[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 19.12.2006

KOM(2006) 832 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI EUROPEJSKIEJ DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO

Europejska Fundacja Kształcenia

1. WPROWADZENIE

Niniejsze sprawozdanie przedkłada się zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady ustanawiającego Europejską Fundację Kształcenia (zwaną dalej EFK), zmienionego rozporządzeniem Rady z 2003 r.[1], które zobowiązuje Komisję do określenia procedury monitorowania i oceny EFK i przedstawiania jej wyników.

Niniejsze sprawozdanie ma na celu przegląd doświadczeń nabytych w czasie działalności EFK w latach 2002-2005. Uwzględnia ono zmiany w zakresie geograficznym, środowisku działania i roli EFK od 2000 r., co odzwierciedlają dokumenty Mid-term perspective on staff and financial resources (Perspektywy śródokresowe w odniesieniu do personelu i zasobów finansowych), przyjęty przez Radę Zarządzającą EFK w listopadzie 2000 r., i Mid-term Perspective 2004-2006 (Perspektywy śródokresowe na lata 2004-2006), przyjęty przez Radę Zarządzającą EFK w listopadzie 2003 r.

Sprawozdanie jest oparte na ustaleniach, wnioskach i zaleceniach sprawozdania niezależnego oceniającego przedłożonego przez ITAD, zewnętrznego wykonawcę (patrz sekcja 3). Uwzględniono w nim również doświadczenia Komisji ze współpracy z EFK, jak i zalecenia Komisji przedstawione w jej komunikacie z 2003 r.

Sprawozdanie bierze też pod uwagę rozwój polityki UE wobec krajów trzecich i przewidywane zmiany w instrumentach polityki UE po 2006 r. Obecne programy pomocy zewnętrznej (Phare, Tacis, Meda i Cards), określające zakres działań EFK, zostaną zastąpione w 2007 r. trzema nowymi instrumentami pomocy zewnętrznej - Europejskim Instrumentem Sąsiedztwa i Partnerstwa (ENPI), Instrumentem Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) oraz Instrumentem Współpracy w zakresie Rozwoju (DCI). Zmiany te wymagają dostosowania rozporządzenia ustanawiającego EFK. Ustalenia z procesu oceny zewnętrznej zostaną włączone do wniosku dotyczącego zmiany rozporządzenia Rady w sprawie EFK.

Sprawozdanie zostało sporządzone wspólnie przez wszystkie służby Komisji współpracujące z EFK, a mianowicie DG ds. Edukacji i Kultury (DG odpowiedzialna za EFK), DG ds. Stosunków Zewnętrznych, DG ds. Rozszerzenia, DG EuropeAid, DG ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Równości Szans.

2. ROZWÓJ EUROPEJSKIEJ FUNDACJI KSZTAłCENIA W LATACH 2002-2005

2.1. EFK – informacje ogólne

Europejska Fundacja Kształcenia[2] mieści się w Turynie, we Włoszech i zatrudnia 105 osób. Jest to agencja wspólnotowa, formalnie ustanowiona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1360/90 z dnia 7 maja 1990 r. Zgodnie z art. 1 i 2 rozporządzenia głównym celem agencji jest przyczynianie się do rozwoju systemów kształcenia zawodowego w czterech regionach, wchodzących w zakres jej kompetencji: Kaukaz i Azja Centralna[3], kraje przystępujące i kandydujące[4], potencjalne kraje kandydujące[5], południowy i wschodni obszar Morza Śródziemnego[6]. Kraje beneficjenci są znane jako „kraje partnerskie”.

Obecnie EFK świadczy usługi dla sześciu Dyrekcji Generalnych (DG) Komisji Europejskiej: DG ds. Edukacji i Kultury (DG nadzorująca EFK), DG ds. Stosunków Zewnętrznych, DG EuropeAid, DG ds. Rozszerzenia, DG ds. Przedsiębiorstw (w odniesieniu do Funduszu Rozwoju MŚP) i DG ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Równości Szans. Pod względem świadczenia usług głównymi partnerami rozmów w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących są z reguły przedstawicielstwa KE (wraz z Europejską Agencją Odbudowy[7] jako głównym partnerem rozmów z Serbią, Czarnogórą i Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii). W przypadku innych obszarów (Kaukaz, Azja Centralna i Sąsiedztwo) jest nim EuropeAid, odpowiedzialne za realizację działań w zakresie współpracy z WE wraz z odpowiednimi przedstawicielstwami KE.

2.2. Obecne priorytety i działania

Obecne priorytety EFK wynikają z celów ustalonych w jej Perspektywach śródokresowych na lata 2004-2006, przyjętych przez Radę Zarządzającą EFK w listopadzie 2003 r. Priorytety operacyjne opierają się na polityce stosunków zewnętrznych UE wobec każdego regionu partnerskiego.

- Na poziomie operacyjnym EFK wykorzystuje trzy główne instrumenty: wsparcie programów WE i upowszechnianie polityki UE;

- budowanie potencjału, dostarczanie informacji i analiz dla krajów partnerskich;

- • innowacje, naukę i rozwój, w tym projekty pilotażowe analizujące doświadczenia wynikające ze stosowania strategii reform przez kraje partnerskie.

2.3. Wcześniejsze oceny, badania i przeglądy

W 2002 r.[8] przeprowadzono zewnętrzną ocenę, w wyniku której w połowie 2003 r.[9] Komisja wydała komunikat. W komunikacie z 1997 r.[10] przedstawiono ustalenia z pierwszej oceny zewnętrznej.

2.4. Finansowanie

EFK jest finansowana z budżetu Wspólnoty z rozdziału stosunki zewnętrzne; od 2000 r. środki zostały podzielone na dwie pozycje budżetowe – DG ds. Stosunków Zewnętrznych (15 03 03; ex-B7-664) i DG ds. Rozszerzenia (15 03 02; ex-B7-033).

W latach 2002-2005 poziom finansowania był planowany na każdy rok w ramach porozumień Rady Zarządzającej dotyczących bieżących perspektyw śródokresowych (2002-2004, a następnie 2004-2006). Te prognozy dotyczące planowania są objęte roczną procedurą budżetową. Prawie cały dochód EFK pochodzi z tych środków. Załącznik 2 daje pełny i reprezentatywny obraz zmian budżetu (w tym funduszy zaangażowanych, niewygasających i niewykorzystanych) i sposobu przydziału funduszy.

3. PRZEGLąD OCENY ZEWNęTRZNEJ

Artykuł 17 rozporządzenia ustanawiającego EFK, zmieniającego rozporządzenie Rady z 2003 r., stanowi, że Komisja powinna dokonywać oceny EFK co trzy lata. Obecna procedura oceny została wszczęta pod koniec 2004 r., a sprawozdanie powinno zostać przedłożone w 2006 r. DG ds. Edukacji i Kultury ogłosiła otwarty przetarg na niezależną ocenę zewnętrzną agencji. Kontrakt przyznano ITAD Ltd (ta sama organizacja, która dokonała poprzedniej oceny). Ustanowiono Komitet Sterujący, pod przewodnictwem DG ds. Edukacji i Kultury, w skład którego wchodzili przedstawiciele z DG ds. Stosunków Zewnętrznych, DG ds. Rozszerzenia, DG EuropeAid, DG ds. Zatrudnienia, trzech państw członkowskich (członkowie Rady Zarządzającej) i EFK.

Ogólne cele oceny były następujące:

- Ocena stopnia realizacji zobowiązań podjętych przez EFK w programie prac na 2002 r., 2003 r. i 2004 r. oraz w planie działania na 2003 r. Ocena stopnia realizacji zobowiązań podjętych przez Komisję w jej komunikacie z 2003 r. Wyciągnięcie wniosków z doświadczeń i opracowanie zaleceń w odniesieniu do wyzwań stojących przed EFK w fazie programowania 2006-2008. Zewnętrzny oceniający korzystał z kilku instrumentów metodologicznych. Sporządzono szczegółową matrycę w celu podziału głównych kwestii związanych z oceną, które w skrócie przedstawiono powyżej, aby Komitet Sterujący mógł dokładnie zapoznać się ze sposobem uzyskiwania odpowiedzi na każde z pytań. Oceniający dokonali przeglądu znacznej liczby dokumentów dotyczących działań agencji i jej własnych ocen w okresie trzech lat. Przeprowadzono wywiady ze służbami Komisji, członkami PE i większością personelu EFK. W uzupełnieniu do tych informacji jakościowych przeprowadzono dwa badania opinii: jedno było skoncentrowane na zainteresowanych stronach w Komisji, Parlamencie Europejskim, państwach członkowskich i innych organach; drugie (oddzielne badanie) - na personelu EFK. Ponadto wybrano cztery studia tematyczne, reprezentujące różne regiony, rodzaje działalności, zagadnienia tematyczne i okres realizacji i odbyto wizyty w czterech krajach partnerskich w celu dogłębnego zbadania tych przypadków.

Rada Zarządzająca przedstawiła wstępne ustalenia na posiedzeniu w listopadzie 2005 r.; ogólne wnioski i zalecenia z procesu oceny zewnętrznej były też przedmiotem dyskusji na posiedzeniu Rady Zarządzającej w dniu 6 czerwca 2006 r.

4. GŁÓWNE ZALECENIA SPRAWOZDANIA Z OCENY ZEWNĘTRZNEJ, ODPOWIEDZI I ZALECENIA KOMISJI

W tej sekcji Komisja podsumowuje i analizuje ustalenia, wnioski i zalecenia oceniającego, które jej zdaniem warto podkreślić. Niektóre zalecenia wymagają podjęcia działań przez Komisję, inne są skierowane do EFK. Komisja wzywa EFK do analizy zaleceń oceniającego i działania zgodnie z nimi oraz do określenia jej przyszłych działań. Monitorowanie ustaleń będzie odbywać się na poziomie agencji (poprzez Radę Zarządzającą) i na poziomie Komisji. Opracowując wniosek dotyczący zmiany rozporządzenia Rady w sprawie EFK, Komisja zwróci szczególną uwagę na zalecenia sformułowane w sprawozdaniu z oceny zewnętrznej. Struktura niniejszej sekcji jest taka sama jak struktura sekcji „Zalecenia” w sprawozdaniu z oceny zewnętrznej[11], aby podczas lektury obu tekstów, można było łatwiej je porównać.

4.1. Polityka i strategia

Oceniający stwierdzili, że EFK świadczy szereg ukierunkowanych usług, których cele polityczne są wyraźnie określone w Perspektywach śródokresowych i dokumentacji Planowania programu prac, które różnią się dla poszczególnych regionów w zależności od priorytetów politycznych w zakresie stosunków zewnętrznych UE. Ponadto w ocenie stwierdzono, że programy EFK odpowiadają zarówno strategiom UE, jak i strategiom poszczególnych krajów oraz że EFK mogła wpływać na kierunek reform.

Ocena potwierdza, że działalność EFK przynosi korzyści. Komisja w Brukseli i przedstawicielstwa pozytywnie postrzegają dostarczanie przez EFK wiedzy specjalistycznej w ramach szeregu usług z zakresu kształcenia i szkolenia zawodowego. Wartość dodana EFK wynika z trwałości instytucji, zrozumienia kontekstu reform, jej sieci ekspertów i zdolności do szybkiego i elastycznego reagowania na potrzeby.

W ocenie stwierdzono, że obecny mandat EFK, obejmujący kształcenie i szkolenie zawodowe, jest zbyt ograniczony i doceniono, że zarówno Komisja, i jak EFK w ostatnich latach wykazały pewną elastyczność przy jego interpretacji. Przyszła rewizja mandatu EFK powinna „uwzględnić opinię, że kształcenie i szkolenie zawodowe jest częścią szerszego programu rozwoju zasobów ludzkich” ; oceniający zalecili, aby planowana rewizja „objęła pojęcia rozwoju zasobów ludzkich, kształcenia i szkolenia zawodowego, uczenia się przez całe życie oraz połączenia z rynkiem pracy i zatrudnieniem.”

W sprawozdaniu sugerowano również większą elastyczność w odniesieniu do zasięgu geograficznego EFK. Pozwoliłoby to na wykorzystanie przez Wspólnotę określonej wiedzy specjalistycznej EFK. Oceniający podkreślają, że jakiemukolwiek zwiększeniu elastyczności przy interpretacji mandatu powinno towarzyszyć ustanowienie mechanizmów w celu zapewnienia dokładnego wyznaczenia priorytetów w działaniach EFK.

Komisja w znacznej mierze zgadza się z analizami i zaleceniami oceniających, w szczególności w odniesieniu do zakresu przedmiotowego działalności agencji. Rosnące znaczenie koncepcji uczenia się przez całe życie w kształceniu i szkoleniu w polityce i instrumentach UE wymaga rozszerzenia zakresu przedmiotowego działalności EFK. Komisja wnosi o zajęcie się tą kwestią przy kolejnej zmianie rozporządzenia EFK poprzez rozszerzenie mandatu w celu „wniesienia wkładu w kontekście polityki stosunków zewnętrznych UE dla lepszego rozwoju zasobów ludzkich, w szczególności kształcenia i szkolenia w perspektywie uczenia się przez całe życie i kwestii związanych z rynkiem pracy".

Komisja uważa, że wobec ograniczonych zasobów zakres geograficzny działalności EFK nie powinien ulec zmianie. W związku z tym wnosi się o zdefiniowanie głównego zakresu EFK poprzez odesłanie do Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) i Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (ENPI). W celu zagwarantowania możliwości wykorzystania wiedzy specjalistycznej EFK w dziedzinach niewchodzących w jej główny zakres geograficzny, jak kraje Azji Centralnej, proponuje się, aby Rada Zarządzająca podjęła odpowiednią decyzję ad hoc w sprawie wniosku Komisji.

4.2. Wydajność i skuteczność programów EFK

Sprawozdanie zawiera ocenę wydajności i skuteczności działań EFK, w szczególności z punktu widzenia jej działalności na poziomie kraju partnerskiego. Głównym źródłem informacji i analizy są badania poszczególnych krajów, w których dogłębnie bada się wydajność i skuteczność działań EFK na próbie czterech krajów partnerskich. Oceniający stwierdzili, że z uwagi na specyfikę sektora, skalę działalności EFK i dużą różnorodność zainteresowanych stron niełatwo było ocenić szczególne osiągnięcia i wpływ EFK.

Generalnie we wnioskach sprawozdania stwierdzono, że działania EFK na rzecz reformy kształcenia i szkolenia zawodowego w krajach partnerskich były wydajne i skuteczne. „Z perspektywy służb Komisji w Brukseli i w przedstawicielstwach wkład EFK był postrzegany bardzo pozytywnie, ponieważ użytkownicy odnosili korzyści z szeregu usług polegających na zapewnianiu wiedzy specjalistycznej w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego oraz rozwoju zasobów ludzkich."

Wsparcie EFK na rzecz upowszechniania doświadczeń z zakresu polityki kształcenia i szkolenia zawodowego i reform było również postrzegane jako cenny wkład w proces reform i poszerzenie wiedzy zainteresowanych stron w odnośnych krajach na temat koncepcji politycznych UE. Oceniający stwierdzili, że działania własne EFK uzupełniały programy finansowane przez Komisję i przyczyniły się do ich wydajniejszego i skuteczniejszego wdrażania. Kluczową kwestią wynikającą ze sprawozdania jest zagwarantowanie ścisłego związku między działaniami pilotażowymi EFK a szerzej zakrojonymi działaniami finansowanymi przez WE lub działaniami, które mogą być finansowane przez innych donatorów.

Podsumowując, w sprawozdaniu stwierdzono, że EFK powinna świadczyć różnorodne usługi zarówno dla Komisji, jak i dla krajów partnerskich.

Na podstawie tej analizy i ze względu na nowe instrumenty pomocy zewnętrznej Komisja wnosi o dokonanie rewizji zadań EFK przy kolejnej zmianie rozporządzenia w sprawie agencji. Komisja uważa, że w nadchodzących latach EFK powinna pełnić następujące zadania:

- dostarczanie informacji, analiz politycznych i porad w kwestiach rozwoju zasobów ludzkich i ich powiązanie z celami polityki sektorowej w krajach partnerskich;

- wspieranie zainteresowanych stron w krajach partnerskich w budowaniu potencjału w zakresie rozwoju zasobów ludzkich;

- ułatwianie wymiany informacji i doświadczeń między donatorami zaangażowanymi w reformę rozwoju zasobów ludzkich w krajach partnerskich;

- wspieranie dostarczania, realizacji i analizy pomocy wspólnotowej dla krajów partnerskich w zakresie rozwoju zasobów ludzkich;

- upowszechnianie informacji i zachęcanie do tworzenia sieci i wymiany doświadczeń i dobrych praktyk między Unią Europejską a krajami partnerskimi, a także wśród krajów partnerskich w kwestiach rozwoju zasobów ludzkich.

4.3. Monitorowanie programów EFK

Sprawozdanie z oceny uwzględniało potrzebę zwiększenia zdolności EFK do monitorowania jej działań na poziomie projektu i na poziomie kraju. W tym względzie w sprawozdaniu stwierdzono, że monitorowanie osiągnięć EFK na poziomie kraju jest kompleksowym zadaniem, ponieważ większość działalności EFK nie może być ukierunkowana tylko na projekty – na działania przyczyniające się do określonych osiągnięć i wyników. Działalność EFK polega bardziej na ułatwianiu przepływu informacji niż na wytwarzaniu produktów lub osiągnięciach (publikacje, nowe programy nauczania itp.) Podobnie EFK w wielu przypadkach działała głównie jako usługodawca WE, wspierając określanie, uruchamianie i monitorowanie projektów.

W sprawozdaniu podano, że największym wyzwaniem dla EFK nie jest monitorowanie opracowywania konkretnych dokumentów, a zmierzenie wpływu wywartego na krajowe plany i reformy. W ocenie stwierdzono, że obecny system monitorowania EFK, mający służyć śledzeniu wyników na poziomie działań i poszczególnych projektów, nie pozwala na dokładny pomiar jakości usług/produktów EFK bądź wpływu EFK na reformę kształcenia zawodowego na poziomie kraju.

Komisja podziela pozytywne wnioski oceniających odnośnie do wydajności i skuteczności pomocy technicznej EFK dla programu Tempus. Komisja w szczególności docenia fakt, że w odpowiedzi na wnioski Departament Tempus EFK modyfikował swój sposób pracy i był niezmiennie dobrze zorganizowany, mimo iż w okresie oceny przyszłość Tempusa była niepewna.

Komisja zgadza się z analizami i wnioskami zewnętrznego oceniającego, że EFK musi wzmocnić system monitorowania na poziomie kraju. Dostępne informacje na temat programu kraju trzeba zbierać systematycznie tak, aby mogły być należycie uwzględnione w decyzjach na poziomie organizacyjnym. Komisja prosi EFK o uwzględnienie krytyki i zaleceń zewnętrznego oceniającego i stworzenie odpowiedniego systemu monitorowania w celu usunięcia stwierdzonych braków. Zdaniem oceniającego „pojawia się wyzwanie opracowania podejścia, który zapewniałby informacje fachowe na tym poziomie, ale nie w sposób skomplikowany i mechaniczny".

4.4. Struktury zarządzania

Oceniający zwrócili szczególną uwagę na rolę Rady Zarządzającej i kwestię strategicznego kierowania, kwalifikacje członków, prowadzenie spotkań, proces wprowadzania nowych członków i dostarczanie materiałów informacyjnych i na briefingi przed spotkaniami.

W sprawozdaniu podano, że istotnym zadaniem Rady Zarządzającej jest między innymi zatwierdzanie proponowanego rocznego programu pracy i budżetu przed ostatecznym zatwierdzeniem przez Parlament Europejski. Oceniający stwierdzają, że chociaż zarząd spełnia swoje główne zadanie, pozostaje pytanie o jego faktyczną rolę w podejmowaniu strategicznych decyzji. W sprawozdaniu uznano, że główny kierunek strategiczny wyznacza Przewodniczący i Członkowie Komisji i wyrażono wątpliwość, czy od innych członków rzeczywiście można oczekiwać wniesienia znaczącego wkładu w strategiczną wizję, wobec braku powiązania między przeszłością zawodową Członków Zarządu związaną w znacznym stopniu z wewnętrzną polityką kształcenia UE a rolą i zadaniami EFK koncentrującymi się na polityce stosunków zewnętrznych.

Jeśli chodzi o forum doradcze, w sprawozdaniu stwierdzono, że sieć stwarza dobrą okazję do dialogu między przedstawicielami Komisji Europejskiej, państwami członkowskimi, krajami partnerskimi i organizacjami międzynarodowymi. Tym niemniej w ocenie stwierdzono, że forum doradcze nie do końca spełnia swój cel, jakim jest doradztwo w zakresie przyszłego programu prac dla organu zarządzającego.

Komisja częściowo podziela analizę i zalecenia sformułowane przez zewnętrznego oceniającego. Jednakże cele EFK są określone w jej podstawie prawnej, a jej działania i priorytety są w znacznym stopniu uwarunkowane polityką zewnętrzną i instrumentami UE. Dlatego kwestią sporną jest, jak istotną rolę ze strategicznego punktu widzenia mogłaby i/lub powinna odgrywać Rada Zarządzająca. Zalecenie ustanowienia podkomitetów, które zajęłyby się szczególnie ważnymi sprawami, wymaga dalszych analiz. Komisja nie jest przekonana o słuszności wniosku dotyczącego pozyskania funduszy na stanowisko referenta w EFK w celu wsparcia Rady Zarządzającej.

Komisja przedłożyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie projekt Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie utworzenia ram prawnych dla europejskich agencji regulacyjnych (COM(2005)59; luty 2005 r.) (IIAOFERA). W porozumieniu proponuje się, aby liczba członków Rady Zarządzającej agencji była ograniczona w celu propagowania wysokiej skuteczności podejmowania decyzji i zminimalizowania kosztów operacyjnych. Należy zachować równowagę w liczbie głosów między członkami wyznaczonymi przez Radę a członkami wyznaczonymi przez Komisję. Komisja będzie trzymać się tych zasad w swoim wniosku dotyczącym zmiany rozporządzenia EFK.

Komisja zgadza się z wnioskiem oceniającego, że „forum doradcze jest oddzielone od swojej funkcji statutowej" . Forum doradcze jest bardzo ważną siecią, ale w znacznym stopniu przestało pełnić swoją funkcję statutową jako organ zarządzania EFK. Coraz częściej programowanie działań EFK odbywa się w ramach dialogu z Komisją w oparciu o priorytety pomocy zewnętrznej; wynikające ze statutu opinie forum doradczego nie odgrywają już znaczącej roli przy corocznym określaniu treści działalności EFK. W związku z tym proponuje się, aby forum nie było uznane za organ statutowy w zmienionym rozporządzeniu EFK. Komisja wzywa EFK do analizy zaleceń oceniającego przy dokonywaniu odnośnej zmiany.

4.5. Komunikacja i rozpowszechnianie informacji

W ocenie stwierdza się, że system komunikacji EFK jest profesjonalny i działa skutecznie na poziomie agencji, poprzez jej stronę internetową i publikacje. Oceniający stwierdzili, że system komunikacji i rozpowszechniania informacji znaczenie się poprawił od czasu ostatniej oceny. Sprawozdanie informuje o wysokiej skuteczności inicjatyw komunikacyjnych EFK, w szczególności jej strony internetowej, warsztatów i wymian wizyt oraz publikacji drukowanych w biuletynie informacyjnym (80 %).

Jednakże w sprawozdaniu podano, że prawdopodobnie zbyt duży nacisk kładzie się na promowanie EFK jako instytucji. W związku z tym sugeruje się w nim, że EFK powinna wzmocnić swój potencjał skutecznego komunikowania jej osiągnięć i wyników oraz rozpowszechniana idei i materiałów tematycznie związanych z kształceniem i szkoleniem zawodowym. EFK powinna również rozważyć możliwość szerszego upowszechniania materiałów w językach kraju partnerskiego w celu zwiększenia dostępności do jej prac dla stron zainteresowanych w kraju partnerskim.

Komisja z zadowoleniem odnotowuje postępy w dziedzinie komunikacji i rozpowszechnia informacji dokonane od czasu ostatniej oceny. Komisja wzywa EFK do analizy zaleceń sformułowanych przez zewnętrznego oceniającego i zaproponowania odpowiednich działań naprawczych.

5. WNIOSKI

Komisja podziela wyrażoną przez oceniającego ogólną pozytywną ocenę wydajności i skuteczności działalności EFK i uważa, że agencja wniosła cenny wkład w działania Wspólnoty w zakresie kształcenia i szkolenie zawodowego i reformy rynku pracy w regionach partnerskich. Komisja docenia wkład EFK w zakresie wiedzy specjalistycznej przy wyborze i wdrażaniu projektów. Jak podkreślili oceniający, EFK musi zwrócić uwagę na swój cykl planowania; wzywa się ją zwłaszcza do analizy, w jaki sposób można by wzmocnić powiązania między „priorytetami średnioterminowymi – rocznym programem pracy – planami krajowymi – rocznym sprawozdaniem z działalności” i je jaśniej sprecyzować. Należy określić odpowiednie wymierne wskaźniki, aby ułatwić monitorowanie szeregu celów i ocenę wpływu EFK w obszarach jej działalności. Należałoby zbadać nowe koncepcje w celu poprawy opracowywania i właściwego rozpowszechniania odpowiednich materiałów VET i zwiększenia potencjału EFK w zakresie informowania o jej osiągnięciach i wynikach.

Wprowadzanie nowych instrumentów pomocy zewnętrznej, IPA i ENPI, stanowi znaczący krok w kierunku podejścia do pomocy zewnętrznej opartego na polityce, a nie na programach, w perspektywie sektorowej. Oba instrumenty mają na celu wsparcie krajów partnerskich w realizacji przygotowanych przez nie reform w odnośnych sektorach. Cele są definiowane poprzez proces dialogu z rządami krajów partnerskich i udzielenie im wsparcia we wdrażaniu opracowanych i zarządzanych przez nie procesów reform.

W tym nowym kontekście EFK coraz częściej będzie zobowiązana do dostarczenia Komisji informacji i analiz w fazie opracowywania i programowania. Trzeba też będzie się koncentrować na pomocy krajom partnerskim w budowaniu zdolności do określania i wdrażania lokalnych strategii reform oraz na propagowaniu współpracy w ramach sieci i wymiany doświadczeń i dobrych praktyk między UE a krajami partnerskimi oraz pomiędzy poszczególnymi krajami partnerskimi.

EFK powinna dostosować swoją strukturę i metody pracy do tego nowego środowiska. Agencja musi ustanowić jasne priorytety - Rada Zarządzająca i Komisja będą koordynować ten proces - i skoncentrować dostępne zasoby na swoich głównych zadaniach.

Zarówno w przypadku Komisji, jak i EFK trzeba będzie zwiększyć świadomość i lepiej monitorować rodzaj oferowanych i potrzebnych usług w celu zagwarantowania, że działania agencji są nadal użyteczne i odpowiednie. Oznacza to, że Komisja powinna na bieżąco i w sposób wyczerpujący informować EFK o nowych lub zmienionych priorytetach bądź strategiach. Podobnie EFK powinna na bieżąco i w sposób wyczerpujący informować służby Komisji w terenie i w siedzibie głównej o swoich działaniach, inicjatywach i kontaktach z zainteresowanymi stronami w krajach partnerskich, innymi donatorami i agencjami w celu wzmocnienia spójności i widoczności działania WE. Wymaga to odnowienia zobowiązań obu stron do sprawnej komunikacji i wymiany.

Kadra zarządzająca EFK musi kontynuować wysiłki na rzecz stworzenia w agencji jasnej wizji jej pozycji i roli jako europejskiego ośrodka wiedzy specjalistycznej w nowych ramach instytucjonalnych.

Generalnie, Komisja uważa, że doświadczenia i zalecenia przedstawione w sprawozdaniu z zewnętrznej oceny są przydatne dla rozwoju EFK jako ośrodka wiedzy specjalistycznej. Komisja wzywa EFK do przedłożenia Radzie Zarządzającej projektu planu działania i przedstawienia w nim analizy i propozycji działań EFK w odpowiedzi na poszczególne zalecenia oceniającego i Komisji.

Wniosek Komisji dotyczący zmiany rozporządzenia EFK będzie też dobrą okazją do dyskusji i wymiany z Parlamentem Europejskim i Radą na temat przyszłej roli EFK, jej celów i priorytetów i struktury zarządzającej.

[pic]

Załącznik 2

ZMIANY BUDŻETU W LATACH 2002-2006

Rok |Subwencje wspólnotowe | Koszt personelu | Koszty administracyjne i infrastruktury |Koszty operacyjne |Plan zatrudnienia | Fundusze zaangażowane |Fundusze niewygasjące w kolejnym roku |Fundusze niewykorzystane | | 2002 | B7-664: 12,8

B7-033 4,0

Ogółem: 16,8m |9 890 000

(63,0 %)

|1 386 050

(8,0 %)

|5 523 950

(29,0 %) |105 |16 795 986 |3 365 833 |4 014 | | 2003 | 15 03 03 13,7

15 03 02 3,5

Ogółem: 17,2m |10 529 000

(65,0 %)

|1 421 000

(8,0 %) |5 250 000

(27,0 %) |104 |16 969 378 |1 725 970 |230 622 | | 2004 | 15 03 03: 15,1

15 03 02: 2,5

Ogółem: 17,6m | 10 993 973

(62,0 %)

|1 390 027

(8,0 %)

|5 276 000

(30,0 %) |104 |17 321 617 |1 537 855 |278 383 | | 2005 | 15 03 03: 16,0

15 03 02: 2,5

Ogółem: 18,5m | 11 287 000

(61,0 %)

|1 453 000

(8,0 %)

|5 760 000

(31,0 %) |104 |18 089 560 |2 729 149 |410 440 | | 2006 | 15 03 03: 16,95

15 03 02: 2,5

Ogółem: 19,45m | 11 956 800

61,0 %

|1 688 000

9,0 %

|5 805 200

30,0 % |105 | | | | |Od czasu przejścia na budżet zadaniowy (ABB) w 2003 r.: 15 03 02 zastępuje B7-033; 15 03 03 zastępuje B7-664.

[1] Rozporządzenie Rady (WE) nr 1648/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r.

[2] Strona internetowa EFK: http://www.etf.eu.int/

[3] Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzja, Kazachstan, Kirgistan, Mołdowa, Mongolia, Federacja Rosyjska, Tadżykistan, Turkmenistan, Ukraina, Uzbekistan

[4] Bułgaria, Chorwacja, Rumunia, Turcja i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii

[5] Albania, Bośnia i Hercegowina, Serbia z Kosowem (zgodnie z Rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244) oraz Czarnogóra

[6] Algieria, Egipt, Izrael, Jordania, Liban, Maroko, Autonomia Palestyńska (Wybrzeże Zachodnie i Strefa Gazy), Syria, Tunezja

[7] Patrz strona internetowa EAR: http://ear.europa.eu/

[8] External Evaluation of the European Training Foundation (Ocena zewnętrzna Europejskiej Fundacji Kształcenia), ITAD, listopad 2002: http://ec.europa.eu/dgs/education_culture/evalreports/index_en.htm#ETFinterim1

[9] COM(2003) 287 z 22.5.2003 r.

[10] COM(1997) 379 z 18.7.1997 r.

[11] External Evaluation of the European Training Foundation (Ocena zewnętrzna Europejskiej Fundacji Kształcenia), ITAD, listopad 2006 r.: http://ec.europa.eu/dgs/education_culture/evalreports/index_en.htm#ETFinterim1

Dyrektor

Muriel Dunbar

Planowanie, Monitorowanie i Ocena

Peter Greenwood

Tempus

Marleen Voordeckers

Departament Operacji

Sandra Stefani

Komunikacja zewnętrzna

Bent Sørensen

Administracja i Służby Centralne

Olivier Ramsayer

Struktura EFK 01.01.2006 r.