[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 4.4.2006

KOM(2006) 160 wersja ostateczna

2004/0001 (COD)

Zmieniony wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie usług na rynku wewnętrznym

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

Komisja przedstawia zmieniony wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usług na rynku wewnętrznym. Zmieniony wniosek zawiera te poprawki zaproponowane przez Parlament Europejski w pierwszym czytaniu, które są możliwe do zaakceptowania przez Komisję oraz szereg wyjaśnień, które zostały omówione przez Radę. Uwzględnia on również konkluzje Rady Europejskiej, podkreślając potrzebę stworzenia w pełni funkcjonującego rynku wewnętrznego usług, zachowując jednocześnie europejski model społeczny.

1. Kontekst

Komisja przyjęła swój wniosek w dniu 13 stycznia 2004 r. Został on formalnie przekazany Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w dniu 6 lutego 2004 r.

Komitet Regionów wydał opinię w dniu 29 września 2004 r., a Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał opinię w dniu 9 lutego 2005 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję legislacyjną w pierwszym czytaniu w dniu 16 lutego 2006 r. i zaproponował poprawki do wniosku Komisji.

2. CEL WNIOSKU KOMISJI

Ulepszyć podstawy wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w UE . Wniosek jest częścią procesu reformy gospodarczej rozpoczętej w ramach Strategii Lizbońskiej. Ponieważ usługi stanowią znaczną część gospodarki UE, konkurencyjne rynki usług są niezbędne dla wzrostu gospodarczego. Obecnie istnieje szereg barier na rynku wewnętrznym, które utrudniają wielu przedsiębiorstwom świadczącym usługi, zwłaszcza małym i średnim przedsiębiorstwom, rozszerzanie działalności poza granicami krajowymi i korzystanie w pełni z rynku wewnętrznego. Wpływa to również negatywnie na globalną konkurencyjność nie tylko unijnych usługodawców lecz również branży produkcyjnej UE, która w coraz większym stopniu zależy od wysokiej jakości usług. Powoduje to również, że Europa staje się mniej atrakcyjnym miejscem dla inwestycji zagranicznych.

Osiągnąć rzeczywisty rynek wewnętrznego usług poprzez usunięcie prawnych i administracyjnych przeszkód w rozwoju działalności usługowej. Przeszkody te powstają zarówno wówczas, gdy usługodawcy z jednego państwa członkowskiego pragną prowadzić działalność w innym państwie członkowskim oraz wtedy, gdy normalnie prowadząc działalność w swoim państwie członkowskim pragną świadczyć usługi w innym państwie członkowskim, np. poprzez czasowe przeniesienie działalności do innego państwa członkowskiego. Wniosek ma na celu ułatwienie korzystania z tych dwóch podstawowych swobód zapisanych w traktacie WE – swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług – oraz zapewnienie usługodawcom większej pewności prawnej.

Wzmocnić prawa konsumentów jako użytkowników usług. Zapotrzebowanie konsumentów na usługi transgraniczne nie jest zaspokajane z powodu znacznych trudności prawnych i administracyjnych, a także z powodu braku informacji i zaufania do usług świadczonych w innych państwach członkowskich. We wniosku kwestie te zostaną rozwiązane poprzez nałożenie na państwa członkowskie obowiązku usunięcia ograniczeń w korzystaniu z usług transgranicznych, zastosowanie zasady niedyskryminacji oraz poprzez wymóg większej przejrzystości i informacji od usługodawców.

Ustanowić prawnie wiążące obowiązki skutecznej współpracy administracyjnej pomiędzy państwami członkowskimi. Skuteczna i dobrze działająca współpraca administracyjna jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Organy regulacyjne w państwach członkowskich nie znają dobrze i przez to mają niewielkie zaufanie do ram prawnych i nadzoru w innych państwach członkowskich. Powoduje to powielanie zasad i kontroli działalności transgranicznej i może również być wykorzystane przez nieuczciwe podmioty gospodarcze do unikania nadzoru lub obchodzenia obowiązujących krajowych przepisów dotyczących usług, co z kolei będzie stwarzało zagrożenie dla użytkowników usług. Wniosek ustanawia prawne zobowiązanie do wymiany informacji i wzajemnej pomocy między państwami członkowskimi, w oparciu o dobrze funkcjonujący elektroniczny system informacyjny w celu umożliwienia właściwym organom łatwej identyfikacji ich odpowiednich interlokutorów w innych państwach członkowskich i prowadzenia skutecznej komunikacji.

3. Opinia Komisji w sprawie poprawek Parlamentu Europejskiego

3.1. Zakres stosowania i inne przepisy ogólne (art. 1-4)

Usługi użyteczności publicznej. Poprawki 13, 44, część poprawki 72 i 289 , dotyczące art. 1 i 2 oraz odnośnych motywów jasno stanowią, że usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym wchodzą w zakres stosowania dyrektywy, lecz dyrektywa nie przewiduje ich liberalizacji ani prywatyzacji podmiotów publicznych świadczących takie usługi, jak również nie dotyczy ich finansowania ani pomocy państwa. Poprawka 73 wyjaśnia w art. 2, że usługi użyteczności publicznej nie są objęte zakresem dyrektywy. Komisja zgadza się z poprawką 44 oraz stosownymi częściami poprawek 72 i 289. Komisja zasadniczo akceptuje również poprawki 13 i 73, jednak nieznacznie zmienia brzmienie poprawki 73 (art. 2) oraz poprawki 13 (nowego motywu 7a) wyjaśniając, że – z zastrzeżeniem wyraźnych wyłączeń niektórych określonych branż - usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym mieszczą się w zakresie stosowania niniejszej dyrektywy, ponieważ są to usługi o charakterze gospodarczym.

Usługi zdrowotne. Poprawka 78 wyłącza z zakresu stosowania dyrektywy zarówno prywatne jak i publiczne usługi zdrowotne, dodając odnośną zmianę w art. 2. Poprawka 304 określa w motywie 10c, że wyłączenie to obejmuje usługi medyczne i farmaceutyczne świadczone przez pracowników służby zdrowia celem oceny stanu zdrowia, jego utrzymania lub umożliwienia powrotu do zdrowia. Poprawki 233/403 wyjaśniają w art. 1, że dyrektywa nie ma wpływu na usługi świadczone w ramach publicznej opieki zdrowotnej ani na dostęp podmiotów świadczących usługi zdrowotne do funduszy publicznych. Poprawka 305 dodaje nowy motyw 10d wyjaśniający, że dyrektywa nie stanowi przeszkody w zwrocie kosztów za usługi medyczne świadczone w innym państwie członkowskim i podkreśla, że kwestia ta powinna zostać uwzględniona w innym instrumencie prawnym w celu uzyskania większej jasności i pewności prawnej. Komisja akceptuje wyłączenie usług zdrowotnych z zakresu stosowania i potwierdza swoje zobowiązanie do przedstawienia konkretnej inicjatywy w dziedzinie usług zdrowotnych. W związku z tym poprawki 78, 304 i 305 zostają zaakceptowane. Poprawki 233/403 dotyczące publicznych usług zdrowotnych przestały być aktualne ponieważ częściowo pokrywają się z definicją w art. 2

Usługi socjalne. Poprawka 292 określa w art. 1, że dyrektywa nie ma wpływu na usługi świadczone w celach społecznych, natomiast poprawka 252 dotycząca art. 2 wyłącza z zakresu dyrektywy usługi socjalne, takie jak budownictwo socjalne, opieka nad dziećmi i usługi rodzinne. Poprawki 294 i 296 przewidują dodanie dwóch nowych motywów wyjaśniających charakter usług socjalnych, zwłaszcza budownictwa socjalnego, opieki nad dziećmi i usług rodzinnych. Poprawka 295 wprowadza motyw przewidujący, że dyrektywa nie dotyczy ani finansowania budownictwa socjalnego, ani pomocy związanej z budownictwem socjalnym, ani też kryteriów czy też warunków określonych przez państwa członkowskie w odniesieniu do usług budownictwa socjalnego. Ponadto poprawka 10 dodaje w innym motywie, że dyrektywa nie dotyczy wymogów regulujących dostęp do funduszy publicznych, na przykład w zakresie usług socjalnych. Komisja uważa, że jakiekolwiek wyłączenie z zakresu dyrektywy musi być precyzyjnie określone tak, aby zagwarantować wysoki poziom pewności prawnej oraz aby uniknąć rozbieżnych interpretacji w państwach członkowskich. Dlatego też Komisja zmienia brzmienie definicji zawartych w poprawce 252 (art. 2) oraz łączy poprawki 294 i 296 tworząc nowy motyw 10h w celu uściślenia, że wyłączenie z zakresu dyrektywy dotyczy usług socjalnych związanych z budownictwem socjalnym, opieką nad dziećmi oraz pomocą rodzinom i osobom potrzebującym, ze względu na to, że mają one znaczenie dla społeczeństwa, są świadczone albo przez państwo albo przez usługodawców upoważnionych przez państwo, celem zapewnienia wsparcia tym, którzy znajdują się w szczególnej potrzebie. Stąd wynika, że poprawka 292 staje się zbędna. Brzmienie poprawki 295 zostaje zmienione w celu wyjaśnienia, że dotyczy ona usług socjalnych w ogólnym znaczeniu, a nie tylko budownictwa socjalnego. Poprawka 10 zostaje przyjęta w całości. Poprawka 232 podkreśla szczególną rolę działalności sportowej nienastawionej na zysk. Zostało to przyjęte i włączone do nowego motywu 16a, pod warunkiem zmiany brzmienia w celu zapewnienia spójności prawnej tekstu.

Inne wyłączenia sektorowe i całkowite wyłączenie opodatkowania. Poprawki 300 i 302/332 dotyczą art. 2 i wyłączają z zakresu stosowania dyrektywy odpowiednio usługi agencji pracy czasowej i usługi ochrony . Odnośne motywy, które zostały dodane przez poprawki 301 i 303 podkreślają, że zasady dotyczące tych sektorów powinny zostać w pełni zharmonizowane. Poprawka 77 wyłącza usługi prawne w zakresie, w jakim zostały one uregulowane w innych instrumentach wspólnotowych. Poprawki 79, 80 i 81 odnoszące się do art. 2 oraz poprawki 16, 17 i 18 dotyczące odnośnych motywów, wyłączają z zakresu stosowania dyrektywy usługi audiowizualne - niezależnie od sposobów ich produkcji, dystrybucji i transmisji - działalność hazardową oraz zawody związane ze sprawowaniem władzy publicznej , a w szczególności działalność notariuszy. Komisja akceptuje wyłączenie usług agencji pracy czasowej i usług ochrony osobistej przewidzianych w poprawkach 300 i 302/333. Jednakże nie udowodniono potrzeby pełnej harmonizacji w odniesieniu do agencji pracy czasowej oraz usług ochroniarskich i dlatego poprawki 301 i 303 nie mogą zostać zaakceptowane. Komisja nie akceptuje poprawki 77 w sprawie wyłączenia usług prawnych; nie jest ona potrzebna zważywszy, że w art. 3 już przewidziano, że w przypadku konfliktu między przepisami dyrektywy usługowej a przepisami innego instrumentu wspólnotowego regulującego konkretne aspekty działalności usługowej, nadrzędne będą przepisy takiego instrumentu wspólnotowego. W odniesieniu do usług audiowizualnych, Komisja akceptuje wyłączenie, o którym mowa w poprawce 79 oraz zmieniła brzmienie poprawki 19 (nowy motyw 10e) w celu dostosowania jej do poprawki wprowadzonej do artykułu oraz wyjaśnienia, że dyrektywa nie ma zastosowania w odniesieniu do pomocy przyznawanej branży audiowizualnej, objętej wspólnotowymi regułami konkurencji. Komisja akceptuje również w ogólnym sensie wyłączenie usług hazardowych, lecz zmienia brzmienie poprawek 17 i 80 w celu ścisłego ograniczenia jej do działalności hazardowej jako takiej. Komisja akceptuje tylko w części poprawki 18 i 81, dotyczące zawodów związanych ze sprawowaniem władzy publicznej i uzgadnia sformułowanie wyłączenia ze ścisłymi ograniczeniami określonymi w art. 45 traktatu WE, które przewiduje odstępstwo od swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w odniesieniu do szczególnych działań obejmujących bezpośrednie i szczególne uczestnictwo w sprawowaniu władzy publicznej, a nie dla całego zawodu jako takiego.

Komisja akceptuje w całości wyłączenie opodatkowania przewidzianego w poprawce 82 dotyczącej art. 2 i poprawce 19 (motyw 11).

Poprawki 14, 15, 20, 74, 75 i 306 dotyczą wyłączeń branżowych (w art. 2 i odnośnych motywach), zaproponowanych początkowo w odniesieniu do usług finansowych, łączności elektronicznej i usług transportowych , lecz zawierają dodatkowe wyjaśnienie. Komisja może zaakceptować poprawki 14, 15, 20, 74 i 306 w całości lub pod warunkiem zmiany ich brzmienia w celu zagwarantowania spójności tekstu pod względem prawnym (patrz art. 2 i motyw 9, nowy 10a, nowy 10b), lecz nie może zaakceptować poprawki 75 ponieważ motyw 10a już zawiera stosowne wyjaśnienie dotyczące usług telekomunikacyjnych.

Szczególne obszary prawa . Poprawka 298 wyjaśnia w art. 1 związek dyrektywy z prawami podstawowymi uznawanymi przez państwa członkowskie oraz przez Kartę Praw Podstawowych, natomiast poprawka 299 wprowadza nowy motyw przewidujący, że dyrektywę należy interpretować w taki sposób, aby pogodzić korzystanie z praw podstawowych z podstawowymi swobodami określonymi w art. 43 i 49 traktatu. Poprawka 8 wyjaśnia, że dyrektywa w pełni szanuje inicjatywy wspólnotowe, których podstawę stanowi art. 137 traktatu, dotyczące promowania zatrudnienia i poprawę warunków życia i pracy. Poprawka 297 odnosząca się do art. 1 oraz poprawka 9 dotycząca odnośnego motywu stanowi, że dyrektywa nie ma zastosowania do prawa pracy , ani nie wpływa na nie, tzn. na żadne prawne ani umowne postanowienia dotyczące warunków zatrudnienia, warunków pracy, w tym bezpieczeństwa i higieny pracy, stosunków między pracodawcami a pracownikami oraz że w pełni szanuje stosunki między partnerami społecznymi w tym prawo do akcji protestacyjnych oraz nie narusza ustawodawstwa państw członkowskich w zakresie zabezpieczenia społecznego. Poprawka 290 , odnosząca się do art. 1 i poprawka 291 (motyw) stanowią, że dyrektywa nie powinna wpływać na przepisy prawa karnego . Poprawka 7 i część poprawki 72 wyjaśniają zarówno w motywie jak i w treści art. 1, że dyrektywa nie ma wpływu na środki podjęte przez państwa członkowskie zgodnie z prawem wspólnotowym w odniesieniu do ochrony bądź propagowania różnorodności kulturowej i językowej i pluralizmu środków masowego przekazu . Komisja akceptuje, w odniesieniu do kwestii praw podstawowych, poprawkę 298, pod warunkiem zmiany brzmienia w celu zapewnienia spójności tekstu pod względem prawnym oraz poprawkę 299 w całości. Jeśli chodzi o prawo pracy, Komisja zgadza się, że dyrektywa nie ma wpływu na prawo pracy, jak określono w poprawce 297, w tym prawo do podejmowania akcji protestacyjnych, jak również ustawodawstwo państw członkowskich w zakresie zabezpieczenia społecznego. Jednakże w celu zapewnienia spójności tekstu pod względem prawnym oraz poprawy jasności i łatwości zrozumienia Komisja upraszcza treść poprawek 297 i 298, tak aby kwestia prawa pracy była zawarta w art. 1 ust. 6, a kwestia praw podstawowych, w tym praw dotyczących układów zbiorowych, w art. 1 ust. 7. W odniesieniu do prawa karnego Komisja akceptuje poprawkę 290 twierdząc, że dyrektywa nie wpływa na przepisy prawa karnego, podobnie jak poprawka 291 (nowy motyw 6e) pod warunkiem zmiany brzmienia w celu dalszego wyjaśnienia, że przepisy prawa karnego nie powinny być wykorzystywane do obchodzenia przepisów zawartych w niniejszej dyrektywie. W odniesieniu do ochrony bądź propagowania różnorodności kulturowej i językowej oraz pluralizmu środków masowego przekazu Komisja akceptuje w całości poprawkę 7 oraz zmienia brzmienie stosownej części poprawki 72 w celu zapewnienia spójności tekstu pod względem prawnym. W końcu Komisja akceptuje w całości poprawkę 8 (nowy motyw 6f).

Związek dyrektywy z innymi przepisami prawa wspólnotowego . Poprawki 83 i 21 omawiają to zagadnienie w art. 3 i odnośnym motywie 13. Komisja akceptuje dalsze wyjaśnienia zawarte w poprawce 83, że dyrektywa uwzględnia inne instrumenty wspólnotowe oraz że w przypadku konfliktu z innymi instrumentami wspólnotowymi regulującymi określone aspekty dostępu do i prowadzenia działalności usługowej, przepisy dotyczące tych konkretnych aspektów zawarte w takich instrumentach mają znaczenie nadrzędne. W celu zapewnienia ogólnej spójności tekstu oraz zbliżenia pracy Parlamentu Europejskiego i Rady, Komisja dodała dalsze wyjaśnienia (motywy 13a i 13b). Ponadto, poprawki 307 i 219 (połączone z poprawką 83) stanowią, że dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów międzynarodowego prawa prywatnego, zwłaszcza dla przepisów obowiązujących w zakresie zobowiązań umownych i pozaumownych oraz wyjaśniają skutki dla przepisów dotyczących ochrony konsumentów. Komisja akceptuje poprawkę 307 i poprawkę 219 pod warunkiem wprowadzenia drobnych zmian w brzmieniu tak, aby odniesienie do ochrony konsumentów było prawnie uzasadnione.

Definicje (art. 4). Poprawki 23-26, 39, 84-90, 308, 92-98 odnoszą się do definicji terminów zawartych w treści dyrektywy (patrz art. 4 i odnośne motywy). Komisja akceptuje poprawki 25-26, 93-94 i 97-98 w całości, a poprawki 23-24 pod warunkiem wprowadzenia drobnych zmian w ich brzmieniu oraz połączenia ich. Ponadto Komisja akceptuje poprawki 39, 84, 88-90, 95 i 308 zasadniczo, jednak wprowadziła zmiany w ich brzmieniu po to, aby ich treść była spójna z wspólnotowym dorobkiem prawnym lub z zakresem dyrektywy. Jednakże Komisja nie może zaakceptować poprawek 85 i 86. Poprawka 96 dotycząca definicji „pracownika” jest również zbędna w odniesieniu do ponownie określonego zakresu stosowania i nie została zaakceptowana. Poprawka 92 w odniesieniu do pojęcia „właściwe organy” oraz poprawka 87 dotycząca pojęcia „usługodawca” nie zostały zaakceptowane ze względów jasności i spójności z tekstem zawartym we wspólnotowym dorobku prawnym. Wreszcie, Komisja nie może zaakceptować poprawki 22 usuwającej przykładowy wykaz usług objętych dyrektywą zawarty w motywie 14. Motyw ten jest pomocny w wyjaśnianiu dyrektywy i w związku z tym zostaje przywrócony z niewielkimi zmianami w brzmieniu w celu odzwierciedlenia nowego zakresu stosowania. Ponadto w celu uwzględnienia przydatnych dodatkowych wyjaśnień przewidzianych przez Radę, Komisja uzupełniła motyw 18a ( poprawka 25 ) i motyw 20a oraz dodała nowy motyw 18b.

Komisja akceptuje w całości lub pod warunkiem wprowadzenia drobnych zmian w brzmieniu poprawki 1-3, 5, 6 i 11 odnoszące się do motywów opisujących ogólne cele dyrektywy oraz jej nieingerowanie w wewnętrzny podział kompetencji w państwach członkowskich, lecz nie może zaakceptować poprawki 4 .

3.2. Uproszczenie procedur administracyjnych (art. 5-8)

Uproszczenie procedur (art. 5). Poprawka 99 zamienia sekcję 1 rozdziału dotyczącego prawa przedsiębiorczości dla usługodawców w nowy odrębny rozdział dotyczący „uproszczeń procedur administracyjnych”. Poprawka 27 wyjaśnia, że zasady odnoszące się do procedur administracyjnych nie mają na celu zharmonizowania krajowego prawa administracyjnego, lecz usunięcie nadmiernie uciążliwych elementów utrudniających swobodę przedsiębiorczości. Poprawka 100 określa w art. 5, że państwa członkowskie sprawdzają (wyrażenie „ustalają autentyczność” zastosowane w poprawce wydaje się nie być precyzyjne) i w zależności od potrzeby upraszczają procedury i formalności dotyczące dostępu do i korzystania z działalności usługowej. Oprócz tego wprowadza ona obowiązek dla państw członkowskich „wspólnie z Komisją” wprowadzenia ujednoliconych formularzy na poziomie wspólnotowym (to samo wynika z poprawki 29 ) oraz dodaje wykaz obowiązującego prawodawstwa wspólnotowego, do którego art. 2 ust. 1a i 2 nie mają zastosowania. Poprawka 100 również wyjaśnia, że prawo państw członkowskich do wymagania „nieprzysięgłego” tłumaczenia dokumentów na ich języki urzędowe nie jest naruszone. Poprawka 30 podkreśla, że wymóg formalny, taki jak przedstawienie oryginałów dokumentów wraz z poświadczonymi tłumaczeniami nie może zostać nałożony jeśli nie jest on uzasadniony nadrzędnym interesem publicznym. Komisja akceptuje poprawki 99, 27 i 29-30 w całości oraz poprawkę 100 zasadniczo, pod warunkiem zmiany brzmienia tak, aby tekst był spójny pod względem prawnym i aby uwzględnić wyniki pracy Rady. W szczególności tekst Komisji wyjaśnia, że formularze na poziomie wspólnotowym będą wprowadzane zgodnie z procedurą komitologii i dodaje nowy motyw (22b) sugerujący szereg parametrów, jakie państwa członkowskie mogą uwzględnić badając potrzebę uproszczenia procedur i formalności.

Pojedyncze punkty kontaktowe (Art. 6) Poprawka 102 wyjaśnia, że w przypadkach gdy wymagana jest rejestracja pro forma, należy umożliwić jej dokonanie elektronicznie w pojedynczych punktach kontaktowych. Poprawka 103 wymaga, aby Komisja koordynowała pojedyncze punkty kontaktowe poprzez utworzenie europejskiego pojedynczego punktu kontaktowego. Poprawka 104 wyjaśnia, że utworzenie pojedynczych punktów kontaktowych nie wpływa na podział obowiązków ani kompetencji właściwych organów w systemach krajowych. Poprawka 309 określa nowy harmonogram utworzenia pojedynczych punktów kontaktowych. Poprawka 310 przewiduje, że w tych punktach powinno również być możliwe dopełnienie wszystkich formalności niezbędnych do zapewnienia zgodności z dyrektywą 96/71/WE. Komisja akceptuje poprawki 309 i 104 oraz, w nowym motywie 25a, zawiera dalsze wyjaśnienia, odzwierciedlające wyniki pracy Rady, że opłata, która może być nałożona przez pojedyncze punkty kontaktowe powinna być proporcjonalna do kosztu procedur i formalności. Jednakże Komisja nie może zaakceptować poprawki 102 ponieważ rejestracja pro forma w pojedynczych punktach kontaktowych stanowiłaby niepotrzebne obciążenie administracyjne. Komisja nie może również zaakceptować poprawki 103 ponieważ europejski pojedynczy punkt kontaktowy stanowiłby niepotrzebną strukturę administracyjną i byłby sprzeczny z zasadą pomocniczości (gdyż współpraca administracyjna najlepiej odbywa się w samych państwach członkowskich). Poprawka 310 nie może zostać zaakceptowana ponieważ odniesienie do nadzoru zgodności z dyrektywą 96/71/WE, które w żaden sposób nie jest naruszone w obecnym wniosku, jest niestosowne.

Prawo do informacji (Art. 7). Poprawka 105 wyjaśnia, że prawo do informacji dotyczy tylko powszechnie dostępnych sposobów dochodzenia zadośćuczynienia. Poprawki 31, 106 i 110 wyjaśniają, że obowiązek właściwych organów dotyczący udzielania pomocy nie obejmuje udzielania porad prawnych w indywidualnych przypadkach, że obowiązek udzielania informacji może zostać wypełniony poprzez udostępnienie informacji na stronie internetowej oraz że informacje przekazywane są prostym i zrozumiałym językiem. Poprawka 107 przewiduje, że informacje i pomoc powinny być dostępne m.in. na odległość drogą elektroniczną. Poprawka 108 określa termin wypełnienia obowiązku zapewnienia informacji, natomiast poprawka 109 wyjaśnia, że dostępność informacji w innych językach musi być zgodna z ustawodawstwem państw członkowskich dotyczącym stosowania języków. Poprawka 33 poprzez wprowadzenie nowego motywu wzmacnia przepisy art. 7. Komisja akceptuje poprawki 105-106, 108-110, 31, 33 i zgodnie z wynikami pracy Rady, dodaje w poprawce 31 (motyw 25c), że państwa członkowskie same określają kwestie dotyczące odpowiedzialności za przekazanie informacji nieprawidłowych bądź mylących. Z drugiej strony Komisja nie może zaakceptować poprawki 107 ponieważ spowodowałoby to usunięcie obowiązku dostarczania informacji drogą elektroniczną, co jest niezbędnym narzędziem rzeczywistego uproszczenia procedur administracyjnych.

Procedury realizowane drogą elektroniczną (art. 8). Poprawka 111 określa zmieniony harmonogram wdrożenia, wyjaśnia, że procedury i formalności mogą być z łatwością dopełniane m.in. drogą elektroniczną (podobnie jak poprawka 32 ) oraz że procedury realizowane drogą elektroniczną nie powinny obowiązywać w przypadkach, gdy wymagane jest przedłożenie dokumentacji oryginalnej. Komisja nie może zaakceptować poprawki 111, z wyjątkiem zmienionego harmonogramu, ani poprawki 32 ponieważ, jak wspomniano powyżej, procedury elektroniczne są niezbędnym środkiem służącym uproszczeniom administracyjnym, a procedury te mogą być stosowane również w odniesieniu do dokumentacji oryginalnej ponieważ dowód uwierzytelniający może być dostarczony za pomocą elektronicznych metod uwierzytelniania. Jednakże Komisja uznaje za stosowne wyjaśnienie na podstawie poprawki 32 (motyw 26) uwzględniającej wyniki pracy Rady, że obowiązek zapewnienia możliwości realizacji procedur drogą elektroniczną nie uniemożliwia państwom członkowskim oferowania innych, oprócz elektronicznych, możliwości dopełnienia procedur i formalności.

3.3. Swoboda przedsiębiorczości dotycząca usługodawców (art. 9-15)

Systemy zezwoleń. Poprawka 35 wyjaśnia w motywie 27c, że przepisy niniejszej dyrektyw dotyczące systemów zezwoleń nie dotyczą decyzji podejmowanych przez organy w zakresie utworzenia podmiotu publicznego lub prywatnego, ani zawierania umów przez te organy. Poprawka 37 określa, że względy uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, takie jak zdrowie publiczne mogą uzasadniać stosowanie systemów zwolnień i innych ograniczeń do usług socjalnych pod warunkiem, że przestrzegane są zasady niedyskryminacji, konieczności i proporcjonalności. Poprawki 112-113 odpowiednio reorganizują rozdział i sekcję oraz zmieniają ich nazwy. Poprawka 116 (oraz poprawka 209 ) wyłącza systemy zezwoleń z procedury wzajemnej oceny. Komisja akceptuje poprawki 35, 112-113 w całości, a poprawkę 37 pod warunkiem wprowadzenia drobnych zmian w ich brzmieniu. Z drugiej strony Komisja nie może zaakceptować poprawek 116 i 209 ponieważ obowiązek dokonania oceny i złożenia sprawozdania na temat systemów zezwoleń jest środkiem niezbędnym do ułatwienia dostępu do i korzystania z działalności usługowej. Jednakże Komisja określa w nowym motywie (27d), zgodnie z wynikami pracy Rady, że obowiązek złożenia sprawozdania dotyczy tylko istnienia systemów zezwoleń, a nie kryteriów i warunków przyznawania zezwoleń. Jeśli chodzi o poprawki 114, 115 i 117 , zawierających głównie zmiany techniczne, Komisja akceptuje poprawkę 115 i poprawkę 117, pod warunkiem zmiany ich brzmienia niezbędnej do zapewnienia spójności tekstu pod względem prawnym. Jednakże Komisja nie może zaakceptować poprawki 114, która spowodowałaby, że tekst stałby się mniej jasny.

Warunki przyznawania zezwoleń. Poprawki 34 i 121 określają, że zezwolenie powinno zwyczajowo obejmować terytorium całego kraju, z wyjątkiem przypadków, gdy bardziej ograniczony zakres geograficzny jest uzasadniony nadrzędnym interesem publicznym, takim jak ochrona środowiska naturalnego. Poprawki 34 i 123 określają, że dyrektywa nie narusza lokalnych i regionalnych kompetencji przyznawania zezwoleń. Poprawka 119 dodaje „przejrzystość” i „dostępność” do kryteriów, jakie muszą spełniać systemy zezwoleń. Poprawka 120 wyjaśnia, że przy ocenie czy warunki przyznania zezwolenia są równoważne lub zasadniczo porównywalne z warunkami, którym usługodawca już podlega w innym państwie członkowskim (niepowielanie), należy brać pod uwagę nie tylko ich cel, lecz również skutki oraz efektywność ich egzekwowania. Poprawka 122 zwalnia decyzje o przyznaniu zezwolenia z wymogu podania powodu oraz przewiduje środki uzyskania zadośćuczynienia drogą sądową. Poprawka 118 usuwa słowo „obiektywnie” z wyrażenia „uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym” w art. 10. Komisja akceptuje w całości poprawki 34, 118, 119 i 123. Jeśli chodzi o poprawkę 120, zaakceptowanie jej jest związane z dodaniem nowego motywu (27g): ma to na celu wyjaśnienie, że wymóg niepowielania nie ogranicza państw członkowskich w stosowaniu ich własnych warunków, lecz jedynie wymaga od nich uwzględniania równoważnych warunków już wypełnionych przez usługodawcę w innych państwach członkowskich. Oprócz tego Komisja zgadza się z treścią poprawki 121, lecz proponuje inne brzmienie. Z drugiej strony Komisja nie może zaakceptować poprawki 122 ponieważ zwolnienie decyzji o przyznaniu zezwolenia z obowiązku podania powodu może spowodować, że kontrola sądowa decyzji administracyjnej, zwłaszcza w odniesieniu do stron trzecich, będzie mniej skuteczna lub nawet praktycznie niemożliwa.

Okres ważności zezwolenia. Wybór spośród kilku kandydatów. Poprawki 128 i 36 określają, że możliwość aby państw członkowskich wycofały zezwolenie, szczególnie w przypadkach, gdy warunki przyznania zezwolenia nie są już spełniane, nie jest naruszona. Poprawki 124-127, 129, 38 i 30 przewidują przydatne wyjaśnienia w art. 11 i odnośnych motywach. Poprawka 130 przewiduje, że państwa członkowskie stosując swoją procedurę selekcji mogą brać pod uwagę względy dotyczące niektórych celów interesu publicznego. Komisja akceptuje poprawki 128 i 36 tylko w odniesieniu do sytuacji, w których warunki przyznawania zezwolenia nie są już spełnione. Ponadto Komisja akceptuje poprawki 124-127, 129, 38 w całości lub w części, a poprawki 130 i 30 pod warunkiem drobnych zmian w brzmieniu.

Procedury udzielania zezwoleń. Poprawki 134 i 28 usuwają zasadę, zgodnie z którą wobec braku odpowiedzi w określonym terminie, uznaje się, że zezwolenie zostało udzielone („milcząca zgoda”). Poprawka 135 stanowi, że potwierdzenie otrzymania wniosków powinno być wydawane na życzenie wnioskodawcy i nie musi określać dostępnych sposobów dochodzenia zadośćuczynienia. Poprawki 131-133 i 136-137 zawierają wyjaśnienia techniczne, które Komisja może zaakceptować z zastrzeżeniem drobnych zmian jeśli chodzi o poprawki 136-137. Z drugiej strony Komisja nie może zaakceptować poprawek 134 i 28 ponieważ milczące zezwolenie (w przypadku braku odpowiedzi ze strony organów) jest kluczowe do ułatwienia swobody przedsiębiorczości. Jednakże Komisja wyjaśnia w nowym motywie (28a), zgodnie z wynikami pracy Rady, że jeśli chodzi milczącą zgodę, można zastosować różne ustalenia w odniesieniu do pewnych działań, w których są one obiektywnie uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym. Podobnie Komisja nie może zaakceptować poprawki 135 ponieważ stworzyłoby to dodatkowe obciążenie dla wnioskodawców oraz utrudniłoby kontrolę sądową.

Wymogi niedozwolone (art. 14). Poprawka 138 zmienia tytuł tej sekcji. Poprawka 140 (oraz 41 ) wyjaśnia, że zakaz stosowania w poszczególnych przypadkach testu ekonomicznego nie dotyczy wymogów planowania, które nie podlegają celom gospodarczym, ale służą nadrzędnemu interesowi publicznemu. Poprawka 141 wyjaśnia, że zakaz bezpośredniego lub pośredniego zaangażowania konkurujących podmiotów w procedury udzielania zezwoleń nie dotyczy konsultowania takich organizacji jak izby handlowe w kwestiach innych niż indywidualne wnioski o udzielenie zezwolenia. Poprawka 40 przewiduje, że w pewnych przypadkach uzasadniony może być obowiązek obecności usługodawcy przy prowadzeniu jego działalności. Poprawka 142 wyjaśnia, że zakaz wymagania gwarancji finansowej albo ubezpieczenia od usługodawcy prowadzącego działalność na terytorium państwa członkowskiego nie wpływa na możliwość wymagania przez państwa członkowskie gwarancji finansowych jako takich, ani też, wykupienia ubezpieczenia za pośrednictwem lub od przedsiębiorstw, którym państwo członkowskie przyznało specjalne lub wyłączne prawa, a także nie wpływa on na wymogi związane z udziałem w funduszu zbiorowego odszkodowania. Poprawka 143 wyjaśnia obowiązek wcześniejszej rejestracji. Komisja akceptuje poprawki 138, 140, 141, 143 i 41 w całości, poprawkę 40 pod warunkiem uzupełnienia o dodatkowe wyjaśnienia. Komisja akceptuje ogólny sens poprawki 142, lecz zmienia brzmienie stosownych przepisów tak, aby były one spójne z prawem wspólnotowych oraz dodała dalsze wyjaśnienia w nowym motywie 32a, zgodnie z wynikami pracy Rady. Ponadto poprawka 143 przewiduje wyjaśnienia techniczne, które Komisja akceptuje, przewidując jednocześnie także w nowym motywie 32b, w oparciu o wyniki pracy Rady, dalsze wyjaśnienia dotyczące zakazu wstępnego zarejestrowania.

Wymogi podlegające ocenie (art. 15). Poprawka 42 wyjaśnia, że procedura oceny wzajemnej nie wpływa na swobodę państw członkowskich we wprowadzaniu wysokiego poziomu ochrony interesów publicznych oraz że w procedurze wzajemnej oceny należy w pełni uwzględnić specyfikę usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym oraz szczególne zadania, których realizacji służą. Mogą one uzasadniać określone ograniczenia swobody przedsiębiorczości. Poprawki 144 i 145 usuwają przykłady wymogów dotyczących formy prawnej usługodawcy lub własności udziałów w spółce. Poprawki 147/242 wyłączają z procedury oceny wymogi dotyczące sprzedaży poniżej kosztów oraz wyprzedaży. Poprawki 149/242 usuwają słowo „obiektywnie” z wyrażenia „uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym”. Poprawki 148/242 (oraz poprawka 43 ) wyłączają wymogi stanowiące, że pośredniczący usługodawca musi udzielić dostępu do pewnych konkretnych usług świadczonych przez innych usługodawców („must-carry”) z procedury oceny. Podobnie, poprawka 150 wyłącza usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym i systemów ubezpieczeń społecznych z art. 15, ust. 1-4. Oprócz tego poprawka 150, wraz z poprawką 151 usuwa zakaz wprowadzania przez państwa członkowskie jakichkolwiek nowych podobnych wymogów, chyba że wymóg taki spełnia kryteria niedyskryminacji, konieczności i proporcjonalności oraz odnośnego obowiązku powiadomienia przez państwa członkowskie o nowych przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych. Poprawka 146 dodaje odniesienie do dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych. Komisja akceptuje poprawki 42, 147 i 148/149/242. Komisja akceptuje również usunięcie przykładów ze stosownych artykułów, podobnie jak w poprawkach 144 i 145. Komisja dodaje również w motywie 34, zgodnie z wynikami pracy Rady, wyjaśnienie, że ocena wymogu nałożenia taryf minimalnych lub/i maksymalnych dotyczy jedynie taryf nakładanych przez właściwe organy w odniesieniu do świadczenia konkretnych usług, a nie ogólnych zasad ustalania cen, takich jak w przypadku wynajmu mieszkań. Komisja akceptuje zasadniczo poprawkę 150 odnoszącą się do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym i określa, że art. 15 ust. 1-3 ma zastosowanie tylko do prawodawstwa w dziedzinie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, o ile stosowanie takich zasad nie zakłóca wykonywania, pod względem prawnym lub w rzeczywistości, określonego zadania, które jest im przypisane. Usunięcie obowiązku notyfikacji (poprawka 151) spowodowałoby poważne obniżenie jakości procedury oceny i dlatego nie może zostać zaakceptowane. Wreszcie poprawki 146, 148 i 149/242 proponują zmiany techniczne, które Komisja akceptuje (jednak jeśli chodzi o poprawkę 146 odniesienie dotyczy całej dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, a nie tylko jej tytułu II).

3.4. Swoboda świadczenia usług i odstępstwa (art. 16-19)

Swoboda świadczenia usług (art. 16). Poprawka 152 (dotycząca tytułu rozdziału) i poprawka 293/rev4 (dotycząca art. 16) zastępują uprzednią zasadę państwa pochodzenia przepisem o swobodzie świadczenia usług. Poprawka 293/rev4 potwierdza prawo usługodawcy do świadczenia usługi w innym państwie członkowskim niż to, w którym prowadzi on działalność i zobowiązuje państwo członkowskie, w którym usługa jest świadczona do zapewnienia swobodnego dostępu do i swobodnego wykonywania działalności usługowej na jego terytorium. Artykuł 16 ust. 1 określa dodatkowo, że państwo członkowskie, w którym usługa jest świadczona nie może zastosować swoich własnych wymogów krajowych wobec usługodawcy prowadzącego działalność w innym państwie członkowskim, chyba że są one uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub ochrony środowiska naturalnego, są niedyskryminujące, konieczne i proporcjonalne. Ustęp 3 potwierdza ponownie zawartą już w ust. 1 możliwość nakładania zasad krajowych przez państwa członkowskie na usługodawców z innych państw członkowskich udających się na ich terytorium, wówczas, gdy jest to uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub ochroną środowiska naturalnego. Ustęp 3 wyjaśnia również, że nie ma przeszkód w stosowaniu przez państwa członkowskie, zgodnie z prawem wspólnotowym, ich własnych warunków zatrudnienia. Artykuł 16 ust. 2 określa wykaz wymogów, takich jak wymóg posiadania zakładu na terytorium danego państwa członkowskiego w celu uzyskania zezwolenia na świadczenie usługi, których państwa członkowskie nie mogą nakładać na usługodawców prowadzących działalność w innych państwach członkowskich. Poprawka 293/rev4 przewiduje również, że Komisja, po konsultacji z państwami członkowskimi i partnerami społecznymi, przedstawia sprawozdanie ze stosowania art. 16, w tym uwzględniające potrzebę zaproponowania środków harmonizujących.

Komisja akceptuje poprawki 152 i 293/rev4 pod warunkiem wprowadzenia drobnych zmian w brzmieniu ust. 3 w celu wyjaśnienia, że – zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości – wymogi krajowe zawsze muszą być niedyskryminujące, konieczne i proporcjonalne. Komisja akceptuje również – pod warunkiem zmian w brzmieniu – poprawkę 45 dotyczącą motywu 37, określającą, że państwa członkowskie mogą nakładać swoje wymogi, które są niezbędne ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego i ochrony środowiska naturalnego, jak również poprawki 46-47, które usuwają motywy dotyczące uprzedniej zasady kraju pochodzenia. Ponadto Komisja, zgodnie z wynikami pracy Rady, dodaje dalsze motywy wyjaśniające, z których jeden dotyczy orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości na temat prawa państw członkowskich do podejmowania środków w celu uniemożliwiania usługodawcom nadużywania zasad rynku wewnętrznego (motyw 37a), a inny podkreśla konieczność zagwarantowania, że usługodawcy będą mogli zabierać ze sobą sprzęt stanowiący integralną część świadczenia usługi w trakcie świadczenia tej usługi w innym państwie członkowskim (motyw 39a), jak również jeden dodatkowy motyw wyjaśniający pojęcie sprzętu (motyw 39b).

Dodatkowe odstępstwa od swobody świadczenia usług (art. 17). Poprawka 400 zmienia nazwę art. 17 i określa, że przepis dotyczący swobody świadczenia usług nie ma zastosowania w odniesieniu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym w innym państwie członkowskim, m.in. do usług pocztowych, dystrybucji energii elektrycznej, gazu, wody, uzdatniania wody i gospodarki odpadami. Komisja akceptuje poprawkę 400. Ponadto Komisja wyjaśnia w motywie (40a), w oparciu o wyniki pracy Rady, że odstępstwo dotyczące usług pocztowych obejmuje zarówno rodzaje działalności zarezerwowane dla dostawcy usługi powszechnej, jak i inne usługi pocztowe. Oprócz tego poprawka 165 wyjaśniająca odstępstwo w art. 17 pkt 12 dotyczące systemu zezwoleń, o którym mowa w art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar również może zostać zaakceptowana.

Jeśli chodzi o działalność prawników i notariuszy , poprawka 160 usuwa odstępstwo dotyczące kwestii objętych dyrektywą Rady 77/249/WE mającą na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług natomiast poprawka 166 usuwa odstępstwo dotyczące działań, do podejmowania których ustawowo wymagany jest notariusz. Poprawki te przestają być aktualne, biorąc pod uwagę, że Komisja nie akceptuje ogólnego wyłączenia działalności prawników lub notariuszy z zakresu stosowania dyrektywy. W związku z tym odstępstwa te należy utrzymać. Jeśli chodzi o sądową windykację długów, poprawka 161 wprowadza nowe odstępstwo, które może zostać zaakceptowane przez Komisję. Równocześnie Komisja wyjaśnia w nowym motywie (40b) zgodnie z wynikami pracy Rady, zakres tego odstępstwa.

Jeśli chodzi o wymogi, które zastrzegają daną działalność dla konkretnego zawodu, poprawka 162/404 dodaje – oprócz odstępstwa dotyczącego zagadnień objętych tytułem II dyrektywy 2005/36/WE w sprawie wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych – nowe odstępstwo. Poprawka 162/404, jak również poprawka 48, która wyjaśnia to nowe odstępstwo w motywie (41c) może zostać zasadniczo zaakceptowana pod warunkiem wprowadzenia zmian w brzmieniu, tak aby stało się ono bardziej precyzyjne.

Jeśli chodzi o swobodny przepływ osób i ich miejsca zamieszkania, poprawka 163 wyjaśnia odstępstwo dotyczące dyrektywy 2004/38/WE i może zostać zaakceptowana.

W odniesieniu do odstępstwa dotyczącego przenoszenia się obywateli krajów trzecich do innego państwa członkowskiego w związku ze świadczeniem usługi, poprawka 164 zmienia brzmienie odstępstwa zawartego w art. 17 pkt 11. Ponieważ art. 25 został skreślony, należało jeszcze bardziej zmienić brzmienie odstępstwa zawartego w art. 17 pkt 11. Poprawki 50 i 51 , które wprowadzają motywy 41a i 41b wyjaśniające odstępstwa dotyczące dyrektywy w sprawie delegowania pracowników zostają zaakceptowane pod warunkiem drobnych zmian w brzmieniu.

Jeśli chodzi o szczególne zakazy i szczególne wymogi uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego ochrony zdrowia publicznego lub środowiska naturalnego, poprawki 167 i 168 przewidują zmiany odstępstw zawartych w art. 17 pkt 16 i 17. Zdaniem Komisji poprawki te są nieaktualne ponieważ, biorąc pod uwagę to, że art. 16 daje obecnie państwom członkowskim w bardziej ogólnym wymiarze możliwość nakładania wymogów krajowych odnoszących się do porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia publicznego i środowiska naturalnego, bardziej konkretne odstępstwa zawarte w art. 17 pkt 16 i 17 stały się zbędne. Dlatego też zostają one usunięte wraz z odnośnymi motywami.

Jeśli chodzi o zwrot kosztów opieki szpitalnej , poprawka 169 usuwa odstępstwo dotyczące systemu zezwoleń mającego zastosowanie do zwrotu kosztów opieki szpitalnej; Wobec wyłączenia usług zdrowotnych z zakresu stosowania i skreślenia art. 23 dotyczącego przejęcia kosztów opieki zdrowotnej, Komisja akceptuje poprawkę 169.

Jeśli chodzi międzynarodowe prawo prywatne, poprawka 170 wprowadza w art. 17 odstępstwo dla wszystkich postanowień międzynarodowego prawa prywatnego, w szczególności odnoszących się do zobowiązań umownych i pozaumownych, w tym formy umów. Komisja akceptuje tę poprawkę, czego wymaga art. 17 ponieważ przepis dotyczący swobody świadczenia usług jest przepisem tej dyrektywy, który mógłby spowodować sprzeczność ze stosowaniem zasad międzynarodowego prawa prywatnego. Poprawki 171, 172 i 173 usuwają odstępstwa w zakresie umów dotyczących świadczenia usług zawieranych przez konsumentów, oficjalnej ważności umów ustanawiających lub przenoszących prawa do nieruchomości oraz pozaumownej odpowiedzialności usługodawcy w razie wypadku, które są obecnie objęte szerszym odstępstwem dotyczącym wszystkich zasad międzynarodowego prawa prywatnego. Komisja akceptuje te poprawki oraz odnośne zmiany w motywach ( poprawki 53 i 54 odnoszące się do motywów 45 i 46).

Oprócz tego Komisja dodała wyjaśnienia techniczne odzwierciedlające wyniki pracy Rady.

Odstępstwa przejściowe (art. 18). Poprawka 174 w pełni usuwa art. 18 zawierający odstępstwa przejściowe z (uprzedniej) zasady kraju pochodzenia. Komisja akceptuje to ponieważ działalność hazardowa została wyłączona z zakresu stosowania tej dyrektywy, dostęp do sądowej windykacji należności jest objęty nowym odstępstwem zawartym w art. 17 pkt 7a, natomiast transport gotówki i przedmiotów wartościowych został włączony do art. 40 ust. 1.

Odstępstwa indywidualne (art. 19). Poprawka 175 przyjmuje tytuł zgodnie z nową zmienioną nazwą art. 16. Poprawka 176 odnosi się do warunków w jakich można zastosować odstępstwa indywidualne i usuwa obowiązek wypełnienia procedury wzajemnej pomocy przed podjęciem takich środków. Odstępstwa indywidualne odnoszące się do zdrowia publicznego i porządku publicznego oraz wykonywania zawodu pracownika służby zdrowia przestały być aktualne z powodu wyłączenia opieki zdrowotnej z zakresu stosowania dyrektywy oraz ponieważ art. 16 zezwala obecnie państwom członkowskim w bardziej ogólnym wymiarze na nakładanie wymogów dotyczących porządku publicznego i zdrowia publicznego. Dlatego też Komisja usuwa odnośne odstępstwa indywidualne i ogranicza art. 19 do bezpieczeństwa usług. Jednakże Komisja nie może zaakceptować usunięcia procedury wzajemnej pomocy, która jest niezbędna do zagwarantowania, że odstępstwo to nie będzie prowadziło do powstania zbędnych ograniczeń w swobodzie świadczenia usług.

3.5. Prawa usługobiorców (art. 20-23)

Niedozwolone ograniczenia/niedyskryminacja. Poprawki 177 i 55 odnoszące się do art. 21 i motywu 50 przewidują, że na usługobiorców nie powinno się nakładać dyskryminujących wymogów „wyłącznie” z uwagi na jego przynależność państwową lub miejsce zamieszkania. Komisja nie może zaakceptować tego sformułowania dodanego do klauzuli o niedyskryminacji zawartej w art. 21, ponieważ mogłoby to zostać zinterpretowanej jako zezwalanie na dyskryminację jeśli jej podstawę stanowią inne względy. Pozostała część poprawki 55 wyjaśnia motyw 50 i może zostać zaakceptowana. Ponadto Komisja dodaje wyjaśnienia zgodnie z wynikami pracy Rady, dotyczące pojęcia pomocy finansowej, wspomnianej w art. 20 (patrz motyw 48 i nowy motyw 48a).

Pomoc dla usługobiorców. Poprawka 178 odnosząca się do art. 22, dotycząca pomocy dla usługobiorców wyjaśnia szereg punktów na temat informacji i porad udzielonych usługobiorcom przez pojedyncze punkty kontaktowe. Ponadto poprawka ta usuwa punkty kontaktowe Sieci Europejskich Ośrodków Konsumentów z tych stowarzyszeń i organizacji, których dane kontaktowe usługobiorcy powinni posiadać i od których można uzyskać praktyczną pomoc. Poprawka 179 dodaje nowy art. 22a dotyczący możliwości dopełnienia wszystkich procedur i formalności przez usługodawcę w pojedynczym punkcie kontaktowym. Komisja akceptuje poprawkę 178 z wyjątkiem części usuwającej odniesienie do Sieci Europejskich Ośrodków Konsumentów, która zdaniem Komisji powinna odgrywać szczególnie aktywną rolę w udzielaniu praktycznej pomocy konsumentom. Komisja nie może zaakceptować poprawki 179 i przepisu nowego artykułu 22a, zważywszy że rola i obowiązki pojedynczych punktów kontaktowych nie są wystarczająco omówione w rozdziale dyrektywy poświęconym uproszczeniom procedur administracyjnych.

Zwrot kosztów usług medycznych świadczone w innym państwie członkowskim . Poprawki 56-62 i 180/247 usuwają art. 23, przepisy dotyczące zwrotu kosztów usług medycznych świadczone w innym państwie członkowskim i odnośne motywy. Komisja akceptuje te skreślenia i jak wspomniano powyżej, podejmie osobną inicjatywę dotyczącą usług zdrowotnych.

3.6. Delegowanie pracowników (art. 24-25)

Postanowienia szczególne dotyczące delegowania pracowników oraz delegowania obywateli krajów trzecich. Poprawki 181, 182/248, 63-64, 183/249 i 65-66 skreślają stosowne przepisy dotyczące usuwania przeszkód administracyjnych i dotyczące obowiązków państw członkowskich w zakresie współpracy w delegowaniu pracowników i delegowania obywateli państw trzecich. Chociaż Komisja uważa, że niezwykle ważne jest usunięcie niepotrzebnego obciążenia administracyjnego, które utrudnia usługodawcom korzystanie z możliwości świadczenia usług transgranicznych poprzez delegowanie personelu i że należy poprawić współpracę administracyjną w celu zwalczania pracy nielegalnej i dumpingu socjalnego, Komisja akceptuje usunięcie tych przepisów jako część ogólnego kompromisu. W celu rozwiązania kwestii niepotrzebnego obciążenia administracyjnego i ustanowienia lepiej funkcjonującego systemu współpracy administracyjnej, Komisja udzieli państwom członkowskim wskazówek w tym zakresie.

3.7. Jakość usług (art. 26-32)

Informacje dotyczące usługodawców i ich usług (art. 26). Poprawki 184 i 186 przewidują dla usługodawców obowiązek systematycznego informowania usługobiorców poprzez pojedyncze punkty kontaktowe. Poprawka 185 wprowadza obowiązek udostępniania usługobiorcom informacji na temat formy prawnej usługodawcy. Komisja akceptuje poprawkę 185 pod warunkiem wprowadzenia drobnych zmian w brzmieniu. Jednakże Komisja nie może zaakceptować poprawek 184 i 186 ponieważ stworzyłyby one niepotrzebne obciążenie dla usługodawców.

Ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej (art. 27). Pierwsze zdanie poprawki 187 usuwa obowiązek zagwarantowania przez państwa członkowskie, że usługodawcy, których usługi stanowią bezpośrednie i szczególne ryzyko dla zdrowia lub bezpieczeństwa usługobiorcy czy też szczególne ryzyko dla bezpieczeństwa finansowego usługobiorcy byli objęci odpowiednim ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej zawodowej i zastępuje go jedynie oświadczeniem, że państwo członkowskie może wymagać takiego ubezpieczenia. Drugie zdanie określa, że ubezpieczenie obejmuje także ryzyko związane ze świadczeniem takich usług w innych państwach członkowskich. Komisja akceptuje oba zdania tej poprawki pod warunkiem wprowadzenia drobnych zmian w brzmieniu. Ponadto poprawka 67 dodająca motyw 63a zostaje zaakceptowana pod warunkiem dokonania niezbędnych dostosowań odzwierciedlających zmiany w art. 27 ust. 1. Motyw 63 został odpowiednio dostosowany. Poprawki 188, 189 i 190 zostają zaakceptowane przez Komisję w zakresie w jakim jest to niezbędne i nie stwarzają dodatkowego obciążenia dla usługodawców. Ponadto w oparciu o wyniki pracy Rady, Komisja wyjaśnia treść art. 27 i odnośnych motywów zwłaszcza jeśli chodzi o zakres stosowania tego artykułu i rozwiązuje kwestię zagrożenia załamaniem się rynku ubezpieczeń poprzez stworzenie możliwości ustanowienia procedury dotyczącej sytuacji, w której rynek ubezpieczeń nie będzie w stanie zapewnić odpowiedniego ubezpieczenia.

Gwarancje posprzedażne (art. 28). Poprawka 191 usuwa obowiązek udzielania przez usługodawców informacji na temat gwarancji posprzedażnych. Poprawka 192 usuwa przepis wyjaśniający, że gwarancje posprzedażne, o których mowa w innych instrumentach wspólnotowych nie powinny zostać naruszone. Komisja nie może zaakceptować poprawki 191 ponieważ usługodawcy muszą udzielać usługobiorcom informacji na temat gwarancji posprzedażnej. Ponadto Komisja nie może zaakceptować poprawki 192 ponieważ nie wspomniano wyraźnie związku z innym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym gwarancji posprzedażnej.

Informacje handlowe (art. 29). Komisja wyjaśnia treść odzwierciedlając wyniki pracy Rady, zgodnie z którymi zasady dotyczące wykonywania zawodu odnoszące się do informacji handlowych muszą być zgodne z zasadą niedyskryminacji, konieczności i proporcjonalności.

Działalność wielodyscyplinarna (art. 30). Poprawka 193 (oraz poprawka 210 ) wyłącza działalność wielodyscyplinarną z procedury wzajemnej oceny. Komisja nie może zaakceptować poprawki 193 i 210 ponieważ obowiązek dokonania oceny i złożenia sprawozdania na temat działalności wielodyscyplinarnej jest środkiem niezbędnym do ułatwienia dostępu do i korzystania z działalności usługowej. Komisja na podstawie wyników pracy Rady w nowym motywie (64a) udziela dalszych wyjaśnień na temat tego, jakie ograniczenia mogą być uzasadnione.

Polityka w zakresie jakości usług (art. 31). Poprawka 194 wyjaśnia, że państwa członkowskie we współpracy z Komisją wspierają opracowanie dobrowolnych standardów europejskich. Komisja akceptuje poprawkę 194 podkreślając jednocześnie, na podstawie wyników pracy Rady, rolę stowarzyszeń konsumentów.

Rozstrzyganie sporów (art. 32). Poprawka 195 wprowadza dodatkowe dane kontaktowe, które usługodawca ma dostarczyć. Poprawka 196 zastępuje słowo „odpowiednie” słowem „zadowalające”. Komisja akceptuje poprawki 195 i 196 wyjaśniając jednocześnie w nowym motywie (65a), na podstawie wyników pracy Rady, jakie równoważne gwarancje finansowe uważane są za równoważne w rozumieniu tego artykułu.

3.8. Współpraca administracyjna (art. 34-38)

Wzajemna pomoc i nadzór. Poprawki 199-202 oraz poprawki 68-69 reorganizują rozdział poświęcony współpracy administracyjnej i wyjaśniają obowiązki poszczególnych państw członkowskich. Poprawka 199 zmienia nazwę rozdziału. Poprawki 200-202 w bardziej jasny sposób określają podział zadań między państwem członkowskim prowadzenia działalności a państwem członkowskim, w którym usługa jest świadczona. W szczególności państwo członkowskie prowadzenia działalności jest odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru nad usługodawcami prowadzącymi działalność na jego terytorium i nie może odmówić podjęcia środków nadzorczych lub wykonawczych z powodu tego, że usługa była świadczona w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie prowadzenia działalności musi przeprowadzać kontrole, inspekcje i dochodzenia oraz, na wniosek innego państwa członkowskiego, udzielać informacji na temat usługodawców prowadzących działalność na jego terytorium. Państwo członkowskie, w którym usługa jest świadczona odpowiada za nadzór działalności usługodawcy na swoim terytorium w odniesieniu do kwestii względem których może ono nałożyć wymogi krajowe zgodnie z art. 16 ust. 1 (art. 21 ust. 1 skonsolidowanego tekstu Parlamentu). W innych przypadkach przeprowadza ono kontrole, inspekcje i dochodzenia na miejscu gdy jest to obiektywnie uzasadnione i niedyskryminujące lub gdy prosi o to państwo członkowskie prowadzenia działalności. Poprawka 69 wyjaśnia, że skuteczna współpraca administracyjna jest niezbędna w celu uniknięcia mnożenia się przepisów obowiązujących usługodawców lub powielania kontroli działalności transgranicznej oraz usuwa możliwość uchylania się przez nieuczciwych przedsiębiorców od nadzoru lub obchodzenia obowiązujących przepisów krajowych w dziedzinie usług. Poprawka 68 określa potrzebę dobrego funkcjonowania elektronicznego systemu informacyjnego. Komisja akceptuje poprawki 68-69 w całości oraz poprawki 200-202 w ogólnym sensie. Uznając potrzebę precyzyjnego określenia zadań i obowiązków państwa członkowskiego prowadzenia działalności i państwa członkowskiego, w którym usługa jest świadczona po to, aby współpraca administracyjna przebiegała skutecznie, Komisja włącza poprawki Parlamentu Europejskiego do struktury sporządzonej przez Radę.

Mechanizm ostrzegania. Poprawka 203 przewiduje mechanizm ostrzegania, aby w przypadku gdy państwo członkowskie otrzyma informacje o poważnych określonych działaniach lub okolicznościach, które mogłyby poważnie zagrozić zdrowiu lub bezpieczeństwu osób, niezwłocznie informować Komisję i państwa członkowskie, których to dotyczy. Komisja akceptuje poprawkę 203 oraz dodaje środowisko naturalne do przyczyn, które obejmuje mechanizm ostrzegania. Jednakże ten nowy system służy w innym celu niż system wzajemnej pomocy w przypadku, gdy odstępstwa indywidualne nie mogą go zastąpić.

Informacje dotyczące dobrej reputacji usługodawców. Poprawka 197 dodaje, że informacje, które państwa członkowskie dostarczają na wniosek właściwych organów w innym państwie członkowskim muszą mieć bezpośrednie znaczenie dla oceny kompetencji usługodawcy i że wniosek taki musi być należycie uzasadniony. Poprawka 198 określa, że przepisy dotyczące wniosków o udzielenie informacji muszą być zgodne z zasadami dotyczącymi ochrony danych osobowych i że wszelkie informacje o charakterze jawnym muszą być udostępnione konsumentom. Komisja akceptuje obie poprawki i wyjaśnia, odzwierciedlając wyniki pracy Rady, że państwa członkowskie dostarczają informacje dotyczące postępowań dyscyplinarnych lub administracyjnych lub sankcji karnych oraz decyzji dotyczących niewypłacalności lub upadłości zgodnie z ich prawem krajowym, że informacje o sankcjach i postępowaniach są przekazywane jedynie wtedy, gdy ostateczna decyzja została podjęta i że informacje dotyczące dobrej reputacji usługodawców nie udaremniają inicjatyw w obszarze współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych (nowy motyw 66f).

Środki towarzyszące. Poprawka 68 opisuje konieczność dobrego funkcjonowania elektronicznego systemu informacyjnego, aby poprawić współpracę administracyjną między państwami członkowskimi. Komisja akceptuje poprawkę 68, przenosi jej zawartość do artykułu i wyjaśnia go w nowym motywie (66g). Oprócz tego Komisja, odzwierciedlając wyniki pracy Rady, wprowadza inny środek towarzyszący służący wymianie urzędników odpowiedzialnych za realizację wzajemnej pomocy.

3.9. Program konwergencji i postanowienia końcowe (art. 39-48)

Kodeksy postępowania (art. 39). Poprawki 205 i 70 podkreślają istotę kodeksów postępowania na poziomie wspólnotowym, sporządzonych zwłaszcza przez profesjonalne organy, organizacje i stowarzyszenia oraz wyjaśniają, że kodeksy postępowania uzupełniają wymogi prawne państw członkowskich. Poprawka 71 przenosi do motywu opis obszarów, które powinny zostać włączone do kodeksu postępowania. Komisja akceptuje te zmiany i dodaje, odzwierciedlając wyniki pracy Rady, nowy motyw (67b), który opisuje cel kodeksu postępowania.

Dodatkowa harmonizacja (art. 40). Zgodnie ze zmienionym zakresem, poprawka 206 usuwa działalność hazardową, a poprawka 208 usuwa inne kwestie, które mogłyby podlegać dodatkowej harmonizacji, takie jak kwestie określone w odstępstwach indywidualnych lub w procedurze wzajemnej oceny. Poprawka 207 dodaje usługi ochrony do wykazu kwestii, które zostaną ocenione pod kątem dodatkowej harmonizacji. Komisja akceptuje poprawki 206, 208 i 207, określając, że ocena możliwości dodatkowej harmonizacji usług ochrony i transportu gotówki lub przedmiotów wartościowych zostanie dokonana rok po wdrożeniu dyrektywy.

Ponadto Komisja akceptuje poprawki 211-212 określające datę przedstawienia przez Komisję sprawozdania dotyczącego wzajemnej oceny i klauzuli przeglądu.

Wreszcie poprawka 213 określa 3-letni termin na transpozycję dyrektywy do ustawodawstw państw członkowskich. Ponieważ rozwój rynku wewnętrznego usług jest kwestią pilną, Komisja uważa, że należy utrzymać 2-letni termin transpozycji.

4. Zmieniony wniosek

Zgodnie z art. 250 ust. 2 traktatu WE, Komisja zmienia swój wniosek zgodnie z tym co opisano powyżej.

2004/0001 (COD)

Zmieniony wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie usług na rynku wewnętrznym (Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności pierwsze i trzecie zdanie jego artykułu 47 ust. 2 oraz artykułów 55, 71 i 80 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji[1],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Regionów[3],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w artykule 251 traktatu,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Unia Europejska dąży do tworzenia coraz ściślejszych związków między państwami i narodami Europy oraz zapewnia postęp gospodarczy i społeczny. Zgodnie z artykułem 14 ust. 2 traktatu rynek wewnętrzny składa się z obszaru bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ usług oraz swoboda przedsiębiorczości. Zniesienie przeszkód w rozwoju działalności usługowej między państwami członkowskimi jest niezbędna w celu wzmocnienia integracji narodów Europy oraz promowania zrównoważonego i trwałego postępu gospodarczego i społecznego. W celu zniesienia takich barier kluczowe znaczenie ma zapewnienie, aby rozwój działalności usługowej przyczyniał się do realizacji zadania określonego w artykule 2 traktatu polegającego na popieraniu w całej Wspólnocie harmonijnego, zrównoważonego i stałego rozwoju działalności gospodarczej, wysokiego poziomu zatrudnienia i ochrony socjalnej, równości mężczyzn i kobiet, stałego i nieinflacyjnego wzrostu, wysokiego stopnia konkurencyjności i konwergencji działań gospodarczych, wysokiego poziomu ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, podwyższania poziomu i jakości życia, spójności gospodarczej i społecznej oraz solidarności między państwami członkowskimi.

(1a) Konkurencyjny rynek usług ma istotne znaczenie przy wspieraniu wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w UE. Obecnie liczne bariery na rynku wewnętrznym uniemożliwiają usługodawcom, w szczególności małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP), rozszerzanie swojej działalności poza granice ich krajów i pełny udział w korzyściach z rynku wewnętrznego . Osłabia to globalną konkurencyjność usługodawców z Unii Europejskiej. Wolny rynek zobowiązujący państwa członkowskie do znoszenia ograniczeń w transgranicznym świadczeniu usług, przy jednoczesnej większej przejrzystości oraz ilości informacji, oznaczałby dla konsumentów większy wybór i niższe ceny usług.

(2) W sprawozdaniu dotyczącym „Stanu rynku wewnętrznego usług”[4] Komisja sporządziła wykaz znacznej liczby barier uniemożliwiających lub spowalniających rozwój usług między państwami członkowskimi, zwłaszcza w przypadku usług świadczonych przez MŚP, które dominują w obszarze usług. Ze sprawozdania wynika, że dziesięć lat po przewidywanym urzeczywistnieniu rynku wewnętrznego nadal istnieje ogromna rozbieżność między wizją zintegrowanej gospodarki Unii Europejskiej a rzeczywistością, jakiej doświadczają obywatele i usługodawcy europejscy. Wymienione bariery dotyczą wielu rodzajów działalności usługowej na wszystkich etapach działalności usługodawcy i mają kilka wspólnych cech, w tym w szczególności fakt, że często wynikają z obciążeń administracyjnych, niepewności prawnej związanej z działalnością transgraniczną oraz brakiem wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi.

(3) Ponieważ usługi są motorem wzrostu gospodarczego i stanowią 70% PKB oraz zatrudnienia w większości państw członkowskich, owa fragmentacja rynku wewnętrznego wywiera niekorzystny wpływ na całą gospodarkę europejską, a w szczególności na konkurencyjność MŚP i przepływ pracowników , a także nie pozwala konsumentom na uzyskanie dostępu do większej gamy usług o konkurencyjnych cenach. Należy zwrócić uwagę na fakt, że sektor usług jest ważnym sektorem zatrudnienia, szczególnie dla kobiet i dlatego mogą one w znacznej mierze skorzystać z nowych możliwości, wynikających z zakończenia tworzenia wewnętrznego rynku usług. Parlament Europejski i Rada podkreśliły, że usunięcie barier prawnych na drodze do ustanowienia prawdziwego rynku wewnętrznego jest sprawą priorytetową w osiąganiu celu wyznaczonego przez Radę Europejską w Lizbonie, dotyczącego poprawy zatrudnienia, spójności społecznej i osiągnięcia stałego wzrostu gospodarczego, by uczynić Unię Europejską do roku 2010 najbardziej konkurencyjną i dynamiczną gospodarką na świecie opartą na wiedzy oraz sprzyjającą zatrudnieniu . Usunięcie tych barier, przy jednoczesnym zagwarantowaniu wysokich standardów europejskiego modelu społecznego, jest więc podstawowym warunkiem pokonania przeszkód napotykanych w trakcie realizacji strategii lizbońskiej oraz ożywienia gospodarki europejskiej, zwłaszcza pod względem zatrudnienia i inwestycji. Zatem ważne jest zakończenie realizacji wewnętrznego rynku usług przy zachowaniu równowagi między otwarciem rynku, usługami publicznymi oraz prawami socjalnymi i konsumenckimi.

(4) Niezbędne jest więc usunięcie barier w swobodzie przedsiębiorczości dotyczących usługodawców w państwach członkowskich, a także barier w swobodnym przepływie usług między państwami członkowskimi oraz zagwarantowanie usługobiorcom i usługodawcom pewności prawnej niezbędnej do realizowania w praktyce owych dwóch podstawowych swobód zapisanych w traktacie. Ponieważ bariery na rynku wewnętrznym usług dotyczą podmiotów gospodarczych, które pragną rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej w innych państwach członkowskich, a także tych, które świadczą usługi w innym państwie członkowskim nie prowadząc w nim działalności, niezbędne jest pozwolenie usługodawcom na wykonywanie działalności usługowej w ramach rynku wewnętrznego poprzez rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim lub skorzystanie ze swobodnego przepływu usług. Usługodawcy powinni mieć możliwość dokonania wyboru między tymi dwoma swobodami, zgodnie z ich strategią wzrostu w każdym państwie członkowskim.

(5) Barier tych nie można usunąć wyłącznie poprzez opieranie się na bezpośrednim stosowaniu artykułach 43 i 49 traktatu, ponieważ z jednej strony wszczynanie procedury w razie naruszenia przepisów przez poszczególne państwa członkowskie byłoby niesłychanie skomplikowane z punktu widzenia instytucji krajowych i wspólnotowych, w szczególności po rozszerzeniu Unii, a z drugiej strony zniesienie wielu barier wymaga uprzedniej koordynacji krajowych systemów prawnych, w tym ustanowienia współpracy administracyjnej. Parlament Europejski i Rada uznali, że wspólnotowy instrument prawodawczy umożliwia osiągnięcie rzeczywistego rynku wewnętrznego usług.

(6) Niniejsza dyrektywa ustanawia ogólne ramy prawne, które są korzystne dla szerokiej gamy usług, a jednocześnie uwzględniają specyficzne cechy każdego rodzaju działalności lub zawodu oraz ich system regulacji. Ramy te są oparte na dynamicznym i selektywnym podejściu, które polega na usunięciu w pierwszej kolejności tych barier, które można zlikwidować szybko, a w przypadku innych barier na uruchomieniu procesu oceny, konsultacji i uzupełniającej harmonizacji kwestii szczególnych, co umożliwi stopniową i skoordynowaną modernizację krajowych systemów regulacyjnych w zakresie działalności usługowej, niezbędną dla wprowadzenia rzeczywistego rynku wewnętrznego usług do 2010 r. Należy uwzględnić zrównoważony zestaw środków, w tym ukierunkowaną harmonizację, współpracę administracyjną, przepis dotyczący swobody świadczenia usług oraz zachęcanie do opracowywania kodeksów postępowania w pewnych kwestiach. Owa koordynacja krajowych systemów ustawodawczych powinna gwarantować wysoki stopień integracji prawnej Wspólnoty oraz wysoki poziom ochrony celów leżących w ogólnym interesie, w szczególności ochrony konsumentów , co jest niezbędne dla budowy wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi . W niniejszej dyrektywie uwzględniono również inne cele leżące w ogólnym interesie, w tym ochronę środowiska, bezpieczeństwo publiczne i zdrowie publiczne, jak i potrzebę przestrzegania prawa pracy.

(6a) Ponieważ cele proponowanego działania, a mianowicie zniesienie barier w swobodzie przedsiębiorczości dla usługodawców w państwach członkowskich i w swobodzie świadczenia usług pomiędzy państwami członkowskimi, nie mogą zostać w stopniu wystarczającym zrealizowane przez państwa członkowskie, natomiast mogą zostać ze względu na skalę działania lepiej zrealizowane na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w artykule 5 traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną we wspomnianym artykule, niniejsza dyrektywa nie może wykraczać poza to, co niezbędne jest dla osiągnięcia tych celów.

(6b) Postanowienia niniejszej dyrektywy dotyczące swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług mają zastosowanie w takim zakresie, w jakim dane działania są otwarte na konkurencję i tym samym nie zobowiązują państw członkowskich do liberalizacji usług w ogólnym interesie gospodarczym ani do prywatyzacji podmiotów publicznych świadczących takie usługi, ani też do zlikwidowania istniejących monopoli w zakresie innych rodzajów działalności lub pewnych usług dystrybucyjnych .

(6c) Niniejsza dyrektywa nie dotyczy wymogów regulujących korzystanie z funduszy publicznych przez niektórych usługodawców. Wymogi takie obejmują w szczególności te, które ustanawiają warunki, zgodnie z którymi usługodawcy uprawnieni są do uzyskania funduszy publicznych, w tym szczególne warunki umowne, zwłaszcza dotyczące standardów jakości, których przestrzeganie stanowi warunek uzyskania funduszy publicznych, na przykład w zakresie usług socjalnych.

(6d) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na środki przyjęte przez państwa członkowskie zgodnie z prawem wspólnotowym dotyczące ochrony bądź propagowania różnorodności kulturowej i językowej, łącznie z ich finansowaniem.

(6e) Celem dyrektywy jest stworzenie ram prawnych mających zapewnić swobodę przedsiębiorczości i swobodny przepływ usług między państwami członkowskimi i nie harmonizuje ona ani nie ma ona wpływu na prawo karne. Zatem niniejsza dyrektywa co do zasady nie wpłynie na przepisy prawa karnego. Jednakże państwo członkowskie nie powinno mieć możliwości obchodzenia zasad ustanowionych w niniejszej dyrektywie ani ograniczać swobody świadczenia usług poprzez stosowanie przepisów prawa karnego, które w sposób szczególny wpływają na dostęp do działalności usługowej lub jej prowadzenie.

(6f) Równie istotne jest, aby niniejsza dyrektywa w była w pełni zgodna z inicjatywami wspólnotowymi opartymi na artykule 137 traktatu, mając na względzie potrzebę realizacji celów określonych w artykule 136 traktatu, dotyczących promowania zatrudnienia i poprawy warunków życia i pracy.

(6g) Niniejsza dyrektywa nie wpływa na warunki zatrudnienia, w tym na maksymalne okresy pracy i minimalne okresy wypoczynku, minimalny okres corocznego płatnego urlopu, minimalne wynagrodzenie oraz na zdrowie, bezpieczeństwo i higienę pracy; nie wpływa również na stosunki między partnerami społecznymi, w tym na prawa do negocjowania i zawierania układów zbiorowych, prawa do strajku i akcji protestacyjnych; nie ma też zastosowania do usług świadczonych przez agencje pracy tymczasowej. Niniejsza dyrektywa nie wpływa również na ustawodawstwo państw członkowskich dotyczące zabezpieczenia społecznego.

(6h) Niniejszą dyrektywę należy interpretować tak, aby pogodzić poszanowanie praw podstawowych uznawanych w państwach członkowskich i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej z podstawowymi swobodami określonymi w artykułach 43 i 49 traktatu. Prawa podstawowe obejmują między innymi prawo do podjęcia akcji protestacyjnej. Niniejsza dyrektywa powinna być interpretowana tak, aby zapewnić pełną skuteczność wspomnianych praw podstawowych i podstawowych swobód.

(6i) Niniejsza dyrektywa dotyczy jedynie usługodawców prowadzących działalność w państwie członkowskim i nie obejmuje aspektów zewnętrznych. Nie dotyczy negocjacji dotyczących handlu usługami prowadzonych w ramach międzynarodowych organizacji, w szczególności w ramach GATS (Układ ogólny w sprawie handlu usługami).

[Motyw 7 skreślony]

(7a) Niniejsza dyrektywa obejmuje jedynie usługi, które są wykonywane ze względów gospodarczych . Usługi świadczone w interesie ogólnym nie są objęte definicją w arykule. 50 traktatu i nie mieszczą się zatem w zakresie niniejszej dyrektywy. Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym są usługami wykonywanymi ze względów gospodarczych i mieszczą się zatem w zakresie niniejszej dyrektywy. Jednakże niektóre usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, na przykład w dziedzinie transportu, są wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, a niektóre inne usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym, na przykład usługi które mogą być świadczone w ramach usług pocztowych, są objęte odstępstwem od przepisu dotyczącego swobody świadczenia usług . Niniejsza dyrektywa nie dotyczy finansowania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym i nie ma zastosowania do systemów pomocy udzielanej przez państwa członkowskie, w szczególności w dziedzinie polityki społecznej, zgodnie ze wspólnotowymi regułami konkurencji. Dyrektywa nie dotyczy dalszych działań związanych z Białą księgą Komisji nt. usług użyteczności publicznej.

[Motyw 8 przeniesiony]

(9) Usługi finansowe powinny być wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, ponieważ te rodzaje działalności są przedmiotem szczególnego prawodawstwa wspólnotowego mającego na celu, podobnie jak niniejsza dyrektywa, wprowadzenie rzeczywistego rynku wewnętrznego usług. W związku z powyższym wyłączenie to dotyczy wszystkich usług finansowych takich jak bankowość, kredyty, ubezpieczenia, w tym reasekuracja, emerytury pracownicze lub indywidualne, papiery wartościowe, inwestycje, fundusze, płatności, doradztwo inwestycyjne włącznie z usługami wyszczególnionymi w załączniku I do dyrektywy 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe[5] .

(10) W świetle przyjęcia w 2002 r. pakietu instrumentów ustawodawczych dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej oraz towarzyszących im zasobów i usług, który ustanowił ramy regulacyjne ułatwiające dostęp do tej działalności w obrębie rynku wewnętrznego, w szczególności poprzez likwidację większości systemów zezwoleń indywidualnych, niezbędne jest wyłączenie kwestii, których dotyczą te instrumenty, z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.

(10a) Wyłączenia z zakresu stosowania dotyczące kwestii związanych z usługami i sieciami łączności elektronicznej w zakresie w jakim są objęte dyrektywami 2002/19/WE[6], 2002/20/WE[7], 2002/21/WE[8], 2002/22/WE[9] i 2002/58/WE[10] Parlamentu Europejskiego i Rady powinny mieć zastosowanie nie tylko do kwestii szczegółowo uregulowanych w tych dyrektywach, lecz również do spraw w których dyrektywy wyraźnie przewidują możliwość przyjęcia przez państwa członkowskie określonych środków na poziomie krajowym.

(10b) Usługi transportowe, w tym transport miejski, usługi portowe, taksówki i pogotowie ratunkowe, jak i usługi portowe są wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.

(10c) Wyłączenie usług zdrowotnych obejmuje usługi medyczne i farmaceutyczne świadczone przez pracowników służby zdrowia celem oceny stanu zdrowia, jego utrzymania lub umożliwienia powrotu do zdrowia, jeżeli taka działalność zarezerwowana jest jedynie dla przedstawicieli zawodów regulowanych w państwie członkowskim, w którym usługa jest świadczona.

(10d) Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody w zwrocie kosztów za usługi medyczne świadczone w państwie członkowskim innym niż państwo, którego rezydentem jest usługobiorca. Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie wydawał orzeczenia w tej sprawie i uznał w nich prawa pacjentów. W celu uzyskania większej pewności prawnej i jasnego wyrażenia tej kwestii, ważne jest uwzględnienie tego problemu w innym wspólnotowym instrumencie prawnym w zakresie, w którym wspomniana kwestia nie została już uwzględniona w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego . [11]

(10e) Z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy należy również wyłączyć usługi audiowizualne, bez względu na tryb nadawania, w tym w kinach. Ponadto dyrektywa nie ma zastosowania do pomocy udzielanej przez państwa członkowskie sektorowi audiowizualnemu objętej wspólnotowymi regułami konkurencji.

(10f) Z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy należy wyłączyć gry pieniężne, w tym loterie i zakłady, ze względu na specyficzny charakter takiej działalności, która prowadzi do wdrażania przez państwa członkowskie polityk związanych z porządkiem publicznym i ochroną konsumentów.

(10g) Niniejsza dyrektywa nie narusza stosowania przepisów artykułu 45 traktatu dotyczącego w szczególności pewnych rodzajów działalności, notariuszy oraz innych zawodów związanych z uprawnieniami do uwierzytelniania i poświadczania.

(10h) Niniejsza dyrektywa nie obejmuje usług w dziedzinie budownictwa socjalnego, opieki nad dziećmi i usług dla rodzin i osób potrzebującym w ramach opieki społecznej świadczonych przez państwo lub usługodawców upoważnionych do tego przez państwo na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym w celu zapewnienia wsparcia osobom szczególnie potrzebującym z powodu ich niewystarczającego dochodu rodzinnego, całkowitego lub częściowego braku niezależności lub osobom, którym grozi marginalizacja. Niniejsza dyrektywa nie powinna wpłynąć na te usługi, które są niezbędne w celu zagwarantowania podstawowych praw do godności i integralności ludzkiej oraz stanowią manifestację zasad spójności i solidarności społecznej.

(10i) Niniejsza dyrektywa nie obejmuje finansowania lub systemu pomocy związanej z usługami socjalnymi. Nie ma ona również wpływu na kryteria lub warunki przyjęte przez państwa członkowskie celem zapewnienia korzystnego wpływu usług socjalnych na interes publiczny i spójność społeczną.

(11) W świetle faktu, że w traktacie przewidziano szczególną podstawę prawną dla kwestii opodatkowania oraz instrumentów wspólnotowych przyjętych już w tej dziedzinie, niezbędne jest wyłączenie zagadnień opodatkowania z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.

[Motyw 12 przeniesiony]

(13) Istnieje już znaczna ilość przepisów wspólnotowych dotyczących działalności usługowej. Niniejsza dyrektywa rozwija, a tym samym uzupełnia, wspólnotowy dorobek prawny. Kolizje pomiędzy niniejszą dyrektywą a innymi instrumentami wspólnotowymi zostały zidentyfikowane i określone w niniejszej dyrektywie, także z zastosowaniem odstępstw. Należy jednak ustanowić zasadę dla wszystkich pozostałych i wyjątkowych przypadków, gdy powstaje kolizja między przepisem niniejszym dyrektywy a przepisem innego instrumentu wspólnotowego. Powstanie takiej kolizji określa się zgodnie z zasadami dotyczącymi prawa przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług zawartymi w traktacie. Należy unikać kolizji między przepisem dyrektywy a przyszłym instrumentem wspólnotowym na etapie jego opracowywania i negocjacji.

(13a) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[12] w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i nie narusza jej przepisów. Dotyczy ona zagadnień innych niż te odnoszące się do kwalifikacji zawodowych, takich jak ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej, informacje handlowe, działalność multidyscyplinarna i uproszczenie procedur administracyjnych. W odniesieniu do tymczasowego świadczenia usług transgranicznych odstępstwo od przepisu dotyczącego swobody świadczenia usług, zawarte w niniejszej dyrektywie, zapewnia nienaruszalność przepisów dotyczących swobodnego świadczenia usług zawartych w tytule II dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych. Zatem przepis dotyczący swobody świadczenia usług nie narusza żadnego ze środków mających zastosowanie w państwie członkowskim, w którym usługa jest świadczona na mocy dyrektywy 2005/36/WE.

(13b) Niniejsza dyrektywa jest zgodna z innymi inicjatywami wspólnotowymi dotyczącymi usług, w szczególności z inicjatywami dotyczącymi bezpieczeństwa usług. Jest ona również zgodna z innymi inicjatywami dotyczącymi rynku wewnętrznego oraz ochrony konsumentów, jak na przykład dyrektywą 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych[13] i rozporządzeniem (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów („Rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów”)[14].

(14) Usługi objęte niniejszą dyrektywą dotyczą szerokiej gamy stale zmieniających się rodzajów działalności, w tym usług dla przedsiębiorstw, takich jak doradztwo w dziedzinie zarządzania, certyfikacji i testowania; zarządzania obiektami, w tym prac konserwatorskich; reklamę; usług rekrutacji; a także usług pośredników handlowych. Objęte dyrektywą usługi są również usługami świadczonymi zarówno na rzecz przedsiębiorców, jak i konsumentów, na przykład doradztwo prawne lub podatkowe; usługi dotyczące nieruchomości, takie jak agencje nieruchomości; usługi budowlane, w tym architektoniczne; dystrybucję; organizację targów; wynajem samochodów; biura podróży. Usługi dla konsumentów są również objęte dyrektywą, takie jak usługi turystyczne, w tym usługi przewodników turystycznych; usługi rekreacyjne, ośrodki sportowe i parki rozrywki; oraz o ile nie są wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy , usługi pomocy domowej, takie jak pomoc dla osób starszych. Działalność ta może obejmować usługi wymagające niewielkiej odległości między usługodawcą a usługobiorcą, usługi wymagające podróży usługobiorcy lub usługodawcy oraz usługi, które mogą być świadczone na odległość, w tym przez Internet.

[Motyw (15) skreślony]

(16) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości ocena tego, czy niektóre rodzaje działalności, w szczególności działalność finansowana ze środków publicznych lub świadczona przez podmioty publiczne, są „usługą” musi zostać przeprowadzona poprzez analizę poszczególnych rodzajów działalności w świetle wszystkich ich cech, w szczególności sposobu ich świadczenia, organizacji i finansowania w danym państwie członkowskim. Trybunał orzekł, że podstawowa cecha wynagrodzenia opiera się na fakcie, że stanowi zapłatę za dane usługi i uznał , że ta cecha wynagrodzenia jest nieobecna w przypadku działalności prowadzonej bez zapłaty, przez państwo lub w imieniu państwa w kontekście jego obowiązków w dziedzinie socjalnej, kulturalnej, edukacyjnej i sądowej, takiej jak kursy organizowane w ramach krajowego systemu kształcenia lub zarządzanie systemami zabezpieczenia społecznego, które nie są związane z działalnością gospodarczą. Uiszczenie opłaty przez usługobiorców, na przykład opłaty za naukę lub za zapisanie się, uiszczanej przez studentów w celu wniesienia pewnego wkładu w wydatki operacyjne systemu nie stanowi samo w sobie wynagrodzenia ponieważ usługa jest wciąż finansowana w zasadzie ze środków publicznych. Te rodzaje działalności nie wchodzą w zakres definicji usługi w artykule 50 traktatu i tym samym nie wchodzą w zakres niniejszej dyrektywy.

(16a) Nienastawiona na zysk amatorska działalność sportowa ma duże znaczenie społeczne. Jej cele są często wyłącznie społeczne lub rekreacyjne. Nie jest to zatem działalność gospodarcza w rozumieniu prawa wspólnotowego i w związku z tym znajduje się poza zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

[Motyw (17) przeniesiony]

(18) Pojęcie usługodawcy obejmuje każdą osobę fizyczną będącą obywatelem państwa członkowskiego lub każdą osobę prawną wykonującą działalność usługową w tym państwie, korzystając ze swobody przedsiębiorczości lub swobodnego przepływu usług. Pojęcie usługodawcy nie jest tym samym ograniczone wyłącznie do świadczenia usług transgranicznych w ramach swobodnego przepływu usług, ale obejmuje również przypadki, w których podmiot gospodarczy rozpoczyna prowadzenie działalności gospodarczej w państwie członkowskim, aby rozwijać tam swoją działalność usługową. Z drugiej strony, pojęcie usługodawcy nie obejmuje przypadku otwierania w państwie członkowskim oddziałów przez spółki z państw trzecich, ponieważ zgodnie z artykułem 48 traktatu ze swobody przedsiębiorczości oraz swobodnego przepływu usług mogą korzystać wyłącznie spółki założone zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego i mające statutową siedzibę, zarząd lub główne przedsiębiorstwo wewnątrz Wspólnoty. Pojęcie usługobiorcy obejmuje również obywateli państw trzecich, którzy już korzystają z praw przyznanych im na mocy aktów wspólnotowych takich jak rozporządzenie (EWG) nr 1408/71[15] lub dyrektywa 2003/109/WE[16], rozporządzenie (EG) nr 859/2003[17] i dyrektywa 2004/34/WE[18]. Ponadto państwa członkowskie mają możliwość poszerzenia pojęcia usługobiorcy na innych obywateli państw trzecich, którzy przebywają na ich terytorium.

(18a) Miejsce, w którym usługodawca prowadzi działalność gospodarczą należy określić zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym pojęcie prowadzenia działalności gospodarczej wiąże się z faktycznym wykonywaniem działalności gospodarczej przez czas nieokreślony z wykorzystaniem stałej siedziby. Wymóg ten jest również spełniony, jeżeli przedsiębiorstwo zostało założone na czas określony lub gdy wynajmuje ono budynek lub urządzenia, które wykorzystuje do wykonywania swojej działalności. Może on również być spełniony, jeżeli państwo członkowskie wyda zezwolenia na prowadzenie działalności przez czas określony jedynie w zakresie określonych usług. Podmiot nie musi przyjmować formy spółki zależnej, oddziału lub agencji, lecz może składać się z biura prowadzonego przez personel usługodawcy lub przez osobę niezależną ale upoważnioną do stałego występowania w imieniu przedsiębiorstwa, tak jak w przypadku agencji. Zgodnie z tą definicją, która wymaga faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej w miejscu siedziby usługodawcy, założenie zwykłej skrzynki pocztowej nie jest równoznaczne z posiadaniem siedziby. W przypadkach, gdy usługodawca prowadzi działalność w kilku miejscach, istotne jest ustalenie, z którego z nich dana usługa jest faktycznie świadczona; W przypadkach, gdy trudno jest ustalić, które z kilku miejsc prowadzenia działalności jest miejscem, z którego świadczona jest dana usługa, miejscem prowadzenia działalności jest to miejsce, w którym usługodawca ma centrum swojej działalności w odniesieniu do tej konkretnej usługi.

(18b) Postanowienia traktatu dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej pozostawiają podmiotom gospodarczym swobodę wyboru formy prawnej, którą uznają za odpowiednią dla prowadzenia swojej działalności. Dlatego też termin „osoby prawne” w rozumieniu traktatu oznacza wszystkie podmioty ustanowione na mocy prawa państwa członkowskiego lub podlegające temu prawu, niezależnie od ich formy prawnej.

[Motyw 19 przeniesiony]

(20) Pojęcie systemu zezwoleń obejmuje między innymi procedury administracyjne mające na celu wydawanie zezwoleń, licencji, zgód lub koncesji, a także, aby móc wykonywać działalność, obowiązek rejestracji w organizacji zawodowej lub wpisania do rejestru, wykazu lub do bazy danych, oficjalnego mianowania do organu lub uzyskania „karty zawodowej”. Zezwolenie może zostać wydane nie tylko w formie oficjalnej decyzji, ale również decyzji dorozumianej, wynikającej na przykład z braku reakcji właściwych organów lub również wynikającej z faktu, że zainteresowana strona musi czekać na potwierdzenie przyjęcia oświadczenia, aby mogła rozpocząć daną działalność lub aby oświadczenie uprawomocniło się.

(20a) Koncepcję nadrzędnego interesu publicznego, do którego odnoszą się niektóre przepisy niniejszej dyrektywy, ukształtował stopniowo Trybunał Sprawiedliwości w swoim orzecznictwie odnoszącym się do artykułów 43 i 49 traktatu i może ona podlegać dalszej ewolucji . Ta koncepcja opisana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości obejmuje co najmniej następujące elementy: porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne i zdrowie publiczne, w rozumieniu artykułów 46 i 55 traktatu, utrzymanie porządku społecznego, cele polityki społecznej, ochronę usługobiorców, ochronę konsumentów, ochronę pracowników, w tym zabezpieczenie społeczne pracowników, utrzymanie równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego, zapobieganie nadużyciom finansowym, zapobieganie nieuczciwej konkurencji, ochronę środowiska naturalnego i miejskiego, w tym planowanie zagospodarowania przestrzennego miast i wsi, ochronę wierzycieli, zabezpieczenie rzetelnego sprawowania wymiaru sprawiedliwości, bezpieczeństwo drogowe, ochronę praw własności intelektualnej, cele polityki kulturalnej, w tym zabezpieczenie swobody wyrażania różnych elementów, w szczególności, społecznych, kulturalnych, religijnych i filozoficznych społeczeństwa, utrzymanie zróżnicowania prasy oraz polityki propagowania języka narodowego, ochronę dziedzictwa historycznego i artystycznego, oraz politykę weterynaryjną.

[Motyw (21) skreślony]

(21a) Przepisy dotyczące procedur administracyjnych nie służą harmonizacji procedur administracyjnych, lecz likwidacji zbyt uciążliwych systemów zezwoleń oraz związanych z nimi procedur i formalności, które utrudniają korzystanie ze swobody przedsiębiorczości oraz tworzenie nowych przedsiębiorstw usługowych.

(22) Jedną z podstawowych trudności, napotykanych w szczególności przez MŚP, w dostępie do działalności usługowej i jej wykonywania jest złożoność, długotrwałość i niepewność prawna procedur administracyjnych. Z tego powodu, idąc za przykładem pewnych inicjatyw mających na celu modernizację oraz wprowadzenie dobrych praktyk administracyjnych podjętych na poziomie wspólnotowym i krajowym, niezbędne jest ustanowienie zasad upraszczania procedur administracyjnych, między innymi poprzez wprowadzenie z koordynacją na poziomie wspólnotowym systemu pojedynczych punktów kontaktowych , ograniczenie obowiązku wcześniejszego uzyskania zezwolenia do przypadków, w których jest to konieczne, a także wprowadzenie zasady wyrażania milczącej zgody przez właściwe organy po upływie pewnego czasu. Takie działania modernizacyjne, przy jednoczesnym spełnianiu wymogów dotyczących przejrzystości i aktualizacji informacji w odniesieniu do podmiotów gospodarczych, mają na celu wyeliminowanie opóźnień, kosztów i skutków zniechęcających do prowadzenia działalności, które wynikają na przykład ze zbędnych lub nadmiernie złożonych i uciążliwych procedur, ich powielania, biurokracji związanej z przedkładaniem dokumentów, arbitralnego podejmowania decyzji przez właściwe organy, nieokreślonych lub nadmiernie wydłużonych terminów udzielania odpowiedzi, ograniczonego okresu ważności udzielanych zezwoleń, a także nadmiernych opłat i kar. Takie praktyki mają szczególnie zniechęcający wpływ na usługodawców pragnących rozwijać swoją działalność w innych państwach członkowskich i wymagają skoordynowanej modernizacji w ramach rozszerzonego rynku wewnętrznego dwudziestu pięciu państw członkowskich.

(22a) Państwa członkowskie powinny wprowadzić, w odpowiednich przypadkach, ujednolicone formularze na poziomie wspólnotowym opracowane przez Komisję jako odpowiednik certyfikatów, zaświadczeń lub innych dokumentów dotyczących prowadzenia działalności.

(22b) W celu przeanalizowania potrzeby uproszczenia procedur i formalności państwa członkowskie mogą w szczególności wziąć pod uwagę ich niezbędność i liczbę, ryzyko powielania, koszt, jasność, dostępność oraz opóźnienie i praktyczne trudności, które mogłyby pojawić się dla danego usługodawcy.

(23) Aby ułatwić dostęp do działalności usługowej oraz jej wykonywania na rynku wewnętrznym, niezbędne jest ustanowienie celu, wspólnego dla wszystkich państw członkowskich, dotyczącego uproszczenia procedur administracyjnych oraz ustanowienia przepisów dotyczących między innymi pojedynczych punktów kontaktowych , prawa do informacji, procedur realizowanych drogą elektroniczną oraz ustanowienia ram systemów zezwoleń. Inne środki przyjęte na poziomie krajowym dla realizacji tego celu mogą obejmować zmniejszenie liczby procedur i formalności mających zastosowanie do działalności usługowej oraz ich ograniczenie do tych, które są niezbędne, aby osiągnąć cel ogólnego interesu, oraz które nie powielają się pod względem treści lub celu.

(24) W celu uproszczenia procedur administracyjnych, nie powinno się nakładać ogólnych wymagań dotyczących formy, takich jak wymóg przedłożenia oryginalnych dokumentów, poświadczonych odpisów lub tłumaczeń przysięgłych, chyba, że jest to obiektywnie uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, takim jak ochrona pracowników, zdrowia publicznego, ochrona środowiska naturalnego lub konsumentów . Niezbędne jest również zagwarantowanie, że zezwolenie zazwyczaj zapewnia dostęp do działalności usługowej lub jej prowadzenia na całym terytorium krajowym, chyba że nowe zezwolenie dla każdego przedsiębiorstwa, na przykład każdego nowego hipermarketu, lub zezwolenie ograniczone do określonego obszaru terytorium państwa , jest obiektywnie uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym.

(25) Właściwe jest ustanowienie pojedynczych punktów kontaktowych w celu zapewnienia każdemu usługodawcy dostępu do pojedynczego punktu, w którym może dopełnić wszystkich procedur i formalności. Liczba pojedynczych punktów kontaktowych przypadających na państwo członkowskie może być różna, w zależności od kompetencji regionalnych lub lokalnych lub rodzaju danej działalności. Utworzenie pojedynczych punktów kontaktowych nie ma wpływu na podział zadań pomiędzy właściwymi organami w ramach każdego systemu krajowego. W przypadkach, w których właściwych jest kilka władz na poziomie regionalnym lub lokalnym, jeden z tych organów może przyjąć rolę pojedynczego punktu kontaktowego i koordynatora. Pojedyncze punkty kontaktowe mogą być ustanawiane nie tylko przez władze administracyjne, ale również przez izby handlowe lub rzemieślnicze, czy też przez organizacje zawodowe lub prywatne organy, którym państwo członkowskie decyduje się powierzyć tę funkcję. Pojedyncze punkty kontaktowe odgrywają ważną rolę w zapewnianiu wsparcia usługodawcom jako władze bezpośrednio właściwe do wydawania dokumentów niezbędnych, aby uzyskać dostęp do działalności usługowej, czy też jako pośrednik między usługodawcą a władzami, które są bezpośrednio właściwe w tym zakresie. W zaleceniu z dnia 22 kwietnia 1997 r. w sprawie udoskonalenia i uproszczenia środowiska biznesowego w zakresie rozpoczynania działalności gospodarczej[19], Komisja zachęciła już państwa członkowskie do wprowadzenia pojedynczych punktów kontaktowych dla uproszczenia formalności.

(25a) Opłata, która może być nałożona przez pojedyncze punkty kontaktowe powinna być proporcjonalna do kosztu procedur i formalności, którymi się zajmują. Powyższe nie uniemożliwia państwom członkowskim powierzenia pojedynczym punktom kontaktowym poboru innych opłat administracyjnych, takich jak opłata na rzecz organów nadzorczych.

(25b) Usługodawcy i usługobiorcy muszą mieć swobodny dostęp do pewnych rodzajów informacji. Chodzi między innymi o informacje dotyczące procedur i formalności, dane właściwych organów, warunki dostępu do rejestrów i publicznych baz danych oraz do informacji dotyczących możliwych form odwołań i danych stowarzyszeń i organizacji zapewniających praktyczne wsparcie usługodawcom i usługobiorcom. Informacje te muszą być łatwo dostępne, tj. udostępnione społeczeństwu bez przeszkód i trudności. Informacje muszą być przekazywane w sposób precyzyjny i jednoznaczny.

(25c) Obowiązek państw członkowskich dotyczący zapewnienia, że właściwe informacje będą łatwo dostępne dla usługodawców i usługobiorców może zostać spełniony poprzez udostępnienie tych informacji na stronie internetowej. Obowiązek właściwych organów dotyczący udzielania pomocy usługodawcom i usługobiorcom nie obejmuje udzielania porad prawnych w indywidualnych przypadkach. Jednak należy podać ogólne informacje na temat sposobu, w jaki wymogi są zazwyczaj interpretowane lub stosowane. W ramach niniejszej dyrektywy każde państwo członkowskie określa sposób przekazywania informacji usługodawcom i usługobiorcom. Państwa członkowskie określają kwestie dotyczące odpowiedzialności za przekazanie informacji nieprawidłowych bądź mylących.

(26) Ustanowienie, w stosunkowo nieodległej przyszłości, elektronicznych sposobów dopełniania procedur i formalności będzie niezmiernie ważne dla uproszczenia procedur administracyjnych w dziedzinie działalności usługowej, z korzyścią dla usługodawców, usługobiorców oraz właściwych organów. Aby możliwe było wypełnienie tego zobowiązania, konieczna może być zmiana ustawodawstwa krajowego i innych przepisów mających zastosowanie do usług. Obowiązek ten nie uniemożliwia państwom członkowskim udostępniania innych, oprócz możliwości wykorzystania środków elektronicznych, sposobów dopełnienia tych procedur i formalności. Fakt, że należy umożliwić dopełnienie tych samych procedur i formalności na odległość oznacza przede wszystkim, że państwa członkowskie muszą zapewnić możliwości ich przeprowadzenia poza granicami kraju. To zobowiązanie nie obejmuje procedur lub formalności, które ze względu na ich charakter nie mogą zostać przeprowadzone na odległość. Ponadto nie narusza to przepisów państw członkowskich dotyczących stosowania języków.

(27) Możliwość uzyskania dostępu do działalności usługowej może być uzależniona od uzyskania zezwolenia wydanego przez właściwe organy tylko wtedy, gdy decyzja ta spełnia kryteria niedyskryminacji, konieczności i proporcjonalności. Oznacza to w szczególności, że systemy zezwoleń są dopuszczalne wyłącznie w przypadku, gdy inspekcja a posteriori nie byłaby skuteczna, przy założeniu, że niemożliwe jest ustalenie a posteriori wad danych usług, biorąc pod uwagę ryzyko i niebezpieczeństwo, które mogłyby powstać przy braku wcześniejszej inspekcji. Takie przepisy niniejszej dyrektywy nie mogą jednak uzasadniać stosowania systemów zezwoleń, które są niedozwolone na podstawie innych instrumentów wspólnotowych, takich jak dyrektywa 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych[20] lub dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”)[21]. Wyniki procesu wzajemnej oceny umożliwią określenie – na poziomie wspólnotowym – rodzajów działalności, dla których należy znieść systemy zezwoleń.

( 27a) Niniejsza dyrektywa nie narusza możliwości państw członkowskich do późniejszego wycofywania wydanych zezwoleń, w przypadkach, gdy nie są dłużej spełniane warunki wymagane do udzielenia zezwolenia.

(27b) Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, cele w zakresie zdrowia publicznego, ochrony konsumentów, zdrowia zwierząt i środowiska miejskiego stanowią nadrzędny interes publiczny. Takie nadrzędne względy mogą uzasadniać stosowanie systemów zezwoleń i innych ograniczeń mających zastosowanie do usług socjalnych. Jednakże takie systemy zezwoleń lub takie ograniczenie nie mogą stanowić dyskryminacji ze względu na przynależność narodową. Ponadto w każdym przypadku należy przestrzegać zasady konieczności i proporcjonalności.

(27c) Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące systemów zezwoleń powinny obejmować przypadki, w których dostęp do działalności usługowej lub jej wykonywanie przez operatorów gospodarczych wymaga wydania decyzji przez właściwy organ. Nie dotyczy to decyzji właściwych organów o ustanowieniu publicznej lub prywatnej jednostki w celu świadczenia określonej usługi ani zawarcia przez właściwe organy umowy o świadczenie określonej usługi, jeśli jest to uregulowane w przepisach o zamówieniach publicznych.

(27d) W celu ułatwienia dostępu do działalności usługowej i jej wykonywania, ważne jest dokonanie oceny i złożenie sprawozdania na temat systemów zezwoleń i ich uzasadnienie. Wymóg składania sprawozdań dotyczy tylko istnienia systemów zezwoleń, a nie kryteriów i warunków udzielania zezwolenia.

(27e) Zezwolenie powinno normalnie umożliwić usługodawcy podjęcie działalności lub prowadzenie tej działalności na całym terytorium państwa, chyba, że nadrzędny interes publiczny uzasadnia ograniczenie jego zakresu go do określonego terytorium. Przykładowo ochrona środowiska naturalnego może uzasadniać wymóg uzyskania odrębnego zezwolenia na każdy zakład na terytorium państwa. Niniejszy przepis nie wpływa na kompetencje władz regionalnych i lokalnych w zakresie udzielania zezwoleń w państwach członkowskich.

(27f) Niniejsza dyrektywa, a w szczególności jej przepisy dotyczące systemów zezwoleń i terytorialnego zakresu obowiązywania zezwolenia, nie naruszają podziału kompetencji na szczeblu regionalnym i lokalnym w państwach członkowskich, w tym w zakresie samorządu regionalnego i lokalnego oraz używania języków urzędowych.

(27g) Przepis dotyczący niepowielania warunków udzielania zezwolenia nie uniemożliwia państwom członkowskim stosowania własnych warunków, które są określone w systemie zezwoleń. Przepis nakłada jedynie wymóg, aby właściwe organy, rozważając, czy warunki te są spełnione przez wnioskodawcę, uwzględniały równoważne warunki, które zostały już spełnione przez wnioskodawcę w innym państwie członkowskim. Przepis ten nie nakłada wymogu stosowania warunków udzielania zezwolenia określonych w systemie zezwoleń innego państwa członkowskiego.

(28) W przypadkach, w których liczba zezwoleń dostępnych dla działalności jest ograniczona z uwagi na niedobór zasobów naturalnych lub możliwości technicznych, na przykład nadanie analogowych częstotliwości radiowych lub eksploatacja hydroelektrowni, należy przyjąć procedurę wyboru spomiędzy kilku potencjalnych kandydatów w celu poprawienia – dzięki otwartej konkurencji – jakości i warunków dostawy usług dostępnych dla użytkowników. Taka procedura musi dawać gwarancje przejrzystości i bezstronności, a zezwolenie udzielone w ten sposób nie może mieć zbyt długiego okresu obowiązywania, nie może podlegać automatycznemu odnowieniu i nie może przyznawać wybranemu usługodawcy żadnych korzyści. W szczególności okres ważności udzielonego zezwolenia musi być określony w taki sposób, aby nie ograniczał swobodnej konkurencji bardziej niż jest to niezbędne w celu umożliwienia usługodawcy odzyskania kosztów inwestycji oraz uzyskania godziwego zwrotu z zainwestowanego kapitału. Niniejszy przepis nie stanowi przeszkody dla państw członkowskich w ograniczaniu liczby zezwoleń z przyczyn innych niż niedobór zasobów naturalnych lub możliwości technicznych. Zezwolenia te podlegają innym przepisom niniejszej dyrektywy, dotyczącym systemów zezwoleń.

(28a) Niniejsza dyrektywa przewiduje, że w przypadku braku odpowiedzi w terminie, uznaje się, że zezwolenie zostało udzielone. Jednakże, w stosunku do niektóryc