W związku z tym niniejsza inicjatywa jest zgodna z obecną polityką Komisji w dziedzinie VAT i doprowadziłaby do tego, by współpraca między państwami członkowskimi a Norwegią harmonizowała z dorobkiem prawnym UE.

W międzyczasie wprowadzono jednak kilka zmian do rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 i, poprzez zmianę rozporządzenia Rady (UE) 2018/1541, wprowadzono nowe narzędzia współpracy administracyjnej. Obejmują one:

We wrześniu 2018 r. weszła w życie Umowa pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii („Norwegia”) o współpracy administracyjnej, zwalczaniu oszustw oraz odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie podatku od wartości dodanej („umowa”). Umożliwia ona państwom członkowskim UE i Norwegii współpracę podobną do tej, jaką państwa członkowskie ustanowiły między sobą na mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 i dyrektywy Rady 2010/24/UE w celu zwalczania oszustw związanych z VAT oraz wzajemnej pomocy w odzyskiwaniu wierzytelności w dziedzinie VAT.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Niniejszy wniosek przedkłada się Radzie zgodnie z art. 218 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Art. 3 ust. 2 TFUE stanowi, że oprócz dziedzin wymienionych w art. 3 ust. 1 TFUE, w których Unii przysługują wyłączne kompetencje, „Unia ma także wyłączną kompetencję do zawierania umów międzynarodowych, jeżeli ich zawarcie zostało przewidziane w akcie ustawodawczym Unii lub jest niezbędne do umożliwienia Unii wykonywania jej wewnętrznych kompetencji lub w zakresie, w jakim ich zawarcie może wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres”. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości umowa może wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres, jeżeli obejmuje dziedziny, w których istnieją środki harmonizujące. Przedmiot przeglądu umowy, tj. uwzględnienie nowych narzędzi współpracy administracyjnej wprowadzonych rozporządzeniem Rady (UE) 2018/1541, wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Aktualizacja odniesień do dyrektywy 95/46/WE w rozporządzeniu (UE) 2016/679 może odbywać się w ramach Wspólnego Komitetu zgodnie z art. 41 ust. 2 lit. k) umowy. Aktualizacja ta może jednak również zostać uwzględniona przy wznowieniu negocjacji w sprawie treści umowy. Podczas drugiego posiedzenia Wspólnego Komitetu, 25 listopada 2021 r., Norwegia oficjalnie wystąpiła o rozpoczęcie negocjacji w sprawie zmiany umowy zgodnie z art. 41 ust. 5 umowy.

•Proporcjonalność

Instrumenty współpracy, które mają zostać włączone do zmienionej umowy, będą zgodne z zasadą proporcjonalności i nie wykroczą poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest stworzenie wspólnych ram współpracy administracyjnej między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w dziedzinie VAT. Zmiana umowy umożliwi organom państw członkowskich odpowiedzialnym za stosowanie przepisów dotyczących VAT współpracę z norweskimi organami podatkowymi w taki sam sposób, w jaki współpracują one między sobą w ramach UE i w oparciu o dorobek prawny UE.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Konsultacje z zainteresowanymi stronami

25 listopada 2021 r., na drugim posiedzeniu Wspólnego Komitetu, Norwegia przedłożyła – zgodnie z art. 41 ust. 5 umowy – wniosek w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu, zawierający propozycję ponownego otwarcia negocjacji w sprawie zmiany umowy.

W związku z tym niniejszy wniosek w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu nie jest wiążący dla Komisji i zostanie przyjęty (w drodze procedury pisemnej) dopiero po zatwierdzeniu przez Radę upoważnienia Komisji do ponownego otwarcia negocjacji w sprawie zmiany umowy.

Działająca w Radzie Grupa Robocza do Spraw Podatkowych (CWPT) została poinformowana 8 grudnia 2021 r. o wniosku Norwegii dotyczącym zmiany umowy.

Przez cały czas trwania negocjacji CWPT będzie informowana o ich stanie oraz konsultowana w sprawie ich wyników.

•Ocena skutków

Zgodnie z siódmym instrumentem Zestawu instrumentów służących lepszemu stanowieniu prawa ocena skutków nie jest konieczna, jeżeli wpływu wniosku nie można jasno określić ex ante, wpływ ten jest niewielki lub w danej sprawie Komisja ma niewielki wybór lub nie ma żadnego wyboru.

Ponieważ poziom szczegółowości zalecenia pozostaje bardzo ogólny i zapewnia szeroki stopień elastyczności, pierwszy warunek wymieniony w siódmym instrumencie Zestawu instrumentów służących lepszemu stanowieniu prawa został spełniony. Ponadto zalecenie nie zobowiązuje Komisji do zajęcia na tym etapie określonego stanowiska. Planowane zalecenie Komisji będzie obejmowało jedynie „upoważnienie” Rady do rozpoczęcia negocjacji z Norwegią. W związku z tym nie ma ono żadnego wpływu ani na organy podatkowe, ani na podatników UE. Negocjacje skoncentrują się na kilku narzędziach administracyjnych, które mogłyby zostać dodane do już obowiązującej umowy UE–Norwegia w sprawie współpracy w dziedzinie VAT. Komisja ma niewielki wybór lub nie ma żadnego wyboru, ponieważ wydanie zalecenia jest obowiązkowym etapem rozpoczęcia negocjacji z państwem trzecim.

W praktyce wynikiem planowanego zalecenia nie będzie żaden nowy akt prawny, lecz jedynie ponowne otwarcie negocjacji.

•Prawa podstawowe