[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 4.11.2008 r.

KOM(2008) 670 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY I PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Sprawozdania państw członkowskich dotyczące zachowań, które poważnie naruszyły zasady wspólnej polityki rybołówstwa w 2006 r.

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY I PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Sprawozdania państw członkowskich dotyczące zachowań, które poważnie naruszyły zasady wspólnej polityki rybołówstwa w 2006 r.

1. WSTęP

W CELU ZWIęKSZENIA PRZEJRZYSTOśCI WYPEłNIANIA PRZEZ PAńSTWA CZłONKOWSKIE ZOBOWIąZAń DOTYCZąCYCH EGZEKWOWANIA PRZEPISÓW WSPÓLNOTOWYCH, ROZPORZąDZENIE RADY (WE) NR 1447/1999 [1] zobowiązało wszystkie państwa członkowskie do przedstawiania Komisji corocznych sprawozdań o liczbie wykrytych „poważnych” naruszeń oraz o nałożonych sankcjach. W tym celu we wspomnianym rozporządzeniu zawarto wykaz 19 rodzajów naruszeń przepisów wspólnotowych uważanych za szczególnie poważne. Państwa członkowskie zobowiązane są do zapewnienia podjęcia właściwych środków przeciw osobom fizycznym lub prawnym naruszającym zasady wspólnej polityki rybołówstwa[2].

Naruszenia objęte wykazem są związane z najważniejszymi zobowiązaniami nałożonymi na mocy przepisów wspólnotowych dotyczących ochrony zasobów, monitorowania i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa.

Procedura zgłaszania Komisji wymaganych informacji została ustanowiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2740/1999[3]. Dane przekazywane drogą elektroniczną powinny umożliwiać porównanie efektywności systemów egzekwowania przepisów w państwach członkowskich. Ostatecznym celem prawodawcy jest stopniowe doprowadzenie do stworzenia równych warunków dla rybaków, którzy dzięki temu nabiorą większego zaufania do organów kontrolnych w obrębie całej Wspólnoty Europejskiej i będą stosować się do przepisów wspólnotowych dotyczących ochrony zasobów rybnych.

Niniejszy komunikat dotyczy przypadków zachowań stanowiących poważne naruszenie zasad wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb), w odniesieniu do których w 2006 r. wszczęto postępowanie.

Jest to siódmy komunikat w tej sprawie. Komisja przedstawiła najistotniejsze dane za 2000 r. w komunikacie z dnia 12 listopada 2001 r.[4], za 2001 r. – w komunikacie z dnia 5 grudnia 2002 r.[5], za 2002 r. – w komunikacie z dnia 15 grudnia 2003 r.[6], za 2003 r. – w komunikacie z dnia 20 maja 2005 r.[7], a za 2005 r.– w komunikacie z dnia 25 lipca 2007 r.[8]

2. SPRAWOZDANIA PAńSTW CZłONKOWSKICH ZA 2006 R.

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2740/1999 ustanowiło szczegółowe zasady przekazywania danych dotyczących zachowań poważnie naruszających zasady wspólnej polityki rybołówstwa. Dane takie przekazywane są drogą elektroniczną, co pozwala służbom Komisji na opracowanie tabel dołączanych do komunikatu. Tabele takie mają na celu przedstawienie najbardziej znaczących informacji wynikających ze sprawozdań państw członkowskich.

Przedstawione dane pochodzą od państw członkowskich, które miały możliwość ich zweryfikowania przed sfinalizowaniem komunikatu przez Komisję.

Komentarze nadesłane przez państwa członkowskie zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach zamieszczono wyraźne odniesienia.

3. INFORMACJE UZUPEłNIAJąCE PRZEKAZANE PRZEZ PAńSTWA CZłONKOWSKIE

Interpretacja zgromadzonych danych nie jest łatwa, ponieważ składają się na nie jedynie zbiory liczb, a niektóre z nich mogą być do pewnego stopnia mylące, w związku z czym Komisja poprosiła państwa członkowskie o dostarczenie informacji uzupełniających uznanych przez państwa członkowskie za przydatne w analizie danych liczbowych.

A. OGÓLNE INFORMACJE UZUPEłNIAJąCE

Najważniejsze zmiany można podsumować w następujący sposób:

- Procedury (administracyjne lub karne) wszczynane w celu nałożenia sankcji w przypadku naruszeń zasad WPRyb są zwykle długotrwałe i zajmują, w zależności od państwa członkowskiego, od 1-2 miesięcy do 1-2 lat. Wydaje się, że średni czas niezbędny do zamknięcia całej procedury to od 8 do 12-18 miesięcy. Najwięcej czasu zajmują postępowania karne (przykładowo w Finlandii i Szwecji stosowane są głównie procedury karne), które mogą trwać w niektórych państwach członkowskich do 10 lat, wliczając w to postępowania odwoławcze. Postępowania administracyjne są krótsze i zajmują z reguły od 1 do 2 miesięcy.

- Wiele postępowań w sprawie naruszeń wykrytych w poprzednim roku jest nadal w toku.

- Gatunkami najbardziej zagrożonymi poważnymi naruszeniami były głównie te gatunki, w odniesieniu do których obowiązują plany odbudowy lub restrykcyjne środki krajowe, a także gatunki o wysokiej wartości komercyjnej, tzn. gatunki przydenne, dorsz, sola, łosoś, sardynka i sardela.

- Wydaje się, że większość naruszeń wykrywanych jest przez państwa członkowskie w obszarach ICES takich jak wschodni rejon Morza Śródziemnego, Morze Północne, Morze Bałtyckie, cieśniny Skagerrak i Kattegat, Andaluzja i Galicja, obszar ICES 30, północna Grecja - obszary FAO 34.3.1 i 34.2.2.

- Większość naruszeń wykryto w trakcie inspekcji na morzu.

B. NOWE PRZEPISY I NAJLEPSZE PRAKTYKI

W celu poszerzenia zakresu komunikatu odwołano się w nim po raz pierwszy zarówno do ustawodawstwa krajowego, jak i do najlepszych praktyk. Warto wspomnieć o niedawno przyjętych nowych instrumentach prawnych i najlepszych praktykach w zakresie egzekwowania prawa dotyczącego rybołówstwa:

- Hiszpania przyjęła nowe regulacje w zakresie tymczasowych środków administracyjnych, wymierzone przeciw niektórym poważnym naruszeniom, które przypuszczalnie mały miejsce, w celu uniknięcia i zminimalizowania ich szkodliwych następstw. Środki te obejmują głównie zatrzymanie statku w porcie do czasu złożenia kaucji. Zmniejszenie liczby naruszeń dowiodło już, że środki te mają efekt odstraszający. Stworzono stronę internetową dotyczącą sankcji stosowanych w przypadkach naruszeń, która ma służyć jako wytyczne w zakresie prawnych i sądowych kryteriów dla przyszłych postępowań.

- Francja zintensyfikowała swoją działalność kontrolną, w szczególności w odniesieniu do nieprzestrzegania wymogów dotyczących minimalnej wielkości ryb. Rok 2006 był pierwszym rokiem obowiązywania sankcji administracyjnych na podstawie ustawy nr 2006-11 w sprawie orientacji rolnej.

- Grecja ustanowiła Centrum Monitorowania Połowów, które działa 24 godziny na dobę i może nakładać sankcje na podstawie przepisów krajowych na statki dopuszczające się naruszeń.

- Włochy uruchomiły nowy system przetwarzania danych FINSIEL do gromadzenia danych elektronicznych pochodzących od włoskiej floty rybackiej w celu wypełnienia zobowiązań wynikających z rozporządzeń WE i wyroku ETS C-161/05.

- Słowenia również wprowadziła nowy system informacyjny i poprawiła komunikację z zainteresowanymi stronami w celu zwiększenia ich świadomości w zakresie zasad WPRyb. W celu gromadzenia i weryfikacji danych dotyczących rybołówstwa ustanowiono niedawno Centrum Monitorowania Rybołówstwa, które zajmuje się łączeniem danych z VMS i systemu InfoRib w zakresie informacji pochodzących z dzienników połowowych, kart pierwszej sprzedaży i deklaracji wyładunkowych.

- Szwedzkie przepisy określają wysokość grzywien za poważne naruszenia proporcjonalnie do mocy silnika statku – na minimalnym poziomie 10-krotności oraz na maksymalnym poziomie 500-krotności jego mocy wyrażonej w kilowatach. Przewidują one również cofnięcie zawodowych licencji połowowych i licencji na żeglugę, w chwili obecnej dopiero jednak po uprawomocnieniu się wyroku skazującego w sprawie karnej. Cofnięcie to może mieć charakter stały w przypadku powtarzających się naruszeń ze strony podmiotu. W wyniku wzmocnionej kontroli na etapie pierwszej transakcji ujawniono więcej przypadków naruszeń.

4. PORÓWNANIE LICZBY POWAżNYCH NARUSZEń Z LICZBą STATKÓW RYBACKICH W KAżDYM Z PAńSTW CZłONKOWSKICH

W poniższej tabeli podano liczbę statków aktywnych w 2006 r., która wskazuje na spadek o 10 % w porównaniu z liczbą statków figurujących w rejestrze statków rybackich dla każdego państwa członkowskiego na dzień 31 grudnia 2005 r. Tabela podaje również łączną liczbę poważnych naruszeń wykrytych i zgłoszonych przez państwa członkowskie w odniesieniu do (wyłącznie) statków pływających pod ich banderą. Chociaż wyciąganie jednoznacznych wniosków z porównywania państw członkowskich w kontekście tych liczb byłoby niewłaściwe, ponieważ nie zawsze odnoszą się one do naruszeń popełnionych przez rybaków, ale obejmują również naruszenia popełnione przez inne podmioty gospodarcze, wydaje się jednak, że w przypadku większości państw członkowskich liczba wykrytych naruszeń w porównaniu do wielkości floty wskazuje na słabe wyniki w zakresie działalności kontrolnej czy nawet na brak kontroli w niektórych państwach członkowskich.

Państwo członkowskie: | Liczba aktywnych statków | Poważne naruszenia |

Belgia | 107 | 29 |

Dania | 3 136 | 323 |

Niemcy | 2 017 | 101 |

Grecja | 17 878 | 351 |

Estonia | 994 | 0 |

Hiszpania | 13 357 | 2 061 |

Francja | 7 698 | 1 360 |

Irlandia | 1 843 | 223 |

Włochy | 14 093 | 3 868 |

Cypr | 872 | 88 |

Łotwa | 897 | 94 |

Litwa | 266 | 4 |

Malta | 1 413 | 0 |

Niderlandy | 831 | 96 |

Polska | 884 | 129 |

Portugalia | 8 715 | 1 352 |

Słowenia | 179 | 22 |

Finlandia | 3 196 | 11 |

Szwecja | 1 567 | 80 |

Zjednoczone Królestwo | 6 761 | 170 |

ŁĄCZNIE: | 86 704 | 10 362 |

5. SPRAWOZDANIA ZłOżONE PRZEZ PAńSTWA CZłONKOWSKIE

Łączna liczba przypadków zgłoszonych przez państwa członkowskie wynosi 10 362 i obejmuje wszystkie typy naruszeń ujęte w wykazie zamieszczonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1447/1999. W porównaniu do 2005 r. spadek liczby naruszeń wyniósł mniej niż 1 %, przy czym należy spojrzeć na niego w świetle zmniejszenia całkowitej liczby aktywnych statków wspólnotowych o 10 %: świadczy to zatem o braku realnej poprawy, jeśli chodzi o poziom przestrzegania zasad WPRyb. W liczbach bezwzględnych państwa członkowskie wykryły jedynie o 81 naruszeń mniej niż w 2005 r. Aby ułatwić porównanie i obserwację tendencji, należy zauważyć, że liczba poważnych naruszeń wykrytych w poprzednich latach wyniosła 7 298 w 2000 r., 8 139 w 2001 r., 6 756 w 2002 r., 9 502 w 2003 r.; 9 660 w 2004 r. i 10 443 w 2005 r.

Główne informacje z załączonych tabeli można podsumować w następujący sposób:

83 % naruszeń wykrytych zostało przez Włochy, Hiszpanię, Francję i Portugalię. Są to także kraje, które posiadają większą liczbę statków. W 2006 r. większość poważnych naruszeń dotyczyła magazynowania, przetwarzania, wystawiania na sprzedaż i przewożenia produktów rybołówstwa niespełniających obowiązujących norm handlowych, co stanowiło 20 % przypadków naruszeń, a na drugim miejscu znalazły się nielegalne połowy – 18 % przypadków. Fałszowanie lub niewpisywanie danych przesunęło się w górę na trzecią pozycję, stanowiąc 13 % przypadków naruszeń, a nieprzestrzeganie wymogów dotyczących minimalnej wielkości znalazło się na czwartym miejscu (10 % przypadków). Pozostałe rodzaje poważnych naruszeń dotyczyły mniej niż 10 % ogólnej liczby naruszeń. Odsetki te są zbliżone do wyników za 2005 r., wzrosła jednak liczba przypadków magazynowania, przetwarzania, wystawiania na sprzedaż i przewożenia produktów rybołówstwa niespełniających obowiązujących norm handlowych, prowadzenia połowów bez posiadania licencji połowowej oraz fałszowania lub niewpisywania danych elektronicznych. W porównaniu z poprzednimi latami wzrosła również liczba przypadków manipulowania satelitarnym systemem monitorowania statków (VMS).

W 2006 r. 7 973 postępowania zakończyły się nałożeniem sankcji, co stanowiło 77 % całkowitej liczby wykrytych naruszeń – było to mniej niż w poprzednim roku, kiedy to sankcje nałożono w 83 % spraw. Co ciekawe, spośród wszczętych postępowań 72 % miało charakter administracyjny, 25 % - karny, a pozostałe – mieszany.

Występują nadal znaczące i niezrozumiałe różnice w obrębie UE dotyczące tego samego rodzaju naruszenia, a średnia wysokość grzywny wymierzonej na obszarze UE wskutek postępowania zamkniętego w 2006 r. nałożeniem kary wyniosła 1 548 EUR . Co uderzające, liczba ta jest dokładnie taka sama jak średnia grzywna w 2005 r. i wynosi w zależności od państwa członkowskiego od 170 EUR do 6070 EUR. Średnia grzywna wynosi mniej niż połowę średniej grzywny nałożonej w 2003 r. (4 664 EUR) i mniej od średniej grzywny nałożonej w 2004 r. (2 272 EUR). Wyraźnie różniły się maksymalne grzywny w poszczególnych państwach członkowskich - od 170 EUR do 120 000 EUR.

Liczba cofniętych licencji wyniosła 1 082, przy czym sankcję tę zastosowano niestety tylko w 10 % spraw. Dla porównania, w 2004 r. cofnięto 1 226 licencji w 13 % spraw. Należy zauważyć, że środek ten stosowano najszerzej w Grecji – w 71 % przypadków oraz w Hiszpanii – w 36 % przypadków, w Danii i Niderlandach korzystano z niego nieco rzadziej niż w 10 % przypadków, a w pozostałych państwach członkowskich jedynie w 2 % przypadków lub rzadziej.

Wreszcie kwota zapłacona przez sektor rybołówstwa w rezultacie kar pieniężnych nałożonych w 2006 r. (9 281 mln EUR) była nadal wielkością nieznaczącą i dotyczyła jedynie 0,04 % liczby wszystkich aktywnych statków rybackich.

6. OGÓLNE UWAGI NA TEMAT SPRAWOZDAń PAńSTW CZłONKOWSKICH

Podkreślając raz jeszcze, że trudno jest interpretować zbiory danych liczbowych przedstawione w poniższych tabelach w oderwaniu od objaśnień państw członkowskich, Komisja stwierdza, że sytuacja nie uległa realnej poprawie w porównaniu z poprzednim rokiem.

Szczególnie niepokojące jest, iż nieadekwatny poziom sankcji nakładanych w większości wykrytych przypadków, wraz z małym prawdopodobieństwem przyłapania i ścigania przez organy kontrolne, może utwierdzać rybaków w przekonaniu, że korzyści ekonomiczne, jakie można odnieść dzięki naruszeniu przepisów, przewyższają związane z tym ryzyko. Taki nieodpowiedni poziom kar sprawia, że sektor rybołówstwa może uznać kary nakładane z tytułu naruszeń zasad WPRyb za zwykłe koszty bieżące prowadzenia przedsiębiorstwa, przez co podmioty te nie są w rzeczywisty sposób zmotywowane do przestrzegania tych.

Zawieszenie licencji połowowych lub na prowadzenie działalności zawodowej stanowi bardzo skuteczny środek zwiększający stopień przestrzegania zasad WPRyb, ponieważ można go szybko zastosować. Komisja zauważyła, że niektóre państwa członkowskie wprowadziły ten środek, nieobecny wcześniej w ich systemach prawnych. Należy żałować, że większość państw członkowskich nie stosuje jeszcze tego instrumentu, przynajmniej w przypadku na tyle poważnego naruszenia zasad, by uzasadniać sankcję karną.

7. NARUSZENIA WYKRYTE W RAMACH REGIONALNYCH ORGANIZACJI ZARZąDZANIA RYBOłÓWSTWEM (RFMO)

Kilka regionalnych organizacji zarządzania rybołówstwem (RFMO) wdrożyło programy kontrolne przewidujące rejestrację naruszeń. Programy takie prowadzą np. Organizacja Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO) i Komisja ds. Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC).

RFMO ustanowiły własne wykazy naruszeń przepisów przyjętych w zakresie celów związanych z ochroną zasobów, które uznaje się za „poważne”. Naruszenia te nie zostały zgłoszone jako „poważne” w kontekście niniejszego komunikatu, ale Komisja zakłada, że naruszenia zasad WPRyb ze strony statków działających w ramach wymienionych powyżej RFMO zostały uwzględnione wśród przypadków zgłoszonych Komisji do celów niniejszego komunikatu.

Warto przypomnieć, że Wspólnota Europejska przedstawia wspomnianym organizacjom coroczne sprawozdanie o naruszeniach wykrytych i zgłoszonych służbom Komisji przez krajowe organy kontrolne. Nie jest jednak możliwe porównanie danych przekazywanych RFMO i danych przedstawionych w załącznikach do niniejszego komunikatu, ponieważ rodzaje naruszeń nie są takie same.

W kontekście regionalnych organizacji zarządzania rybołówstwem wydaje się, że w 2006 r. w obszarze NEAFC wykryto dwa poważne naruszenia ze strony statków wspólnotowych. Dla porównania, w obszarze NEAFC wykryto w tym samym okresie trzy poważne naruszenia ze strony statków innych umawiających się stron. W przypadku NAFO 15 jawnych naruszeń ze strony statków wspólnotowych zostało zgłoszonych i upublicznionych przez UE oraz przez inne umawiające się strony. Liczba naruszeń spadła w porównaniu z 2005 r., kiedy to zgłoszono 21 naruszeń. Można dokonać kolejnego porównania z 12 naruszeniami popełnionymi w 2006 r. przez inne umawiające się strony. Co ciekawe, w 2006 r. odnotowano ponadto wzrost inspekcji portowych w obszarze NAFO, obejmujących między innymi kontrole wyładowanego towaru pod kątem zgłoszonych ilości, porównanie danych dotyczących połowów z danymi źródłowymi oraz tworzenie elektronicznych map głębokości wody pod kątem docelowych gatunków.

8. KIERUNKI ROZWOJU

Konieczne jest przeprowadzenie ponownej, kompleksowej oceny przydatności corocznej publikacji komunikatu w sprawie „poważnych naruszeń” jako narzędzia porównywania wyników państw członkowskich w zakresie zapewniania zgodności z zasadami WPRyb w kontekście nadchodzącej reformy systemu kontroli WPRyb. Istnieje pilna potrzeba zapewnienia w praktyce równych warunków działania we wszystkich państwach członkowskich. W powszechnej opinii ogromne znaczenie ma zagwarantowanie pełnej przejrzystości w zakresie sankcji stosowanych przez państwa członkowskie w przypadku naruszeń zasad WPRyb w celu poprawy egzekwowania prawa. Doświadczenie związane z komunikatami w sprawie „poważnych naruszeń” w latach 2000-2006 pokazuje jednak jasno, że nie będzie to możliwe bez istotnego dostosowania przepisów wspólnotowych oraz harmonizacji procedur kontrolnych na poziomie Wspólnoty.

Komisja zauważa znaczące rozbieżności w zakresie sankcji nakładanych przez różne państwa członkowskie za tego samego rodzaju poważne naruszenia oraz podkreśla fakt, iż nałożone łącznie kary nie są wystarczająco odstraszające, ponieważ nie stanowią rzeczywistego bodźca do przestrzegania przepisów. W rezultacie systemy inspekcji nie są zdolne do wykrywania naruszeń i zapobiegania im. Komisja zauważa, że rozbieżność systemów krajowych wynika z braku ogólnych standardów dotyczących inspekcji, a tym samym nie zapewniają one odpowiedniej presji kontroli ani optymalizacji działalności inspekcyjnej.

W tym względzie można wyciągnąć dwa główne wnioski. Po pierwsze, nadal występują poważne mankamenty w zakresie kontroli poważnych naruszeń oraz egzekwowania sankcji za nie, co zagraża skuteczności wspólnej polityki rybołówstwa. Po drugie, mająca miejsce niejednorodność powoduje niesprawiedliwe traktowanie na poziomie wspólnotowym.

Trybunał Obrachunkowy doszedł do tych samych wniosków w swoim wysoce krytycznym sprawozdaniu specjalnym nr 7/2007, podkreślając, że powinny one mieć efekt odstraszający i powinny zostać ujednolicone.

W świetle powyższego Komisja zamierza zainicjować ambitną reformę polityki unijnej w zakresie kontroli rybołówstwa. W ramach tej inicjatywy należy odnieść się do wszystkich zidentyfikowanych braków w sposób jak najbardziej kompleksowy, globalny i zintegrowany. W kontekście reformy systemu kontroli konieczne będzie wprowadzenie ujednoliconych sankcji administracyjnych na poziomie WE, jaśniejszej definicji poważnych naruszeń i środków egzekwowania. Reforma będzie mieć na celu zagwarantowanie równości i uczciwej konkurencji, zapobiegając tym samym przenoszeniu się sprawców naruszeń do państw członkowskich, w których karane są oni w sposób mniej surowy, a także stworzenie kultury przestrzegania przepisów wśród podmiotów. Co więcej, pozwoli ona na opracowanie nowego zharmonizowanego podejścia do kwestii inspekcji i kontroli, wzmocnienie skuteczności systemów weryfikacji danych, zwiększenie możliwości Komisji w zakresie zapewnienia zgodności ze wspólnotowymi zasadami WPRyb, zachęcanie do korzystania z nowoczesnych technologii i wreszcie na promowanie kultury przestrzegania przepisów. Przyjęcie tej propozycji Komisji przewidziano na październik 2008 r.

W odniesieniu do państw członkowskich Komisja podkreśla, że pozostaną one głównymi podmiotami odpowiedzialnymi za zapewnienie wdrożenia zasad WPRyb po reformie systemu kontroli i ponownie wzywa je do właściwego uwzględnienia obowiązku zapewnienia zgodności z zasadami WPRyb za pomocą wszelkich możliwych środków. W szczególności zachęca je usilnie do zwiększenia współpracy między sobą w wykrywaniu i ściganiu naruszeń. Komisja musi podkreślić, że państwa członkowskie nie wypełniają wszystkich swoich zobowiązań wynikających z zasad WPRyb. Wystarczy jeden przykład: państwa członkowskie nie są nadal, chociaż powinny być, odpowiednio wyposażone we właściwe środki, które umożliwiłyby im gromadzenie, przetwarzanie i ocenę danych dotyczących „poważnych naruszeń” zasad WPRyb. Państwa członkowskie nie utworzyły baz danych do kodowania stosownych aspektów dotyczących poszczególnych przypadków.

Komisja nalega na rozwiązanie tej kwestii. Bez komputerowych baz danych, zawierających informacje dotyczące podmiotu łamiącego prawo, statku lub przedsiębiorstwa, przepisów prawnych, gatunków i obszarów połowowych, sytuacji ekonomicznej, kosztów administracyjnych, wymierzonych kar głównych i dodatkowych, nie będzie możliwe dokonanie właściwej oceny zachowania, wyników działalności administracyjnej i skuteczności obowiązujących przepisów. Jedynie poprzez przetwarzanie tych danych oraz danych zawartych w bazach danych już przewidzianych w prawie wspólnotowym (np. rejestr statków, dane statystyczne, zapisy VMS) możliwa byłaby ocena wyników działalności państw członkowskich, porównanie tych wyników oraz ewentualne dostosowanie procedur administracyjnych i tekstów prawnych, tak aby zasady WPRyb mogły być skutecznie egzekwowane. Pilnym problemem, który wymaga rozwiązania, jest również brak weryfikacji danych. W tym zakresie można wziąć przykład z dobrych praktyk, jakie obowiązują już w kilku państwach członkowskich – utworzono tam systemy automatycznego przetwarzania sprawozdań z inspekcji, uzyskując bardzo dobre wyniki. Korzyści wynikające z tych systemów obejmują ujednolicenie procedur, centralizację danych, łatwość korzystania, która pozwala na oszczędności w zakresie kosztów szkoleń, wielojęzyczne wsparcie dla wszystkich formuł, elastyczność w odniesieniu do zmieniających się regulacji oraz większe bezpieczeństwo dzięki sformalizowanej identyfikacji.

Komisja zaproponowała już format, który ma być stosowany w tym celu przez administracje krajowe. Komisja jest gotowa do udzielenia pomocy państwom członkowskim, w tym także pomocy finansowej poprzez istniejące linie budżetowe, w procesie tworzenia nowych narzędzi.W związku z tym, równolegle do opracowywania kompleksowej reformy ram kontrolnych, Komisja wzywa państwa członkowskie do dostosowania w odpowiedni sposób ich ustawodawstwa i struktury administracyjnej.

Wykaz tabel w załączniku

I liczba poważnych naruszeń w podziale na państwa członkowskie za rok 2006;

II naruszenia w podziale na kraje i przynależność państwową za rok 2006;

III liczba przypadków, w których nałożono kary, oraz liczba naruszeń w podziale na rodzaje poważnych naruszeń i państwa członkowskie za rok 2006;

IV średnia grzywna oraz liczba naruszeń w podziale na rodzaje poważnych naruszeń i państwa członkowskie za rok 2006;

V liczba przypadków zajęcia mienia oraz liczba naruszeń w podziale na rodzaje poważnych naruszeń i państwa członkowskie za rok 2006;

VI liczba cofniętych licencji i poważnych naruszeń w podziale na państwa członkowskie za rok 2006;

VI A liczba cofniętych licencji tymczasowych i poważnych naruszeń w podziale na państwa członkowskie za rok 2006;

VI B liczba cofniętych licencji stałych i poważnych naruszeń w podziale na państwa członkowskie za rok 2006;

VII kwoty zapłacone przez sektor rybołówstwa w poszczególnych państwach członkowskich w rezultacie poważnych naruszeń za rok 2006;

VIII liczba poważnych naruszeń w podziale na obszary za rok 2006;

IX liczba poważnych naruszeń w podziale na porty rybackie za rok 2006;

X rodzaj wszczętej procedury w podziale na poważne naruszenia i na państwa członkowskie za rok 2006.

[pic]

[pic]

[pic]

[pic]

[pic]

[pic]

[pic]

[pic]

[pic]

[pic]

[pic]

[pic]

[pic]

[pic]

[1] Dz.U. L 167 z 2.7.1999, s.5

[2] Art. 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59

[3] Dz.U. L 328 z 22.12.1999, s. 62

[4] COM(2001) 650 z 12.11.2001

[5] COM(2002) 687 z 5.12.2002

[6] COM(2003) 782 z 15.12.2003

[7] COM(2005) 207 z 30.5.2005

[8] COM(2007) 448 z 25.7.2007