UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Niniejszy wniosek stanowi część pakietu środków mających na celu usprawnienie nadzoru rynków finansowych UE poprzez poprawienie funkcjonowania systemu Europejskich Urzędów Nadzoru oraz przyspieszenie i ukończenie tworzenia unii rynków kapitałowych. Niniejszy wniosek dotyczy nadzoru sprawowanego przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) oraz jego uprawnień i przewiduje przeniesienie niektórych uprawnień nadzorczych przysługujących obecnie właściwym organom krajowym.

Dyrektywą 2014/65/UE w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID II) wprowadzono nowy rodzaj usług, które podlegają wymogowi uzyskania zezwolenia i nadzorowi: są to usługi w zakresie udostępniania informacji świadczone przez dostawców usług w zakresie udostępniania informacji. W dyrektywie 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID I) nie uwzględniono kwestii skutecznego obiegu, monitorowania i odtwarzania danych transakcyjnych. Spowodowało to, że dane transakcyjne w UE nie były ani spójne, ani o wystarczającej jakości, aby można było monitorować, czy cele dyrektywy MiFID są właściwie realizowane. Ponadto dane transakcyjne nie były udostępniane przez odpowiednie systemy obrotu na całym obszarze UE po rozsądnych kosztach.

Ponieważ niespójności pod względem jakości, formatu, rzetelności i kosztów mają negatywny wpływ na przejrzystość danych, ochronę inwestorów i efektywność rynku, MiFID II ma na celu poprawę jakości i dostępności danych transakcyjnych poprzez ustanowienie standardowego formatu tych danych, który jest łatwy do konsolidacji, łatwy do zrozumienia i dostępny po rozsądnych kosztach, a także poprzez nałożenie formalnych wymogów organizacyjnych na dostawców usług w zakresie udostępniania informacji oraz zobowiązanie ich do posiadania zezwolenia wydanego przez właściwe organy krajowe.

Z uwagi na transgraniczny wymiar przetwarzania danych, korzyści płynące ze skupienia w jednym ręku uprawnień dotyczących danych, w tym potencjalne korzyści skali, a także negatywny wpływ ewentualnych rozbieżności w praktykach nadzorczych zarówno na jakość danych transakcyjnych, jak i na zadania dostawców usług w zakresie udostępniania informacji, należy przenieść z organów krajowych na ESMA uprawnienia do udzielania zezwoleń dostawcom usług w zakresie udostępniania informacji oraz do nadzoru nad nimi.

Niniejszy wniosek ogranicza się zatem do przeniesienia z właściwych organów krajowych na ESMA uprawnień do udzielania zezwoleń tym podmiotom oraz do nadzoru nad nimi poprzez uwzględnienie tych uprawnień w rozporządzeniu (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFIR) bez wprowadzania dalszych zmian do przepisów materialnych mających zastosowanie do dostawców usług w zakresie udostępniania informacji, w tym do warunków dotyczących udzielania zezwoleń i wymogów organizacyjnych ustanowionych pierwotnie w MiFID II. W związku z tym uchylone zostają odpowiednie przepisy dotyczące usług w zakresie udostępniania informacji określone w MiFID II.

Ponadto niniejszy wniosek dotyczy również roli EIOPA w procedurach zatwierdzania modeli wewnętrznych.

Dyrektywa Wypłacalność II (dyrektywa 2009/138/WE) stanowi, że zgodnie z opartą na ocenie ryzyka koncepcją kapitałowego wymogu wypłacalności (SCR) możliwe jest w szczególnych okolicznościach, aby zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji oraz grupy takich zakładów, na poziomie poszczególnych zakładów lub grup, stosowały do obliczania SCR modele wewnętrzne, a nie standardową formułę. Te modele wewnętrzne wymagają zatwierdzenia przez organ nadzoru. Pomimo przeprowadzonych przez EIOPA cennych prac nad konwergencją praktyk nadzorczych w odniesieniu do modeli wewnętrznych, utrzymują się znaczne niespójności, jeśli chodzi o wymogi właściwych organów dotyczące modeli wewnętrznych; występują także trudności w ustaleniu wspólnych uzgodnień w sprawie modeli wewnętrznych grup w ramach kolegiów organów nadzoru.

Rozbieżności w nadzorowaniu i zatwierdzaniu modeli wewnętrznych prowadzą do niespójności i stwarzają nierówne warunki działania wśród uczestników rynku. Celem niniejszego wniosku jest więc wzmocnienie konwergencji praktyk nadzorczych poprzez zwiększenie roli EIOPA w odniesieniu do modeli wewnętrznych w drodze przepisów dotyczących współpracy i wymiany informacji oraz przyznanie EIOPA uprawnień do przyjmowania opinii w tym obszarze i do brania udziału, z własnej inicjatywy, w rozstrzyganiu sporów między organami nadzoru, m.in. za pośrednictwem wiążącej mediacji.