UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W dniu 9 lutego 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w sprawie C-585/15 Raffinerie Tirlemontoise SA przeciwko État belge (państwo belgijskie), którym unieważnił rozporządzenie Komisji (WE) nr 2267/2000 z dnia 12 października 2000 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych oraz współczynnik obliczania opłaty dodatkowej w sektorze cukru na rok gospodarczy 1999/2000 oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1993/2001 z dnia 11 października 2001 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2000/2001.

Opłaty na przedmiotowe lata gospodarcze zostały pierwotnie określone przez Komisję na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru. W rozporządzeniu tym ustanowiono system samofinansowania sektora cukru poprzez elastyczne opłaty produkcyjne.

Jak określono w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2038/1999, wspólna organizacja rynków w sektorze cukru opierała się na zasadzie, zgodnie z którą producenci powinni ponosić pełną odpowiedzialność finansową za straty poniesione w każdym roku gospodarczym wynikające ze zbytu tej części produkcji wspólnotowej w ramach kwoty, która stanowi nadwyżkę w stosunku do wewnętrznego spożycia Wspólnoty, oraz na zróżnicowaniu gwarancji cenowych dla zbytu, odzwierciedlających kwoty produkcyjne przydzielone każdemu przedsiębiorstwu.

Zasada odpowiedzialności finansowej była zagwarantowana poprzez pobieranie od producentów podstawowych opłat produkcyjnych, jakimi obciążona jest cała produkcja cukru A i B, ograniczonych do 2 % ceny interwencyjnej dla cukru białego, oraz opłaty B, jaką obciążona jest produkcja cukru B do limitu wynoszącego 37,5 % tej ceny. W sytuacji gdy opłaty te nie pozwalały osiągnąć celu samofinansowania sektorowego, w rozporządzeniu (WE) nr 2038/1999 określono nałożenie na producentów w każdym roku gospodarczym opłaty dodatkowej. W art. 33 rozporządzenia (WE) nr 2038/1999 określono elementy, które należy uwzględnić przy obliczaniu wysokości opłat.

W wymienionym wyżej wyroku Trybunał nie kwestionował systemu opłat produkcyjnych ani zasady, zgodnie z którą producenci cukru ponoszą pełną odpowiedzialność finansową za straty poniesione w każdym roku gospodarczym wynikające ze zbytu tej części produkcji w ramach kwoty, która stanowi nadwyżkę w stosunku do wewnętrznego spożycia Unii, w związku z czym podlegają oni opłacie nakładanej na ich produkcję w ramach kwoty, ustalanej przez Komisję w celu pokrycia strat poniesionych w latach gospodarczych 1999/2000 i 2000/2001.

Trybunał orzekł jednak, że Komisja popełniała błędy przy obliczaniu rocznych opłat na dany okres na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999. Trybunał stwierdził, że metoda zastosowana przez Komisję w jej rozporządzeniach (WE) nr 2267/2000 i (WE) nr 1993/2001 w celu ustalenia wysokości opłat była niepoprawna, ponieważ prowadziła do przeszacowania kosztów, jakie należy pokryć, co skutkowało zbyt wysokimi opłatami nakładanymi na producentów.

W wyniku wyroku powstała luka prawna w kwestii dokładnej wysokości opłat na lata gospodarcze 1999/2000 i 2000/2001. Zatem w celu wykonania wyroku należy ustalić nowe opłaty za przedmiotowe lata gospodarcze, obliczone według metody zatwierdzonej przez Trybunał i obowiązujące z mocą wsteczną.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Zgodnie z art. 266 TFUE „W przypadku orzeczenia o nieważności aktu przyjętego przez instytucję jest ona zobowiązana do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”. W następstwie unieważnienia rozporządzeń (WE) nr 2267/2000 i nr 1993/2001 należy zatem ustalić nowe opłaty za przedmiotowy okres.

Ramy wspólnej organizacji rynku w sektorze cukru uległy zmianie od 1999 r.: rozporządzenie Rady (WE) nr 2038/1999 zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/2001, które zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 318/2006, a następnie uchylone i zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1234/2007. Rozporządzeniem Rady (UE) nr 1308/2013 uchylono i zastąpiono rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007. W związku z tym rozporządzenie Rady (WE) nr 2038/1999 nie może już stanowić podstawy prawnej dla skorygowania wysokości opłat. Komisja nie ma zatem uprawnień do przyjęcia korygującego aktu prawnego niezbędnego do wykonania wyroku.

Zgodnie z art. 43 ust. 3 TFUE Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje środki dotyczące ustalania potrąceń. Ze względu na charakter rozporządzenia będącego przedmiotem wniosku, art. 43 ust. 3 TFUE wydaje się być stosowną podstawą prawną do ustalenia skorygowanych opłat wyrównawczych od cukru za przedmiotowe lata gospodarcze.

W wyżej wymienionym wyroku Trybunał wskazał wszystkie elementy, które należy uwzględnić przy obliczaniu „średniej straty” w rozumieniu art. 33 rozporządzenia Rady (WE) nr 2038/1999, którą należy wykorzystać do oszacowania „całkowitej straty”, którą mają pokryć opłaty produkcyjne. „Średnią stratę” należy w szczególności obliczać poprzez podzielenie całkowitych refundacji rzeczywiście wypłaconych przez całkowitą wywiezioną ilość cukru kwotowego, niezależnie od tego, czy wywóz objęto refundacją. Zastosowanie nowej metody wskazanej przez Trybunał prowadzi do znacznego obniżenia „średniej straty” i „całkowitej straty” do pokrycia przez opłaty za przedmiotowy okres.

W rozporządzeniu będącym przedmiotem wniosku ustalone zostaną zatem opłaty produkcyjne dla cukru na lata gospodarcze 1999/2000 i 2000/2001 ponownie obliczone na podstawie metody objaśnionej przez Trybunał. Dzięki temu państwa członkowskie będą mogły obliczyć kwoty zwrotu należne producentom cukru w związku z zawyżonymi opłatami, które nałożono na nich w tym samym okresie. Państwa członkowskie powinny zrealizować zwrot na rzecz producentów cukru wynikający ze stosowania zmienionych opłat zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi, w tym krajowymi terminami przedawnienia. Powinny one zagwarantować, żeby podmioty gospodarcze, które zgodnie z prawem wystąpiły z wnioskiem o zwrot w odpowiednim terminie, otrzymały zwrot kosztów.

Zmiana opłat produkcyjnych na lata gospodarcze 1999/2000 i 2000/2001 wpłynie ponadto na kwotę, którą producenci cukru musieli zapłacić plantatorom buraków w związku z różnicą między maksymalną kwotą opłaty A lub B a kwotą tych opłat nałożoną w odniesieniu do odnośnych lat gospodarczych.

W istocie, zgodnie ze wspólną organizacją rynków w sektorze cukru obowiązującą do 2006 r. producenci cukru uiszczali opłaty, ale odzyskiwali je w 60 % od plantatorów buraków, płacąc niższą cenę za buraki. W art. 36 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2038/1999 określono, że gdy opłaty ustalone są na poziomie niższym niż maksymalny poziom opłat A lub B (tj. odpowiednio 2 % i 37,5 % ceny interwencyjnej cukru białego), producenci cukru muszą dokonać płatności na rzecz sprzedawców buraków w wysokości 60 % różnicy między maksymalną kwotą danej opłaty a faktycznie pobraną kwotą opłaty podstawowej lub opłaty B.