Bruksela, dnia 20.10.2004

COM(2004) 699 końcowy

2004/0242 (CNS)

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA RADY

wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. Kontekst

Rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001 z 10 grudnia 2001[1] wprowadzające wieloletni system ogólnych preferencji taryfowych traci moc w dniu 31 grudnia 2005 r. W lipcu 2004 r. Komisja przyjęła wytyczne odnośnie do roli systemu ogólnych preferencji taryfowych (GSP - Generalised System of Preferences) na okres dziesięciu lat od 2006 do 2015 roku[2]. Niniejsze uzasadnienie ma na celu wyjaśnienie kontekstu i przepisów projektu rozporządzenia wykonawczego.

W poprzednich wytycznych[3] na okres od 1994 do 2005 roku oraz ich rozporządzeniach wykonawczych wprowadzono w 1994 roku szereg istotnych zmian, takich jak różnicowanie preferencji w zależności od wrażliwości produktów, klasyfikacji i szczególnych rozwiązań motywacyjnych. W roku 2001 wdrożono specjalne uregulowanie bez ograniczenia czasowego dla krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC). Doświadczenie wykazało, iż niektóre elementy sprawdziły się w praktyce i powinny być kontynuowane, aczkolwiek z drugiej strony, uwzględniając zdobyte doświadczenie, wydaje się konieczne poddanie korekcie niektórych z tych środków.

Począwszy od 1971 r. Wspólnota udziela preferencji handlowych krajom rozwijającym się w ramach wspólnotowego systemu ogólnych preferencji taryfowych (GSP). Polityka handlowa odgrywa kluczową rolę w stosunkach Unii Europejskiej z resztą świata. System GSP stanowi część tej polityki i musi być z nią spójny oraz umacniać cele polityki rozwojowej. Stąd konieczność zgodności powyższego systemu z Agendą Rozwoju z Doha. Priorytetowe znaczenie ma udzielenie pomocy krajom rozwijającym się, by mogły korzystać z globalizacji, zwłaszcza poprzez powiązanie handlu i zrównoważonego rozwoju.

2. Konsultacje stron zainteresowanych

Wiele zainteresowanych stron przedstawiło swoje stanowisko i podzieliło się obserwacjami, a także sformułowało zalecenia co do przyszłości systemu ogólnych preferencji taryfowych (GSP). Rada przedstawiła swoje wnioski do komunikatu w sprawie dziesięcioletnich wytycznych, opinie na temat wyżej wymienionych wytycznych przedstawił również Parlament Europejski i Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny. W lipcu 2004 r. przeprowadzono dialog w ramach społeczeństwa obywatelskiego. Związki zawodowe i różne zrzeszenia zawodowe również wyraziły swoje poglądy. Kraje korzystające z systemu ogólnych preferencji celnych (GSP) czynnie zgłaszały swoje poglądy. Ocenę oddziaływania wytycznych przeprowadzono wewnętrznie z racji konieczności zastosowania specjalistycznego podejścia statystycznego.

3. Implikacje budżetowe

Niniejsze rozporządzenie nie wiąże się z kosztami pokrywanymi z budżetu WE. Jednakże jego zastosowanie spowoduje utratę przychodów z tytułu ceł. Roczne straty przychodów z ceł w związku z niniejszym projektem rozporządzenia szacuje się na 2,2 miliarda EUR. Proponowane rozporządzenie zawiera pewne zmiany w stosunku do obecnego. Odnoszą się one do mechanizmu klasyfikacji, nowych szczególnych rozwiązań dotyczących zrównoważonego rozwoju (łączące trzy poprzednie uregulowania) oraz zmian zakresu produktów. Po zmianach tych nie należy się spodziewać znaczącej zmiany strat dochodów w porównaniu z obecną sytuacją.

4. Wyjaśnienie przepisów

Dokonano uproszczenia poprzez zmniejszenie liczby uregulowań z pięciu do trzech, zwłaszcza w wyniku wprowadzenia pojedynczego rozwiązania motywacyjnego zamiast trzech specjalnych systemów odnoszących się do ochrony praw pracowniczych, środowiska naturalnego oraz zwalczania produkcji i handlu narkotykami. Tym samym projektowany system składa się z rozwiązania ogólnego, szczególnego rozwiązania motywacyjnego dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrego zarządzania oraz szczególnego rozwiązania dotyczącego krajów najsłabiej rozwiniętych ("EBA - Wszystko oprócz broni").

Z czasem dokonane będą kolejne uproszczenia w drodze usunięcia z listy beneficjentów krajów posiadających preferencyjny dostęp do rynku wspólnotowego zgodnie z warunkami umowy, zazwyczaj umowy o wolnym handlu (Free Trade Agreement). Wspólnota zadba o to, aby żaden z krajów nie poniósł strat w wyniku tego przekształcenia ponieważ korzyści w odniesieniu do poszczególnych produktów uprzednio objętych preferencjami taryfowymi zostaną ujęte w danej umowie o wolnym handlu.

Tak jak w przypadku obecnego systemu, preferencje nadal będą zróżnicowane w zależności od wrażliwości produktu. Rozporządzenie utrzymuje bieżącą zryczałtowaną stawkę redukcji w wysokości 3,5 punktu procentowego dla produktów wrażliwych oraz 100 % dla produktów niewrażliwych. Niemniej jednak rozszerza ono zakres systemu poprzez wprowadzenie nowych produktów do rozwiązania ogólnego oraz poprzez wprowadzenie szczególnego rozwiązania motywacyjnego oferującego wiele korzyści. Inicjatywa EBA utrzymuje globalne ujęcie na wszystkie produkty oprócz broni, podczas gdy dwa inne ustalenia zawierają nowe produkty - głównie z zakresu rolnictwa i rybołówstwa.

Obecne rozporządzenie dotyczące systemu GSP przewiduje dwa szczególne rozwiązania motywacyjne mające na celu ochronę praw pracowniczych i środowiska naturalnego. Rozwiązania te powinny stać się częścią szerszego programu, tym samym odzwierciedlając integralny charakter koncepcji zrównoważonego rozwoju.

Ogólnie przyjmuje się, że zrównoważony rozwój obejmuje szereg aspektów, takich jak poszanowanie podstawowych praw człowieka i praw pracowniczych, zasady dobrego zarządzania oraz ochrona środowiska naturalnego. Powiązania między tymi elementami zostały zawarte w szczególności w licznych konwencjach i instrumentach międzynarodowych, takich jak Deklaracja Narodów Zjednoczonych o prawie do rozwoju z roku 1986, Deklaracja z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z roku 1992, Deklaracja Wiedeńska i Program Działań z roku 1993, Agenda Rozwoju ONZ z roku 1997, Deklaracja MOP dotycząca podstawowych zasad i praw pracy z roku 1998, Deklaracja Milenijna Narodów Zjednoczonych z roku 2000 i Deklaracja z Johanesburga w sprawie zrównoważonego rozwoju z roku 2002. Ponadto, zwalczanie narkotyków stanowi wspólny obowiązek wszystkich krajów.

Jednym z elementów wspierania zrównoważonego rozwoju jest poprawa sytuacji gospodarczej w krajach rozwijających się, zwłaszcza w tych krajach, które są w mniejszym stopniu zaangażowane w międzynarodową wymianę handlową i których gospodarka nie jest zdywersyfikowana. W rezultacie kraje rozwijające się, które są najbardziej „wrażliwe” i które w wyniku ratyfikacji i skutecznej realizacji podstawowych konwencji odnośnie do praw człowieka, praw pracowniczych, ochrony środowiska i dobrego zarządzania przyjmują na siebie szczególne obciążenia i obowiązki, powinny korzystać z dodatkowych preferencji taryfowych w ramach planu GSP. I odwrotnie, kraje o wysokim dochodzie i kraje wykazujące stosunkowo wysoki stopień dywersyfikacji i zaangażowania w handlu międzynarodowym znajdują się w innym położeniu, ponieważ uważa się, że dysponują one zasobami pozwalającymi im na prowadzenie polityki zrównoważonego rozwoju bez dodatkowej pomocy. Z tego powodu szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące stałego rozwoju i dobrego zarządzania skierowane są do krajów najbardziej potrzebujących.

Dodatkowe preferencje przyznawane są bezzwłocznie krajom rozwijającym się, które ratyfikowały i skutecznie wprowadziły 16 podstawowych konwencji dotyczących praw człowieka i praw pracowniczych oraz 7 konwencji związanych z zasadami dobrego zarządzania i ochroną środowiska. Jednocześnie kraje beneficjenci zobowiązują się do ratyfikacji i skutecznej realizacji konwencji międzynarodowych jeszcze przez nich nieratyfikowanych.

16 wybranych konwencji dotyczących praw człowieka i praw pracowniczych stanowi standardy uniwersalne i odzwierciedla zasady zwyczajowego prawa międzynarodowego oraz tworzy rdzeń koncepcji zrównoważonego rozwoju. Pozostałe konwencje odzwierciedlają podstawowe standardy światowe mające na celu skuteczną realizację polityk ukierunkowanych na zrównoważony rozwój.

Stosowne konwencje to również te, które zawierają mechanizmy, które mogą zostać zastosowane przez odpowiednie organizacje międzynarodowe w celu przeprowadzenia regularnej oceny efektywności realizacji przepisów danej konwencji. Komisja uwzględni powyższą ocenę przed podjęciem decyzji o tym, które ze zgłaszających się państw zostaną wybrane i tym samym będą mogły korzystać z rozwiązań motywacyjnych. Na podstawie zgłoszeń otrzymanych z krajów rozwijających się Komisja sporządzi następnie listę państw beneficjentów tego rozwiązania.

Poza ukierunkowaniem systemu ogólnych preferencji taryfowych na kraje za pomocą mechanizmu klasyfikacji, jak opisano poniżej, w celu złagodzenie wstrząsu, na który narażone będą kraje usuwane przez ONZ z listy krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC), przyjęto środki w postaci okresu przejściowego przeznaczonego na stopniowe wycofanie kraju ze szczególnego systemu GSP, tzw. uregulowanie EBA (Wszystko Oprócz Broni). Obecnie taki kraj automatycznie traci wszystkie przywileje wynikające z ogólnego systemu preferencji taryfowych, z których korzystał mając status kraju najsłabiej rozwiniętego (LCD). Nowy mechanizm pozwala na stopniowe wycofanie kraju z uregulowania EBA.

Klasyfikacja powinna być stosowana w odniesieniu do krajów beneficjentów, dla których, z racji ich konkurencyjności na rynku wspólnotowym, nie istnieje potrzeba obejmowania prowadzonego eksportu systemem GSP. Klasyfikacja nie jest nakładaniem sankcji, ale świadczy raczej o tym, że system GSP spełnił swoją rolę, przynajmniej w odniesieniu do danego państwa i danych produktów. Tym samym klasyfikacja jest ściśle powiązana z konkurencyjnością gospodarczą krajów beneficjentów. W związku z tym system GSP skupia się na krajach najbardziej potrzebujących pomocy i pomaga im odegrać większą rolę w handlu międzynarodowym. W przypadku pozostałych krajów beneficjentów, klasyfikacja przynosi im większy udział w korzyściach płynących z systemu GSP.

Proces klasyfikacji zostanie odpowiednio uproszczony. Obecnie obowiązujące kryteria (udział w przywozie preferencyjnym, wskaźnik rozwoju oraz wskaźnik specjalizacji eksportu) zastąpiono jednym prostym kryterium, a mianowicie kryterium udziału w rynku wspólnotowym, który wyrażony jest jako udział w przywozie preferencyjnym. Definicja grup towarów zostanie przeprowadzona w odniesienie do sekcji nomenklatury scalonej. Ponieważ klasyfikacji podlegają tylko te kraje, które są konkurencyjne w odniesieniu do wszystkich produktów objętych daną sekcją, niewielkie kraje beneficjenci nie podlegają klasyfikacji wyłącznie na podstawie kilku konkurencyjnych produktów z danej sekcji.

Ponadto w następstwie zniesienia kontyngentów MFA (Wielostronne Porozumienie Tekstylne) z dniem 1 stycznia 2005 r. klasyfikacja powinna odgrywać ważną rolę w regulacji przepływów handlowych wyrobów przemysłu tekstylnego i odzieżowego.

Nowy system GSP z mechanizmem klasyfikacji skierowanym na najbardziej konkurencyjne kraje pozwoli na udzielenie preferencji jak największej liczbie krajów beneficjentów bez żadnych ograniczeń poza koniecznością przestrzegania odpowiednich reguł GSP. Tymczasowe przepisy odnośnie do wycofania z systemu GSP oraz klauzula ochronna uwzględnią nową sytuację. Mimo, że będą one przeznaczone do zastosowania wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach, przepisy te będą bardziej wiarygodne i zapewnią większą elastyczność w ich realizowaniu, zwłaszcza w przypadku nieuczciwych praktyk handlowych.

Z chwilą obowiązywania rozporządzenia, Komisja dokona oceny jego wpływu na najbardziej oddalone regiony peryferyjne UE.

2004/0242 (CNS)

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA RADY

wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 133,

uwzględniając wniosek Komisji[4],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[5],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[6],

a także mając na uwadze, co następuje:

Od roku 1971 Wspólnota przyznawała preferencje handlowe krajom rozwijającym się w ramach planu ogólnych preferencji taryfowych.

Wspólna polityka handlowa Wspólnoty musi być zgodna i konsolidować cele polityki rozwoju, zwłaszcza zwalczanie ubóstwa oraz promowanie zrównoważonego rozwoju oraz zasad dobrego zarządzania w krajach rozwijających się. Musi ona być zgodna z wymogami Światowej Organizacji Handlu, a w szczególności z klauzulą umożliwiającą z GATT z roku 1979[7].

Komunikat[8] Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego oraz Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 7 lipca 2004 określa wytyczne dotyczące zastosowania planu ogólnych preferencji taryfowych na okres od 2006 r. do 2015 r.

Pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie te wytyczne stosuje się od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2008 r.

Plan powinien składać się z rozwiązania ogólnego przyznanego wszystkim krajom i terytoriom będącym beneficjentami oraz z dwóch rozwiązań szczególnych uwzględniających różne potrzeby rozwojowe krajów rozwijających się znajdujących się w podobnym położeniu.

Rozwiązania ogólne powinny być przyznane wszystkim krajom beneficjentom, chyba że zostaną zaklasyfikowane przez Bank Światowy jako kraj o wysokim dochodzie, i jeżeli nie wykazują wystarczającej dywersyfikacji struktury eksportowej.

Szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrego zarządzania opiera się na integralnej koncepcji zrównoważonego rozwoju przyjętej przez międzynarodowe konwencje i instrumenty takie jak Deklaracja Narodów Zjednoczonych o prawie do rozwoju z roku 1986, Deklaracja z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z roku 1992, Deklaracja MOP dotycząca podstawowych zasad i praw pracy z roku 1998, Deklaracja Milenijna Narodów Zjednoczonych z roku 2000 i Deklaracja z Johanesburga w sprawie zrównoważonego rozwoju z roku 2002. W rezultacie kraje rozwijające się, które z powodu braku dywersyfikacji ekonomicznej i niewystarczającego udziału w międzynarodowej wymianie handlowej stały się szczególnie narażone w wyniku przyjęcia dodatkowych obciążeń i obowiązków w związku z ratyfikacją i skuteczną realizacją podstawowych konwencji odnośnie do praw człowieka, praw pracowniczych, ochrony środowiska i dobrego zarządzania, powinny korzystać z dodatkowych preferencji taryfowych. Preferencje te mają za zadanie wspieranie dalszego rozwoju gospodarczego, tym samym wychodząc naprzeciw potrzebie zrównoważonego rozwoju. W związku z tym, w ramach powyższego rozwiązania, taryfy dla krajów beneficjentów zostają zawieszone.

Komisja będzie monitorowała skuteczną realizację konwencji międzynarodowych zgodnie z odpowiednimi mechanizmami przez nie przewidzianymi i dokona oceny związku pomiędzy dodatkowymi preferencjami taryfowymi a wspieraniem zrównoważonego rozwoju.

Rozwiązania szczególne dotyczące krajów najsłabiej rozwiniętych powinny nadal udzielać bezcłowego dostępu do produktów pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych według kryteriów i klasyfikacji ONZ. Dla krajów usuniętych przez ONZ z listy krajów najsłabiej rozwiniętych powinno się ustalić okres przejściowy, aby złagodzić ewentualne negatywne skutki spowodowane utratą preferencji taryfowych udzielonych w ramach tego rozwiązania.

Preferencje powinny być nadal zróżnicowane stosownie do wrażliwości produktu, różnicując produkty niewrażliwe i wrażliwe, w celu uwzględnienia sytuacji sektorów wytwarzających te same produkty we Wspólnocie.

Stawki taryfowe na produkty niewrażliwe nadal powinny być zawieszone, natomiast cła na produkty wrażliwe powinny zostać objęte obniżonymi stawkami taryfowymi, mając na celu zapewnienie zadowalającego poziomu wykorzystania , jednocześnie uwzględniając sytuację w odpowiednich sektorach przemysłu Wspólnoty.

Obniżka taka powinna być wystarczająco atrakcyjna w celu zachęcenia podmiotów gospodarczych do wykorzystania możliwości stwarzanych przez plan. Jeśli chodzi o cła ad valorem stawka redukcji powinna być ryczałtowa i wynosić 3,5 punktu procentowego w stosunku do państw objętych klauzulą najwyższego uprzywilejowania w zakresie stawek celnych. Cła specyficzne powinny zostać obniżone o 30 %. W przypadku, gdy cła zawierają cła minimalne, takie minimalne cło nie powinno być stosowane.

W przypadku, gdy preferencyjne stawki celne, obliczone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2501/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. wprowadzającym plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2004[9] r. przewidują większą obniżkę celną, powinny one nadal być stosowane, aby nie pozbawiać krajów beneficjentów korzyści przyznanych w ramach wcześniejszego planu.

Cła powinny być całkowicie zawieszone w przypadku, gdy preferencyjne traktowanie skutkuje cłem ad valorem w wysokości 1 % lub mniejszej albo cłem specyficznym w wysokości 2 EUR lub mniejszym, ponieważ koszt pobrania takiego cła jest wyższy od uzyskanego przychodu.

Mając na uwadze zachowanie spójności polityki handlowej Wspólnoty, kraj beneficjent nie powinien uzyskiwać korzyści zarówno z planu GSP i umowy o wolnym handlu, jeśli umowa ta obejmuje co najmniej wszystkie preferencje przewidziane w obecnym planie dla tego kraju.

Klasyfikacja powinna opierać się na kryteriach odnoszących się do sekcji Wspólnej Taryfy Celnej. Klasyfikację sekcji dla kraju beneficjenta powinno stosować się wtedy, gdy sekcja ta spełnia kryteria klasyfikacji przez trzy kolejne lata, aby zwiększyć przewidywalność i sprawiedliwość klasyfikacji poprzez wyeliminowanie dużych skutków i sporadycznych zmian w danych statystycznych dotyczących przywozu.

Reguły pochodzenia dotyczące definicji pojęcia produktów pochodzących, związanych z tym procedur oraz metod współpracy administracyjnej ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93[10] stosują się do preferencji taryfowych przewidzianych niniejszym rozporządzeniem w celu uzyskania pewności, że korzyści z tego planu czerpią wyłącznie te kraje, które odpowiadają zamierzeniom tego planu.

Powody czasowego wycofania powinny obejmować poważne i systematyczne naruszanie zasad określonych w konwencjach wymienionych w załączniku III, tak aby wsparć cele tych konwencji oraz uzyskać pewność, że żaden z beneficjentów poprzez ustawiczne naruszanie konwencji nie uzyskał niesłusznie należnych korzyści.

W związku z sytuacją polityczną w Myanmarze, czasowe wycofanie wszystkich preferencji taryfowych w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących z Myanmaru powinno pozostać w mocy.

Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji,[11].

Niniejsze rozporządzenie wyjątkowo powinno się stosować przed jego wejściem w życie, aby umożliwić krajom beneficjentom zapoznanie się w odpowiednim czasie z rozwiązaniem ogólnym i szczególnym rozwiązaniem dotyczącym zrównoważonego rozwoju i dobrego zarządzania,

PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

ARTYKUł 1

1. Wspólnotowy plan ogólnych preferencji taryfowych (dalej zwany „planem”) stosuje się od 01 lipca 2005 r. do 31 grudnia 2008 r. zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2. Niniejsze rozporządzenie reguluje:

a) rozwiązania ogólne,

b) szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrego zarządzania,

c) uregulowanie szczególne dotyczące krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC).

Artykuł 2

Państwa beneficjenci rozwiązań określonych w art. 1 ust. 2 pkt a) i c) są wymienione w załączniku I.

Artykuł 3

1. Państwo beneficjent usuwa się z planu w przypadku, gdy przez trzy kolejne lata zostało zaklasyfikowane prze Bank Światowy jako państwo o wysokim dochodzie, i jeśli pięć największych sekcji objętego systemem GSP przywozu produktów na rynek Wspólnoty stanowi mniej niż 75 % całości objętego systemem GSP przywozu tego kraju do Wspólnoty.

2. Na podstawie danych dostępnych w dniu 1 września roku 2004 w czasie przyjmowania niniejszego rozporządzenia Komisja ustala, które z państw beneficjentów spełniają kryteria określone w ust. 1. Usunięcie państwa z planu następuje z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

3. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej listę państw beneficjentów spełniających warunek określony w ust. 1.

4. Komisja powiadamia państwo beneficjenta o usunięciu go z listy państw beneficjentów wymienionych w załączniku I.

5. Jeśli państwo beneficjent korzysta z umowy handlowej zawartej ze Wspólnotą, która obejmuje co najmniej wszystkie preferencje objęte obecnym planem dla tego państwa, zostaje ono usunięte z listy państw beneficjentów wymienionych w załączniku I.

Artykuł 4

Produkty objęte rozwiązaniami określonymi w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) są wymienione w załączniku II.

Artykuł 5

1. Preferencje taryfowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu stosuje się do przywozu produktów objętych traktowaniem z którego korzystają państwa beneficjenci i z których one pochodzą.

2. Do celów rozwiązań określonych w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia reguły pochodzenia dotyczące definiowania pojęcia produktów pochodzących, procedur oraz metod współpracy administracyjnej w związku z niniejszym rozporządzeniem są ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93.

3. Kumulacja regionalna w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ma zastosowanie również w przypadku, gdy produkt używany w dalszej produkcji w państwie należącym do grupy regionalnej pochodzi z innego państwa należącego do tej grupy, który nie korzysta z traktowania w odniesieniu do produktu końcowego, pod warunkiem, że oba państwa korzystają z kumulacji regionalnej dla tej grupy.

Artykuł 6

Dla celów niniejszego rozporządzenia:

a) „Cła Wspólnej Taryfy Celnej” oznaczają cła wyszczególnione w załączniku I część druga do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87[12], z wyjątkiem ceł ustanowionych w ramach kontyngentów taryfowych;

b) „Sekcja” oznacza jakąkolwiek z sekcji Wspólnej Taryfy Celnej, tak jak przyjęto w rozporządzeniu Rady (EWG) 2658/87;

c) „Komitet” oznacza Komitet określony w art. 26.

TYTUŁ II

ROZWIĄZANIA I PREFERENCJE TARYFOWE

SEKCJA 1

ROZWIąZANIA OGÓLNE

Artykuł 7

1. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku II jako produkty niewrażliwe są całkowicie zawieszone, z wyjątkiem ceł na składniki rolne.

2. Cła ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku II jako produkty wrażliwe są obniżane o 3,5 punktu procentowego. Dla produktów z sekcji 11 powyższa obniżka wynosi 20 %.

3. W przypadku, gdy preferencyjne stawki celne, obliczone zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 dotyczącego ceł ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej stosowane od dnia 31 grudnia 2005 r. powodują obniżenie taryf celnych na produkty określone w ust. 2 niniejszego artykułu o więcej niż 3,5 punktu procentowego, stosuje się takie preferencyjne stawki celne.

4. Specyficzne cła Wspólnej Taryfy Celnej inne niż cła minimalne lub maksymalne na produkty wymienione w załączniku II jako produkty wrażliwe są obniżane o 30 %. Dla produktów objętych kodem CN 2207 obniżka wynosi 15 %.

5. W przypadku, gdy cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku II jako produkty wrażliwe obejmują cła ad valorem oraz cła specyficzne, cła specyficzne nie są obniżane.

6. W przypadku, gdy cła obniżone zgodnie z ust. 2 i 4 określają cło maksymalne, to cło maksymalne nie jest obniżane. W przypadku, gdy takie cła określają cło minimalne, takie cło minimalne nie ma zastosowania.

7. Zgodnie z art. 13 i załącznikiem I kolumna C preferencje taryfowe określone w ust. 1 - 4, nie mają zastosowania do produktów objętych w sekcjach, w odniesieniu do których preferencje taryfowe dla zainteresowanego kraju pochodzenia zostały zlikwidowane.

Sekcja 2

SZCZEGÓLNE ROZWIąZANIA MOTYWACYJNE DOTYCZąCE ZRÓWNOWAżONEGO ROZWOJU I DOBREGO ZARZąDZANIA

Artykuł 8

1. Zawiesza się cła ustalone we Wspólnej Taryfie Celnej na wszystkie produkty wymienione w załączniku II, które pochodzą z państwa korzystającego ze szczególnych rozwiązań motywacyjnych dotyczących zrównoważonego rozwoju i dobrego zarządzania.

2. Całkowicie zawiesza się specyficzne cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty określone w ust. 1 z wyłączeniem produktów, dla których Wspólna Taryfa Celna przewiduje również cła ad valorem . W przypadku produktów objętych kodami CN 1704 10 91 i 1704 10 99 cło specyficzne ogranicza się do 16 % wartości celnej.

3. Szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrego zarządzania nie obejmują, w przypadku danego państwa beneficjenta, produktów ujętych w sekcjach umieszczonych w załączniku I kolumna C.

Artykuł 9

1. Szczególne rozwiązania motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrego zarządzania można przyznać krajowi, który:

- ratyfikował i skutecznie realizuje konwencje wymienione w części A załącznika III, oraz

- ratyfikował i skutecznie realizuje co najmniej siedem spośród konwencji wymienionych w części B załącznika III, oraz

- zobowiązuje się do ratyfikacji i skutecznej realizacji konwencji, których jeszcze nie ratyfikował, wymienionych w części B załącznika III, i

- podejmuje działania mające na celu utrzymanie ratyfikacji konwencji oraz ustawodawstwo i środki służące ich realizacji, i który akceptuje regularne monitorowanie i rewizje przebiegu ich wdrażania zgodnie z przepisami wykonawczymi ratyfikowanych przez niego konwencji, i

- uważany jest za kraj „wrażliwy”, zgodnie z ust. 2.

W każdym przypadku do dnia 31 grudnia 2008 r. państwa beneficjenci mają obowiązek ratyfikacji 27 konwencji.

2. Kraj „wrażliwy” to kraj, który:

(a) przez trzy kolejne lata nie został zaklasyfikowany przez Bank Światowy jako kraj o wysokim dochodzie i którego pięć największych sekcji objętego systemem GSP przywozu produktów tego kraju na rynek Wspólnoty stanowi więcej niż 75 % całości objętego systemem GSP importu, lub

(b) którego przywóz na rynek Wspólnoty objęty systemem GSP stanowi mniej niż 1 % całości wspólnotowego przywozu objętego systemem GSP.

Dane dostępne w dniu 1 września 2004 r. wykorzystano do uzyskania średniej z trzech kolejnych lat.

3. Komisja regularnie dokonuje przeglądu statusu ratyfikacji i skutecznej realizacji konwencji wymienionych w załączniku III. Przed wygaśnięciem okresu zastosowania niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawi raport dotyczący statusu ratyfikacji tych konwencji wraz z zaleceniami, czy w celu skorzystania w przyszłości z szczególnych rozwiązań motywacyjnych dotyczących zrównoważonego rozwoju i dobrego zarządzania powinno się wymagać ratyfikacji i skutecznej realizacji takich konwencji.

Artykuł 10

1. Szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i zasady dobrego zarządzania przyznawane jest, jeśli spełnione są następujące warunki:

(a) wnosi o nie państwo lub terytorium wymienione w załączniku I, w ciągu trzech miesięcy od dnia opublikowania niniejszego rozporządzenia, oraz

(b) przy rozpatrywaniu wniosku wykazano, że państwo wnioskodawca spełnia warunki ustanowione w art. 9 ust. 1 i 2.

2. Państwo wnioskodawca składa Komisji pisemny wniosek i udziela wyczerpujących informacji odnośnie do ratyfikacji konwencji, o których mowa w załączniku III, prawodawstwa i środków służących do skutecznej realizacji postanowień konwencji oraz zobowiązania przyjęcia i całkowitego przestrzegania mechanizmu monitorowania i rewizji przewidzianego w odpowiednich konwencjach i związanych z nimi instrumentach.

Artykuł 11

1. Jeśli Komisja otrzyma wniosek wraz z dołączonymi informacjami, o których mowa w art. 10 ust. 2, Komisja rozpatruje powyższy wniosek. Przy rozpatrywaniu wniosku brane są pod uwagę informacje dostarczone przez odpowiednie organizacje i agencje międzynarodowe. Może ona kierować do państwa wnioskodawcy wszelkie pytania, jakie uzna za właściwe, i może weryfikować otrzymane informacje z samym państwem wnioskodawcą, jak i jakąkolwiek osobą prawną bądź fizyczną. Komisja powiadamia państwo wnioskodawcę o swojej ocenie i zaprasza do jej komentowania.

2. Komisja podejmuje decyzję w drodze rozpatrywania wniosku, o czym mowa w ust.1 oraz zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 27, czy zamierza udzielić państwu wnioskodawcy szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i zasady dobrego zarządzania.

3. Komisja powiadamia państwo wnioskodawcę o podjętej decyzji zgodnie z ust. 2. Jeśli państwu przyznano szczególne rozwiązania motywacyjne, zostanie ono poinformowane o dacie, z którą decyzja ta wchodzi w życie. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej listę krajów beneficjentów upoważnionych do korzystania ze szczególnego rozwiązania motywacyjnego dotyczące zrównoważonego rozwoju i zasady dobrego zarządzania.

4. W przypadku, gdy państwu składającemu wniosek nie przyznano szczególnego traktowania motywacyjnego, Komisja na wniosek państwa przedstawia powody swojej decyzji.

5. Komisja prowadzi wszelkie działania dotyczące wniosku z państwem wnioskodawcą w ścisłej współpracy z komitetem wskazanym w art. 26.

Sekcja 3

SZCZEGÓLNE ROZWIąZANIA DOTYCZąCE KRAJÓW NAJSłABIEJ ROZWINIęTYCH (LDC)

ARTYKUł 12

1. Bez uszczerbku dla ust. 2-4, cła Wspólnej Taryfy Celnej na wszystkie produkty wymienione w działach 1-97 Zharmonizowanego Systemu, oprócz produktów wymienionych w dziale 93, pochodzące z kraju, który zgodnie z załącznikiem I korzysta ze szczególnego traktowania krajów najsłabiej rozwiniętych, zostają całkowicie zawieszone.

2. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty objęte pozycją taryfową 1006 obniża się o 20 % z dniem 1 września 2006 r., o 50 % z dniem 1 września 2007 r. i o 80 % z dniem 1 września 2008 r. Zostają one całkowicie zawieszone z dniem 1 września 2009 r.

3. Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty pozycji taryfowej 1701 obniża się o 20 % z dniem 1 lipca 2006 r., o 50 % z dniem 1 lipca 2007 r. i o 80 % z dniem 1 lipca 2008 r. Zostają one całkowicie zawieszone z dniem 1 lipca 2009 r.

4. Do czasu całkowitego zawieszenia ceł Wspólnej Taryfy Celnej zgodnie z ust. 2 i 3, na każdy rok gospodarczy otwarty zostaje globalny kontyngent taryfowy o zerowej stawce celnej na produkty objęte odpowiednio pozycją 1006 i podpozycją 1701 11 10 pochodzące z państw korzystających z tego szczególnego rozwiązania. Początkowe kontyngenty taryfowe na rok gospodarczy 2001/2002 wynoszą 2 517 ton w ekwiwalencie ryżu łuskanego dla produktów z pozycji taryfowej 1006, oraz 74 185 ton, w ekwiwalencie cukru białego dla produktów z podpozycji 1701 11 10. Dla każdego z następujących lat gospodarczych kontyngenty są podnoszone o 15 % powyżej kontyngentów z poprzedniego roku gospodarczego.

5. Komisja przyjmuje szczegółowe warunki otwierania i zarządzania kontyngentami określonymi w ust. 4, zgodnie z procedurą określoną w art. 28. W otwieraniu i zarządzaniu tymi kontyngentami Komisja jest wspomagana przez Komitety Zarządzające odpowiednich wspólnych organizacji rynku.

6. Kraj wyłączony z listy krajów najsłabiej rozwiniętych przez Organizację Narodów Zjednoczonych, zostaje usunięty z listy państw beneficjentów szczególnego rozwiązania. Komisja podejmuje decyzję w sprawie wykluczenia danego państwa oraz w sprawie ustanowienia okresu przejściowego zgodnie z procedurą określoną w art. 27.

Sekcja 4

PRZEPISY WSPÓLNE

Artykuł 13

1. Preferencje taryfowe określone w art. 7 i 8 zostają zniesione w stosunku do produktów pochodzących z państwa beneficjenta objętych daną sekcją, jeśli średni przywóz wspólnotowy z tego państwa produktów danej sekcji i objętych uregulowaniem, z którego korzysta to państwo, przez trzy kolejne lata, na podstawie najnowszych danych dostępnych w dniu 1 września 2004 r., przekracza 15 % wspólnotowego przywozu tych samych produktów ze wszystkich państw i terytoriów wymienionych w załączniku I. W przypadku sekcji 11 próg ten wynosi 12,5 %.

2. W załączniku I, kolumna C, są wymienione sekcje usunięte zgodnie z ust. 1.

3. Usunięcie sekcji z tego planu obowiązuje z chwilą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2008 r.

4. Komisja powiadamia państwo beneficjenta o usunięciu danej sekcji.

5. Ustęp 1 nie stosuje się do państwa beneficjenta w przypadku sekcji stanowiącej ponad 50% przywozu z danego kraju objętego systemem GSP na rynek Wspólnoty.

6. Do celów niniejszego artykułu wykorzystano dane statystyczne COMEXT.

Artykuł 14

1. W przypadku, gdy cło ad valorem obniżone zgodnie z przepisami niniejszego tytułu wynosi 1 % lub mniej, takie cło zostaje całkowicie zawieszone.

2. W przypadku, gdy stawka specyficznego cła obniżona zgodnie z przepisami niniejszego tytułu wynosi 2 EUR lub mniej w odniesieniu do poszczególnej kwoty euro, takie cło zostaje całkowicie zawieszone.

3. Z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ostateczna preferencyjna stawka celna obliczona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zostaje zaokrąglona w dół do pierwszego miejsca dziesiętnego.

TYTUŁ III

PRZEPISY DOTYCZąCE CZASOWEGO WYCOFANIA I ZABEZPIECZENIA

ARTYKUł 15

1. Preferencyjne traktowanie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu może zostać tymczasowo cofnięte w stosunku do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z państwa beneficjenta, z następujących powodów:

(a) poważne i systematyczne naruszanie zasad ustanowionych w międzynarodowych konwencjach wymienionych w załączniku III;

(b) wywóz towarów wykonanych przez więźniów;

(c) poważne braki w systemie kontroli celnej wywozu lub tranzytu narkotyków (nielegalnych substancji lub ich prekursorów) lub nieprzestrzeganie międzynarodowych konwencji dotyczących prania brudnych pieniędzy;

(d) nadużycie finansowe, nieprawidłowości lub systematyczny brak zgodności lub niemożność zapewnienia zgodności z regułami pochodzenia produktów i związanymi z tym procedurami oraz zapewnienia współpracy administracyjnej wymaganej do wprowadzenia w życie i kontroli przestrzegania rozwiązań określonych w art. 1 ust. 2;

(e) poważne i systematycznie prowadzone nieuczciwe praktyki handlowe, które mają niekorzystny wpływ na przemysł Wspólnoty, w tym takie, które są zakazane lub które podlegają zaskarżeniu na mocy Porozumień Światowej Organizacji Handlu pod warunkiem, że takie orzeczenie zostało wcześniej wydane przez właściwy organ Światowej Organizacji Handlu oraz nie poruszono kwestii nieuczciwych praktyk handlowych;

(e) bis poważne i systematycznie prowadzone nieuczciwe praktyki handlowe nie ujęte w lit. e), ale wywierające niekorzystny wpływ na interesy Wspólnoty i które nie mogą być rozpatrywane zgodnie z lit. e), czy zgodnie z art. 20;

(f) poważne i systematyczne naruszenie celów regionalnych organizacji ds. rybołówstwa lub uzgodnień, których Wspólnota jest członkiem, dotyczących ochrony i gospodarowania zasobami połowowymi.

2. Współpraca administracyjna określona w ust. 1 lit. d) wymaga, między innymi, aby państwo beneficjent:

(a) przekazywało Komisji oraz uaktualniało informacje konieczne do wprowadzenia w życie reguł pochodzenia i kontroli ich przestrzegania;

(b) wspomagało Wspólnotę dokonując, na żądanie organów celnych Państw Członkowskich, późniejszej weryfikacji pochodzenia i przekazywania ich wyników we właściwym czasie;

(c) wspomagało Wspólnotę zezwalając Komisji, w koordynacji i ścisłej współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich, na prowadzenie wspólnotowych działań administracyjnych i dochodzeniowych w tym państwie w celu weryfikacji autentyczności dokumentów lub dokładności informacji związanych z udzieleniem traktowania określonego w art. 1 ust. 2;

(d) przeprowadziło lub zorganizowało odpowiednie dochodzenie w celu identyfikacji i przeciwdziałania naruszeniu reguł pochodzenia;

(e) podporządkowało się lub zapewniło zgodność z regułami pochodzenia w odniesieniu do kumulacji regionalnej, w rozumieniu rozporządzenia nr 2454/93, jeśli dane państwo z niej korzysta.

3. Bez uszczerbku dla ust. 1, szczególne traktowanie motywacyjne określone w tytule II, może zostać tymczasowo cofnięte w odniesieniu do wszystkich lub niektórych produktów objętych tym traktowaniem, pochodzących z państwa beneficjenta, w szczególności, gdy ustawodawstwo krajowe nie zawiera już ratyfikowanych konwencji wymienionych w załączniku III lub gdy to ustawodawstwo nie jest skutecznie realizowane.

4. Traktowanie preferencyjne przewidziane w niniejszym rozporządzeniu nie zostanie wycofane na mocy ust. 1 lit. e) w odniesieniu do produktów, które są przedmiotem stosowania środków antydumpingowych lub wyrównawczych na mocy rozporządzeń (WE) nr 384/96 lub (WE) nr 2026/97, z powodów uzasadniających takie środki.

Artykuł 16

1. W przypadku, gdy Komisja lub Państwo Członkowskie otrzyma informację, która może uzasadniać czasowe cofnięcie i w przypadku, gdy Komisja uważa, że istnieją wystarczające podstawy do rozpoczęcia dochodzenia, Komisja informuje o tym Komitet.

2. Komisja może podjąć decyzję o wszczęciu dochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 28.

Artykuł 17

1. W przypadku, gdy Komisja podejmuje decyzję o wszczęciu dochodzenia, publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia i powiadamia zainteresowane państwo beneficjenta o tym fakcie. Zawiadomienie zawiera streszczenie otrzymanych informacji oraz informuje, że wszelkie użyteczne informacje mogą być przesyłane do Komisji. Komisja określa termin, w którym zainteresowane strony mogą przekazać na piśmie swoje opinie.

2. Komisja zapewnia państwu beneficjentowi wszelkie możliwości współpracy w prowadzeniu dochodzenia.

3. Komisja poszukuje wszelkich informacji, jakie uzna za niezbędne, i może weryfikować informacje otrzymane od podmiotów gospodarczych i zainteresowanego państwa beneficjenta. Dostępne oceny, komentarze, decyzje, zalecenia i wnioski różnych organów nadzorczych ONZ, MOP oraz innych kompetentnych organizacji międzynarodowych służą jako punkt wyjścia dochodzenia, czy czasowe cofnięcie jest uzasadnione, ze względów określonych w art. 15 ust. 1 lit. a).

4. Komisji może być wspomagana przez urzędników Państwa Członkowskiego, na którego terenie weryfikacja może być prowadzona, jeśli to Państwo Członkowskie tego żąda.

5. W przypadku, gdy informacja, o którą zwraca się Komisja nie jest dostarczona w odpowiednim czasie lub dochodzenie jest znacząco utrudnione, ustalenia mogą być podjęte na podstawie dostępnych faktów.

6. Dochodzenie powinno zostać zakończone w terminie roku. Komisja może przedłużyć ten okres zgodnie z procedurą określoną w art. 28.

Artykuł 18

1. W sprawozdaniu Komisja przedkłada Komitetowi swoje ustalenia.

2. W przypadku, gdy Komisja uznaje, że ustalenia nie uzasadniają czasowego cofnięcia traktowania, podejmuje decyzję o zakończeniu dochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 28. W tym przypadku Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie o zakończeniu dochodzenia i przedstawia jego główne wnioski.

3. W przypadku, gdy Komisja uznaje, że ustalenia uzasadniają czasowe cofnięcie z powodu określonego w art. 15 ust. 1 lit. a), Komisja podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 28, o monitorowaniu i ocenie sytuacji w zainteresowanym państwie beneficjencie przez okres sześciu miesięcy. Komisja powiadamia zainteresowane państwo beneficjenta o tej decyzji i publikuje obwieszczenie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłaszające, że Komisja zamierza przedłożyć Radzie wniosek o czasowe cofnięcie traktowania, o ile zainteresowane państwo beneficjent zobowiąże się przed upływem sześciomiesięcznego okresu do podjęcia koniecznych środków w celu uzyskania w rozsądnym terminie zgodności z konwencjami wymienionymi w załączniku III.

4. W przypadku, gdy Komisja uznaje czasowe cofnięcie traktowania za konieczne, przedkłada odpowiedni wniosek Radzie, która w terminie trzydziestu dni podejmuje decyzję kwalifikowaną większością.

5. W przypadku, gdy z upływem terminu określonego w ust. 3, Komisja stwierdza, ż zainteresowane państwo beneficjent nie podjęło odpowiedniego zobowiązania i w przypadku, gdy uzna czasowe wycofanie za konieczne, przedkłada odpowiedni wniosek Radzie, która w terminie trzydziestu dni podejmuje decyzję kwalifikowaną większością. W przypadku, gdy Rada podejmuje decyzję o czasowym wycofaniu, taka decyzja wchodzi w życie sześć miesięcy po jej podjęciu, chyba że przed upływem tego czasu zdecyduje, że powody ją uzasadniające już nie istnieją.

Artykuł 19

1. Po poinformowaniu Komitetu Komisja może zawiesić preferencyjne traktowanie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z państwa beneficjenta:

(a) w przypadku gdy Komisja uzna, że wystarczające dowody uzasadniają czasowe wycofanie w oparciu o powody określone w art. 15 ust. 1 lit. d), lub

(b) w przypadku gdy przywóz towarów na mocy tych rozwiązań w znacznym stopniu przekracza normalne poziomy produkcji i zdolność wywozową tego państwa.

2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie istotne informacje, które mogą uzasadnić zawieszenie preferencji.

3. W przypadku, gdy Komisja uznaje, że istnieją wystarczające dowody na to, że warunki zawieszenia zostały spełnione, podejmie właściwe środki tak szybko jak to możliwe.

4. Okres zawieszenia jest ograniczony do trzech miesięcy i może zostać raz odnowiony. Komisja może przedłużyć ten okres zgodnie z procedurą określoną w art. 28.

Artykuł 20

1. W przypadku, gdy produkt pochodzący z państwa beneficjenta jest przywożony na warunkach, które powodują lub mogą powodować poważne trudności dla wspólnotowych producentów podobnych lub bezpośrednio konkurujących produktów, zwykłe cła Wspólnej Taryfy Celnej na ten produkt mogą zostać ponownie wprowadzone w dowolnym czasie na żądanie Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji.

2. W przypadku, gdy Komisja podejmie decyzję o wszczęciu dochodzenia, publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie o rozpoczęciu dochodzenia. Zawiadomienie to informuje, że wszelkie użyteczne informacje powinny być przesłane Komisji. Dodatkowo wyznacza okres, w którym zainteresowane strony mogą przekazywać na piśmie swoje opinie.

3. Przy badaniu czy istnieją poważne trudności, tam gdzie informacje są dostępne Komisja bierze pod uwagę, między innymi, następujące czynniki dotyczące wspólnotowych producentów:

- udział w rynku

- produkcję,

- zapasy,

- zdolność produkcyjną,

- bankructwa,

- rentowność,

- wykorzystanie zdolności produkcyjnych,

- zatrudnienie,

- przywóz,

- ceny.

4. Komisja podejmuje decyzję w terminie trzydziestu dni roboczych po konsultacji z Komitetem.

5. W przypadku, gdy wyjątkowe okoliczności wymagające natychmiastowego działania powodują, że dochodzenie staje się niemożliwe, Komisja może, po przekazaniu informacji Komitetowi, podjąć bezwzględnie konieczne środki zapobiegawcze.

Artykuł 21

W przypadku, gdy przywóz produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu WE powoduje lub może powodować poważne zakłócenia na rynkach wspólnotowych lub w ich mechanizmach regulacyjnych, Komisja może zawiesić traktowanie preferencyjne w odniesieniu do danych produktów po poinformowaniu Komitetu Zarządzającego odpowiedniej wspólnej organizacji rynku .

Artykuł 22

1. Komisja informuje zainteresowane państwo beneficjenta o każdej decyzji podjętej zgodnie z art. 19, 20 lub 21 zanim zacznie ona obowiązywać. Komisja powiadamia również o takiej decyzji Radę i Państwa Członkowskie.

2. Każde Państwo Członkowskie może skierować decyzję podjętą zgodnie z art. 19, 20 lub 21 do Rady w terminie dziesięciu dni. Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością może w terminie trzydziestu dni podjąć inną decyzję.

Artykuł 23

Żadne przepisy niniejszego tytułu nie wpływają na stosowanie klauzuli ochronnej przyjętej jako część wspólnej polityki rolnej na mocy art. 37 Traktatu lub jako część wspólnej polityki handlowej na mocy art. 133 Traktatu, ani żadnej innej klauzuli ochronnej.

TYTUŁ IV

PRZEPISY PROCEDURALNE

Artykuł 24

Komisja przyjmuje zmiany do załączników do niniejszego rozporządzenia, które stały się konieczne w wyniku:

(a) dokonania zmian w Nomenklaturze Scalonej lub

(b) zmian w statusie międzynarodowym lub klasyfikacji państw lub terytoriów zgodnie z procedurą określoną w art. 28;

(c) umowy handlowej z państwem beneficjentem przewidującej preferencyjny dostęp do rynku Wspólnoty na przynajmniej równoważnych zasadach co rozwiązanie, o którym mowa w sekcji 1 tytułu II.

Artykuł 25

1. W terminie sześciu tygodni od końca każdego kwartału Państwa Członkowskie przesyłają Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich swoje dane statystyczne dotyczące produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu w tym kwartale w ramach preferencji taryfowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Dane te, przedstawione w odniesieniu do kodów Nomenklatury Scalonej i, gdzie ma to zastosowanie, kodów TARIC, wskazują, według państw pochodzenia, wartości, ilości i wszelkie dodatkowe jednostki wymagane zgodnie z definicjami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 1172/95[13] i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1917/2000[14].

2. Zgodnie z art. 308 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) 2454/93 Państwa Członkowskie przesyłają na żądanie Komisji szczegółowe dane dotyczące ilości produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu w ramach preferencji taryfowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, w czasie poprzednich miesięcy.

3. Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, monitoruje przywóz towarów objętych kodem CN 0803 00 19, pozycjami taryfowymi 0603, 1006, i 1701 oraz kodami CN 1604 14 11, 1604 14 18, 1604 14 90, 1604 19 39 i 1604 20 70 w celu ustalenia, czy zostały spełnione warunki określone w art. 20 i 21 .

Artykuł 26

1. Komisja wspierana jest przez Komitet Ogólnych Preferencji składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.

2. Komitet może badać wszelkie sprawy odnoszące się do stosowania niniejszego rozporządzenia zgłaszane przez Komisję lub na żądanie Państwa Członkowskiego.

3. Komitet bada skutki wspólnotowego planu ogólnych preferencji taryfowych na podstawie sprawozdania Komisji obejmującego okres od 01.07.2005 r. do 31.12.2008 r. Sprawozdanie to obejmuje wszystkie rozwiązania preferencyjne określone w art. 1 ust. 2.

4. Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

Artykuł 27

1. W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.

2. Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na 3 miesiące.

Artykuł 28

W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.

TYTUŁ V

PRZEPISY KOńCOWE

ARTYKUł 29

Rozporządzenie Rady (WE) nr 552/97 z dnia 24 marca 1997 r. tymczasowo wycofujące dostęp do ogólnych preferencji taryfowych Związkowi Myanmar[15], które odwołuje się do rozporządzeń Rady (WE) nr 3281/94[16] oraz (WE) nr 1256/96[17], uważa się za odwołujące się do odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 30

1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r. Z dniem 30 czerwca 2005 r. uchyla się rozporządzenie Rady (WE) nr 2501/2001.

2. Artykuły 3 ust. 2 oraz art. 8 - 11 stosuje się od dnia publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

3. Niniejsze rozporządzenie obowiązuje do dnia 31 grudnia 2008 r. Termin ten nie stosuje się do szczególnych rozwiązań dotyczących krajów najsłabiej rozwiniętych ani do innych ustaleń niniejszego rozporządzenia pod warunkiem, że stosuje się je w powiązaniu z tymi rozwiązaniami.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli,

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

PAńSTWA I TERYTORIA BENEFICJENTÓW [18] PLANU OGÓLNYCH PREFERENCJI TARYFOWYCH WSPÓLNOTY

+++++ TABLE +++++

+++++ TABLE +++++

ZAŁĄCZNIK II

Wykaz produktów objętych traktowaniem określonym w art. 1 ust. 2 lit. a) i b)

BEZ WZGLęDU NA REGUłY INTERPRETACJI NOMENKLATURY SCALONEJ, WYSZCZEGÓLNIENIE PRODUKTÓW MA BYć UWAżANE ZA WSKAZUJąCE, PRZY PREFERENCJACH TARYFOWYCH USTALONYCH PRZEZ KODY CN. W PRZYPADKU, GDY WSKAZANE Są EX KODY CN, PREFERENCJE TARYFOWE BęDą USTALONE ZARÓWNO NA PODSTAWIE KODU CN JAK I WYSZCZEGÓLNIENIA. WPROWADZENIE PRODUKTÓW OZNACZONYCH GWIAZDKą PODLEGA WARUNKOM USTANOWIONYM W ODPOWIEDNICH PRZEPISACH WSPÓLNOTOWYCH.

Produkty objęte ogólnymi rozwiązaniami (art. 7) oraz szczególnymi rozwiązaniami motywacyjnymi dotyczącymi zrównoważonego rozwoju i dobrego zarządzania (art. 8). Produkty te są ujęte jako NS (niewrażliwe w rozumieniu art. 7 ust. 1) lub S (wrażliwe w rozumieniu art. 7 ust. 2). Dla uproszczenia, produkty są pogrupowane. Grupy mogą obejmować produkty, które są zwolnione od cła Wspólnej Taryfy Celnej, lub na które cło jest zawieszone.

+++++ TABLE +++++

ZAŁĄCZNIK III

KONWENCJE OKREŚLONE W ART. 9

CZĘŚĆ A

Konwencje ONZ i Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczące przestrzegania podstawowych praw człowieka i praw pracowniczych

+++++ TABLE +++++

CZĘŚĆ B

Konwencje dotyczące środowiska naturalnego oraz zasad dobrego zarządzania

+++++ TABLE +++++

+++++ TABLE +++++

[1] Dz.U. L 346 z 31.12.2001, str. 1.

[2] COM(2004) 461 końcowy.

[3] COM(1994) 212 końcowy.

[4] Dz.U. C […] z […], str. […].

[5] Dz.U. C […] z […], str. […].

[6] Dz.U. C […] z […], str. […].

[7] „Zróżnicowane i bardziej uprzywilejowane traktowanie, na zasadach wzajemności i pełniejszego udziału krajów rozwijających się”, decyzja GATT z 28 listopada 1979 r. (L/4903).

[8] COM(2004) 461 końcowy.

[9] Dz.U. L 346, 31.12.2001, str. 1.

[10] Dz.U. L 253, z 11.10.1993, str. 1.

[11] Dz.U. L 184, z 17.7.1999, str. 23.

[12] Dz.U. L 256, z 7.9.1987, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2031/2001 (Dz.U. L 279, z 23.10.2001, str. 1).

[13] Dz.U. L 118, z 25.5.1995, str. 10. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 (Dz.U. L 284, z 31.10.2003, str. 1).

[14] Dz.U. L 229, z 9.9.2000, str. 14. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1669/2001 (Dz.U. L 224, z 21.8.2001, str. 3).

[15] Dz.U. L 85, z 27.3.1997, str. 8.

[16] Dz.U. L 348, z 31.12.1994, str. 1. Rozporządzenie zmienione przez rozporządzenie (WE) nr 2820/198 (Dz.U. L 357, z 30.12.1998, str. 1).

[17] Dz.U. L 160, z 29.6.1996, str. 1. Rozporządzenie zmienione przez rozporządzenie (WE) nr 2448/96 (Dz.U. L 333, z 21.12.1996, str. 12).

[18] Niniejsza lista może zawierać kraje tymczasowo nie korzystające ze Wspólnotowego systemu GSP lub kraje, które nie spełniają wymogów administracyjnych dotyczących Współpracy stanowiących warunek wstępny przyznania towarom udogodnień lub preferencji taryfowych. W razie wątpliwości należy skontaktować się z Komisją lub właściwym organem danego kraju.

[19] Dla produktów objętych kodem CN 0306 13, stawka celna wynosi 3,6 % w ramach szczególnego rozwiązania motywacyjnego dla zrównoważonego rozwoju i dobrego zarządzania.

[20] Dla tego produktu nie stosuje się rozwiązania, o którym mowa w sekcji 1.

[21] Dla produktów o kodzie CN 0710 80 85 nie stosuje się rozwiązania, o którym mowa w sekcji 1.

[22] Dla produktów o kodzie CN 0811 10 90, nie stosuje się rozwiązania, o którym mowa w sekcji 1.

[23] W przypadku tych produktów nie stosuje się rozwiązania, o którym mowa w sekcji 1.

[24] Dla produktów o kodach CN 1704 10 91 i 1704 10 99, cło specjalne ograniczone będzie do 16 % wartości celnej zgodnie ze specjalnym uregulowaniem dla zrównoważonego rozwoju i dobrego zarządzania.

[25] W przypadku tych produktów nie stosuje się rozwiązania, o którym mowa w sekcji 1.

[26] W przypadku tych produktów nie stosuje się rozwiązania, o którym mowa w sekcji 1.

[27] W przypadku tych produktów nie stosuje się rozwiązania, o którym mowa w sekcji 1.

[28] Preferencje, o których mowa w sekcji 1, nie stosuje się do tych produktów.