ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
2.9

EKES pragnie zachęcić do dalszej refleksji nad typologią pasażerów, która jest kluczowym elementem programu polityki dotyczącej „inteligentnych granic”. W praktyce może to doprowadzić niemal do dyskryminacji. Dostęp do programu rejestrowania podróżnych (RTP) będzie zależał od statusu, dochodu, umiejętności językowych i wykształcenia. Związane z tym ryzyko można złagodzić, jeśli właściwe władze przyjęłyby szersze podejście do typów akceptowanej działalności i przynależności organizacyjnej przyszłych podróżnych.
3.2

Dlatego EKES przyjmuje z zadowoleniem przedstawiony przez Komisję Europejską pakiet dotyczący inwestycji społecznych i związaną z nim zmianę podejścia w programie perspektywicznym instytucji UE. Państwa członkowskie zdecydowanie zachęca się do położenia większego nacisku na inwestycje społeczne oraz do modernizacji i wzmocnienia polityki społecznej i do wykorzystywania dostępnych środków w bardziej efektywny sposób. Polityka społeczna musi stać się bardziej zrównoważona. Wydaje się, że Komisja w ten sposób koryguje błędny kierunek obrany w ostatnich latach i nie postrzega już inwestycji społecznych wyłącznie jako kosztu. Inwestycje te podnoszą kwalifikacje i umiejętności obywateli, zwiększają ich szanse w społeczeństwie i na rynku pracy, a tym samym także dobrobyt, pobudzają wzrost gospodarczy i przyczyniają się do tego, by UE wyszła z kryzysu silniejsza i bardziej konkurencyjna. Przedstawiony pakiet mógłby zatem być jedną z najważniejszych w ostatnich latach inicjatyw w dziedzinie polityki społecznej, o ile faktycznie będzie konsekwentnie i ambitnie realizowany. Wymaga to stałego wsparcia ze strony Komisji Europejskiej.
4.1.10

Kolejną konsekwencją dla sektora publicznego jako takiego w państwach członkowskich byłoby to, że usługi, które są niedostępne dla niektórych obywateli, będą musiały być zapewniane tym osobom inną drogą, co będzie prowadziło do nierównego traktowania niektórych grup ludności. Może to pociągać za sobą wzrost kosztów praktycznego wsparcia dla osób niepełnosprawnych, kosztów specjalnych rozwiązań transportowych dostosowanych do ich potrzeb, a także obsługi dla np. osób starszych, które osobiście przyjdą do siedziby danej instytucji publicznej.
2.4

Paliwa, o których mowa w komunikacie, to gaz ziemny, w tym biometan (LNG, CNG, GTL), energia elektryczna, biopaliwa (płynne) i wodór, o różnych właściwościach technicznych i zastosowaniach. W komunikacie określono strategię dla wszystkich rodzajów transportu. Strategia ta zmierza do stworzenia długoterminowych ram polityki na rzecz kierowania rozwojem technologicznym i inwestycjami w zakresie rozpowszechniania paliw alternatywnych, w celu zmniejszenia zależności od ropy naftowej, poprawy bezpieczeństwa paliwowego i ograniczenia emisji. Przewidziane w ramach strategii działania dotyczą czterech obszarów: — Należy rozbudować infrastrukturę paliw alternatywnych o odpowiednim pokryciu, tak by stworzyć pewność co do możliwości ich stosowania i zapewnić mobilność w całej Europie. Umożliwi to szersze zastosowanie pojazdów i statków napędzanych paliwem alternatywnym, przy czym główny nacisk położono na energię elektryczną, wodór, CNG i LNG. Inwestycje w rozbudowę niezbędnej infrastruktury (szacowane na 10 mld EUR) zwrócą się, gdy paliwa przyjmą się na rynku. Bezpośrednie publiczne finansowanie nie będzie potrzebne, jeśli wykorzysta się instrumenty takie jak pozwolenia budowlane, koncesje, przepisy dotyczące zamówień publicznych, przepisy dotyczące dostępu do infrastruktury i związanych z nim opłat oraz zachęty o charakterze niefinansowym. — Konieczne są wspólne specyfikacje; najpilniej są one potrzebne dla złącza służącego do podłączania pojazdów elektrycznych do punktów ładowania, ale także w odniesieniu do wodoru, CNG i LNG. — Niezbędna jest akceptacja ze strony konsumentów. Sposoby zyskania tej akceptacji sięgają od środków o charakterze niefinansowym, takich jak prawa uprzywilejowanego dostępu dla pojazdów elektrycznych czy kampanie informacyjne, do zachęt finansowych. — Podejście do kwestii rozwoju technologicznego: a) w ramach programu „Horyzont 2020” zostaną przeznaczone fundusze na projekty badawcze, demonstracyjne i zorientowane rynkowo, dotyczące paliw alternatywnych we wszystkich rodzajach transportu; b) w ramach strategicznego planu dotyczącego technologii transportowych (COM(2012) 501 final) zostaną opracowane plany działania; c) należy dalej rozwijać partnerstwa publiczno-prywatne oraz wykorzystywać partnerstwa takie jak inicjatywa na rzecz inteligentnych miast i wspólnot (COM(2012) 4701 final); d) konkretne projekty to m.in. europejska inicjatywa przemysłowa na rzecz bioenergii w ramach europejskiego strategicznego planu w dziedzinie technologii energetycznych, a także rozszerzenie możliwości Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) w zakresie badań nad interoperacyjnością pojazdów elektrycznych i inteligentnych sieci.
1.5

EKES wzywa państwa członkowskie i instytucje europejskie do tego, by starały się: 1.5.1 Aktywnie kontynuować partnerskie wysiłki rozwojowe w ramach europejskiej agendy na rzecz zmian i polityki zewnętrznej dotyczącej pomocy rozwojowej i współpracy; a z drugiej strony uwzględniać własne interesy i interesy partnerów w ramach zewnętrznych dwu- i wielostronnych negocjacji handlowych w świetle gospodarczych, społecznych i kulturalnych praw człowieka. 1.5.2 Wzmocnić i ustabilizować europejski model społeczny, by dysponować solidną podstawą i konkurencyjnością opartą nie tylko na zdolności do innowacji technologicznych, ale także na innowacjach na drodze do postępu społecznego. 1.5.3 Dołożyć wszelkich wysiłków, by rozwinąć zieloną gospodarkę, oszczędnie korzystającą z zasobów i z energii pierwotnej i wtórnej, z pożytkiem dla wszystkich obywateli, a także – dzięki sprawiedliwym transferom technologii – dla krajów będących partnerami handlowymi; gospodarka ta powinna opierać się na transformacji sektora energii idącej w kierunku kontrolowania potrzeb oraz udostępniania lepszych technologii magazynowania i obniżania emisji CO2. 1.5.4 Wzmocnić usługi publiczne i usługi świadczone w interesie ogólnym, aby Europa była obszarem sprawiedliwego dobrobytu w swych granicach, oraz poprzez swą obecność na placówkach poza granicami, w delegaturach i w ramach współpracy publicznej. 1.5.5 Zdefiniować usługi publiczne w Europie na bazie praw podstawowych, które należy zagwarantować obywatelom europejskim za pomocą dyrektywy ramowej dotyczącej usług publicznych, porzucając przy tym logikę czystej samoregulacji. 1.5.6 Zmusić przedsiębiorstwa europejskie i nieeuropejskie na swym obszarze do skutecznego wprowadzenia wymiaru społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw w zakresie ochrony środowiska. W istocie, przedsiębiorstwa powinny zdawać sprawę ze skutków społecznych i ekologicznych swego zarządzania. Odpowiedzialność ta powinna być wyraźnie egzekwowana w ustalony, przejrzysty i identyfikowalny sposób w łańcuchu zleceniodawca/podwykonawca zarówno na poziomie ponadnarodowym, jak i na poziomie lokalnym. Przejrzystość i niezależność powinna cechować również agencje ratingowe i oceniające. 1.5.7 Stymulować i wspierać rozwój MŚP oraz przedsiębiorstw w obszarze gospodarki społecznej i solidarnej. 1.5.8 Skutecznie interweniować w kwestiach ochrony środowiska, gwarantując rzeczywiste i powszechne prawo do informacji w sprawach środowiska i lepsze wdrażanie konwencji z Aarhus; a także lepiej wyposażyć pracowników – za pośrednictwem ich organów przedstawicielskich w przedsiębiorstwie – w zdolność zgłaszania zagrożeń w dziedzinie środowiska. 1.5.9 Określić na nowo zadania banków i ukierunkować oszczędności na przemysł i gospodarkę realną, by sprzyjać przechodzeniu na funkcjonowanie ekologiczne, finansowaniu produkcji i dostosowaniu mieszkań, a także by promować edukację, politykę energetyczną i bezpieczeństwo żywnościowe, dostęp do wody, szpitali, infrastruktury drogowej, portowej, kolejowej itp. Stanowią one, zarówno w Europie, jak i na świecie, niezbędne warunki zrównoważonego rozwoju, czy to w wymiarze gospodarczym, ludzkim, czy też środowiskowym.
2.3

W celu zapewnienia ciągłości we wniosku Komisji z 18 kwietnia 2013 r. dąży się do ustanowienia przepisów przejściowych odnośnie do pewnych elementów polityki. Oznaczałoby to, że istniejące przepisy dotyczące systemu płatności jednolitych, systemu jednolitej płatności obszarowej i płatności przyznawanych na mocy art. 68 będą nadal obowiązywać w roku 2014. W związku z tym nowe przepisy, np. odnoszące się do „ekologizacji”, nie miałyby zastosowania do początku roku 2015, co zapewniłoby agencjom płatniczym więcej czasu na przygotowanie tych zmian.
1.2

Komitet wyraża jednak ubolewanie, że proponowane podejście ogranicza się do strategii na rzecz basenu morskiego, i proponuje, by było ono pierwszym krokiem na drodze do wdrożenia strategii makroregionalnej, która obejmowałaby filar terytorialny i jego powiązanie z celami polityki spójności. Podejście powinno być ambitniejsze, tak by przed 2017 r. – kiedy przewiduje się sporządzenie oceny śródokresowej – zostało przekształcone w strategię makroregionalną, uwzględniającą doświadczenia regionów położonych nad Morzem Bałtyckim i Dunajem.
4.2

Komitet sądzi, że w praktyce mamy nadal do czynienia z wieloma przeszkodami proceduralnymi i instytucjonalnymi w kwestiach mobilności. Chodzi tu przede wszystkim o procedury przyznawania wiz, które są długie, trudne do przewidzenia lub wręcz arbitralne. Prowadzi to do bardzo wysokich kosztów ponoszonych przez osoby ubiegające się o wizę, co sprawia, że otrzymanie wizy staje się niemal niemożliwe. Dostęp do ambasad czy do biur konsularnych jest często ograniczony. Koniecznie należy starannie przeanalizować te bariery, bez względu na ich charakter, oraz określić działania mogące je znieść. Procedury przyznawania wiz muszą być proste, odpowiednie, dostępne i niedyskryminujące.
3.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 142 w celu ustanowienia europejskiego kodeksu postępowania wspierającego państwa członkowskie w organizacji partnerstwa zgodnie z ust. 1 i 2. W kodeksie postępowania przedstawia się zasady, według których państwa członkowskie wdrażają partnerstwo zgodnie ze swymi ramami instytucjonalnymi i prawnymi, a także kompetencjami krajowymi i regionalnymi. Z pełnym poszanowaniem zasad pomocniczości i proporcjonalności kodeks ustala również następujące kwestie: a) główne zasady przejrzystych procedur, które należy zastosować w celu wskazania odpowiednich partnerów, w tym – w stosownych przypadkach – ich organizacji patronackich, by ułatwić państwom członkowskim wyznaczenie najbardziej reprezentacyjnych partnerów zgodnie z ich ramami instytucjonalnymi i prawnymi; b) główne zasady i najlepsze praktyki dotyczące udziału poszczególnych kategorii partnerów przedstawionych w ust. 1 w przygotowaniu umowy o partnerstwie i programów partnerstwa, a także dotyczące informowania o ich udziale i przekazywania informacji na różnych etapach wdrażania umowy; c) najlepsze praktyki dotyczące opracowywania zasad członkostwa i wewnętrznych procedur komitetów monitorujących, które zostaną ustalone – w stosownych przypadkach – przez państwa członkowskie lub komitety monitorujące programy zgodnie z odpowiednimi postanowieniami niniejszego rozporządzenia i zasadami dotyczącymi poszczególnych funduszy; d) główne cele i najlepsze praktyki stosowane w wypadku, gdy organ zarządzający włącza odpowiednich partnerów do przygotowania zaproszeń do składania wniosków, a zwłaszcza najlepsze praktyki stosowane w celu uniknięcia potencjalnych konfliktów interesu w sytuacji, gdy odpowiedni partnerzy mogą być potencjalnymi beneficjentami, a także najlepsze praktyki w zakresie udziału odpowiednich partnerów w przygotowaniu sprawozdań z postępów oraz monitorowania i oceny programów zgodnie ze stosownymi postanowieniami niniejszego rozporządzenia i przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy; e) orientacyjne dziedziny, tematy i najlepsze praktyki, tak by właściwe władze państw członkowskich mogły wykorzystać fundusze objęte zakresem wspólnych ram strategicznych, w tym pomoc techniczną, do wzmocnienia zdolności instytucjonalnej odpowiednich partnerów, zgodnie ze stosownymi postanowieniami niniejszego rozporządzenia i przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy; f) rola Komisji w rozpowszechnianiu dobrych praktyk; g) główne zasady i najlepsze praktyki, które ułatwią państwom członkowskim ocenę wdrażania partnerstwa i jego wartości dodanej. Postanowienia kodeksu postępowania nie mogą być w żaden sposób niezgodne ze stosownymi postanowieniami niniejszego rozporządzenia lub przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy.
4.1

Chociaż art. 45 Traktatu i rozporządzenie (UE) nr 492/2011 gwarantują równe traktowanie unijnych migrantów w ramach swobodnego przepływu, jeżeli są one prawidłowo stosowane w państwach członkowskich, to nadal istnieje wiele problemów w ich wdrażaniu. Dlatego też Komitet uważa, że wniosek dotyczący dyrektywy jest odpowiednim instrumentem prawnym, by ułatwić korzystanie z praw przyznanych pracownikom, gdyż umożliwi jednolite osiągnięcie wytyczonych celów po transpozycji do przepisów krajowych. Komitet wyraża życzenie, by Parlament i Rada również poparły ten wniosek dotyczący dyrektywy.
2.4

Komitet zwraca uwagę Parlamentu Europejskiego i Rady na następujące zalecenia: — przedsiębiorstwa powinny ujawniać informacje dotyczące wpływu, zarówno pozytywnego, jak i negatywnego, swych działań na społeczeństwo; — przedsiębiorstwa w swych sprawozdaniach powinny zawierać informację dotyczącą tego, czy w zarządzie obecni są przedstawiciele pracowników; — pracownicze instytucje przedstawicielskie powinny być informowane i należy zasięgać ich opinii przy opracowywaniu sprawozdania z działalności; — częścią sprawozdania dotyczącą kwestii ekologicznych, społecznych i dotyczących zarządzania powinny się zajmować osoby kompetentne w tych dziedzinach, zwłaszcza w kwestiach społecznych i ekologicznych; — przedsiębiorstwa zamawiające powinny informować o swych kontaktach z siecią zaopatrzenia lub ogniwami łańcucha wartości, zwłaszcza pod kątem prawa pracy i praw człowieka; — przedsiębiorstwa niepodlegające dyrektywie powinny wykorzystywać dobrowolnie tę dynamikę w kwestiach przejrzystości, by udoskonalić swe praktyki biznesowe; — państwa członkowskie powinny włączyć jakość i sprawozdawczość niefinansową do swych strategii krajowych dotyczących odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw; — w ramach transpozycji państwa członkowskie, które uważają to za stosowne, mogłyby obniżyć wymagane progi, by objąć omawianymi przepisami znaczną liczbę przedsiębiorstw krajowych; — należy zwrócić się do Komisji o zainicjowanie lub ułatwienie procesu obejmującego podejście „wielopodmiotowe” (4), aby lepiej określić główne wytyczne i normy odniesienia ułatwiające porównywanie, a w dłuższej perspektywie czasowej także harmonizację; — w swej własnej polityce propagowania i podnoszenia świadomości w zakresie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, przedstawionej w komunikacie z października 2011 r., Komisja powinna zalecać odpowiednim przedsiębiorstwom korzystanie z tych międzynarodowych wzorców dla wytycznych dotyczących ujawniania informacji niefinansowych, które są najbardziej zbliżone do opracowanej przez nią nowej definicji społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw.
2.2

Na przestrzeni ostatnich 20 lat doszło do znacznej konsolidacji wśród przedsiębiorstw należących do łańcucha dostaw i dystrybucji, co doprowadziło do stworzenia faktycznych oligopoli. Odnośnie do łańcuchów dostaw i dystrybucji produktów spożywczych, jest to szczególnie widoczne w sektorze detalicznym, w nieco mniejszym stopniu w przemyśle przetwórczym, a najmniej w produkcji pierwotnej produktów rolnych. Doprowadziło to do sporych zaburzeń równowagi w łańcuchu dostaw produktów spożywczych, gdyż oligopole mają olbrzymią siłę przetargową wobec swoich partnerów handlowych, którzy są o wiele bardziej rozproszeni.
1.2

W sprawozdaniu na temat obywatelstwa UE za rok 2013 zaprezentowano dwanaście nowych działań w następujących sześciu dziedzinach, skierowanych na usuwanie przeszkód, które stoją obywatelom na drodze do pełnego korzystania z praw UE, w tym prawa do swobodnego przemieszczania się przez granice. Obejmują one (2): 1) Zniesienie przeszkód dla pracowników, studentów i stażystów w UE, co ułatwi prawidłowe funkcjonowanie unijnego rynku pracy i pozwoli im korzystać z możliwości zatrudnienia w innym państwie członkowskim, przyczyniając się do gospodarki UE. 2) Ograniczenie biurokracji związanej z prawem do swobodnego przemieszczania się, zważywszy na to, że obywatele, którzy korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się doświadczają często problemów w wyniku długich i niejasnych procedur administracyjnych. 3) Ochronę osób w trudniejszej sytuacji w UE, zważywszy na to, że z informacji zgromadzonych w podczas konsultacji wynika, że osoby z niepełnosprawnością napotykają trudności podczas przemieszczania się po UE. 4) Zniesienie barier dla obywateli UE w odniesieniu do e-handlu, który znacznie się rozwinął, jednak zakupom on-line w dalszym ciągu towarzyszą problemy. 5) Ukierunkowanie i dostępność informacji dla obywateli, by byli świadomi swoich praw w UE i je rozumieli. 6) Udział obywateli UE w demokratycznym życiu UE.
2.1

Proponowane rozporządzenie ma na celu dostosowanie aktualnych zasad handlu mających zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych / towarów nieobjętych załącznikiem I, obecnie zawartych w rozporządzeniu nr 1216/2009, oraz wspólnego systemu handlu albuminą jaja i albuminą mleka, ustanowionego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 614/2009, do traktatu lizbońskiego oraz powiązanie ich z myślą o racjonalizacji, harmonizacji i uproszczeniu, aby: — określić delegowane i wykonawcze uprawnienia Komisji oraz ustanowić odpowiednią procedurę przyjęcia stosownych aktów; — dostosować je do nowego rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynków [COM(2011) 626 final] w kontekście dopasowania wspólnej organizacji rynków do traktatu lizbońskiego i WPR po 2013 r.; obecnie jest to przedmiotem długich i wyczerpujących dyskusji na szczeblu Rady i Parlamentu; — uaktualnić te przepisy i określić bardziej przejrzystą i solidną podstawę prawną przepisów wykonawczych; — stworzyć solidne ramy prawne służące zarządzaniu obniżonymi należnościami celnymi przywozowymi i kontyngentami przywozowymi przewidzianymi w umowach o wolnym handlu oraz systemem refundacji wywozowych, a także dostosować tekst do stosowanych obecnie w umowach o wolnym handlu praktyk i refundacji wywozowych.
1.4

EKES uważa, że zasadnicze znaczenie ma poprawienie na całym terytorium UE zdolności służb celnych do zapewnienia wysokiego poziomu zarządzania ryzykiem w całej unii celnej w odniesieniu do jednolitego stosowania definicji i klasyfikacji, a także gromadzenia i przekazywania danych do wspólnotowego banku danych, zgodnie ze wspólnymi jednoznacznymi kryteriami weryfikowanymi w oparciu o jeden system gwarancji jakości i monitorowanymi za pomocą sankcji wobec popełniających wykroczenie.
1.8

Niemniej jednak – w przypadku gdy większa liczba państw członkowskich ostatecznie zezwoli na transgraniczne wykorzystywanie LHV – istnieje możliwość pojawienia się efektu domina i stopniowo pojazdy te mogą stać się dozwolone w całej Europie. W takim przypadku odstępstwa te mogłyby doprowadzić do sytuacji, w której to, co teraz jest praktyką stosowaną w wyjątkowych wypadkach, stanie się normą i zaprzeczy to podstawowej zasadzie przyjętej we wniosku, że koncepcja modułowa nie ma znaczącego wpływu na międzynarodową konkurencję. Będzie to miało negatywny wpływ na państwa niedopuszczające wykorzystywania LHV na swym terytorium.
1.3

Komitet popiera propozycję Komisji, by transport pasażerski i usługi przeładunkowe zostały wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia, zważywszy że obecnie ma ono niewielki skutek w tych dziedzinach. Niemniej jeśli chodzi o wdrożenie, Komitet zaleca, by szczególną uwagę zwrócić na cumowanie, pilotaż i holowanie, mając na względzie odmienne oddziaływanie tych usług, tak by mogły one być świadczone w sposób niezależny i bez nacisku handlowego, który mógłby wpłynąć niekorzystnie na bezpieczeństwo, ochronę i środowisko społeczności portowej oraz ogółu społeczeństwa.
3.12

W tym kontekście EKES opowiada się za partnerstwem sektora publicznego (UE i państwa członkowskie) i prywatnego, by zwiększyć bezpieczeństwo dostaw energii i doprowadzić do zintegrowanego kierowania powiązanymi sieciami energetycznymi (gazu, energii elektrycznej, ropy naftowej). Zaleca ponadto rozwój sieci elektrowni wiatrowych na morzu i podłączenie parków elektrowni wiatrowych do sieci lądowej, co mogłoby znacznie ograniczyć koszty eksploatacji i inwestycji oraz skuteczniej skłonić do inwestowania w projektowanie nowych sieci (5).
4.8

EKES zwraca uwagę na szereg przykładów inicjatyw i prób rozwiązania problemów na obszarach o deficycie wody, które to przykłady przedstawiono na poświęconym tej tematyce wysłuchaniu publicznym w Komitecie. Ponadto opublikowano kilka analiz dotyczących efektywności wykorzystania wody przy maksymalnej wydajności upraw (more crop per drop). Rezultaty tych prac można by wykorzystać do pogodzenia potrzeb rolnictwa z ograniczonymi zasobami wody na obszarach, na których występuje jej deficyt. Także w przypadku takich wrażliwych kwestii powinna mieć zastosowanie zasada proporcjonalności.
1.6

EKES popiera dążenie do utrzymania niezależnej europejskiej obronności, współmiernej do znaczenia gospodarczego Europy i innych jej interesów na świecie. Długofalowym celem powinna być suwerenna ochrona europejskich obywateli. Jednocześnie trzeba zadbać o to, by wojsko stale miało zapewniony nowoczesny sprzęt, oraz zagwarantować przestrzeganie europejskich wartości (praw człowieka, demokracji) (3).
1.10

Aby zaakcentować swą wiodącą pozycję i zaznaczyć większy wpływ w negocjacjach międzynarodowych, UE musi jednoznacznie zobowiązać się do przyjęcia ambitniejszych celów na lata 2020 i 2030 oraz pokazać, że realizacja takich celów jest integralną częścią unijnych planów dotyczących odnowy gospodarczej i kształtowania przyszłości zgodnie ze zrównoważonym rozwojem. Komitet podtrzymuje zatem swoje stanowisko, zgodnie z którym wzywał do pełnej realizacji wszystkich istniejących celów na 2020 r. związanych z emisjami dwutlenku węgla oraz do ponownego rozważenia podniesienia do 25 % celu dotyczącego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych do 2020 r. jako etapu na drodze do ich uzgodnionego zmniejszenia o 80–95 % do 2050 r. Komitet w dalszym ciągu nalega, aby UE przyjęła orientacyjne cele dotyczące zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych o 40 % do 2030 r. i o 60 % do 2040 r. oraz wiążące prawnie strategie, które umożliwią ich realizację. Takie długoterminowe orientacyjne cele są potrzebne jako poziomy odniesienia, które europejskim inwestorom i osobom odpowiedzialnym za podejmowanie decyzji zapewnią przewidywalność i stabilność. Ustawiłyby one także wysoką poprzeczkę w negocjacjach międzynarodowych.
3.3

Podobnie EKES wezwał wcześniej Komisję do możliwie jak najszybszego przedstawienia ram czasowych oraz dalszych szczegółów dotyczących jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. Dotyczy to także innych istotnych celów, takich jak przeciwdziałanie możliwym sytuacjom kryzysowym poprzez wspólny nadzór. Pozwoliłoby to zwiększyć wiarygodność unii bankowej i zagwarantować wspólną podstawę dla całego rynku wewnętrznego. W międzyczasie stało się jasne, że jednolity mechanizm nadzorczy oraz pakiet CRD IV/CRR powinny wejść w życie w 2014 r., a dyrektywa w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji od 2015 r. Z tego względu Rada jest także zobowiązana do terminowego wprowadzenia całego pakietu.
3.2

W wyniku oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania państwa członkowskie tracą każdego roku miliardy euro. Mając na względzie fakt, iż prowadzą one do erozji podstawy opodatkowania, a zatem zmuszają państwa członkowskie do podnoszenia podatków, Komitet uważa, że oszustwa podatkowe (5) oraz uchylanie się od opodatkowania (6) nie tylko są nielegalne, lecz także niemoralne, ponieważ w znacznym stopniu upośledzają funkcjonowanie rynku wewnętrznego i zakłócają sprawiedliwy charakter systemów podatkowych w odniesieniu do podatników.