[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 14.7.2009

KOM(2009) 359 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY

Sprawozdanie z funkcjonowania układów monetarnych zawartych z Monako, San Marino i Watykanem

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY

Sprawozdanie z funkcjonowania układów monetarnych zawartych z Monako, San Marino i Watykanem

1. WPROWADZENIE

Układy monetarne zostały zawarte pomiędzy Wspólnotą Europejską i Monako, San Marino oraz Watykanem w celu nadania ciągłości prawnej układom, które istniały między tymi krajami z jednej strony a Francją i Włochami z drugiej przed wprowadzeniem euro. W deklaracji dołączonej do Traktatu z Maastricht[1] przewidziano, że istniejące umowy będą renegocjowane w związku z wprowadzeniem euro.

Po dziesięciu latach od zastąpienia przez walutę euro dotychczasowych walut Włoch i Francji stosowanych przez Monako, San Marino i Watykan Rada zwróciła się do Komisji o dokonanie przeglądu funkcjonowania układów monetarnych[2]. Niniejszy komunikat zawiera szczegółową analizę treści układów, opis mocnych i słabych stron ich wdrażania oraz sugestie dotyczące zmian treści tych trzech układów.

2. OPIS TREśCI UKłADÓW

2.1. Cechy wspólne układów

W związku z tym, że waluty krajowe państw członkowskich strefy euro zostały zastąpione przez walutę euro w dniu 1 stycznia 1999 r. i że kompetencje uczestniczących państw członkowskich w kwestiach polityki pieniężnej i kursu walutowego zostały przeniesione na Wspólnotę, Rada postanowiła, że istniejące porozumienia, które państwa członkowskie strefy euro zawarły z krajami trzecimi w kwestiach monetarnych powinny zostać zmienione[3]. Nowy układ pomiędzy Wspólnotą a Księstwem Monako został wynegocjowany przez Francję (w porozumieniu z Komisją i Europejskim Bankiem Centralnym (EBC))[4], podczas gdy układy z Republiką San Marino i Państwem Watykańskim zostały wynegocjowane przez Włochy (w porozumieniu z Komisją i EBC)[5]. Układy monetarne upoważniły Monako, San Marino i Watykan do stosowania euro jako ich oficjalnej waluty i nadania statusu prawnego środka płatniczego banknotom i monetom euro.

Od dnia 1 stycznia 2002 r. Księstwo Monako jest upoważnione do emisji monet euro w rocznej ilości 0,002 liczby monet wybijanych we Francji. Republika San Marino jest upoważniona do emisji monet euro o maksymalnej rocznej wartości nominalnej w wysokości 1 994 000 EUR. Maksymalną roczną wartość nominalną monet euro, która może zostać wyemitowana przez Watykan, wstępnie ustalono na 670 000 EUR. Ponadto Państwo Watykańskie otrzymało prawo emisji dodatkowych monet w latach sediswakancji Stolicy Apostolskiej, w każdym Roku Jubileuszowym i w roku otwarcia Rady Ekumenicznej, w sumie 201 000 EUR przy każdej z tych okazji. Pułapy te zostały zmienione decyzją Rady z dnia 7 października 2003 r. na 1 000 000 EUR w przypadku „zwykłej” maksymalnej rocznej emisji i dodatkowe 300 000 EUR w szczególnych okolicznościach. Pułapy San Marino i Watykanu są korygowane co dwa lata tak, aby odzwierciedlały zmiany we wskaźniku cen konsumpcyjnych we Włoszech.

Liczbę monet euro emitowanych w Monako (San Marino i Watykanu) dodaje się do liczby monet emitowanych we Francji (Włoszech) w celu uzyskania zgody EBC na ilość emisji.

Obiegowe monety euro Monako, San Marino i Watykanu są identyczne z obiegowymi monetami euro emitowanymi przez państwa członkowskie strefy euro pod względem wartości nominalnej, statusu prawnego środka płatniczego, cech technicznych i cech wzoru na stronie wspólnej i wspólnych cechy wzoru na stronie narodowej. Właściwe organy Wspólnoty powiadamia się z wyprzedzeniem o cechach wzoru na stronach narodowych. Monako, San Marino i Watykan są upoważnione do emisji monet kolekcjonerskich euro na takich samych zasadach jak państwa członkowskie strefy euro, a ich wartość wlicza się do limitów maksymalnej rocznej emisji tych krajów. Republika San Marino może ponadto emitować scudi[6] w złotych monetach. Monako, San Marino i Watykan nie są upoważnione do emisji banknotów euro, a ich monety kolekcjonerskie nie są prawnym środkiem płatniczym poza ich terytoriami.

Wszystkie trzy kraje zobowiązały się do wprowadzenia wewnętrznych środków prawnych w celu zastosowania na swoich terytoriach przepisów wspólnotowych dotyczących banknotów i monet euro oraz do ścisłej współpracy ze Wspólnotą Europejską w celu zwalczania fałszowania banknotów i monet euro.

2.2. Cechy szczególne układu z Monako

Oprócz wyżej opisanych przepisów zawartych we wszystkich trzech układach monetarnych układ z Monako zawiera kilka dodatkowych wymogów.

Układ wyraźnie zobowiązuje Monako do wdrożenia prawodawstwa wspólnotowego mającego na celu zwalczanie fałszowania banknotów i monet euro.

Instytucje kredytowe i inne instytucje finansowe prowadzące działalność w Księstwie Monako mogą uczestniczyć w międzybankowym systemie rozrachunku, płatności i rozrachunku papierów wartościowych na tych samych warunkach, co analogiczne instytucje mające siedzibę we Francji, jeżeli spełniają warunki dostępu do tych systemów. Instytucje kredytowe Monako podlegają takim samym środkom przyjętym przez Banque de France w ramach wdrażania przepisów EBC dotyczących instrumentów i procedur polityki pieniężnej.

Księstwo odpowiada za wprowadzenie w życie na swoim terytorium przepisów mających na celu zapewnienie ochrony i stabilności euro oraz systemu finansowego WE. Zgodnie z art. 11 układu monetarnego na terytorium Księstwa Monako mają zastosowanie akty wspólnotowe w następujących dziedzinach: zbieranie informacji statystycznych przez EBC, rezerwy obowiązkowe instytucji kredytowych, kary nakładane na przedsiębiorstwa za nieprzestrzeganie rozporządzeń i decyzji EBC, emisja banknotów, operacje rynku, instrumenty kontroli pieniężnej, systemy rozliczeń i rozrachunków. Księstwo Monako stosuje środki przyjęte przez Francję w celu wdrożenia aktów wspólnotowych dotyczących nadzoru ostrożnościowego instytucji kredytowych i zapobiegania ryzykom systemowym dla systemów płatności i rozrachunku papierów wartościowych. Ponadto Monako musi wprowadzać środki równoważne w skutkach z dyrektywami wspólnotowymi w sprawie prania pieniędzy i z aktami prawnymi regulującymi usługi inwestycyjne.

Układ monetarny z Monako przewiduje istnienie wspólnego komitetu, którego zadanie polega na ułatwianiu wdrażania i funkcjonowania układu.

3. OCENA FUNKCJONOWANIA UKłADÓW I PROPOZYCJE DOTYCZąCE EWENTUALNYCH ZMIAN TREśCI UKłADÓW

3.1. Transpozycja stosownego prawodawstwa WE

Zakres prawodawstwa wspólnotowego, jakie należy transponować w trzech państwach, które podpisały układ monetarny ze Wspólnotą, różni się znacząco pomiędzy poszczególnymi układami.

Wszystkie trzy państwa zobowiązały się do podjęcia wewnętrznych środków prawnych w celu stosowania na odnośnych terytoriach wspólnotowych przepisów dotyczących banknotów i monet euro. Przepisy dotyczące wzoru i specyfikacji technicznych monet euro są w zasadzie odpowiednio stosowane. Ponieważ monety euro Monako, San Marino i Watykanu są projektowane we współpracy z certyfikowanymi mennicami strefy euro (tj. mennicami krajowymi Francji i Włoch) i są przez te mennice wytwarzane, stosowanie najnowszych przepisów wspólnotowych jest ogólnie rzecz biorąc zapewnione. Co się tyczy banknotów euro, nie ustanowiono właściwego organu ani procedury monitorowania w celu zweryfikowania, czy wdrażane są odpowiednie przepisy (np. zasady dotyczące wymiany i wycofania banknotów euro).

Sygnatariusze układów monetarnych zobowiązali się też do ścisłej współpracy ze Wspólnotą w dziedzinie zwalczania fałszowania banknotów i monet euro . Układ z Monako ma szerszy zakres niż pozostałe dwa układy stanowiąc, że Księstwo powinno podjąć odpowiednie działania określone w prawodawstwie wspólnotowym[7] w celu zapobiegania fałszowaniu. Wdrażanie układu z Monako w zakresie fałszowania podlega regularnej ocenie, a wykaz instrumentów prawnych, które mają być przyjęte, jest aktualizowany podczas posiedzeń wspólnego komitetu (zob. sekcja 3.2.). Chociaż utrzymują się pewne braki (np. brak podpisania układu z Europolem), w dziedzinie tej poczyniono znaczne postępy.

Układy z San Marino i Watykanem nie nakładają szczególnych zobowiązań dotyczących transpozycji prawodawstwa UE w obszarze ochrony środków pieniężnych denominowanych w euro przed fałszowaniem i metod współpracy ze Wspólnotą. Zgodnie z informacjami Komisji oba kraje poczyniły wysiłki w celu dostosowania swoich przepisów do norm wspólnotowych, ale z powodu braku mechanizmu monitorowania w zakresie tych dwóch układów, podobnego do mechanizmu stosowanego w przypadku Monako, Wspólnota nie jest regularnie informowana o wdrażaniu układów monetarnych przez San Marino i Watykan.

Układ monetarny z Monako zawiera kilka dodatkowych elementów, z których większość stanowiła część wcześniejszych układów z Francją. W odróżnieniu od układów monetarnych z Watykanem i San Marino, układ z Monako określa zasady i warunki dostępu instytucji kredytowych i innych instytucji upoważnionych do prowadzenia działalności na terytorium Monako do międzybankowego systemu rozrachunku, płatności i rozrachunku papierów wartościowych w Unii Europejskiej . Układy z Watykanem i San Marino precyzują, że instytucje finansowe mające siedzibę w tych dwóch państwach mogą mieć dostęp do systemu płatności w granicach strefy euro zgodnie z zasadami i warunkami, które ustali Banca d’Italia za zgodą Europejskiego Banku Centralnego. Watykan i San Marino nie wyraziły do tej pory zainteresowania bezpośrednim uczestnictwem w systemach płatności strefy euro, pomimo istnienia znaczącego sektora finansowego w San Marino (w chwili obecnej banki działające w San Marino uzyskują dostęp do systemów płatności za pośrednictwem banków włoskich). Biorąc pod uwagę wielkość sektora bankowego w San Marino i jego ścisłe współdziałanie z bankami działającymi w strefie euro, warto byłoby zwrócić się do Republiki San Marino o dostosowanie prawodawstwa w sektorze bankowym i finansowym do prawodawstwa obowiązującego w państwach członkowskich należących do strefy euro.

Obowiązki dotyczące transpozycji odnośnego prawodawstwa WE do krajowego porządku prawnego lub przyjęcia równoważnych środków są bardzo zróżnicowane w trzech krajach, które podpisały układ monetarny ze Wspólnotą. W celu zapewnienia odpowiedniej ochrony banknotów i monet euro przed fałszowaniem należy monitorować wdrażanie odnośnego prawodawstwa WE we wszystkich trzech krajach. Banki i instytucje finansowe z San Marino powinny podlegać tym samym zasadom, co banki i instytucje finansowe w strefie euro. Należy zatem zwrócić się do San Marino o transpozycję odnośnego istniejącego prawodawstwa WE w obszarze bankowości i finansów, i o przyjęcie wszystkich aktualizacji i nowych przepisów w tej dziedzinie. Z uwagi na złożoność tego prawodawstwa i ograniczone zdolności administracyjne Republiki można byłoby przewidzieć dwuletni okres przejściowy. |

3.2. Mechanizmy monitorowania

Układy monetarne zastąpiły konwencje, które istniały między Francją i Włochami z jednej strony a Monako, Watykanem i San Marino z drugiej strony. Nie są to już układy dwustronne, ale układy między krajami trzecimi i Wspólnotą Europejską przyjmowane na podstawie art. 111 Traktatu. Monako, Watykanowi i San Marino przyznano prawo emitowania monet, które są prawnym środkiem płatniczym dla 325 mln mieszkańców strefy euro. Państwa członkowskie strefy euro muszą przestrzegać surowych reguł, których wdrażanie jest ściśle monitorowane przez instytucje UE. UE powinna zatem odgrywać właściwą rolę w zakresie kontroli wdrażania układów monetarnych.

Układ monetarny z Monako przewiduje istnienie wspólnego komitetu, którego zadanie polega na ułatwianiu wdrażania i funkcjonowania układu. W skład komitetu wchodzą przedstawiciele Księstwa Monako, Francji, Komisji Europejskiej i Europejskiego Banku Centralnego, a jego posiedzenia zazwyczaj odbywają się raz w roku. Podczas posiedzeń strony omawiają postępy we wdrażaniu układu i ewentualne zmiany do załączników określających prawodawstwo wymagające transpozycji. Komitet również regularnie bada współpracę w zakresie walki z fałszowaniem banknotów i monet euro i wdrażania odnośnych środków prawnych.

W odróżnieniu od procedury przewidzianej dla układu z Monako, w układach podpisanych z San Marino i Watykanem nie przewiduje się procedury monitorowania. Z powodu braku regularnego oficjalnego monitorowania San Marino i Watykan nie składają regularnych sprawozdań z wdrażania układów. Zgodność ich prawodawstwa z zobowiązaniami wynikającymi z układów monetarnych nie została zbadana, nie są one też odpowiednio informowane o zmianach w dziedzinach objętych układami monetarnymi.

W celu przygotowania niniejszego komunikatu Komisja i EBC zorganizowały w marcu 2009 r. nieoficjalne posiedzenie z przedstawicielami trzech państw. Dialog z przedstawicielami Monako i San Marino był konstruktywny, podczas gdy Państwo Watykańskie było mniej otwarte na wymianę poglądów i informacji.

Układy z Watykanem i San Marino nie tworzą platformy do regularnej dyskusji dotyczącej ich funkcjonowania. Z powodu braku regularnych posiedzeń władze San Marino i Watykanu mają trudności ze śledzeniem nowo przyjętego prawodawstwa w dziedzinach objętych układami, a instytucje wspólnotowe nie mogą właściwie monitorować wdrażania układów. Komisja proponuje zatem stworzenie dwóch wspólnych komitetów – podobnych do wspólnego komitetu istniejącego w przypadku Księstwa Monako – dla Państwa Watykańskiego i Republiki San Marino. W komitetach zasiadaliby przedstawicieli San Marino/Watykanu, Włoch, Komisji i EBC, a spotykania obywałyby się co najmniej raz w roku w celu monitorowania postępów we wdrażaniu układów i ich ewentualnych zmian. |

3.3. Klauzula ochronna w przypadku poważnego uchybienia w zakresie wdrażania układów

Podpisując układy finansowe ze Wspólnotą trzy państwa podjęły różne zobowiązania w zamian za prawo stosowania euro jako ich waluty krajowej i emitowania monet euro. Chociaż UE ma możliwość wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia prawa wspólnotowego, kiedy państwo członkowskie nie postępuje zgodnie ze swoimi zobowiązaniami, obecne układy nie umożliwiają Wspólnocie żadnego wpływu w sytuacji, gdy kraj, który podpisał układ nie wypełnia swoich zobowiązań (poza ostateczną – a zatem mało prawdopodobną – możliwością jednostronnego wycofania z układu).

Komisja sugeruje, że UE powinna mieć możliwość podejmowania decyzji w sprawie tymczasowego zawieszenia prawa emitowania monet euro w przypadku trwałego (np. trwającego 2 lata) i poważnego naruszenia zobowiązań wynikających z układów monetarnych. Tymczasowe zawieszenie prawa emisji (np. z powodu trwałego braku transpozycji odnośnego prawodawstwa wspólnotowego) byłoby poprzedzane kilkoma ostrzeżeniami i wymianami poglądów. |

3.4. Pułapy emisji monet euro

Monako, Watykan i San Marino są uprawnione do emitowania monet euro ze stronami narodowymi tych krajów i mających status prawnego środka płatniczego w strefie euro.

Ze względów historycznych pułapy maksymalnej rocznej emisji ustalono w różny sposób[8]. Monako jest upoważnione do emisji maksymalnie 0,002 liczby monet bitych we Francji (tj. monet euro z francuskimi stronami narodowymi). W 2009 r. otrzymało upoważnienie do emisji monet euro o łącznej wartości nominalnej w wysokości 221 094 EUR.

Pułapy San Marino i Watykanu to stałe kwoty przyjmowane co dwa lata w celu uwzględnienia zmian włoskiego wskaźnika cen konsumpcyjnych. Oba te pułapy zostały przyjęte na podstawie pułapów emisji zastosowanych w porozumieniach zawartych z Włochami przed wprowadzeniem euro i nie są powiązane z żadnymi rzeczywistymi zmiennymi takimi jak liczba mieszkańców, PKB lub emisja monet euro w państwach członkowskich strefy euro. Na lata 2008 i 2009 pułapy te są ustalone na poziomie 2 183 112 EUR dla San Marino i 1 074 000 EUR dla Watykanu. Państwo Watykańskie na szczególne okazje może emitować dodatkowe ilości obiegowych monet euro (zobacz pkt 2.1.).

Wszystkie trzy kraje ściśle przestrzegały do tej pory wyznaczonych im pułapów emisji.

Rzeczywiste dane w przeliczeniu na jednego mieszkańca sugerują, że pułapy emisji wyznaczone dla krajów, które podpisały układ monetarny ze Wspólnotą są wysokie. Według stanu na wrzesień 2008 r. wartość monet wyemitowanych w przeliczeniu na jednego mieszkańca wynosiła 7 028 EUR w Watykanie, 422 EUR w San Marino i 190 EUR w Monako. W tym samym okresie (2002-2008) średnia emisja w państwach członkowskich strefy euro osiągnęła 63 EUR w przeliczeniu na jednego mieszkańca (w celu zapoznania się ze szczegółowymi danymi zobacz załącznik I). Limity emisji wyższe niż limity ustalone proporcjonalnie do liczby mieszkańców mogą być jednak uzasadnione przez stosunkowo wyższe zapotrzebowanie na te monety na rynku kolekcjonerów monet.

Obiegowe monety euro są jednak przede wszystkim środkiem płatniczym: powinny być przedmiotem swobodnego obiegu na rynku i być wykorzystywane do dokonywania płatności. Obiegowe monety zatrzymane przez kolekcjonerów monet nie spełniają swoich pierwotnych funkcji i są wykorzystywane wyłącznie jako przedmioty kolekcjonerskie.

W celu dopuszczenia do obrotu monet danych trzech krajów, które podpisały układ monetarny, Komisja sugeruje zwiększenie ich pułapów emisji. Nowe pułapy zostałyby obliczone zgodnie z nową jednolitą metodą zakładającą równe traktowanie wszystkich trzech krajów. Pierwotne układy monetarne faktycznie przyznały Monako mniej uprzywilejowane traktowanie niż San Marino i Watykanowi. W rezultacie Monako emituje obecnie w przybliżeniu 0,1 liczby monet emitowanych przez San Marino i 0,2 liczby monet emitowanych przez Watykan, mimo że Monako ma największą spośród tych trzech krajów liczbę mieszkańców, a jego układ monetarny zawiera największą liczbą zobowiązań.

Nowy pułap na rok (n) będzie się składał z części stałej i zmiennej:

1. Część stała będzie miała na celu pokrycie zapotrzebowania kolekcjonerów monet. Zgodnie z ogólnymi szacunkami na pokrycie zapotrzebowania rynku kolekcjonerów powinny wystarczyć monety o łącznej wartości 2 100 000 EUR.[9]

2. Część zmienna będzie się opierała na średniej emisji w strefie euro w przeliczeniu na jednego mieszkańca. Średnia liczba monet w przeliczeniu na jednego mieszkańca wyemitowana w roku (n-1) w strefie euro zostanie pomnożona przez liczbę mieszkańców kraju, który podpisał układ monetarny.

Tabela 1 pokazuje symulację pułapów na 2009 r. obliczonych zgodnie z tą metodą.

Tabela 1: Pułapy emisji obliczone na podstawie jednolitej metody (przykład na 2009 r.)

San Marino | 30 324 | 109 470 | 2 100 000 | 2 209 470 | 2 183 112 |

Watykan | 826 | 2 952 | 2 100 000 | 2 102 952 | 1 074 000 |

Nowa metoda znacznie zwiększyłaby pułap emisji monet w Monako: w przybliżeniu z 220 000 EUR do niemal 2 220 000 EUR. Pułap dla Watykanu uległby niemal podwojeniu z 1 074 000 EUR do ponad 2 100 000 EUR.

Wzrost pułapów emisji powinien być jednak uwarunkowany zgodnością z nowym „Zaleceniem Komisji w sprawie wspólnych wytycznych dotyczących stron narodowych i emisji monet euro przeznaczonych do obiegu”[11] przyjętym przez Radę w dniu 10 lutego 2009 r. W związku z tym wszystkie obiegowe monety euro powinny być wprowadzone do obrotu zgodnie z ich wartością nominalną, z wyjątkiem niewielkiej liczby wyemitowanych monet, które mogą zostać sprzedane po wyższej cenie, jeżeli jest to uzasadnione takimi względami jak szczególna jakość lub opakowanie. Jest to zasada przestrzegana zarówno przez Monako, jak i przez San Marino: Monako rozprowadza do banków monakijskich większość swoich monet wymieszanych w rolkach monet z monetami euro innych krajów strefy euro. San Marino dostarcza do banków na swoim terytorium około 70 % swoich monet bez mieszania ich z monetami euro innych krajów. Aby zapobiec masowemu wykupywaniu przez kolekcjonerów monet San Marino w lokalnych bankach jednym z możliwych rozwiązań byłoby mieszanie ich z monetami euro innych krajów przed dostarczeniem do banków . Z punktu widzenia aktualnych praktyk największe zmiany będzie musiało wprowadzić Państwo Watykańskie, które emituje praktycznie wszystkie swoje obiegowe monety w zestawach kolekcjonerskich (w strefie euro mniej niż 1 % monet jest sprzedawanych powyżej wartości nominalnej w zestawach monet).

Nowa wspólna metoda będzie także miała zastosowanie do wszelkich potencjalnych przyszłych układów monetarnych[12].

Komisja sugeruje wprowadzenie nowej metody obliczania pułapów emisji, która pozwoliłaby na równe traktowanie krajów, które podpisały układ monetarny ze Wspólnotą. Wspólna metoda zapewniłaby sprawiedliwe traktowanie i uwzględniałaby zapotrzebowanie kolekcjonerów monet, aby zapewnić skuteczny obieg obiegowych monet euro emitowanych przez te kraje. |

3.5. Zasady bicia monet euro

W układzie monetarnym z Monako zastrzeżono prawo produkcji monet euro Monako dla krajowej mennicy francuskiej, natomiast monety Watykanu i San Marino mogą być bite tylko w mennicy włoskiej. Zasadę tę wprowadzono ze względów historycznych w czasie, gdy gotówka euro nie była jeszcze w obrocie i niemal wszystkie kraje strefy euro biły monety euro tylko na własne potrzeby przy niewielkiej współpracy w zakresie produkcji i zarządzania zasobami. Sytuacja uległa teraz zmianie i wiele krajów strefy euro zleca obecnie bicie swoich monet w innych krajach strefy euro, a niektóre kupują monety z zasobów zagranicznych. Faktem jest, że wiele mennic ze strefy euro rozwinęło na szeroką skalę dynamiczną działalność handlową polegającą na produkowaniu monet dla innych europejskich i nieeuropejskich krajów[13].

Mimo iż wydaje się, że obowiązujące porozumienia Monako, San Marino i Watykanu z mennicami francuską i włoską funkcjonują prawidłowo, z perspektywy prawa UE nie ma obecnie powodu utrzymywania monopolu niektórych mennic krajowych na produkcję monet niezbędnych dla wdrożenia układu zawartego pomiędzy Wspólnotą i krajem trzecim. Taki monopol jest całkowicie sprzeczny z duchem Traktatu i tworzy faktyczną dyskryminację pomiędzy państwami członkowskimi, ponieważ innym mennicom strefy euro odmówiono prawa składania ofert na produkowanie monet potrzebnych Monako, Watykanowi i San Marino.

Mennice strefy euro powinny mieć możliwość składania ofert danym trzem krajom na produkowanie ich monet euro, a Monako, Watykan i San Marino powinny mieć możliwość swobodnego wybrania spośród nich wykonawcy[14]. |

4. WNIOSKI

Rada zwróciła się do Komisji o dokonanie przeglądu funkcjonowania istniejących układów monetarnych. Po szczegółowym zbadaniu układów Komisja zasugerowała wprowadzenie zmian, które odnosiłyby się do następujących kwestii:

3. zapewnienia bardziej wyrównanych warunków w odniesieniu do zobowiązań krajów, które podpisały układ monetarny ze Wspólnotą;

4. utworzenia stosownego mechanizmu monitorowania w odniesieniu do wszystkich trzech układów;

5. wprowadzenia możliwości zawieszenia prawa do emitowania monet euro w przypadku poważnego i trwałego naruszenia zobowiązań wynikających z układu;

6. wprowadzenia wspólnej metody obliczania pułapów emisji monet euro i dokonywania ich stosownych zmian;

7. umożliwienia mennicom strefy euro składania ofert na produkowanie monet Monako, Watykanu i San Marino i pozostawienia tym trzem krajom swobody wyboru wykonawcy.

Komisja wraz z EBC mogłaby renegocjować układ monetarny z Monako, natomiast układy monetarne z San Marino i Watykanem mogą być renegocjowane przez Komisję i Włochy wraz z EBC.

ZAŁĄCZNIK I – Łączna emisja monet na koniec 2008 r.[15]

San Marino | 30 324 | 24 074 | 794 | 12 808 | 422,38 |

Watykan | 826 | 5 461 | 6 611 | 5 806 | 7 028,77 |

Strefa euro | 323 186 285 | 82 033 879 | 254 | 20 399 071 | 63,12 |

BE | 10 741 048 | 3 227 578 | 300 | 1 168 911 | 108,83 |

DE | 82 062 249 | 23 406 690 | 285 | 5 689 889 | 69.34 |

IE | 4 517 758 | 4 096 719 | 907 | 697 268 | 154,34 |

EL | 11 262 539 | 2 190 838 | 195 | 661 998 | 58,78 |

ES | 45 853 045 | 14 198 243 | 310 | 3 419 593 | 74,58 |

FR | 64 105 125 | 12 485 491 | 195 | 2 439 620 | 38,06 |

IT | 60 090 430 | 11 526 576 | 192 | 3 635 354 | 60,50 |

CY | 801 622 | 217 011 | 271 | 73 282 | 91,42 |

LU | 491 702 | 513 019 | 1043 | 181 312 | 368,74 |

MT | 412 614 | 110 173 | 267 | 31 244 | 75,72 |

NL | 16 481 139 | 2 829 555 | 172 | 539 189 | 32,72 |

AT | 8 356 707 | 3 918 946 | 469 | 959 720 | 114,84 |

PT | 10 631 800 | 2 012 771 | 189 | 416 684 | 39,19 |

SI | 2 053 393 | 159 550 | 78 | 39 906 | 19,43 |

FI | 5 325 115 | 1 140 716 | 214 | 445 100 | 83,59 |

[1] Deklaracja nr 6 dotycząca stosunków walutowych z San Marino, Watykanem i Monako.

[2] Konkluzje Rady w sprawie wspólnych wytycznych dotyczących stron narodowych i emisji monet euro przeznaczonych do obiegu, 2922 posiedzenie Rady ECOFIN z dnia 10 lutego 2009 r.

[3] Franki francuskie miały status prawnego środka płatniczego w Monako od 1925 r. Księstwo używało banknotów i monet denominowanych we frankach francuskich i było upoważnione do emisji własnych monet denominowanych we frankach do pewnego pułapu (były one prawnym środkiem płatniczym jedynie na terytorium Monako). Powiązania monetarne między Włochami i San Marino regulowała konwencja o przyjaźni i dobrosąsiedztwie podpisana w 1939 r., a konwencja walutowa regulująca stosunki walutowe między Włochami i Państwem Watykańskim została podpisana w 1929 r. Obie konwencje odnawiano co dziesięć lat i upoważniały one San Marino i Watykan do emisji lirów w monetach, które miały status prawnego środka płatniczego we Włoszech.

[4] Układ monetarny pomiędzy rządem Republiki Francuskiej, w imieniu Wspólnoty, i rządem Jego Najjaśniejszej Wysokości Księcia Monako (Dz.U. L 142 z 31.5.2002).

[5] Układ monetarny pomiędzy Republiką Włoską, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, i Republiką San Marino (Dz.U. C 209 z 27.7.2001). Układ monetarny pomiędzy Republiką Włoską, w imieniu Wspólnoty, i Państwem Watykańskim i, w swoim imieniu, Stolicą Apostolską (Dz.U. C 299 z 25.10.2001).

[6] Jednostka monetarna stosowana na Półwyspie Apenińskim do XIX wieku.

[7] Decyzja ramowa z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie zwiększenia ochrony poprzez sankcje karne i inne sankcje (2000/838/WSiSW, Dz.U. L 140 z 14.6.2000) i rozporządzenie Rady ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (1338/2001, Dz.U. L 181 z 4.7.2001).

[8] W układach monetarnych przejęto metodę wykorzystaną do ustalenia pułapów emisji w konwencjach walutowych obowiązujących przed wprowadzeniem euro.

[9] San Marino skupiło się przykładowo na biciu z pewnymi sukcesami wybranych nominałów monet w walucie euro: monety te są obecnie stosowane w transakcjach zgodnie z ich wartością nominalną.

[10] W 2008 r. średnia emisja netto w strefie euro wyniosła 3,61 EUR w przeliczeniu na jednego mieszkańca.

[11] Zob. przypis 2.

[12] Prowadzone są rozmowy na temat układu z Księstwem Andory.

[13] Dziesięć mennic strefy euro eksportuje monety.

[14] Kraj, którego mennica produkowałaby monety euro krajowi, który podpisał układ monetarny, dodałby te monety do liczby monet planowanych na własne potrzeby, aby EBC zatwierdził łączną ilość emisji zgodnie z obowiązującą praktyką. Prawa emisji danych państw członkowskich strefy euro nie uległyby ograniczeniu, jeżeli względem ilości emisji nie istnieją ograniczenia a priori.

[15] Źródła: EBC (kumulowana emisja netto) dla krajów UE; odnośne instytucje we Francji i we Włoszech dla trzech krajów trzecich.

[16] Źródła: Eurostat dla krajów UE; CIA Factbook (szacunki z lipca 2009 r.) dla trzech krajów trzecich.