w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii Europejskiej na trzydziestym dziewiątym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, w odniesieniu do poprawek do załączników II i III do tej konwencji

UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii na trzydziestym dziewiątym corocznym posiedzeniu Stałego Komitetu Konwencji o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk, które odbędzie się w Strasburgu we Francji w dniach 3–6 grudnia 2019 r., w związku z przewidywanym przyjęciem przez Stały Komitet decyzji dotyczącej dwóch poprawek do załącznika II i załącznika III do konwencji.

2.Kontekst wniosku

2.1.Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk

Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk („konwencja”) ma na celu ochronę europejskich gatunków dzikiej flory i fauny oraz ich siedlisk przyrodniczych, zwłaszcza tych, których ochrona wymaga współpracy kilku państw. Jest to traktat międzyrządowy zawarty pod egidą Rady Europy. Konwencja weszła w życie dnia 1 czerwca 1982 r.

Unia Europejska jest umawiającą się stroną konwencji od dnia 1 września 1982 r. Obecnie konwencja ma 51 umawiających się stron, w tym wszystkie państwa członkowskie UE.

2.2.Stały Komitet

Stały Komitet jest organem decyzyjnym konwencji, który ma uprawnienia do oceny stanu ochrony gatunków i w konsekwencji do dokonywania przeglądu wykazów gatunków wymienionych w załącznikach do konwencji. Jego funkcje są wyliczone w art. 13–15 konwencji. Komitet zbiera się przynajmniej co dwa lata, a także ilekroć zażąda tego większość umawiających się stron. Zwyczajowo Stały Komitet zbiera się co roku.

Zgodnie z art. 17 konwencji poprawkę do załączników przyjmuje się większością dwóch trzecich głosów umawiających się stron.

2.3.Planowany akt Stałego Komitetu

W dniach 3–6 grudnia 2019 r., podczas trzydziestego dziewiątego corocznego posiedzenia Stałego Komitetu konwencji w Strasburgu we Francji, ma zostać przyjęta decyzja w sprawie poprawek do załącznika II i załącznika III do konwencji („planowany akt”).

Celem planowanego aktu prawnego jest wprowadzenie poprawek do załącznika II i załącznika III do konwencji, jak przewidziano w art. 17 konwencji.

Zgodnie z art. 17 konwencji planowany akt wchodzi w życie w stosunku do wszystkich stron trzy miesiące po przyjęciu przez Stały Komitet, chyba że jedna trzecia umawiających się stron zgłosiła zastrzeżenia. Poprawka staje się obowiązująca dla tych umawiających się stron, które nie zgłosiły zastrzeżeń.

3.Stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii

Norwegia przedłożyła wniosek o przeniesienie gatunku gęsi bernikli białolicej (Branta leucopsis) z załącznika II (ściśle chronione gatunki fauny) do załącznika III (chronione gatunki fauny, w przypadku których możliwa jest regulacja). We wniosku uzasadnia się, że całkowita wielkość populacji bernikli białolicej zwiększyła się ponad dziesięciokrotnie w latach 1980–2010 (z 112 00 do 1 319 000) także z powodu intensyfikacji rolnictwa, wskutek czego dostępne stały się większe ilości pożywienia. W związku z tym gatunek ten nie wymaga już ścisłej ochrony na całym obszarze występowania.

Przedmiot wniosku dotyczącego planowanej decyzji Stałego Komitetu dotyczy dziedziny będącej w wyłącznej kompetencji zewnętrznej UE zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE, jako że wchodzi w zakres dziedziny w znacznym stopniu objętej już wspólnymi przepisami wewnętrznymi (tj. dyrektywą ptasią). Rada powinna zatem podjąć decyzję w celu ustalenia stanowisk, które należy zająć w imieniu Unii na trzydziestym dziewiątym posiedzeniu Stałego Komitetu w odniesieniu do planowanego aktu.

Wniosek ten nie jest zgodny z obecnym stanem ochrony prawnej bernikli białolicej na mocy dyrektywy ptasiej, jako że gatunek ten nie jest wymieniony w jej załączniku II (gatunki, na które można polować). Gatunek ten jest wymieniony w załączniku I do dyrektywy ptasiej (tzn. gatunki wymagające wyznaczenia specjalnych obszarów ochrony).

W grudniu 2018 r., na siódmym posiedzeniu stron afrykańsko-eurazjatyckiego porozumienia w sprawie ptactwa wodnego (AEWA) przyjęto projekt planu zarządzania pojedynczym gatunkiem bernikli białolicej w celu wyeliminowania bardzo szybkiego wzrostu tej populacji, a w szczególności wynikających z tego problemów spowodowanych przez osobniki tego gatunku (szkody w rolnictwie i zagrożenia dla bezpieczeństwa lotniczego). Plan stwarza ramy wspierające proces decyzyjny w państwach zasięgu w odniesieniu do stosowania odstępstw, w tym systematyczną ocenę skumulowanych skutków odstępstw, monitorowanie stanu populacji, jak również zmiany sytuacji, jeśli chodzi o szkody w rolnictwie lub zagrożenia dla bezpieczeństwa lotniczego. Plan powinien również ułatwić dzielenie się informacjami i ewentualne koordynowanie środków stanowiących odstępstwo między państwami zasięgu, zwiększając ich skuteczność i pozwalając uniknąć niepożądanych skutków na poziomie lotów.