KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 8.10.2015 COM(2015) 505 final SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z działań podjętych w następstwie udzielenia absolutorium za rok budżetowy 2013 (streszczenie) {SWD(2015) 194 final}

{SWD(2015) 195 final}



Sprawozdanie z działań podjętych w następstwie wniosków złożonych przez Parlament Europejski w jego rezolucjach w sprawie absolutorium i Radę w jej zaleceniu w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2013 Uwagi wstępne Niniejszy dokument stanowi sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego (PE) i Rady z działań podjętych w następstwie rezolucji Parlamentu w sprawie absolutorium i zalecenia Rady w sprawie absolutorium za rok budżetowy 2013, zgodnie z art. 319 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), art. 166 rozporządzenia finansowego (RF) i art. 119 ust. 5 rozporządzenia finansowego dotyczącego 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) i art. 144 rozporządzenia finansowego dotyczącego 10. EFR. Jest to pierwsze sprawozdanie przedstawione przez Komisję, która rozpoczęła urzędowanie w dniu 1 listopada 2014 r. Nowa Komisja dąży do realizacji bardziej ukierunkowanego programu zgodnego z priorytetami polityki określonymi przez przewodniczącego Jeana-Claude'a Junckera i przywiązuje szczególną wagę do zasady należytego zarządzania finansami. Komisja dokładnie zbadała obawy wyrażone przez PE i Radę w absolutorium z wykonania budżetu za rok 2013. W absolutorium PE z wykonania budżetu ogólnego podkreślono szereg kwestii takich jak niezbędne usprawnienia w zakresie zarządzania dzielonego, uproszczenia i wyników, jak również inne określone punkty. Wnioski te dokładnie omówiono podczas procedury udzielania absolutorium zwłaszcza ze sprawozdawcą i członkami Komisji Kontroli Budżetowej (CONT). W piśmie wiceprzewodniczącej Georgijewej przedstawiono dowody formalnego zaangażowania Komisji w pełną i terminową realizację szeregu działań i środków związanych z kwestiami wskazanymi w tych zobowiązaniach. W zaleceniu Rady również poruszono ważne kwestie związane z koniecznością usprawnień w zakresie zarządzania dzielonego, uproszczenia i wyników. W niniejszym komunikacie uwzględniono to zobowiązanie, aktualizując w miarę potrzeby sytuację o dalsze działania, które zostały podjęte. Komunikatowi towarzyszą dwa dokumenty robocze służb Komisji zawierające odpowiedzi na 319 wniosków związanych z udzieleniem absolutorium złożonych przez PE i 75 wniosków złożonych przez Radę. Komisja zgadza się na rozpoczęcie nowych działań w zakresie 139 wniosków (115 z PE i 24 z Rady). Jest zdania, że w przypadku 218 wniosków (168 z PE i 50 z Rady), wymagane działania zostały już podjęte lub są w toku, chociaż w niektórych przypadkach wyniki będą musiały zostać poddane ocenie. Natomiast z przyczyn związanych z obowiązującymi ramami prawnymi i budżetowymi lub swoją rolą instytucjonalną bądź prerogatywami Komisja nie może przyjąć 37 wniosków (36 z PE i 1 z Rady). Szczegółowe uzasadnienie przedstawiono w dwóch załączonych dokumentach roboczych służb Komisji. 1. Usprawnienia w zakresie zarządzania dzielonego 1.1.Zastrzeżenia do „poświadczenia wiarygodności” dyrektorów generalnych dotyczącego rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich, polityki regionalnej oraz zatrudnienia i spraw socjalnych (pkt 1–4) Komisja uważa, że zastrzeżenia potwierdzają prawidłowe funkcjonowanie procedur kontrolnych wdrożonych w Komisji i państwach członkowskich. Liczba zastrzeżeń w rocznych sprawozdaniach z działalności [21 w 2013 r.] wynika z ulepszonego i bardziej ukierunkowanego podejścia Komisji, miedzy innymi dzięki kontynuowaniu ścisłej polityki wstrzymywania i zawieszania płatności, a nie jest spowodowana pogorszeniem systemów kontroli lub brakiem odpowiedzialności. Zastrzeżenia są zasadniczo związane z planami działania ściśle nadzorowanymi przez Komisję. Fakt, że Komisja w systematyczny sposób wykrywa nieprawidłowości i ryzyko, podejmuje działania i przedstawia sprawozdania z osiągniętych postępów, umożliwia PE stałe monitorowanie sytuacji i zmiany jakości zarządzania finansami. Środki prewencyjne, środki służące wykrywaniu i środki naprawcze wdrożone przez Komisję na podstawie wieloletnich systemów nadzoru i kontroli dają wystarczającą pewność, że budżet UE jest odpowiednio chroniony przed wydatkami ponoszonymi z naruszeniem prawa i ryzykiem wynikającym z nieprawidłowości w systemach zarządzania i kontroli państw członkowskich. 1.2.Łańcuch jednolitej kontroli oraz odpowiedzialność Komisji i państw członkowskich (pkt 44, 47) Komisja pracuje nad skutecznym „łańcuchem jednolitej kontroli”, który jest motywem przewodnim znacznej części rezolucji. W tym kontekście głównymi źródłami pewności Komisji, że środki zostały wykorzystane zgodnie z ramami prawnymi i zasadami należytego zarządzania finansami, są wyniki jej własnych działań kontrolnych, audyty przeprowadzone przez Trybunał Obrachunkowy oraz sprawozdania dostarczone przez OLAF, a także informacje przedstawiane przez ograny krajowe, w szczególności opinie pokontrolne i statystyki z kontroli dotyczących poziomów błędów przekazywane w ramach rocznych sprawozdań audytowych i krajowych audytów systemów przeprowadzanych w trakcie całego roku.

Jednym z głównych aspektów jednolitej kontroli jest deklaracja zarządcza, która wprowadza zwiększony obowiązek składania sprawozdań przez państwa członkowskie, podpisana przez dyrektorów/szefów agencji lub organów. Do deklaracji tej będzie załączane sprawozdanie zawierające streszczenie wyników wszystkich przeprowadzonych kontroli i audytów, jak również podjętych lub planowanych działań naprawczych. Wydanie deklaracji krajowej (art. 59 ust. 1 RF) może stanowić kolejny ważny element jednolitej kontroli. W odniesieniu do wniosku o przedłożenie zalecenia w sprawie promowania wykorzystania takich deklaracji krajowych Komisja, mimo iż zgadza się z zaleceniami międzyinstytucjonalnej grupy roboczej , pragnie podkreślić, że inne działania stanowią odpowiedniejszy sposób promowania ich wykorzystania, na przykład zawieranie informacji w dokumentach publicznych takich jak roczne sprawozdania z działalności Komisji, gromadzenie najlepszych praktyk, sesje informacyjne odbywające się na odpowiednich forach lub promowanie deklaracji krajowych wśród ministrów finansów, parlamentów narodowych i Najwyższych Organów Kontroli. Jeżeli chodzi o wniosek PE dotyczący publikowania deklaracji krajowych, rocznych podsumowań i deklaracji zarządczych, Komisja podkreśla, że nie ma prawa publikować takich dokumentów. 1.3.Wiarygodność informacji przedstawianych przez państwa członkowskie (pkt 24–25, 49–50) Komisja jest zdania, że wiarygodności rocznych sprawozdań z działalności nie podważa brak wiarygodności niektórych kontroli pierwszego szczebla przeprowadzonych przez państwa członkowskie. Co więcej, Komisja uzyskała dobry przegląd sytuacji i buduje swoją pewność na niezawodnym i solidnym procesie obejmującym kilka poziomów kontroli: -kontrole pierwszego szczebla polegają na weryfikacji wszystkich wydatków, zanim zostaną one zadeklarowane Komisji; -kontrola drugiego szczebla przeprowadzana przez instytucję certyfikującą (księgowego) przed przedłożeniem sprawozdań finansowych Komisji; -trzeci poziom kontroli obejmujący kontrole projektów i obowiązujących procedur; -oraz własne kontrole Komisji ukierunkowane na krajowe organy zajmujące się realizacją i kontrolą albo bezpośrednio na projekty, które są oparte na ocenie 15 kluczowych wymogów. Aby uzyskać pewność, Komisja uwzględnia wyniki działań prowadzonych na tych wszystkich poziomach kontroli, a także wyniki działań audytowych Trybunału Obrachunkowego i dochodzeń OLAF-u. Kontrole są ponadto rozłożone w czasie, a niektóre z nich odbywają się po poświadczeniu wydatków Komisji. W szczególności końcowa ocena ryzyka rezydualnego i w związku z tym ocena skuteczności wdrożenia będzie przeprowadzana w momencie zakończenia programu. Komisja uważa, że informacje przedstawione w rocznych sprawozdaniach z działalności, sprawozdaniu podsumowującym, w komunikacie w sprawie ochrony budżetu UE i w rocznych sprawozdaniach finansowych stanowią odpowiednią podstawę do oceny możliwości podejmowania działań naprawczych w ramach wdrożonych systemów. Przyjęcie ostrożnego podejścia w komunikacie w sprawie ochrony budżetu UE nie powinno być rozumiane jako sugestia, że państwa członkowskie umieszczały w swoich sprawozdaniach niewiarygodne informacje. Komentarz Komisji odnosi się do praktyki niektórych instytucji certyfikujących polegającej na zgłaszaniu jako korekty finansowej liczby, która obejmuje korektę finansową dokonaną przez państwo członkowskie i Komisję. W związku z tym Komisja systematycznie odejmuje od liczb zgłoszonych przez państwa członkowskie kwotę równą korektom dokonanym przez Komisję w celu uniknięcia ryzyka podwójnego liczenia. DG REGIO i DG EMPL podejmują środki mające na celu zapewnienie wiarygodności informacji zgłaszanych przez państwo członkowskie dotyczących korekt finansowych. Środki te obejmują: przeprowadzanie rocznej oceny ryzyka dotyczącej danych zgłoszonych przez państwo członkowskie, kontaktowanie się z instytucjami certyfikującymi w celu wyjaśnienia zgłoszonych danych w przypadku wykrycia niespójności, przeprowadzanie kontroli na miejscu w celu sprawdzenia systemu rachunkowości instytucji certyfikujących i wiarygodności zgłoszonych danych dotyczących korekt finansowych na podstawie wyników oceny ryzyka; w 2014 r. zwiększono zasięg takich kontroli w celu uzyskania dodatkowej pewności. W odniesieniu do wniosku o wdrożenie procedur pozwalających powiązać środki naprawcze z pierwotnym rokiem, w którym dokonano płatności, Komisja wskazuje, że w okresie programowania 2007–2013 to przede wszystkim na państwach członkowskich spoczywała odpowiedzialność za wprowadzenie należytych procedur w celu potwierdzenia wiarygodnych informacji na temat ram czasowych, pochodzenia oraz charakteru działań naprawczych. Komisja zawsze twierdziła, że powiązanie korekt z pierwotnym rokiem, w którym dokonano płatności, nie jest wykonalne.

Jeżeli Komisji uzna, na podstawie własnych ocen i analiz, że dane otrzymane od państwa członkowskiego są nieprawidłowe, zostanie to wyraźnie zaznaczone w odpowiednim rocznym sprawozdaniu z działalności jej służb. W odniesieniu do wniosku, aby dyrektorzy generalni przedstawiali w swoich rocznych sprawozdaniach z działalności poziomy błędu podawane przez państwa członkowskie oraz korekty dokonane przez Komisję, Komisja przypomina, że informacje takie są obecnie przedstawiane przez dyrekcje generalne w odniesieniu do wszystkich programów operacyjnych, których dotyczyły zastrzeżenia. Od 2014 r. działanie to rozszerzono na wszystkie programy operacyjne na zasadzie ad hoc. 1.4. Sprawozdanie podsumowujące i roczne sprawozdanie z działalności (pkt 26–27, 217–218) W odniesieniu do wniosku PE Komisja doprecyzowała metodę obliczania kwoty obarczonej ryzykiem w sprawozdaniu podsumowującym z 2014 r. , przedstawiając również szacunkowy wpływ działań naprawczych. W odniesieniu do wniosku o wydanie w sprawozdaniu podsumowującym właściwego „poświadczenia wiarygodności” Komisja podkreśla, że zgodnie z potrzebą wzmocnienia kontroli finansowej jako jednego z kluczowych priorytetów jej reformy administracyjnej i działań wzmacniających podejmowanych od 2000 r., w ramach zarządzania (w szczególności art. 66 ust. 9 RF) nadano dyrektorom generalnym pełne uprawnienia, czyniąc ich osobiście odpowiedzialnymi za zarządzanie finansami. W związku z tym odpowiedzialność za zarządzanie przyjęta przez dyrektorów generalnych zapewnia niezbędną ciągłość i stabilność struktury odpowiedzialności. Komisja przypomina, że na podstawie art. 317 TFUE odpowiedzialność polityczną ponosi kolegium, przyjmując co roku sprawozdanie podsumowujące, które stanowi streszczenie rocznych sprawozdań z działalności za poprzedni rok (art. 66 ust. 9 RF). Komisja jest zdania, że połączenie rocznych sprawozdań z działalności i sprawozdania podsumowującego zapewnia realizację celów odpowiedzialności wewnętrznej i zewnętrznej. Jeżeli chodzi o wniosek PE o wyjaśnienia dotyczące standardowych instrukcji dotyczących rocznych sprawozdań z działalności (możliwa opinia negatywna, mechanizm sankcji), Komisja podkreśla, że istniejące instrukcje umożliwiają delegowanym urzędnikom zatwierdzającym stwierdzenie braku wystarczającej pewności, że wdrożone procedury kontrolne zapewniają konieczne gwarancje w zakresie legalności i prawidłowości operacji leżących u podstaw rachunków. W odniesieniu do mechanizmu sankcji zarówno w RF, jak i regulaminie pracowniczym przewiduje się obecnie, że delegowany urzędnik zatwierdzający podlega postępowaniom dyscyplinarnym i odpowiedzialności finansowej w przypadku nielegalnej działalności, oszustwa lub korupcji. 2. Uproszczenie Ramy prawne na lata 2014–2020 stanowią podstawę do dalszego uproszczenia dzięki wprowadzeniu środków, takich jak: zmniejszenie liczby programów, dostosowanie przepisów dotyczących europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz innych instrumentów UE, wzmocnienie opcji kosztów uproszczonych czy wprowadzenie wspólnych planów działania oraz zmniejszenie obciążenia audytami zgodnie z zasadą proporcjonalności. W odniesieniu do rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich nowe ramy prawne obejmują takie elementy uproszczenia jak system dla małych gospodarstw lub koszty standardowe oraz płatności ryczałtowe w odniesieniu do rozwoju obszarów wiejskich. Ponieważ jednak wiele z tych elementów ma charakter dobrowolny dla państw członkowskich, ich faktyczny wpływ zależy od krajowych decyzji w zakresie wdrażania. Ponadto niektóre z elementów wprowadzone przez współprawodawców w trakcie procedury ustawodawczej dodatkowo zwiększyły stopień skomplikowania wstępnych wniosków Komisji. Komisja rozpoczęła również przegląd zgodności prawa krajowego z prawem unijnym w zakresie uproszczenia, którego wyniki zostaną wkrótce przekazane właściwym zainteresowanym stronom. Jeżeli chodzi o politykę spójności, państwom członkowskim zaproponowano szeroki zakres możliwości uproszczenia, z którego muszą teraz skorzystać, unikając „nadmiernie rygorystycznego wdrażania”. Z tego samego względu przepisy dotyczące zamówień publicznych i pomocy państwa również zostały ostatnio uproszczone dzięki ulepszeniu prawodawstwa, co powinno przyczynić się do zmniejszenia liczby błędów po ich pełnym wejściu w życie. Komisja podjęła ponadto inicjatywę polityczną mającą na celu ustanowienie grupy ekspertów, która przeprowadzi niezależną ocenę dotyczącą wdrożenia uproszczeń przez państwa członkowskie i zidentyfikuje dalsze możliwości uproszczenia przepisów. W dniu 10 lipca 2015 r. Komisja przyjęła decyzję ustanawiającą grupę niezależnych ekspertów wysokiego szczebla ds. monitorowania uproszczenia dla beneficjentów europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, której ustanowienie zapowiedziała komisarz do spraw polityki regionalnej Corina Creţu w dniu 9 czerwca 2015 r. Celem grupy jest ocena wdrożenia przez państwa członkowskie możliwości uproszczenia dostępu do funduszy i ich wykorzystania, aby zmniejszyć obciążenie administracyjne dla beneficjentów. Począwszy od 2016 r., wprowadzona zostanie elektroniczna administracja w zakresie polityki spójności. W ramach regulacyjnych na lata 2014–2020 zwiększono możliwość wykorzystania opcji kosztów uproszczonych i określono nowe uproszczone instrumenty takie jak wspólne plany działania, które są w pełni zdefiniowane pod względem produktów i wyników, które mają zostać osiągnięte i wdrożone za pośrednictwem opcji kosztów uproszczonych. Ponadto jeżeli chodzi o zatrudnienie, Komisja prowadzi w państwach członkowskich seminaria na temat uproszczenia. Do końca 2015 r. Komisja zamierza przedstawić PE i Radzie sprawozdanie z badania w zakresie uproszczenia dotyczące aktualnej sytuacji. Opcje kosztów uproszczonych i harmonizacja przepisów dotyczących różnych funduszy zmniejszają obciążenie administracyjne dla beneficjentów i ryzyko popełnienia błędu. W związku z tym uproszczenie pomaga ukierunkować działania na osiągnięcie rezultatów projektów i programów. Komisja będzie monitorowała wdrażanie elementów służących uproszczeniu w każdym obszarze polityki i do końca 2015 r. usprawni te odrębne inicjatywy dzięki zastosowaniu tablicy wyników w zakresie uproszczenia administracyjnego. Komisja uwzględni wyniki tych działań w zakresie monitorowania i koordynacji w przeglądzie śródokresowym WRF (który ma się odbyć pod koniec 2016 r.) i w następnej rewizji RF. 3. Wyniki (pkt 303–310) Nowa generacja programów wydatkowania na potrzeby WRF 2014–2020 przyczyni się do osiągnięcia celów strategii „Europa 2020”, ponieważ jest ona w większym stopniu ukierunkowana na wyniki, jak szczegółowo opisano we wspomnianym wcześniej piśmie wiceprzewodniczącej Georgijewej. W następstwie rezolucji PE z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie „zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej” (pkt 40) Komisja podjęła niezbędne kroki w celu ustanowienia w 2015 r. międzyinstytucjonalnej grupy roboczej ds. budżetowania zadaniowego. Parlament Europejski żąda, aby plan zarządzania dyrektorów generalnych zawierał ograniczoną liczbę celów, które są następnie omawiane w ich rocznych sprawozdaniach z działalności. Komisja podkreśla, że roczne sprawozdania z działalności za 2013 r. zawierały informacje na temat postępów w realizacji celów pośrednich i długoterminowych określonych w planach zarządzania na 2013 r. i zawierały również streszczenie ocen i wyników przeprowadzonych audytów.

W rezolucji wzywa się do tego, aby następne sprawozdanie z oceny zawierało dwie analizy dotyczące wydajności, skuteczności i rezultatów osiągniętych pod względem wzrostu gospodarczego i zatrudnienia zarówno w związku z planem inwestycyjnym , jak i w ramach planu na rzecz zwiększania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. W odniesieniu do pierwszej z nich oraz w następstwie porozumienia osiągniętego między PE a Radą (w dniu 5 czerwca 2015 r.) Komisja przedłoży: a) ocenę dotyczącą wykorzystania i funkcjonowania gwarancji UE wraz z opinią Trybunału Obrachunkowego oraz b) sprawozdanie zawierające niezależną ocenę dotyczącą stosowania rozporządzenia. W odniesieniu do drugiej z nich Komisja wskazuje, że sprawozdanie z oceny dostarcza informacji na temat planu na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia przyjętego przez Radę Europejską w czerwcu 2012 r., o ile działania zostały sfinansowane z budżetu UE. Dwa kolejne wnioski dotyczą koordynacji wewnętrznej organizacji Komisji. W swoich nowych metodach pracy Komisja określa, w jaki sposób dopilnowuje, aby jej działania wchodziły w zakres kluczowych obszarów wytycznych dotyczących polityki we wszystkich służbach Komisji, i dąży do wypracowania kultury w większym stopniu ukierunkowanej na wyniki w odniesieniu do budżetu UE. Ponadto polityki UE są zarządzane i koordynowane przy uwzględnieniu przekrojowego charakteru działań dyrekcji generalnych. W tym kontekście ustanowiono sieć komisarzy ukierunkowanych na budżet UE na potrzeby rezultatów. 4. Kwestie szczegółowe 4.1 Konflikt interesów (pkt 56) W odniesieniu do wniosku PE o przeanalizowanie obecnej sytuacji w zakresie prawodawstwa państw członkowskich w tej dziedzinie Komisja przypomina, że zasadniczo unikanie konfliktu interesów na poziomie krajowym wchodzi w zakres kompetencji państw członkowskich, również w przypadku gdy możliwy konflikt interesów dotyczy zarządzania funduszami pochodzącymi z budżetu Unii. Jeżeli chodzi o wezwanie do przedstawienia zaleceń lub prawnie wiążących rozwiązań, Komisja przypomina, że istnieją już przepisy prawne mające na celu unikanie konfliktu interesów przy wykonywaniu budżetu UE w ramach zarządzania dzielonego. W szczególności jeżeli chodzi o przepisy RF, w gestii państwa członkowskiego leży podejmowanie niezbędnych środków w celu uniknięcia konfliktu interesów zarówno w zakresie działalności zarządczej, jak i kontrolnej. Ponadto w rozporządzeniu w sprawie wspólnych przepisów przewiduje się, że program operacyjny zapewnia odpowiednie rozdzielenie funkcji, w przypadku gdy instytucja zarządzająca jest również beneficjentem. Podobnie w przepisach w zakresie zamówień przewiduje się, że państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje zamawiające podejmowały odpowiednie środki w celu skutecznego zapobiegania, identyfikowania i rozwiązywania konfliktów interesów powstających w trakcie przeprowadzania postępowań o udzielenie zamówienia, tak aby uniknąć jakiegokolwiek zakłócenia konkurencji i zapewnić równe traktowanie wszystkich podmiotów gospodarczych. 4.2. Zaliczki przedakcesyjne (pkt 215) Jeżeli chodzi o rozliczenie dziewięciu transakcji odnoszących się do krajowych programów pomocy przedakcesyjnej, Komisja podkreśla, że w tym przypadku wystąpił czasowy błąd proceduralny w zakresie rachunkowości. Komisja konsekwentnie utrzymywała, że błąd ten nie ma wpływu ani na wiarygodność sprawozdań finansowych, ani na legalność i prawidłowość operacji. Ponadto punkt, o którym mowa, tylko częściowo odzwierciedla wnioski wyciągnięte przez Trybunał Obrachunkowy i związane z nimi odpowiedzi Komisji zawarte w rocznym sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego z 2013 r. Jeżeli chodzi o zgodność praktyki stosowanej przez DG ds. Rozszerzenia z art. 88 RF i art. 100 zasad stosowania tego rozporządzenia, Komisja podkreśla, że te przepisy odnoszą się konkretnie do poświadczania zasadności wydatków, co nie miało miejsca w przypadku żadnej z tych transakcji. Dlatego też Komisja nie zgadza się ze stwierdzeniem, że nie zachowano zgodności ze wspomnianym artykułem: na żadnym etapie państwo będące beneficjentem nie otrzymało żadnego powiadomienia dotyczącego tych transakcji i wskazującego na zatwierdzenie powiązanych wydatków przez Komisję. Komisja zwraca uwagę, że tymczasowa procedura rozliczeń obowiązywała tylko dwa lata, a w trzecim roku została anulowana. Dyrekcja Generalna wprowadziła obecnie system w odniesieniu do odpowiednich państw będących beneficjentami, aby zapewnić pełną zgodność zapisów księgowych z RF. 4.3. Międzynarodowa Grupa ds. Zarządzania (IMG) (pkt 234–235) W rezolucji PE zwraca się o przedstawienie przyczyn ujawnienia sprawozdania końcowego OLAF-u na temat IMG, a także o podjęcie decyzji w sprawie statusu prawnego tej organizacji. W granicach obowiązku zachowania poufności Komisja poinformuje PE o wynikach swoich dochodzeń w sprawie okoliczności domniemanego nieuprawnionego ujawnienia. Jeżeli chodzi o status prawny IMG, Komisja wyjaśniła już, że w świetle nowych danych faktycznych zawartych w sprawozdaniu końcowym OLAF-u nie podpisze ona kolejnych umów z IMG w ramach specjalnej procedury mającej zastosowanie do międzynarodowych organizacji, dopóki IMG nie wyjaśni swojego statusu.