KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 22.6.2022 COM(2022) 294 final SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wykonywania uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych powierzonych Komisji na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/802 z dnia 11 maja 2016 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych (ujednolicenie)



SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I

RADY



w sprawie wykonywania uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych powierzonych Komisji na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/802 z dnia 11 maja 2016 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych (ujednolicenie)

1. WPROWADZENIE Dyrektywa Rady 1999/32/WE odnosząca się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych została kilkukrotnie zmieniona w istotnym zakresie, przy czym ostatnią zmianę w odniesieniu do zawartości siarki w paliwach żeglugowych wprowadzono dyrektywą 2012/33/UE z dnia 21 listopada 2012 r., która weszła w życie w dniu 17 grudnia 2012 r. i miała zostać transponowana do dnia 18 czerwca 2014 r. Aby zachować jasność i uzasadnienie stosowania dyrektywy Rady 1999/32/WE po wprowadzeniu różnych istotnych zmian, przepisy te skodyfikowano w ramach dyrektywy (UE) 2016/802 z dnia 11 maja 2016 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych (zwanej dalą „dyrektywą w sprawie zawartości siarki”). Najważniejszym celem dyrektywy w sprawie zawartości siarki jest ograniczenie szkodliwych skutków dla zdrowia i szkód w środowisku spowodowanych emisjami dwutlenku siarki (SO2), które powstają w wyniku spalania niektórych rodzajów paliw ciekłych. Kluczowym celem jest zapewnienie, aby UE zrealizowała założenia Zielonego Ładu oraz nakreślone w nim ambitne cele dotyczące eliminacji zanieczyszczeń ze wszystkich źródeł oraz mobilności zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju, uwzględniając działania podejmowane w sektorze morskim. Niezależnie od przepisów art. 3 i 4 dyrektywy w sprawie zawartości siarki, które regulują zawartość siarki w ciężkim oleju opałowym i olejach napędowych stosowanych w niektórych lądowych obiektach energetycznego spalania, dyrektywa reguluje obecnie przede wszystkim zawartość siarki w paliwach ciekłych stosowanych na statkach („paliwa żeglugowe”). Na mocy dyrektywy w sprawie zawartości siarki Komisja jest uprawniona, by – w przypadku gdy jest to uzasadnione w świetle postępu naukowo-technicznego w dziedzinie alternatywnych metod redukcji emisji oraz aby zapewnić ścisłą zgodność z odnośnymi instrumentami i normami przyjętymi przez Międzynarodową Organizację Morską (zwaną dalej „IMO”) – przyjąć akty delegowane w celu dostosowania, w razie potrzeby, wymienionych poniżej elementów tej dyrektywy: ·ZAŁĄCZNIK I: Równoważne wartości emisji dla metod redukcji emisji, o których mowa w art. 8 ust. 2 i art. 8 ust. 5 lit. a); ·ZAŁĄCZNIK II: Kryteria stosowania metod redukcji emisji, o których mowa w art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 5 lit. a); ·art. 2 (Definicje): oa) definicja „ciężkiego oleju opałowego” do zastosowań lądowych; oe) definicja klas „oleju napędowego żeglugowego” zgodnie z normą ISO 8217 z wyjątkiem odniesienia do zawartości siarki;

op) definicja „metody ASTM” jako metod ustanowionych w standardowych definicjach i specyfikacjach ropy naftowej i smarów opracowanych przez Amerykańskie Towarzystwo Testujące Materiały (American Society for Testing and Materials) w wydaniu z 1976 r.; ·art. 13 ust. 2 lit. b) pkt (i) dotyczący pobierania próbek paliwa żeglugowego przeznaczonego do spalenia na statku, w trakcie jego dostawy na statek, zgodnie z Wytycznymi w sprawie pobierania próbek paliwa celem określenia zgodności ze zmienionym załącznikiem VI do konwencji MARPOL przyjętej przez IMO oraz analizy zawartości siarki w tym paliwie; ·art. 13 ust. 3 dotyczący postępowania zgodnie z obowiązkową metodą odniesienia przyjętą w celu określenia zawartości siarki: ometodą ISO 8754 (2003) lub EN ISO 14596:2007 w przypadku wszystkich paliw oraz ouzupełnienie VI do załącznika VI do konwencji MARPOL w odniesieniu do paliwa żeglugowego dostarczonego na5 pokłady statków i na nich stosowanego. 2. PODSTAWA PRAWNA Niniejsze sprawozdanie jest wymagane na podstawie art. 16 ust. 2 dyrektywy w sprawie zawartości siarki. Zgodnie z tym przepisem Komisji powierzono uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych na okres pięciu lat, począwszy od 17 grudnia 2012 r. (tj. do 17 grudnia 2017 r.). Następnie uprawnienie to zostało przedłużone na kolejny okres pięciu lat. Komisja ma obowiązek sporządzić sprawozdanie dotyczące przekazania takich uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem drugiego okresu pięciu lat, tj. przed 17 grudnia 2022 r. Zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy w dniu 17 grudnia 2022 r. przekazanie uprawnień zostanie automatycznie przedłużone na kolejny okres pięciu lat, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed tą datą. Mimo że Komisja nie mogła dotrzymać terminu dziewięciu miesięcy, sprawozdanie przekazano Parlamentowi Europejskiemu i Radzie tak szybko, jak to było możliwe, aby zapewnić poszanowanie ich prerogatyw i trzymiesięcznego okresu wskazanego w art. 16 ust. 2 dyrektywy. 3. WYKONYWANIE PRZEKAZANYCH UPRAWNIEŃ Wykonywanie przekazanych uprawnień uznano i nadal uznaje się za niezbędne w celu dostosowywania kilku przepisów dyrektywy w sprawie zawartości siarki do postępu naukowego i technicznego. Komisja opracowała już sprawozdanie na temat takiego wykonywania uprawnień w 2017 r.

Ponadto 16 kwietnia 2018 r. Komisja przyjęła sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wdrażania i przestrzegania norm dotyczących zawartości siarki w paliwach żeglugowych, określonych w dyrektywie (UE) 2016/802, odnosząc się również do wykonywania przez nią uprawnień wykonawczych związanych z zakresem przekazanych uprawnień, mimo że tych drugich jeszcze nie wykonała. W rzeczywistości ze względu na pilną potrzebę zapewnienia jednolitego i gospodarnego egzekwowania zobowiązań wynikających z dyrektywy w sprawie zawartości siarki Komisja dokonała priorytetyzacji swoich uprawnień wykonawczych i opracowała: podstawę techniczną dla aktów wykonawczych w zakresie „metod pobierania próbek” paliw żeglugowych, definicję „próbki reprezentatywnej” i „częstotliwość pobierania próbek” paliw żeglugowych (na podstawie art. 13 ust. 4 dyrektywy w sprawie zawartości siarki). Podczas prac przygotowawczych nad wspomnianymi aktami Komisja przeprowadziła odpowiednie konsultacje z państwami członkowskimi i odpowiednimi zainteresowanymi stronami , w tym na szczeblu ekspertów, oraz skorzystała z pomocy technicznej Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego. W związku z tym 16 lutego 2015 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą (UE) 2015/253 ustanawiającą zasady dotyczące procedury pobierania próbek paliwa na statkach, kontroli dostawców oleju bunkrowego odpowiedzialnych za dostawę paliwa na statki oraz obowiązkową liczbę kontroli statków i badań próbek paliwa, które musi przeprowadzić rocznie państwo członkowskie, aby sprawdzić zawartość siarki w paliwach żeglugowych stosowanych na statkach, które pływają po wodach będących pod jego jurysdykcją. Do dnia dzisiejszego nie ma jednak wystarczających nowych informacji naukowych, które uzasadniałyby aktualizację – w drodze aktów delegowanych – odpowiednich artykułów dyrektywy w sprawie zawartości siarki i załączników do niej, które wymieniono w poprzedniej sekcji. Dlatego też nie uznano za stosowne aktualizowania standardów technicznych dla paliw kopalnych. Jest to również zgodne z celem UE, jakim jest zmniejszenie uzależnienia od paliw kopalnych w celu osiągnięcia strategicznej autonomii i neutralności klimatycznej. Podmioty odpowiedzialne – w tym Międzynarodowa Organizacja Morska – nie ustaliły żadnych konkretnych aktualizacji w odniesieniu do zakresu załącznika I dotyczącego równoważnych wartości emisji dla metod redukcji emisji stosowanych na statkach, ponieważ jedyne obowiązujące wymagania dotyczą zawartości siarki. Jeśli chodzi o sekcję załącznika II dotyczącą systemów oczyszczania gazów spalinowych, w wytycznych dotyczących systemów oczyszczania gazów spalinowych, o których mowa w rezolucji MEPC.184(59) przyjętej dnia 17 lipca 2009 r., IMO nie ustaliła żadnych konkretnych aktualizacji kryteriów dotyczących odprowadzanej wody. W związku z trwającymi w IMO pracami nad oceną i harmonizacją przepisów i wytycznych dotyczących odprowadzania wody z systemów oczyszczania gazów spalinowych do środowiska wodnego, w tym warunków i obszarów, wspomniane wytyczne mogą zostać w przyszłości odpowiednio zmienione. Jeśli chodzi o sekcję w załączniku II dotyczącą stosowania biopaliw jako alternatywnej metody zgodności i odpowiednich definicji określonych w dyrektywie 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, jedyną aktualizacją jest przyjęcie dyrektywy (UE) 2018/2001 (przekształcona dyrektywa w sprawie energii odnawialnej), która stanowi wersję przekształconą dyrektywy 2009/28/WE. W przekształconej dyrektywie w sprawie energii odnawialnej zaktualizowano definicję biopaliw, o której mowa w załączniku II do dyrektywy w sprawie zawartości siarki, choć wykorzystywanie biopaliw w sektorze morskim jest jeszcze na bardzo wczesnym etapie. Jednak wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie inicjatywy FuelEU Maritime, który jest częścią pakietu legislacyjnego „Gotowi na 55” przedstawionego przez Komisję Europejską w lipcu 2021 r., zawiera również odniesienia do nowych biopaliw oraz innych paliw bezemisyjnych i niskoemisyjnych. Przyjęcie przekształconej dyrektywy w sprawie energii odnawialnej i rozporządzenia w sprawie inicjatywy FuelEU Maritime może wymagać przeglądu definicji i innych istotnych aspektów dotyczących biopaliw w załączniku II do dyrektywy w sprawie zawartości siarki. Ponadto z uwagi na fakt, że w rozporządzeniu w sprawie inicjatywy FuelEU Maritime jako jedną z technologii bezemisyjnych w portach UE rozważa się zasilanie statków energią elektryczną z lądu w miejscu cumowania, zakres załącznika II może zostać w przyszłości rozszerzony. Ogólnie rzecz biorąc, doświadczenie w zakresie stosowania przepisów zawartych w załączniku II do dyrektywy jest obecnie ograniczone, w szczególności w odniesieniu do wykorzystania oparów skroplonego gazu ziemnego lub biopaliw jako metod redukcji emisji. Należy zatem odroczyć wszelkie związane z tym aktualizacje techniczne w drodze aktu delegowanego. Ponadto nie są dostępne żadne istotne aktualizacje definicji zawartych w art. 2 w odniesieniu do a) „ciężkiego oleju opałowego” do zastosowań lądowych; e) klas „oleju napędowego żeglugowego” zgodnie z normą ISO 8217 ani p) standardowych definicji i specyfikacji ropy naftowej i smarów opracowanych przez Amerykańskie Towarzystwo Testujące Materiały (American Society for Testing and Materials) w wydaniu z 1976 r. Do tej pory tylko kilka państw członkowskich zgłosiło odpowiednie aktualizacje w ramach procedury notyfikacyjnej na podstawie dyrektywy w sprawie przejrzystości na jednolitym rynku (dyrektywa (UE) 2015/1535).