PL   PL 
 
 
 KOMISJA  
EUROPEJSKA   
Bruksela, dnia 13.4.2022 r.  
SWD(2022) 116 final  
 
DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI  
 
STRESZCZENIE SPRAWOZDANIA Z OCENY SKUTKÓW  
 
w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych w odniesieniu do produktów 
rzemieślniczych i przemysłowych  
Towarzyszący dokumentowi:  
wniosek dotyczący ROZPORZĄDZENIA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY  
w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych w odniesieniu do produktów 
rzemieślniczych i przemysłowych, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu 
Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i (UE) 2019/1753 oraz decyzję Rady (UE) 
2019/1754  
{COM(2022)  174 final}  - {SEC (2022)  193 final}  - {SWD(2022)  114 final}  -
 {SWD(2022)  115 final}   
 
1 
 Streszczenie oceny skutków  
Ocena skutków wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego  i Rady w sprawie 
ochrony oznaczeń geograficznych  w odniesieniu do produktów rzemieślniczych  i przemysłowych  
A. Zasadność działań  
Dlaczego należy podjąć działania? Na czym polega problem?  
Na poziomie UE ustanowiono specjalną lub sui generis  ochronę oznaczeń geograficznych (OG)  
w odniesieniu do win, napojów spirytusowych, win aromatyzowanych, jak również produktów 
rolnych  i środków spożywczych. Jednak obecnie na poziomie UE nie istnieje zharmonizowana ani 
jednolita ochrona oznaczeń geograficznych  w odniesieniu do produktów rzemieślnic zych  
i przemysłowych. Szesnaście państw członkowskich UE posiada krajowe systemy oznaczeń 
geograficznych sui generis  obejmujące produkty rzemieślnicze  i przemysłowe. Systemy te różnią 
się pod względem ochrony, administracji  i opłat, a także nie zapewniają producentom ochrony 
poza terytorium danego kraju . W innych państwach członkowskich nie ma na poziomie krajowym 
systemów ochrony oznaczeń geograficznych produktów rzemieślniczych  i przemysłowych  
i stosuje się  w nich przepisy  o ochronie konsumentów lub znaki  towarowe. Gdy producenci 
produktów rzemieślniczych  i przemysłowych starają się  o ochronę na terenie UE, muszą to 
uczynić  w każdym państwie członkowskim oddzielnie, zgodnie  z możliwościami dostępnymi na 
poziomie krajowym. Taka sytuacja może zniechęcać do i nwestowania  w tradycyjne rzemiosło w 
UE, powodując wzrost kosztów  i brak pewności prawa dla producentów.  
Brak ochrony produktów rzemieślniczych  i przemysłowych na poziomie UE nie jest jednak tylko 
kwestią wewnętrzną . W listopadzie 2019  r. UE przystąpiła do  Aktu genewskiego Porozumienia 
lizbońskiego  w sprawie nazw pochodzenia  i oznaczeń geograficznych, traktatu zarządzanego przez 
Światową Organizację Własności Intelektualnej. Akt genewski zapewnia środki umożliwiające 
uzyskanie ochrony oznaczeń geograficznyc h niezależnie od charakteru towarów, których dotyczą,  
w tym rękodzieła  i produktów przemysłowych. Chociaż UE powinna wypełnić swoje 
zobowiązania międzynarodowe wynikające  z aktu genewskiego  i ustanowić system ochrony 
produktów rzemieślniczych  i przemysłowy ch na poziomie UE, można to osiągnąć na różne 
sposoby  i należy ustalić, która metoda jest najbardziej racjonalna pod względem kosztów.  
Komisja zapowiedziała  w swoim komunikacie  z 25 listopada 2020  r. zatytułowanym „Pełne 
wykorzystanie potencjału innowacyjnego UE – Plan działania  w zakresie własności intelektualnej 
wspierający odbudowę  i odporność UE” ( COM(2020) 760 final ), że rozważy możliwość 
stworzenia na poziomie UE systemu ochrony oznaczeń geograficznych dla produktów nierolnych.  
Inicjatywa t a ma na celu rozwiązanie przede wszystkim dwóch głównych problemów. Pierwszy  
problem dotyczy ograniczeń ochrony międzynarodowej produktów rzemieślniczych  
i przemysłowych objętych oznaczeniem geograficznym . W sytuacji braku ochrony na poziomie 
UE Unia nie m oże zapewnić ochrony  w państwach trzecich dotyczącej oznaczeń geograficznych 
produktów rzemieślniczych  i przemysłowych pochodzących z UE, wykorzystując porozumienie 
lizbońskie/akt genewski, ponieważ wymagałoby to rejestracji na poziomie UE. UE musi również  
odmawiać ochrony oznaczeń geograficznych produktów rzemieślniczych  i przemysłowych 
pochodzących  z państw trzecich, ponieważ na poziomie UE nie ma możliwości zapewnienia takiej 
ochrony. Ponadto UE nie może objąć ochroną oznaczeń geograficznych produktów 
rzemieślniczych  i przemysłowych  w ramach dwustronnych umów handlowych poprzez włączenie 
oznaczeń geograficznych produktów rzemieślniczych  i przemysłowych do wykazu oznaczeń 
geograficznych, które mają być chronione na mocy takich umów. Drugi  problem dotyczy u traty 
możliwości rozwoju przez europejskich producentów produktów rzemieślniczych  
i przemysłowych. Ponieważ w UE istnieje wiele różnych sposobów zapewnienia ochrony (unijny 
znak towarowy, unijny znak wspólny,  w stosownych przypadkach krajowe prawa do oznac zeń 
 
2 
 geograficznych, krajowe znaki wspólne, krajowe znaki certyfikujące), producentom trudno jest ją 
uzyskać  i wyegzekwować. Rozbieżności między różnymi sposobami zapewnienia ochrony 
powodują, że uzyskanie jej jest skomplikowane  i kosztowne,  a w rezultacie niewykonalne dla 
typowej grupy małych przedsiębiorstw wytwarzających produkty rzemieślnicze  i przemysłowe. 
Ponadto różnorodność  i rozbieżność inicjatyw krajowych skutkuje brakiem pewności prawa dla 
producentów, może wprowadzać konsumentów  w błąd, osłabiać handel wewnątrzunijny oraz 
stwarzać pole do nadużyć związanych  z niezgodnym  z przepisami wykorzystywaniem oznaczeń 
geograficznych  w internecie  i poza nim.  
Jaki jest cel inicjatywy?  
Ogólnym celem inicjatywy jest umożliwienie skutecznego wypełniania zobowiązań UE 
wynikających  z aktu genewskiego porozumienia lizbońskiego oraz spowodowanie, aby producenci 
unijni zyskali jak najwięcej  z przystąpienia UE do systemu lizbońskiego  i z dwustronnych umów 
handlowych. Ponadto ma ona na celu utworzenie sprawnego rynku wewnętrznego dla produktów 
rzemieślniczych  i przemysłowych powiązanych  z obszarami geograficznymi poprzez ustanowienie 
skutecznych  i zharmonizowanych ram prawnych służących do ich ochrony.  
Cele szczegółowe wyznaczono tak, aby określić najbardziej efe ktywny  i skuteczny sposób 
osiągnięcia zgodności  z obowiązkami wynikającymi  z aktu genewskiego . W szczególności nowy 
system powinien przynieść następujące rezultaty: (i) łatwy  w użyciu przez wnioskodawców  
i niedrogi system rejestracji; (ii) skuteczny  i niedrogi system kontroli  i egzekwowania przepisów 
oraz (iii) niewielkie koszty ponoszone przez organy publiczne.  
Na czym polega wartość dodana podjęcia działań na poziomie UE?   
Problem fragmentacji regulacyjnej zostałby skutecznie rozwiązany na poziomie UE. Inicjatywa 
UE mogłaby zapewnić jednakowe warunki ochrony we wszystkich państwach członkowskich, 
gwarantując  w ten sposób pewność prawa  i tworząc zachęty do inwestowania  w produkty 
rzemieślnicze  i przemysłowe związane  z obszarami geograficznymi . W  porównaniu  z takim 
rozwiązaniem różnorodność  i rozbieżność inicjatyw krajowych skutkuje brakiem pewności prawa 
dla producentów pragnących uzyskać ochronę, wprowadza konsumentów  w błąd, utrudnia handel 
wewnątrzunijny oraz stwarza pole dla nieuczciwej konkurenc ji w obszarze wprowadzania do 
obrotu produktów  o specjalnych właściwościach związanych  z obszarem geograficznym.  
Podejście do tej kwestii na poziomie unijnym pozwoliłoby również UE  w pełni wykorzystać 
możliwości stwarzane przez międzynarodowy system nazw pochodzenia  i oznaczeń 
geograficznych (system lizboński). Nie da się tego celu osiągnąć wyłącznie za pomocą krajowych 
systemów ochrony, ponieważ  w tych ograniczonych ramach utrzymywać rejestry  i składać nowe 
wnioski mogą tylko te państwa członkowskie, któr e są stronami porozumienia lizbońskiego.  
B. Rozwiązania  
Jakie warianty legislacyjne  i nielegislacyjne rozważono?  
Czy wskazano preferowany wariant? Jak uzasadniono ten wybór lub jego brak?   
 Scenariusz bazowy – Brak zmian : Utrzymanie w UE obecnych rozdrobnionych ram 
regulacyjnych oraz brak ochrony uznawanej na szczeblu międzynarodowym.  
 Wariant strategiczny nr  1 – Rozszerzenie systemu ochrony oznaczeń geograficznych 
produktów rolnych na oznaczenia geograficzne produktów rzemieślniczych  
i przemysłowych: W ramach tego wariantu system ochrony oznaczeń geograficznych 
produktów rzemieślniczych  i przemysłowych zostałby włączony do istniejących systemów 
ochrony oznaczeń geograficznych obejmujących produkty rolne  i środki spożywcze . 
W ramach proponow anej zmiany systemów oznaczeń geograficznych produktów rolnych 
państwa członkowskie dalej przeprowadzałyby procedurę wstępnej kontroli na szczeblu 
krajowym. Na szczeblu UE dzięki zmianie systemu oznaczeń geograficznych Komisja 
uzyskałaby uprawnienia do zle cania agencji (najprawdopodobniej EUIPO) kontroli 
wniosków  i sprzeciwów. Przy tym wariancie  w ramach trwającego przeglądu  w sektorze 
 
3 
 rolno -spożywczym zharmonizowano by obecny system monitorowania  i egzekwowania 
oraz rozszerzono by go na rzemieślnicze  i przemysłowe oznaczenia geograficzne.  
 Wariant strategiczny nr  2 – Samodzielne rozporządzenie UE ustanawiające ochronę 
sui generis  oznaczeń geograficznych : Wariant ten polegałby na przyjęciu rozporządzenia 
UE w celu utworzenia systemu ochrony sui generis  oznacz eń geograficznych produktów 
rzemieślniczych  i przemysłowych. Opierałby się on na istniejącym systemie oznaczeń 
geograficznych produktów rolnych, ale zapewniłby większe dostosowanie tego systemu do 
produktów rzemieślniczych  i przemysłowych, niż miałoby to m iejsce  w ramach wariantu 
nr 1. Rzemieślnicze  i przemysłowe oznaczenia geograficzne podlegałyby ochronie  
w formie unijnego tytułu prawnego we wszystkich państwach członkowskich UE . 
W ramach tego wariantu możliwe byłyby następujące podwarianty:  
 2.1. Związek  z terytorium: 2.1.A. ChNP: W przypadku ochrony ChNP jakość lub 
właściwości produktu są  w głównej lub wyłącznej mierze powiązane ze szczególnym 
środowiskiem geograficznym miejsca pochodzenia; wszystkie etapy produkcji, 
przetwarzania lub przygotowywania musz ą odbywać się na określonym obszarze 
geograficznym.  
2.1.B. ChOG: W przypadku ochrony ChOG określona jakość, renoma lub inna cecha 
charakterystyczna produktów rzemieślniczych  i przemysłowych  w główniej mierze 
wynika  z ich pochodzenia geograficznego; przynajmniej jeden  z etapów produkcji, 
przetwarzania lub przygotowywania odbywa się na określonym obszarze 
geograficznym.  
 2.2. Zaangażowanie organów krajowych  w procedurę rejestracji: 2.2.A. System 
dwuetapowy : Pierwszy etap odb ywałby się na poziomie państw członkowskich, 
których władze krajowe lub lokalne jako pierwsze sprawdzałyby uzgodnione przez 
lokalnych producentów specyfikacje produktów  i wnioski o nadanie oznaczenia 
geograficznego. Drugi etap odbywałby się na szczeblu UE,  gdzie decyzję  o rejestracji 
podejmowałaby jednostka UE bez opłat. 2.2.B. System jednoetapowy : Organy 
krajowe nie uczestniczyłyby  w sprawdzaniu  i rejestracji,  a lokalni producenci 
zwracaliby się bezpośrednio do UE  w celu zarejestrowania swoich oznaczeń 
geograficznych.  
 2.3. Unijny organ odpowiedzialny za rejestrację na szczeblu unijnym  
i międzynarodowym: 2.3.A.  Etapem rejestracji na szczeblu unijnym zajmowałaby 
się Komisja Europejska , pełniąca też rolę właściwego organu  w rozumieniu aktu 
genewskiego porozumi enia lizbońskiego, którym administruje WIPO. 2.3.B.  Etapem 
rejestracji na szczeblu unijnym zajmowałaby się wyspecjalizowana agencja ds. 
własności intelektualnej, EUIPO , pełniąca też rolę właściwego organu  w rozumieniu 
aktu genewskiego.  
 2.4. Kontrola  i egzekwowanie przepisów : 2.4.A . Powielenie modelu kontroli  
i egzekwowania przepisów stosowanego  w systemach oznaczeń geograficznych 
produktów rolnych  (zob. wariant strategiczny nr  1). 2.4.B. Uproszczony system 
kontroli połączony  z solidnym modelem egzekwowania przepisów: podwariant ten 
zakładałby możliwość wprowadzenia samopoświadczania; przeprowadzanie kontroli 
wyrywkowych przez organy krajowe (lub upoważnione jednostki certyfikujące)  
w połączeniu  z systemem grzywien  o odstraszającym skutku; uproszczenie 
obowiązków sprawozdawczych organów krajowych oraz wprowadzenie systemu 
egzekwowania przepisów  w ramach poddawanego obecnie przeglądowi systemu 
oznaczeń geograficznych produktów rolnych, wraz  z systemem ostrzeżeń  o nazwach 
domen  w celu zwalczania nadużyć związanych  z oznaczeniami geograficznymi  
w internecie.  
 2.5 Współistnienie unijnych  i krajowych tytułów prawnych  i systemów: 2.5.A.  
Rzemieślnicze  i przemysłowe oznaczenia geograficzne podlegałby ochronie na mocy 
unijnego tytułu prawnego, który zastąpiłby obowiązujące krajowe systemy oznaczeń 
 
4 
 geograficznych  i krajowe tytuły prawne do oznaczeń geograficznych. 2.5.B . 
Wprowadzenie unijnego tytułu prawnego do oznaczeń geograficznych produktów 
rzemieślniczych  i przemysłowych przy jednoczesnym ut rzymaniu równoległego 
systemu obsługi krajowych wniosków  o nadanie oznaczenia geograficznego.   
 Wariant strategiczny nr  3 – Reforma znaku towarowego:  Wariant tej polegałby na 
przeprowadzeniu reformy systemu unijnego znaku towarowego,  w szczególności 
rozporz ądzenia  w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, tak aby producenci 
produktów rzemieślniczych  i przemysłowych uzyskali możliwość składania wniosków  
o rejestrację na szczeblu unijnym nazwy gwarantującej określoną jakość produktu 
związaną  z regionem geograficznym. Wariant ten mógłby opierać się zarówno na reformie 
unijnego znaku wspólnego, jak  i unijnego znaku certyfikującego. Jeżeli chodzi  
o certyfikację unijną, wariant nr  3 wymagałby zniesienia obowiązującego zakazu 
certyfikowania pochodzenia geogra ficznego. Jeżeli chodzi  o unijny znak wspólny, wariant 
nr 3 wymagałby wprowadzenia możliwości certyfikacji „związku między jakością  
a pochodzeniem geograficznym”. Ponadto zarówno unijny znak wspólny, jak  i unijny znak 
certyfikujący należałoby dostosować do  wymogów określonych  w postanowieniach aktu 
genewskiego dotyczących zakresu ochrony.  
Warianty odrzucone na wczesnym etapie:  
 Zalecenie : Wariant ten polegałby na przyjęciu na szczeblu unijnym zalecenia 
zachęcającego państwa członkowskie do ustanowienia krajowych systemów ochrony 
mających na celu poświadczenie związku między określonymi właściwościami produktu  
a pochodzeniem produktów rzemieślniczych  i przemysłowych.  
 Zbliżenie ustawodawstw krajowych : Wariant ten polegałby na przyjęciu dyrektywy UE 
celem z bliżenia przepisów krajowych dotyczących ochrony oznaczeń geograficznych 
produktów rzemieślniczych  i przemysłowych. Dzięki dyrektywie UE wprowadziłaby 
obowiązek osiągnięcia określonych celów  w zakresie ochrony oznaczeń geograficznych, na 
przykład  w odniesieniu do okresu  i zakresu ochrony, związku  z obszarem  i aspektów 
proceduralnych. Producenci mogliby uzyskać krajowe tytuły prawne do oznaczeń 
geograficznych zarejestrowane na szczeblu krajowym. Nie utworzono by unijnego tytułu 
prawnego do oznaczeń geografic znych.  
Preferowanym wariantem strategicznym jest wariant strategiczny nr  2: samodzielne 
rozporządzenie UE.  Preferowany zestaw wariantów obejmuje połączenie podwariantów 2.1.B, 
2.2.A, 2.3.B, 2.4.B  i 2.5.A.  
2.1.B  – ponieważ  w przypadku produktów rzemieślniczych  i przemysłowych związek  
z określonym obszarem geograficznym opiera się przede wszystkim na historii produktu oraz na 
wyróżniającej się tradycyjnej wiedzy fachowej  i metodach produkcji,  a mniej na związku  
z elementami środowiska geograficzne go, takimi jak warunki glebowe lub klimatyczne. 
Większość produktów rzemieślniczych  i przemysłowych nie kwalifikowałaby się zatem na 
podstawie tego drugiego warunku do ochrony za pomocą ChNP. Dlatego też do właściwości 
produktów rzemieślniczych  i przemysło wych objętych oznaczeniami geograficznymi lepiej pasuje 
system ChOG.  
2.2.A  – ponieważ zaangażowanie na pierwszym etapie organów krajowych pozwoliłoby na 
wykorzystanie lokalnej  i regionalnej wiedzy specjalistycznej niezbędnej do oceny specyfikacji 
produktów . Lokalnym mikroproducentom  i producentom rzemieślniczym łatwiej byłoby również 
porozumiewać się  w ich własnym języku, kontaktować się  z administracją,  z którą są 
zaznajomieni, oraz otrzymywać wszelkie inne niezbędne wskazówki  i wsparcie.  
2.3.B  – ponieważ EUIPO jest wyspecjalizowaną agencją UE ds. własności intelektualnej, która 
posiada potwierdzone doświadczenie  w zakresie rejestracji innych praw własności intelektualnej 
na szczeblu UE. EUIPO dysponuje zaawansowanymi narzędziami informatycznymi, które może  
 
5 
 wykorzystać  w działaniach związanych  z nowym prawem do oznaczenia geograficznego 
produktów rzemieślniczych  i przemysłowych. EUIPO może również polegać na swojej 
ugruntowanej wiedzy specjalistycznej  i sieci współpracy  z urzędami ds. własności intelektualne j 
w państwach członkowskich. Dalszy wzrost efektywności można by osiągnąć, wykorzystując 
organ odwoławczy EUIPO (Izba Odwoławcza). Ponadto jeżeli chodzi  o pełnienie roli właściwego 
organu  w ramach systemu lizbońskiego, EUIPO posiada obecnie takie same możl iwości  
w odniesieniu do dwóch pozostałych międzynarodowych systemów rejestracji administrowanych 
przez WIPO  i może również polegać na instytucjonalnym doświadczeniu.  
2.4.B  – ponieważ dzięki temu powstałby system kontroli dostosowany do bardzo zróżnicowanego  
i małego rynku produktów rzemieślniczych  i przemysłowych objętych oznaczeniami 
geograficznymi. Oświadczenie własne można uznać za rozwiązanie przystępne dla 
mikroprzedsi ębiorstw  i rzemieślników prowadzących działalność na własny rachunek. Systemowi 
temu towarzyszyłby system wyrywkowych kontroli przeprowadzanych  z urzędu przez organy 
publiczne oraz wysokie grzywny za nieprzestrzeganie przepisów, co miałoby na celu zniechęc enie 
producentów do ewentualnych nadużyć. Egzekwowanie przepisów zostałoby wzmocnione, po 
pierwsze, dzięki rozszerzeniu kontroli na produkty rzemieślnicze  i przemysłowe objęte 
oznaczeniem geograficznym znajdujące się „w tranzycie”, a po drugie, dzięki wpro wadzeniu 
systemu ostrzeżeń służącego do zwalczania nieuczciwego rejestrowania nazw domen 
zawierających oznaczenia geograficzne produktów rzemieślniczych  i przemysłowych. Obowiązki 
sprawozdawcze organów krajowych wobec Komisji byłyby proporcjonalne.  
2.5.A  – ponieważ ze względu na obecne niejednolite podejście regulacyjne do ochrony produktów 
rzemieślniczych  i przemysłowych związanych  z obszarami geograficznymi współistnienie 
oznaczałoby konieczność harmonizacji bardzo rozbieżnych przepisów krajowych obowiąz ujących  
w państwach członkowskich. Harmonizacja mogłaby spowodować nieproporcjonalnie duże 
obciążenia regulacyjne  i administracyjne oraz wymagać ciągłych inwestycji  w celu utrzymania 
zbieżności między krajowymi systemami ochrony. Zaletą zastąpienia krajowy ch oznaczeń 
geograficznych systemem unijnym jest ustanowienie jednolitych ram regulacyjnych na całym 
rynku wewnętrznym, co daje pewność prawa, przy przewidywalnych  i stosunkowo niskich 
kosztach ponoszonych przez producentów. Ponadto dzięki wprowadzeniu bar dziej jednolitego 
podejścia unijne ramy prawne umożliwią rozwój oznaczeń geograficznych.  
Jak kształtuje się poparcie dla poszczególnych wariantów?   
Producenci produktów rzemieślniczych  i przemysłowych objętych oznaczeniami geograficznymi, 
Parlament Europejski, Europejski Komitet Regionów, Europejski Komitet Ekonomiczno -
Społeczny, dziewięć państw członkowskich (większość kwalifikowana) oraz środowisko 
akademickie zdecydowanie popierają ustanow ienie systemu oznaczeń geograficznych sui generis  
w ramach wariantu 2, jak również popierają preferowany zestaw podwariantów.  
Cztery państwa członkowskie preferują wariant podstawowy polegający na utrzymaniu status quo  
i są zdania, że znaki towarowe zapewniają wystarczający stopień ochrony.  
C. Skutki wdrożenia preferowanego wariantu  
Jakie korzyści przyniesie wdrożenie preferowanego wariantu lub – jeśli go nie wskazano – 
głównych wariantów?   
Korzyści dla producentów : Wszyscy producenci z UE będą mogli uzyskać unijną ochronę 
oznaczeń geograficznych produktów rzemieślniczych  i przemysłowych. Taka ochrona zachęca 
producentów do współpracy, wzmacnia lokalną podaż, tworzy rynki niszowe  i zachęca 
producentów do współpracy  z władzami lokalnymi. Podobnie jak  w przypadku systemu oznaczeń 
geograficznych produktów rolnych, producenci mogliby informować, że ich produkt jest objęty 
chronionym oznaczeniem geograficznym, za pomocą logo umieszczonego na etykiecie. Na 
szczeblu międzynar odowym wariant preferowany umożliwiłby producentom unijnym ubieganie 
się o międzynarodową ochronę ich produktów rzemieślniczych  i przemysłowych oferowanych  
 
6 
 w innych krajach będących stronami aktu genewskiego oraz umożliwiłby państwom trzecim lub 
organizacj om będącym stronami aktu genewskiego uzyskanie ochrony oznaczeń geograficznych 
ich produktów rzemieślniczych  i przemysłowych na całym terytorium UE. Wariant ten pozwoliłby 
również na zwiększenie ochrony unijnych producentów produktów rzemieślniczych  
i przemysłowych na rynkach państw trzecich, takich jak Chiny, Rosja czy Indie, dzięki 
wprowadzaniu szczegółowych postanowień dotyczących oznaczeń geograficznych  
w dwustronnych umowach handlowych zawieranych przez UE.  
Korzyści dla konsumentów:  Konsumenci, którzy często są skłonni płacić wyższą cenę za 
produkty objęte chronionym oznaczeniem geograficznym, byliby lepiej poinformowani  w tym 
zakresie.  
Korzyści dla ogółu społeczeństwa:  Preferowany wariant strategiczny zapewniłby ochronę 
produktom z wiązanym  z obszarem geograficznym, co leżałoby  w szerszym interesie społecznym, 
ponieważ przyczyniłoby się do jak najlepszego wykorzystania lokalnej wiedzy fachowej  
i dziedzictwa oraz pobudzałoby takie rodzaje działalności jak turystyka,  w szczególności  
w regionach wiejskich lub słabiej rozwiniętych (bardzo istotne zwłaszcza po pandemii COVID -
19).  
Korzyści dla UE jako gracza na arenie międzynarodowej:  Preferowany wariant jeszcze 
bardziej ugruntowałby wiodącą rolę UE na arenie międzynarodowej  w promowaniu s ystemu 
oznaczeń geograficznych sui generis  oraz najwyższego możliwego poziomu ochrony wszystkich 
produktów objętych oznaczeniami geograficznymi.  
Jakie są koszty wdrożenia preferowanego wariantu lub – jeśli go nie wskazano – głównych 
wariantów?   
Organ UE będzie musiał zarządzać główną częścią systemu rejestracji oznaczeń geograficznych 
produktów rzemieślniczych  i przemysłowych oraz zdobyć doświadczenie operacyjne  
i umiejętności specjalistyczne, których obecnie nie posiada  w tej dziedzinie.  
Państwa członko wskie również będą musiały stworzyć odpowiednie ramy. Nawet jeżeli  
z dotychczasowych doświadczeń wynika, że  w rolnictwie obciążenia te mogą być niewielkie, 
całkowicie prywatno -publiczny system kontroli  i egzekwowania  z definicji wiąże się  z mniejszymi 
kosztami dla organów publicznych. Ponadto do zmniejszenia kosztów przyczynić się może 
również umożliwienie producentom składania oświadczenia własnego  o zgodności  w późniejszym 
terminie, np. po przyznaniu tytułu prawnego do oznaczenia geograficznego.  
Poniżej przedstawiono szacunkowe koszty w EUR  w skali roku dotyczące jednego oznaczenia 
geograficznego:  
Czynności  Grupy 
producentów  Organy  Ogółem  
krajowe  unijne  
Rejestracja*  15 000  7 500  17 000 39 500 
Weryfikacja/kontrola*  5 700  100 0 5 800  
Egzekwowanie przepisów  
i zarządzanie**  3 000  3 900  0 6 900  
Ogółem  23 700  11 500  17 000 52 200 
 * koszty jednorazowe; ** koszty stałe  
Źródło: obliczenia własne na podstawie VVA & AND International (2021).  
Jakie będą skutki dla przedsiębiorstw, MŚP  i mikroprzedsiębiorstw?  
Zob. powyżej „korzyści dla producentów”.  
Czy przewiduje się znaczące skutki  dla budżetów  i adm inistracji krajowych?   
Organy państw członkowskich (krajowe urzędy ds. własności intelektualnej lub inne instytucje) 
poniosą proporcjonalne  koszty wdrożenia  w związku  z przygotowaniem infrastruktury 
administracyjnej do obsługi krajowego etapu procedury rejestracji. Obecnie szacuje się je na  1 
EPC lub zatrudnienie  w niepełnym wymiarze czasu pracy dwóch pracowników zajmujących się 
 
7 
 sprawdzaniem wniosków.  
Czy wystąpią inne znaczące skutki?   
Nie oczekuje się wystąpienia innych znaczących skutków.  
D. Działania następcze  
Kiedy nastąpi przegląd przyjętej polityki?  
Po wejściu wariantu preferowanego  w życie Komisja będzie monitorować jego wdrażanie celem 
oceny jego skuteczności. Inicjatywę będzie można uznać za sukces, jeżeli spotka się  z aprobatą 
społeczności lokalnych  i jeżeli społeczności te będą  z niej korzystać; poprawi sytuację 
producentów produktów objętych oznaczeniami geograficznym i oraz wywoła lokalne efekty 
mnożnikowe, przyczyniając się do ogólnego wzrostu zamożności, poprawy sytuacji na rynku 
pracy,  w szczególności  w przypadku kobiet, oraz warunków demograficznych,  a także do rozwoju 
zrównoważonej turystyki.