W niektórych obszarach istnieje możliwość dalszej poprawy funkcjonowania ram nadzorczych. Z myślą o zaradzeniu niektórym ze zidentyfikowanych problemów autorzy sprawozdania przedstawili wykładnię ram prawnych, odnieśli się do bieżących dyskusji nad zmianami stosownego prawa Unii i zaproponowali sposoby ich odzwierciedlenia w działalności EBC. Na chwilę obecną Komisja nie uważa za konieczne zgłaszania propozycji poprawek do rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

Na podstawie analizy dokumentów i wywiadów z zainteresowanymi stronami Komisja wystawia ogólnie pozytywną ocenę stosowania rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz pierwszych lat działalności EBC w charakterze organu pełniącego funkcje nadzorcze. Na chwilę obecną zakończono wdrażanie i uruchomiono pierwszy filar unii bankowej, co przyniosło wymierne korzyści w postaci zapewnienia równych warunków działania i klimatu zaufania dzięki zintegrowaniu działań nadzorczych w odniesieniu do instytucji kredytowych.

Na mocy rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego Komisja zobowiązana jest dokonać szeroko zakrojonego przeglądu w zakresie ogólnego stosowania rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania potencjalnego wpływu na sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Niniejsze sprawozdanie zawiera krótką analizę głównych zagadnień związanych z rozporządzeniem w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego i stosowaniem tego rozporządzenia, a także listę najważniejszych ustaleń. Załączony do sprawozdania dokument roboczy Komisji daje pełniejszy wgląd w przedmiotowe kwestie. Ze względu na wczesny etap wdrażania Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego nie wszystkie kwestie wymienione w art. 32 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego określającym mandat Komisji do przeprowadzenia przeglądu mogły być omówione na jednakowym poziomie szczegółowości. Ze względu na wynikający z rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego zakres mandatu do przeprowadzenia przeglądu, niniejsze sprawozdanie dotyczy w głównej mierze ram legislacyjnych, instytucjonalnych i proceduralnych mechanizmu SSM. Komisja z zadowoleniem przyjmuje inne realizowane obecnie oceny, takie jak: program oceny sektora finansowego (FSAM) realizowany przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy, kontrole konwergencji z inicjatywy Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) oraz różnego rodzaju przeglądy dokonywane przez Europejski Trybunał Obrachunkowy, które stanowią uzupełnienie niniejszego sprawozdania i dzięki którym możliwe będzie dokonanie bardziej kompleksowej oceny Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, obejmującej wiele obszarów i wymiarów jego funkcjonowania.

Kryzys finansowy i kryzys zadłużeniowy, których doświadczano w UE w ciągu ostatniej dekady, pokazały, że niekompletne ramy gospodarczo-finansowe UE nie były wystarczające, aby zapobiec pojawianiu się niestabilnych strategii politycznych w latach dobrej koniunktury ani też umożliwić skuteczne amortyzowanie negatywnych wstrząsów podczas następującej po nich fazy korekty makroekonomicznej. W szczególności kryzys ujawnił występowanie niepożądanych powiązań między krajowymi sektorami bankowymi a ich państwami, tzw. „błędnego koła powiązań”. Unia bankowa powstała, aby przerwać to powiązanie i zapobiec wykorzystywaniu budżetów krajowych do ratowania banków znajdujących się w trudnej sytuacji.

EBC ustanowił również procedury konsultacyjne, mechanizmy zapewnienia sprawiedliwości proceduralnej oraz wewnętrzne mechanizmy odwoławcze, nadając im szczegółowe ramy. Komisja z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EBC wykracza poza swoje formalne obowiązki w zakresie rozwoju obszaru konsultacyjnego i zachęca EBC do korzystania z mechanizmów konsultacyjnych w dążeniu do dalszego ujednolicania zasad i praktyk. Zasady sprawiedliwości proceduralnej zdają się opierać na solidnych fundamentach. Za istotne uznano również to, że EBC, przy ustalaniu terminów lub oznaczaniu dokumentów jako poufnych, dąży do tego, aby nie ograniczać (w nieuzasadniony sposób) praw proceduralnych stron, których dotyczą jego decyzje.

Jeśli zaś chodzi o odpowiedzialność administracyjną, EBC podlega szczegółowym przeglądom uzupełniającym, które przeprowadzane są przez różne organy administracyjne w UE, a mianowicie Komisję, Europejski Trybunał Obrachunkowy, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) oraz Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. EBC udowodnił, że stosuje się do zaleceń wydanych na podstawie wyżej wymienionych przeglądów, o czym świadczy fakt, że odpowiednio modyfikuje wewnętrzne zasady czy wzory zachowań. Ponadto EBC aktywnie uczestniczy w działaniach nadzorczych prowadzonych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) w strefie euro oraz pełni kluczową rolę w programach FSAP, które są obecnie realizowane na szczeblu unijnym lub przez agencję wykonawczą. Celem przeglądu było również zbadanie skuteczności audytu zewnętrznego EBC, zważywszy że zakres mandatu przyznanego Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu do przeprowadzenia działań kontrolnych względem EBC należy rozpatrywać pod kątem ogólnych zasad dotyczących odpowiedzialności mających zastosowanie do EBC jako organu pełniącego funkcje nadzorcze, oraz biorąc pod uwagę fakt, że zakres mandatów przyznanych krajowym instytucjom kontrolnym wobec właściwych organów krajowych jest bardzo zróżnicowany. Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z postanowieniami TFUE EBC zobowiązany jest przekazać Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu wszelkie dokumenty lub informacje, które są niezbędne do realizacji zadań wynikających z przyznanego mu mandatu prawnego. Wskazane byłoby zawarcie przez EBC i Europejski Trybunał Obrachunkowy porozumienia międzyinstytucjonalnego w celu określenia sposobów i warunków wymiany informacji w kontekście umożliwienia Trybunałowi dostępu do wszystkich informacji niezbędnych do realizacji jego zadań kontrolnych.

EBC stosunkowo często otrzymuje wezwania od adresatów decyzji nadzorczych EBC do stawienia się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu zdania sprawozdania z powierzonych mu zadań, co pokazuje, że zasady odpowiedzialności systemu sądownictwa są stosowane w praktyce. Biorąc pod uwagę system pociągania do odpowiedzialności, któremu podlega EBC, oraz mandat Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczący oceny legalności decyzji podejmowanych przez EBC, EBC oferuje większe możliwości w zakresie przeglądu sądowego niż wiele spośród właściwych organów krajowych.

Przeprowadzenie szczegółowej oceny niektórych aspektów wchodzących w zakres przyznanego Komisji mandatu do przeprowadzenia przeglądu, wynikający z art. 32 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, nie było możliwe z tego względu, że na tym etapie nie zebrano jeszcze wystarczających informacji, aby wyciągnąć miarodajne wnioski. Przykładowo, z uwagi na brak zawartych uzgodnień o współpracy z państwami członkowskimi spoza strefy euro, nie jest możliwe zbadanie wpływu tych postanowień. Ponadto, co się tyczy potencjalnego wpływu na krajowe systemy bankowe, pomimo stwierdzenia pewnych zauważalnych tendencji, jest jeszcze zbyt wcześnie, aby jednoznacznie stwierdzić, że są one wynikiem wdrożenia Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz by ustalić inne potencjalne skutki dla struktur krajowych systemów bankowych. Wreszcie duże znaczenie dla zakresu mandatu do oceny skutków fiskalnych, jakie decyzje nadzorcze mogą mieć dla uczestniczących państw członkowskich, i wpływu zmian związanych z ustaleniami dotyczącymi finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji miało późniejsze ustanowienie Jednolitego Mechanizmu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, co wskazuje na potrzebę dokładniejszego przyjrzenia się tym uprawnieniom po zakończeniu przeglądu Jednolitego Mechanizmu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

W ramach tych pięciu obszarów tematycznych poruszanych jest szereg kwestii nadrzędnych, które są przedmiotem sprawozdania w ujęciu całościowym, co ma zapewnić ogólny wgląd w sposób funkcjonowania Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Dotyczą one zwłaszcza:

Organy decyzyjne EBC to Rada Prezesów i Zarząd. Rada Prezesów ponosi również ostateczną odpowiedzialność za decyzje podejmowane w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Jednakże w celu odzwierciedlenia szczególnych zadań Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego ustanowiono specjalne struktury (np. Rada ds. Nadzoru) i procedury (np. procedura braku sprzeciwu) nadzorcze, aby wesprzeć Radę Prezesów w realizacji zadań powierzonych EBC na mocy rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

Biorąc pod uwagę znaczącą liczbę decyzji oraz ich zróżnicowanie typologiczne, fakt, iż Rada ds. Nadzoru i Rada Prezesów czynnie uczestniczą w procesie podejmowana każdej decyzji, wydaje się w istotny sposób ograniczać ich zasoby, angażując przy tym wszystkie właściwe organy krajowe i krajowe banki centralne. Decyzje nadzorcze wykazują znaczące różnice pod względem złożoności, wpływu i znaczenia dla nadzorowanych podmiotów. Owo zróżnicowanie przejawia się zarówno w sposób całościowy, tzn. bez ujmowania w kategorie decyzyjne (np. porównanie decyzji w sprawie procesu przeglądu i oceny nadzorczej [Supervisory Review and Evaluation Process, SREP] i pozwoleń dotyczących instrumentów w kapitale podstawowym Tier I), jak i w obrębie jednej kategorii decyzyjnej (np. porównanie decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji w przypadku zarządu głównej spółki dominującej i decyzji w przedmiocie kompetencji i reputacji w zakresie zarządzania zintegrowaną spółką zależną). Różnic tych nie uwzględniono w procesie decyzyjnym, co doprowadziło do niewspółmiernego wykorzystania zasobów EBC w przypadku decyzji rutynowych lub mniej istotnych pod względem wpływu. Okoliczności te uniemożliwiły organom decyzyjnym EBC skupienie się na istotnych sprawach nadzorczych, powodując w wielu przypadkach konieczność zaangażowania, ze strony zarówno EBC, jak i właściwych organów krajowych, nadmiernych zasobów i wysiłków w celu przygotowania formalnego procesu decyzyjnego . Aby zaradzić temu problemowi, EBC usprawnił proces decyzyjny, wprowadzając odpowiednie szablony, procedury pisemne oraz mechanizm grupowania decyzji, a także ustanowił mechanizm delegowania kompetencji decyzyjnych w odniesieniu do niektórych rutynowych decyzji lub decyzji o ograniczonym potencjalnym wpływie. Wymaga jeszcze sprawdzenia kwestia, czy taki mechanizm delegowania zapewni odpowiednią równowagę między decyzjami podjętymi w oparciu o delegowanie uprawnień a decyzjami podejmowanymi bez takiego mechanizmu, oraz czy w ostatecznym rozrachunku doprowadzi to do lepszego wykorzystania zasobów.

Rozdzielenie funkcji nadzorczej i funkcji dotyczącej polityki pieniężnej

Aby zadania nadzorcze EBC nie kolidowały z zadaniami w zakresie polityki pieniężnej oraz wszelkimi innymi zadaniami wykonywanymi przez EBC, rozporządzenie w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego wprowadza wymóg rozdziału funkcji związanej z polityką pieniężną od funkcji nadzorczej.

EBC spełnił ten wymóg wdrażając szereg zasad proceduralnych: organizacyjne oddzielenie personelu, wprowadzenie oddzielnych procedur w zakresie organizowania spotkań i procesu decyzyjnego dla Rady Prezesów, rozdział funkcji w zakresie hierarchii służbowej, jak również odpowiednie zasady poufności i zasady zapobiegania konfliktom interesów. Większość pracowników wykonujących zadania nadzorcze pełni swoje obowiązki w wydzielonych organizacyjnie działach, podlega służbowo Radzie ds. Nadzoru w sposób jednoznaczny oraz przestrzega ścisłych zasad poufności. Niektóre usługi, takie jak usługi prawne, audyt wewnętrzny czy zasoby ludzkie są „współdzielone” przez te dwie przedmiotowe funkcje. Nie narusza to zasady rozdziału, gdyż powyższe usługi mają charakter wyłącznie funkcji wspierających. Jednakże w przypadku gdy takie współdzielone usługi obejmują usługi doradcze o kluczowym znaczeniu dla polityki decyzyjnej EBC, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających.

Prace przygotowawcze do zadań makroostrożnościowych powierzonych EBC na mocy rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego wykonywane są przez dział EBC ds. stabilności finansowej, który zajmuje się realizacją zarówno zadań nadzorczych, jak i innych zadań przydzielonych EBC. Szczegółowa procedura umożliwiająca podejmowanie decyzji w zakresie polityki makroostrożnościowej na podstawie art. 5 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego przyznaje Radzie Prezesów szersze kompetencje na wszystkich etapach procesu decyzyjnego niż w zakresie podejmowania decyzji dotyczących nadzoru mikroostrożnościowego. Mimo iż decyzja EBC o wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej i możliwości własnego działu w celu usprawnienia procesu realizacji nowych zadań nadzorczych w zakresie uprawnień makroostrożnościowych jest zrozumiała, ważne jest, aby EBC zapewnił odpowiednie zaangażowanie ze strony Rady ds. Nadzoru w proces decyzyjny oraz zadbał o to, aby wszystkie decyzje podejmowane zgodnie z art. 5 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oparte były na kompletnym projekcie decyzji przedłożonym przez Radę ds. Nadzoru.

Podział zadań i obowiązków między EBC a właściwymi organami krajowymi

Pod względem struktur systemowych Jednolity Mechanizm Nadzorczy składa się z EBC, któremu powierzane są centralnie zadania związane z ogólnym funkcjonowaniem i sprawnością systemu, oraz właściwych organów krajowych, które działają w ramach struktur zdecentralizowanych. Rozporządzenie w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego wprowadza jasny podział obowiązków. Na mocy tego rozporządzenia właściwym organom krajowych powierza się wykonanie zadań polegających na wspieraniu EBC we wszystkich działaniach nadzorczych oraz główną odpowiedzialność za nadzór nad mniej istotnymi instytucjami. EBC, przy wsparciu właściwych organów krajowych, sprawuje bezpośredni nadzór nad istotnymi instytucjami, podejmuje decyzje w sprawie wspólnych procedur, nadzoruje spójność działań nadzorczych prowadzonych przez właściwe organy krajowe wobec mniej istotnych instytucji oraz udziela instrukcji właściwym organom krajowym, a także może przejąć bezpośredni nadzór nad mniej istotnymi instytucjami.

Wydaje się, że taki podział zadań i obowiązków dobrze sprawdza się w praktyce, umożliwiając EBC zwiększenie posiadanej wiedzy specjalistycznej i doświadczenia w ramach intensywnych kontaktów z właściwymi organami krajowymi. W przypadku właściwych organów krajowych podział ten umożliwia poszerzenie wiedzy specjalistycznej wskutek bardziej intensywnych kontaktów z innymi właściwymi organami krajowymi oraz EBC. Na obecnym etapie realizacji Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego można stwierdzić, że podział obowiązków między EBC a właściwymi organami krajowymi wydaje się być ogólnie zrównoważony.

Mimo że brak jest przesłanek wskazujących na istnienie konfliktu lub zamiar ingerencji ze strony EBC, niektóre właściwe organy krajowe zgłaszają obawy co do roli, jaką EBC pełni w stosunku do mniej istotnych instytucji. Właściwe organy krajowe, o których mowa powyżej, domagają się większej przewidywalności w zakresie potencjalnego wpływu EBC na nadzór nad mniej istotnymi instytucjami, bądź możliwości przejęcia przez EBC takiego nadzoru. Domyślnie nadzór nad mniej istotnymi instytucjami sprawują właściwe organy krajowe, natomiast EBC przysługuje prawo do przejęcia nadzoru nad mniej istotnymi instytucjami, jeśli zajdą wystarczające i konieczne przesłanki do odstąpienia od tej zasady. Jednakże przepisy rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, nakładające na EBC obowiązki wobec mniej istotnych instytucji, należy interpretować w ten sposób, że zapewniają EBC wystarczającą swobodę do interwencji w zakresie niezbędnym do realizacji powierzonych mu zadań. Na tej podstawie można stwierdzić, że możliwość wydawania wytycznych i instrukcji właściwym organom krajowym jest dla EBC kluczowym narzędziem w zapewnianiu spójnego i skutecznego wdrożenia procedur nadzoru ostrożnościowego w całej unii bankowej. Niemniej ważna w tym kontekście jest zdolność EBC do przejęcia nadzoru nad mniej istotnymi instytucjami w zakresie niezbędnym do zapewnienia konsekwentnego stosowania wysokich standardów nadzorczych. Nie należy dodatkowo ograniczać swobody EBC w korzystaniu z tych narzędzi.

Pojawiają się wątpliwości odnośnie do pozostałych kompetencji właściwych organów krajowych oraz możliwego sposobu ich wykorzystania w celu obejścia zasad podziału obowiązków w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Ostatnie zmiany strukturalne rynku pokazują tendencję grup z państw trzecich do rozwijania coraz bardziej złożonych struktur w ramach Unii, aby uwolnić się od konieczności podlegania nadzorowi EBC. Przykładowo EBC nie posiada uprawnień nadzorczych wobec firm inwestycyjnych lub unijnych oddziałów instytucji mających siedzibę w państwach trzecich, co stanowi o istotnej luce w jego ogólnym mandacie i może skutkować arbitrażem regulacyjnym i nadzorczym. Szczególną obawę wzbudzają największe firmy inwestycyjne, które świadczą kluczowe usługi rynku hurtowego i bankowości inwestycyjnej w całej UE i których działalność ma „parabankowy” charakter. Firmy te stanowią oczywiste ryzyko dla stabilności finansowej z uwagi na ich wielkość i wzajemne powiązania. Dlatego też podlegają one zasadniczo tym samym obowiązkom co instytucje kredytowe. Niekoniecznie jednak działania w zakresie przyznawania im zezwoleń i sprawowania nadzoru nad nimi realizowane są przez te same organy co w przypadku instytucji kredytowych, co może stwarzać nierówne warunki działania odnośnie do stosowania dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych (CRD) oraz rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych (CRR). Trwające obecnie przeglądy przepisów CRD i CRR oraz zastosowania podejścia ostrożnościowego wobec firm inwestycyjnych mogą stanowić dobrą okazję do analizy tego aspektu.

Ocena Komisji potwierdza, że zobowiązanie EBC do stosowania ustawodawstwa krajowego transponującego odpowiednie dyrektywy oraz jego zdolność do nabywania konkretnych uprawnień na podstawie takiego ustawodawstwa krajowego ma charakter specyficzny. Tak bezprecedensowa sytuacja wymaga ustanowienia jasnych i zrozumiałych zasad postępowania. Należy zatem podkreślić, że uprawnienia nadzorcze EBC, wynikające z rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, powinny być interpretowane na tyle szeroko, aby obejmowały uprawnienia przyznane organom krajowym na mocy prawa krajowego w zakresie sprawowania funkcji nadzorczych na podstawie dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych oraz rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych w odniesieniu do instytucji kredytowych. W związku z tym, że uprawnienia EBC mogą być wykonywane tylko w granicach powierzonych mu zadań, należy ustalić, indywidualnie dla każdego przypadku, czy konkretne uprawnienie przyznawane na mocy prawa krajowego mieści się w granicach zadań powierzonych EBC. Zważywszy że tego rodzaju analiza pojedynczych przypadków jest czasochłonna i nie zawsze przewidywalna, zaleca się wyraźne sprecyzowanie zakresu uprawnień nadzorczych w treści przyszłego prawa UE w formie bezpośrednio obowiązujących przepisów.

B. Narzędzia nadzorcze

W celu wykonania powierzonych mu zadań nadzorczych EBC opracował i zastosował szereg kluczowych narzędzi nadzorczych w oparciu o uprawnienia przyznane mu na mocy rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. W tej części dokonano podsumowania ustaleń Komisji w zakresie tychże narzędzi oraz dokonano oceny ich przydatności dla EBC w realizacji powierzonych mu zadań nadzorczych.

Kategoryzacja nadzorowanych podmiotów

W celu dokładnego zdefiniowania funkcji pełnionych przez EBC oraz właściwe organy krajowe w odniesieniu do każdego z nadzorowanych podmiotów, EBC określa, czy dany podmiot należy zakwalifikować do istotnych czy mniej istotnych instytucji w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Mimo że punktem wyjściowym dla powyższych działań, podejmowanych na podstawie rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, jest klasyfikacja w oparciu o kryteria ilościowe, EBC bierze również pod uwagę możliwość wystąpienia „szczególnych okoliczności”, które uzasadniają brak konieczności stosowania się do tych kryteriów. Mimo że EBC decydował się na odstąpienie od tych kryteriów jedynie w wyjątkowych przypadkach, wykazano potrzebę większej przejrzystości w zakresie przesłanek do decyzji o ponownej klasyfikacji.

EBC wykorzystuje często dalsze podklasyfikacje nadzorowanych podmiotów w różnych celach, np. ustalając poziom własnego zaangażowania, sprawując bieżący nadzór, stosując zasady proporcjonalności, analizę porównawczą w ramach grupy konkurencyjnej, ustalając zakres informacji, które mają być przekazane właściwym organom krajowym itp. EBC stosuje takie klasyfikacje w celu zapewnienia równych szans konkurującym ze sobą instytucjom o podobnym profilu działalności oraz aby usprawnić organizacyjnie własne funkcjonowanie. Jednakże w niektórych przypadkach wzajemne powiązania między różnymi systemami klasyfikacyjnymi oraz ich znaczenie dla poszczególnych działań nadzorczych nie dają się opisać przy pomocy prostych reguł. Zaleca się zatem, aby EBC poprawił komunikację odnośnie do metodyki leżącej u podstaw tychże klasyfikacji oraz skutków przypisania danej kategorii w kontekście działań nadzorczych.

Wspólne zespoły nadzorcze

Wspólne zespoły nadzorcze to kluczowy element Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego; przy ich pomocy EBC może wykorzystać wiedzę specjalistyczną personelu właściwych organów krajowych w celu realizacji własnych obowiązków nadzorczych w ramach nadzoru bezpośredniego nad istotnymi instytucjami. Zespoły te odpowiadają za bieżący nadzór nad istotnymi instytucjami, a do ich obowiązków należy wdrażanie zadań, o których mowa w programie oceny nadzorczej (Supervisory Examination Programme), koordynacja działań kontrolnych na miejscu oraz utrzymywanie kontaktów z właściwymi organami krajowymi.