Wniosek dotyczący DECYZJI RADY w sprawie odstąpienia przez Wspólnotę Europejską od Konwencji o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt

(przedstawiona przez Komisję)

MEMORANDUM WYJAŚNIAJĄCE

Konwencja o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt (Konwencja Gdańska) z roku 1973, ustanowiła Międzynarodową Komisję Rybołówstwa Morskiego Morza Bałtyckiego (IBSFC). Ta organizacja jest Regionalną Organizacją Rybołówstwa odpowiedzialną za zarządzanie rybołówstwem na Morzu Bałtyckim. Całość wód Morza Bałtyckiego leży w jurysdykcji wewnętrznej i z tego względu nie ma otwartych obszarów morskich. Wspólnota przystąpiła do Konwencji w roku 1983 [1].

[1] Dz.U. L 237 z 26.9.1983, str. 4

Głównym przedmiotem działalności IBSFC jest ustalanie i przydział rocznych kwot połowowych dorsza, łososia, śledzia i szprota oraz tworzenie i przyjmowanie środków ochrony technicznej tych łowisk. Ponadto Organizacja była liderem w działaniach związanych z rybołówstwem w ramach planu dla regionu Morza Bałtyckiego w Agendzie 21. Współpracuje również ściśle z HELCOM w kwestiach ochrony środowiska, m.in. odgrywa wiodącą rolę w przywracaniu populacji dzikiego łososia w rzekach bałtyckich. W chwili obecnej jest sześć Umawiających się Stron IBSFC, a mianowicie Wspólnota Europejska, Estonia, Łotwa, Litwa, Polska i Federacja Rosyjska.

Po rozszerzeniu Unii Europejskiej 1 maja 2004 r., zgodnie z art. 6 ust. 12 Aktu Przystąpienia z 2003 r., cztery nowe Państwa Członkowskie są zobowiązane do podjęcia czynności koniecznych dla odstąpienia od Konwencji Gdańskiej z chwilą przystąpienia lub w możliwie najszybszym terminie po dacie przystąpienia. Zgodnie z postanowieniami Konwencji Gdańskiej, odstąpienie notyfikowane rządowi depozytariusza (Polska) w ciągu roku 2004 wejdzie w życie z dniem 31 grudnia 2005 r. Po odstąpieniu tych państw pozostaną jedynie dwie Umawiające się Strony, a mianowicie Wspólnota Europejska i Federacja Rosyjska. W efekcie szereg obecnych procedur IBSFC, takich jak głosowanie kwalifikowaną większością głosów przez dwie trzecie, stanie się nieaktualne. W efekcie organizacja stanie się forum dwustronnym.

Przyszłość IBSFC została omówiona na Dorocznej Sesji IBSFC w Wilnie we wrześniu i październiku 2003 r. Wszystkie delegacje, poza Federacją Rosyjską, uznały brak potrzeby istnienia organizacji w rozszerzonej Unii Europejskiej, w praktyce od 1 stycznia 2005 r. Postanowiły również, że obecne zadania IBSFC będą lepiej realizowane na zasadzie dwustronnej przez Wspólnotę i Federację Rosyjską począwszy od tej daty.

Jedyna Strona, która pozostałaby jako Umawiająca się Strona Konwencji Gdańskiej, Federacja Rosyjska, już stwierdziła, że nie popiera rozwiązania IBSFC.

W październiku 2003 r. służby Komisji spotkały się z przedstawicielami Państwowego Komitetu ds. Rybołówstwa Federacji Rosyjskiej, w którym to czasie Komisja wyraźnie oznajmiła, iż preferuje rozwiązanie IBSFC. Ponieważ Federacja Rosyjska odpowiada za jedynie ok. 5% zasobów rybołówstwa na Morzu Bałtyckim na bardzo ograniczonym obszarze wokół Kalinigradu i Sankt Petersburga, a całość wód Morza Bałtyckiego leży w jej jurysdykcji wewnętrznej, zdaniem Komisji konwencja międzynarodowa pomiędzy dwoma Stronami jest niewłaściwym i niewspółmiernym mechanizmem wypełniania zobowiązań Stron odnośnie zarządzania rybołówstwem.

Rybołówstwo na Morzu Bałtyckim byłyby sprawniej zarządzane w ramach dwustronnej umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Federacją Rosyjską dotyczącej rybołówstwa, w razie konieczności ograniczonej do Morza Bałtyckiego. Umowa taka mogłaby obejmować dostęp do ryb i wymianę kwot, na zasadzie wzajemności, oraz uzgodnienia dotyczące środków technicznych. Ponadto, zgodnie z Traktatami Akcesyjnymi, umowa taka konieczne integrowałaby istniejące umowy dwustronne pomiędzy Federacją Rosyjską a Estonią, Finlandią, Łotwą, Litwą, Polską i Szwecją, w ramach jednej umowy dwustronnej.

W trakcie negocjacji konieczne będzie zapewnienie, by nowy stosunek odnośnie do rybołówstwa, ustanowiony z Federacją Rosyjską na Morzu Bałtyckim, nie skutkował powstaniem luk w zarządzaniu rybołówstwem po rozwiązaniu Konwencji Gdańskiej w efekcie odstąpienia przez Wspólnotę. Powyższe zapewni, by zobowiązania zarówno Wspólnoty jak i Federacji Rosyjskiej były wypełniane zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morskich, w szczególności jej postanowieniami dotyczącymi ochrony i gospodarki zasobami rybnymi.

Rada apeluje o jak najszybsze przyjęcie tego wniosku, by notyfikować depozytariusza Konwencji Gdańskiej o odstąpieniu przez Wspólnotę przed dniem 31 grudnia 2004 r.

2004/0197 (CNS)

Wniosek odnośnie DECYZJI RADY w sprawie odstąpienia przez Wspólnotę Europejską od Konwencji o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 wraz z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,

uwzględniając wniosek Komisji [2],

[2] Dz.U. C z , str. .

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [3],

[3] Dz.U. C z , str. .

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Konwencji o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt [4] (Konwencja Gdańska),

[4] Dz.U. L 237 z 25.7.1983, str. 4

(2) artykuł XIX Konwencji Gdańskiej przewiduje odstąpienie od Konwencji przez Umawiającą się Stronę,

(3) Estonia, Łotwa. Litwa i Polska są zobowiązane do podjęcia czynności koniecznych dla odstąpienia od Konwencji Gdańskiej z chwilą przystąpienia lub w możliwie najszybszym terminie po dacie przystąpienia, stosownie do art. 6 ust. 12 Aktu Przystąpienia z 2003 r.,

(4) po odstąpieniu przez te nowe Państwa Członkowskie, Wspólnota i Federacja Rosyjska pozostaną jedynymi Umawiającymi się Stronami Konwencji Gdańskiej i około 95% obszaru objętego konwencją będą stanowić wody Wspólnoty,

(5) utrzymywanie międzynarodowej organizacji rybołówstwa w celu zarządzania rybołówstwem na wodach, które leżą w całości w jurysdykcji jedynie dwóch Stron, byłoby niewspółmierne i nieefektywne. W świetle powyższego Wspólnota powinna odstąpić od Konwencji Gdańskiej,

PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:

"Artykuł 1

Wspólnota Europejska odstępuje od Konwencji o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt.

Artykuł 2

Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób uprawnionych do zawiadomienia depozytariusza Konwencji o połowach i zachowaniu żywych zasobów w Morzu Bałtyckim i w cieśninach Bełt o odstąpieniu od konwencji przez Wspólnotę Europejską.

Sporządzono w Brukseli, dnia

W imieniu Rady

Przewodniczący