ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
6.

uważa, że umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między UE a Republiką Zielonego Przylądka i protokół do niej muszą być dostosowane do krajowych planów rozwoju i planu na rzecz niebieskiego wzrostu z myślą o rozwoju z uwzględnieniem ograniczeń ekologicznych sektora rybołówstwa Republiki Zielonego Przylądka, które stanowią priorytetowe obszary pod względem wsparcia UE i na które należy przeznaczyć niezbędną pomoc techniczną i finansową, szczególnie w celu: — wzmacniania zdolności instytucjonalnych i poprawy zarządzania: przygotowania ustawodawstwa w oparciu o plany zarządzania oraz wspierania wdrażania tych przepisów i planów zarządzania; — wzmocnienia monitorowania, kontroli i nadzoru w w.s.e. Republiki Zielonego Przylądka i na otaczających ją obszarach; — lepszych środków zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych działań połowowych, w tym na wodach śródlądowych; — wzmocnienia partnerstw z innymi państwami zainteresowanymi działalnością połowową w w.s.e. Republiki Zielonego Przylądka, mianowicie poprzez umowy w sprawie połowów, oraz zapewnienia przejrzystości poprzez publikowanie ich treści, a także poprzez ustanowienie regionalnego programu szkolenia i wykorzystywania obserwatorów; — wspierania tworzenia i ulepszania programu gromadzenia danych umożliwiającego władzom Zielonego Przylądka zrozumienie dostępnych zasobów i wspieranie naukowej oceny zasobów dzięki czemu decyzje będą podejmowane w oparciu o najlepszą dostępną wiedzę naukową; — umożliwienia budowy i/lub renowacji kluczowej infrastruktury rybołówstwa i powiązanych rodzajów działalności, takiej jak nabrzeża wyładunku i porty (zarówno przemysłowe, jak i rzemieślnicze, na przykład w porcie Mindelo na wyspie São Vicente), miejsca wyładunku, obiekty do przechowywania i przetwarzania ryb, targowiska, infrastruktura dystrybucji i wprowadzania do obrotu oraz laboratoria analizy jakości; — wspierania i poprawy warunków pracy wszystkich pracowników, w szczególności kobiet, we wszystkich działaniach związanych z połowami, w tym w zakresie komercjalizacji, ale także przekształcania, zarządzania rybołówstwem i nauki; — wspierania wiedzy naukowej niezbędnej do ustanawiania chronionych obszarów morskich, w tym jej wdrażania, monitorowania i kontroli; — ograniczenia przyłowów wrażliwych gatunków, takich jak żółwie morskie; — umożliwienia umacniania organizacji reprezentujących mężczyzn i kobiety w sektorze rybołówstwa, zwłaszcza osoby zajmujące się tradycyjnym łodziowym rybołówstwem przybrzeżnym i działalnością połowową na małą skalę, przyczyniając się do wzmocnienia potencjału technicznego i zdolności w zakresie zarządzania i negocjacji; — budowy lub dostosowania ośrodków kształcenia podstawowego i szkolenia zawodowego, aby podnieść kwalifikacje rybaków, marynarzy i kobiet w sektorze rybołówstwa oraz poziom innych rodzajów działalności związanej z niebieską gospodarką; — wzmocnienia środków zachęcających młodych ludzi do zajęcia się rybołówstwem; — zwiększenia zdolności w zakresie badań naukowych i monitorowania zasobów rybnych i środowiska morskiego; — ogólnej poprawy zrównoważonego charakteru zasobów morskich;
31.

podkreśla, że wszystkie państwa członkowskie muszą posiadać sieć rozwiniętej, nowoczesnej, bezpiecznej i zrównoważonej infrastruktury w celu ułatwienia podróżowania po całej UE oraz zwiększenia dostępności peryferyjnych państw członkowskich dla turystyki wewnątrzeuropejskiej i międzynarodowej; wzywa w związku z tym Komisję, aby wspierała przywrócenie brakujących regionalnych transgranicznych połączeń kolejowych, przeprowadziła kontrolę sprawności istniejącej sieci infrastruktury oraz zaproponowała natychmiastowe dodatkowe środki na najmniej zaawansowanych i najbardziej oddalonych obszarach, które mają często najmniej rozwinięte sieci i wymagają szczególnej uwagi; zauważa, że regiony przygraniczne w całej UE stanowią 40 % jej terytorium, a zamieszkuje je jedna trzecia ludności UE; wzywa Komisję do dopilnowania, by państwa członkowskie miały odpowiednie plany ukończenia całej sieci bazowej TEN-T do 2030 r. i sieci kompleksowych do 2050 r., ze wskazaniem harmonogramu i dostępnego budżetu, a także do skoncentrowania się w szczególności na odcinkach transgranicznych, zwłaszcza w państwach członkowskich, które nie dokonują postępów w tych dziedzinach; zwraca uwagę, że dotyczy to również tak bardzo potrzebnego projektu jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, który mimo że od wielu lat jest wstrzymany na szczeblu UE, zapewniłby od razu bezpieczeństwo, efektywność i zrównoważony charakter europejskiego lotnictwa;
6.

wzywa Radę do uwzględnienia w jej mandacie zobowiązania do podjęcia konkretnych działań następczych i dużego bezpośredniego zaangażowania obywateli oraz do przyjęcia formatu otwartego na wszelkie możliwe rozwiązania, takie jak wnioski ustawodawcze, zainicjowanie zmiany traktatu lub inne propozycje;
4.

w związku z tym wzywa Komisję do niezwłocznego podjęcia działań na rzecz wprowadzenia wspólnej ładowarki poprzez przyjęcie do lipca 2020 r. aktu delegowanego uzupełniającego dyrektywę 2014/53/UE w sprawie urządzeń radiowych, określającego standard uniwersalnej ładowarki do telefonów komórkowych i innych urządzeń radiowych małej lub średniej wielkości oraz, w razie potrzeby, poprzez przyjęcie najpóźniej do lipca 2020 r. środka ustawodawczego;
6.

z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie zarówno przewodniczącej Komisji, jak i komisarz ds. równości, do przedstawienia – w pierwszych 100 dniach mandatu Komisji – środków mających na celu wprowadzenie wiążących rozwiązań na rzecz przejrzystości wynagrodzeń; uważa, że przyszła dyrektywa w tej sprawie powinna uwzględniać zdecydowane środki egzekwowania w stosunku do osób nieprzestrzegających postanowień oraz powinna mieć szeroki zakres i zastosowanie zarówno do sektora prywatnego, jak i publicznego, z należytym uwzględnieniem specyfiki małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), oraz do całego pakietu wynagrodzeń, wraz ze wszystkimi jego składnikami,; wzywa Komisję do rozważenia wprowadzenia konkretnych środków w oparciu o jej zalecenie z 2014 r., jak a) jasna definicja kryteriów oceny wartości pracy, b) wytyczne dotyczące neutralnych pod względem płci systemów oceny pracy i klasyfikacji, c) kontrole i sprawozdania dotyczące różnic w wynagrodzeniu ze względu na płeć, aby zagwarantować równą płacę, d) prawo pracowników do pełnych danych o wynagrodzeniu oraz prawo do dochodzenia roszczeń oraz e) jasne cele dotyczące działań przedsiębiorstw w dziedzinie równości płci; jest głęboko przekonany, że takie środki są konieczne do zidentyfikowania przypadków dyskryminacji płacowej, tak aby pracownicy mogli podejmować świadome decyzje i, w razie konieczności, odpowiednie działania; wzywa Komisję do wspierania roli partnerów społecznych i rokowań zbiorowych na wszystkich szczeblach (krajowym, sektorowym, lokalnym i przedsiębiorstw) w przyszłych przepisach dotyczących przejrzystości wynagrodzeń;
20.

apeluje o to, by ten ogromny pakiet naprawczy przekształcił nasze gospodarki i zwiększył ich odporność dzięki łączeniu inwestycji strategicznych w celu wsparcia MŚP oraz aby przyczynił się do zwiększenia możliwości zatrudnienia i umiejętności w celu złagodzenia skutków kryzysu dla pracowników, konsumentów i rodzin; w związku z tym wzywa do priorytetowego potraktowania inwestycji w Zielonym Ładzie i agendzie cyfrowej oraz do osiągnięcia europejskiej suwerenności w sektorach strategicznych poprzez spójną strategię przemysłową, a zarazem skrócenie i dywersyfikację łańcuchów dostaw oraz zmianę kierunku polityki handlowej; wzywa do utworzenia nowego niezależnego europejskiego programu w dziedzinie zdrowia;
I.

mając na uwadze, że po fiasku nadzwyczajnego posiedzenia Rada Europejska ma obecnie duże opóźnienie w ustalonym w 2013 r. harmonogramie negocjacji w sprawie WRF na lata 2014–2020, kiedy to Rada Europejska osiągnęła porozumienie polityczne w dniu 8 lutego 2013 r.; mając na uwadze, że w następstwie późniejszych negocjacji między Parlamentem a Radą WRF i sektorowe akty ustawodawcze zostały przyjęte na bardzo późnym etapie, co doprowadziło do poważnych komplikacji związanych z przejściem do WRF na lata 2014–2020 i uruchomieniem programów unijnych, ze szkodą dla beneficjentów i obywateli, zwłaszcza w ramach programów zarządzania dzielonego;
59.

podkreśla, że stosowanie pozwoleń na wywóz nie może w żadnych okolicznościach przekształcić się w faktyczne zakazy wywozu; podkreśla znaczenie utrzymania dostępu krajów rozwijających się do rzadkich produktów medycznych; zaznacza, że eksportowane środki ochrony indywidualnej muszą dotrzeć do tych, którzy najbardziej ich potrzebują, a nie do tych, którzy mogą sobie pozwolić na zapłatę najwyższej ceny; uważa, że w tym celu Światowa Organizacja Handlu (WTO) i Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) muszą uzgodnić globalny katalog podstawowych ratunkowych produktów medycznych, aby powstrzymać spekulację cenową i ułatwić handel tymi produktami; zdecydowanie zachęca wszystkie kraje do przystąpienia do porozumienia WTO w sprawie zniesienia ceł na produkty farmaceutyczne („Zero za zero”) oraz do rozszerzenia jego zakresu na wszystkie produkty farmaceutyczne i lecznicze w celu zapewnienia światowego handlu transgranicznego; wzywa członków WTO do priorytetowego potraktowania tej kwestii w porządku dziennym następnego posiedzenia ministerialnego WTO; wyraża głębokie zaniepokojenie ostrzeżeniem wydanym wspólnie przez WTO, WHO i Organizację ds. Wyżywienia i Rolnictwa, że globalne restrykcyjne środki handlowe mogą prowadzić do niedoborów żywności na całym świecie; wzywa do podjęcia działań w celu zminimalizowania zakłóceń w łańcuchach dostaw żywności, a tym samym zapobieżenia pogłębieniu się braku bezpieczeństwa żywnościowego i niestabilności cen; wzywa wszystkie państwa członkowskie do wykorzystania wszystkich dostępnych narzędzi w celu zapewnienia skutecznych mechanizmów oceny potencjalnych inwestycji w kluczową infrastrukturę i strategiczne zdolności przemysłowe oraz pozyskiwania ich w UE oraz do przyjęcia, w razie potrzeby, środków łagodzących lub blokujących; wzywa Komisję do przyspieszenia negocjacji w sprawie handlu elektronicznego w ramach WTO w celu zagwarantowania przepisów dla szybko rozwijającego się handlu internetowego, zwłaszcza w odniesieniu do towarów;
43.

przypomina, że art. 8 TFUE stanowi, że „we wszystkich swoich działaniach Unia zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet”; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zarówno Wietnam, jak i UE podpisały deklarację WTO z Buenos Aires w sprawie kobiet i handlu, oraz wzywa strony do wzmocnienia zobowiązań dotyczących płci i handlu zawartych w tej umowie; wzywa do poprawy sytuacji kobiet, tak by mogły one korzystać z tej umowy, w tym dzięki budowaniu potencjału kobiet w pracy i w przedsiębiorczości, dążąc do reprezentacji kobiet w procesach decyzyjnych i na stanowiskach kierowniczych oraz zwiększając dostęp kobiet do nauki, technologii i innowacji, a także wzmacniając ich udział i wiodącą rolę w tych dziedzinach; przypomina zobowiązanie Komisji do ujęcia rozdziałów dotyczących płci w przyszłych umowach handlowych UE, w tym w umowach zawartych po zawarciu niniejszej umowy; wzywa UE i Wietnam, by zobowiązały się do przeprowadzenia oceny wdrożenia umowy oraz do włączenia do jej przyszłego przeglądu specjalnego rozdziału poświęconego kwestiom płci i handlu;
2.

zauważa, że uznanie grupy „The Restorers”, która znalazła się na liście najpoważniejszych kandydatów do Nagrody im. Sacharowa, stanowi ważny krok w tym kierunku i w walce z okaleczaniem żeńskich narządów płciowych; uznaje ponadto ważną rolę młodych ludzi we wzmacnianiu pozycji ich samych i innych, gdy stają się wzorem do naśladowania we własnych społecznościach;
podkreśla, że unijne ramy dotyczące bezpieczeństwa produktów zobowiązują przedsiębiorstwa do dbania o to, aby na rynek wprowadzano tylko produkty bezpieczne i zgodne z wymogami; uznaje, że pojawienie się produktów wyposażonych w zautomatyzowane zdolności decyzyjne wiąże się z nowymi wyzwaniami, ponieważ produkty takie mogą ewoluować i działać w sposób nieprzewidziany w momencie pierwszego wprowadzenia produktu do obrotu; wzywa Komisję do przedstawienia wniosków w celu dostosowania przepisów UE w zakresie bezpieczeństwa w odniesieniu do produktów objętych szczegółowymi przepisami UE przewidującymi zharmonizowane wymogi, w tym dyrektywy w sprawie maszyn ( 7 ) , dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa zabawek ( 8 ) , dyrektywy w sprawie urządzeń radiowych ( 9 ) oraz dyrektywy o niskim napięciu ( 10 ) , a także w odniesieniu do tzw. produktów niezharmonizowanych objętych zakresem dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów ( 11 ) , aby zagwarantować, że nowe przepisy będą adekwatne do zakładanych celów, użytkownicy i konsumenci będą chronieni przed szkodliwymi skutkami, producenci będą mieć jasność co do swoich obowiązków, a użytkownicy – jasność co do sposobu korzystania z produktów wyposażonych w zautomatyzowane zdolności decyzyjne;
12.

zauważa, że umowa o ochronie inwestycji między UE a Wietnamem (EVIPA) nie zawiera odrębnego rozdziału o handlu i zrównoważonym rozwoju, ponieważ ten ostatni ma zastosowanie do dostępu do rynku inwestycyjnego na podstawie umowy o wolnym handlu między UE a Wietnamem (EUVFTA); podkreśla, że EVIPA zawiera również przepis ustanawiający instytucjonalne i prawne powiązanie z Umową ramową o wszechstronnym partnerstwie i współpracy oraz zawarte w jej preambule szczegółowe odniesienia do wartości i zasad dotyczących handlu i zrównoważonego rozwoju zapisanych w EUVFTA, a także do Powszechnej deklaracji praw człowieka, co gwarantuje, że prawa człowieka są podstawą stosunków między UE a Wietnamem; podkreśla, że strony i inwestorzy muszą przestrzegać wszystkich obowiązujących międzynarodowych standardów i zobowiązań w zakresie praw człowieka; podkreśla obowiązki inwestorów określone w Wytycznych OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych oraz w Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka; zwraca również uwagę, że postanowienia EVIPA i EUVFTA muszą być wdrażane w sposób komplementarny, w szczególności w odniesieniu do postanowień dotyczących praw człowieka, praw środowiskowych i socjalnych oraz zrównoważonego rozwoju, kiedy postanowienia te są stosowane zgodnie z prawem stron do stanowienia przepisów; podkreśla ponadto, że należy zapewnić spójność z celami współpracy na rzecz rozwoju przewidzianymi w art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE);
F.

mając na uwadze, że UE zobowiązała się do wdrożenia Agendy ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i do osiągnięcia jej celów, w tym celu zrównoważonego rozwoju nr 8.7, który wymaga podjęcia natychmiastowych i skutecznych środków, by wyeliminować pracę przymusową, współczesne formy niewolnictwa i handel ludźmi, by zakazać najgorszych form pracy dzieci, w tym werbowania dzieci i wykorzystywania ich jako żołnierzy, oraz by zlikwidować te zjawiska, a do 2025 r. wyeliminować pracę dzieci we wszystkich jej formach (11);
h.

prowadzić politykę handlową opartą na wartościach, co obejmuje zapewnienie wysokiego poziomu ochrony praw pracowniczych i środowiskowych, a także poszanowanie podstawowych wolności i praw człowieka, w tym równouprawnienia płci; przypomnieć, że wszystkie umowy handlowe i inwestycyjne UE muszą uwzględniać aspekt płci i zawierać ambitny i możliwy do wyegzekwowania rozdział dotyczący handlu i zrównoważonego rozwoju; przyjąć z zadowoleniem zobowiązanie Komisji do zagwarantowania – po raz pierwszy w przypadku UE – że do zmodernizowanego układu o stowarzyszeniu między Chile a UE zostanie włączony konkretny rozdział dotyczący płci, oraz do promowania i wspierania włączania takich rozdziałów do wszystkich kolejnych umów handlowych i inwestycyjnych UE, w oparciu o istniejące przykłady międzynarodowe; uznać, że zobowiązania handlowe ujęte w umowach zawieranych przez UE nigdy nie powinny powodować uszczerbku dla praw człowieka, praw kobiet czy ochrony środowiska i powinny uwzględniać środowisko lokalne, społeczne i ekonomiczne;
37.

z zadowoleniem przyjmuje nową politykę EBI dotyczącą udzielania pożyczek w energetyce, a zwłaszcza fakt, że może ona przynieść zmianę funkcjonowania instytucji finansowych, jeżeli inne banki pójdą za przykładem EBI; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że polityka ta obejmuje pośredników finansowych, priorytetowe traktowanie efektywności energetycznej i energii ze źródeł odnawialnych oraz pozytywne odniesienie do wspólnot energetycznych i mikrosieci, a także fakt, że może ona przynieść zwiększenie wsparcia finansowego dla lokalnych źródeł energii, by położyć kres dużej zależności Europy od zewnętrznych źródeł energii i zapewnić bezpieczeństwo dostaw energii; odnotowuje wyjątki mające zastosowanie do zatwierdzania niektórych projektów gazowych do końca 2021 r. oraz fakt, że może zostać utrzymane wsparcie dla sieci przesyłu gazów o niskiej zawartości węgla; podkreśla ryzyko inwestowania w aktywa osierocone przez udzielanie pożyczek na infrastrukturę związaną z paliwami kopalnymi; wzywa EBI, by doprecyzował, że nie rozpocznie oceny żadnego projektu związanego z paliwami kopalnymi, który nie został przedłożony przed 14 listopada 2019 r.; wzywa do regularnego przeglądu tej polityki i do stałego dostosowywania jej do europejskiej systematyki zrównoważonego finansowania, a kiedy systematyka ta zostanie już formalnie przyjęta – do stosowania jej jako punku odniesienia dla inwestycji klimatycznych i środowiskowych, by zachować stałą zgodność ze scenariuszem ograniczenia globalnego ocieplenia do poziomu poniżej 1,5 o C oraz z rozwojem odpowiednich nowych działań zewnętrznych UE;
—

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej, uchylające decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009 (1),
78.

przypomina, że Komisja nie ma dostępu do informacji, którymi wymieniają się państwa członkowskie, aby zapobiegać i przeciwdziałać wewnątrzwspólnotowym oszustwom typu „znikający podmiot gospodarczy”, powszechnie zwanym oszustwami karuzelowymi; jest zdania, że Komisja powinna mieć dostęp do sieci Eurofisc, aby lepiej kontrolować, oceniać i usprawniać wymianę danych między państwami członkowskimi; apeluje do wszystkich państw członkowskich, by uczestniczyły w działalności sieci Eurofisc we wszystkich obszarach w celu ułatwienia i przyspieszenia wymiany informacji z organami wymiaru sprawiedliwości i organami ścigania, takimi jak Europol i OLAF, zgodnie z zaleceniem Europejskiego Trybunału Obrachunkowego; wzywa państwa członkowskie i Radę, by umożliwiły Komisji dostęp do tych informacji w celu zacieśnienia współpracy, poprawy wiarygodności danych i zwalczania przestępczości transgranicznej;
11.

podkreśla zatem, że reforma powinna obejmować koszyk nowych zasobów własnych, które muszą wpływać do budżetu Unii od 1 stycznia 2021 r.; podkreśla, że wkład związany z tworzywami sztucznymi stanowi jedynie pierwszy, częściowy krok w kierunku zaspokojenia tego oczekiwania Parlamentu; zamierza wynegocjować prawnie wiążący harmonogram, który zostanie uzgodniony przez władzę budżetową, w celu wprowadzenia w pierwszej połowie kolejnych WRF dodatkowych nowych zasobów własnych, takich jak unijny system handlu uprawnieniami do emisji (oraz przychody uzyskane w związku z przyszłym rozszerzeniem), mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO 2 , podatek cyfrowy, podatek od transakcji finansowych i wspólna skonsolidowana podstawa opodatkowania osób prawnych; apeluje o wykorzystanie śródokresowej rewizji WRF do dodania w razie konieczności w drugiej połowie WRF na lata 2021–2027 dodatkowych zasobów własnych, aby zapewnić osiągnięcie założonego celu do końca obowiązywania WRF na lata 2021–2027;
16.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do monitorowania, czy usługi zdrowotne i opieki społecznej mają zrównoważony charakter i czy są w stanie przystosować się do nowych form świadczenia usług; wzywa do promowania rzeczywistego włączenia społecznego przy przydzielaniu środków finansowych UE na te usługi, koncentrując się na usługach, które są świadczone raczej na poziomie społeczności lokalnych niż w instytucjach; podkreśla znaczenie zadbania o to, by nie istniały żadne bariery finansowe utrudniające dostęp do opieki zdrowotnej;
3.

podkreśla, że zasady dotyczące praw człowieka w przypadku dzieci zależą od działań rządu Japonii na szczeblu krajowym; zaznacza, że zagwarantowanie między innymi prawa dziecka do obojga rodziców wymaga szeregu środków ustawodawczych i nieustawodawczych; apeluje do władz japońskich o skuteczne egzekwowanie orzeczeń sądowych dotyczących prawa rodziców, których dzieci uprowadzono, do kontaktów i odwiedzin oraz do utrzymywania autentycznego kontaktu z dziećmi mieszkającymi w Japonii; zaznacza, że decyzje takie zawsze należy podejmować w najlepszym interesie dziecka;
35.

wzywa do utworzenia portalu komunikacyjnego dla obywateli, który umożliwiłby dzielenie się w Unii zatwierdzonymi informacjami, wysyłanie obywatelom ostrzeżeń i zwalczanie dezinformacji; zauważa, że portal ten mógłby obejmować szeroki zakres informacji, kampanii profilaktycznych i programów edukacyjnych dla młodzieży oraz być wykorzystywany do promowania dużego zasięgu szczepień na szczeblu europejskim, we współpracy z ECDC;
63.

uznaje wkład aktywnych odbiorców w zapewnienie elastyczności systemu, na przykład za pośrednictwem rozwiązań w zakresie zdecentralizowanego magazynowania energii na małą skalę, i ostatecznie w osiągnięcie celów w zakresie klimatu i energii; wzywa państwa członkowskie do wspierania udziału obywateli w systemie energetycznym (np. za pośrednictwem zachęt podatkowych dla technologii magazynowania energii w bateriach) oraz do usunięcia przeszkód, które nie pozwalają odbiorcom wytwarzać energii we własnym zakresie lub używać jej albo magazynować energii wytworzonej we własnym zakresie lub sprzedawać jej na rynku; wzywa Komisję, by należycie monitorowała prawidłowe wdrażanie dyrektywy w sprawie rynku energii elektrycznej oraz dyrektywy (UE) 2018/2001 (dyrektywa w sprawie energii ze źródeł odnawialnych), szczególnie w odniesieniu do artykułów ustanawiających ramy regulacyjne dla prosumentów i społeczności energetycznych;
F.

mając na uwadze, że obecny wielowymiarowy kryzys w Wenezueli jest powodem największego w historii przesiedlenia ludności w regionie; mając na uwadze, że około pięciu milionów Wenezuelczyków uciekło z kraju, z czego 80 % przemieściło się do krajów ościennych; mając na uwadze, że według UNHCR wenezuelski kryzys uchodźczy jest drugim co do wielkości – po Syrii – kryzysem uchodźczym na świecie; mając na uwadze, że oczekuje się, iż do końca 2020 r. łączna liczba osób uciekających przed pogarszającymi się warunkami życia w Wenezueli może przekroczyć 6,5 miliona;