Organy sektora publicznego posiadają ogromne zasoby danych zwanych informacjami sektora publicznego, np. dane prawne, dane o ruchu, dane pogodowe, dane ekonomiczne i finansowe. Dopuszczenie ponownego wykorzystywania tych danych do innych celów, w tym do celów komercyjnych (np. na potrzeby usług nawigacji satelitarnej, aplikacji pogodowych itp.) może przyczynić się do wzrostu gospodarczego, pobudzić innowacje i pomóc w rozwiązaniu różnych problemów społecznych, np. w sektorze ochrony zdrowia lub transportu publicznego. Dyrektywą 2003/98/WE w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego („dyrektywa w sprawie informacji sektora publicznego”) ustanowiono podstawowe ramy prawne regulujące ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego na jednolitym rynku, nakładając na organy sektora publicznego określone obowiązki. Zgodnie z art. 13 (klauzula przeglądowa) dyrektywy oraz w nawiązaniu do zobowiązania podjętego w ramach śródokresowego przeglądu strategii jednolitego rynku cyfrowego w niniejszej ocenie skutków uwzględniono ocenę wykonania dyrektywy w obecnym brzmieniu oraz określono warianty strategiczne, które są niezbędne, aby zaradzić problemom występującym w czterech obszarach: 1.Dane dynamiczne: dostęp w czasie rzeczywistym do danych będących w posiadaniu organów sektora publicznego, zwłaszcza do danych dynamicznych, zapewniany z wykorzystaniem odpowiednich środków technicznych (interfejsów programowania aplikacji, API) jest zjawiskiem rzadkim. Oznacza to, że dane dynamiczne często nie mogą być ponownie wykorzystywane do opracowywania nowych produktów i usług takich jak aplikacje udostępniające w czasie rzeczywistym informacje dotyczące podróży. 2.Pobieranie opłat: niektóre organy sektora publicznego w dalszym ciągu pobierają nadmierne opłaty za ponowne wykorzystywanie danych sektora publicznego – znacznie wykraczające ponad to, co jest niezbędne do pokrycia kosztów reprodukowania i rozpowszechniania tych danych. Z makroekonomicznego punktu widzenia tego rodzaju opłaty odnoszą odmienny od zamierzonego skutek, gdyż stanowią barierę wejścia na rynek dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP). W rezultacie opłaty raczej umacniają pozycję dużych wielonarodowych platform ze szkodą dla MŚP, które nie mogą sobie pozwolić na zakup danych publicznych. Dowody wskazują, że wyeliminowanie opłat zwykle prowadzi do gwałtownego wzrostu popytu na dane sektora publicznego, co przekłada się na więcej innowacji, prężniejszy rozwój działalności gospodarczej, a ostatecznie – na wyższe dochody budżetowe (dzięki podatkom) dla sektora publicznego. 3.Zakres stosowania dyrektywy w sprawie informacji sektora publicznego: dane generowane przez sektor usług użyteczności publicznej i sektor transportu stanowią cenny zasób i mają ogromny potencjał pod względem możliwości ich ponownego wykorzystywania. Podmioty działające w tych sektorach nie są jednak objęte zakresem stosowania dyrektywy w sprawie informacji sektora publicznego. To samo dotyczy danych badawczych pochodzących z badań naukowych finansowanych ze środków publicznych, które są kolejnym cennym źródłem danych. 4.Ograniczone możliwości dalszego ponownego wykorzystywania danych sektora publicznego: posiadacze danych publicznych czasami zawierają porozumienia z podmiotami z sektora prywatnego w celu uzyskania dodatkowej wartości ze swoich danych. Stwarza to ryzyko zdobycia nadmiernej przewagi przez podmiot, który jako pierwszy zaczął wykorzystywać odnośne dane, i stawia w uprzywilejowanej sytuacji duże przedsiębiorstwa, a tym samym ogranicza liczbę podmiotów mogących ponownie wykorzystywać te dane.