ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przedłużenia obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać przyjęte w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej w związku z zamierzonym przedłużeniem obowiązywania Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. do dnia 30 czerwca 2021 r.

2.Kontekst wniosku

2.1.Konwencja o handlu zbożem z 1995 r.

Celem Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. („konwencja”) jest dalsza międzynarodowa współpraca we wszystkich aspektach handlu zbożem, promowanie rozszerzenia zakresu międzynarodowego handlu zbożem oraz dopilnowanie, by handel ten był uwolniony w jak najwyższym stopniu. Ponadto konwencja ma na celu przyczynienie się w jak największym stopniu do stabilności międzynarodowych rynków zboża w interesie wszystkich członków, zwiększenie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz stworzenie forum wymiany informacji i zapewnienie członkom forum dyskusji o ich wątpliwościach dotyczących handlu zbożem.

Konwencja weszła w życie dnia 1 lipca 1995 r.

Unia jest stroną konwencji.

2.2.Międzynarodowa Rada Zbożowa

Międzynarodowa Rada Zbożowa jest organizacją międzyrządową, która dąży do osiągnięcia celów określonych w art. 1 konwencji. W szczególności Międzynarodowa Rada Zbożowa ma na celu:

pogłębianie międzynarodowej współpracy we wszystkich aspektach handlu zbożem;

promowanie rozszerzenia zakresu, otwartości i sprawiedliwości międzynarodowego handlu zbożem;

przyczynianie się do stabilności międzynarodowych rynków zboża, zwiększanie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz przyczynianie się do rozwoju krajów, których gospodarki w dużym stopniu zależą od sprzedaży zboża.

Sposobem osiągnięcia tych celów jest poprawa przejrzystości rynku dzięki wymianie informacji, analizie i konsultacjom na temat rozwoju rynku i polityki.

Międzynarodowa Rada Zbożowa liczy 28 członków, w tym wielu największych na świecie producentów zbóż oraz importerów. Poza Unią jej członkami są między innymi Argentyna, Australia, Kanada, Egipt, Indie, Japonia, Rosja, Ukraina i USA. Jej członkami nie są jednak Chiny ani Brazylia.

28 członków Rady posiada łącznie 2 000 głosów.

W odniesieniu do procedur budżetowych (zob. art. 12 konwencji), tj. w kwestii ustalania rocznych wkładów finansowych członków, Unia dysponuje w 2018/19 r. 367 głosami.

W przypadku podejmowania decyzji, tj. w przypadku głosowania (zob. art. 11 konwencji) 1 000 głosów zostaje podzielonych wśród 10 członków eksportujących (w tym Unię z 243 głosami) oraz 1 000 głosów wśród 18 członków importujących. Należy podkreślić, że zasadniczo Międzynarodowa Rada Zbożowa działa na zasadzie konsensusu, a głosowanie przeprowadzane jest bardzo rzadko.

Na posiedzeniach Międzynarodowej Rady Zbożowej Unia jest reprezentowana przez Komisję. Państwa członkowskie mogą uczestniczyć w spotkaniach Międzynarodowej Rady Zbożowej, w szczególności w jej posiedzeniach.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Protokół przewiduje w szczególności uprawnienia do połowów w następujących kategoriach:

Głównym celem nowego protokołu jest zapewnienie statkom unijnym uprawnień do połowów na wodach Republiki Zielonego Przylądka na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych i z uwzględnieniem zaleceń Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT). Ten nowy protokół uwzględnia wyniki oceny ostatniego protokołu (na lata 2014–2018) oraz perspektywicznej oceny dotyczącej potrzeby zawarcia nowego protokołu. Obie oceny zostały przeprowadzone przez ekspertów zewnętrznych. Protokół umożliwi także Unii Europejskiej oraz Republice Zielonego Przylądka bliższą współpracę w celu propagowania rozsądnej eksploatacji zasobów rybnych w wodach Republiki Zielonego Przylądka oraz wsparcie wysiłków Republiki Zielonego Przylądka na rzecz rozwoju niebieskiej gospodarki, w interesie obu stron.

Na podstawie odpowiednich wytycznych negocjacyjnych Komisja przeprowadziła negocjacje z rządem Republiki Zielonego Przylądka („Republika Zielonego Przylądka”) w celu zawarcia nowego protokołu do Umowy partnerskiej w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Zielonego Przylądka. W wyniku tych negocjacji nowy protokół parafowano w dniu 12 października 2018 r. Protokół obejmuje okres pięciu lat, począwszy od daty jego tymczasowego stosowania, tj. od daty jego podpisania, zgodnie z art. 15.

a)28 sejnerów-zamrażalni do połowu tuńczyka;

b)27 taklowców powierzchniowych;

c)14 kliprów tuńczykowych.

Należy ustanowić metodę podziału uprawnień do połowów między państwa członkowskie.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Wybraną podstawą prawną jest Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, którego art. 43 ust. 3 stanowi, że Rada przyjmuje, na wniosek Komisji, przydział uprawnień do połowów.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Obszar polityki należy do wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

Konsultacje z zainteresowanymi stronami przeprowadzono w trakcie oceny ex post oraz oceny ex ante dotyczącej ewentualnego nowego protokołu między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka. Podczas spotkań technicznych przeprowadzono również konsultacje z ekspertami z państw członkowskich oraz z sektora rybołówstwa. W wyniku tych konsultacji stwierdzono, że zawarcie nowego protokołu do umowy partnerskiej w sprawie połowów byłoby korzystne dla Unii Europejskiej i Republiki Zielonego Przylądka.
3.WYNIKI OCENY EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

4.WPŁYW NA BUDŻET

5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

Zgodnie z unijną polityką budżetową jakiekolwiek uczestnictwo w działaniach UE może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy wpłacony zostanie odpowiedni wkład finansowy. Jednakże zgodnie z protokołem 32 do Porozumienia EOG roczne wkłady finansowe państw EFTA należących do EOG wpływają co roku do dnia 31 sierpnia, w następstwie wezwania UE do wniesienia środków, sporządzonego przez Komisję Europejską i przedkładanego państwom członkowskim EFTA należącym do EOG do dnia 15 sierpnia.

W związku z tym, w celu uzupełnienia luki w finansowaniu w okresie od stycznia do sierpnia, projekt decyzji Wspólnego Komitetu stosuje się z mocą wsteczną od stycznia. W ten sposób zapewnia się ciągłość współpracy w trakcie całego roku kalendarzowego, zgodnie z tym, co przewidziano w Porozumieniu EOG.

Stosowanie z mocą wsteczną nie ma wpływu na prawa i obowiązki zainteresowanych podmiotów i nie narusza zasady uzasadnionych oczekiwań.
Obecnie umowa UE nie upoważnia do wykonywania przewozów kabotażowych w przewozie drogowym osób autokarem i autobusem. W art. 20 ust. 2 umowy UE zezwolono jednak w szczególności na dalsze korzystanie z wcześniej nadanych praw do kabotażu, pod warunkiem że nie dojdzie do dyskryminacji między przewoźnikami unijnymi ani do zakłócenia konkurencji. Porozumienie między Niemcami a Szwajcarią, które zezwalałoby na przewozy kabotażowe podczas świadczenia usług międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem, nie zmieniłoby praw Szwajcarii w ramach umowy UE. Ponadto zmiana istniejącego porozumienia dwustronnego ograniczona do kabotażu w odpowiednich regionach przygranicznych oraz – w odniesieniu do niedyskryminacji i niezakłóconej konkurencji – na warunkach identycznych z warunkami określonymi w art. 20 ust. 2 umowy UE jest zgodna z polityką leżącą u podstaw wyjątku określonego w tym przepisie.

W UE kabotaż w przewozie drogowym osób autokarem i autobusem jest dozwolony zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1073/2009. Art. 15 tego rozporządzenia dopuszcza wykonywanie przewozów kabotażowych w obrębie UE w odniesieniu do następujących usług: 1) usług okazjonalnych, 2) szczególnych usług regularnych, pod warunkiem że są one objęte umową między organizatorem a przewoźnikiem, 3) usług regularnych w ramach międzynarodowej usługi regularnej, z wyjątkiem usług transportowych spełniających potrzeby ośrodków miejskich lub zespołów miejskich lub potrzeby transportowe między nimi a obszarami okolicznymi. Zmiana dwustronnego porozumienia o transporcie drogowym zgodnie z wnioskiem złożonym przez Niemcy będzie miała wpływ na funkcjonowanie tego rozporządzenia, ale wpływ ten zostanie wystarczająco ograniczony, jeżeli zezwolenie zostanie obwarowane wyżej opisanymi warunkami.
09.2913

ex 2401 10 35 ex 2401 10 70 ex 2401 10 95 ex 2401 10 95 ex 2401 10 95 ex 2401 20 35 ex 2401 20 70 ex 2401 20 95 ex 2401 20 95 ex 2401 20 95

91 10 11 21 91 91 10 11 21 91

Naturalny tytoń nieprzetworzony, nawet pokrojony w regularne kształty, o wartości celnej nie mniejszej niż 450 euro za 100 kg masy netto, do stosowania jako zawijacz lub pokrywa do produkcji towarów objętych podpozycją 2402 10 00

1.1.-31.12.

6 000 ton
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony („Układ o stowarzyszeniu”), obejmujący pogłębioną i kompleksową strefę wolnego handlu, wszedł w życie dnia 1 września 2017 r. Układ o stowarzyszeniu określa między innymi preferencyjne warunki dwustronnego handlu towarami.

Od połowy 2016 r. rozpoczęto przywóz z Ukrainy do UE nowego rodzaju kawałków mięsa drobiowego w coraz większych ilościach. Kawałek ten składa się z tradycyjnej piersi oraz kości skrzydeł, jednak kości te stanowią bardzo małą część całkowitej masy kawałka. Po minimalnej obróbce kawałki te mogą być wprowadzane do obrotu w UE jako piersi drobiowe. Szybki wzrost bezcłowego przywozu tych konkretnych kawałków mięsa drobiowego, który nie był ani obecny ani możliwy do przewidzenia w trakcie negocjacji Układu o stowarzyszeniu, osłabia ochronę, którą objęte są piersi drobiowe na mocy Układu o stowarzyszeniu i może doprowadzić do zakłócenia delikatnej równowagi na rynku mięsa drobiowego w UE. W dniu 20 grudnia 2018 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji z Ukrainą w celu znalezienia rozwiązania w drodze zmiany preferencji handlowych dla mięsa drobiowego i przetworów z mięsa drobiowego przewidzianych w Układzie o stowarzyszeniu.

Negocjacje odbyły się w dniach od 29 stycznia do 22 lutego 2019 r. i zakończyły się w dniu 19 marca 2019 r. Umowa polega na włączeniu dwóch pozycji taryfowych CN 0207 13 70 i 0207 14 70 do istniejącego kontyngentu taryfowego wynoszącego obecnie 18 400 ton i mającego zwiększyć się do 20 000 ton w 2021 r. (numer porządkowy 09.4273), przy czym wielkość kontyngentu zostanie zwiększona o 50 000 ton. Przywóz w ramach pozycji taryfowych CN 0207 13 70 i 0207 14 70 przekraczający wielkość kontyngentu taryfowego zostałby wówczas objęty stawką KNU w wysokości 100,8 EUR/100 kg masy netto.
UZASADNIENIE

Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020, w szczególności jego art. 10, dopuszcza możliwość uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), powyżej limitów odpowiednich działów ram finansowych.

Pkt 11 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami określa sposoby uruchomienia funduszu.

Warunki kwalifikujące do uzyskania pomocy z funduszu są wyszczególnione w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002, które przewiduje, że kwota w wysokości maksymalnie 50 000 000 EUR zarówno w środkach na zobowiązania, jak i środkach na płatności zostanie włączona do budżetu na wypłatę zaliczek.

Komisja włączy te kwoty do projektu budżetu na rok 2020.

Wniosek

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu zapewnienia środków na wypłatę zaliczek w budżecie ogólnym Unii na 2020 r.

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 4a ust. 4,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami, w szczególności jego pkt 11,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) ma na celu umożliwienie szybkiej, skutecznej i elastycznej reakcji Unii w sytuacjach nadzwyczajnych oraz okazanie solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami.

(2)Jak stanowi art. 10 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 środki funduszu nie mogą przekroczyć maksymalnej kwoty 500 000 000 EUR (w cenach z 2011 r.), zgodnie z

(3)Art. 4a ust. 4 zmienionego rozporządzenia (WE) nr 2012/2002 stanowi, że jeżeli jest to niezbędne w celu zapewnienia na czas dostępu do zasobów budżetowych, możliwe jest uruchomienie funduszu w kwocie do 50 000 000 EUR na wypłatę zaliczek poprzez zapisanie w budżecie ogólnym Unii odpowiednich środków.

(4)W celu zapewnienia na czas dostępu do wystarczających zasobów budżetowych w budżecie ogólnym Unii na rok 2020 należy uruchomić fundusz w kwocie 50 000 000 EUR na wypłatę zaliczek.

(5)W celu skrócenia do minimum czasu potrzebnego na uruchomienie funduszu niniejszą decyzję należy stosować od początku roku budżetowego 2020,
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Podstawa i cele wniosku

W celu zapewnienia wymaganej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie uwzględnić w Porozumieniu EOG całe istotne prawodawstwo UE jak najszybciej po jego przyjęciu, a także umożliwić państwom EFTA należącym do EOG udział w działaniach i programach UE mających znaczenie dla EOG.

Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie „współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami”. Jest to konieczne, aby umożliwić państwom EFTA należącym do EOG uczestnictwo w unijnych programach i działaniach finansowanych z europejskich linii budżetowych. W omawianym przypadku celem proponowanej poprawki jest umożliwienie państwom EFTA należącym do EOG (Norwegii, Islandii i Liechtensteinowi) uczestnictwa w działaniach Unii związanych z linią budżetową 12 02 01: „Wdrażanie i rozwój jednolitego rynku usług finansowych” włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2019.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Niniejszy wniosek odnosi się do projektu decyzji Rady dotyczącej drugiej raty wkładów finansowych na rzecz 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), wnoszonych przez państwa członkowskie w 2019 r.

11. EFR oraz inne fundusze EFR, które nie zostały jeszcze zamknięte (tj. 8., 9. i 10. EFR), są zarządzane według zasad określonych w następujących dokumentach:

obowiązująca Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP–UE”), z późniejszymi zmianami;

Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE, oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („umowa wewnętrzna” dotycząca 11. EFR);

rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju („rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR”).

Wymienione wyżej dokumenty zawierają wieloletnie zobowiązania państw członkowskich do zapewnienia wsparcia finansowego na rzecz EFR. Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR przewiduje regularne wnoszenie wkładów przez państwa członkowskie do EFR na podstawie wcześniej ustalonych zobowiązań finansowych. Regularne wkłady są następstwem technicznych decyzji Rady odzwierciedlających realizację podjętych wcześniej zobowiązań finansowych.

Niektóre pozycje w uzasadnieniu nie mają zatem zastosowania do wezwań do wnoszenia regularnych wkładów, takich jak niniejsze wezwanie.
UZASADNIENIE

Zasady mające zastosowanie do wkładów finansowych z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) określono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 („rozporządzenie EFG”).

STRESZCZENIE WNIOSKU I ANALIZA

Podstawowe dane: Nr referencyjny EFG EGF/2019/000 Komisja Europejska Pomoc techniczna Wydatki administracyjne: budżet w EUR 610 000 % wydatków administracyjnych (limit: 0,5 %) 0,35 %

Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia EFG na pomoc techniczną z inicjatywy Komisji każdego roku udostępnić można najwyżej 0,5 % maksymalnej rocznej kwoty EFG.

Pomoc techniczna, która ma zostać sfinansowana, z podziałem na szacunkowe koszty

1.Wkład zostanie wykorzystany na wydatki, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 4 oraz w art. 12 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia EFG, jak szczegółowo opisano poniżej.

2.Monitorowanie i gromadzenie danych: Komisja będzie gromadziła dane dotyczące wniosków otrzymanych, wniosków, z tytułu których dokonano wypłaty wkładu, i wniosków zamkniętych oraz zaproponowanych i wdrożonych środków. Dane te będą dostępne na stronie internetowej Komisji Europejskiej i zestawione w odpowiednim formacie w dwuletnim sprawozdaniu z 2021 r. W oparciu o doświadczenia ostatnich lat, koszty tego działania szacuje się na 20 000 EUR.

3.Informacja: Komisja stworzyła i prowadzi stronę internetową Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z wymogiem określonym w art. 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EFG. Strona internetowa będzie regularnie aktualizowana i uzupełniana, a nowe treści będą tłumaczone na wszystkie języki urzędowe UE. Pogłębiona zostanie ogólna wiedza na temat EFG i polepszy się jego widoczność. EFG będzie także tematem różnego rodzaju publikacji oraz działań audiowizualnych Komisji, zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia EFG. Koszty związane z ogółem tych pozycji szacuje się na 20 000 EUR.

4.System elektronicznej wymiany danych: Komisja kontynuuje prace nad opracowaniem ujednoliconych procedur dotyczących wniosków i zarządzania sprawami w ramach EFG, z wykorzystaniem funkcji systemu SFC2014 (system zarządzania funduszami w Unii Europejskiej). Umożliwia to uproszczenie wniosków składanych na podstawie rozporządzenia EFG, przyspieszenie ich rozpatrywania, a także ułatwia sprawozdawczość. Interfejs między SFC a systemem rachunkowości i informacji finansowej Komisji ABAC ułatwia operacje finansowe EFG. Wkład w wysokości 80 000 EUR przeznaczony jest na systematyczną obsługę i dalszy rozwój aplikacji SFC oraz na integrację nowych narzędzi sprawozdawczych.

5.Wsparcie administracyjne i techniczne (posiedzenia grupy eksperckiej): Grupa ekspercka osób kontaktowych do spraw EFG, licząca po jednym członku z każdego państwa członkowskiego, odbędzie dwa posiedzenia (w drugiej połowie 2019 r. i w pierwszej połowie 2020 r.). Całkowity koszt tych dwóch posiedzeń szacuje się na 70 000 EUR.
Zgodnie z oceną przeprowadzoną przez Czechy, środek ten miał charakter prewencyjny, ale jest trudny do zastosowania w złożonych sytuacjach w ramach łańcuchów dostaw, w szczególności w przypadku, gdy usługobiorca będący „znikającym podmiotem gospodarczym” jest podmiotem, który nie posiada żadnych aktywów. Ponadto „test wiedzy” doprowadził również do szeregu istotnych problemów dla organów podatkowych, ponieważ sądy krajowe orzekły, że to na administracji podatkowej spoczywa obowiązek udowodnienia, iż klient „wiedział lub powinien był wiedzieć”, że podatek VAT nie zostałby zapłacony przez dostawcę.

1.3.3.Mechanizm podziału płatności

1.3.4.Identyfikacja niewiarygodnych podatników (w przypadku podatników zarejestrowanych)

W przypadku poważnego naruszenia obowiązków podatkowych administracja podatkowa może uznać podatnika za niewiarygodnego na podstawie określonych kryteriów, w szczególności następujących: skumulowane zaległości z tytułu VAT co najmniej przez trzy kolejne miesiące kalendarzowe wynoszące co najmniej 500 000 CZK, naruszenie obowiązków podatkowych prowadzące do korekt podatkowych zastosowanych przez organy podatkowe w co najmniej dwóch z sześciu kolejnych okresów rozliczeniowych, odrzucenie przez organ podatkowy ze względu na naruszanie przepisów podatkowych wnioskowanego odliczenia naliczonego podatku VAT wynoszącego co najmniej 500 000 CZK, nieudzielenie odpowiedzi na wnioski organów podatkowych, niezłożenie co najmniej dwukrotnie deklaracji VAT przez okres dwunastu kolejnych miesięcy kalendarzowych, przekazanie fałszywych lub niepełnych informacji przy rejestracji do celów VAT lub ustalenie przez administrację podatkową, że kwota co najmniej 500 000 CZK należnego podatku VAT nie została zadeklarowana. Informacje o niewiarygodnych podatnikach są publikowane na stronie internetowej administracji podatkowej, przy czym przewiduje się procedurę odwoławczą.

Zdaniem władz czeskich środek ten ma charakter prewencyjny, ale wymaga skutecznej decyzji administracji podatkowej, w oczekiwaniu na którą oszuści mogą już popełnić oszustwo. Co więcej, środek ten nie jest faktycznie skuteczny w sytuacjach transgranicznych, ponieważ podmiot uznany za niewiarygodnego podatnika w Czechach może nadal wykorzystywać (ważny) numer VAT w ramach wewnątrzwspólnotowych systemów oszustw.
Decyzja jest proporcjonalna do pożądanego celu.

•Wybór instrumentu

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Oceny ex post / kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

W 2019 r. Komisja przeprowadziła ocenę ex post obowiązującego protokołu do umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów z Senegalem, jak również ocenę ex ante ewentualnego nowego protokołu. Wyniki oceny zostały przedstawione w osobnym dokumencie roboczym służb Komisji.

W ocenie stwierdzono, że unijne sektory rybołówstwa (zarówno w odniesieniu do tuńczyka, jak i gatunków dennych) wykazują stałe zainteresowanie połowami w Senegalu i że odnowienie protokołu przyczyniłoby się do wzmocnienia monitorowania, kontroli i nadzoru oraz do poprawy zarządzania połowami w tym regionie. Dla UE istotne jest utrzymanie instrumentu umożliwiającego współpracę sektorową z Senegalem, który jest jednym z głównych podmiotów na szczeblu podregionalnym. Znaczenie Dakaru jako jednego z głównych portów wyładunku zwiększa przydatność planowanego nowego protokołu – zarówno dla unijnej branży rybackiej, jak i dla państwa partnerskiego. Dla władz Senegalu celem jest utrzymanie stosunków z Unią służących lepszemu zarządzaniu oceanami oraz czerpanie korzyści ze specjalnego wsparcia sektorowego, zapewniającego wieloletnie możliwości finansowania.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami w celu rozszerzenia współpracy Umawiających się Stron w zakresie ochrony ludności. W niniejszym przypadku zmiana ta ma na celu włączenie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/420 z dnia 13 marca 2019 r. zmieniającej decyzję nr 1313/2013/UE w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności, aby umożliwić państwom EFTA należącym do EOG uczestnictwo w unijnych działaniach, o których mowa w tej decyzji UE, od dnia 21 marca 2019 r.