UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 395 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej („dyrektywa VAT”) Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde państwo członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów wspomnianej dyrektywy w celu upraszczania poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania.

Pismem, które wpłynęło do Sekretariatu Generalnego Komisji w dniu 2 kwietnia 2019 r., Zjednoczone Królestwo wystąpiło o upoważnienie do dalszego stosowania środka stanowiącego odstępstwo od ogólnych zasad regulujących prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT od opłat z tytułu najmu lub leasingu samochodu, w przypadku gdy dany samochód nie jest wykorzystywany wyłącznie do celów służbowych. Wraz z wnioskiem o przedłużenie środków Zjednoczone Królestwo przedstawiło sprawozdanie obejmujące przegląd stosowanego procentowego ograniczenia prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu najmu lub leasingu samochodów, które nie są wykorzystywane wyłącznie do celów służbowych.

Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy VAT pismami z dnia 29 kwietnia 2019 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wniosku złożonym przez Zjednoczone Królestwo. Pismem z dnia 2 maja 2019 r. Komisja powiadomiła Zjednoczone Królestwo, że posiada wszystkie informacje niezbędne do rozpatrzenia wniosku.

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Art. 168 i 169 dyrektywy VAT stanowią, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT nałożonego na towary lub usługi zakupione na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Równocześnie art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT stanowi, że użycie towarów stanowiących część majątku przedsiębiorstwa do celów prywatnych uznawane jest za odpłatne świadczenie usług, w przypadkach kiedy VAT od takich towarów podlegał w całości lub w części odliczeniu. W związku z tym system gwarantuje, że konsumpcja końcowa jest opodatkowana, gdy naliczony VAT został pierwotnie odliczony.

W odniesieniu do pojazdów silnikowych czasami trudne i kłopotliwe dla podatnika jest dokonanie i zarejestrowanie podziału na wykorzystanie do celów działalności gospodarczej i do celów prywatnych, a dla administracji podatkowej – zweryfikowanie rzeczywistego podziału użytkowania. Byłoby tak nawet w przypadku, gdyby Zjednoczone Królestwo skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 168a ust. 2 dyrektywy VAT w celu ograniczenia odliczenia na wydatki związane z samochodami firmowymi do poziomu odpowiadającego rzeczywistej proporcji, w jakiej pojazd jest wykorzystywany przez podatnika do celów działalności gospodarczej. Ponadto ze względu na liczbę pojazdów wykorzystywanych do różnych celów uchylanie się od opodatkowania mogłoby mieć znaczny zakres.

W celu uproszczenia poboru VAT i zwalczania uchylania się od opodatkowania Zjednoczone Królestwo jest od 1995 r. upoważnione (co zostało ostatnio potwierdzone w 2016 r.) do ograniczania, do dnia 31 grudnia 2019 r., do 50 % prawa najemcy lub leasingobiorcy do odliczenia podatku VAT naliczonego od opłat z tytułu najmu lub leasingu samochodu, w przypadku gdy samochód nie jest wykorzystywany wyłącznie do celów służbowych. W celu uniknięcia podwójnego opodatkowania Zjednoczone Królestwo jest także upoważnione, aby nie traktować prywatnego użytkowania samochodu służbowego będącego przedmiotem najmu lub leasingu przez podatnika jako odpłatnego świadczenia usług.

Odstępstwo to eliminuje potrzebę prowadzenia przez najemcę lub leasingobiorcę szczegółowej ewidencji przebiegu samochodu użytkowanego w celach prywatnych dla każdego z takich samochodów oraz rozliczania podatku VAT z tytułu ich wykorzystywania do celów prywatnych. Wariant, o którym mowa w art. 168a ust. 2 dyrektywy VAT, nie przewiduje częściowego odliczenia według stawki ryczałtowej i może być stosowany jedynie do podatku naliczonego od samochodów stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa podatnika; w związku z powyższym odstępstwo stanowi odpowiedni środek do osiągnięcia wymaganego uproszczenia.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 decyzji Rady 2007/884/WE, ze zmianami, Zjednoczone Królestwo przedstawiło sprawozdanie na temat stosowania przedmiotowej decyzji obejmujące przegląd stosowanego procentowego ograniczenia prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu najmu lub leasingu samochodów, które nie są wykorzystywane wyłącznie do celów służbowych.

Odstępstwa przyznaje się zazwyczaj na ograniczony okres, aby umożliwić ocenę stosowności i skuteczności danego środka szczególnego. Sprawozdanie przedstawione przez Zjednoczone Królestwo sugeruje, że podział zakładający wykorzystanie przedmiotowych pojazdów w 50 % na użytek służbowy i w 50 % na użytek prywatny (czy też użytek do jakichkolwiek celów innych niż działalność przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 26 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE) w dalszym ciągu odzwierciedla ogólne wykorzystanie do celów służbowych i prywatnych samochodów będących przedmiotem leasingu lub najmu przez podatników w Zjednoczonym Królestwie. Z tego też względu właściwe jest przedłużenie środka stanowiącego odstępstwo.

Zjednoczone Królestwo zwróciło się z wnioskiem o upoważnienie do dalszego stosowania odstępstwa do końca okresu wdrożenia przewidzianego w umowie o wystąpieniu. Należy tu zauważyć, że w dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo notyfikowało swój zamiar wystąpienia z Unii Europejskiej zgodnie z art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z art. 50 ust. 3 TUE Traktaty przestają mieć zastosowanie do występującego państwa od dnia wejścia w życie umowy o wystąpieniu lub, w przypadku jej braku, dwa lata po notyfikacji, chyba że Rada Europejska w porozumieniu z danym państwem członkowskim podejmie jednomyślnie decyzję o przedłużeniu tego okresu. Okres ten został przedłużony trzykrotnie, ostatnio na mocy decyzji Rady (UE) 2019/1810, która przedłużyła go do dnia 31 stycznia 2020 r. W dniu 11 stycznia 2019 r., decyzją (UE) 2019/274, Rada zatwierdziła podpisanie umowy o wystąpieniu uzgodnionej na szczeblu negocjatorów w dniu 14 listopada 2018 r. Unia potwierdziła, że jest gotowa do szybkiego podpisania umowy i zawarcia jej w przypadku zatwierdzenia przez Parlament Zjednoczonego Królestwa umowy o wystąpieniu. Część czwarta umowy o wystąpieniu przewiduje okres przejściowy rozpoczynający się z dniem wejścia w życie umowy, podczas którego prawo Unii nadal ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie zgodnie z tą umową. W każdym przypadku niniejsza decyzja ma zastosowanie jedynie dopóty, dopóki prawo Unii ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie. W związku z tym, biorąc pod uwagę niepewność dotyczącą daty wejścia w życie umowy o wystąpieniu, uznaje się, że najbardziej odpowiednim rozwiązaniem jest wprowadzenie klauzuli wygaśnięcia ustalonej na dzień 31 grudnia 2022 r. W przypadku, gdyby miał być złożony nowy wniosek o przedłużenie wykraczające poza dzień 31 grudnia 2022 r., Zjednoczone Królestwo jest proszone o przedstawienie nowego sprawozdania nie później niż do dnia 1 kwietnia 2022 r. Niemniej jednak w przypadku wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej bez porozumienia lub w przypadku ratyfikacji umowy o wystąpieniu odstępstwo powinno przestać obowiązywać w zależności od tego, co nastąpi wcześniej: dnia 31 grudnia 2022 r. lub w dniu wystąpienia z Unii bez porozumienia lub w dniu zakończenia okresu przejściowego przewidzianego w umowie o wystąpieniu w przypadku ratyfikacji umowy o wystąpieniu.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Podobne odstępstwa w odniesieniu do prawa do odliczenia zostały przyznane innym państwom członkowskim.