ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
1.16

zwraca uwagę na niezwykłą anomalię wywołaną przez nową propozycję, zgodnie z którą pracownik rezygnujący, o ile zezwala mu na to umowa zbiorowa, z ograniczenia czasu pracy, nie może pracować dłużej niż 65 godzin w jakimkolwiek tygodniu, zauważając, że jest to bardzo duży tygodniowy wymiar czasu pracy, co nie może być normą. Oznacza to, że pracownik, który rezygnuje z ograniczenia czasu pracy nie może pracować dłużej niż 65 godzin w tygodniu, może zaś to czynić pracownik, który nie zrezygnował z tego ograniczenia, przez co jego maksymalny, średni tygodniowy wymiar czasu pracy wynosi 48 godzin. Wydaje się ponadto, że osoba zatrudniona w zakładzie pracy bez umowy zbiorowej lub reprezentacji pracowniczej, która zgodziła się indywidualnie na niestosowanie ograniczenia czasu pracy, również nie podlegałaby ograniczeniu maksymalnego czasu pracy do 65 godzin w jakimkolwiek tygodniu;
1.8

ufa, że Komisja Europejska ma powód, by przejść od analizy poszczególnych projektów (art. 1 ust. 3 rozporządzenia WE nr 1164/94 dotyczącego obecnego Funduszu Spójności) do analizy programów (ostatni ustęp punktu 5.2 uzasadnienia dokumentu COM(2004) 492 końcowy — rozporządzenie dotyczące funduszy strukturalnych) propozycji państw członkowskich otrzymujących wsparcie z Funduszu Spójności. Metoda ta będzie zupełnie inna od stosowanej obecnie. Komisja Europejska powinna usprawiedliwić tę zmianę stosownie do wyników oceny aktualnego Funduszu Spójności, którą należy przeprowadzić.
1.15

podkreśla fakt, że polityka imigracyjna i polityka integracji są postrzegane w bardzo różny sposób na różnych szczeblach społecznych, co prowadzi do różnic punktów widzenia i zagraża skuteczności działań. Jednocześnie jest to przyczyną nieufności w społeczeństwie, która może prowadzić do ignorowania systemu politycznego. Nieufność oraz ignorowanie systemu mogą być następnie wykorzystywane przez ekstremistyczne siły polityczne;
2.7

zaleca, by zwiększony limit finansowania z EFS dla środków w ramach celu integracji społecznej (priorytet c) do 10 % osi priorytetów, o którym mowa w art. 3(4) projektu rozporządzenia ESF, stosował się również do środków przeznaczonych na zwiększanie dostępu do zatrudnienia (priorytet b).
1.37

z zadowoleniem przyjmuje wysunięte w tej części propozycje dotyczące działań zmierzających do modernizacji i uproszczenia przepisów, przewidzianych w lizbońskim programie działań i propozycję dotyczącą Zielonej księgi w sprawie prawa pracy, w której rozważone zostaną nowe modele organizacji pracy oraz rola prawa pracy w procesie dostosowywania się do restrukturyzacji. Dzięki temu można by przeanalizować promowanie „restrukturyzacji zwrotnej”: do środków takich należą przerwy na szkolenia, urlop naukowy, dzielenie czasu pracy (job-sharing), praca na odległość i w niepełnym wymiarze godzin. Są one mniej niekorzystne niż przymusowe zwolnienia, które towarzyszą agresywniejszej restrukturyzacji.
1.2

jest zdania, że dyskusja nad zmianami demograficznymi i zarządzaniem ich skutkami musi mieć miejsce na szczeblu europejskim, narodowym, regionalnym i lokalnym, że dyskusja ta wpisuje się w proces wdrażania strategii lizbońskiej i że musi ona przynieść odpowiedzi na pytania, jak: — zwiększyć solidarność międzypokoleniową poprzez silniejszą integrację społeczną młodzieży, emerytów i osób starszych; — wspierać jakość życia, wysoki poziom zdrowia dla wszystkich, jak też kształcenie ustawiczne (także po przejściu na emeryturę); — dostosować systemy produkcji i ochrony socjalnej do wymagań starzejącego się społeczeństwa; — zapewnić, by starzenie się było uwzględniane we wszystkich dziedzinach działań politycznych; — wspierać społeczne warunki funkcjonowania rodziny i samotnych rodziców. Uważa, że konieczne jest wytworzenie pod wszystkimi względami bardziej przyjaznego klimatu społecznego dla rodzin, dla dzieci i ich rodziców lub opiekunów jak i dla osób będących na czyimś utrzymaniu i ich rodzin, co umożliwi ludziom realizowanie własnych strategii życiowych w ramach wypełniania planów bycia partnerem i rodzicem, przy jednoczesnym poszanowaniu dla różnorodnych zainteresowań i potrzeb różnych typów rodzin i poszczególnych członków rodziny. Wymaga to przede wszystkim zapewnienia rodzinom bezpieczeństwa ekonomicznego i stworzenia perspektyw na przyszłość. W tym sensie polityka gospodarcza i polityka rynku pracy są warunkami sine qua non skutecznej polityki wobec rodzin;
3.

Co do Kosowa, ludzie okazali pokojową powściągliwość po rezygnacji byłego premiera Haradinaja, zaś rządzący wykazali się polityczną dojrzałością, dokonując płynnego przejścia do nowego rządu Kosowa, kierowanego przez premiera Kosumiego. Towarzyszyło temu ponowione zobowiązanie do realizacji programu poprzedniego rządu, zogniskowanego na wdrażaniu standardów ONZ-u.
21.

przyjmuje do wiadomości, że stanowisko jego co do przyszłego kształtu polityki strukturalnej spotkało się ze znacznym poparciem Parlamentu Europejskiego oraz Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
1.2.2

Różne elastyczne formy zatrudnienia dotyczą głównie kobiet i bardziej narażają je na trudności. Praca w niepełnym wymiarze godzin jest udziałem 33,5 % pracujących kobiet i 6,5 % mężczyzn (dane z 2002 r.). Od 10 lat zatrudnienie kobiet w niepełnym wymiarze godzin wzrasta dwa razy szybciej (4,7 punktu w stosunku do 2,3). Nawet jeśli rozwiązanie to nie jest narzucane przez pracodawcę, kobiety zmuszone są do jego przyjęcia z powodu niewystarczającej jakości usług w zakresie opieki nad dziećmi lub starzejącymi się rodzicami. Taka praca na dwa etaty obniża jakość życia. Niewielkie są postępy jeśli chodzi o podział obowiązków domowych, pomimo że mężczyźni uważają obecnie, że mają do spełnienia bardzo ważną rolę w dziedzinie równości szans. Niezależność, jaką kobiety uzyskały poprzez zatrudnienie, często jest okupiona niższą jakością życia w najgorzej sytuowanych kategoriach społecznych. Wobec tych kontrastów, „wybór” niepełnowymiarowego czasu pracy lub przerwa w pracy zawodowej po urodzeniu dziecka są indywidualną reakcją na te trudne sytuacje. Zwiększa to ryzyko niepewnej przyszłości, w przypadku gdy dochodzi do rozbicia rodziny.
3.10

podkreśla, że lokalne i regionalne organizacje terytorialne reprezentowane w Komitecie Regionów są gotowe do wspólnej dyskusji ze szkołami wyższymi na temat instytucjonalnych strategii modernizacji oraz do wdrażania ich tam, gdzie jest to możliwe. Należy do nich wprowadzenie wieloletnich kontraktów, wsparcie innowacyjnego zarządzania w szkołach wyższych i jeszcze większe otwarcie szkół wyższych na partnerstwo z przemysłem.
22.

apeluje o stosowanie zasady zbliżenia do obywatela we wprowadzaniu w życie polityk i prawa unijnego; będzie to wyraźny sygnał woli wdrażania procedur zapewniających lepszą przejrzystość jako bezpośredniej odpowiedzi na obawy obywateli; w tym kontekście np. wprowadzenie nowego instrumentu prawnego ułatwiającego współpracę międzyregionalną i transgraniczną, ze współpracą gospodarczą i społeczną włącznie, można by uznać za wyraźną oznakę dążenia do Europy bliższej swych obywateli;
2.15

uważa za istotne, by uwzględnić zdolność władz lokalnych i regionalnych do konkurowania o wykwalifikowaną siłę roboczą przy sporządzaniu krajowych programów reform w odpowiednim zakresie oraz by zapewnić środki do utrzymania zdolności do pracy oraz motywacji starszych pracowników;
1.8

podkreśla, iż ważne jest, aby wysiłki propagujące rozwój zrównoważony dostosowane były do potrzeb i sytuacji obywateli UE celem pozyskania ich poparcia. W dialogu tym istotną rolę do odegrania mają władze lokalne i regionalne, a Komisja powinna wspierać podejmowane przez nie wysiłki, zarówno administracyjnie, jak i finansowo: — opracowując mechanizmy konsultacji oraz stwarzając naturalne fora dialogu i wymiany doświadczeń; — wspierając lokalne i regionalne programy rozwoju zarówno w ramach UE, jak i na arenie globalnej; — propagując na terenie UE wiedzę na temat i świadomość potrzeby wspólnych działań zmierzających do realizacji założeń rozwoju zrównoważonego;
—

Przestrzeganie demokratycznych zasad, praworządności, praw człowieka i praw mniejszości, a także podstawowych wolności, to główny warunek korzystania z pomocy wspólnotowej, służącej wzmocnieniu instytucji i przygotowaniu do przystąpienia do Unii Europejskiej.
1.1.8

zauważa, że należałoby dołożyć dalszych starań, by włączyć do procesu barcelońskiego podmioty terytorialne, ponieważ odegrają one kluczową rolę w pogłębieniu i wzmocnieniu partnerstwa europejsko-śródziemnomorskiego;
2.2.1

wzywa Komisję Europejską do wznowienia procedury zawierania układów i umów trójstronnych jako opartej na metodzie partnerstwa, zbliżającej do siebie władze lokalne i regionalne, państwa i Wspólnotę, a także do zróżnicowania sposobów wykorzystania tego narzędzia w ramach innych polityk wspólnotowych, zwłaszcza w odniesieniu do głównych infrastruktur europejskich oraz w zastosowaniu tego narzędzia we wdrażaniu polityki spójności (13);
2.7

W przeciwnym razie regiony te byłyby jeszcze bardziej poszkodowane na skutek włączenia ich do klasyfikacji regionów określonych w art. 87 ust. 3 lit. c) lub lit. a), nie ograniczając się tylko, w ramach obecnych uregulowań dotyczących pomocy Państwa, do wysokości progu procentowego, tak jak to dalej wskazuje punkt 2.12. Ponadto włączenie regionów objętych systemami pomocy zawartymi w różnych ustępach art. 87 Traktatu stworzyłoby problemy przy opracowywaniu dopasowania form interwencji Funduszy Strukturalnych do celu „Konwergencja”.
1.9

zważywszy, że dyrektywa Rady 2003/109/WE przyznaje migrantom będącym rezydentami długoterminowymi prawo do swobodnego przemieszczania się już od roku 2006, uznaje za istotne rozważenie możliwości przyjęcia wspólnych zasad ułatwiających przemieszczanie się po terytorium UE pracowników nie posiadających statusu rezydenta długoterminowego w jednym z Państw Członkowskich (tymczasem bowiem Państwa Członkowskie od 2004 r. cieszą się wolnym przepływem pracowników); w tym celu można by np. wydawać zezwolenia na pobyt przeznaczony na poszukiwanie zatrudnienia, co umożliwiłoby takim osobom znalezienie i ubieganie się o wolne miejsca pracy. Poza tym pożądane byłoby wprowadzenie podstawowych szkoleń w krajach trzecich pochodzenia, co w niektórych sektorach może mieć zasadnicze znaczenie, oraz przyjęcie minimalnych wspólnych reguł w zakresie certyfikacji kompetencji zawodowych nabytych przed lub po wjeździe do danego Państwa Członkowskiego UE;
6.10

z zadowoleniem przyjmuje dążenie do opracowania konkretnego komunikatu na temat usług socjalnych użyteczności publicznej (SSIG) i, ponadto, wyraża nadzieję, że ta inicjatywa pomoże przezwyciężyć niepewność prawną stworzoną przez obecne ramy. Przypomina o doniosłej roli władz lokalnych i regionalnych w sektorze SSIG oraz o potrzebie udzielenia im odpowiedniego wsparcia tak, by mogły nadal zapewniać powszechny dostęp do tych usług. By osiągnąć pożądaną mobilność wewnątrz UE, wszystkie Państwa Członkowskie muszą czynić w tym sektorze postępy w skoordynowany sposób. W związku z tym docenia zamiar Komisji, by pod pewnymi warunkami przyznać zwolnienie z obowiązku zawiadamiania o pomocy państwa dla niektórych obszarów usług socjalnych, takich jak szpitale i mieszkalnictwo socjalne.
2.55

opowiada się za tym, by możliwy był przegląd akt dochodzeń prowadzonych przez policję i sądy pod kątem informacji, które można by przekazywać władzom lokalnym i regionalnym, by mogły brać je pod uwagę podczas przyznawania dotacji i zezwoleń. Przykładowo, jeśli przedsiębiorca z branży hotelarsko-gastronomicznej został skazany za przemyt ludzi lub handel ludźmi, nie jest nieprawdopodobne, że sam zatrudnia nielegalnych pracowników w swojej firmie. Jeśli kontrola przyznawania zezwoleń na działalność w branży hotelarsko-gastronomicznej leży w kompetencjach władz lokalnych, to bardzo przydatne byłoby w takiej sytuacji podzielenie się z nimi taką informacją i sprawdzenie, czy nie ma podstaw do cofnięcia takiej firmie zezwolenia;
1.12

podkreśla, że połączenie polityki ochrony zdrowia i konsumentów nie może prowadzić do tego, by pacjenci w systemie służby zdrowia znaleźli się w podobnej sytuacji jak konsumenci na rynku. Rynek usług medycznych różni się pod wieloma ważnymi względami od „zwykłego” rynku dla konsumentów, gdyż charakteryzuje się on między innymi niepewnością co do wielkości przyszłego zapotrzebowania na usługi i wysokości wiążących się z nimi kosztów. Niepewność panuje także w odniesieniu do zewnętrznych czynników oddziałujących na popyt na usługi medyczne. Można także stwierdzić istnienie pewnej asymetrii informacyjnej pomiędzy usługodawcami i konsumentami/pacjentami. Ponadto celem jest, by wszyscy obywatele — niezależnie od ich zaplecza społeczno-ekonomicznego — mieli zagwarantowany równy dostęp do usług medycznych. Państwa Członkowskie muszą zachować w niezbędnym zakresie możliwość ustalania priorytetów, stosowania odpowiednich środków i interweniowania;
1.23

zauważa, że choć przekształcenie wyników badań w konkretne produkty stanowi podstawowe zadanie w każdej gospodarce i w odniesieniu do każdej technologii, to należy starannie uwzględnić specyfikę sektora ICT; Konieczność ta wynika głownie z faktu, że nowe technologie oparte na ICT mają wpływ na funkcjonowanie samorządów lokalnych i regionalnych (administracja elektroniczna) oraz na sposób, w jaki organizują one swe zadania i w jaki się z nich wywiązują (w świadczeniu różnorakich usług dla osób, we współzarządzaniu dziedzictwem kulturalnym i przyrodniczym, we współzarządzaniu lokalnymi sieciami i infrastrukturami transportu, nauki z zastosowaniem technologii cyfrowych, świadczeń lekarskich on-line, telepracy itp.).
1.11

za słuszne uważa działania na rzecz polityki nastawionej na popyt w ramach zliberalizowanego rynku energii. Oznacza to również włączenie kosztów związanych z ochroną środowiska do ceny dla konsumenta oraz zapewnienie równego dostępu do sieci. Strategie zwiększania efektywności energetycznej zasadniczą rolę odgrywają tam, gdzie potrzebna jest przeciwwaga do obecnej polityki nastawionej na podaż.
3.4

Programy działań poszczególnych państw oraz UE jak również środki w ramach funduszy strukturalnych dążą, w ramach europejskich strategii zatrudnienia i środków wspierających konkurencję, do celów zwiększania zatrudnienia, równouprawnienia i spójności społecznej. Większa zdolność pracowników i przedsiębiorców do dostosowywania się do procesów przekształceń gospodarczych oraz większe zdolności pracowników do znalezienia zatrudnienia stanowią teren doświadczalny dla zintegrowanych polityk dotyczących młodzieży, które są realizowane, wdrażane i wzajemnie się uzupełniają przede wszystkim na szczeblu lokalnym.
i)

Prawa — Podnoszenie świadomości społecznej w zakresie prawa do równości i niedyskryminacji. Ponieważ samorządy terytorialne stanowią wybieralne organy najbliższe obywatelowi, Komitet uważa, że mają one do odegrania w tej kwestii istotną rolę, zwłaszcza przy rozpowszechnianiu informacji w regionach Europy oddalonych od głównych obszarów miejskich. Z zadowoleniem przyjmuje pracę wykonaną w ramach akcji Komisji wykorzystującej autobus do rozpowszechniania informacji na temat praw obywateli UE w odniesieniu do równych szans i zachęca Komisję, aby w przyszłości akcje takie nie ograniczały się jedynie do stolic Państw Członkowskich. Przy promowaniu odwiedzin autobusu informacyjnego w okolicy należy zastosować proaktywne podejście angażujące samorządy terytorialne oraz KR;
2.2

wzywa Komisję Europejską do uwzględnienia wymiaru obywatelskiego we wszystkich przedstawianych przez siebie wnioskach, zwłaszcza zaś w dziedzinie edukacji, kultury, młodzieży i ochrony praw podstawowych, oraz do włączenia do programu, o którym mowa, określonych części innych programów, których głównym celem jest propagowanie tożsamości obywatelskiej;
6.2

ma nadzieję, że Komisja przejmie aktywną rolę i będzie na wiele sposobów wspierać procesy umotywowanych społecznie platform badawczych (SMRP — Socially Motivated Research Platforms), tak jak to robiła w przypadku platform technologicznych. Na przykład można by na początek zdefiniować ideę SMRP oraz zachęcać różne zainteresowane podmioty do wypracowania długoterminowej wizji i strategicznej agendy badawczej, do uczestniczenia w różnych platformach w charakterze obserwatorów oraz udzielania rad i innego rodzaju wsparcia; jednocześnie podmioty te mogłyby zapewnić przejrzystość i otwartość, jak również pewne wsparcie organizacyjne. W ten sposób Komisja utorowałaby drogę dla pomyślnego wdrażania;
3.2

Bardzo istotne są również niezawodne sieci telefonii komórkowej. Choć w pewnych przypadkach może zaistnieć potrzeba wyłączenia tych sieci bądź ograniczenia ich usług jedynie do telefonów alarmowych, to zasadniczo odgrywają one istotną rolę w radzeniu sobie z następstwami ataków. Dla przykładu personel transportowy w okolicach dotkniętych atakiem może potrzebować usług telefonii komórkowej do łączności z centrum kontroli. Podobnie pasażerowie mogą odczuwać potrzebę pilnego skontaktowania się z rodziną bądź przyjaciółmi, co może przyczynić się do obniżenia niepokoju i zamętu w przypadku ataku terrorystycznego.
8.

Potencjałem Europy jest różnorodność, a nie ujednolicanie. Dostosowanie polityki do potrzeb jest też konieczne, jeśli jej celem ma być wzmacnianie konkurencyjności przez innowację. Biorąc pod uwagę praktykę administracyjną władz samorządowych, mają one najlepszą pozycję do tego, by wspierać konkurencyjność przez innowację na swoim terenie. Na najniższym, bliskim przedsiębiorstwom poziomie najlepiej jest realizować podejście zintegrowane, najszybciej można też tam osiągnąć współdziałanie i nawiązać więzy współpracy.
1.5

zauważa, że celem art. 81 i 82 Traktatu ustanawiającego WE dotyczących reguł konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw jest ochrona konkurencji na rynku jako środek zwiększania dobrobytu konsumentów. Z uwagi na fakt, że definicja „konkurencji” musi być jednorodna i spójna w całym traktacie, Komitet Regionów ubolewa zatem nad brakiem jakiegokolwiek odniesienia do celu dobrobytu konsumentów w Planie działania w zakresie pomocy publicznej;
2.7

uprasza, by Komisja Europejska, w ramach procesu monitorowania, umożliwiła wyznaczonym miastom łatwy dostęp do praktycznego doświadczenia i specjalistycznej wiedzy poprzez wspieranie świadczenia usług doradczych. Usługi te powinny być elastyczne i dostosowane do potrzeb miast oraz powinny być dodatkowe do jakichkolwiek informacji zapewnianych miastom za pośrednictwem strony internetowej Komisji. Mogłoby to mieć miejsce dzięki: a) udostępnieniu miastom informacji o mentorach, takich jak dyrektorzy czy eksperci techniczni z miast, które we wcześniejszych latach gościły u siebie program Stolica Kultury; lub b) ożywienia działalności sieci Europejskich Stolic Kultury i Miesięcy Kultury, w celu ułatwienia wymiany doświadczeń i świadczenia wsparcia dla nowo wyznaczonych miast;
10)

przyznaje, że choć należy, szanując zasadę pomocniczości, pozostawić Państwom Członkowskim możliwość dostosowania strategicznych wytycznych Wspólnoty do ich specyficznych potrzeb i sytuacji, to istotne jest, by nie finansowały one z europejskich funduszy strukturalnych ich polityk krajowych;
1.1

Zgadza się z Komisją co do tego, że mimo osiągniętych postępów, o których mowa w „Strategii tematycznej”, zanieczyszczenie powietrza substancjami gazowymi lub stałymi, szkodliwymi dla zdrowia i dla środowiska, musi zostać zmniejszone i że – ponieważ polityka czystego powietrza ma zarówno wymiar lokalny, jak i transgraniczny – cel ten można osiągnąć jedynie wspólnym wysiłkiem wszystkich podmiotów na szczeblu lokalnym, regionalnym, krajowym i europejskim. Komitet przypomina, że władze lokalne poprzez środki urbanistyczne (rozdzielenie terenów mieszkalnych i przemysłowych, środki mające na celu przekierowanie i ograniczenie ruchu kołowego, wydzielanie terenów niezabudowanych i zazielenianie osiedli mieszkaniowych, uwzględnienie szczególnych cech mikroklimatycznych dla zapewnienia lepszej cyrkulacji powietrza na osiedlach mieszkaniowych) dążą do realizacji priorytetowego dla nich celu, jakim jest zdrowie ich obywateli.
1.2.8

Wyraża zaniepokojenie przekształceniem takich środków jak destylacja w sytuacjach kryzysowych, która powinna być rozwiązaniem tymczasowym, w środki strukturalne, przez co stają się one jednym z głównych celów ram finansowych i zmniejszają środki przeznaczone na poprawę jakości oraz wspieranie marketingu i konsumpcji. Uważa za właściwe rozważenie destylacji wina do postaci alkoholu spożywczego wraz z destylacją produktów ubocznych. Podkreśla, że destylacja produktów ubocznych musi osiągać co najmniej 15 % objętości alkoholu w stosunku do surowców.
2.1.5

wzywa państwa Bałkanów Zachodnich do wzmocnienia władz poniżej szczebla krajowego w sensie zasady pomocniczości, stworzenia niezbędnych do tego ram prawnych oraz oddania do dyspozycji regionów i władz lokalnych środków niezbędnych do sprawowania przez nie zwierzchnictwa (w rozszerzonym zakresie);
b)

uważa, wychodząc z powyższego założenia, że jeżeli tolerancja zero jest w praktyce niemożliwa, to próg procentowy dla upraw ekologicznych powinien zbliżać się do zera, ograniczając występowanie GMO do poziomu nieuniknionego technicznie poprzez przyjęcie odpowiednich środków zapobiegających przypadkowemu mieszaniu się upraw;
1.17

Uważa, że — oprócz demokracji, dialogu i debaty — do planu D należy włączyć czwarty wymiar związany z decentralizacją poprzez wykorzystanie zewnętrznych źródeł komunikacji, takich jak władze lokalne i regionalne, które — wziąwszy pod uwagę ich kompetencje — mają w tej mierze do odegrania kluczową rolę poprzez fora, inicjatywy i debaty. Punktem wyjścia dla debaty powinny być fora lokalne i regionalne, w których uczestniczyliby demokratycznie wybierani przedstawiciele (od szczebla lokalnego i regionalnego po krajowy i europejski), przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego i stowarzyszeń obywatelskich. Wyniki tej debaty zostałyby przekazane z forów do parlamentów krajowych i do parlamentu w Strasburgu.
1.18

Popiera zobowiązanie Komisji do analizowania wpływu przyszłych aktów prawnych oraz zachęca Komisję do nawiązania kontaktów z grupami reprezentującymi MŚP w celu zadbania o to, by przyszłe prawodawstwo nie ograniczało wzrostu i potencjału innowacyjnego MŚP.