KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW Budowanie otwartej i bezpiecznej Europy: budżet spraw wewnętrznych na lata 2014-2020 /* KOM/2011/0749 wersja ostateczna */





1. Finansowanie spraw wewnętrznych 1.1. Finansowanie spraw wewnętrznych w szerszym ujęciu Tworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości stanowi jeden z fundamentów europejskiego projektu. Polityki w dziedzinie spraw wewnętrznych przyczyniają się do tego projektu, kształtując Europę, do której ludzie mogą wjeżdżać, i w której mogą się przemieszczać i żyć swobodnie, ufni, że ich prawa będą respektowane a bezpieczeństwo zagwarantowane. Zintegrowane podejście do migracji i bezpieczeństwa może przynieść korzyści UE i jej partnerom z państw trzecich. Rosnące znaczenie polityk w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości znalazło potwierdzenie w programie sztokholmskim[1] i planie działania służącym jego realizacji[2]. Jest to także jedna z dziedzin, w których nastąpiły ważne zmiany wynikające z traktatu lizbońskiego[3]. W dziedzinie bezpieczeństwa wewnętrznego komunikat Komisji dotyczący strategii bezpieczeństwa wewnętrznego w działaniu[4] określa wyraźne cele strategiczne oraz zapewnia podstawę dla zgodnych działań w odpowiedzi na wspólne wyzwania w dziedzinie bezpieczeństwa w nadchodzących latach. Współpraca i solidarność na szczeblu UE oraz z państwami trzecimi pozwoliły uzyskać znaczące postępy w kształtowaniu bardziej otwartej i bezpiecznej Europy. Mimo tych postępów Europa nadal boryka się z wieloma wyzwaniami. Konieczna jest całościowa, spójna i skuteczna odpowiedź na wyzwania związane z migracją. Obywatele oczekują również, że Unia przyczyni się do zapewnienia bezpieczeństwa poprzez zwalczanie przestępczości zorganizowanej, terroryzmu i innych zagrożeń. Budżet UE odgrywa zasadniczą rolę w przekuciu unijnych celów w dziedzinie spraw wewnętrznych na wymierne rezultaty. Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości tworzona jest za pośrednictwem szerokiego wachlarza narzędzi, w tym programów wydatkowania, sieci, wielkoskalowych systemów informatycznych oraz agencji UE. W komunikacie z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie kolejnych wieloletnich ram finansowych[5] Komisja zaproponowała budżet spraw wewnętrznych na lata 2014–2020 w kwocie 10,9 mld EUR (w cenach bieżących), która stanowi kontynuację poziomu wydatków przewidzianą na koniec ram finansowych na lata 2007–2013 i utrzymuje się na poziomie poniżej 1 % całkowitego budżetu UE. W oparciu o wyniki oceny i konsultacje z zainteresowanymi podmiotami kolejne wieloletnie ramy finansowe zostały tak zaprojektowane, że umożliwiają lepsze uzgodnienie wydatków na szczeblu UE z jej strategicznymi celami politycznymi. Co niezwykle istotne, dają one także możliwość poprawy i uproszczenia sposobu rozdziału funduszy. W niniejszym komunikacie opisano, w jaki sposób Komisja wykorzystała te możliwości w obszarze spraw wewnętrznych. 1.2. Perspektywy: wyzwania w obszarze polityki spraw wewnętrznych W nadchodzących dziesięcioleciach Unia będzie w dalszym ciągu borykać się z ważnymi wyzwaniami w obszarze spraw wewnętrznych. Zmuszona będzie walczyć z handlem ludźmi oraz podejmować właściwe kroki w odpowiedzi na zjawisko nielegalnej migracji. Równocześnie Unia musi w dalszym ciągu wykazywać solidarność z osobami potrzebującymi ochrony międzynarodowej. Jednym z priorytetów pozostaje ukończenie procesu tworzenia lepiej chroniącego i bardziej skutecznego wspólnego europejskiego systemu azylowego, który będzie odzwierciedlał pielęgnowane przez nas wartości. Ze względu na przemiany demograficzne, zmiany strukturalne na rynkach pracy oraz tendencje w zakresie poszukiwanych kwalifikacji, perspektywiczna polityka w dziedzinie legalnej migracji i integracji będzie mieć zasadnicze znaczenie dla zwiększenia unijnej konkurencyjności i spójności społecznej, wzbogacając nasze społeczeństwa oraz dając szanse wszystkim. Kwestie te należy postrzegać w kontekście siedmiu inicjatyw przewodnich zaprezentowanych w strategii „Europa 2020”[6], które mają pomóc UE w przezwyciężeniu obecnego kryzysu finansowo-gospodarczego oraz uzyskaniu inteligentnego i wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu. Konieczne jest zapewnienie bezpiecznego środowiska sprzyjającego rozwojowi UE w wymiarze gospodarczym, kulturowym i społecznym. Rola UE jest kluczowa, zarówno gdy chodzi o odpowiedź na zagrożenia wynikające z przestępczości zorganizowanej, cyberprzestępczości i terroryzmu, zapewnienie zarządzania granicami zewnętrznymi UE, czy też szybkie reagowanie na kryzysy wywoływane klęskami żywiołowymi lub spowodowanymi przez człowieka. W erze globalizacji, w której zagrożenia narastają i mają w coraz większym stopniu wymiar transgraniczny, żadne z państw członkowskich nie może skutecznie samo im zaradzić. Potrzebna jest spójna i całościowa odpowiedź ze strony UE by zagwarantować organom ścigania możliwość skutecznej pracy ponad granicami i jurysdykcjami. Chociaż środki z zakresu ochrony porządku publicznego są konieczne do zagwarantowania bezpieczeństwa w Europie, kwestią nadrzędną jest zapewnienie zgodności takich środków z prawami podstawowymi zapisanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Współpraca z państwami trzecimi oraz organizacjami międzynarodowymi ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia tych celów. Niedawne wydarzenia w Afryce Północnej pokazały jak istotne jest posiadanie przez UE całościowego i skoordynowanego podejścia do migracji, granic i bezpieczeństwa. Dlatego też coraz ważniejszy wymiar zewnętrzny unijnych polityk w obszarze spraw wewnętrznych musi zostać wzmocniony, w pełnej zgodności z polityką zagraniczną Unii. 1.3. Wartość dodana interwencji UE Zarządzanie przepływami migracyjnymi oraz zagrożeniami dla bezpieczeństwa stanowi wyzwanie, z którym państwa członkowskie nie poradzą sobie same. Budżet UE jest jednym z kluczowych narzędzi, jakimi dysponuje Unia by sprostać tym wyzwaniom. Zapewnia on wartość dodaną zarówno zapewniając możliwość interwencji gdy obciążenia rozkładają się nierównomiernie na poszczególne państwa członkowskie w Unii bez granic wewnętrznych, jak również poprzez finansowanie działań transgranicznych bardziej skutecznie niż byłoby to możliwe na czysto krajowym szczeblu. Niektóre państwa członkowskie borykają się ze szczególnie dużymi obciążeniami, np. ze względu na ich specyficzną lokalizację geograficzną oraz długość granic zewnętrznych Unii, którymi muszą zarządzać. Zniesieniu wewnętrznej kontroli granicznej muszą towarzyszyć środki umożliwiające skuteczną kontrolę i nadzór nad granicami zewnętrznymi Unii. Zasada solidarności i sprawiedliwego podziału obowiązków między państwami członkowskimi ma zatem centralne znaczenie we wspólnych politykach w dziedzinie azylu, imigracji i granic zewnętrznych. Budżet UE zapewnia środki pozwalające podołać finansowym konsekwencjom realizacji tej zasady. W obszarze bezpieczeństwa, poważna i zorganizowana przestępczość, terroryzm oraz inne zagrożenia dla bezpieczeństwa mają w coraz większym stopniu charakter transgraniczny. Współpraca ponadnarodowa i koordynacja między organami ścigania mają zasadnicze znaczenie dla udanego zapobiegania tym przestępstwom i zwalczania ich, np. poprzez wymianę informacji, wspólne dochodzenia, wspólne działania szkoleniowe, interoperacyjne technologie oraz wspólne oceny zagrożenia i ryzyka. Radzenie sobie z przepływami migracyjnymi, zarządzanie granicami zewnętrznymi UE oraz bezpieczeństwo UE wymają przeznaczenia istotnych nakładów i potencjału, zarówno przez Unię, jak i państwa członkowskie. Udoskonalona współpraca operacyjna i koordynacja związana z łączeniem zasobów w obszarach takich jak szkolenia i wyposażenie pozwala uzyskać efekt skali oraz synergię, tym samym gwarantując bardziej efektywne wykorzystanie publicznych środków oraz sprzyja solidarności, wzajemnemu zaufaniu i podziałowi odpowiedzialności za wspólne polityki między państwami członkowskimi. Dotyczy to w szczególności dziedziny bezpieczeństwa, w której finansowe wspieranie wszelkich form wspólnych transgranicznych operacji ma kluczowe znaczenie dla zacieśnienia współpracy między służbami policyjnymi, celnymi i granicznymi oraz organami sądowymi. W związku z wymiarem zewnętrznym spraw wewnętrznych przyjęcie środków oraz łączenie zasobów na szczeblu UE zwiększy znacząco oddziaływanie UE, co jest konieczne, by przekonać państwa trzecie do współpracy z Unią w kwestiach związanych z migracją i bezpieczeństwem leżących przede wszystkim w interesie Unii i państw członkowskich. 2. Priorytety finansowania 2.1. Przyszłość budżetu spraw wewnętrznych w zarysie W dniu 29 czerwca 2011 r. Komisja przedstawiła swoją propozycję dotyczącą wieloletnich ram finansowania. W obszarze spraw wewnętrznych Komisja zaproponowała na lata 2014-2020 łączny budżet w kwocie 10 911 mln EUR (w bieżących cenach), co oznacza znaczne zwiększenie go w porównaniu ze średnią w obecnych wieloletnich ramach finansowania (6 449 mln EUR na lata 2007–2013, w cenach bieżących). Kwota ta obejmuje nie tylko wydatki na programy finansowania, ale też finansowanie wielkoskalowych systemów informatycznych oraz agencji UE działających w obszarze spraw wewnętrznych[7]. Budżet spraw wewnętrznych na lata 2014-2020 || mln EUR (w cenach bieżących) Fundusz Migracji i Azylu w tym program przesiedleń i Europejskiej Sieci Migracyjnej || 3 869 Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego w tym nowe wielkoskalowe systemy informatyczne || 4 648 Istniejące wielkoskalowe systemy informatyczne i agencja ds. technologii informatycznych || 822 Suma cząstkowa || 9 339 Agencje (Europol, Frontex EASO, Cepol i EMCDDA) || 1 572 Ogółem || 10 911 2.2. Dwa fundusze mające wspierać polityki w obszarze spraw wewnętrznych Komisja proponuje uproszczenie struktury programów w obszarze spraw wewnętrznych poprzez ograniczenie liczby funduszy do dwóch: Funduszu Migracji i Azylu oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Potrzebne są dwie kompleksowe ramy finansowania celem wspierania bardzo odmiennych, lecz wzajemnie uzupełniających się polityk w obszarze migracji i bezpieczeństwa, ponieważ stanowić będą one centralny element spraw wewnętrznych, także w okresie po 2013 r. Struktura prawna funduszy została wyjaśniona w załączniku 1. Przy łącznym budżecie w kwocie 3 869 mln EUR (w cenach bieżących), fundusz Migracji i Azylu zostanie skoncentrowany na przepływie osób oraz zintegrowanym zarządzaniu migracji. Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego będzie miał łączny budżet w kwocie 4 648 mln EUR (w cenach bieżących), by wspierać wdrażanie strategii bezpieczeństwa wewnętrznego[8] oraz spójne i całościowe podejście do współpracy organów ścigania, w tym zarządzania granicami zewnętrznymi UE. Oba fundusze będą miały wymiar zewnętrzny celem wspierania działań w państwach trzecich, które służą w pierwszym rzędzie realizacji interesów i celów UE lub takich działań podejmowanych z związku z tymi państwami, działań mających bezpośredni wpływ na UE i jej państwa członkowskie oraz w celu zapewnienia kontynuacji działań realizowanych na terytorium UE. Fundusze te zostaną zaprojektowane i będą wdrażane w spójności z unijną polityką w zakresie działań zewnętrznych i polityką zagraniczną. Nie mają one służyć wspieraniu działań zorientowanych na realizację polityki rozwojowej oraz uzupełniać będą, w odpowiednich przypadkach, wsparcie finansowe zapewniane poprzez instrumenty pomocy zewnętrznej. Choć instrumenty te pomagają państwom będących ich beneficjentami w zaspokojeniu potrzeb rozwojowych lub wspierają ogólne interesy polityczne UE w stosunkach ze strategicznymi partnerami, fundusze w obszarze spraw wewnętrznych wspierać będą konkretne działania w państwach trzecich, leżące w interesie unijnej polityki migracyjnej i celów w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego UE. Zapełnią one zatem szczególną lukę i przyczynią się do skompletowania zestawu narzędzi będących w dyspozycji Unii. Każdy fundusz zapewnie również możliwość szybkiego reagowania w sytuacjach awaryjnych, by UE mogła szybko i skutecznie reagować na sytuacje kryzysowe związane z migracją lub bezpieczeństwem. 2.2.1. Fundusz Migracji i Azylu Fundusz ten zostanie skoncentrowany na zintegrowanym zarządzaniu przepływami migracyjnymi, obejmując różne aspekty wspólnej unijnej polityki azylowej i imigracyjnej. Wspierał on będzie działania odnoszące się do azylu, legalnej migracji oraz integracji obywateli państw trzecich i operacji powrotu. Środki przeznaczone na finansowanie tych działań ujęte są obecnie w trzech osobnych funduszach, odpowiednio: Europejskim Funduszu na rzecz Uchodźców, Europejskim Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz Europejskim Funduszu Powrotów Imigrantów. W dziedzinie azylu priorytetem jest stworzenie wspólnego europejskiego systemu azylowego poprzez zagwarantowanie skutecznego i jednolitego stosowania unijnego dorobku prawnego w dziedzinie azylu. Udzielane będzie zatem wsparcie finansowe na środki realizowane w celu poprawy warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl oraz procedur azylowych w państwach członkowskich. Konieczna jest również intensyfikacja wysiłków na rzecz ustanowienie skutecznego systemu podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi oraz z państwami trzecimi. Fundusz będzie zatem wspierał ustanowienie unijnego programu przesiedleń, na co przeznaczona zostanie kwota 560 mln EUR. Program ten ma dwojakie cele: zapewnienie trwałych rozwiązań w przypadku zwiększonej liczby uchodźców poprzez wspieranie ich transferu z terytorium spoza UE oraz osiedlenie ich w jednym z państw członkowskich UE; a także zmaksymalizowanie strategicznego oddziaływania przesiedlenia poprzez lepsze wyszukiwanie osób najbardziej potrzebujących przesiedlenia, na podstawie wspólnych unijnych priorytetów w tym zakresie. Priorytety te zostaną ustanowione na okres dwóch lat z udziałem Parlamentu Europejskiego i Rady oraz we współpracy z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu. Fundusz wspierał będzie również transfery beneficjentów objętych ochroną międzynarodową na terytorium UE („przesiedlenie w granicach UE). W tym celu państwa członkowskie, które zobowiążą się do przesiedlenia lub przemieszczenia szeregu osób w ramach powtarzającej się co dwa lata operacji „zaciągania zobowiązań” na podstawie wspólnych unijnych priorytetów w zakresie przesiedleń, otrzymają zachętę finansową (w postaci kwot ryczałtowych). W tym kontekście fundusz przyczyni się również do zwiększenia potencjału państw trzecich, w szczególności w ramach regionalnych programów ochrony. W dziedzinie integracji obywateli państw trzecich jak dotychczas państwa członkowskie były wspierane finansowo w opracowaniu krajowych strategii integracji obywateli państw trzecich lub udoskonalenia już obowiązujących strategii krajowych. W kolejnej fazie programowania nacisk położony zostanie na lokalne, bardziej ukierunkowane podejście, w celu wspierania spójnych strategii służących specjalnie promowaniu integracji obywateli państw trzecich na szczeblu lokalnym lub regionalnym, takie jak kursy kształtujące świadomość obywatelską, udział w życiu społecznym i obywatelskim, równy dostęp od usług itd. Szczególną uwaga poświęcona zostanie szczególnym potrzebom najbardziej narażonych grup migrantów, takich jak uchodźcy, małoletni bez opieki, ludzie starsi oraz ofiary handlu ludźmi. Dodatkowo wspierana będzie również realizacja środków poprzedzających przyjmowanie w państwach pochodzenia, jako zasadniczych narzędzi ułatwiających legalną migrację do UE oraz wspierających integrację już na wczesnym etapie. Wsparcie udzielane ze środków Funduszu Migracji i Azylu na rzecz integracji obywateli państw trzecich oraz działania prowadzone w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego na rzecz poprawy kwalifikacji migrantów i ich integracji na rynku pracy będą się nawzajem uzupełniać. Aby ułatwić legalną migrację fundusz zapewni również wsparcie finansowe państwom trzecim, by pomóc im w wykonaniu środków w ramach partnerstw na rzecz mobilności realizowanych w UE lub w państwach trzecich i służących przede wszystkim realizacji unijnych potrzeb i priorytetów. W odniesieniu do kwestii powrotu nacisk zostanie przesunięty z budowy potencjału w zakresie zarządzania powrotami na wspieranie trwałych powrotów, programy wspomaganych powrotów dobrowolnych (co nie wyklucza prowadzenia operacji przymusowego powrotu) oraz na środki reintegracyjne, jak również poprawę traktowania grup docelowych w trakcie postępowania poprzedzającego powrót, w szczególności jeśli chodzi o warunki zatrzymania. Umowy o readmisji stanowią ważne narzędzie skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi, w szczególności w zakresie zwalczania nielegalnej imigracji, jak również ważny element unijnej polityki powrotów, ponieważ ułatwiają szybkie odsyłanie nielegalnych imigrantów. Dlatego też zapewnione zostanie finansowanie na rzecz zwiększenia potencjału państw trzecich w zakresie readmisji nielegalnych migrantów, zarówno jeśli chodzi o reintegracją własnych obywateli, jak i dalszą readmisję obywateli państw trzecich do ich państw pochodzenia. Pierwsze lekcje wyciągnięte z wydarzeń w południowym basenie Morza Śródziemnego pokazują, że UE musi być zdolna do szybkiego i skutecznego reagowania na sytuacje kryzysowe oraz nagłe napływy znacznej liczby osób, w tym migrację mieszaną. Fundusz obejmuje środki finansowe, które mogą zostać szybko uruchomione w odpowiedzi na różne rodzaje kryzysów migracyjnych. Jeżeli Komisja, Parlament i Rada porozumieją się w sprawie rozszerzenia zakresu rezerwy na pomoc nadzwyczajną w kontekście projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego o współpracy w sprawach budżetowych i o należytym zarządzaniu finansowym[9], może to oznaczać dodatkowe środki finansowe na wypadek takich sytuacji. 2.2.2. Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego [10] stanowi odpowiedź na zawarte w programie sztokholmskim wezwanie do wspierania wdrażanie strategii bezpieczeństwa wewnętrznego oraz spójnego i całościowego podejścia do współpracy organów ścigania, w tym zarządzania granicami zewnętrznymi UE. Działania aktualnie wspierane ze szczegółowych programów ISEC „Zapobieganie i zwalczanie przestępczości) oraz CIPS „Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami w zakresie terroryzmu i innych rodzajów ryzyka dla bezpieczeństwa” będą zatem objęte zakresem Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, podobnie jak te wspierane z Funduszu Granic Zewnętrznych. W odniesieniu do kwestii bezpieczeństwa wewnętrznego fundusz zapewni wsparcie finansowe na rzecz współpracy policyjnej, zapobiegania przestępczości oraz zwalczania poważnej przestępczości transgranicznej, jak również zarządzania kryzysowego i ochrony unijnej infrastruktury krytycznej. Fundusz pomagać będzie w zwalczaniu poważnej i zorganizowanej przestępczości w jej różnorakich formach dzięki zacieśnieniu praktycznej współpracy poprzez, przykładowo, wsparcie finansowe wspólnych operacji organów ścigania (w tym wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych), łączeniu zasobów, wymianie informacji oraz najlepszych praktyk lub szkoleniom funkcjonariuszy organów ścigania. Zostanie również zapewnione finansowanie na tworzenie wspólnych narzędzi, w tym interoperacyjnych systemów informatycznych oraz bezpiecznych kanałów komunikacji na szczeblu państw członkowskich potrzebnych do współpracy organów ścigania. Aby zwalczać rosnące zagrożenie, jakim jest cyberprzestępczość, zostanie udzielone wsparcie finansowe na rzecz ustanowienia centrum zwalczania cyberprzestępczości, dzięki któremu państwa członkowskie i instytucje UE będą zdolne zbudować potencjał operacyjny i analityczny na potrzeby dochodzeń i współpracy z międzynarodowymi partnerami. Oprócz tego udostępnia się finansowanie na szczególnie innowacyjne projekty zmierzające do opracowania nowych metod lub metodologii, w szczególności testowania i zatwierdzania wyników badań w dziedzinie bezpieczeństwa finansowanych przez UE. Pomoże to zlikwidować lukę między rezultatami uzyskiwanymi dzięki wsparciu z ósmego programu ramowego i ich masowym zastosowaniem w praktyce, z korzyścią dla funkcjonariuszy organów ścigania. Wsparcie finansowe zostanie również udzielone na ochronę infrastruktury krytycznej oraz rozbudowę potencjału państw członkowskich i UE w zakresie zarządzania terroryzmem i innymi zagrożeniami dla bezpieczeństwa i sytuacjami kryzysowymi. Z funduszu wspierane będą również środki pomocowe służące odcięciu terrorystów od źródeł finansowania, w tym poprzez ustanowienie europejskiego systemu śledzenia źródeł finansowania terroryzmu (europejskiego TFTS)[11], materiałów wybuchowych oraz chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych. Finansowanie będzie również dostępne na wspieranie działań mających przeciwdziałać problemowi radykalizacji prowadzącej do dokonywania aktów przemocy i rekrutacji do grup dokonujących takich aktów oraz na wspieranie ofiar terroryzmu. Wsparcie zostanie udzielone także na zewnętrzny wymiar polityki bezpieczeństwa wewnętrznego, np. na rzecz współpracy z państwami trzecimi w kwestiach bezpośrednio dotyczących Unii, takich jak handel ludźmi, narkotykami i bronią, likwidacja międzynarodowych sieci kryminalnych, zapobieganie terroryzmowi oraz inne zagrożenia dla bezpieczeństwa. Ponadto w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego może dojść do wystąpienia incydentów lub nowych zagrożeń wymagających szybkiej i skutecznej odpowiedzi na szczeblu UE, np. ataków terrorystycznych oraz cyberataków na dużą skalę. Dlatego też w Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego przewidziano mechanizm reagowania w sytuacjach nadzwyczajnych mający umożliwić UE uwalnianie środków na szybkie interwencje początkowe we współpracy z danym państwem członkowskim. Mechanizm ten stanowić będzie uzupełnienie finansowania już dostępnego w ramach Funduszu Solidarności Unii Europejskiej stworzonego, by pomagać państwom członkowskim w przypadku wystąpienia poważnej klęski żywiołowej lub katastrofy wywołanej przez człowieka oraz środków dostępnych w ramach Instrumentu Finansowego Ochrony Ludności, który dotyczy takich zdarzeń jak klęski żywiołowe lub wywołane przez człowieka. W obszarze granic zewnętrznych naszedł czas na zapewnienie dalszego wsparcia z budżetu UE wysiłków państw członkowskich w zakresie kontroli granic oraz czynienie tego w sposób bardziej spójny i systematyczny, w oparciu o koncepcję kontroli granicznej jako „służby publicznej” pełnionej przez państwa członkowskie w imieniu i w interesie UE. Fundusz zapewni wsparcie operacyjne mające pomóc zrekompensować wysiłki poczynione przez państwa członkowskie, by zabezpieczyć granice zewnętrzne Unii. Wsparcie zostanie również udostępnione na potrzeby lepszego wdrażania dorobku Schengen, współpracy operacyjnej w kwestiach wizowych (np. zwiększenia małego ruchu granicznego oraz stworzenia wspólnych ośrodków składania wniosków wizowych), jak również dalszego rozwoju zintegrowanego systemu zarządzania granicami poprzez udoskonalenie, wymianę i rozbudowę wyposażenia/infrastruktury wizowej i granicznej w świetle postępów technologicznych. Wiązałoby się z tym w szczególności zwiększenie potencjału operacyjnego państw członkowskich w ramach norm europejskiego systemu nadzoru granic (EUROSUR). W odniesieniu do kwestii zewnętrznego wymiaru zarządzania granicami fundusz zapewni ukierunkowane wsparcie na rzecz poprawy współpracy z państwami trzecimi oraz poprawy niektórych kluczowych aspektów ich potencjału w zakresie nadzoru i zarządzania w obszarach, które cieszą się szczególnym zainteresowaniem UE i mają na nią bezpośredni wpływ. Przykładowo w ramach EUROSUR można by udostępnić finansowanie na rzecz przyłączenia systemów i infrastruktury państw trzecich do systemów i infrastruktury unijnej, by umożliwić regularną wymianę informacji. Wielkoskalowe systemy informatyczne: szczególne wyzwanie Wielkoskalowe systemy informatyczne wspierające zarządzanie przepływami migracyjnymi przez granice zewnętrzne Unii mają dla UE duża wartość dodaną. Jednakże doświadczenia wykazały, że rozwój takich systemów i zarządzanie nimi może okazać się szczególnym wyzwaniem. W swoim komunikacie z czerwca 2011 r. Komisja zaproponowała odłożenie odrębnej koperty finansowej w kwocie 822 mln EUR (w cenach bieżących) na zarządzanie istniejącymi wielkoskalowymi systemami informatycznymi (system informacyjny Schengen II, wizowy system informacyjny i Eurodac). Zarządzanie tymi systemami zostanie przekazane przez Komisję przyszłej agencji ds. technologii informatycznych, które zacznie działać w 2012 r. W odniesieniu do nowych systemów informatycznych tworzy się program szczegółowy z budżetem 1,1 mld EUR (w cenach bieżących) w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz rozwoju przez Komisję oraz w państwach członkowskich przyszłych systemów informatycznych, takich jak system wjazdu/wyjazdu i program rejestrowania podróżnych (pakiet „inteligentne granice”)[12]. Tworzenie tych nowych systemów rozpocznie się wtedy, gdy Parlament Europejski i Rada przyjmą dla nich podstawę prawną jasno określającą ich specyfikację. Dlatego też wydatków należy spodziewać się dopiero po roku 2015, kiedy to Komisja przewiduje powierzenie tworzenia systemów agencji ds. systemów informatycznych. Wieloletnie ramy strategiczne określą główne zadania do wykonania oraz odpowiadający im budżet, jak również terminarz realizacji. Aby uzyskać oszczędności kosztów oraz zagwarantować techniczną spójność i sprawne wdrażanie, fundusz pokryje koszty tworzenia zarówno centralnych, jak i krajowych elementów nowych systemów. Gdy zaczną one funkcjonować rolę udzielania wsparcia na pokrycie kosztów operacyjnych na szczeblu centralnym przejęłaby agencja ds. systemów informatycznych. Państwa członkowskie będą mogły wykorzystać wsparcie operacyjne w ramach ich wieloletnich programów na pokrycie kosztów operacyjnych tych systemów na szczeblu krajowym. 3. Udoskonalony proces przekazywania funduszy 3.1. Programowanie finansowania spraw wewnętrznych i zarządzanie tym procesem: nacisk na elastyczność i rezultaty Główna część środków przeznaczonych na sprawy wewnętrzne będzie przekazywana zgodnie z metodą zarządzania dzielonego, tzn. w partnerstwie z państwami członkowskimi. Zarządzanie dzielone stanie się zatem głównym mechanizmem realizacji w zakresie wszystkich polityk w obszarze spraw wewnętrznych, w tym bezpieczeństwa wewnętrznego. Nie będzie to jednak zwykła kontynuacja systemu zarządzania dzielonego istniejącego obecnie, lecz ewolucja w kierunku uproszczonego zarządzania w większym stopniu zorientowanego na rezultaty. Zarządzanie bezpośrednie i pośrednie zostanie utrzymane dla pomocy technicznej, szczególnych ponadnarodowych lub szczególnie innowacyjnych projektów oraz dla większości działań w państwach trzecich lub w związku z tymi państwami, jak również dla wspierania podmiotów niepaństwowych, imprez i analiz oraz procedury szybkiego uwalniania środków w sytuacjach nadzwyczajnych. W trakcie konsultacji społecznych dotyczących przyszłego finansowania spraw wewnętrznych zainteresowane podmioty występowały o uproszczenie i łatwiejszy dostęp do finansowania. Wnioski te zostały uwzględnione przy projektowaniu nowych funduszy w obszarze spraw wewnętrznych. W swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 2011 r. Parlament Europejski poparł zamiar zredukowania przez Komisję liczby instrumentów finansowych w obszarze spraw wewnętrznych do struktury złożonej z dwóch instrumentów, uznając, że takie podejście mogłoby znacząco przyczynić się do większego uproszczenia, racjonalizacji, konsolidacji i przejrzystości finansowania obszaru spraw wewnętrznych[13]. Solidne mechanizmy monitorowania i oceny mają zasadnicze znaczenie dla możliwości dokonywania oceny postępów w realizacji funduszy. Jednakże migracja i bezpieczeństwo to obszary, w których trudno używać precyzyjnych definicji i wskaźników, ponieważ zasadniczo główną rolę odgrywają w nich czynniki zewnętrzne lub trudne do monitorowania. Przykładowo liczba osób ubiegających się o azyl przybywających do UE zależy od tego jak stabilna będzie sytuacja polityczna w państwach trzecich, zaś rozmiary nielegalnej migracji trudno zmierzyć ze względu na „podziemny” charakter tego zjawiska. Dlatego poziom wydatków na migrację i bezpieczeństwo nie powinien być uzależniony wyłącznie od danych liczbowych, które niekoniecznie odzwierciedlają sytuację w terenie lub zależą głównie od czynników zewnętrznych. Z tej przyczyny mechanizmy oceny i monitorowania proponowanych dwóch funduszy opierają się na zarówno na ocenie ilościowej, jak i jakościowej (w tym ocenach ryzyka), w których uwzględniono szeroki wachlarz wskaźników. 3.1.1. Zarządzanie dzielone W przypadku zasobów przekazywanych w ramach zarządzania dzielonego potrzebne jest elastyczne programowanie i cykl sprawozdawczości, by zagwarantować pełną zbieżność programów krajowych państw członkowskich z priorytetami i celami na szczeblu UE. Komisja proponuje przejście z obecnego systemu rocznego programowania w ramach wieloletnich ram zgodnie z ogólnie określonymi priorytetami politycznymi na wieloletnie programowanie poprzedzone „dialogiem politycznym”. Na początku obowiązywania kolejnych wieloletnich ram finansowych Komisja zainicjuje pojedynczy dialog polityczny na wysokim szczeblu w sprawie finansowania spraw wewnętrznych z poszczególnymi państwami członkowskimi oraz, w przypadku niektórych elementów Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, z państwami stowarzyszonymi Schengen, przed podjęciem negocjacji w sprawie ich programów wieloletnich. Dzięki udziałowi centralnego instytucją odpowiedzialną każdego z uczestniczących oraz skoncentrowanie się na tym, jak wykorzystać fundusze UE, by przyczynić się do realizacji wszystkich celów unijnej polityki spraw wewnętrznych, dialog polityczny doprowadzi do lepszego skoncentrowania się na celach, rezultatach i sposobach oddziaływania (zamiast na kwestiach wkładu i uzyskanych wyników). Komisja poinformuje Parlament Europejski o rezultatach tego dialogu. Fundusze rozdzielane między państwa członkowskie będą miały co do zasady formę łączącą kwotę podstawową i kwotę elastyczną kwoty. Kwota podstawowa, obliczana na podstawie obiektywnych kryteriów i potrzeb państw członkowskich, zostanie przydzielona państwom członkowskim na początku kolejnych wieloletnich ram finansowania. Zagwarantuje to kontynuację finansowania, a państwom członkowskim zapewni przewidywalność potrzebną do odpowiedniego planowania ich programów krajowych. Kwota elastyczna zostanie dodana do kwoty podstawowej w zależności od woli każdego z państw członkowskich do finansowania w ramach swojego programu krajowego działań odpowiadających konkretnym priorytetom UE (które należy odróżnić od „działań Unii” podejmowanych w ramach zarządzania scentralizowanego). Środki te zostaną przydzielone w dwóch etapach, podczas dialogu politycznego na początku obowiązywania wieloletnich ram finansowych oraz po przeglądzie śródokresowym w 2017 r. Koperta odłożona na działania związane z przesiedlaniem lub przemieszczaniem w ramach Funduszu Migracji i Azylu zostanie rozdzielona między państwa członkowskie na podstawie procedury zaciągania zobowiązań odbywającej się co dwa lata. Uwzględniając rezultaty tych dialogów politycznych w krajowych programach wieloletnich, opisana zostanie sytuacja wyjściowa; ustanowione zostaną cele ogólne, które państwa członkowskie zamierzają osiągnąć w obszarze spraw wewnętrznych oraz cele szczegółowe, które zamierzają osiągnąć z wykorzystaniem zasobów funduszu. W odniesieniu do tych celów w programie ustalone zostaną cele dotyczące produktów/usług i przykłady kluczowych działań. Oprócz tego w planie działania wskazane zostanie, przedmiotem jakich zobowiązań mają być przydzielone zasoby oraz jak mają one zostać wydatkowane w całym siedmioletnim okresie. Aby umożliwić ocenę postępów, państwa członkowskie będą składać coroczne sprawozdania z rezultatów osiągniętych w ramach realizacji ich programów i zarządzania finansowego. Dialog polityczny zostanie ponownie nawiązany w przypadku gdy państwo członkowskie wystąpi o zmiany w swoim programie wieloletnim. Przegląd okresowy w 2017 r. stanowić będzie okazję do ponownego przeanalizowania sytuacji w państwach członkowskich oraz dotychczasowej realizacji programów, jak również do przydziału nowych zasobów na ostatnie trzy lata obowiązywania kolejnych wieloletnich ram finansowych (2018-2020). Te dodatkowe zasoby zostaną udostępnione z uwzględnieniem oceny ryzyka/potrzeb lub zmieniających się priorytetów UE. Komisja będzie informować Parlament Europejski o istotnych zmianach w programach wieloletnich oraz ogólnie o postępach w realizacji programów. Zostaną uproszczone systemy zarządzania i kontroli, do których ustanowienia zobowiązane są państwa uczestniczące. Zgodnie ze zrewidowanym rozporządzeniem finansowym będą one zmierzać do zwiększenia rozliczalności poprzez nałożenie odpowiedzialności za zarządzanie finansowe na jeden organ, ograniczenie liczby poziomów kontroli oraz do przyczynienia się do poświadczenia wiarygodności rachunków, odpowiedniego funkcjonowania systemu, legalności i prawidłowości transakcji oraz poszanowania zasady należytego zarządzania finansami. 3.1.2. Zarządzenie scentralizowane (bezpośrednie i pośrednie) Finansowanie kierowane za pośrednictwem wieloletnich programów krajowych państw członkowskich uzupełniać będą środki przeznaczone na działania służące realizacji polityk, zarządzane w ramach zarządzania bezpośredniego i pośredniego. Działania kwalifikowalne zostały określone szeroko, by zapewnić rozległy wachlarz narzędzi na potrzeby stanowienia prawa i koordynacji polityki. Tzw. „działania Unii” zapewnią wsparcie dla działań ponadnarodowych, w szczególności innowacyjnych, oraz większości działań w państwach trzecich lub związanych z tymi państwami (wymiar zewnętrzny). Finansowanie zostanie również udostępnione na działania w sytuacjach nadzwyczajnych realizowane w ramach mechanizmu szybkiego reagowania, by wspierać takie sieci jak Europejska Sieć Migracyjna, pomoc techniczną, analizy i organizację imprez, jak również rozwój, pod nadzorem Komisji, nowych systemów informatycznych na potrzeby zarządzania przepływami migracyjnymi przez granice zewnętrzne Unii. Te przydziały zostaną ujęte w jednej kopercie, która ma być wydatkowana stosownie do zmian polityki lub sytuacji w państwach członkowskich lub państwach trzecich. Dlatego też możliwe jest, że w danym roku pełna pula zostanie wydatkowana na tylko jeden rodzaj działania, na przykład na działania w sytuacjach nadzwyczajnych. W sytuacji oczekiwanego ograniczenia zasobów kadrowych i administracyjnych, dostępnych w Komisji, w dużo węższym stopniu będzie się korzystać z zaproszeń do składania propozycji wymagających dużych nakładów czasu lub pracy. Aby zapewnić elastyczność oraz szybkie i skuteczne przekazywanie finansowania, działania w sytuacjach nadzwyczajnych i „działania Unii” realizowane będą przez szeroki krąg podmiotów, takich jak organizacje międzynarodowe (umowy o wkładzie finansowym) oraz organizacje społeczeństwa obywatelskiego (partnerstwa ramowe), lub też poprzez delegowanie zadań na istniejące agencje UE, takie jak Frontex, Europol i EASO; przy czym należy uwzględnić fakt, że redukcje zatrudnienia dotyczą także agencji. 4. Jakie zmiany? Główne innowacje Głównym przedmiotem troski zainteresowanych podmiotów są uproszczenia. W programie sztokholmskim wezwano do zapewnienia beneficjentom funduszy w obszarze spraw wewnętrznych lepszego/łatwiejszego dostępu. W trakcie konsultacji społecznych w sprawie przyszłego finansowania w obszarze spraw wewnętrznych zainteresowane podmioty podkreślały potrzebę ograniczenia obciążeń administracyjnych i uproszczenia. Dlatego też poczyniono znaczne wysiłki na rzecz zagwarantowania, by fundusze zostały zaprojektowane w sposób umożliwiający optymalne przekazywanie środków finansowych. Stąd też biorą się istotne różnice między architekturą i ramami regulacyjnymi nowych funduszy oraz konstrukcją obecnej generacji programów wydatkowania w obszarze spraw wewnętrznych. Główne innowacje są następujące: Fundusz Migracji i Azylu oraz Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zredukowanie liczby funduszy w obszarze spraw wewnętrznych do dwóch kompleksowych ram finansowania ułatwia zintegrowane podejście do wydatkowania środków na migrację i bezpieczeństwo, ułatwiając finansowanie działań związanych z różnymi instrumentami finansowymi. Przykładowo ze względu na wąską definicję grup docelowych mogących korzystać ze wsparcia, wspieranie procesu poprawy ośrodków przyjmowania i ośrodków detencyjnych jest obecnie rozłożone na Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców i Fundusz Powrotów Imigrantów, w zależności od rodzaju grupy docelowej mającej skorzystać z tych udoskonaleń (osoby ubiegające się o azyl lub oczekujące na powrót). Dzięki włączeniu środków na wspieranie takich inicjatyw w ramy jednego Funduszu Azylu i Migracji można osiągnąć synergię i ostatecznie uzyskać korzyści skali. Ograniczenie liczby programów wydatkowania zwiększy również widoczność finansowania w obszarze spraw wewnętrznych, gwarantując tym samym właściwe docenienie oddziaływania i wartości dodanej funduszy przeznaczanych na sprawy wewnętrzne. W działaniach finansowanych z funduszy spraw wewnętrznych dążyć będzie się do pełnej zgodności z innymi politykami UE, takimi jak polityka spójności oraz polityka w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i obywatelstwa. Będą też one realizowane w taki sposób, by stanowić wzajemne uzupełnienie z pomocą finansową udzielaną poprzez unijne instrumenty wspierania tych polityk. Wspólne ramy regulacyjne. Wspólny zestaw przepisów dotyczących programowania, sprawozdawczości, zarządzania finansowego, kontroli i oceny pozwoli uzyskać lepsze zrozumienie tych przepisów przez wszystkie zainteresowane podmioty oraz zagwarantuje wysoką spójność i zgodność. Spójności sprzyjać będzie również uzgodnienie ram regulacyjnych funduszy spraw wewnętrznych ze zrewidowanym rozporządzeniem finansowym, przepisami wykonawczymi do tego rozporządzenia oraz normami, które znajdą zastosowanie do innych instrumentów UE podlegających zarządzaniu dzielonemu, w szczególności tych objętych zakresem wspólnych ram strategicznych. Dialog polityczny na rzecz udoskonalonego zarządzania dzielonego w większym stopniu zorientowanego na rezultaty. Przejście, w ramach zarządzania dzielonego, na wieloletnie programowanie przy zapewnieniu dialogu politycznego na wysokim szczeblu zagwarantuje pełną zbieżność programów krajowych państw członkowskich z celami i priorytetami unijnej polityki oraz skoncentrowanie ich na uzyskaniu rezultatów i oddziaływaniu. Zakończenie cyklu rocznych programów znacząco ograniczy obciążenia administracyjne Komisji, państw członkowskich i beneficjentów. Rozdzielenie środków między państwa członkowskie zgodnie z zasadą połączenia kwoty podstawowej i kwoty elastycznej pozwoli pogodzić potrzebę kontynuacji i stabilności z koniecznością zapewnienia elastyczności i możliwości adaptacji do zmian. Wymiar zewnętrzny. Elementy wymiary zewnętrznego w każdym z funduszy zapewnią UE środki na rzecz promowania i realizacji priorytetów unijnej polityki spraw wewnętrznych oraz dbania w pierwszym rzędzie o interesy i cele UE, wspierając w państwach trzecich działania mające bezpośredni wpływ na UE i jej państwa członkowskie. Dzięki zapewnieniu kontynuacji finansowania począwszy od UE po państwa trzecie i vice-versa, wewnętrzne i zewnętrzne aspekty zarządzania migracją oraz bezpieczeństwa wewnętrznego będą uwzględniane w sposób bardziej spójny, przykładowo w odniesieniu do przesiedlania uchodźców, wykonywania umów o readmisji, regionalnych programów ochrony, jak również współpracy z państwami trzecimi w walce z handlem ludźmi, zapobiegania terroryzmowi oraz wzmacniania ich granic zewnętrznych. Z wyjątkiem niektórych specyficznych działań, w szczególności w ramach Funduszu Azylu i Migracji, działalność ta realizowana będzie przez Komisję (zarządzanie scentralizowane) w partnerstwie z państwami trzecimi oraz kluczowymi organizacjami międzynarodowymi, w pełnej zgodności z unijną polityką i funduszami przekazywanymi poprzez unijne programy pomocy zewnętrznej, oraz w pełni uzupełniając się z nimi. Unijne instrumenty pomocy zewnętrznej pozostaną głównym źródłem finansowania wsparcia na rzecz budowy potencjału państw trzecich w obszarach migracji i bezpieczeństwa. Lepsze wykorzystanie wiedzy fachowej agencji spraw wewnętrznych. Agencje spraw wewnętrznych odgrywają istotną rolę we wspieraniu praktycznej współpracy między państwami członkowskimi. W celu skuteczniejszego wykorzystania kompetencji i wiedzy eksperckiej tych agencji Komisja planuje skorzystać z możliwości oferowanych przez rozporządzenie finansowe i powierzyć agencjom realizację konkretnych zadań operacyjnych w ramach ich misji, zgodnie z podstawą prawną ich funkcjonowania i w uzupełnieniu ich programów prac. Dotyczyłoby to działań mających charakter doraźny, których udana realizacja zależy od operacyjnej i technicznej wiedzy eksperckiej, którą dysponują agencje. Nie oznacza to odstąpienia od zamiaru ogólnej redukcji personelu. Skuteczne i szybkie reagowania na sytuacje kryzysowe. Niedawne wydarzenia w Afryce Północnej ukazują jak istotna jest możliwość szybkiego i skutecznego reagowania przez UE na szybko ewoluujące sytuacje kryzysowe. Elastyczne mechanizmy reagowania w sytuacjach nadzwyczajnych w obu funduszach umożliwią UE właściwe reagowanie na mieszane przepływy migracyjne i sytuacje kryzysowe w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego, takie jak ataki terrorystyczne lub ataki na systemy komputerowe. Szybkie procedury zapewnią możliwość uwolnienia funduszy w przeciągu kilku dni. W ramach zarządzania dzielonego państwa członkowskie będą również miały możliwość ustanowienia rezerwy na nieprzewidziane wydarzenia w swoim programie wieloletnim. Państwo członkowskie miałoby obowiązek powiadomienia Komisji o zamiarze skorzystania z tej rezerwy, nie byłoby jednak konieczności dokonywania zmian w programie wieloletnim, co zwiększyłoby elastyczność na wypadek kryzysu. Załącznik 1 Architektura prawna obu funduszy Konieczne są cztery wnioski legislacyjne by ustanowić zgodnie z Traktatem dwa fundusze mogące w kompleksowy sposób obejmować cele polityczne w obszarze migracji i bezpieczeństwa oraz położyć odpowiednie podstawy pod funkcjonowanie obu funduszy poprzez wspólne proste ramy prawne. W przeciwieństwie do Funduszu Azylu i Migracji, ustanawianego poprzez jedno rozporządzenie, utworzenie Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego wymaga przyjęcia dwóch instrumentów legislacyjnych. Wynika to z postanowień Traktatu mających zastosowanie do obszaru spraw wewnętrznych, w szczególności różnych zasad głosowania w Radzie będących skutkiem zmiennej geometrii zgodnie z protokołami 19 (o dorobku Schengen), 21 (stanowisko Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości) oraz 22 (stanowisko Danii, w tym w odniesieniu do tytułu V części trzeciej Traktatu). Dlatego też Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego tworzony jest jako kompleksowe ramy finansowe złożone z dwóch odrębnych aktów określających różne elementy funduszu oraz ustanawiających cele, działania kwalifikowalne i koperty finansowe na każdy element: · rozporządzenia ustanawiającego, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument finansowy na rzecz wspierania współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego; · rozporządzenia ustanawiającego, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, finansowy instrument wspierania w zakresie granic zewnętrznych i wiz. Oba fundusze powinny w możliwie najszerszym stopniu funkcjonować w oparciu o identyczne mechanizmy przekazywania środków oraz mieć strukturę jak najbardziej zbliżoną do struktury innych unijnych instrumentów finansowych podlegających zarządzaniu dzielonemu, w szczególności funduszy objętych zakresem wspólnych ram strategicznych. Zostało to zapewnione dzięki stworzeniu instrumentu horyzontalnego, mającego zastosowanie do Funduszu Azylu i Migracji oraz dwóch elementów Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (bezpośrednio lub przez wzajemne odwołania), w którym ustanowiono przepisy dotyczące programowania, zarządzania i kontroli, sprawozdawczości z zarządzania finansowego i oceny tego zarządzania. Instrument przewiduje również ustanowienie wspólnego komitetu. Stworzenie tego wspólnego instrumentu niesie ze sobą trzy odrębne korzyści. Po pierwsze unika się powielania oraz znacząco ogranicza liczbę przepisów w obu funduszach (które byłyby identyczne i obowiązywałyby równolegle). Po drugie osiąga się uproszczenie i spójność, ponieważ te same przepisy będą obowiązywać wszystkich beneficjentów, niezależnie od tego, z jakiego instrumentu spraw wewnętrznych pochodzi uzyskane przez nich finansowanie, ułatwiając tym samym zrozumienie funduszy i dostęp do nich. Po trzecie, ustanowienie wspólnego komitetu do spraw obu funduszy zachęci wszystkie uczestniczące państwa do wyznaczenia jednego przedstawiciela w odniesieniu do wszystkich polityk w obszarze spraw wewnętrznych. [1] Dokument Rady 17024/09 z 1-2 grudnia 2009 r. [2] COM (2010) 171 wersja ostateczna z dnia 20 kwietnia 2010 r. [3] Dz. U. 2008 C 115 z 9 maja 2008 r. [4] COM (2010) 673 wersja ostateczna z dnia 22 listopada 2010 r. [5] COM (2011) 500 wersja ostateczna z dnia 29 czerwca 2011 r. [6] COM (2010) 2020 wersja ostateczna z dnia 3 marca 2010 r. [7] Europejski Urząd Policji (EUROPOL), Europejskie Kolegium Policyjne (CEPOL), Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX), Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) [8] COM (2010) 673 wersja ostateczna z dnia 22 listopada 2010 r. [9] COM (2011) 403 wersja ostateczna z dnia 29 października 2011 r. [10] Z przyczyn określonych w załączniku 1 Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego ma być ustanowiony dwoma odrębnymi instrumentami, łącznie tworzącymi fundusz. [11] COM(2011) 429 wersja ostateczna z dnia 13 lipca 2011 r. [12] COM(2011) 630 wersja ostateczna z dnia 25 października 2011 r. [13] P7_TA(2011)0266 z dnia 8 czerwca 2011 r.