Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające zakaz połowów z użyciem pławnic, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98, (WE) nr 812/2004, (WE) nr 2187/2005 i (WE) nr 1967/2006 oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 894/97 /* COM/2014/0265 final - 2014/0138 (COD) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Połowy z użyciem pławnic tradycyjnie prowadzono przy użyciu sieci o ograniczonej długości i stosunkowo niewielkim rozmiarze oczek; w ten sposób poławiano różne gatunki pelagiczne małej lub średniej wielkości, głównie zamieszkujące obszary przybrzeżne lub migrujące przez te obszary. Bardziej znaczące trudności pojawiły się pod koniec lat 70. i w latach 80. XX w., gdy zaczęto używać pławnic o dużych oczkach i zestawów sieci o długości wynoszącej kilkadziesiąt kilometrów. Na skutek stosowania tych wielkich zestawów pławnicowych znacznie wzrosła przypadkowa śmiertelność gatunków chronionych, w tym w szczególności waleni, żółwi morskich i rekinów, oraz pojawiła się międzynarodowa obawa co do ich wpływu na środowisko. Na początku lat 90. XX w., zgodnie ze szczegółowymi rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych[1], w których wezwano do przyjęcia moratorium na połowy gatunków pelagicznych wielkimi zestawami pławnicowymi[2] na pełnym morzu, UE opracowała przepisy dotyczące połowów z użyciem pławnic. W związku z tym posiadanie na statku lub używanie pławnic dłuższych niż 2,5 km jest zakazane w UE od czerwca 1992 r. (z wyjątkiem Morza Bałtyckiego i cieśnin Wielki i Mały Bełt oraz Sund). Od 2002 r. obowiązuje zakaz stosowania wszystkich pławnic, bez względu na ich rozmiar, w odniesieniu do poławiania gatunków wymienionych w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (WE) nr 894/97 (gatunków niedozwolonych). Zabronione jest również wyładowywanie gatunków wymienionych w załączniku VIII, które zostały złowione przy użyciu pławnic. Ponadto od dnia 1 stycznia 2008 r. zabrania się posiadania na statku lub używania wszelkich pławnic w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Wielki i Mały Bełt oraz Sund. W obecnych ramach prawnych UE dotyczących pławnic występują jednak niedociągnięcia, ponieważ można łatwo obejść istniejące przepisy. Brak przepisów unijnych dotyczących charakterystyki narzędzi połowowych (np. maksymalnej wielkości oczek, maksymalnej grubości sznurka, współczynnika osadzenia itp.) oraz zastosowania narzędzi (np. maksymalnej odległości od wybrzeża, czasu trwania zaciągu, okresu połowu itp.) w połączeniu z możliwością posiadania na statku innych narzędzi połowowych umożliwia rybakom nielegalne stosowanie pławnic do połowu gatunków, wobec których obowiązuje zakaz poławiania za pomocą tego narzędzia połowowego, i deklarowanie, że zostały one złowione na przykład za pomocą innego narzędzia (np. takli itp.). Ponadto, pomimo tych przepisów dotyczących stosowania pławnic, nadal ujawniane są przypadki nielegalnego stosowania pławnic w wodach UE. Poważne przypadki nieprzestrzegania przepisów przez niektóre państwa członkowskie było też przedmiotem dwóch wyroków Trybunału Sprawiedliwości w sprawach przeciwko Francji (C-556/07; C-479/07) i Włochom (C-249/08). Kontrola i egzekwowanie prawa nie przynoszą niezbędnych rezultatów, bo niewielka skala prowadzonej działalności sprawia, że dostosowanie się i znalezienie sposobów uniknięcia kontroli są łatwe. Stosowanie krótkich zestawów pławnicowych jest wciąż dozwolone i luki prawne w przepisach UE ułatwiają ich nielegalne stosowanie. W związku z tym organom kontroli niezwykle trudno jest uzyskać solidne dowody nielegalnych działań i ostateczne egzekwowanie przepisów. W tym kontekście jasne jest, że utrzymują się poważne obawy w zakresie ochrony środowiska i ochrony gatunków związane z wykorzystaniem tych narzędzi połowowych. W celu zaradzenia tej sytuacji oraz aby wywiązać się z międzynarodowych zobowiązań UE w zakresie właściwego regulowania połowów z użyciem pławnic, w proponowanym rozporządzeniu, w oparciu o zasadę ostrożnego zarządzania zasobami, przewiduje się pełny zakaz zabierania na pokład lub stosowania wszelkich pławnic od dnia 1 stycznia 2015 r. we wszystkich wodach UE. Wprowadza się również zmienioną i precyzyjniejszą definicję tego narzędzia połowowego, aby zlikwidować wszelkie istniejące luki. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Oceny skutków dokonano, biorąc pod uwagę informacje z różnych źródeł: konsultacje społeczne przeprowadzone drogą internetową, dwa skoordynowane badania[3], informacje dostarczone przez państwa członkowskie oraz uwagi grupy sterującej ds. oceny skutków. W ocenie skutków przeanalizowano następujące warianty: 1) status quo; 2) działania dotyczące środków technicznych lub kontrolnych w celu zwiększenia możliwości kontroli i zgodności z zasadami ochrony środowiska; 3) selektywny zakaz połowów z użyciem pławnic stanowiących wciąż największe zagrożenie dla ściśle chronionych gatunków lub nie pozwalających uniknąć przyłowów gatunków niedozwolonych; 4) całkowity zakaz stosowania pławnic. Jednakże brak lub ograniczone możliwości monitorowania tych połowów przez państwa członkowskie, zarówno w odniesieniu do kontroli, jak i dla celów naukowych, wraz z ograniczonym nakładem próbkowania w ramach obu przeprowadzonych badań, niezwykle utrudniły uzyskanie wszechstronnego obrazu w sprawie bieżącej działalności połowowej i jej rzeczywistego oddziaływania na środowisko. W związku z tym uznano, że dokonanie oceny skutków różnych wariantów strategicznych poprzez analizę opartą na wskaźnikach nie jest możliwe. Wariant 4 został uznany za lepszy od wariantów 1, 2 i 3, gdyż spełnia w możliwie największym stopniu kryteria adekwatności, skuteczności, efektywności i spójności, zapewniając jednocześnie najlepszy wynik pod względem oddziaływania na środowisko i mniejszych obciążeń administracyjnych. Wariant ten został poparty przez ponad 52 % respondentów biorących udział w konsultacjach społecznych z udziałem stowarzyszeń rybaków i organizacji pozarządowych. W związku z tym wariant 4 uznano za najodpowiedniejszy, oparty na stosowaniu podejścia ostrożnościowego do połowów, które – będąc słabo monitorowane lub w ogóle nie monitorowane przez państwa członkowskie – mogłyby nieść za sobą wysokie ryzyko przypadkowych połowów ściśle chronionych gatunków. Większość stwierdzonych połowów z użyciem pławnic ma charakter sezonowy i uczestniczące w nich floty obejmują statki wielozadaniowe. Ich liczba wynosi co najmniej 840 statków (z wyjątkiem Morza Bałtyckiego), rozproszonych na dużym obszarze. W przypadku większości rybaków połowy pławnicami zajmują zaledwie kilka miesięcy działalności połowowej w każdym roku, przy czym niektórzy z rybaków stosują pławnice przez czas krótszy niż pół miesiąca rocznie. W związku z tym nie oczekuje się, że całkowity zakaz stosowania pławnic będzie skutkować odpowiednim zmniejszeniem liczby rybaków, którzy będą prowadzić działalność za pomocą innych narzędzi połowowych niż już dopuszczone w ramach ich licencji połowowej. Na podstawie informacji zgromadzonych w ramach oceny skutków wyniki gospodarcze i znaczenie narzędzi połowowych dla statków i flot są bardzo zróżnicowane chociaż są one ograniczone na poziomie krajowym. Jeżeli chodzi o floty, w odniesieniu do których dostępne są dane, jak w przypadku statków Zjednoczonego Królestwa, całkowita wartość połowów pławnicami na małą skalę w odniesieniu do ok. 250 statków stanowi 0,14 % całkowitej wartości wyładunków w 2011 r. w Zjednoczonym Królestwie. W przypadku Włoch, gdzie wykryto mniejszą liczbę zaangażowanych statków, wynoszącą ok. 100, gospodarcze znacznie pławnic na poziomie krajowym jest niskie (0,8 % pod względem wartości i 1,3 % masy wyładunków), ale wartość wyładunku oscyluje między ok. 20 % a 55 % (w jednym przypadku do 90 %) obrotów uzyskiwanych przez te statki. Poziom zysku osiąganego dzięki zastosowaniu pławnic jest jednak znacznie zróżnicowany i wynosi od 1 % do 54 % obrotów uzyskiwanych przez statki, przy czym średnia dla wszystkich włoskich połowów za pomocą pławnic wynosi 22 %. Dlatego też, mimo iż nie można wykluczyć, że zakaz ten może mieć wpływ na niektóre statki prowadzące te połowy, ogólny społeczno-gospodarczy wpływ całkowitego zakazu uznaje się za nieistotny na poziomie krajowym i na poziomie lokalnym. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU · Krótki opis proponowanych działań Wprowadzenie pełnego zakazu zabierania na pokład lub stosowania wszelkiego rodzaju pławnic od dnia 1 stycznia 2015 r. we wszystkich wodach UE oraz przez wszystkie statki UE. Wprowadzenie zmienionej i precyzyjniejszej definicji pławnic w celu zlikwidowania wszelkich ewentualnych luk w obowiązujących przepisach. · Podstawa prawna Art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. · Zasada pomocniczości Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej. · Zasada proporcjonalności Wniosek jest konieczny i właściwy w celu wprowadzenia w życie podejścia do zarządzania rybołówstwem opartego na ekosystemie. Wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, zgodnie z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej. · Wybór instrumentów Proponowane instrumenty: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady. Inne środki nie byłyby właściwe z następującego powodu: niniejszy akt uchyla istniejące rozporządzenia i wprowadza do nich zmiany, co należy uczynić za pomocą innego rozporządzenia. 4. WPŁYW NA BUDŻET Niniejszy środek nie powoduje konieczności ponoszenia dodatkowych wydatków przez Unię. 2014/0138 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiające zakaz połowów z użyciem pławnic, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98, (WE) nr 812/2004, (WE) nr 2187/2005 i (WE) nr 1967/2006 oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 894/97 PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniają opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[4], stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady[5] ustanawia ramy zarządzania na rzecz ochrony żywych zasobów morza oraz zarządzanie ukierunkowanymi na nie połowami. (2) Zrównoważona eksploatacja żywych zasobów powinna być oparta na podejściu ostrożnościowym, które wynika nie tylko z zasady ostrożności, o której mowa w art. 191 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lecz również z zobowiązań międzynarodowych UE, co znalazło wyraz w Porozumieniu[6] w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do zasobów rybnych, w szczególności jego art. 6, oraz na najlepszych dostępnych dowodach naukowych. (3) Wspólna polityka rybołówstwa powinna przyczyniać się do ochrony środowiska morskiego, do zrównoważonego zarządzania wszystkimi gatunkami eksploatowanymi w celach handlowych oraz w szczególności do osiągnięcia dobrego stanu środowiska do 2020 r., jak określono w art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE[7]. (4) W związku z obawami dotyczącymi oddziaływania na środowisko wielkich zestawów pławnicowych dłuższych niż 2,5 km, które spowodowały znaczne kwoty przypadkowej śmiertelności gatunków chronionych, w rezolucjach Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr 44/225 z dnia 22 grudnia 1989 r., 45/197 z dnia 21 grudnia 1990 r. oraz 46/215 z dnia 20 grudnia 1991 r.[8] wezwano do przyjęcia moratorium na te narzędzia połowowe. (5) W związku z powyższym rozporządzeniem Rady (WE) nr 894/97[9] ustanowiono ramy zarządzania ochroną zasobów rybnych za pomocą środków technicznych polegających na ogólnym ograniczeniu całkowitej długości pławnic do maksymalnie 2,5 km, a także poprzez zakaz posiadania na statku i stosowania pławnic przeznaczonych do połowu pewnych gatunków. (6) Ponadto rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005[10] zakazuje używania lub posiadania na statku pławnic od 1 stycznia 2008 r. w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Wielki i Mały Bełt oraz Sund. (7) Cele w zakresie ochrony, w odniesieniu do przypadkowej śmiertelności gatunków chronionych, realizowane za pośrednictwem wyżej wymienionych przepisów unijnych dotyczących pławnic, nadal obowiązują i należy je wzmocnić. (8) Definicję pławnic należy doprecyzować dla jasności i w celu zapewnienia jednolitości rozumienia i stosowania przez państwa członkowskie przepisów dotyczących pławnic. (9) Ponadto konieczne jest rozszerzenie zakresu tej definicji w taki sposób, aby obejmowała wszelkie nowo zidentyfikowane rodzaje dryfujących sieci rybackich innych niż dryfujące sieci skrzelowe stosowane w pewnych rodzajach rybołówstwa. Szczególnie ważne jest objęcie tą definicją narzędzi, które w odróżnieniu od dryfujących sieci skrzelowych składają się z dwóch lub więcej ścian siatki zawieszonych wspólnie i równolegle na nadborze lub nadborach, ale funkcjonują blisko powierzchni wody w taki sam sposób jak dryfujące sieci skrzelowe i wywierają podobne skutki na zasoby morskie, dlatego też powinny być spójnie regulowane. (10) W obecnych unijnych ramach prawnych dotyczących pławnic stwierdzono słabe punkty i luki w przepisach, które okazały się łatwe do obejścia i nieskuteczne, biorąc pod uwagę rozwiązanie kwestii ochrony związanych z narzędziami połowowymi. (11) Połowy z użyciem pławnic są prowadzone przez niemożliwą do określenia liczbę małych wielozadaniowych statków rybackich, z których ogromna większość działa bez jakiegokolwiek regularnego monitorowania służącego do celów naukowych i kontrolnych. Z uwagi na niewielką skalę takiej działalności połowowej, która ułatwia unikanie monitorowania, działania z zakresu kontroli i egzekwowania prawa nie przyniosły koniecznych wyników w dziedzinie ochrony zasobów morskich, w szczególności w odniesieniu do niektórych chronionych gatunków. (12) Przypadki nielegalnej działalności z użyciem pławnic prowadzonej przez unijne statki rybackie, w szczególności ukierunkowanej na gatunki wymienione w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 847/97, są nadal zgłaszane i były powodem krytyki dotyczącej przestrzegania przez Unię obowiązujących zobowiązań międzynarodowych w tym zakresie. (13) Ponadto prowadzenie połowów z użyciem pławnic w pobliżu powierzchni wody lub na niej jest nadal przyczyną poważnych obaw dotyczących przypadkowego chwytania zwierząt oddychających powietrzem, takich jak ssaki morskie, żółwie morskie i ptaki morskie, które w większości należą do gatunków ściśle chronionych na mocy przepisów unijnych. (14) Dodatkowo systemy monitorowania i sprawozdawczości ustanowione na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG (dyrektywa siedliskowa)[11] okazały się nieskuteczne w zakresie identyfikacji i rejestrowania antropogenicznych przyczyn zgonu ściśle chronionych gatunków z powodu działalności połowowej. (15) Podejście ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem sprawia, że wymogami stają się: minimalizacja negatywnych skutków działalności połowowej dla ekosystemów morskich i zmniejszenie w możliwie największym stopniu przypadkowych połowów. (16) W świetle podanych wyżej powodów oraz w celu właściwego podejścia do kwestii ochrony, które to narzędzie połowowe nadal powoduje, a także aby osiągnąć cele w zakresie przepisów ochrony środowiska naturalnego i ich skutecznego i efektywnego egzekwowania, biorąc pod uwagę minimalne skutki społeczno-gospodarcze, konieczne jest wprowadzenie całkowitego zakazu zabierania na pokład lub stosowania wszelkich pławnic we wszystkich wodach Unii i przez wszystkie unijne statki rybackie, bez względu na to, czy działają na wodach Unii, czy poza nimi, a także w odniesieniu do statków spoza UE poławiających w wodach Unii. (17) Dla zachowania przejrzystości przepisów Unii konieczne jest także wykreślenie wszystkich innych przepisów dotyczących pławnic poprzez zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98[12], rozporządzenia (WE) nr 812/2004, rozporządzenia (WE) nr 2187/2005 i rozporządzenia Rady (WE) nr 1967/2006[13] oraz uchylenie rozporządzenia (WE) nr 894/97. (18) Statki dokonujące połowów z użyciem pławnic na małą skalę mogą potrzebować trochę czasu na dostosowanie się do nowej sytuacji oraz wymagać wprowadzenia okresu przejściowego. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 Zakres Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wszelkiej działalności połowowej objętej zakresem wspólnej polityki rybołówstwa, jak określono w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Artykuł 2 Definicja 1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje określone w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. 2. Ponadto „pławnica” oznacza sieć składającą się z jednej lub więcej ścian siatki zawieszonych wspólnie i równolegle na nadborze lub nadborach, utrzymywaną na powierzchni wody lub na pewnej głębokości za pomocą urządzeń pływających, dryfującą z prądem osobno lub wraz z łodzią, z którą sieć może być połączona. Sieć może być wyposażona w urządzenia, które mają ją stabilizować lub ograniczać jej dryfowanie, takie jak zakotwiczenie lub oparcie na dnie zamocowane z jednego końca sieci. Artykuł 3 Zakaz stosowania pławnic Zakazuje się: a) poławiania jakichkolwiek morskich zasobów biologicznych za pomocą pławnic oraz b) posiadania wszelkiego rodzaju pławnic na statkach rybackich. Artykuł 4 Zmiany odpowiednich przepisów 1. W rozporządzeniu (WE) nr 850/98 skreśla się art. 20 ust. 3. 2. W rozporządzeniu (WE) nr 812/2004 wprowadza się następujące zmiany: a) skreśla się art. 1a; b) w załączniku I skreśla się pkt A lit. b) i pkt E lit b); c) w załączniku III skreśla się pkt D. 3. W rozporządzeniu (WE) nr 2187/2005 skreśla się art. 2 lit. o) oraz art. 9 i 10. 4. W rozporządzeniu (WE) nr 1967/2006 załącznik II akapit „Definicje” pkt 1) skreśla się wyrazy „i dryfujących”. Artykuł 5 Uchylenie Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 894/97. Artykuł 6 Wejście w życie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący [1] Rezolucje Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych: nr 44/225 z dnia 22 grudnia 1989 r., nr 45/197 z dnia 21 grudnia 1990 r.; nr 46/215 z dnia 20 grudnia 1991 r. [2] Wielkie zestawy pławnicowe zostały zdefiniowane jako sieci o ponad 2,5 km długości na mocy Konwencji o zakazie połowów długimi zestawami pławnicowymi na Południowym Pacyfiku (konwencja z Wellington; przyjęta w Wellington w dniu 24 listopada 1989 r.), która weszła w życie z dniem 17 maja 1991 r. http://www.mfe.govt.nz/laws/meas/wellington.html; http://www.jus.uio.no/english/ services/library/treaties/08/8-02/large-driftnets.xml. [3] – MAREA – Zamówienie szczegółowe nr 8 (SI2.646130). „Identyfikacja i charakterystyka połowów na małą skalę z użyciem pławnic w basenie Morza Śródziemnego” (DriftMed) – Zamówienie szczegółowe nr 5 (SI 2.650655). „Analiza pomocnicza przeglądu systemu UE dotyczącego połowów na małą skalę z użyciem pławnic”. [4] Dz.U. C […] z […]., s. […]. [5] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady (WE) 2004/585 (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22). [6] Dz.U. L 189 z 3.7.1998, s. 16. [7] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej), (Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19). [8] Rezolucje Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych: A/RES/44/225 z dnia 22 grudnia 1989 r. w sprawie połowów pelagicznych wielkimi zestawami pławnicowymi i ich wpływu na żywe zasoby morskie światowych oceanów i mórz, s. 147; A/RES/45/197 z dnia 21 grudnia 1990 r. w sprawie połowów pelagicznych wielkimi zestawami pławnicowymi i ich wpływu na żywe zasoby morskie światowych oceanów i mórz, s. 123; A/RES/46/215 z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie połowów pelagicznych wielkimi zestawami pławnicowymi i ich wpływu na żywe zasoby morskie światowych oceanów i mórz, s. 147. [9] Rozporządzenie Rady (WE) nr 894/97 z dnia 29 kwietnia 1997 r. ustanawiające niektóre środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych (Dz.U. L 132 z 23.5.1997, s. 1), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1239/98. [10] Rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych (Dz.U. L 349 z 31.12.2005, s. 1). [11] Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7). [12] Rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich (Dz.U. L 125 z 27.4.1998, s. 1). [13] Rozporządzenie Rady (WE) nr 1967/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie środków zarządzania zrównoważoną eksploatacją zasobów rybołówstwa Morza Śródziemnego (Dz.U. L 409 z 30.12.2006, s. 11).