[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 30.8.2006

KOM(2006) 472 wersja ostateczna

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

KONTEKST WNIOSKU |

110 | Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczy stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. („rozporządzenie podstawowe”) w postępowaniu dotyczącym przywozu niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu. |

120 | Kontekst ogólny Niniejszy wniosek zostaje przedstawiony w kontekście wykonania rozporządzenia podstawowego i jest wynikiem dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu podstawowym. |

139 | Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Brak obowiązujących przepisów w dziedzinie, której dotyczy wniosek. |

141 | Spójność z polityką i celami Unii w innych dziedzinach Nie dotyczy. |

KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPłYWU |

Konsultacje z zainteresowanymi stronami |

219 | Zainteresowane strony, których dotyczy postępowanie, uzyskały wcześniej możliwość obrony swoich interesów w ramach dochodzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego. |

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej |

229 | Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych. |

230 | Ocena wpływu Niniejszy wniosek wynika z wykonania rozporządzenia podstawowego. Przepisy rozporządzenia podstawowego nie przewidują ogólnej oceny wpływu, lecz wymóg, aby środki nie były sprzeczne z „interesem Wspólnoty”, oznacza, że ocena szerszego wpływu środków stanowi integralną część dochodzenia. |

ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU |

305 | Krótki opis proponowanych działań W dniu 7 lipca 2005 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”), opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej[1], wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) i Wietnamu. Postępowanie antydumpingowe zostało wszczęte wskutek skargi złożonej w dniu 30 maja 2005 r. przez Europejską Konfederację Producentów Obuwia („CEC”) zawierającej dowody potwierdzające dumping oraz istotną szkodę wynikającą z tego dumpingu. W dniu 6 kwietnia 2006 r., Komisja nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 553/2006, tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu. Załączony wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Rady zawiera ostateczne wnioski dotyczące dumpingu, szkody, związku przyczynowo oraz interesu Wspólnoty. Przeprowadzono konsultacje z państwami członkowskimi w trakcie posiedzeń komitetów antydumpingowych w dniach 19, 20 oraz 27 lipca 2006. 9 państwa członkowskie wyraziły swoje poparcie dla zaproponowanych działań, 14 państwa członkowskie wyraziły swój sprzeciw wobec nich. Proponuje się zatem, aby Rada przyjęła załączony wniosek dotyczący rozporządzenia, który powinien zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej najpóźniej dnia 6 października 2006 r. |

310 | Podstawa prawna Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. |

329 | Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania. |

Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. |

331 | Forma działania została opisana w wyżej wspominanym rozporządzeniu podstawowym i nie pozostawia miejsca dla decyzji na poziomie krajowym. |

332 | Wskazówki dotyczące zminimalizowania obciążenia finansowego i administracyjnego Wspólnoty, rządów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, podmiotów gospodarczych i obywateli oraz uczynienia go proporcjonalnym do celów wniosku, nie mają zastosowania, lecz rozporządzenie podstawowe ogranicza poziom ceł, które mogą zostać nałożone w celu naprawienia szkody spowodowanej stwierdzonym dumpingiem. |

Wybór instrumentów |

341 | Proponowane instrumenty: rozporządzenie. |

342 | Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następujących względów. Wyżej wspomniane rozporządzenie podstawowe nie przewiduje innych możliwości. |

WPłYW NA BUDżET |

409 | Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty. |

1. Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”)[2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005[3] z dnia 23 grudnia 2005 r., w szczególności jego art. 9,

uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A. PROCEDURA

1. Środki tymczasowe

(1) W dniu 23 marca 2006 r., Komisja nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 553/2006([4]) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”), tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu („kraje, których dotyczy postępowanie” lub „kraje wywozu”). Rozporządzenie to weszło w życie dnia 7 kwietnia 2006 r.

(2) Przypomina się, że dochodzenie dotyczące dumpingu objęło okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”) oraz że badanie trendów w kontekście oszacowania szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

2. Dalsze postępowanie

(3) W następstwie nałożenia tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami z krajów, których dotyczy postępowanie, wszystkie zainteresowane strony zawiadomiono o faktach i ustaleniach, na których opierało się rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych. Wszystkim zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji.

(4) Niektóre z zainteresowanych stron zgłosiły uwagi na piśmie. Strony uzyskały również możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień. Komisja kontynuowała poszukiwanie oraz weryfikację informacji, które według niej mogły pomóc w dokonaniu ostatecznych ustaleń.

(5) Następnie służby Komisji ujawniły wszystkie istotne fakty i ustalenia, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznych środków antydumpingowych oraz ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego. Zainteresowanym stronom wyznaczono również termin, w którym mogły przedstawić swoje opinie dotyczące ujawnionych informacji. Uwagi przedstawione przez strony ustnie lub pisemnie zostały rozpatrzone, a tam, gdzie było to właściwe, dokonano odpowiedniej zmiany wcześniej przyjętych ustaleń. Ponadto ujawniono dodatkowe informacje w odniesieniu do zmiany przewidywanej formie środków.

(6) Niektóre zainteresowane strony przypomniały swoje twierdzenia, że nie mogą właściwie egzekwować swoich praw do obrony, ponieważ tożsamość skarżących nie została ujawniona. Kwestia ta została podniesiona już wcześniej (patrz: motyw 8 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Sprawa ta została poddana ponownej ocenie na ostatecznym etapie postępowania, w wyniku którego stwierdzono, co następuje: dane na temat wielkości produkcji osiąganej przez skarżących, w podziale na kraje, zostały ujawnione tym zainteresowanym stronom, które wysuwały zarzuty dotyczące uzasadnienia. Dlatego uznaje się, że ich prawa do obrony nie zostały naruszone. Informacje te następnie udostępniono do wglądu wszystkim zainteresowanym stronom.

B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

1. Produkt objęty postępowaniem

(7) Przypomina się że, jak określono w motywie (10) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, produkt objęty postępowaniem zdefiniowano jako obuwie ze skórzanymi cholewkami lub ze sztucznej skóry pochodzące z ChRL i Wietnamu, inne niż:

- obuwie o zastosowaniu sportowym w rozumieniu uwagi 1. do podpozycji do działu 64 Nomenklatury Scalonej, tzn. (i) obuwie o zastosowaniu sportowym, które posiada lub w którym przewiduje się możliwość dodania kolców, kołków, korków, zacisków, sztabek lub podobnych, oraz (ii) buty łyżwiarskie, buty narciarskie, buty do biegów narciarskich, buty snowboardowe, buty zapaśnicze, buty bokserskie oraz buty kolarskie;

- pantofle i obuwie domowe innego rodzaju (objęte kodami CN 6403 59 50, 6403 99 50 i ex 640510 00);

- obuwie z noskiem ochronnym, tj. obuwie z noskiem ochronnym o poziomie odporności na wstrząsy wynoszącym co najmniej 100 dżuli[5] (objęte kodami CN: ex 6403 30 00, ex 6403 51 11, ex 6403 51 15, ex 6403 51 19, ex 6403 51 91, ex 6403 51 95, ex 6403 51 99, ex 6403 59 11, ex 6403 59 31, ex 6403 59 35, ex 6403 59 39, ex 6403 59 91, ex 6403 59 95, ex 6403 59 99, ex 6403 91 11, ex 6403 91 13, ex 6403 91 16, ex 6403 91 18, ex 6403 91 91, ex 6403 91 93, ex 6403 91 96, ex 6403 91 98, ex 6403 99 11, ex 6403 99 31, ex 6403 99 33, ex 6403 99 36, ex 6403 99 38, ex 6403 99 91, ex 6403 99 93, ex 6403 99 96, ex 6403 99 98 i ex 6405 10 00).

(8) Dodatkowo, na podstawie argumentów przedstawionych w motywach (12) do (27) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, tymczasowo uznano, że niektóre rodzaje nowoczesnego obuwia sportowego, np. Specjalistycznego Obuwia Sportowego („STAF”), należy wyłączyć z zakresu tej definicji.

(9) Ponadto, zdecydowano o tymczasowym traktowaniu obuwia dziecięcego jako produktu objętego postępowaniem, z zastrzeżeniem dalszych dochodzeń i ustaleń na ostatecznym etapie postępowania.

(10) Zainteresowane strony zostały poproszone o przedstawienie uwag na temat tych szczególnych kwestii. Uwzględniając uwagi przedstawione przez zainteresowane strony w odniesieniu do powyższych kwestii oraz dalsze wnioski o wyłączenie innych rodzajów obuwia, twierdzenia te poddano szczegółowej analizie przedstawionej poniżej.

1.1. Specjalistyczne obuwie sportowe („STAF”)

(11) Przypomina się, że STAF, zgodnie z definicją przedstawioną w motywie (13) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostało wyłączone z zakresu definicji produktu objętego postępowaniem.

(12) Wyłączenie to wynika z faktu, że tego rodzaju obuwie sportowe posiada odmienne podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, jest sprzedawane poprzez inne kanały sprzedaży i charakteryzuje się innym zastosowaniem końcowym oraz jest inaczej postrzegane przez konsumentów.

(13) Przedstawiciele wspólnotowego przemysłu obuwniczego sprzeciwiali się wyłączeniu obuwia STAF z zakresu produktu, twierdząc, że obuwie STAF jest dystrybuowane poprzez te same kanały sprzedaży oraz jest tak samo postrzegane przez konsumentów, co w przypadku produktu objętego postępowaniem. Ponadto podkreślano, że nawet w przypadku wyłączenia obuwia STAF z zakresu produktu objętego dochodzeniem, wartość minimalna STAF określona w obecnej definicji TARIC, wynosząca 9 €, powinna zostać podwyższona uwzględniając dewaluację dolara względem euro, która miała miejsce w ostatnich latach.

(14) W odpowiedzi na te oświadczenia, zauważa się przede wszystkim, że przemysł wspólnotowy nie kwestionował tego, że STAF charakteryzuje się innymi właściwościami fizycznymi i technicznymi. Po drugie, jeżeli chodzi o kanały sprzedaży, zastosowanie, postrzeganie przez konsumentów oraz tendencje przywozowe, obuwniczy przemysł wspólnotowy nie wysunął żadnych zasadnych argumentów, które mogłyby skłonić Komisję do zmiany ustaleń zawartych w motywach (15) do (18) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto, wniosek dotyczący podwyższenia progu wynoszącego 9,00 € nie został poparty żadnymi dodatkowymi dowodami.

(15) Kilku importerów wystąpiło o obniżenie minimalnej wartości STAF z 9,00 € do 7,50 € głównie ze względu na zmianę okoliczności pozwalającą na obniżenie kosztów produkcji.

(16) Również te oświadczenia zostały poddane uważnej analizie. Przypomina się, że próg 9 € został ustanowiony w ramach nomenklatury TARIC w 1994 r. (tj. 12 lat temu), kiedy obuwie STAF zostało wprowadzone w ramach kontyngentu obuwia sportowego pochodzącego z Chin. Ponadto importerzy przedstawili wystarczające uzasadnienie, poparte dowodami, że nowe technologie produkcyjne doprowadziły zarówno do znacznego obniżenia kosztu jednostkowego STAF, jak do ograniczenia zużycia materiału i energii. W połączeniu z silniejszą konkurencją wynikającą ze zwiększonej podaży STAF, czyli kolejnym czynnikiem powodującym obniżenie cen, miało to rzeczywiście wpływ na poziom cen w porównaniu z sytuacją przed 12 lat, czego nie można lekceważyć. Umiarkowane obniżenie progu w odniesieniu do STAF o 1,5 € uznaje się za zasadne i konieczne w celu odzwierciedlenia tych zmian.

(17) Ponadto, różni eksporterzy twierdzili, że definicja STAF powinna zostać rozszerzona poprzez włączenie do niej wszelkich rodzajów obuwia z cholewkami ze skóry i podeszwami z etylenu/octanu winylu (EVA) oraz obuwia z podeszwami formowanymi.

(18) Jednakże, w odpowiedzi na te oświadczenia, należy podkreślić, że sam fakt zastosowania technologii formowania podeszew z EVA nie pozwala na wyraźne rozróżnienie między produktem końcowym uzyskanym przy pomocy tej technologii a produktem objętym postępowaniem. Ponadto, wyjaśniono, że technologia formowania podeszew, stosowana w przypadku podeszew z EVA, może być również stosowana do produkcji obuwia, które wyraźnie nie jest obuwiem STAF. Dodatkowo, nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie twierdzenia, że rozróżnienie w oparciu o odmienne właściwości fizyczne i techniczne, różne kanały sprzedaży, zastosowanie i postrzeganie przez konsumentów a także różne tendencje przywozowe nie jest odpowiednie. Wreszcie, poszczególne definicje EVA przedstawione przez różnych importerów były wyraźnie sprzeczne ze sobą. Dlatego też wniosek dotyczący definicji STAF został odrzucony.

(19) W związku z powyższym potwierdza się wyłączenie STAF z zakresu definicji produktu objętego postępowaniem w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto, wartość minimalna STAF powinna zostać obniżona z 9,00 € do 7,50 €. Wobec braku dalszych uwag, ustalenia rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych w zakresie STAF przedstawione w motywach (13) do (19) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone. Obuwie STAF o wartości nie mniejszej niż 7,5 € zostaje zatem ostatecznie wyłączone z postępowania.

1.2. Obuwie dziecięce

(20) Obuwie dziecięce, tj. obuwie z podeszwami, w którym długość podeszwy nie przekracza 24 cm, a wysokość podeszwy razem z obcasem wynosi 3 cm lub jest mniejsza, objęte kodami CN: ex 6403 20 00, ex 6403 30 00, 6403 51 11, 6403 51 91, 6403 59 31, 6403 59 91, 6403 91 11, 6403 91 91, 6403 99 31, 6403 99 91 i ex 6405 10 00 nie było objęte tymczasowymi środkami antydumpingowymi, ponieważ ustalenia tymczasowe nie uzasadniały tych środków z punktu widzenia interesu Wspólnoty.

(21) W motywach (28) do (31) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie zawarto ostatecznego wniosku co do tego, czy należy objąć obuwie dziecięce definicją produktu objętego postępowaniem. Mimo że uznano niektóre argumenty za uzasadniające wyłączenie obuwia dziecięcego z zakresu produktu objętego dochodzeniem, argumenty te nie pozwalały na przyjęcie ostatecznego wniosku w tym względzie na tamtym etapie dochodzenia. Zdecydowano zatem o traktowaniu obuwia dziecięcego jako jednego z rodzajów produktu objętego postępowaniem z zastrzeżeniem dalszych dochodzeń i ustaleń na ostatecznym etapie postępowania.

(22) W następstwie ujawnienia ustaleń tymczasowych, niektóre zainteresowane strony twierdziły, że obuwie dziecięce powinno zostać wyłączone z zakresu produktu objętego dochodzeniem. Twierdzenia te opierały się na założeniu, że szczególnie takie czynniki jak fason, wzornictwo, kanały sprzedaży i obsługa klienta, o których mowa w motywach (30) i (31) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wyraźnie uzasadniają oddzielenie obuwia dziecięcego od pozostałych rodzajów obuwia wchodzących w zakres niniejszego dochodzenia.

(23) Jednakże, twierdzenia te zostały uznane za niewystarczające, aby wyłączyć obuwie dziecięce z zakresu definicji produktu objętego postępowaniem, ponieważ nie zostały one poparte wystarczającymi dowodami, potwierdzającymi że w niniejszym dochodzeniu możliwe jest wytyczenie wyraźnej linii podziału między obuwiem dziecięcym a innymi rodzajami obuwia objętymi zakresem dochodzenia. W rzeczywistości stwierdzono przeciwnie, że istotne właściwości fizyczne i techniczne obuwia dziecięcego, które były wspólne z właściwościami produktu objętego postępowaniem – połączenie skórzanej cholewy z różnymi rodzajami podeszew w celu ochrony stopy – były o wiele bardziej istotne niż różnice (tj. głównie rozmiar). Ponadto, wydaje się, że fason, wzornictwo, kanały sprzedaży oraz obsługa klienta w przypadku obuwia dziecięcego nie różnią się zasadniczo od pozostałych rodzajów obuwia objętych dochodzeniem. Sam fakt, że obuwie dziecięce stanowi specyficzną podgrupę produktów w ramach produktu objętego postępowaniem, nie daje podstawy do wyłączenia go z zakresu produktu. Rzeczywiście stwierdzono, że nie istnieje wyraźna linia podziału między obuwiem dziecięcym a produktem objętym postępowaniem, natomiast istnieje dosyć znaczna zbieżność między nimi w świetle definicji produktu objętego postępowaniem, głównie z uwagi na to, że jest to wyrób okrywający i ochraniający stopę ludzką, głównie na potrzeby chodzenia.

(24) W swojej reakcji na opublikowanie rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przedstawiciele wspólnotowego przemysłu obuwniczego twierdzili, że obuwie dziecięce powinno być uznawane za część produktu objętego postępowaniem. W szczególności przedstawiono dowody potwierdzające, że we Wspólnocie nadal odbywa się znaczna produkcja obuwia dziecięcego.

(25) To oświadczenie przemysłu wspólnotowego jedynie potwierdza ostateczne ustalenia. Stwierdza się zatem ostatecznie, że obuwie dziecięce powinno zostać objęte definicją produktu objętego postępowaniem.

1.3. Pozostałe wnioski o wyłączenia

(26) Kilka zainteresowanych stron twierdziło, że niektóre z pozostałych rodzajów obuwia objętych wyżej wspomnianymi kodami CN są zbyt odmienne, w szczególności pod względem zastosowania, aby mogły należeć do tej samej kategorii produktów. Stwierdzenia te poddano analizie przedstawionej poniżej.

(i) Buty „do pieszej wędrówki”, buty „wspinaczkowe” i inne rodzaje obuwia do użytku na zewnątrz.

(27) W rozumieniu nomenklatury scalonej, buty „do pieszej wędrówki”, „wspinaczkowe” i inne rodzaje obuwia do użytku na zewnątrz („obuwie turystyczne”) nie są obuwiem o zastosowaniu sportowym, zatem te rodzaje obuwia nie wchodzą w zakres definicji obuwia STAF określonej w motywie (13) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Jednakże, niektóre strony złożyły wnioski o to, aby produkt ten został wyłączony z zakresu postępowania, ponieważ (i) wymagania dla obuwia turystycznego są rzekomo bardzo zbliżone do specyfikacji obuwia STAF, (ii) obuwie turystyczne można rzekomo wyraźnie wyróżnić spośród pozostałych rodzajów obuwia pod względem kanałów sprzedaży i postrzegania przez konsumentów oraz (iii) konieczność płacenia wyższych ceł w odniesieniu do obuwia turystycznego mogłaby mieć rzekomo szkodliwy wpływ na dany rynek.

(28) Nie przedstawiono żadnych dowodów w postaci szczegółowych danych technicznych i specyficznych właściwości obuwia turystycznego, które pozwalałyby na zmianę wniosku zawartego w motywie (34) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym, chociaż różne rodzaje obuwia, między innymi obuwie turystyczne, mogą mieć różne dodatkowe specyficzne właściwości, podstawowe właściwości również tego rodzaju obuwia pozostają identyczne. Ponadto, ustalono, że obuwie „turystyczne” jest powszechnie produkowane we Wspólnocie i że nie jest możliwe wytyczenie wyraźnej linii podziału między importowanym „obuwiem turystycznym” a produkcją wspólnotową. Ustalenie to znalazło potwierdzenie w decyzji dotyczącej włączenia tego rodzaju obuwia w zakres produktu objętego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2155/97[6]. Aczkolwiek obuwie turystyczne może mieć w niektórych przypadkach pewne dodatkowe specyficzne właściwości, posiada ono te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne co pozostałe rodzaje obuwia włączone w zakres produktu. Ponadto, jeżeli chodzi o ich zastosowanie oraz postrzeganie przez konsumentów, stwierdzono, że są one w znacznym stopniu zbieżne z innymi rodzajami obuwia objętymi definicją produktu. Zgodnie z tym, uznaje się, że buty turystyczne powinny pozostać objęte zakresem dochodzenia.

(ii) Obuwie o zastosowaniach mechanoterapeutycznych

(29) Jeden z importerów wystąpił o wyłączenie z definicji produktu objętego postępowaniem niektórych rodzajów obuwia do zastosowań mechanoterapeutycznych. Chociaż w chwili obecnej produkt ten jest objęty kodami CN 6403 99 93, 6403 99 96 i 6403 99 98, złożono wnioski, aby tego rodzaju obuwie zostało wyłączone z zakresu postępowania, ponieważ rzekomo posiada ono odmienne własności fizyczne i chemiczne, jest dystrybuowane poprzez inne kanały sprzedaży oraz charakteryzuje je inne postrzeganie przez konsumentów, jako certyfikowanego produktu medycznego, dopuszczonego do sprzedaży jako wyrób medyczny do zastosowań mechanoterapeutycznych.

(30) Stwierdzono, że tego rodzaju obuwie powinno zostać włączone w zakres produktu objętego postępowaniem. Chociaż produkt ten charakteryzuje odmienna technologia i zastosowanie, które może być wykorzystane do celów medycznych, jego specyficzne właściwości odróżniają go wyraźnie i pod względem budowy od produktu objętego postępowaniem. Znajduje to potwierdzenie w fakcie, że tego rodzaju obuwie jest kupowane również przez konsumentów, którzy nabywają je raczej dla własnego komfortu, a nie dla specyficznych właściwości medycznych, zostało to nawet potwierdzone we wniosku przedstawionym przez danego importera.

(31) Z powyższych względów uznaje się, że wniosek o wyłączenie obuwia mechanoterapeutycznego z definicji produktu objętego dochodzeniem powinien zostać odrzucony.

(iii) Klapki plażowe EVA

(32) Klapki plażowe EVA („EBS”) są obuwiem, którego cholewka ogranicza się do skórzanego paska przymocowanego z dwóch stron do grubej lekkiej podeszwy, wytworzonej poprzez połączenie EVA i innych materiałów. Niektóre zainteresowane strony utrzymywały, że produkt ten powinien zostać wyłączony z zakresu niniejszego dochodzenia, ponieważ rzekomo posiada bardzo specyficzne i szczególne właściwości fizyczne i techniczne, pozwalające na jego wyodrębnienie jako klapek plażowych, stąd, ma on inne zastosowanie końcowe i charakteryzuje go inne postrzeganie przez konsumentów, niż w przypadku innych rodzajów obuwia objętych definicją produktu. Ponadto, twierdzono, że technologia mająca zastosowanie do produkcji EBS została całkowicie wycofana z Europy.

(33) W tym względzie ustalono, że chociaż EBS rzeczywiście posiadają kilka specyficznych właściwości, mają one te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne co inne rodzaje obuwia wchodzące w zakres produktu. Ponadto, jeżeli chodzi o ich znaczenie oraz postrzeganie przez konsumentów, stwierdzono, że istnieje znaczna zbieżność między nimi a innymi rodzajami obuwia objętymi definicją produktu, np. klapkami i drewniakami. Ponadto, stwierdzono, że kanały sprzedaży, marketing, fason itd. są te same, co w przypadku innych rodzajów obuwia objętego definicją produktu. Dodatkowo przedstawiciele wspólnotowego przemysłu obuwniczego przedstawili dowody, potwierdzające że we Wspólnocie nadal istnieje znaczna produkcja EBS. W związku z powyższym, uznaje się, że ten wniosek o wyłączenie powinien zostać odrzucony.

(iv) Buty ze świńskiej skóry

(34) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że obuwie z cholewkami ze świńskiej skóry powinno zostać wyłączone z zakresu dochodzenia z uwagi na rzekome różnice w jakości i cenach oraz rzekomy brak produkcji wyrobów z tego rodzaju cholewkami w WE.

(35) Jednakże, nie można było dokonać wyraźnego rozróżnienia między przywożonym obuwiem ze świńskiej skóry a produkcją wspólnotową, ponieważ obydwie grupy produktów charakteryzują te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, a także zastosowanie. Ponadto, kanały sprzedaży okazały się być na ogół te same, co znajduje również swoje odzwierciedlenie w tym, że konsumenci nie postrzegają butów ze świńskiej skóry jako butów innego rodzaju. Przedstawione stwierdzenie zostało zatem odrzucone.

(v) Obuwie z wykorzystaniem technologii opatentowanej

(36) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że z zakresu dochodzenia powinny zostać wyłączone niektóre rodzaje obuwia obejmujące technologię opatentowaną, tj. rozwiązanie technologiczne obejmujące specjalny obcas pochłaniający drgania, środkową podeszwę z poduszką powietrzną oraz specjalną technologię zwiększającą elastyczność tego rodzaju obuwia.

(37) Jednakże, porównanie tego rodzaju obuwia z produktem objętym postępowaniem nie dało podstaw do wytyczenia wyraźnej linii podziału między tego rodzaju obuwiem a produktem objętym postępowaniem w zakresie podstawowych właściwości fizycznych i technicznych oraz zastosowania. Choć uznaje się, że technologia opatentowana może przyczynić się do podwyższenia komfortu, jako taka nie zmienia znacząco właściwości obuwia w przypadku jego zwykłego użycia. Ponadto, fakt że niektóre technologie są chronione patentem nie stanowi uzasadnienia dla ich wyłączenia z zakresu produktu. Stąd, chociaż uznaje się, że produkt ten może posiadać specjalne właściwości, jest on konkurencyjny względem wspólnotowej produkcji produktu objętego dochodzeniem. Zatem wniosek ten zostaje odrzucony.

(vi) Obuwie sportowe niebędące STAF

(38) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że wszystkie rodzaje obuwia sportowego, a zatem nie tylko obuwie STAF oraz obuwie sportowe w rozumieniu uwagi 1. do podpozycji do działu 64 Nomenklatury Scalonej, powinny zostać wyłączone z postępowania. Twierdzenia te opierają się na tych samych argumentach, które wysunięto w celu uzyskania wyłączenia STAF, oraz na rzekomym niedoborze niektórych rodzajów obuwia niebędących STAF na rynku WE, który miałby nastąpić w przypadku niewyłączenia z postępowania tych rodzajów obuwia. Drugi z przedstawionych argumentów nie został poparty konkretnymi dowodami. Nie przedstawiono zatem żadnych nowych istotnych informacji, które mogłyby spowodować zmianę wniosku zawartego w motywie (27) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych w odniesieniu do pozostałych rodzajów obuwia niebędącego STAF. Wniosek został zatem odrzucony.

1.4. Wniosek

(39) W świetle powyższego, wnioski tymczasowe, zmienione zgodnie z B. 1.1. powyżej, zostają ostatecznie potwierdzone. Dla celów niniejszego postępowania i w zgodzie ze stałą praktyką Wspólnoty uznaje się niniejszym, że wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem, powinny być uznawane za jeden produkt.

2. Produkt podobny

(40) Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag w odniesieniu do produktu podobnego, niniejszym potwierdza się treść oraz tymczasowe wnioski.

(41) W świetle powyższego, uznaje się ostatecznie, że zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, produkt objęty postępowaniem oraz wszystkie rodzaje obuwia ze skórzanymi cholewkami wytwarzane i sprzedawane w Brazylii, która posłużyła za kraj analogiczny, oraz te wytwarzane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym są podobne.

C. KONTROLA WYRYWKOWA

1. Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących w ChRL i w Wietnamie

(42) Niektóre strony utrzymywały, że próby nie były reprezentatywne z uwagi na wyłączenie STAF i obuwia dziecięcego.

(43) Jak już wspomniano w motywie (61) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wyłączenie produktów STAF nie wpłynęło znacząco na reprezentatywność próby. Jeżeli chodzi o obuwie dziecięce, argument jest nieistotny w świetle decyzji dotyczącej objęcia tego rodzaju butów zakresem dochodzenia.

(44) Przesłano uwagi na temat procentowych udziałów w próbie, które ustalono w kontekście środków tymczasowych. Uwagi te zostały rozpatrzone. Uwzględniając obuwie dziecięce, stwierdzono, że przedsiębiorstwa wybrane do próby dokonywały odpowiednio ponad 12 % i ponad 15 % wielkości wywozu do Wspólnoty chińskich i wietnamskich współpracujących producentów eksportujących produkt objęty postępowaniem. W świetle tego, próba jest wyraźnie reprezentatywna. Odsyła się również do argumentów przedstawionych w motywie (56) poniżej.

(45) Twierdzono ponadto, że wybór próby był niezgodny z postanowieniami Porozumienia antydumpingowego WTO („ADA”), ponieważ niektórzy główni eksporterzy zostali wybrani kosztem przedsiębiorstw dokonujących znikomej sprzedaży lub niedokonujących sprzedaży w WE, lecz sprzedających znaczne ilości produkcji w kraju.

(46) Jak już wyjaśniono w motywie (60) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przyjęta metodyka miała na celu zapewnienie maksymalnej reprezentatywności próby i ujęcie w obrębie największej reprezentatywnej wielkości wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie, pewnej liczby przedsiębiorstw z reprezentatywną sprzedażą na rynku krajowym. Powinno to umożliwić obliczenie wartości normalnej na tej podstawie w przypadku gdy niektórzy producenci eksportujący objęci próbą kwalifikowaliby się do traktowania na zasadach rynkowych („MET”). Próby nie zostały dobrane z naruszeniem zasad WTO ani przepisów art. 17 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym próba musi być bądź statystycznie reprezentatywna, bądź musi obejmować największą reprezentatywną wielkość sprzedaży lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie. Dlatego wyżej wspomniane zasady dopuszczają wykorzystanie sprzedaży, w kraju oraz/lub w celach wywozu, jako kryterium doboru.

(47) Ponadto, przypomina się, że zgodnie z wyjaśnieniem przedstawionym w motywach (57) i (58) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, władze krajów, których dotyczy postępowanie, wyraziły pełną zgodę na wybrane próby.

(48) Niektóre zainteresowane strony twierdziły również, że porozumienia co do składu próby dotyczącej Chin należało raczej poszukiwać u władz Hong Kongu i Tajwanu, gdyż właścicielami chińskich producentów są głównie udziałowcy posiadający siedzibę w tych krajach. Zatem postępowanie rzekomo dotyczy również stron w tych krajach.

(49) Argument ten musiał zostać odrzucony. Powszechną praktyką we Wspólnocie jest poszukiwanie porozumienia z władzami kraju wywozu oraz/lub zrzeszeniami producentów w ramach postępowania antydumpingowego obejmującego kontrolę wyrywkową, zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Ponadto, w niniejszej sprawie władze krajów, których dotyczy postępowanie, pozostawały w bliskim kontakcie z zrzeszeniami producentów tych krajów. Kraje wywozu w niniejszym postępowaniu to ChRL i Wietnam. Zatem porozumienia co do składu próby starano się znaleźć i osiągnięto w tych krajach.

(50) Jeden z producentów wietnamskich, który nie został włączony do próby, powtórzył swoje uwagi, że skoro prawidłowo wypełnił kwestionariusz antydumpingowy, powinien zostać objęty badaniem indywidualnym. Niemniej, to że strona nie objęta próbą przesyła odpowiedź na kwestionariusz antydumpingowy, nie prowadzi automatycznie do badania indywidualnego. W rzeczywistości, jak wcześniej wyjaśniono w motywie (64) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, z uwagi na bezprecedensową wielkość prób Komisja uznała, że badanie indywidualne dodatkowych producentów eksportujących byłoby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w rozsądnym terminie.

(51) Wreszcie, strony twierdziły, że wybór reprezentatywnej sprzedaży krajowej w ramach próby jest niewłaściwy, ponieważ żaden z eksporterów nie spełniał warunków traktowania na zasadach MET. Jednakże, argument ten został uznany za nieistotny, ponieważ decyzja w sprawie MET jest podejmowana po dokonaniu doboru próby.

(52) Stwierdzenie to zostało zatem odrzucone, skutkiem czego wobec braku innych uwag w tej kwestii, uznaje się, że próby były reprezentatywne.

2. Kontrola wyrywkowa producentów wspólnotowych

(53) Różne zainteresowane strony wysuwały zarzut naruszenia art. 17 rozporządzenia podstawowego, utrzymując że próba producentów wspólnotowych nie była reprezentatywna. Uzasadnieniem tego zarzutu było to, że tylko dziesięć przedsiębiorstw zostało wybranych do próby, i że przedsiębiorstwa te reprezentują zaledwie 10 % całkowitej wielkości produkcji skarżących oraz niewielki udział procentowy całkowitej produkcji wspólnotowej - tj. mniej niż 5 % - przy czym skarżący w tej sprawie reprezentują niewiele ponad 40 % całkowitej produkcji wspólnotowej. Ponadto, utrzymywano, że niektóre trendy zaobserwowane w przypadku producentów wspólnotowych objętych próbą nie kształtują się podobnie do trendów zaobserwowanych w odniesieniu do wszystkich skarżących, tym samym próba nie była reprezentatywna.

(54) Jedno ze zrzeszeń importerów utrzymywało również, że próba producentów wspólnotowych nie jest statystycznie reprezentatywna, i że skutkiem tego wizytami weryfikacyjnymi objęty został znikomy odsetek producentów wspólnotowych.

(55) W tym zakresie przypomina się, że art. 17 rozporządzenia podstawowego stanowi, że dochodzenia mogą być ograniczone do prób, które są bądź statystycznie reprezentatywne, bądź stanowią największą reprezentatywną wielkość produkcji, sprzedaży lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana.

(56) Z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że nie istnieje ilościowy wskaźnik lub próg wskazujący, co stanowi poziom wielkości reprezentatywnej. Jedynym wskazaniem jest to, że wielkość taka powinna ograniczać się do wielkości, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie.

(57) Z uwagi na szczególne okoliczności sprawy, tj. w świetle tego, że przemysł wspólnotowy ma wyjątkowo rozdrobnioną strukturę, nie jest możliwe uniknięcie sytuacji, w której przedsiębiorstwa objęte próbą będą stanowiły stosunkowo mały odsetek całkowitej produkcji wspólnotowej. Jak wyjaśniono w motywie (65) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja dokonała doboru próby głównie w oparciu o wielkość pod względem wielkości produkcji, lecz również uwzględniła położenie geograficzne producentów, aby zapewnić, że próba będzie reprezentatywna pod tym względem. Jednakże, liczba przedsiębiorstw wybranych do próby musiała zostać ograniczona do liczby, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie, tj. w tym przypadku dziesięć przedsiębiorstw. Uwzględniając wysoki stopień rozproszenia danego przemysłu, oraz biorąc pod uwagę fakt, że do próby zostali wybrani więksi producenci, dalsze zwiększenie liczby przedsiębiorstw nie miałoby tak czy inaczej żadnego znaczącego wpływu na udział procentowy próby w całej produkcji wspólnotowej. W tym kontekście zauważa się ponadto, zaprzeczając zarzutom przedstawionym przez niektóre strony, że nie istnieje prawne zobowiązanie do włączania do próby małych i średnich przedsiębiorstw, zgodnie z definicją zawartą w odpowiednich przepisach WE, co wynika z treści art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(58) Jak wyjaśniono powyżej, dobór próby powinien być, bądź statystycznie reprezentatywny, bądź oparty na reprezentatywnej wielkości. Ponieważ w tym przypadku skorzystano z drugiej metody, zarzut że próba nie jest statystycznie reprezentatywna został odrzucony. Podobnie, fakt że rzekomo niektóre trendy zaobserwowane w odniesieniu do producentów wspólnotowych objętych próbą nie są podobne do tych obserwowanych w odniesieniu do wszystkich skarżących i że wizytami weryfikacyjnymi objęty został mały odsetek producentów wspólnotowych, nie stanowi argumentów ważnych z prawnego punktu widzenia, pozwalających na podważenie ważności próby.

(59) Ze względów opisanych powyżej, zarzuty wysunięte przez strony zostały odrzucone, a zatem ważność próby zostaje potwierdzona, ponieważ jest ona reprezentatywna i została dobrana w pełnej zgodności z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

D. DUMPING

1. Traktowanie na zasadach rynkowych („MET”)

1.1. Uwagi ogólne

(60) Niektóre zainteresowane strony wysuwały zarzut, że Komisja nie ujawniła, indywidualnie każdemu nieobjętemu próbą chińskiemu i wietnamskiemu eksporterowi, powodów dla których eksporterzy ci zostali uznani za nieuprawnionych do MET. Zgodnie z ich zarzutem, powtórzonym w momencie ujawnienia ostatecznych ustaleń, Komisja jest zobowiązana do dokonania indywidualnych ustaleń w odniesieniu do wniosków o MET, niezależnie od tego, czy dany eksporter jest objęty próbą. Uznały one, że zastosowana metodyka pozbawia przedsiębiorstwa nieobjęte próbą przysługującego im prawa do oceny indywidualnej i stanowi naruszenie art. 2 ust. 7. lit. b) oraz art. 2 ust. 7) lit. c) rozporządzenia podstawowego.

(61) Jednakże, uznaje się, że istniejący przepis w sprawie kontroli wyrywkowej (art. 17 rozporządzenia podstawowego), w pełni uwzględnia sytuację przedsiębiorstw składających wnioski o MET. Rzeczywiście, niezależnie od tego czy chodzi o kraje o gospodarce rynkowej, czy kraje w fazie transformacji, istota kontroli wyrywkowej wymaga odrzucenia wniosku o ocenę indywidualną i objęcia tych przedsiębiorstw ustaleniami przyjętymi na podstawie próby. Artykuł 17 rozporządzenia podstawowego określa ogólną metodę rozpatrywania sytuacji, w których badanie indywidualne nie jest możliwe z uwagi na wysoką liczbę zaangażowanych przedsiębiorstw, tj. z uwagi na wykorzystanie reprezentatywnej próby. Nie ma powodu, dla którego metoda kontroli wyrywkowej nie miałaby być w równym stopniu stosowana w sytuacji, w której wysoka liczba zaangażowanych przedsiębiorstw obejmuje znaczną liczbę przedsiębiorstw składających wnioski o MET/IT. Jak w każdym innym przypadku kontroli wyrywkowej, ustalana jest średnia ważona wszystkich przedsiębiorstw objętych próbą, niezależnie od metodyki przyjętej do obliczeń związanych z dumpingiem dla każdego przedsiębiorstwa w wyniku oceny MET/IT. Ocena MET/IT nie powinna zatem wykluczać stosowania normalnych technik kontroli wyrywkowej. Kluczowym uzasadnieniem kontroli wyrywkowej jest zrównoważenie obciążeń administracyjnych w celu oceny danego przypadku w odpowiednim czasie i w wymaganych terminach, na podstawie indywidualnej analizy dokonanej w najlepszym możliwym zakresie. Wreszcie, przypomina się, że liczba wniosków o MET w niniejszej sprawie była tak duża, że indywidualne ich rozpatrzenie – które czasami ma miejsce w innych sprawach – było niemożliwe z administracyjnego punktu widzenia. Dlatego za uzasadnione uznano zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw nieobjętych próbą średniego ważonego marginesu otrzymanego z uwzględnieniem wszystkich przedsiębiorstw objętych próbą, bez rozróżniania między przedsiębiorstwami, którym przyznano MET/IT a tymi, którym go nie przyznano. Podnoszono również zarzut, że obliczenia dumpingu nie były wystarczająco wiarygodne, ponieważ zastosowano kontrolę wyrywkową w odniesieniu do wniosków o MET. Zarzut ten musi zostać odrzucony. Po pierwsze, nie przeprowadzono kontroli wyrywkowej wniosków o MET lecz dokonano kontroli producentów eksportujących. Po drugie, przepisy dotyczące kontroli wyrywkowej są skonstruowane w taki sposób, aby umożliwić wystarczająco wiarygodne ustalenie, czy istnieje dumping w przypadku znacznej liczby producentów eksportujących. Po trzecie, w sprawach, w których producenci eksportujący również przedłożyli wnioski o MET, nie istnieją powody, aby twierdzić, że użycie rutynowo stosowanej techniki kontroli wyrywkowej może doprowadzić do niewystarczająco wiarygodnego ustalenia. Rzeczywiście sprzeczne z samą ideą kontroli wyrywkowej jest twierdzenie, że z uwagi na fakt, że eksporterzy (nieobjęci próbą) powinni zostać sklasyfikowani jako ci, którym przyznano MET bądź go nie przyznano, próba takiej populacji byłaby sama w sobie niereprezentatywna. Podobnie jak w przypadku każdego innego dochodzenia antydumpingowego, indywidualna sytuacja eksporterów nigdy nie jest identyczna. Między producentami mogą istnieć istotne różnice, mimo to kontrola wyrywkowa może być zastosowana. Po czwarte, klasyfikacja przedsiębiorstwa jako nietraktowanego na zasadach rynkowych oznacza jedynie, że wartość normalna nie może zostać ustalona na podstawie danych własnych przedsiębiorstwa, lecz że należy skorzystać z odpowiedniego alternatywnego źródła. Jednakże, korzystanie z odpowiednich alternatywnych rozwiązań jest również konieczne w innych ważnych obszarach określania dumpingu, patrz np. art. 2 ust. 1 oraz art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Po piąte, reprezentatywność próby jest również podkreślana przez fakt, że rządy krajów wywozu same zaproponowały większość przedsiębiorstw wybranych do próby. Innymi słowy, uznały je za reprezentatywne dla wszystkich producentów eksportujących.

(62) Niektórzy producenci eksportujący z ChRL i Wietnamu utrzymywali mimo to, że Komisja przeprowadzała indywidualną ocenę MET we wcześniejszych sprawach, w których liczba producentów eksportujących była również wysoka. W sprawach tych, np. w sprawie dotyczącej „wykończonych tkanin z włókien poliestrowych” (rozporządzenie Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r.)[7]”, indywidualna ocena MET została przeprowadzona, chociaż na potrzeby oceny dumpingu zastosowano techniki kontroli wyrywkowej, zgodne z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(63) Jednakże w tym zakresie przypomina się, że we wspomnianej sprawie uznano, że indywidualna ocena wniosku o MET była wykonalna, podczas gdy nie jest tak w przypadku niniejszego dochodzenia. Ponadto zauważa się, że we wspomnianej sprawie, zgodnie z zasadami kontroli wyrywkowej, przedsiębiorstwa, które nie zostały wybrane do próby, lecz którym przyznano MET, otrzymały średni ważony margines przedsiębiorstw objętych próbą, którym przyznano MET, tj. nie otrzymały one marginesu indywidualnego, lecz średni ważony margines ustalony dla przedsiębiorstw, którym przyznano MET.

(64) We wcześniejszych sprawach, w których zastosowano kontrolę wyrywkową i w których eksporterzy współpracujący złożyli wnioski o MET, odpowiednie liczby były na tyle niskie, że pozwalały na badanie indywidualne w odniesieniu do każdego wniosku z osobna. Z uwagi na bezprecedensową liczbę otrzymanych wniosków o MET w niniejszej sprawie, indywidualna ocena każdego wniosku była niemożliwa. Inni eksporterzy, objęci i nieobjęci próbą, powtórnie stwierdzili, że należało im przyznać MET. Na poparcie swoich twierdzeń, niektórzy z nich przedstawili swoje umowy spółki, aby wykazać, że ich przypadek nie był odmienny od Golden Step, jedynego przedsiębiorstwa, któremu przyznano MET.

(65) W tym zakresie, zwraca się uwagę, że w niniejszym postępowaniu zastosowano przepisy dotyczące kontroli wyrywkowej art. 17. rozporządzenia podstawowego. Dalsze oświadczenia producentów eksportujących nieobjętych próbą nie zostały zbadane, ponieważ zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, byłoby to nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie. Jeżeli chodzi o dalsze wnioski przedsiębiorstw objętych próbą, są one przedmiotem rozważań zawartych w odpowiednich poniższych motywach dotyczących kwestii szczególnych w odniesieniu do każdego z dwóch krajów, których dotyczy niniejsze postępowanie.

(66) Niektórzy z producentów eksportujących twierdzili, że Komisja nie przeprowadziła oceny MET w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia postępowania, co przewiduje art. 2 ust. 7 lit. c) ostatni akapit rozporządzenia podstawowego.

(67) Chociaż ocenę MET przeprowadzono w terminie dłuższym niż trzy miesiące od wszczęcia postępowania, stwierdza się, że producenci eksportujący objęci próbą otrzymali osobne informacje dotyczące ich statusu MET i uzyskali pełne prawa do obrony. Oczywiście, strony nie są negatywnie dotknięte ustaleniami w ramach oceny MET dokonanymi przed nałożeniem środków tymczasowych.

(68) Niektórzy producenci eksportujący, którzy już wcześniej złożyli wnioski o badanie indywidualne, wystąpili o nie ponownie. Jednakże, ze względów opisanych w motywie (64) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przyznanie badania indywidualnego producentom eksportującym w ChRL lub Wietnamie było niemożliwe.

(69) W świetle powyższego, jak wyjaśniono w motywach (53) do (63) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, ze względu na dużą liczbę współpracujących producentów eksportujących w ChRL i w Wietnamie, aby ustalić stawkę cła, która będzie stosowana w odniesieniu do eksporterów współpracujących nieobjętych próbą, zastosowano próbę reprezentatywną, co ma miejsce w przypadku wszystkich spraw antydumpingowych.

1.2. Ustalenia dotyczące traktowania na zasadach rynkowych w odniesieniu do producentów eksportujących w ChRL

(70) Po nałożeniu środków tymczasowych, dwunastu chińskich producentów eksportujących, których wybrano do próby i wobec których przeprowadzono kontrolę na miejscu, twierdziło, że należało im przyznać MET, i powtórzyło argumenty przedstawione uprzednio.

(71) Jedno ze wspomnianych dwunastu przedsiębiorstw, mianowicie Golden Step („GS”) zażądało ponadto, po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, zasadniczej zmiany w następstwie zbadania swojego wniosku o MET i przedstawiło stosowne dowody. Przypomina się, że wniosek o MET przedsiębiorstwa GS został odrzucony, ponieważ nie spełniał on kryterium 1 określonego w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Odrzucenie wniosku było w szczególności uzasadnione istnieniem obowiązku wywozu, który polegał na tym, że GS nie mogła swobodnie decydować o wielkości swojej sprzedaży bez znaczącej interwencji państwa. Jednakże, po ujawnieniu ustaleń w zakresie MET, przedsiębiorstwo GS przedstawiło, w obowiązującym terminie, przewidzianym na przedstawianie uwag w odniesieniu do ujawnionych ustaleń, dowody wskazujące, że de facto i de jure nie podlega obowiązkowi sprzedaży eksportowej.

(72) Po odpowiednim uwzględnieniu zmienionej sytuacji przedsiębiorstwa GS a także faktu, że odrzucenie wniosku o MET było uzasadnione wyłącznie niespełnieniem przez GS kryterium 1, zdecydowano się przeprowadzić przegląd pierwotnej decyzji i przyznać GS traktowanie na zasadach rynkowych.

(73) Niektórzy producenci, których wnioski o MET zostały odrzucone, twierdzili, że zapisy w umowie spółki dotyczące ograniczenia sprzedaży nie stanowiły podstawy do odrzucenia wniosku o MET w innych postępowaniach antydumpingowych. Po pierwsze, należy zauważyć, że analiza MET jest przeprowadzana dla każdego przypadku z osobna na podstawie przedstawionych faktów i że nie istnieje sprzeczność, której dotyczy zarzut, z niedawnymi analizami MET przy porównywalnych okolicznościach faktycznych. Wręcz przeciwnie, w powołanym przypadku producent eksportujący przestawił w przewidzianym terminie zmienioną wersję umowy spółki, która nie zawierała zapisów dotyczących ograniczeń sprzedaży, i wykazał on że nie był de facto objęty takim ograniczeniem sprzedaży.

(74) Inne strony twierdziły, że odrzucenie wniosków o MET chińskich eksporterów obuwia było sprzeczne z zasadami WTO, głównie ponieważ wywóz z Chin nie podlega już monopolowi państwowemu, zgodnie z wymogiem drugiego uzupełnienia art. VI pkt. 1 załącznika 1 do GATT 1994, jako warunek zezwalający stronom na odejście od ustalania wartości normalnej na podstawie danych dotyczących wartości normalnej pochodzących z kraju wywozu.

(75) Kiedy wyżej wspomniana nota uzupełniająca została wprowadzona, ChRL, wśród innych krajów, była rzeczywiście uważana za kraj posiadający państwowy monopol na wywóz. Od tego czasu uwzględniono reformy gospodarcze w Chinach, które doprowadziły do innego traktowania Chin w postępowaniach dotyczących ochrony handlu. Obecnie, sekcja 15 Protokołu Przystąpienia Chin do WTO zawiera szczegółowe postanowienia dotyczące traktowania wywozu w postępowaniach dotyczących ochrony handlu. Postanowienia zawarte w Protokole rzeczywiście zezwalają członkom WTO stosować „ metodykę nieopartą na bezpośrednim porównaniu z cenami lub kosztami krajowymi w Chinach… jeżeli producenci objęci dochodzeniem nie są w stanie wyraźnie wykazać, że w przemyśle produkującym produkt podobny obowiązują warunki rynkowe w odniesieniu do wytwarzania, produkcji i sprzedaży tego produktu”.

(76) W przypadku pozostałych jedenastu przedsiębiorstw objętych próbą, zauważa się, że w przewidzianym terminie nie przedstawiono nowego uzasadnienia, które mogłoby zmienić decyzję dotyczącą odrzucenia wniosków o MET tych przedsiębiorstw.

(77) W tym kontekście zauważa się przede wszystkim, że przedłożenie zmienionych umów spółki, nieprzewidujących już ograniczeń sprzedaży, przez dwóch producentów chińskich objętych próbą, dopiero po ostatecznym ujawnieniu, nastąpiło zbyt późno, aby można je było uwzględnić, ponieważ w tamtym czasie nie pozostało wystarczająco dużo czasu na weryfikację, o której mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W każdym razie, wskazane dwa przedsiębiorstwa objęte postępowaniem nie zdołały osiągnąć standardu MET nie tylko z uwagi na ograniczenia sprzedaży (kryterium 1).

(78) Pozostałe uwagi tych przedsiębiorstw omówiono już w motywach (69) do (77) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Skutkiem tego, ustalenia oraz wniosek zawarte w tych motywach zostają potwierdzone, a decyzja dotycząca odrzucenia wniosków o MET wskazanych jedenastu przedsiębiorstw zostaje utrzymana.

1.3. Ustalenia dotyczące traktowania na zasadach rynkowych w odniesieniu do producentów eksportujących w Wietnamie

(79) W następstwie nałożenia środków tymczasowych, siedmiu z wietnamskich producentów eksportujących wybranych do próby twierdziło, że należało im przyznać MET i powtórzyło argumenty przedstawione uprzednio, nie przedstawiając wystarczających nowych dowodów. Uwagi te omówiono już w motywach (78) do (90) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W świetle tego, ustalenia zawarte we wspomnianych motywach rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone, a decyzja dotycząca odrzucenia wniosków o MET wskazanych ośmiu przedsiębiorstw utrzymana.

(80) Dwóch wietnamskich producentów eksportujących objętych próbą twierdziło, że należało im przyznać MET, ponieważ uzasadnienie przyznania MET przedsiębiorstwu GS dotyczyło również ich. Według ich interpretacji, nie przyznano im MET, z uwagi na (i) ograniczenia sprzedaży zawarte w licencji handlowej oraz umowie spółki, a także (ii) istnienie kontraktu między przedsiębiorstwem powiązanym i przedsiębiorstwem, w którym całość udziałów jest własnością państwa. Przedsiębiorstwa twierdziły, że okoliczności te występowały również w przypadku chińskiego producenta eksportującego GS, a zatem ustalenia w ich przypadku powinny być identyczne z ustaleniami w przypadku GS.

(81) Należy zauważyć, że zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi w motywach (78) do (90) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dwóm wspomnianym przedsiębiorstwom wietnamskim nie przyznano MET, ponieważ nie spełniały kryteriów 1, 2 i 3 określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. W tym zakresie należy zauważyć, że przedsiębiorstwa te posiadają licencje inwestycyjne, które nakładają na nie ilościowe ograniczenia sprzedaży. Ograniczenia te nie zostały usunięte, ani w okresie objętym dochodzeniem, ani w późniejszym czasie. Ponadto, jak wyjaśniono w motywie (89) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, te dwa przedsiębiorstwa nie przedłożyły wniosku o MET w odniesieniu do jednego ze swoich producentów powiązanych w Wietnamie. Nie możliwe było zatem stwierdzenie, czy grupa jako całość spełnia wszystkie warunki MET. Fakt, że wspomniane przedsiębiorstwo powiązane posiadało umowę dotyczącą przetwórstwa surowców z przedsiębiorstwem będącym własnością państwa nie został uwzględniony w ustaleniu dotyczącym MET, ponieważ Komisja nie była w stanie wypowiedzieć się w sprawie nieprzedłożonego wniosku o MET. Uznaje się zatem, że rzeczywista sytuacja dotycząca tych dwóch wietnamskich producentów eksportujących nie przypomina sytuacji GS. Stąd przedstawione argumenty musiały zostać odrzucone.

2. Indywidualne traktowanie („IT”)

2.1. IT w odniesieniu do producentów eksportujących w ChRL

(82) Po nałożeniu środków tymczasowych, niektórzy z chińskich producentów eksportujących wybranych do próby twierdzili, że należało im przyznać IT i powtórzyli argumenty przedstawione uprzednio, nie przedstawiając dowodów w przewidzianym terminie. W tym kontekście zwraca się szczególną uwagę, że przedstawienie zmienionych umów spółki dwóch chińskich producentów eksportujących objętych próbą, nieprzewidujących już ograniczeń sprzedaży, nastąpiło dopiero po ostatecznym ujawnieniu. Nastąpiło to zbyt późno, aby możliwe było przeprowadzenie należytej weryfikacji, o której mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(83) W konsekwencji, z powodów przedstawionych wcześniej w motywie (94) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wnioski te musiały zostać odrzucone.

(84) Inni producenci eksportujący twierdzili, że odmowa przyznania IT chińskim producentom eksportującym stanowiła naruszenie sekcji 15 Protokołu przystąpienia Chińskiej Republiki Ludowej do WTO oraz odpowiednio art. 6 ust. 10 ADA.

(85) Zarzut ten musiał zostać odrzucony. Przede wszystkim ADA nie jest bezpośrednio stosowana we Wspólnocie. Po drugie, art. 6 ust. 10 ADA jedynie określa ogólną zasadę ustanawiania marginesów indywidualnych dla eksporterów. Jednakże, w przypadku gdy zastosowanie mają warunki gospodarki nierynkowej, przepisy WTO, np. drugiego uzupełnienia art. VI pkt. 1 załącznika 1 do GATT 1994, przewidują stosowane w równym stopniu odstępstwa od tej ogólnej zasady. Rzeczywiście sytuacja chińskich eksporterów jest bardziej szczegółowo uregulowana na podstawie Protokołu przystąpienia Chińskiej Republiki Ludowej do WTO. Jednakże, na podstawie sekcji 15 tego Protokołu nie można wywnioskować żadnego zobowiązania do ustanawiania marginesów indywidualnych dla producentów eksportujących.

(86) Z tych samych względów, strony wysuwały zarzut, że sprzeczny z przepisami WTO jest art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, który ustala zasady indywidualnego traktowania.

(87) Zarzut ten musiał zostać odrzucony, nie tylko dlatego że przepisy WTO nie tylko nie są bezpośrednio stosowane we Wspólnocie, ale także ponieważ nie wykluczają również dwuetapowej metodyki obejmującej (i) MET i (ii) IT.

(88) Czterech chińskich eksporterów powtórzyło swoje wnioski dotyczące badania indywidualnego, o którym mowa w motywie (7) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Twierdzono, że skoro możliwe jest przeprowadzenie badania na próbie dwunastu chińskich przedsiębiorstw, możliwe może być badanie dodatkowych czterech.

(89) Jednakże, z powodów opisanych wcześniej w motywie (64) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wnioski te zostały odrzucone.

(90) Inny producent eksportujący wystąpił o IT w następstwie nałożenia środków tymczasowych. Producent ten rozpoczął działalność po zakończeniu pierwotnego OD. Z tych samych względów, które przedstawiono powyżej, indywidualna ocena istoty wniosku tego przedsiębiorstwa nie mogła zostać przeprowadzona. Ponadto, stwierdzono, że jego umowa spółki zawierała obowiązek wywozu. Dodatkowo, korzystało ono z ulg podatkowych, uzależnionych od przekroczenia przez wywóz określonego odsetka całkowitej sprzedaży. W takich okolicznościach, przyznanie IT temu przedsiębiorstwu nie byłoby możliwe.

2.2. IT w odniesieniu do producentów eksportujących w Wietnamie

(91) W następstwie nałożenia środków tymczasowych, sześciu wietnamskich producentów eksportujących wybranych do próby twierdziło, że należało im przyznać IT.

(92) Przedsiębiorstwa, którym nie przyznano IT na podstawie art. 9 ust. 5 lit. a) rozporządzenia podstawowego, jedynie powtórzyły swoje twierdzenia, że ilości wywożonych przez nie produktów są ustalane swobodnie. Przypomina się, że wielkość sprzedaży eksportowej tych producentów była ustalona na podstawie licencji inwestycyjnej przedsiębiorstw, nie można jej było zatem uznać za swobodnie ustalaną przez przedsiębiorstwa, ponieważ jakiekolwiek odchylenie od kwoty określonej w licencji inwestycyjnej wymagałoby wcześniejszej zmiany licencji, co musiałoby zostać zatwierdzone przez władze. Mimo że eksporterzy ci utrzymywali, że ilość jest ustalana swobodnie przez przedsiębiorstwo w zależności od sytuacji gospodarczej, uznaje się, że nie istnieją powody ustalania ilości przeznaczonych na wywóz na podstawie licencji inwestycyjnej, wyraźnie zakazującej przedsiębiorstwu sprzedaży swojej produkcji na rynku krajowym. W takich okolicznościach, dane przedsiębiorstwo nie może już swobodnie decydować, czy w dowolnym czasie preferuje sprzedaż na rynku krajowym większej ilości produktów w stosunku do ilości dopuszczonej na podstawie licencji, ponieważ musi uzyskać wcześniejszą zgodę władz.

(93) Jedno z przedsiębiorstw, któremu nie przyznano IT na podstawie art. 9 ust. 5 lit. c) rozporządzenia podstawowego, twierdziło, że decyzja Komisja dotycząca odmowy IT nie była wystarczająco uzasadniona. Jednakże, to przedsiębiorstwo jest w 100 % własnością państwa, skutkiem czego większość udziałów w tym przedsiębiorstwie nie należy do osób prywatnych, lecz do państwa, które również mianuje zarząd. Dodatkowo, stwierdzono, że przedsiębiorstwo to jest powiązane z przedsiębiorstwem, które nie spełniało wymagań dotyczących MET ani IT. Mając na uwadze fakt, że w przypadku zastosowania różnych stawek ceł do tych dwóch powiązanych przedsiębiorstw istniałoby niebezpieczeństwo obejścia środków, a także uwzględniając stałą praktykę odnoszącą się do badania, czy grupa przedsiębiorstw powiązanych spełnia jako całość warunki przyznania MET lub IT, niemożliwe było zatem stwierdzenie, że grupa ta jako całość spełnia wszystkie warunki przyznania IT.

(94) W takich okolicznościach, wnioski przedstawione w motywie (97) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

(95) Dwa ostatnie przedsiębiorstwa nie przedstawiły nowych dowodów.

(96) W efekcie, z tego samego powodu, który przedstawiono w motywie (97) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, uznano, że decyzja dotycząca odmowy przyznania IT ośmiu wietnamskim przedsiębiorstwom powinna zostać utrzymana.

(97) Jeżeli chodzi o wnioski o IT przedłożone przez producentów eksportujących nieobjętych próbą, odsyła się do odpowiednich motywów powyżej.

3. Wartość normalna

3.1. Określenie wartości normalnej dla producenta eksportującego, któremu przyznano MET

(98) Określenie wartości normalnej dla jedynego producenta eksportującego, któremu przyznano MET, powinno opierać się na przedstawionych przez niego danych dotyczących sprzedaży na rynku krajowym oraz kosztów produkcji. Dane te zostały zweryfikowane w siedzibie przedsiębiorstwa objętego postępowaniem.

(99) Jeżeli chodzi o określenie wartości normalnej, Komisja ustaliła po pierwsze, że dany producent eksportujący nie prowadził sprzedaży na rynku krajowym w okresie dochodzenia. Zatem wartość normalna nie mogła zostać ustalona, zgodnie z art. 2 ust. 1 pierwszy akapit rozporządzenia podstawowego, w oparciu o ceny odpowiedniego producenta eksportującego w kraju wywozu. W świetle tego, zaistniała konieczność zastosowania innej metody.

(100) W tym celu sprawdzono, czy użyte mogły zostać ceny innych sprzedawców lub producentów w ChRL zgodnie z art. 2 ust. 1 drugi akapit rozporządzenia podstawowego. Jednakże żadnemu innemu producentowi eksportującemu w ChRL nie przyznano MET. Zatem użycie cen krajowych takich producentów eksportujących nie było możliwe.

(101) Mając na uwadze, że użycie cen krajowych w celu ustalenia wartości normalnej było niemożliwe, zaistniała konieczność obliczenia skonstruowanej wartości normalnej w oparciu o koszty danego producenta. W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna została skonstruowana poprzez dodanie do kosztów wytworzenia wywożonego modelu obuwia, w razie potrzeby odpowiednio skorygowanych, uzasadnionych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych („SG&A”) oraz uzasadnionej marży zysku.

(102) Ponieważ producent eksportujący, któremu przyznano MET, nie prowadził sprzedaży na rynku krajowym, a żadnemu innemu chińskiemu producentowi eksportującemu nie przyznano MET, SG&A oraz zysk musiały zostać ustalone z wykorzystaniem innej odpowiedniej metody zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.

(103) W związku z tym Komisja wykorzystała koszty ogólne i administracyjne a także kwoty zysku tych chińskich producentów eksportujących, którym niedawno przyznano MET w rezultacie innych dochodzeń i którzy prowadzili sprzedaż na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

(104) SG&A oraz średnie kwoty zysku ustalone w toku tych dochodzeń zostały podwyższone o koszty wytworzenia poniesione przez danego producenta eksportującego w odniesieniu do wywożonych modeli.

3.2. Określenie wartości normalnej ustalonej w kraju analogicznym

(105) Niektóre strony twierdziły, że wybór Brazylii jako kraju analogicznego był niewłaściwy, ponieważ jego jedynym lub głównym uzasadnieniem była reprezentatywność sprzedaży krajowej w tym kraju w porównaniu z innymi zaproponowanymi krajami analogicznymi.

(106) Po pierwsze, należy podkreślić, że reprezentatywność sprzedaży krajowej nie stanowi jedynego uzasadnienia wyboru Brazylii. Przypomina się, że również inne czynniki, takie jak konkurencja na rynku brazylijskim, różnice w strukturze kosztów produkcji a także dostępność surowców oraz know-how producentów brazylijskich zostały poddane analizie przedstawionej w motywach (109) do (123) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i doprowadziły do tego samego wniosku. Jednocześnie, wybór Brazylii uznano za tym bardziej odpowiedni w świetle decyzji dotyczącej wyłączenia obuwia STAF z zakresu produktu, ponieważ w przeciwieństwie do pozostałych krajów zaproponowanych przez wyżej wspomniane strony, przedsiębiorstwa brazylijskie prawie nie produkują obuwia STAF. Jeżeli chodzi o inne czynniki wskazane przez zainteresowane strony, takie jak rozwój społeczno-gospodarczy i kulturowy lub koszty pracy, zostały one uznane za nieistotne w ustalaniu, czy Brazylia jest odpowiednim krajem analogicznym. Ponadto, jeżeli chodzi o rozwój gospodarczy, Brazylia nie różni się znacząco od innych zaproponowanych krajów analogicznych, takich jak Tajlandia i Indonezja. Wybór Brazylii nie został zatem uznany za bezzasadny.

(107) Ponadto, chociaż sam fakt, że sprzedaż krajowa kraju analogicznego utrzymywała się poniżej minimalnego poziomu 5 %, niekoniecznie oznacza, że kraj ten byłby niewłaściwy, wartość poniżej 2 % sprzedaży krajowej w przypadku przedsiębiorstw tajskich i indonezyjskich zaproponowanych przez niektóre strony, mimo to wskazuje, że rynki te są mniej reprezentatywne niż rynek brazylijski.

(108) Dodatkowo, chociaż poziom sprzedaży krajowej nie jest jedynym powodem wyboru Brazylii, był on jednak szczególnie istotny w tej konkretnej sprawie w świetle tak dużej liczby różnych rodzajów obuwia produkowanego w krajach, których dotyczy postępowanie, które muszą zostać porównane z obuwiem produkowanym w kraju analogicznym, najbardziej przypominającym obuwie produkowane w kraju, którego dotyczy postępowanie.

(109) Niektóre strony twierdziły, że wykorzystanie porównywalnych numerów kontrolnych produktu („PCN”) wykorzystanych przez Komisję w ustaleniu wstępnym nie zapewni dokładnego i uczciwego porównania cen eksportowych z wartością normalną. Zwraca się uwagę, że oczywiście nie wszystkie PCN sprzedawane przez kraje wywozu mogą znaleźć swoje odpowiedniki w Brazylii. W takich okolicznościach, za najbardziej rozsądne uznaje się wykorzystanie PCN w celu zapewnienia uczciwego porównania. Dodatkowo, wprowadzono dostosowania (np. w odniesieniu do obuwia dziecięcego, jakości skóry), aby uwzględnić znaczące różnice pomiędzy właściwościami obuwia wywożonego przez kraje wywozu a najbardziej podobnymi rodzajami obuwia sprzedawanymi w Brazylii. Właściwości te były albo pominięte w ramach systemu PCN na wczesnym etapie jego powstawania albo nie były w pełni ujęte w dostępnych danych przedstawionych przez zainteresowane strony.

(110) Przypomina się ponadto, że całkowita sprzedaż obuwia skórzanego przez współpracujących producentów brazylijskich utrzymuje się na wyższym poziomie niż całkowita sprzedaż producentów gotowych do współpracy z innych proponowanych krajów analogicznych tj. Indonezji, Indii i Tajlandii. Uznano zatem, że asortyment produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa brazylijskie jest najprawdopodobniej większy niż tych produkowanych w innych krajach, których dotyczy postępowanie. W związku z powyższym uznano, że prawdopodobieństwo znalezienia brazylijskich rodzajów obuwia porównywalnych z chińskimi/wietnamskimi rodzajami obuwia jest większe.

(111) Istotnie 6 przedsiębiorstw tajskich, 2 przedsiębiorstwa indonezyjskie i jedno przedsiębiorstwo indyjskie zgłosiły łączną wielkość sprzedaży (krajowej i eksportowej) poniżej 8 milionów par (tj. mniej niż 5 % wywozu objętego postępowaniem), podczas gdy 8 przedsiębiorstw brazylijskich, które współpracowały, zgłosiły łączną sprzedaż powyżej 40 milionów par, z czego ponad 18 milionów przypada wyłącznie na 3 przedsiębiorstwa, których dane wykorzystano. W takich okolicznościach oczywiste jest, że prawdopodobieństwo znalezienia modeli produkowanych przez przedsiębiorstwa brazylijskie porównywalnych z modelami sprzedawanymi przez kraje, których dotyczy postępowanie, jest większe niż w przypadku przedsiębiorstw tajskich, indyjskich i indonezyjskich.

(112) Jedna ze stron twierdziła, że asortyment produkcji brazylijskiej nie jest tak szeroki i zróżnicowany jak produkcja krajów, których dotyczy postępowanie. Jednakże w świetle powyższego, można zasadnie założyć, że asortyment produktów przedsiębiorstw brazylijskich, które przedstawiły wymagane informacje i których wielkość sprzedaży (krajowej i eksportowej) okazała się być o 6 do 13 razy wyższa od sprzedaży zgłoszonej przez przedsiębiorstwa indyjskie, indonezyjskie lub tajskie, jest szeroki i zróżnicowany.

(113) Zainteresowane strony odniosły się również do rzekomej sprzeczności między motywem (108) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, który stanowi, że „ wybór Brazylii wydawał się najbardziej odpowiedni ze względu na reprezentatywność sprzedaży krajowej, co pozwoliło na uniknięcie konstruowania wartości normalnej i dokonywania szeregu ewentualnych korekt ” a motywem (123) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, który określa, że różnica w jakości skóry używanej przez przedsiębiorstwa wybrane do próby a producentami brazylijskimi „nie stanowi powodu, dla którego należy odrzucić Brazylię jako odpowiedni kraj analogiczny, ponieważ możliwe jest dokonanie dostosowania z uwagi na różnicę cech fizycznych, uwzględniającego wszelkie różnice w jakości skóry”.

(114) Jednakże, sprzeczność nie występuje, ponieważ w motywie (108) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych stwierdzono wyłącznie, że wybór Brazylii jest bardziej odpowiedni, ponieważ wymaga on mniejszej liczby dostosowań niż w przypadku innych potencjalnych krajów analogicznych. Ponadto, co oczywiste, na wczesnym etapie dochodzenia nie jest możliwe posiadanie wiedzy na temat tego, jakie dostosowania będą ostatecznie wymagane, aby dokonać odpowiedniego porównania. Podobnie, takie dostosowania byłyby prawdopodobnie również konieczne, gdyby jako kraj analogiczny zostało wybrane inne państwo. Jednakże, mając na uwadze niewystarczającą reprezentatywność sprzedaży krajowej pozostałych zaproponowanych państw a także prawdopodobny wąski asortyment ich produkcji, można rozsądnie założyć, że wartość normalna w odniesieniu do tych państw musiałaby być konstruowana i że konieczne byłoby wprowadzenie większej liczby dostosowań, aby uzyskać porównywalność modeli tajskich, indonezyjskich lub indyjskich z modelami produkowanymi w krajach, których dotyczy postępowanie, niż w przypadku brazylijskich cen sprzedaży krajowej.

(115) Jeżeli chodzi o rozwój gospodarczy oraz PKB na mieszkańca, chociaż normalnie są one uznawane za nieistotne, przypomina się, jak wspomniano w motywie (115) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że na podstawie głównego kryterium klasyfikowania gospodarek stosowanego przez Bank Światowy, jakim jest produkt krajowy brutto na jednego mieszkańca, Brazylia jest klasyfikowana w tej samej kategorii, co ChRL, Tajlandia i Indonezja. Ponadto, ani koszty pracy objętych próbą producentów eksportujących w ChRL, ani w Wietnamie, nie miały takiego charakteru, w porównaniu z warunkami producentów w Brazylii objętych próbą, aby uzasadniały dostosowanie. Należy również zauważyć, że różnice nominalne w kosztach między krajem analogicznym a krajem wywozu, którego dotyczy postępowanie, nie są same w sobie istotne. Co więcej, ponieważ koszty i ceny nie są na ogół uznawane za odpowiednią podstawę ustalania wartości normalnej, w krajach objętych zakresem art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, porównanie takie kwestionuje celowość stosowania metod określonych w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(116) Niektóre strony utrzymywały, że Brazylia nie jest odpowiednim krajem analogicznym, z uwagi na rzekome dotacje przyznawane producentom obuwia w północnych regionach kraju. Według tych stron, celem dotacji było ściągnięcie produkcji obuwia do północnej części Brazylii, co wpływało na konkurencję na danym rynku.

(117) Po pierwsze należy zauważyć, że twierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dowodami.

(118) Dodatkowo, przedsiębiorstwa wykorzystane do określenia wartości normalnej nie były zlokalizowane w północnych regionach kraju, lecz na południu, zatem rzekome dotacje nie mogły wpłynąć na ich sytuację.

(119) Wreszcie, nawet jeżeli wspomniane interwencje państwa miały miejsce, jak twierdzili eksporterzy, mechanizm ten zapobiegłby jedynie otwarciu nowych zakładów przez inne przedsiębiorstwa w tym samym rejonie, a nie sprzedaży ich produktu w pewnych częściach rynku brazylijskiego. Co oczywiste, rynek obuwia nie jest ani rynkiem lokalnym ani regionalnym, lecz raczej rynkiem krajowym i światowym. Dlatego fakt, że dane przedsiębiorstwo może otrzymać dotacje na otwarcie zakładu w odległej części kraju, nie zapobiega konkurencji, szczególnie na rynku obejmującym 7 000 producentów. Nawet jeżeli rzekome dotacje państwowe wpłynęłyby jednak na koszty, spowodowałyby by one najprawdopodobniej jedynie obniżenie cen sprzedaży, co mogłoby spowodować obniżenie wartości normalnej, a zatem również marginesów dumpingu.

(120) Dodatkowo, w świetle uzasadnienia przedstawionego w motywie (109) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w szczególności istnienia ponad 7 000 producentów w Brazylii, sytuacja pod względem konkurencji na rynku brazylijskim nie została uznana za nieodpowiednią, co uzasadniałoby odrzucenie Brazylii jako kraju analogicznego.

(121) Na podstawie powyższego i wobec braku uzasadnienia zarzutu, został on odrzucony.

(122) Stwierdzono zatem, że Brazylia jest odpowiednim krajem analogicznym do celu ustalenia wartości normalnej, zgodnie z ustaleniami motywu (124) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.3. Cena eksportowa

(123) Wobec braku uwag zainteresowanych stron, metodyka określona w motywach (128) do (130) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzona.

(124) Niektóre strony twierdziły, że ustalenia na potrzeby obliczania ogólnokrajowego marginesu dumpingu nie powinny były opierać się na cenach eksportowych przedsiębiorstw objętych próbą. Powinny raczej opierać się na wielkości wywozu dla całego kraju (np. na danych statystycznych Eurostatu).

(125) Opinie te musiały zostać odrzucone. Przypomina się, że w tym konkretnym postępowaniu zastosowano przepisy dotyczące kontroli wyrywkowej określone w art. 17 rozporządzenia podstawowego. Zatem użyto wyłącznie cen eksportowych przedsiębiorstw objętych próbą. W odniesieniu do przedsiębiorstw objętych próbą, które nie spełniły kryterium MET/IT, obliczono jeden średni ważony margines dumpingu. Ponadto, jak wyjaśniono w motywie (135) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wspomniany średni ważony marginesu dumpingu stosuje się tylko do współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Dodatkowo, ponieważ poziom współpracy był wysoki, ten sam margines dumpingu zastosowano także do wszystkich pozostałych chińskich producentów eksportujących.

3.4. Porównanie

(126) Niektóre strony twierdziły, że nie wszystkie szczegóły istotne z punktu widzenia przeprowadzenia porównania cen eksportowych zostały ujawnione. W szczególności zdaniem tych stron nie obliczono dostosowań względem wartości normalnej ustalonej na podstawie danych brazylijskich.

(127) W następstwie odpowiedniego uwzględnienia wszystkich uwag otrzymanych przez zainteresowane strony oraz odpowiedniej weryfikacji akt sprawy stwierdzono, że zmiana wysokości dostosowań cen skóry była uzasadniona w świetle treści motywu (132) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Stwierdzono, że producenci w krajach wywozu, szczególnie producenci w Chinach, sprzedawali obuwie skórzane o lepszej jakości niż producenci brazylijscy na rynku krajowym. Różnica w jakości obuwia była głównie wynikiem wyższej jakości wykorzystanej skóry. Różnica w jakości znalazła również odzwierciedlenie w cenie zakupu używanych rodzajów skóry: skóra użyta w obuwiu wywożonym z Chin i Wietnamu była droższa niż skóra używana do produkcji butów sprzedawanych na rynku krajowym w Brazylii. W tym celu porównano wartości skóry stanowiącej nakłady u producentów kraju analogicznego z odpowiadającymi im wartościami skórę używanej przez producentów chińskich i wietnamskich, którzy zostali objęci próbą. Stwierdzono, że większa część skóry używanej przez producentów chińskich i wietnamskich była przywożona z krajów o gospodarce rynkowej. Zatem w celu ustalenia dostosowania zastosowano średnią uzyskaną na podstawie światowych cen rynkowych. Odpowiednie obliczenia zostały przeprowadzone osobno dla dwóch krajów wywozu. Różnicę w wartości skóry stanowiącej nakłady pomnożono przez wielkość udziału skóry w całkowitym koszcie produkcji. Dalsze dostosowania w górę w celu uzyskania wartości normalnej wyniosły 21,6 % (ChRL) i 16,4 % (Wietnam).

(128) Niektóre strony utrzymywały, że nieodpowiednie jest dokonywanie dostosowania na podstawie jakości skóry, wobec stwierdzenia, że koszt produkcji w krajach wywozu był zniekształcony z uwagi na fakt, że żadnemu eksporterowi w tych krajach, z wyjątkiem jednego, nie przyznano MET.

(129) Argument ten musiał zostać odrzucony. Prawdą jest, że odmówiono MET również dlatego, że stwierdzono interwencję państwa, która wpływała na koszty/ceny. Jednakże jak stwierdzono powyżej, skóra była przywożona z krajów o gospodarce rynkowej.

(130) Niektóre strony twierdziły, że Komisja nie ujawniła dokładnych danych liczbowych, na podstawie których obliczono dostosowanie, i nie przedstawiła uzasadnienia korekty dostosowania w odniesieniu do skóry dokonanej po wydaniu tymczasowego stwierdzenia dumpingu.

(131) Jednakże, kwestię weryfikacji dostosowania w odniesieniu do skóry wyjaśniono powyżej. Ponadto Komisja ujawniła wszystkim przedsiębiorstwom, których dotyczy niniejsze postępowanie, szczegóły leżące u podstaw najważniejszych faktów i ustaleń, w oparciu o które mają zostać nałożone ostateczne środki.

(132) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że należało dokonać dostosowania wartości normalnej w odniesieniu do badań i rozwoju (B&R), ponieważ producenci chińscy i wietnamscy ponosili podobne koszty badań i rozwoju.

(133) Jednakże stwierdzono, że koszty B&R poniesione przez producentów z objętych próbą krajów, których dotyczy postępowanie, były związane jedynie z badaniami i rozwojem produkcji, podczas gdy badania i rozwój producentów brazylijskich obejmowały również projektowanie i kontrolę wyrywkową nowych modeli obuwia, tj. ten rodzaj B&R jest inny, zatem utrzymanie tego dostosowania uznaje się za konieczne.

(134) Inna strona twierdziła ponadto, że konieczne jest dokonanie innego dostosowania, aby uwzględnić to, że zysk uzyskiwany ze sprzedaży wyrobów producentom oryginalnego sprzętu („OEM”) jest mniejszy niż w przypadku innych rodzajów sprzedaży.

(135) Jednakże również to twierdzenie nie zostało poparte ustaleniami dochodzenia przeprowadzonego w przedsiębiorstwach brazylijskich, gdzie takie różnice nie istnieją. Ponadto, różnica między sprzedażą na rzecz OEM a sprzedażą wyrobów pod własną marką została już uwzględniona w dostosowaniu dokonanym w celu uwzględnienia kosztów badań i rozwoju. Wniosek został zatem odrzucony.

(136) Ponadto należy zauważyć, że konieczne było dostosowanie w odniesieniu do obuwia dziecięcego. Żaden z producentów brazylijskich nie produkował obuwia dziecięcego. Można zaobserwować, np. na podstawie danych statystycznych Eurostatu dotyczących przywozu, że obuwie dziecięce jest na ogół tańsze niż obuwie dla dorosłych. Przyczyn tego można upatrywać w mniejszym rozmiarze obuwia dziecięcego, a co za tym idzie, mniejszej ilości surowca potrzebnego do jego produkcji. W efekcie dokonano dostosowania na podstawie proporcjonalnych różnic cen między obuwiem dziecięcym a obuwiem dla dorosłych sprzedawanym przez przemysł wspólnotowy. Wielkość dostosowania wynosi 33,2 % względem wartości normalnej.

(137) Niektóre strony twierdziły, że dostosowanie to nie zostało odpowiednio wytłumaczone. Następnie stwierdzono, że jedynym czynnikiem uzasadniającym różnice cen jest różnica rozmiarów, a zatem również ilość zużytych surowców. Według tych stron założenie to było błędne. W tym zakresie stwierdza się, że kwota dostosowania dokonanego w odniesieniu do obuwia dziecięcego została w pełni ujawniona stronom i jest określona powyżej. Ponadto strony, które uznały to dostosowanie za błędne, nie zdołały przedstawić lepszej metody alternatywnej, którą można było wykorzystać w celu umożliwienia uczciwego porównania cen eksportowych i wartości normalnej.

(138) Wobec braku dalszych uwag, ustalenia zawarte w motywach (131) do (133) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

(139) Kilka stron twierdziło, że system PCN nie umożliwiał uczciwego porównania. W szczególności strony twierdziły, że zastosowany system PCN był zbyt obszerny i nie opierał się na specyficznych właściwościach fizycznych produktu. Według tych stron, stanowiło to rzekomo naruszenie art. 2.4 ADA. Twierdzono również, że ogólne dostosowanie (w odniesieniu do jakości skóry) nie stanowiło wystarczającej rekompensaty z tytułu tego rzekomego uchybienia.

(140) Argumenty te musiały zostać odrzucone. Rzeczywiście art. 2.4 ADA, oraz art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, gwarantuje sprawiedliwe porównanie. Jednakże przepisy te nie zawierają szczegółów na temat projektu PCN. Przypomina się, że utrwaloną praktyką WE jest ułatwianie porównywalności między produktem objętym postępowaniem a podobnym produktem przy pomocy PCN, które umożliwia podział produktu na rodzaje/modele według określonych właściwości lub specyfikacji technicznych. W niniejszej sprawie uwzględniono pięć takich elementów, tj. fason obuwia, rodzaj konsumenta, rodzaj obuwia, materiał podeszwy zewnętrznej oraz futrówki. Elementy te wystarczająco odzwierciedlają podstawowe właściwości produktu objętego postępowaniem. Ponadto, należy zauważyć, że nie istnieje żadne zobowiązanie prawne, ani na podstawie rozporządzenia podstawowego, ani ADA do korzystania z PCN w dochodzeniach antydumpingowych. W niniejszej sprawie, zgodnie z zasadą uczciwego porównania, jeden i ten sam system PCN był konsekwentnie stosowany do klasyfikacji modeli produktu objętego postępowaniem wytwarzanych i sprzedawanych przez producentów we Wspólnocie, krajach wywozu oraz kraju analogicznym, na potrzeby porównania cen we Wspólnocie, cen eksportowych i wartości normalnej w oparciu o uczciwe zasady.

(141) Ponadto, stwierdzono, że istotnie kwestia jakości skóry, która nie została objęta systemem PCN miała wpływ na ceny i porównywalność cen produktu objętego postępowaniem. Koszt skóry stanowi zazwyczaj 50 % lub więcej całkowitego kosztu produkcji buta ze skóry. W zależności od rodzaju, jakości i ilości wykorzystanej skóry, koszt skóry może różnić się w znacznym stopniu, lecz stwierdzono, że różnice kosztów są odpowiednio odzwierciedlone w cenach sprzedaży. Dla celów porównania wartości normalnej z cenami eksportowymi oraz obliczeń podcięcia cenowego/zaniżania cen, dokonano odpowiedniego dostosowania ze względu na różnice właściwości fizycznych zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(142) Inne strony zauważyły znaczne różnice cen w ramach niektórych PCN, które według nich wskazywały na błędy w systemie PCN.

(143) Różnice cen mogły być spowodowane różnymi okolicznościami, takimi jak wahania na rynku, szczególna presja cenowa w przypadku nadwyżki itp. oraz skłonność do dumpingu etc. W każdym razie, w odniesieniu do stosowania systemu PCN istotne jest, aby był on konsekwentnie stosowany w odniesieniu do wszystkich stron, których dotyczy sprawa. Różnice cen mogą wynikać z szeregu czynników, takich jak trendy w modzie oraz psychologia rynku, które niekoniecznie podważają porównywalności produktów w ramach tego samego PCN. Co ważniejsze, strony nie zdołały wskazać lepszej, a jednocześnie praktycznej metody ułatwiającej porównywalność. Jak już wspomniano, różnice cen wynikające z różnic właściwości skóry zostały uwzględnione poprzez dokonanie odpowiednich dostosowań. Zatem zarzut ten musiał zostać odrzucony.

(144) Inne strony twierdziły, że ponieważ zdecydowano o wyłączeniu STAF z zakresu produktu objętego postępowaniem, ten rodzaj obuwia powinien zostać zidentyfikowany oddzielnie przez system PCN.

(145) Kiedy w niniejszej sprawie powstała potrzeba wyłączenia STAF z zakresu produktu objętego postępowaniem, zastosowano rozsądną i jednolitą metodykę wobec wszystkich producentów eksportujących, aby wykluczyć dokonywaną przez nich sprzedaż STAF z zakresu dochodzenia. Informacja o zamiarze wykluczenia STAF z zakresu produktu objętego postępowaniem została przekazana wszystkim zainteresowanym stronom na długo przed ujawnieniem ustaleń tymczasowych. Ani po przekazaniu tej informacji, ani w momencie ujawnienia ustaleń tymczasowych, żaden producent eksportujący nie przedstawił zweryfikowanych danych, które pozwoliłyby na lepszą identyfikację dokonywanej przez niego sprzedaży STAF przedstawionej w wykazie transakcji. W takich okolicznościach, zastosowana metodyka PCN wykorzystana w celu wyłączenia sprzedaży STAF zostaje uznana za zasadną oraz odpowiednią.

3.5. Marginesy dumpingu

3.5.1. Metodyka ogólna

(146) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że brak rozróżnienia między przedsiębiorstwami współpracującymi a przedsiębiorstwami niewspółpracującymi zachęca do rezygnacji ze współpracy. Jednakże, jak wyjaśniono w motywie (139) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, stopień współpracy był wysoki i w efekcie, zgodnie z powszechną praktyką, uznano za stosowne ustalenie marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących na poziomie średniego ważonego marginesu dumpingu ustalonego dla współpracujących producentów eksportujących objętych próbą w krajach, których dotyczy postępowanie. Wobec braku uwag niniejszym potwierdza się metodykę ogólną zastosowaną do ustalenia marginesu dumpingu zgodnie z motywem (134) do (143) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

3.5.2. Marginesy dumpingu

a) Chińska Republika Ludowa

- Margines dumpingu dla GS, wyrażony jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, wynosi 9,7 %:

- Ostateczny ogólnokrajowy margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, wynosi 28,9 %.

b) Wietnam

- Margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, wynosi 70,1 %.

E. SZKODA

1. Wprowadzenie

(147) Tak jak na etapie tymczasowym i w świetle wyżej przedstawionych ostatecznych wniosków dotyczących zakresu produktu, z danych analizowanych niżej wyłączono wszystkie dane liczbowe dotyczące STAF. Na wniosek szeregu producentów eksportujących niniejszym potwierdza się, że takie wyłączenie zostało w jednakowym stopniu zastosowane zarówno do przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, przywozu z innych państw trzecich, jak również do danych odnoszących się do przemysłu wspólnotowego.

(148) Jednak, biorąc pod uwagę powyższy ostateczny wniosek, że obuwie dziecięce powinno być włączone w zakres produktu objętego postępowaniem, ostateczna analiza szkody została przeprowadzona dla całości produktu objętego postępowaniem, tj. włącznie z obuwiem dziecięcym.

2. Produkcja wspólnotowa

(149) Zrzeszenie importerów wielokrotnie powtarzało swoje zastrzeżenia, że jeśli skarżący, rzekomo jedynie łączący we Wspólnocie części obuwia pochodzące ze źródła pozawspólnotowego, uznani są za producentów wspólnotowych, to w takim razie importerzy, którzy prowadzili działalność związaną z projektowaniem, marką, badaniami i rozwojem, zarządzaniem oraz sprzedażą detaliczną na terytorium Wspólnoty powinni także być uznawani za producentów wspólnotowych.

(150) Ten wniosek został już rozpatrzony w motywie (148) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w którym stwierdzono, że tylko przedsiębiorstwa, które prowadzą działalność produkcyjną/wytwórczą na terytorium Wspólnoty kwalifikują się jako producenci wspólnotowi. Produkty, którymi handlują importerzy są produkowane między innymi w Chinach i Wietnamie i nie kwalifikują się jako pochodzące z WE, podlegają należnościom przywozowym, a wymienione podmioty gospodarcze we Wspólnocie nie mogą w związku z tym zostać uznane za producentów wspólnotowych.

(151) Wobec braku nowych informacji, potwierdza się niniejszym te wnioski i ostatecznie postanawia, że producenci wymienieni w motywie (146) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych reprezentują całość produkcji wspólnotowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

3. Definicja przemysłu wspólnotowego

(152) Definicja przemysłu wspólnotowego była kwestionowana przez różnych producentów eksportujących, importerów i zrzeszenie importerów z tego powodu, że przedsiębiorstwa nieobjęte kontrolą wyrywkową nie współpracowały podczas dochodzenia, na przykład poprzez udzielenie odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący kontroli wyrywkowej i że w związku z tym wymóg prawny dotyczący uzasadnienia skargi nie został spełniony podczas dochodzenia. Z tych powodów twierdzili oni, że 814 skarżących nie mogło stanowić przemysłu wspólnotowego w świetle prawa.

(153) Dokonano również odniesienia do różnych rozporządzeń Rady, na mocy których skarżący producenci, którzy nie współpracowali we właściwy sposób, zostali wyłączeni z definicji przemysłu wspólnotowego.

(154) Zważywszy na ten fakt, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego termin „przemysł wspólnotowy” jest interpretowany jako obejmujący producentów wspólnotowych, których łączna produkcja produktów podobnych stanowi większą część określoną w art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W dalszej treści art. 5 ust. 4 zawiera definicję tej większej części, tj. stanowi, że na tych producentów wspólnotowych, którzy wyraźnie popierają skargę, powinno przypadać nie mniej niż 25 % ogólnej produkcji wspólnotowej i więcej niż 50 % ogólnej produkcji produktów podobnych, wytworzonych przez tę część producentów wspólnotowych, wyrażających bądź poparcie dla dochodzenia, bądź sprzeciw wobec niego.

(155) W tym konkretnym przypadku, skarżący producenci wspólnotowi reprezentowali więcej niż 40 % produkcji wspólnotowej, zatem zgodnie z powyższym wymogiem prawnym uznaje się ich za stanowiących przemysł wspólnotowy. Dodatkowo, żaden z producentów nie sprzeciwiał się skardze.

(156) Prawdą jest, że zgodnie z powszechną praktyką instytucji wspólnotowych, skarżący producenci wspólnotowi, którzy nie współpracowali w sposób zadawalający podczas dochodzenia, są wykluczani z definicji przemysłu wspólnotowego i że wyżej wymienione progi powinny być przestrzegane również w czasie przyjmowania środków.

(157) Jednakże w tym przypadku żaden z 814 producentów wspólnotowych nie współpracował w sposób niezadowalający podczas dochodzenia. W gruncie rzeczy, a także jak to zostało wyraźnie stwierdzone w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, kwestionariusze wysłano jedynie do producentów wspólnotowych objętych kontrolą wyrywkową i otrzymano odpowiedzi od nich wszystkich. Zatem jeśli skarżący producenci nieobjęci kontrolą wyrywkową nie nadesłali odpowiedzi na kwestionariusz przewidziany dla producentów objętych kontrolą, można to w prosty sposób wytłumaczyć tym, że nie zostali oni o to poproszeni.

(158) Z samego charakteru kontroli wyrywkowych wynika, że kompletne kwestionariusze dotyczące szkody są wysłane jedynie do skarżących producentów wspólnotowych objętych kontrolą wyrywkową i zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, jedynie strony, które otrzymały kwestionariusz powinny dostarczyć odpowiedź. Skargi wnoszone przez różne zainteresowane strony zostały odrzucone na podstawie powyższych argumentów, zatem wnioski przedstawione w motywie (152) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone: 814 skarżących producentów wspólnotowych zostało uznanych za stanowiących przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Tym samym, w dalszej części będą oni określani mianem „przemysłu wspólnotowego”.

4. Konsumpcja we Wspólnocie

(159) Jeden eksporter kwestionował poziom konsumpcji we Wspólnocie na tej podstawie, że wydaje się ona być niższa w Europie, niż w krajach rozwijających się. To stwierdzenie nie zostało jednak uzasadnione, dlatego zostało odrzucone. Wobec braku innych wniosków, niniejszym potwierdza się metodykę zastosowaną do obliczeń konsumpcji we Wspólnocie.

(160) Widoczna konsumpcja we Wspólnocie, włącznie z obuwiem dziecięcym, kształtowała się następująco:

2001 | 2002 | 2003 | 2004 | OD |

Konsumpcja (w tys. par) | 718.186 | 646.843 | 669.686 | 699.604 | 714.158 |

Wskaźnik: 2001=100 | 100 | 90 | 93 | 97 | 99 |

Źródło: Eurostat, informacje zawarte w skardze. |

(161) Zmiany przedstawione w tabeli są porównywalny do poziomu konsumpcji ustalonego na etapie tymczasowym, tj. z wyłączeniem obuwia dziecięcego.

5. Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie

5.1 . Łączna ocena skutków przywozu po cenach dumpingowych objętego postępowaniem

(162) Poniższa tabela pokazuje wielkość przywozu, udziały w rynku i średnią cenę jednostkową w odniesieniu do obu krajów, których dotyczy postępowanie, włącznie z obuwiem dziecięcym:

Wielkość przywozu i udziały w rynku

2001 | 2002 | 2003 | 2004 | OD |

ChRL (w tys. par) | 15.571 | 14.616 | 25.810 | 30.662 | 63.044 |

Wskaźnik: 2001=100 | 100 | 94 | 166 | 197 | 405 |

Udział w rynku | 2,2 % | 2,3 % | 3,9 % | 4,4 % | 8,8 % |

Wietnam (w tys. par) | 51.414 | 59.898 | 83.334 | 103.177 | 102.604 |

Wskaźnik: 2001=100 | 100 | 117 | 162 | 201 | 200 |

Udział w rynku | 7,2 % | 9,3 % | 12,4 % | 14,7 % | 14,4 % |

Średnie ceny

2001 | 2002 | 2003 | 2004 | OD |

ChRL EUR/para | 11,6 | 11,3 | 8,6 | 7,3 | 7,2 |

Wskaźnik: 2001=100 | 100 | 97 | 74 | 63 | 62 |

Wietnam EUR/para | 11,9 | 11,2 | 9,9 | 9,3 | 9,2 |

Wskaźnik: 2001=100 | 100 | 94 | 83 | 78 | 78 |

(163) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że ocena łączna jest nieuzasadniona. To twierdzenie opiera się na fakcie, że trendy w wielkości przywozu i cenach różnią się pomiędzy Chinami i Wietnamem. Dodatkowo stwierdzono, że Wietnam jest jednym z najbiedniejszych państw na świecie, korzystającym z ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP”) i nie powinien w związku z tym być kumulowany z Chinami na potrzeby oceny szkody.

(164) Pierwsze zastrzeżenie podniesiono już wcześniej i we właściwy sposób omówiono w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. W szczególności, jeżeli chodzi o tendencje przywozowe, w odniesieniu do wysokości cen, tabela w motywie (160) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyraźnie wskazywała, że te trendy kształtują się w podobny sposób. Zauważa się także, że włączenie obuwia dziecięcego nie zmienia tych trendów. Tak czy inaczej, odnosząc się do tych trendów przywozowych, rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych ustaliło szczegółowo różne powody, dla których ocena łączna jest właściwa w świetle warunków konkurencji pomiędzy produktami przywożonymi a podobnymi produktami wspólnotowymi. Dzieje się tak na przykład, ponieważ produkty przywożone są podobne, biorąc pod uwagę ich podstawowe cechy, ponadto są zamienne z punktu widzenia konsumenta i wreszcie są rozprowadzane poprzez te same kanały dystrybucji.

(165) Jeżeli chodzi o Wietnam, rozporządzenie podstawowe nie zawiera przepisów stanowiących, że jeden z krajów równocześnie podlegających dochodzeniom antydumpingowym nie powinien być obejmowany kumulacją z powodu jego ogólnej sytuacji gospodarczej. W szczególności, taka interpretacja nie byłaby także zgodna z przedmiotem i celem przepisów dotyczących kumulacji, które skupiają się na tym, czy produkty przywożone z różnych źródeł konkurują ze sobą i z podobnym produktem wspólnotowym. Innymi słowy, istotne są cechy produktów będących przedmiotem handlu, a nie sytuacja kraju, z którego produkt pochodzi. Na sytuację kraju eksportującego należy zwrócić uwagę zgodnie z postanowieniami art. 15 ADA i rozporządzenia podstawowego, ale nie w kontekście kumulacji. Z tego względu wniosek ten został odrzucony.

(166) Zrzeszenie importerów twierdziło również, że kumulacja jest nieuzasadniona z tego powodu, że asortyment produktów dwóch krajów, których dotyczy postępowanie, jest różny. W tym względzie uważa się, że nawet jeśli pomiędzy tymi dwoma krajami mogą istnieć pewne różnice pod względem asortymentu produktów, to i tak jest on w znacznej mierze zbieżny, tak więc uznaje się, że produkty objęte postępowaniem pochodzące z Chin i Wietnamu są ogólnie konkurencyjne względem siebie. W świetle powyższych wniosków należy zauważyć, że wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem, powinny być uznane za jeden produkt dla potrzeb niniejszego postępowania i że wszystkie rodzaje obuwia skórzanego produkowanego i sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy są podobne do tych wywożonych do Wspólnoty z krajów, których dotyczy postępowanie. Argument ten został zatem odrzucony.

(167) Na podstawie ustaleń tymczasowych dokonanych w motywach (156) do (162) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych oraz w świetle powyższego, stwierdza się ostatecznie, że wszystkie warunki kumulacji określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego są spełnione, zatem skutki przywozu po cenach dumpingowych pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, powinny być oceniane łącznie dla celów analizy szkody.

5.2. Wielkość, udział w rynku i zmiany cen dumpingowego przywozu objętego postępowaniem

a) Wielkość i ceny

(168) Poniższa tabela wskazuje kształtowanie się wielkości przywozu i udziałów w rynku produktu pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, włącznie z obuwiem dziecięcym.

2001 | 2002 | 2003 | 2004 | OD |

Przywóz (w tys. par) | 66.986 | 74.514 | 109.144 | 133.840 | 165.648 |

Wskaźnik: 2001=100 | 100 | 111 | 163 | 200 | 247 |

Udział w rynku | 9,3 % | 11,5 % | 16,3 % | 19,1 % | 23,2 % |

Źródło: Eurostat |

(169) Trendy i liczby bezwzględne są porównywalne to tych analizowanych na etapie tymczasowym: wielkość przywozu zwiększyła się ponad dwukrotnie, a udział w rynku zwiększył się bardzo znacząco, z 9,3 % w 2001 r. do 23,2 % podczas OD. Należy odnotować występowanie znacznej zbieżności pomiędzy rokiem 2004 a OD (od kwietnia 2004 r. do marca 2005 r.), zatem powyższa tabela wskazuje, że nastąpiło zwiększenie przywozu podczas pierwszego kwartału 2005 r. Jak widać z powyższej tabeli, trend ten jest spowodowany przede wszystkim wzrostem chińskiego przywozu.

(170) Ceny importowe, w tym obuwia dziecięcego, spadły o prawie 30 % w okresie badanym, podobnie ustaleń dokonanych na etapie tymczasowym.

2001 | 2002 | 2003 | 2004 | OD |

EUR/para | 11,8 | 11,2 | 9,6 | 8,8 | 8,5 |

Wskaźnik: 2001=100 | 100 | 95 | 81 | 74 | 72 |

Źródło: Eurostat |

(171) Niektórzy importerzy twierdzili, że obniżkę cen importowych tłumaczy się zmianami w asortymencie produktów. Ten argument nie został udowodniony i nie znalazł potwierdzenia w dochodzeniu. Z tego względu wniosek ten został odrzucony.

b) Uwagi zainteresowanych stron

(172) Niektóre zainteresowane strony wysuwały zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego twierdząc, że Komisja nie przeprowadziła obiektywnego badania wielkości i cen dumpingowego przywozu. Uzasadniały one swój zarzut tym, że czynniki zewnętrzne, takie jak zniesienie kontyngentów przywozowych, kształtowanie się kursu wymiany, rzekome zmiany asortymentu produktów i tendencje w modzie, nie zostały wzięte pod uwagę przy badaniu tendencji przywozowych.

(173) Szczególnie w odniesieniu do zniesienia kontyngentów przywozowych, zastrzeżenie to zostało wcześniej rozpatrzone w motywie (165) rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Potwierdza się, że zniesienie kontyngentów pogorszyło tendencje przywozowe w pewnym stopniu. Należy jednakże postrzegać ten fakt również w świetle tego, że tylko jeden z dwóch krajów, których dotyczy postępowanie, był bezpośrednio dotknięty tymi ograniczeniami ilościowymi i że także przywóz z Wietnamu kształtował się zgodnie z tendencją wzrostową, że nie wszystkie rodzaje produktów objętych niniejszym dochodzeniem były objęte kontyngentem i wreszcie, że ogólna liberalizacja przywozu miała miejsce od 1 stycznia 2005 r., a zatem dotyczyło to tylko części OD (od kwietnia 2004 r. do marca 2005 r.).

(174) W bardziej ogólnym ujęciu, art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego określa, że analiza szkody dotyczy szczególnie tego, czy nastąpiło znaczne nasilenie przywozu dumpingowego i czy miało miejsce znaczne podcięcie cenowe lub czy przywóz dumpingowy powoduje znaczne obniżenie cen lub zapobiega podwyżkom cen, które mogłoby nastąpić w przeciwnym razie.

(175) Na tej podstawie, mogłoby wydawać się, że sedes materiae powyższych stwierdzeń należy rozpatrywać w kontekście związku przyczynowego. Co więcej, art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nie określa wymogu prawnego, zgodnie z którym należy przedstawić dowody uzasadniające wzrost wielkości przywozu dumpingowego i spadek odpowiednich cen. Wniosek, że w badaniu przywozu dumpingowego należy uwzględniać czynniki zewnętrzne został zatem odrzucony.

5.3. Podcięcie cenowe

(176) W odniesieniu do obliczeń podcięcia cenowego, otrzymano różne uwagi. Wnioski te poddano szczegółowej analizie i zastosowano niezbędne zmiany obliczeń, gdy było to uzasadnione oraz poparte udokumentowanymi informacjami.

(177) Przypomniano, że na etapie tymczasowym dokonano dostosowania cen importowych, które odzwierciedlało szacunkowe koszty poniesione we Wspólnocie przez importerów, takie jak koszty projektu, doboru surowca itd. i które nie byłyby w innym przypadku odzwierciedlone w cenie importowej. Różni importerzy złożyli wnioski o to dostosowanie. Na etapie tymczasowym dokonano szacunkowego dostosowania w wysokości 15 %.

(178) Zrzeszenie reprezentujące przemysł wspólnotowy kwestionowało jednakże to dostosowanie, a dokładniej jego poziom. Chociaż przyznawali oni, że pewne kos