W wielu konfliktach coraz częściej zdarzają się bezpośrednie i często świadome ataki kombatantów, których celem jest ludność cywilna, szpitale i szkoły, co stanowi naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego. W 2019 r. zgłoszono 277 ataków przeciwko pracownikom humanitarnym, w których zginęło 125 osób. W wielu przypadkach kryzysów agencje udzielające pomocy muszą również mierzyć się z przeszkodami administracyjnymi oraz innymi ograniczeniami, które mogą zmniejszać ich możliwości, jeżeli chodzi o dostęp do osób dotkniętych kryzysem. Środki izolacji związane z COVID-19 oraz wynikające z nich ograniczenia w przemieszczaniu się spowodowały powstanie kolejnej warstwy wyzwań w udzielaniu pomocy społecznościom dotkniętym kryzysem.

W 2020 r. kwota wszystkich apeli ONZ o pomoc humanitarną wzrosła do niemal 32,5 mld EUR – jest ona najwyższa w historii, co wynika również z pandemii COVID-19. Ponadto istnieje luka w finansowaniu w wysokości 17,5 mld EUR – kwota ta stanowi ponad połowę całości. Według ONZ na pokrycie jej apeli o pomoc humanitarną w 2021 r. potrzeba na początek 29 mld EUR. Mimo że UE i niektórzy inni darczyńcy znacznie zintensyfikowali w ostatnich latach swoje działania, a globalne środki finansowe na pomoc humanitarną przeznaczone na apele ONZ o pomoc humanitarną wzrosły z 4,1 mld EUR w 2012 r. do 15 mld EUR w 2020 r., globalna luka w finansowaniu pomocy humanitarnej szybko się powiększa. Luka ta stanie się prawdopodobnie jeszcze większa, ponieważ gospodarki darczyńców pozostaną pod presją w związku z gospodarczymi i społecznymi skutkami COVID-19. Niektórzy najwięksi darczyńcy ogłosili już cięcia w swoich budżetach na pomoc humanitarną lub zmniejszenie swojego wkładu w działania służące przezwyciężaniu poważnych kryzysów. Niepokojący jest fakt, że globalne środki finansowe na pomoc humanitarną w dalszym ciągu zależą w dużej mierze od bardzo ograniczonej liczby darczyńców: w 2020 r. dziesięciu największych darczyńców zapewniało 83 % zgłoszonego finansowania. To samo ma miejsce wewnątrz UE, gdzie przeważająca część ogółu unijnych środków finansowych na pomoc humanitarną pochodzi z budżetu bardzo niewielkiej liczby państw członkowskich oraz budżetu UE. Nie jest to zrównoważony sposób finansowania.

Zmiana klimatu pogłębia degradację środowiska i potęguje konsekwencje niezrównoważonego gospodarowania zasobami naturalnymi, zwiększając jednocześnie potrzeby humanitarne. Poza coraz częstszymi i coraz bardziej poważnymi zagrożeniami naturalnymi, które powodują klęski żywiołowe, zmiana klimatu i degradacja środowiska są jednymi z przyczyn leżących u podstaw konfliktów, braku bezpieczeństwa żywnościowego i przymusowego wysiedlania. W 2018 r. około 108 mln osób wymagało międzynarodowej pomocy humanitarnej w wyniku burz, powodzi, susz i pożarów roślinności. Do 2050 r. wskutek klęsk żywiołowych związanych ze zmianą klimatu oraz z powodu skutków społeczno-ekonomicznych wywoływanych przez zmianę klimatu pomocy humanitarnej będzie mogło potrzebować co roku ponad 200 mln osób.

Od czasu wybuchu pandemii COVID-19 globalna odpowiedzialność UE jako podmiotu działającego w dziedzinie pomocy humanitarnej stała się bardziej wyraźna niż kiedykolwiek wcześniej. Prognozuje się, że w 2021 r. na skutek pandemii w skrajne ubóstwo popadnie 150 mln osób. Pandemia COVID-19 spowodowała nasilenie istniejących wcześniej słabości i nierówności oraz dodatkowe zwiększenie potrzeb humanitarnych. Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ) szacuje, że w 2021 r. pomocy humanitarnej będzie potrzebowało niemal 235 mln osób – jedna na 33 osoby na całym świecie. Jest to wzrost o 40 % w stosunku do szacowanych potrzeb z 2020 r. (przed pandemią COVID-19), a od 2014 r. wzrost ten jest niemal trzykrotny. Od 2010 r. liczba wysiedleńców wzrosła dwukrotnie, a do końca 2019 r. ich liczba wyniosła 79,5 mln osób. Przeciętny kryzys humanitarny trwa teraz ponad dziewięć lat, a wiele z nich, w tym w krajach sąsiadujących z Europą, trwa znacznie dłużej. W efekcie zbyt wiele kryzysów humanitarnych zostaje „zapomnianych”.

Pomoc humanitarna będzie teraz jednak musiała zmierzyć się z niespotykanymi dotychczas wyzwaniami spotęgowanymi przez pandemię COVID-19. Potrzeby humanitarne są na rekordowo wysokim poziomie, co w dużej mierze spowodowane jest wznowieniem państwowych konfliktów w połączeniu z oddziaływaniem zmian klimatu, degradacją środowiska, wzrostem liczby ludności na świecie oraz nieudolnymi rządami. Rośnie jednak luka między potrzebami humanitarnymi a dostępnymi na świecie zasobami. Podstawowe normy i zasady są kwestionowane na skalę rzadko spotykaną w przeszłości, przez co udzielanie pomocy jest trudniejsze i bardziej niebezpieczne.

Mimo że większość pomocy humanitarnej UE jest przydzielana w ujęciu rocznym, Komisja Europejska przeprowadziła pilotaż wieloletnich i obejmujących wiele krajów „partnerstw programowych”, w tym we współpracy z Międzynarodowym Komitetem Czerwonego Krzyża. Celem tych partnerstw jest zapewnienie większej elastyczności partnerom w zakresie pomocy humanitarnej oraz ograniczenie obciążenia administracyjnego zarówno dla partnerów w zakresie pomocy humanitarnej, jak i dla Komisji przy jednoczesnym zwiększeniu do maksimum wpływu finansowania unijnego i poprawie widoczności UE. To pilotażowe podejście będzie rozszerzane na podmioty i agencje ONZ oraz inne organizacje międzynarodowe.

Już w 2016 r. podczas Światowego Szczytu Humanitarnego główni darczyńcy i organizacje niosące pomoc humanitarną uznały strukturalne wyzwania związane z rosnącymi potrzebami i ograniczoną bazą zasobów. Podmioty te uzgodniły tzw. „wielki układ” (ang. „Grand Bargain”) mający na celu dostosowanie praktyk pracy darczyńców i organizacji pomocowych w celu zwiększenia do maksimum skuteczności i siły oddziaływania. Dziś przewodnie idee leżące u podstaw wielkiego układu mają większe znaczenie i pilniejszy charakter niż kiedykolwiek wcześniej: elastyczność po stronie darczyńcy w celu umożliwienia partnerom w zakresie pomocy humanitarnej szybkiego i adekwatnego reagowania przy jednoczesnej harmonizacji często uciążliwych wymogów poszczególnych darczyńców w zakresie sprawozdawczości. W zamian organizacje pomocowe odnowiły swoje zobowiązanie do przeprowadzania skoordynowanej oceny potrzeb, odpowiedzialności względem beneficjentów i podatników, przejrzystości i widoczności pomocy darczyńców przy jednoczesnym zapewnieniu, aby jak największa część środków dotarła do osób potrzebujących pomocy. Równocześnie kluczowe znaczenie ma fakt, aby można było szybko pozyskać finansowanie w ramach reakcji na nieprzewidziane sytuacje wyjątkowe (co udowodniła pandemia COVID-19) i częściej występujące nagłe klęski żywiołowe, takie jak te spowodowane zmianą klimatu. UE będzie dążyła do dalszej modernizacji swoich mechanizmów finansowania w celu zaoferowania swoim partnerom w zakresie pomocy humanitarnej większej elastyczności operacyjnej przy jednoczesnym zwiększeniu wartości dodanej i widoczności pomocy UE.

Dostęp dzieci znajdujących się w sytuacji kryzysowej do bezpiecznego i konsekwentnego kształcenia ma kluczowe znaczenie, choć jest to założenie dalekie od rzeczywistości wszędzie na świecie. Placówki edukacyjne – oraz sami uczniowie – coraz częściej stają się świadomym celem brutalnych ataków, zwłaszcza w Sahelu. W międzyczasie – mimo że w wielu miejscach rozwiązania cyfrowe i rozwiązania zdalne pomogły w zapewnieniu pewnego stopnia ciągłości dla uczniów podczas pandemii COVID-19 – dostęp do tych możliwości jest poza zasięgiem wielu odbiorców pomocy humanitarnej, przy czym szczególne trudności w dostępie do edukacji odczuwają dzieci uchodźców i dzieci wewnętrznie przesiedlone. ONZ szacuje, że w przypadku niemal 24 mln dzieci i osób młodych znajdujących się w sytuacji kryzysu humanitarnego istnieje ryzyko, że nie powrócą one do szkoły w związku z pandemią COVID-19. Na większe ryzyko narażone są dziewczęta, gdyż nieuczęszczanie do szkoły w wielu przypadkach prowadzi do wczesnych i przymusowych małżeństw. UE będzie w dalszym ciągu kłaść mocny nacisk na wspieranie ochrony dzieci i edukację w sytuacjach nadzwyczajnych, w szczególności na dostęp do edukacji dla dziewcząt w kontekstach pomocy humanitarnej. W dalszym ciągu będzie też przydzielać na ten priorytet co najmniej 10 % swojego rocznego budżetu na pomoc humanitarną (wzrost z 1 % w 2015 r.) oraz w pełni zaangażuje się w realizację deklaracji w sprawie bezpiecznych szkół.

W centrum pomocy humanitarnej UE pozostaną zdecydowanie ludzie, a beneficjenci pomocy będą mogli mieć znaczący udział w podejmowaniu decyzji, które ich dotyczą. UE jest zobowiązana także do zaspokajania potrzeb i przestrzegania praw poszczególnych grup, w tym kobiet, dzieci, osób starszych i osób z niepełnosprawnościami. Jest to wkład w realizację ogólnej unijnej agendy na rzecz równości, która należy do głównych priorytetów Komisji Europejskiej.

Ciągłe włączanie ochrony dla osób, które znalazły się w sytuacjach kryzysowych, w tym poprzez zapobieganie przemocy seksualnej, przemocy ze względu na płeć oraz seksualnemu wykorzystywaniu, niegodziwemu traktowaniu w celach seksualnych oraz molestowaniu seksualnemu, a także ograniczanie tych zjawisk i reagowanie na nie, pozostanie zasadniczym elementem pomocy humanitarnej UE zgodnie z unijnym planem działania w sprawie równości płci. UE będzie w dalszym ciągu popierać globalne Wezwanie do działania w celu ochrony przed przemocą uwarunkowaną płcią w sytuacjach nadzwyczajnych. Dochowa także swoich zobowiązań do szybkiego reagowania na wszelkiego rodzaju uchybienia w sektorze pomocy międzynarodowej oraz do zwiększenia odpowiedzialności.

Działania UE w zakresie pomocy humanitarnej w dalszym ciągu będą realizowane zgodnie z zasadą „nie szkodzić” w odniesieniu do społeczności dotkniętych kryzysem oraz środowiska; zostaną także dołożone wszelkie starania, aby działania te były też uwrażliwione na konflikty i aby nie przyczyniały się nieumyślnie do eskalacji konfliktu. W ramach działań w zakresie pomocy humanitarnej w dalszym ciągu będzie promowana i wzmacniana skuteczna humanitarna koordynacja cywilno-wojskowa, tak aby chronić przestrzeń humanitarną.

Konsensus europejski w sprawie pomocy humanitarnej pozostaje ramami odniesienia dla operacji humanitarnych UE. Wraz z rozporządzeniem dotyczącym pomocy humanitarnej konsensus określa szczególny charakter i zadania pomocy humanitarnej: pomoc humanitarną UE świadczy się wyłącznie na podstawie potrzeb zgodnie z zasadami dobrej pomocy humanitarnej. Jak przypomniano także w unijnym zintegrowanym podejściu do konfliktów i kryzysów zewnętrznych, na pomoc humanitarną UE nie mają wpływu żadne cele polityczne, strategiczne, wojskowe ani gospodarcze. Ma to także kluczowe znaczenie w kontekście zapewnienia, aby pomocy można było udzielać osobom dotkniętym kryzysem w warunkach skomplikowanej sytuacji politycznej i w zakresie bezpieczeństwa.

Środki cyfrowe mają kluczowe znaczenie dla bezpiecznego dostarczenia transferów gotówkowych. W miarę dostępności mogą one także odegrać istotną rolę we wprowadzaniu nauki na odległość do edukacji w sytuacjach nadzwyczajnych zgodnie z Planem działania w dziedzinie edukacji cyfrowej oraz we wdrożeniu systemów wczesnego ostrzegania o klęskach żywiołowych, monitorowania przymusowego wysiedlania oraz ocen potrzeb przeprowadzanych na odległość. UE będzie dalej rozszerzać wykorzystywanie w swoich operacjach humanitarnych bezpiecznych i skutecznych narzędzi cyfrowych, w szczególności w ramach programów siatek bezpieczeństwa socjalnego umożliwiających reagowanie na wstrząsy, takich jak siatka bezpieczeństwa socjalnego w sytuacjach nadzwyczajnych w Turcji (największy program humanitarny w historii UE), a także w celu umożliwienia konektywności odbiorców pomocy z pełnym poszanowaniem wymogów ochrony danych.

Wykorzystywanie transferów gotówkowych jest obecnie powszechnie uznawane za najbardziej sprawny i skuteczny sposób przekazywania pomocy osobom dotkniętym konfliktami lub klęskami żywiołowymi. UE już dawno zobowiązała się do wykorzystywania pomocy gotówkowej w kontekście pomocy humanitarnej zawsze wtedy, gdy jest to możliwe i właściwe. Współpracuje ona także z kluczowymi partnerami w celu zapewnienia, aby możliwie największa część finansowania przekazywanego na program pomocy gotówkowej docierała do beneficjentów końcowych.

Potencjał ten będzie funkcjonował jako uzupełnienie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności i będzie opierał się na gotowości operacyjnej Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego UE. Jego celem będzie dalsze umożliwianie prowadzenia operacji humanitarnych przez partnerów UE i państwa członkowskie, a jego wdrażanie będzie przebiegać w ścisłej koordynacji z państwami członkowskimi. W razie potrzeby potencjał zostanie wykorzystany do ułatwienia logistyki, w tym transportu, umożliwiając łączenie zasobów i ułatwiając ich rozmieszczanie oraz podejmowanie pierwszych działań w terenie. W jego ramach można by na przykład oferować oceny logistyczne, wsparcie dla początkowego rozmieszczenia, wsparcie dla zarządzania zaopatrzeniem, gromadzenia zapasów, transportu lub dystrybucji artykułów pierwszej potrzeby, w tym szczepionek na COVID-19, oraz dostarczania ich w krajach, w których panuje niestabilna sytuacja. Mógłby on również jeszcze bardziej zwiększyć potencjał UE w zakresie udzielania pomocy medycznej w przypadku sytuacji stanu zagrożenia zdrowia w przyszłości, w oparciu o istniejący europejski korpus medyczny, w stosownych przypadkach we współpracy z przyszłą Grupą Zadaniową UE ds. Zdrowia, która ma zostać utworzona pod patronatem Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC), aby wspierać działania podejmowane na szczeblu lokalnym w odpowiedzi na pojawianie się ognisk chorób zakaźnych w synergii z Unijnym Mechanizmem Ochrony Ludności oraz aby zwiększać poziom gotowości w państwach członkowskich i państwach trzecich. Ponadto wspomniane działania będą również uzupełniały inne inicjatywy UE, które mogą przyczyniać się do wspierania unijnych operacji humanitarnych, takie jak np. udział wolontariuszy za pośrednictwem Europejskiego Korpusu Solidarności, który stanowi pojedynczy punkt dostępu do działań solidarnościowych w całej Unii i poza jej granicami.

W okresie od maja do października 2020 r. UE z powodzeniem zrealizowała 67 operacji w ramach unijnego humanitarnego mostu powietrznego skierowanych do 20 państw na czterech kontynentach. W ramach tej inicjatywy, finansowanej z budżetu UE przeznaczonego na pomoc humanitarną, wysłano 1 150 ton ładunku w postaci niezbędnych środków pomocy medycznej i humanitarnej oraz 1 700 przedstawicieli personelu medycznego i pracowników humanitarnych, a także innych pasażerów.

Gotowość na wypadek klęsk żywiołowych stanowi już integralną część unijnych działań w zakresie pomocy humanitarnej, na którą przeznacza się specjalny budżet, i jest kluczowym elementem długoterminowego programu działań UE na rzecz ograniczania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi. Coraz większy wpływ zmiany klimatu i degradacji środowiska zagraża jednak powodzeniu samych operacji humanitarnych. Zmiana klimatu nie tylko powoduje nasilenie klęsk żywiołowych, ale stanowi również czynnik zwielokrotniający zagrożenie, który komplikuje i przedłuża sytuacje konfliktowe, zwiększając tym samym potrzeby humanitarne. Duże znaczenie ma zatem zapewnienie, aby w operacjach humanitarnych – niezależnie od czasu i miejsca ich prowadzenia – uwzględniać kwestie związane z klimatem i środowiskiem (w tym świadomość ryzyka), ze szczególnym naciskiem na wspieranie przystosowania się do zmiany klimatu i odporności środowiska w ramach opracowywania programów pomocy humanitarnej w krajach i regionach najbardziej narażonych na występowanie klęsk żywiołowych.

W szczególności podejścia antycypacyjne do operacji humanitarnych mogą pomóc wzmocnić odporność społeczności, w tym grup objętych przymusowym wysiedleniem, w regionach podatnych na zagrożenia związane z klimatem oraz na inne zagrożenia. Skuteczność takich podejść zależy od dostępu do wystarczająco wiarygodnych informacji za pośrednictwem systemów wczesnego ostrzegania, w tym wskaźników lub innych kryteriów umożliwiających podjęcie działań. Opierając się na większej liczbie partnerstw ze społecznościami działaczy na rzecz klimatu i społecznościami naukowymi, UE będzie zwiększać skalę wykorzystania tych podejść. UE wykorzysta również swoje przewodnictwo w platformie reagowania na wysiedlenia wywołane klęskami żywiołowymi w 2022 r. do promowania globalnych starań na rzecz ochrony osób przymusowo wysiedlonych wskutek klęsk żywiołowych i zmiany klimatu.

W lipcu 2020 r. prognozy dostarczone przez globalny system informacji o powodziach w ramach unijnej usługi programu Copernicus w zakresie zarządzania kryzysowego (narzędzie dostępne w ramach Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności) umożliwiły partnerom w zakresie pomocy humanitarnej w Bangladeszu podjęcie szybkich działań w odpowiedzi na silne powodzie, zapewniając pomoc w postaci świadczeń pieniężnych dla 3 300 rodzin na obszarach, które najbardziej ucierpiały.

Pomimo rosnących humanitarnych skutków zmiany klimatu do państw najbardziej podatnych na zagrożenia dociera zbyt mało światowych środków finansowych przeznaczonych na działania związane z klimatem. Należy pilnie zapewnić dodatkowe finansowanie na szczeblu międzynarodowym na rzecz działań służących przystosowaniu się do zmiany klimatu, korzystając zarówno ze źródeł publicznych, jak i ze źródeł prywatnych. Aby uniknąć większego obciążenia systemu pomocy humanitarnej, UE będzie nadal opowiadać się za skierowaniem znacznie większej ilości funduszy na rzecz klimatu na zwiększenie odporności i stopnia przystosowania w miejscach, w których jest to najbardziej potrzebne. Skuteczność tego działania można zapewnić jedynie poprzez przyjęcie zintegrowanego podejścia do budowania odporności na zmianę klimatu i w obszarze środowiska, które to podejście obejmuje współpracę podmiotów prowadzących działania w dziedzinie pomocy humanitarnej, rozwoju i budowania pokoju, koncentrując się na zapobieganiu i gotowości oraz korzystając z wiedzy specjalistycznej zawartej w politykach na rzecz klimatu i środowiska oraz uzyskanej od społeczności naukowych.

Chociaż w wieloletnich ramach finansowych UE na lata 2021–2027 pomocy humanitarnej nie objęto celem dotyczącym uwzględniania kwestii klimatu polegającym na przeznaczaniu 30 % środków na cele związane z klimatem, przyczynia się ona jednak do realizacji działań w dziedzinie klimatu. W ramach wkładu w ogólne starania w zakresie monitorowania wydatków UE na cele związane z klimatem Komisja dobrowolnie zastosuje takie monitorowanie do unijnej pomocy humanitarnej.

Darczyńcy i podmioty udzielające pomocy humanitarnej powinni dawać przykład. UE będzie zatem również wspierać podejmowane przez partnerów w zakresie pomocy humanitarnej działania na rzecz zmniejszenia ich śladu środowiskowego. Jednocześnie Komisja będzie kontynuować proces „ekologizacji” swojej sieci humanitarnej w terenie (ECHOField) i swojej siedziby głównej w ramach wspierania Europejskiego Zielonego Ładu.

Cel: Dalsze uwzględnianie wpływu zmiany klimatu i czynników środowiskowych w polityce i praktyce w zakresie pomocy humanitarnej oraz wzmocnienie koordynacji z podmiotami prowadzącymi działania na rzecz rozwoju, bezpieczeństwa oraz klimatu lub środowiska w celu budowania odporności społeczności szczególnie podatnych na zagrożenia. Główne działania: ·Znaczne zwiększenie udziału funduszy na rzecz klimatu przeznaczonych na zwiększenie odporności i przystosowania w krajach i regionach najbardziej narażonych na występowanie klęsk żywiołowych, zgodnie z nową strategią UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu oraz w ramach podejścia opartego na powiązaniu między aspektami humanitarnymi a rozwojowymi i pokojowymi. ·Zwiększenie odporności na zmianę klimatu i w obszarze środowiska wśród słabszych grup społecznych poprzez podejście oparte na powiązaniu między aspektami humanitarnymi a rozwojowymi i pokojowymi oraz zapewnienie rozpowszechniania i wdrażania nowych wytycznych dotyczących gotowości na wypadek klęsk żywiołowych wśród partnerów UE w zakresie pomocy humanitarnej, w ścisłej koordynacji z podmiotami prowadzącymi działania na rzecz rozwoju i klimatu. ·Dalsze rozwijanie i stosowanie podejść opartych na analizie ryzyka, w tym finansowania ryzyka, oraz zwiększanie skali działań antycypacyjnych w różnych kontekstach związanych z pomocą humanitarną i objętych nią regionach. ·Przygotowanie wytycznych i szkoleń dla partnerów UE w zakresie pomocy humanitarnej dotyczących ekologizacji pomocy humanitarnej w celu zmniejszenia śladu środowiskowego i klimatycznego pomocy humanitarnej. ·Monitorowanie wydatków na cele związane z klimatem w ramach rozporządzenia w sprawie pomocy humanitarnej UE.

3.4Wspólne działania: rozszerzanie bazy zasobów, eliminowanie przyczyn leżących u podstaw kryzysów i ostatecznie zmniejszanie potrzeb

Eliminowanie przyczyn leżących u podstaw i rozwijanie powiązania między aspektami humanitarnymi a rozwojowymi i pokojowymi

Celem pomocy humanitarnej jest zapewnienie pomocy doraźnej osobom dotkniętym kryzysem. Sama pomoc humanitarna nie rozwiązuje i nie może rozwiązać złożonych problemów leżących u podstaw konfliktów i innych kryzysów, czy byłyby to kwestie społeczno-gospodarcze, związane ze sprawowaniem rządów czy też środowiskowe. Wszystkimi tymi czynnikami należy nadal zajmować się w sposób całościowy – poprzez podjęcie wyzwań w zakresie sprawowania rządów, poszanowanie praw podstawowych ludności, uwzględnienie nierówności, zapewnienie dostępu do podstawowych usług, do wymiaru sprawiedliwości, możliwości gospodarczych i bezpieczeństwa, a także poprzez stawienie czoła wyzwaniom związanym z klimatem i środowiskiem. Międzynarodowe wsparcie w każdej sytuacji kryzysowej będzie miało trwały wpływ tylko wówczas, gdy będzie szło w parze ze zdecydowanym zobowiązaniem organów krajowych i lokalnych do umieszczenia ludzi w centrum tych wysiłków – poprzez zwalczanie wykluczenia, ochronę praw i zapewnienie odpowiedzialności. Założenie to musi stanowić podstawę podejścia UE do konfliktów i kryzysów.

W ramach tych starań UE zintensyfikuje swoje działania mające na celu powiązanie pomocy humanitarnej z rozwojem i budowaniem pokoju. Pomoc humanitarna nie ma stanowić długoterminowego rozwiązania potrzeb ludzi, którzy ucierpieli w wyniku kryzysu. W ramach powiązania między aspektami humanitarnymi a rozwojowymi i pokojowymi UE uruchomi wszystkie instrumenty potrzebne nie tylko do zaspokojenia krótkoterminowych potrzeb, ale również do zapewnienia długoterminowych rozwiązań, a w przypadku konfliktów – do przyczynienia się do budowania trwałego pokoju. Wiąże się to z przeprowadzeniem wspólnej analizy i opracowaniem ram reagowania operacyjnego, a także z przyjęciem podejścia uwrażliwionego na konflikty, tak aby pomoc zewnętrzna nie przyczyniała się nieumyślnie do eskalacji konfliktu.

Podejście oparte na powiązaniach stanowi obecnie rzeczywistość w pomocy zewnętrznej UE w wielu krajach niestabilnych i podatnych na konflikty. Obejmuje to zarówno sześć wyznaczonych przez UE w 2017 r. krajów pilotażowych (Czad, Irak, Mjanma/Birma, Nigeria, Sudan i Uganda), jak i inne konteksty (np. wspólne ramy uwzględniające aspekty humanitarne oraz rozwojowe i pokojowe w odpowiedzi na kryzys w Syrii, które wprowadzono w Libanie i Jordanii). Przykłady obejmują:

·wspieranie siatki bezpieczeństwa socjalnego opracowanej z zachowaniem ścisłej koordynacji między podmiotami świadczącymi pomoc humanitarną i rozwojową;

·skoordynowane wsparcie na rzecz gotowości na wypadek klęsk żywiołowych i odporności na nie w ramach środków finansowych na pomoc humanitarną i rozwojową (zwłaszcza w regionach, w których występują poważna degradacja gruntów, niedobór wody i zmiana klimatu, takich jak Sahel);