ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.1

Proponowany wniosek ustanawia ramy prawne i określa ujednolicone zasady gromadzenia i rozpowszechniania danych dotyczących wprowadzania do obrotu i wykorzystywania środków ochrony roślin. W szczególności formułuje on w odniesieniu do państw członkowskich: — obowiązek systematycznego gromadzenia danych (co roku w odniesieniu do wprowadzania do obrotu, co pięć lat w odniesieniu do wykorzystywania); — wytyczne dotyczące sposobu gromadzenia danych poprzez reprezentatywne badania, procedury szacowania statystycznego na podstawie opinii ekspertów lub modeli, obowiązki sprawozdawcze nałożone na łańcuch dystrybucji środków ochrony roślin, obowiązki sprawozdawcze nałożone na profesjonalnych użytkowników, ze źródeł administracyjnych lub poprzez połączenie tych środków; — wytyczne dotyczące sposobu przekazywania danych Komisji.
2.5

Podczas debaty nad zniesieniem systemu konferencji linii żeglugowych w UE, Parlament Europejski podkreślił w dwóch opiniach (2005, 2006), że „wprowadzenie w życie rozporządzenia (4) (uchylającego rozporządzenie nr 4056/86) stworzy kolizję przepisów prawnych w związku z faktem przystąpienia niektórych państw członkowskich do kodeksu postępowania dla konferencji linii żeglugowych UNCTAD. Zaleca się, by te państwa członkowskie wycofały się ze kodeksu, jednakże brak jest możliwości zobowiązania ich do tego. Z uwagi na powyższą sytuację konieczne jest ustanowienie konkretnej procedury pozwalającej na zajmowanie się ewentualnymi kolizjami prawa międzynarodowego. Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu przejrzysty przegląd stanowisk krajów trzecich (Chiny, USA, Kanada, Japonia, Singapur i Indie) wobec nowej polityki UE w zakresie usług żeglugi liniowej (akceptacja, przystosowanie, sprzeciw, niekorzystne skutki) i ich gotowości do przystosowania własnych systemów. Komisja powinna jednakże zbadać handlowe i polityczne następstwa takiego wypowiedzenia kodeksu UNCTAD. Komisja powinna zbadać, czy zachodzi konieczność zmiany bądź uchylenia innych aktów prawnych WE, takich jak rozporządzenie Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosujące zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (5)”. Ponadto Parlament Europejski „wzywa Komisję (6) do wstrzymania projektu uchylenia art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 4056/86 (który przewiduje przeprowadzenie negocjacji w przypadku sprzeczności prawa wspólnotowego z prawem krajów trzecich), zwłaszcza w świetle zamiaru dokonania przez Komisję rewizji prawa dotyczącego konkurencji w odniesieniu do transportu morskiego”. Jednakże wbrew zaleceniom Parlamentu Europejskiego art. 9 został uchylony wraz z rozporządzeniem nr 4956/86, natomiast żądana ocena skutków prawnych i politycznych wypowiedzenia systemu konferencji linii żeglugowych w UE nadal nie nastąpiła.
4.6

Rodzice mogą również korzystać ze wsparcia przy organizowaniu opieki nad dziećmi. Różne przedsiębiorstwa oferują swoim pracownikom pomoc w zatrudnianiu opiekunek do dzieci, załatwianiu miejsc w żłobkach i w znajdowaniu opieki w nagłych wypadkach choroby dziecka. Niektóre przedsiębiorstwa próbują również zachęcić pracujących ojców do przejmowania odpowiedzialności za prowadzenie domu i do spędzenia większej ilości czasu z dzieckiem poprzez specjalne środki, np. udzielanie urlopu w dniu urodzin dziecka. Przedsiębiorstwa, które prowadzą taką politykę, zasługują na wsparcie. Jednakże w praktyce w większości przypadków rodzice nie otrzymują żadnego wsparcia. Takim postępowaniem — a szczególnie, gdy w grę wchodzi łamanie prawa — przedsiębiorstwo samo sobie szkodzi, gdyż ma to negatywny wpływ na klimat panujący w pracy i na motywację pracowników.
1.4

Komitet popiera zamiar Komisji, by wykorzystać konieczność skorygowania podstawy prawnej rozporządzenia do zwiększenia skuteczności przepisów wspólnotowych oraz pewności prawnej w ścisłym powiązaniu z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006 w sprawie przepisów dotyczących chemikaliów (REACH), które wejdzie w życie w czerwcu 2007 r.
1.2

Biorąc pod uwagę politykę wspólnotową dążącą do lepszego stanowienia prawa, EKES uważa za szczególnie istotne i konieczne zmniejszenie związanych z istniejącym prawodawstwem obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw, gdyż jest to podstawowy element na drodze do poprawy ich konkurencyjności i do osiągania celów lizbońskich. Komunikat Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów: „Strategiczny przegląd procesu lepszego stanowienia prawa w Unii Europejskiej” oraz komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów: „Program działań na rzecz zmniejszenia obciążeń administracyjnych w Unii Europejskiej” bez wątpienia przyczyniają się do realizacji tych zamierzeń.
1.3

Wśród zaleceń dotyczących utworzenia systemu zachęt znalazł się wymóg dokonania pomiaru skuteczności każdego planu. Jest to szczególnie ważne w wypadku dużych, dochodowych przedsiębiorstw, które mogłyby z łatwością wykorzystać ulgi podatkowe dla poprawy wyniku końcowego, zamiast na badania i rozwój. Niektóre kraje, aby uniknąć tworzenia okazji do nadużyć, dopuszczają jedynie zachęty w odniesieniu do dodatkowych wydatków na badania i rozwój, może to jednak odnieść skutek przeciwny do zamierzonego, gdyż istotną konsekwencją tego rodzaju zachęt jest zatrzymanie działalności badawczo-rozwojowej w UE, tak aby nie została ona przeniesiona poza jej granice. Ponadto skuteczny system pomiaru w wypadku dużych przedsiębiorstw powinien przynieść większe korzyści niż ograniczanie ulg do kosztów dodatkowych.
2.3

W celu osiągnięcia zamierzonego celu należy mieć na uwadze cele szczegółowe, takie jak: a) poprawa dostępności weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, w celu zapewnienia zdrowia i dobrostanu zwierząt oraz zapobieżenia nielegalnemu stosowaniu substancji, b) uproszczenie istniejącego prawodawstwa poprzez zwiększenie czytelności przepisów dotyczących najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości w odniesieniu do użytkowników końcowych, c) zapewnienie jasnych punktów odniesienia na potrzeby kontroli poziomów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych w celu poprawy ochrony zdrowia konsumentów oraz funkcjonowania wspólnego rynku, d) jaśniejsze sformułowanie wspólnotowych procedur ustanawiania NDP poprzez zapewnienie zgodności z międzynarodowymi normami.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 10/58

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności

COM(2007) 368 wersja ostateczna — 2007/0128 (COD)

(2008/C 10/16)

Dnia 26 lipca 2007 r. Rada Unii Europejskiej, działając na podstawie art. 95 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, postanowiła zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wspomnianej powyżej.

Uznawszy, że treść wniosku jest w zupełności zadowalająca i że ponadto była ona już przedmiotem opinii EKES-u CESE 308/2004 i CESE 1571/2006 przyjętych odpowiednio 26 lutego 2004 r. i 13 grudnia 2006 r. (1), na 438. sesji plenarnej w dniach 26-27 września 2007 r. Komitet stosunkiem głosów 163 do 1 — 7 osób wstrzymało się od głosu — postanowił wydać pozytywną opinię w sprawie wniosku i odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumentach.

Bruksela, 26 września 2007 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Dimitris DIMITRIADIS

(1) Opinia EKES-u w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności — COM(2003) 424 wersja ostateczna — 2003/0165 COD (Dz.U. C 110 z 30.4.2004) oraz w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr …/… w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności — COM(2006) 607 wersja ostateczna — 2006/0195 COD (Dz.U. C 325 z 30.12.2006).
2.1

Dyrektywa 96/26/WE w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego wraz z rozporządzeniem (EWG) nr 684/92 i rozporządzeniem (WE) nr 12/98 w sprawie dostępu do rynku usług autokarowych i autobusowych stanowiły początkowo główny element rynku wewnętrznego międzynarodowych usług drogowego transportu pasażerskiego.
1.2

Omawiany wniosek w sprawie dyrektywy dotyczy przede wszystkim przestępstw popełnionych w ramach przestępczości zorganizowanej (co we wniosku uznano za okoliczność obciążającą). Komitet jest przekonany, że czyny takie powinny być przedmiotem sankcji, włącznie ze zbliżeniem przepisów prawa karnego państw członkowskich, ale traktat i orzecznictwo zawierają jasne postanowienia co do zwalczania czynów popełnionych w ramach przestępczości zorganizowanej: zbliżenie przepisów prawa karnego państw członkowskich może w zasadzie odbywać się tylko w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, ustanowionej w tytule VI traktatu o Unii Europejskiej, a nie w ramach postanowień traktatu o WE, jak to proponuje Komisja.
W trosce o to, by powyższe propozycje prowadziły do rozsądnego wzrostu cen nowych pojazdów, EKES zaleca podejście silniej skoncentrowane na cenach pojazdów i wpływie, który mogą one wywierać na tempo odnowy parków, a więc także na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zwraca uwagę na opóźnienie w drugiej fazie projektu dyrektywy w sprawie ochrony pieszych, co oznacza skrócenie okresu przewidzianego na wprowadzenie jej w życie przez producentów oraz utrudnienia w planowaniu środków, które należy podjąć. Ponadto Komitet podkreśla potrzebę pilnego uściślenia harmonogramu wprowadzenia w życie dyrektywy oraz szczegółowych wymogów, którym muszą sprostać producenci. Wnosi, by Komisja wzięła pod uwagę, że bezpieczeństwo ruchu drogowego oznacza także, że użytkownicy dbają o swoje pojazdy także wtedy, gdy są one już stare. Zaleca przeprowadzenie oceny i klasyfikacji planowanych środków pod kątem stosunku kosztów do korzyści płynących z każdego z nich, kiedy porówna się to, ile kosztują one użytkownika i jaki mogą mieć wpływ na liczbę wypadków i ich skutki w postaci śmierci lub poważnych następstw dla użytkowników dróg. W tym samym kontekście Komitet zachęca Komisję do rozpatrzenia nie tylko wprowadzanych technologii, lecz do wyraźniejszego włączenia wszystkich sposobów oddziaływania na zachowanie użytkowników dróg (edukacja, prewencja, sygnalizacja, …). Z tego punktu widzenia EKES podkreśla, że w przyszłości należałoby zwrócić szczególną uwagę na wpływ, jaki na te kwestie będą miały zmiany demograficzne i fakt, że kierowcy w wieku podeszłym lub bardzo zaawansowanym stanowić będą rosnącą grupę użytkowników dróg i pojazdów.
4.1.2

EKES zauważa, że Eurostat podjął kilka interesujących przedsięwzięć i inicjatyw, które zmierzają do tego, by w skoordynowany sposób, systematycznie gromadzone były dane z całej Europy dotyczące różnych aspektów niepełnosprawności — część poświęcona zdrowiu w europejskim panelowym badaniu gospodarstw domowych (ECHP) w latach 1994-1996 obejmowała niewielki rozdział dotyczący niepełnosprawności, który został opublikowany w formie książeczki; w roku 2002 europejska ankieta w sprawie siły roboczej (LFS) zawierała część dotyczącą zatrudnienia osób niepełnosprawnych, która miała stanowić skoordynowany i zharmonizowany wkład w obrady Grupy Waszyngtońskiej Departamentu Statystyki ONZ; Eurostat zainicjował projekt EDM (Mierzenie Niepełnosprawności w Europie). W 2002 r. europejscy dyrektorzy ds. statystyk społecznych uzgodnili ramy systematycznego gromadzenia ujednoliconych danych za pomocą badań ankietowych lub części badań ankietowych dotyczących zdrowia, określane mianem europejskiego systemu badań nad zdrowiem (EHSS). W związku z tym pod koniec 2006 r. państwa członkowskie ustaliły ostateczną wersję kwestionariusza europejskiego badania ankietowego dotyczącego zdrowia (EHIS); pierwsza fala takich badań zostanie przeprowadzona w latach 2007-2009. Kwestionariusz EHIS zawiera pytania dotyczące kilku aspektów niepełnosprawności. Niepełnosprawność została także uwzględniona jako zmienna w statystykach dochodów i warunków życia (SILC) (4). Roczny program prac Eurostatu na rok 2007 obejmuje działania Europejskiego Systemu Statystycznego (ESS) (5) na rzecz dalszego rozwoju statystyk w zakresie niepełnosprawności oraz integracji społecznej, w celu dostarczenia odpowiednich i porównywalnych danych statystycznych niezbędnych do monitorowania we współpracy z organizacjami międzynarodowymi sytuacji osób niepełnosprawnych. Do połowy 2008 r. nowa część badań ankietowych dotycząca niepełnosprawności i integracji społecznej — wspierana z funduszy Eurostatu — powinna być gotowa do pilotażowego wdrożenia w państwach członkowskich. We wszystkich tych pracach rozwojowych za podstawę służy międzynarodowa klasyfikacja funkcjonowania, inwalidztwa i zdrowia (ICF), stworzona przez Międzynarodową Organizację Zdrowia.
4.18

Poufność danych jest sprawą niezwykle ważną, gdyż w krajowych komputerowych bazach danych umieszczone są wszelkie dane pierwotne odnoszące się do: — rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa; — rozporządzenia (WE) nr 779/1997 dotyczącego zarządzania nakładem połowowym na Morzu Bałtyckim; — rozporządzenia (WE) nr 104/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury; — rozporządzenia (WE) nr 2347/2002 ustanawiającego szczególne wymagania dostępu oraz warunki z tym związane mające zastosowanie do połowów zasobów głębokowodnych; — rozporządzenia (WE) nr 812/2004 ustanawiającego środki dotyczące przypadkowych odłowów waleni na łowiskach; a także dane przewidziane w niniejszym wniosku dotyczącym rozporządzenia, a mianowicie: — dane dotyczące działalności statków, w oparciu o informacje uzyskane z monitorowania satelitarnego i innych systemów monitorowania; — dane dotyczące całkowitej objętości połowów poszczególnych gatunków przez poszczególne segmenty floty statków przemysłowych, w tym odrzutów i — jeśli to stosowne — danych odnoszących się do połowów w rybołówstwie rekreacyjnym; — dane biologiczne konieczne do monitorowania stanu zasobów; — dane dotyczące ekosystemu konieczne do dokonania oceny wpływu rybołówstwa i akwakultury na środowisko; — dane umożliwiające dokonanie oceny stopnia współzależności między gatunkami; — dane ekonomiczne i społeczne dotyczące floty i przemysłu przetwórczego.
4.3.3

Skojarzona produkcja energii cieplnej i elektrycznej, czy to poprzez wykorzystanie ciepła odpadowego powstałego z wytwarzania energii elektrycznej do celów grzewczych, czy też poprzez wykorzystanie ciepła odpadowego (np. w piecach) do produkcji energii elektrycznej, pozwoliłaby na ogromny wzrost (od około 35 % do 70 %) efektywności w wykorzystaniu paliw. Należy uwzględnić dodatkowe koszty ponoszone przez zarządzających sieciami związanymi z rozproszoną generacją energii i z aktywną dystrybucją, zachęcając do koniecznych inwestycji i biorąc pod uwagę również odmienne warunki wyjściowe panujące w poszczególnych państwach członkowskich. Komitet popiera zamiar Komisji, by rozwinąć wysoko wydajne systemy kogeneracji, chociaż harmonizacja metod obliczeniowych została przesunięta na rok 2010 i nie zawsze można sprawdzić, czy wydawane gwarancje pochodzenia odpowiadają minimalnym wymogom. Komitet zastanawia się, czy nie można skrócić czasu przeznaczonego na harmonizację metod obliczeniowych, które umożliwiłyby rozwój jednolitego rynku urządzeń kogenerancyjnych, co dzisiaj nie jest jeszcze możliwe ze względu na różnice w przepisach w poszczególnych państwach. Każde państwo ma obecnie swobodę stosowania własnych metod obliczeniowych do oceny wydajności urządzeń i wprowadzenia ich do systemu wspólnotowego, w zgodzie z postanowieniami dyrektywy. Jednak w praktyce tak się nie dzieje i urządzenia mają bardzo różną wydajność, skoro podlegają odmiennym metodom obliczeniowym w poszczególnych państwach członkowskich. Harmonizacja to instrument skuteczny również do zwalczania nadużyć. Należy wzmóc zaangażowanie Unii ze względu na fakt, że wyniki pierwszej weryfikacji z 21 lutego 2007 r. nie pokrywają się z celami strategicznymi, jak można wywnioskować z dokumentów oceniających przedstawionych przez państwa członkowskie na temat postępów w dziedzinie rozwoju systemów kogeneracji w celu zwiększenia udziału kogeneracji w produkcji energii elektrycznej.
4.10.1

W zielonej księdze Komisja nie wypowiada się jasno co do tego, jaki instrument prawny zamierza wykorzystać do realizacji swojej inicjatywy. Mając na uwadze pożądane cele i chcąc zagwarantować, aby procedury były takie same w poszczególnych państwach członkowskich, EKES jest zdania, że instrument ten powinien przyjąć postać rozporządzenia, które ma już zresztą zastosowanie w przypadku innych podobnych instrumentów dotyczących europejskiego obszaru sądowego.
1.7

Porty lotnicze są zobowiązane do stałego przestrzegania określonych minimalnych wymogów ustawowych. Naciski ze strony tanich linii lotniczych, które oczekują niższego poziomu usług i, co za tym idzie, niższych opłat lotniskowych, nie zawsze mogą być uwzględnione, biorąc pod uwagę koszty dostosowania do obowiązujących przepisów. Porty lotnicze powinny zatem mieć prawo do odzwierciedlenia kosztów lotniskowych w swej strukturze opłat i do ich pokrycia w ten sposób bez względu na poziom usług wymagany przez linię lotniczą.
8.3

W kwestii stosowania art. 95 traktatu Komitet rozumie potrzeby przedsiębiorstw produkcyjnych, ale podkreśla, że ramy prawne, na których podstawie wydawane są dyrektywy, muszą być zgodne z podstawowymi zasadami traktatów, w szczególności jeżeli chodzi o podstawę prawną poszczególnych przepisów. To oczywiste, że nadrzędność celu i treści aktu to obiektywne odniesienia, którymi należy kierować się przy stosowaniu poszczególnych przepisów. Na ten temat wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości, w różnych wyrokach, również niedawno, wykluczając w każdym razie możliwość zastosowania mieszanej podstawy prawnej, gdy określone dla tych podstaw prawnych procedury są ze sobą niezgodne lub gdy ich połączenie powoduje ograniczenie uprawnień Parlamentu. Nie zawsze jest możliwe, tak jak by chciały przedsiębiorstwa, by w przypadku projektu wyrobów, gdy przeważa inny cel, odnosić się do art. 95 ust. 3 traktatu, który w sposób oczywisty ogranicza uprawnienia państw członkowskich do zaostrzania przepisów wspólnotowych, jak przewiduje to na przykład art. 137 lub art. 175 (5). Przedsiębiorstwa wskazują bowiem na koszty dodatkowe (które przenoszą na końcowego użytkownika) konieczne do wprowadzenia niezbędnych zmian w projekcie i w produkcji maszyny wskutek żądań każdego poszczególnego państwa członkowskiego. Trzeba zastanowić się nad uzupełniającymi się modelami legislacyjnymi, które się na siebie nie nakładają, natomiast ograniczają do niezbędnego minimum możliwość przyjmowania przez państwa członkowskie odrębnych i odmiennych środków, które powinny odwoływać się do zasady racjonalności i proporcjonalności.
Węgiel odgrywa bardzo ważną rolę w produkcji energii elektrycznej w Europie, jednakże 70 % energii pochodzącej z węgla produkowane jest w elektrowniach wybudowanych ponad 20 lat temu. Niewielkie zwiększenie zużycia energii oraz zbliżające się zakończenie technicznej/ekonomicznej przydatności większości istniejących elektrowni spowoduje konieczność stworzenia nowych obiektów generujących ok. 350 GW energii elektrycznej do 2020 r. oraz ok. 500 GW do 2030 r. Obliczenie kosztów wybudowania w UE elektrowni węglowych z instalacją CCS opiera się na optymistycznym kosztorysie budowy nowej elektrowni o mocy 300 MW, wynoszącym 500 mln EUR (ok. 1,7 mln EUR na 1 MW instalacji). Na doposażenie nowoczesnej elektrowni wybudowanej od dnia dzisiejszego do 2020 r. potrzeba 0,5-0,7 mln EUR na 1 MW instalacji, zaś koszt doposażenia istniejących obiektów osiąga poziom aż 1 mln EUR na 1 MW instalacji. Jeżeli do 2030 r. możliwości produkcyjne w wymiarze 500 GW zostałyby doprowadzone do najbardziej zaawansowanego stanu technologicznego z instalacjami CCS, szacowany koszt inwestycji wyniesie 600-800 mld EUR.
5.5

Na końcu dokumentu pojawia się przesłanie dotyczące „zbliżania się obywateli”, zbyt często powtarzane, do tego stopnia, że stało się „motywem przewodnim”. A przecież temat ten ma podstawowe znaczenie i odwołuje się do bezpośredniej odpowiedzialności poszczególnych rządów. Korzyści płynące z przyjęcia euro są oczywiste dla wszystkich, jeżeli tylko zechcą oni je dostrzec. Faktem jest, że na arenie krajowej stabilność cen, łatwiejszy dostęp do kredytów itp. są często wymieniane przez rządy jako ich własne zasługi, a kiedy mowa jest o „winach” (prawdziwych czy rzekomych), w szczególności o wzroście cen, odpowiedzialnością obarcza się euro, także w tych przypadkach, gdy zmiana waluty nie była tego przyczyną. W polityce nikt nie jest zainteresowany tym, by oddawać zasługi innym, wszyscy zaś starają się zrzucić na kogoś czy coś innego odpowiedzialność za niepowodzenia.
2.2

EKES przyjął swoją pierwszą opinię w sprawie wspomnianego rozporządzenia w styczniu 1967 r. (2); odtąd podmioty społeczno-gospodarcze, z których składa się Komitet i które reprezentują społeczeństwo obywatelskie, prawie co roku przygotowywały opinie dotyczące wszystkich zmian wprowadzanych do artykułów lub załączników rozporządzenia. W ten sposób Komitet aktywnie uczestniczył w ewolucji instrumentu mającego podstawowe znaczenie dla zagwarantowania prawa do swobodnego przemieszczania się osób, a w szczególności pracowników, we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej. Tym samym zagwarantowano zachowanie praw do niektórych świadczeń w ramach systemu zabezpieczeń społecznych w wypadku przemieszczania się w granicach wewnętrznych Unii.
6.6

Aby móc lepiej realizować cele wspólnego przedsięwzięcia oraz aby osiągnąć maksymalne wykorzystanie możliwości tego nowego instrumentu, Komitet uważa za konieczne: — Wprowadzenie rzeczywistego uproszczenia procedur na wszystkich etapach różnorodnych działań w dziedzinie B+R, począwszy od wyboru działań, aż do upowszechnienia wyników; za działania te przede wszystkim ma odpowiadać ENIAC. Skomplikowane procedury administracyjne oraz niepewność co do źródeł finansowania oraz ram instytucjonalnych to niektóre z przyczyn niepowodzenia poprzednich programów z dziedziny B+R. — Uruchomienie szeroko zakrojonego programu informacyjnego dotyczącego możliwości oferowanych przez przedsięwzięcie ENIAC, w szczególności w zakresie mobilizacji zasobów ekonomicznych koniecznych w przypadku nowych form finansowania. — Wprowadzenie odpowiednich programów kształcenia zawodowego pozwalających na wykształcenie wysoko wykwalifikowanych pracowników posiadających odpowiednią wiedzę w kontekście prac w dziedzinie B+R prowadzonych przez ENIAC, które to prace będą miały znaczenie strategiczne dla przemysłu UE. Wspomniane wysokie kwalifikacje, wymagane ze względu na ściśle techniczny charakter miejsc pracy tworzonych w sektorze B+R, przyczynią się ponadto do zmniejszenia odpływu naukowców z Europy, a jednocześnie będą warunkiem koniecznym do zapewnienia Unii Europejskiej pozycji lidera przemysłu w sektorach o strategicznym znaczeniu.
1.2

W komunikacie opublikowanym w tym samym dniu co wniosek dotyczący dyrektywy Komisja oświadcza, że „ustalenie odpowiednich kierunków działań będzie bardzo czasochłonne”. W międzyczasie pojawi się problem tymczasowych odstępstw przyznanych nowym państwom członkowskim. Odstępstwa te wygasną w różnym okresie między czerwcem 2007 r. i 1 stycznia 2010 r. (artykuły 123-130 „dyrektywy w sprawie VAT”) (2): Komisja przyjęła we wniosku dotyczącym dyrektywy, omawianym w niniejszej opinii, najprostsze rozwiązanie, a mianowicie zaproponowała przedłużenie tych odstępstw do końca 2010 r., jednak przedłużenie to nie ma charakteru ogólnego, lecz ograniczone jest do niektórych towarów lub usług. Tym samym zakończenie stosowania tych odstępstw zbiegłoby się w czasie z wygaśnięciem terminu obowiązywania podstawowej stawki VAT na minimalnym poziomie 15 % oraz z zakończeniem eksperymentalnego stosowania obniżonej stawki podatku VAT na niektóre usługi pracochłonne.