PL    PL PL 
PL    PL  KOMISJA EUROPEJSKA 
Bruksela, dnia 17.11.2010 
SEK(2010) 1396 wersja ostateczna 
  
DOKUMENT ROBOCZY S ŁUŻB KOMISJI 
Dokument uzupe łniający 
  
KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMEN TU EUROPEJSKIEGO, RADY, 
EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPO ŁECZNEGO I KOMITETU 
REGIONÓW 
  
Priorytety w odniesieniu do infrastrukt ury energetycznej na 2020 r. i w dalszej 
perspektywie –  
plan dzia łania na rzecz zintegrowanej eu ropejskiej sieci energetycznej 
  
Streszczenie OCENY SKUTKÓW  
 
{KOM(2010) 677 wersja ostateczna} 
{SEK(2010) 1395 wersja ostateczna} 
PL 2   PL DOKUMENT ROBOCZY S ŁUŻB KOMISJI 
Dokument uzupe łniający 
  
KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMEN TU EUROPEJSKIEGO, RADY, 
EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPO ŁECZNEGO I KOMITETU 
REGIONÓW 
  
Priorytety w odniesieniu do infrastrukt ury energetycznej na 2020 r. i w dalszej 
perspektywie -  
plan dzia łania na rzecz zintegrowanej eu ropejskiej sieci energetycznej 
  
Streszczenie OCENY SKUTKÓW  
 
 
1. D
EFINICJA PROBLEMU  
Polityka energetyczna UE1 i jej przepisy implementacyjne okre ślają na rok 2020 ambitne 
założenia i wiążące cele w zakresie emisji gazów cieplarnianych2 (-20 %), energii ze źródeł 
odnawialnych3 (20 % ko ńcowego zu życia energii) oraz efektywno ści energetycznej (20 %). 
Do osiągnięcia tych wszystkich celów s ą potrzebne odpowiednie, niezawodne sieci 
energetyczne. Tymczasem europejskie sieci starzej ą się i pilnie wymagaj ą odnowienia i 
modernizacji. Rozszerzona Un ia Europejska odziedziczy ła słabe połączenia mi ędzy 
wschodem a zachodem oraz mi ędzy południem a pó łnocą, gdyż w centrum zainteresowania 
znajdowa ły się poprzednio rynki krajowe, a po łączenia mi ędzysystemowe s łużyły jedynie 
zapewnieniu, w ograniczonym  zakresie, bezpiecze ństwa dostaw, nie uwzgl ędniając 
możliwości wykorzystania do celów bilansowan ia oraz handlu na prawdziwym wewn ętrznym 
rynku energii ani bezpiecze ństwa dostaw w perspektyw ie europejskiej. W zwi ązku z tym 
swobodny przesy ł energii w UE jest utrudniony, a niektóre regiony s ą bardziej nara żone na 
przerwy w dostawach. Politykę TEN-E  opracowano i ukszta łtowano w latach 90. XX wieku 
poprzez kolejne wytyczne TEN-E i odpowiednie rozporz ądzenie w sprawie finansowania4. 
Celami polityki TEN-E s ą: (1) wspieranie ostatecznego ukszta łtowania wewn ętrznego rynku 
                                                 
1 KOM(2007)1 zatwierdzony przez Rad ę dnia 15 lutego 2007 r. (C/07/24). 
2 Dyrektywa 2009/29/WE zmieniaj ąca dyrektyw ę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia 
wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, decyzja nr 406/2009/WE w sprawie wysi łków podj ętych przez pa ństwa członkowskie, zmierzaj ących do 
zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych  w celu realizacji do  roku 2020 zobowi ązań Wspólnoty 
dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych. 
3 Dyrektywa 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. 
4 Decyzja nr 1364/2006/WE ustanawiaj ąca wytyczne dla transeuropejskic h sieci energetycznych oraz 
uchylająca decyzj ę 96/391/WE i decyzj ę nr 1229/2003/WE; rozporz ądzenie (WE) nr 680/2007 
ustanawiaj ące ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie 
transeuropejskich sieci transp ortowych i energetycznych. 
PL 3   PL energii w UE, (2) zmniejszan ie izolacji regionów mniej uprzywilejowanych i regionów 
wyspiarskich, (3) zabezpieczenie i dywer syfikacja zaopatrzenia UE w energi ę, także poprzez 
współpracę z państwami trzecimi, (4) przyczynianie si ę do zrównowa żonego rozwoju i 
ochrony środowiska (w tym poprzez szer sze wykorzystanie odnawialnych źródeł energii oraz 
zminimalizowanie zagro żeń dla środowiska zwi ązanych z transportem energii). Obejmuje ona 
sieci do przesy łu energii elektrycznej , gazu i olefin. Wi ększość początkowych celów 
zachowała ważność, jednak nie s ą one wystarczaj ąco efektywne pod wzgl ędem zapewnienia 
wystarczaj ącej infrastruktury potrzebnej do realizac ji ambitnej polityki energetycznej UE i 
celów zwi ązanych z klimatem. 
Poniżej przedstawiono przeszkody dla odpowie dniego rozwoju infrastruktury: 
1)–Duża niepewno ść dotycząca przysz łych technologii pod wzgl ędem dost ępności, 
ewentualnych zagro żeń i konkurencyjno ści kosztowej, norm (zw łaszcza w przypadku 
odnawialnych źródeł energii i technologii sieciowych, ale tak że CCS), struktury źródeł energii 
oraz rozk ładu geograficznego przysz łych elektrowni, a tak że nowych źródeł 
(niekonwencjonalne zasoby gazu, gaz ekol ogiczny, LNG/CNG, nowa infrastruktura 
importowa oraz rozbudowa gazoci ągów kopalnianych w pa ństwach trzecich) mo że prowadzi ć 
do niezadowalaj ących rozwi ązań rynkowych (z punktu widzenia UE). 
2)–Niedoskona łość rynku wewn ętrznego : w niektórych pa ństwach cz łonkowskich, których 
rynki krajowe s ą nadal zdominowane przez przedsi ębiorstwa zasiedzia łe konkurencja jest 
słaba lub nie wyst ępuje wcale. Brak rozwoju rynku uniemo żliwia operatorom systemów 
przesyłowych zawieranie kontraktów d ługoterminowych na dostawy energii o warto ści 
wystarczaj ącej, aby mogli inwestowa ć w połączenia mi ędzysystemowe mi ędzy dwoma 
rynkami. Jednocze śnie prawdopodobie ństwo, że rynek b ędzie się rozwijał bez połączeń 
międzysystemowych, jest niewielkie. 
3)–Regulacja cen i finansowanie: przesył energii to dzia łalność podlegaj ąca regulacji, a w 
przypadku rozleg łej infrastruktury transeuropejskiej podzia ł kosztów mi ędzy beneficjentów 
końcowych jest utrudniony lub niemo żliwy. Aby utrzyma ć ceny przesy łu na najni ższym 
możliwym poziomie, regulacj ę cen w wi ększości państw członkowskich oparto na zasadzie 
efektywno ści kosztowej, która umo żliwia uzyskanie tylko zw rotu kosztów projektów 
podyktowanych rzeczywistymi potrzebami rynkowymi lub wykorzystuj ących najta ńsze 
dostępne rozwi ązania. Takie podej ście może w szczególno ści utrudni ć realizacj ę trzech 
rodzajów projektów: 
a) Projekty zapewniaj ące większe korzy ści na poziomie regionalnym ni ż 
krajowym:  im większe korzy ści oferuje projekt na poziomie regionu lub UE, tj. 
im więcej państw członkowskich jest zaanga żowanych, tym bardziej z łożony 
może on by ć (problemy o charakterze transgranicznym, ró żne systemy 
regulacyjne oraz procedury udzielania pozwole ń itd.) i tym trudniejszy staje si ę 
sprawiedliwy podzia ł kosztów w śród beneficjentów ko ńcowych.  
b) Projekty wykorzystuj ące nowatorskie technologie  (np. morska technologia 
sieci pr ądu stałego wykorzystuj ących przetworniki napi ęcia VSC, 
magazynowanie, aplikacje inteligen tnych sieci, wychwytywanie i sk ładowanie 
dwutlenku w ęgla) zwykle wi ążą się z wyższym ryzykiem, gdy ż doświadczenie 
w realizacji tego typu przedsi ęwzięć na skalę przemysłową jest skromne lub w 
ogóle go nie ma. To ryzyko cz ęsto nie znajduje odzwierciedlenia w okre ślonej 
regulacjami stopie zwrotu.  
PL 4   PL c) Infrastruktura s łużąca poprawie bezpiecze ństwa dostaw  często nie znajduje 
uzasadnienia w zapotrzebowaniu rynkowym ani przesy łanych ilo ściach, gdy ż 
może ona by ć wykorzystana tylko w przypadku przerw w dostawach 
(wydarzenia odznaczaj ące się małym prawdopodobie ństwem/powa żnymi 
konsekwencjami), ale nie w normalnych warunkach rynkowych. W wielu państwach cz łonkowskich brakuje regulacyjnego rozwi ązania w zakresie 
zwrotu kosztów takich inwestycji. 
Poza tym w zwi ązku z kryzysem finansowym i dokonuj ącą się obecnie szybk ą ewolucją zasad 
regulujących funkcjonowanie sektora finansowego, od 2008 r. dost ęp do kapita łu stał się 
utrudniony. 
4)–Udzielanie pozwole ń i akceptacja spo łeczna: jako jedną z głównych przyczyn opó źnień 
w realizacji projektów infrastrukturalnych bran ża wskaza ła długotrwałe i nieprzewidywalne 
procedury udzielania zezwole ń. W kilku pa ństwach cz łonkowskich opinia publiczna w coraz 
większym stopniu zwraca si ę przeciwko nowym projektom, w szczególno ści napowietrznym 
liniom elektroenergetycznym, co dodatkowo spowalnia ju ż skomplikowanie procedury. W 
rezultacie realizacja niektórych projektów mo
że trwać do 20 lat.  
5)–Infrastruktury poza UE.  Dodatkowe zagro żenia polityczne wyst ępują w przypadku 
infrastruktur energetycznych poza UE, które b ędą musiały zaspokoi ć rosnące 
zapotrzebowanie UE na importowany gaz lub na  import „ekologicznej energii elektrycznej”. 
Konieczna jest wspó łpraca polityczna z pa ństwami trzecimi w celu okre ślenia i zapewnienia 
obopólnych korzy ści z nowych infrastruktur energetycznych, przy czym mo żliwe są różne 
zagrożenia, od niekorzystnych lub nieprzej rzystych ram inwestycyjnych w pa ństwach 
trzecich, po ryzyko zmian w środowisku fiskalnym/podat kowym lub prawnym po 
zakończeniu inwestycji. 
6)–Nieadekwatno ść obecnych ram TEN-E 
W Europie znajduj ą się pewne obszary geograficzne, w których wyst ępuje koncentracja kilku 
z powyższych przeszkód, co skutkuje w ąskimi gard łami infrastrukturalnymi o szczególnie 
dotkliwych konsekwencjach. Obszary te to przede wszystkim region ba łtycki, sieć morska na 
morzach pó łnocnych, odnawialne źródła energii w Europie Po łudniowej i w regionie Morza 
Śródziemnego, rozwój po łudniowego korytarza dla gazu i ropy naftowej, lepsze wzajemne 
połączenia i wi ększa dywersyfikacja w Europie Środkowej i Po łudniowo-Wschodniej 
(energia elektryczna, gaz i ropa  naftowa) oraz, w odniesieniu do ca łej Europy, projekt i 
budowa ogólnounijnej siec i transportowej CO 2, a także wprowadzenie i wdro żenie 
technologii sieci inteligentnych. 
2. ANALIZA ZASADY POMOCNICZO ŚCI 
Infrastruktura do przesy łu energii (w tym sie ć morska z po łączeniami mi ędzysystemowymi) 
ma charakter lub skutki tr anseuropejskie, regionalne b ądź co najmniej transgraniczne. 
Poszczególne administracje krajowe nie maj ą kompetencji potrzebnych do zajmowania si ę 
tymi infrastrukturami jako ca łością, a uregulowania na poziomie pa ństw członkowskich nie s ą 
do tego celu adekwatne. Zgodnie z art. 194  Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, 
unijna polityka energetyczna powinna mie ć na celu: a) zapewnienie funkcjonowania rynku 
energii; b) zapewnienie bezpiecze ństwa dostaw energii w Unii; c) wspieranie efektywno ści 
energetycznej i oszcz ędności energii, jak równie ż rozwoju nowych i odnawialnych form 
energii; oraz d) wspieranie mi ędzysystemowych po łączeń między sieciami energetycznymi. 
PL 5   PL Artykuł 170 Traktatu o funkcjonowan iu Unii Europejskiej mówi, że „Unia przyczynia si ę do 
ustanowienia i rozwoju si eci transeuropejskich w infrastruktu rach transportu, telekomunikacji 
i energetyki”. W art.171 okre ślono nast ępujący wymóg: Unia „ustanawia zbiór wytycznych 
obejmujących cele, priorytety i ogólne kierunki dzia łań przewidzianych w dziedzinie sieci 
transeuropejskich; wytyczne te wskazuj ą projekty b ędące przedmiotem wspólnego 
zainteresowania”. 
3. CELE INICJATYWY UE 
Zasadniczym celem jest zapewnienie wystarczaj ącej i terminowej rozbudowy 
infrastruktury  w całej UE oraz poza ni ą w celu rozwoju wewn ętrznego rynku energii, 
zagwarantowania bezpiecze ństwa dostaw i osi ągnięcia celów UE w dziedzinie energii i 
klimatu. 
Dalsza rozbudowa infrastruktury wymaga usuni ęcia głównych przeszkód. W zwi ązku z tym, 
celem planowanego komunikatu w sprawie celów w zakresie infrastruktury jest 
zaproponowanie jasnych priorytetó w i lepsze ukierunkowanie dzia łań UE w odniesieniu do 
wszelkiej istotnej infrastruktur y energetycznej, wzmocnienie wspó łpracy i koordynacji 
regionalnej, podkre ślenie trudno ści związanych z procedurami udzielania pozwole ń oraz 
uzyskanie akceptacji spo łecznej w celu ograniczenia niepewno ści związanej z planowaniem i 
udzielaniem pozwole ń. Jasne priorytety w zakresie infrastruktury b ędą również stanowić 
przesłanie polityczne dla pa ństw trzecich.  
4. WARIANTY STRATEGICZNE  
W celu dok ładniejszego rozpatrzenia rozwi ązań dla szerokiego zakresu zidentyfikowanych 
problemów analiz ę podzielono na obszary polityki, a dla ka żdego z nich przedstawiono 
odrębne warianty. Warianty oceniono w odniesieniu do kryteriów skuteczno ści, 
pomocniczo ści i proporcjonalno ści. Głównym kryterium skuteczno ści jest stopie ń, w jakim 
poszczególne warianty mog ą doprowadzi ć do inwestycji w infrastruktur ę. Wszystkie 
wyszczególnione warianty s ą zgodne z nadrz ędnymi celami, strategiami i priorytetami UE. 
Połączenie preferowanych wariantów z ka żdego obszaru polityki stanowi preferowany wybór 
strategiczny. 
Obszar polityki A: Zakres instrumentu polityki  
Wariant 1: Utrzymanie stanu obecn ego (energia elektryczna i gaz)  
Wariant 2: Rozszerzenie zakresu w odnies ieniu do energii elektrycznej i gazu 
Wariant 3: Rozszerzenie zakresu w odnies ieniu do energii elektrycznej i gazu, 
uwzględnienie sieci transportowych CO 2 i rurociągów ropy naftowej  
Obszar polityki B: Konstrukcja instrumentu polityki  
Wariant 1: Utrzymanie stanu ob ecnego (lista projektów na dzie ń dzisiejszy) 
Wariant 2: Zaktualizowana lista projektów Wariant 3: Ograniczona liczba projektów priorytetowych/korytarzy regionalnych i 
inteligentne kryteria wyboru 
Obszar polityki C: Koordynacja  
Wariant 1: Utrzymanie stanu obecnego (podej ście krajowe, koordynatorzy UE), dobrowolne 
struktury regionalne Wariant 2: Koordynatorzy UE i obowi ązkowe struktury regionalne lub zajmuj ące się 
priorytetami tematycznymi Wariant 3: UE OSP (odrzucony, zob. wyja śnienie poni żej) 
Obszar polityki D: Udzielanie pozwole ń 
PL 6   PL Wariant 1: Utrzymanie stanu obecnego (kom petencje krajowe), wymiana najlepszych 
praktyk  
Wariant 2: Uwzgl ędnienie projektów le żących w interesie Europy w priorytetach krajowych 
i zastosowanie najszybszej proce dury krajowej (o ile istnieje) 
Wariant 3: Krajowe kompleksowe zatwierd zenia w skróconych terminach (5 lat) 
Wariant 4: Nowy zharmonizowa ny system udzielania pozwole ń na poziomie UE 
(odrzucony, zob. wyja śnienie poni żej) 
Warianty C3 (UE OSP) i D4 (zharm onizowany system udzielania zezwole ń na poziomie UE) 
wyłączono z dalszej analizy, gdy ż są sprzeczne z zasadami proporcjonalno ści i 
pomocniczo ści.  
5. OCENA SKUTKÓW  
Wybór scenariusza podstawowego  (wariant utrzymania stanu obecnego w ka żdym z 
obszarów polityki) prawdopodobnie b ędzie oznacza ć niewystarczaj ącą rozbudow ę 
infrastruktury. Najbardziej niekorzystne skutki spo łeczne i gospodarcze niewystarczaj ącej 
infrastruktury to przerwy w dostawach energii elektrycznej i gazu or az niedobory energii 
prowadzące do gwa łtownych wzrostów cen. W odniesieniu do transportu CO 2, scenariusz 
utrzymania stanu obecnego uniemo żliwiłby wszelkie istotne inwestycje w sieci i 
spowodowa łby chaotyczny rozwój (na poziomie projektu lub kraju), przy du żym ryzyku 
wystąpienia w przysz łości sytuacji nadmiarowo ści lub w ąskich garde ł pod wzgl ędem 
przepustowo ści (podobnie jak w sieciach elektroe nergetycznych i gazowych) oraz 
ograniczenie integracji rynkowej, gro żące wzrostem cen energii w perspektywie 
długoterminowej.  
Główne oddzia ływanie braku infrastruktury na środowisko mo że polegać na nieosi ągnięciu 
celów UE w dziedzinie energii i klimatu, a zatem na zwi ększeniu si ę emisji gazów 
cieplarnianych. Tymczasowy wp ływ na środowisko mog ą mieć prace budowlane, jest on 
jednak ograniczony dzi ęki przestrzeganiu w łaściwych przepisów dotycz ących ochrony 
środowiska. D łuższa niż 90 dni przerwa w dostawach ropy naftowej do Europy Wschodniej 
wiązałaby się z silniejszym oddzia ływaniem na środowisko ze wzgl ędu na większe natężenie 
ruchu tankowców (jako środka transportu alternatywnego dla ruroci ągów) w obszarach 
wrażliwych ekologicznie. 
Obszar polityki A: Zakres instrumentu polityki  
Oczekuje si ę istotnych pozytywnych skutków na poziomie gospodarczym i spo łecznym w 
związku z rozszerzeniem zakresu instrumentu polityki na nowe sektory elektroenergetyczne 
(inteligentne sieci, w tym magazynowanie) i gazowe (CNG), ale tak że na transport CO 2, co 
będzie sprzyja ć dalszym innowacjom w tych dziedzin ach. Rozszerzenie zakresu instrumentu 
na ropę naftową przyniosłoby równie ż pozytywne oddzia ływania na środowisko, zapewniaj ąc 
zróżnicowanie tras dostaw ropy naftowej do wschodniej cz ęści UE, a co za tym idzie 
zmniejszaj ąc zagrożenie ekologiczne zwi ązane z wi ększym nat ężeniem ruchu tankowców na 
Morzu Ba łtyckim i w cie śninie Bosfor. Obj ęcie tych wszystkich sektorów zakresem 
instrumentu polityki (wariant A3) jest zatem opcj ą preferowan ą. 
Obszar polityki B: Konstrukcja instrumentu polityki  
W porównaniu z wariantem utrzymania stanu obecnego, odnosz ącym się do stałej, 
niezmiennej listy projektów zdefiniowanej w 2006 r., aktualizacja tej listy (wariant B2) na 
podstawie rozszerzonego zak resu (wariant A3) umo żliwiłaby uwzgl ędnienie nowych lub 
zmienionych priorytetów w zakresie roz budowy infrastruktury. Takie poprawione 
PL 7   PL ukierunkowanie mia łoby ogólne pozytywne oddzia ływanie, oznacza łoby jednak utrzymanie w 
niezmienionej formie listy projektów, która mog łaby ponownie wymaga ć dostosowania w 
przyszłości, do roku 2020 i pó źniej.  
Natomiast kompletna reforma obecnego podej ścia (wariant B3), z bardzo ograniczon ą liczbą 
szerokich priorytetów le żących w interesie Europy, bez sporz ądzonej ex ante  listy projektów 
priorytetowych oraz z inteligentnymi i przejrzystymi kryteriami wyboru zamiast obecnej trójpoziomowej kategoryzacji projektów, przynios łaby dużo więcej pozytywnych skutków 
gospodarczych, spo łecznych i środowiskowych. Ten wariant skupia łby bowiem ca łą uwagę 
na priorytetach o podstawowym znaczeniu dl a Europy, w przypadku których interwencja UE 
byłaby najbardziej korzystna, lub na obszarach odznaczaj ących się wysokim poziomem 
innowacji oraz istotnym korzystnym oddzia ływaniem na środowisko, takich jak integracja 
odnawialnych źródeł energii z sieci ą, inteligentne sieci, sk ładowanie lub transport CO
2. 
Bardziej ogólnie, przy tym podej ściu opartym na priorytetach  europejskich zwrócono by 
uwagę na transgraniczne oraz regionalne skutki gospodarcze i środowiskowe, podczas gdy 
wariant B2 przyniós łby efekty w wi ększym stopniu na poziomie krajowym lub nawet 
lokalnym. Ustanowienie inteligentnych i przej rzystych kryteriów wyboru zminimalizowa łoby 
potencjalne zak łócające oddzia ływanie na rynek wewn ętrzny, gdy ż wiązałoby się z 
wprowadzeniem zasad zgodnych z obowi ązującymi przepisami ustawowymi i 
wykonawczymi. Umo żliwiłoby także z czasem ewolucj ę konkretnego wsparcia udzielanego 
dla projektów, optymalizuj ąc wykorzystanie instrumentu polityki nawet w d łuższej 
perspektywie czasowej. Dlatego te ż ten wariant uznaje si ę za preferowany. 
Obszar polityki C: Koordynacja  
Wariant C2, przewiduj ący obowi ązkowe struktury regionalne i, w razie konieczno ści, 
koordynatorów UE, przyniós łby istotne pozytywne skutki pod wzgl ędem rozbudowy 
infrastruktury, dlatego te ż uznaje si ę go za preferowany w porównaniu z wariantem 
utrzymania stanu obecnego. Ta kie struktury regionalne by łyby szczególnie korzystne w 
przypadku projektów o ściśle określonej przynale żności regionalnej, takich jak sie ć morska w 
Europie Pó łnocnej czy te ż rozwój korytarza gazowego w Europie Po łudniowo-Wschodniej. 
Przyczyni łyby się także do integracji rynku i lepszego f unkcjonowania rynków regionalnych. 
Wykorzystanie istniej ących struktur regionalnych (tak ich jak zmodyfikowane inicjatywy 
regionalne) zminimalizowa łoby skutki pod wzgl ędem obciążeń administracyjnych. 
Obszar polityki D: Udzielanie zezwole ń 
Zarówno wariant D2, jak i D3 zwi ększyłyby efektywno ść procesu decyzyjnego, precyzuj ąc 
obowiązujące zasady i mo żliwości odwołania się, optymalizuj ąc liczbę etapów niezb ędnych 
do podjęcia danej decyzji i w miar ę możliwości ograniczaj ąc możliwe opó źnienia tych 
etapów. Wariant D2 umo żliwiałby przyspieszon ą realizacj ę europejskich projektów 
priorytetowych w krajach, w których zd efiniowano priorytety lub w których s ą stosowane 
procedury przyspieszone. Uwa ża się, że znacznie u łatwiłoby to rozbudow ę infrastruktury, 
zwłaszcza w sektorze elektroenerg etycznym, a zatem doprowadzi łoby do zwi ększenia 
inwestycji w infrastruktur ę w latach 2010–2020. 
Kompleksowe podej ście (wariant D3) dodatkowo upro ściłoby procedury administracyjne i, w 
połączeniu z ustalonym harmonogramem, przyspieszy łoby proces udzielania zezwole ń oraz 
poprawiłoby poziom realizacji projektów w stosunku do potrzeb inwestycyjnych. 
Bardziej dog łębna analiza szerszego zakresu wari antów w obszarze udzielania pozwole ń 
zostanie przeprowadzona w osobnej ocenie  skutków (zaplanowanej na 2011 r.) w celu 
dokonania dok ładniejszej oceny zgodno ści z krajowymi systemami prawnymi oraz 
PL 8   PL skuteczno ści, a także oszacowania, w jakim stopniu takie warianty zmniejsza łyby obciążenia 
administracyjne. 
6. PORÓWNANIE WARIANTÓW  
Skutki wprowadzenia ka żdego z wariantów polityki oceniono pod wzgl ędem oddzia ływań 
gospodarczych, spo łecznych i środowiskowych. 
Najsilniejsze pozytywne oddzia ływanie mia łoby połączenie wariantów A3, B3, C2 i D3, przy 
czym obszar udzielania pozwole ń będzie jeszcze wymaga ł bardziej dog łębnej analizy. Ten 
nowy zbiór kierunków polityki znacznie zwi ększyłby skuteczno ść realizacji inwestycji w 
infrastruktur ę i wiązałby się z pozytywnymi skutkami gospodarczymi, spo łecznymi i 
środowiskowymi. Nale ży jednak zaznaczy ć, że nawet w przypadku tego zbioru kierunków 
polityki zak łada się, że do zaspokojenia zidentyfikowanych szacowanych potrzeb 
inwestycyjnych o warto ści 215,5 mld EUR zabraknie 62,5 mld EUR. Samo bowiem 
rozszerzenie zakresu, a tak że proponowane reformy w odniesieni u do konstrukcji instrumentu 
polityki, regionalnych struktur wspó łpracy i udzielania pozwole ń, przy za łożeniu, że 
pozostałe warunki zostan ą spełnione, nie wyeliminuj ą ogromnej luki inwestycyjnej i nie 
zapewnią rentowno ści tych projektów, które s ą ekonomicznie nieop łacalne przy utrzymaniu 
obecnych warunków rynkowych, regulacyjnyc h oraz taryfowych, zdeterminowanych 
względami krajowymi. Znacznie wi ęcej pozytywnych skutków mo żna by oczekiwa ć w 
przypadku zbioru kierunków polityki wykorzystuj ącego finansowanie publiczne lub specjalne 
środki regulacyjne do wsparcia realizacji wszystkich projektów le żących w interesie Europy, 
w tym tych, które s ą obecnie ekonomicznie nieop łacalne. Komisja planuje przedstawi ć w 
2011 r. wniosek lub wytyczne dotycz ące podzia łu kosztów najwa żniejszych 
skomplikowanych technicznie lub tran sgranicznych projektów, wprowadzaj ące zasady 
dotyczące taryf i inwestycji. W pr zypadku gdy poziom ryzyka zwi ązanego z projektem 
wymaga wy ższej stopy zwrotu w celu zapewnienia op łacalności, można równie ż wziąć pod 
uwagę podejście regulacyjne. W odniesieniu do obszarów, w których wymienione powy żej 
środki mog ą okazać się nieskuteczne, mo żna rozważyć finansowanie pub liczne. Wymaga to 
jednak dodatkowej szczegó łowej analizy, która zostanie w łączona do oceny skutków 
przygotowywanej w zwi ązku z wnioskiem ustawodawczy m, zaplanowanym na 2011 r. 
7. MONITOROWANIE I OCENA  
W odniesieniu do monitorowania i oceny proponuje si ę, aby Komisja, tak jak dotychczas, 
oceniała rozwój sytuacji na podstawie sk ładanego co dwa lata sprawozdania z realizacji, 
uwzględniającego specjalne wska źniki, takie jak liczba projektów uko ńczonych lub b ędących 
w toku, dywersyfikacja importu gazu, udzia ł energii elektr ycznej pochodz ącej ze źródeł 
odnawialnych, poziom po łączeń międzysystemowych mi ędzy państwami cz łonkowskimi, 
procent sieci elektroe nergetycznej wyposa żonej w inteligentne technologie i średni czas 
trwania procedury udzielania pozwole ń dla projektów le żących w interesie Europy.