ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
jeżeli przedmiot działalności kandydata na komisarza leży w znacznej części w kompetencjach jednej komisji i w niewielkiej proporcji w kompetencjach co najmniej jednej innej komisji, wówczas kandydat na komisarza jest przesłuchiwany przez główną komisję właściwą, która zaprasza inną lub inne komisje do uczestniczenia w wysłuchaniu .

Komisje przedstawiają pytania pisemne do kandydatów na komisarzy odpowiednio wcześnie przed wysłuchaniami. Liczba rzeczowych pytań pisemnych jest ograniczona do pięciu dla każdej właściwej komisji.

Kandydaci na komisarzy są proszeni o wygłoszenie oświadczenia wstępnego nieprzekraczającego piętnastu minut. O ile jest to możliwe pytania zadawane podczas wysłuchania są pogrupowane tematycznie. Większość czasu wystąpień przydziela się grupom politycznym stosując odpowiednio art. 149. Przebieg wysłuchań zmierza do rozwinięcia pluralistycznego dialogu politycznego między kandydatami na komisarzy a posłami. Przed zakończeniem wysłuchania kandydaci na komisarzy mają możliwość wygłoszenia krótkiego oświadczenia końcowego.

Komisje zbierają się niezwłocznie po zakończeniu wysłuchań w celu dokonania oceny poszczególnych kandydatów na komisarzy. Posiedzenia te odbywają się przy drzwiach zamkniętych. Komisje są proszone o ocenę, czy w ich opinii kandydaci na komisarzy posiadają kwalifikacje zarówno do zasiadania w kolegium, jak i do wypełniania szczególnych obowiązków, które im powierzono. Jeżeli komisji nie udaje się osiągnąć porozumienia co do obydwu tych punktów, w ostateczności jej przewodniczący poddaje obie decyzje pod głosowanie tajne. Oświadczenia komisji w sprawie ocen są upublicznione i przedstawiane na wspólnym posiedzeniu Konferencji Przewodniczących oraz Konferencji Przewodniczących Komisji, które odbywa się przy drzwiach zamkniętych. Po wymianie poglądów Konferencja Przewodniczących i Konferencja Przewodniczących Komisji ogłaszają zamknięcie wysłuchań, o ile nie podjęta została decyzja o wystąpieniu z wnioskiem o dostarczenie dalszych informacji .
2.

przyjmuje następującą wykładnię art. 192 Regulaminu: „Posłowie niezrzeszeni nie stanowią grupy politycznej w rozumieniu art. 30 i nie mogą w związku z tym mianować koordynatorów, którzy jako jedyni mają prawo uczestniczyć w posiedzeniach koordynatorów. Posiedzenia koordynatorów mają na celu przygotowanie decyzji komisji i nie mogą zastąpić posiedzeń komisji, jeśli nie zostały w sposób wyraźny przekazane uprawnienia. W związku z powyższym decyzje podejmowane na posiedzeniu koordynatorów muszą być przedmiotem uprzedniego przekazania uprawnień. W przypadku braku takiego przekazania uprawnień koordynatorzy mogą przyjmować jedynie zalecenia, które wymagają formalnego zatwierdzenia ex post przez komisję. We wszystkich przypadkach należy zapewnić posłom niezrzeszonym prawo dostępu do informacji, zgodnie z zasadą niedyskryminacji, poprzez przekazywanie informacji i umożliwienie udziału w posiedzeniach koordynatorów członkowi sekretariatu posłów niezrzeszonych.”
Jeżeli spełnione są warunki ustanowione w art. 49 ust. 1 i art. 50 Regulaminu, Konferencja Przewodniczących może, jeśli uzna, że kwestia ma znaczenie zasadnicze, podjąć decyzję o zastosowaniu procedury obejmującej wspólne posiedzenia komisji oraz wspólne głosowanie. W takim przypadku właściwi sprawozdawcy sporządzają jeden projekt sprawozdania. Projekt ren analizują i głosują nad nim zaangażowane komisje podczas wspólnych posiedzeń przebiegających pod wspólnym przewodnictwem przewodniczących danych komisji. Komisje mogą tworzyć międzykomisyjne grupy robocze celem przygotowania wspólnych posiedzeń i głosowań.

1. Jeżeli do Konferencji Przewodniczących wpłynie pytanie dotyczące kompetencji zgodnie z art. 188 ust. 2, może ona podjąć decyzję o zastosowaniu procedury obejmującej wspólne posiedzenia komisji oraz wspólne głosowanie , gdy: — dana sprawa, zgodnie z załącznikiem VII, nierozerwalnie wchodzi w zakres kompetencji kilku komisji oraz — Konferencja uzna, że kwestia ta ma znaczenie zasadnicze. 2. W takim przypadku odpowiedni sprawozdawcy sporządzają jeden projekt sprawozdania. Projekt ren analizują i głosują nad nim zaangażowane komisje podczas wspólnych posiedzeń przebiegających pod wspólnym przewodnictwem ich przewodniczących. Na wszystkich etapach procedury uprawnienia wynikające ze statusu komisji właściwej mogą być wykonywane przez zaangażowane komisje wyłącznie gdy działają one wspólnie. Komisje mogą tworzyć międzykomisyjne grupy robocze celem przygotowania wspólnych posiedzeń i głosowań. 3. W drugim czytaniu w ramach zwykłej procedury ustawodawczej stanowisko Rady jest rozpatrywane na wspólnym posiedzeniu zaangażowanych komisji, które w przypadku braku porozumienia między ich przewodniczącymi odbywa się w środę w pierwszym tygodniu przeznaczonym na posiedzenia organów parlamentarnych po przedłożeniu Parlamentowi stanowiska Rady. W przypadku braku porozumienia co do terminu kolejnego posiedzenia zostanie ono zwołane przez przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji. Głosowanie nad zaleceniem do drugiego czytania odbywa się na wspólnym posiedzeniu w oparciu o wspólny projekt przygotowany przez odpowiednich sprawozdawców zaangażowanych komisji lub – w przypadku braku wspólnego projektu – na podstawie poprawek przedstawionych przez zaangażowane komisje. W trzecim czytaniu w ramach zwykłej procedury ustawodawczej przewodniczący i sprawozdawcy zaangażowanych komisji stają się z urzędu członkami delegacji do komitetu pojednawczego.
4. Długoterminowe przepustki uprawniające do wstępu do pomieszczeń Parlamentu wydawane są osobom spoza instytucji Unii pod kontrolą kwestorów. Przepustki te są ważne maksymalnie przez rok, a ich ważność podlega przedłużeniu. Prezydium ustala zasady korzystania z tych przepustek.

stosować się do kodeksu postępowania załączonego do niniejszego Regulaminu;

osobom ujętym w rejestrze służącemu przejrzystości (2) lub osobom reprezentującym organizacje ujęte w tym rejestrze bądź będącym pracownikami tych organizacji, przy czym fakt figurowania w rejestrze nie oznacza automatycznie prawa do otrzymania przepustki uprawniającej do wstępu;

Oświadczenia do rejestru są składane na osobistą odpowiedzialność posłów i muszą być aktualizowane, jak tylko pojawiają się zmiany, oraz muszą być odnawiane co najmniej raz w roku . Posłowie ponoszą całkowitą odpowiedzialność za przejrzystość swych interesów finansowych.

Oświadczenia do rejestru są składane na osobistą odpowiedzialność posłów i muszą być co roku aktualizowane .

Zastrzeżenia zgłoszone przez posła co do działalności przedstawiciela lub grupy lobbyingowej są przekazywane kwestorom, którzy rozpatrują sprawę oraz mogą orzec o utrzymaniu lub odebraniu identyfikatora .

Decyzje, za pomocą których kwestorzy informują o odebraniu przepustki lub większej liczby przepustek, zawierają adresowane do posiadaczy przepustek albo organizacji, które reprezentują lub dla których pracują, wezwanie do zwrotu tych przepustek Parlamentowi w terminie 15 dni od dnia powiadomienia o tej decyzji.

3. Identyfikatory nie uprawniają w żadnym wypadku ich posiadaczy do uczestnictwa w posiedzeniach Parlamentu lub jego organów innych niż te, które są otwarte dla publiczności, oraz nie upoważniają wówczas do odstępstw od zasad regulujących wstęp do instytucji, które stosują się do każdego obywatela Unii Europejskiej.
F.

mając na uwadze, że wniosek organów francuskich nie odnosi się do działalności politycznej Bruno Gollnischa jako posła do Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że dotyczy ona natomiast jego działalności o charakterze wyłącznie regionalnym i lokalnym jako radnego regionu Rodan-Alpy, w którym mandat – odmienny od mandatu posła do Parlamentu Europejskiego – Bruno Gollnisch uzyskał w wyniku bezpośrednich wyborów powszechnych,
C.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, na który bezpośrednio powołał się Bruno Gollnisch w piśmie do przewodniczącego z dnia 10 czerwca 2010 r. i który ma zastosowanie w niniejszej sprawie, w czasie sesji Parlamentu Europejskiego posłowie korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa; mając też na uwadze, że nie może to stanowić przeszkody w wykonywaniu przez Parlament Europejski prawa uchylenia immunitetu w odniesieniu do któregokolwiek ze swoich członków,
2. Projekty rezolucji zawarte w sprawozdaniach z własnej inicjatywy są rozpatrywane przez Parlament zgodnie z procedurą krótkiej prezentacji określoną w art. 139. Poprawki do takich projektów rezolucji do rozważenia na posiedzeniu plenarnym są dopuszczalne jedynie, jeżeli zostały złożone przez sprawozdawcę w celu uwzględnienia nowych informacji lub przez co najmniej jedną dziesiątą posłów do Parlamentu. Grupy polityczne mogą składać projekty rezolucji w celu zastąpienia rezolucji zawartej w sprawozdaniu, zgodnie z art. 157 ust. 4. Niniejszy ustęp nie ma zastosowania w przypadku, gdy temat sprawozdania uzasadnia przeprowadzenie priorytetowej debaty na posiedzeniu plenarnym, gdy sprawozdanie zostało sporządzone zgodnie z prawem do inicjatywy, o którym mowa w art. 41 lub 42, lub gdy sprawozdanie można uznać za strategiczne w świetle kryteriów określonych przez Konferencję Przewodniczących .

2. Projekty rezolucji zawarte w sprawozdaniach z własnej inicjatywy są rozpatrywane przez Parlament zgodnie z procedurą krótkiej prezentacji określoną w art. 139. Poprawki do takich projektów rezolucji do rozważenia na posiedzeniu plenarnym są dopuszczalne jedynie, jeżeli zostały złożone przez sprawozdawcę w celu uwzględnienia nowych informacji lub przez co najmniej jedną dziesiątą posłów do Parlamentu. Grupy polityczne mogą składać projekty rezolucji w celu zastąpienia rezolucji zawartej w sprawozdaniu, zgodnie z art. 157 ust. 4. W odniesieniu do projektu rezolucji komisji i poprawek do niego stosuje się art. 163 i 167. Artykuł 167 stosuje się również w przypadku jednego głosowania nad alternatywnymi projektami rezolucji.
1.

przyjmuje następującą wykładnię art. 187 ust.1 Regulaminu: „W przypadku wakatu na stanowisku członka komisji stały zastępca z tej samej grupy politycznej jest uprawniony do głosowania zamiast członka komisji do chwili tymczasowego zastąpienia członka komisji zgodnie z art. 186 ust. 5 albo, jeżeli nie podjęto decyzji o tymczasowym zastąpieniu, do chwili powołania nowego członka komisji. Podstawą powyższego uprawnienia jest decyzja Parlamentu w przedmiocie składu liczbowego komisji; ma ono na celu zagwarantowanie, by w głosowaniu mogła brać udział ta sama liczba członków danej grupy politycznej, co przed powstaniem wakatu.”
2. Każdy poseł może przedłożyć wniosek dotyczący aktu prawnego Unii w ramach prawa Parlamentu do inicjatywy ustawodawczej zgodnie z art. 225 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Taki wniosek może przedłożyć maksymalnie dziesięciu posłów. We wniosku podaje się jego podstawę prawną i można do niego dołączyć uzasadnienie złożone z nie więcej niż 150 słów.

3. Wniosek przedkładany jest Przewodniczącemu, który przekazuje go właściwej komisji do rozpatrzenia. Przed przekazaniem wniosek tłumaczony jest na języki urzędowe, które przewodniczący właściwej komisji uzna za niezbędne do podjęcia decyzji w sprawie nadania wnioskowi dalszego biegu. W ciągu trzech miesięcy od przekazania wniosku i po przesłuchaniu jego autora, komisja podejmuje decyzję w sprawie dalszej procedury.
3. Jeżeli negocjacje prowadzą do kompromisu z Radą w związku z przyjęciem sprawozdania przez komisję , w każdym przypadku należy przeprowadzić ponowne konsultacje z komisją przed głosowaniem na posiedzeniu plenarnym .

3. Jeżeli negocjacje prowadzą do kompromisu, niezwłocznie informuje się o tym właściwą komisję. Uzgodniony tekst przekazuje się właściwej komisji do rozpatrzenia. W przypadku zatwierdzenia uzgodnionego tekstu w drodze głosowania w komisji, tekst ten przedkładany jest do rozpatrzenia przez Parlament w odpowiedniej formie, w tym w formie poprawek kompromisowych. Można go przedstawić w formie tekstu skonsolidowanego pod warunkiem, że wyraźnie pokazuje zmiany w rozpatrywanym wniosku dotyczącym rozpatrywanego aktu.
2. Mówcy są zobowiązani do przesłania poprawek do tekstów swoich wystąpień do Sekretariatu w terminie jednego tygodnia .

2. Mówcy mogą wprowadzać zmiany w tekstach swoich wypowiedzi w terminie pięciu dni roboczych. Zmiany przesyła się w tym terminie do Sekretariatu.
D.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 57 ust. 2 austriackiej konstytucji (BVG) posłowie do Rady Narodowej mogą zostać zatrzymani za popełnienie czynu karalnego tylko za zgodą Rady Narodowej, chyba że zostali złapani na gorącym uczynku, oraz że tak samo zgody Rady Narodowej wymaga się do przeszukania mieszkania posła do Rady Narodowej; mając na uwadze, że ponadto na podstawie art. 57 ust. 3 BVG posłowie do Rady Narodowej mogą być poddani oficjalnemu śledztwu za czyn karalny bez zgody Rady Narodowej jedynie w przypadku, jeśli czyn ten w sposób wyraźny nie jest związany z działalnością polityczną danego posła, oraz że zgodnie z tym przepisem właściwy organ powinien zwrócić się do Rady Narodowej o podjęcie decyzji stwierdzającej istnienie takiego związku, jeżeli zażąda tego zainteresowany poseł lub jedna trzecia członków stałej komisji przedmiotowo właściwej dla tej sprawy;
I.

mając na uwadze, że okoliczności faktyczne sprawy dotyczą lat 2006–2008, a pisma skierowane do Komisji Prawnej wskazują na to, że domniemane czyny nie mają bezpośredniego, oczywistego związku z wykonywaniem przez Birgit Collin-Langen mandatu posła do Parlamentu Europejskiego;
F.

mając na uwadze, że okoliczności faktyczne sprawy przedstawione w pismach skierowanych do Komisji Prawnej wskazują na to, że domniemane czyny nie mają bezpośredniego, oczywistego związku z wykonywaniem przez Jarosława Leszka Wałęsę mandatu posła do Parlamentu Europejskiego;
jeżeli co najmniej dwie inicjatywy obywatelskie opublikowane w odpowiednim rejestrze zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 dotyczą podobnej sprawy, może – po konsultacji z organizatorami – zadecydować o zorganizowaniu wspólnego wysłuchania publicznego, na którym wszystkie odnośne inicjatywy obywatelskie zostaną omówione na równych prawach.

zwraca się do komisji ustawodawczej przedmiotowo właściwej zgodnie z załącznikiem VII o zorganizowanie wysłuchania publicznego przewidzianego w art. 11 rozporządzenia (UE) nr 211/2011; Komisja przedmiotowo właściwa dla petycji zostaje z urzędu zaangażowana w prace komisji ustawodawczej na podstawie art. 50 niniejszego Regulaminu;

dba o to, aby Komisja – w razie potrzeby przy wsparciu Konferencji Przewodniczących Komisji – była odpowiednio zaangażowana w organizację wysłuchania publicznego oraz aby podczas wysłuchania była reprezentowana na odpowiednim szczeblu.
G.

mając na uwadze, że w piśmie z dnia 7 października 2011 r. władze Rumunii oświadczyły, co następuje: „Z uwagi na fakt, iż C. V. Tudor nie został zatrzymany, aresztowany ani zrewidowany, nie ma potrzeby ubiegania się o zgodę Parlamentu Europejskiego. Jako że okoliczności sprawy nie mają związku z jego głosowaniami ani poglądami politycznymi wyrażanymi podczas sprawowania przezeń mandatu, a także nie został on zatrzymany, aresztowany ani przeszukany, uznano, że nie ma konieczności wnioskowania o uchylenie immunitetu C. V. Tudora”;
1.

przyjmuje następującą wykładnię art. 117 ust. 3 Regulaminu: „Zważywszy, że przewodniczący komisji parlamentarnej jest uprawniony do zwoływania posiedzeń tej komisji na mocy art. 193 ust. 1, w imię dobrej organizacji pracy, do niego należy decydowanie o porządku dziennym zwoływanego przez niego posiedzenia. Uprawnienia te nie wyłączają przewidzianego w art. 117 ust. 3 obowiązku wpisania pytania pisemnego, na wniosek jego autora, do porządku dziennego następnego posiedzenia komisji. Jednak przewodniczący może według własnego uznania przedstawić, z uwzględnieniem priorytetów politycznych, propozycje dotyczące porządku prac posiedzenia i zasad proceduralnych (na przykład procedura bez debaty wraz z ewentualnym przyjęciem decyzji w sprawie dalszych działań lub, w stosownym przypadku, zalecenie przełożenia punktu na jedno z kolejnych posiedzeń).”
odnoszą się w szczególności, jeśli chodzi o specyficzne pytania do Rady, do sprawowania przez nią funkcji określania, koordynowania lub wykonywania polityki Unii lub do jej uprawnień w ramach procedur mianowania lub dotyczących funkcjonowania instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii lub zmiany traktatów;
B.

mając na uwadze, że wniosek Luigiego de Magistrisa odnosi się do pozwu wniesionego przeciwko niemu do sądu w Lamezia przez Antonia Saladina w związku z wypowiedziami Luigiego de Magistrisa w wywiadzie, który ukazał się we włoskiej gazecie Il Fatto Quotidiano w dniu 9 marca 2011 r.,
1.

przyjmuje następującą wykładnię art. 156 ust. 6 Regulaminu: „Na wniosek Przewodniczącego poprawka ustna lub jakakolwiek inna zmiana ustna traktowana jest jak poprawka niedoręczona we wszystkich językach urzędowych. Jeżeli Przewodniczący uzna ją za dopuszczalną na podstawie art. 157 ust. 3 i o ile nie został wyrażony sprzeciw zgodnie z art. 156 ust. 6, jest ona poddawana pod głosowanie według ustalonego porządku. W komisji liczbę głosów wymaganą do wyrażenia sprzeciwu wobec poddania pod głosowanie takiej poprawki lub takiej zmiany ustala się na podstawie art. 196 proporcjonalnie do liczby, która ma zastosowanie na posiedzeniu plenarnym, w razie potrzeby zaokrąglonej do liczby wyższej.”
E.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 57 ust. 2 austriackiej federalnej ustawy zasadniczej posłowie do Rady Narodowej (Nationalrat) mogą być aresztowani pod zarzutem przestępstwa tylko za zgodą Rady Narodowej, chyba że zostaną schwytani na gorącym uczynku, a także mając na uwadze, że przeszukania w domach posłów do Rady Narodowej wymagają jej zgody; mając na uwadze, że zgodnie z art. 57 ust. 3 austriackiej federalnej ustawy zasadniczej przeciwko posłom do Rady Narodowej nie można wnieść oskarżenia o przestępstwo bez zgody Rady Narodowej, chyba że przestępstwo to w sposób oczywisty nie ma związku z działalnością polityczną danego posła, a także mając na uwadze, że zgodnie z tym przepisem jeśli dany poseł lub jedna trzecia członków odpowiedniej komisji stałej złoży taki wniosek, to zainteresowany organ musi uzyskać decyzję Rady Narodowej stwierdzającą, czy istnieje wspomniany związek z działalnością polityczną;
D.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 57 ust 2 austriackiej federalnej ustawy konstytucyjnej posłowie do Rady Narodowej (Nationalrat) mogą być zatrzymani w związku z popełnieniem przestępstwa tylko za zgodą Rady Narodowej, chyba że zostali złapani na gorącym uczynku, a także że przeszukanie w mieszkaniu posła do Rady Narodowej podobnie wymaga zgody Rady Narodowej; mając na uwadze, że na podstawie art. 57 ust. 3 austriackiej federalnej ustawy zasadniczej posła do Rady Narodowej nie wolno pociągać do odpowiedzialności za czyn karalny, chyba że przedmiotowe przestępstwo w sposób oczywisty nie wiąże się z działalnością polityczną danego posła, a także mając na uwadze, że zgodnie z tym przepisem jeśli dany poseł lub jedna trzecia członków odpowiedniej komisji stałej złoży taki wniosek, to zainteresowany organ musi uzyskać decyzję Rady Narodowej stwierdzającą, czy istnieje wspomniany związek z działalnością polityczną;
—

Information helping farmers to plan how best to invest in „climate-proofing” their farm systems, and which Union funds they can use to do so; specifically, information on adapting farmland to climatic fluctuations and longer term changes and information on how to adopt practical agronomic measures to increase the resilience of farming systems to floods and droughts and to improve and optimise soil carbon levels.
2. Płatności rolnośrodowiskowoklimatycznych udziela się rolnikom, grupom rolników lub grupom rolników i innych osób gospodarujących gruntami, którzy dobrowolnie podejmują się przeprowadzenia operacji obejmujących co najmniej jedno zobowiązanie rolnośrodowiskowoklimatyczne dotyczące gruntów rolnych lub gruntów nadających się do użytkowania rolnego . Programy rolnośrodowiskowe są ukierunkowane na przykłady najlepszych praktyk (zgodnie z „zasadą prekursora”), w tym w takich dziedzinach, jak gospodarowanie glebą, gospodarka wodna, różnorodność biologiczna, recykling składników odżywczych oraz utrzymanie ekosystemów, oraz traktują priorytetowo inwestycje w te techniki. Programy dążą do rozpowszechniania najlepszych praktyk na całym terytorium objętym danym programem. Programy dotyczące klimatu mogą być ukierunkowane na poprawę wyników w dziedzinie redukcji emisji gazów cieplarnianych całego systemu gospodarstw lub zakładów rolnych. W należycie uzasadnionych przypadkach do osiągnięcia celów środowiskowych płatności rolnośrodowiskowoklimatyczne mogą być udzielane innym osobom gospodarującym gruntami lub grupom takich osób.

2. Płatności rolnośrodowiskowoklimatycznych udziela się rolnikom, grupom rolników lub grupom rolników i innych osób gospodarujących gruntami, którzy dobrowolnie podejmują się przeprowadzenia operacji obejmujących co najmniej jedno zobowiązanie rolnośrodowiskowoklimatyczne dotyczące gruntów rolnych. W należycie uzasadnionych przypadkach do osiągnięcia celów środowiskowych płatności rolnośrodowiskowoklimatyczne mogą być udzielane innym osobom gospodarującym gruntami lub grupom takich osób.

4. Państwa członkowskie dążą do zapewnienia osobom podejmującym się przeprowadzenia operacji w ramach tego środka wiedzy i informacji potrzebnych do wykonania tych operacji, w tym przez doradztwo eksperckie dotyczące określonych zobowiązań lub przez uzależnienie otrzymania wsparcia w ramach tego środka od odpowiedniego szkolenia.

4. Państwa członkowskie dążą do zapewnienia osobom podejmującym się przeprowadzenia operacji w ramach tego środka wiedzy i informacji potrzebnych do wykonania tych operacji, w tym przez doradztwo eksperckie dotyczące określonych zobowiązań lub przez uzależnienie otrzymania wsparcia w ramach tego środka od odpowiedniego szkolenia.

5. Zobowiązania w ramach tego środka podejmowane są na okres od pięciu do siedmiu lat. Jeśli jednak jest to konieczne do osiągnięcia lub utrzymania oczekiwanych korzyści dla środowiska, państwa członkowskie mogą wyznaczyć w swoich programach rozwoju obszarów wiejskich dłuższy okres w odniesieniu do określonych rodzajów zobowiązań, w tym przez przedłużenie czasu na ich realizację o rok po zakończeniu okresu początkowego.
Komisja i państwa członkowskie wraz z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych zapewniają koordynację w odniesieniu do działań prowadzonych w krajach trzecich i działań związanych z krajami trzecimi. W szczególności dbają one o to, by działania te:
1. Państwo członkowskie może wykorzystać do 50 % kwoty przydzielonej w ramach Instrumentu na jego program krajowy w celu sfinansowania wsparcia operacyjnego dla organów publicznych odpowiedzialnych za realizowanie zadań i usług, które stanowią usługę publiczną na rzecz Unii. Wspomniane zadania i usługi wiążą się z co najmniej jednym z celów, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. a), c) i d).

1. Państwo członkowskie może wykorzystać do 30 % kwoty przydzielonej w ramach Instrumentu na jego program krajowy w celu sfinansowania wsparcia operacyjnego dla organów publicznych odpowiedzialnych za realizowanie zadań i usług, które stanowią usługę publiczną na rzecz Unii. Wspomniane zadania i usługi wiążą się z co najmniej jednym z celów, o których mowa w art. 3 ust. 3 lit. a), b), c) i d).
1b. przypomina o swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 2011 r. pt. „Inwestowanie w przyszłość: nowe wieloletnie ramy finansowe na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej” (1); powtarza, że w następnych WRF należy przewidzieć wystarczające dodatkowe środki finansowe, aby umożliwić Unii realizację aktualnych priorytetów politycznych oraz nowych zadań przewidzianych w TFUE, jak również reagowanie na nieprzewidziane wydarzenia; wzywa Radę – jeżeli nie zgadza się ona z tym podejściem – do jasnego wskazania tych priorytetów lub projektów politycznych, z których można by zupełnie zrezygnować, pomimo ich potwierdzonej europejskiej wartości dodanej; zwraca uwagę, że nawet zwiększenie środków w następnych WRF o co najmniej 5 % w porównaniu z poziomem z 2013 r. może jedynie w niewielkim stopniu przyczynić się do osiągnięcia uzgodnionych celów i zobowiązań Unii oraz stosowania zasady solidarności Unii;