Państwa członkowskie, które chciały wprowadzić fakultatywne zabezpieczenia, były gotowe ograniczyć je do minimum i określić w specyfikacjach technicznych technologie, które można stosować, oraz miejsce i rozmiar zabezpieczeń. Zostaną one określone w przyszłej decyzji wykonawczej Komisji.

Jednym z głównych powodów zastosowania tego podejścia był fakt, że specyfikacje techniczne przyjęte w 2009 r. wymagają, aby karta była wykonana z plastiku (jak karta kredytowa). Specyfikacje techniczne nie określają jednak dokładnie, jaki rodzaj plastiku ma być wykorzystany. Na rynku dostępne są różne rodzaje plastiku, przy czym najbardziej odpowiednim z nich jest poliwęglan. Obecnie wszystkie karty składają się z kilku warstw wykonanych z różnych rodzajów plastiku, chociaż w większości przypadków używa się poliwęglanu. Technologie produkcji poszczególnych rodzajów plastiku stosowane w poszczególnych państwach członkowskich są także różne. Zakres technik wykorzystywanych do wytwarzania kart oznacza, że nie wszystkie zaproponowane zabezpieczenia mogą zostać przyjęte. Ponieważ nowy dokument pobytowy nie powinien wiązać się z dodatkowymi kosztami, dalsze dążenie do pełnej harmonizacji było niemożliwe.

Z punktu widzenia Komisji ten „nowy początek” stał się również szansą na rozważenie możliwości wprowadzenia jednolitego i zharmonizowanego wzoru oraz zapewnienia, by wszystkie dokumenty pobytowe były zabezpieczone w tym samym najwyższym stopniu. Pozwoliłoby to funkcjonariuszom straży granicznej i innym urzędnikom na rozpoznawanie dokumentów pobytowych na pierwszy rzut oka.

Prace nad nowym wzorem i zabezpieczeniami rozpoczęły się w 2010 r., kiedy utworzono podgrupę komitetu powołanego na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1683/95 („komitet art. 6”) do prac nad tym zagadnieniem.

Komisja przychyla się do wprowadzenia jednolitego wzoru dokumentu pobytowego, tak jak w przypadku naklejki wizowej. Oznaczałoby to, że wszystkie państwa członkowskie przyjmują ten sam rodzaj karty, wzór i te same zabezpieczenia. Biorąc pod uwagę osiągnięcia techniczne wprowadzone w niektórych państwach członkowskich w obszarze elektronicznej administracji rządowej za właściwe uznano wyrażenie zgody na dodanie mikroprocesora stykowego na potrzeby elektronicznej administracji rządowej w przypadku tych państw członkowskich, które chciałyby zapewnić obywatelom państw trzecich przywileje, które przysługują ich własnym obywatelom, przy jednoczesnym uznaniu, że może to doprowadzić do pewnej „niejednolitości” wzoru.

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 380/2008, ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich. Ze względu na wprowadzenie elementów biometrycznych (wizerunek twarzy oraz odciski palców) zniesiono dokument pobytowy w postaci naklejki, a od 20 maja 2011 r. dopuszczalne są jedynie dokumenty pobytowe w formie karty. W trakcie negocjacji zmian z 2008 r. do rozporządzenia, w następstwie których wprowadzono identyfikatory biometryczne w postaci mikroprocesora bezstykowego w dokumencie pobytowym, niektóre państwa członkowskie wyraziły życzenie, aby wbudować dodatkowy mikroprocesor stykowy na potrzeby organów krajowych w usługach elektronicznej administracji rządowej. Zaakceptowano to rozwiązanie, jak również – fakultatywne wykorzystanie dodatkowych (krajowych) zabezpieczeń.

Konsekwencje finansowe jedynie dla niektórych państw członkowskich oznaczały, że osiągnięto rozwiązanie kompromisowe. Oznaczało to utrzymanie możliwości wprowadzania dodatkowych fakultatywnych zabezpieczeń, ale z ograniczeniem wykazu do minimalnego możliwego poziomu, w zależności od wpływu zabezpieczeń na jednolity wygląd, w szczególności strony przedniej Ponadto specyfikacje techniczne (rodzaj materiału oraz technologie do zastosowania, miejsce i rozmiar zabezpieczeń itp.) zostaną uściślone, tak aby rozbieżne interpretacje nie były już możliwe. Takie rozwiązanie powinno ujednolicić wygląd karty, co jest istotne dla jej jednolitości i rozpoznawalności dla funkcjonariuszy straży granicznej.

W toku dyskusji stało się jasne, że państwa członkowskie nie przychylają się do pomysłu wprowadzenia w pełni zharmonizowanego dokumentu. Państwa członkowskie nalegały na utrzymanie wykazu „zaktualizowanych” dodatkowych zabezpieczeń, które można włączyć w razie potrzeby do wspólnego jednolitego wzoru. Ze względu na różne obowiązujące procedury wytwarzania państwa członkowskie nie chciały wprowadzać modyfikacji do swoich systemów i wolały nadal korzystać ze wspólnej „jednolitej” karty o podwyższonym poziomie zabezpieczeń oraz zaktualizowanego wykazu fakultatywnych (krajowych) zabezpieczeń. „Jednolitość” oznacza jedynie jednolity wzór oraz pewne standardowe zabezpieczenia, do których można dodać fakultatywne zabezpieczenia krajowe.

Podgrupa komitetu art. 6 opracowała dokument zawierający wszystkie wymogi, określający wszystkie pożądane udoskonalenia, które można wprowadzić do nowego wzoru. Państwa członkowskie zgodziły się skontaktować ze swoimi dostawcami i przedstawić propozycje. Następnie wybrały preferowany wzór i wspólne zabezpieczenia, które mają zostać wbudowane do nowego dokumentu pobytowego. Jednym z wymogów było to, aby nowy wzór nie pociągał za sobą nowych kosztów.

Aby zapewnić stosowanie jednolitego wzoru dokumentu pobytowego w taki sam sposób we wszystkich państwach członkowskich, wzór określono w rozporządzeniu. Niniejszy wniosek stanowi zmianę tego rozporządzenia, a zatem musi przyjąć formę rozporządzenia. Jeżeli chodzi o treść, inicjatywa ta jest ograniczona do poprawy istniejącego rozporządzenia. Służy ona osiągnięciu celu polityki, jakim jest zwalczanie nielegalnej migracji poprzez utrudnienie podrabiania lub przerabiania dokumentów. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą proporcjonalności.

Artykuł 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że treść i forma działania UE nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatów. Forma wybrana dla tego działania musi zatem umożliwić osiągnięcie celów wniosku i jego wprowadzenie w życie w możliwie najskuteczniejszy sposób.

W tym wypadku istnieją jednak argumenty przemawiające za odstąpieniem od tej zasady. Główne zmiany będą miały zastosowanie do decyzji wykonawczej Komisji określającej objęte tajemnicą specyfikacje techniczne na potrzeby wytwarzania nowych dokumentów pobytowych. Nie wprowadza się istotnych zmian do części normatywnej zaproponowanego rozporządzenia; zastępuje się jedynie załącznik w celu określenia nowego wzoru. Nowe przepisy powinny zostać przyjęte jak najszybciej, ponieważ oszuści podejmują działania z wyprzedzeniem, a dokument pobytowy powinien być wyposażony w lepsze zabezpieczenia. Ponadto niniejsze rozporządzenie ma ograniczone znaczenie dla ogółu społeczeństwa, w przeciwieństwie do innych przepisów w dziedzinie polityki wizowej, takich jak przepisy kodeksu wizowego.

Co do zasady po trzeciej znaczącej zmianie należy przekształcić rozporządzenie.

W artykule tym określono, że załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 należy zastąpić nowym załącznikiem zawierającym obraz i ogólny opis nowego dokumentu pobytowego.

Rozporządzenie (WE) nr 1030/2002 stanowi część dorobku Schengen, mającego zastosowanie do Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu na podstawie odpowiednich układów o stowarzyszeniu. Proponowana zmiana powinna mieć zastosowanie również do tych krajów stowarzyszonych.

Zgodnie z art. 4a akapit pierwszy Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatów, postanowienia tego protokołu mają zastosowanie także w odniesieniu do środków zaproponowanych lub przyjętych zgodnie z częścią trzecią tytuł V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zmieniających obowiązujące środki, którymi państwa te są związane. Zjednoczone Królestwo i Irlandia są związane rozporządzeniem (WE) nr 1030/2002, które ma zostać zmienione niniejszym wnioskiem. Zatem zastosowanie mają postanowienia protokołu nr 21. Oznacza to, że Zjednoczone Królestwo i Irlandia nie uczestniczą w przyjęciu proponowanego rozporządzenia (art. 1 protokołu nr 21). Na podstawie art. 3 Protokołu nr 21 mogą jednak zawiadomić Radę w terminie trzech miesięcy od przedstawienia wniosku o zamiarze uczestnictwa w przyjęciu i stosowaniu tego środka.

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie będzie nim związana ani go nie stosuje. Zważywszy, że niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania ma obowiązek podjąć w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia przez Radę niniejszego rozporządzenia decyzję, czy dokona jego transpozycji do swojego prawa krajowego.

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. a),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 określa jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich.

(2)Jednolity wzór dokumentów pobytowych, który był wykorzystywany w swojej obecnej postaci od 1997 r., należy uznać za zagrożony w świetle poważnych przypadków fałszowania i oszustw.

(3)W związku z tym należy wprowadzić nowy wspólny wzór dokumentu pobytowego, wyposażony w nowoczesne zabezpieczenia, w celu zapewnienia większego bezpieczeństwa i zapobiegania fałszerstwom.

(4)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani nie ma ono do niej zastosowania. Zważywszy, że niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Parlament Europejski i Radę niniejszego rozporządzenia decyzję, czy dokona jego wdrożenia do swojego prawa krajowego.

(5)[Zgodnie z art. 1 i 2 oraz art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, te państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie są nim związane ani go nie stosują.]

(6)[Zgodnie z art. 1 i 2 oraz art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związane ani go nie stosuje.]

(7)[Zgodnie z art. 1 i 2 oraz art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje.]

(8)[Zgodnie z art. 3 i art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, wspomniane państwa członkowskie powiadomiły o zamiarze uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.]

(9)[Zgodnie z art. 3 oraz art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo powiadomiło (pismem z dnia ...) o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.]

(10)[Zgodnie z art. 3 i art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Irlandia powiadomiła (pismem z dnia ...) o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.]

(11)Niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany odpowiednio w rozumieniu art. 3 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2003 r., art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2005 r. oraz art. 4 ust. 1 Aktu przystąpienia z 2011 r.

(12)W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzenie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji Rady 1999/437/WE.