SPRAWOZDANIE ROCZNE ZA ROK 2012 NA TEMAT STOSUNKÓW MIĘDZY KOMISJĄ EUROPEJSKĄ A PARLAMENTAMI NARODOWYMI

1. WPROWADZENIE

W 2012 r., podobnie jak w latach ubiegłych, stosunki między Komisją Europejską a parlamentami narodowymi nadal rozwijały się dwutorowo: z jednej strony dotyczyły opartego na Traktacie mechanizmu kontroli zasady pomocniczości, za pomocą którego parlamenty narodowe kontrolują Komisję, systematycznie sprawdzając zgodność nowo przyjętych wniosków ustawodawczych z zasadą pomocniczości, a z drugiej strony polegały na dialogu politycznym, który obejmuje wymianę informacji i opinii na temat różnych kwestii związanych z polityką zarówno na etapie legislacyjnym, jak i nielegislacyjnym oraz wykracza poza kwestię pomocniczości.

Niniejsze ósme sprawozdanie roczne na temat stosunków między Komisją a parlamentami narodowymi koncentruje się na dialogu politycznym. Szczególne aspekty dotyczące mechanizmu kontroli zasady pomocniczości, w tym procedury „żółtej kartki” uruchomionej przez parlamenty narodowe w odniesieniu do wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia w sprawie wykonywania prawa do podejmowania działań zbiorowych w kontekście swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (rozporządzenie Monti II), omówione zostały w rocznym sprawozdaniu za 2012 r. na temat pomocniczości i proporcjonalności, które publikuje się równolegle i które należy tym samym uznać za uzupełnienie niniejszego sprawozdania.

Zasadniczym elementem stosunków Komisji z parlamentami narodowymi w 2012 r. było z pewnością pierwsze uruchomienie procedury „żółtej kartki”. Niemniej szerszy dialog dotyczący istoty polityki i wniosków Komisji, wykraczający poza kontrolę zgodności z zasadą pomocniczości i dający parlamentom narodowym możliwość aktywnego udziału w kształtowaniu polityki na szczeblu UE, również stał się kluczowym elementem działalności UE, zwłaszcza w kontekście pogłębienia unii gospodarczej i walutowej (UGW). Nastąpiło dalsze pogłębienie dialogu, co znacznie wzbogaciło stosunki między Komisją a parlamentami narodowymi.

W 2012 r. dialog polityczny przybrał formę: (i) ogólnych dwustronnych i wielostronnych debat i dyskusji, często inicjowanych lub prowadzonych w kontekście posiedzeń międzyparlamentarnych (zob. rozdział 2), (ii) wymiany pisemnych opinii parlamentów narodowych i odpowiedzi Komisji (zob. rozdział 3) oraz (iii) licznych innych kontaktów i spotkań, które odbywały się przez cały rok (zob. rozdział 4).

2. Główne wyzwania: konsolidacja budżetowa sprzyjająca wzrostowi i legitymacja demokratyczna

W 2011 r. oprócz opinii i wymiany poglądów na temat szerokiego wachlarza środków ustawodawczych zaproponowanych w odpowiedzi na kryzys gospodarczy i finansowy parlamenty narodowe zostały również zaangażowane w ogólną debatę dotyczącą wieloletnich ram finansowych (MFF) na lata 2014–2020, a w szczególności propozycji sektorowych. W 2012 r., w kontekście niestabilności gospodarczej, parlamenty narodowe skupiły się jeszcze bardziej na europejskiej reakcji na kryzys i poparły działania Komisji w tym zakresie.

Konferencja Komisji do Spraw Unijnych Parlamentów Unii Europejskiej (COSAC), która obejmuje również przedstawicieli Parlamentu Europejskiego, nadal stanowiła ważne forum dyskusji z parlamentami narodowymi. Duńska prezydencja COSAC wzmocniła działalność parlamentarną w odniesieniu do 12. kluczowych działań zawartych w Akcie o jednolitym rynku i pomogła w zwiększeniu wiedzy o znaczeniu Europejskiej agendy cyfrowej, wdrożenia dyrektywy usługowej i Planu działania na rzecz zasobooszczędnej Europy. Cypryjska prezydencja COSAC kontynuowała te działania, utrzymując zarządzanie jednolitym rynkiem i transeuropejską infrastrukturę energetyczną na liście priorytetów swojego planu działania.

W rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2013 r., opublikowanej w listopadzie 2012 r.[1], Komisja potwierdziła, że priorytetami są: kontynuacja zróżnicowanej konsolidacji budżetowej w zależności od potrzeb poszczególnych krajów; opanowanie niepokojów na rynku długu państwowego w celu przywrócenia stabilności finansowej i normalnych warunków kredytowania; wdrożenie reform strukturalnych, zwłaszcza na rynku pracy, które poprawiają konkurencyjność i zwiększają elastyczność cen; oraz zapewnienie skutecznej administracji publicznej.

Przez cały rok Komisja nadal zachęcała parlamenty narodowe do wzięcia udziału w europejskim semestrze, tak aby kształtować debatę na temat głównych kierunków polityki UE określonych w strategii „Europa 2020”. W odpowiedzi na wezwanie do wzmocnienia dialogu w trakcie europejskiego semestru sformułowane na posiedzeniu COSAC w Kopenhadze w kwietniu 2012 r. Komisja zobowiązała się zacieśnić dialog z parlamentami narodowymi przede wszystkim w dwóch okresach[2]: po pierwsze, na początku roku w następstwie publikacji rocznej analizy wzrostu gospodarczego oraz po drugie, po przyjęciu zaleceń dla poszczególnych krajów przez Radę Europejską. Powinno to pomóc w zwiększeniu świadomości parlamentów narodowych i ułatwić im udział we wczesnych przygotowaniach krajowych planów budżetowych (programy stabilności/konwergencji) i krajowych programów reform. Powinno to także poprawić zrozumienie przesłanek do opracowania zaleceń dla poszczególnych krajów, których wdrożenie jest ostatecznie zależne od kształtowania polityki krajowej.

Jednocześnie dialog polityczny między Komisją a parlamentami narodowymi w 2012 r. prowadzono w kontekście pojawiającego się konsensusu w całej UE co do tego, że konieczna jest większa koordynacja polityki makroekonomicznej i budżetowej państw członkowskich, jeżeli UGW ma nadal funkcjonować, ale również że jakiekolwiek dalsze pogłębienie UGW musi zapewniać silną demokratyczną kontrolę z udziałem parlamentów narodowych i Parlamentu Europejskiego. W Planie działania na rzecz pogłębionej i rzeczywistej unii gospodarczej i walutowej – otwarcie debaty europejskiej[3], w którym Komisja przedstawia swoje poglądy na temat działań, które są konieczne do dalszej integracji europejskiej polityki w zakresie bankowości, budżetu i gospodarki, wskazano również, że demokratyczną odpowiedzialność można zapewnić jedynie w systemie zawierającym wyraźny podział obowiązków i mechanizmy odpowiedzialności. Plan działania miał na celu rozpoczęcie szerszej debaty publicznej i instytucjonalnej na temat powyższych kwestii, a Komisja wielokrotnie powtarzała, że oczekuje na otrzymanie opinii i poglądów parlamentów narodowych.

Komisja podkreśliła, że odpowiedzialność demokratyczną należy zasadniczo zapewnić na szczeblu, na którym podejmowana jest decyzja wykonawcza, z należytym uwzględnieniem szczebla, na który wywiera ona wpływ. Dalszą integrację procesu kształtowania polityki i większą koncentrację uprawnień na szczeblu europejskim powinno zatem odzwierciedlać zwiększone zaangażowanie Parlamentu Europejskiego. Można jednak rozważyć również nowe mechanizmy służące zacieśnieniu współpracy między parlamentami narodowymi a Parlamentem Europejskim, gdyż członkowie wszystkich parlamentów powinni być w pełni świadomi wzajemnych zależności między podejmowanymi przez nich decyzjami. Role parlamentów na obu szczeblach są ściśle określone i komplementarne. Na obu szczeblach konieczne jest wzmocnienie uprawnień kontrolnych oraz możliwe jest zacieśnienie współpracy międzyparlamentarnej. Określenie dokładnej formy powyższych działań należy wspólnie do Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych.

W tym kontekście kwestia legitymacji demokratycznej europejskiego semestru zaczęła wyłaniać się jako kluczowy element dialogu międzyparlamentarnego oraz dialogu między parlamentami narodowymi a Komisją. Obejmowała ona nieformalne[4] oraz bardziej formalne inicjatywy mające na celu wzmocnienie kontroli parlamentarnej i współpracy międzyparlamentarnej w kontekście wzmocnionego zarządzania gospodarczego, czy to ogólnie w kontekście współpracy międzyparlamentarnej określonej w art. 9 protokołu nr 1 do Traktatów, czy na podstawie art. 13 Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej, jak uzgodniono na posiedzeniu Rady Europejskiej w marcu 2012 r. (konferencja przedstawicieli właściwych komisji parlamentarnych) (zob. także rozdział 5).

3. Pisemne opinie parlamentów narodowych

Udział i zakres

Całkowita liczba opinii otrzymanych od parlamentów narodowych w 2012 r. wzrosła do 663[5], co stanowiło wzrost o 7 % w porównaniu z 2011 r. (622), a więc znacznie mniejszy niż w poprzednich latach (55 % w 2010 r., 60 % w 2011 r.).

Jeżeli chodzi o najbardziej aktywne izby[6], liczba opinii otrzymanych od portugalskiej Assembleia da República wyraźnie wzrosła (ze 184 do 227) i stanowiła ponad 30 % wszystkich opinii skierowanych do Komisji w 2012 r. Włoskie Senato della Repubblica (wzrost z 76 opinii do 96), niemiecki Bundesrat (z 33 do 59), francuski Sénat (z 4 do 19), austriacki Bundesrat (z 3 do 12), polski Senat (z 4 do 11), czeska Poslanecká snĕmovna (z 5 do 10), irlandzkie Houses of the Oireachtas (z 1 do 7) oraz obie izby hiszpańskie, Congreso de los Diputados i Senado, łącznie (z 2 do 7) również zintensyfikowały swój udział w dialogu politycznym z Komisją.

Z drugiej strony nastąpił wyraźny spadek liczby opinii otrzymanych od szeregu izb, tj. rumuńskiej Camera Deputaţilor (z 40 do 26), włoskiej Camera dei Deputati (z 28 do 15), bułgarskiego Narodno Sabranie (z 19 do 13), duńskiego Folketing (z 14 do 8), luksemburskiej Chambre des Députés (z 14 do 6) oraz rumuńskiego Senat (z 33 do 2).

Ogólnie rzecz ujmując, 15 izb zintensyfikowało swoje działania w kontekście dialogu politycznego w 2012 r., 15 było mniej aktywnych, zaś 7 przesłało dokładnie taką samą liczbę opinii jak w 2011 r. Warto odnotować, że szwedzki Riksdag przesłał o 60 % mniej opinii dotyczących treści wniosków i inicjatyw Komisji, chociaż prawie podwoił liczbę uzasadnionych opinii (z 11 do 20).

Dziesięć najbardziej aktywnych izb w dialogu politycznym odpowiada za ponad 80 % całkowitej liczby otrzymanych opinii. Sześć izb nie przesłało Komisji żadnej opinii, a pięć przesłało tylko jedną.

W 2012 r. 663 opinie przesłane przez parlamenty narodowe dotyczyły co najmniej 354 różnych dokumentów Komisji (ustawodawczych i o charakterze nieustawodawczym)[7]. 23 dokumenty Komisji, których dotyczyło najwięcej uwag, tj. co najmniej pięć opinii, odpowiadały za jedynie 25 % wszystkich otrzymanych opinii. Znaczna większość dokumentów Komisji, w odniesieniu do których parlamenty narodowe przedstawiły uwagi, była przedmiotem od jednej do trzech opinii, co odzwierciedla różnorodny zakres tematów przyciągających uwagę i zainteresowanie parlamentów narodowych.

Procedurę „żółtej kartki”[8], która jest istotną zmianą w stosunkach między Komisją a parlamentami narodowymi, uruchomiły po raz pierwszy parlamenty narodowe wyrażające obawy co do zgodności z zasadą pomocniczości wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia w sprawie wykonywania prawa do podejmowania działań zbiorowych w kontekście swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (rozporządzenie Monti II)[9]. Powyższą kwestię przedstawiono szczegółowo we wspomnianym rocznym sprawozdaniu za 2012 r. na temat pomocniczości i proporcjonalności.

Wnioski i inicjatywy Komisji, których dotyczyła największa liczba opinii parlamentów narodowych, to rozporządzenie Monti II[10] (17 opinii), dyrektywa o ochronie danych[11] (13), rozporządzenie o ochronie danych[12] (12), dyrektywa w sprawie udzielania koncesji[13] (11), dyrektywa w sprawie praw autorskich i licencji[14] (10), rozporządzenie w sprawie przydatności do ruchu drogowego[15], wytyczne dotyczące transeuropejskiej sieci transportowej[16] (9), Europejski Fundusz Pomocy Najbardziej Potrzebującym[17] (8), dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych [18] (8), rozporządzenie w sprawie nadzoru nad instytucjami kredytowymi[19] (8), rozporządzenie w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania[20] (7), dyrektywa w sprawie przydatności do ruchu drogowego[21] (6), dyrektywy w sprawie przejrzystości[22] (6), dyrektywa w sprawie produktów leczniczych wydawanych na receptę lekarską[23] (6), rozporządzenie w sprawie produktów leczniczych wydawanych na receptę lekarską[24] (6) oraz pakiet ustawodawczy dotyczący polityki spójności w okresie programowania 2014–2020[25] (5).

Podobnie jak w 2011 r., wśród wniosków, które były przedmiotem największej liczby opinii parlamentów narodowych[26], znalazły się również te, które wywołały największą liczbę uzasadnionych opinii w ramach mechanizmu kontroli zasady pomocniczości. W 2012 r. ponad połowa opinii otrzymanych w kontekście dialogu politycznego (334) dotyczyła sześciu obszarów polityki (pięciu w 2011 r.): rynku wewnętrznego i usług, sprawiedliwości, spraw wewnętrznych, mobilności i transportu, zatrudnienia i zdrowia. Biorąc pod uwagę główny przedmiot opinii w poprzednich latach, wydaje się, że rynek wewnętrzny i usługi, sprawiedliwość oraz sprawy wewnętrzne są stałymi i kluczowymi obszarami zainteresowania parlamentów narodowych.

W 2012 r. kontynuowano tendencję zapoczątkowaną po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, zgodnie z którą parlamenty narodowe w swoim dialogu politycznym z Komisją w coraz większym stopniu koncentrują się na dokumentach ustawodawczych, a nie na dokumentach o charakterze nieustawodawczym. Jedynie nieznaczna część dokumentów, na temat których parlamenty narodowe wyraziły swoją opinię, miała charakter nieustawodawczy. Spośród 23 wniosków, których dotyczyła największa liczba opinii (tj. co najmniej pięć) parlamentów narodowych, tylko jeden, tj. komunikat Komisji Plan działania w dziedzinie energii na rok 2050, miał charakter nieustawodawczy. Wbrew tej tendencji 13 opinii politycznych szwedzkiego Riksdag dotyczyło jednak wyłącznie dokumentów o charakterze nieustawodawczym, zaś 20 opinii na temat dokumentów ustawodawczych było uzasadnionymi opiniami.

Najważniejsze tematy w dialogu politycznym[27]

W 2012 r. parlamenty narodowe poświęciły szczególną uwagę następującym inicjatywom i wnioskom:

· wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodnym przepływem takich danych[28]

Spośród ośmiu wniosków Komisji, które skutkowały przedstawieniem trzech uzasadnionych opinii, wniosek w sprawie rozporządzenia o ochronie danych był krytykowany ze względu na naruszenie zarówno zasady pomocniczości, jak i zasady proporcjonalności[29].

· wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych na potrzeby ich wykorzystania na internetowym polu eksploatacji na rynku wewnętrznym[30]

Komisja otrzymała dziesięć opinii, które zawierały zasadniczo pozytywną ocenę wniosku. Wśród nich znalazły się jednak trzy uzasadnione opinie, w których zakwestionowano zgodność wniosku z zasadą pomocniczości, oraz jedna opinia, w której zgłoszono poważne obawy dotyczące zasady pomocniczości, która wpłynęła jednak po upływie terminu ośmiu tygodni.

· wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie udzielania koncesji[31]

Wśród 11 opinii otrzymanych przez Komisję znajdowały się trzy uzasadnione opinie, w których przedstawiono obawy dotyczące zasady pomocniczości, oraz jedna kwestionująca zgodność wniosku z zasadą pomocniczości, która wpłynęła jednak po upływie terminu ośmiu tygodni.

· wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej[32]

Komisja otrzymała dziewięć opinii dotyczących tego wniosku, w tym jedną kwestionującą jego zgodność z zasadą pomocniczości, którą przesłano jednak po upływie terminu.

4. Kontakty i wizyty

Dialog polityczny między Komisją a parlamentami narodowymi odbywał się również w formie spotkań i kontaktów na poziomie politycznym i administracyjnym.

Wszystkie parlamenty narodowe odbywają regularne spotykania z członkami Komisji w Brukseli oraz w poszczególnych państwach członkowskich. Wiceprzewodniczący ds. stosunków międzyinstytucjonalnych, Maroš Šefčovič, odwiedził w 2012 r. sześć parlamentów narodowych i przyjął dużą liczbę delegacji parlamentarnych w siedzibie Komisji w Brukseli. Poza dyskusjami na temat konkretnych wniosków ustawodawczych i inicjatyw strategicznych czołowe miejsce wśród poruszanych zagadnień często zajmowały kwestie dotyczące nowej struktury zarządzania gospodarczego, legitymacji demokratycznej i europejskiej reakcji na kryzys we wszystkich jego różnych aspektach.

Komisja była reprezentowana na szczeblu politycznym podczas wszystkich głównych posiedzeń międzyparlamentarnych przeprowadzonych w 2012 r. W szczególności przewodniczący Barosso wziął udział w posiedzeniu plenarnym COSAC w kwietniu 2012 r. w Kopenhadze wraz z wiceprzewodniczącą Kroes oraz komisarzami Potočnikiem i Barnierem, natomiast w pozostałych trzech posiedzeniach COSAC uczestniczyli wiceprzewodniczący Šefčovič, komisarz Hedegaard i komisarz Oettinger oraz zastępca dyrektora generalnego DG MARKT.

Wysoka przedstawiciel ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa/wiceprzewodnicząca Komisji, baronowa Ashton, wzięła udział w pierwszym posiedzeniu nowo utworzonej Międzyparlamentarnej Konferencji ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa oraz Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony, powołanej na Konferencji Przewodniczących Parlamentów Unii Europejskiej, która odbyła się w dniach 21–22 kwietnia 2012 r. w Warszawie.

Urzędnicy Komisji, jeżeli zostali o to poproszeni, uczestniczyli w posiedzeniach komisji parlamentów narodowych, zaś dziesięć różnych dyrekcji generalnych (MARKT, SG, JUST, RTD, JRC, ECFIN, ENTR, COMM, HOME i REGIO) wzięło udział w 17 spotkaniach ze stałymi przedstawicielami parlamentów narodowych w Brukseli, aby omówić różne przyszłe inicjatywy lub bieżące sprawy. Stali przedstawiciele parlamentów narodowych spotkali się jednokrotnie z wiceprzewodniczącym Šefčovičem i jednokrotnie z komisarz Geoghegan-Quinn, jak również z członkami gabinetów przewodniczącego Barosso, wiceprzewodniczącego Šefčoviča, komisarz Malmström oraz komisarza Andora.

5. Perspektywy

Na początku 2013 r. odbyło się szereg kluczowych wydarzeń, podczas których parlamenty narodowe i Parlament Europejski wielokrotnie wyrażały chęć większego zaangażowania się w pogłębioną UGW i europejski semestr. Potwierdziło to wyraźnie, że debata na temat legitymacji demokratycznej pozostanie w tym roku jednym z priorytetów dialogu międzyinstytucjonalnego, w tym dialogu między Komisją a parlamentami narodowymi. Dyskusje na temat legitymacji i odpowiedzialności demokratycznej mogą nawet nasilić się w nadchodzących miesiącach.

Konieczność wzmocnienia legitymacji i odpowiedzialności demokratycznej procesu europejskiego semestru i odpowiedzialności parlamentów za ten proces była jednym z kluczowych wniosków horyzontalnych sformułowanych na posiedzeniu przewodniczących COSAC, które odbyło się w dniach 27–28 stycznia 2013 r. w Dublinie, oraz podczas pierwszego Europejskiego tygodnia parlamentarnego na temat europejskiego semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej, który odbył się w dniach 28–30 stycznia 2013 r. w Brukseli i w którym udział wzięli przewodniczący Barroso i wiceprzewodniczący Šefčovič. Spotkanie to również potwierdziło powszechną świadomość konieczności pilnego podjęcia działań w celu usunięcia społecznych, politycznych i instytucjonalnych skutków kryzysu.

Podczas nieformalnego posiedzenia w Luksemburgu w dniu 11 stycznia 2013 r. przewodniczący parlamentów narodowych założycielskich państw członkowskich UE i Parlamentu Europejskiego podkreślili, że wszelkim nowym działaniom mającym na celu wzmocnienie UGW będą musiały towarzyszyć dalsze konkretne środki na rzecz silniejszej legitymacji i odpowiedzialności, polegające na zwiększeniu roli parlamentów w tym kontekście[33].

Komisja skupi się zatem na skutecznym wdrożeniu wzmocnionego dialogu politycznego, który zaproponowała parlamentom krajowym w dwóch istotnych momentach procesu europejskiego semestru, i zdecydowanie zachęca parlamenty narodowe do skorzystania z okazji do przyłączenia się do wzmożonej dyskusji z Komisją na temat priorytetów określonych w rocznej analizie wzrostu gospodarczego oraz na temat najskuteczniejszego sposobu realizacji polityki krajowej, tak aby wdrożyć zalecenia dla poszczególnych krajów.

Jest to szczególnie ważne, ponieważ europejski semestr staje się zasadniczym narzędziem wspierającym reformy strukturalne w państwach członkowskich i towarzyszącym im. Komisja wprowadziła na przykład do europejskiego semestru Unijną tablicę wyników wymiaru sprawiedliwości.

Komisja wyraziła również duże zainteresowanie i pełne poparcie dla propozycji wysuniętej podczas pierwszego Europejskiego tygodnia parlamentarnego, aby parlamenty narodowe regularnie organizowały „Dzień Europy” w celu zwiększenia świadomości w zakresie spraw europejskich. Wraz z istniejącym dialogiem politycznym między parlamentami narodowymi a Komisją tego rodzaju inicjatywa może stać się katalizatorem trwałych dążeń do wzmocnienia odpowiedzialności parlamentów narodowych za kształtowanie polityki na szczeblu UE w ujęciu ogólnym oraz większego zaangażowania we wspólne wysiłki instytucji mające na celu zagwarantowanie, że reformy strukturalne zostaną utrzymane na tym samym poziomie oraz że proces reform będzie realizowany. Parlamenty narodowe powinny być zatem w stanie przyczynić się do rozwiązania problemów leżących u źródła kryzysu i pomóc ponownie wprowadzić Europę na ścieżkę inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu.

Załącznik 1

Ogólna liczba opinii otrzymanych w 2012 r. w podziale na parlamenty narodowe/izby (dialog polityczny oraz mechanizm kontroli zasady pomocniczości)

Państwo członkowskie || Izba || Łączna liczba opinii[34] || Uzasadnione opinie (protokół nr 2)

Portugalia || Assembleia da República || 227 || 1

Włochy || Senato della Repubblica || 96 || 1

Niemcy || Bundesrat || 59 || 5

Republika Czeska || Senát || 46 || 0

Szwecja || Riksdag || 33 || 20

Rumunia || Camera Deputaţilor || 26 || 0

Francja || Sénat || 19 || 7

Zjednoczone Królestwo || House of Lords || 16 || 1

Włochy || Camera dei Deputati || 15 || 0

Bułgaria || Narodno Sabranie || 13 || 0

Austria || Bundesrat || 12 || 3

Polska || Senat || 11 || 1

Republika Czeska || Poslanecká sněmovna || 10 || 0

Belgia || Chambre des Représentants || 9 || 3

Dania || Folketing || 8 || 3

Irlandia || Oireachtas || 7 || 0

Hiszpania || Congreso de los Diputados and Senado || 7 || 2

Niderlandy || Eerste Kamer || 7 || 2

Grecja || Vouli ton Ellinon || 6 || 0

Luksemburg || Chambre des Députés || 6 || 3

Zjednoczone Królestwo || House of Commons || 6 || 3

Austria || Nationalrat || 3 || 1

Polska || Sejm || 3 || 3

Niderlandy || Tweede Kamer || 3 || 3

Cypr || Vouli ton Antiprosopon || 2 || 1

Estonia || Riigikogu || 2 || 0

Niemcy || Bundestag || 2 || 1

Malta || Kamra tad-Deputati || 2 || 1

Rumunia || Senatul || 2 || 0

Finlandia || Eduskunta || 1 || 1

Łotwa || Saeima || 1 || 1

Litwa || Seimas || 1 || 1

Słowacja || Národná Rada || 1 || 1

Niderlandy || Tweede Kamer and Eerste Kamer || 1 || 1

Belgia || Sénat || 0 || 0

Francja || Assemblée Nationale || 0 || 0

Węgry || Országgyűlés || 0 || 0

Irlandia || Dail Eireann || 0 || 0

Słowenia || Državni svet || 0 || 0

Słowenia || Državni zbor || 0 || 0

|| Ogółem || 663 || 70

Załącznik 2

Wnioski i inicjatywy Komisji, których dotyczyła największa liczba opinii w kontekście dialogu politycznego w 2012 r.[35]

Dokument Komisji || Tytuł || Łączna liczba opinii || Uzasadnione opinie (protokół nr 2)

COM(2012) 130 || Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA RADY w sprawie wykonywania prawa do podejmowania działań zbiorowych w kontekście swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług || 17 || 12

COM(2012) 10 || Wniosek dotyczący DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępstwom, prowadzenia dochodzeń w ich sprawie, wykrywania ich i ścigania albo wykonywania kar kryminalnych oraz swobodnego przepływu tych danych || 13 || 3

COM(2012) 11 || Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodnym przepływem takich danych (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) || 12 || 4

COM(2011) 897 || Wniosek dotyczący DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie udzielania koncesji || 11 || 3

COM(2012) 372 || Wniosek dotyczący DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych na potrzeby ich wykorzystania na internetowym polu eksploatacji na rynku wewnętrznym || 10 || 3

COM(2012) 380 || Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylającego dyrektywę 2009/40/WE || 9 || 5

COM(2011) 650 || Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej || 9 || 1

COM(2012) 617 || Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym || 8 || 5

COM(2012) 280 || Wniosek dotyczący DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywy Rady 77/91/EWG i 82/891/EWG, dyrektywy 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE i 2011/35/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 || 8 || 1

COM(2012) 511 || Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA RADY powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi || 8 || 1

COM(2012) 238 || Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym || 7 ||

COM(2012) 382 || Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej przydatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającego dyrektywę 2000/30/WE || 6 || 3

COM(2012) 84 || Wniosek w sprawie DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz włączanie tych produktów w zakres systemów powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego || 6 || 2

COM(2012) 49 || Zmieniony wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do informacji kierowanych do ogółu społeczeństwa dotyczących produktów leczniczych stosowanych u ludzi wydawanych na receptę lekarską || 6 || 2

COM(2012) 48 || Zmieniony wniosek dotyczący DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w odniesieniu do informacji kierowanych do ogółu społeczeństwa dotyczących produktów leczniczych wydawanych na receptę lekarską zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi w zakresie informacji kierowanych do ogółu społeczeństwa dotyczących produktów leczniczych wydawanych na receptę lekarską || 6 || 2

COM(2012) 512 || Wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) w odniesieniu do jego powiązania z rozporządzeniem Rady (UE) nr .../... powierzającym Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi || 6 ||

Załącznik 3 Liczba opinii otrzymanych w 2012 r. w podziale na obszar polityki/służbę Komisji

Rynek Wewnętrzny i Usługi || 112

Sprawiedliwość || 52

Mobilność i Transport || 45

Sprawy Wewnętrzne || 43

Zatrudnienie, Sprawy Społeczne i Włączenie Społeczne || 42

Zdrowie i Konsumenci || 40

Środowisko || 28

Sekretariat Generalny || 28

Sieci Komunikacyjne, Treści i Technologie || 27

Rolnictwo i Rozwój Obszarów Wiejskich || 25

Przedsiębiorstwa i Przemysł || 25

Edukacja i Kultura || 22

Handel || 22

Energia || 19

Podatki i Unia Celna || 18

Sprawy Gospodarcze i Finansowe || 17

Działania w dziedzinie Klimatu || 14

Gospodarka Morska i Rybołówstwo || 12

Badania Naukowe i Innowacje || 12

Rozwój i Współpraca — EuropeAid || 11

Pomoc Humanitarna i Ochrona Ludności || 9

Polityka Regionalna || 9

Eurostat || 8

Budżet || 7

Służba Prawna || 4

Konkurencja || 3

Rozszerzenie || 3

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych || 3

Komunikacja || 2

Europejska Służba Działań Zewnętrznych || 1

Ogółem || 663

[1] COM (2012) 750.

[2] Odpowiedź Komisji na uwagę sformułowaną na XLVII posiedzeniu COSAC: http://www.cosac.eu/denmark2012/plenary-meeting-of-the-xlvii-cosac-22-24-april-2012/.

[3] COM (2012) 777 final/2.

[4] W piśmie skierowanym do przewodniczącego Rady Europejskiej z dnia 7 grudnia 2012 r. przewodniczący Komisji do Spraw Europejskich 11. parlamentów narodowych wyrazili swoją obawę odnośnie do „niepokojącego braku propozycji co do sposobu bardziej konkretnego wzmocnienia roli parlamentów narodowych”. Pismo to wystosowano w następstwie spotkania zorganizowanego w Kopenhadze w dniu 26 listopada 2012 r., podczas którego dyskutowano przede wszystkim nad sposobem uzupełnienia bardziej zintegrowanej unii finansowej, budżetowej i gospodarczej silnymi mechanizmami legitymacji i odpowiedzialności demokratycznej.

[5] Z uwzględnieniem 70 uzasadnionych opinii otrzymanych w ramach mechanizmu kontroli zasady pomocniczości.

[6] Zob. załącznik 1.

[7] Z 663 otrzymanych opinii 509 dotyczyło dokumentów ustawodawczych (projektów rozporządzeń, dyrektyw, zaleceń, decyzji itd.), podczas gdy 147 odnosiło się do dokumentów konsultacyjnych (komunikatów, białych lub zielonych ksiąg lub sprawozdań). 7 opinii było sprawozdaniami przygotowanymi przez parlamenty narodowe z własnej inicjatywy.

[8] Zob. art. 7 ust. 2 protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności.

[9] COM(2012) 131.

[10] COM(2012) 130.

[11] COM(2012) 10.

[12] COM(2012) 11.

[13] COM(2011) 897.

[14] COM(2012) 372.

[15] COM(2012) 380.

[16] COM(2011) 650.

[17] COM(2012) 617.

[18] COM(2012) 280.

[19] COM(2012) 511.

[20] COM(2012) 238.

[21] COM(2012) 382.

[22] COM(2012) 84.

[23] COM(2012) 49.

[24] COM(2012) 48.

[25] COM(2011) 610, COM( 2011) 611, COM(2011) 612, COM(2011) 614 oraz COM(2011) 615. Należy zauważyć, że do końca 2011 r. otrzymano 15 dodatkowych opinii, co daje łącznie 20 opinii.

[26] Zob. załącznik 2.

[27] Opinie parlamentów narodowych i odpowiedzi Komisji można znaleźć pod następującym adresem: http://ec.europa.eu/dgs/secretariat_general/relations/relations_other/npo/index_pl.htm

[28] COM(2012) 11.

[29] Aby uzyskać więcej szczegółowych informacji na temat opinii wydanych przez parlamenty narodowe na temat tego wniosku, należy się zapoznać z rocznym sprawozdaniem za 2012 r. na temat pomocniczości i proporcjonalności (COM(2013) 566), s. 8.

[30] COM(2012) 372.

[31] COM(2011) 897.

[32] COM(2011) 650.

[33] Zaproponowali oni, by „Konferencja na podstawie art. 13”, którą przewidziano w Traktacie o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej, była porównywalna pod względem struktury i składu do nowo utworzonej Międzyparlamentarnej Konferencji ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa oraz Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony. Zaproponowano dalsze omówienie tych kwestii podczas Konferencji Przewodniczących Parlamentów UE, która odbyła się w kwietniu 2013 r. na Cyprze.

[34] Podana liczba obejmuje zarówno opinie, jak i uzasadnione opinie otrzymane od parlamentów narodowych.

[35] W tabeli wymieniono wszystkie wnioski, które wywołały co najmniej sześć opinii parlamentów narodowych.