnień, których są stronami; PRAGNĄC wspierać konkurencyjność własnych przedsiębiorstw przez zapewnianie im przewidywalnych ram prawnych dla stosunków handlowych i inwestycyjnych, UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:



ROZDZIAŁ 1 CELE I OGÓLNE DEFINICJE ARTYKUŁ 1.1 Ustanowienie strefy wolnego handlu Strony ustanawiają niniejszym strefę wolnego handlu, zgodnie z art. XXIV GATT 1994 i art. V GATS. ARTYKUŁ 1.2 Cele Celem niniejszej Umowy jest liberalizacja i ułatwienie handlu i inwestycji między Stronami zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.



ARTYKUŁ 1.3 Umowa o partnerstwie i współpracy Do celów niniejszej Umowy „Umowa o partnerstwie i współpracy” oznacza Umowę o wszechstronnym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Socjalistyczną Republiką Wietnamu, z drugiej strony, podpisaną w Brukseli dnia 27 czerwca 2012 r. ARTYKUŁ 1.4 Porozumienia WTO Do celów niniejszej Umowy: a) „Porozumienie w sprawie rolnictwa” oznacza Porozumienie w sprawie rolnictwa zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO; b) „Porozumienie w sprawie zamówień rządowych” oznacza Porozumienie w sprawie zamówień rządowych zawarte w załączniku 4 do Porozumienia WTO; c) „Porozumienie w sprawie w sprawie inspekcji przedwysyłkowej” oznacza Porozumienie w sprawie inspekcji przedwysyłkowej zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO;

d) „Porozumienie w sprawie rolnictwa” oznacza Porozumienie w sprawie rolnictwa zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO;

e) „Porozumienie antydumpingowe” oznacza Porozumienie o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO; f) „Porozumienie w sprawie ustalania wartości celnej” oznacza Porozumienie WTO o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO; g) „DSU” oznacza Uzgodnienie w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów zawarte w załączniku 2 do Porozumienia WTO; h) „GATS” oznacza Układ ogólny w sprawie handlu usługami zawarty w załączniku 1B do Porozumienia WTO; i) „GATT 1994” oznacza Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu 1994 zawarty w załączniku 1A do Porozumienia WTO; j) „Porozumienie w sprawie licencjonowania przywozu” oznacza Porozumienie WTO w sprawie licencjonowania przywozu zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO; k) „Porozumienie w sprawie środków ochronnych” oznacza Porozumienie w sprawie środków ochronnych zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO;

l) „Porozumienie SCM” oznacza Porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO; m) „Porozumienie SPS” oznacza Porozumienie w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO; n) „Porozumienie TBT” oznacza Porozumienie w sprawie barier technicznych w handlu zawarte w załączniku 1A do Porozumienia WTO;

o) „Porozumienie TRIPS” oznacza Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej stanowiące załącznik 1C do Porozumienia WTO oraz p) „Porozumienie WTO” oznacza Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu, sporządzone w dniu 15 kwietnia 1994 r. ARTYKUŁ 1.5 Definicje ogólne Jeżeli nie określono inaczej, do celów niniejszej Umowy: a) „dzień” oznacza dzień kalendarzowy;

b) „wewnętrzne” oznacza środki dotyczące ustawodawstwa, prawa lub przepisów ustawowych i wykonawczych w przypadku Unii i jej państw członkowskich, a w przypadku Wietnamu odpowiednio ustawodawstwo, prawo lub przepisy ustawowe i wykonawcze na poziomie centralnym, regionalnym lub lokalnym; c) „towary” oznaczają produkty w rozumieniu GATT 1994, o ile w niniejszej Umowie nie wskazano inaczej; d) „System Zharmonizowany” oznacza Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów, w tym wszystkie uwagi oraz zmiany do niego (zwany dalej „HS”);

e) „MFW” oznacza Międzynarodowy Fundusz Walutowy; f) „środek” oznacza wszelkie środki stosowane przez Stronę, w formie ustaw, rozporządzeń, reguł, procedur, decyzji, działań administracyjnych lub w jakiejkolwiek innej formie; g) „osoba fizyczna pochodząca z terytorium Strony” oznacza obywatela jednego z państw członkowskich Unii lub obywatela Wietnamu, zgodnie z ich odpowiednimi przepisami; h) „osoba” oznacza osobę fizyczną albo osobę prawną;

i) „państwo trzecie” oznacza państwo lub terytorium, które nie są objęte terytorialnym zakresem stosowania niniejszej Umowy określonym w art. 17.24 (Terytorialny zakres stosowania); j) „UNCLOS” oznacza Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzoną w Montego Bay dnia 10 grudnia 1982 r.; k) „WIPO” oznacza Światową Organizację Własności Intelektualnej oraz l) „WTO” oznacza Światową Organizację Handlu. ROZDZIAŁ 2 TRAKTOWANIE NARODOWE I DOSTĘP TOWARÓW DO RYNKU

ARTYKUŁ 2.1 Cel Strony stopniowo liberalizują handel towarami i poprawiają dostęp do rynku na przestrzeni okresu przejściowego, rozpoczynającego się od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy, zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy i zgodnie z art. XXIV GATT 1994.

ARTYKUŁ 2.2 Zakres O ile w niniejszej Umowie nie przewidziano inaczej, niniejszy rozdział ma zastosowanie do handlu towarami między Stronami. ARTYKUŁ 2.3 Definicje

Do celów niniejszego rozdziału: a) „subsydia wywozowe dla produktów rolnych” oznaczają subsydia zgodnie z definicją zawartą w art. 1 lit. e) Porozumienia w sprawie rolnictwa, w tym we wszelkich zmianach do tego artykułu; b) „produkt rolny” oznacza produkt wymieniony w załączniku 1 do Porozumienia w sprawie rolnictwa; c) „transakcje konsularne” oznaczają procedurę uzyskania od konsula Strony dokonującej przywozu na terytorium Strony dokonującej wywozu lub na terytorium strony trzeciej faktury konsularnej lub wizy konsularnej dla faktur handlowych, świadectwa pochodzenia, manifestu ładunkowego, deklaracji wywozowej przewoźników lub innej dokumentacji celnej związanej z przywozem towarów.

d) „należności celne” oznaczają wszelkie cła lub wszelkiego rodzaju należności nałożone na przywóz towarów lub z nim związane, w tym wszelkiego rodzaju podatki wyrównawcze lub należności dodatkowe nałożone na przywóz lub z nim związane, ale nie obejmują: (i) należności odpowiadających podatkom wewnętrznym, nałożonych zgodnie z art. 2.4 (Traktowanie narodowe); (ii) cła nałożonego zgodnie z rozdziałem 3 (Środki ochrony handlu); (iii) ceł stosowanych zgodnie z art. VI, XVI i XIX GATT 1994, Porozumieniem antydumpingowym, Porozumieniem SCM, Porozumieniem w sprawie środków ochronnych, art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa oraz DSU oraz (iv) opłat nałożonych zgodnie z art. 2.18 (Opłaty administracyjne, inne opłaty i formalności związane z przywozem i wywozem); e) „procedury licencjonowania wywozu” oznaczają procedury administracyjne stosowane w ramach systemów wydawania pozwolenia na wywóz wymagające, jako warunek wstępny wywozu z terytorium Strony dokonującej wywozu, złożenia do właściwego organu administracyjnego wniosku lub innych dokumentów, innych niż te wymagane w procedurach celnych;



f) „procedury licencjonowania przywozu” oznaczają procedury administracyjne stosowane w ramach systemów wydawania pozwoleń na przywóz wymagające, jako warunek wstępny przywozu na terytorium Strony dokonującej przywozu, złożenia do właściwego organu administracyjnego wniosku lub innych dokumentów, innych niż te wymagane w procedurach celnych; g) „nieautomatyczne procedury licencjonowania wywozu” oznaczają procedury licencjonowania wywozu, w przypadku których pozytywne rozpatrzenie wniosku nie następuje w odniesieniu do wszystkich osób fizycznych i prawnych, które spełniają wymagania danej Strony w zakresie prowadzenia działalności wywozowej dotyczącej produktów objętych procedurami licencjonowania wywozu; h) „nieautomatyczne procedury licencjonowania przywozu” oznaczają procedury licencjonowania przywozu, w przypadku których pozytywne rozpatrzenie wniosku nie następuje w odniesieniu do wszystkich osób fizycznych i prawnych, które spełniają wymagania danej Strony w zakresie prowadzenia działalności przywozowej dotyczącej produktów objętych procedurami licencjonowania przywozu; i) „pochodzący” odnosi się do pochodzenia towaru, ustalonego zgodnie z regułami pochodzenia określonymi w protokole 1 (dotyczącym definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej); j) „wymogi dotyczące wyników” oznaczają wymogi: (i) wywozu określonej ilości, wartości lub określonego odsetka towarów;

(ii) zastępowania towarów przywożonych towarami Strony udzielającej pozwolenia na przywóz; (iii) zakupu przez osobę, która korzysta z pozwolenia na przywóz, innych towarów na terytorium Strony udzielającej pozwolenia na przywóz lub przyznania przez nią pierwszeństwa towarom produkcji wewnętrznej; (iv) produkowania przez osobę, która korzysta z pozwolenia na przywóz, na terytorium Strony udzielającej pozwolenia na przywóz, towarów zawierających określoną ilość, wartość lub określony odsetek zawartości wewnętrznej lub (v) odnoszące się w jakikolwiek sposób do wielkości lub wartości przywozu, wielkości lub wartości wywozu lub kwoty wpływów w walucie obcej oraz

k) „towar przerobiony” oznacza towar wymieniony w dziale 84, 85, 87, 90 lub 9402 HS, z wyjątkiem towarów wymienionych w dodatku 2-A-5 (Towary wyłączone z definicji towarów przerobionych), który: (i) całkowicie lub częściowo składa się z części uzyskanych z towarów wcześniej używanych oraz (ii) charakteryzuje się podobnymi wynikami i warunkami pracy oraz żywotnością, jak pierwotny nowy produkt, i otrzymuje tę samą gwarancję, co pierwotny nowy produkt.

ARTYKUŁ 2.4 Traktowanie narodowe Każda ze Stron przyznaje traktowanie narodowe towarom drugiej Strony zgodnie z art. III GATT 1994, włącznie z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego. W tym celu zobowiązania zawarte w art. III GATT 1994 wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. ARTYKUŁ 2.5 Klasyfikacja towarów Klasyfikacja towarów w handlu między Stronami jest regulowana nomenklaturą taryfową każdej ze Stron, zgodnie z Systemem Zharmonizowanym.

ARTYKUŁ 2.6 Towary przerobione Strony zapewniają towarom przerobionym takie samo traktowanie, jak nowym towarom podobnym. Strona może wymagać określonego etykietowania towarów przerobionych w celu uniknięcia wprowadzania konsumentów w błąd. Każda Strona wprowadza w życie postanowienia niniejszego artykułu w okresie przejściowym trwającym nie dłużej niż trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ 2.7 Obniżenie lub zniesienie należności celnych 1. O ile w niniejszej Umowie nie przewidziano inaczej, każda ze Stron obniża lub znosi należności celne nakładane na towary pochodzące z terytorium drugiej Strony zgodnie z odpowiednimi wykazami zawartymi w dodatkach 2-A-1 (Taryfa celna Unii) i 2-A-2 (Taryfa celna Wietnamu) w załączniku 2-A (Obniżenie lub zniesienie należności celnych). 2. Do celów obliczania kolejnych obniżek na podstawie ust. 1 podstawową stawką należności celnych dla każdego towaru jest stawka określona w wykazach zawartych w dodatkach 2-A-1 (Taryfa celna Unii) i 2-A-2 (Taryfa celna Wietnamu) w załączniku 2-A (Obniżenie lub zniesienie należności celnych). Zniesienie należności celnych ustanowione w dodatku 2-A-2 (Taryfa celna Wietnamu) nie ma zastosowania do używanych pojazdów silnikowych objętych kodami HS 8702, 8703 i 8704. 3. Jeżeli Strona obniży stawkę należności celnej stosowaną względem kraju najbardziej uprzywilejowanego do poziomu poniżej stawki należności celnej stosowanej zgodnie z odpowiednim wykazem zawartym w dodatkach 2-A-1 (Taryfa celna Unii) i 2-A-2 (Taryfa celna Wietnamu) w załączniku 2-A (Obniżenie lub zniesienie należności celnych), towary pochodzące z terytorium drugiej Strony kwalifikują się do zastosowania tej niższej stawki celnej.

4. O ile w niniejszej Umowie nie przewidziano inaczej, Strony nie podwyższają istniejących należności celnych stosowanych zgodnie z odpowiednim wykazem zawartym w dodatkach 2-A-1 (Taryfa celna Unii) i 2-A-2 (Taryfa celna Wietnamu) w załączniku 2-A (Obniżenie lub zniesienie należności celnych), ani nie przyjmują nowych należności celnych, w odniesieniu do towarów pochodzących z terytorium drugiej Strony.

5. Każda ze Stron może jednostronnie przyspieszyć obniżenie lub zniesienie stawek należności celnych dla towarów pochodzących z terytorium drugiej Strony, stosowanych zgodnie z odpowiednimi wykazami zawartymi w dodatkach 2-A-1 (Taryfa celna Unii) i 2-A-2 (Taryfa celna Wietnamu) w załączniku 2-A (Obniżenie lub zniesienie należności celnych). W przypadku gdy Strona rozważa takie przyspieszenie, informuje o tym drugą Stronę możliwie jak najwcześniej przed wejściem w życie nowej stawki należności celnej. Jednostronne przyspieszenie nie wyklucza możliwości podwyższenia stawki należności celnej do stawki pierwotnie ustalonej dla każdego etapu obniżenia lub zniesienia ceł zgodnie z odpowiednimi wykazami zawartymi w dodatkach 2-A-1 (Taryfa celna Unii) i 2-A-2 (Taryfa celna Wietnamu) w załączniku 2-A (Obniżenie lub zniesienie należności celnych). 6. Na wniosek jednej ze Stron Strony konsultują się ze sobą w sprawie możliwości przyspieszenia lub rozszerzenia zakresu obniżenia lub zniesienia stawek należności celnych stosowanych zgodnie z odpowiednimi wykazami zawartymi w dodatkach 2-A-1 (Taryfa celna Unii) i 2-A-2 (Taryfa celna Wietnamu) w załączniku 2-A (Obniżenie lub zniesienie należności celnych). Jeżeli Strony uzgodnią wprowadzenie zmian do niniejszej Umowy w celu przyspieszenia lub rozszerzenia zakresu obniżenia lub zniesienia ceł, uzgodnienie takie zastąpi wszelkie stawki lub kategorie znoszenia ceł dla takich towarów ustalone zgodnie ze wspomnianymi wykazami. Zmiana taka staje się skuteczna zgodnie z art. 17.5 (Zmiany).

ARTYKUŁ 2.8 Usuwanie błędów administracyjnych W przypadku popełnienia przez właściwe organy błędu we właściwym zarządzaniu systemem preferencyjnym dotyczącym wywozu, a zwłaszcza w stosowaniu postanowień protokołu 1 (dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej), jeżeli błąd ten wywiera skutki w zakresie ceł przywozowych, Strona dokonująca przywozu może zwrócić się do Komitetu ds. Handlu, ustanowionego na podstawie art. 17.1 (Komitet ds. Handlu), o zbadanie możliwości podjęcia stosownych działań w celu rozwiązania takiego problemu. ARTYKUŁ 2.9 Środki szczególne dotyczące preferencyjnego traktowania taryfowego 1. Strony współpracują w zakresie zwalczania naruszeń celnych dotyczących preferencyjnego traktowania taryfowego przyznanego na podstawie niniejszego rozdziału.

2. Do celów ust. 1 każda ze Stron oferuje drugiej Stronie współpracę administracyjną i wzajemną pomoc administracyjną w sprawach celnych i w powiązanych kwestiach w ramach wdrażania i kontroli preferencyjnego traktowania taryfowego, obejmujące następujące zobowiązania:

a) weryfikację statusu pochodzenia danego produktu lub produktów; b) przeprowadzanie kolejnych weryfikacji dowodów pochodzenia i udostępnianie wyników tej weryfikacji drugiej Stronie oraz c) udzielanie Stronie dokonującej przywozu upoważnienia do przeprowadzenia misji służących weryfikacji autentyczności dokumentów lub prawdziwości informacji mających znaczenie dla przyznania danego preferencyjnego traktowania. 3. Jeżeli zgodnie z postanowieniami o współpracy administracyjnej lub wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, o których mowa w ust. 2, Strona dokonująca przywozu ustali, że dowód pochodzenia został wydany bezpodstawnie, ponieważ nie spełniono wymagań przewidzianych w protokole 1 (dotyczącym definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej), Strona ta może odmówić preferencyjnego traktowania taryfowego zgłaszającemu, który starał się o nie w odniesieniu do towarów, dla których ten dowód pochodzenia wydano na terytorium Strony dokonującej wywozu.

4. Jeżeli Strona dokonująca przywozu uzna, że odmowa przyznania preferencyjnego traktowania taryfowego w odniesieniu do poszczególnych przesyłek, o której mowa w ust. 3, jest niewystarczająca do wdrożenia i kontroli preferencyjnego traktowania taryfowego danego produktu, Strona ta może, zgodnie z procedurą określoną w ust. 5, tymczasowo zawiesić odpowiednie preferencyjne traktowanie taryfowe w odniesieniu do danych produktów w następujących przypadkach: a) gdy Strona ta stwierdzi systematyczne naruszenia celne dotyczące wniosków o preferencyjne traktowanie taryfowe na podstawie niniejszej Umowy lub b) gdy Strona ta stwierdzi, że Strona dokonująca wywozu systematycznie nie wypełniała zobowiązań wynikających z ust. 2. 5. Właściwy organ Strony dokonującej przywozu bez zbędnej zwłoki powiadamia o swoich ustaleniach właściwy organ Strony dokonującej wywozu, udostępnia możliwe do zweryfikowania informacje, na podstawie których dokonano ustalenia, oraz podejmuje konsultacje z właściwym organem Strony dokonującej wywozu w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie Strony. 6. Jeżeli po upływie 30 dni od powiadomienia, o którym mowa w ust. 5, właściwe organy nie osiągnęły porozumienia co do rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie Strony, Strona dokonująca przywozu bez zbędnej zwłoki przekazuje sprawę Komitetowi ds. Handlu. 7. Jeżeli Komitet ds. Handlu nie uzgodni zadowalającego rozwiązania w ciągu 60 dni od przekazania sprawy, Strona dokonująca przywozu może tymczasowo zawiesić preferencyjne traktowanie taryfowe w odniesieniu do danych produktów.



Strona dokonująca przywozu może zastosować tymczasowe zawieszenie preferencyjnego traktowania taryfowego na podstawie niniejszego ustępu tylko przez okres niezbędny do ochrony jej interesów finansowych i do czasu, gdy Strona dokonująca wywozu przedstawi przekonujące dowody na to, że jest w stanie wypełnić zobowiązania, o których mowa w ust. 2, oraz zapewnić wystarczającą kontrolę wypełnienia tych zobowiązań. Tymczasowe zawieszenie nie może przekraczać okresu trzech miesięcy. Jeżeli warunki, które doprowadziły do początkowego zawieszenia, utrzymują się po upływie trzymiesięcznego okresu, Strona dokonująca przywozu może podjąć decyzję o odnowieniu zawieszenia na kolejny okres trzech miesięcy. Każde zawieszenie podlega okresowym konsultacjom w ramach Komitetu ds. Handlu. 8. Strona dokonująca przywozu publikuje, zgodnie ze swoimi procedurami wewnętrznymi, zawiadomienia dla importerów w sprawie wszelkich powiadomień i decyzji dotyczących tymczasowego zawieszenia, o którym mowa w ust. 4. Strona dokonująca przywozu bez zbędnej zwłoki powiadamia Stronę dokonującą wywozu oraz Komitet ds. Handlu. ARTYKUŁ 2.10 Towary naprawione 1. Strona nie stosuje ceł w odniesieniu do towarów, niezależnie od ich pochodzenia, które powracają na jej terytorium po tymczasowym wywiezieniu na terytorium drugiej Strony w celu naprawy, niezależnie od tego, czy taka naprawa mogłaby zostać przeprowadzona na terytorium Strony, z której towary zostały tymczasowo wywiezione.

2. Ust. 1 nie ma zastosowania do towarów przywożonych pod zabezpieczeniem majątkowym, do wolnych obszarów celnych lub na podobnych zasadach, które są wywożone w celu naprawy i nie są ponownie przywożone pod zabezpieczeniem majątkowym, do wolnych obszarów celnych ani na podobnych zasadach. 3. Strona nie stosuje ceł w stosunku do towarów tymczasowo przywiezionych z terytorium drugiej Strony w celu naprawy, niezależnie od ich pochodzenia. 4. Do celów niniejszego artykułu termin „naprawa” oznacza wszelkie działania w celu usunięcia uszkodzeń eksploatacyjnych i szkód materialnych, obejmujące przywrócenie towarowi jego pierwotnej funkcji lub zapewnienie zgodności z wymaganiami technicznymi dotyczącymi jego używania, bez których towar ten nie mógłby być nadal używany w zwykły sposób do celów, do których jest przeznaczony. Naprawa towaru obejmuje restaurację i konserwację. Nie obejmuje działań ani procesów, które: a) prowadzą do pozbawienia towaru jego zasadniczych właściwości lub do powstania nowego towaru lub towaru o odmiennych cechach handlowych;

b) przyczyniają się do przekształcenia wyrobu niegotowego w wyrób gotowy lub c) są wykorzystywane do poprawy lub ulepszenia parametrów technicznych danego towaru.

ARTYKUŁ 2.11 Cła wywozowe, podatki lub inne opłaty 1. Strona nie utrzymuje ani nie przyjmuje żadnych ceł, podatków ani innych opłat jakiegokolwiek rodzaju nakładanych na wywóz towaru na terytorium drugiej Strony ani w związku z tym wywozem, które przekraczają opłaty nałożone na towary podobne przeznaczone do konsumpcji wewnętrznej, innych niż zgodne z wykazem zawartym w dodatku 2-A-3 (Tabela ceł wywozowych Wietnamu) w załączniku 2-A (Obniżenie lub zniesienie należności celnych). 2. Jeżeli Strona stosuje niższą stawkę należności celnej, podatku lub opłaty w odniesieniu do wywozu towaru lub w związku z tym wywozem, tak długo jak stawka ta jest niższa niż stawka obliczona zgodnie z wykazem zawartym w dodatku 2-A-3 (Tabela ceł wywozowych Wietnamu) w załączniku 2-A (Obniżenie lub zniesienie należności celnych), zastosowanie ma ta niższa stawka. Niniejszego ustępu nie stosuje się do korzystniejszego traktowania przyznanego jakiejkolwiek innej osobie trzeciej na mocy umowy preferencyjnej. 3. Na wniosek jednej ze Stron Komitet ds. Handlu dokonuje przeglądu wszelkich należności celnych, podatków lub jakiegokolwiek innego rodzaju opłat nałożonych na wywóz towarów na terytorium drugiej Strony lub w związku z takim wywozem, jeżeli Strona przyznała korzystniejsze traktowanie jakiejkolwiek innej osobie trzeciej na mocy umowy preferencyjnej.

ARTYKUŁ 2.12 Subsydia wywozowe dla produktów rolnych

1. W kontekście wielostronnym Strony podzielają cel równoległego znoszenia wszelkich form subsydiów wywozowych i zapobiegania ponownemu ich wprowadzeniu oraz nałożenia ograniczeń na wszystkie środki wywozowe o skutku równoważnym dla towarów rolnych. W tym celu Strony współpracują ze sobą w celu wzmocnienia wielostronnych rygorystycznych zasad dla przedsiębiorstw państwowych prowadzących wywóz produktów rolnych, międzynarodowej pomocy żywnościowej oraz wsparcia finansowania wywozu. 2. Od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy Strona dokonująca wywozu nie wprowadza ani nie utrzymuje subsydiów wywozowych ani środków o skutku równoważnym w odniesieniu do żadnych towarów rolnych podlegających zniesieniu lub obniżeniu należności celnych przez Stronę dokonującą przywozu zgodnie z załącznikiem 2-A (Obniżenie lub zniesienie należności celnych), które są przeznaczone dla terytorium Strony dokonującej przywozu.

ARTYKUŁ 2.13 Stosowanie przepisów obowiązujących w handlu Zgodnie z art. X GATT 1994 każda ze Stron stosuje w sposób jednolity, bezstronny i racjonalny wszystkie swoje przepisy ustawowe i wykonawcze, orzeczenia sądowe i decyzje administracyjne odnoszące się do: a) klasyfikacji lub ustalania wartości produktów do celów określenia ceł; b) wysokości stawek celnych, podatków lub innych opłat; c) wymogów, ograniczeń lub zakazów dotyczących przywozu lub wywozu; d) przekazywania płatności oraz

e) kwestii mających wpływ na sprzedaż, dystrybucję, przewóz, ubezpieczenia, składowanie, inspekcję, wystawianie, przetwarzanie, mieszanie lub inne wykorzystanie towarów do celów celnych.

ARTYKUŁ 2.14 Ograniczenia w przywozie i wywozie 1. O ile w niniejszej Umowie nie przewidziano inaczej, żadna ze Stron nie przyjmuje ani nie utrzymuje zakazów ani ograniczeń nakładanych na przywóz towarów drugiej Strony ani na wywóz lub sprzedaż eksportową towarów z przeznaczeniem na terytorium drugiej Strony, zgodnie z art. XI GATT 1994 oraz uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego. W tym celu art. XI GATT 1994 oraz uwagi i postanowienia uzupełniające do niego zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. 2. Ust. 1 zabrania Stronie przyjmowania i utrzymywania: a) zezwoleń na przywóz uzależnionych od spełnienia wymogów dotyczących wyników oraz b) dobrowolnych ograniczeń eksportu. 3. Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do towarów wymienionych w dodatku 2-A-4 (Szczególne środki wprowadzone przez Wietnam regulujące przywóz i wywóz towarów). Każda zmiana w przepisach ustawowych i wykonawczych Wietnamu, która zmniejsza zakres towarów wymienionych w dodatku 2-A-4 (Szczególne środki wprowadzone przez Wietnam regulujące przywóz i wywóz towarów), jest automatycznie stosowana na mocy niniejszej Umowy. Każde preferencyjne traktowanie przyznane przez Wietnam w odniesieniu do zakresu towarów wymienionych w dodatku 2-A-4 (Szczególne środki wprowadzone przez Wietnam regulujące przywóz i wywóz towarów) na rzecz innego partnera handlowego, jest automatycznie stosowane na mocy niniejszej Umowy. Wietnam powiadamia Unię o wszelkich zmianach lub preferencyjnym traktowaniu, o których mowa w niniejszym ustępie.

4. Zgodnie z Porozumieniem WTO Strona może wdrożyć wobec drugiej Strony wszelkie środki zatwierdzone przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO. 5. W przypadku gdy Strona przyjmuje lub utrzymuje zakaz lub ograniczenie przywozu lub wywozu, zapewnia ich pełną przejrzystość.

ARTYKUŁ 2.15 Prawa do działalności handlowej i powiązane prawa dla produktów farmaceutycznych 1. Wietnam przyjmuje i utrzymuje odpowiednie instrumenty prawne umożliwiające zagranicznym przedsiębiorstwom farmaceutycznym zakładanie przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym do celów przywozu produktów farmaceutycznych, które otrzymały pozwolenie na dopuszczenie do obrotu od właściwych organów Wietnamu. Bez uszczerbku dla wykazu Wietnamu zawartego w załączniku 8-B (Wykaz szczegółowych zobowiązań Wietnamu) takie przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym mogą sprzedawać produkty farmaceutyczne, które legalnie przywiozły, dystrybutorom lub hurtownikom, którzy mają prawo prowadzić dystrybucję produktów farmaceutycznych w Wietnamie. 2. Przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym, o których mowa w ust. 1, mogą: a) budować własne magazyny do przechowywania produktów farmaceutycznych, które legalnie przywiozły do Wietnamu, zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi przez Ministerstwo Zdrowia lub jego następcę prawnego;

b) udostępniać informacje dotyczące produktów farmaceutycznych, które legalnie przywiozły do Wietnamu, pracownikom służby zdrowia, zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi przez Ministerstwo Zdrowia lub jego następcę prawnego, a także inne właściwe organy Wietnamu oraz c) przeprowadzać badania i testy kliniczne zgodnie z art. 3 (Normy międzynarodowe) załącznika 2C (Produkty farmaceutyczne/lecznicze i wyroby medyczne) i zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi przez Ministerstwo Zdrowia lub jego następcę prawnego w celu zapewnienia, by produkty farmaceutyczne, które zostały legalnie przywiezione do Wietnamu, nadawały się do spożycia krajowego. ARTYKUŁ 2.16 Procedury licencjonowania przywozu

1. Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki wynikające z Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu. 2. W terminie 30 dni od wejścia w życie niniejszej Umowy każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o swoich istniejących procedurach licencjonowania przywozu, w tym o podstawie prawnej i odpowiedniej oficjalnej stronie internetowej, o ile nie zostały one już zgłoszone lub przekazane na podstawie art. 5 lub art. 7 ust. 3 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu. Powiadomienie zawiera te same informacje, o których mowa w art. 5 lub w art. 7 ust. 3 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu.

3. Każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o każdym przypadku wprowadzenia lub zmiany jakiejkolwiek procedury licencjonowania przywozu, którą zamierza przyjąć, nie później niż 45 dni zanim nowa procedura zacznie obowiązywać. Strona nie może w żadnym przypadku przekazać takiego powiadomienia później niż 60 dni od dnia publikacji nowej procedury lub zmiany procedury, chyba że informacje te zostały już przekazane zgodnie z art. 5 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu. Powiadomienie zawiera te same informacje, o których mowa w art. 5 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu. 4. Każda ze Stron publikuje na oficjalnej stronie internetowej wszelkie informacje, jakie ma obowiązek opublikować zgodnie z art. 1 ust. 4 lit. a) Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu. 5. Na wniosek jednej ze Stron druga Strona udziela w ciągu 60 dni odpowiedzi na rozsądne zapytanie dotyczące jakiejkolwiek procedury licencjonowania przywozu, którą zamierza przyjąć lub którą przyjęła lub utrzymała, jak również kryteriów udzielania lub przydzielania pozwoleń na przywóz, w tym kryteriów kwalifikowania się osób, przedsiębiorstw i instytucji do złożenia takiego wniosku, organu lub organów administracyjnych, do których należy się zwrócić, oraz wykazu produktów podlegających wymogom w zakresie licencjonowania przywozu. 6. Strony wprowadzają procedury licencjonowania przywozu oraz zarządzają nimi zgodnie z: a) art. 1 ust. 1–9 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu; b) art. 2 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu oraz c) art. 3 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu.

W tym celu postanowienia wskazane w lit. a), b) i c) zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

7. Strona przyjmuje lub utrzymuje automatyczne procedury licencjonowania przywozu jako warunek przywozu na jej terytorium wyłącznie w celu osiągnięcia uzasadnionych celów, po przeprowadzeniu odpowiedniej oceny skutków. 8. Strona przyznaje pozwolenia na przywóz na odpowiedni okres, który nie jest krótszy niż określono w ustawodawstwie wewnętrznym przewidującym wymogi w zakresie licencjonowania przywozu oraz który nie uniemożliwia przywozu. 9. Jeżeli Strona odrzuci wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w odniesieniu do towaru drugiej Strony, na wniosek wnioskodawcy niezwłocznie po otrzymaniu wniosku dostarcza wnioskodawcy pisemne wyjaśnienie przyczyn odmowy. Wnioskodawca ma prawo do odwołania od tej decyzji lub żądania jej ponownego rozpoznania zgodnie z ustawodawstwem wewnętrznym lub procedurami Strony dokonującej przywozu. 10. Strony przyjmują lub utrzymują nieautomatyczne procedury licencjonowania przywozu wyłącznie w celu wdrożenia środka, który nie jest niezgodny z niniejszą Umową, w tym z art. 2.22 (Wyjątki o charakterze ogólnym). Strona przyjmująca nieautomatyczne procedury licencjonowania przywozu wskazuje wyraźnie cel takich procedur licencjonowania.

ARTYKUŁ 2.17 Procedury licencjonowania wywozu 1. W terminie 30 dni od wejścia w życie niniejszej Umowy każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o swoich istniejących procedurach licencjonowania przywozu, w tym o podstawie prawnej i odpowiedniej oficjalnej stronie internetowej. 2. Każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o każdym przypadku wprowadzenia lub zmiany procedury licencjonowania wywozu, którą zamierza przyjąć, nie później niż 45 dni przed wejściem w życie nowej procedury lub zmiany. Strona nie może w żadnym przypadku przekazać takiego powiadomienia później niż 60 dni od dnia publikacji nowej procedury lub zmiany procedury. 3. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1 i 2, zawiera następujące informacje:

a) teksty procedur licencjonowania wywozu, w tym wszelkich zmian; b) produkty objęte każdą z procedur licencjonowania wywozu; c) dla każdej procedury licencjonowania wywozu opis: (i) procedury ubiegania się o pozwolenie na wywóz oraz (ii) kryteriów, jakie musi spełniać wnioskodawca, aby kwalifikować się do ubiegania się o pozwolenie na wywóz;

d) punkt lub punkty kontaktowe, w których zainteresowane podmioty mogą uzyskać szczegółowe informacje na temat warunków uzyskania pozwolenia na wywóz; e) organ lub organy administracyjne, do których składa się wniosek lub inne stosowne dokumenty; f) okres, przez który każda z procedur licencjonowania wywozu będzie skuteczna; g) jeżeli Strona zamierza skorzystać z procedury licencjonowania wywozu w celu zarządzania kontyngentem wywozowym, całkowita ilość oraz, w stosownych przypadkach, wartość kontyngentu oraz daty otwarcia i zamknięcia kontyngentu oraz h) wszelkie wyjątki lub odstępstwa od wymogów w zakresie licencjonowania wywozu, sposób wnioskowania o te wyjątki lub odstępstwa oraz kryteria ich przyznawania.

4. Każda ze Stron publikuje procedury licencjonowania wywozu, w tym podstawę prawną i odniesienie do odpowiedniej oficjalnej strony internetowej. Każda ze Stron publikuje wszelkie nowe procedury licencjonowania wywozu i wszelkie zmiany w swoich procedurach licencjonowania wywozu tak szybko, jak to możliwe, jednak w żadnym przypadku nie później niż 45 dni po ich przyjęciu oraz co najmniej 25 dni roboczych przed ich wejściem w życie.

5. Na wniosek jednej ze Stron druga Strona udziela w ciągu 60 dni odpowiedzi na rozsądne zapytanie dotyczące jakiejkolwiek procedury licencjonowania wywozu, którą zamierza przyjąć lub którą przyjęła lub utrzymała, jak również kryteriów udzielania lub przydzielania pozwoleń na wywóz, w tym kryteriów kwalifikowania się osób, przedsiębiorstw i instytucji do złożenia takiego wniosku, organu lub organów administracyjnych, do których należy się zwrócić, oraz wykazu produktów podlegających wymogom w zakresie licencjonowania wywozu. 6. Strony wprowadzają wszelkie procedury licencjonowania wywozu oraz zarządzają nimi zgodnie z: a) art. 1 ust. 1–9 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu; b) art. 2 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu c) art. 3 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu, z wyjątkiem ust. 5 lit. a), c), j) i k). W tym celu postanowienia wskazane w lit. a), b) i c) zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. 7. Każda ze Stron zapewnia, że wszystkie procedury licencjonowania wywozu są neutralne w zastosowaniu i zarządzane w sposób sprawiedliwy, niedyskryminujący oraz przejrzysty. 8. Strona przyznaje pozwolenia na wywóz na odpowiedni okres, który nie jest krótszy niż określono w ustawodawstwie wewnętrznym przewidującym wymogi w zakresie licencjonowania wywozu oraz który nie uniemożliwia wywozu.

9. Jeżeli Strona odrzuci wniosek o wydanie pozwolenia na wywóz w odniesieniu do towaru drugiej Strony, na wniosek wnioskodawcy niezwłocznie po otrzymaniu wniosku dostarcza wnioskodawcy pisemne wyjaśnienie przyczyn odmowy. Wnioskodawca ma prawo do odwołania od tej decyzji lub żądania jej ponownego rozpoznania zgodnie z ustawodawstwem wewnętrznym lub procedurami Strony dokonującej wywozu.

10. Strona przyjmuje lub utrzymuje automatyczne procedury licencjonowania wywozu jako warunek wywozu z jej terytorium wyłącznie w celu osiągnięcia uzasadnionych celów po przeprowadzeniu odpowiedniej oceny skutków. 11. Strony przyjmują lub utrzymują nieautomatyczne procedury licencjonowania wywozu wyłącznie w celu wdrożenia środka, który nie jest niezgodny z niniejszą Umową, w tym z art. 2.22 (Wyjątki o charakterze ogólnym). Strona przyjmująca nieautomatyczne procedury licencjonowania wywozu wskazuje wyraźnie cel takich procedur licencjonowania. ARTYKUŁ 2.18 Opłaty administracyjne, inne opłaty i formalności związane z przywozem i wywozem 1. Każda ze Stron zapewnia, by opłaty, należności, formalności i wymogi inne niż należności celne przywozowe i wywozowe oraz środki wymienione w art. 2.3 lit. d) ppkt (i), (ii) i (iii) (Definicje) były zgodne ze zobowiązaniami Stron na mocy art. VIII GATT 1994, wraz z uwagami i postanowieniami dodatkowymi.

2. Strona nakłada opłaty i należności jedynie za usługi świadczone w związku z przywozem i wywozem towarów. Opłaty i należności nie są naliczane ad valorem i nie przekraczają przybliżonego kosztu świadczonej usługi. Każda ze Stron publikuje informacje na temat opłat i należności, jakie nakłada w związku z przywozem i wywozem towarów zgodnie z art. 4.10 (Opłaty i należności). 3. Strona nie wymaga transakcji konsularnych, w tym powiązanych opłat i należności, w związku z przywozem lub wywozem jakichkolwiek towarów. Po upływie trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy Strona nie wymaga uwierzytelnienia konsularnego w odniesieniu do przywozu towarów objętych niniejszą Umową. ARTYKUŁ 2.19 Oznaczanie pochodzenia

O ile w niniejszej Umowie nie przewidziano inaczej, w przypadku gdy Wietnam stosuje wymogi w zakresie oznaczania kraju pochodzenia produktów nierolnych Unii, Wietnam akceptuje oznaczenie „Made in EU” lub podobne oznaczenie w języku miejscowym jako spełniające takie wymogi.

ARTYKUŁ 2.20 Państwowe przedsiębiorstwa handlowe 1. Strony potwierdzają swoje istniejące prawa i obowiązki na mocy art. XVII GATT 1994, wraz z uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego, oraz Uzgodnienia w sprawie interpretacji Artykułu XVII GATT 1994, które zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. 2. W przypadku gdy jedna ze Stron zwraca się do drugiej Strony o przekazanie informacji dotyczących indywidualnych przypadków państwowych przedsiębiorstw handlowych oraz ich działalności, w tym informacji na temat ich handlu dwustronnego, Strona, do której kierowany jest wniosek, zapewnia przejrzystość, z zastrzeżeniem art. XVII ust. 4 lit. d) GATT 1994. ARTYKUŁ 2.21 Zniesienie sektorowych środków pozataryfowych 1. Strony wdrażają swoje zobowiązania w odniesieniu do sektorowych środków pozataryfowych dotyczących towarów, które określono w załącznikach 2-B (Pojazdy silnikowe, części i wyposażenie do pojazdów silnikowych) i 2-C (Produkty farmaceutyczne/lecznicze i wyroby medyczne).

2. O ile w niniejszej Umowie nie przewidziano inaczej, na wniosek jednej ze Stron 10 lat po wejściu w życie niniejszej Umowy Strony rozpoczynają negocjacje, zgodnie ze swoimi procedurami wewnętrznymi, w celu rozszerzenia zakresu zobowiązań w zakresie sektorowych środków pozataryfowych dotyczących towarów.

ARTYKUŁ 2.22 Wyjątki o charakterze ogólnym 1. Postanowienia niniejszego rozdziału nie uniemożliwiają Stronom podejmowania działań zgodnie z art. XX GATT 1994 oraz uwagami i postanowieniami uzupełniającymi do niego, które zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. 2. Strony zgadzają się co do tego, że przed podjęciem jakichkolwiek działań przewidzianych w art. XX lit. i) oraz j) GATT 1994 Strona dokonująca wywozu zamierzająca podjąć takie działania przedstawia drugiej Stronie wszystkie odpowiednie informacje. Na wniosek jednaj ze Stron Strony konsultują się ze sobą w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia. Strony mogą uzgodnić wszelkie środki niezbędne do rozwiązania problemów. W przypadku gdy wyjątkowe okoliczności o charakterze krytycznym wymagające natychmiastowego działania uniemożliwiają wcześniejsze dostarczenie informacji lub zbadanie sprawy, Strona dokonująca wywozu może zastosować niezbędne środki zabezpieczające, a o fakcie ich wprowadzenia niezwłocznie powiadamia drugą Stronę.

ARTYKUŁ 2.23 Komitet ds. Handlu Towarami 1. W skład Komitetu ds. Handlu Towarami, ustanowionego na podstawie art. 17.2 (Specjalne komitety), wchodzą przedstawiciele Stron. 2. Komitet ds. Handlu Towarami rozpatruje wszelkie sprawy wynikające z niniejszego rozdziału i z protokołu 1 (dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej). 3. Zgodnie z art. 17.2 (Specjalne komitety) Komitet ds. Handlu Towarami wykonuje następujące zadania:

a) dokonywanie przeglądu i monitorowanie wykonania i funkcjonowania postanowień, o których mowa w ust. 2; b) określanie i zalecanie środków służących rozstrzygnięciu ewentualnych różnic zdań oraz wspieraniu, ułatwianiu i poprawie dostępu do rynku, łącznie z przyspieszeniem wykonania zobowiązań taryfowych na podstawie art. 2.7 (Obniżenie lub zniesienie należności celnych); c) zalecanie Komitetowi ds. Handlu ustanowienia grup roboczych, zgodnie z tym co uzna za konieczne; d) podejmowanie się wszelkich dodatkowych zadań, jakie wyznaczy mu Komitet ds. Handlu oraz

e) przedkładanie projektów decyzji, które mają zostać przyjęte przez Komitet ds. Handlu w celu zmiany wykazu aromatycznych odmian ryżu, o których mowa w sekcji B (Kontyngenty taryfowe) podsekcja 1 (Kontyngenty taryfowe Unii) pkt 5 lit. c) załącznika 2-A (Obniżenie lub zniesienie należności celnych). ROZDZIAŁ 3 ŚRODKI OCHRONY HANDLU SEKCJA A CŁA ANTYDUMPINGOWE I WYRÓWNAWCZE

ARTYKUŁ 3.1 Postanowienia ogólne 1. Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki określone w art. VI GATT 1994, w Porozumieniu antydumpingowym i Porozumieniu w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.

2. Uznając, że środki antydumpingowe i wyrównawcze mogą być nadużywane, aby utrudniać handel, Strony uzgadniają, że: a) środki ochrony handlu powinny być stosowane w pełnej zgodności z odpowiednimi wymogami WTO i powinny opierać się na uczciwym i przejrzystym systemie oraz b) gdy jedna ze Stron rozważa wprowadzenie takich środków, powinna starannie uwzględnić interesy drugiej Strony. 3. Do celów niniejszej sekcji pochodzenie jest ustalane zgodnie z art. 1 Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia. ARTYKUŁ 3.2 Przejrzystość

1. Nie naruszając postanowień art. 6.5 Porozumienia antydumpingowego i art. 12.4 Porozumienia SCM, Strony zapewniają, niezwłocznie po wprowadzeniu tymczasowych środków i przed podjęciem ostatecznej decyzji, pełne i właściwe ujawnienie zainteresowanym stronom wszystkich istotnych faktów i ustaleń, które stanowią podstawę decyzji o zastosowaniu środków. Ujawnienia ustaleń dokonuje się w formie pisemnej i zapewnia się wszystkim zainteresowanym stronom odpowiedni czas na przedstawienie uwag.

2. Zainteresowane strony mogą otrzymać możliwość bycia wysłuchanymi w ramach dochodzenia dotyczącego środków ochrony handlu, aby mogły wyrazić swoją opinię, pod warunkiem że nie spowoduje to niepotrzebnego opóźnienia w prowadzeniu dochodzenia. ARTYKUŁ 3.3 Uwzględnienie interesu publicznego Strona nie wprowadza środków antydumpingowych ani wyrównawczych, jeżeli na podstawie informacji udostępnionych w toku dochodzenia można jasno stwierdzić, że zastosowanie takich środków nie byłoby w interesie publicznym. Przy określaniu interesu publicznego Strona uwzględnia sytuację przemysłu krajowego, importerów i ich reprezentatywnych zrzeszeń, reprezentatywnych użytkowników oraz reprezentatywnych organizacji konsumenckich, w oparciu o stosowne informacje dostarczone przez organy prowadzące dochodzenie. ARTYKUŁ 3.4 Zasada niższego cła Cła antydumpingowe lub wyrównawcze nałożone przez Stronę nie przekraczają marginesu dumpingu lub subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, przy czym Strona dąży do zapewnienia, by kwota należności celnych była niższa od tego marginesu, jeżeli takie niższe cło byłoby wystarczające do usunięcia szkody dla przemysłu krajowego.

ARTYKUŁ 3.5

Wyłączenie z rozstrzygania sporów Postanowienia niniejszej sekcji nie są objęte rozdziałem 15 (Rozstrzyganie sporów). SEKCJA B OGÓLNE ŚRODKI OCHRONNE ARTYKUŁ 3.6 Postanowienia ogólne 1. Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki na mocy art. XIX GATT 1994, Porozumienia w sprawie środków ochronnych oraz art. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa. 2. Strona nie stosuje jednocześnie w odniesieniu do tego samego towaru: a) dwustronnego środka ochronnego na mocy sekcji C (Klauzula dotycząca dwustronnych środków ochronnych) niniejszego rozdziału oraz



b) środka na mocy art. XIX GATT 1994 oraz Porozumienia w sprawie środków ochronnych. 3. Do celów niniejszej sekcji pochodzenie jest ustalane zgodnie z art. 1 Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia. ARTYKUŁ 3.7 Przejrzystość 1. Niezależnie od postanowień art. 3.6 (Postanowienia ogólne), na wniosek drugiej Strony i pod warunkiem, że wiąże się to z jej istotnym interesem, Strona wszczynająca dochodzenie w sprawie ogólnych środków ochronnych lub zamierzająca wprowadzić ogólne środki ochronne przedkłada niezwłocznie pisemne powiadomienie ad hoc dotyczące wszystkich istotnych informacji prowadzących do wszczęcia dochodzenia w sprawie ogólnych środków ochronnych oraz, w stosownych przypadkach, do projektu wprowadzenia ogólnych środków ochronnych, w tym, we właściwych przypadkach, informacji na temat tymczasowych ustaleń. Nie narusza to art. 3 ust. 2 Porozumienia w sprawie środków ochronnych. 2. Wprowadzając ogólne środki ochronne, Strony starają się to czynić w sposób w najmniejszym stopniu wpływający na dwustronną wymianę handlową.

3. Do celów ust. 2, jeżeli jedna Strona uzna wymogi prawne związane z wprowadzeniem ostatecznych środków ochronnych za spełnione, powiadamia o tym drugą Stronę i umożliwia przeprowadzenie dwustronnych konsultacji. Jeżeli w ciągu 30 dni od powiadomienia nie znaleziono satysfakcjonującego rozwiązania, Strona może wprowadzić ostateczne ogólne środki ochronne. Możliwość przeprowadzenia konsultacji powinna być również zapewniona drugiej Stronie w celu wymiany uwag na temat informacji, o których mowa w ust. 1. ARTYKUŁ 3.8 Wyłączenie z rozstrzygania sporów

Postanowienia niniejszej sekcji odnoszące się do praw i obowiązków w ramach WTO nie są objęte rozdziałem 15 (Rozstrzyganie sporów).

SEKCJA C KLAUZULA DOTYCZĄCA DWUSTRONNYCH ŚRODKÓW OCHRONNYCH ARTYKUŁ 3.9 Definicje Do celów niniejszej sekcji: a) „przemysł krajowy” należy rozumieć zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) Porozumienia w sprawie środków ochronnych. W tym celu art. 4 ust. 1 lit. c) Porozumienia w sprawie środków ochronnych zostaje włączony do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. b) „poważna szkoda” oraz „groźba poważnej szkody” są rozumiane zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) i b) Porozumienia w sprawie środków ochronnych; w tym celu art. 4 ust. 1 lit. a) i b) Porozumienia w sprawie środków ochronnych zostaje włączony do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian oraz c) „okres przejściowy” oznacza okres 10 lat od wejścia w życie niniejszej Umowy.



ARTYKUŁ 3.10 Stosowanie dwustronnych środków ochronnych 1. Jeżeli w wyniku obniżenia lub zniesienia należności celnych na mocy niniejszej Umowy jakikolwiek towar pochodzący z terytorium jednej Strony jest przedmiotem przywozu na terytorium drugiej Strony w tak bardzo zwiększonych ilościach – w ujęciu bezwzględnym lub względnym, w stosunku do produkcji krajowej – oraz na takich warunkach, że może wyrządzić poważną szkodę przemysłowi krajowemu produkującemu towary podobne lub bezpośrednio konkurujące, Strona dokonująca przywozu może, wyłącznie podczas okresu przejściowego, wprowadzić środki przewidziane w ust. 2 zgodnie z warunkami i procedurami ustanowionymi w niniejszej sekcji, chyba że w art. 3.11 (Warunki i ograniczenia) ust. 6 lit. c) przewidziano inaczej. 2. Strona dokonująca przywozu może wprowadzić dwustronne środki ochronne, które: a) wstrzymują dalsze obniżki stawki należności celnej nałożonej na dany towar, przewidziane w załączniku 2-A (Zniesienie ceł) lub b) zwiększają stawkę należności celnej nałożonej na dany towar do poziomu, który nie przekracza niższej z następujących wartości: (i) stawka należności celnej nałożonej na dany towar stosowana względem kraju najbardziej uprzywilejowanego obowiązująca w momencie wprowadzenia środka lub

(ii) podstawowa stawka należności celnej wskazana w wykazach zawartych w załączniku 2-A (Zniesienie należności celnych) na podstawie art. 2.6 (Obniżenie lub zniesienie ceł przywozowych). ARTYKUŁ 3.11

Warunki i ograniczenia 1. Strona pisemnie powiadamia drugą Stronę o wszczęciu dochodzenia, o którym mowa w ust. 2, i konsultuje się z drugą Stroną, najwcześniej, jak to możliwe, przed zastosowaniem dwustronnego środka ochronnego, w celu dokonania przeglądu informacji wynikających z dochodzenia oraz wymiany uwag na temat tego środka. 2. Strona stosuje dwustronny środek ochronny dopiero w wyniku dochodzenia przeprowadzonego przez jej właściwe organy zgodnie z art. 3 oraz art. 4 ust. 2 lit. c) Porozumienia w sprawie środków ochronnych. W tym celu art. 3 oraz art. 4 ust. 2 lit. c) Porozumienia w sprawie środków ochronnych zostaje włączony do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. 3. W toku dochodzenia, o którym mowa w ust. 2, Strona stosuje się do wymogów art. 4 ust. 2 lit. a) Porozumienia w sprawie środków ochronnych. W tym celu art. 4 ust. 2 lit. a) Porozumienia w sprawie środków ochronnych zostaje włączony do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

4. Dochodzenie musi również wykazać, na podstawie obiektywnych dowodów, istnienie związku przyczynowego między wzrostem przywozu a poważną szkodą lub groźbą jej wystąpienia. W dochodzeniu bierze się również pod uwagę istnienie wszelkich czynników innych niż zwiększony przywóz, które jednocześnie również mogą spowodować szkodę. 5. Każda ze Stron dopilnowuje, aby jej właściwe organy zakończyły dochodzenie, o którym mowa w ust. 2, w terminie jednego roku od dnia jego wszczęcia. 6. Strony nie mogą stosować dwustronnych środków ochronnych: a) z wyjątkiem takiego zakresu i w takim okresie, które mogą być konieczne, by zapobiec lub zaradzić poważnej szkodzie oraz ułatwić dostosowanie; b) przez okres przekraczający dwa lata, z zastrzeżeniem, że okres ten może zostać przedłużony maksymalnie o kolejne dwa lata, jeżeli właściwe organy Strony dokonującej przywozu stwierdzą, zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym artykule, że dalsze obowiązywanie danego środka jest konieczne, by zapobiec lub zaradzić poważnej szkodzie i ułatwić dostosowanie oraz że istnieją dowody na istnienie procesu dostosowania w przemyśle, pod warunkiem że całkowity okres stosowania środka ochronnego, łącznie z okresem wstępnego stosowania i ewentualnym przedłużeniem, nie przekroczy czterech lat ani c) po upływie okresu przejściowego, chyba że druga Strona wyrazi na to zgodę.



7. W celu ułatwienia dostosowania w sytuacji, gdy przewidziany okres stosowania dwustronnego środka ochronnego przekracza dwa lata, Strona stosująca środek ochronny liberalizuje go stopniowo w okresie jego stosowania w regularnych odstępach czasu. 8. Gdy Strona zakończy stosowanie dwustronnego środka ochronnego, stawka należności celnej jest równa stawce, która, zgodnie z wykazem zawartym w załączniku 2-A (Zniesienie należności celnych) obowiązywałaby w przypadku niewprowadzenia środka. ARTYKUŁ 3.12 Środki tymczasowe W krytycznych okolicznościach, gdy opóźnienie wyrządziłoby szkodę, którą trudno byłoby naprawić, Strona może zastosować dwustronny środek ochronny na zasadzie tymczasowej po wstępnym stwierdzeniu, że istnieją wyraźne dowody wskazujące na wzrost przywozu towaru z terytorium drugiej Strony w wyniku obniżenia lub zniesienia należności celnej na mocy niniejszej Umowy oraz że taki przywóz może wyrządzić poważną szkodę przemysłowi krajowemu lub stanowić takie zagrożenie. Okres stosowania środka tymczasowego nie przekracza 200 dni, w którym to okresie Strona musi spełnić wymogi ustanowione w art. 3.11 (Warunki i ograniczenia) ust. 2 i 3. Strona niezwłocznie dokonuje zwrotu ewentualnej podwyżki cła, jeżeli dochodzenie, o którym mowa w art. 3.11 (Warunki i ograniczenia) ust. 2 nie wykaże, że spełnione są wymogi art. 3.10 (Stosowanie dwustronnych środków ochronnych) ust. 1. Okres obowiązywania środka tymczasowego jest wliczany do okresu wskazanego w art. 3.11 (Warunki i ograniczenia) ust. 5 lit. b).

ARTYKUŁ 3.13 Wyrównanie 1. Strona stosująca dwustronny środek ochronny konsultuje się z drugą Stroną, aby wspólnie uzgodnić odpowiednie wyrównanie z tytułu liberalizacji handlu w formie koncesji wywierających zasadniczo równoważne skutki handlowe lub w formie koncesji mających wartość równoważną wartości dodatkowych należności celnych, które mogą wynikać z wprowadzenia środka ochronnego. Strona stosująca dwustronny środek ochronny przewiduje możliwość przeprowadzenia takich konsultacji nie później niż 30 dni po zastosowaniu dwustronnego środka ochronnego. 2. Jeżeli konsultacje na podstawie ust. 1 nie doprowadzą w terminie 30 dni od ich rozpoczęcia do porozumienia w sprawie wyrównania dotyczącego liberalizacji handlu, Strona, której towary podlegają dwustronnemu środkowi ochronnemu, może zawiesić stosowanie, w odniesieniu do towarów pochodzących z terytorium Strony stosującej dwustronny środek ochronny, koncesji wywierających zasadniczo równoważne skutki handlowe do tego dwustronnego środka ochronnego. Obowiązek zapewnienia wyrównania, spoczywający na Stronie, która stosuje dwustronny środek ochronny, oraz prawo drugiej Strony do zawieszenia koncesji na mocy niniejszego ustępu wygasają w tym samym dniu, w którym zakończy się stosowanie dwustronnego środka ochronnego.

3. Prawo do zawieszenia, o którym mowa w ust. 2, nie jest wykonywane podczas pierwszych 24 miesięcy obowiązywania dwustronnego środka ochronnego, pod warunkiem, że środek ochronny jest zgodny z postanowieniami niniejszej Umowy.

ARTYKUŁ 3.14 Używanie języka angielskiego W celu zapewnienia jak największej skuteczności stosowania przepisów w dziedzinie ochrony handlu na podstawie niniejszego rozdziału organy Stron prowadzące dochodzenie używają języka angielskiego do komunikacji i w dokumentach wymienianych między Stronami w ramach dochodzeń w sprawie środków ochrony handlu. ROZDZIAŁ 4 UŁATWIENIA CELNE I HANDLOWE ARTYKUŁ 4.1 Cele

1. Strony uznają znaczenie ułatwień celnych i handlowych w zmieniających się globalnych warunkach handlu. Strony wzmacniają współpracę w tym obszarze w celu zapewnienia, aby ich odpowiednie przepisy prawa celnego i procedury celne służyły wspieraniu ułatwień w handlu, jednocześnie zapewniając skuteczną kontrolę celną.

2. Strony uzgadniają, że ich przepisy muszą być niedyskryminujące, a procedury celne muszą opierać się na stosowaniu nowoczesnych metod i skutecznej kontroli w celu zwalczania nadużyć i ochrony legalnego handlu. 3. Strony uznają, że uzasadnione cele polityki publicznej, w tym te odnoszące się do bezpieczeństwa i zwalczania nadużyć, nie mogą być zagrożone. ARTYKUŁ 4.2 Współpraca celna i wzajemna pomoc administracyjna 1. Odpowiednie organy Stron współpracują w sprawach celnych, aby zagwarantować osiągnięcie celów określonych w art. 4.1 (Cele). 2. Strony wzmocnią współpracę celną między innymi przez: a) wymianę informacji dotyczących przepisów prawa celnego i ich wykonania oraz procedur celnych, zwłaszcza w następujących obszarach: (i) uproszczenie i modernizacja procedur celnych; (ii) egzekwowanie praw własności intelektualnej przez organy celne przy kontroli granicznej;



(iii) ułatwianie tranzytu i przeładunku oraz (iv) stosunki ze środowiskiem biznesu; b) zbadanie możliwości podjęcia wspólnych inicjatyw dotyczących procedur przywozowych, wywozowych i innych procedur celnych, w tym pomocy technicznej, w celu zapewnienia sprawnego świadczenia usług na rzecz środowiska biznesu; c) wzmocnienie współpracy w dziedzinie ceł w organizacjach międzynarodowych, takich jak WTO i Światowa Organizacja Celna (zwana dalej „WCO”) oraz d) ustanawianie, stosownie do potrzeb, wzajemnego uznawania programów partnerstwa handlowego i kontroli celnych, w tym równoważnych środków ułatwiających wymianę handlową. 3. Strony udzielają sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych zgodnie z postanowieniami protokołu 2 (dotyczącego wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych).

ARTYKUŁ 4.3 Przepisy i procedury celne 1. Strony opierają swoje odpowiednie przepisy prawa celnego i procedury celne na międzynarodowych instrumentach i normach obowiązujących w dziedzinie ceł i handlu, w tym na istotnych elementach zmienionej konwencji z Kioto na temat uproszczenia i harmonizacji procedur celnych, sporządzonej w Brukseli dnia 26 czerwca 1999 r., Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów (zwanej dalej „konwencją HS”), Ram norm na rzecz zabezpieczenia i ułatwienia handlu światowego oraz Modelu danych celnych WCO.

2. Przepisy prawa celnego i procedury celne Stron: a) służą ochronie legalnego handlu dzięki skutecznemu egzekwowaniu i przestrzeganiu wymogów prawnych; b) pozwalają unikać zbędnych lub dyskryminujących obciążeń dla podmiotów gospodarczych oraz przewidują dalsze ułatwienia dla podmiotów gospodarczych ściśle przestrzegających przepisów oraz c) zapewniają środki ochrony przed nadużyciami i nielegalnymi lub szkodliwymi działaniami.

3. Strony uzgadniają, że ich odpowiednie przepisy prawa celnego i procedury celne, w tym środki ochrony, muszą być proporcjonalne i niedyskryminujące, a ich stosowanie nie może w sposób nieuzasadniony opóźniać zwolnienia towarów. 4. W celu usprawnienia metod pracy oraz zapewnienia niedyskryminacji, przejrzystości, efektywności, uczciwości i rozliczalności działalności Strony: a) w miarę możliwości upraszczają i modyfikują wymogi i formalności dotyczące szybkiego zwolnienia i odprawy towarów oraz b) podejmują działania na rzecz dalszego uproszczenia i standaryzacji danych i dokumentacji wymaganych przez organy celne i inne podmioty. ARTYKUŁ 4.4 Zwolnienie towarów

1. Każda ze Stron zapewnia, by jej organy celne stosowały wymogi i procedury przewidujące zwolnienie towarów w czasie nie dłuższym niż niezbędny do zapewnienia zgodności z jej przepisami i formalnościami, zarówno celnymi, jak i w inny sposób związanymi z handlem. Każda ze Stron podejmuje działania na rzecz dalszego skrócenia tego okresu i zwolnienia towarów bez zbędnej zwłoki.

2. Strony umożliwiają, między innymi, zwolnienie towarów bez uiszczenia należności celnych, pod warunkiem złożenia gwarancji, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z ich przepisami, w celu zabezpieczenia ostatecznej płatności należności celnych. 3. Każda ze Stron zapewnia, by jej organy celne pozwalały na wcześniejsze przedłożenie i dalsze przetworzenie informacji w formie elektronicznej przed fizycznym przybyciem towarów (przetworzenie przed przybyciem), tak by umożliwić zwolnienie towarów w momencie ich przybycia. ARTYKUŁ 4.5 Uproszczone procedury celne 1. Każda ze Stron zapewnia uproszczone procedury celne, które są przejrzyste i wydajne, w celu obniżenia kosztów i zwiększenia przewidywalności dla podmiotów gospodarczych, w tym dla małych i średnich przedsiębiorstw. Zapewnia się również łatwiejszy dostęp do uproszczeń celnych upoważnionym przedsiębiorstwom handlowym zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami. 2. Do celów wypełnienia formalności związanych z objęciem towarów procedurą celną stosuje się jednolity dokument administracyjny lub jego elektroniczny odpowiednik. 3. Strony stosują nowoczesne techniki celne, w tym metody oceny ryzyka oraz audytu po odprawie celnej, w celu uproszczenia i ułatwienia wprowadzania i zwalniania towarów.

4. Strony wspierają stopniowy rozwój i stosowanie systemów, łącznie z systemami opartymi na technologii informacyjnej, do ułatwiania elektronicznej wymiany danych między przedsiębiorstwami handlowymi, administracją celną oraz innymi powiązanymi agencjami.

ARTYKUŁ 4.6 Tranzyt i przeładunek 1. Każda ze Stron zapewnia ułatwienie i skuteczną kontrolę operacji przeładunku i przemieszczania w ramach tranzytu przez ich odpowiednie terytoria. 2. Aby ułatwić ruch tranzytowy, każda ze Stron zapewnia współpracę i koordynację między wszystkimi organami i agencjami na swoim terytorium. ARTYKUŁ 4.7 Zarządzanie ryzykiem 1. Każda ze Stron opiera swoje procedury badania i zwolnienia towarów oraz swoje procedury weryfikacji po wprowadzeniu towarów na zasadach oceny ryzyka i audytach, a nie na badaniu każdej przesyłki w kompleksowy sposób pod kątem zgodności ze wszystkimi wymogami przywozowymi.

2. Strony przyjmują i stosują swoje wymogi i procedury dotyczące kontroli przywozu, wywozu, tranzytu i przeładunku towarów na podstawie zasad zarządzania ryzykiem, które są stosowane, by skupić środki zapewniania zgodności na transakcjach zasługujących na uwagę. ARTYKUŁ 4.8

Przejrzystość 1. Każda ze Stron zapewnia zainteresowanym stronom łatwy dostęp do swoich przepisów ustawowych i wykonawczych w zakresie prawa celnego i innych przepisów związanych z handlem, jak również ogólnych procedur administracyjnych i innych wymogów w tych dziedzinach, w tym dotyczących opłat i należności, w miarę możliwości na oficjalnej stronie internetowej. 2. Każda ze Stron wyznacza lub utrzymuje co najmniej jeden punkt informacyjny lub kontaktowy, do którego zainteresowane strony mogą kierować, w rozsądnym czasie, pytania dotyczące należności celnych i innych kwestii związanych z handlem. ARTYKUŁ 4.9 Wcześniejsze interpretacje 1. Na pisemny wniosek przedsiębiorstw handlowych organy celne każdej ze Stron dokonują, zgodnie z jej przepisami ustawowymi i wykonawczymi, przed przywozem towaru na terytorium Strony, wcześniejszej interpretacji na piśmie dotyczącej klasyfikacji taryfowej lub wszelkich innych kwestii uzgodnionych przez Strony.

2. Przestrzegając wszelkich wymogów w zakresie poufności zawartych w przepisach ustawowych i wykonawczych każdej ze Stron, każda ze Stron publikuje, na przykład na oficjalnej stronie internetowej, wcześniejsze interpretacje dotyczące klasyfikacji taryfowej oraz wszelkich innych kwestii uzgodnionych przez Strony. 3. Aby ułatwić wymianę handlową, Strony regularnie przekazują sobie informacje o zmianach w swoich przepisach ustawowych i wykonawczych dotyczących wcześniejszych interpretacji w ramach prowadzonego przez nie dwustronnego dialogu. ARTYKUŁ 4.10

Opłaty i należności 1. Każda ze Stron publikuje informacje dotyczące opłat i należności za pośrednictwem urzędowo wyznaczonego medium, w miarę możliwości na oficjalnej stronie internetowej. W informacjach tych uwzględnia się opłaty i należności, które będą stosowane, uzasadnienie takich opłat i należności za świadczone usługi, odpowiedzialny organ oraz termin i sposób ich uiszczenia. 2. Strony nie nakładają nowych ani zmienionych opłat i należności do czasu opublikowania i udostępnienia informacji zgodnie z ust. 1.

ARTYKUŁ 4.11 Pośrednicy celni Strony nie wymagają w swoich odpowiednich przepisach prawa celnego i procedurach celnych obowiązkowego korzystania z pośredników celnych. Strony stosują przejrzyste, niedyskryminujące i proporcjonalne zasady przy ewentualnym udzielaniu zezwoleń pośrednikom celnym. ARTYKUŁ 4.12 Ustalanie wartości celnej 1. Strony ustalają wartość celną towarów zgodnie z art. VII GATT 1994 oraz Porozumieniem w sprawie ustalania wartości celnej.

2. Strony współpracują w celu wypracowania wspólnego podejścia do kwestii dotyczących ustalania wartości celnej.

ARTYKUŁ 4.13 Inspekcje przedwysyłkowe Strony uzgadniają, że ich odpowiednie przepisy prawa celnego i procedury celne nie mogą wymagać obowiązkowego przeprowadzania inspekcji przedwysyłkowych, zgodnie z definicją zawartą w Porozumieniu w sprawie inspekcji przedwysyłkowej, ani żadnych innych inspekcji dokonywanych przez przedsiębiorstwa prywatne w miejscu przeznaczenia przed odprawą celną. ARTYKUŁ 4.14 Przegląd i odwołanie Każda ze Stron zapewnia skuteczne, szybkie, niedyskryminujące i łatwo dostępne procedury, aby zagwarantować prawo do odwołania od działań administracyjnych, interpretacji i decyzji organów celnych i innych agencji mających wpływ na przywóz lub wywóz towarów albo tranzyt towarów.

ARTYKUŁ 4.15

Relacje ze środowiskiem biznesu Strony uzgadniają, że: a) istnieje konieczność przeprowadzania w odpowiednim czasie konsultacji z przedstawicielami sektora handlu na temat wniosków ustawodawczych oraz ogólnych procedur dotyczących kwestii celnych i związanych z ułatwianiem handlu. W tym celu każda ze Stron przeprowadza odpowiednie konsultacje między organami administracji a środowiskiem biznesu; b) będą publikować lub w inny sposób udostępniać, w miarę możliwości za pośrednictwem środków elektronicznych, nowe przepisy i ogólne procedury dotyczące kwestii celnych i związanych z ułatwianiem handlu przed rozpoczęciem stosowania takich przepisów i procedur, a także zmiany i interpretacje takich przepisów i procedur. Strony udostępniają również publicznie stosowne komunikaty administracyjne, włącznie z wymaganiami agencji i procedurami wjazdowymi, informacjami o godzinach pracy i procedurach roboczych biur celnych w portach i na przejściach granicznych oraz informacjami na temat punktów kontaktowych, do których można kierować pytania; c) między publikacją nowych lub zmienionych przepisów, procedur oraz opłat lub należności a dniem ich wejścia w życie musi upłynąć wystarczająco długi okres oraz d) dopilnują, by ich odpowiednie cła oraz związane z nimi wymogi i procedury nadal zaspokajały potrzeby środowiska biznesu, były zgodne z najlepszymi praktykami i w jak najmniejszym stopniu ograniczały wymianę handlową.

ARTYKUŁ 4.16 Komitet ds. Ceł 1. W skład Komitetu ds. Ceł utworzonego na podstawie art. 17.2 (Specjalne komitety) wchodzą przedstawiciele Stron. 2. Komitet ds. Ceł zapewnia prawidłowe funkcjonowanie niniejszego rozdziału, egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne określonego w rozdziale 12 (Własność intelektualna) sekcja C (Egzekwowanie praw własności intelektualnej) podsekcja 4 (Egzekwowanie praw przy kontroli granicznej), protokołu 1 (dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej), protokołu 2 (dotyczącego wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych) oraz wszelkich dodatkowych postanowień dotyczących ceł, uzgodnionych przez Strony.

3. Komitet ds. Ceł bada potrzebę przyjęcia decyzji, opinii, projektów lub zaleceń dotyczących wszelkich kwestii wynikających ze stosowania postanowień, o których mowa w ust. 2, a także przyjmuje takie decyzje, opinie, projekty i zalecenia. Jest uprawniony do przyjmowania decyzji w sprawie wzajemnego uznawania technik zarządzania ryzykiem, kryteriów i norm związanych z ryzykiem, kontroli bezpieczeństwa oraz programów partnerstwa handlowego, w tym aspektów takich jak przekazywanie danych i wzajemnie uzgodnione korzyści.

ROZDZIAŁ 5 BARIERY TECHNICZNE W HANDLU ARTYKUŁ 5.1 Uznanie postanowień Porozumienia TBT Strony potwierdzają swoje prawa i obowiązki wobec siebie wynikające z Porozumienia TBT, które zostaje włączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. ARTYKUŁ 5.2 Cele

1. Celem niniejszego rozdziału jest ułatwienie i zwiększenie dwustronnego handlu towarami dzięki zapobieganiu zbędnym przeszkodom w handlu w kwestiach objętych zakresem Porozumienia TBT oraz wykrywaniu i eliminowaniu takich przeszkód, a także zacieśnienie dwustronnej współpracy między Stronami. 2. Strony ustanawiają i wzmacniają zdolności techniczne i infrastrukturę instytucjonalną w kwestiach dotyczących barier technicznych w handlu.

ARTYKUŁ 5.3 Zakres stosowania i definicje 1. Niniejszy rozdział ma zastosowanie do opracowywania, przyjmowania i stosowania norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności, zgodnie z definicją zawartą w załączniku 1 do Porozumienia TBT, które mogą mieć wpływ na handel towarami między Stronami, z wyjątkiem: a) specyfikacji zakupów opracowanych przez organy rządowe i dotyczących ich wymogów w zakresie produkcji lub konsumpcji lub b) środków sanitarnych i fitosanitarnych określonych w załączniku A do Porozumienia SPS. 2. Każda ze Stron ma prawo do opracowania, przyjęcia i stosowania norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności zgodnie z niniejszym rozdziałem oraz Porozumieniem TBT. 3. Do celów niniejszego rozdziału stosuje się definicje zawarte w załączniku 1 do Porozumienia TBT.



ARTYKUŁ 5.4 Przepisy techniczne 1. Strony w jak największym stopniu stosują dobre praktyki regulacyjne przewidziane w Porozumieniu TBT i w niniejszym rozdziale, w szczególności: a) oceniając dostępne możliwości regulacyjne i pozaregulacyjne stanowiące alternatywę dla proponowanego przepisu technicznego, które pozwoliłyby osiągnąć uzasadnione cele Strony, zgodnie z art. 2.2 Porozumienia TBT; dążąc do oceny, między innymi, wpływu proponowanego przepisu technicznego w drodze oceny skutków regulacji, zgodnie z zaleceniem Komitetu ds. Barier Technicznych w Handlu ustanowionego na mocy art. 13 Porozumienia TBT; b) wykorzystując odpowiednie normy międzynarodowe, takie jak normy opracowane przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną, Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną, Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny oraz Komisję Kodeksu Żywnościowego jako podstawę swoich przepisów technicznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy takie normy międzynarodowe byłyby nieskuteczne lub niewłaściwe dla osiągnięcia uzasadnionych celów, do których Strona dąży. Jeżeli Strona nie stosowała norm międzynarodowych jako podstawy swoich przepisów technicznych, na wniosek drugiej Strony wskazuje ona wszelkie istotne odstępstwa od odpowiednich norm międzynarodowych i wyjaśnia powody, dla których normy te zostały uznane za niewłaściwe lub nieskuteczne dla osiągniecia wyznaczonego celu;

c) weryfikując przepisy techniczne, nie naruszając postanowień art. 2.3 Porozumienia TBT, w celu zwiększenia ich spójności z odpowiednimi normami międzynarodowymi. Dokonując takiego przeglądu, Strony biorą pod uwagę między innymi wszelkie zmiany w odpowiednich normach międzynarodowych oraz to, czy nadal istnieją okoliczności, które były przyczyną rozbieżności między przepisami technicznymi a odpowiednimi normami międzynarodowymi; d) określając przepisy techniczne na podstawie wymogów dotyczących wyników, a nie charakterystyki konstrukcyjnej lub opisowej. 2. Zgodnie z art. 2.7 Porozumienia TBT Strona ustosunkuje się pozytywnie do kwestii przyjmowania przepisów technicznych drugiej Strony jako równoważnych, nawet jeżeli przepisy te różnią się od jej własnych, pod warunkiem, że nie ma wątpliwości, że przepisy te w odpowiedni sposób posłużą osiągnięciu celów jej własnych przepisów. 3. Strona, która opracowała przepis techniczny uznany przez nią za równoważny z przepisem technicznym drugiej Strony, gdyż ma on spójny z nim cel i zakres produktowy, może zwrócić się do drugiej Strony na piśmie o uznanie tego przepisu technicznego za przepis równoważny. Wniosek taki składa się na piśmie i szczegółowo określa się w nim powody, dla których przepisy techniczne należy uznać za równoważne, w tym powody dotyczące zakresu produktowego. Strona, która nie zgadza się na uznanie przepisów technicznych za równoważne, przedstawia drugiej Stronie – na jej wniosek – uzasadnienie swojej decyzji.

ARTYKUŁ 5.5

Normy 1. Strony potwierdzają swoje obowiązki na podstawie art. 4.1 Porozumienia TBT dotyczące zagwarantowania przyjęcia i stosowania przez ich organy normalizacyjne Kodeksu właściwego postępowania przy przygotowywaniu, przyjmowaniu i stosowaniu norm stanowiącego załącznik 3 do Porozumienia TBT. Strony potwierdzają przestrzeganie zasad określonych w dokumencie Decyzje i zalecenia przyjęte przez Komitet WTO ds. Barier Technicznych w Handlu od dnia 1 stycznia 1995 r., G/TBT/1/rev.12 z dnia 21 stycznia 2015 r. (zwanym dalej „dokumentem”), w tym w decyzji Komitetu dotyczącej zasad rozwoju międzynarodowych norm, wskazówek i zaleceń w związku z art. 2 i 5 oraz załącznikiem 3 do Porozumienia, o której mowa w załącznikach do części 1 tego dokumentu. 2. W celu harmonizacji norm w jak najszerszym zakresie Strony zachęcają swoje organy normalizacyjne oraz regionalne organy normalizacyjne, których Strony lub ich organy normalizacyjne są członkami, do: a) uczestniczenia, w ramach posiadanych zasobów, w opracowywaniu norm międzynarodowych przez odpowiednie międzynarodowe organy normalizacyjne;

b) wykorzystywania norm międzynarodowych jako podstawy opracowywanych norm, z wyjątkiem sytuacji, gdy takie normy międzynarodowe byłyby nieskuteczne lub niewłaściwe dla osiągnięcia uzasadnionych celów, do których Strona dąży, na przykład ze względu na niewystarczający poziom ochrony, podstawowe czynniki klimatyczne lub geograficzne lub poważne problemy techniczne; c) unikania powielania lub nakładania się prac z pracami międzynarodowych jednostek normalizacyjnych d) dokonywania regularnego przeglądu norm krajowych i regionalnych, które nie opierają się na odpowiednich normach międzynarodowych, w celu zwiększenia ich spójności z odpowiednimi normami międzynarodowymi oraz e) współpracy z odpowiednimi organami normalizacyjnymi drugiej Strony w ramach międzynarodowych działań normalizacyjnych. Współpraca ta może być prowadzona w międzynarodowych organach normalizacyjnych lub na poziomie regionalnym. 3. Strony prowadzą wymianę informacji w zakresie: a) stosowania przez nie norm w związku z przepisami technicznymi;

b) swoich procesów normalizacyjnych oraz zakresu wykorzystania norm międzynarodowych lub regionalnych jako podstawy dla ich norm krajowych oraz

c) realizowanych przez każdą ze Stron umów o współpracy w dziedzinie standaryzacji, w tym dotyczących kwestii standaryzacji w umowach międzynarodowych ze stronami trzecimi, w zakresie, w jakim nie jest to wyraźnie zabronione na mocy tych umów. 4. Strony uznają, że zgodnie z załącznikiem 1 do Porozumienia TBT przestrzeganie norm jest dobrowolne. W przypadku gdy Strona uzna spełnianie norm za obowiązkowe przez włączenie ich do przepisów technicznych lub procedur oceny zgodności lub zawarcie tam odniesienia do tych norm, stosuje się art. 5.7 (Przejrzystość). ARTYKUŁ 5.6 Procedury oceny zgodności 1. W odniesieniu do obowiązkowych procedur oceny zgodności Strony stosują odpowiednio art. 5.4 (Przepisy techniczne) ust. 1 w celu uniknięcia zbędnych przeszkód w handlu oraz zapewnienia przejrzystości i niedyskryminacji. 2. Zgodnie z art. 5.1.2 Porozumienia TBT, gdy Strona dokonująca przywozu wymaga pozytywnego zapewnienia zgodności z jej obowiązującymi przepisami technicznymi lub normami, procedury oceny zgodności nie mogą być bardziej surowe ani stosowane bardziej surowo niż jest to konieczne do zagwarantowania Stronie dokonującej przywozu odpowiedniej pewności, że wyroby są zgodne z odpowiednimi przepisami technicznymi lub normami, biorąc pod uwagę zagrożenia, jakie mógłby wywołać brak tej zgodności.

3. Strony uznają, że istnieje szeroki zakres mechanizmów ułatwiających przyjęcie wyników procedur oceny zgodności przeprowadzonych na terytorium drugiej Strony, w tym: a) przyjmowanie przez Stronę dokonującą przywozu deklaracji zgodności wystawionej przez dostawcę;

b) porozumienia w sprawie wzajemnego przyjmowania wyników procedur oceny zgodności w odniesieniu do konkretnych przepisów technicznych, które są przeprowadzane przez organy zlokalizowane na terytorium drugiej Strony; c) korzystanie z akredytacji w celu zatwierdzenia organów oceny zgodności zlokalizowanych na terytorium każdej ze Stron; d) wyznaczanie przez rząd organów oceny zgodności, w tym tych zlokalizowanych na terytorium drugiej Strony; e) jednostronne uznawanie przez Stronę wyników procedur oceny zgodności przeprowadzanych na terytorium drugiej Strony; f) dobrowolne porozumienia między organami oceny zgodności zlokalizowanymi na terytorium każdej ze Stron oraz g) korzystanie z regionalnych i międzynarodowych wielostronnych porozumień lub uzgodnień o wzajemnym uznawaniu, których Strony są członkami.

4. Mając na uwadze w szczególności kwestie, o których mowa w ust. 3, Strony: a) zwiększają wymianę informacji na temat mechanizmu, o którym mowa w ust. 3, oraz na temat podobnych mechanizmów w celu ułatwienia przyjmowania wyników oceny zgodności; b) wymieniają informacje na temat procedur oceny zgodności, a w szczególności na temat kryteriów stosowanych przy wyborze odpowiednich procedur oceny zgodności dla konkretnych produktów; c) uznają deklarację zgodności przedstawioną przez dostawcę za jedną z gwarancji zgodności z prawem wewnętrznym;

d) rozważają przyjęcie ustaleń dotyczących wzajemnego uznawania wyników procedur oceny zgodności zgodnie z procedurą określoną w ust. 5; e) wymieniają informacje na temat polityki akredytacji oraz rozważają, jak najlepiej wykorzystać międzynarodowe normy akredytacji oraz międzynarodowe porozumienia obejmujące organy akredytujące Stron, na przykład w ramach mechanizmów Międzynarodowej Współpracy w dziedzinie Akredytacji Laboratoriów oraz Międzynarodowego Forum Akredytacji; f) rozważają przystąpienie do umów lub porozumień międzynarodowych dotyczących harmonizacji lub ułatwiania przyjmowania wyników oceny zgodności lub, w stosownych przypadkach, zachęcanie organów prowadzących badania, kontrole i certyfikację do przystępowania do takich umów lub porozumień;

g) zapewniają, aby podmioty gospodarcze mogły wybierać spośród ośrodków oceny zgodności wyznaczonych przez organy do wykonywania zadań wymaganych prawem wewnętrznym w celu zapewnienia zgodności; h) dążą do wykorzystywania akredytacji do zatwierdzania organów oceny zgodności oraz i) zapewniają niezależność i brak konfliktu interesów między organami akredytującymi a organami oceny zgodności. 5. Na wniosek jednej ze Stron druga Strona może podjąć decyzję o przeprowadzeniu konsultacji w celu określenia inicjatyw sektorowych dotyczących stosowania procedur oceny zgodności lub ułatwiania przyjmowania wyników oceny zgodności, które są właściwe dla poszczególnych sektorów. Strona składająca taki wniosek powinna przedstawić odpowiednie informacje na temat ułatwień w handlu wynikających z takiej inicjatywy sektorowej. Jeżeli druga Strona odrzuci taki wniosek, musi tę decyzję, na wniosek, uzasadnić. 6. Strony potwierdzają swoje zobowiązania na mocy art. 5.2.5 Porozumienia TBT, zgodnie z którymi opłaty za obowiązkową ocenę zgodności produktów będących przedmiotem przywozu są relatywnie odpowiednie w stosunku do opłat, jakimi obciąża się ocenę zgodności podobnych wyrobów pochodzenia wewnętrznego lub pochodzących z jakiegokolwiek innego kraju, przy wzięciu pod uwagę kosztów łączności, transportu oraz innych kosztów wynikających z różnic w lokalizacji wnioskodawcy i jednostki przeprowadzającej ocenę zgodności.

ARTYKUŁ 5.7 Przejrzystość

Strony potwierdzają znaczenie przejrzystości w odniesieniu do opracowywania, przyjmowania i stosowania norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności. W związku z tym Strony potwierdzają swoje zobowiązania w zakresie przejrzystości wynikające z Porozumienia TBT. Każda ze Stron: a) uwzględnia opinię drugiej Strony, jeżeli część procesu opracowywania przepisu technicznego jest objęta konsultacjami publicznymi, oraz udziela, na wniosek, pisemnych odpowiedzi na uwagi zgłoszone przez drugą Stronę; b) zapewnia podmiotom gospodarczym i innym zainteresowanym osobom pochodzącym z terytorium drugiej Strony możliwość uczestnictwa w oficjalnym procesie konsultacji publicznych dotyczących opracowania przepisów technicznych na nie mniej korzystnych zasadach niż te stosowane wobec jej własnych osób prawnych lub fizycznych; c) zgodnie z art. 5.4 (Przepisy techniczne) ust. 1 lit. a), w przypadkach gdy przeprowadzane są oceny skutków, informuje drugą Stronę, na jej wniosek, o wynikach oceny skutków proponowanych przepisów technicznych;

d) przy dokonywaniu notyfikacji zgodnie z art. 2.9.2 lub 5.6.2 Porozumienia TBT każda ze Stron: (i) umożliwia drugiej Stronie, przez okres przynajmniej 60 dni po notyfikacji, przedłożenie uwag do projektu przepisów na piśmie, a w miarę możliwości należycie uwzględnia racjonalne wnioski o przedłużenie okresu przedkładania uwag; (ii) dostarcza elektroniczną wersję tekstu notyfikacji; (iii) w przypadku gdy tekst notyfikacji nie jest sformułowany w jednym z urzędowych języków WTO, przedstawia szczegółowy i wyczerpujący opis treści środka na formularzu zgłoszeniowym WTO; (iv) udziela pisemnej odpowiedzi na pisemne uwagi dotyczące projektu przepisów otrzymane od drugiej Strony, nie później niż w dniu publikacji ostatecznej wersji przepisów technicznych lub procedur oceny zgodności oraz (v) przekazuje informacje na temat przyjęcia i wejścia w życie zgłoszonego środka oraz ostatecznie przyjętego tekstu poprzez uzupełnienie pierwotnej notyfikacji;

e) zapewnia podmiotom gospodarczym pochodzącym z terytorium drugiej Strony odpowiedni czas między publikacją przepisów technicznych a ich wejściem w życie, aby miały możliwość dostosowania się, z wyjątkiem sytuacji, gdy pojawiły się nagłe problemy dotyczące bezpieczeństwa, zdrowia, ochrony środowiska albo bezpieczeństwa narodowego lub gdy istnieje zagrożenie, że takie problemy wystąpią;

f) dopilnowuje, aby wszystkie przyjęte i obowiązujące przepisy techniczne i obowiązkowe procedury oceny zgodności były publicznie i nieodpłatnie dostępne na oficjalnych stronach internetowych oraz g) zapewnia, by punkty informacyjne ustanowione zgodnie z art. 10.1 Porozumienia TBT udzielały informacji i odpowiedzi na rozsądne zapytania drugiej Strony lub zainteresowanych osób pochodzących z terytorium drugiej Strony dotyczące przyjętych przepisów technicznych, procedur oceny zgodności i norm w jednym z języków urzędowych WTO. ARTYKUŁ 5.8 Nadzór rynku Strony: a) wymieniają poglądy na temat nadzoru rynku i czynności związanych z egzekwowaniem prawa; b) dopilnowują, by funkcje nadzoru rynku były wykonywane przez właściwe organy oraz by nie istniał konflikt interesów między funkcją nadzoru rynku a funkcją oceny zgodności oraz c) dopilnowują, by nie dochodziło do konfliktu interesów między organami nadzoru rynku a podmiotami gospodarczymi podlegającymi kontroli lub nadzorowi.



ARTYKUŁ 5.9 Oznakowanie i etykietowanie 1. Strony odnotowują, że przepis techniczny może zawierać wyłącznie wymogi w zakresie oznakowania lub etykietowania lub dotyczyć wyłącznie takich wymogów. W przypadku gdy przepisy techniczne Strony obejmują obowiązkowe wymogi w zakresie oznakowania lub etykietowania, Strona ta będzie przestrzegać zasad określonych w szczególności w art. 2.2 Porozumienia TBT, zgodnie z którymi przepisów technicznych nie opracowuje się w celu lub ze skutkiem tworzenia niepotrzebnych przeszkód w handlu międzynarodowym oraz że nie mogą one ograniczać handlu w stopniu większym niż to konieczne do osiągnięcia uzasadnionego celu. 2. W przypadku gdy Strona wymaga obowiązkowego oznakowania lub etykietowania produktów, Strona ta: a) wymaga podawania tylko takich informacji, które są istotne dla konsumentów lub użytkowników produktu lub które wskazują na zgodność produktu z obowiązkowymi wymaganiami technicznymi; b) nie wymaga żadnego uprzedniego zatwierdzenia, żadnej uprzedniej rejestracji ani certyfikacji oznakowań ani etykiet produktów jako warunku wstępnego wprowadzenia do obrotu na swoim rynku produktów, które spełniają obowiązkowe wymagania techniczne, chyba że jest to niezbędne ze względu na związane z produktem zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi, zwierząt lub roślin, dla środowiska lub bezpieczeństwa narodowego; niniejsze postanowienie nie narusza prawa Strony do stosowania wymogu wcześniejszego zatwierdzenia konkretnych informacji, które należy umieszczać na etykietach lub oznaczeniach w świetle wewnętrznego prawodawstwa;

c) w przypadku gdy wymaga stosowania przez podmioty gospodarcze niepowtarzalnego numeru identyfikacyjnego, bez zbędnej zwłoki i w sposób niedyskryminujący wydaje taki numer podmiotom gospodarczym drugiej Strony; d) zezwala na stosowanie następujących elementów, pod warunkiem że nie są one sprzeczne, dezorientujące ani wprowadzające w błąd w odniesieniu do informacji wymaganych na terytorium Strony dokonującej przywozu towarów: (i) informacji w innych językach oprócz języka wymaganego na terytorium Strony dokonującej przywozu towarów; (ii) uznanych na poziomie międzynarodowym nazw, piktogramów, symboli lub elementów graficznych lub

(iii) informacji dodatkowych w stosunku do tych wymaganych na terytorium Strony dokonującej przywozu towarów; e) akceptuje fakt, że etykietowanie, w tym etykietowanie dodatkowe lub korekty etykietowania, odbywa się, w stosownych przypadkach, w zatwierdzonych pomieszczeniach, takich jak magazyny celne i składy celne w punkcie przywozu, na terytorium Strony dokonującej przywozu, przed dystrybucją i sprzedażą produktu; Strona może wymagać, aby pierwotne etykietowanie nie było usuwane; f) jeżeli uzna, że nie narusza to uzasadnionych celów Porozumienia TBT, stara się akceptować nietrwałe lub usuwalne etykiety bądź oznakowanie lub etykiety umieszczone w dokumentacji towarzyszącej, a nie fizycznie przymocowane do produktu.

ARTYKUŁ 5.10 Współpraca i ułatwienia w handlu 1. Strony zacieśniają współpracę w dziedzinie norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności w celu poszerzenia wzajemnego zrozumienia swoich systemów oraz ułatwienia wymiany handlowej między nimi. W tym celu mogą nawiązać dialog regulacyjny na poziomie horyzontalnym i sektorowym. 2. Strony dążą do określenia, opracowania i promowania dwustronnych inicjatyw dotyczących norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności, które są odpowiednie dla poszczególnych kwestii lub sektorów i które ułatwiają handel. Inicjatywy takie mogą obejmować: a) propagowanie dobrych praktyk regulacyjnych w drodze współpracy regulacyjnej, w tym wymiany informacji, doświadczeń i danych, w celu poprawy jakości i skuteczności norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności oraz efektywnego wykorzystania zasobów regulacyjnych; b) stosowanie podejścia do oceny zgodności opartego na analizie ryzyka, na przykład poleganie w przypadku produktów niskiego ryzyka na deklaracji zgodności dostawcy oraz, w stosownych przypadkach, zmniejszenie złożoności przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności;

c) zwiększenie spójności własnych norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności z odpowiednimi międzynarodowymi normami, wskazówkami lub zaleceniami;

d) unikanie niepotrzebnych rozbieżności podejść w normach, przepisach technicznych i procedurach oceny zgodności w przypadku braku odpowiednich międzynarodowych norm, wskazówek lub zaleceń; e) propagowanie lub zacieśnianie współpracy dwustronnej między odpowiednimi organizacjami Stron, publicznymi lub prywatnymi, odpowiedzialnymi za normalizację, ocenę zgodności i metrologię; f) zapewnianie sprawnej interakcji i współpracy między organami regulacyjnymi na szczeblu regionalnym lub międzynarodowym oraz g) wymianę informacji, w miarę możliwości, na temat podpisanych na szczeblu międzynarodowym umów i porozumień związanych z barierami technicznymi w handlu. 3. Strona, na wniosek drugiej Strony, należycie rozważa propozycje współpracy złożone przez drugą Stronę na podstawie niniejszego rozdziału. Współpracę tę podejmuje się między innymi w drodze dialogu na odpowiednich forach, wspólnych projektów, pomocy technicznej i programów budowania potencjału w z