[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 5.1.2006

KOM(2005)698 wersja ostateczna

2005/0275(CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. Od dnia 24 lipca 1993 r. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych ustanawia dobrowolny system ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia na terytorium Wspólnoty. System ten stwarza zainteresowanym producentom możliwość ochrony niektórych nazw poprzez ich zarejestrowanie. Ochrona przewidziana przez system polega na zastrzeżeniu używania nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych dla produktów rolnych i środków spożywczych, które zostały wyprodukowane i/lub przetworzone w regionach lub miejscach oznaczonych przez te nazwy, z zachowaniem szczególnych warunków produkcji/przetworzenia/wytwarzania, określonych przez producentów.

2. Ze względu na wyrażoną przez podmioty gospodarcze chęć ochrony produktów rolnych i środków spożywczych rozpoznawalnych dzięki ich pochodzeniu geograficznemu, niektóre Państwa Członkowskie rozwinęły pojęcie „chronionych nazw pochodzenia”. Celem było ujednolicenie różnorodnego podejścia istniejącego w Państwach Członkowskich w odniesieniu do produktów spożywczych innych niż wino i napoje spirytusowe, objętych innymi przepisami wspólnotowymi, tak aby zagwarantować podmiotom uczciwe warunki konkurencji, silną i skuteczną ochronę przed nieuczciwymi praktykami i imitacjami danych nazw oraz, aby ostatecznie zwiększyć wiarygodność produktów korzystających z nazw pochodzenia lub oznaczeń geograficznych.

3. Od 1993 r. zostało zarejestrowanych w ramach tego systemu ponad 700 nazw, oznaczających w szczególności 150 rodzajów serów, 160 rodzajów mięsa lub produktów mięsnych, 150 rodzajów owoców lub warzyw, świeżych lub przetworzonych i 80 rodzajów oliwy z oliwek. Ponadto do Komisji wpłynęło ponad 300 dodatkowych wniosków o zarejestrowanie nazw i/lub o zmianę opisu produktu, pochodzących z Państw Członkowskich lub państw trzecich. Dane te potwierdzają, że dobrowolny system ochrony spotkał się z pozytywnym przyjęciem Wspólnoty. Stworzenie wspólnego symbolu wspólnotowego zapoczątkowało także proces uznania przez konsumentów wspomnianego wspólnotowego systemu ochrony.

4. Procedura rejestracji nowych wniosków pochodzących ze Wspólnoty odbywa się na dwóch etapach; pierwszy, na poziomie krajowym, prowadzony jest przez organy Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się dany obszar geograficzny, drugi, na poziomie wspólnotowym, prowadzony jest przez Komisję i składa się z rozpatrzenia wniosku mającego na celu sprawdzenie, czy odpowiada on warunkom zawartym w rozporządzeniu oraz z procedury sprzeciwu, w czasie której, po opublikowaniu głównych elementów wniosku, każdy podmiot może zgłosić sprzeciw wobec rejestracji na podstawie określonych kryteriów. W świetle doświadczenia nabytego podczas funkcjonowania tej procedury, wydaje się, że, z jednej strony, może ona doprowadzić do powielania prac Komisji i Państw Członkowskich; z drugiej strony, istniejące dwa etapy mogą pociągać za sobą kompleksową analizę często bardzo rozbudowanej dokumentacji, której struktura i treść może z natury bardzo różnić się, w zależności od wniosku. Należy wobec tego uprościć procedury i wyraźnie określić odpowiedzialność różnych organów biorących udział w rozpatrywaniu wniosków tak, aby zwiększyć przejrzystość wniosków i równe traktowanie wszystkich wnioskodawców.

5. Ponadto, w następstwie skarg WT/DS174 i WT/DS290, wniesionych odpowiednio przez Stany Zjednoczone i Australię do Światowej Organizacji Handlu (WTO), Organ Rozstrzygania Sporów (DSB) przy WTO w dniu 20 kwietnia 2005 r. zatwierdził sprawozdania Panelu ds. Wspólnot Europejskich – Ochrona znaków towarowych i oznaczeń geograficznych w odniesieniu do produktów rolnych i środków spożywczych. Sprawozdania te stwierdzają, że rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 jest niezgodne z art. 3:1 porozumienia TRIPS i art. III.4 GATT z 1947 r. Organ Rozstrzygania Sporów oparł to stwierdzenie na warunkach wzajemności i równoważności, o których mowa w art. 12 i następnych rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, na konieczności interwencji (rozpatrzenie i przekazanie) rządów państw trzecich w czasie stosowanych w nich procedur składania wniosku o rejestrację i zgłaszania sprzeciwu, a także na istnieniu wymogu wobec rządów państw trzecich co do ich udziału w kontrolach. Należy dostosować wyżej wymienione rozporządzenie do porozumienia TRIPS i GATT z 1994 r. w terminie uzgodnionym z innymi zainteresowanymi stronami.

6. Pierwszy kierunek zmian polega na jaśniejszym zdefiniowaniu kluczowych informacji, które przed zarejestrowaniem muszą być przedmiotem urzędowej publikacji tak, aby z jednej strony każdy podmiot mógł skorzystać ze swego prawa do sprzeciwu, a z drugiej strony, by właściwe organy odpowiedzialne za kontrole mogły zapewnić ex officio ochronę nazw zarejestrowanych w każdym z Państw Członkowskich. Informacje te, zebrane w jednolitym dokumencie, zawierają przede wszystkim brzmienie nazwy, opis produktu do celów kontroli, etykietowania i prezentacji (włącznie, w związku z tym, z ewentualnymi ograniczeniami dotyczącymi jego pakowania poza obszarem pochodzenia i uzasadnieniem takich ograniczeń) oraz dowód związku pomiędzy produktem a jego pochodzeniem geograficznym. Znormalizowane i syntetyczne przedstawienie tych elementów zapewni większą jednolitość wniosków i równość w ich traktowaniu, gwarantując jednocześnie odpowiednim podmiotom znajdującym się poza wyznaczonym obszarem, całkowitą przejrzystość wszystkich wymienionych elementów.

7. Drugi kierunek zmian polega na bardziej zrozumiałym wyjaśnieniu podziału kompetencji pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w tej dziedzinie. W rzeczywistości, w stosunku do każdego wniosku odpowiadającego określonemu obszarowi Wspólnoty, Państwo Członkowskie zobowiązane jest zagwarantować, że wniosek spełnia warunki zawarte w rozporządzeniu. Fakt, że Komisja poddaje następnie wniosek rozpatrzeniu nie może zwalniać Państwa Członkowskiego z wypełnienia jego obowiązków w tym zakresie. Proponuje się uściślić, że odpowiedzialność ta obejmuje obowiązek publikowania każdego planowanego przekazania przez Państwo Członkowskie do Komisji wniosku spełniającego warunki rozporządzenia tak, aby każdy podmiot gospodarczy mający swą siedzibę na jego terytorium mógł skorzystać ze swego prawa do sprzeciwu, którego nie będzie mógł stosować na poziomie wspólnotowym, zgodnie z orzecznictwem w tej dziedzinie (orzeczenie Trybunału z dnia 26 października 2000 r. Molkerei Grossbraunshain i Bene Nahrungsmittel/ Komisja, C 447/98).

8. Do obowiązków Komisji należy sprawdzenie za pomocą odpowiednich środków, czy zostały spełnione warunki niniejszego rozporządzenia, przed przystąpieniem lub nie do opublikowania wyżej wymienionych elementów oraz, po przeprowadzeniu procedury sprzeciwu, podjęcie decyzji w sprawie rejestracji nazwy lub odrzucenia wniosku o rejestrację. Jeśli elementy przekazane Komisji w ramach „jednolitego dokumentu” okazały się niewystarczające, Komisja ma prawo zażądać od Państwa Członkowskiego przekazania wszelkiej właściwej informacji dodatkowej, w tym opisu produktu.

9. Nazwy chronione odpowiadające obszarom geograficznym znajdującym się w państwach trzecich są objęte systemem wspólnotowej ochrony oznaczeń geograficznych w stosunku do produktów rolnych i środków spożywczych. Jednakże, zgodnie z przepisami art. 24:9 porozumienia TRIPS, wspólnotowy system obejmuje tylko takie oznaczenia geograficzne z państw trzecich, które są chronione w ich kraju pochodzenia. Ponadto doprowadzenie do zgodności regulacji wspólnotowych wymaga wycofania przepisów zawartych w rozporządzeniu (EWG) nr 2081/92 w odniesieniu do równoważności i wzajemności, jak też przepisów wymagających interwencji rządów państw trzecich. Jednakże niektóre podmioty gospodarcze mające siedzibę w państwach trzecich i niektóre rządy mogą dobrowolnie zażądać, aby przekazanie wniosków i/lub sprzeciwów do Komisji odbywało się za pośrednictwem odpowiednich organów państw trzecich: taka możliwość powinna być wymieniona ze względu na państwa trzecie, które dobrowolnie chciałyby z niej skorzystać.

10. Procedury mogą ponadto zostać uproszczone i zracjonalizowane, w szczególności w odniesieniu do zmian dotyczących opisu produktu, wprowadzanych w wyniku procedury sprzeciwu lub po zarejestrowaniu oraz, w odniesieniu do unieważnień i innych możliwych środków, w przypadku nieprzestrzegania opisu produktu. W celu uproszczenia należy także uwzględnić przepisy decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji w odniesieniu do rejestrowania, zmieniania lub odrzucania poszczególnych nazw: ponieważ nie chodzi tu o środki ogólne wdrażania wspólnej polityki rolnej, zastosowanie procedury zarządzania jest uzasadnione.

11. Ponadto pożądane jest wzmocnienie wiarygodności systemu. Z jednej strony wzmocnienie przepisów w zakresie kontroli i ich jasny zapis w ramach ogólnych przepisów ustanowionych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt pozwala wzmocnić ochronę ex officio określoną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92. Poszanowanie przez podmioty opisu produktu podlega także przepisom kontrolnym, których jedna ze zmian dotyczy obowiązkowej akredytacji ewentualnych prywatnych organów kontroli. Obowiązek akredytacji pozwala uniknąć konieczności jakiejkolwiek interwencji rządów w wyznaczanie organów kontroli, nie naruszając całkowitej równości traktowania podmiotów z Państw Członkowskich i podmiotów z państw trzecich.

12. Konieczność, w przypadku nazw używanych we Wspólnocie, wskazania na etykietach produktów wprowadzanych do obrotu pod zarejestrowaną nazwą, zarówno zapisów wspólnotowych („chroniona nazwa pochodzenia”/„PDO” lub „chronione oznaczenie geograficzne”/„PGI”), jak i symboli wspólnotowych, które im towarzyszą, przyczynia się również do wzmocnienia wiarygodności systemu.

13. Ponieważ definicja „oznaczenia geograficznego” zawarta w art. 22 porozumienia TRIPS może pod pewnymi względami wydawać się szersza niż obecna definicja zawarta w art. 2 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, niniejszy wniosek przewiduje również zbliżenie tych dwóch definicji.

14. Główne kierunki wyżej wymienionych zmian były tematem szeroko zakrojonej konsultacji. Kwestia ta była na przykład dyskutowana w czerwcu 2005 r. przez Grupę Doradczą ds. Jakości Produktów Rolnych, złożoną z producentów, przetwórców, handlowców i stowarzyszeń ochrony konsumentów i środowiska, zainteresowanych problemami związanymi z jakością produktów rolnych.

15. Zaproponowane środki nie mają wpływu finansowego na ogólny budżet Wspólnot Europejskich.

2005/0275(CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Produkcja, wytwarzanie i dystrybucja produktów rolnych i środków spożywczych odgrywa ważną rolę w gospodarce Wspólnoty.

(2) Należy wspierać różnorodność produkcji rolnej, aby doprowadzić na rynku do większej równowagi pomiędzy podażą i popytem. Promowanie produktów posiadających pewne określone cechy może przynieść istotne korzyści gospodarce wiejskiej, w szczególności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania lub oddalonych, umożliwiając z jednej strony zwiększenie dochodów rolników, z drugiej zaś przyczyniając się do zatrzymywania ludności wiejskiej na tych obszarach.

(3) Ponadto w dziedzinie żywienia, niektórzy konsumenci przedkładają obecnie jakość nad ilość. Zainteresowanie szczególnymi produktami wyraża się między innymi popytem na produkty rolne i środki spożywcze o jednoznacznym pochodzeniu geograficznym.

(4) W obliczu różnorodności wprowadzanych na rynek produktów i obfitości podawanych na ich temat informacji, konsument, w celu dokonania lepszego wyboru, musi dysponować informacją jasną i zwięzłą informującą go w sposób precyzyjny o pochodzeniu produktu.

(5) W zakresie etykietowania, produkty rolne i środki spożywcze objęte są ogólnymi zasadami ustanowionymi we Wspólnocie, w szczególności konieczności przestrzegania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/13/WE z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych[1]. Wziąwszy pod uwagę szczególny charakter produktów rolnych i środków spożywczych pochodzących z określonego obszaru geograficznego, należy wydać dodatkowe specjalne przepisy ich dotyczące. Należy również, w przypadku nazw wspólnotowych, uczynić obowiązkowym używanie określonych zapisów i symboli wspólnotowych tak, aby z jednej strony lepiej zaprezentować konsumentom tę kategorię produktów i gwarancje jakie są z nimi związane, a z drugiej strony, ułatwić identyfikację tych produktów na rynku w celu łatwiejszego ich skontrolowania. Należy jednakże pozostawić podmiotom gospodarczym rozsądny termin, który umożliwiłby im dostosowanie się do tego obowiązku.

(6) Konieczne jest wypracowanie wspólnotowego podejścia dotyczącego nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych. W rzeczywistości, ramy przepisów wspólnotowych, których częścią jest system ochrony, umożliwiają rozwój oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia, gwarantując, poprzez bardziej jednolite podejście, że zachowane są warunki równej konkurencji między wytwórcami produktów korzystających ze wspomnianych zapisów oraz podnosząc wiarygodność wspomnianych produktów w oczach konsumentów.

(7) Wymaga się, aby przewidziana regulacja stosowana była bez uszczerbku dla już istniejącego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego win i napojów spirytusowych.

(8) Zakres stosowania niniejszego rozporządzenia ogranicza się do niektórych produktów rolnych i środków spożywczych, w przypadku których istnieje związek między charakterystycznymi cechami produktu lub środka spożywczego a ich pochodzeniem geograficznym. Jednakże wspomniany zakres stosowania może być rozszerzony, jeśli to konieczne, na inne produkty lub środki spożywcze.

(9) Wziąwszy pod uwagę istniejące praktyki, należy zdefiniować dwa różne poziomy odniesienia geograficznego, czyli chronione oznaczenia geograficzne i chronione nazwy pochodzenia.

(10) Produkt rolny lub środek spożywczy korzystające z takiego zapisu musi spełniać określoną liczbę warunków wymienionych w opisie produktu.

(11) Aby korzystać z systemu ochrony w Państwach Członkowskich, oznaczenia geograficzne i nazwy pochodzenia muszą być zarejestrowane na poziomie wspólnotowym. Wpis do rejestru pozwala również zapewnić informowanie przedstawicieli sektora i konsumentów. Aby zagwarantować zgodność zarejestrowanych nazw wspólnotowych z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, wnioski powinny być rozpatrywane przez organy krajowe danego Państwa Członkowskiego, zgodnie ze wspólnymi przepisami minimalnymi, obejmującymi krajową procedurę sprzeciwu, a następnie Komisja powinna być zaangażowana w sprawdzenie, czy wnioski spełniają warunki rozporządzenia i w zagwarantowanie jednolitego podejścia ze strony Państw Członkowskich.

(12) Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS, 1994 r., treść załącznika 1C porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu) zawiera szczegółowe przepisy dotyczące istnienia, nabywania, zakresu i utrzymania praw własności intelektualnej i środków stosowanych do jej poszanowania.

(13) Ochrona na drodze rejestracji, przyznawana na mocy niniejszego rozporządzenia, jest dostępna dla tych oznaczeń geograficznych w państwach trzecich, które są chronione we własnym kraju pochodzenia.

(14) Procedura rejestracji musi umożliwić każdej, zainteresowanej indywidualnie i bezpośrednio osobie fizycznej lub prawnej z Państwa Członkowskiego lub z państwa trzeciego, dochodzenia swych praw poprzez zgłoszenie sprzeciwu.

(15) Należy dysponować procedurami umożliwiającymi po rejestracji, bądź dostosowanie opisu produktu, w szczególności wobec rozwoju wiedzy technologicznej, bądź unieważnienie lub wycofanie z rejestru oznaczenia geograficznego lub nazwy pochodzenia dotyczących produktu rolnego lub środka spożywczego, w szczególności jeśli produkt ten lub ten środek spożywczy przestają odpowiadać opisowi produktu, dzięki któremu korzystały z oznaczenia geograficznego lub z nazwy pochodzenia.

(16) Nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne chronione na terytorium Wspólnoty muszą korzystać z wiarygodnego systemu kontroli, opartego na systemie kontroli wpisanym w ramy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt[2], a także na systemie kontroli mających na celu przestrzeganie przez podmioty gospodarcze z określonego obszaru geograficznego wymogów zawartych w opisie produktu, przed wprowadzeniem do obrotu produktów rolnych i środków spożywczych.

(17) Państwa Członkowskie muszą mieć zezwolenie na pobieranie opłaty administracyjnej, przeznaczonej na pokrycie poniesionych kosztów administracyjnych.

(18) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[3].

(19) Nazwy już zarejestrowane na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia muszą nadal korzystać z ochrony przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu i być automatycznie wpisane do rejestru. Należy ponadto przewidzieć środki przejściowe, stosowane w odniesieniu do wniosków zgłoszonych do Komisji przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia,

(20) W trosce o zachowanie jasności i przejrzystości należy uchylić rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych[4] i zastąpić je nowym rozporządzeniem,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1 Zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady dotyczące ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych produktów rolnych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, określonych w załączniku I do Traktatu i środków spożywczych określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia oraz produktów rolnych określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się jednakże ani do produktów należących do sektora wina, z wyłączeniem octów winnych, ani do napojów spirytusowych. Niniejszy ustęp nie narusza stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999[5].

Do załączników I i II do niniejszego rozporządzenia mogą być wprowadzone zmiany, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2.

2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla innych szczególnych przepisów wspólnotowych.

3. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE[6] nie stosuje się ani do nazw pochodzenia, ani do oznaczeń geograficznych będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2 Nazwa pochodzenia i oznaczenie geograficzne

1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a) „nazwa pochodzenia”: oznacza nazwę regionu, określonego miejsca lub, w szczególnych przypadkach, kraju, która służy do oznaczenia produktu rolnego lub środka spożywczego

- pochodzącego z tego regionu, określonego miejsca lub kraju,

- którego jakość lub cechy charakterystyczne są w istotnej lub wyłącznej mierze są zasługą środowiska geograficznego, na które składają się czynniki naturalne i ludzkie, i

- którego produkcja, przetworzenie i wytwarzanie mają miejsce na określonym obszarze geograficznym;

b) „oznaczenie geograficzne” to oznaczenie służące do identyfikacji produktu rolnego lub środka spożywczego

- jako pochodzącego z danego regionu, określonego miejsca lub kraju,

- którego określona jakość, renoma lub inna cecha charakterystyczna może być w istotny sposób przypisana temu pochodzeniu geograficznemu, i

- którego produkcja, przetworzenie lub wytworzenie mają miejsce na określonym obszarze geograficznym;

2. Uznaje się również za nazwy pochodzenia oznaczenia tradycyjne, geograficzne lub niegeograficzne, oznaczające produkt rolny lub środek spożywczy pochodzący z regionu lub określonego miejsca i spełniający warunki określone w ust. 1 lit. a) tiret drugie i trzecie.

3. W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a), zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w art. 16 lit. a), są traktowane jako nazwy pochodzenia niektóre oznaczenia geograficzne określonych produktów, których niektóre surowce pochodzą z obszaru geograficznego bardziej rozległego i różnego od obszaru, w którym dokonano przetworzenia, pod warunkiem, że spełnione są następujące warunki:

a) obszar produkcji surowca jest określony;

b) istnieją szczególne warunki do produkcji surowców;

c) istnieje system kontroli gwarantujący zgodność z warunkami określonymi w lit. b).

Oznaczenia o których mowa musiały być uznane za nazwy pochodzenia w kraju pochodzenia przed dniem 1 maja 2004 r.

Artykuł 3 Charakter rodzajowy, sprzeczność z nazwami odmian roślin, ras zwierząt, homonimami i znakami towarowymi

1. Nazwy, które stały się nazwami rodzajowymi nie mogą być rejestrowane.

Do celów niniejszego rozporządzenia „nazwy, które stały się nazwami rodzajowymi” oznaczają nazwy produktów rolnych lub środków spożywczych, które, mimo że odnoszą się do miejsca lub regionu, w których dany produkt rolny lub środek spożywczy został pierwotnie wyprodukowany lub wprowadzony do obrotu, stały się we Wspólnocie nazwą zwyczajową produktu rolnego lub środka spożywczego.

Aby określić, czy dana nazwa stała się rodzajowa, bierze się pod uwagę wszystkie czynniki, w szczególności:

a) sytuację istniejącą w Państwach Członkowskich i w obszarach konsumpcji;

b) właściwe ustawodawstwa krajowe i prawodawstwo wspólnotowe.

2. Dana nazwa nie może zostać zarejestrowana jako nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, jeśli jest sprzeczna z nazwą odmiany roślin lub rasy zwierząt i może z tego powodu wprowadzić w błąd konsumentów co do prawdziwego pochodzenia danego produktu.

3. Rejestracja nazwy homonimicznej lub częściowo homonimicznej w stosunku do nazwy już zarejestrowanej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, traktuje z należytym uwzględnieniem miejscowe i tradycyjne użycia oraz rzeczywiste ryzyko błędnego zrozumienia. W szczególności chodzi o:

a) nazwę homonimiczną niezarejestrowaną prowadząca do błędnego przekonania opinii publicznej, że produkty pochodzą z innego terytorium, nawet w przypadku, gdy ich nazwa i jej brzmienie są dokładnie takie same jak nazwa faktycznego terytorium, regionu lub miejsca pochodzenia danych produktów rolnych czy środków spożywczych;

b) stosowanie zarejestrowanej nazwy homonimicznej uwarunkowane jest w praktyce wyraźnym rozróżnieniem między rejestrowaną nazwą homonimiczną a nazwą zamieszczoną uprzednio w rejestrze, z uwzględnieniem konieczności równego traktowania zainteresowanych producentów i uniknięcia sytuacji, w której konsumenci mogliby zostać wprowadzeni w błąd.

4. Nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne nie są rejestrowane, jeśli, wziąwszy pod uwagę pozycję i renomę danego znaku towarowego oraz czas od jakiego jest używany, rejestracja mogłaby wprowadzić w błąd konsumenta co do prawdziwego pochodzenia produktu.

Artykuł 4 Opis produktu

1. Aby móc korzystać z chronionej nazwy pochodzenia (PDO) lub chronionego oznaczenia geograficznego (PGI), produkt rolny lub środek spożywczy muszą być zgodne z opisem produktu.

2. Opis produktu zawiera co najmniej następujące elementy:

a) nazwę produktu rolnego lub środka spożywczego zawierającą nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne;

b) opis produktu rolnego lub środka spożywczego zawierający, w stosownym przypadku, opis surowców i główne właściwości fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne i organoleptyczne produktu lub środka spożywczego;

c) określenie obszaru geograficznego i, w stosownym przypadku, elementów wyznaczających zgodność z warunkami, o których mowa w art. 2 ust. 3;

d) elementy stanowiące dowód, że dany produkt rolny lub środek spożywczy pochodzą z określonego obszaru geograficznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) lub b), w zależności od przypadku;

e) opis metody otrzymywania produktu rolnego lub środka spożywczego i, w stosownym przypadku, opis miejscowych uczciwych i niezmiennych metod otrzymywania oraz elementów związanych z pakowaniem, jeśli grupa składająca wniosek w rozumieniu art. 5 ust. 1 określi i poda przyczyny, dla których pakowanie musi mieć miejsce w określonym obszarze geograficznym, w celu zachowania jakości, zagwarantowania pochodzenia i zapewnienia kontroli;

f) elementy uzasadniające:

i) związek między jakością i cechami charakterystycznymi produktu lub środka spożywczego a środowiskiem geograficznym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) lub, w zależności od indywidualnego przypadku,

ii) związek między określoną jakością, renomą lub inną cechą charakterystyczną produktu rolnego lub środka spożywczego a pochodzeniem geograficznym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b);

g) nazwa i dane instytucji przeprowadzających kontrole, o których mowa w art. 11;

h) wszystkie specyficzne zasady etykietowania danego produktu rolnego lub środka spożywczego;

i) wymogi ustanowione przez przepisy Wspólnoty lub przepisy krajowe.

Artykuł 5 Wniosek o rejestrację

1. Do złożenia wniosku uprawniona jest wyłącznie grupa.

Dla celów niniejszego rozporządzenia „grupa” oznacza, niezależnie od jej formy prawnej i składu, każdą organizację producentów lub przetwórców, których dotyczy ten sam produkt rolny lub środek spożywczy. Inne zainteresowane strony mogą także wchodzić w skład grupy. Osoba fizyczna lub prawna może być traktowana jak grupa, zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w art. 16 lit. c).

W przypadku nazwy odnoszącej się do obszaru geograficznego transgranicznego lub tradycyjnej nazwy związanej z transgranicznym obszarem geograficznym, kilka grup może złożyć wspólny wniosek, zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w art. 16 lit. d).

2. Grupa może złożyć wniosek o rejestrację wyłącznie w odniesieniu do produktów lub środków spożywczych, które produkuje lub otrzymuje.

3. Wniosek o rejestrację zawiera:

a) nazwę grupy składającej wniosek;

b) opis produktu określony w art. 4;

c) jednolity dokument zawierający jedynie następujące elementy:

i) główne elementy opisu produktu: nazwę, zwięzły opis produktu, łącznie ze specyficznymi zasadami stosowanymi przy jego pakowaniu i etykietowaniu, zwięzły opis określenia obszaru geograficznego;

ii) syntetyczny opis związku produktu ze środowiskiem geograficznym lub pochodzeniem geograficznym określonym w art. 2 ust. 1 lit. a) lub b), w zależności od przypadku, i, jeśli jest taka potrzeba, włącznie z elementami szczególnymi opisu produktu lub metody jego otrzymania, które uzasadniają ten związek.

4. Jeśli wniosek o rejestrację dotyczy obszaru geograficznego znajdującego się w jednym z Państw Członkowskich, jest on kierowany do Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się dany obszar geograficzny.

Państwo Członkowskie rozpatruje wniosek za pomocą właściwych środków w celu sprawdzenia, czy jest on uzasadniony i czy spełnia warunki niniejszego rozporządzenia.

5. Państwo Członkowskie, podczas rozpatrywania wniosku określonego w ust. 4 akapit drugi, organizuje procedurę sprzeciwu na poziomie krajowym, zapewniając odpowiednią publikację wniosku i wyznaczając rozsądny okres, w czasie którego każda osoba zasadnie zainteresowana i mająca siedzibę lub zamieszkała na terytorium tego państwa, może zgłosić sprzeciw wobec wniosku.

Państwo Członkowskie rozpatruje dopuszczalność oświadczenia sprzeciwu, zgodnie z kryteriami odpowiadającymi kryteriom określonym w art. 7 ust. 3 akapit pierwszy.

Jeśli wymogi niniejszego rozporządzenia zostały spełnione, Państwo Członkowskie podejmuje decyzję krajową o uznaniu. W przypadku przeciwnym podejmuje ono decyzję o odrzuceniu wniosku.

Państwo Członkowskie zapewnia opublikowanie decyzji krajowej o uznaniu oraz stwarza możliwość dla każdej osoby bezpośrednio i indywidualnie zainteresowanej zastosowania środków odwoławczych.

Państwo Członkowskie publikuje tę wersję opisu produktu, która była przedmiotem krajowej decyzji o uznaniu i zapewnia dostęp do niej drogą elektroniczną.

6. Ochrona na poziomie krajowym, zgodna z niniejszym regulaminem oraz, w razie potrzeby, okres adaptacyjny, przyznawane są przez Państwo Członkowskie dla danej nazwy wyłącznie w sposób przejściowy, począwszy od dnia złożenia wniosku do Komisji.

Okres adaptacyjny, o którym mowa w pierwszym akapicie może być przyznany tylko pod warunkiem, że zainteresowane przedsiębiorstwa wprowadzały do obrotu zgodnie z prawem dane produkty, używając w sposób ciągły danych nazw, przez okres co najmniej ostatnich pięciu lat oraz, że poruszały tę kwestię w czasie krajowej procedury sprzeciwu określonej w ust. 5 akapit pierwszy.

Przejściowa ochrona na poziomie krajowym przestaje istnieć począwszy od momentu, w którym została podjęta decyzja o rejestracji na mocy niniejszego rozporządzenia.

Za skutki przejściowej ochrony na poziomie krajowym w przypadku gdy nazwa nie byłaby zarejestrowana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, ponosi odpowiedzialność dane Państwo Członkowskie.

Środki podjęte przez Państwa Członkowskie na mocy akapitu pierwszego wywołują skutki tylko na poziomie krajowym i nie powinny wpływać na handel wewnątrzwspólnotowy.

7. W odniesieniu do każdej podjętej przez Państwo Członkowskie decyzji krajowej o uznaniu, określonej w ust. 5 akapit trzeci, musi ono dostarczyć Komisji:

a) nazwę grupy składającej wniosek;

b) jednolity dokument określony w ust. 3 lit. c);

c) oświadczenie Państwa Członkowskiego, że wniosek złożony przez grupę i będący przedmiotem krajowej decyzji o uznaniu spełnia warunki niniejszego rozporządzenia i przepisów ustanowionych w celu jego stosowania;

d) numer referencyjny publikacji opisu produktu, określony w ust. 5 akapit piąty.

8. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do przestrzegania ust. 4 do 7.

9. Jeśli wniosek o rejestrację dotyczy obszaru geograficznego znajdującego się w państwie trzecim, składa się z elementów przewidzianych w ust. 3 oraz z elementów udowadniających, że dana nazwa jest chroniona w kraju swojego pochodzenia.

Wniosek kierowany jest do Komisji, bądź bezpośrednio, bądź za pośrednictwem odpowiednich organów państwa trzeciego.

10. Dokumenty przekazane Komisji określone w niniejszym artykule, są sporządzone w oficjalnym języku Wspólnoty lub towarzyszą im poświadczone tłumaczenia w oficjalnym języku Wspólnoty.

Artykuł 6 Rozpatrywanie wniosków przez Komisję

1. Komisja rozpatruje wniosek za pomocą właściwych środków w celu sprawdzenia, czy jest on uzasadniony i czy spełnia warunki niniejszego rozporządzenia.

Komisja publikuje wykaz nazw będących przedmiotem wniosku o rejestrację, a także datę ich złożenia do Komisji.

2. Jeśli warunki niniejszego rozporządzenia wydają się być spełnione, Komisja publikuje w D z ienniku Urzędowym Unii Europejskiej jednolity dokument i numer referencyjny publikacji opisu produktu, określony w art. 5 ust. 5 akapit piąty.

W przeciwnym przypadku Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 3, podejmuje decyzję o odrzuceniu wniosku o rejestrację.

Artykuł 7 Sprzeciw, decyzja o rejestracji

1. W terminie czterech miesięcy począwszy od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej , określonej w art. 6 ust. 2 akapit pierwszy, każde Państwo Członkowskie lub państwo trzecie może zgłosić sprzeciw wobec planowanej rejestracji, poprzez złożenie do Komisji należycie uzasadnionego oświadczenia.

2. Każda osoba fizyczna lub prawna, bezpośrednio i indywidualnie zainteresowana, mająca swoją siedzibę lub mieszkająca w Państwie Członkowskim innym niż to które złożyło wniosek o rejestrację lub też w państwie trzecim, może również zgłosić sprzeciw wobec planowanej rejestracji, poprzez złożenie należycie uzasadnionego oświadczenia.

W odniesieniu do osób fizycznych lub osób prawnych mających swoją siedzibę lub zamieszkałych w jednym z Państw Członkowskich, oświadczenie kierowane jest do odpowiednich organów danego państwa w terminie pozwalającym na zgłoszenie sprzeciwu zgodnie z ust. 1.

Osoby fizyczne lub osoby prawne zamieszkałe w państwie trzecim, składają oświadczenie do Komisji, bądź bezpośrednio, bądź za pośrednictwem odpowiednich organów władzy państwa trzeciego, w terminie ustanowionym w ust. 1.

3. Za dopuszczalne uznaje się oświadczenia o sprzeciwie przekazane do Komisji w terminie ustanowionym w ust. 1, gdy:

a) bądź dowodzą, że nie były przestrzegane warunki, których mowa w art. 2;

b) bądź dowodzą, że proponowana rejestracja nazwy byłaby niezgodna z ust. 2 do 4 art. 3;

c) bądź wskazują elementy pozwalające stwierdzić, że nazwa, o której rejestrację się ubiegano, jest rodzajowa w rozumieniu art. 3 ust. 1.

Komisja bada dopuszczalność sprzeciwów.

Kryteria określone w akapicie pierwszym lit. b) i c) muszą być dowiedzione i ocenione w stosunku do terytorium Wspólnoty.

4. W przypadku gdy, w terminie określonym w ust. 1, Komisja nie otrzyma żadnego dopuszczalnego na mocy ust. 3 zgłoszenia sprzeciwu, przystępuje do rejestracji nazwy.

Rejestracja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

5. Jeżeli sprzeciw jest dopuszczalny zgodnie z ust. 3, Komisja wzywa zainteresowane strony do przeprowadzenia odpowiedniej konsultacji.

Jeżeli w terminie sześciu miesięcy dochodzi do zawarcia porozumienia, zainteresowane strony, powiadamiają Komisję o wszystkich elementach, które umożliwiły porozumienie, w tym o opinii wnioskodawcy i zgłaszającego sprzeciw. Jeżeli opublikowane zgodnie z przepisami określonymi w art. 6 ust. 2 elementy nie zostały zmienione lub zmieniono je w sposób nieznaczny, co zostanie określone w art. 16 lit. h), Komisja postępuje zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu. W innych przypadkach ponownie rozpatruje wniosek, o czym mowa w art. 6 ust. 1.

Jeżeli nie dochodzi do porozumienia, Komisja podejmuje decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 3, uwzględniając użycie uczciwie i tradycyjnie praktykowane oraz rzeczywiste ryzyko błędnego zrozumienia. Decyzja ta zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

6. Komisja prowadzi rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych.

7. Dokumenty przekazane Komisji określone w niniejszym artykule są sporządzone w oficjalnym języku Wspólnoty lub towarzyszą im poświadczone tłumaczenia w oficjalnym języku Wspólnoty.

Artykuł 8 Nazwa, zapisy i symbole

Nazwa zarejestrowana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem może być używana przez każdy podmiot wprowadzający do obrotu produkty rolne lub środki spożywcze, które odpowiadają danemu opisowi produktu.

Zapisy: „chroniona nazwa pochodzenia” i „chronione oznaczenie geograficzne” lub ich odpowiednie skróty („PDO”, „PGI”) oraz wspólnotowe symbole, które im odpowiadają, muszą znajdować się na etykietach produktów rolnych i środków spożywczych pochodzących ze Wspólnoty, które są wprowadzane do obrotu pod nazwą zarejestrowaną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Zapisy określone w drugim akapicie oraz symbole wspólnotowe, które im odpowiadają, mogą również znajdować się na etykietach produktów rolnych i środków spożywczych pochodzących z państw trzecich, które są wprowadzane do obrotu pod nazwą zarejestrowaną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 9 Zatwierdzenie zmiany opisu produktu

1. Grupa składająca pierwotny wniosek lub, jeśli ta nie może działać, inna grupa spełniająca warunki art. 5 ust. 2, mogą wystąpić o zatwierdzenie zmiany opisu produktu, w szczególności aby uwzględnić rozwój wiedzy naukowej i technicznej lub by ponownie określić obszar geograficzny, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. c).

Wniosek zawiera opis zmian, których dotyczy oraz ich uzasadnienie.

2. Jeśli zmiana pociąga za sobą jedną lub więcej zmian w jednolitym dokumencie, wniosek o zatwierdzenie zmiany podlega procedurze określonej w art. 5 do 7. Jednakże, jeżeli proponowane zmiany są nieznaczne, Komisja podejmuje decyzje o zatwierdzeniu zmiany, bez zastosowania procedury art. 6 ust. 2 i art. 7.

3. Jeżeli zmiana nie pociąga za sobą żadnych zmian w jednolitym dokumencie, obowiązują następujące zasady:

i) w przypadku gdy obszar geograficzny znajduje się w Państwie Członkowskim, to ono wypowiada się co do zatwierdzenia zmiany i, w razie decyzji pozytywnej, publikuje zmieniony opis produktu oraz powiadamia Komisję o zatwierdzonych zmianach i ich uzasadnieniu;

ii) w przypadku gdy obszar geograficzny znajduje się w państwie trzecim, Komisja wypowiada się co do zatwierdzenia wnioskowanej zmiany.

Artykuł 10 System kontroli

1. Państwa Członkowskie gwarantują, że system kontroli określony w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 stosuje się do podmiotów podlegających przepisom niniejszego rozporządzenia.

2. Państwa Członkowskie włączają podmioty podlegające przepisom niniejszego rozporządzenia do swoich wieloletnich krajowych planów kontroli określonych w art. 41, 42 i 43 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 oraz do rocznych sprawozdań określonych w art. 44 wspomnianego rozporządzenia.

3. Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, Państwa Członkowskie wyznaczają właściwy organ centralny w szczególności odpowiedzialny za stosowanie systemu kontroli dotyczącego niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 11 Kontrole dotyczące przestrzegania opisu produktu przez podmioty

1. W celu przeprowadzania kontroli dotyczących przestrzegania opisu produktu przez określone, działające na danym obszarze geograficznym podmioty, przed wprowadzeniem do obrotu, właściwy organ, o którym mowa w art. 10 ust. 3, może wyznaczyć jeden lub kilka organów państwowych ds. kontroli lub zlecić kontrole jednemu lub kilku prywatnym organom kontroli. Zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. g), opis produktu każdej nazwy podaje nazwę jednego lub kilku organów, które będą przeprowadzać kontrole danych produktów rolnych lub środków spożywczych.

W przypadku nazw, których obszar geograficzny znajduje się w państwie trzecim, opis produktu podaje nazwę jednego lub kilku organów państwowych lub prywatnych, które będą przeprowadzać kontrole określone w akapicie pierwszym.

2. Prywatne organy kontroli, o których mowa w ust. 1 muszą być akredytowane zgodnie z normą EN 45011 lub inną równoważną normą.

3. Prywatne lub państwowe organy kontroli, o których mowa w ust. 1 muszą mieć prawo do zapewnienia przestrzegania niniejszego rozporządzenia, włącznie z narzuceniem kar, jeśli zajdzie taka potrzeba, w przypadku gdy stwierdzą, że dany produkt rolny lub środek spożywczy objęty nazwą chronioną wchodzącą w zakres ich kompetencji nie odpowiada wymogom opisu produktu.

4. Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji nazwę i dane właściwego organu określonego w art. 10 ust. 3, nazwę i dane ewentualnych wyznaczonych służb kontrolnych i delegowanych prywatnych organów kontrolnych określonych w ust. 1 akapit pierwszy, ich kompetencje oraz wszelkie zmiany dotyczące tych informacji.

W przypadku nazwy, której obszar geograficzny znajduje się w państwie trzecim, grupa, bądź bezpośrednio, bądź za pośrednictwem organów danego państwa trzeciego, przekazuje Komisji informacje określone w akapicie pierwszym.

Komisja publikuje informacje, o których mowa w akapitach pierwszym i drugim oraz regularnie je aktualizuje.

5. Państwa Członkowskie przyjmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, że podmiot, który przestrzega przepisów niniejszego rozporządzenia może podlegać kontroli przez organy określone w niniejszym artykule.

6. Koszty kontroli określone w niniejszym artykule będą poniesione przez podmioty objęte wspomnianymi kontrolami.

Artykuł 12 Unieważnienie

1. Jeżeli Komisja uzna, że warunki opisu danego produktu rolnego lub środka spożywczego objętego nazwą chronioną przestają być spełnione, przystępuje do unieważnienia rejestracji, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 3, które zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

2. Grupa składająca pierwotny wniosek lub, jeśli ta nie może działać, inna grupa spełniająca warunki art. 5 ust. 2, mogą wystąpić o unieważnienie rejestracji, przedstawiając uzasadnienie swego wniosku.

Procedura określona w art. 5, 6 i 7 stosuje się mutatis mutandis .

Artykuł 13 Ochrona

1. Zarejestrowane nazwy są chronione przed:

a) wszelkim bezpośrednim lub pośrednim wykorzystaniem w celach komercyjnych zarejestrowanej nazwy dla produktów nieobjętych rejestracją, o ile produkty te są porównywalne do produktów zarejestrowanych pod tą nazwą lub jeśli stosowanie nazwy pozwala na korzystanie z renomy nazwy chronionej;

b) wszelkim niezgodnym z prawem zawłaszczeniem, imitacją lub przywołaniem, nawet jeśli wskazane jest prawdziwe pochodzenie produktu lub jeśli chroniona nazwa została przetłumaczona lub towarzyszy jej określenie takie, jak: „rodzaj”, „typ”, „metoda”, „na sposób”, „imitacja” lub inne podobne określenie;

c) wszelkim innym fałszywym lub mylącym wskazaniem dotyczącym miejsca pochodzenia, pochodzenia, właściwości lub podstawowych cech produktu znajdujących się na opakowaniu zewnętrznym lub wewnętrznym, w materiale reklamowym lub w dokumentach związanych z produktem, jak również na opakowaniu produktu w pojemniku, mogącym stworzyć fałszywe wrażenie co do jego pochodzenia;

d) wszelkimi innymi praktykami, które mogłyby wprowadzać opinię publiczną w błąd co do rzeczywistego pochodzenia produktu.

Gdy zarejestrowana nazwa zawiera w sobie nazwę produktu rolnego lub środka spożywczego, która jest uważana za nazwę rodzajową, to zastosowanie nazwy rodzajowej w odniesieniu do odpowiednich produktów rolnych lub środków spożywczych nie jest uważane za sprzeczne z akapitem pierwszym lit. a) lub b).

2. Nazwy chronione nie mogą stać się nazwami rodzajowymi.

3. Jeśli chodzi o nazwy, których rejestracja była przedmiotem złożonego wniosku zgodnie z art. 5, może zostać przewidziany okres przejściowy, trwający maksymalnie pięć lat, w ramach art. 7 ust. 5, wyłącznie w przypadku uznania za dopuszczalne oświadczenia o sprzeciwie, według którego zarejestrowanie proponowanej nazwy przyniosłoby szkodę nazwie całkowicie lub częściowo homonimicznej lub produktom znajdującym się zgodnie z prawem na rynku od co najmniej pięciu lat poprzedzających dzień opublikowania określony w art. 6 ust. 2.

Może być również ustanowiony okres przejściowy dla przedsiębiorstw, których siedziba znajduje się w Państwie Członkowskim lub państwie trzecim, w którym znajduje się dany obszar geograficzny pod warunkiem, że przedsiębiorstwa te wprowadzały zgodnie z prawem do obrotu dane produkty, używając w sposób ciągły odpowiednich nazw przez okres co najmniej pięciu lat poprzedzających dzień opublikowania określony w art. 6 ust. 2 oraz pod warunkiem, że problem ten został poruszony w czasie krajowej procedury sprzeciwu określonej w art. 5 ust. 5 akapit drugi lub w czasie wspólnotowej procedury sprzeciwu określonej w art. 7 ust. 2. Łącznie, okres przejściowy określony w niniejszym akapicie skumulowany z okresem dostosowawczym, określonym w art. 5 ust. 6, nie może przekraczać pięciu lat.

4. Bez uszczerbku dla stosowania art. 14, Komisja może zezwolić, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 3, na współistnienie nazwy zarejestrowanej i nazwy niezarejestrowanej oznaczającej miejsce w Państwie Członkowskim lub państwie trzecim, jeśli nazwa ta jest identyczna z nazwą zarejestrowaną pod warunkiem, że zostały spełnione wszystkie wymienione następnie warunki:

a) identyczna nazwa niezarejestrowana była używana zgodnie z prawem od co najmniej dwudziestu pięciu lat przed dniem 24 lipca 1993 r., w oparciu o uczciwe i niezmienne użycie;

b) zostało dowiedzione, że używanie nazwy nie miało w żadnym momencie na celu wykorzystania renomy nazwy zarejestrowanej, ani że nie wprowadziła ona i nie mogła wprowadzić w błąd konsumentów co do rzeczywistego pochodzenia produktu;

c) problem związany z identyczną nazwą był poruszany przed zarejestrowaniem nazwy.

Współistnienie nazwy zarejestrowanej i nazwy niezarejestrowanej z nią identycznej nie może przekraczać okresu o maksymalnej długości piętnastu lat, po upływie którego nazwa niezarejestrowana nie może być dłużej używana.

Używanie określonego niezarejestrowanego oznaczenia geograficznego jest dozwolone tylko jeśli kraj pochodzenia jest wyraźnie i jasno wskazany na etykiecie.

Artykuł 14 Zależności między znakami towarowymi a oznaczeniami geograficznymi

1. Jeśli nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne są zarejestrowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub zostały zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92, wniosek o zarejestrowanie znaku towarowego odpowiadający jednej z sytuacji, o których mowa w art. 13 i dotyczący tej samej kategorii produktów jest odrzucony, pod warunkiem, że wniosek o rejestrację znaku towarowego został złożony:

a) dla nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych zarejestrowanych z tytułu art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, po dniu ich zarejestrowania;

b) dla innych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych zarejestrowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, po dniu złożenia do Komisji wniosku o rejestrację nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego.

Znaki towarowe zarejestrowane niezgodnie z akapitem pierwszym są unieważnione.

2. W poszanowaniu prawa wspólnotowego, używanie znaku towarowego odpowiadającego jednej z sytuacji określonych w art. 13, opisanego, zarejestrowanego lub, kiedy jest to przewidziane przez odpowiednie prawodawstwo, nabytego poprzez używanie w dobrej wierze na terytorium Wspólnoty, bądź przed dniem objęcia ochroną nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego w kraju pochodzenia, bądź przed dniem 1 stycznia 1996 r., może być dalej dozwolone, niezależnie od rejestracji danej nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, jeżeli znakowi towarowemu nie grozi unieważnienie lub wygaśnięcie określone w dyrektywie Rady 89/104/EWG[7] i w rozporządzeniu Rady (WE) nr 40/94[8].

Artykuł 15 Komitety Zarządzające ds. Chronionych Oznaczeń Geograficznych i Chronionych Nazw Pochodzenia

1. Komisję wspiera stały Komitet ds. Chronionych Oznaczeń Geograficznych i Chronionych Nazw Pochodzenia, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.

Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

4. Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny.

Artykuł 16 Szczegółowe zasady stosowania

Zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2, w celu realizacji niniejszego rozporządzenia przyjmuje się szczegółowe zasady. Zawierają one w szczególności:

a) wykaz surowców określonych w art. 2 ust. 3;

b) szczegółowe zasady dotyczące elementów, które musi zawierać opis produktu, określony w art. 4 ust. 2;

c) warunki, w jakich osoba fizyczna lub osoba prawna może być traktowana jak grupa;

d) szczegółowe zasady dotyczące złożenia wniosku o rejestrację dla nazwy odnoszącej się do transgranicznego obszaru geograficznego, określonego w art. 5 ust. 1 akapit trzeci;

e) szczegółowe zasady dotyczące treści i sposobu przekazywania do Komisji dokumentów określonych w art. 5 ust. 7 i 9;

f) szczegółowe zasady dotyczące sprzeciwu określonego w art. 7, w tym zasady dotyczące właściwych konsultacji zainteresowanych stron;

g) szczegółowe zasady dotyczące zapisów i symboli określonych w art. 8;

h) szczegółowe zasady dotyczące nieznacznych zmian określonych w art. 7 ust. 5 akapit drugi i w art. 9 ust. 2 akapit drugi, uwzględniając fakt, że nieznaczna zmiana nie może dotyczyć ani podstawowych cech charakterystycznych produktu ani naruszyć związku;

i) szczegółowe zasady dotyczące rejestru nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, o których mowa w art. 7 ust. 6;

j) szczegółowe zasady dotyczące warunków kontroli w zakresie zachowania przez podmioty w danym obszarze geograficznym zgodności z opisem produktu.

Artykuł 17 Przepisy przejściowe

1. Nazwy zarejestrowane na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia są automatycznie wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 7 ust. 6. Odpowiadające im opisy produktu są traktowane jak opisy produktu określone w art. 4 ust. 1.

2. Zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2, Komisja przyjmuje rozporządzenie zapewniające przejście od zasad określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2081/92 do zasad określonych w niniejszym rozporządzeniu. W szczególności, rozporządzenie to określa procedury, które należy stosować, pozwalające na skuteczną analizę wniosków o rejestrację będących w toku, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92. Procedury te mogą narzucać wnioskodawcom obowiązek dostarczenia dodatkowych elementów w terminie, który zostanie ustanowiony.

Artykuł 18 Opłaty

Na mocy niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie mogą wymagać uiszczenia opłaty administracyjnej przeznaczonej na pokrycie kosztów poniesionych w trakcie rozpatrywania wniosków o rejestrację, oświadczeń o sprzeciwie, wniosków o zmianach i wniosków o unieważnienie.

Artykuł 19

Uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 2081/92.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktowane są tak, jak odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytywane są zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.

Artykuł 20

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Jednakże przepisy określone w art. 8 akapit drugi stosuje się od dnia 1 maja 2007 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich

Sporządzono w Brukseli,

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Środki spożywcze, o których mowa w art. 1 ust. 1:

- piwo;

- napoje z ekstraktów roślinnych

- chleb, ciasta, ciastka, wyroby cukiernicze lub herbatniki;

- naturalne gumy i żywice;

- musztarda;

- makarony;

ZAŁĄCZNIK II

Produkty rolne, o których mowa w art. 1 ust. 1:

- siano;

- olejki eteryczne;

- korek;

- koszenila (produkt pochodzenia zwierzęcego);

- kwiaty i rośliny ozdobne;

- wełna;

- wiklina;

- len trzepany.

ZAŁĄCZNIK III

Tabela korelacji

Rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 | Niniejsze rozporządzenie |

Artykuł 1 Artykuł 2 ustęp 1 Artykuł 2 ustęp 2 Artykuł 2 ustęp 3 Artykuł 2 ustęp 4 Artykuł 2 ustęp 5 Artykuł 2 ustęp 6 Artykuł 2 ustęp 7 Artykuł 3 ustęp 1 akapit pierwszy, drugi i trzeci Artykuł 3 ustęp 1 akapit czwarty Artykuł 2 ustęp 2 Artykuł 3 ustęp 3 Artykuł 4 Artykuł 5 ustęp 1, 2 i 3 Artykuł 5 ustęp 4 Artykuł 5 ustęp 5 akapit pierwszy Artykuł 5 ustęp 5 akapit drugi Artykuł 5 ustęp 5 akapit trzeci Artykuł 5 ustęp 5 akapit czwarty i piąty Artykuł 5 ustęp 5 akapit szósty, siódmy i ósmy Artykuł 5 ustęp 6 Artykuł 6 ustęp 1 akapit pierwszy Artykuł 6 ustęp 1 akapit drugi Artykuł 6 ustęp 1 akapit trzeci Artykuł 6 ustęp 2 Artykuł 6 ustęp 3 i 4 Artykuł 6 ustęp 5 akapit pierwszy Artykuł 6 ustęp 5 akapit drugi Artykuł 6 ustęp 6 akapit pierwszy Artykuł 6 ustęp 6 akapit drugi Artykuł 7 ustęp 1 Artykuł 7 ustęp 2 Artykuł 7 ustęp 3 Artykuł 7 ustęp 4 Artykuł 7 ustęp 5 Artykuł 8 Artykuł 9 akapit pierwszy Artykuł 9 akapit drugi Artykuł 9 akapit trzeci Artykuł 10 ustęp 1 Artykuł 10 ustęp 2 Artykuł 10 ustęp 3 Artykuł 10 ustęp 4 Artykuł 10 ustęp 5 Artykuł 10 ustęp 6 i 7 Artykuł 11 ustęp 1 do 3 Artykuł 11 ustęp 4 Artykuł 11a lit. a) Artykuł 11a lit. b) Artykuł 12 do 12d Artykuł 13 ustęp 1 Artykuł 13 ustęp 3 Artykuł 13 ustęp 4 Artykuł 13 ustęp 5 Artykuł 14 ustęp 1 i 2 Artykuł 14 ustęp 3 Artykuł 15 ustęp 1 i 2 Artykuł 15 ustęp 3 Artykuł 16 Artykuł 18 Załącznik I Załącznik II | Artykuł 1 – Artykuł 2 ustęp 1 Artykuł 2 ustęp 2 Artykuł 2 ustęp 3 akapit pierwszy – Artykuł 2 ustęp 3 akapit drugi – Artykuł 3 ustęp 1 akapit pierwszy, drugi i trzeci – Artykuł 3 ustęp 2 – Artykuł 4 Artykuł 5 ustęp 1, 2 i 3 Artykuł 5 ustęp 4 akapit pierwszy Artykuł 5 ustęp 4 akapit drugi Artykuł 5 ustęp 6 akapit pierwszy Artykuł 5 ustęp 6 akapit trzeci Artykuł 5 ustęp 6 akapit czwarty i piąty – Artykuł 5 ustęp 8 Artykuł 6 ustęp 1 akapit pierwszy – Artykuł 6 ustęp 1 akapit drugi Artykuł 6 ustęp 2 akapit pierwszy – Artykuł 6 ustęp 2 akapit drugi – – Artykuł 3 ustęp 3 Artykuł 7 ustęp 1 – Artykuł 7 ustęp 2 akapit pierwszy Artykuł 7 ustęp 3 Artykuł 7 ustęp 5 Artykuł 8 akapit drugi Artykuł 9 ustęp 1 akapit pierwszy Artykuł 9 ustęp 2 akapit pierwszy Artykuł 9 ustęp 2 akapit drugi – Artykuł 11 ustęp 1 Artykuł 11 ustęp 2 Artykuł 11 ustęp 3 – Artykuł 11 ustęp 5 i 6 – Artykuł 12 ustęp 1 Artykuł 12 ustęp 2 – – Artykuł 13 ustęp 1 Artykuł 13 ustęp 2 Artykuł 13 ustęp 3 akapit pierwszy Artykuł 13 ustęp 4 Artykuł 14 ustęp 1 i 2 Artykuł 3 ustęp 4 Artykuł 15 ustęp 1 i 2 Artykuł 15 ustęp 4 Artykuł 16 Artykuł 20 Załącznik I Załącznik II |

[1] Dz.U. L 109 z 6.5.2000, str. 29. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą nr 2003/89/WE, Dz.U. L 308 z 25.11.2003, str. 15).

[2] Dz.U. L 165 z 30.4.2004, str. 1. Sprostowanie w Dz.U. L 191 z 28.5.2004, str. 1.

[3] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

[4] Dz.U. L 208 z 24.7.1992, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 806/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 1.

[5] Dz.U. L 179 z 14.7.1999, str. 1.

[6] Dz.U. L 204 z 21.7.1998, str. 37.

[7] Dz.U. L 40 z 11.2.1989, str. 1.

[8] Dz.U. L 11 z 14.1.1994, str. 1.