Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające procedury unijne w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Unii zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (tekst jednolity) /* COM/2014/0341 final - 2014/0174 (COD) */





UZASADNIENIE 1. W kontekście społeczeństwa obywatelskiego w Europie Komisja przywiązuje wielką wagę do uproszczenia i uporządkowania prawa Unii, tak aby stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla obywateli, otwierając im w ten sposób nowe możliwości korzystania z przysługujących im konkretnych uprawnień. Ten cel nie może zostać osiągnięty tak długo, jak liczne przepisy, które były wielokrotnie zmieniane, często zasadniczo, pozostają rozproszone, tak iż trzeba ich szukać częściowo w oryginalnym akcie, a częściowo w późniejszych aktach zmieniających. Wymaga to pracochłonnego porównywania wielu różnych aktów w celu ustalenia obowiązujących norm prawnych. Z tego powodu ujednolicenie przepisów często zmienianych jest potrzebne, aby prawo stało się jasne i zrozumiałe. 2. W dniu 1 kwietnia 1987 r. Komisja postanowiła[1] zalecić swoim pracownikom, aby wszystkie akty były ujednolicane nie później niż po 10 zmianach, podkreślając, że jest to wymaganie minimum i że odpowiednie jednostki powinny starać się nawet częściej ujednolicać teksty, za które są odpowiedzialne, tak aby przepisy tych aktów były jasne i łatwo zrozumiałe. 3. Konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Edynburgu (grudzień 1992 r.) potwierdziły to stanowisko[2], podkreślając wagę ujednolicania, które daje pewność co do prawa stosowanego wobec danej materii w danym czasie. Ujednolicanie musi być podejmowane w pełnej zgodności z normalną procedurą przyjmowania aktów Unii. Zważywszy, że żadne zmiany co do treści nie mogą być wprowadzane do ujednolicanych aktów, Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgodniły, w drodze porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 20 grudnia 1994 r., możliwość stosowania przyspieszonej procedury dla szybkiego przyjmowania takich aktów. 4. Celem niniejszego wniosku jest ujednolicenie rozporządzenia Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiającego procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu[3]. Nowe rozporządzenie zastąpi włączone do niego akty[4]; niniejszy wniosek całkowicie zachowuje treść ujednolicanych aktów, zbiera je więc jedynie razem, dokonując tylko takich formalnych zmian, jakie wynikają z samego zadania ujednolicenia. 5. Wniosek w sprawie ujednolicenia został sporządzony na podstawie wstępnej konsolidacji, w 22 językach urzędowych, rozporządzenia (WE) nr 3286/94 i aktów je zmieniających, przygotowanej przez Urząd Publikacji Unii Europejskiej za pomocą systemu przetwarzania danych. Tam, gdzie artykułom nadano nowe numery, korelacja pomiędzy starą i nową numeracją została określona w tabeli zawartej w załączniku II do ujednoliconego rozporządzenia. ê 3286/94 (dostosowany) 2014/0174 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające procedury unijne w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Unii zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (tekst jednolity) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat Ö o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ, w szczególności jego art. Ö 207 ust. 2 Õ, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5], stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: ê (1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94[6] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione[7]. Dla zachowania przejrzystości i zrozumiałości należy je ujednolicić. ê 3286/94 motyw 1 (2) Wspólna polityka handlowa musi opierać się na jednolitych zasadach, w szczególności w odniesieniu do obrony handlowej. ê 3286/94 motyw 4 (dostosowany) (3) Wydaje się konieczne ustanowienie procedur Ö unijnych Õ w celu zapewnienia skutecznego poszanowania praw Ö Unii Õ zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego. ê 3286/94 motyw 5 (dostosowany) (4) Zasady handlu międzynarodowego to przede wszystkim przepisy ustanowione pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu („WTO”) i określone w załącznikach do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, lecz mogą to być także zasady określone w każdej innej umowie, której stroną jest Ö Unia Õ i która określa zasady stosowane w handlu między Ö Unią Õ a państwami trzecimi. Właściwe jest podanie jasnego pojęcia typów umów, do których odnosi się pojęcie „zasady handlu międzynarodowego”. ê 3286/94 motyw 6 (dostosowany) (5) Powyższe procedury Ö unijne Õ powinny zostać oparte na mechanizmie prawnym w ramach prawa Ö Unii Õ, który Ö jest Õ całkowicie przejrzysty oraz Ö zapewnia Õ, by decyzja o powołaniu się na prawa Ö Unii Õ w ramach zasad handlu międzynarodowego była podejmowana w oparciu o dokładne, oparte na faktach informacje i analizę prawną. ê 3286/94 motyw 7 (dostosowany) (6) Mechanizm ten ma na celu zapewnienie środków proceduralnych do żądania, aby instytucje Ö Unii Õ reagowały na przeszkody w handlu przyjęte czy też utrzymywane przez państwa trzecie, które powodują szkody czy też inne niekorzystne skutki w handlu pod warunkiem, że w stosunku do takich przeszkód istnieje prawo do Ö wszczęcia postępowania Õ zgodnie ze stosownymi zasadami handlu międzynarodowego. ê 3286/94 motyw 8 (dostosowany) (7) Prawo państw członkowskich do uciekania się do tego mechanizmu powinno pozostać bez uszczerbku dla ich możliwości zgłaszania takich samych lub podobnych spraw na drodze innych istniejących procedur Ö unijnych Õ, w szczególności przed komitetem ustanowionym na mocy art. Ö 207 ust. 3 Õ Traktatu. ê 3286/94 motyw 9 (dostosowany) (8) Należy uwzględnić instytucjonalną rolę komitetu ustanowionego na mocy art. Ö 207 ust. 3 Õ Traktatu w udzielaniu rad instytucjom Ö Unii Õ we wszystkich kwestiach polityki handlowej. W związku z tym komitet ten powinien być stale powiadamiany o rozwoju indywidualnych spraw w celu umożliwienia rozważenia ich szerszych implikacji politycznych. ê 3286/94 motyw 11 (dostosowany) (9) Należy Ö określić Õ, że Ö Unia Õ musi działać zgodnie z jej zobowiązaniami międzynarodowymi oraz, w przypadku gdy takie zobowiązania wynikają z umów, utrzymywać równowagę między prawami a obowiązkami, co jest celem zawierania tych umów. ê 3286/94 motyw 12 (dostosowany) (10) Należy również Ö określić Õ, że wszelkie środki podjęte zgodnie z danymi procedurami powinny być zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Ö Unii Õ, a także pozostawać bez uszczerbku dla innych środków nieujętych w niniejszym rozporządzeniu, które mogłyby być bezpośrednio przyjęte na podstawie art. Ö 207 Õ Traktatu. ê 3286/94 motyw 13 (dostosowany) (11) Powinien zostać również Ö określony Õ regulamin, którym należy kierować się w trakcie procedury Ö badania Õ, przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności w zakresie praw i obowiązków organów Ö Unii Õ oraz zainteresowanych stron oraz warunków, zgodnie z którymi zainteresowane strony mogą mieć dostęp do informacji i mogą zwracać się o informacje na temat niezbędnych faktów oraz uwag wynikających z procedury Ö badania Õ. ê 3286/94 motyw 14 (dostosowany) (12) Działając na podstawie niniejszego rozporządzenia Ö Unia Õ musi pamiętać o potrzebie szybkich oraz skutecznych działań poprzez stosowanie procedur decyzyjnych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. ê 3286/94 motyw 15 (dostosowany) (13) Na Komisji spoczywa obowiązek działania w stosunku do przeszkód w handlu przyjmowanych lub utrzymywanych przez państwa trzecie, w ramach międzynarodowych praw i obowiązków Ö Unii Õ, jedynie wówczas gdy interesy Ö Unii Õ wymagają interwencji. W przypadku oceniania tych interesów Komisja powinna zwrócić należytą uwagę na poglądy wszystkich zainteresowanych stron postępowania. ê 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 4 (dostosowany) (14) Wykonywanie procedur Ö badania Õ przewidzianych w Ö niniejszym Õ rozporządzeniu wymaga jednolitych warunków przyjmowania decyzji w sprawie przeprowadzania tych procedur Ö badania Õ oraz środków wynikających z tych procedur. Środki te powinny być przyjmowane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[8]. (15) W przypadku zawieszania trwających badań należy stosować procedurę doradczą, ze względu na skutki takich środków i ich logiczną kolejność w odniesieniu do przyjęcia środków. (16) Parlament Europejski i Rada powinny być stale powiadamiane o rozwoju sytuacji w kontekście niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić im rozważenie jej szerszych implikacji politycznych. (17) Ponadto w przypadku gdy umowa z państwem trzecim wydaje się stanowić najbardziej właściwy środek dla rozwiązania sporu wynikającego z przeszkód w handlu, negocjacje w tym celu powinny być prowadzone zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 207 Traktatu, ê 3286/94 (dostosowany) PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 Ö Przedmiot Õ Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedury Ö unijne Õ w dziedzinie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia poszanowania praw Ö Unii Õ zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności Ö tymi ustanowionymi Õ pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu Ö („WTO”) Õ, Ö które, Õ z zastrzeżeniem poszanowania istniejących międzynarodowych obowiązków i procedur, mają na celu: a) reagowanie na przeszkody w handlu, które wywierają wpływ na rynek Ö Unii Õ, w celu usunięcia wynikających z nich szkód; b) reagowanie na przeszkody w handlu, które wywierają wpływ na rynek państwa trzeciego, w celu usunięcia niekorzystnych skutków w handlu, które z nich wynikają. Procedury te stosuje się w szczególności do wszczęcia, a następnie prowadzenia oraz zakończenia procedur rozstrzygania sporów międzynarodowych w dziedzinie wspólnej polityki handlowej. Artykuł 2 Definicje 1. Do celów niniejszego rozporządzenia Ö stosuje się następujące definicje Õ: a) „przeszkody w handlu” Ö oznaczają Õ wszelkie praktyki handlowe przyjęte lub utrzymywane przez państwo trzecie, w stosunku do których zasady handlu międzynarodowego ustanawiają prawo do wszczęcia postępowania; takie prawo istnieje, gdy zasady handlu międzynarodowego albo kategorycznie zabraniają danej praktyki, albo przyznają innej poszkodowanej stronie prawo dochodzenia likwidacji skutków danej praktyki; b) „prawa Ö Unii Õ ”Ö oznaczają Õ międzynarodowe prawa handlowe, z których Ö Unia Õ może skorzystać zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego; w tym kontekście „zasadami handlu międzynarodowego” są przede wszystkim zasady ustanowione pod auspicjami WTO i określone w załącznikach do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, lecz mogą to być także zasady określone w każdej innej umowie, której stroną jest Ö Unia Õ i która określa zasady stosowane w handlu między Ö Unią Õ a państwami trzecimi; c) „szkoda” Ö oznacza Õ każdą istotną szkodę, którą przeszkody w handlu powodują, lub której spowodowaniem grożą, w odniesieniu do towaru lub usługi, dla przemysłu Ö Unii Õ na rynku Ö Unii Õ; d) „niekorzystne skutki w handlu” Ö oznaczają Õ te Ö niekorzystne skutki Õ, które przeszkody w handlu Ö powodują Õ, lub Ö których spowodowaniem Õ grożą, w odniesieniu do towaru lub usługi przedsiębiorstw Ö Unii Õ na rynku Ö jakiegokolwiek Õ państwa trzeciego, i które mają istotny wpływ na gospodarkę Ö Unii Õ czy też regionu Ö Unii Õ, lub też na sektor działalności gospodarczej Ö Unii Õ; fakt, że składający skargę odczuwa niekorzystne skutki, nie jest sam w sobie uważany za wystarczający, by uzasadnić podjęcie jakichkolwiek działań przez instytucje Ö Unii Õ; e) „przemysł Ö Unii Õ” oznacza: (i) wszystkich Ö unijnych Õ producentów lub dostawców: – produktów lub usług identycznych lub podobnych do produktów lub usług, stanowiących przedmiot przeszkody w handlu, lub – produktów lub usług konkurujących bezpośrednio z tym produktem lub usługą, lub – którzy są konsumentami lub przetwórcami produktów lub konsumentami lub użytkownikami usług stanowiących przedmiot przeszkody w handlu; lub (ii) wszystkich tych producentów lub dostawców, których łączna produkcja stanowi większą część całkowitej produkcji Ö Unii Õ danych produktów czy usług; jednakże: – jeżeli producenci lub dostawcy są powiązani z eksporterami, lub importerami, lub sami są importerami produktów lub usług, co do których istnieje domniemanie, że są przedmiotem przeszkód w handlu, pojęcie „przemysł Ö Unii Õ ” można interpretować, jako odnoszący się do reszty producentów lub dostawców, – w szczególnych okolicznościach, producenci lub dostawcy jakiegoś regionu Ö Unii Õ mogą być uznawani za przemysł Ö Unii Õ, jeżeli ich zbiorowa produkcja stanowi większą część Ö produkcji Õ danego produktu lub usługi państwa członkowskiego lub państw członkowskich, na obszarze których znajduje się dany region, pod warunkiem że skutki przeszkód w handlu koncentrują się w danym państwie członkowskim lub danych państwach członkowskich; f) „przedsiębiorstwo Ö Unii Õ” oznacza spółkę lub firmę utworzone zgodnie z prawem państwa członkowskiego i posiadające swą statutową siedzibę, zarząd lub główne przedsiębiorstwo wewnątrz Ö Unii Õ, których bezpośrednio dotyczy produkcja wyrobów czy świadczenie usług będących przedmiotem przeszkody w handlu; g) usługi” oznaczają te usługi, w odniesieniu do których może zostać zawarta przez Ö Unię Õ umowa międzynarodowa na podstawie art. Ö 207 Õ Traktatu. 2. Do celów niniejszego rozporządzenia pojęcie „usługodawcy” w kontekście zarówno pojęcia „przemysł Ö Unii Õ” zdefiniowanego w ust. 1 lit. e), jak i pojęcia „przedsiębiorstwa Ö Unii Õ” zdefiniowanego w ust. 1 lit. f), nie stanowi uszczerbku dla niehandlowego charakteru, który może mieć świadczenie poszczególnych usług zgodnie z przepisami lub regulacjami państwa członkowskiego. Artykuł 3 Skargi w imieniu przemysłu Ö Unii Õ 1. Każda osoba fizyczna lub prawna lub każda jednostka nieposiadająca osobowości prawnej, działająca w imieniu przemysłu Ö Unii Õ, która uważa, że poniosła szkodę w wyniku przeszkody w handlu wywierającej wpływ na rynek Ö Unii Õ, może wnieść pisemną skargę. 2. Skarga musi zawierać dostateczne dowody istnienia przeszkód w handlu oraz wynikających z nich szkód. Dowody szkód muszą zostać podane w oparciu o wykaz odzwierciedlający czynniki, określone w art. 11, gdzie sytuacja tego wymaga. Artykuł 4 Skargi w imieniu przedsiębiorstw Ö Unii Õ ê 125/2008 art. 1 (dostosowany) 1. Każde przedsiębiorstwo Ö Unii Õ lub jednostka posiadająca osobowość prawną lub jej nieposiadająca, działająca w imieniu jednego lub więcej przedsiębiorstw Ö Unii Õ i uważająca, że takie przedsiębiorstwa Ö Unii Õ odczuły niekorzystne skutki handlowe w wyniku przeszkód w handlu, które wywarły wpływ na rynek państwa trzeciego, może wnieść pisemną skargę. ê 3286/94 (dostosowany) 2. Skarga musi zawierać dostateczne dowody istnienia przeszkód w handlu oraz wynikających z nich niekorzystnych skutków. Dowody niekorzystnych skutków w handlu muszą zostać podane w oparciu o wykaz ilustrujący czynniki, określone w art. 11, gdy sytuacja tego wymaga. Artykuł 5 Procedury składania skargi 1. Skargę Ö , o której mowa w art. 3 i 4, Õ składa się do Komisji, która przesyła jej kopię państwom członkowskim. 2. Skarga może zostać wycofana, a postępowanie w tym przypadku zakończone, chyba że takie zakończenie nie leżałoby w interesie Ö Unii Õ. ê 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 4 ppkt 1) 3. W przypadku gdy staje się jasne, że skarga nie zawiera dostatecznych dowodów uzasadniających wszczęcie dochodzenia, składający skargę powinien zostać o tym poinformowany. W przypadku gdy Komisja postanawia, że skarga nie zawiera dostatecznego dowodu uzasadniającego wszczęcie dochodzenia, informuje o tym państwa członkowskie. ê 3286/94 (dostosowany) 4. Komisja decyduje o uruchomieniu procedury Ö badania Unii Õ jak najszybciej po wniesieniu skargi zgodnie z art. 3 lub 4. Decyzja jest podejmowana w terminie 45 dni od złożenia skargi. Okres ten może zostać zawieszony na wniosek lub za zgodą skarżącego, aby umożliwić przedstawienie informacji uzupełniających, które mogą być potrzebne dla pełnej oceny słuszności sprawy skarżącego. Artykuł 6 Ö Wniosek Õ państwa członkowskiego 1. Każde państwo członkowskie może zwrócić się do Komisji o wszczęcie procedur, o których mowa w art. 1. 2. Państwo członkowskie dostarcza Komisji dostateczne dowody na poparcie wniosku w odniesieniu do przeszkód w handlu i wszelkich skutków z nich wynikających. W przypadku gdy dowody szkód lub niekorzystnych skutków w handlu są właściwe, muszą być podane na podstawie wykazu ilustrującego czynniki określone w art. 11 gdzie sytuacja tego wymaga. 3. Komisja niezwłocznie powiadamia o wniosku inne państwa członkowskie. ê 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 4 ppkt 2) (dostosowany) 4. W przypadku gdy staje się jasne, że wniosek nie dostarcza dostatecznych dowodów uzasadniających wszczęcie dochodzenia, powiadamia się o tym dane państwo członkowskie. W przypadku gdy Komisja postanawia, że Ö wniosek Õ nie zawiera dostatecznego dowodu uzasadniającego wszczęcie dochodzenia, informuje o tym państwa członkowskie. ê 3286/94 (dostosowany) 5. Komisja decyduje o otwarciu Ö unijnej Õ procedury Ö badania Õ jak najszybciej po każdym Ö wniosku Õ państwa członkowskiego złożonym zgodnie z Ö niniejszym Õ artykułem. Decyzja jest podejmowana w terminie 45 dni Ö od złożenia wniosku Õ. Okres ten może zostać zawieszony na wniosek lub za zgodą przekazującego państwa członkowskiego w celu umożliwienia dostarczenia informacji uzupełniających, które mogą być potrzebne dla pełnej oceny słuszności spraw przedstawionych przez przekazujące państwo członkowskie. ê 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 4 ppkt 3) (dostosowany) Artykuł 7 Procedura komitetowa 1. Komisję wspomaga Komitet ds. Barier Handlowych („komitet”). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia(UE) nr 182/2011. 2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. 3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. Ö Artykuł 8 Õ Ö Informacje dla Parlamentu Europejskiego i Rady Õ Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informacje przedstawione na podstawie niniejszego rozporządzenia, aby mogły one rozważyć szersze implikacje dla wspólnej polityki handlowej. ê 3286/94 (dostosowany) Artykuł 9 Ö Unijna Õ procedura Ö badania Õ ê 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 4 ppkt 4) (dostosowany) 1. W przypadku gdy dla Komisji staje się jasne, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie procedury Ö badania Õ oraz że jest ona konieczna w interesie Unii, Komisja: a) ogłasza wszczęcie procedury Ö badania Õ w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; ogłoszenie takie wskazuje produkt lub usługę oraz zainteresowane państwa, zawiera streszczenie otrzymanych informacji oraz zapewnia, że wszystkie istotne informacje mają być przekazywane Komisji. Określa też termin, w którym zainteresowane strony mogą wnioskować o wysłuchanie ich ustnych wystąpień przez Komisję zgodnie z ust. 5; b) powiadamia oficjalnie przedstawicieli państwa będącego przedmiotem procedury lub państw będących przedmiotem procedury z którymi, w odpowiednich przypadkach, mogą być prowadzone konsultacje; c) przeprowadza badanie na szczeblu Unii, działając we współpracy z państwami członkowskimi. W przypadku gdy Komisja postanawia, że skarga zawiera dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia, informuje o tym państwa członkowskie. ê 3286/94 (dostosowany) 2.W razie potrzeby Komisja: a) szuka wszystkich informacji, które uzna za konieczne i dąży do sprawdzenia tych informacji u importerów, przedsiębiorców, agentów, producentów, stowarzyszeń i organizacji handlowych, pod warunkiem że dane zainteresowane przedsiębiorstwa i organizacje wyrażą na to zgodę; b) przeprowadza dochodzenia na terytorium państw trzecich, pod warunkiem że rządy tych państw zostały oficjalnie powiadomione i w odpowiednim czasie nie Ö zgłosiły Õ sprzeciwu. Komisja jest wspomagana w swym dochodzeniu przez urzędników państwa członkowskiego, na którego terytorium prowadzone są kontrole, pod warunkiem że dane państwo członkowskie o to wnioskuje. 3. Państwa członkowskie dostarczają Komisji, na jej żądanie, wszystkich informacji koniecznych do badania, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi przez Komisję. 4. Składający skargę oraz zainteresowani eksporterzy i importerzy Ö oraz Õ przedstawiciele zainteresowanego państwa lub państw mogą: a) badać wszelkie informacje udostępnione Komisji, z wyjątkiem dokumentów wewnętrznych na użytek Komisji i administracji, pod warunkiem że informacje te są istotne dla ochrony ich interesów i nie są poufne w rozumieniu art. 10 oraz że są wykorzystywane przez Komisję w jej procedurze Ö badania Õ; zainteresowane osoby kierują do Komisji pisemny uzasadniony wniosek, wskazujący żądane informacje; b) zwrócić się o poinformowanie ich o głównych faktach i uwagach wynikających z procedury Ö badania Õ. 5. Komisja może wysłuchać zainteresowanych stron. Wysłuchuje, jeżeli w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Ö Unii Europejskiej Õ, zgłosiły one pisemny wniosek o wysłuchanie wykazując, że są stroną Ö bezpośrednio Õ zainteresowaną wynikiem postępowania. 6. Komisja na wniosek umożliwia bezpośrednio zainteresowanym stronom spotkanie, w celu umożliwienia przedstawienia przeciwstawnych stanowisk oraz odparcia przedstawionych zarzutów. Zapewniając taką możliwość Komisja uwzględnia życzenia stron oraz potrzebę zachowania poufności. Żadna ze stron nie ma obowiązku uczestniczenia w spotkaniu i niedopełnienie tego nie jest szkodliwe dla sytuacji danej strony. 7. Jeżeli informacje żądane przez Komisję nie zostaną dostarczone w rozsądnym terminie lub gdy dochodzenie jest znacznie utrudnione, wyniki badania mogą zostać oparte na dostępnych faktach. 8. Po zakończeniu swojego badania Komisja składa sprawozdanie Komitetowi. Sprawozdanie Ö przedstawia się Õ w ciągu pięciu miesięcy od ogłoszenia o wszczęciu procedury, chyba że złożoność badania jest taka, że Komisja przedłuża ten okres do siedmiu miesięcy. Artykuł 10 Poufność 1. Informacje uzyskane na podstawie niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do celów, dla których o nie wnioskowano. ê 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 4 ppkt 5) (dostosowany) 2. Komisja i państwa członkowskie, w tym urzędnicy Komisji i państw członkowskich, nie ujawniają żadnych informacji o charakterze poufnym otrzymanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub jakichkolwiek informacji dostarczonych drogą poufną przez stronę procedury Ö badania Õ bez specjalnego pozwolenia strony dostarczającej takich informacji. ê 3286/94 (dostosowany) Każdy wniosek o poufne traktowanie wskazuje dlaczego informacje są poufne i towarzyszy mu streszczenie o charakterze jawnym lub oświadczenie o powodach, dla których informacje nie nadają się do takiego streszczenia. 3. Informację uważa się za poufną, jeśli jej ujawnienie prawdopodobnie będzie miało niekorzystny skutek dla dostarczyciela lub źródła informacji. 4. Jeśli wydaje się, że wniosek o poufność nie jest uzasadniony i jeśli dostarczyciel nie jest skłonny ujawnić publicznie informacji ani upoważnić do jej ujawnienia w postaci ogólnej lub streszczenia, dana informacja może zostać pominięta. 5. Niniejszy artykuł nie wyklucza ujawnienia ogólnych informacji przez organy Ö Unii Õ, w szczególności z powodów, na których oparto decyzje powzięte zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Takie ujawnienie uwzględnia uzasadniony interes zainteresowanych stron, by ich tajemnice handlowe nie Ö zostały Õ ujawnione. Artykuł 11 Dowody 1. Badanie szkód obejmuje – tam, gdzie jest to właściwe – następujące czynniki: a) wielkość danego Ö unijnego Õ przywozu lub wywozu, w szczególności w przypadku znacznego wzrostu lub spadku w wymiarze bezwzględnym, lub w stosunku do produkcji lub spożycia na danym rynku; b) ceny konkurentów przemysłu Ö Unii Õ, szczególnie w celu stwierdzenia czy nastąpiło na rynkach Ö Unii Õ lub państw trzecich znaczące Ö podcięcie cenowe Õ przemysłu Ö Unii Õ; c) będący ich skutkiem wpływ na przemysł Ö Unii Õ, a także wskazanie tendencji niektórych wskaźników ekonomicznych takich jak: produkcja, wykorzystanie Ö zdolności produkcyjnych Õ, Ö zapasy Õ, sprzedaż, udział w rynku, ceny (to znaczy Ö obniżanie cen Õ lub zapobieganie wzrostom cen, które zwykle by wystąpiły), zyski, Ö stopa zwrotu z inwestycji Õ, inwestycje, zatrudnienie. 2. W przypadku gdy istnieje domniemanie zagrożenia wystąpienia szkody, Komisja bada również czy da się jasno przewidzieć, że określona sytuacja prawdopodobnie rozwinie się w rzeczywistą szkodę. Z tego względu pod uwagę można również wziąć takie czynniki jak: a) stopę wzrostu wywozu na rynki, gdzie ma miejsce konkurencja z produktami Ö unijnymi Õ; b) zdolność wywozową Ö państwa Õ pochodzenia lub Ö państwa Õ wywozu, która już istnieje lub zaistnieje w przewidywalnej przyszłości, a także prawdopodobieństwo, że wywóz wynikający z tej zdolności będzie kierowany na rynek określony w lit. a). 3. Szkody spowodowane przez inne czynniki, które indywidualnie lub łącznie także niekorzystnie wpływają na przemysł Ö Unii Õ, nie mogą być przypisywane rozważanym praktykom. 4. W przypadku gdy istnieje domniemanie co do niekorzystnych skutków w handlu, Komisja bada oddziaływanie tych niekorzystnych skutków na gospodarkę Ö Unii Õ lub regionu Ö Unii Õ, lub na sektor działalności gospodarczej. W tym celu Komisja może uwzględnić, tam gdzie istotne, czynniki w rodzaju tych, które wymieniono w ust. 1 i 2. Niekorzystne skutki w handlu mogą pojawić się między innymi w sytuacjach, w których przepływy handlowe dotyczące produktu lub usługi są wstrzymywane, utrudniane lub odwracane w wyniku jakiejkolwiek przeszkody w handlu lub z sytuacji, w których przeszkody w handlu w poważnym stopniu wywarły wpływ na dostawy lub czynniki produkcji, Ö na przykład Õ części składowe lub surowce, przedsiębiorstw Ö Unii Õ. Kiedy istnieje domniemanie co do niekorzystnych skutków w handlu, Komisja bada również, czy też da się jasno przewidzieć, że określona sytuacja prawdopodobnie rozwinie się w rzeczywiste niekorzystne skutki w handlu. 5. Badając dowody niekorzystnych skutków w handlu, Komisja ma także na uwadze przepisy, zasady i praktyki regulujące prawo do Ö wszczęcia postępowania Õ zgodnie z właściwymi międzynarodowymi zasadami określonych w art. 2 ust. 1 lit. a). 6. Komisja dalej bada wszelkie inne istotne dowody zawarte w skardze lub we Ö wniosku Õ. Pod tym względem wykaz czynników i wskazań podanych w ust. 1–5 nie jest wyczerpujący ani też jeden lub kilka takich czynników nie Ö muszą koniecznie Õ stanowić zdecydowanych wytycznych co do istnienia szkody lub niekorzystnych skutków w handlu. ê 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 4 ppkt 6) (dostosowany) Artykuł 12 Zakończenie i zawieszenie procedury 1. W przypadku gdy ustalono w wyniku procedury Ö badania Õ przeprowadzonej zgodnie z art. 9, że interesy Unii nie wymagają żadnych działań, procedura zostaje zakończona przez Komisję zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 3. 2. Jeżeli po zakończeniu procedury Ö badania Õ przeprowadzonej zgodnie z art. 9 dane państwo trzecie lub państwa trzecie podejmuje (podejmują) środki uznane za dostateczne i w związku z tym nie jest wymagane żadne działanie ze strony Unii, procedura może zostać zawieszona przez Komisję zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 7 ust. 2. Komisja nadzoruje stosowanie tych środków tam, gdzie jest to właściwe, na podstawie informacji dostarczonych w odpowiednich odstępach czasu, których może żądać od danych państw trzecich, a także sprawdzać je w miarę potrzeby. W przypadku gdy środki podjęte przez dane państwo lub państwa trzecie zostały uchylone, zawieszone lub niewłaściwie wykonane, lub w przypadku gdy Komisja ma podstawy wierzyć, że jest tak w danym przypadku, lub gdy informacje, Ö których Komisja zażądała na podstawie Õ akapitu drugiego Ö nie zostały dostarczone Õ, Komisja powiadamia o tym państwa członkowskie, a gdy jest to konieczne oraz uzasadnione wynikami dochodzenia i nowymi dostępnymi faktami, podejmuje się wszelkie działania zgodnie z art. 14 ust. Ö 2 Õ. 3. W przypadku gdy po zakończeniu procedury Ö badania Õ przeprowadzonej zgodnie z art. 9 lub w dowolnym momencie przed, w trakcie lub też po procedurze rozstrzygania sporów międzynarodowych wydaje się, że najbardziej odpowiednim środkiem rozstrzygnięcia sporu wynikającego z przeszkody w handlu jest zawarcie umowy z danym państwem trzecim lub państwami trzecimi, która może zmienić prawa materialne Unii oraz danego państwa trzeciego lub państw trzecich, procedura zostaje zawieszona przez Komisję zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 7 ust. 2, a negocjacje są prowadzone zgodnie z postanowieniami art. 207 Traktatu. ê 3286/94 (dostosowany) Artykuł 13 Przyjęcie środków polityki handlowej 1. W przypadku gdy ustalono w wyniku procedury Ö badania Õ, chyba że sytuacja faktyczna i prawna jest taka, że procedura Ö badania Õ nie może być wymagana, że działanie jest potrzebne w interesie Ö Unii Õ w celu zapewnienia poszanowania praw Ö Unii Õ zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego w celu usunięcia szkód lub niekorzystnych skutków w handlu przyjętych lub utrzymywanych przez państwa trzecie, zostają określone odpowiednie środki zgodnie z procedurą określoną w art. 14. 2. W przypadku gdy zobowiązania międzynarodowe Ö Unii Õ wymagają uprzedniego dopełnienia międzynarodowej procedury konsultacji lub rozstrzygania sporów, decyzję dotyczącą środków określonych w ust. 3 podejmuje się jedynie wówczas, gdy dana procedura zostaje zakończona, a także z uwzględnieniem wyników tej procedury. W szczególności, w przypadku gdy Ö Unia Õ zażądała od międzynarodowego organu rozstrzygającego spory wskazania i autoryzowania środków, które są odpowiednie w celu wprowadzenia w życie wyników procedury rozstrzygania sporów międzynarodowych, środki polityki handlowej Ö Unii Õ, które mogą być potrzebne w rezultacie takiego upoważnienia, są zgodne z zaleceniami takiego organu zajmującego się rozstrzyganiem sporów międzynarodowych. 3. Można podjąć wszelkie środki polityki handlowej, które są zgodne z dotychczasowymi międzynarodowymi zobowiązaniami i procedurami, szczególnie: a) zawieszenie lub wycofanie wszelkich koncesji wynikających z negocjacji w zakresie polityki handlowej; b) podniesienie dotychczasowych opłat celnych lub wprowadzenie wszelkich innych opłat przywozowych; c) wprowadzenie ograniczeń ilościowych lub wszelkich innych środków modyfikujących warunki przywozu lub wywozu czy też wpływających w inny sposób na handel z danym państwem trzecim. 4. Odpowiednie decyzje określają powody, na których się opierają, a także są one opublikowane w Dzienniku Urzędowym Ö Unii Europejskiej Õ. Publikacja jest równoznaczna z powiadomieniem bezpośrednio zainteresowanych państw i stron. ê 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 4 ppkt 7) (dostosowany) Artykuł 14 Procedury podejmowania decyzji 1. W przypadku gdy Unia, w wyniku skargi na podstawie art. 3 lub 4, lub Ö wniosku Õ na podstawie art. 6, podejmuje procedury oficjalnych międzynarodowych konsultacji lub rozstrzygania sporów, decyzje odnoszące się do rozpoczęcia, prowadzenia oraz zakończenia tych procedur podejmuje Komisja. W przypadku gdy Komisja postanawia rozpocząć, prowadzić lub zakończyć procedury oficjalnych międzynarodowych konsultacji lub rozstrzygania sporów, informuje o tym państwa członkowskie. 2. W przypadku gdy, po podjęciu działań zgodnie z art. 13 ust. 2, Unia musi podjąć decyzję co do środków w zakresie polityki handlowej, które mają zostać podjęte na podstawie art. 12 ust. 2 akapit trzeci lub art. 13, stanowi ona niezwłocznie zgodnie z art. 207 Traktatu oraz, w stosownych przypadkach, zgodnie z innymi mającymi zastosowanie procedurami. ê 37/2014 art. 1 i załącznik pkt 4 ppkt 8) Artykuł 15 Sprawozdanie Informacje o wykonywaniu niniejszego rozporządzenia Komisja ujmuje w rocznym sprawozdaniu na temat stosowania i wykonywania środków ochrony handlu, przedstawianym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na podstawie art. 22a rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009[9]. ê 3286/94 (dostosowany) Artykuł 16 Przepisy ogólne Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania w przypadkach objętych innymi istniejącymi zasadami w dziedzinie wspólnej polityki handlowej. Działa ono w sposób uzupełniający do: a) zasad ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych i przepisów wykonawczych Ö do nich, oraz Õ b) szczegółowych zasad przyjętych na podstawie art. Ö 352 Õ Traktatu stosowanych w odniesieniu do towarów przetworzonych na bazie produktów rolnych. Pozostaje ono bez uszczerbku dla innych środków, które mogą zostać podjęte na podstawie art. Ö 207 Õ Traktatu, jak również na podstawie procedur Ö Unii Õ w zakresie postępowania w sprawach dotyczących przeszkód w handlu podniesionych przez państwa członkowskie w komitecie ustanowionym na mocy art. Ö 207 Õ Traktatu. ê 356/1995 art. 1 (dostosowany) Artykuł 17 Ö Uchylenie Õ Rozporządzenie (WE) nr Ö 3286/94 Õ traci moc. Ö Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II Õ. Artykuł 18 Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie Ö dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Õ. ê Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący [1] COM(87) 868 PV. [2] Zob. załącznik 3 do części A konkluzji. [3] Włączone do programu legislacyjnego na 2014 r. [4] Zob. załącznik I do niniejszego wniosku. [5] Dz.U. C […] z […], s. […]. [6] Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (Dz.U. L 349 z 31.12.1994, s. 71). [7] Zob. załącznik I. [8] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13). [9] Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51). é ZAŁĄCZNIK I Uchylone rozporządzenie i wykaz jego kolejnych zmian Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 (Dz. U. L 349 z 31.12.1994, s. 71) || || || Rozporządzenie Rady (WE) nr 356/95 (Dz. U. L 41 z 23.2.1995, s. 3) || || Rozporządzenie Rady (WE) nr 125/2008 (Dz. U. L 40 z 14.2.2008, s. 1) || || Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 (Dz. U. L 18 z 21.1.2014, s. 1) || Tylko załącznik pkt 4 _____________ ZAŁĄCZNIK II Tabela korelacji Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 || Niniejsze rozporządzenie Artykuł 1 || Artykuł 1 Artykuł 2 ust. 1 || Artykuł 2 ust. 1 formuła wprowadzająca i lit. a) Artykuł 2 ust. 2 || Artykuł 2 ust. 1 lit. b) Artykuł 2 ust. 3 || Artykuł 2 ust. 1 lit. c) Artykuł 2 ust. 4 || Artykuł 2 ust. 1 lit. d) Artykuł 2 ust. 5 akapit pierwszy formuła wprowadzająca część pierwsza || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) formuła wprowadzająca Artykuł 2 ust. 5 akapit pierwszy formuła wprowadzająca część druga || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (i) formuła wprowadzająca Artykuł 2 ust. 5 akapit pierwszy tiret pierwsze || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (i) tiret pierwsze Artykuł 2 ust. 5 akapit pierwszy tiret drugie || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (i) tiret drugie Artykuł 2 ust. 5 akapit pierwszy tiret trzecie || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (i) tiret trzecie Artykuł 2 ust. 5 akapit drugi formuła wprowadzająca || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) formuła wprowadzająca Artykuł 2 ust. 5 akapit drugi lit. a) || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) tiret pierwsze Artykuł 2 ust. 5 akapit drugi lit. b) || Artykuł 2 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) tiret drugie Artykuł 2 ust. 6 || Artykuł 2 ust. 1 lit. f) Artykuł 2 ust. 7 || Artykuł 2 ust. 2 Artykuł 2 ust. 8 || Artykuł 2 ust. 1 lit. g) Artykuły 3–6 || Artykuły 3–6 Artykuł 7 ust. 1 lit. a) || Artykuł 7 ust. 1 Artykuł 7 ust. 1 lit. b) || Artykuł 7 ust. 2 Artykuł 7 ust. 1 lit. c) || Artykuł 7 ust. 3 Artykuł 7 ust. 2 || Artykuł 8 Artykuł 8 ust. 1 || Artykuł 9 ust. 1 Artykuł 8 ust. 2 lit. a) || Artykuł 9 ust. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca i lit. a) Artykuł 8 ust. 2 lit. b) || Artykuł 9 ust. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca i lit. b) Artykuł 8 ust. 2 lit. c) || Artykuł 9 ust. 2 akapit drugi Artykuł 8 ust. 3 || Artykuł 9 ust. 3 Artykuł 8 ust. 4 lit. a) || Artykuł 9 ust. 4 akapit pierwszy formuła wprowadzająca i lit. a) Artykuł 8 ust. 4 lit. b) || Artykuł 9 ust. 4 akapit pierwszy formuła wprowadzająca i lit. b) Artykuł 8 ust. 5–8 || Artykuł 9 ust. 5–8 Artykuł 9 ust. 1 || Artykuł 10 ust. 1 Artykuł 9 ust. 2 lit. a) || Artykuł 10 ust. 2 akapit pierwszy Artykuł 9 ust. 2 lit. b) || Artykuł 10 ust. 2 akapit drugi Artykuł 9 ust. 3, 4 i 5 || Artykuł 10 ust. 3, 4 i 5 Artykuł 10 || Artykuł 11 Artykuł 11 ust. 1 || Artykuł 12 ust. 1 Artykuł 11 ust. 2 lit. a) || Artykuł 12 ust. 2 akapit pierwszy Artykuł 11 ust. 2 lit. b) || Artykuł 12 ust. 2 akapit drugi Artykuł 11 ust. 2 lit. c) || Artykuł 12 ust. 2 akapit trzeci Artykuł 11 ust. 3 || Artykuł 12 ust. 3 Artykuł 12 || Artykuł 13 Artykuł 13 || Artykuł 14 Artykuł 13a || Artykuł 15 Artykuł 15 ust. 1 akapit pierwszy formuła wprowadzająca || Artykuł 16 akapit pierwszy formuła wprowadzająca Artykuł 15 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze || Artykuł 16 akapit pierwszy lit. a) Artykuł 15 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie || Artykuł 16 akapit pierwszy lit. b) Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi || Artykuł 16 akapit drugi Artykuł 15 ust. 2 zdanie pierwsze || Artykuł 17 akapit pierwszy Artykuł 15 ust. 2 zdanie drugie || Artykuł 17 akapit drugi Artykuł 16 || Artykuł 18 - || Załącznik I - || Załącznik II _____________