C-357/19, C-379/19, C-547/19, C-811/19 i C-840/19, Euro Box Promotion i in. Trybunał Sprawiedliwości został poproszony o wydanie orzeczenia w przedmiocie zgodności orzecznictwa rumuńskiego trybunału konstytucyjnego dotyczącego przepisów kodeksu postępowania karnego mających zastosowanie do postępowań w przedmiocie nadużyć finansowych i korupcji z prawem UE. W 2018 r. rumuński trybunał konstytucyjny uchylił orzeczenia rumuńskiego wysokiego trybunału kasacyjnego i sprawiedliwości skazujące szereg osób za oszustwa związane z VAT, korupcję i nadużywanie stanowiska w związku z zarządzaniem funduszami europejskimi, stwierdzając zasadniczo, że składy sędziowskie rozpoznające przedmiotowe sprawy zostały wyłonione w niezgodny z prawem sposób. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został skierowany do Trybunału Sprawiedliwości przez sąd rumuński niższej instancji i dotyczył m.in. ustalenia, czy orzecznictwo trybunału konstytucyjnego stwarzało systemowe ryzyko bezkarności w kontekście zwalczania nadużyć finansowych i korupcji, w szczególności z uwagi na fakt, że sprawcy unikali kary z uwagi na przedawnienie się przestępstwa. W wydanym wyroku Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że pomimo faktu, iż przepisy regulujące organizację wymiaru sprawiedliwości w państwach członkowskich co do zasady należą do kompetencji państw członkowskich, muszą one mimo to być zgodne z zobowiązaniami spoczywającymi na państwach członkowskich na mocy prawa Unii. Wspomniane zobowiązania obejmują zwalczanie nielegalnej działalności wywierającej wpływ na interesy finansowe UE – w tym przestępstw korupcyjnych – za pomocą skutecznych środków odstraszających. Wymóg skuteczności obowiązuje zarówno w odniesieniu do postępowań dotyczących tego rodzaju przestępstw i sankcji z tytułu ich popełnienia, jak i do kwestii związanych z egzekwowaniem już nałożonych sankcji. W pierwszej kolejności to ustawodawca krajowy powinien zagwarantować, aby przepisy prawa procesowego mające zastosowanie do tego rodzaju przestępstw nie stwarzały systemowego ryzyka bezkarności. Z kolei sądy krajowe nie mogą stosować przepisów prawa krajowego uniemożliwiających nakładanie skutecznych i odstraszających sankcji. W omawianej sprawie stosowanie orzecznictwa rumuńskiego trybunału konstytucyjnego wiąże się, w stosownych przypadkach, z koniecznością ponownego rozpoznania spraw dotyczących nadużyć finansowych i korupcji w pierwszej instancji lub w toku postępowania apelacyjnego. Może to skutkować przedawnieniem się przestępstw, co oznacza brak możliwości ukarania osób piastujących najwyższe stanowiska w państwie rumuńskim, które zostały skazane z tytułu dopuszczenia się nadużyć finansowych lub korupcji, w skuteczny i odstraszający sposób. W takiej sytuacji ryzyko bezkarności nabrałoby systematycznego charakteru w odniesieniu do tej kategorii osób, co podawałoby w wątpliwość możliwość realizacji celu polegającego na zwalczaniu korupcji na wysokim szczeblu. W związku z powyższym Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że przepisy art. 325 TFUE i postanowienia art. 2 konwencji OIF stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów lub praktyk krajowych prowadzących do sytuacji, w których wyroki w sprawach dotyczących korupcji i oszustw związanych z VAT nie były wydawane z uwagi na wyłanianie składów sędziowskich w sposób niezgodny z prawem, jeżeli takie działania wiążą się z systemowym ryzykiem zasadniczej bezkarności poważnych nadużyć finansowych wywierających wpływ na interesy finansowe UE lub korupcji. Trybunał Sprawiedliwości dodał, że sąd odsyłający musi zweryfikować zgodność takiego podejścia z prawem dostępu do bezstronnego sądu przysługującym oskarżonemu zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.