UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwana dalej „konwencją”) zatwierdzona decyzją Rady 2006/507/WE[1] weszła w życie z dniem 17 maja 2004 r. Celem konwencji jest ochrona zdrowia ludzi oraz środowiska przed trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi (TZO). Konwencja zapewnia ramy, w oparciu o zasadę ostrożności, likwidacji produkcji, stosowania, przywozu i wywozu obecnie dwudziestu dwóch priorytetowych trwałych zanieczyszczeń organicznych, bezpiecznego obchodzenia się z nimi oraz składowania, a także likwidacji lub redukcji uwalniania niektórych przypadkowych TZO.

Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych[2] wprowadza do prawa unijnego zobowiązania określone w konwencji i w Protokole do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości, dotyczącym trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwanym dalej „protokołem”), zatwierdzonym decyzją Rady nr 259/2004/WE[3].

Artykuł 8 ust. 1 konwencji stanowi, że każda ze Stron może złożyć do Sekretariatu wniosek o włączenie chemikaliów do załącznika A, B lub C do konwencji, który następnie zostanie poddany przeglądowi przez Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych zgodnie z art. 8 ust. 3 i 4. Wniosek powinien zawierać informacje określone w załączniku D. Procedura przyjmowania poprawek do załączników podlega przepisom art. 22 konwencji.

Zgodnie z dostępnymi informacjami naukowymi i sprawozdaniami z przeglądów, a także biorąc pod uwagę kryteria przeglądu określone w załączniku D do konwencji, dikofol wykazuje cechy trwałych zanieczyszczeń organicznych.

Dikofol nie został włączony[4] jako substancja czynna do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin[5]. Ponadto dikofol nie został włączony[6] do załącznika I lub IA do dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych[7]. W związku z tym wprowadzanie do obrotu i stosowanie tej substancji zostało już wstrzymane, bądź znacznie ograniczone w UE.

W 2008 r. na podstawie profilu ryzyka i sprawozdania podsumowującego dla dikofolu[8] przygotowanego przez Niderlandy, UE wyznaczyła dikofol do umieszczenia w wykazie trwałych zanieczyszczeń organicznych na podstawie protokołu. Ponadto dikofol został oceniony przez Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych jako potencjalny zamiennik dla endosulfanu. Na podstawie tej oceny Komitet ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych uważa, że dikofol spełnia kryteria załącznika D do konwencji, a tym samym może zostać uznany za TZO.

Nie można wykluczyć, że dikofol jest nadal produkowany, stosowany lub w znaczących ilościach emitowany w niezamierzony sposób w innych krajach. Ze względu na możliwość transgranicznego przenoszenia tego produktu chemicznego w środowisku na dalekie odległości, środki podjęte na szczeblu krajowym lub unijnym nie są wystarczające, aby zagwarantować wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dlatego też niezbędne są szeroko zakrojone działania na poziomie międzynarodowym.

Mając na uwadze następne posiedzenie Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych w październiku 2013 r., właściwe jest, by Komisja w imieniu Unii przedłożyła Sekretariatowi konwencji sztokholmskiej propozycję włączenia dikofolu do załącznika A. Jest to stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii do celów art. 218 ust. 9 TFUE.

2013/0073 (NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie przedstawienia w imieniu Unii Europejskiej wniosku o włączenie dodatkowych chemikaliów do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 191 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dnia 16 listopada 2004 r. Unia ratyfikowała Konwencję sztokholmską w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwaną dalej „konwencją”) decyzją Rady 2006/507/WE z dnia 14 października 2004 r. dotyczącą zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych[9].

(2) Jako Strona konwencji, Unia może zgłaszać propozycje poprawek do załączników do konwencji. Załącznik A do konwencji zawiera wykaz trwałych zanieczyszczeń organicznych (TZO), które należy wyeliminować.

(3) Zgodnie z dostępnymi informacjami naukowymi i sprawozdaniami z przeglądów, a także biorąc pod uwagę kryteria przeglądu określone w załączniku D do konwencji, dikofol wykazuje cechy trwałych zanieczyszczeń organicznych.

(4) Dikofol został wyznaczony przez UE jako potencjalne TZO na podstawie Protokołu do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych. Ponadto według wstępnej oceny Komitetu ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych przeprowadzonej w kontekście określenia potencjalnych zamienników dla endosulfanu, dikofol spełnia kryteria określone w załączniku D do konwencji.

(5) W Unii zaprzestano już wprowadzania do obrotu i stosowania dikofolu. Nie można wykluczyć, że substancja ta jest nadal produkowana, stosowana lub w znaczących ilościach emitowana w niezamierzony sposób w innych krajach.

(6) Ze względu na możliwość transgranicznego przenoszenia dikofolu w środowisku na dalekie odległości, środki podjęte na szczeblu krajowym lub unijnym nie są wystarczające, aby zagwarantować wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dlatego też niezbędne są szeroko zakrojone działania na poziomie międzynarodowym.

(7) W związku z tym Unia powinna przedłożyć Sekretariatowi konwencji wniosek dotyczący włączenia dikofolu do załącznika A do konwencji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1. Unia przedkłada wniosek dotyczący włączenia dikofolu (numer CAS: 115-32-2) do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych (zwanej dalej „konwencją”):

2. Komisja przekazuje Sekretariatowi konwencji w imieniu Unii wniosek wraz z wszelkimi informacjami wymaganymi zgodnie z załącznikiem D do konwencji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1.

[2] Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7.

[3] Dz.U. L 81 z 19.3.2004, s. 35.

[4] Decyzja Komisji (2008/764/WE) z dnia 30 września 2008 r. dotycząca niewłączenia dikofolu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 262 z 1.10.2008, s. 40).

[5] Dz.U. L 230 z 19.8.1991, s. 1.

[6] Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 325 z 11.12.2007, s. 3).

[7] Dz.U. L 123 z 24.4.1998, s. 1.

[8] Dostępne na stronie internetowej: http://www.unece.org/fileadmin/DAM/env/lrtap/TaskForce/popsxg/2008/Dicofol_RA%20dossier_proposal%20for%20submission%20to%20UNECE%20POP%20protocol.pdf.

[9] Dz.U. L 209 z 31.7.2006, s. 1.