[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 13.6.2006

KOM(2006) 289 wersja ostateczna

SPRAWOZDANIE KOMISJI

„Lepsze stanowienie prawa 2005” na mocy art. 9 Protokołu w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności (13. sprawozdanie) {SEC(2006) 737}

SPRAWOZDANIE KOMISJI

„Lepsze stanowienie prawa 2005” na mocy art. 9 Protokołu w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności (13. sprawozdanie)

Niniejsze sprawozdanie stanowi 13. roczny przegląd stosowania zasady pomocniczości i proporcjonalności. Obejmuje ono również postęp w zakresie poprawy otoczenia regulacyjnego Unii Europejskiej[1].

1. LEPSZE UREGULOWANIA PRAWNE

Poprawa otoczenia regulacyjnego ma kluczowe znaczenie dla wzmocnienia konkurencyjności, wzrostu i zatrudnienia i dla propagowania zrównoważonego rozwoju i lepszej jakości życia obywateli europejskich. Poprawa ta wiąże się z koniecznością podjęcia wspólnych starań przez Parlament Europejski, Radę, Komisję i państwa członkowskie.

Główne cele i działania na rzecz lepszych uregulowań prawnych instytucji UE zostały określone w dwóch dokumentach: Planie działania Komisji w zakresie lepszego stanowienia prawa, zmienionym w marcu 2005 r.[2], i Międzyinstytucjonalnym porozumieniu (IIA) w sprawie lepszych praktyk prawodawczych, podpisanym przez Parlament Europejski, Radę i Komisję w grudniu 2003 r.[3].

W 2005 r. nadal rosło zainteresowanie poprawą jakości uregulowań prawnych. Podjęto różnorodne inicjatywy na różnych forach, odzwierciedlające wagę przywiązywaną do tej kwestii.

1.1. Działania podjęte przez Komisję

W 2005 r. nowa Komisja określiła jako swój główny cel osiągnięcie silnego i trwałego wzrostu i stworzenie większej ilości lepszych miejsc pracy. Ogłaszając nowy początek „strategii lizbońskiej”[4], Komisja podkreśliła kilka kluczowych działań – ustanowienie bodźców regulacyjnych dla działalności gospodarczej, redukcję zbędnych kosztów i usunięcie przeszkód regulacyjnych w dostosowywaniu się i dla innowacji. Powyższe kwestie zostały poparte komunikatem z marca 2005 r. zatytułowanym „Poprawa otoczenia regulacyjnego w dziedzinie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Unii Europejskiej.”[5]

Od tego czasu Komisja zgodnie ze swoim zmienionym planem działania z marca 2005 r.:

- potwierdziła zmienione wytyczne dotyczące oceny wpływu[6];

- przyjęła komunikat w sprawie wspólnej metodologii UE dotyczącej oceny kosztów administracyjnych nakładanych przez prawodawstwo[7];

- przyjęła komunikat w sprawie wyników przeglądu wniosków legislacyjnych[8];

- przyjęła komunikat w sprawie strategii uproszczenia otoczenia regulacyjnego[9];

- ustanowiła grupę krajowych specjalistów wysokiego szczebla w dziedzinie uregulowań prawnych[10].

Konsultacje z zainteresowanymi stronami

W 2005 r. odnotowano znaczny wzrost liczby konsultacji, tj. 187 komunikatów nielegislacyjnych (+28 w porównaniu z 2004 r.) i 106 konsultacji internetowych (+11) w ramach portalu „Your Voice in Europe” (Twój głos w Europie). Zapewniono dobrą ogólną zgodność z minimalnymi standardami konsultacji publicznych[11]. Doświadczenie pokazało, że istnieje możliwość dalszej poprawy w zakresie 1) dostarczania ogólnej informacji zwrotnej dotyczącej sposobu uwzględnienia uwag we wniosku lub powodów ich odrzucenia i 2) zapewnienia systematycznej publikacji otrzymywanych uwag.

Ocena wpływu

W 2005 r. Komisja ulepszyła swoje ramy metodologiczne w celu oceny potencjalnego wpływu swoich wniosków[12], zwiększyła liczbę[13] i poprawiła jakość[14] obecnych ocen wpływu towarzyszących jej najważniejszym inicjatywom. Należy ze szczególną uwagą zadbać o to, aby w ramach działań na rzecz wspierania jakości i kontroli oceny wpływu dokładnie zbadać alternatywne opcje już na początku procesu opracowywania tej polityki.

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

W 2005 r. została uruchomiona SINAPSE (Scientific INformAtion for Policy Support in Europe) - nowa skuteczna płaszczyzna wymiany między specjalistami i decydentami politycznymi (UE)[15]. W 2005 r. zarejestrowało się w niej ponad 300 Europejczyków i międzynarodowych organizacji naukowych. Narzędzie to wpłynie na dalszą poprawę jakości, otwartości i skuteczności gromadzenia wiedzy specjalistycznej, zgodnie z zasadami i standardami ustalonymi przez Komisję w jej komunikacie z 2002 r. w sprawie gromadzenia i wykorzystania porad specjalistów zewnętrznych[16].

W wyniku zobowiązań podjętych w lipcu 2004 r. przez przewodniczącego Barroso wobec Parlamentu Europejskiego Komisja podjęła zdecydowane kroki w celu poprawy przejrzystości w odniesieniu do swoich grup specjalistów. Konkretnie mówiąc, od października 2005 r. dzięki rejestrowi Parlament i ogół społeczeństwa uzyskuje standardowe informacje dotyczące około 1200 grup specjalistów doradzających Komisji[17].

Aktualizacja i uproszczenie dorobku prawnego

W październiku 2005 r. Komisja przyjęła nową fazę swojej strategii upraszczania istniejących przepisów[18], kontynuując i wzmacniając swój pierwszy kompleksowy program upraszczania, zainicjowany w lutym 2003 r.[19]. W oparciu o wkład państw członkowskich[20] i zainteresowanych stron[21] nowa strategia zawierała propozycję trzyletniego programu ciągłego, który byłyby regularnie aktualizowany. Liczba wniosków dotyczących uproszczenia przedstawionych przez Komisję znaczenie się zwiększy: program ciągły przewiduje uchylenie, kodyfikację, przekształcenie lub zmianę 222 aktów prawnych (wraz z istotnymi wzajemnymi oddziaływaniami w przypadku ponad 1400 aktów powiązanych).

Oszacowanie kosztów administracyjnych

W 2005 r. Komisja sprawdziła, zatwierdziła i przedstawiła metodologię szacowania kosztów administracyjnych nakładanych przez prawodawstwo UE[22]. Komisja stwierdziła również, że wspólne podejście na poziomie UE jest możliwe do zrealizowania w praktyce i stanowiłoby wyraźną wartość dodaną.

Komisja ogłosiła włączenie tej metodologii do swoich wytycznych dotyczących oceny wpływu i wytycznych dotyczących oceny[23].. Komisja podjęła się zbadać, czy wspólna metodologia UE mogłaby zostać wykorzystana do oceny kumulacji obciążeń administracyjnych na poziomie sektorowym[24].. Komisja ogłosiła swój zamiar dalszego doskonalenia metodologii z pomocą grupy wysokiego szczebla specjalistów krajowych ds. lepszych uregulowań prawnych.

Wybór instrumentów

W swoim zmienionym planie działań z 2005 r. Komisja ponownie potwierdziła potrzebę zwrócenia większej uwagi na wybór instrumentów dla dalszej realizacji celów traktatu i wdrażania polityk UE. Decydenci polityczni powinni zawsze dążyć do zbadania szeregu opcji legislacyjnych i nielegislacyjnych, które potencjalnie mogłyby spełniać te cele. W celu podniesienia świadomości i wniesienia wkładu w stworzenie korzystniejszego otoczenia dla stosowania alternatywnych instrumentów regulacyjnych Komisja zaczęła prowadzić wykaz istniejących przykładów samoregulacji i koregulacji UE. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) i Komisja zbadali, w jaki sposób można zgromadzić wiedzę operacyjną dotyczącą samoregulacji i koregulacji UE, ułatwić wymianę informacji i zidentyfikować najlepsze praktyki. EKES i Komisja postanowili uruchomić nową bazę danych w 2006 r.

Komisja jak najbardziej uwzględnia w swoim podejściu potencjał alternatyw regulacyjnych, ale jednocześnie stwierdza, że w wielu wypadkach uregulowania prawne pozostają najprostszym sposobem osiągnięcia celów UE. Na ten fakt zwracało uwagę na przykład Obserwatorium Jednolitego Rynku Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.

Monitorowanie stosowania prawa wspólnotowego

Główną odpowiedzialność za stosowanie prawa wspólnotowego ponoszą administracje krajowe (i sądy) w państwach członkowskich. Rolą Komisji jest zapewnienie odpowiedniej i prawidłowej transpozycji prawa wspólnotowego i jego stosowania.

Postęp w zakresie monitorowania transpozycji i kontroli zgodności jest uzależniony głównie od dostępności standardowych tabeli zgodności[25], systematycznego korzystania z [systemu] elektronicznego zgłaszania transponowanych środków, wczesnej identyfikacji potencjalnych problemów, pomocy technicznej oraz stosowania monitów. W 2005 r. nowe państwa członkowskie były w pełni włączone w proces regularnego monitorowania. Nowe państwa członkowskie mają stosunkowo dobre wyniki w zgłaszaniu krajowych środków transpozycji dyrektyw. Postępy w zakresie tabeli zgodności były bardziej ograniczone. Do proponowanych dyrektyw Komisja systematycznie włączała przepis zobowiązujący państwa członkowskie do przedłożenia tego rodzaju tabel, ale Rada nie zawsze wyrażała na to zgodę.

Na różnych poziomach nastąpiła poprawa rozpatrywania skarg i naruszeń, stanowiących kolejny kluczowy element w zapewnieniu odpowiedniego stosowania prawa UE. W 2005 r. w większym stopniu stosowano również mniej formalne środki.

Przegląd i wycofanie bieżących wniosków legislacyjnych

Zmieniony plan działań z marca 2005 r. przewidywał przegląd bieżących wniosków w odniesieniu do ich ogólnego znaczenia i ich wpływu na konkurencyjność[26]. Wszystkie bieżące wnioski przekazane do ustawodawcy przed dniem 1 stycznia 2004 r. zostały objęte przeglądem (183 wnioski). Inicjatywa ta była innowacyjna, ponieważ wykraczała poza działania czysto techniczne (m.in. regularne wycofywanie wniosków, które stały się nieaktualne).

We wrześniu 2005 r. Komisja ogłosiła, że ma zamiar wycofać 68 swoich wniosków[27]. Stwierdzono, że wnioski te nie odpowiadały celom strategii lizbońskiej i/lub zasadom lepszych uregulowań prawnych, miały niewielką szansę na przyjęcie lub z obiektywnych przyczyn utraciły ważność. Komisja dała Parlamentowi i Radzie pewien czas na przedstawienie ich stanowiska, a po otrzymaniu ich uwag oficjalnie wycofała swoje wnioski, publikując ich wykaz w Dzienniku Urzędowym w 2006 r.

1.2. Działania podejmowane przez Parlament Europejski, Radę, Komitet Regionów i Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

W 2005 r. Parlament Europejski rozpoczął prace nad kilkoma sprawozdaniami, uwzględniając różne aspekty lepszych uregulowań prawnych, z których większość miała zostać przyjęta w 2006 r.. Rada i Prezydencja Rady były jednakowo zainteresowane utrzymaniem szybkiego tempa w odniesieniu do lepszych uregulowań prawnych[28]. W debacie nad lepszymi uregulowaniami prawnymi aktywnie uczestniczył również Komitet Regionów i Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny.

W zakresie oceny wpływu sytuacja wyglądała obiecująco. Parlament Europejski zakończył swoją pierwszą ocenę wpływu dotyczącą poprawek do wniosku Komisji, podobnie jak Rada, w formie projektu pilotażowego. Wyzwaniem będzie przejście od fazy testowej do szerszego zastosowania. Godnym odnotowania wydarzeniem było zawarte w listopadzie 2005 r. porozumienie międzyinstytucjonalne „Wspólne podejście w odniesieniu do oceny wpływu”, określające kilka podstawowych „zasad ruchu drogowego” dotyczących oceny wpływu w czasie procesu legislacyjnego. „Wspólne podejście” może być postrzegane jako pierwszy krok do opracowania wspólnej metodologii oceny wpływu przewidzianej w Międzyinstytucjonalnym porozumieniu (IIA) w sprawie lepszych praktyk prawodawczych.

Inne instytucje powinny uczynić więcej. Na przykład Komisja chciałaby, aby państwa członkowskie zobowiązały się do przeprowadzenia ocen wpływu wniosków przedkładanych w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowniczej w sprawach kryminalnych (tzw. trzeci filar). W tym zakresie Komisja i państwa członkowskie dzielą prawo inicjatywy. Chociaż Komisja przeprowadza analizę potencjalnego wpływu swoich wniosków z „trzeciego filaru”, państwa członkowskie tego nie czynią. W wielu przypadkach ich wnioski nie zawierają również odpowiedniego uzasadnienia.

W odniesieniu do kosztów administracyjnych z zadowoleniem odnotowano nałożone przez prawodawstwo UE wyraźne zobowiązanie podjęte przez Radę Ministrów dostarczenia, na życzenie i w proporcjonalnym zakresie, informacji potrzebnych do oceny tych kosztów[29]. Rada nie odpowiedziała jednak na wezwanie Rady Europejskiej z marca 2005 r. dotyczące ustalenia z Komisją wspólnej metodologii[30].

Natomiast stopień wdrożenia przepisów IIA dotyczących uproszczenia i koordynacji programowania legislacyjnego był raczej ograniczony. Ani Parlament, ani Rada nie zmieniły swoich metod pracy w celu uproszczenia wniosków[31].. W związku z tym, iż jest to kluczowy element powodzenia jakiegokolwiek programu upraszczania, Komisja ma nadzieję, że ustawodawca pilnie przystąpi do uproszczenia wniosków. Lepsza koordynacja rocznego harmonogramu legislacyjnego trzech instytucji okazała się trudna ze względu na brak zobowiązań ze strony Rady.

1.3. Działania podejmowane przez państwa członkowskie

Obciążenie prawne europejskich podmiotów gospodarczych wynika w głównej mierze z ustawodawstwa krajowego z uwagi na jego stosunkowo duże znaczenie w porównaniu z prawodawstwem UE. Ponadto państwa członkowskie powinny spełniać podstawową rolę w tworzeniu lepszych uregulowań prawnych, ponieważ odpowiadają za ich stosowanie, a w przypadku dyrektyw - za transpozycję prawodawstwa UE na poziomie krajowym. W związku z tym opracowanie lepszych uregulowań prawnych w znacznym stopniu zależy od państw członkowskich.

Komisja wniosła o włączenie kwestii lepszych uregulowań prawnych do krajowych programów lizbońskich i zaleciła, aby państwa członkowskie przedłożyły sprawozdania dotyczące ich bieżących działań i działań, które zamierzają podjąć. Wymiar ten został uwzględniony w Corocznym sprawozdaniu Komisji z postępów w zakresie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia ze stycznia 2006 r.

Komisja wzywa w szczególności państwa członkowskie, które nie mają strategii lepszych uregulowań prawnych, do oceny wpływu wnioskowanego ustawodawstwa, systematycznej konsultacji z zainteresowanymi stronami, stworzenia programu uproszczenia ustawodawstwa i opracowania metodologii pomiaru kosztów administracyjnych.

2. STOSOWANIE ZASAD POMOCNICZOśCI I PROPORCJONALNOśCI

Komisja podjęła szczególne wysiłki w celu objaśnienia, w jaki sposób środki objęte wnioskiem będą zgodne z obiema zasadami. Wprowadzenie nowego systemu sporządzania uzasadnienia towarzyszącego każdemu wnioskowi legislacyjnemu doprowadziło do bardziej szczegółowego i systematycznego uzasadnienia potrzeby działania UE.

Parlament Europejski i Rada wprowadziły stosunkowo niewiele poprawek odnoszących się bezpośrednio do pomocniczości i proporcjonalności. Konsensualna interpretacja tych zasad nie jest zaskoczeniem zważywszy na fakt, że liczba konsultacji osiągnęła rekordowy poziom[32], ale również zdecydowana większość wniosków Komisji w rzeczywistości uwzględniała wezwania Rady Europejskiej, Rady i Parlamentu Europejskiego. W nielicznych przypadkach[33] pojawiły się rozbieżności. Ostatecznie trzy wspomniane instytucje uzgodniły wspólną interpretację zasad pomocniczości i proporcjonalności niemal w każdym przypadku.

Zdecydowana większość opinii Komitetu Regionów nie zawierała krytyki wniosków Komisji pod względem pomocniczości. W jednym przypadku Komitet stwierdził, że wniosek nie odpowiadał w pełni tej zasadzie[34]. W związku z tym Komisja postanowiła go wycofać.

COSAC[35], ze swojej strony, zorganizował projekt pilotażowy w celu sprawdzenia działania mechanizmu wczesnego ostrzegania w zakresie pomocniczości, ustanowionego w traktacie konstytucyjnym, w odniesieniu do pakietu wniosków przedstawionych przez Komisję w 2004 r. Dwadzieścia izb parlamentów krajowych uważało, że Komisja nie podała wystarczającego uzasadnienia swoich wniosków w odniesieniu do pomocniczości. Czternaście z nich stwierdziło, że pakiet wniosków przynajmniej w jednym aspekcie naruszał zasadę pomocniczości. Parlament Europejski zgadzał się częściowo z tą krytyką. Tym niemniej w uzasadnieniu do niektórych uwag podawano argumenty niezwiązane z pomocniczością. Dowodzi to potrzeby porozumienia się w zakresie wspólnego rozumienia zasady pomocniczości, jak i potrzeby wznowienia wysiłków ze strony Komisji, która wobec wątpliwości dotyczących pomocniczości powinna przedłożyć bezpośrednie i szczegółowe uzasadnienie swoich wniosków.

W odniesieniu do kontroli sądowniczej ex-post na zasadę pomocniczości powoływano się w czterech wyrokach i postanowieniach wydanych przez Trybunał Sprawiedliwości i Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w 2005 r. W żadnym z wyroków nie stwierdzono naruszenia zasady pomocniczości. Zasada proporcjonalności była również poddana analizie w kilku wyrokach. W konsekwencji Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że niektóre obowiązki niekoniecznie służyły osiągnięciu celów ustalonych w kwestionowanej dyrektywie.

Ostatecznie przyszłe ustalenia dotyczące monitorowania i kontroli stosowania zasady pomocniczości zostały omówione w ramach „okresu rozważań, wyjaśnień i dyskusji”, do którego wezwała Rada Europejska w dniu 16 czerwca 2005 r., po negatywnym wyniku referendum w sprawie traktatu konstytucyjnego we Francji i w Niderlandach. W listopadzie 2005 r. Prezydencja Rady i Niderlandy zorganizowały konferencję zatytułowaną „Podział władzy w Europie”, służącą głównie znalezieniu sposobów poprawy monitorowania i kontroli zgodności z zasadą pomocniczości. Debata była skoncentrowana na możliwości wniesienia wkładu przez parlamenty krajowe w oparciu o istniejące traktaty i protokoły. Kontynuacją tych działań będzie konferencja zorganizowana przez Prezydencję Rady w kwietniu 2006 r.

[1] Obowiązek przedstawienia przez Komisję Radzie Europejskiej i Parlamentowi Europejskiemu rocznego sprawozdania dotyczącego stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności został ustalony na spotkaniu Rady Europejskiej w Edynburgu w grudniu 1992 r. Obowiązek ten został zawarty w protokole dołączonym do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) w ramach zmian wprowadzonych przez traktat amsterdamski z 1997 r. Od 1995 r. sprawozdanie to obejmowało również środki przyjęte w celu poprawy jakości i dostępności prawodawstwa (w odniesieniu do poprzedniego sprawozdania zob. COM(2005) 98). Niektóre elementy przyczyniające się do poprawy otoczenia regulacyjnego zostały znacznie zmienione w 3rd Report on European governance [3. Sprawozdaniu w sprawie europejskiego systemu rządów] (2004-2005) (zob.http://www.europa.eu.int/comm/governance/index_fr.htm).

[2] „Poprawa otoczenia regulacyjnego w dziedzinie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Unii Europejskiej” COM(2005) 97, marzec 2005 r., zwany dalej „planem działania”. Komunikat ten aktualizuje i uzupełnia plan działania ustalony w 2002 r. („Uproszczenie i podniesienie jakości środowiska regulacyjnego”, COM(2002) 278 z dnia 5 czerwca 2002 r). Plan działania stanowi kontynuację Białej Księgi na temat zarządzania Europą (COM(2001) 727 z dnia 25 czerwca 2001 r.).

[3] Dz.U. 321 z 31.12.2003, str. 1.

[4] COM(2005) 24.

[5] COM(2005) 97.

[6] SEC(2005) 791. Zob. http://www.europa.eu.int/comm/secretariat_general/impact/docs_en.htm.

[7] COM(2005) 518.

[8] COM(2005) 462.

[9] COM(2005) 535.

[10] Dwa spotkania (w listopadzie i w grudniu) były poświęcone głównie lepszemu stanowieniu prawa w krajowych programach lizbońskich. Grupa jest upoważniona do doradzania Komisji w sprawach ogólnych związanych z lepszym stanowieniem prawa, jak i do stworzenia skutecznej płaszczyzny porozumienia pomiędzy Komisją i głównymi organami rządowymi w celu ulepszania otoczenia prawnego na poziomie unijnym oraz krajowym.

[11] Standardy te zostały wprowadzone w 2003 r. (COM(2002) 704 z dnia 11 grudnia 2002 r.).

[12] Wewnętrzne wytyczne Komisji dotyczące oceny wpływu zostały zmienione w czerwcu 2005 r. Spotkały się one z powszechnym zadowoleniem ze względu na ich lepszą czytelność i wzmocnione ramy analityczne wpływu gospodarczego, środowiskowego i społecznego.

[13] W 2005 r. dokonano 77 ocen wpływu w porównaniu z 29 w 2004 r.

[14] W wyniku niezależnej oceny, która zostanie rozpoczęta w 2006 r., zostaną uzyskane bardziej szczegółowe dane dotyczące ogólnej jakości ocen wpływu Komisji i ich rozwoju.

[15] http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/regexp/index.cfm?lang=EN

[16] COM (2002) 713 z dnia 11 grudnia 2002 r.

[17] Dostęp do rejestru na stronie:http://europa.eu.int/comm/sekretariat_general/regexp/index.cfm?lang=EN.

[18] COM(2005) 535.

[19] COM(2003) 71.

[20] W tym priorytety dotyczące uproszczenia określone przez Radę w listopadzie 2004 r.

[21] Komisja zainicjowała w dniu 1 czerwca 2005 r. publiczne konsultacje internetowe „10 Minutes to improve the business environment” [„10 minut dla poprawy otoczenia biznesu”] (http://europa.eu.int/yourvoice/forms/dispatch?form=418&lang=EN).

[22] Komunikat Komisji w sprawie wspólnej metodologii UE dotyczącej oceny kosztów administracyjnych nakładanych przez prawodawstwo (COM(2005) 518, któremu towarzyszył dokument roboczy służb Komisji SEC(2005) 1329 Outline of the proposed EU common methodology and Report on the Pilot Phase (April – September 2005) – [Zarys proponowanej wspólnej metodologii UE i sprawozdanie w sprawie fazy pilotażowej (kwiecień – wrzesień 2005 r.)] .

[23] W komunikacie uściślono, że w rzeczywistości wdrożenie i stosowanie metodologii będzie podlegało „(a) zasadzie proporcjonalnej analizy, gdzie Komisja zachowa odpowiedzialność za szacowanie kosztów swych wniosków; (b) dostępności wystarczających, wiarygodnych i reprezentatywnych danych, kompatybilnych ze wspólną metodologią UE. W tym kontekście wzywa się państwa członkowskie do przedstawienia tego rodzaju danych, stosownie do przypadku; (c) dostępności odpowiedniego poziomu zasobów osobowych i finansowych.”

[24] Zostało to potwierdzone przez Komisję w rocznym sprawozdaniu z postępów w zakresie strategii lizbońskiej przyjętym w styczniu 2006 r., w związku z czym Komisja ogłosiła podjęcie „szeroko zakrojonych działań mających na celu pomiar kosztów administracyjnych wynikających z przepisów Wspólnoty (lub sposobu ich wdrażania) w poszczególnych obszarach polityki w ramach trwających prac nad uproszczeniem procedur legislacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem MŚP” (COM(2006) 30 z dnia 25 stycznia 2006 r.).

[25] Tabele zgodności wskazują środek krajowy transponujący odnośny przepis dyrektywy.

[26] COM(2005) 97.

[27] COM(2005) 462.

[28] W listopadzie 2005 r. Zjednoczone Królestwo, Austria i Prezydencja fińska przedłożyły do dyskusji dokument zatytułowany „Advancing Better Regulation in Europe” [„Przyspiesznie opracowywania lepszych uregulowań prawnych w Europie”]. Dok. Rady nr 1540/05 z dnia 29 listopada 2005 r.

[29] Reducing the administrative burden on business [Zmniejszenie obciążeń administracyjnych dla biznesu] , konkluzje Rady ds. gospodarczych i finansowych (dnia 8 listopada 2005 r.) 13678/05.

[30] Konkluzje Rady Europejskiej z dnia 22 i 23 marca 2005 r.

[31] Ostateczny termin upływał sześć miesięcy po wejściu w życie porozumienia, tj. pod koniec czerwca 2004 r.

[32] Zob. załącznik 2 towarzyszącego Dokumentu roboczego służb Komisji.

[33] Zob. sekcja 3.2 towarzyszącego Dokumentu roboczego służb Komisji.

[34] Zob. sekcja 3.3.1 towarzyszącego Dokumentu roboczego służb Komisji.

[35] „Konferencja Organów Wyspecjalizowanych w Sprawach Wspólnotowych”.