ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
C.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 4 ust. 2 węgierskiej ustawy zasadniczej posłom do parlamentu przysługuje immunitet; mając na uwadze, że zgodnie z art. 10 ust. 2 Aktu LVII z 2004 r. w sprawie statusu węgierskich posłów do Parlamentu Europejskiego posłom tym przysługuje taki sam immunitet jak posłom do parlamentu Węgier oraz że zgodnie z art. 12 ust. 1 decyzja o uchyleniu immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego należy do kompetencji Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że zgodnie z art. 74 ust. 1 Aktu XXXVI z 2012 r. w sprawie Zgromadzenia Narodowego postępowanie karne lub, w razie niezrzeczenia się immunitetu dobrowolnie, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku, postępowanie w sprawie o wykroczenie może zostać zastosowane wobec posła jedynie po wydaniu zgody przez Zgromadzenie Narodowe; mając na uwadze, że zgodnie z art. 74 ust. 3 tego aktu do momentu wniesienia aktu oskarżenia wniosek o uchylenie immunitetu składa prokurator generalny;
A.

mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 14 września 2016 r. Parlament Europejski wyraził sprzeciw wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 30 czerwca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie (UE) nr 1286/2014 oraz zwrócił się do Komisji o przedstawienie zmienionego rozporządzenia delegowanego, które uwzględni wyrażone przez niego zastrzeżenia w odniesieniu do niejasnego traktowania PRIIP o większej liczbie opcji, do niewystarczającego uwzględnienia faktu, że inwestorzy indywidualni mogą stracić pieniądze również przy niekorzystnych scenariuszach dotyczących niektórych produktów, a także w odniesieniu do braku szczegółowych wytycznych w zakresie wykorzystania „ostrzeżenia przed błędnym zrozumieniem”;
A.

mając na uwadze, że francuskie organy sądowe wystąpiły o uchylenie immunitetu posłanki do Parlamentu Europejskiego i przewodniczącej Frontu Narodowego (FN) Marine Le Pen w ramach postępowania w sprawie rozpowszechniania za pośrednictwem jej konta Twitter obrazów przemocy przedstawiających egzekucje trzech zakładników ugrupowania terrorystycznego Daisz i opatrzonych komentarzem „To jest Daisz” w dniu 16 grudnia 2015 r. po wywiadzie w rozgłośni radiowej RMC, w którym dochodzenie FN do władzy porównano do działań ugrupowania terrorystycznego Daisz;
F.

mając na uwadze, że szybka publikacja rozporządzenia delegowanego w Dzienniku Urzędowym umożliwiłaby terminowe wdrożenie i zagwarantowała pewność prawa w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do obowiązku obrotu w stosunku do instrumentów pochodnych;
H.

mając na uwadze, że oświadczenia wygłoszone w przedmiotowym wywiadzie przez A. Gomes zostały złożone w ramach pełnienia obowiązków posłanki do Parlamentu Europejskiego, a zwłaszcza w kontekście jej obowiązków jako wiceprzewodniczącej komisji śledczej powołanej do zbadania zarzutów popełnienia przestępstwa i niewłaściwego administrowania w stosowaniu prawa Unii w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania;
—

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (1), w szczególności jego art. 14 ust. 4 i art. 126 ust. 5,
F.

mając na uwadze, że w wyniku podjętych czynności stwierdzono także trzy sytuacje budzące wątpliwości co do faktycznego charakteru działalności w Parlamencie Europejskim danych asystentów: — umowy o pracę w charakterze asystenta posła do Parlamentu Europejskiego zawierane między dwiema umowami o pracę dla Frontu Narodowego; — kumulacja umów o pracę w charakterze asystenta posła do Parlamentu Europejskiego i umów o pracę zawartych z Frontem Narodowym; — umowy o pracę zawarte z Frontem Narodowym natychmiast po umowach o pracę w charakterze asystenta posła do Parlamentu Europejskiego;
C.

mając na uwadze, że w międzyczasie Parlament przyjął rezolucję z dnia 11 czerwca 2002 r. w sprawie immunitetu włoskich parlamentarzystów i praktyki władz włoskich w tym zakresie; mając na uwadze, że przy tej okazji Parlament stwierdził, że sprawa Alfonsa Luigiego Marry stanowi prima facie przypadek objęty immunitetem bezwzględnym, w związku z czym należy zwrócić się do właściwych sądów o przekazanie Parlamentowi dokumentów koniecznych do ustalenia, czy przypadek ten jest objęty immunitetem bezwzględnym przewidzianym w art. 8 protokołu nr 7, oraz że należy zwrócić się do właściwych sądów o zawieszenie postępowania do czasu zapadnięcia ostatecznej decyzji Parlamentu; mając na uwadze, że z postanowień odsyłających do Trybunału Sprawiedliwości wynika, że rezolucja ta nie dotarła do sądów włoskich;
D.

mając na uwadze, że Georgios Kyrtsos, działając w charakterze przedstawiciela prawnego (prezes i dyrektor generalny) przedsiębiorstw KMP Publishing House Ltd i Free Sunday Publishing House Ltd, w imieniu KMP Publishing House Ltd zatrudnił byłego pracownika w dniu 26 lipca 2005 r. na podstawie umowy o pracę w obu spółkach na stanowisku dyrektora ds. artystycznych;
G.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 8 Regulaminu Parlamentu Europejskiego Komisja Prawna może wydać uzasadnioną opinię co do właściwości wyżej wymienionego organu oraz co do dopuszczalności wniosku, natomiast nie może w żadnym przypadku wypowiadać się o winie bądź braku winy posła oraz o zasadności wszczęcia wobec niego postępowania karnego na podstawie zarzutów, które są mu stawiane, nawet wtedy, gdy badanie wniosku pozwala komisji na dokładne zapoznanie się ze szczegółami sprawy;
—

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), które zostało zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (2), a następnie ujednolicone jako rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (3),
1.

podejmuje decyzję o powołaniu komisji specjalnej ds. unijnej procedury wydawania zezwoleń na dopuszczenie pestycydów do obrotu, która w ramach przyznanych jej ściśle określonych kompetencji będzie podejmować następujące czynności: a) analiza i ocena procedury wydawania zezwoleń na dopuszczenie pestycydów do obrotu w Unii, w tym stosowanej metodyki i jej jakości naukowej, przeprowadzenia procedury niezależnie od wpływów branży i jawności procesu podejmowania decyzji oraz jego wyników; b) oparta na danych naukowych analiza i ocena potencjalnych niedociągnięć w ocenie naukowej wykonywanej w związku z zatwierdzaniem lub odnawianiem zatwierdzenia substancji czynnych, takich jak glifosat, przez odpowiednie agencje unijne, a także przestrzegania przez agencje UE odpowiednich obowiązujących unijnych przepisów, wytycznych i kodeksów postępowania; c) analiza i ocena, czy Komisja działała zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 przy podejmowaniu decyzji, w szczególności w odniesieniu do warunków zatwierdzenia glifosatu i odnowienia zatwierdzenia glifosatu; d) analiza i ocena ewentualnych konfliktów interesu na wszystkich szczeblach procedury zatwierdzania, w tym na szczeblu organów krajowych państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy i mającego za zadanie sporządzenie sprawozdania z oceny na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1107/2009; e) analiza i ocena, czy unijne agencje odpowiedzialne za ocenę i klasyfikację substancji czynnych dysponują wystarczającymi zasobami kadrowymi i środkami finansowymi do wykonywania spoczywających na nich obowiązków; analiza i ocena możliwości zamówienia lub przeprowadzenia niezależnych badań i testów, oraz ich finansowania; f) wydawanie zaleceń, które uzna za niezbędne, dotyczących procedury wydawania zezwoleń na dopuszczenie pestycydów w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zarówno zdrowia ludzi, jak i zwierząt oraz ochrony środowiska; związane z tym wizyty i przesłuchania z udziałem instytucji UE i odpowiednich agencji, instytucji międzynarodowych i krajowych, organizacji pozarządowych i podmiotów prywatnych;
E.

mając na uwadze, że Komisja zamierza opublikować zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1126/2008 z 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości (3) do końca marca 2018 r., aby można je było stosować dla okresów obrotowych rozpoczynających się w dniu 1 stycznia 2018 r. lub później;
—

uwzględniając aktualizację badania Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej zatytułowanego „The Code of conduct for Commissioners – Improving effectiveness and efficiency” [Kodeks postępowania komisarzy – poprawa efektywności i skuteczności],
C.

mając na uwadze, że jest to zbieżne z decyzjami Parlamentu z dnia 25 października 2017 r. (2) w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec dwóch rozporządzeń delegowanych, w których to decyzjach Parlament zwraca się do Komisji o dokonanie oceny, czy data rozpoczęcia stosowania dyrektywy w sprawie dystrybucji ubezpieczeń mogłaby zostać wydłużona do dnia 1 października 2018 r.;
C 449/530

P8_TA(2019)0099

Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: poziomy podziału geograficznego

Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 19 grudnia 2018 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do poziomów podziału geograficznego (C(2018)08872 – 2018/3002(DEA))

(2020/C 449/52)

Parlament Europejski,

— uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2018)08872),

— uwzględniając pismo Komisji Handlu Międzynarodowego z dnia 28 stycznia 2019 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

— uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

— uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie statystyki Wspólnoty w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich (1), w szczególności jego art. 2 ust. 3 oraz art. 10 ust. 6,

— uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Handlu Międzynarodowego,

— uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że w dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo złożyło notyfikację o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej zgodnie z art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej; mając na uwadze, że traktaty przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa od dnia wejścia w życie umowy o wystąpieniu lub, w przypadku jej braku, dwa lata po notyfikacji, tj. od 30 marca 2019 r., chyba że Rada Europejska w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem podejmie jednomyślnie decyzję o przedłużeniu tego okresu;

B. mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 184/2005 określa wspólne zasady systematycznego sporządzania wspólnotowej statystyki w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich;

C. mając na uwadze, że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii skutkowałoby tym, że stałoby się ono państwem trzecim, a zatem statystyki Wspólnoty w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich musiałyby odzwierciedlać Zjednoczone Królestwo jako państwo trzecie, a nie jako państwo członkowskie;

D. mając na uwadze, że jedyne zmiany przewidziane w rozporządzeniu delegowanym C(2018)08872 polegają na sklasyfikowaniu Zjednoczonego Królestwa jako kraju trzeciego do celów stosowania rozporządzenia (WE) nr 184/2005;

E. mając na uwadze, że szybkie opublikowanie rozporządzenia delegowanego w Dzienniku Urzędowym UE zapewniłoby większą pewność prawną i odpowiedni czas na wdrożenie przed 30 marca 2019 r.;

1. oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego C(2018)08872;

2. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 35 z 8.2.2005, s. 23.
2.

podejmuje decyzję, że zmiany wchodzą w życie pierwszego dnia następnej sesji miesięcznej z wyjątkiem zmian wprowadzających akapit drugi do ustępu 3e art. 11 i pkt 6 i 7 kodeksu właściwego zachowania posłów do Parlamentu Europejskiego przy wykonywaniu obowiązków służbowych, a także zmian do art. 196 i 204, które wchodzą w życie z chwilą otwarcia sesji inauguracyjnej po wyborach do Parlamentu Europejskiego, które odbędą się w 2019 r.;
—

uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/397 z dnia 19 grudnia 2018 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2016/2251 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do daty, do której kontrahenci mogą nadal stosować swoje procedury zarządzania ryzykiem w stosunku do niektórych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP (2),
B.

mając na uwadze, że w dniu 26 kwietnia 2017 r. Jørn Dohrmann, przed swoim prywatnym miejscem zamieszkania w Vamdrup, wyrwał kamerę operatorowi, który filmował jego dom z odległości około 195 metrów w celu wykorzystania zarejestrowanych materiałów w dokumencie telewizyjnym na temat niektórych duńskich posłów do Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że Jørn Dohrmann zagroził zniszczeniem kamery; mając na uwadze, że uszkodził on wspomnianą kamerę, w tym mikrofon, ekran i kabel; mając na uwadze, że wszedł on w posiadanie kamery i karty pamięci z zamiarem jej nieuprawnionego wykorzystania, tj. przejrzenia zarejestrowanej treści, co mu się jednak nie powiodło, ponieważ pod jego adres przybyła policja, która przejęła kamerę i kartę pamięci, którą uprzednio wyjął z urządzenia;
F.

mając na uwadze, że w wyniku podjętych czynności stwierdzono także okoliczności budzące wątpliwości co do faktycznego sprawowania obowiązków w Parlamencie Europejskim danych asystentów parlamentarnych, mianowicie: — umowy o pracę w charakterze asystenta posła do PE zawierane między dwiema umowami o pracę dla Frontu Narodowego; — kumulacja umów o pracę w charakterze asystenta posła do Parlamentu Europejskiego i umów zawartych z Frontem Narodowym; — umowy o pracę zawarte z Frontem Narodowym natychmiast po umowach o pracę w charakterze asystenta posła do PE;
B.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 159 Regulaminu do końca ósmej kadencji dopuszczalne są odstępstwa od postanowień art. 158, jeżeli i w stopniu, w jakim liczba wymaganych lingwistów dla danego języka urzędowego jest niewystarczająca pomimo tego, że podjęto odpowiednie środki zaradcze; mając na uwadze, że w odniesieniu do każdego języka urzędowego, w przypadku którego zastosowanie odstępstwa uznaje się za konieczne, Prezydium – na wniosek sekretarza generalnego i z należytym uwzględnieniem tymczasowych ustaleń specjalnych przyjętych przez Radę na podstawie Traktatów, dotyczących sporządzania aktów prawnych – jest zobowiązane do upewnienia się, czy warunki te zostały spełnione, oraz do przeglądu swojej decyzji co sześć miesięcy;
A.

mając na uwadze, że Prokurator Generalny Prokuratury w Cobourgu przekazał wniosek o uchylenie immunitetu posłanki do Parlamentu Europejskiego Moniki Hohlmeier wybranej z Republiki Federalnej Niemiec, w odniesieniu do przestępstwa w rozumieniu art. 142 niemieckiego kodeksu karnego; mając w szczególności na uwadze, że postępowanie karne odnosi się do przestępstwa ucieczki z miejsca wypadku;
E.

mając na uwadze ustalenia, że asystent parlamentarny Dominique Bilde zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od dnia 1 października 2014 r. do 31 lipca 2015 r. był jednym z asystentów, którzy nie wykonywali praktycznie żadnej pracy asystenckiej na rzecz posłanki; mając na uwadze, że w schemacie organizacyjnym Frontu Narodowego opublikowanym w lutym 2015 r. asystent parlamentarny Dominique Bilde figurował jako „krajowy urzędnik ds. planowania” i był zatrudniony w dziale monitorowania i planowania polityki, za który odpowiadał inny poseł do Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że po umowie o pracę w charakterze asystenta parlamentarnego zawarto z tą osobą dwie inne umowy o pracę związane z działalnością Frontu Narodowego w okresie od sierpnia 2015 r. do 31 grudnia 2016 r.; mając na uwadze, że w czasie trwania umowy o pracę w charakterze asystenta parlamentarnego osoba ta pełniła również funkcje sekretarza generalnego Collectif Marianne, sekretarza generalnego Collectif Mer et Francophonie oraz kandydata w wyborach departamentalnych w marcu 2015 r. w departamencie Doubs;
E.

mając na uwadze, że RMSR wyznaczyła termin wejścia w życie zmian do MSSF 9 i MSR 39 na dzień 1 stycznia 2020 r., z możliwością wcześniejszego stosowania; mając na uwadze, że w swoich sprawozdaniach finansowych za rok 2019 instytucje finansowe podlegające obowiązkowi prowadzenia rachunkowości zgodnie z zasadami MSSF i MSR nie mogą odnosić się do proponowanych zmian przed ich zatwierdzeniem i publikacją; mając na uwadze, że gdyby przedsiębiorstwa unijne nie były w stanie skorzystać z ulgi przewidzianej w przedmiotowych zmianach, znalazłyby się w bardziej niekorzystnej sytuacji niż ich konkurenci w innych porządkach prawnych; mając zatem na uwadze, że zmiany te należy zatwierdzić i opublikować przed końcem grudnia 2019 r., aby miały zastosowanie do okresów finansowych rozpoczynających się w dniu 1 stycznia 2020 r., po tej dacie lub przed nią;
B.

mając na uwadze, że w sprawozdaniu Eurogrupy stwierdzono, że jedynym wymogiem dostępu do wsparcia z tytułu kryzysu pandemicznego będzie to, by państwa członkowskie strefy euro ubiegające się o wsparcie zobowiązały się do wykorzystania tej linii kredytowej na wsparcie wewnętrznego finansowania bezpośrednich i pośrednich kosztów opieki zdrowotnej, leczenia i profilaktyki spowodowanych kryzysem związanym z COVID-19;
—

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (1), w szczególności jego art. 62 ust. 1, art. 64 ust. 6 oraz art. 115 ust. 5,
3.

postanawia, że w części VI załącznika VI do Regulaminu dodaje się ustęp w brzmieniu: „W kwestiach związanych z opodatkowaniem, ze szczególnym uwzględnieniem walki z oszustwami podatkowymi, uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem opodatkowania, a także przejrzystości finansowej do celów podatkowych, komisję wspiera podkomisja do spraw podatkowych.”;
A.

mając na uwadze, że akt delegowany wprowadza tymczasowe zmiany do ram ostrożnościowych w sektorze bankowym w reakcji na pandemię COVID-19; w szczególności w celu złagodzenia skutków skrajnych wahań na rynku dla ram ostrożnej wyceny w akcie delegowanym zwiększono współczynnik zagregowania stosowany do obliczenia łącznej kwoty dodatkowych korekt wartości (AVA) w ramach „metody podstawowej” z 50 % do 66 % do dnia 31 grudnia 2020 r., aby umożliwić instytucjom przetrwanie obecnych skrajnych wahań na rynku; obniżyłoby to całkowitą kwotę AVA i tym samym kwotę odliczoną od kapitału podstawowego Tier I instytucji;
D.

mając na uwadze, że na karcie do głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego 26 maja 2019 r. Gunnar Beck figurował jako „prof. dr Gunnar Beck, Hochschuldozent [wykładowca uniwersytecki], Barrister-at-Law für EU-Recht [BL w dziedzinie prawa UE], Neuss (NW)”; mając na uwadze, że w 1996 r. Gunnar Beck otrzymał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Oksfordzkim (Wielka Brytania), lecz w Niemczech nie uzyskał ani tytułu profesora ani doktora; mając na uwadze, że przed sesją inauguracyjną Parlamentu Europejskiego prokuratura w Düsseldorfie wszczęła dochodzenie na podstawie doniesień prasowych i zarzutów w sprawie podejrzenia nadużycia tytułu na podstawie par. 132a ust. 1 pkt 1 niemieckiego kodeksu karnego; mając na uwadze, że krótko po 5 lipca 2019 r., prawdopodobnie 9 lipca 2019 r., dochodzenie zostało zawieszone w wyniku wyboru Gunnara Becka do Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że 4 września 2019 r. Prokurator Generalny w Düsseldorfie złożył wniosek o uchylenie immunitetu Gunnara Becka do Federalnego Ministerstwa Sprawiedliwości i Ochrony Konsumentów w Niemczech w celu ponownego wszczęcia dochodzenia w sprawie podejrzenia nadużycia tytułu na podstawie par. 132a ust. 1 pkt 1 niemieckiego kodeksu karnego;
1.

podejmuje decyzję o powołaniu Komisji Specjalnej ds. Sztucznej Inteligencji w Epoce Cyfrowej, która w ramach przyznanych jej ściśle określonych kompetencji będzie mogła podejmować następujące czynności: a) analizować wpływ sztucznej inteligencji w erze cyfrowej na gospodarkę UE w przyszłości, w szczególności na umiejętności, zatrudnienie, technologie finansowe, edukację, zdrowie, transport, turystykę, rolnictwo, środowisko, obronność, przemysł, energię i administrację elektroniczną; b) poddawać dalszemu badaniu wyzwanie, jakim jest wdrażanie sztucznej inteligencji, i jej wkład w wartość biznesową i wzrost gospodarczy; c) analizować podejście państw trzecich i ich wkład w uzupełnianie działań UE; d) przekazywać właściwym komisjom stałym Parlamentu ocenę określającą wspólne cele UE w perspektywie średnio- i długoterminowej, i określać główne działania potrzebne do ich osiągnięcia, wykorzystując jako punkt wyjścia następujące komunikaty Komisji opublikowane w dniu 19 lutego 2020 r.: — „Kształtowanie cyfrowej przyszłości Europy” (COM(2020)0067) — „Europejska strategia w zakresie danych” (COM(2020)0066), — „Biała księga w sprawie sztucznej inteligencji – Europejskie podejście do doskonałości i zaufania” COM(2020)0065 — „Sprawozdanie na temat wpływu sztucznej inteligencji, internetu rzeczy i robotyki na bezpieczeństwo i odpowiedzialność” (COM(2020)0064). w tym plan działania na rzecz „Europy na miarę Ery Cyfrowej”, który obejmuje plan strategiczny dla UE określający jej wspólne cele w perspektywie średnio- i długoterminowej i główne działania potrzebne do ich osiągnięcia;
A.

mając na uwadze, że V Wydział Karny Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie (Polska) złożył wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Guy Verhofstadta w związku z niektórymi jego wypowiedziami, które padły dnia 15 listopada 2017 r. podczas debaty plenarnej Parlamentu Europejskiego w Strasburgu; biorąc pod uwagę uzasadnienie postanowienia tego sądu, w którym wskazano, że „jako że zezwolenie na ściganie należy do pokrzywdzonego – w tej sytuacji powinien być nim prokurator” i że „w przypadku braku wstąpienia prokuratora do niniejszego postępowania przy jednoczesnej odmowie wystąpienia z wnioskiem o uchylenie przedmiotowego immunitetu przez Sąd, pozbawia się oskarżyciela prywatnego możliwości dochodzenia swoich praw względem osób chronionych immunitetem Parlamentu”, a także że „ten przepis [art. 9 ust. 12 Regulaminu] nie stanowi, że organ sądowy powinien sporządzić taki wniosek, lecz jedynie go przekazać. Zatem samo owo wystąpienie o uchylenie immunitetu poselskiego sprowadza się raczej do czysto formalnego przekazania wniosku oskarżyciela prywatnego”; przyjmując w związku z tym do wiadomości, że organ sądowy przekazał ten wniosek o uchylenie immunitetu posła zgodnie z art. 9 ust. 12 Regulaminu; zwracając niemniej uwagę na fakt, że art. 9 ust. 1 Regulaminu Parlamentu wymaga, by każdy wniosek o uchylenie immunitetu został skierowany przez „właściwy organ państwa członkowskiego”, przy czym te dwa pojęcia nie są tożsame;