Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) /* KOM/2011/0651 wersja ostateczna - 2011/0295 (COD) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Dyrektywa nr 2003/6/WE w sprawie nadużyć na rynku[1], przyjęta na początku 2003 r., wprowadziła kompleksowe ramy mające na celu zwalczanie wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku, zwanych łącznie „nadużyciami na rynku”. Dyrektywa ta ma na celu zwiększenie zaufania inwestorów oraz poprawę integralności rynku poprzez zabronienie osobom posiadającym informacje poufne dokonywania obrotu powiązanymi instrumentami finansowymi oraz zabronienie manipulacji na rynku poprzez działania takie jak rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji lub pogłosek oraz prowadzenie transakcji utrzymujących anormalny poziom cen. Znaczenie integralności rynku uwydatnił obecny globalny kryzys gospodarczy i finansowy. W tym kontekście, grupa G-20 wyraziła zgodę na wzmocnienie nadzoru finansowego i regulacji sektora finansowego oraz na stworzenie ram wysokich standardów ustalonych na szczeblu międzynarodowym. Zgodnie z ustaleniami grupy G-20, w raporcie grupy wysokiego szczebla ds. nadzoru finansowego w UE zalecono, aby „należyte ramy ostrożnościowe i ramy prowadzenia działalności gospodarczej w sektorze finansowym muszą opierać się na systemie silnego nadzoru i skutecznych sankcji”[2]. W swoim komunikacie zatytułowanym „Działania na rzecz sprawnych, bezpiecznych oraz należycie działających rynków instrumentów pochodnych: przyszłe działania w ramach polityki” Komisja zobowiązała się do rozszerzenia odpowiednich przepisów dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku w celu objęcia nimi w sposób kompleksowy rynków instrumentów pochodnych[3]. Znaczenie efektywnego uwzględnienia transakcji z udziałem instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym (OTC) było również podkreślane w dyskusjach na różnych forach międzynarodowych, w tym na forum grupy G-20 i IOSCO, a także w ostatnim programie reformy regulacyjnej w obszarze sektora finansowego amerykańskiego Departamentu Skarbu. Ponadto komunikat Komisji w sprawie projektu „Small Business Act” dla Europy wzywa Unię oraz państwa członkowskie do opracowania zasad zgodnie z ideą „najpierw myśl na małą skalę” poprzez ograniczenie obciążeń administracyjnych, dostosowanie prawodawstwa do potrzeb emitentów, których instrumenty finansowe są dopuszczane do obrotu na rynkach na rzecz na rzecz wzrostu MŚP, a także ułatwienie dostępu tych emitentów do finansowania[4]. Przeglądu aktualnych uprawnień do nakładania sankcji oraz ich praktycznego zastosowania w celu propagowania jednolitych sankcji w ramach działań nadzorczych dokonano w komunikacie Komisji Europejskiej w sprawie sankcji w branży usług finansowych[5]. Komisja Europejska oceniła stosowanie dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku oraz wykryła szereg problemów mających negatywny wpływ na integralność rynku i ochronę inwestorów, prowadzących do powstania nierównych warunków działania, generujących koszty związane z przestrzeganiem przepisów oraz zniechęcających do podnoszenia kapitału emitentów, których instrumenty finansowe dopuszczono do obrotu na rynkach na rzecz wzrostu MŚP. W wyniku zmian regulacyjnych, rynkowych i technologicznych pojawiły się luki w regulacji nowych rynków, platform i instrumentów będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym. Analogicznie te same czynniki doprowadziły do powstania luk w regulacji towarów i powiązanych instrumentów pochodnych. Ze względu na to, że organy regulacyjne nie posiadają pewnych informacji i uprawnień, zaś sankcji brakuje lub nie są one wystarczająco zniechęcające, organy te nie są w stanie skutecznie wyegzekwować przestrzegania dyrektywy. Ponadto istnienie licznych opcji i swobody działania w dyrektywie w sprawie nadużyć na rynku, a także brak jasności w zakresie pewnych kluczowych pojęć, podważają skuteczność dyrektywy. W świetle tych problemów inicjatywa ta ma na celu zwiększenie integralności rynku oraz poprawę ochrony inwestorów, a zarazem zapewnienie jednolitego zbioru przepisów i równych warunków konkurencji oraz zwiększenie atrakcyjności rynków papierów wartościowych dla podnoszenia kapitału. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCEN SKUTKÓW Inicjatywa wynika z obszernych konsultacji ze wszystkimi ważniejszymi zainteresowanymi stronami, w tym z organami państwowymi (rządami i organami nadzoru nad rynkiem papierów wartościowych), emitentami, pośrednikami i inwestorami. Uwzględnia ona sprawozdania opublikowane przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych (Committee of European Securities Regulators — CESR), dotyczące charakteru i zakresu uprawnień nadzorczych państw członkowskich zgodnie z dyrektywą w sprawie nadużyć na rynku[6] oraz opcji i swobody działania wynikającej ze stosowania tej dyrektywy przez państwa członkowskie[7]. Bierze ona również pod uwagę sprawozdanie Grupy Ekspertów ds. Europejskich Rynków Papierów Wartościowych (European Securities Markets Expert Group — ESME),[8] oceniające skuteczność dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku w realizacji jej podstawowych celów, wskazujący na określone słabe strony i problemy oraz sugerujący ulepszenia[9]. Dnia 12 listopada 2008 r., Komisja Europejska zorganizowała publiczną konferencję poświęconą przeglądowi systemu zwalczania nadużyć na rynku[10]. 20 kwietnia 2009 r., Komisja Europejska wystosowała zaproszenie do przedstawienia dowodów dotyczących przeglądu dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku. Służbom Komisji przedłożono 85 odpowiedzi. Z tymi, które nie mają charakteru poufnego, można się zapoznać na stronie internetowej Komisji[11]. Dnia 28 czerwca 2010 r., Komisja rozpoczęła konsultacje społeczne dotyczące przeglądu dyrektywy, które zostały zakończone dnia 23 lipca 2010 r.[12] Służby Komisji otrzymały 96 odpowiedzi. Z tymi, które nie mają charakteru poufnego, można się zapoznać na stronie internetowej Komisji.[13] Podsumowanie znajduje się w załączniku 2 do sprawozdania w sprawie oceny skutków[14]. 2 lipca 2010 r., Komisja zorganizowała dodatkową publiczną konferencję poświęconą przeglądowi dyrektywy.[15] Zgodnie z polityką „lepszego stanowienia prawa”, Komisja przeprowadziła ocenę skutków alternatywnych wariantów polityki. Opcje związane były z regulacją nowych rynków, platform i instrumentów OTC, towarów i powiązanych instrumentów pochodnych, sankcjami, uprawnieniami właściwych organów, objaśnieniem kluczowych pojęć oraz ograniczeniem obciążeń administracyjnych. Każda opcja została poddana ocenie pod kątem następujących kryteriów: skutków dla zainteresowanych stron, skuteczności i efektywności. Całokształt skutków preferowanych opcji doprowadzi do znaczących ulepszeń w zakresie rozwiązywania problemów związanych z nadużyciami na rynku w UE. Po pierwsze, integralność rynku i ochrona inwestorów ulegną poprawie poprzez wyjaśnienie, które instrumenty finansowe i rynki są objęte, przy zapewnieniu, że objęte są instrumenty dopuszczone do obrotu wyłącznie na wielostronnej platformie obrotu oraz innych rodzajach zorganizowanych platform obrotu. Dodatkowo preferowane opcje usprawnią ochronę przed nadużyciami na rynku wywołanymi w zakresie towarowych instrumentów pochodnych poprzez zwiększenie przejrzystości rynku. Ponadto ulepszą one wykrywanie nadużyć na rynku, oferując właściwym organom uprawnienia niezbędne do przeprowadzania dochodzeń oraz wzmacniając charakter odstraszający sankcji poprzez wprowadzenie minimalnych zasad środków administracyjnych i sankcji. Wniosek dotyczący dyrektywy [XX] wymaga także wprowadzenia sankcji karnych. Ponadto preferowane opcje zwiększą spójność podejścia do nadużyć na rynku poprzez ograniczenie opcji i swobody działania państw członkowskich oraz wprowadzą proporcjonalny system dla emitentów, których instrumenty finansowe są dopuszczone do obrotu na rynkach na rzecz wzrostu MŚP. W ogólnym ujęciu oczekuje się, że preferowane opcje polityki przyczynią się do zwiększonej integralności rynków finansowych, co wpłynie pozytywnie na zaufanie inwestorów, a to z kolei jeszcze bardziej zwiększy stabilność finansową rynków finansowych. Dyrekcja Generalna ds. Rynku Wewnętrznego i Usług (DG MARKT) spotkała się z Radą ds. Oceny Skutków dnia 23 lutego 2011 r. Rada ta przeanalizowała ocenę i wydała opinię dnia 25 lutego 2011 r. Podczas tego spotkania członkowie tej Rady przekazali służbom DG MARKT uwagi mające na celu ulepszenie oceny skutków, które doprowadziły do pewnych modyfikacji tekstu. Są to: – wyjaśnienie, jak zostało ocenione wykonywanie istniejących przepisów prawa oraz jaki wkład wniosły wyniki oceny do analizy problemu; – dodanie opartych na danych szacunków wszystkich szkód wyrządzonych gospodarce europejskiej w wyniku nadużyć na analizowanych rynkach, a także szacunków ogółu korzyści wnoszonych przez preferowane opcje polityk wraz z koniecznymi zastrzeżeniami odnośnie do interpretacji tych szacunków; – wyjaśnienie w scenariuszu odniesienia tego, jak inne powiązane rozporządzenia finansowe uzupełniają dyrektywę w sprawie nadużyć na rynku; – wyjaśnienie treści niektórych opcji polityk oraz poprawa prezentacji pakietów preferowanych opcji, a także ocena ogółu skutków pakietów preferowanych opcji, z uwzględnieniem ewentualnych synergii lub kompromisów występujących pomiędzy poszczególnymi opcjami; – bardziej proporcjonalna analiza najbardziej kosztownych działań w ocenie obciążeń i kosztów administracyjnych; – dodanie w tekście głównym wyraźniejszych i bardziej zwięzłych podsumowań oceny skutków opcji polityki pod względem praw podstawowych, w szczególności w obszarze uprawnień dochodzeniowych i sankcji; – lepsze uzasadnienie, dlaczego zbliżenie prawa karnego jest konieczne dla skutecznej unijnej polityki dotyczącej nadużyć na rynku, na podstawie badań i dowodów otrzymanych od państw członkowskich, dotyczących skuteczności sankcji karnych, a także podsumowania odpowiedzi na komunikat Komisji w sprawie wzmocnienia systemów sankcji w branży usług finansowych; oraz – jaśniejsza prezentacja w tekście głównym poglądów zainteresowanych stron, w tym inwestorów instytucjonalnych i indywidualnych, w sprawie opcji polityki. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU 3.1. Podstawa prawna Wniosek opiera się na art. 114 TFUE, stanowiącym najbardziej odpowiednią podstawę dla rozporządzenia w tej dziedzinie. Rozporządzenie uważa się za najbardziej odpowiedni instrument prawny służący do określenia ram zwalczania nadużyć na rynku w Unii. Bezpośrednie stosowanie rozporządzenia zmniejszy złożoność regulacyjną i zapewni wyższą pewność prawną dla tych, którzy temu prawu w Unii Europejskiej podlegają, wprowadzając zharmonizowany zestaw podstawowych zasad i przyczyniający się do funkcjonowania jednolitego rynku. 3.2. Zasada pomocniczości i proporcjonalności Zgodnie z zasadą pomocniczości (art. 5 ust. 3 TFUE), Unia podejmuje działania tylko wówczas, gdy cele zamierzonego działania nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i jeśli ze względu na rozmiary lub skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii. Mimo iż wszystkie z wyżej wymienionych problemów mają istotne konsekwencje dla każdego z państw członkowskich, ich całościowe skutki można w pełni ocenić dopiero w perspektywie transgranicznej. Wynika to z faktu, że nadużyć na rynku można dokonać wszędzie tam, gdzie instrument taki jest notowany lub jest przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, a więc nawet na rynkach innych niż rynek pierwotny danego instrumentu. Istnieje więc rzeczywiste ryzyko, że w obliczu braku działań na poziomie Unii reakcje państw na nadużycia na rynku będą omijane lub nieskuteczne. Ponadto w celu uniknięcia arbitrażu regulacyjnego, konieczne jest podejście konsekwentne, a ponieważ kwestię tę obejmuje już dorobek istniejącej dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku, problemami omówionymi powyżej najlepiej zająć się w ramach wspólnych działań. W tym kontekście, działanie Unii wydaje się odpowiednie pod względem zasady pomocniczości. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, wszelkie interwencje muszą być ukierunkowane i nie mogą wykraczać poza czynności konieczne do osiągnięcia celów. Zasada ta kierowała procesem od rozpoznania i oceny alternatywnych opcji polityki do opracowania projektu niniejszego wniosku. 3.3. Zgodność z art. 290 i 291 TFUE Dnia 23 września 2009 r., Komisja przyjęła wnioski dotyczące rozporządzeń ustanawiających EUNB, EUNUiPPE oraz EUNGiPW[16]. Komisja pragnie przypomnieć w tym względzie oświadczenia odnoszące się do art. 290 i 291 TFUE, złożone przez nią przy okazji przyjęcia rozporządzeń ustanawiających europejskie organy nadzoru, zgodnie z którymi „w odniesieniu do procesu przyjmowania standardów regulacyjnych Komisja podkreśla szczególny charakter sektora usług finansowych, wynikający ze struktury Lamfalussy’ego i wyraźnie stwierdzony w Deklaracji 39 do TFUE. Komisja ma jednak poważne wątpliwości co do tego, czy ograniczenie jej roli podczas przyjmowania aktów delegowanych i środków wykonawczych jest zgodne z art. 290 i 291 TFUE.” 3.4. Szczegółowe omówienie wniosku 3.4.1. Rozdział I (Przepisy ogólne) 3.4.1.1. Regulacja nowych rynków, platform obrotu i instrumentów finansowych OTC Dyrektywa w sprawie nadużyć na rynku oparta jest na pojęciu zakazu wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku w zakresie instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym. Od przyjęcia MiFID[17] instrumenty finansowe były jednak w coraz większym stopniu przedmiotem obrotu na MTF, innych rodzajach OTF, takich jak systemy realizacji swapu lub maklerskie systemy kojarzenia ofert, lub też wyłącznie obrotu poza rynkiem regulowanym. Te nowe systemy i platformy obrotu zwiększyły konkurencję wobec istniejącego rynku regulowanego, zdobywając coraz większy udział w płynności i przyciągając szeroką grupę inwestorów. Zwiększenie obrotów na różnych platformach utrudniło monitorowanie ewentualnych nadużyć na rynku. Rozporządzenie rozszerza zatem zakres stosowania ram dotyczących nadużyć na rynku na wszelkie instrumenty finansowe dopuszczone do obrotu na MTF lub OTF, a także na wszelkie powiązane instrumenty finansowe znajdujące się w obrocie poza rynkiem regulowanym, które mogą mieć wpływ na objęty rozporządzeniem rynek bazowy. Jest to konieczne do uniknięcia arbitrażu regulacyjnego wśród systemów obrotu, tak aby zapewnić ochronę inwestorów i integralność rynków na równych warunkach w całej Unii Europejskiej, a także zapewnić, by manipulacje takimi instrumentami na rynku, dokonywane przy użyciu instrumentów pochodnych w obrocie poza rynkiem regulowanym takie jak swapy ryzyka kredytowego, były wyraźnie zabronione. 3.4.1.2. Regulacja towarowych instrumentów pochodnych oraz powiązanych kontraktów towarowych na rynku kasowym Rynki kasowe oraz powiązane rynki instrumentów pochodnych są ściśle współzależne, zaś nadużycia na rynku mogą wystąpić na wszystkich tych rynkach. Budzi to szczególne obawy o rynki kasowe, ponieważ aktualne zasady dotyczące przejrzystości i integralności rynku dotyczą tylko rynków finansowych i rynków instrumentów pochodnych, nie zaś powiązanych rynków kasowych. Rozporządzenie nie ma na celu bezpośredniego zarządzania tymi rynkami kasowymi. W rzeczywistości wszelkie transakcje lub zachowania mające miejsce ściśle na rynkach niefinansowych powinny znaleźć się poza zakresem rozporządzenia i podlegać szczegółowym i sektorowym przepisom i nadzorowi, tak jak zostało to przewidziane w dziedzinie energetyki we wniosku Komisji w sprawie rozporządzenia w sprawie integralności i przejrzystości rynku energii (REMIT)[18]. Rozporządzenie powinno jednak obejmować transakcje lub działania na tych rynkach kasowych, które są powiązane z rynkami finansowymi i rynkami instrumentów pochodnych objętych rozporządzeniem i które wywierają na te rynki wpływ. W szczególności, zgodnie z aktualną dyrektywą w sprawie nadużyć na rynku, brak jasnej i wiążącej definicji informacji poufnych w odniesieniu do rynków towarowych instrumentów pochodnych może umożliwiać powstanie asymetrii informacyjnych w związku z tymi powiązanymi rynkami kasowymi. Oznacza to, że zgodnie aktualnymi ramami dotyczącymi nadużyć na rynku, osoby inwestujące w towarowe instrumenty pochodne mogą podlegać mniejszej ochronie niż osoby inwestujące w instrumenty pochodne rynków finansowych, ponieważ możliwe jest odniesienie korzyści na rynku kasowym z informacji poufnych dokonując transakcji na powiązanym rynku instrumentów pochodnych. Dlatego też definicję informacji poufnych w odniesieniu do towarowych instrumentów pochodnych należy dostosować do ogólnej definicji informacji poufnych, rozszerzając ją na informacje poufne o cenach, które odnoszą się do powiązanego kontraktu towarowego na rynku kasowym oraz do samego instrumentu pochodnego. Zagwarantuje to pewność prawną oraz lepsze informowanie inwestorów. Ponadto dyrektywa w sprawie nadużyć na rynku zakazuje tylko wszelkich manipulacji zniekształcających ceny instrumentów finansowych. Jako że określone transakcje na rynkach instrumentów pochodnych mogą także służyć do manipulacji cenami na powiązanych rynkach kasowych, zaś transakcje na rynkach kasowych mogą służyć do manipulacji rynkami instrumentów pochodnych, definicję manipulacji na rynku należy w rozporządzeniu rozszerzyć, tak aby objąć nią wyżej wymienione rodzaje międzyrynkowych manipulacji na rynku. W konkretnym przypadku produktów energetycznych sprzedawanych w obrocie hurtowym, właściwe organy i EUNGiPW będą współpracować z Agencją ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) oraz krajowymi organami regulacyjnymi państw członkowskich, tak aby zapewnić skoordynowane podejście do egzekwowania odpowiednich przepisów związanych z instrumentami finansowymi oraz produktami energetycznymi sprzedawanymi w obrocie hurtowym. W szczególności właściwe organy powinny wziąć pod uwagę specyficzne cechy definicji zawartych w [rozporządzeniu (UE) nr… Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie integralności i przejrzystości hurtowego rynku energii] podczas stosowania zawartych w tym rozporządzeniu definicji informacji poufnych, wykorzystywania informacji poufnych oraz manipulacji na rynku do instrumentów finansowych powiązanych z produktami energetycznymi sprzedawanymi w obrocie hurtowym. 3.4.1.3. Manipulacje na rynku przy użyciu handlu algorytmicznego oraz transakcji wysokiej częstotliwości Na rynkach finansowych następuje szeroko rozpowszechniony wzrost wykorzystania automatycznych systemów transakcyjnych, takich jak handel algorytmiczny i transakcje wysokiej częstotliwości. Transakcje te wykorzystują algorytmy komputerowe, decydujące o tym, czy zamówienie zostanie złożone i/lub o aspektach realizacji zlecenia. Określony rodzaj handlu algorytmicznego znany jest jako transakcje wysokiej częstotliwości (high frequency trading — HFT). Transakcje HFT zwykle nie stanowią strategii samej w sobie, lecz wykorzystują zaawansowaną technologię w celu wdrożenia tradycyjnych strategii handlowych, takich jak strategia arbitrażu i organizacji obrotu. Mimo iż większość strategii algorytmicznych i HFT jest legalna, organy regulacyjne rozpoznały pewne strategie automatyczne, które po zastosowaniu stwarzają prawdopodobieństwo popełnienia nadużycia na rynku. Strategie takie obejmują na przykład praktyki „quote stuffing”, „layering” i „spoofing” (składanie, a następnie natychmiastowe wycofywanie dużej liczby zleceń). Definicja manipulacji na rynku zawarta w dyrektywie w sprawie nadużyć na rynku jest bardzo obszerna i już teraz można ją zastosować do przypadków nadużyć, niezależnie od tego, jaki środek wykorzystywany jest do obrotu. W rozporządzeniu należy jednak dookreślić konkretne przykłady strategii wykorzystujących handel algorytmiczny i transakcje wysokiej częstotliwości objęte zakazem manipulacji na rynku. Dalsza identyfikacja strategii stanowiących nadużycia zapewni spójne podejście właściwych organów w obszarze nadzoru i egzekwowania przepisów. 3.4.1.4. Próba manipulacji na rynku Zważywszy, że dyrektywa w sprawie nadużyć na rynku nie obejmuje prób dokonywania manipulacji na rynku, udowodnienie takich manipulacji wymaga od organu regulacyjnego wykazania, że albo złożono zamówienie, albo dokonano transakcji. Są jednak sytuacje, w których, po podjęciu przez kogoś działania, jasny jest zamiar dokonania manipulacji na rynku, lecz ani zamówienie nie zostaje złożone, ani transakcja nie jest przeprowadzana. Rozporządzenie wyraźnie zakazuje prób dokonywania manipulacji na rynku, dzięki czemu przyczynia się do wzrostu integralności rynku. Aktualna definicja wykorzystywania informacji poufnych obejmuje już elementy usiłowania takich działań. Elementy te zostaną z tej definicji usunięte, zaś usiłowanie wykorzystania informacji poufnych zostanie zakwalifikowane jako odrębne przestępstwo. 3.4.1.5. Uprawnienia do emisji Uprawnienia do emisji będą przeklasyfikowane jako instrumenty finansowe w ramach przeglądu dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych. W rezultacie będą one również podlegać ramom dotyczącym zwalczania nadużyć na rynku. Podczas gdy większość środków podejmowanych w ramach systemu zwalczania nadużyć na rynku miałaby bez dostosowań zastosowanie do uprawnień do emisji, kilka przepisów wymaga dostosowania pod względem specyficznego charakteru tych instrumentów i cech strukturalnych tego rynku. W szczególności w przeciwieństwie do większości kategorii instrumentów finansowych, ujawnienia informacji poufnych oraz obowiązków związanych z poufnymi wykazami i transakcjami prowadzonymi przez kadrę kierowniczą nie można skutecznie odnieść do emitenta uprawnień do emisji, który ponosi odpowiedzialność za rozwój i wdrażanie unijnej polityki w zakresie klimatu. Odpowiedzialne organy publiczne (w tym Komisja Europejska) są w każdym razie zobowiązane do zapewnienia uczciwego i niedyskryminacyjnego ujawnienia nowych decyzji, zmian i danych i dostępu do nich. Ponadto w realizacji unijnej polityki w zakresie klimatu państwa członkowskie, Komisja Europejska oraz inne oficjalnie wyznaczone organy nie powinny być ograniczane obowiązkami wynikającymi z systemu zwalczania nadużyć na rynku. Dlatego też wprowadza się szczególną definicję informacji poufnych dla uprawnień do emisji. Na uczestników rynku uprawnień do emisji zostanie nałożony obowiązek ujawniania informacji poufnych, ponieważ to oni będą znajdować się w posiadaniu informacji odpowiednich dla ujawnień okresowych lub ad-hoc. Próg (wyrażony jako emisja lub moc cieplna lub połączenie tych dwóch wielkości) określony w akcie delegowanym zdjąłby obowiązek na mocy art. 12 (oraz art. 13 i 14) ze wszystkich podmiotów, których działalność na poziomie indywidualnym nie wywiera istotnego wpływu na kształtowanie się cen uprawnień do emisji lub (wynikającego z tej działalności) ryzyko wykorzystania informacji poufnych. Ponadto, w następstwie sklasyfikowania w ramach MiFID uprawnień do emisji jako instrumentów finansowych, możliwe jest zebranie wszystkich środków dotyczących nadużyć na rynku w zakresie aukcyjnej sprzedaży uprawnień do emisji w jednolity zbiór przepisów oraz połączenie ich z ogólnym system zwalczania nadużyć na rynku dla rynku wtórnego. 3.4.2. Rozdział II (Wykorzystywanie poufnych informacji i manipulacje na rynku) 3.4.2.1. Informacje poufne Informacje poufne mogą stać się przedmiotem nadużycia, zanim emitent zacznie podlegać obowiązkowi podania ich do wiadomości publicznej. Status negocjacji w sprawie kontraktów, warunki tymczasowo ustalone podczas negocjacji w sprawie kontraktów, możliwość plasowania instrumentów finansowych, warunki obrotu instrumentami finansowymi lub tymczasowe warunki plasowania instrumentów finansowych mogą stanowić istotne informacje dla inwestorów. Informacje takie należy więc klasyfikować jako informacje poufne. Może się jednak zdarzyć, że nie będą one na tyle precyzyjne, aby emitent był zobowiązany do ich ujawnienia; w takich przypadkach zastosowanie powinien mieć zakaz wykorzystywania informacji poufnych, jednak nie ma zastosowania obowiązek ujawnienia tych informacji przez emitenta. 3.4.2.2. Równe warunki działania w systemach i platformach obrotu w zapobieganiu i wykrywaniu nadużyć na rynku Wzrost obrotu instrumentami na różnych platformach utrudnia monitorowanie ewentualnych nadużyć na rynku. Zgodnie z dyrektywą MiFID, MTF mogą kierować operatorzy rynku lub przedsiębiorstwa inwestycyjne. Obowiązki monitorowania, określone w art. 26 dyrektywy MiFID, również mają zastosowanie. Obowiązek przyjęcia przepisów strukturalnych mających na celu zapobieganie manipulacjom rynkowym i wykrywanie ich, wymieniony w art. 6 dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku, ma jednak zastosowanie jedynie do operatorów rynku. Celem rozporządzenia jest zapewnienie równych warunków działania w systemach i na platformach obrotu objętych rozporządzeniem poprzez wymóg przyjęcia niezbędnych przepisów strukturalnych mających na celu zapobieganie manipulacjom rynkowym i wykrywanie ich. 3.4.3. Rozdział III (Wymogi w zakresie ujawniania informacji) 3.4.3.1. Podawanie informacji poufnych do wiadomości publicznej 3.4.3.2. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku wymaga, aby emitenci instrumentów finansowych podawali możliwie szybko do wiadomości publicznej informacje poufne bezpośrednio ich dotyczące. Ustęp 2 zezwala emitentom, na określonych warunkach, na opóźnienie podania do wiadomości publicznej informacji poufnych. Na mocy rozporządzenia, emitenci będą zobowiązani do informowania właściwych organów o decyzji o opóźnieniu podania informacji poufnych do wiadomości publicznej, natychmiast po ich ujawnieniu. Emitent ponosi odpowiedzialność za ocenę, czy takie opóźnienie jest uzasadnione, czy też nie. Możliwość, aby właściwe organy w razie potrzeby zbadały ex-post, czy rzeczywiście spełniono odpowiednie warunki dla opóźnienia, poprawi ochronę inwestorów i integralność rynku. Jeżeli jednak informacje poufne mają znaczenie systemowe i w interesie publicznym leży, aby ich publikacja została opóźniona, właściwe organy będą uprawnione do wydania zezwolenia na takie opóźnienie na ograniczony okres w szerszym interesie publicznym związanym z zachowaniem stabilności systemu finansowego i uniknięciem strat, które mogłyby wyniknąć, na przykład, z niepowodzenia emitenta o znaczeniu systemowym. Wykazy osób mających dostęp do informacji poufnych Wykazy osób mających dostęp do informacji poufnych stanowią istotne narzędzie właściwych organów podczas badania prawdopodobnych nadużyć rynkowych. Rozporządzenie ma na celu wyeliminowanie różnic między państwami, które jak dotąd nakładały na emitentów zbędne obciążenia administracyjne poprzez zapewnienie, aby dokładne dane, które mają być zawarte w tych wykazach, zostały określone w aktach delegowanych, oraz wdrożenie standardów technicznych przyjętych przez Komisję. 3.4.3.3. Wymogi w zakresie ujawniania informacji przez emitentów, których instrumenty finansowe dopuszczono do obrotu na rynkach na rzecz wzrostu MŚP Bez uszczerbku dla celów zachowania integralności i przejrzystości na rynkach finansowych oraz ochrony inwestorów, ramy zwalczania nadużyć na rynku dostosowano do cech i potrzeb emitentów, których instrumenty finansowe dopuszczono do obrotu na rynkach na rzecz wzrostu MŚP. Zastosowanie, w sposób niezróżnicowany do wszystkich rynków wzrostu MŚP, nowych, zawartych w rozporządzeniu ram, może zniechęcić emitentów na tych rynkach do gromadzenia kapitału na rynkach kapitałowych. Zakres i wielkość działalności tych emitentów są bardziej ograniczone, zaś okoliczności wywołujące potrzebę podania do wiadomości publicznej informacji poufnych są zazwyczaj bardziej ograniczone niż w przypadku większych emitentów. Rozporządzenie wymaga, aby ci emitenci podali informacje poufne do wiadomości publicznej w sposób zmodyfikowany, uproszczony i specyficzny dla rynku. Takie informacje poufne można opublikować na tych rynkach na rzecz wzrostu MŚP, w imieniu tych emitentów, zgodnie ze standaryzowaną treścią i formatem określonymi w technicznych standardach wdrożeniowych przyjętych przez Komisję. Emitenci ci są także zwolnieni, pod pewnymi warunkami, z obowiązku utrzymywania i ciągłego uaktualniania wykazów osób mających dostęp do informacji poufnych, oraz korzystają z nowego progu zgłaszania wymienionych poniżej transakcji wykonywanych przez kadrę kierowniczą. 3.4.3.4. Zgłaszanie transakcji wykonywanych przez kadrę kierowniczą Rozporządzenie wyjaśnia zakres zobowiązań sprawozdawczych w związku z transakcjami wykonywanymi przez kadrę kierowniczą. Sprawozdania te pełnią istotną funkcję, gdyż zniechęcają kadrę kierowniczą do wykorzystywania informacji poufnych oraz dostarczają na rynek przydatnych informacji dotyczących poglądów kadry kierowniczej w sprawie zmian w cenach akcji emitentów. Rozporządzenie uściśla, że wszelkie transakcje dokonane przez osoby korzystające z uprawnień uznaniowych w imieniu osoby z kadry kierowniczej emitenta lub w wyniku których osoba z kadry kierowniczej zastawia swoje akcje lub użycza je, muszą zostać zgłoszone właściwym organom i podane do wiadomości publicznej. Ponadto, rozporządzenie wprowadza jednolity we wszystkich państwach członkowskich próg 20 000 EUR, który powoduje wystąpienie obowiązku zgłaszania transakcji wykonywanych przez kadrę kierowniczą. 3.4.4. Rozdział IV (EUNGiPW i właściwe organy) 3.4.4.1. Uprawnienia właściwych organów Zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. b) dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku, właściwym organom przysługuje prawo do żądania informacji od wszystkich osób. Istnieje jednakże luka jeśli chodzi o informacje o towarowych rynkach kasowych, gdzie nie ma również zasad przejrzystości ani obowiązków sprawozdawczych wobec sektorowych organów regulacyjnych, tam gdzie organy takie istnieją. Prawo do żądania informacji od wszelkich osób zazwyczaj pozwala właściwym organom na dostęp do wszystkich informacji niezbędnych do zbadania podejrzenia o ewentualnych nadużyciach na rynku. Informacje te mogą być jednak niewystarczające, szczególnie jeżeli brakuje organów sektorowych, które nadzorują te towarowe rynki kasowe. Rozporządzenie pozwala właściwym organom na dostęp do ciągłych danych poprzez żądanie, aby takie dane zostały im bezpośrednio przedłożone w określonym formacie. Uzyskując dostęp do systemów operatorów rynku na towarowych rynkach kasowych, właściwe organy mogą również monitorować przepływy danych w czasie rzeczywistym. W celu wykrywania przypadków wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku konieczne jest, aby właściwe organy miały możliwość dostępu do pomieszczeń prywatnych i przejęcia dokumentacji. Dostęp do pomieszczeń prywatnych jest konieczny w szczególności, jeżeli: (i) osoba, od której zażądano już informacji nie wykonała tego żądania (częściowo lub w całości); lub (ii) istnieją uzasadnione podstawy, aby sądzić, że w przypadku takiego żądania nie zostałoby ono wykonane lub że dokumenty lub informacje, których żądanie to dotyczy, zostałyby usunięte, zniszczone lub wprowadzono by do nich zmiany. Mimo iż wszystkie jurysdykcje zapewniają obecnie dostęp do wszelkich dokumentów, nie wszystkie właściwe organy posiadają uprawnienia do wejścia na teren pomieszczeń prywatnych i przejęcia dokumentów. W rezultacie istnieje ryzyko, iż właściwe organy zostaną w takich sytuacjach pozbawione istotnych i niezbędnych dowodów, a w związku z tym, przypadki wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku zostaną nieujawnione i nieobłożone sankcjami. W tym kontekście należy podkreślić, że taki wstęp na teren pomieszczeń prywatnych może stanowić naruszenie prawa podstawowego do życia prywatnego i rodzinnego uznanego w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Istotne jest, aby wszelkie ograniczenie tego prawa było w pełni zgodne z art. 52 Karty. Zatem właściwy organ państwa członkowskiego powinien mieć prawo wstępu na teren pomieszczeń prywatnych w celu zajęcia dokumentów wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zezwolenia organu sądowego danego państwa członkowskiego zgodnie z ustawodawstwem krajowym oraz w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że dokumenty związane z przedmiotem kontroli mogą mieć znaczenie w udowodnieniu istnienia przypadku wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku z naruszeniem niniejszego rozporządzenia lub dyrektywy [nowej dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku]. Zakazy wykorzystania informacji poufnych i manipulacji na rynku dotyczą wszystkich osób. Dlatego też właściwe organy muszą mieć dostęp do informacji znajdujących się w posiadaniu nie tylko przedsiębiorstw inwestycyjnych, ale także samych tych osób oraz do informacji dotyczących zachowania tych osób, przechowywanych w bazach danych przez przedsiębiorstwa niefinansowe. Istniejące rejestry połączeń telefonicznych i przesyłu danych przedsiębiorstw inwestycyjnych dokonujących transakcji oraz istniejące rejestry połączeń telefonicznych i przesyłu danych operatorów telekomunikacyjnych stanowią istotne dowody w wykrywaniu i udowadnianiu wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku. Za pomocą rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych można zidentyfikować osobę odpowiedzialną za rozpowszechnienie fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji. W większość rodzajów wykorzystywania informacji poufnych lub manipulacji na rynku zaangażowane są co najmniej dwie osoby, przekazujące informacje lub koordynujące działania. Dzięki rejestrom połączeń telefonicznych i przesyłu danych można ustalić, że istnieje powiązanie między osobą mającą dostęp do informacji poufnych a działalnością handlową innej osoby lub powiązanie pomiędzy ukartowaną działalnością handlową dwóch osób. W szczególności dostęp do rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych od operatorów uznaje się za jedną z najistotniejszych kwestii przy realizacji działań śledczych i egzekwowania prawa przez członków CESR. [19] Kwestia dostępu do danych znajdujących się w posiadaniu operatorów telekomunikacyjnych jest rzeczywiście istotna i niekiedy stanowi jedyny dowód przy ustalaniu, czy informacje poufne przekazano od osoby, która miała pierwotny dostęp do informacji poufnych, osobie handlującej informacjami poufnymi. Na przykład dane te stanowiłyby dowód w przypadku telefonicznego przekazania informacji poufnych przez członka zarządu spółki będącej w posiadaniu informacji poufnych przyjacielowi, krewnemu lub członkowi najbliższej rodziny, który następnie dokonał podejrzanej transakcji na podstawie otrzymanych informacji poufnych. Organ regulacyjny mógłby wykorzystać rejestry połączeń telefonicznych i rejestry przesyłu danych otrzymane od operatorów telekomunikacyjnych do wykazania, że połączenie zostało wykonane przez osobę mającą pierwotny dostęp do informacji poufnych do jej przyjaciela lub krewnego na krótko przed wykonaniem przez tę osobę połączenia do jej maklera w celu zlecenia mu przeprowadzenia podejrzanej transakcji. Rejestry połączeń telefonicznych i przesyłu danych uzyskane od operatorów telekomunikacyjnych dostarczyłyby dowodów na istnienie powiązania, które można by było wykorzystać jako dowód w celu nałożenia sankcji w tej sprawie, której w przeciwnym wypadku by nie wykryto. Kolejnym przykładem jest publikacja fałszywej lub wprowadzającej w błąd wiadomości w biuletynie internetowym, mająca na celu wpłynięcie na cenę instrumentu finansowego. Rejestry połączeń telefonicznych i przesyłu danych mogą służyć do identyfikacji autora wiadomości. Ponadto rejestry te mogą dostarczyć dowodów na powiązanie z inną osobą, która dokonała uprzednio lub następnie podejrzanych transakcji, w celu udowodnienia manipulacji na rynku poprzez rozpowszechnianie fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji. W tym kontekście istotne jest, aby wprowadzić równe warunki działania na rynku wewnętrznym, jeśli chodzi o dostęp właściwych organów do rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych operatorów telekomunikacyjnych lub firm inwestycyjnych. Zatem właściwe organy powinny móc zażądać rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych operatorów telekomunikacyjnych lub firm inwestycyjnych w przypadku istnienia uzasodnionego podejrzenia, że takie rejestry związane z przedmiotem kontroli mogą mieć znaczenie w udowodnieniu istnienia przypadku wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku zdefiniowanych w niniejszym rozporządzeniu i [nowej dyrektywie w sprawie nadużyć na rynku]. Musi być również jasne, że rejestry te nie dotyczą jednak treści połączenia, do którego się odnoszą. Ponieważ nadużycia na rynku mogą mieć miejsce w różnych krajach i na różnych rynkach, EUNGiPW pełni rolę silnego koordynatora, zaś właściwe organy muszą współpracować i wymieniać się informacjami z innymi właściwymi organami oraz, gdy ma to zastosowanie do towarowych instrumentów pochodnych, z organami regulacyjnymi odpowiedzialnymi za powiązane rynki kasowe w państwach Unii i państwach trzecich. 3.4.5. Rozdział V (Sankcje administracyjne) 3.4.5.1. Sankcje Rynki finansowe w Unii Europejskiej stają się coraz bardziej zintegrowane, zaś popełniane na nich przestępstwa mogą mieć transgraniczne konsekwencje dla Unii. Rozbieżne systemy sankcjonowania istniejące obecnie w państwach członkowskich sprzyjają istnieniu arbitrażu regulacyjnego i przeszkadzają w realizacji ostatecznych celów integralności i przejrzystości na jednolitym rynku usług finansowych. Spis obowiązujących krajowych systemów wykazał na przykład, że poziomy sankcji pieniężnych znacząco różnią się wśród państw członkowskich, że niektóre właściwe organy nie mają do dyspozycji pewnych istotnych uprawnień do nakładania sankcji oraz że niektóre właściwe organy nie mogą nakładać sankcji na osoby fizyczne i prawne.[20] Rozporządzenie to wprowadza więc minimalne zasady dotyczące administracyjnych środków, sankcji i grzywien . Nie zabrania ono poszczególnym państwom członkowskim ustalania wyższych standardów. Rozporządzenie to przewiduje wydanie wszelkich zysków tam, gdzie zostaną one rozpoznane, w tym odsetek, oraz, w celu zapewnienia odpowiedniego efektu odstraszającego, wprowadza grzywny, które muszą przekraczać wszelki zysk otrzymany lub stratę której uniknięto w wyniku naruszenia rozporządzenia, oraz muszą zostać określone przez właściwe organy w świetle faktów i okoliczności. Ponadto sankcje karne odstraszają bardziej skutecznie niż środki i sankcje administracyjne. Wniosek w sprawie dyrektywy [XX] wprowadza wymóg wobec wszystkich państw członkowskich, aby wprowadziły one skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające sankcje karne za najbardziej poważne przestępstwa w zakresie wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji rynkowych. Dyrektywa ta ma być stosowana przy uwzględnieniu przepisów ustalonych w niniejszym rozporządzeniu, w tym przyszłych środków wykonawczych. Jednakże definicje stosowane do celów dyrektywy mogą się różnić od tych stosowanych do celów rozporządzenia. 3.4.5.2. Ochrona osób zgłaszających przypadki naruszenia i zachęty dla tych osób Zgłaszanie przypadków naruszenia może stanowić użyteczne źródło pierwotnych informacji oraz może zaalarmować właściwe organy o przypadkach podejrzanych nadużyć na rynku. Rozporządzenie ulepsza ramy ukierunkowane na zwalczanie nadużyć na rynku w Unii, wprowadzając odpowiednią ochronę osób zgłaszających przypadki podejrzenia nadużyć na rynku, możliwość stosowania zachęt finansowych dla osób dostarczających właściwym organom istotnych informacji, prowadzących do nałożenia sankcji pieniężnych, oraz ulepszania przepisów państw członkowskich w zakresie przyjmowania i analizy zgłoszeń przypadków naruszeń. 4. WPŁYW NA BUDŻET Konkretny wpływ wniosku na budżet związany jest z zadaniem przypisanym EUNGiPW, zgodnie z ocenami skutków finansowych regulacji towarzyszących temu wnioskowi. Wpływ na budżet Komisji został oceniony także w ocenie skutków finansowych towarzyszącej wnioskowi. Wniosek ten ma także wpływ na budżet Wspólnoty. 2011/0295 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej[21], po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[22], uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego[23], uwzględniając opinię Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rzeczywisty jednolity rynek usług finansowych ma decydujące znaczenie dla wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w Unii. (2) Integracja i efektywność rynku finansowego wymaga integralności rynku. Sprawne działanie rynków papierów wartościowych oraz zaufanie publiczne wobec rynków stanowią warunki konieczne dla wzrostu gospodarczego i zamożności. Nadużycia na rynku mają negatywny wpływ na integralność rynków finansowych oraz zaufanie publiczne wobec papierów wartościowych i instrumentów pochodnych. (3) Dyrektywa 2003/6/WE[24] Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku), przyjęta dnia 28 stycznia 2003 r., uzupełniła i zaktualizowała unijne ramy legislacyjne w zakresie ochrony integralności rynku. Zważywszy jednak na zmiany legislacyjne, rynkowe i technologiczne, jakie zaszły od tamtej pory i skutkowały znaczącymi zmianami w warunkach finansowych, dyrektywę tę należy obecnie zastąpić w celu nadążania za tymi zmianami. Nowy instrument prawny jest także potrzebny do zapewnienia jednolitych zasad oraz jasności kluczowych pojęć, a także zapewnienia jednolitego zbioru przepisów, zgodnego z wnioskami grupy wysokiego szczebla ds. nadzoru finansowego[25]. (4) Potrzebne jest ustanowienie jednolitych ram w celu zachowania integralności rynku oraz uniknięcia ewentualnego arbitrażu regulacyjnego, a także zwiększenia pewności prawnej i zmniejszenia złożoności przepisów regulacyjnych dla uczestników rynku. Niniejszy bezpośrednio stosowany akt prawny ma na celu przyczynienie się w znacznym stopniu do niezakłóconego funkcjonowania rynku wewnętrznego i w efekcie powinien być oparty na przepisach art. 114 TFUE, zgodnie z interpretacją utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. (5) W celu usunięcia pozostałych barier w handlu i znacznych zakłóceń konkurencji będących skutkiem odmiennych rozwiązań stosowanych w przepisach krajowych oraz w celu zapobiegnięcia wszelkim innym prawdopodobnym barierom w handlu i zakłóceniom konkurencji z nich wynikającym, konieczne jest przyjęcie rozporządzenia ustanawiającego jednolite zasady stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Kształtowanie w formie rozporządzenia wymogów dotyczących zwalczania nadużyć na rynku powinno zapewnić, aby wymogi te były bezpośrednio stosowane. Powinno to zapewnić jednolite warunki, zapobiegając rozbieżnościom w krajowych wymogach, powstałym w wyniku transpozycji dyrektywy. Niniejsze rozporządzenie powinno spowodować, że wszystkie osoby w całej Unii będą przestrzegać tych samych zasad. Rozporządzenie powinno także ograniczyć złożoność przepisów regulacyjnych i koszty przestrzegania przepisów, szczególnie w przypadku przedsiębiorstw prowadzących działalność transgraniczną, oraz przyczynić się do wyeliminowania zakłóceń konkurencji. (6) Komunikat Komisji w sprawie programu „Small Business Act” dla Europy[26] wzywa Unię oraz państwa członkowskie do opracowania zasad w celu ograniczenia obciążeń administracyjnych, dostosowania prawodawstwa do potrzeb emitentów na rynkach dla małych i średnich przedsiębiorstw, a także ułatwienia dostępu tych emitentów do finansowania. Szereg postanowień dyrektywy 2003/6/WE nakłada obciążenia administracyjne na emitentów, szczególnie tych, których instrumenty finansowe dopuszczono do obrotu na rynkach na rzecz wzrostu MŚP. Obciążenia te należy ograniczyć. (7) Nadużycia na rynku są pojęciem obejmującym wszelkie bezprawne działania na rynkach finansowych, a do celów niniejszego rozporządzenia należy je rozumieć jako wykorzystywanie poufnych informacji lub ich nadużywanie oraz manipulacje na rynku. Działania takie uniemożliwiają pełną i prawidłową przejrzystość rynku, która stanowi konieczny warunek handlu dla wszystkich podmiotów gospodarczych na zintegrowanych rynkach finansowych. (8) Zakres dyrektywy 2003/6/WE koncentrował się na instrumentach finansowych dopuszczonych do obrotu na rynkach regulowanych, jednakże w ostatnich latach instrumentami finansowymi obracano coraz częściej na wielostronnych platformach obrotu (MTF). Niektóre instrumenty finansowe są przedmiotem obrotu jedynie na innych rodzajach zorganizowanych platform obrotu (OTF), takich jak maklerskie systemy kojarzenia ofert, lub jedynie poza rynkiem regulowanym. Zakres niniejszego rozporządzenia należy zatem rozszerzyć tak, aby objąć nim wszelkie instrumenty finansowe w obrocie na MTF lub OTF, a także instrumenty finansowe w obrocie poza rynkiem regulowanym, np. swapy ryzyka kredytowego, lub wszelkie działania lub postępowanie, które może mieć wpływ na taki instrument finansowy w obrocie na rynku regulowanym, MTF lub OTF. Powinno to poprawić ochronę inwestorów, zabezpieczyć integralność rynków oraz zagwarantować, że manipulacje rynkowe takimi instrumentami, dokonywane przy użyciu instrumentów finansowych w obrocie poza rynkiem regulowanym, są wyraźnie zabronione. (9) Stabilizacja instrumentów finansowych lub obrót akcjami własnymi w ramach programów odkupu mogą być zgodne z prawem, w określonych okolicznościach, nie powinny one więc same w sobie być uznawane za nadużycia na rynku. (10) Państwa członkowskie oraz Europejski System Banków Centralnych, Europejski Instrument Stabilności Finansowej, krajowe banki centralne oraz inne agencje lub spółki celowe jednego lub kilku państw członkowskich, a także Unia Europejska i określone inne organy publiczne nie powinny być ograniczane w realizacji polityki monetarnej, walutowej, zarządzania długiem publicznym lub polityki w zakresie klimatu. (11) Rozsądni inwestorzy opierają swoje decyzje inwestycyjne na informacjach, którymi już dysponują, tj. na informacjach dostępnych ex-ante. To, czy podejmując decyzję inwestycyjną, rozsądny inwestor prawdopodobnie wziąłby pod uwagę określoną informację, należy więc ocenić na podstawie informacji dostępnych ex-ante. Ocena taka musi uwzględniać oczekiwane skutki informacji w świetle całokształtu działalności emitenta, niezawodność źródła informacji oraz wszelkie inne zmienne rynkowe, które prawdopodobnie mogą wpłynąć na instrumenty finansowe, powiązane kontrakty towarowe na rynku kasowym, lub też inne produkty sprzedawane na aukcjach, na podstawie uprawnień do emisji w danych okolicznościach. (12) Informacje ex-post mogą służyć do sprawdzenia przypuszczeń co do tego, czy informacje ex-ante oddziaływały na ceny, nie mogą jednak służyć do wszczęcia postępowania przeciwko osobom, które wyciągnęły prawidłowe wnioski z dostępnych im informacji ex-ante. (13) Pewność prawną dla uczestników rynku należy zwiększać poprzez dookreślenie dwóch elementów kluczowych dla definicji informacji poufnych, tj. szczegółowego charakteru tych informacji oraz znaczenia ich potencjalnego wpływu na ceny instrumentów finansowych, powiązanych towarowych kontraktów na rynku kasowym lub produktów sprzedawanych na aukcjach na podstawie uprawnień do emisji. W przypadku instrumentów pochodnych będących produktami energetycznymi sprzedawanymi w obrocie hurtowym, za informacje poufne należy uznać szczególnie informacje, które podawane są do informacji publicznej zgodnie z [rozporządzeniem (UE) nr … Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie integralności i przejrzystości hurtowego rynku energii]. (14) Informacje poufne mogą stać się przedmiotem nadużycia zanim emitent zostanie objęty obowiązkiem podania ich do wiadomości publicznej. Status negocjacji w sprawie kontraktów, warunki tymczasowo ustalone podczas negocjacji w sprawie kontraktów, możliwość plasowania instrumentów finansowych, warunki obrotu instrumentami finansowymi lub tymczasowe warunki plasowania instrumentów finansowych mogą stanowić istotne informacje dla inwestorów. Informacje takie należy więc klasyfikować jako informacje poufne. Może się jednak zdarzyć, że nie będą one na tyle precyzyjne, aby emitent był zobowiązany do ich ujawnienia; w takich przypadkach zastosowanie powinien mieć zakaz wykorzystywania informacji poufnych, jednak nie ma zastosowania obowiązek ujawnienia tych informacji przez emitenta. (15) Rynki kasowe oraz powiązane rynki instrumentów pochodnych są ściśle współzależne i mają charakter globalny, zaś nadużycia na rynku mogą wystąpić na wszystkich tych rynkach oraz w różnych krajach. Jest to prawdą zarówno w przypadku wykorzystywania informacji poufnych , jak i manipulacji na rynku. W szczególności, informacje poufne z rynku kasowego mogą przynieść korzyść osobie zajmującej się obrotem na rynku finansowym. Dlatego też ogólna definicja informacji poufnych w odniesieniu do rynków finansowych i towarowych instrumentów pochodnych musi mieć także zastosowanie do wszystkich informacji, które odnoszą się do powiązanego towaru. Ponadto strategie manipulacyjne można także rozszerzyć na rynki kasowe i rynki instrumentów pochodnych. Obrót instrumentami finansowymi, w tym towarowymi instrumentami pochodnymi, może służyć do manipulacji powiązanymi kontraktami towarowymi na rynku kasowym, a towarowe kontrakty na rynku kasowym mogą służyć do manipulacji powiązanymi instrumentami finansowymi. Zakaz manipulacji rynkowych powinien uwzględniać te współzależności. Rozszerzanie zakresu rozporządzenia na zachowania, które nie dotyczą instrumentów finansowych, na przykład na obrót kontraktami towarowymi na rynku kasowym, które mają wpływ jedynie na rynek kasowy, jest jednak zarówno nieodpowiednie, jak i niewykonalne. W konkretnym przypadku produktów energetycznych sprzedawanych w obrocie hurtowym, właściwe organy powinny wziąć pod uwagę specyficzne cechy definicji zawartych w [rozporządzeniu (UE) nr… Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie integralności i przejrzystości hurtowego rynku energii] podczas stosowania zawartych w tym rozporządzeniu definicji informacji poufnych, wykorzystywania informacji poufnych oraz manipulacji na rynku do instrumentów finansowych powiązanych z produktami energetycznymi sprzedawanymi w obrocie hurtowym. (16) W następstwie sklasyfikowania uprawnień do emisji jako instrumentów finansowych w ramach przeglądu dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych, instrumenty te będą również podlegać niniejszemu rozporządzeniu. Mając na uwadze specyficzny charakter tych instrumentów oraz cechy strukturalne rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla, konieczne jest zapewnienie, aby działalność państw członkowskich, Komisji Europejskiej oraz innych oficjalnie wyznaczonych organów w zakresie uprawnień do emisji, nie była ograniczona podczas realizacji unijnej polityki w zakresie klimatu. Ponadto obowiązek podania informacji poufnych do wiadomości publicznej powinien dotyczyć ogółu uczestników rynku. Niemniej jednak, aby uniknąć narażenia rynku na zgłaszanie informacji, które nie są użyteczne oraz aby zachować efektywność kosztową przewidzianego działania, konieczne wydaje się ograniczenie wpływu regulacyjnego tego obowiązku jedynie do tych operatorów EU ETS, od których — ze względu na ich wielkość i działalność — można racjonalnie oczekiwać, że będą oni w stanie mieć znaczący wpływ na ceny uprawnień do emisji. W przypadku, gdy uczestnicy rynku handlu uprawnieniami do emisji już spełnili równorzędne obowiązki dotyczące podania informacji poufnych do publicznej wiadomości, w szczególności zgodnie z rozporządzeniem w sprawie integralności i przejrzystości rynku energii (rozporządzeniem (UE) nr … Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie integralności i przejrzystości hurtowego rynku energii), obowiązek podania do publicznej wiadomości informacji poufnych dotyczących uprawnień do emisji nie powinien powodować podwojenia obowiązkowych ujawnień o zasadniczo takiej samej treści. (17) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie[27] przewidziało dwa równoległe systemy dotyczące nadużyć na rynku, mające zastosowanie do sprzedaży uprawnień do emisji na aukcji. Jednakże w wyniku sklasyfikowania uprawnień do emisji jako instrumentów finansowych, niniejsze rozporządzenie powinno stanowić jednolity zbiór przepisów w zakresie środków zwalczania nadużyć na rynku, mających zastosowanie do całokształtu rynku pierwotnego i wtórnego handlu uprawnieniami do emisji. Niniejsze rozporządzenie ma także zastosowanie do sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji i innych opartych na nich produktów zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie. (18) Rozporządzenie to powinno przewidywać działania dotyczące manipulacji rynkowych, które mogą zostać dostosowane do nowych form obrotu lub nowych strategii stanowiących potencjalne nadużycia. W celu odzwierciedlenia faktu, że obrót instrumentami finansowymi staje się coraz bardziej zautomatyzowany, pożądane jest, aby manipulacje na rynku uzupełnić przykładami konkretnych strategii stanowiących nadużycia, które mogą zostać przeprowadzone poprzez handel algorytmiczny, w tym transakcje wysokiej częstotliwości. Podane przykłady nie mają być ani wyczerpujące, ani też nie mają sugerować, jakoby te same strategie zrealizowane przy użyciu innych środków nie stanowiły nadużyć. (19) Aby uzupełnić zakaz manipulacji na rynku, rozporządzenie to powinno obejmować zakaz prób angażowania się w manipulacje na rynku, ponieważ nieudane próby manipulacji rynkowych również powinny podlegać sankcjom. Próby angażowania się w manipulacje na rynku należy odróżniać od sytuacji, w których dane działanie nie ma pożądanego wpływu na cenę instrumentu finansowego. Działania takie uznaje się za manipulacje na rynku, ponieważ prawdopodobnie skutkowały one fałszywymi lub wprowadzającymi w błąd sygnałami. (20) Rozporządzenie to powinno także wyjaśniać, iż zaangażowanie w manipulacje rynkowe lub próby zaangażowania w manipulacje rynkowe z zastosowaniem instrumentów finansowych, może przyjąć postać wykorzystywania instrumentów finansowych, takich jak instrumenty pochodne w obrocie w innym systemie obrotu lub poza rynkiem regulowanym. (21) Aby zapewnić jednolite warunki na rynku w systemach i platformach obrotu podlegających niniejszemu rozporządzeniu, operatorzy rynków regulowanych, MTF i OTF powinni być zobowiązani do przyjęcia proporcjonalnych przepisów strukturalnych mających na celu zapobieganie i wykrywanie manipulacji na rynku. (22) Manipulacje lub próby manipulacji instrumentami finansowymi mogą również polegać na składaniu zamówień, które nie mają zostać zrealizowane. Ponadto instrumentem finansowym można manipulować poprzez działania wykonywane poza systemem obrotu. Dlatego też osoby, które zawodowo zajmują się organizacją lub przeprowadzaniem transakcji oraz muszą posiadać systemy służące do wykrywania i zgłaszania podejrzanych transakcji, powinny również zgłaszać podejrzane zlecenia i transakcje mające miejsce poza systemem obrotu. (23) Manipulacje lub próby manipulacji instrumentami finansowymi mogą również polegać na rozpowszechnianiu fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji. Rozpowszechnianie fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji może mieć istotny wpływ na ceny instrumentów finansowych w stosunkowo krótkim okresie. Może obejmować wymyślanie ewidentnie fałszywych informacji, ale również umyślne pomijanie istotnych faktów, a także świadomie niedokładne podawanie informacji. Ten rodzaj manipulacji na rynku jest szczególnie szkodliwy dla inwestorów, ponieważ powoduje on, że opierają oni swoje decyzje inwestycyjne na nieprawidłowych lub zniekształconych informacjach. Cierpią na tym także emitenci, ponieważ ogranicza to zaufanie wobec dostępnych informacji związanych z nimi. Brak zaufania na rynku może z kolei zagrozić możliwości wystawiania przez emitenta nowych instrumentów finansowych lub zabezpieczania kredytu przed innymi uczestnikami rynku w celu sfinansowania operacji. Informacje na rynku rozchodzą się bardzo szybko, w wyniku czego szkoda inwestorów i emitentów może utrzymywać się stosunkowo długo, aż do momentu, gdy okaże się, że informacje są fałszywe lub wprowadzające w błąd, a emitent lub osoby odpowiedzialne za ich rozpowszechnianie mogą je skorygować. Konieczne jest zatem zakwalifikowanie rozpowszechniania informacji fałszywych lub wprowadzających w błąd, w tym pogłosek oraz fałszywych lub wprowadzających w błąd wiadomości, jako naruszeń niniejszego rozporządzenia. Nie należy więc pozwalać na to, aby osoby działające na rynkach finansowych swobodnie wyrażały informacje sprzeczne z ich własną opinią lub zdrowym rozsądkiem, co do których wiedzą lub powinny wiedzieć, że są one fałszywe lub wprowadzające w błąd, ze szkodą dla inwestorów i emitentów. (24) Szybkie upublicznienie informacji poufnych przez emitenta jest konieczne do zapobiegania wykorzystywaniu informacji poufnych oraz zapewnienia, aby inwestorzy nie byli wprowadzani w błąd. Należy więc wymagać od inwestorów, aby podawali oni do wiadomości publicznej, tak szybko jak to możliwe, informacje poufne, chyba że opóźnienie w tym zakresie prawdopodobnie nie wprowadzi opinii publicznej w błąd, zaś emitent może zapewnić poufność tych informacji. (25) Niekiedy, gdy instytucja finansowa otrzymuje pożyczki w trybie pilnym, w najlepszym interesie stabilności finansowej może leżeć, aby podanie informacji poufnych do publicznej wiadomości zostało opóźnione, jeżeli informacje te mają znaczenie systemowe. Dlatego też właściwy organ powinien mieć możliwość zatwierdzenia opóźnienia podania informacji poufnych do wiadomości publicznej. (26) Wymóg podania do publicznej wiadomości informacji poufnych może być obciążeniem dla tych emitentów, których instrumenty finansowe są dopuszczone do obrotu na rynkach na rzecz wzrostu MŚP, biorąc pod uwagę koszty monitorowania informacji znajdujących się w ich posiadaniu oraz pozyskiwania doradztwa prawnego w zakresie tego, czy i kiedy informacje należy podać do publicznej wiadomości. Niemniej jednak, szybkie ujawnienie informacji poufnych jest konieczne do zapewnienia zaufania inwestorów do tych emitentów. Dlatego też Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW) powinien mieć możliwość wydania wytycznych pomagających emitentom spełnić obowiązek podania do publicznej wiadomości informacji poufnych bez naruszania ochrony inwestorów. (27) Mimo iż wykazy osób mających dostęp do informacji poufnych stanowią istotne narzędzie organów regulacyjnych podczas badania prawdopodobnych nadużyć rynkowych, różnice krajowe pod względem danych, które mają zostać włączone do tych wykazów, nakładają na emitentów zbędne obciążenia administracyjne. Pola danych wymagane dla wykazów osób mających dostęp do informacji poufnych powinny być więc jednolite w celu ograniczenia tych kosztów. Wymóg prowadzenia i ciągłej aktualizacji wykazów osób mających dostęp do informacji poufnych nakłada obciążenia administracyjne w szczególności na emitentów rynków na rzecz wzrostu MŚP. Właściwe organy mogą w różny sposób skutecznie nadzorować nadużycia na rynku bez ciągłego dostępu do tych wykazów, więc emitenci ci powinni być zwolnieni z tego obowiązku w celu ograniczenia kosztów administracyjnych narzuconych przez niniejsze rozporządzenie. (28) Większa przejrzystość transakcji przeprowadzanych przez osoby wykonujące obowiązki zarządcze na poziomie emitenta oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, osoby blisko z nimi powiązane, stanowi środek zapobiegawczy wobec nadużyć na rynku. Publikacja tych transakcji, przynajmniej w konkretnych przypadkach, może również stanowić cenne źródło informacji dla inwestorów. Należy wyjaśnić, że obowiązek publikacji tych transakcji dokonywanych przez kadrę kierowniczą obejmuje także zastawianie lub udzielanie instrumentów finansowych oraz transakcje wykonywane przez inne osoby, korzystające z uprawnień uznaniowych dla kadry kierowniczej. Aby zapewnić odpowiednią równowagę pomiędzy poziomem przejrzystości a liczbą zgłoszeń kierowanych do właściwych organów i wiadomości publicznej, w niniejszym rozporządzeniu należy wprowadzić jednolity próg, poniżej którego transakcje nie będą zgłaszane. (29) Zestaw skutecznych narzędzi i uprawnień dla właściwych organów każdego z państw członkowskich gwarantuje skuteczność nadzoru. Przedsiębiorstwa rynkowe oraz wszystkie podmioty gospodarcze również powinny przyczyniać się do integralności rynku. W tym zakresie wyznaczenie jednego właściwego organu odpowiedzialnego za nadużycia na rynku nie powinno wykluczać współpracy lub przekazania obowiązków właściwego organu pomiędzy tym organem a przedsiębiorstwami rynkowymi w celu zagwarantowania efektywnego nadzoru zgodności z postanowieniami rozporządzenia. (30) W celu wykrywania przypadków wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku konieczne jest, aby właściwe organy miały możliwość dostępu do pomieszczeń prywatnych i przejęcia dokumentacji. Dostęp do pomieszczeń prywatnych jest konieczny w szczególności, jeżeli osoba, od której zażądano już informacji nie wykonała tego żądania (częściowo lub w całości) lub istnieją uzasadnione podstawy, aby sądzić, że w przypadku takiego żądania nie zostałoby ono wykonane lub że dokumenty lub informacje, których żądanie to dotyczy, zostałyby usunięte, zniszczone lub wprowadzono by do nich zmiany. (31) Istniejące rejestry połączeń telefonicznych i przesyłu danych przedsiębiorstw inwestycyjnych dokonujących transakcji oraz istniejące rejestry połączeń telefonicznych i przesyłu danych operatorów telekomunikacyjnych stanowią istotne, a niekiedy jedyne dowody przy wykrywaniu i udowadnianiu wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku. Dzięki rejestrom połączeń telefonicznych i przesyłu danych można zidentyfikować osobę odpowiedzialną za rozpowszechnienie fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji, ustalić, że dane osoby kontaktowały się w określonym czasie oraz że istnieje powiązanie między co najmniej dwiema osobami. Aby wprowadzić równe warunki działania w Unii, jeśli chodzi o dostęp właściwych organów do rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych operatorów telekomunikacyjnych lub firm inwestycyjnych, właściwe organy powinny móc zażądać rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych operatorów telekomunikacyjnych lub firm inwestycyjnych, w przypadku istnienia uzasadnionego podejrzenia, że takie rejestry związane z przedmiotem kontroli mogą mieć znaczenie w udowodnieniu istnienia przypadku wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku zdefiniowanych w niniejszym rozporządzeniu i [nowej dyrektywie w sprawie nadużyć na rynku]. Rejestry połączeń telefonicznych i przesyłu danych nie obejmują treści tych rejestrów. (32) Ponieważ nadużycia na rynku mogą mieć miejsce w różnych krajach i na różnych rynkach, od właściwych organów należy wymagać współpracy i wymiany informacji z innymi właściwymi organami i organami regulacyjnymi, a także z EUNGiPW, w szczególności w odniesieniu do działań śledczych. Jeżeli właściwy organ jest przekonany, że nadużycia na rynku mają bądź miały miejsce w innym państwie członkowskim lub miały bądź mają wpływ na instrumenty finansowe w innym państwie członkowskim, powinien on powiadomić o tym fakcie właściwy organ lub EUNGiPW. W przypadkach nadużyć na rynku o zasięgu transgranicznym EUNGiPW powinien koordynować dochodzenie, jeśli wnioskuje o to jeden z właściwych organów. (33) Aby zapewnić wymianę informacji i współpracę z organami państw trzecich w zakresie skutecznego wdrażania niniejszego rozporządzenia, właściwe organy powinny dokonać ustaleń w zakresie współpracy ze swoimi odpowiednikami w państwach trzecich. Przekaz danych osobowych dokonywany na podstawie tych ustaleń będzie zgodny z dyrektywą (WE) 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [28]oraz z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych[29]. (34) Rozsądne ramy nadzoru i prowadzenia działalności w sektorze finansowym powinny być oparte o solidne systemy nadzoru i sankcji. W tym celu organy nadzorcze powinny zostać wyposażone w wystarczające uprawnienia, aby działać, oraz powinny móc polegać na równych, wysokich i zniechęcających systemach sankcji w celu zwalczania wszelkich przewinień finansowych, oraz skutecznie egzekwowanych sankcjach. Jednakże grupa wysokiego szczebla jest zdania, że żaden z tych elementów obecnie nie istnieje. Przeglądu aktualnych uprawnień do nakładania sankcji oraz ich praktycznego zastosowania w celu propagowania ujednolicenia sankcji w ramach działań nadzorczych dokonano w komunikacie Komisji z dnia 8 grudnia 2010 r. zatytułowanym „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług finansowych”[30]. (35) Dlatego też, oprócz wyposażenia organów regulacyjnych w skuteczne narzędzia i uprawnienia nadzorcze, należy określić zestaw środków, sankcji i grzywien administracyjnych w celu zapewnienia wspólnego podejścia w państwach członkowskich oraz wzmocnienia ich zniechęcającego efektu. Grzywny administracyjne powinny uwzględniać czynniki takie, jak wyrównanie wszelkich rozpoznanych korzyści finansowych, waga naruszenia i czas jego trwania, wszelkie czynniki pogarszające lub łagodzące, potrzeba, aby grzywny miały efekt zniechęcający oraz, o ile jest to właściwe, obejmowały obniżkę grzywny za współpracę z właściwym organem. Przyjęcie i publikacja sankcji powinny odbywać się z poszanowaniem podstawowych praw określonych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego (art. 7), prawa do ochrony danych osobowych (art. 8) oraz prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu (art. 47). (36) Osoby zgłaszające przypadki naruszenia zwracają uwagę właściwych organów na nowe informacje, co pomaga tym organom w wykrywaniu i sankcjonowaniu przypadków wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku. Do zgłaszania przypadków naruszenia może jednak zniechęcać obawa przed zemstą lub brak zachęt. Rozporządzenie to powinno więc zapewnić istnienie odpowiednich ustaleń, zachęcających osoby zgłaszające przypadki naruszenia do ostrzegania właściwych organów o możliwych naruszeniach niniejszego rozporządzenia oraz chroniących te osoby przez zemstą. Osoby zgłaszające przypadki naruszenia powinny jednak kwalifikować się do tych zachęt, jeżeli wynoszą one na światło dzienne nowe informacje, których nie są jeszcze zobowiązane zgłosić oraz jeżeli informacje te skutkują sankcją za naruszenie rozporządzenia. Państwa członkowskie powinny także dopilnować, aby wdrażane przez nie programy zgłaszania przypadków naruszenia obejmowały mechanizmy zapewniające odpowiednią ochronę osoby, której zgłoszenie dotyczy, w szczególności z uwzględnieniem jej prawa do ochrony danych osobowych oraz procedury zapewniające prawo osoby, której dotyczy zgłoszenie, do obrony oraz złożenia oświadczenia przed przyjęciem decyzji dotyczącej takiej osoby, a także do skutecznego zaskarżenia do sądu decyzji jej dotyczącej. (37) Ponieważ państwa członkowskie przyjęły przepisy wdrażające dyrektywę 2003/6/WE, a także ponieważ przewidziano akty delegowane i wdrażanie standardów technicznych, które należy przyjąć przed wdrożeniem i zastosowaniem tych ram, konieczne jest opóźnienie zastosowania merytorycznych przepisów niniejszego rozporządzenia przez wystarczający okres. (38) Aby ułatwić przejście do stosowania niniejszego rozporządzenia, praktyki rynkowe istniejące przed wejściem niniejszego rozporządzenia w życie i zatwierdzone przez właściwe organy zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2273/2003 z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującym dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zwolnień dla programów odkupu i stabilizacji instrumentów finansowych[31] w celu stosowania art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/6/WE mogą obowiązywać do jednego roku po dacie określonej jako rozpoczęcie stosowania niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem, że właściwe organy powiadomią o nich EUNGiPW. (39) Niniejsze rozporządzenie szanuje podstawowe prawa oraz przestrzega zasad określonych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, ujętych w Traktacie, w szczególności prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawa do ochrony danych osobowych, wolności wypowiedzi i informacji, wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, domniemania niewinności i prawa do obrony, zasady legalności oraz proporcjonalności kar do czynów zabronionych pod groźbą kary oraz zakazu ponownego sądzenia lub karania w postępowaniu karnym za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary. Ograniczenia nałożone na te prawa są zgodne z art. 52 ust. 1 Karty, gdyż są one konieczne do realizacji celów interesu ogólnego ochrony inwestorów i integralności rynków finansowych, zaś odpowiednie środki zabezpieczające zostały zapewnione w celu dopilnowania, aby prawa zostały ograniczone jedynie w zakresie koniecznym do spełnienia tych celów oraz przy użyciu środków proporcjonalnych do celów, jakie mają być zrealizowane. W szczególności zgłaszanie podejrzanych transakcji konieczne jest do zapewnienia, aby właściwe organy mogły wykryć nadużycia na rynku i nałożyć za nie sankcje.. Zakaz usiłowania zaangażowania się w manipulacje na rynku jest konieczny do umożliwienia właściwym organom nakładania sankcji na takie usiłowania, jeżeli mają one dowody na zamiar dokonania manipulacji rynkowych, nawet w braku możliwego do rozpoznania wpływu na ceny na rynku. Dostęp do rejestrów danych i telefonicznych jest konieczny do uzyskania dowodów i poszlak śledczych w zakresie prawdopodobnego wykorzystania informacji poufnych i manipulacji na rynku, a więc do wykrywania i nakładania sankcji na nadużycia na rynku. Warunki narzucone przez niniejsze rozporządzenie zapewniają zgodność z podstawowymi prawami. Środki w zakresie zgłaszania przypadków naruszenia są konieczne do łatwiejszego wykrywania nadużyć na rynku oraz do zapewnienia ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia oraz osób, których zgłoszenie dotyczy, w tym ochrony ich życia prywatnego, danych osobowych oraz prawa złożenia oświadczenia oraz do skutecznego środka prawnego przed sądem. Wprowadzenie wspólnych minimalnych zasad dla środków, sankcji i grzywien administracyjnych jest konieczne do zapewnienia, aby porównywalne naruszenia w postaci nadużyć na rynku były sankcjonowane w porównywalny sposób oraz do zapewnienia, aby nakładane sankcje miały wymiar proporcjonalny do naruszenia. Rozporządzenie to w żaden sposób nie powstrzymuje państw członkowskich przed stosowaniem ich zasad konstytucyjnych związanych z wolnością prasy i wolnością wypowiedzi w mediach. (40) Dyrektywa 95/46 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[32] oraz z rozporządzenie (UE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych[33] regulują przetwarzanie danych osobowych przez EUNGiPW w ramach niniejszego rozporządzenia oraz pod nadzorem właściwych organów państw członkowskich, w szczególności niezależnych organów publicznych wyznaczonych przez państwa członkowskie. Wszelka wymiana lub przekaz informacji przez właściwe organy powinny być zgodne z zasadami przesyłu danych osobowych określonymi przez dyrektywę 95/46/WE. Ponadto wszelkie wymiany lub przekaz informacji przez EUNGiPW powinny być zgodne z zasadami przekazywania danych osobowych, określonymi przez rozporządzenie (WE) nr 45/2001. (41) Niniejsze rozporządzenie oraz przyjęte zgodnie z nim akty delegowane, standardy i wytyczne nie naruszają stosowania unijnych zasad dotyczących konkurencji. (42) Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu. W szczególności należy przyjąć akty delegowane dotyczące warunków programów odkupu i stabilizacji instrumentów finansowych, wskaźników zachowań manipulacyjnych wymienionych w załączniku 1, progu określania zastosowania obowiązku podawania do publicznej wiadomości do uczestników rynku uprawnień do emisji, warunków sporządzania wykazów osób mających dostęp do informacji poufnych oraz progu i warunków dotyczących transakcji dokonywanych przez kadrę kierowniczą. Szczególnie istotne jest, aby Komisja przeprowadziła odpowiednie konsultacje podczas prac przygotowawczych, w tym na poziomie eksperckim. Podczas sporządzania i przygotowywania projektów aktów delegowanych, Komisja powinna zadbać o równoczesne, terminowe i właściwe przekazywanie odpowiednich dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (43) Aby zapewnić jednolite warunki do wdrożenia niniejszego rozporządzenia pod względem procedur zgłaszania przypadków naruszenia niniejszego rozporządzenia, Komisji należy nadać uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 183/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję. (44) Standardy techniczne dotyczące usług finansowych powinny zapewnić jednolite warunki w całej Unii w zakresie spraw objętych niniejszym rozporządzeniem. Skutecznym i właściwym krokiem jest powierzenie EUNGiPW, będącemu organem dysponującym wysokospecjalistyczną wiedzą, zadania opracowania projektów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, które nie przewidują wariantów polityki, celem ich przedłożenia Komisji. (45) Komisja powinna przyjąć – w drodze aktów delegowanych na podstawie art. 290 TFUE oraz zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 – projekty regulacyjnych standardów technicznych opracowanych przez EUNGiPW w sprawie procedur i ustaleń określonych dla platform obrotu, mających na celu zapobieganie i wykrywanie nadużyć na rynku, oraz systemów oraz wzorów, które mają być wykorzystywane w celu wykrywania i zgłaszania podejrzanych zleceń i transakcji, oraz pod względem ustaleń technicznych dotyczących kategorii osób, w celu obiektywnego przedstawiania informacji zalecających strategie inwestycyjne oraz w celu ujawniania określonych interesów lub wskazań konfliktów interesów. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, również z ekspertami. (46) Komisję należy również upoważnić do przyjęcia – w drodze aktów wykonawczych na podstawie art. 291 TFUE i zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 – wykonawczych standardów technicznych. EUNGiPW należy powierzyć zadanie opracowania projektów wykonawczych standardów technicznych celem przedłożenia ich Komisji w odniesieniu do podawania informacji poufnych do wiadomości publicznej, formatów wykazów osób mających dostęp do informacji poufnych oraz form i procedur współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami i między właściwymi organami a EUNGiPW. (47) Ze względu na to, że państwa członkowskie nie są w stanie zrealizować w wystarczającym stopniu celu proponowanego działania, czyli zapobiegania nadużyciom na rynku w formie wykorzystywania informacji poufnych i manipulacji na rynku, oraz że może on zostać, z powodu skali i skutków działań, lepiej zrealizowany na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym samym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza zakres konieczny do osiągnięcia tego celu. (48) Z uwagi na to, że przepisy dyrektywy 2003/6/WE przestały być istotne i dostateczne, dyrektywa ta powinna stracić moc z dniem [24 miesięcy od daty wejścia niniejszego rozporządzenia w życie].Wymogi i zakazy określone w niniejszym rozporządzeniu ściśle dotyczą wymogów i zakazów określonych w MiFID, powinny więc obowiązywać od początkowej daty obowiązywania poddanej przeglądowi MiFID, PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: ROZDZIAŁ I PRZEPISY OGÓLNE Sekcja 1 Przedmiot i zakres stosowania Artykuł 1 Przedmiot Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólne ramy regulacyjne w zakresie nadużyć na rynku w celu zapewnienia integralności rynków finansowych w Unii oraz poprawy ochrony inwestorów i zwiększenia ich zaufania do tych rynków. Artykuł 2 Zakres stosowania 1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do: a) instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub w sprawie których złożono wniosek o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym; b) instrumentów finansowych będących przedmiotem obrotu na MTF lub OTF w co najmniej jednym państwie członkowskim; c) zachowań lub transakcji związanych z instrumentami finansowymi wymienionymi w lit. a) lub b), niezależnie od tego, czy takie zachowanie lub transakcja rzeczywiście miały miejsce na rynku regulowanym, MTF lub OTF; d) zachowań lub transakcji, w tym ofert sprzedaży, związanych z aukcjami uprawnień do emisji lub innych, opartych na nich produktów zgodnie z rozporządzeniem Komisji nr 1031/2010.[34] Bez uszczerbku dla wszelkich przepisów szczególnych odnoszących się do ofert sprzedaży złożonych w ramach aukcji, wszelkie wymogi i zakazy w niniejszym rozporządzeniu odnoszące się do składanych zleceń stosują się do takich ofert sprzedaży. 2. Artykuł 7 i 9 stosuje się również do nabycia i zbycia instrumentów finansowych niewymienionych w ust. 1 lit. a) i b), których wartość jest związana z instrumentem finansowym wymienionym w tym ustępie. Dotyczy to w szczególności instrumentów pochodnych dotyczących przenoszenia ryzyka kredytowego, związanych z instrumentem finansowym wymienionym w ust. 1, oraz kontraktów finansowych dotyczących różnic związanych z takim instrumentem finansowym. 3. Artykuł 8 i 10 stosuje się również do transakcji, zleceń transakcji lub innych zachowań związanych z: a) rodzajami instrumentów finansowych, w tym umowami dotyczącymi instrumentów pochodnych lub instrumentami pochodnymi dotyczącymi przenoszenia ryzyka kredytowego, w przypadku których transakcja, zlecenie lub zachowanie ma wpływ, prawdopodobnie może mieć wpływ lub ma na celu wpłynięcie na instrument finansowy wymieniony w ust. 1 lit. a) i b); b) kontraktami towarowymi na rynku kasowym, niebędącymi produktami energetycznym w obrocie hurtowym, w przypadku których transakcja, zlecenie lub zachowanie ma wpływ, prawdopodobnie może mieć wpływ lub ma na celu wpłynięcie na instrument finansowy wymieniony w ust. 1 lit. a) i b); lub c) rodzajami instrumentów finansowych, w tym umów na instrumenty pochodne lub instrumentów pochodnych w zakresie transferu ryzyka kredytowego, w przypadku których transakcja, zlecenie lub zachowanie ma lub może mieć wpływ na kontrakty towarowe na rynku kasowym lub ma na celu wywarcie takiego wpływu. 4. Zakazy i wymogi niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do aukcji przeprowadzanych w Unii lub poza Unią, dotyczących instrumentów wymienionych w ust. 1–3. Sekcja 2 Wyłączenie z zakresu stosowania Artykuł 3 Zwolnienia w przypadku programów odkupu lub stabilizacji 1. Zakazy w art. 9 i 10 niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do obrotu akcjami własnymi w ramach programów odkupu, jeśli wszystkie szczegóły programu podawane są do wiadomości publicznej przed rozpoczęciem obrotu, jeśli obrót zgłoszono właściwemu organowi jako część programu odkupu, a następnie podano do wiadomości publicznej, oraz jeśli przestrzegane są odpowiednie ograniczenia cenowe i ilościowe. 2. Zakazy w art. 9 i 10 niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do stabilizacji instrumentu finansowego, jeśli stabilizacji dokonuje się w ograniczonym okresie, jeśli do wiadomości publicznej podano odpowiednie informacje dotyczące stabilizacji oraz jeśli przestrzegane są odpowiednie ograniczenia cenowe. 3. Komisja przyjmuje w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 31 środki określające warunki, które muszą spełniać takie programy odkupu i środki stabilizacji, o których mowa w ust. 1 i 2, w tym warunki obrotu, ograniczenia dotyczące czasu i ilości, obowiązki podawania do wiadomości publicznej i dokonywania zgłoszeń oraz warunki ustalania cen. Artykuł 4 Wyłączenie w przypadku działalności związanej z zarządzaniem długiem pieniężnym i publicznym oraz działalności związanej z polityką przeciwdziałania zmianie klimatu 1. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do transakcji, zleceń lub zachowań dokonywanych w ramach realizacji polityki pieniężnej, walutowej lub zarządzania długiem publicznym przez państwo członkowskie, Europejski System Banków Centralnych, krajowy bank centralny państwa członkowskiego, jakiekolwiek inne ministerstwo, agencję lub spółkę celową państwa członkowskiego lub też jakąkolwiek osobę działającą w ich imieniu oraz, w przypadku państwa członkowskiego będącego państwem federalnym, do takich transakcji, zleceń lub zachowań dokonywanych przez członka takiej federacji. Nie ma ono także zastosowania do takich transakcji, zleceń lub zachowań dokonywanych przez Unię, spółkę celową dla kilku państw członkowskich, Europejski Bank Inwestycyjny, międzynarodową instytucję finansową utworzoną przez dwa lub więcej państw członkowskich, której celem jest mobilizowanie funduszy i udzielanie pomocy finansowej jej członkom, którzy znajdują się w trudnej sytuacji finansowej lub są zagrożeni problemami finansowymi, lub Europejski Instrument Stabilności Finansowej. 2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do działalności państwa członkowskiego, Komisji Europejskiej lub innego oficjalnie wyznaczonego organu lub osoby działającej w ich imieniu, dotyczącej uprawnień do emisji i podjętej w ramach realizacji unijnej polityki przeciwdziałania zmianie klimatu. Sekcja 3 Definicje Artykuł 5 Definicje Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1. „instrument finansowy” oznacza dowolny instrument w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia [MiFIR]. 2. „rynek regulowany” oznacza wielostronny system w Unii w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia [MiFIR]. 3. „wielostronna platforma obrotu (MTF)” oznacza wielostronny system w Unii w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia [MiFIR]. 4. „zorganizowana platforma obrotu (OTF)” oznacza system lub platformę w Unii w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia [MiFIR]. 5. „system obrotu” oznacza system lub platformę w Unii, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia [MiFIR]. 6. „rynek wzrostu na rzecz MŚP” oznacza MTF w Unii w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 dyrektywy [nowej MiFID]. 7. „właściwy organ” oznacza właściwy organ wyznaczony zgodnie z art. 16. 8. „osoba” oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną. 9. „towar” oznacza towar w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1287/2006[35]. 10. „kontrakt towarowy na rynku kasowym” oznacza dowolny kontrakt na dostawę towaru w obrocie na rynku kasowym, który jest niezwłocznie dostarczany po rozliczeniu transakcji, w tym instrument pochodny, który trzeba rozliczyć fizycznie. 11. „rynek kasowy” oznacza dowolny rynek towarowy, na którym towary sprzedawane są za gotówkę i są niezwłocznie dostarczane po rozliczeniu transakcji. 12. „program wykupu” oznacza handel akcjami własnymi zgodnie z art. 19–24 dyrektywy Rady 77/91/EWG[36]. 13. „handel algorytmiczny” oznacza obrót instrumentami finansowymi z wykorzystaniem algorytmów komputerowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 37 dyrektywy [nowej MiFID]. 14. „uprawnienie do emisji” oznacza instrument finansowy zgodnie z definicją w pkt 11 sekcja C załącznika I do dyrektywy [nowej MiFID]. 15. „uczestnik rynku handlu uprawnieniami do emisji” oznacza osobę zawierającą transakcje, w tym składającą zlecenia dokonania transakcji, w zakresie uprawnień do emisji. 16. „emitent instrumentów finansowych” oznacza emitenta zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2003/71/WE.[37] 17. „ACER” oznacza Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki, utworzoną na podstawie rozporządzenia (WE) nr 713/2009[38]. 18. „produkt energetyczny sprzedawany w obrocie hurtowym” posiada znaczenie nadane w art. 2 ust. 4 [rozporządzenia (UE) nr... Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie integralności i przejrzystości hurtowego rynku energii][39]. 19. „krajowy organ regulacyjny” posiada znaczenie nadane w art. 2 ust. 7 [rozporządzenia (UE) nr... Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie integralności i przejrzystości hurtowego rynku energii][40]. Sekcja 4 Informacje poufne, wykorzystywanie informacji poufnych i manipulacje na rynku Artykuł 6 Informacje poufne 1. Dla celów niniejszego rozporządzenia, informacje poufne obejmują następujące rodzaje informacji: a) określone w sposób precyzyjny informacje, które nie zostały podane do wiadomości publicznej, dotyczące, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub większej liczby emitentów instrumentów finansowych lub jednego lub większej liczby instrumentów finansowych, a które w przypadku podania ich do wiadomości publicznej miałyby prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych pochodnych instrumentów finansowych. b) w odniesieniu do towarowych instrumentów pochodnych, określone w sposób precyzyjny informacje, które nie zostały podane do wiadomości publicznej, dotyczące, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub większej liczby takich instrumentów pochodnych lub powiązanych kontraktów towarowych na rynku kasowym, a które w przypadku podania ich do wiadomości publicznej miałyby prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny takich instrumentów pochodnych lub powiązanych kontraktów towarowych na rynku kasowym; w szczególności informacje, których ujawnienie jest wymagane zgodnie z przepisami prawa lub przepisami regulacyjnymi na szczeblu unijnym lub krajowym, zasadami rynku, umowami lub zwyczajami, na odpowiednich rynkach towarowych instrumentów pochodnych lub rynkach kasowych. c) w odniesieniu do uprawnień do emisji lub opartych na nich produktów sprzedawanych na aukcjach, określone w sposób precyzyjny informacje, które nie zostały podane do wiadomości publicznej, dotyczące, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub większej liczby takich instrumentów, a które w przypadku podania ich do wiadomości publicznej miałyby prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny tych instrumentów lub na ceny powiązanych pochodnych instrumentów finansowych. d) w przypadku osób odpowiedzialnych za realizację zleceń dotyczących instrumentów finansowych, oznacza to także informacje przekazane przez klienta i związane z jego zleceniami dotyczącymi instrumentów finansowych będącymi w trakcie realizacji, określone w sposób precyzyjny, dotyczące, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub większej liczby emitentów instrumentów finansowych lub jednego lub większej liczby instrumentów finansowych, a które w przypadku podania ich do wiadomości publicznej miałyby prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny tych instrumentów finansowych, cenę powiązanych kontraktów towarowych na rynku kasowym lub cenę powiązanych pochodnych instrumentów finansowych. e) informacje nieuwzględnione w lit. a), b), c) ani d), dotyczące jednego lub większej liczby emitentów instrumentów finansowych lub jednego lub większej liczby instrumentów finansowych, które nie są ogólnie dostępne, ale które w przypadku ich udostępnienia rozsądnemu inwestorowi, który regularnie dokonuje transakcji na rynku i obrotu instrumentami finansowymi lub powiązanym kontraktem towarowym na rynku kasowym, zostałyby uznane przez tę osobę za istotne przy podejmowaniu decyzji w sprawie warunków, na jakich należy dokonać transakcji z udziałem instrumentu finansowego lub powiązanego kontraktu towarowego na rynku kasowym. 2. Dla celów stosowania ust. 1, informacje uznaje się za określone w sposób precyzyjny, jeżeli wskazują one na szereg okoliczności, które istnieją lub można zasadnie oczekiwać, że zaistnieją lub na zdarzenie, które miało miejsce lub można zasadnie oczekiwać, że będzie miało miejsce, oraz jeżeli informacje te są w wystarczającym stopniu szczegółowe, aby można było wyciągnąć z nich wnioski co do prawdopodobnego wpływu tego szeregu okoliczności lub zdarzenia na ceny instrumentów finansowych, powiązanych kontraktów towarowych na rynku kasowym lub sprzedawanych na aukcji produktów opartych na uprawnieniach do emisji. 3. Dla celów stosowania ust. 1, „informacje, które w przypadku podania ich do wiadomości publicznej miałyby prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny” instrumentów finansowych, powiązanych kontraktów towarowych na rynku kasowym lub sprzedawanych na aukcji produktów opartych na uprawnieniach do emisji oznaczają informacje, których rozsądny inwestor prawdopodobnie użyłby jako część podstawy do podjęcia decyzji inwestycyjnych. Artykuł 7 Wykorzystywanie i nieprawidłowe ujawnianie informacji poufnych 1. Dla celów niniejszego rozporządzenia, wykorzystywanie informacji poufnych ma miejsce wówczas, gdy dana osoba znajduje się w posiadaniu informacji poufnych i wykorzystuje te informacje nabywając lub zbywając, na własny rachunek lub w imieniu osoby trzeciej, bezpośrednio lub pośrednio, instrumenty finansowe, których informacje te dotyczą. Użycie informacji poufnych do anulowania lub zmiany zlecenia dotyczącego instrumentu finansowego, którego informacje te dotyczą, w przypadku gdy zlecenie złożono przed wejściem osoby zainteresowanej w posiadanie informacji poufnych, również uznaje się za wykorzystanie informacji poufnych. 2. Dla celów niniejszego rozporządzenia, usiłowanie wykorzystania informacji poufnych ma miejsce wówczas, gdy dana osoba znajduje się w posiadaniu informacji poufnych i usiłuje nabyć lub zbyć, na własny rachunek lub w imieniu osoby trzeciej, bezpośrednio lub pośrednio, instrumenty finansowe, których informacje te dotyczą. Usiłowanie anulowania lub zmiany zlecenia dotyczącego instrumentu finansowego, którego informacje te dotyczą, w oparciu o informacje poufne, w przypadku gdy zlecenie złożono przed wejściem osoby zainteresowanej w posiadanie informacji poufnych, również uznaje się za usiłowanie wykorzystania informacji poufnych. 3. Dla celów niniejszego rozporządzenia, dana osoba zaleca lub nakłania inną osobę do wykorzystania informacji poufnych wówczas, gdy osoba ta znajduje się w posiadaniu informacji poufnych i zaleca lub nakłania inną osobę, na podstawie informacji poufnych, do nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, których informacje te dotyczą. 4. Dla celów niniejszego rozporządzenia, nieprawidłowe ujawnienie informacji poufnych ma miejsce wówczas, gdy dana osoba znajduje się w posiadaniu informacji poufnych i ujawnia te informacje jakiejkolwiek innej osobie, z wyjątkiem przypadków, gdy ujawnienie to odbywa się w zwykłym toku wykonywania obowiązków wynikających z zatrudnienia lub zawodu. 5. Ustępy 1, 2, 3 i 4 mają zastosowanie do wszystkich osób znajdujących się w posiadaniu informacji poufnych w wyniku dowolnej z następujących sytuacji: a) bycia członkiem organów administracyjnych, zarządczych lub nadzorczych emitenta; b) posiadania udziałów w kapitale emitenta; c) posiadania dostępu do informacji z tytułu wykonywania obowiązków wynikających z zatrudnienia lub zawodu; d) zaangażowania w działalność przestępczą. Ustępy 1, 2, 3 i 4 mają także zastosowanie do wszystkich informacji poufnych uzyskanych przez daną osobę w okolicznościach innych niż wymienione w lit. a)–d), o których osoba wie lub powinna wiedzieć, że są one informacjami poufnymi. 6. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1 i 2, jest osobą prawną, przepisy tych ustępów mają zastosowanie również do osób fizycznych biorących udział w podejmowaniu decyzji lub mających wpływ na decyzję, aby dokonać lub próbować dokonać nabycia lub zbycia w imieniu zainteresowanej osoby prawnej. 7. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, jest osobą prawną, przepisy tego ustępu nie mają zastosowania do transakcji dokonywanych przez tę osobę prawną, jeżeli osoba ta dokonała ustaleń zapewniających, że żadna osoba znajdująca się w posiadaniu informacji poufnych istotnych dla takiej transakcji nie była zaangażowana w podejmowanie decyzji, ani nie zachowywała się w sposób wpływający na podejmowanie decyzji, ani nie miała kontaktu z osobami zaangażowanymi w podejmowanie decyzji, na skutek czego informacje te mogły zostać przekazane lub mogło zostać zasugerowane ich istnienie. 8. Ustęp 1 nie ma zastosowania do transakcji przeprowadzanych podczas wykonywania zobowiązania, w ramach którego wymagalne stało się nabycie lub zbycie instrumentów finansowych, w przypadku gdy zobowiązanie to wynika z zawartej umowy lub ma na celu wypełnienie zobowiązania prawnego lub regulacyjnego wynikłego przed wejściem przez zainteresowaną osobę w posiadanie informacji poufnych. 9. W odniesieniu do sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji lub innych opartych na nich produktów zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1031/2010 zakaz, o którym mowa w ust. 1, ma również zastosowanie do używania informacji poufnych poprzez złożenie, modyfikację lub wycofanie oferty, na własny rachunek przez osobę znajdującą się w posiadaniu informacji poufnych lub w imieniu osoby trzeciej. Artykuł 8 Manipulacje na rynku 1. Dla celów niniejszego rozporządzenia manipulacje na rynku obejmują następujące działania: a) zawieranie transakcji, składanie zlecenia transakcji lub inne zachowania mające następujące konsekwencje: – wysyłanie lub prawdopodobieństwo wysłania fałszywych lub wprowadzających w błąd sygnałów dotyczących podaży, popytu na instrument finansowy lub jego ceny lub powiązanego kontraktu towarowego na rynku kasowym; lub – utrzymanie lub prawdopodobieństwo utrzymania ceny jednego lub kilku instrumentów finansowych lub powiązanego kontraktu towarowego na rynku kasowym na anormalnym lub sztucznym poziomie; b) zawieranie transakcji, składanie zlecenia transakcji lub inne zachowania wpływające na cenę jednego lub kilku instrumentów finansowych lub powiązanego kontraktu towarowego na rynku kasowym, przy użyciu fikcyjnych procedur lub innych form oszustwa lub podstępów; lub c) rozpowszechnianie przez media, w tym Internet, lub przy użyciu innych środków, informacji, których skutki omówiono w lit. a), w przypadku gdy osoba rozpowszechniająca te informacje wiedziała lub powinna była wiedzieć, że informacje te były fałszywe lub wprowadzające w błąd. Jeżeli informacje rozpowszechniane są w celach dziennikarskich, wówczas rozpowszechnianie informacji podlega ocenie z uwzględnieniem zasad rządzących wolnością prasy i wolnością wypowiedzi w innych mediach, chyba że: – osoby te czerpią, bezpośrednio lub pośrednio, korzyści lub zysk z rozpowszechniania informacji, o których mowa; lub – ujawnienie lub rozpowszechnianie informacji odbywa się z zamiarem wprowadzenia rynku w błąd w kwestii podaży, popytu lub ceny instrumentów finansowych. 2. Dla celów niniejszego rozporządzenia usiłowanie manipulacji na rynku obejmuje następujące działania: a) usiłowanie zawarcia transakcji, próbę złożenia zlecenia transakcji lub próbę podjęcia innych zachowań zdefiniowanych w ust. 1 lit. a) lub b); lub b) usiłowanie rozpowszechnienia informacji zdefiniowanych w ust. 1 lit. c). 3. Następujące zachowania uznaje się za manipulacje na rynku lub próby manipulacji na rynku: a) postępowanie osoby lub osób działających wspólnie, mające na celu utrzymanie dominującej pozycji w zakresie podaży lub popytu na instrument finansowy lub powiązane kontrakty towarowe na rynku kasowym, które skutkuje, bezpośrednio lub pośrednio, ustaleniem poziomu cen sprzedaży lub stworzeniem nieuczciwych warunków transakcji; b) nabywanie lub zbywanie instrumentów finansowych na zamknięciu rynku skutkujące wprowadzeniem w błąd inwestorów kierujących się ceną zamknięcia; c) przesyłanie zleceń do systemu obrotu przez handel algorytmiczny, w tym transakcje wysokiej częstotliwości, bez zamiaru zawarcia transakcji, lecz w celu: – zakłócenia lub opóźnienia w funkcjonowaniu transakcji w danym systemie obrotu; – utrudnianie innym osobom identyfikacji prawdziwych zleceń w transakcjach w danym systemie obrotu; lub – tworzenie fałszywego lub wprowadzającego w błąd wrażenia w zakresie podaży lub popytu na instrument finansowy. d) wykorzystywanie okazjonalnego lub regularnego dostępu do mediów tradycyjnych lub elektronicznych do wygłaszania opinii na temat instrumentu finansowego lub powiązanego kontraktu towarowego na rynku kasowym (lub pośrednio na temat jego emitenta) po uprzednim zajęciu stanowiska w zakresie tego instrumentu finansowego lub powiązanego kontraktu towarowego na rynku kasowym, a następnie czerpanie zysku ze skutków opinii wygłaszanych w zakresie ceny tego instrumentu lub powiązanego kontraktu towarowego na rynku kasowym, bez jednoczesnego podania do publicznej wiadomości tego konfliktu interesów w sposób odpowiedni i skuteczny. e) nabywanie lub zbywanie na rynku wtórnym uprawnień do emisji lub powiązanych instrumentów pochodnych przed aukcją zorganizowaną zgodnie z rozporządzeniem nr 1031/2010, ze skutkiem ustalenia rozliczeniowej ceny aukcyjnej sprzedawanych na aukcji produktów na anormalnym lub sztucznym poziomie lub prowadzającym w błąd oferentów składających oferty na aukcjach. 4. Dla celów stosowania art. 8 ust. 1 lit. a) i b), bez uszczerbku dla rodzajów zachowań określonych w ust. 3, w załączniku I definiuje niewyczerpujący wykaz wskaźników związanych z zastosowaniem elementów fikcyjnych lub innych form oszustwa lub podstępów oraz niewyczerpujący wykaz wskaźników związanych z fałszywymi lub wprowadzającymi w błąd sygnałami oraz utrzymaniem cen. 5. Komisja może przyjąć, w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 31, środki precyzujące wskaźniki określone w załączniku I, w celu wyjaśnienia ich elementów oraz uwzględnienia zmian technicznych na rynkach finansowych. ROZDZIAŁ 2 WYKORZYSTYWANIE INFORMACJI POUFNYCH I MANIPULACJE NA RYNKU Artykuł 9 Zakaz wykorzystywania i nieprawidłowego ujawniania informacji poufnych Zabrania się każdej osobie: a) angażowania się lub prób angażowania się w wykorzystywanie informacji poufnych; b) zalecania innej osobie lub nakłaniania jej do angażowania się w wykorzystywanie informacji poufnych; oraz c) nieprawidłowego ujawniania informacji poufnych. Artykuł 10 Zakaz manipulacji na rynku Zabrania się każdej osobie angażowania się lub prób angażowania się w manipulacje na rynku. Artykuł 11 Zapobieganie nadużyciom na rynku i ich wykrywanie 1. Każda osoba prowadząca działalność gospodarczą w postaci systemu obrotu przyjmuje i utrzymuje skuteczne ustalenia i procedury zgodnie z [art. 31 i 56] dyrektywy [nowej MiFID], mającej na celu zapobieganie i wykrywanie nadużyć na rynku. 2. Każda osoba zajmująca się zawodowo pośredniczeniem w zawieraniu transakcji i zawieraniem transakcji dotyczących instrumentów finansowych będzie posiadała odpowiednie systemy wykrywania i powiadamiania o zleceniach i transakcjach, które mogą stanowić wykorzystywanie informacji poufnych, manipulację na rynku lub próbę zaangażowania się w manipulację na rynku lub w wykorzystywanie informacji po