Do tej pory połowy włócznika śródziemnomorskiego były regulowane wyłącznie za pomocą środków technicznych na podstawie art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie środków zarządzania zrównoważoną eksploatacją zasobów rybołówstwa Morza Śródziemnego, a następnie na podstawie art. 20–26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2107 z dnia 15 listopada 2017 r. ustanawiającego środki zarządzania, ochrony i kontroli obowiązujące na obszarze konwencji Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1936/2001, (WE) nr 1984/2003 i (WE) nr 520/2007.

Przez cały okres negocjacji stanowisko UE było zgodne z celami określonymi w art. 2 ust. 2, art. 28 ust. 1 i 2 oraz art. 29 i 33 rozporządzenia podstawowego.

Aby umożliwić odnowienie stada, przyjęte w ramach zalecenia ICCAT 16-05 środki transponowane przez niniejsze rozporządzenie są bardziej restrykcyjne lub bardziej szczegółowe niż środki już obowiązujące (zob. powyżej). Główne różnice można streścić w następujący sposób:

a) Minimalny rozmiar odniesienia do celów ochrony: w art. 11 niniejszego rozporządzenia określono minimalny rozmiar odniesienia do celów ochrony: są to ryby o długości ogonowej mniejszej niż 100 cm (długość ryby od początku pyska do rozwidlenia ogona – LJFL), lub o masie w relacji pełnej mniejszej niż 11,4 kg lub masie 10,2 kg po usunięciu skrzeli i wypatroszeniu. Jest on zatem bardziej restrykcyjny niż rozmiar określony w art. 24 rozporządzenia (UE) 2017/2107, zgodnie z którym długość ogonowa wynosi mniej niż 90 cm lub alternatywnie masa w relacji pełnej wynosi mniej niż 10 kg, mniej niż 9 kg po usunięciu skrzeli i wypatroszeniu albo mniej niż 7,5 kg po oprawieniu (usunięcie skrzeli, wypatroszenie, usunięcie płetw i części głowy);

b) Maksymalna liczba haków: art. 14 niniejszego rozporządzenia stanowi, że maksymalna liczba haków, które mogą wystawiać lub zabierać statki rybackie prowadzące połowy włócznika śródziemnomorskiego wynosi 2 500 haków. Przepis ten jest zatem bardziej restrykcyjny niż art. 25 rozporządzenia (UE) 2017/2107, który stanowi, że „na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006 maksymalna liczba haków, które statki prowadzące ukierunkowane połowy włócznika śródziemnomorskiego mogą wystawiać lub zabierać na statek, wynosi 2 800”;

c) okres zamknięty: okres zamknięty dla połowów w dniach od 1 stycznia do 31 marca każdego roku przyjęto już rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1398 z dnia 25 lipca 2017 r. zmieniającym rozporządzenie (UE) 2017/127 w odniesieniu do niektórych uprawnień do połowów i rozporządzeniem Rady (UE) 2018/120 z dnia 23 stycznia 2018 r. ustalającym uprawnienia do połowów na rok 2018 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie w wodach Unii oraz – dla unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii. W związku z tym okresy zamknięte określone w art. 23 rozporządzenia (UE) 2017/2107, nie są już aktualne;

d) ustalony TAC i przydział kwot połowowych zostały przetransponowane już w 2017 r. i są objęte rozporządzeniem Rady (UE) 2018/120 z dnia 23 stycznia 2018 r. ustalającym uprawnienia do połowów na rok 2018 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie w wodach Unii oraz – dla unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii. W związku z tym uwzględnienie transpozycji uprawnień do połowów tutaj nie jest konieczne.