[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 29.11.2006

KOM(2006) 725 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY I DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie oceny krajowych planów rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w drugim okresie programu handlu uprawnieniami do emisji UE dołączony do decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie krajowych planów rozdziału uprawnień Niemiec, Grecji, Irlandii, Łotwy, Litwy, Luksemburga, Malty, Słowacji, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY I DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie oceny krajowych planów rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w drugim okresie programu handlu uprawnieniami do emisji UE dołączony do decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie krajowych planów rozdziału uprawnień Niemiec, Grecji, Irlandii, Łotwy, Litwy, Luksemburga, Malty, Słowacji, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE

1. Wstęp

Walka ze zmianami klimatycznymi jest kluczowym celem Unii Europejskiej. System handlu uprawnieniami do emisji UE (EU ETS), ustanowiony dyrektywą 2003/87/WE, jest głównym instrumentem UE dla realizacji jej celów wynikających z protokołu z Kioto w latach 2008-2012 w sposób efektywny pod względem kosztów. EU ETS będzie nadal mieć kluczowe znaczenie dla starań UE, aby osiągnąć większe redukcje emisji gazów cieplarnianych w perspektywie średnio i długoterminowej.

Dotychczas, pierwsza faza EU ETS trwająca od 2005 do 2007 r. dostarczyła cennych doświadczeń. Doświadczenia te dostarczają informacji użytecznych w procesie przeglądu[1], który ma na celu wzmocnienie programu przez przyjrzenie się jego funkcjonowaniu i jego zakresowi, w szczególności rozszerzenie go na inne sektory i gazy po drugim okresie handlowym trwającym od 2008 do 2012 r. Jednakże szczególnie ważny był pierwszy zestaw niezależnie zweryfikowanych sprawozdań o emisjach za rok 2005. Wskazał on, że łączne emisje w 2005 r., wynoszące nieco ponad 2 miliardy ton, były znacznie poniżej średniego rocznego przydziału na pierwszy okres wynoszącego blisko 2,2 miliarda ton[2].

Według pierwotnych zamierzeń pierwszy okres miał być etapem przygotowawczym. Jednocześnie najnowsze sprawozdanie[3] Europejskiej Agencji Środowiska podkreśla natychmiastową potrzebę podjęcia w kilku państwach członkowskich większych starań w celu respektowania zobowiązań Europy wynikających z protokołu z Kioto. Stąd, gdyby państwa członkowskie wydały więcej uprawnień niż wynosi możliwa ilość faktycznych emisji w okresie 2008-2012 r. z instalacji objętych tymi uprawnieniami, spełnienie zobowiązań wynikających z protokołu z Kioto byłoby poważnie zagrożone i EU ETS przyniósłby niewielką korzyść dla środowiska lub nie przyniósłby jej w ogóle. Rozwój i wdrażanie istniejących i nowych czystych technologii utknęłyby w martwym punkcie i rozwój dynamicznego i płynnego ogólnoświatowego rynku zostałby poważnie osłabiony.

Dlatego Komisja ocenia plany drugiego okresu w sposób, który zapewnia prawidłowe i jednolite stosowanie kryteriów zawartych w dyrektywie oraz dostateczny niedobór uprawnień w EU ETS, zapewniając tym samym z kolei realizację zamierzonych redukcji emisji oraz wzmocnienie rozwijającego się rynku węgla. Pozwoli to EU ETS rozwinąć w pełni swój ekologiczny i gospodarczy potencjał wyrażający się w postaci korzyści ekologicznych i ekonomicznych.

Niniejszy komunikat określa podejście Komisji do oceny planów na drugi okres a towarzyszy mu pierwszy pakiet decyzji skierowanych do 10 państw członkowskich.

2. Ocena krajowych planów ROZDZIAłU UPRAWNIEń

Dla każdego okresu handlowego, każde państwo członkowskie jest zobowiązane zgłosić Komisji krajowy plan rozdziału uprawnień. Dyrektywa wymaga, aby Komisja oceniła każdy plan według tych samych kryteriów, które określone są w załączniku III[4] do dyrektywy i w jej art. 10. Komisja przyjmuje odrębną decyzję w ciągu trzech miesięcy od zgłoszenia kompletnego planu[5].

Do 29 listopada 2006 r. 19 państw członkowskich zgłosiło Komisji swoje krajowe plany rozdziału uprawnień. Spośród nich, 10 było wystarczająco kompletnych, aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o ich zgodności z dyrektywą. Plany te stanowią około połowę ogólnej wielkości uprawnień przydzielonych w pierwszym okresie handlowym. W dniu 12 października 2006 r. Komisja wszczęła postępowanie w sprawie naruszenia przepisów w stosunku do zaległych planów. Będzie ona nadal wywierać presję prawną w celu zapewnienia, aby zaległe plany zostały zgłoszone możliwie jak najszybciej.

Komisja położyła szczególny nacisk na to, aby ocena planów drugiego okresu została przeprowadzona w sposób jednolity, sprawiedliwy i przejrzysty. Komisja ustaliła przy tym kilka zagadnień, które zostały szczegółowo przeanalizowane pod względem zgodności z kryteriami określonymi w załączniku III. Wchodzą one w zakres następujących głównych działów:

- ustalenie limitu zgodnego ze zobowiązaniem każdego państwa członkowskiego wynikającego z protokołu z Kioto, zmianami emisji oraz potencjałem redukcji,

- korekty ex-post,

- zgodność ze zobowiązaniami dotyczącymi komplementarności (limit kredytu dla projektu wspólnego wdrażania/mechanizmu czystego rozwoju),

- inne zagadnienia swoiste dla poszczególnych planów, mające na celu uniknięcie nadmiernych zakłóceń konkurencji i rynku wewnętrznego.

Każde z tych zagadnień wyjaśniono bardziej szczegółowo w następnych sekcjach. Sekcje te odzwierciedlają wspólne elementy oceny Komisji ujęte w decyzjach i stanowią ich dodatkowe uzasadnienie.

W tabeli 1 podsumowano ocenę Komisji wskazując przypadki, w których nie spełniono kryteriów.

2.1. Limity zgodne ze zobowiązaniami wynikającymi z protokołu z Kioto, zmianami emisji i potencjałem redukcji

Łączną ilość uprawnień (limit) należy ocenić zgodnie z kryteriami (1), (2) i (3) dotyczącymi, odpowiednio, spełnienia właściwego zobowiązania wynikającego z protokołu z Kioto, zmian emisji oraz potencjału redukcji, określonymi w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE. Równocześnie należy uniknąć nadmiernych zakłóceń konkurencji i rynku wewnętrznego. Załącznik III zobowiązuje Komisję, w ogólnej zasadzie, do zapewnienia ścisłego stosowania wszystkich kryteriów[6].

Ocena Komisji oparta jest o najlepsze dostępne informacje. Dane dotyczące emisji są wysokiej jakości i zostały niezależnie zweryfikowane. Oprócz tych danych, wykorzystano rzetelne dane dotyczące spodziewanego wzrostu gospodarczego i poprawy w zakresie intensywności zużycia węgla. Są to dwa główne czynniki, które są istotne dla respektowania zobowiązań UE wynikających z protokołu z Kioto w okresie 2008-2012 r. Komisja bierze również pod uwagę sprawdzone i uzasadnione dodatkowe emisje, które wchodzą w zakres EU ETS w planie drugiego okresu handlowego, z chwilą, gdy państwo członkowskie ujmie dodatkowe instalacje energetycznego spalania w sektorach, które nie były ujęte w planie pierwszego okresu. Komisja ocenia w szczególności niezależną weryfikację tych dodatkowych emisji.

Używając zweryfikowanych danych dotyczących emisji za pierwszy rok działania EU ETS, Komisja zwróciła uwagę na to, czy pierwszy rok działania był reprezentatywnym rokiem i uzasadnionym punktem odniesienia dla oceny. Choć na tym etapie brak jest dostępnych danych dotyczących całkowitych emisji gazów cieplarnianych w celu porównania całkowitych wielkości emisji gazów cieplarnianych w 2005 r. ze średnimi za ostatnie lata, Eurostat[7] doniósł, że zużycie energii w UE-25 było stabilne w okresie 2004-2005 r. (1 637,6 miliona ton równoważnika ropy naftowej w 2004 r. w porównaniu do 1 627,2 miliona ton równoważnika ropy naftowej w 2005 r.). Dla lat sprzed 2005 r., a zatem przed wprowadzeniem EU ETS, nie ma systematycznie dostępnych porównywalnych danych dla instalacji objętych programem z powodu braku niezależnej weryfikacji na podstawie dyrektywy.

Komisja uważa, że w każdym roku jest kilka czynników wchodzących w grę, w tym układy pogodowe, które wpływają na emisje z instalacji EU ETS i które na ogół równoważą się nawzajem w swoich wpływach na całkowite roczne emisje. Gdzie stosowne, Komisja bada dostępność i jakość innych danych dotyczących emisji i zużycia energii przed 2005 r. Ogólnie, Komisja nie posiada oznak świadczących o tym, aby jakaś wyraźna większość wyjątkowych okoliczności wyraźnie wskazywała jeden kierunek w 2005 r. Uważa więc, że zweryfikowane dane dotyczące emisji w 2005 r. z reguły mogą być uznane za reprezentatywne. Jednak w razie istnienia wyjątkowych okoliczności Komisja dokładnie bada, w jakim stopniu uzasadnione jest skorygowanie niezależnie zweryfikowanych emisji za 2005 r. za pomocą odpowiedniego współczynnika poprawkowego.

Aby ocenić, czy kryteria (2) dotyczące zmian emisji oraz (3) dotyczące potencjału redukcji są respektowane, Komisja wzięła pod uwagę spodziewany wzrost gospodarczy i zmiany intensywności zużycia węgla w okresie 2005-2010 r.[8] W celu zapewnienia jednolitej oceny wszystkich planów Komisja stosuje trendy wzrostu gospodarczego[9] i intensywności zużycia węgla w oparciu o jednolitą i spójną metodykę oraz zbiór założeń przedstawiony w dokumencie "Europejskie trendy w energetyce i transporcie – aktualizacja za 2005 r."[10]

Dla kryterium oceny (3) dotyczącego potencjału redukcji emisji gazów cieplarnianych istotne jest, aby odzwierciedlić fakt, iż EU ETS wprowadził od 2005 r. cenę przydziału, co pozytywnie wpłynie na zmiany trendów intensywności zużycia węgla.

Zaangażowanie UE i państw członkowskich na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym, dają instalacjom ETS wyraźny i trwały sygnał, że istnieją ekonomiczne koszty emitowania gazów cieplarnianych, które w przyszłości staną się jeszcze wyższe. Wzmacnia to długofalowe ekonomiczne bodźce zachęcające do redukcji emisji. W rezultacie intensywność zużycia węgla będzie z czasem poprawiać się w tempie co najmniej takim, jak podano w scenariuszu „niskie ograniczenie emisji węgla / brak wychwytywania i składowania dwutlenku węgla (CCS)”[11].

Komisja uważa, iż ten poziom poprawy intensywności zużycia węgla nie odzwierciedla poprawnie najbardziej prawdopodobnych przyszłych trendów, ponieważ nie uwzględnia wszystkich istotnych czynników. Oprócz ekonomicznych bodźców stworzonych przez EU ETS, podmioty gospodarcze będą prawdopodobnie coraz częściej inwestować w energooszczędne technologie, aby obniżyć swoje koszty paliw i energii elektrycznej. Ponadto będą one coraz bardziej zachęcane przez polityki i środki państw członkowskich, jak również opinię publiczną, do przyspieszenia starań odnośnie do innowacji w energooszczędnych metodach produkcji, a przez to podejmą skuteczne działanie przeciwko zmianom klimatycznym. Na poziomie UE Plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii[12], a także zbiorowe wysiłki mające na celu zmniejszenie zależności od importu energii dalej pobudzą starania, aby osiągać lepsze poziomy racjonalizacji zużycia energii, zmniejszając na ogół również intensywność zużycia węgla. Dlatego aby odpowiednio odzwierciedlić rzeczywistość, Komisja uważa za niezbędne oparcie oceny na podstawie kryterium (3) na tempie poprawy intensywności zużycia węgla przekraczającym scenariusz „niskiego ograniczenia emisji węgla” o 0,5 % rocznie, co jest równoważne z 2,5 % w latach 2005 -2010.

W praktyce Komisja ocenia zgodność planu na podstawie kryteriów (2) i (3) w oparciu o następujący wzór:

Maksymalny dopuszczalny średni limit roczny = (CIVE * GTD * CITD) + ADD

Gdzie: CIVE = skorygowane niezależnie zweryfikowane emisje za 2005 r.

GTD = zmiany trendu wzrostu w okresie 2005-2010 r.

CITD = zmiany trendu intensywności zużycia węgla w okresie 2005-2010 r.

ADD = dodatkowe emisje objęte przez rozszerzony zakres instalacji energetycznego spalania[13]

CIVE = IVE + AWIVE + EOPT

Gdzie: IVE = niezależnie zweryfikowane emisje za 2005 r.

AWIVE = roczne średnie uprawnienia do emisji dla instalacji bez niezależnie zweryfikowanego sprawozdania o emisjach

EOPT = emisje za 2005 r. dla instalacji wycofanych[14]

Oceniając zgodność planu ze zobowiązaniami wynikającymi z protokołu z Kioto na podstawie kryterium (1), Komisja wzięła pod uwagę:

- postęp w wypełnianiu zobowiązania wynikającego z protokołu z Kioto oraz, w stosownym przypadku, lukę pozostającą do wypełnienia;

- oparcie się na środkach mających na celu nabycie przez rząd jednostek redukcji określonych w protokole z Kioto oraz stan ich przygotowania i gotowość do wprowadzenia ich w życie;

- oparcie się na środkach mających zostać wprowadzonych w sektorach nieuczestniczących w handlu oraz stan ich przygotowania i gotowość do wprowadzenia ich w życie;

- rzetelność przewidywań dla sektora transportu[15], leżących u podstaw krajowego planu rozdziału uprawnień.

Postęp w wypełnianiu zobowiązań wynikających z protokołu z Kioto oraz pozostająca luka

W oparciu o sprawozdanie z postępu prac, punktem wyjściowym dla oceny według kryterium (1) dotyczącego zobowiązania wynikającego z protokołu z Kioto jest postęp dokonany przez państwo członkowskie oraz pozostająca luka do wypełnienia w latach 2008-2012 w stosunku do całkowitych emisji gazów cieplarnianych w 2004 r. podanych w sprawozdaniu z postępu prac. Zgodnie z tym, co podała w swoich dalszych wytycznych dotyczących krajowych planów rozdziału uprawnień[16], Komisja uważa za niezbędne, aby państwo członkowskie mające lukę do wypełnienia wykorzystało plan przydziału uprawnień drugiego okresu do zrealizowania przynajmniej sporej części zaległych działań, tj. części odzwierciedlającej udział instalacji EU ETS w całkowitych emisjach gazów cieplarnianych.

Zamierzone nabycie przez rządy jednostek redukcji określonych w protokole z Kioto

Zgodnie z dwoma dokumentami przewodnimi[17] Komisja ocenia, czy zamierzone nabycie przez rządy jednostek redukcji określonych w protokole z Kioto jest wystarczająco uzasadnione, opierając swoją ocenę na elementach wymienionych w załączniku 5 dalszych wytycznych.

Komisja stwierdza, że zamierzone nabycie przez rząd jednostek redukcji określonych w protokole z Kioto jest wystarczająco uzasadnione tylko wtedy, gdy państwo członkowskie ma wprowadzony program operacyjny, podpisało umowy lub otworzyło przetarg na zakup węgla oraz przeznaczyło na zakup więcej niż drobną część niezbędnych środków budżetowych.

Gdy państwo członkowskie mające pozostającą do wypełnienia lukę pomiędzy swoimi rzeczywistymi emisjami a przyznanymi emisjami zgodnie z celem ustalonym w protokole z Kioto nie uzasadni lub niedostatecznie uzasadni zamierzone nabycie przez rząd jednostek redukcji określonych w protokole z Kioto, stanowi to naruszenie kryterium (1) i ma skutek w postaci proporcjonalnego zmniejszenia zamierzonej całkowitej ilości uprawnień. Dla określenia wymaganej redukcji istotny jest stosunek łącznej wielkości emisji objętych takimi uprawnieniami do wielkości emisji ze źródeł nieobjętych postanowieniami dyrektywy.

.

W praktyce, Komisja ustala wymaganą redukcję na podstawie następującego wzoru:

Wymagana roczna średnia redukcja = (UNSUB GP) * TSS

Gdzie: UNSUB GP = nieuzasadnione roczne średnie nabycie przez rząd jednostek redukcji określonych w protokole z Kioto

TSS = udział sektora uczestniczącego w handlu

TSS = CIVE / GHG

Gdzie: GHG = całkowite emisje gazów cieplarnianych w 2004 r.[18]

Stopień zależności od innych polityk i środków oraz uzasadnienie

Zgodnie z dokumentem zawierającym dalsze wytyczne Komisja ocenia stopień zależności od innych polityk i środków. Gdy stopień ten jest znaczący, dokładnie bada ona, czy zamierzone wprowadzenie w życie innych polityk i środków jest wystarczająco uzasadnione, opierając swoją ocenę na elementach wymienionych w załączniku 6 dalszych wytycznych.

Komisja stwierdza, że polityka i środek są uzasadnione w szczególności tam, gdzie jest wykazane, że możliwa jest realizacja rzeczywistego potencjału redukcji w latach 2008-2012, gdy istnieje wystarczająca pewność, że polityka lub środek będzie wprowadzony w życie zgodnie z decyzją Komisji dotyczącą krajowego planu rozdziału uprawnień i gdzie wykazane zostało, że wpływ wywierany przez środek nie będzie w znacznej mierze pokrywał się z redukcją emisji z instalacji objętych przez EU ETS.

Gdy państwo członkowskie mające pozostającą do wypełnienia lukę pomiędzy swoimi rzeczywistymi emisjami a emisjami przyznanymi zgodnie z celem ustalonym w protokole z Kioto nie uzasadni lub niedostatecznie uzasadni inną politykę lub środek, stanowi to naruszenie kryterium (1) i ma skutek w postaci proporcjonalnego zmniejszenia zamierzonej całkowitej ilości uprawnień. Dla określenia wymaganej redukcji istotny jest stosunek łącznej wielkości emisji objętych takimi uprawnieniami do wielkości emisji ze źródeł nieobjętych postanowieniami dyrektywy.

W praktyce, Komisja określa wymaganą redukcję na podstawie następującego wzoru:

Wymagana roczna średnia redukcja = (UNSUB PM) * TSS

Gdzie: UNSUB PM = nieuzasadniona polityka lub środek

Przewidywania emisji dwutlenku węgla w sektorze transportu

Emisje dwutlenku węgla w sektorze transportu znacznie wzrosły a realizacja zamierzonych efektów za pomocą środków redukcji w sektorze transportu trwa długo. Dlatego dla oceny kryterium (1) niezbędne jest zbadanie rzetelności prognoz dotyczących emisji dwutlenku węgla w sektorze transportu.

Komisja porównywała trend emisji dwutlenku węgla w sektorze transportu przedstawiony przez państwo członkowskie w krajowym planie rozdziału uprawnień ze zmianami trendu przedstawionymi w dokumencie "Europejskie trendy w energetyce i transporcie do 2030 r. – aktualizacja za 2005 r."

Gdy państwo członkowskie ma pozostającą do wypełnienia lukę pomiędzy faktycznymi emisjami a emisjami przydzielonymi zgodnie z celem ustalonym w protokole z Kioto, zaś zmiany trendu założone w jego krajowym planie rozdziału uprawnień są znacznie poniżej przedstawionych w dokumencie "Europejskie trendy w energetyce i transporcie do 2030 r. – aktualizacja za 2005 r.", Komisja uznaje, że plan narusza kryterium (1), wskutek czego zamierzona całkowita ilość uprawnień zostaje proporcjonalnie zmniejszona. Dla określenia wymaganej redukcji istotny jest stosunek łącznej wielkości emisji objętych takimi uprawnieniami do wielkości emisji ze źródeł nieobjętych postanowieniami dyrektywy.

W praktyce, Komisja określa wymaganą redukcję na podstawie następującego wzoru:

Wymagana roczna średnia redukcja = [TRANS EM * (ETT - NAPT)] * TSS

Gdzie: TRANS EM = emisje dwutlenku węgla w transporcie w 2005 r.

ETT = zmiany trendu w latach 2005-2010 podane w dokumencie "Europejskie trendy w energetyce i transporcie do 2030 r. – aktualizacja za 2005 r."

NAPT = zmiany trendu w latach 2005-2010 podane w krajowym planie rozdziału uprawnień

2.2. Korekty ex-post

Dyrektywa przewiduje w art. 11 i załączniku III, kryterium (10), że państwo członkowskie musi ustalić z góry (przez rozpoczęciem się okresu handlowego) bezwzględną ilość uprawnień przydzielonych łącznie oraz każdemu operatorowi instalacji. Decyzja ta nie może zostać zmieniona, a żadnych uprawnień nie można ponownie przyznać poprzez dodawanie ich do ilości określonej dla każdego operatora na podstawie decyzji rządu lub wcześniej określonych zasad, lub odejmowanie ich od niej.

Takie korekty ex-post są sprzeczne z istotą koncepcji systemu handlu emisjami ("cap-and-trade system") w pojęciu dyrektywy. Każdej instalacji przydzielona jest w decyzji przywołanej w art. 11 ust. 2 dyrektywy pewna ilość uprawnień, których wartością może ona swobodnie dysponować w celu podjęcia optymalnych decyzji gospodarczych. Istnieją trzy główne alternatywy, które są jednakowo zasadne: zainwestowanie w redukcje emisji i sprzedaż uwolnionych uprawnień, zmniejszenie wielkości produkcji i sprzedaż uwolnionych uprawnień albo utrzymanie lub zwiększenie wielkości produkcji z jednoczesnym zakupem koniecznych dodatkowych uprawnień.

Komisja uważa, że nie ma administracyjnej potrzeby ani żadnego innego uzasadnienia dla korekt ex-post. Państwa członkowskie zobowiązane są do ustalenia rozdziału uprawnień w oparciu o najlepsze dostępne dane. W praktyce stosowanie prognoz zawsze wymaga pewnego stopnia oszacowania ex-ante emisji, których faktyczna wielkość może ostatecznie być w rzeczywistości inna. Lecz jest to nieodłączna cecha każdego systemu handlu emisjami i nie może przez to uzasadniać wstecznej zmiany ustalonego z góry przydziału. Ponadto, przyczyny takiego odstępstwa nie dają się ustalić w sposób wiarygodny i niewykluczone, że mogą być wynikiem redukcji emisji spowodowanych rzeczywistymi inwestycjami przeprowadzonymi przez operatorów zgodnie z bodźcami ekonomicznymi stworzonymi przez program.

Podobnie, jak w pierwszym okresie handlowym, decyzje Komisji pozwalają na dokonanie modyfikacji zamierzonego rozdziału uprawnień z uwagi na poprawę jakości danych w dowolnym czasie przed podjęciem decyzji w sprawie przydziału na podstawie art. 11 ust. 2.

Przeprowadzenie korekty po podjęciu ostatecznej decyzji na temat krajowego rozdziału uprawnień jest dozwolone jedynie w następujących przypadkach:

- gdy instalacja zostaje zamknięta w ciągu ustalonego okresu a państwa członkowskie uznaje, że nie ma już operatora, któremu będą wydane uprawnienia; oraz

- gdy odbywa się rozdział uprawnień dla nowych uczestników z rezerwy, jeśli zostało ustalone z góry, że o dokładnej ilości uprawnień przyznanej każdemu nowemu uczestnikowi zadecyduje się po podjęciu decyzji o przydzieleniu uprawnień na podstawie art. 11 ust. 2.

Komisja odrzuca wszelkie inne korekty jako naruszające kryterium (10) zgodnie z oceną planów pierwszego okresu handlowego.

2.3. Zgodność ze zobowiązaniami dotyczącymi komplementarności (limit JI/CDM)

Oprócz krajowych działań podjętych przez państwa członkowskie w celu redukcji emisji gazów cieplarnianych, protokół z Kioto daje państwom członkowskim możliwość inwestowania w projekty związane ze wspólnym wdrażaniem (JI) i mechanizmem czystego rozwoju (CDM) w innych krajach i wykorzystywania przydzielonych na nie kredytów do celów zgodności na wypełnienie części swoich zobowiązań do redukcji emisji. Państwa członkowskie są zobowiązane zapewnić, aby wykorzystywanie elastycznych mechanizmów przewidzianych w protokole z Kioto było uzupełnieniem krajowego działania, w celu zmniejszenia między krajami rozwiniętymi i rozwijającymi się różnic w ilości emisji przypadających na głowę mieszkańca [19].

Oprócz korzystania przez państwa członkowskie, dyrektywa pozwala operatorom instalacji EU ETS na korzystanie z kredytów JI i CDM w celu wypełnienia części swoich zobowiązań wynikających z dyrektywy. Część ta musi być zgodna ze zobowiązaniami państwa członkowskiego do komplementarności i musi być ustalona w krajowym planie rozdziału uprawnień.

Dlatego, Komisja musi ocenić, czy limit jest zgodny ze zobowiązaniami państw członkowskich do komplementarności. Zobowiązania do komplementarności obejmują korzystanie z kredytów JI i CDM zarówno przez rząd, jak i przez prywatny sektor, podczas gdy ocena Komisji na podstawie dyrektywy dotyczy jedynie korzystania z tych kredytów przez sektor prywatny.

Komisja przyjmuje następujące podejście do oceny zgodności proponowanych limitów JI/CDM na podstawie załącznika III do dyrektywy:

Poziom wysiłków, jakie państwo członkowskie jest zobowiązane podjąć w celu redukcji emisji gazów cieplarnianych określa się oceniając wielkość redukcji, do jakiej ma ono obowiązek dążyć w stosunku do

- emisji w roku bazowym,

- emisji gazów cieplarnianych w 2004 r.,

- oraz emisji przewidywanych na 2010 r.[20]

Następnie oblicza się połowę wielkości przedstawiającej najwyższy wysiłek. Wielkość tę uważa się za maksymalną ogólną sumę kredytów JI/CDM, którą państwo członkowskie może wykorzystać obok krajowego działania, przy jednoczesnym respektowaniu swoich zobowiązań dla zapewnienia, że wykorzystanie mechanizmów przewidzianych z protokole z Kioto jest uzupełnieniem krajowego działania.

Co się tyczy państw członkowskich, które nie zamierzają nabyć żadnych jednostek redukcji określonych w protokole z Kioto przy użyciu funduszy rządowych, mogą one pozwolić swoim operatorom objętym wspólnotowym programem na wykorzystanie kredytów CDM/JI do pełnej wysokości limitu. Limit ten należy rozumieć jako procentową wielkość określoną jako część zatwierdzonego limitu dla sektora uczestniczącego w handlu. Gdyby państwa członkowskie pozwoliły na wyższy poziom wykorzystania, kryterium (12) uważa się za naruszone.

Odnośnie do państw członkowskich, które zamierzają zakupić jednostki redukcji określone w protokole z Kioto, zakupy te są brane pod uwagę. Suma kredytów JI/CDM, która może być wykorzystana przez instalacje we wspólnotowym programie w danym państwie członkowskim jest pomniejszona o roczną średnią sumę zamierzonych lub uzasadnionych zakupów rządowych.

Jeśli ocena przeprowadzona zgodnie z tym podejściem doprowadziłaby do sytuacji, w której instalacje EU ETS w tym państwie członkowskim mogłyby wykorzystać kredyty JI/CDM jedynie do poziomu poniżej 10%, Komisja uważa, że instalacjom należy pozwolić wykorzystać kredyty JI/CDM przynajmniej do poziomu 10%. Odzwierciedla to rozsądną równowagę między potrzebą realizacji krajowych redukcji a udzieleniem operatorom instalacji zachęty do inwestowania w projekty w krajach rozwijających się.

W praktyce , Komisja ocenia zgodność z zobowiązaniami do komplementarności w oparciu o następujące wzory:

A = emisje w roku bazowym – emisje dozwolone zgodnie z celem ustalonym w protokole z Kioto

B = emisje gazów cieplarnianych w 2004 r. – emisje dozwolone zgodnie z celem ustalonym w protokole z Kioto

C = emisje przewidywane na 2010 r. – emisje dozwolone zgodnie z celem ustalonym w protokole z Kioto

D = 50% maks. (A, B, C) – roczne średnie nabycie przez rząd jednostek redukcji określonych w protokole z Kioto

Maksymalny dozwolony limit (w %) = (D / roczny średni limit) lub 10%

2.4. Kwestie specyficzne dla indywidualnych planów

Gwarancje przydziału uprawnień po okresie handlowym

Komisja zwraca uwagę, że dyrektywa 2003/87/WE przewiduje, iż krajowy plan rozdziału uprawnień ma objąć odpowiedni okres handlowy. W rezultacie, ocena planu przez Komisję ogranicza się do aspektów związanych z odnośnym okresem handlowym. Z tego powodu, we wszystkich przypadkach, w których plany rozdziału uprawnień na pierwszy okres handlowy (2005-2007 r.) zawierały przepisy, w szczególności dotyczące gwarancji przydziału uprawnień[21], odnoszące się do okresu po 2007 r. Komisja wstrzymała się ze swoją opinią.

Komisja ocenia po raz pierwszy konkretne zastosowanie gwarancji przydziału uprawnień z pierwszego okresu w zakresie, w jakim mają one być zastosowane w planach drugiego okresu. Uważa ona, że gwarancje te naruszają kryterium (5) i dokonują rozróżnienia między przedsiębiorstwami w taki sposób, iż niesłusznie faworyzują niektóre przedsiębiorstwa lub rodzaje działalności wbrew wymogom Traktatu, w szczególności jego art. 87 i 88. W takich przypadkach gwarancje mogą prowadzić do preferencyjnego swobodnego przydziału uprawnień dla korzystających z nich instalacji w porównaniu do stopnia swobodnego przydziału udzielanego innym istniejącym instalacjom w ramach ogólnej metodyki przydzielania uprawnień. Takie uprzywilejowane traktowanie jednej grupy istniejących instalacji zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji z inną grupą istniejących instalacji, a także ma skutki transgraniczne biorąc pod uwagę ogólnounijny handel we wszystkich sektorach objętych dyrektywą 2003/87/WE.

Komisja uważa na tym etapie, że każda mająca w tej sytuacji miejsce pomoc państwa mogłaby być uznana za niezgodną z wewnętrznym rynkiem, gdyby ocenić ją zgodnie z art. 87 i 88 Traktatu.

Ponadto, patrząc z ekologicznego punktu widzenia, Komisja jest zaniepokojona tym, że gwarancje przewidują nawet w odległej przyszłości wysoki stopień swobodnego przydzielania uprawnień dla sposobów produkcji charakteryzujących się intensywnym zużyciem węgla. Gwarancje takie mogą tworzyć zachęty do inwestowania w sposoby produkcji o intensywnym zużyciu węgla, ograniczając przez to możliwość dalszych redukcji gazów cieplarnianych, koniecznych po 2012 r. Jednocześnie, każdy rodzaj gwarancji przydziału uprawnień po 2012 r. ogranicza zakres dalszej harmonizacji metodyki rozdziału uprawnień na rynku wewnętrznym w kontekście przeglądu EU ETS.

Zachowywanie przydziałów uprawnień

Zachowywanie przydziałów uprawnień[22] jest w zasadzie zdrowym elementem projektowym systemu handlu uprawnieniami do emisji i państwa członkowskie począwszy od drugiego okresu handlowego powinny na nie zezwolić. Od pierwszego do drugiego okresu handlowego zachowywanie przydziałów zależało od uznania każdego z państw członkowskich i 23 państwa spośród 25 postanowiły nie uwzględniać go.

Uznaniowe zachowanie uprawnień z pierwszego okresu handlowego na drugi wiąże się z pomocą państwa, ponieważ państwo członkowskie może wydać przydziały uprawnień bezpłatnie, podczas gdy w przeciwnym razie mogłoby je sprzedać w formie " przyznanych jednostek emisji". Jednocześnie, zachowanie przez państwo członkowskie przydziałów uprawnień na drugi okres handlowy jest zgodne z kryterium odzwierciedlenia potencjału redukcji tylko wówczas, jeżeli zachowane przydziały uprawnień są odjęte od limitu uznanego za zgodny z określonymi w dyrektywie kryteriami przydziału[23].

Komisja przyjmuje pogląd, że wszelkie krajowe postanowienia dotyczące zamierzonego skorzystania z uznaniowego zachowania przydziałów uprawnień między pierwszym i drugim okresem handlowym muszą zostać zgłoszone Komisji zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu. Komisja na tym etapie uważa, że każde wydanie zachowanych przydziałów uprawnień w drugim okresie handlowym nie poparte ze strony beneficjentów korzyściami dla środowiska wyrażającymi się w udowodnionych rzeczywistych redukcjach emisji w ciągu pierwszego okresu handlowego, może stanowić pomoc państwa, która może być uznana za niezgodną z wewnętrznym rynkiem w świetle przepisów art. 87 i 88 Traktatu.

Licytacja przydziałów uprawnień

Dyrektywa 2003/87/WE zezwala na licytację lub sprzedaż do 10% uprawnień przydzielonych przez państwo członkowskie w drugim okresie handlowym.

Jak zauważyła Grupa wysokiego szczebla ds. konkurencyjności, energii i środowiska[24], przypuszcza się, iż niedostateczna dojrzałość rynków energii doprowadziła do niedostatecznej presji konkurencyjnej, która nie ograniczyła przechodzenia wartości przydziałów w ceny energii elektrycznej, co z kolei spowodowało gwałtowny wzrost dochodów producentów energii elektrycznej. Grupa zaleciła ponadto, aby Państwa Członkowskie rozważyły zróżnicowany rozdział uprawnień między sektorami w drugim okresie handlowym EU ETS, mając na celu uwzględnienie zewnętrznych aspektów konkurencyjności.

Kilka państw członkowskich zamierza zwiększyć udział licytacji przydziałów uprawnień w połączeniu z bardziej wymagającym przydziałem uprawnień dla wytwórców energii. W niektórych państwach członkowskich licytowanie przydziałów jest jeszcze w trakcie rozważania. Dlatego decyzje w sprawie planów drugiego okresu handlowego pozwalają państwom członkowskim zwiększyć udział aukcji w granicach określonych w art. 10 dyrektywy 2003/87/WE po przeprowadzeniu oceny przez Komisję, lecz przed podjęciem ostatecznej decyzji o krajowym rozdziale uprawnień zgodnie z art. 11 ust. 2.

Ponadto, Komisja uważa, iż uczestnictwo w każdej aukcji powinno być otwarte bez ograniczeń dla wszystkich osób we Wspólnocie.

Instalacje energetycznego spalania

Jeśli państwo członkowskie nie stosuje zakresu instalacji spalania energetycznego zgodnie z ust. 36 dalszych wytycznych, jak wyjaśniono poprzez "skoordynowane definicje" dodatkowych instalacji energetycznego spalania zawartych w protokole Komitetu ds. Zmian Klimatycznych z dnia 31 maja 2006 r., Komisja odrzuca plan jako naruszający kryterium (10).

Jeśli państwo członkowskie proponuje przydzielenie dodatkowych uprawnień dla dodatkowych emisji takich instalacji spalania energetycznego, które nie zostały ujęte w planie na pierwszy okres, Komisja bada, czy zamierzony przydział dla tych instalacji został określony zgodnie z ogólnymi metodykami podanymi w krajowym planie rozdziału uprawnień i na podstawie uzasadnionych i zweryfikowanych danych dotyczących emisji.

Jeśli obliczenie przydziału dla tych dodatkowych emisji przy zastosowaniu ogólnej metodyki i na podstawie uzasadnionych i zweryfikowanych danych dotyczących emisji daje w rezultacie mniejszą ilość przydziałów, Komisja żąda, aby limit wskazany w decyzji Komisji został pomniejszony o wielkość odzwierciedlającą tę różnicę.

3. WNIOSKI

Pomyślny EU ETS ma podstawowe znaczenie dla utrzymania wiarygodności UE w stosunku do systemu klimatycznego po 2012 r. Jednocześnie, większe wykorzystanie EU ETS ma decydujące znaczenie dla respektowania zobowiązań UE wynikających z protokołu z Kioto w latach 2008-2012. Pewna ilość krajowych planów rozdziału uprawnień przedstawionych Komisji może nie tylko zagrażać wypełnieniu zobowiązań Europy wynikających z protokołu z Kioto, lecz równocześnie stworzyć nadmierne zakłócenia na rynku wewnętrznym.

Poprzez obiektywną i przejrzystą ocenę planów drugiego okresu handlowego, przedstawioną w niniejszym komunikacie, Komisja zabezpiecza realizację zobowiązań wynikających z protokołu z Kioto oraz pomyślny wzrost rynku węgla na przyszłość.

Tabela 1: Przegląd naruszonych kryteriów[25]

Niemcy | Grecja | Irlandia | Łotwa | Litwa | Luksemburg | Malta |

(1) Cel ustalony w protokole z Kioto | X | X | X |

(2) Zmiany emisji | X | X | X | X | X | X |

(3) Potencjał redukcji | X | X | X | X | X | X |

(4) Inne ustawodawstwo |

(5) Brak dyskryminacji | X | X |

(6) Nowi uczestnicy rynku | X | X | X |

(7) Wczesne działanie |

(8) Czyste technologie |

(9) Publiczne konsultacje |

(10) Wykaz instalacji wraz z ilością dla każdej z nich | X | X | X | X | X |

(11) Zewnętrzna konkurencja |

(12) Limit JI/CDM | X | X |

Artykuł 10 |

Tabela 1 c.d.: Przegląd naruszonych kryteriów

Republika Słowacka | Szwecja | Zjednoczone Królestwo |

(1) Cel ustalony w protokole z Kioto |

(2) Zmiany emisji | X | X |

(3) Potencjał redukcji | X | X |

(4) Inne ustawodawstwo |

(5) Brak dyskryminacji | X |

(6) Nowi uczestnicy rynku | X |

(7) Wczesne działanie |

(8) Czyste technologie |

(9) Publiczne konsultacje |

(10) Wykaz instalacji wraz z ilością dla każdej z nich | X | X |

(11) Zewnętrzna konkurencja |

(12) Limit JI/CDM | X |

Artykuł 10 |

ZAŁĄCZNIK 1 Kryteria dotyczące krajowych planów przydziału uprawnień wymienione w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE

1. Całkowita ilość przydziałów, jaka ma zostać rozdzielona w odniesieniu do odpowiedniego okresu jest zgodna ze zobowiązaniem państwa członkowskiego do ograniczenia swoich emisji na mocy decyzji 2002/358/WE oraz protokołu z Kioto, biorąc pod uwagę, z jednej strony, udział całkowity emisji, jaki te przydziały stanowią w porównaniu z emisjami ze źródeł nieobjętych niniejszą dyrektywą oraz z drugiej strony, krajową politykę energetyczną, oraz powinna być spójna z krajowym programem dotyczącym zmian klimatu. Całkowita ilość przydziałów, która ma zostać rozdzielona nie jest większa niż miałaby być potrzebna w odniesieniu do ścisłego zastosowania kryteriów niniejszego załącznika. Przed rozpoczęciem roku 2008, ilość powinna być zgodna z drogą w kierunku osiągania wyników oraz wyników lepszych niż spodziewane lub celu wyznaczonego przez każde państwo członkowskie, na podstawie decyzji 2002/358/WE oraz protokołu z Kioto. |

2. Całkowita ilość przydziałów, jaka ma zostać rozdzielona powinna być zgodna z ocenami rzeczywistego oraz przewidywanego postępu w kierunku wypełniania udziałów państw członkowskich we wspólnotowych zobowiązaniach poczynionych na mocy decyzji 93/389/EWG. |

3. Ilości przydziałów, jakie mają zostać rozdzielone powinny być zgodne z możliwościami, w tym z potencjałem technologicznym, działań objętych tym systemem w celu zmniejszenia emisji. Państwa członkowskie mogą opierać rozprowadzanie przez siebie przydziałów na średnich emisjach gazów cieplarnianych na produkt w każdym z działań oraz osiągalny postęp w ramach każdego z działań. |

4. Plan powinien być spójny z pozostałym ustawodawstwem wspólnotowym oraz instrumentami polityki. Powinien zostać wzięty pod uwagę nieunikniony wzrost emisji wynikający z wymogów nowego ustawodawstwa. |

5. Plan nie powinien powodować rozróżnień pomiędzy przedsiębiorstwami lub sektorami w taki sposób, aby w nieuzasadniony sposób sprzyjać niektórym przedsiębiorstwom lub działaniom zgodnie z wymogami Traktatu, w szczególności jego art. 87 i 88. |

6. Plan powinien zawierać informacje o sposobie, w jaki nowe podmioty gospodarcze będą mogły rozpocząć uczestnictwo w systemie wspólnotowym w zainteresowanym państwie członkowskim. |

7. Plan może uwzględniać wczesne działanie i powinien zawierać informacje o sposobie, w jaki brane jest pod uwagę wczesne działanie. Wzorce czerpane z dokumentów odniesienia dotyczących najlepszych dostępnych technologii mogą zostać wykorzystane przez państwa członkowskie w opracowywaniu ich krajowych planów rozdziału uprawnień, a wzorce te mogą włączać element uwzględnienia wczesnego działania. |

8. Plan powinien zawierać informacje o sposobie, w jaki czysta technologia, łącznie z technologiami energooszczędnymi, jest brana pod uwagę. |

9. Plan powinien zawierać przepisy w odniesieniu do uwag, które ma wyrażać społeczeństwo oraz zawierać informację w sprawie ustaleń, poprzez które należycie uwzględnione zostaną uwagi przed podjęciem decyzji w sprawie rozdzielenia przydziałów. |

10. Plan powinien zawierać wykaz instalacji objętych niniejszą dyrektywą wraz z ilościami przydziałów przeznaczonych do rozdzielenia dla każdej z nich. |

11. Plan może zawierać informację o sposobie, w jaki istnienie konkurencji ze strony krajów lub podmiotów spoza Unii zostanie wzięte pod uwagę. |

12. Plan powinien określać, w formie wartości procentowej przydziałów przyznanych każdej instalacji, maksymalną ilość poświadczonych redukcji emisji (CER) i jednostek redukcji emisji (ERU), którą operatorzy mogą wykorzystać w systemie wspólnotowym. Ta wartość procentowa winna być zgodna z wynikającymi z protokołu z Kioto zobowiązaniami państw członkowskich w zakresie komplementarności oraz z decyzjami przyjętymi na mocy Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) lub protokołu z Kioto. |

ZAŁĄCZNIK 2 Zmiany trendu wzrostu gospodarczego w latach 2005-2010

Państwo Członkowskie | Wzrost w latach 2005-2010 |

Niemcy | 9,6 % |

Grecja | 19,9 % |

Irlandia | 27,2 % |

Łotwa | 50,0 % |

Litwa | 37,4 % |

Luksemburg | 27,2 % |

Malta | 11,9 % |

Republika Słowacka | 32,4 % |

Szwecja | 16,6 % |

Zjednoczone Królestwo | 14,3 % |

Źródło: "Trendy w energetyce i transporcie do 2030 r. – aktualizacja za 2005 r." DG ds. Energii i Transportu oraz Prognozy gospodarcze, jesień 2006 r., DG ds. Gospodarczych i Finansowych.

[1] COM(2006) 676 – Budowanie światowego rynku węgla.

[2] Wielkość ta obejmuje przydziały przeznaczone na rezerwy dla nowych uczestników, które – jak się oczekuje – zostaną wprowadzone na ogólnounijny rynek przydziałów w drodze licytacji.

[3] Trendy i przewidywania emisji gazów cieplarnianych w Europie w 2006 r., Sprawozdanie EOG nr 9/2006. Patrz: http://reports.eea.europa.eu/eea_report_2006_9/en/eea_report_9_2006.pdf

[4] Patrz załącznik 1.

[5] Gdy to konieczne, przed zakończeniem swojej oceny Komisja żąda od państwa członkowskiego dalszych informacji.

[6] Całkowita ilość uprawnień, które mają być przydzielone, nie będzie większa niż ta, która może być potrzebna do ścisłego zastosowania kryteriów określonych w tym załączniku. (Patrz zdanie drugie w kryterium 1).

[7] Statystyczne aspekty gospodarki energetycznej UE w 2005 r., Eurostat, Środowisko i Energia, 13/2006.

[8] Rok 2010 wybrano jako średni rok okresu 2008-2012 r.

[9] Zmiany trendu wzrostu gospodarczego dla pierwszego zestawu ocenionych planów wymieniono w załączniku 2. Dane dotyczące wzrostu gospodarczego odzwierciedlają najnowsze prognozy Komisji na lata 2006, 2007 i 2008. Patrz: http://ec.europa.eu/economy_finance/publications/european_economy/2006/ee506en.pdf

[10] http://ec.europa.eu/dgs/energy_transport/figures/trends_2030_update_2005/energy_transport_trends_2030_update_2005_en.pdf

[11] Scenariusz ten przygotowano jako wkład w przegląd dyrektywy 2001/81/WE (dyrektywa w sprawie krajowych poziomów emisji). Użyto w nim identycznej metodyki i zbioru założeń jak w dokumencie "Europejskie trendy w energetyce i transporcie – aktualizacja na 2005 r.", lecz zawarto spodziewane zmiany intensywności zużycia węgla na podstawie ceny uprawnienia wynoszącej 12 euro w 2010 r. i wzrastającej do 20 euro w 2020 r. Patrz: http://ec.europa.eu/environment/air/baseline.htm.

[12] Plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii: Sposoby wykorzystania potencjału – KOM(2006) 545.

[13] Patrz ust. 36 KOM(2005) 703.

[14] Gdy nie ma dostępnych danych o emisjach o dostatecznej jakości, ocenę opiera się na średnim rocznym przydziale, jaki otrzymałyby instalacje wycofane.

[15] Emisje dwutlenku węgla w UE w sektorze transportu wzrosły znacząco w ciągu ostatniego dziesięciolecia i środkom redukcji w sektorze transportu potrzebny jest znaczny czas na osiągnięcie zamierzonych efektów.

[16] Odnośnie do drugiego dokumentu przewodniego, patrz komunikat Komisji „Dalsze wytyczne w sprawie planów rozdziału uprawnień na okres handlu 2008 – 2012 w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji” – KOM(2005) 703.

[17] Odnośnie do pierwszego dokumentu przewodniego, patrz komunikat Komisji w sprawie wytycznych dotyczących pomocy państwom członkowskim we wprowadzaniu w życie kryteriów wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE - KOM(2003) 830.

[18] Jak podano w sprawozdaniu z postępu prac KOM(2006) 658 z 27.10.2006 r., tabela 1 w załączniku SEK(2006) 1412 z 27.10.2006 r.

[19] Decyzja 2/CMP.1 Konferencji Stron służącej jako Posiedzenie Stron Protokołu z Kioto "Zasady, charakter i zakres mechanizmów zgodnych z art. 6, 12 i 17 Protokołu z Kioto" z grudnia 2005 r., FCCC/KP/CMP/2005/8/uzup. 1, s. 4.

[20] Wszystkie dane oparte są o sprawozdanie z postępu prac za 2006 r. Komisji, tabele 1 i 2 w załączniku SEK(2006) 1412 z 27.10.2006 r.

[21] Przykładem gwarancji przydziału uprawnień jest postanowienie, że nowy uczestnik rozpoczynający działalność w 2006 r. otrzymałby od państwa członkowskiego gwarancję pełnego i swobodnego przydziału uprawnień na 14 przyszłych lat, tj. do 2020 r., co sięga do czwartego okresu handlowego w ramach EU ETS.

[22] Zachowywanie przydziałów należy rozumieć jako możliwość przenoszenia niewykorzystanych przydziałów na następny okres handlowy w przypadku, gdy operator nie potrzebuje uprawnień na pokrycie emisji lub nie sprzedał ich na rynku. Patrz art. 13 ust. 2 i 3 dyrektywy 2003/87/WE.

[23] Patrz kryterium 3 w załączniku III do dyrektywy.

[24] Patrz http://ec.europa.eu/enterprise/environment/hlg/doc_06/first_report_02_06_06.pdf

[25] Zgodnie z zasadą ustanowioną w zdaniu drugim kryterium (1) plany Łotwy, Litwy, Luksemburga, Malty, Republiki Słowackiej i Szwecji naruszają również załącznik III, kryterium (1) ponieważ nie stosują ściśle wszystkich kryteriów.