ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
21.

Zwraca uwagę na to, że zmiany demograficzne są jednym z największych wyzwań stojących przed UE i że mają one rozległe skutki gospodarcze, społeczne i środowiskowe. Do wyzwań tych należą: starzenie się społeczeństwa, spadek liczby osób młodych, niższy współczynnik urodzeń, zmniejszenie liczebności aktywnej zawodowo siły roboczej oraz drenaż mózgów (odpływ talentów). Oznacza to, że wzrost demograficzny w dużej mierze zależy od migracji, która jest bardzo różna w poszczególnych regionach UE. Ten brak równowagi pociąga za sobą istotne skutki społeczno-gospodarcze zarówno na obszarach odpływania ludności i starzenia się społeczeństwa – zwłaszcza w regionach w okresie przejściowym – które często doświadczają przechodzenia na niepodlegające wymianie handlowej usługi lokalne ograniczające ich potencjał w zakresie wywozu, wzrostu i innowacji, jak i w dużych ośrodkach miejskich, do których przybywają nowe osoby. Komitet zaznacza zatem, że polityka spójności powinna odgrywać czynniejszą rolę w podejmowaniu wyzwań społecznych takich jak starzenie się społeczeństwa, choroby związane ze stylem życia i bezrobocie, zwłaszcza osób młodych, w tym młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się (NEET), a także w integracji migrantów i uchodźców, zwalczaniu ubóstwa i wykluczenia społecznego.
38.

Podkreśla szczególną rolę, jaką władze lokalne i regionalne mogą i powinny odgrywać we wszystkich wyżej wymienionych dziedzinach. Samorządy zarządzają w terenie wszystkimi kwestiami związanymi z przepływami migracyjnymi i uchodźczymi i w związku z tym muszą otrzymać środki finansowe niezbędne do sprostania tym wyzwaniom. Wymaga to budżetu UE przydzielanego instytucjom stosownie do prowadzonych przez nie rzeczywistych działań i odpowiadającego większym potrzebom w dziedzinie migracji i ochrony granic zewnętrznych UE, za których spełnienie odpowiada sama Unia. Silne zaangażowanie administracji i organów szczebla niższego niż krajowy pomogłoby stworzyć system sprawowania rządów zdolny do kształtowania i wdrażania spójnej polityki skoordynowanej między poszczególnymi szczeblami. Dlatego władze lokalne i regionalne powinny przejąć część zarządzania Funduszem Azylu, Migracji i Integracji.
27.

Podziela pogląd Komisji, Parlamentu i Rady, że należy wzmocnić wiodącą pozycję Europy w zakresie niskoemisyjnej gospodarki o obiegu zamkniętym, co pozwoli wnieść wkład we wdrożenie porozumienia klimatycznego z Paryża. Przypomina o swoim apelu, by tak kształtować instrumenty ochrony środowiska i klimatu oraz instrumenty polityki energetycznej na poziomie europejskim i krajowym, aby energochłonne i zależne od handlu zagranicznego gałęzie gospodarki nie ponosiły niewspółmiernych kosztów ani by nie ucierpiała ich konkurencyjność w wymiarze międzynarodowym.
24.

Ponawia propozycję poczynioną w opinii w sprawie inteligentnych regulacji dla MŚP (3) dotyczącą utworzenia europejskiego systemu Take One, który zachęcałby indywidualnego przedsiębiorcę lub mikroprzedsiębiorstwo do zatrudnienia pierwszego pracownika dzięki bodźcom finansowym i elastycznym przepisom. Uważa, że można by finansować taki system za pośrednictwem programu COSME.
14.

Przypomina, że szczególne odniesienie do promowania i ochrony samorządów lokalnych i regionalnych w traktacie lizbońskim musi zostać w pełni wdrożone przez poszanowanie zasady pomocniczości oraz poprzez zapewnienie udziału władz lokalnych i regionalnych – zwłaszcza za pośrednictwem KR-u – w europejskim procesie legislacyjnym, uznając, że są one najczęściej ostatecznymi odbiorcami strategii politycznych i programów UE, lecz także odgrywają decydującą rolę we wdrażaniu prawodawstwa UE. Ponadto budżet UE powinien zapewnić poszanowanie zasady pomocniczości, tak aby we właściwy sposób odzwierciedlał podział zadań między szczeblami europejskim, krajowym i lokalnym.
29.

Uważa, że można by wykorzystać ten projekt pilotażowy jako podstawę opracowania programu kładącego nacisk na aspekt kształcenia, tak by krzewić lepszą znajomość instytucji UE i sposobu funkcjonowania Unii Europejskiej, czerpiąc z praktycznych przykładów i wymiany z innymi samorządami lokalnymi, i tym samym ułatwić przedstawicielom władz lokalnych i regionalnych bezpośrednie doświadczenie ducha współpracy europejskiej, tak by mogli podzielić się tym doświadczeniem ze swymi obywatelami. Można by także opracować narzędzia kształcenia online, które mogłyby przydać się do lepszego przygotowania wymian zaplanowanych w ramach programu.
31.

Popiera inicjatywę WiFi4EU, którą ma zamiar upowszechniać na poziomie społeczności lokalnych. Ma zamiar promować płynące z niej potencjalne korzyści, by w chwili uruchomienia pierwszego zaproszenia do składania wniosków jak największa liczba europejskich organów władz publicznych była już gotowa do ubiegania się o dostęp do dostępnych środków.
9.

Przyjmuje z zadowoleniem decyzję Komisji o wzmocnieniu jej partnerstwa z regionami najbardziej oddalonymi, dzięki któremu będą one mogły maksymalnie rozwinąć swój potencjał i w pełni korzystać z przynależności do UE, przy uwzględnieniu ich obaw i opinii przekazywanych w ramach stałego dialogu. Silniejsze partnerstwo między regionami najbardziej oddalonymi, państwami, do których te regiony należą, instytucjami europejskimi, EBI i podmiotami sektora prywatnego ma zasadnicze znaczenie. W tym kontekście organizowane co dwa lata fora poświęcone regionom najbardziej oddalonym wykazały swoją skuteczność, jeśli chodzi o stworzenie możliwości wypowiedzi dla wszystkich zainteresowanych podmiotów, wobec czego koniecznie należy je utrzymać.
W docelowym systemie VAT wszystkie państwa członkowskie powinny być traktowane równo i w związku z tym powinny je obowiązywać takie same ograniczenia w stosowaniu obniżonych stawek podatku VAT, przy czym stawki obniżone powinny pozostać wyjątkiem od stawki podstawowej. Takie równe traktowanie bez ograniczania obecnej elastyczności państw członkowskich w ustalaniu stawek VAT można osiągnąć dzięki umożliwieniu wszystkim tym państwom stosowania, obok maksymalnie dwóch stawek obniżonych wynoszących co najmniej 5 %, dodatkowej stawki obniżonej, do której wymóg minimalnej wartości nie ma zastosowania, a także zwolnienia z prawem do odliczenia naliczonego VAT.

W docelowym systemie VAT wszystkie państwa członkowskie powinny być traktowane równo i w związku z tym powinny je obowiązywać takie same ograniczenia w stosowaniu obniżonych stawek podatku VAT, przy czym stawki obniżone powinny pozostać wyjątkiem od stawki podstawowej. Takie równe traktowanie bez ograniczania obecnej elastyczności państw członkowskich w ustalaniu stawek VAT można osiągnąć dzięki umożliwieniu wszystkim tym państwom stosowania – w celu uwzględnienia pozytywnych skutków społecznych bądź środowiskowych różnych towarów i usług – obok maksymalnie dwóch stawek obniżonych wynoszących co najmniej 5 %, dodatkowej stawki obniżonej, do której wymóg minimalnej wartości nie ma zastosowania, a także zwolnienia z prawem do odliczenia naliczonego VAT. W ramach pułapów ustanowionych w niniejszej dyrektywie państwa członkowskie mogą utrzymać istniejące stawki obniżone VAT lub wprowadzić nowe stawki, które będą korzystne dla użytkownika końcowego lub dla interesu ogólnego, na przykład w odniesieniu do świadczenia usług pracochłonnych oraz w celu uwzględnienia aspektów społecznych i/lub środowiskowych.
18.

Proponuje, by wziąwszy pod uwagę do tej pory wskazane możliwości i problemy, stawiono czoła następującym wyzwaniom: a) usprawnienie zdolności do uzupełniania się między projektami będącymi już w toku a najnowszymi środkami wdrożonymi na szczeblu terytorialnym przez mobilizowanie do szerokiego udziału oraz promowanie wymiany dobrych praktyk i partnerstw (rozszerzonych również na kraje pozaeuropejskie); b) większe ukierunkowanie projektów sportowych na poszczególne osoby i wymiar społeczny poprzez nadanie priorytetowego znaczenia bliskości i lokalizmowi, również proporcjonalnie do odpowiedzialności władz lokalnych i regionalnych za obiekty i wydarzenia sportowe; c) większa ogólna świadomość korzyści wynikających z aktywności ruchowej, fizycznej i sportowej; d) szerokie rozpowszechnienie pozytywnego wpływu sportu na gospodarkę UE i tym samym większe włączenie polityki sportowej do sektorów, które ona przenika; e) więcej innowacji technologicznej i przedsiębiorstw opartych na instrumentach przeznaczonych dla wspólnot lokalnych i regionalnych, poprzez zachętę do podmiotów działających w sektorze badań naukowych, technologii i edukacji, wraz z instytucjami zarządzającymi, do połączenia wysiłków w celu opracowania i wdrożenia wspólnej strategii z wykorzystaniem powiązań ze wszystkimi łańcuchami wartości na wcześniejszych i dalszych etapach procesu produkcji z jak największą dbałością o możliwości zatrudnienia w sektorze; f) uznanie sportu za prawdziwe prawo obywatelskie, za instrument socjalizacji i włączenia społecznego, przede wszystkim obywateli z niepełnosprawnością, a także postrzeganie go jako szansę na poprawę jakości życia i dobrostanu psycho-fizycznego oraz jako możliwość edukacyjną; g) zapewnienie form wsparcia ukierunkowanych na pełne udostępnienie wszystkim obywatelom – bez wykluczania ze względu na wiek, płeć, narodowość i dochody –obiektów sportowych, umożliwienie im swobodnego z nich korzystania oraz zwiększenie przedziałów czasowych, w których są one dostępne dla obywateli. h) zwiększenie wsparcia dla kobiecych zawodów sportowych i ich dostrzegalności; i) uznanie sportu za środek dążenia do równości i integracji społecznej; j) wspieranie finansowe mobilności sportowców amatorów biorących udział w zawodach, zwłaszcza na rzecz obszarów oddalonych, wyspiarskich lub najbardziej oddalonych.
Ponieważ kryzys gospodarczy i finansowy doprowadził do znacznego wzrostu zadłużenia publicznego w szeregu państw członkowskich, zasadnicze znaczenie dla zapewnienia sprowadzenia zadłużenia publicznego do rozsądnych poziomów ma zbiór numerycznych reguł fiskalnych specyficznych dla poszczególnych państw członkowskich, które to reguły mają wzmocnić odpowiedzialne prowadzenie przez nie polityki budżetowej i jednocześnie skutecznie wspierać wypełnianie ich zobowiązań w obszarze polityki budżetowej wynikających z TFUE. Taki zbiór reguł powinien funkcjonować w szczególności poprzez określenie celu średniookresowego w postaci salda strukturalnego, który jest wiążący dla krajowych organów władzy budżetowej i podejmowanych przez nie corocznie decyzji. Cele średniookresowe w odniesieniu do sytuacji budżetowej umożliwiają uwzględnienie – różnych dla poszczególnych państw członkowskich – wskaźników zadłużenia publicznego i zagrożeń dla długoterminowej stabilności finansów publicznych , stanowiąc solidną podstawę korekty wartości zadłużenia w kierunku wartości odniesienia określonej w art. 1 Protokołu (nr 12) w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, załączonego do TUE i TFUE.

Ponieważ szereg państw członkowskich musiało jednocześnie stawić czoła znacznemu wzrostowi zadłużenia publicznego i niedoinwestowaniu publicznemu , zasadnicze znaczenie dla zapewnienia sprowadzenia zadłużenia publicznego do rozsądnych poziomów ma zbiór numerycznych reguł fiskalnych specyficznych dla poszczególnych państw członkowskich, które to reguły mają wzmocnić odpowiedzialne prowadzenie przez nie polityki budżetowej i jednocześnie skutecznie wspierać wypełnianie ich zobowiązań w obszarze polityki budżetowej wynikających z TFUE. Taki zbiór reguł powinien funkcjonować w szczególności poprzez określenie za pomocą przejrzystej i demokratycznej procedury na szczeblu krajowym celu średniookresowego w postaci salda strukturalnego, który jest wiążący dla krajowych organów władzy budżetowej i podejmowanych przez nie corocznie decyzji. Cele średniookresowe w odniesieniu do sytuacji budżetowej umożliwiają uwzględnienie – różnych dla poszczególnych państw członkowskich – wskaźników zadłużenia publicznego i zagrożeń dla długoterminowej stabilności finansów publicznych. Umożliwiają także uwzględnienie faktu wdrażania na poziomie państwa członkowskiego reform strukturalnych mających europejską wartość dodaną, odpowiadających europejskim kompetencjom dzielonym lub uzupełniającym i mogących mieć istotne skutki społeczno-gospodarcze; stanowi to solidną podstawę korekty wartości zadłużenia w kierunku wartości odniesienia określonej w art. 1 Protokołu (nr 12) w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, załączonego do TUE i TFUE.
23.

Odnotowuje, że ze względu na to, iż środowisko pracy nadaje się dobrze do promowania zdrowych i zrównoważonych modeli odżywiania, niezwykle istotne jest, by oferowane były jedynie produkty doskonałej jakości, o wysokiej wartości odżywczej (w posiłkach restauracyjnych, stołówkach, bufetach i automatach z żywnością), przynajmniej w służbach publicznych, w których zatrudnieni są pracownicy administracji lokalnej i regionalnej, lecz także w miarę możliwości we wszelkich przedsiębiorstwach publicznych lub prywatnych, by zapewnić zdrowsze i bardziej odżywcze posiłki dla pracowników.
17.

Podkreśla, że dialog nie powinien być ograniczony do opowiadania historii ani być przez takie podejście zdominowany. W duchu dialogu niezbędne są informacje zwrotne dotyczące odpowiedzi zainteresowanych podmiotów niebędących stronami na trzy główne pytania: „W jakim miejscu jesteśmy? Dokąd chcemy dotrzeć? W jaki sposób tam dotrzemy?” – to one budują zaufanie i zaangażowanie w ten proces. W związku z tym wzywa prezydencje COP, Sekretariat ONZ ds. Zmian Klimatu i Strony UNFCCC do wyjaśnienia, w jaki sposób wyniki dialogu będą przetwarzane i jak zostaną włączone do tekstów negocjacyjnych, które mają zostać przyjęte na konferencji COP24.
38.

Podkreśla, że powszechność dziedzictwa kulturowego pod względem geograficznym daje szansę, by poprzez szeroką i rozproszoną geograficznie ofertę turystyczną sterować turystyką kulturową i zapewnić jej lepsze rozłożenie. W ten sposób mogą zostać odciążone miejscowości, w których liczba turystów przekracza ich przepustowość i w przypadku których dalszy wzrost turystyki prowadziłby do niszczenia dziedzictwa kulturowego. Podkreśla, że wykorzystanie mniej znanego europejskiego dziedzictwa kulturowego dla turystyki przyczynia się w znaczący sposób do zróżnicowania oferty turystycznej i pobudza zrównoważony rozwój na obszarach peryferyjnych, tym bardziej, jeżeli projekty podniesienia wartości turystycznej są spójne z bardziej ogólnymi planami rozwoju terytorialnego i zintegrowane z systemem usług lokalnych, zwłaszcza w odniesieniu do mobilności zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju. Należy to rozpatrywać zwłaszcza pod kątem tego, że turystyka kulturowa w Europie odnotowuje wzrost, a w szczególności tworzy lokalne miejsca pracy.
50.

Za pozytywny przykład uznaje fundusz na rzecz innowacji finansowany ze środków IPA, którego podstawowym celem jest finansowanie projektów innowacyjnych na początkowych etapach oraz intensyfikacja badań i rozwoju w prywatnych przedsiębiorstwach. Poprzez projekt „Innovation Serbia” wspiera on tworzenie innowacyjnych przedsiębiorstw typu start-up i spin off oraz innowacyjne technologie i usługi przeznaczone do wprowadzenia na rynek. W ten sposób projekt ten wnosi istotny wkład we wzmacnianie konkurencyjności sektora prywatnego w Serbii.
1.

Z zadowoleniem przyjmuje cele UE w zakresie klimatu. Podczas konferencji w Paryżu w grudniu 2015 r. 197 krajów uzgodniło światowe porozumienie w sprawie zmiany klimatu, które zostało również ratyfikowane przez państwa członkowskie UE. W porozumieniu tym zobowiązują się one do ograniczenia globalnego ocieplenia do poziomu znacznie poniżej 2 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej oraz do kontynuowania wysiłków mających na celu ograniczenie wzrostu średniej temperatury do 1,5 °C;
28.

Wzywa Komisję do opracowania metod in vitro oraz in silico , aby do minimum ograniczyć testy na zwierzętach związane z monitorowaniem substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego.
4.

Podkreśla potrzebę włączenia zdolności do znacznego ograniczenia ryzyka i skutków klęsk żywiołowych do wszystkich strategii polityki inwestycyjnej UE, tak by środki publiczne pomogły społecznościom lokalnym osiągnąć większą odporność na negatywne skutki klęsk żywiołowych i nie zagrażały życiu obywateli. Wyraża ubolewanie, że europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne ogólnie, a Fundusz Spójności w szczególności nie wymagają, by ocena ryzyka klęsk żywiołowych była warunkiem realizacji projektów infrastrukturalnych finansowanych przez UE.
17.

Popiera zalecenie Komisji, by przed zawarciem umowy partnerstwa – poprzez skoordynowanie działań organów odpowiedzialnych za programowanie i działań głównych podmiotów odpowiedzialnych za wdrażanie strategii makroregionalnych – lepiej uzgodnić ze sobą wspomniane priorytety strategii makroregionalnych i unijnych funduszy. Państwa i regiony uczestniczące we wdrażaniu strategii makroregionalnych muszą wspólnie i w ramach podejścia oddolnego dojść do porozumienia co do priorytetów tych strategii.
34.

Proponuje dostosowanie jednolitego systemu wskaźników, który będzie mógł dostarczać informacji na temat działalności regionów na podstawie wskaźników podstawowych i szczegółowych. Co do wskaźników podstawowych sugeruje się monitorowanie następujących parametrów: 1) regionalny PKB (wartość procentowa w stosunku do krajowego PKB); 2) działalność międzynarodowa w dziedzinie badań, rozwoju i innowacji; 3) oszczędność energii ze źródeł kopalnych; 4) redukcja emisji, w szczególności amoniaku (NH 3 ) i istotnych gazów cieplarnianych (CO 2 , CH 4 ); 5) produkcja energii ze źródeł odnawialnych (w tym przypadku proponuje się znormalizowanie wymiaru pomiaru). Następujące wskaźniki posłużą jako wskaźniki szczegółowe, które mogą charakteryzować wyniki regionów odnośnie do planu działania w dziedzinie strategii dotyczącej biogospodarki: 1) liczba nowych miejsc pracy (w związku z rozwojem biogospodarki); 2) rola biogospodarki w uzyskiwaniu wyników regionalnych; 3) zakres pracy mającej na celu utrzymanie i rozwój różnorodności biologicznej (przydzielone środki); 4) ochrona środowiska naturalnego i zmniejszenie ilości odpadów.
28.

Wzywa instytucje Unii i państwa członkowskie, by zadbały o to, by wszyscy mogli rzeczywiście korzystać z prawa do energii po przystępnej cenie, oraz by przeanalizowały w tym celu możliwość ustanowienia moratorium na przerywanie lub zawieszanie świadczenia usług publicznych z powodu zalegania z płatnością, aby żadne gospodarstwo domowe nie zostało pozbawione podstawowych dostaw ciepła lub chłodzenia.
1.

Wzywa do lepszego uświadamiania możliwości rozwoju europejskiego przemysłu morskiego, a także stojących przed nim zagrożeń. Przemysł ten musi zmobilizować się do działań, przy wsparciu władz europejskich, krajowych i regionalnych, by zapewnić udaną transformację ekologiczną i energetyczną oraz powodzenie transformacji cyfrowej i rewolucji przemysłowej, a także podnieść atrakcyjność zawodów związanych z przemysłem morskim. Wyzwania te trzeba podjąć w momencie, gdy przemysł ten zagrożony jest ze strony nowej konkurencji azjatyckiej w segmencie stoczniowym charakteryzującym się wysoką wartością dodaną, w którym Europa odgrywa rolę wiodącą. Konkurencja ta, która dąży do wychwytywania europejskich technologii, jest konkurencją nieuczciwą, charakteryzującą się dumpingiem społecznym i środowiskowym; jest ona w dużej mierze finansowana z pomocy publicznej, co stoi w sprzeczności z zasadami handlu międzynarodowego. Jest to kwestia, którą muszą się zająć władze europejskie z myślą o zapewnieniu równych warunków konkurencji. Należy zauważyć, że nieuczciwa konkurencja dotyka równie sektor rybołówstwa.
36.

Zaleca, aby władze lokalne i regionalne czynnie dążyły do kierowania niektórymi z tych misji oraz by zapewniły wypracowanie podejścia międzyregionalnego. To podejście musi być dostosowane do dostępnych instrumentów europejskich, ułatwiających jego wdrażanie. Wzywa zatem Komisję Europejską do zapewnienia aktywnego udziału podmiotów regionalnych w zarządzaniu misjami w ramach nowego programu „Horyzont Europa”.
7.

Ubolewa nad tym, że przed przedstawieniem wniosków dotyczących rozporządzeń mających zastosowanie do nowych programów finansowania UE poczynając od 2021 r., a także przed przedstawieniem nowego cyklu zarządzania, który rozpocznie się po wyborach europejskich w maju 2019 r., Komisja dotychczas nie zaproponowała następcy strategii „Europa 2020”, pomimo wielokrotnych próśb Komitetu i Parlamentu oraz krytycznych uwag Europejskiego Trybunału Obrachunkowego. Niemniej z zadowoleniem przyjmuje opublikowanie w dniu 30 stycznia 2019 r. dokumentu Komisji Europejskiej otwierającego debatę na temat „W kierunku zrównoważonej Europy do 2030 r.”, w odniesieniu do którego KR przygotuje oddzielne opinie w sprawie aspektów związanych z zarządzaniem oraz w sprawie realizacji celów dotyczących środowiska i klimatu. W istocie, jeżeli Europa chce osiągnąć trwałą zmianę paradygmatu do 2030 r., konieczne jest pełne zaangażowanie władz lokalnych i regionalnych, które są odpowiedzialne za osiągnięcie 65 % celów zrównoważonego rozwoju.
13.

Docenia wysiłki na rzecz zwiększenia inwestycji w SI zarówno w bieżącym okresie, jak i we wnioskach dotyczących następnych wieloletnich ram finansowych. Wyraża jednak zaniepokojenie tym, że proponowana kwota nie wystarczy do podjęcia przyszłych wyzwań i do reagowania na politykę innych krajów na świecie.
8.

Przyjmuje z zadowoleniem inicjatywy Komisji zmierzające do wspierania wdrożenia sieci e-zdrowia w poszczególnych regionach jako narzędzia sprostania wyzwaniu starzenia się społeczeństwa; przyjmuje także z zadowoleniem struktury współpracy, takie jak Europejskie partnerstwo na rzecz innowacji sprzyjającej aktywnemu starzeniu się w dobrym zdrowiu, wyznaczanie obiektów wzorcowych aktywnego starzenia się w dobrym zdrowiu (AHA Reference Sites) czy wsparcie dla inicjatywy „Blueprint for Digital Transformation of Health and Care for the Ageing Society” [Plan transformacji cyfrowej służby zdrowia i opieki w starzejącym się społeczeństwie].
3.

Odnotowuje, że naczelną specyfiką mediów społecznościowych jest to, że dają one niespotykaną w przeszłości i w innych rodzajach mediów możliwość przekazu „wszyscy do wszystkich”(„many to many”): każdy użytkownik dowolnej platformy może, przynajmniej potencjalnie, dotrzeć ze swoim własnym przekazem do pozostałych milionów użytkowników, bez pośrednictwa jakiejkolwiek redakcji. Ma to zarówno pozytywne, jak i negatywne konsekwencje.
7.

Uważa, że zasady pomocy państwa należy dalej upraszczać, by ułatwić łączenie różnych programów UE, co jest niezbędne do przezwyciężenia regionalnych różnic w udziale w udanych pracach badawczych i innowacyjnych oraz w występowaniu możliwości podejmowania takich prac. Uważa w tym kontekście, że programy lub działania współfinansowane z różnych funduszy i oparte na narzędziach i zasadach programu ramowego muszą być możliwe do realizacji w ramach prawnych programu ramowego.