3.2.1

EKES odnotowuje przedstawione w zielonej księdze kwestie do rozważenia związane z dalszą poprawą zarządzania rybołówstwem w UE i pragnie poczynić następujące ogólne uwagi: 3.2.1.1 Z myślą o optymalnym wykorzystaniu zasobów EKES popiera zamiar osiągnięcia do 2015 r. zgodności zarządzania zasobami z celami dotyczącymi maksymalnego zrównoważonego połowu (MSY), ale stosowania w późniejszym okresie bardziej zachowawczego celu zarządzania wiążącego się z mniejszym ryzykiem wyniszczenia stad i zapewniającego większą rentowność rybołówstwa. Dotyczy to także połowów mieszanych, z zastosowaniem bardziej elastycznych rozwiązań pozwalających uniknąć szkód gospodarczych i społecznych. Ponadto Komitet popiera całkowite, stopniowe wyeliminowanie odrzutów. 3.2.1.2 EKES chciałby przestrzec przed wszelkim pośpiesznym kwestionowaniem sposobu zarządzania zasobami opartego na systemie całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC) oraz kwot. Pomimo jego wad systemu tego nie da się łatwo zastąpić. Inne możliwości polegające na preferowaniu zarządzania opartego na kontroli nakładu połowowego lub też na wprowadzeniu praw połowowych nie mogłyby zostać wprowadzone bez uprzedniego przeprowadzenia rygorystycznej analizy oddziaływania społeczno-gospodarczego, w której ustalono by, czy uzasadniona jest ewentualna zmiana podstawy zarządzania zasobami. 3.2.1.3 Ponadto Komitet chciałby przypomnieć, że jeśli ograniczenie nakładu połowowego miałoby oznaczać wprowadzenie limitów dotyczących liczby dni przeznaczanych na działalność połowową, to wprowadzenie takiego systemu miałoby niemożliwe do przyjęcia wady, gdyż naraziłoby pracowników na występowanie okresów nadmiernego obciążenia pracą mogących prowadzić do przemęczenia i w rezultacie zagrożenia wypadkami. 3.2.1.4 Z drugiej strony EKES pragnie wyrazić swe zastrzeżenia co do przydzielania praw połowowych w przypadku, gdyby były one wykorzystywane w celach komercyjnych, jako że zasoby rybne są zasadniczo własnością całego społeczeństwa. Można byłoby przewidzieć przekazywanie praw połowowych w systemie rocznym lub wieloletnim, o ile zasada zarządzania kwotami przez władze publiczne nie zostałaby podważona. Dostęp do zasobów mógłby być ustalany z uwzględnieniem uwarunkowań lokalnych w oparciu o kryteria ekologiczne i społeczne. Jeśli chodzi o przekazywalne prawa połowowe, indywidualne lub grupowe, nie można w żadnym przypadku dopuścić do tego, by nabrały one charakteru trwałego lub stały się przedmiotem handlu spekulacyjnego. 3.2.1.5 Połowy ryb wykraczające poza kwoty mogłyby zatem być odejmowane od kwot na rok następny, a zysk ze sprzedaży tych towarów powinien trafiać do innych podmiotów sektora połowów, które zgodziłyby się odstąpić część swej własnej kwoty, tak by wielkość połowu wykraczająca poza przydział została uwzględniona. 3.2.1.6 Jeśli chodzi o zasadę względnej stabilności, EKES sądzi, że powinna ona pozostać jedną z podwalin WPRyb. Komitet dostrzega jednak, że trzeba uaktualnić tę zasadę, aby wziąć pod uwagę zmiany, jakie nastąpiły od czasu jej wprowadzenia w 1983 r. Każde dostosowanie tego systemu powinno być przedmiotem negocjacji między państwami członkowskimi. Społecznościom lokalnym i regionalnym można byłoby przyznać uprzywilejowany dostęp w oparciu o kryteria społeczne i ekologiczne. 3.2.1.7 Należy popierać włączenie WPRyb do zintegrowanej polityki morskiej. EKES sugeruje, by oficjalnie uznać prawo sektorów połowów i akwakultury do uczestniczenia w konsultacjach dotyczących morskiego planowania przestrzennego oraz by w przyszłej WPRyb przewidzieć mechanizmy rekompensat dla przedsiębiorstw rybackich i ich pracowników w przypadku utraty możliwości połowów. Chodzi w szczególności o promowanie szkoleń zawodowych – lub nawet tworzenia zintegrowanych cyklów szkoleniowych – oraz nabywania całościowej wiedzy o środowisku morskim, tak by sprzyjać tworzeniu stabilnego zatrudnienia i przekwalifikowywaniu się w ramach ugrupowań przedsiębiorstw sektora morskiego. 3.2.1.8 Należy przeznaczyć większe środki na badania naukowe w celu poprawy wiedzy o środowisku morskim; trzeba także w większym stopniu doceniać wiedzę rybaków. 3.2.1.9 EKES odnotowuje, że cele WPRyb w zakresie wsparcia finansowego nie zostały osiągnięte. Nadal należy dążyć do realizowania celu nadania rozwojowi gospodarczemu zrównoważonego charakteru, pod warunkiem że organizacja rynku zostanie poddana dogłębnemu przeglądowi. Ponadto należy wykorzystać środki pomocy publicznej, aby wesprzeć przejście europejskiego sektora gospodarki rybnej i przetwórstwa do zrównoważonego rybołówstwa, co oznacza również branie pod uwagę społeczno-gospodarczych konsekwencji procesów restrukturyzacyjnych. Wreszcie EKES popiera ustanowienie silnych zależności między przyznawaniem finansowania wspólnotowego a realizacją strategicznych celów przez państwa członkowskie.