[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 21.4.2010

KOM(2010)172 wersja ostateczna

2010/0093 (NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie zawarcia konwencji regionalnej w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

EN

UZASADNIENIE

KONTEKST WNIOSKU

Podstawa i cele wniosku

Obecnie paneurośródziemnomorska strefa kumulacji obejmuje Unię Europejską, państwa EFTA (Islandię, Norwegię, Szwajcarię, Liechtenstein), uczestników procesu barcelońskiego (Algierię, Egipt, Izrael, Jordanię, Liban, Maroko, Syrię, Tunezję, Turcję, Palestynę) oraz Wyspy Owcze.

Paneurośródziemnomorski system kumulacji pochodzenia składa się z wielu umów, ustanawiających m.in. przepisy o wolnym handlu oparte o sieć jednakowych reguł pochodzenia umożliwiających kumulację diagonalną w grupie państw strefy. W przyszłości ta strefa kumulacji będzie się powiększać.

Od czasu wdrożenia paneurośródziemnomorskiego systemu kumulacji wzrosły trudności dotyczące zarządzania obecnym systemem indywidualnych protokołów. Każda zmiana protokołu mającego zastosowanie do dwóch krajów partnerskich strefy paneurośródziemnomorskiej oznacza takie same zmiany każdego protokołu obowiązującego w ramach strefy. Komisja Europejska przedstawiła zatem pomysł oparcia diagonalnej kumulacji pochodzenia na jednym instrumencie prawnym mającym formę konwencji regionalnej w sprawie preferencyjnych reguł pochodzenia (zwanej dalej „konwencją”), do której odnosiłyby się poszczególne umowy o wolnym handlu stosowane między krajami strefy. Pomysł takiej konwencji analizowano już w 2003 r., ale jego realizacji nie rozpoczęto.

Na Konferencji ministrów ds. handlu państw eurośródziemnomorskich w Lizbonie w październiku 2007 r. przywrócono pomysł konwencji, a ministrowie wyrazili zgodę na rozpoczęcie prac redakcyjnych nad wspólną konwencją w sprawie preferencyjnych reguł pochodzenia dla strefy paneurośródziemnomorskiej celem zastąpienia obecnego Systemu protokołów w sprawie reguł pochodzenia. W tym celu wykonanie potrzebnych prac o charakterze technicznym powierzono paneurośródziemnomorskiej grupie roboczej.

Na tej samej konferencji ministrowie ds. handlu państw eurośródziemnomorskich podjęli decyzję o włączeniu do przedmiotowej strefy kumulacji uczestników procesu stabilizacji i stowarzyszenia (Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Czarnogóry i Serbii oraz Kosowa – zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244/99) oraz powierzyli paneurośródziemnomorskiej grupie roboczej przygotowanie niezbędnych w tym celu zmian technicznych. Włączenie powyższych państw do paneurośródziemnomorskiego systemu kumulacji nastąpi przez zawarcie niniejszej konwencji.

W dniu 26 listopada 2009 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie konwencji z państwami EFTA, uczestnikami procesu barcelońskiego, uczestnikami procesu stabilizacji i stowarzyszenia oraz Wyspami Owczymi. Komisja spełniła wszystkie wytyczne negocjacyjne:

- Konwencja umożliwia skuteczniejsze zarządzanie paneurośródziemnomorskim systemem kumulacji, ułatwiając w ten sposób stosowanie procedury wprowadzania zmian do reguł pochodzenia.

- W ramach konwencji powołany zostanie wspólny komitet uprawniony do wprowadzania zmian do postanowień konwencji oraz do podejmowania decyzji w sprawie przystąpienia kolejnych państw.

- Konwencja umożliwia uwzględnienie sytuacji, w której obecne postanowienia nie będą wspólne dla wszystkich Umawiających się Stron w przyszłości.

- Konwencja jest otwarta na potencjalne przyszłe rozszerzenie zasięgu geograficznego kumulacji na sąsiednie państwa i terytoria.

- Wspólny komitet może zmieniać przepisy konwencji na mocy jednogłośnych decyzji, aby lepiej przystawały do kontekstu gospodarczego.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej Komisja reprezentuje Unię we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 3 konwencji. Kiedy wspólny komitet zostanie wezwany do przyjęcia aktów mających skutki prawne, w szczególności zgodnie z art. 4 konwencji, stanowiska, które mają zostać przyjęte w imieniu Unii zostaną ustalone zgodnie z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Kontekst ogólny

Komisja aktywnie uczestniczyła w rozpoczętym w 2007 r. procesie, którego celem było opracowanie projektu tekstu konwencji w ramach paneurośródziemnomorskiej grupy roboczej. Ostateczny projekt został omówiony i zatwierdzony przez tę grupę w dniu 29 października 2009 r.

Ministrowie ds. handlu państw eurośródziemnomorskich podpisali tekst konwencji na konferencji, która odbyła się w Brukseli w dniu 9 grudnia 2009 r.

Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Konwencja konsoliduje wszystkie protokoły w sprawie reguł pochodzenia obowiązujące między partnerami paneurośródziemnomorskiego systemu kumulacji pochodzenia.

Konwencja obejmuje wszystkie protokoły w sprawie reguł pochodzenia, które obowiązują partnerów uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszenia i państwa i terytoria strefy paneurośródziemnomorskiej.

Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii

Decyzja, której dotyczy wniosek, jest zgodna z polityką handlową Unii.

KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW

Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Konsultacje z państwami członkowskimi w sprawie projektu konwencji przeprowadzano regularnie w ramach sekcji ds. pochodzenia towarów Komitetu Kodeksu Celnego.

W ramach paneurośródziemnomorskiej grupy roboczej przeprowadzono konsultacje z partnerami paneurośródziemnomorskimi, a ostateczny tekst załączony do niniejszego wniosku jest wynikiem obrad tej grupy.

Ministrowie ds. handlu państw eurośródziemnomorskich podpisali tekst konwencji na konferencji, która odbyła się w Brukseli w dniu 9 grudnia 2009 r.

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.

Ocena skutków

Nie zaistniała potrzeba przeprowadzenia oceny skutków.

ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

Krótki opis proponowanych działań

Zawarcie konwencji

Podstawa prawna

Artykuł 207 ust. 4 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a).

Zasada pomocniczości

Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

Zasada proporcjonalności

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności.

Nie występuje dodatkowe obciążenie finansowe ani administracyjne.

Wybór instrumentów

Proponowany instrument: Decyzja Rady

Inne instrumenty byłyby niewłaściwe z następującego względu:

Konwencja ma zostać zawarta w imieniu Unii Europejskiej.

WPłYW NA BUDżET

Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii

INFORMACJE DODATKOWE

Klauzula przeglądu/rewizji/wygaśnięcia

Nie dotyczy.

2010/0093 (NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie zawarcia konwencji regionalnej w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 6 lit. a),

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. W dniu 26 listopada 2009 r. Rada upoważniła Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (zwanej dalej „konwencją”) z państwami EFTA, uczestnikami procesu barcelońskiego, uczestnikami procesu stabilizacji i stowarzyszenia oraz Wyspami Owczymi.

2. W dniu 9 grudnia 2009 r. ministrowie ds. handlu państw eurośródziemnomorskich podpisali tekst konwencji podczas konferencji w Brukseli.

3. Zgodnie z decyzją Rady […/…] z dnia […] r. i z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie konwencja została podpisana w imieniu Unii Europejskiej w dniu […] r.

4. Należy zatem zawrzeć konwencję,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zawiera się regionalną konwencję w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia.

Tekst konwencji załączono do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady wyznacza osobę uprawnioną do złożenia dokumentu przyjęcia, przewidzianego w art. 10 konwencji w imieniu Unii Europejskiej.

Artykuł 3

Komisja reprezentuje Unię we wspólnym komitecie ustanowionym na mocy art. 3 konwencji.

Artykuł 4

Decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Data wejścia w życie konwencji zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

regionalna konwencja w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia

Unia Europejska

Republika Islandii, Królestwo Norwegii, Konfederacja Szwajcarska, Księstwo Liechtenstein,

zwane dalej „państwami EFTA”,

Algierska Republika Ludowo-Demokratyczną, Arabska Republika Egiptu, Państwo Izrael, Jordańskie Królestwo Haszymidzkie, Republika Libańska, Królestwo Marokańskie, Syryjska Republika Arabska, Republika Tunezyjska, Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, Republika Turcji,

zwane dalej „uczestnikami procesu barcelońskiego”,

Republika Albanii, Bośnia i Hercegowina, Republika Chorwacji, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Czarnogóra, Republika Serbii, jak również Kosowo na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/99,

zwane dalej „uczestnikami procesu stabilizacji i stowarzyszenia”,

Królestwo Danii w odniesieniu do Wysp Owczych,

zwanych dalej „Wyspami Owczymi”,

UWZGLĘDNIAJĄC, że paneurośródziemnomorski system kumulacji pochodzenia składa się z sieci umów o wolnym handlu i przewidujących jednakowe reguły pochodzenia umożliwiające kumulację diagonalną,

UWZGLĘDNIAJĄC potencjalne przyszłe rozszerzenie zasięgu geograficznego diagonalnej kumulacji na sąsiednie państwa i terytoria,

UWZGLĘDNIAJĄC trudności dotyczące zarządzania obecną siecią dwustronnych protokołów w sprawie reguł pochodzenia obowiązujących państwa i terytoria strefy paneurośródziemnomorskiej, pożądana jest transpozycja istniejącego dwustronnego Systemu reguł pochodzenia na ramy wielostronne, bez uszczerbku dla zasad ustanowionych w odpowiednich umowach ani dla żadnych innych związanych z nimi umów dwustronnych,

UWZGLĘDNIAJĄC, że każda zmiana protokołu w sprawie reguł pochodzenia mającego zastosowanie do dwóch krajów partnerskich strefy paneurośródziemnomorskiej oznacza takie same zmiany każdego protokołu obowiązującego w ramach strefy,

UWZGLĘDNIAJĄC, że reguły pochodzenia będą wymagały zmian w celu dostosowywania ich do kontekstu gospodarczego,

UWZGLĘDNIAJĄC pomysł oparcia kumulacji pochodzenia na jednym instrumencie prawnym mającym formę konwencji regionalnej w sprawie preferencyjnych reguł pochodzenia, do której odnosiłyby się poszczególne umowy o wolnym handlu stosowane do państw strefy.

UWZGLĘDNIAJĄC, że poniższa konwencja regionalna nie prowadzi do pogorszenia dotychczasowego kontekstu stosunków między partnerami, którzy w wolnym handlu stosują paneuropejską lub paneurośródziemnomorską kumulację,

UWZGLĘDNIAJĄC, że pomysł regionalnej konwencji w sprawie preferencyjnych reguł pochodzenia dla strefy paneurośródziemnomorskiej zyskał aprobatę ministrów ds. handlu państw eurośródziemnomorskich podczas spotkania w Lizbonie w dniu 21 października 2007 r.,

UWZGLĘDNIAJĄC, że głównym celem wspólnej konwencji regionalnej jest doprowadzenie do stosowania identycznych reguł pochodzenia na potrzeby kumulacji pochodzenia towarów będących przedmiotem wymiany handlowej między wszystkimi Umawiającymi się Stronami,

POSTANOWIŁY zawrzeć następującą konwencję:

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

1. Niniejsza konwencja ustanawia przepisy dotyczące pochodzenia towarów będących przedmiotem wymiany handlowej na mocy odpowiednich umów zawartych między Umawiającymi się Stronami.

2. Pojęcie „produktów pochodzących” oraz związane z nim metody współpracy administracyjnej określono w dodatkach do niniejszej konwencji.

Dodatek I określa ogólne zasady dotyczące pojęcia produktów pochodzących oraz metody współpracy administracyjnej.

Dodatek II określa przepisy szczegółowe mające zastosowanie między niektórymi Umawiającymi się Stronami.

3. Umawiającymi się Stronami niniejszej konwencji są:

- Unia Europejska,

- państwa EFTA wymienione w preambule,

- Wyspy Owcze,

- uczestnicy procesu barcelońskiego wymienieni w preambule,

- uczestnicy procesu stabilizacji i stowarzyszenia wymienieni w preambule.

Artykuł 2

Do celów niniejszej konwencji następujące określenia oznaczają:

a) „Umawiająca się Strona” oznacza jedną ze stron wymienionych w art. 1 ust. 3;

b) „strona trzecia” oznacza każde państwo lub terytorium sąsiednie, które nie jest Umawiającą się Stroną i nie zostało wymienione w art. 1 ust. 3;

c) „odpowiednia umowa” oznacza umowę obowiązującą między dwoma lub więcej Umawiających się Stron, która zawiera odniesienie do niniejszej konwencji.

WSPÓLNY KOMITET

Artykuł 3

1. Niniejszym ustanawia się wspólny komitet, w którym reprezentowana jest każda z Umawiających się Stron niniejszej konwencji.

2. Wspólny komitet stanowi jednomyślnie, nie naruszając przepisów art. 5 ust. 4.

3. Wspólny komitet zbiera się w miarę potrzeb, jednakże przynajmniej raz w roku. Każda Umawiająca się Strona może złożyć wniosek o zwołanie posiedzenia.

4. Wspólny komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny, który reguluje między innymi tryb zwoływania posiedzeń, jak również powoływanie przewodniczącego i czas trwania jego kadencji.

5. Wspólny komitet może tworzyć podkomitety i grupy robocze do pomocy w realizacji jego zadań.

Artykuł 4

1. Zadaniem wspólnego komitetu jest administrowanie niniejszą konwencją i zapewnienie jej prawidłowego stosowania. W tym celu jest regularnie informowany przez Umawiające się Strony o ich doświadczeniach w zakresie stosowania konwencji. Wspólny komitet wydaje zalecenia, a w przypadkach przewidzianych w ustępie 3 podejmuje decyzje.

2. Umawiającym się stronom zaleca się w szczególności:

a) noty wyjaśniające i wytyczne mające na celu zapewnienie jednolitego stosowania niniejszej konwencji;

b) wszystkie inne środki niezbędne do jej realizacji.

3. Wspólny komitet przyjmuje w drodze decyzji:

a) zmiany do niniejszej Konwencji, w tym zmiany w dodatkach;

b) zaproszenia dotyczące przystąpienia stron trzecich do niniejszej konwencji zgodnie z art. 5;

c) niezbędne środki przejściowe w przypadku przystąpienia nowych Umawiających się Stron.

Umawiające się Strony wykonują decyzje, o których mowa w niniejszym ustępie, zgodnie z ich własnym prawodawstwem.

4. Jeżeli przedstawiciel Umawiającej się Strony we wspólnym komitecie przyjął decyzję, w której nie wymienia się żadnej daty wejścia w życie, z zastrzeżeniem spełnienia warunków prawno-konstytucyjnych, decyzja ta wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po notyfikacji uchylenia przedmiotowego zastrzeżenia.

5. Decyzje wspólnego komitetu, o których mowa w ust. 3 lit. b) dotyczące zaproszenia stron trzecich do przystąpienia do niniejszej konwencji przesyłane są do depozytariusza, który przekazuje je zainteresowanym stronom trzecim wraz z tekstem konwencji obowiązującym w tym dniu.

6. Zainteresowana strona trzecia może być reprezentowana we wspólnym komitecie, podkomitecie oraz grupach roboczych na prawach obserwatora od daty, o której mowa w ust. 5.

PRZYSTĘPOWANIE STRON TRZECICH

Artykuł 5

1. Państwa lub terytoria regionu inne niż wymienione w art. 1 ust. 3 mogą zostać Umawiającą się Stroną niniejszej konwencji, pod warunkiem że państwo lub terytorium kandydujące obowiązuje umowa o wolnym handlu, która przewiduje preferencyjne reguły pochodzenia, z co najmniej jedną z Umawiających się Stron.

2. Strona trzecia przedstawia depozytariuszowi pisemny wniosek o przystąpienie.

3. Depozytariusz przedstawia wniosek do rozpatrzenia wspólnemu komitetowi.

4. Depozytariusz przesyła stronie trzeciej składającej wniosek decyzję wspólnego komitetu w sprawie zaproszenia do przystąpienia do konwencji w terminie dwóch miesięcy. Umawiające się Strony nie mogą indywidualnie sprzeciwić się tej decyzji.

5. Strona trzecia zaproszona do zostania stroną niniejszej konwencji staje się nią przez złożenie depozytariuszowi dokumentu przystąpienia. Przewidzianemu dokumentowi towarzyszy tłumaczenie konwencji na język(-i) urzędowy(-e) przystępującego państwa lub terytorium.

6. Przystąpienie wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po złożeniu dokumentu przystąpienia.

7. Depozytariusz zawiadamia wszystkie Umawiające się Strony o terminie złożenia dokumentu przystąpienia oraz o dacie, z którą wejście w życie staje się skuteczne.

8. Zalecenia i decyzje wspólnego komitetu, o których mowa w art. 4 ust. 2 oraz 3, przyjęte między dniem złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, a datą wejścia w życie przystąpienia przekazywane są przystępującej stronie trzeciej za pośrednictwem depozytariusza.

Deklaracja o przyjęciu tego typu aktów dodawana jest albo do dokumentu przystąpienia albo do oddzielnego dokumentu składanego u depozytariusza w terminie sześciu miesięcy od ich przesłania. Jeżeli deklaracja nie zostanie złożona w tym terminie przystąpienie uważa się za nieważne.

PRZEPISY RÓŻNE I KOŃCOWE

Artykuł 6

Każda z Umawiających się Stron podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznego stosowania postanowień niniejszej konwencji z uwzględnieniem potrzeby wspólnego rozwiązywania wszelkich trudności, jakie mogą pojawić się przy stosowaniu przedmiotowych postanowień, w sposób zadowalający wszystkie Umawiające się Strony.

Artykuł 7

Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o środkach przyjętych w celu realizacji niniejszej konwencji za pośrednictwem depozytariusza.

Artykuł 8

Dodatki do niniejszej konwencji stanowią jej integralną część.

Artykuł 9

Każda z Umawiających się Stron może wystąpić z niniejszej konwencji, z zachowaniem dwunastomiesięcznego terminu wypowiedzenia; pisemne wypowiedzenie należy skierować do depozytariusza, który powiadamia wszystkie pozostałe Umawiające się Strony.

Artykuł 10

1. Niniejsza konwencja wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2011 r., w stosunku do Umawiających się Stron, które do tego terminu złożą u depozytariusza dokument jej przyjęcia, pod warunkiem, że co najmniej dwie Umawiające się Strony złożą u depozytariusza swe dokumenty przyjęcia do dnia 31 grudnia 2010 r.

2. Jeżeli niniejsza konwencja nie wejdzie w życie dnia 1 stycznia 2011 roku, wówczas wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po złożeniu ostatniego dokumentu przyjęcia przez co najmniej dwie Umawiające się Strony.

3. Depozytariusz zawiadamia Umawiające się Strony o terminie złożenia dokumentu przystąpienia każdej z Umawiających się Stron oraz o terminie wejścia w życie niniejszej konwencji poprzez publikację przedmiotowej informacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) .

Artykuł 11

Funkcję depozytariusza niniejszej konwencji pełni Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej.

DODATEK IDEFINICJA POJĘCIA „PRODUKTY POCHODZĄCE”I METOD WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ

SPIS TREŚCI

TYTUŁ I POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1 Definicje

TYTUŁ II DEFINICJA POJĘCIA „PRODUKTY POCHODZĄCE”

Artykuł 2 Wymagania ogólne

Artykuł 3 Kumulacja pochodzenia

Artykuł 4 Produkty całkowicie uzyskane

Artykuł 5 Produkty poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu

Artykuł 6 Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie

Artykuł 7 Jednostka kwalifikacyjna

Artykuł 8 Akcesoria, części zamienne i narzędzia

Artykuł 9 Zestawy

Artykuł 10 Elementy neutralne

TYTUŁ III WYMOGI TERYTORIALNE

Artykuł 11 Zasada terytorialności

Artykuł 12 Transport bezpośredni

Artykuł 13 Wystawy

TYTUŁ IV ZWROT LUB ZWOLNIENIE

Artykuł 14 Zakaz zwrotu cła lub zwolnienia z cła

TYTUŁ V DOWÓD POCHODZENIA

Artykuł 15 Wymagania ogólne

Artykuł 16 Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR. 1 lub EUR-MED

Artykuł 17 Świadectwa przewozowe EUR.1 lub EUR-MED wystawiane retrospektywnie

Artykuł 18 Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1 lub EUR-MED

Artykuł 19 Wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 lub EUR-MED na podstawie uprzednio wystawionego lub sporządzonego dowodu pochodzenia

Artykuł 20 Rozróżnienie księgowe

Artykuł 21 Warunki sporządzania deklaracji pochodzenia lub deklaracji pochodzenia EUR-MED

Artykuł 22 Upoważniony eksporter

Artykuł 23 Termin ważności dowodu pochodzenia

Artykuł 24 Przedkładanie dowodów pochodzenia

Artykuł 25 Przywóz partiami

Artykuł 26 Zwolnienie z dowodu pochodzenia

Artykuł 27 Dokumenty uzupełniające

Artykuł 28 Przechowywanie dowodów pochodzenia, deklaracji dostawców i dokumentów uzupełniających

Artykuł 29 Niezgodności i błędy formalne

Artykuł 30 Kwoty wyrażone w euro

TYTUŁ VI UZGODNIENIA DOTYCZĄCE WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ

Artykuł 31 Współpraca administracyjna

Artykuł 32 Weryfikacja dowodów pochodzenia

Artykuł 33 Rozstrzyganie sporów

Artykuł 34 Kary

Artykuł 35 Wolne obszary celne

Lista załączników

Załącznik I: Uwagi wprowadzające do wykazu w załączniku II

Załącznik II: Wykaz obróbek lub przetworzeń do wykonania na materiałach niepochodzących dla uzyskania przez przetworzony produkt statusu pochodzenia

Załącznik IIIa: Wzory świadectwa przewozowego EUR.1 i wniosku o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1

Załącznik IIIb: Wzory świadectwa przewozowego EUR-MED i wniosku o wystawienie świadectwa przewozowego EUR-MED

Załącznik IVa: Tekst deklaracji pochodzenia

Załącznik IVb: Tekst deklaracji pochodzenia EUR-MED

Załącznik V: Wykaz Umawiających się Stron, które nie stosują przepisów dotyczących częściowego zwrotu ceł

TYTUŁ IPOSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1 Definicje

Do celów niniejszej konwencji:

a) „wytwarzanie” oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetwarzania łącznie z montażem lub czynnościami szczególnymi;

b) „materiał” oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp. użyte do wytworzenia produktu;

c) „produkt” oznacza wytwarzany produkt, nawet jeśli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania;

d) „towary” oznaczają zarówno materiały, jak i produkty;

e) „wartość celna” oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 roku (porozumienie Światowej Organizacji Handlu w sprawie ustalania wartości celnej);

f) „cena ex-works” oznacza cenę zapłaconą za produkt ex-works producentowi w Umawiającej się Stronie, który dokonuje ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem, że cena ta zawiera wartość wszystkich użytych materiałów z wyjątkiem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą być zwrócone jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony;

g) „wartość materiałów” oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeśli nie jest ona znana i nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za materiały w Umawiającej się Stronie wywozu;

h) „wartość materiałów pochodzących” oznacza wartość takich materiałów zgodnie z definicją w lit. g) stosowaną z uwzględnieniem niezbędnych zmian;

i) ”wartość dodana” oznacza cenę ex-works pomniejszoną o wartość celną użytych materiałów pochodzących z innych Umawiających się Stron do których ma zastosowanie kumulacja lub, w przypadkach, gdy wartość celna nie jest znana lub nie może być ustalona, jest to pierwsza możliwa do ustalenia cena płacona za materiały w Umawiającej się Stronie wywozu;

j) „działy” i „pozycje” oznaczają działy i pozycje (kody czterocyfrowe) używane w nomenklaturze Zharmonizowanego Systemu Określania i Kodowania Towarów, zwanego w niniejszej konwencji „Systemem Zharmonizowanym” lub „HS”;

k) „klasyfikowany” odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w poszczególnej pozycji;

l) „przesyłka” oznacza albo produkty wysłane w tym samym czasie od jednego eksportera do jednego odbiorcy, albo objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy albo, w przypadku braku takiego dokumentu, jedną fakturą;

m) „terytoria” obejmują wody terytorialne.

n) „organy celne Umawiającej się Strony” w odniesieniu do Unii Europejskiej oznacza dowolny organ celny państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

TYTUŁ IIDEFINICJA POJĘCIA „PRODUKTY POCHODZĄCE”

Artykuł 2 Wymagania ogólne

1. Do celów wykonania odpowiedniej umowy następujące produkty uważa się za pochodzące z Umawiającej się Strony przy wywozie do innej Umawiającej się Strony:

a) produkty całkowicie uzyskane na terytorium Umawiającej się Strony w rozumieniu art. 4;

b) produkty uzyskane na terytorium Umawiającej się Strony zawierające materiały, które nie zostały w pełni tam uzyskane, pod warunkiem, że materiały te zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu na terytorium Umawiającej się Strony w rozumieniu art. 5.

c) towary pochodzące z Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) w rozumieniu protokołu 4 do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym; przy wywozie odpowiednio z Unii Europejskiej, Islandii, Liechtensteinu lub Norwegii do Umawiającej się Strony innej niż państwa EOG towary te uważa się za pochodzące z Unii Europejskiej, Islandii, Liechtensteinu lub Norwegii.

2. Postanowienia ust. 1 lit. c) mają zastosowanie, pod warunkiem że między Umawiającą się Stroną przywozu, a państwami EOG (Unia Europejska, Islandia, Liechtenstein i Norwegia) mają zastosowanie umowy o wolnym handlu.

Artykuł 3 Kumulacja pochodzenia

1. Nie naruszając postanowień art. 2 ust. 1 przy wywozie do innej Umawiającej się Strony produkty uważa się za pochodzące z Umawiającej się Strony, jeżeli zostały tam uzyskane i zawierają materiały pochodzące ze Szwajcarii (łącznie z Liechtensteinem) [1], Islandii, Norwegii, Turcji lub Unii Europejskiej, pod warunkiem że obróbka lub przetworzenie dokonane na terytorium Umawiającej się Strony wykraczają poza operacje określone w art. 6. Nie jest konieczne, aby tego rodzaju materiały były poddane wystarczającej obróbce lub przetwarzaniu.

2. Nie naruszając przepisów art. 2 ust. 1 produkty uważa się za pochodzące z Umawiającej się Strony, jeżeli zostały tam uzyskane i zawierają materiały pochodzące z Wysp Owczych lub z jakiegokolwiek państwa będącego uczestnikiem partnerstwa eurośródziemnomorskiego, opartego na deklaracji barcelońskiej przyjętej podczas konferencji eurośródziemnomorskiej która miała miejsce w dniach 27-28 listopada 1995 r., innego niż Turcja, lub jakiegokolwiek innego państwa lub terytorium będącego Umawiającą się Stroną pod warunkiem, że produkty te zostały na terytorium Umawiającej się Strony wywozu poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza operacje określone w art. 6. Nie jest konieczne, aby tego rodzaju materiały były poddane wystarczającej obróbce lub przetwarzaniu.

3. Jeżeli obróbka lub przetworzenie dokonane na terytorium Umawiającej się Strony wywozu nie wykraczają poza operacje określone w art. 6, otrzymany produkt uważa się za pochodzący z Umawiającej się Strony wywozu tylko wtedy, gdy wartość tam dodana przewyższa wartość wykorzystanych materiałów pochodzących z którejkolwiek innej Umawiającej się Strony, o których mowa w ust. 1 i 2. W innych przypadkach otrzymany produkt uważa się za pochodzący z Umawiającej się Strony, która ma największy udział materiałów pochodzących, użytych w procesie produkcji na terytorium Umawiającej się Strony wywozu.

4. Produkty pochodzące z Umawiających się Stron wymienionych w ust. 1 i 2, które nie są poddawane obróbce lub przetwarzaniu na terytorium Umawiającej się Strony wywozu, zachowują swoje pochodzenie w przypadku wywozu do jednej z pozostałych Umawiających się Stron.

5. Kumulacja przewidziana w niniejszym artykule ma zastosowanie wyłącznie, gdy spełnione są następujące warunki:

a) pomiędzy Umawiającymi się Stronami zaangażowanymi w uzyskanie statusu pochodzenia a Umawiającą się Stroną przeznaczenia ma zastosowanie preferencyjna umowa handlowa zgodna z art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT);

b) materiały i produkty uzyskały status pochodzenia poprzez zastosowanie reguł pochodzenia identycznych z regułami zawartymi w niniejszej konwencji;

oraz

c) powiadomienia wskazujące na wypełnienie wszelkich wymagań niezbędnych do zastosowania kumulacji zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) oraz u pozostałych Umawiających się Stron, które są stronami odpowiednich umów, zgodnie z ich własnymi procedurami.

Kumulację przewidzianą w niniejszym artykule stosuje się od dnia wskazanego w powiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C).

Umawiające się Strony informują za pośrednictwem Komisji Europejskiej pozostałe Umawiające się Strony będące stronami odpowiednich umów, o szczegółach umów, które mają zastosowanie w odniesieniu do innych Umawiających się Stron, w tym o datach ich wejścia w życie.

Artykuł 4 Produkty całkowicie uzyskane

1. Następujące produkty uważa się za całkowicie uzyskane na terytorium Umawiającej się Strony przy wywozie do innej Umawiającej się Strony:

a) produkty mineralne wydobyte z jej ziemi lub z jej dna morskiego;

b) produkty roślinne tam zebrane;

c) żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;

d) produkty pochodzące od żywych zwierząt tam wyhodowanych;

e) produkty uzyskane przez polowania lub połowy tam przeprowadzone;

f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza poza wodami terytorialnymi Umawiającej się Strony wywozu przez jej statki;

g) produkty wytworzone na pokładzie jej statków-przetwórni wyłącznie z produktów określonych w lit. f);

h) używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzyskiwania surowców, łącznie z używanymi oponami nadającymi się tylko do bieżnikowania lub do wykorzystania jako odpady;

i) odpady i złom powstały w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;

j) produkty wydobyte z dna morskiego lub jego podglebia poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że mają wyłączne prawa do użytkowania tego dna lub podglebia;

k) towary wytworzone tam wyłącznie z produktów wymienionych w lit. a)-j).

2. Określenie „ich statki” i „ich statki-przetwórnie”, użyte w ust. 1 lit. f) oraz g), odnosi się tylko do statków i statków-przetwórni:

a) które są zarejestrowane lub wpisane do ewidencji w Umawiającej się Stronie wywozu;

b) które pływają pod banderą Umawiającej się Strony wywozu;

c) które przynajmniej w 50% są własnością obywateli Umawiającej się Strony wywozu lub spółki z siedzibą zarządu w Umawiającej się Stronie wywozu, której dyrektorem lub dyrektorami, przewodniczącym zarządu lub rady nadzorczej i większością członków tych zarządów są obywatele Umawiającej się Strony wywozu i w których, ponadto, w przypadku spółek lub spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, przynajmniej połowa kapitału należy do Umawiającej się Strony wywozu lub do jej organów publicznych bądź do obywateli tej Umawiającej się Strony wywozu;

d) których kapitan i oficerowie są obywatelami Umawiającej się Strony wywozu;

oraz

e) których załoga składa się w co najmniej 75% z obywateli Umawiającej się Strony wywozu.

3. Do celów ust. 2 jeżeli Umawiającą się Stroną wywozu jest Unia Europejska oznacza to państwo członkowskie Unii Europejskiej.

Artykuł 5 Produkty poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu

1. Do celów art. 2 produkty, które nie są całkowicie uzyskane, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, gdy spełnione są warunki określone w wykazie zawartym w załączniku II.

Powyższe warunki wskazują na obróbkę lub przetworzenie, które muszą zostać wykonane na użytych przy wytwarzaniu materiałach niepochodzących, i są stosowane wyłącznie w odniesieniu do tych materiałów. Odpowiednio, jeżeli produkt, który uzyskał status produktu pochodzącego poprzez spełnienie warunków określonych w wykazie, jest użyty do wytworzenia innego produktu, to warunki odnoszące się do produktu, do którego wytworzenia został użyty, nie odnoszą się do niego i nie bierze się pod uwagę materiałów niepochodzących, które mogły zostać użyte w procesie jego wytwarzania.

2. Niezależnie od postanowień ust. 1, materiały niepochodzące, które zgodnie z warunkami określonymi w wykazie w załączniku II nie powinny być używane do wytworzenia produktu, mogą zostać użyte pod warunkiem, że:

a) ich łączna wartość nie przekracza 10% ceny ex-works produktu;

b) żaden z udziałów procentowych określonych w wykazie jako maksymalna wartość materiałów niepochodzących nie został przekroczony na mocy niniejszego ustępu.

Niniejszego ustępu nie stosuje się do produktów objętych działami 50–63 Systemu Zharmonizowanego.

3. Postanowienia ust. 1 i 2 stosuje się zgodnie z postanowieniami art. 6.

Artykuł 6 Niewystarczająca obróbka lub przetworzenie

1. Nie naruszając postanowień ust. 2, następujące czynności uważa się za niewystarczającą obróbkę lub przetworzenie do nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi określone w art. 5 zostały spełnione:

a) czynności mające na celu zapewnienie zachowania produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania;

b) dzielenie i łączenie opakowań;

c) mycie, czyszczenie; usuwanie kurzu, rdzy, oleju, farby lub innych pokryć;

d) prasowanie wyrobów włókienniczych;

e) proste czynności malowania i polerowania;

f) łuskanie, częściowe lub całkowite bielenie, polerowanie i glazurowanie zbóż oraz ryżu;

g) czynności polegające na barwieniu cukru lub formowaniu kostek cukru;

h) obieranie, drylowanie i łuskanie owoców, orzechów i warzyw;

i) ostrzenie, zwykłe szlifowanie lub przycinanie;

j) przesiewanie, sortowanie, segregowanie, dobieranie (łącznie z tworzeniem zestawów artykułów);

k) zwykłe butelkowanie, umieszczanie w puszkach, flakonach, torbach, skrzynkach, pudełkach, umieszczanie na kartach lub tablicach itp. oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem;

l) umieszczanie lub drukowanie na produktach lub ich opakowaniach znaków, etykiet, logo i innych podobnych znaków wyróżniających;

m) zwykłe mieszanie produktów, nawet różnych rodzajów;

n) mieszanie cukru z dowolnymi materiałami;

o) zwykły montaż części artykułów w celu otrzymania kompletnego artykułu lub demontaż produktów na części;

p) połączenie dwóch lub więcej operacji wymienionych w lit. a)-n);

q) ubój zwierząt.

2. Do celów określenia, czy przetworzenie lub obróbka, jakim został poddany dany produkt, należy uznać za niewystarczające w rozumieniu ust. 1 wszystkie czynności przeprowadzone na terytorium Umawiającej się Strony wywozu w odniesieniu do danego produktu uwzględnia się łącznie.

Artykuł 7 Jednostka kwalifikacyjna

1. Jednostką kwalifikacyjną do celów stosowania postanowień niniejszej konwencji jest poszczególny produkt, który uważa się za jednostkę podstawową przy klasyfikacji w nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego.

Wynika z tego, że:

a) jeżeli produkt składający się z grupy lub zestawu artykułów sklasyfikowany jest na warunkach przewidzianych w Systemie Zharmonizowanym w jednej pozycji, to jednostkę kwalifikacyjną stanowi całość;

b) gdy przesyłka składa się z kilku identycznych produktów klasyfikowanych w tej samej pozycji Systemu Zharmonizowanego, to do celów stosowania postanowień niniejszej konwencji każdy produkt musi być traktowany indywidualnie.

2. Jeśli do celów klasyfikacji zgodnie z 5 regułą ogólną Systemu Zharmonizowanego opakowanie jest traktowane łącznie z produktem, powinno ono być również traktowane łącznie do celów określania pochodzenia.

Artykuł 8 Akcesoria, części zamienne i narzędzia

Akcesoria, części zamienne i narzędzia wysyłane z urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w jego cenę lub nie są oddzielnie fakturowane, są uważane za stanowiące całość z przedmiotowym urządzeniem, maszyną, aparaturą lub pojazdem.

Artykuł 9 Zestawy

Zestawy w rozumieniu reguły ogólnej 3 Systemu Zharmonizowanego uważa się za pochodzące, jeżeli wszystkie ich elementy są produktami pochodzącymi. Niemniej, jeżeli zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, to jest on uważany za pochodzący jako całość, pod warunkiem że wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15% ceny ex-works zestawu.

Artykuł 10 Elementy neutralne

Aby ustalić, czy produkt jest produktem pochodzącym, nie jest konieczne ustalanie pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte w procesie jego wytwarzania:

a) energii i paliwa;

b) sprzętu i wyposażenia;

c) maszyn i narzędzi;

d) towarów, które nie wchodzą ani nie są przeznaczone do wejścia w końcowy skład produktu.

TYTUŁ IIIWYMOGI TERYTORIALNE

Artykuł 11 Zasada terytorialności

1. Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. c), art. 3 i ust. 3 niniejszego artykułu, warunki uzyskania statusu pochodzenia produktu określone w tytule II w Umawiającej się Stronie wywozu muszą być spełniane w sposób ciągły.

2. Z wyjątkiem o których mowa w art. 3, jeżeli produkty pochodzące wywiezione z Umawiającej się Strony wywozu do innego państwa zostaną zwrócone, to należy je uważać za niepochodzące, chyba że zgodnie z wymogami organów celnych można wykazać, że:

a) towary zwracane są tymi samymi towarami, które zostały wywiezione;

oraz

b) nie zostały one poddane żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w państwie, do którego zostały wywiezione lub gdy były przedmiotem wywozu.

3. Obróbka lub przetworzenie materiałów wywiezionych z przedmiotowej Umawiającej się Strony, a następnie tam ponownie przywiezionych wykonane poza granicami Umawiającej się Strony wywozu nie ma wpływu na uzyskanie statusu pochodzenia zgodnie z warunkami ustanowionymi w tytule II, pod warunkiem że:

a) przedmiotowe materiały zostały w całości uzyskane na terytorium Umawiającej się Strony wywozu lub były przed wywozem poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza czynności określone w art. 6;

oraz

b) można wykazać, w sposób wymagany przez organy celne, że:

(i) towary ponownie przywiezione zostały uzyskane poprzez obróbkę lub przetworzenie materiałów wywiezionych;

oraz

(ii) całkowita wartość dodana uzyskana poza granicami Umawiającej się Strony wywozu zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu nie przekracza 10% ceny ex-works produktu końcowego, w odniesieniu do którego określany jest status pochodzenia.

4. Do celów ust. 3 warunki uzyskania statusu pochodzenia określone w tytule II nie mają zastosowania do obróbki lub przetwarzania dokonanego poza terytorium Umawiającej się Strony wywozu. Jeżeli jednak w wykazie zawartym w załączniku II do określenia statusu pochodzenia produktu końcowego zastosowanie znajduje reguła określająca maksymalną wartość dla wszystkich użytych materiałów niepochodzących, całkowita wartość materiałów niepochodzących użytych na terytorium Umawiającej się Strony wywozu, łącznie z całkowitą wartością dodaną uzyskaną poza terytorium przedmiotowej Umawiającej się Strony, zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu, nie przekracza określonej wartości procentowej.

5. Do celów stosowania postanowień ust. 3 i 4, „całkowitą wartość dodaną” należy rozumieć jako wszystkie koszty poniesione poza terytorium Umawiającej się Strony wywozu, w tym wartość użytych tam do produkcji materiałów.

6. Postanowienia ust. 3 i 4 nie dotyczą produktów, które nie spełniają warunków określonych w załączniku II, lub które można uznać za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu jedynie po zastosowaniu marginesu tolerancji, ustalonego w art. 5 ust. 2.

7. Postanowienia ust. 3 i 4 nie mają zastosowania do produktów objętych działami 50–63 Systemu Zharmonizowanego.

8. Wszelkie czynności obróbki lub przetwarzania objęte postanowieniami niniejszego artykułu oraz wykonywane poza terytorium Umawiającej się Strony wywozu przeprowadza się w ramach procedury uszlachetniania biernego lub podobnych procedur.

Artykuł 12 Transport bezpośredni

1. Preferencyjne traktowanie przewidziane na mocy odpowiedniej umowy ma zastosowanie tylko w odniesieniu do produktów spełniających wymogi niniejszej konwencji, transportowanych bezpośrednio przez terytoria Umawiających się Stron, w stosunku do których stosuje się kumulację zgodnie z art. 3. Produkty stanowiące jedną przesyłkę mogą jednak być transportowane przez inne terytoria, gdzie mogą być przeładowywane lub czasowo składowane, pod warunkiem że pozostają pod nadzorem organów celnych w państwie tranzytu lub składowania i że nie są poddawane innym czynnościom niż wyładunek, ponowny załadunek lub wszelkie czynności mające na celu zachowanie ich w dobrym stanie.

Produkty pochodzące mogą być transportowane rurociągiem przez terytorium inne niż terytorium Umawiającej się Strony wywozu lub przywozu.

2. Dowody poświadczające, że warunki określone w ust. 1 zostały spełnione, dostarcza się organom celnym Umawiającej się Strony przywozu przez okazanie:

a) jednolitego dokumentu przewozowego obejmującego przewóz z Umawiającej się Strony wywozu przez państwo tranzytu; lub

b) świadectwa wystawionego przez organy celne państwa tranzytu:

(i) zawierającego dokładny opis produktów;

(ii) zawierającego datę wyładunku i ponownego załadunku produktów oraz, w stosownych przypadkach, nazwy statków lub innych wykorzystanych środków transportu;

oraz

(iii) poświadczającego warunki, na jakich produkty pozostawały w państwie tranzytu; lub

c) w przypadku braku powyższych – wszelkich dokumentów poświadczających.

Artykuł 13 Wystawy

1. Produkty pochodzące wysłane w celu wystawienia w państwie innym niż państwa, o których mowa w art. 3, w odniesieniu do których stosuje się kumulację i które po wystawie sprzedaje się celem przywozu do Umawiającej się Strony, korzystają w przywozie z postanowień odpowiedniej umowy pod warunkiem wykazania zgodnie z wymogami organów celnych, że:

a) eksporter wysłał te produkty z Umawiającej się Strony do państwa, w którym odbywa się wystawa i prezentował je na tej wystawie;

b) eksporter ten sprzedał produkty lub odstąpił je odbiorcy w innej Umawiającej się Stronie;

c) produkty zostały odesłane w trakcie wystawy lub niezwłocznie po niej w stanie, w jakim zostały wysłane na wystawę;

oraz

d) od momentu ich wysyłki na wystawę produkty nie były używane do żadnych innych celów niż prezentacja na wystawie.

2. Dowód pochodzenia musi być wystawiony lub sporządzony zgodnie z postanowieniami tytułu V i przedstawiony organom celnym Umawiającej się Strony przywozu w normalnym trybie. Wskazuje się w nim nazwę i adres wystawy. W stosownych przypadkach może być wymagana dodatkowa dokumentacja dotycząca warunków, na których produkty były wystawione.

3. Ustęp 1 stosuje się do wszelkich wystaw handlowych, przemysłowych, rolnych lub rzemieślniczych, targów lub podobnych pokazów publicznych, które nie są organizowane na użytek prywatny w sklepach lub pomieszczeniach handlowych w celu sprzedaży produktów zagranicznych i w trakcie których produkty pozostają pod kontrolą celną.

TYTUŁ IVZWROT LUB ZWOLNIENIE

Artykuł 14 Zakaz zwrotu cła lub zwolnienia z cła

1. Materiały niepochodzące wykorzystane w produkcji produktów pochodzących z Umawiającej się Strony, dla których dowód pochodzenia jest wystawiany lub sporządzany zgodnie z postanowieniami tytułu V, nie korzystają w Umawiającej się Stronie wywozu z jakiegokolwiek zwrotu cła lub zwolnienia z cła.

2. Zakaz określony w ust. 1 stosuje się do wszelkich ustaleń w zakresie zwrotu, umorzenia lub warunkowego zwolnienia, w całości lub części, z ceł lub opłat o skutku równoważnym stosowanych w Umawiającej się Stronie wywozu w odniesieniu do materiałów użytych w procesie wytwarzania, jeżeli ten zwrot, umorzenie lub warunkowe zwolnienie stosuje się, w sposób bezpośredni lub pośredni, gdy produkty uzyskane z tych materiałów są wywożone, a nie w przypadku, gdy są one tam zatrzymane na użytek krajowy.

3. Eksporter produktów objętych dowodem pochodzenia jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych, wszelkich odpowiednich dokumentów potwierdzających, że nie uzyskał żadnego zwrotu w odniesieniu do materiałów niepochodzących użytych przy wytworzeniu danych produktów i że uiszczone zostały wszystkie cła lub opłaty o podobnym skutku stosowane w odniesieniu do takich materiałów.

4. Postanowienia ust. 1–3 stosuje się również w odniesieniu do opakowań w rozumieniu art. 7 ust. 2, akcesoriów, części zamiennych i narzędzi w rozumieniu art. 8 oraz produktów w zestawie w rozumieniu art. 9, gdy są one niepochodzące.

5. Postanowienia ust. 1–4 stosuje się wyłącznie do materiałów, w odniesieniu do których ma zastosowanie odpowiednia umowa.

6. a) Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania w dwustronnej wymianie handlowej między jedną z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 a jedną z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 z wyłączeniem Izraela, Wysp Owczych oraz państw uczestniczących w procesie stabilizacji i stowarzyszenia, jeżeli produkty uznaje się za pochodzące z Umawiającej się Strony wywozu lub przywozu bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3.

b) Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania w dwustronnej wymianie handlowej między Egiptem, Jordanią, Marokiem i Tunezją jeżeli produkty uznaje się za pochodzące z jednego z tych państw bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3.

7. Niezależnie od postanowień ust. 1, Umawiająca się Strona wywozu może stosować uzgodnienia dotyczące zwrotu lub zwolnienia z ceł lub opłat o podobnym skutku, mających zastosowanie do materiałów niepochodzących użytych przy wytwarzaniu produktów pochodzących z wyjątkiem produktów objętych działami 1–24 Systemu Zharmonizowanego i z zastrzeżeniem następujących postanowień:

a) w odniesieniu do produktów objętych działami 25–49 i 64–97 Systemu Zharmonizowanego utrzymane jest cło w wysokości 4% lub w wysokości obowiązującej w Umawiającej się Stronie wywozu, jeśli jest ona niższa;

b) w odniesieniu do produktów objętych działami 50–63 Systemu Zharmonizowanego utrzymane jest cło w wysokości 8% lub w wysokości obowiązującej w Umawiającej się Stronie wywozu, jeśli jest ona niższa.

Umawiające się Strony wymienione w załączniku V do niniejszego dodatku nie stosują postanowień niniejszego ustępu.

8. Postanowienia ust. 7 stosuje się do dnia 31 grudnia 2012 r., i mogą one być zmienione za porozumieniem stron.

TYTUŁ VDOWÓD POCHODZENIA

Artykuł 15 Wymagania ogólne

1. Produkty pochodzące z jednej z Umawiających się Stron przy przywozie do innej Umawiającej się Strony korzystają z postanowień odpowiednich umów po przedstawieniu jednego z następujących dowodów pochodzenia:

a) świadectwa przewozowego EUR.1, którego wzór zamieszczony jest w załączniku IIIa;

b) świadectwa przewozowego EUR-MED, którego wzór zamieszczony jest w załączniku IIIb;

c) w przypadkach określonych w art. 21 ust. 1, deklaracji, zwanej dalej „deklaracją pochodzenia” lub „deklaracją pochodzenia EUR-MED”, sporządzonej przez eksportera na fakturze, dowodzie dostawy lub innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy do ich identyfikacji; teksty deklaracji pochodzenia zamieszczono w załącznikach IVa i IVb.

2. Niezależnie od postanowień ust. 1, w przypadkach określonych w art. 26 produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej konwencji korzystają z postanowień odpowiednich umów bez konieczności przedkładania któregokolwiek z dowodów pochodzenia, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 16 Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR. 1 lub EUR-MED

1. Świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR-MED wystawiane jest przez organy celne Umawiającej się Strony wywozu na pisemny wniosek eksportera lub na wniosek upoważnionego przedstawiciela działającego w imieniu eksportera.

2. W tym celu eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wypełniają zarówno świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR-MED, jak i formularz wniosku, których wzory zamieszczone są w załącznikach IIIa i IIIb. Formularze te wypełnia się w jednym z języków, w których sporządzona została odpowiednia umowa, oraz zgodnie z przepisami kraju wywozu. Jeśli formularze wypełnia się odręcznie, wypełnia się je tuszem, drukowanymi literami. Opis produktów zamieszcza się w przeznaczonym do tego polu bez pozostawiania pustych wierszy. Jeżeli pole nie jest wypełnione w całości, poniżej ostatniego wiersza opisu należy nakreślić poziomą linię, przekreślając puste miejsce.

3. Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 lub EUR-MED jest zobowiązany do przedłożenia na każde żądanie organów celnych Umawiającej się Strony wywozu, gdzie wystawiono świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR-MED, wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia przedmiotowych produktów i spełnienie pozostałych wymogów niniejszej konwencji.

4. Nie naruszając przepisów ust. 5 w następujących przypadkach świadectwo przewozowe EUR.1 wydają organy celne Umawiającej się Strony wywozu:

a) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz:

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z Umawiającej się Strony wywozu, z Umawiającej się Strony przywozu lub z jednej z pozostałych Umawiających się Stron wymienionych w art. 3 ust. 1, w odniesieniu do których stosuje się kumulację, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej z Umawiających się Stron wymienionych w art. 3 ust. 2 oraz spełniające inne wymagania niniejszej konwencji; lub

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust 2, w odniesieniu do których stosuje się kumulację, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej z pozostałych Umawiających się Stron wymienionych w art. 3 oraz spełniające inne wymagania niniejszej konwencji, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia;

b) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 lub z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z Umawiającej się Strony wywozu lub z Umawiającej się Strony przywozu bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej z pozostałych Umawiających się Stron oraz spełniające inne wymagania niniejszej konwencji; lub

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, w odniesieniu do których stosuje się kumulację, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z innych państw wymienionych w art. 3 oraz spełniające inne wymagania niniejszego protokołu, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia.

c) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 oraz

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z Umawiającej się Strony wywozu lub z Umawiającej się Strony przywozu bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej z pozostałych Umawiających się Stron oraz spełniające inne wymagania niniejszej konwencji; lub

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, w odniesieniu do których stosuje się kumulację, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z innych państw wymienionych w art. 3 oraz spełniające inne wymagania niniejszego protokołu, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia.

5. Świadectwo przewozowe EUR-MED jest wystawiane przez organy celne Umawiającej się Strony wywozu, jeżeli przedmiotowe produkty można uznać za produkty pochodzące z Umawiającej się Strony wywozu, z Umawiającej się Strony przywozu lub z jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, w odniesieniu do których stosuje się kumulację i które spełniają wymogi niniejszej konwencji, w następujących przypadkach:

a) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz:

- zastosowano kumulację z materiałami pochodzącymi z jednej lub większej liczby Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust 2, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia, lub

- w Umawiającej się Stronie przywozu produkty można wykorzystać jako materiały w kontekście kumulacji dla wytworzenia produktów przeznaczonych do wywozu z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2, lub

- produkty mogą podlegać ponownemu wywozowi z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2;

b) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 lub z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz

- zastosowano kumulację z materiałami pochodzącymi z jednej lub większej liczby pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia, lub

- w Umawiającej się Stronie przywozu produkty można wykorzystać jako materiały w kontekście kumulacji dla wytworzenia produktów przeznaczonych do wywozu z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, lub

- produkty mogą być powrotnie wywiezione z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3;

c) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 oraz

- zastosowano kumulację z materiałami pochodzącymi z jednej lub większej liczby pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia, lub

- w Umawiającej się Stronie przywozu produkty można wykorzystać jako materiały w kontekście kumulacji dla wytworzenia produktów przeznaczonych do wywozu z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, lub

- produkty mogą być powrotnie wywiezione z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3;

6. Świadectwo przewozowe EUR-MED zawiera w polu 7 jedno z następujących oświadczeń w języku angielskim:

- jeżeli pochodzenie uzyskano poprzez zastosowanie kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej lub większej liczby Umawiających się Stron:

„KUMULACJA STOSOWANA Z …..”(nazwa państwa/państw) [ang. CUMULATION APPLIED WITH ]

- jeżeli pochodzenie uzyskano bez stosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej lub większej liczby Umawiających się Stron:

„NIE ZASTOSOWANO KUMULACJI” [ang. NO CUMULATION APPLIED ]

7. Organy celne wystawiające świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR-MED podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zweryfikowania statusu pochodzenia produktów i wypełnienia innych wymogów niniejszej konwencji. W tym celu mają one prawo żądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub innego rodzaju kontrolę, którą uznają za stosowną. Organy celne wystawiające świadectwo dopilnowują także, by formularze, o których mowa w ust. 2 były należycie wypełnione. W szczególności sprawdzają, czy pole przeznaczone na opis produktów zostało wypełnione w sposób wykluczający możliwość dodania fałszywych wpisów.

8. Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR.1 lub EUR-MED wskazuje się w polu 11 świadectwa.

9. Organy celne wystawiają świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR-MED i udostępniają je eksporterowi od chwili faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia go.

Artykuł 17 Świadectwa przewozowe EUR.1 lub EUR-MED wystawiane retrospektywnie

1. Niezależnie od postanowień art. 16 ust. 9, świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR-MED, w drodze wyjątku może zostać wystawione po dokonaniu wywozu produktów, do których się odnosi, jeżeli:

a) nie zostało wystawione w chwili dokonywania wywozu z powodu błędów, nieumyślnych pominięć lub zaistnienia szczególnych okoliczności;

lub

b) zgodnie z wymogami organów celnych wykazano, że świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR-MED zostało wystawione, ale nie zostało przyjęte przy przywozie z przyczyn technicznych.

2. Niezależnie od postanowień art. 16 ust. 9, świadectwo przewozowe EUR-MED może zostać wystawione po dokonaniu wywozu produktów, do których się odnosi oraz dla których w chwili wywozu wystawiono świadectwo przewozowe EUR.1, pod warunkiem że zgodnie z wymogami organów celnych wykazano, że spełniono warunki określone w art. 16 ust. 5.

3. Do celów stosowania ust. 1 i 2, eksporter musi wskazać w swoim wniosku miejsce i datę wywozu produktów, do których odnosi się świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR-MED oraz podać przyczyny wystąpienia z wnioskiem.

4. Organy celne mogą wystawić świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR-MED retrospektywnie jedynie po sprawdzeniu, że informacje zawarte we wniosku eksportera są zgodne z informacjami znajdującymi się w odpowiednich dokumentach.

5. Świadectwa przewozowe EUR.1 lub EUR-MED wystawione retrospektywnie muszą być opatrzone następującym wpisem w języku angielskim:

„WYSTAWIONO RETROSPEKTYWNIE” [ang. ISSUED RETROSPECTIVELY ]

Świadectwa przewozowe EUR-MED wystawione retrospektywnie na podstawie ust. 2 zawierają następujący wpis w języku angielskim:

„WYSTAWIONO RETROSPEKTYWNIE (Oryginał EUR.1 nr…[data i miejsce wystawienia]” {ang. ISSUED RETROSPECTIVELY (Original EUR.1 No ………[date and place of issue]}

6. Wpis, o którym mowa w ust. 5, zamieszcza się w polu 7 świadectwa przewozowego EUR.1 lub EUR-MED.

Artykuł 18 Wystawianie duplikatu świadectwa przewozowego EUR.1 lub EUR-MED

1. W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR.1 lub EUR-MED eksporter może zwrócić się do organów celnych, które je wystawiły, o wystawienie duplikatu w oparciu o dokumenty wywozowe znajdujące się w ich posiadaniu.

2. Duplikat wystawiony w ten sposób zawiera następujący wpis w języku angielskim:

,,DUPLIKAT” [ang. DUPLICATE ]

3. Wpis, o którym mowa w ust. 2, zamieszcza się w polu 7 świadectwa przewozowego EUR.1 lub EUR-MED.

4. Duplikat, który opatruje się datą wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR.1 lub EUR-MED, obowiązuje od tej daty.

Artykuł 19 Wystawianie świadectw przewozowych EUR.1 lub EUR-MED na podstawie dowodu pochodzenia wystawionego lub sporządzonego uprzednio

Jeżeli produkty pochodzące są umieszczane pod kontrolą urzędu celnego Umawiającej się Strony, do celów wysłania wszystkich tych produktów lub niektórych z nich do innego miejsca w tej Umawiającej się Stronie, oryginalny dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub kilkoma świadectwami przewozowymi EUR.1 lub EUR-MED. Zastępcze świadectwo (świadectwa) przewozowe EUR.1 lub EUR-MED wystawiane są przez urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się produkty.

Artykuł 20 Rozróżnienie księgowe

1. W przypadku występowania znacznych kosztów lub poważnych trudności związanych z oddzielnym magazynowaniem materiałów pochodzących i niepochodzących, które są identyczne i wymienne, na pisemny wniosek zainteresowanych organy celne mogą zezwolić na stosowanie metody tak zwanego „rozróżnienia księgowego” (zwanej dalej „metodą”) przy zarządzaniu magazynowaniem takich materiałów.

2. Metoda musi zapewnić, by w danym okresie rozrachunkowym ilość produktów uzyskanych, które można uznać za „pochodzące”, była taka sama jak ilość, którą uzyskano by w przypadku fizycznego rozdzielenia magazynowanych materiałów.

3. Organy celne mogą udzielić pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem wszelkich warunków, które uznają za stosowne.

4. Metoda jest stosowana i jej stosowanie jest rejestrowane na podstawie ogólnych reguł księgowych mających zastosowanie w państwie wytworzenia produktu.

5. Zależnie od okoliczności korzystający z metody może sporządzać lub występować z wnioskiem o dowody pochodzenia w odniesieniu do ilości produktów, które można uznać za pochodzące. Na wniosek organów celnych korzystający składa oświadczenie dotyczące sposobu zarządzania tymi ilościami.

6. Organy celne kontrolują sposób korzystania z pozwolenia i mogą je cofnąć w przypadku, gdy korzystający w jakikolwiek sposób czyni z niego niewłaściwy użytek lub nie spełnia któregokolwiek z innych warunków określonych w niniejszej konwencji.

Artykuł 21 Warunki sporządzania deklaracji pochodzenia lub deklaracji pochodzenia EUR-MED

1. Deklaracja pochodzenia lub deklaracja pochodzenia EUR-MED, o których mowa w art. 15 ust. 1 lit. c) mogą być sporządzane:

a) przez upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 22,

lub

b) przez każdego eksportera przesyłki składającej się z jednego bądź kilku opakowań zawierających produkty pochodzące, których łączna wartość nie przekracza 6 000 EUR.

2. Nie naruszając przepisów ust. 3 deklarację pochodzenia można sporządzić w następujących przypadkach:

a) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz:

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z Umawiającej się Strony wywozu, z Umawiającej się Strony przywozu lub z jednej z pozostałych Umawiających się Stron wymienionych w art. 3 ust. 1, w odniesieniu do których stosuje się kumulację, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej z Umawiających się Stron wymienionych w art. 3 ust. 2 oraz spełniające inne wymagania niniejszej konwencji; lub

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust 2, w odniesieniu do których stosuje się kumulację, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej z pozostałych Umawiających się Stron wymienionych w art. 3 oraz spełniające inne wymagania niniejszej konwencji, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia;

b) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 lub z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z Umawiającej się Strony wywozu lub z Umawiającej się Strony przywozu bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej z pozostałych Umawiających się Stron oraz spełniające inne wymagania niniejszej konwencji; lub

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, w odniesieniu do których stosuje się kumulację, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z innych państw wymienionych w art. 3 oraz spełniające inne wymagania niniejszego protokołu, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia.

c) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 oraz

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z Umawiającej się Strony wywozu lub z Umawiającej się Strony przywozu bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej z pozostałych Umawiających się Stron oraz spełniające inne wymagania niniejszej konwencji; lub

- przedmiotowe produkty można uważać za produkty pochodzące z jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, w odniesieniu do których stosuje się kumulację, bez zastosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednego z innych państw wymienionych w art. 3 oraz spełniające inne wymagania niniejszego protokołu, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia.

3. Deklaracja pochodzenia EUR-MED jest wystawiana przez organy celne Umawiającej się Strony wywozu, jeżeli przedmiotowe produkty można uznać za produkty pochodzące z Umawiającej się Strony wywozu, z Umawiającej się Strony przywozu lub z jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, w odniesieniu do których stosuje się kumulację i które spełniają wymogi niniejszej konwencji, w następujących przypadkach:

a) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz:

- zastosowano kumulację z materiałami pochodzącymi z jednej lub większej liczby Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust 2, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia, lub

- w Umawiającej się Stronie przywozu produkty można wykorzystać jako materiały w kontekście kumulacji dla wytworzenia produktów przeznaczonych do wywozu z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2, lub

- produkty mogą podlegać ponownemu wywozowi z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2;

b) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 lub z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz

- zastosowano kumulację z materiałami pochodzącymi z jednej lub większej liczby pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia, lub

- w Umawiającej się Stronie przywozu produkty można wykorzystać jako materiały w kontekście kumulacji dla wytworzenia produktów przeznaczonych do wywozu z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, lub

- produkty mogą być powrotnie wywiezione z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3;

c) jeżeli produkty wywożone są z jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3 ust. 2 oraz

- zastosowano kumulację z materiałami pochodzącymi z jednej lub większej liczby pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, pod warunkiem, że świadectwo EUR-MED lub deklarację pochodzenia EUR-MED wydano w kraju pochodzenia, lub

- w Umawiającej się Stronie przywozu produkty można wykorzystać jako materiały w kontekście kumulacji dla wytworzenia produktów przeznaczonych do wywozu z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z pozostałych Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3, lub

- produkty mogą być powrotnie wywiezione z Umawiającej się Strony przywozu do jednej z Umawiających się Stron, o których mowa w art. 3;

4. Deklaracja pochodzenia EUR-MED zawiera jedno z następujących oświadczeń w języku angielskim:

- jeżeli pochodzenie uzyskano poprzez zastosowanie kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej lub większej liczby Umawiających się Stron:

„KUMULACJA STOSOWANA Z …..”(nazwa państwa/państw) [ang. CUMULATION APPLIED WITH ]

- jeżeli pochodzenie uzyskano bez stosowania kumulacji z materiałami pochodzącymi z jednej lub większej liczby Umawiających się Stron:

„NIE ZASTOSOWANO KUMULACJI” [ang. NO CUMULATION APPLIED ]

5. Eksporter sporządzający deklarację pochodzenia lub deklarację pochodzenia EUR-MED jest zobowiązany do przedłożenia w każdej chwili, na wniosek organów celnych Umawiającej się Strony wywozu, wszystkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia przedmiotowych produktów oraz spełnienie pozostałych wymogów niniejszej konwencji.

6. Eksporter sporządza deklarację pochodzenia lub deklarację pochodzenia EUR-MED wpisując na maszynie, stemplując lub drukując na fakturze, dowodzie dostawy lub innym dokumencie handlowym, deklarację, której tekst zamieszczono w załącznikach IVa i IVb, w jednej z wersji językowych określonych w wymienionych załącznikach oraz zgodnie z przepisami prawa kraju wywozu. Jeśli deklaracja jest sporządzana ręcznie, to pisana jest tuszem i drukowanymi literami.

7. Deklaracje pochodzenia oraz deklaracje pochodzenia EUR-MED są opatrzone własnoręcznym podpisem eksportera. Od upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 22 nie wymaga się jednak podpisu na takich deklaracjach, pod warunkiem że złoży on organom celnym Umawiającej się Strony wywozu pisemne zobowiązanie do przyjęcia pełnej odpowiedzialności za każdą deklarację pochodzenia, która identyfikuje go imiennie, tak jakby podpisał ją własnoręcznie.

8. Eksporter może sporządzić deklaracje pochodzenia lub deklarację pochodzenia EUR-MED kiedy produkty, do których się odnosi, są wywożone lub po dokonaniu ich wywozu, pod warunkiem, że zostanie ona przedstawiona w kraju przywozu nie później niż dwa lata po dokonaniu przywozu produktów, do których się odnosi.

Artykuł 22 Upoważniony eksporter

1. Organy celne Umawiającej się Strony wywozu mogą upoważnić eksportera, zwanego dalej „upoważnionym eksporterem”, który dokonuje częstych wysyłek produktów na mocy postanowień niniejszej konwencji, aby sporządzał deklaracje pochodzenia lub deklaracje pochodzenia EUR-MED niezależnie od wartości przedmiotowych produktów. Eksporter ubiegający się o takie upoważnienie przedstawia wszelkie gwarancje niezbędne do zweryfikowania statusu pochodzenia produktów zgodnie z wymogami organów celnych oraz spełnienia wszystkich innych wymogów niniejszej konwencji.

2. Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia wszelkich warunków, jakie uznają za właściwe.

3. Organy celne przyznają upoważnionemu eksporterowi numer upoważnienia celnego, który zamieszcza się na deklaracji pochodzenia lub na deklaracji pochodzenia EUR-MED.

4. Organy celne monitorują sposób używania upoważnienia przez upoważnionego eksportera.

5. Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć upoważnienie. Dokonują tego, jeśli upoważniony eksporter nie daje już gwarancji, o których mowa w ust. 1, nie spełnia już warunków, o których mowa w ust. 2 lub w inny sposób niewłaściwie wykorzystuje upoważnienie.

Artykuł 23 Termin ważności dowodu pochodzenia

1. Dowód pochodzenia jest ważny przez cztery miesiące od daty wystawienia w Umawiającej się Stronie wywozu i w tym okresie jest przedkładany organom celnym Umawiającej się Strony przywozu.

2. Dowody pochodzenia przedstawiane organom celnym Umawiającej się Strony przywozu po terminie ich przedstawienia określonym w ust. 1 mogą zostać przyjęte w celu preferencyjnego traktowania, jeżeli nieprzedłożenie tych dokumentów w ustalonym terminie jest skutkiem wystąpienia wyjątkowych okoliczności.

3. W innych przypadkach przedłożenia dowodów z opóźnieniem organy celne Umawiającej się Strony przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed upływem wymienionego ostatecznego terminu.

Artykuł 24 Przedkładanie dowodów pochodzenia

Dowody pochodzenia przedkłada się organom celnym Umawiającej się Strony przywozu zgodnie z procedurami stosowanymi w tym państwie. Wymienione organy mogą żądać przedstawienia tłumaczenia dowodu pochodzenia oraz żądać, aby do zgłoszenia przywozowego zostało dołączone oświadczenie importera, że produkty spełniają warunki wymagane do stosowania odpowiedniej umowy.

Artykuł 25 Przywóz partiami

Jeżeli, na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne Umawiającej się Strony przywozu, produkty zdemontowane lub niezmontowane, w rozumieniu reguły ogólnej 2 lit. a) Systemu Zharmonizowanego, należące do sekcji XVI i XVII lub klasyfikowane pod pozycjami 7308 i 9406 Systemu Zharmonizowanego, przywożone są partiami, organom celnym przedstawiany jest jeden dowód pochodzenia przy przywozie pierwszej partii.

Artykuł 26 Zwolnienie z dowodu pochodzenia

1. Produkty wysyłane jako małe paczki od osób prywatnych do osób prywatnych lub będące częścią bagażu osobistego podróżnych uznawane są za produkty pochodzące bez wymogu przedstawienia dowodu pochodzenia, pod warunkiem, że takie produkty nie są przywożone w celach handlowych i zostały zgłoszone jako spełniające wymogi niniejszej konwencji, oraz że nie ma żadnych wątpliwości co do prawdziwości takiego zgłoszenia. W przypadku przesyłek pocztowych takie oświadczenie może zostać umieszczone na zgłoszeniu celnym CN22/CN23 lub na załączonej do tego dokumentu kartce papieru.

2. Przywóz, który jest okazjonalny i dotyczy wyłącznie produktów do osobistego użytku ich odbiorców albo podróżnych lub ich rodzin nie jest uważany za przywóz w celach handlowych, jeśli rodzaj i ilość produktów nie wskazuje na jego przeznaczenie handlowe.

3. Łączna wartość takich produktów nie może ponadto przekraczać 500 EUR w przypadku małych paczek i 1 200 EUR w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych.

Artykuł 27 Dokumenty uzupełniające

Dokumenty, o których mowa w art. 16 ust. 3 i art. 21 ust. 5, wykorzystywane do celów potwierdzenia, że produkty objęte świadectwem przewozowym EUR.1 lub deklaracją pochodzenia mogą być uważane za produkty pochodzące Umawiającej się Strony i spełniające pozostałe wymogi niniejszej konwencji, mogą składać się m.in. z:

a) bezpośredniego dowodu działań podejmowanych przez eksportera lub dostawcę, zmierzających do uzyskania przedmiotowych towarów, znajdującego się np. w jego księgach rachunkowych lub wewnętrznych dokumentach księgowych;

b) dokumenty potwierdzające pochodzenie użytych materiałów, wystawione lub sporządzone w odpowiedniej Umawiającej się Stronie, gdzie takie dokumenty są stosowane zgodnie z prawem krajowym;

c) dokumenty potwierdzające obróbkę lub przetworzenie materiałów w odpowiedniej Umawiającej się Stronie, wystawione lub sporządzone w odpowiedniej Umawiającej się Stronie, gdzie takie dokumenty są stosowane zgodnie z prawem krajowym;

d) świadectwa przewozowe EUR.1 lub EUR-MED lub deklaracje pochodzenia lub deklaracje pochodzenia EUR-MED potwierdzające status pochodzenia wykorzystanych materiałów, wystawione lub sporządzone w Umawiających się Stronach zgodnie z niniejszą konwencją;

e) odpowiednie dowody dotyczące obróbki lub przetworzenia przeprowadzonego poza odpowiednią Umawiającą się Stroną zgodnie z art. 11, potwierdzające, że spełniono wymagania zawarte w tym artykule.

Artykuł 28 Przechowywanie dowodów pochodzenia i dokumentów uzupełniających

1. Eksporter występujący o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 lub EUR-MED przechowuje dokumenty, o których mowa w art. 16 ust. 3 przez okres co najmniej trzech lat.

2. Eksporter sporządzający deklarację pochodzenia lub deklarację pochodzenia EUR-MED przechowuje kopię tej deklaracji pochodzenia, jak również dokumenty, o których mowa w art. 21 ust. 5, przez okres co najmniej trzech lat.

3. Organy celne Umawiającej się Strony wywozu wystawiające świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR-MED przechowują wniosek, o którym mowa w art. 16 ust. 2 przez okres co najmniej trzech lat.

4. Organy celne Umawiającej się Strony przywozu przechowują przedstawione im świadectwa przewozowe EUR.1, EUR-MED, deklaracje pochodzenia oraz deklaracje pochodzenia EUR-MED przez okres co najmniej trzech lat.

Artykuł 29 Niezgodności i błędy formalne

1. Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami złożonymi w dowodzie pochodzenia a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych w urzędzie celnym w celu spełnienia formalności związanych z przywozem produktów, nie unieważnia tym samym dowodu pochodzenia, jeżeli zostanie odpowiednio dowiedzione, że dany dokument rzeczywiście odpowiada przedstawionym produktom.

2. Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy literowe na dowodzie pochodzenia, nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeśli błędy te nie powodują wątpliwości, co do poprawności złożonych w dokumencie oświadczeń.

Artykuł 30 Kwoty wyrażone w euro

1. W celu stosowania przepisów art. 21 ust. 1 lit. b) i art. 26 ust. 3, w przypadkach gdy produkty są fakturowane w walucie innej niż euro, równowartość w euro kwot wyrażonych w walutach krajowych Umawiających się Stron jest ustalana corocznie przez każde z zainteresowanych państw.

2. Przesyłka podlega postanowieniom art. 21 ust. 1 lit. b) lub art. 26 ust. 3 poprzez odniesienie do waluty, w której sporządzona jest faktura, zgodnie z kwotą ustaloną przez zainteresowane państwo.

3. Kwoty wyrażone w dowolnej walucie krajowej stanowią równowartość w tej walucie kwot wyrażonych w euro pierwszego dnia roboczego października. Kwoty te zgłaszane są Komisji Europejskiej do dnia 15 października i obowiązują od dnia 1 stycznia następnego roku. Komisja Europejska powiadamia wszystkie zainteresowane państwa o wysokości odpowiednich kwot.

4. Państwo może zaokrąglić w górę lub w dół kwoty otrzymane po przeliczeniu kwoty wyrażonej w euro na swoją walutę krajową. Zaokrąglona kwota nie może różnić się od kwoty wynikającej z przeliczenia o więcej niż 5%. Dany kraj może zachować niezmienioną kwotę wyrażoną w walucie krajowej równoważną kwocie wyrażonej w euro, jeżeli jej przeliczenie w momencie jej corocznego ustalania zgodnie z ust. 3 nie powoduje wzrostu kwoty wyrażonej w walucie krajowej o co najmniej 15%. Kwota wyrażona w walucie krajowej może pozostać bez zmian, jeżeli w wyniku corocznego przeliczenia jej wartość uległaby zmniejszeniu.

5. Na wniosek którejkolwiek z Umawiających się Stron wspólny komitet dokonuje weryfikacji kwot wyrażonych w euro. Dokonując weryfikacji wspólny komitet ocenia celowość zachowania skutków wspomnianych ograniczeń uwzględniając wartości rzeczywiste. W tym celu może on podjąć decyzję o zmianie kwot wyrażonych w euro.

TYTUŁ VIUZGODNIENIA DOTYCZĄCE WSPÓŁPRACY ADMINISTRACYJNEJ

Artykuł 31 Współpraca administracyjna

1. Organy celne Umawiających się Stron przekazują sobie wzajemnie za pośrednictwem Komisji Europejskiej wzory pieczęci używanych w ich urzędach celnych przy wydawaniu świadectw przewozowych EUR.1 i EUR-MED oraz adresy organów celnych odpowiedzialnych za weryfikację tych świadectw, deklaracji pochodzenia oraz deklaracji pochodzenia EUR-MED.

2. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszej konwencji, Umawiające się Strony za pośrednictwem właściwych administracji celnych udzielają sobie wzajemnie pomocy w zakresie sprawdzania autentyczności świadectw przewozowych EUR.1 i EUR-MED, deklaracji pochodzenia oraz deklaracji pochodzenia EUR-MED oraz poprawności informacji podanych w tych dokumentach.

Artykuł 32 Weryfikacja dowodów pochodzenia

1. Późniejsze weryfikacje dowodów pochodzenia przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne Umawiającej się Strony przywozu mają uzasadnione wątpliwości dotyczące autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów niniejszej konwencji.

2. Do celów stosowania ust. 1 organy celne Umawiającej się Strony przywozu zwracają świadectwa przewozowe EUR.1 lub EUR-MED oraz fakturę, jeżeli taką dostarczono, deklarację pochodzenia, deklarację pochodzenia EUR-MED lub kopie tych dokumentów organom celnym Umawiającej się Strony wywozu, w odpowiednich przypadkach przedstawiając uzasadnienie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji. Wszelkie uzyskane dokumenty lub informacje wskazujące, że informacje podane na dowodzie pochodzenia są nieprawdziwe, są przekazywane wraz z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji.

3. Weryfikację przeprowadzają organy celne Umawiającej się Strony wywozu. W tym celu mają one prawo żądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub innego rodzaju kontrolę, którą uznają za stosowną.

4. Jeżeli organy celne Umawiającej się Strony przywozu podejmą decyzję zawieszającą przyznanie preferencyjnego traktowania w odniesieniu do danych produktów w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji, oferują importerowi możliwość zwolnienia tych produktów, z zastrzeżeniem podjęcia wobec nich wszelkich środków ostrożności, jakie uznają za niezbędne.

5. Organy celne wnioskujące o weryfikację są informowane o jej wynikach możliwe najszybciej. Wyniki takie jednoznacznie wskazują, czy dokumenty są autentyczne oraz czy przedmiotowe produkty mogą być uważane za produkty pochodzące z jednej z Umawiających się Stron i spełniają pozostałe wymagania niniejszej konwencji.

6. Jeśli w przypadkach uzasadnionych wątpliwości brak jest odpowiedzi w terminie dziesięciu miesięcy od dnia przedstawienia wniosku o weryfikację lub jeśli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do stwierdzenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, z wyjątkiem szczególnych okoliczności, organy celne występujące z wnioskiem o weryfikację odmawiają przyznania prawa do korzystania z preferencji.

Artykuł 33 Rozstrzyganie sporów

Spory zaistniałe w związku z procedurami weryfikacji określonymi w art. 32, których nie można rozstrzygnąć pomiędzy organami celnymi wnioskującymi o przeprowadzenie weryfikacji a organami celnymi odpowiedzialnymi za przeprowadzenie weryfikacji, lub wnioski o dokonanie wykładni niniejszego protokołu, przekazuje się wspólnemu komitetowi. Spory zaistniałe w związku z interpretacją konwencji nie związane z procedurami weryfikacji określonymi w art. 32 przekazuje się wspólnemu komitetowi.

We wszystkich przypadkach rozstrzyganie sporów pomiędzy importerem a organami celnymi Umawiającej się Strony przywozu podlega prawodawstwu tego kraju.

Artykuł 34 Kary

Karze podlega każdy, kto sporządza lub przyczynia się do sporządzenia dokumentu zawierającego nieprawdziwe informacje w celu uzyskania preferencyjnego traktowania produktów.

Artykuł 35 Wolne obszary celne

1. Umawiające się Strony podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby produkty sprzedawane na podstawie dowodu pochodzenia, które podczas transportu korzystają z wolnych obszarów celnych znajdujących się na ich terytorium, nie były zastępowane innymi towarami ani poddawane zabiegom innym niż normalne czynności zapobiegające ich zepsuciu.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy produkty pochodzące z Umawiającej się Strony przywożone są do wolnego obszaru celnego na podstawie dowodu pochodzenia oraz poddawane są obróbce lub przetwarzaniu, na wniosek eksportera odpowiednie organy wydają nowe świadectwo przewozowe EUR.1 lub EUR-MED, jeżeli przeprowadzona obróbka lub przetwarzanie są zgodne z postanowieniami niniejszej konwencji.

ZAŁĄCZNIK I

UWAGI WPROWADZAJąCE DO WYKAZU W ZAłąCZNIKU II

Uwaga 1:

Niniejszy wykaz określa warunki, których spełnienie przez wszystkie produkty jest konieczne do uznania ich za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 5 dodatku I do niniejszej konwencji.

Uwaga 2:

2.1. Pierwsze dwie kolumny w wykazie opisują produkt uzyskany. W pierwszej kolumnie podawany jest numer pozycji lub numer działu stosowany w Systemie Zharmonizowanym, natomiast w drugiej opis towarów zastosowany w danym Systemie w odniesieniu do tej pozycji lub tego działu. Dla każdego wpisu w dwóch pierwszych kolumnach podano regułę określoną w kolumnie 3 lub 4. Jeżeli, jak ma to miejsce w niektórych przypadkach, dany wpis jest poprzedzony oznaczeniem „ex”, oznacza to, że reguły określone w kolumnach 3 i 4 stosuje się tylko do części tej pozycji, tak jak zostało to opisane w kolumnie 2.

2.2. Jeżeli w kolumnie 1 znajduje się kilka numerów pozycji lub podany jest tam numer działu i w związku z tym produkty w kolumnie 2 opisane są w sposób ogólny, odpowiednie reguły wymienione w kolumnie 3 lub 4 stosuje się do wszystkich produktów, które w ramach Systemu Zharmonizowanego klasyfikowane są pod różnymi pozycjami danego działu lub pod pozycjami zebranymi w kolumnie 1.

2.3. Jeżeli w wykazie podane są różne reguły mające zastosowanie do różnych produktów objętych tą samą pozycją, w każdym tiret zawarty jest opis odnoszący się do części pozycji będącej przedmiotem odpowiedniej reguły z kolumny 3 lub 4.

2.4. W sytuacji, w której dla danego wpisu w pierwszych dwóch kolumnach reguła jest określona zarówno w kolumnie 3, jak i 4, eksporter może zastosować albo regułę zawartą w kolumnie 3, albo regułę zawartą w kolumnie 4. Jeżeli kolumna 4 nie zawiera reguły pochodzenia, należy zastosować regułę zawartą w kolumnie 3.

Uwaga 3:

3.1. Postanowienia art. 5 dodatku I do konwencji dotyczące produktów, które nabyły status pochodzenia, a które są używane do produkcji innych produktów, mają zastosowanie bez względu na to, czy wspomniany status został nabyty w fabryce, w której użyto tych produktów, czy w innej fabryce znajdującej się na terytorium Umawiającej się Strony.

Przykład:

Silnik z pozycji 8407, dla którego reguła stanowi, że wartość materiałów niepochodzących, które mogą wchodzić w jego skład, nie może przekraczać 40% ceny ex-works produktu, wytwarzany jest z „innej stali stopowej z grubsza ukształtowanej przez kucie” z pozycji ex 7224.

Jeżeli ta odkuwka została wykonana w Unii Europejskiej z niepochodzącej wlewki, to odkuwka nabyła już status pochodzenia w oparciu o regułę dotyczącą pozycji ex 7224 w wykazie. Przy obliczaniu wartości silnika może ona zatem być liczona jako pochodząca, niezależnie od tego, czy został on wyprodukowany w tej samej fabryce czy w innej fabryce w Unii Europejskiej. Wartość niepochodzącej wlewki nie jest więc brana pod uwagę przy sumowaniu wartości użytych materiałów niepochodzących.

3.2. Reguła zawarta w wykazie przedstawia minimalny wymagany stopień obróbki lub przetworzenia, przy czym przeprowadzenie dalszej obróbki lub przetworzenia także nadaje status pochodzenia i odwrotnie, wykonanie obróbki lub przetworzenia w mniejszym zakresie nie może powodować nadania statusu pochodzenia. Tym samym reguła stanowi, że niepochodzący materiał na pewnym etapie produkcji może zostać użyty, przy czym użycie tego materiału na etapie wcześniejszym jest dopuszczone, a na etapie późniejszym nie jest dopuszczone.

3.3. Bez uszczerbku dla uwagi 3.2, jeśli reguła używa sformułowania „wytwarzanie z materiałów objętych dowolną pozycją”, można używać materiałów objętych dowolną pozycją lub pozycjami (nawet posiadających taki sam opis i pozycję jak produkt), uwzględniając jednak wszelkie szczególne ograniczenia, które reguła może zawierać.

Jednakże wyrażenie „Wytworzenie z materiałów objętych dowolną pozycją, włącznie z innymi materiałami objętymi pozycją...” lub „Wytworzenie z materiałów objętych dowolną pozycją, włącznie z materiałami objętymi tą samą pozycją, co produkt” oznacza, że można wykorzystać materiały objęte dowolną pozycją, z wyjątkiem materiałów o takim samym opisie jak produkt opisany w kolumnie 2 wykazu.

3.4. Jeżeli reguła w wykazie określa, że produkt może być wytwarzany z więcej niż jednego materiału, oznacza to, że może zostać użyty jeden lub więcej materiałów. Nie oznacza to, że należy użyć wszystkich materiałów.

Przykład:

Reguła dla tkanin objętych pozycjami od 5208 do 5212 stanowi, że mogą być użyte zarówno włókna naturalne, jak i m.in. materiały chemiczne. Reguła ta nie oznacza, że należy używać zarówno włókien naturalnych, jak i materiałów chemicznych; można wykorzystać jeden lub drugi rodzaj tych materiałów lub oba.

3.5. Jeżeli reguła w wykazie stanowi, że produkt musi być wytworzony z określonego materiału, warunek ten nie wyklucza użycia innych materiałów, które ze względu na swoje naturalne właściwości nie mogą być zgodne z regułą. (zob. uwaga 6.2 poniżej w odniesieniu do wyrobów włókienniczych).

Przykład:

Reguła dla przetworów spożywczych objętych pozycją 1904, która wyraźnie wyłącza użycie zbóż i ich produktów pochodnych, nie zabrania użycia soli mineralnych, materiałów chemicznych i innych dodatków, które nie są produktami zbożowymi.

Nie ma to jednak zastosowania do produktów, które chociaż nie mogą być wytwarzane ze szczególnych materiałów określonych w wykazie, mogą być wytwarzane z tego samego rodzaju materiału na wcześniejszym etapie produkcji.

Przykład

W przypadku odzieży z ex działu 62 wytworzonej z materiałów nietkanych, jeżeli dla tej klasy artykułów dozwolone jest wyłącznie stosowanie niepochodzącej przędzy, nie jest możliwe użycie jako materiału wyjściowego materiału nietkanego – nawet jeżeli materiałów nietkanych nie można wykonać z przędzy. W takich przypadkach materiał wyjściowy będzie zazwyczaj na etapie przed przędzą, tj. na etapie włókna.

3.6. Jeżeli przedstawiona w wykazie reguła przewiduje dwie maksymalne wartości procentowe materiałów niepochodzących, które mogą zostać wykorzystane, wartości tych nie można sumować. Oznacza to, iż maksymalna wartość wszystkich użytych materiałów niepochodzących nie może nigdy przekroczyć wyższej wartości procentowej. Ponadto poszczególne wartości procentowe nie mogą być przekraczane w przypadku określonych materiałów, do których się odnoszą.

Uwaga 4:

4.1. Użyte w wykazie określenie „włókna naturalne” odnosi się do włókien innych niż włókna sztuczne lub syntetyczne. Określenie to jest ograniczone do etapu poprzedzającego etap przędzenia, włączając w to także odpady oraz, o ile nie wskazano inaczej, dotyczy ono także włókien zgrzebnych, czesankowych i inaczej przetworzonych, jednak nie przędzonych.

4.2. Określenie „włókna naturalne” obejmuje włosie końskie objęte pozycją 0511, jedwab objęty pozycjami 5002 i 5003, jak i włókna wełniane oraz cienką i grubą sierść zwierzęcą objętą pozycjami od 5101 do 5105, włókna bawełniane objęte pozycjami od 5201 do 5203 i inne włókna roślinne objęte pozycjami od 5301 do 5305.

4.3. Określenie „masa włókiennicza”, „materiały chemiczne” oraz „materiały do wytwarzania papieru” są używane w wykazie w celu określenia materiałów niesklasyfikowanych w działach od 50 do 63, które mogą być użyte do produkcji sztucznych, syntetycznych lub papierowych włókien lub przędz.

4.4. Określenie „włókna odcinkowe chemiczne” jest używane w wykazie w odniesieniu do kabla z włókna ciągłego syntetycznego lub sztucznego, włókien odcinkowych lub odpadów objętych pozycjami 5501 do 5507.

Uwaga 5:

5.1. Jeżeli w stosunku do określonych produktów ujętych w wykazie dokonuje się odesłania do niniejszej uwagi, warunki określone w kolumnie 3 nie mają zastosowania do żadnych podstawowych materiałów włókienniczych, użytych do wytworzenia tych produktów, które stanowią razem 10% lub mniej całkowitej masy wszystkich użytych podstawowych materiałów włókienniczych. (zob. również uwagi 5.3 i 5.4).

5.2. Jednak tolerancja określona w uwadze 5.1 może być stosowana tylko do produktów mieszanych, które zostały wykonane z dwóch lub więcej podstawowych materiałów włókienniczych.

Podstawowymi materiałami włókienniczymi są:

- jedwab,

- wełna,

- gruba sierść zwierzęca,

- cienka sierść zwierzęca,

- włosie końskie,

- bawełna,

- materiały do produkcji papieru i papier,

- len,

- konopie siewne,

- juta i pozostałe włókna łykowe,

- sizal i pozostałe włókna tekstylne z rodzaju „Agave”,

- włókno kokosowe, manila, ramia i pozostałe włókna tekstylne roślinne,

- syntetyczne włókno ciągłe,

- sztuczne włókna ciągłe chemiczne,

- włókna ciągłe przewodzące prąd,

- syntetyczne włókna odcinkowe z polipropylenu,

- syntetyczne włókna odcinkowe z poliestru,

- syntetyczne włókna odcinkowe z poliamidu,

- syntetyczne włókna odcinkowe z poliakrylonitrylu,

- syntetyczne włókna odcinkowe z poliimidu,

- syntetyczne włókna odcinkowe z politetrafluoroetylenu,

- syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poli(siarczku fenylu),

- syntetyczne włókna odcinkowe chemiczne z poli(chlorku winylu),

- inne syntetyczne włókna odcinkowe,

- sztuczne włókna odcinkowe z wiskozy,

- pozostałe sztuczne włókna odcinkowe,

- przędza z poliuretanu uzupełniona elastycznymi segmentami z polieteru, nawet rdzeniowa,

- przędza z poliuretanu uzupełniona elastycznymi segmentami z poliestru, nawet rdzeniowa,

- produkty objęte pozycją 5605 (przędza metalizowana) zawierające pasmo składające się z rdzenia wykonanego z folii aluminiowej lub z rdzenia wykonanego z warstewki tworzywa sztucznego powlekanego, lub nie, proszkiem aluminiowym, o szerokości nieprzekraczającej 5 mm, umieszczone i przyklejone przy pomocy przezroczystego lub kolorowego spoiwa między dwie warstewki tworzywa sztucznego,

- inne produkty objęte pozycją 5605.

Przykład:

Przędza objęta pozycją 5205, wytworzona z włókien bawełnianych objętych pozycją 5203 i ze sztucznych włókien odcinkowych objętych pozycją 5506, jest przędzą mieszaną. Dlatego niepochodzące sztuczne włókna odcinkowe, które nie spełniają reguł pochodzenia (wymagających wytwarzania z materiałów chemicznych lub masy włókienniczej) mogą być użyte, jeśli ich całkowita masa nie przekroczy 10% masy przędzy.

Przykład:

Tkanina wełniana objęta pozycją 5112, wytworzona z przędzy wełnianej objętej pozycją 5107 i z syntetycznej przędzy z włókien odcinkowych objętej pozycją 5509, jest tkaniną mieszaną. Właśnie dlatego przędza syntetyczna, która nie odpowiada regułom pochodzenia (co wymaga wytworzenia z materiałów chemicznych lub z pulpy włókienniczej) lub przędza wełniana, która nie spełnia reguł pochodzenia (co wymaga wytworzenia z włókien naturalnych, niegręplowanych lub nieczesanych lub inaczej przygotowanych do przędzenia) lub kombinacja tych dwóch może być użyta, pod warunkiem że ich całkowita masa nie przekracza 10% masy tkaniny.

Przykład:

Tkanina rózgowa objęta pozycją 5802, wykonana z przędzy bawełnianej objętej pozycją 5205 i tkaniny bawełnianej objętej pozycją 5210, jest produktem mieszanym tylko wtedy, gdy sama tkanina bawełniana jest tkaniną mieszaną wykonaną z typów przędzy zakwalifikowanych do dwóch różnych pozycji, lub jeżeli same przędze są mieszankami.

Przykład:

Jeżeli dana tkanina włókiennicza pluszowa została wytworzona z przędzy bawełnianej objętej pozycją 5205 i z syntetycznej tkaniny objętej pozycją 5407, wtedy w oczywisty sposób użyte przędze są dwoma oddzielnymi podstawowymi materiałami włókienniczymi, a tkanina włókiennicza pluszowa jest odpowiednio produktem mieszanym.

5.3. W przypadku produktów zawierających „przędzę z poliuretanu uzupełnioną elastycznymi segmentami z polieteru, nawet rdzeniowego”, tolerancja dla tej przędzy wynosi 20%.

5.4. W przypadku produktów zawierających „pasmo składające się z rdzenia wykonanego z folii aluminiowej lub rdzenia wykonanego z warstwy tworzywa sztucznego, nawet powlekanego proszkiem aluminiowym, o szerokości nie przekraczającej 5 mm, wklejonego za pomocą przezroczystego lub barwnego kleju pomiędzy dwie warstwy tworzywa sztucznego”, tolerancja w odniesieniu do tego pasma wynosi 30%.

Uwaga 6:

6.1. Jeżeli wykaz zawiera odesłanie do niniejszej uwagi, materiały włókiennicze (z wyjątkiem podszewek i międzypodszewek), które nie spełniają reguły zawartej w kolumnie 3 wykazu dotyczącej przedmiotowych konfekcjonowanych produktów, mogą być użyte pod warunkiem, że zostały sklasyfikowane w innej pozycji niż tej dotyczącej przedmiotowego produktu oraz że wartość tych materiałów nie przekracza 8% ceny ex-works produktu.

6.2. Bez uszczerbku dla uwagi 6.3, materiały, które nie są klasyfikowane w działach 50-63, mogą być swobodnie wykorzystywane do produkcji wyrobów włókienniczych, nawet zawierających materiały włókiennicze.

Przykład:

Jeżeli podana w wykazie reguła przewiduje, że dla danego artykułu z materiału włókienniczego (takiego jak spodnie) konieczne jest wykorzystanie przędzy, nie wyklucza to wykorzystania artykułów metalowych, takich jak guziki, ponieważ guziki nie są klasyfikowane w działach 50-63. Z tego samego powodu nie wyklucza to stosowania zamków błyskawicznych, mimo iż zazwyczaj zawierają one materiały włókiennicze.

6.3. W sytuacjach, w których ma zastosowanie reguła wartości procentowej, wartość materiałów, które nie zostały sklasyfikowane w działach 50-63, musi zostać wzięta pod uwagę przy obliczaniu wartości materiałów niepochodzących składających się na przedmiotowy produkt.

Uwaga 7:

7.1. „Procesami specyficznymi” na użytek pozycji ex 2707, 2713-2715, ex 2901, ex 2902 i ex 3403 są:

a) destylacja próżniowa;

b) redestylacja przez bardzo dokładny proces frakcjonowania;

c) krakowanie;

d) reformowanie;

e) ekstrakcja przy użyciu selektywnych rozpuszczalników;

f) proces obejmujący wszystkie niżej wymienione zabiegi: traktowanie stężonym kwasem siarkowym, oleum lub bezwodnikiem siarkowym; neutralizacja środkami alkalicznymi; odbarwianie i oczyszczenie naturalnymi ziemiami aktywnymi, aktywnym węglem drzewnym lub boksytem;

g) polimeryzacja;

h) alkilowanie;

i) izomeryzacja.

7.2. „Procesami specyficznymi” na użytek pozycji 2710, 2711 oraz 2712 są:

a) destylacja próżniowa;

b) redestylacja przez bardzo dokładny proces frakcjonowania;

c) krakowanie;

d) reformowanie;

e) ekstrakcja przy użyciu selektywnych rozpuszczalników;

f) proces obejmujący wszystkie niżej wymienione zabiegi: traktowanie stężonym kwasem siarkowym, oleum lub bezwodnikiem siarkowym; neutralizacja środkami alkalicznymi; odbarwianie i oczyszczenie naturalnymi ziemiami aktywnymi, aktywnym węglem drzewnym lub boksytem;

g) polimeryzacja;

h) alkilowanie;

ij) izomeryzacja;

k) wyłącznie w odniesieniu do olejów ciężkich objętych pozycją ex 2710, odsiarczanie z wykorzystaniem wodoru, prowadzące do obniżenia o co najmniej 85% zawartości siarki w odsiarczanych produktach (metoda ASTM D 1266-59 T);

l) wyłącznie w odniesieniu do produktów objętych pozycją 2710, odparafinowywanie z zastosowaniem procesu innego niż filtrowanie;

m) wyłącznie w odniesieniu do olejów ciężkich objętych pozycją ex 2710, poddawanie działaniu wodoru przy ciśnieniu większym niż 20 barów i temperaturze wyższej niż 250˚C przy użyciu katalizatora, innego niż do celów odsiarczania, gdy wodór stanowi czynnik aktywny w reakcji chemicznej. Dalszego poddawania olejów smarowych objętych pozycją ex 2710 (np. wykańczanie metodą wodorową lub odbarwianie) działaniu wodoru, szczególnie w celu poprawy koloru lub stabilności, nie uważa się za proces specyficzny;

n) wyłącznie w odniesieniu do olejów opałowych objętych pozycją ex 2710, destylacja atmosferyczna, pod warunkiem że oddestylowane zostanie mniej niż 30% objętości tych produktów, łącznie ze stratami, w temperaturze 300˚C, z zastosowaniem metody ASTM D 86;

o) wyłącznie w odniesieniu do olejów ciężkich innych niż oleje gazowe i oleje napędowe do silników z pozycji ex 2710, poddawanie działaniu elektrycznych wyładowań snopiastych wysokiej częstotliwości;

p) wyłącznie w odniesieniu do produktów surowych (innych niż wazelina, ozokeryt, wosk montanowy lub wosk torfowy i parafina, zawierających w stosunku wagowym mniej niż 0,75% oleju) objętych pozycją ex 2712, odolejanie przy pomocy krystalizacji frakcyjnej.

7.3. Do celów pozycji ex 2707, 2713 do 2715, ex 2901, ex 2902 i ex 3403, proste czynności, takie jak oczyszczanie, dekantacja, odsalanie, oddzielanie od wody, filtracja, barwienie, znakowanie, uzyskiwanie danej zawartości siarki poprzez wymieszanie produktów o różnej zawartości siarki oraz wszelkiego rodzaju kombinacje tych czynności lub czynności podobnych, nie nadają pochodzenia.

ZAŁĄCZNIK IIWYKAZ OBRÓBEK LUB PRZETWORZEŃ DO WYKONANIA NA MATERIAŁACH NIEPOCHODZĄCYCH DLA UZYSKANIA PRZEZ PRZETWORZONY PRODUKT STATUSU POCHODZENIA

Pozycja HS | Wyszczególnienie | Procesy obróbki lub przetworzenia, których przeprowadzenie na materiałach niepochodzących