28.

Wymiana i wykorzystanie informacji pochodzących od osób fizycznych i przedsiębiorstw zabezpieczone są w szczególności w następujący sposób. a) Po pierwsze, art. 28 rozporządzenia Rady stanowi, że „Komisja i organy ochrony konkurencji państw członkowskich, ich urzędnicy, funkcjonariusze i inne osoby pracujące pod nadzorem tych organów […] nie ujawnią informacji zebranych lub wymienionych przez nich zgodnie” z rozporządzeniem Rady „oraz objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej”. Jednak uzasadniony interes przedsiębiorstw w ochronie ich tajemnic handlowych nie może umniejszać prawa do ujawniania informacji koniecznych do udowodnienia naruszenia na podstawie art. 81 i 82 Traktatu. Termin „tajemnica służbowa” z art. 28 rozporządzenia Rady jest pojęciem z prawa wspólnotowego i obejmuje w szczególności tajemnice handlowe i inne informacje poufne. Dzięki temu zapewniony zostanie wspólny minimalny poziom ochrony na całym obszarze Wspólnoty. b) Drugi środek ochronny zapewniony przedsiębiorstwom odnosi się do wykorzystywania informacji wymienianych między członkami sieci. Zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady uzyskane w drodze wymiany informacje można wykorzystywać wyłącznie jako dowód w celu stosowania art. 81 lub 82 Traktatu i w odniesieniu do przedmiotu, w którego sprawie zostały zebrane (10). Zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady informacje podlegające wymianie można również wykorzystywać równolegle w tej samej sprawie do stosowania krajowego prawa konkurencji. Jest to możliwe jedynie, jeśli stosowanie prawa krajowego nie prowadzi do odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia naruszenia, niż wynikałoby to z art. 81 i 82 Traktatu. c) Trzeci zapewniony przez rozporządzenie Rady środek ochronny odnosi się od sankcji nakładanych na osoby fizyczne na podstawie informacji wymienianych zgodnie z art. 12 ust. 1. Rozporządzenie Rady ustanawia sankcje wymierzone przeciw przedsiębiorstwom za naruszanie art. 81 i 82 Traktatu. Niektóre systemy prawa krajowego ustanawiają również sankcje wymierzone przeciw osobom fizycznym za naruszanie art. 81 i 82 Traktatu. Osobom fizycznym przysługuje zazwyczaj prawo do obrony o szerszym zasięgu (np. prawo zachowania milczenia, podczas gdy przedsiębiorstwa mogą jedynie odmówić odpowiedzi na pytania, jeżeli odpowiedź prowadziłaby do przyznania się do naruszenia (11)). Artykuł 12 ust. 3 rozporządzenia Rady gwarantuje, że informacje zebrane od przedsiębiorstw nie mogą zostać wykorzystane w sposób uniemożliwiający zapewnienie wysokiego stopnia ochrony osób fizycznych. Przepis ten uniemożliwia nałożenie sankcji na osoby fizyczne na podstawie informacji podlegających wymianie na podstawie rozporządzenia Rady, jeżeli organ przekazujący i przyjmujący nie przewidziały podobnych sankcji w odniesieniu do osób fizycznych, chyba że prawa danej osoby w odniesieniu do zbierania informacji zostały zachowane przez organ przekazujący w takim samym zakresie jak przez organ otrzymujący. Kwalifikacja sankcji według prawa krajowego („administracyjnego” lub „karnego”) nie ma znaczenia dla celów stosowania przepisów art. 12 ust. 3 rozporządzenia Rady. Przepisy rozporządzenia Rady mają na celu rozróżnienie sankcji przewidujących karę aresztu i innych rodzajów sankcji, takich jak grzywna nakładana na jednostki fizyczne i inne sankcje osobiste. Jeżeli zarówno system prawny organu przekazującego, jak i przyjmującego przewidują sankcje tego samego rodzaju (np. w obu państwach członkowskich grzywna może zostać nałożona na osobę zatrudnioną w przedsiębiorstwie, która była zaangażowana w naruszenie art. 81 i 82 Traktatu), informacje wymienione na podstawie art. 12 rozporządzenia Rady mogą zostać wykorzystane przez organ przyjmujący. W takim wypadku proceduralne środki ochronne obu systemów można uznać za równorzędne. Jeżeli jednak oba systemy prawne nie przewidują sankcji tego samego rodzaju, informacje mogą zostać wykorzystane jedynie wówczas, gdy w danej sprawie został zapewniony taki sam poziom ochrony praw osób fizycznych (zob. art. 12 ust. 3 rozporządzenia Rady). W tym wypadku jednak sankcje przewidujące karę aresztu mogą zostać nałożone jedynie wówczas, gdy organ przekazujący i przyjmujący są upoważnione do nakładania sankcji tego rodzaju.