ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) nr …/… z dnia XXX r. w sprawie weryfikacji raportów na temat wielkości emisji gazów cieplarnianych i raportów dotyczących tonokilometrów oraz akredytacji weryfikatorów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady /* SEC/2012/0176 final */





DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW Towarzyszący dokumentowi ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) nr …/.. z dnia XXX r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) nr …/.. z dnia XXX r. w sprawie weryfikacji raportów na temat wielkości emisji gazów cieplarnianych i raportów dotyczących tonokilometrów oraz akredytacji weryfikatorów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 1. OPIS PROBLEMU Opis problemu został już dokonany w ramach oceny skutków załączonej do wniosku dotyczącego dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. (EU ETS), zmienionej dyrektywą 2009/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (przegląd EU ETS), która ustanawia system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii w celu wspierania redukcji emisji gazów cieplarnianych w sposób najbardziej opłacalny i wydajny ekonomicznie. Monitorowanie i sprawozdawczość Monitorowanie i sprawozdawczość na poziomie instalacji jest jednym z filarów systemu handlu przydziałami emisji zgodnie z wymogami art. 14 dyrektywy EU ETS (dyrektywa 2003/87/WE). Decyzja 2007/589/WE ustanawiająca wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych zawiera standardowe wymagania dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych dla instalacji wchodzących w zakres dyrektywy w sprawie handlu przydziałami emisji. Analiza przeprowadzona w ramach oceny skutków dotyczącej przygotowania projektu przeglądu dyrektywy w sprawie handlu przydziałami emisji[1] wskazała szereg różnych wdrożeń i zastosowań wymagań dotyczących monitorowania i sprawozdawczości przez państwa członkowskie i właściwe organy. Zasadniczo stwierdzono, że nie ma równych warunków działania w całej Unii w zakresie monitorowania i sprawozdawczości, co pociąga za sobą różne poziomy dokładności. Brak równych warunków działania i spowodowane przez niego nieścisłości mogłyby zagrozić integralności środowiskowej oraz wiarygodności systemu, tudzież prawdopodobnie powodować ponoszenie wyższych niż konieczne kosztów. Ponadto ocena przeprowadzona w ramach projektów realizowanych w imieniu Komisji i wielu państw członkowskich wskazała na brak przejrzystości, jakości informacji i spójności jako mogący prowadzić do braku zaufania, jak również dodatkowych kosztów, jako główne wyzwania dla dalszego rozwoju spójności EU ETS. Co więcej wynikający z tego/obecny system został uznany za słabszy ze względu na zróżnicowane przepisy oraz zobowiązania w zakresie monitorowania i sprawozdawczości w poszczególnych państwach członkowskich. Weryfikacja i akredytacja weryfikatorów W kontekście weryfikacji i akredytacji weryfikatorów stwierdzono występowanie podobnych problemów[2]. Weryfikacja sprawozdań z monitorowania jest ważna, w przeciwnym przypadku operatorzy zaniżający swoje emisje nie tylko odnosiliby korzyści (oddając mniej przydziałów, niż jest to wymagane), ale również zagrażaliby integralności środowiskowej systemu. Dyrektywa w sprawie handlu przydziałami emisji i decyzja 2007/589/WE ustanawiająca wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych regulowały tylko niektóre podstawowe wymogi i aspekty dotyczące procesu weryfikacji. Pozostałe z nich znajdowały się w gestii poszczególnych państw członkowskich, których zadaniem było opracowanie specjalnych krajowych wytycznych dotyczących weryfikacji. Akredytowanie weryfikatorów było podobnie zróżnicowane, gdyż państwa członkowskie przyjmowały bardzo zróżnicowane normy w odniesieniu do akredytacji weryfikatorów. Te niespójności były przyczyną braku równych warunków działania i nieefektywnego rynku wewnętrznego, powodujących wyższe koszty lub nieuzasadnione przeszkody, szczególnie dla weryfikatorów pragnących świadczyć swoje usługi w różnych państwach członkowskich. Rolą akredytacji będzie poprawa poziomu jakości weryfikacji rocznych sprawozdań dotyczących emisji, przy jednoczesnym zagwarantowaniu ogólnej harmonizacji w ramach systemu zgodnie z przepisami art. 15 dyrektywy w sprawie handlu przydziałami emisji. W tym kontekście projekt rozporządzenia w sprawie akredytacji i weryfikacji odnosi się do istniejących szerszych ram prawnych dla akredytacji przewidzianych w rozporządzeniu Rady 2008/765/WE z dnia 9 lipca 2008 r., a w szczególności w art. 4 ust. 1, który stanowi, że „każde państwo członkowskie wyznacza jedną krajową jednostkę akredytującą” i art. 13, zgodnie z którym „Komisja zapewnia, że systemy sektorowe określają specyfikacje techniczne konieczne dla zapewnienia poziomu kompetencji wymaganego …”. To rozporządzenie zostało również uwzględnione w ocenie wpływu[3]. Zasada pomocniczości Działanie Unii, określone w dwóch zaproponowanych rozporządzeniach, jest uzasadnione i konieczne zgodnie z zasadą pomocniczości z następujących powodów: Transnarodowy charakter zmian klimatu i potrzeba stworzenia solidnego, porównywalnego i spójnego systemu monitorowania, sprawozdawczości i weryfikacji emisji w Unii są istotnymi elementami przy ustalaniu potrzeby podejmowania działań na poziomie Unii. Działania podejmowane wyłącznie na poziomie krajowym nie mogą zapewnić skutecznego przestrzegania wymaganych zobowiązań ani osiągnięcia celów, o których mowa w dyrektywie 2003/87/WE i realizacji celów określonych w tej dyrektywie. Konieczne było zatem utworzenie odpowiednich ram na poziomie Unii. Dwa zaproponowane rozporządzenia wykonawcze są konieczne do ustanowienia zharmonizowanych metod sprawozdawczych, w miarę możliwości skupiając się na najbardziej opłacalnych wymaganiach, przy jednoczesnym stworzeniu odpowiednich warunków wzajemnego uznawania. Poprawa skuteczności sprawozdawczości jest kluczowym elementem umożliwiającym osiągnięcie celów w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych. Redukcja emisji gazów cieplarnianych wymaga koordynacji całego zakresu instrumentów, określenia jednolitych kryteriów i wspólnego harmonogramu sprawozdawczości w celu umożliwienia właściwej konsolidacji danych z państw członkowskich na poziomie Unii. Koordynacja dwudziestu siedmiu różnych systemów spowodowałaby większe koszty niż utworzenie jednego zharmonizowanego systemu. W związku z tym, że nadrzędne zobowiązania są podejmowane na poziomie Unii, bardziej skuteczne jest także opracowanie na tym poziomie wymaganych narzędzi sprawozdawczych, jak również określenie warunków weryfikacji i akredytacji weryfikatorów. Działanie na szczeblu unijnym może przynieść wyraźne korzyści w porównaniu z działaniem na poziomie państw członkowskich, w szczególności poprzez zmniejszenie ryzyka pojawienia się braków danych, luk, wycieków lub podwójnego liczenia. Ponadto działanie na poziomie Unii jest najlepszym sposobem zapewnienia równych warunków działania, umożliwiając weryfikatorom świadczenie wysokiej jakości usług w całej Unii. Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów: Oba proponowane rozporządzenia nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów w zakresie poprawy jakości danych dotyczących zmiany klimatu i zapewnienia niezależnej i bezstronnej weryfikacji przez akredytowanych i kompetentnych weryfikatorów zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 14 i 15 dyrektywy 2003/87/WE. Ponadto wnioski przyczyniają się do realizacji nadrzędnego unijnego dążenia do osiągnięcia unijnych celów w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych wynikających z protokołu z Kioto, unijnych celów zawartych w pakiecie dotyczącym zmian klimatu i energii, w porozumieniu kopenhaskim i decyzji 1/CP.16 („postanowienia z Cancún”). Wnioski przewidują pakiet zasad dotyczących realizacji monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych w ramach systemu handlu przydziałami emisji, jak również dotyczących systemu weryfikacji i akredytacji weryfikatorów, zapewniających pełną zgodność systemu w odniesieniu do praktyk i procedur, z potrzebami i możliwościami instalacji, operatorów i operatorów statków powietrznych, w tym jednolity zbiór przepisów na rzecz mniejszych instalacji. Niniejsza ocena skutków została zweryfikowana zgodnie z opinią Rady ds. Ocen Skutków i jej zaleceniami. Wspomniana opinia została wydana w następstwie procedury pisemnej w dniu 22 lipca 2011 r. po pisemnej odpowiedzi DG ds. Działań w dziedzinie klimatu na wstępną listę kontrolną dotyczącą jakości oceny skutków (IAQC) wydaną przez Radę ds. Ocen Skutków w dniu 19 lipca 2011 r. Ustosunkowano się w odpowiedni sposób do kwestii podanych w IAQC w szczególności w odniesieniu do: zastosowania obrazowych przykładów do opisu problemu; określenia przykładów celów „SMART”; lepszego zdefiniowania różnych opcji polityki; podjęcia próby oceny kosztów i korzyści proponowanych zmian; lepszego porównania opcji przy użyciu z tabel przeglądowych; posiadania oddzielnej sekcji dotyczącej pomocniczości i proporcjonalności. Poddana przeglądowi ocena skutków zostanie opublikowana zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady. Żadna część oceny skutków nie jest poufna. 2. ROZPORZĄDZENIE W SPRAWIE MONITOROWANIA I SPRAWOZDAWCZOŚCI 2.1. Ogólne cele strategiczne Główne cele zostały już określone w ocenie skutków dołączonej do wniosku w sprawie dyrektywy 2009/29/WE. Są to: · zapewnienie wspólnego podejścia w odniesieniu do monitorowania i sprawozdawczości w celu zapewnienia skuteczności z punktu widzenia ochrony środowiska i integralności systemu oraz poprawy opłacalności; · poszukiwanie większej spójności i przejrzystości, które w perspektywie długoterminowej mogą doprowadzić do oszczędności dla wszystkich zainteresowanych stron; · poprawa opłacalności norm monitorowania i sprawozdawczości, ponieważ zakłada się, że powodują one wzrost zaufania rynku do sprawozdań, a tym samym pozytywnie, choć niebezpośrednio, wpływają na efektywność rynku. 2.2. Warianty strategiczne 2.2.1. Oceny niepewności Nie ma porozumienia między właściwymi organami, operatorami i weryfikatorami co do sposobu oceny niepewności pomiarów istniejącymi urządzeniami lub niepewności analiz. Wariant 1: Utrzymanie istniejących wymagań wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości w odniesieniu do „oceny niepewności”. („polityka bez zmian”) Wariant 2: Zmiana obecnego podejścia na znacznie bardziej pragmatyczne i porównywalne. Wynikiem tego będzie większa koncentracja na innych kryteriach jakości, a mianowicie: Prawidłowej instalacji wyposażenia, konserwacji i kalibracji instrumentów. („kompleksowa zmiana polityki”) Rozporządzenie w sprawie monitorowania i sprawozdawczości wyjaśnia, w jaki sposób należy przedstawić w planie monitorowania dowód oceny niepewności, jak powinien on być oceniany przez właściwy organ i co należy uwzględnić w rocznym sprawozdaniu na temat wielkości emisji. W oparciu o podstawy już sformułowane w wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości, w odniesieniu do małych podmiotów uczestniczących w systemie i prostych instalacji rozważa się zakres prostszych podejść. Wybrany został wariant 2. 2.2.2. Zharmonizowana interpretacja nieracjonalnych kosztów Definicja nieracjonalnych kosztów podana w sekcji 2 wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości jest różnie interpretowana przez państwa członkowskie. Wariant 1: utrzymania wymogów starej definicji z wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości. („polityka bez zmian”) Wariant 2: Wyjaśnienie, w jaki sposób obliczać i porównywać koszty i korzyści metodyki monitorowania. Koszty muszą uwzględniać ekonomiczny okres amortyzacji. Korzyści muszą być liczone jako współczynnik poprawy pomnożony przez kurs odniesienia. Aby wykazać, jak racjonalne lub nieracjonalne będą koszty wdrażania środka(-ów) w celu osiągnięcia najwyższych poziomów dokładności[4], operator powinien ocenić koszty wdrożenia środków mających na celu udoskonalenie systemów pomiarowych, pobierania próbek i/lub dokładność analityczną w stosunku do uzyskanych korzyści. („ograniczona zmiana polityki”). Wybrany został wariant 2. 2.2.3. Przenoszenie CO2 Obecne przepisy wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości mogą powodować wyciek CO2 z systemu oraz niespójność z wykazami krajowymi, gdyż wiele działań nie może być w nich odzwierciedlone. Nie ma jednego sposobu rozumienia wdrożenia przepisów dotyczących przenoszonego CO2. Wariant 1: Utrzymanie wymogów sekcji 5.7 wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości. („polityka bez zmian”) Wariant 2: Odejmowanie przenoszonego CO2 od zgłaszanych emisji będzie dozwolone wyłącznie w przypadku przenoszenia w celu wychwytywania i magazynowania dwutlenku węgla (w przypadku których zapewnione jest jego dłuższe przechowywanie i pozostaje ono pod kontrolą EU ETS). Wybrany został wariant 2. 2.2.4. Traktowanie stałej i płynnej biomasy uwzględniające kryteria zrównoważonego rozwoju Dyrektywa ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych już ustanowiła, że „biomasa” ma wskaźnik emisji wynoszący zero; w wyniku tego jej emisje CO2 do celów sprawozdawczych wynoszą zero. Biomasa do celów EU ETS jest obecnie jedynie zdefiniowana w wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości. Definicja ta musi zostać zaktualizowana, aby być lepiej dostosowana do częściej stosowanej europejskiej definicji biomasy oraz polityki w zakresie energii odnawialnej. W szczególności, aby zapobiec ciągłemu stosowaniu niektórych biopaliw i biopłynów, których zrównoważony charakter został poddany w wątpliwość. Dyrektywa w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych 2009/28/WE ustanowiła kryteria zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do biopaliw i biopłynów, w przypadku których produkcja energii odnawialnej z biomasy jest ekonomicznie uzasadniona. Rozważane były trzy warianty. Wariant 1: Zachowanie definicji wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości. („polityka bez zmian”) Nie będzie spójności z dyrektywą w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Wybranie tego wariantu spowoduje dalsze uprzywilejowane traktowanie biomasy i zagrozi integralności EU ETS. Wariant 2: Zmiana definicji, aby była ona zgodna z definicją z dyrektywy w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, ale bez podejmowania zobowiązania przestrzegania kryteriów zrównoważonego rozwoju. Podejście to utrzymuje zerowy współczynnik emisji dla biomasy, ale nie uwzględnia kryteriów zrównoważonego rozwoju. („wyłącznie definicja z dyrektywy w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych”). Wariant ten jedynie częściowo rozwiąże kwestię spójności z dyrektywą w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych i będzie nadal zagrażał spójności EU ETS. Wariant 3: Zmiana definicji, aby była ona zgodna z definicją z dyrektywy w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych i wymóg, aby biopaliwa i biopłyny spełniały kryteria zrównoważonego rozwoju zawarte w tej dyrektywie w celu zakwalifikowania się do zerowego współczynnika emisji. Wariant ten będzie zgodny z dyrektywą w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych i uwzględni kryteria zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do biopaliw i biopłynów, dla których zostały opracowane unijne kryteria. Bodźce ekonomiczne wspierające kryteria zrównoważonego rozwoju będą miały pozytywny skutek obniżenia wpływu gospodarczego i administracyjnego („definicja z dyrektywy w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych oraz kryteria zrównoważonego rozwoju dla biopaliw i biopłynów”). Wszelkie inne dodatkowe warianty, które mogłyby być opracowane będą uprzedzały ewentualne przyszłe zmiany polityki, które będą wykraczać daleko poza zakres obecnego środka wykonawczego. W szczególności wprowadzenie stosowania kryteriów zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do biomasy stałej do EU ETS nie stanowi realnej opcji na obecnym etapie, ze względu na fakt, że na szczeblu europejskim nie ma obowiązkowych kryteriów zrównoważonego rozwoju, a źródła dostaw są ograniczone i bardzo rozproszone. Wybrany zostaje wariant 3 jako podstawa do organizacji monitorowania i sprawozdawczości. 2.2.5. Podejście do pobierania próbek i jego częstotliwości Wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości zawierają praktyczne wskazówki dotyczące wymagań w zakresie pobierania próbek i sposobu określenia częstotliwość ich pobierania, w przypadku gdy właściwości materiałów mają być określone na podstawie analizy (np. zawartość węgla). W praktyce nie ma jednak wśród państw członkowskich wspólnego podejścia do sposobu wdrażanie wymagań w zakresie pobierania próbek. Wariant 1: Potwierdzenie pragmatycznego podejścia z wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości. („polityka bez zmian”) Wariant 2: Wyjaśnienie wymagań w zakresie pobierania próbek i ocena stosowania norm. W szczególności, operator powinien przedstawić plan pobierania próbek właściwemu organowi do zatwierdzenia dla każdego paliwa lub materiału. Podejście to będzie korzystniejsze w dłuższej perspektywie czasowej, ale niestety w chwili obecnej nie jest możliwe opracowanie go w ramach przygotowania obecnego rozporządzenia w sprawie monitorowania i sprawozdawczości. Jest to spowodowane brakiem wiedzy i ograniczeniami czasowymi. Dalsze prace w tym kierunku mogłoby zostać przeprowadzone w ramach przygotowania wytycznych towarzyszących wykonaniu rozporządzenia w sprawie monitorowania i sprawozdawczości. Wybrany został wariant 1. 2.2.6. Sprawozdawczość w zakresie danych dotyczących produkcji Zgodnie z art. 14 ust. 2 dyrektywy 2009/29/WE: „Rozporządzenie to […] i może również określać wymogi dla operatorów w zakresie sprawozdawczości w odniesieniu do emisji związanych z produkcją towarów przez energochłonne sektory przemysłu, które są poddane konkurencji międzynarodowej, oraz wymogi w zakresie niezależnej kontroli tych informacji. Rozporządzenie to może również określać wymogi w zakresie niezależnej weryfikacji tych informacji. Wymogi te mogą obejmować sprawozdawczość w zakresie poziomów emisji związanych z produkcją energii elektrycznej na potrzeby produkcji tych towarów, które to emisje są objęte systemem wspólnotowym.” Wariant 1: Nieokreślenie wymogów w zakresie monitorowania w rozporządzeniu w sprawie monitorowania i sprawozdawczości. („polityka bez zmian”) Zgodnie z wariantem 1 rozporządzenie będzie nadal ukierunkowane na emisje gazów cieplarnianych, potwierdzając integralność środowiskową i skuteczność systemu. Wariant 2: Wdrożenie wymogów dotyczących monitorowania w odniesieniu do danych dotyczących produkcji. Opracowanie odpowiednich wymogów sprawozdawczych w odniesieniu do danych dotyczących produkcji i zużycia energii. Opracowanie odpowiednich definicji. („kompleksowa zmiana polityki”) Rozporządzenie w sprawie monitorowania i sprawozdawczości dotyczy rocznych emisji gazów cieplarnianych. Monitorowanie i sprawozdawczość w zakresie danych dotyczących produkcji będzie lepiej uwzględnione w kontekście tzw. decyzji w sprawie wskaźników emisyjności[5]. Wybrany został wariant 1. 2.2.7. Uproszczone procedury i wymogi Wariant 1: Utrzymanie obecnych uproszczonych wymogów z wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości. („polityka bez zmian”) Ten wariant nie będzie wystarczający dla zapewnienia opłacalności dla małych podmiotów uczestniczących w systemie, szczególnie ze względu na jego nierówną realizację na poziomie państw członkowskich. Wariant 2: Opracowane zostaną jeszcze bardziej uproszczone procedury i wymogi. Główne uproszczenie polega na tym, że operator może przedłożyć uproszczony plan monitorowania właściwemu organowi. Zostanie wprowadzone wyłączenie w odniesieniu do sprawozdania dotyczącego udoskonaleń dla instalacji o niskim poziomie emisji (mniej niż 25 000 ton CO2 rocznie, z wyjątkiem biomasy i przed odjęciem przenoszonego CO2). Rozporządzenie będzie również zawierało przepis umożliwiający stosowanie uproszczonej metodyki monitorowania dla prostych instalacji. Obniży on koszty dla małych podmiotów uczestniczących w systemie. Wariant 2 jest w pełni zgodny z pierwotnymi wymogami określonymi w ocenie skutków dla dyrektywy 2009/29. Wybrany został wariant 2. 2.2.8. Stosowanie zasady doskonalenia Wariant 1: Utrzymanie obecnych wymogów z wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości w zakresie stosowania zasady doskonalenia. („polityka bez zmian”) Wariant ten prowadzi do nierównego stosowania zasady doskonalenia. W ten sposób dynamiczny i jakościowy rozwój monitorowania i sprawozdawczości EU ETS nie będzie zagwarantowany. Wariant 2: Wzmocnienie stosowania zasady doskonalenia poprzez wprowadzenie, jako część procesu weryfikacji, jasnych propozycji wyjaśniania stosowania zaleceń dotyczących doskonalenia metodyki monitorowania oraz istotnych niezgodności i nieścisłości. („ograniczona zmiana polityki”). Wariant 2 jest w pełni zgodny z pierwotnymi wymogami określonymi w ocenie skutków dla dyrektywy 2009/29. Wybrany został wariant 2. 2.2.9. Technologia informacyjna Podstawą prawną dla korzystania z danych informatycznych i ich wymiany do celów MRW jest następujący tekst art. 14 ust. 4 zmienionej dyrektywy EU ETS 2009/29/WE: „Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, może obejmować wymogi dotyczące stosowania zautomatyzowanych systemów i formatów wymiany danych w celu zharmonizowania komunikacji dotyczącej planu monitorowania, raportów rocznych emisji i działań weryfikacyjnych pomiędzy prowadzącym instalację lub operatorem statku powietrznego, audytorem i właściwymi organami”. Wariant 1: Nie zostaną podjęte żadne działania, a sytuacja pozostanie taka jak określona w wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości, zgodnie z którymi nie został opublikowany elektroniczny protokół dotyczący sprawozdawczości na temat wielkości emisji. („polityka bez zmian”) W ramach tego wariantu kontynuowane będzie promowanie nierównego podejścia do stosowania technologii informacyjnej w ramach MRW ETS, co utrudni proces porównywania i wymiany najlepszych praktyk pomiędzy operatorami. Wariant 2: Komisja publikuje ujednolicone wzory dokumentów w formie elektronicznej lub specyfikacje formatu plików do celów przedstawiania planów monitorowania, rocznych sprawozdań na temat wielkości emisji i sprawozdań dotyczących tonokilometrów. Komisja uruchamia odpowiednią kontrolę jakości i procedury przechowywania wzorów dokumentów w formie elektronicznej i specyfikacji formatu plików, które publikuje. („ograniczona zmiana polityki”). Najlepsze praktyki w zakresie systemów informatycznych i zaawansowanych modeli z wbudowanymi automatycznymi mechanizmami kontroli posiadają potencjał znacznego wzmocnienia i poprawy zgodności struktury i praktyki EU ETS. Wariant 2 jest w pełni zgodny z pierwotnymi wymogami określonymi w ocenie skutków dla dyrektywy 2009/29. Wybrany został wariant 2. 2.3. Ocena łącznych skutków preferowanych wariantów Zapewnienie wspólnego podejścia w celu zagwarantowania skuteczności systemu z punktu widzenia ochrony środowiska i integralności oraz poprawy jego opłacalności. Realizacja tego celu doprowadzi do większej równości rozdzielania przydziałów emisji pomiędzy instalacjami w całej UE. Wszystkie wybrane warianty polityki powinny przyczyniać się do mniej uznaniowego traktowania przez właściwe organy planów monitorowania i sprawozdawczości, a tym samym większej równości w sposobie traktowania operatorów nakładania na nich wymogów. Poszukiwanie większej spójności i przejrzystości, które w perspektywie długoterminowej mogą doprowadzić do oszczędności dla wszystkich zainteresowanych stron. Przy utrzymaniu wariantu status quo w zakresie monitorowania, niespójne podejścia opracowane w ramach wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości będą w dalszym ciągu faworyzować instalacje w niektórych państwach członkowskich na niekorzyść podobnych instalacji w innych państwach członkowskich potencjalnie zakłócając ich konkurencyjność. Szeroki wachlarz podejść do wydawania pozwoleń i zgodności z przepisami w różnych państwach członkowskich może powodować problemy związane z konkurencyjnością i wynikającą z nich utratę zaufania do EU ETS. Wszystkie preferowane warianty powinny zapewnić większą pewność wymogów, pozostawiając państwom członkowskim, operatorom i weryfikatorom mniej swobody interpretacji. Uproszczenie obowiązujących przepisów jeszcze bardziej zwiększy przejrzystość systemu. Nastąpi poprawa opłacalności norm w zakresie monitorowania i sprawozdawczości ponieważ zakłada się, że powodują one wzrost zaufania rynku do sprawozdań, a tym samym pozytywnie, choć niebezpośrednio, wpływają na efektywność rynku. Wybrane warianty polityki doprowadzą do osiągnięcia ich większej efektywności pod względem kosztów oraz wzrostu zaufania do systemu poprzez wyjaśnienie wymogów związanych z obecnie stwierdzonymi obszarami niejasności i poprzez potwierdzenie, w uzasadnionych przypadkach, dozwolonych uproszczeń. Na koniec musimy stwierdzić, że koszty były rozpatrywane oddzielnie. Rozpatrywanie kosztów łącznie nie byłoby uzasadnione z naukowego punktu widzenia i nie wnosiłoby szczególnej wartości dodanej, gdyż naszym celem jest uzasadnienie wyboru konkretnego wariantu za pomocą autonomicznych celów operacyjnych. W odniesieniu do 9 podanych poniżej kwestii związanych z monitorowaniem i sprawozdawczością opracowano 5 kategorii dotyczących przewidywanych skutków w zakresie niezbędnych zasobów ludzkich i finansowych. Kategorie te zostały zatwierdzone na podstawie wybranych rozmów z przedstawicielami właściwych władz, weryfikatorami i sekretariatem forum zgodności ETS. I. znaczące ograniczenie kosztów i niezbędnych środków; II. pewne ograniczenie kosztów i niezbędnych środków; III. brak spodziewanej zmiany kosztów oraz niezbędnych zasobów; IV. pewien wzrost kosztów i niezbędnych środków; V. znaczny wzrost kosztów i niezbędnych środków. Tabela zbiorcza Warianty strategiczne || Polityka bez zmian || Zmiana || Koszty/oszczędności Oceny niepewności || Utrzymanie wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości || Pragmatyczna zmiana * || Kategoria I Nieracjonalne koszty || Utrzymanie wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości || Wyjaśnienie sposobu obliczania * || Kategoria II Przenoszenie CO2 || Utrzymanie wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości || Regulacja przenoszenia * || Kategoria III Biomasa stała i płynna || Utrzymanie wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości || Aktualizacja definicji biomasy z uwzględnieniem kryteriów zrównoważonego rozwoju * || Kategoria IV Podejście do pobierania próbek i jego częstotliwości || Utrzymanie wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości * || Wyjaśnienie wymagań w zakresie pobierania próbek || Kategoria III – kategoria IV Sprawozdawczość w zakresie danych dotyczących produkcji || Utrzymanie wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości * || Dodanie wymogów w zakresie danych dotyczących produkcji || Kategoria III Uproszczone procedury i wymogi || Utrzymanie wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości || Dalsze uproszczenie * || Kategorie I i II Stosowanie zasady doskonalenia || Utrzymanie wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości || Wzmocnienie stosowania zasady doskonalenia * || Kategoria II Technologia informacyjna || Niepodejmowanie żadnych działań || IT/wymiana danych dla ETS MRW * || Kategorie I i II * Zalecane warianty 3. ROZPORZĄDZENIE W SPRAWIE AKREDYTACJI I WERYFIKACJI 3.1. Ogólne cele strategiczne Szczególne cele weryfikacji i akredytacji zostały również wcześniej wskazane w ocenie skutków towarzyszącej wnioskowi dotyczącemu dyrektywy 2009/29/WE. Są to: ustanowienie spójnego i porównywalnego poziomu weryfikacji i akredytacji; harmonizacja rynku wewnętrznego w odniesieniu do usług w zakresie weryfikacji i akredytacji; poprawa efektywności pod względem kosztów. Wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości ustanawiają podstawowe podejście do działań weryfikacyjnych zgodnie z kryteriami weryfikacji określonymi w załączniku V do dyrektywy ustanawiającej system handlu przydziałami emisji. Na podstawie działań określonych w załączniku V, w połączeniu z odpowiednimi doświadczeniami w zakresie audytu w innych dziedzinach, zwłaszcza w zakresie audytu finansowego, organizacja „Europejska Współpraca w Dziedzinie Akredytacji” (EA) opracowała szczegółowe wytyczne dotyczące oceny i akredytacji weryfikatorów i organów weryfikacyjnych dla EU ETS (dokument EA 6/03). W 2007 r. wspomniane wytyczne zostały oficjalnie uznane w nowych wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości i obecnie stanowią podstawę dla weryfikacji i akredytacji EU ETS w większości państw członkowskich. 3.2. Warianty strategiczne 3.2.1. Akredytacja i certyfikacja weryfikatorów Artykuł 15 dyrektywy 2009/29/WE zawiera jasne wskazówki w odniesieniu do akredytacji weryfikatorów „Komisja przyjmie rozporządzenie w sprawie […] akredytacji audytorów i nadzoru nad nimi.” Wariant 1: Zatwierdzanie weryfikatorów leży wyłącznie w kompetencjach jednostek akredytujących. Wariant 1 jest wyraźnie wspomniany w art. 15 dyrektywy 2009/29/WE. Wariant 1 jest w pełni zgodny z pierwotnymi wymogami określonymi w ocenie skutków dla dyrektywy 2009/29. Wariant 2: Zatwierdzanie weryfikatorów rozszerza się również na krajowe organy certyfikacji ze względu na historyczne uzgodnienia dotyczące niewielkiej liczby państw członkowskich. Wariant ten jest w pełni zgodny z art. 15 dyrektywy 2009/29/WE i z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2008, prawodawstwem ramowym odnoszącym się do akredytacji. Spowoduje on lepsze otwarcie systemu na certyfikację weryfikatorów, jako osób fizycznych, równoległe i równoważne podejście do akredytacji. Wybrany został wariant 2. 3.2.2. Wzajemne uznawanie weryfikatorów Wariant 1: Wzajemne uznawanie weryfikatorów nie jest powiązane z akredytacją. Wariant ten nie uwzględnia wymogów określonych w dyrektywie 2009/29/WE: „Komisja […] określa warunki […] dotyczące wzajemnego uznawania.” Wariant 2: Wzajemne uznawanie weryfikatorów ma miejsce, jeżeli są oni akredytowani przez jednostki akredytujące lub zatwierdzani przez władze krajowe, które pozytywnie przeszły wzajemną ocenę. Zgodnie z rozporządzeniem Rady 2008/765/WE weryfikatorzy akredytowani przez jednostkę akredytującą, która pozytywnie przeszła wzajemną ocenę muszą być wzajemnie uznawani we wszystkich państwach członkowskich. Jednostki akredytujące opracowują system udzielania informacji zwrotnych na temat pracy weryfikatorów. Wariant ten usprawni swobodny przepływ weryfikatorów o porównywalnym poziomie jakości. W przeciwieństwie do wariantu 1, wariant ten będzie promował ogólną harmonizację w odniesieniu do jakości weryfikatorów oraz przeprowadzanych weryfikacji. Wariant 2 jest w pełni zgodny z pierwotnymi wymogami określonymi w ocenie skutków dla dyrektywy 2009/29. Wybrany został wariant 2. 3.2.3. Wzajemna ocena jednostek akredytujących Rozporządzenie Rady 2008/765 w sprawie akredytacji wymaga od wszystkich krajowych jednostek akredytujących, aby poddały się ocenie wzajemnej zorganizowanej przez jednostkę uznaną na mocy art. 14 wymienionego rozporządzenia. Jednostką, która jest obecnie uznana jest organizacja „Europejska Współpraca w Dziedzinie Akredytacji” (EA)[6]. Wariant 1: Przeprowadzanie wzajemnej oceny jednostek akredytujących leży wyłącznie w gestii EA. EA domyślnie regularnie przeprowadza wzajemną ocenę między swoimi członkami. Pozostawienie tego jako czynności wykonywanej rutynowo mogłyby wiązać się z ryzykiem nieuwzględniania odpowiednich informacji udostępnianych przez właściwe organy na temat szczególnych wymogów związanych z EU ETS. Wariant 2: Należy opracować szczególne wymagania dotyczące EU ETS w ramach wzajemnej oceny jednostek akredytujących. Wariant ten umożliwi EA wdrożenie bardziej stosownych kryteriów wzajemnej oceny zgodnie z wymogami EU ETS. Wariant 2 jest w pełni zgodny z pierwotnymi wymogami określonymi w ocenie skutków dla dyrektywy 2009/29. Wybrany został wariant 2. 3.2.4. Stały nadzór nad weryfikatorami i środki naprawcze Wariant 1: Właściwe organy powinny być uprawnione do oceny jakości kontroli oraz przeprowadzenia dalszego dochodzenia w przypadku wykrycia nieskutecznych weryfikatorów. Wariant ten mógłby spowodować nakładanie się kompetencji między różnymi zaangażowanymi instytucjami. Wpłynęłoby to negatywnie na ogólną skuteczność systemu. Wariant 2: Nadzór nad weryfikatorami leży wyłącznie w kompetencjach jednostek akredytujących. Norma ISO 17011, która wymaga aby jednostki akredytujące prowadziły nadzór, pozostawia swobodę interpretacji co do częstotliwości nadzoru i sposobu jego prowadzenia. Brak wkładu ze strony właściwych organów mógłby doprowadzić do niedotrzymywania od nich przydatnych dodatkowych informacji i niewystarczające jakości weryfikacji. Wariant ten nie uwzględni w wystarczającym stopniu skuteczności rozporządzenia w sprawie monitorowania i sprawozdawczości, ze względu na fakt, że jednostki akredytujące nie posiadają wystarczającej wiedzy na temat EU ETS. Wariant 3: W odniesieniu do nadzoru nad weryfikatorami, należy ustanowić skuteczny system wymiany poglądów między jednostkami akredytującymi i właściwymi organami. W związku z tym rozporządzenie w sprawie monitorowania i sprawozdawczości określi wymogi dotyczące wymiany informacji między właściwymi organami i jednostkami akredytującymi. Wariant ten usprawni komunikację w zakresie przejrzystości i status akredytacji weryfikatorów, ustalając jasne wymogi dla wszystkich państw członkowskich. Spowoduje również maksymalny wzrost użytecznej wymiany informacji między jednostkami akredytującymi i właściwymi organami w sposób opłacalny i bez powielania zadań. Wariant 3 jest w pełni zgodny z pierwotnymi wymogami określonymi w ocenie skutków dla dyrektywy 2009/29. Wybrany został wariant 3. 3.2.5. Analiza ryzyka Wariant 1: Utrzymanie ogólnych wymogów zawartych w sekcji 10.4.2 lit. b) wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości. („polityka bez zmian”) Skuteczna analiza ryzyka jest istotna z punktu widzenia ogólnego planowania weryfikacji. Analiza ryzyka, która nie uwzględnia we właściwy sposób analizy strategicznej i oceny ryzyka operatora może być przyczyną błędnej opinii weryfikacyjnej lub niekompletnej weryfikacji powodujących konieczność powtórzenia części procesu weryfikacji i poniesienia dodatkowych kosztów przez operatora. Wariant 2: Opracowanie bardziej szczegółowych wymogów dotyczących analizy strategicznej i oceny ryzyka operatora łącznie z zaleceniami dotyczącymi doskonalenia. Wariant ten określi jasne wymogi zarówno w odniesieniu do analizy strategicznej weryfikatora, jak i analizy ryzyka zgodnie z EA 6/03. Będzie opisywał w jaki sposób analiza strategiczna i analiza ryzyka są ze sobą powiązane i wnoszą wkład do kolejnych wymaganych działań weryfikacyjnych (kontrole i badanie danych). Wariant ten jest już stosowany przez większość państw członkowskich przy akceptowalnym poziomie wpływu. Wariant 2 jest w pełni zgodny z pierwotnymi wymogami określonymi w ocenie skutków dla dyrektywy 2009/29. Wybrany został wariant 2. 3.2.6. Uproszczone procedury i wymogi Wariant 1: Państwa członkowskie mogą zezwolić weryfikatorom na stosowanie uproszczonych planów weryfikacji i procedur w odniesieniu do operatorów i operatorów statków powietrznych, jeżeli spełnione są pewne warunki, które muszą zostać potwierdzone (przez Komisję). Wariant ten umożliwi znaczne możliwości redukcji kosztów weryfikacji. Zapewnia on możliwość częstszego odstępowania, pod pewnymi warunkami, od kontroli na miejscu w odniesieniu do małych i prostych instalacji (wciąż na podstawie analizy ryzyka). Wariant 1 jest w pełni zgodny z pierwotnymi wymogami określonymi w ocenie skutków dla dyrektywy 2009/29. Wariant 2: Nie zezwala się na uproszczoną weryfikację. Ten wariant będzie w dalszym ciągu powodować znaczące i niewspółmierne koszty dla małych podmiotów uczestniczących w systemie, w wyniku czego skuteczność systemu będzie zdecydowanie niska i nie będzie on przynosił rzeczywistej wartości dodanej. Wybrany został wariant 1. 3.2.7. Kwestia poszczególnych weryfikatorów i niezależnego przeglądu technicznego Wariant 1: Poszczególni weryfikatorzy (jako osoby fizyczne) są uprawnione do przeprowadzania weryfikacji i nie jest wymagane przeprowadzenie niezależnego przeglądu technicznego. Wariant ten spowoduje znaczne obniżenie skuteczności procesu weryfikacji. Wariant 2: Poszczególni weryfikatorzy (jako osoby fizyczne) są uprawnione do przeprowadzania weryfikacji i wymagane jest przeprowadzenie niezależnego przeglądu technicznego. Rozporządzenie 765/2008 odnosi się do akredytacji jednostek oceniających zgodność. Jednostka oceniająca zgodność to jednostka, która wykonuje czynności z zakresu oceny zgodności, w tym wzorcowanie, badanie, certyfikację i inspekcję[7]. Wydaje się to oznaczać, że osoby wykonujące działalność w zakresie oceny zgodności nie są posiadają uprawnień na podstawie nowych ram akredytacji. Jeżeli jeden jednak weryfikator będący osobą fizyczną uzyska status osoby prawnej, logicznie rzecz biorąc można by interpretować, że jednostką oceniającą zgodność na podstawie rozporządzenia dotyczącego akredytacji może również być osoba fizyczna. Sekcja 3.3.3 ISO 14065 nawet wyraźnie wskazuje, że organem weryfikacyjnym może być osoba. Wariant 2 jest w pełni zgodny z pierwotnymi wymogami określonymi w ocenie skutków dla dyrektywy 2009/29. Wybrany został wariant 2. 3.2.8. Treść sprawozdania z weryfikacji Wariant 1: Utrzymanie ogólnych wymogów zawartych w sekcji 10.4.2 lit. e) wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości. („polityka bez zmian”) Wariant ten powoduje brak spójności i przejrzystości w odniesieniu do procesu weryfikacji. Będzie to miało wpływ na skuteczność i efektywność systemu, jak również na wzajemne uznawanie akredytowanych weryfikatorów. Wariant 2: Opracowanie bardziej szczegółowego wykazu wymogów dotyczących treści sprawozdania z weryfikacji. Zestaw wspólnych wymogów jest opracowany rozporządzeniu w sprawie w sprawie akredytacji i weryfikacji. Główne elementy i dodatkowe informacje będą związane z kontrolami na miejscu, zespołem weryfikacyjnym, weryfikatorem technicznym, potwierdzeniem zasad, wykazem paliw i zaleceniami służącymi poprawie sytuacji. Wynikiem będzie spójna treść sprawozdania. Wariant ten prawdopodobnie spowoduje na początku nieznaczny wzrost kosztów weryfikacji, co jednak zostanie zrównoważone dzięki większej przejrzystości procesu weryfikacji. Umożliwi również na poziomie właściwych organów uzyskanie lepszego obrazu jakości weryfikacji. Wariant 2 jest w pełni zgodny z pierwotnymi wymogami określonymi w ocenie skutków dla dyrektywy 2009/29. Wybrany został wariant 2. 3.3. Ocena łącznych skutków preferowanych wariantów Spójny i porównywalny poziom weryfikacji i akredytacji: Rozporządzenie w sprawie akredytacji i weryfikacji zapewni znacznie wyższy poziom pewności w zakresie jednolitości procesu wdrażania na poziomie państw członkowskich. Wspólne podejście do weryfikacji zwiększy przejrzystość, jasność wymogów oraz powinno poprawić spójność przeprowadzania weryfikacji w całej UE. To z kolei spowoduje poprawę integralności środowiskowej systemu oraz zaufania do samego procesu weryfikacji. Harmonizacja rynku wewnętrznego w odniesieniu do usług w zakresie weryfikacji i akredytacji: Rozporządzenie w sprawie akredytacji i weryfikacji będzie nakładać bezpośrednie wymagania na odpowiednie podmioty (weryfikatorów, organy weryfikacyjne, jednostki akredytujące, właściwe organy, itp.) bez interpretowania ich co najmniej 27 razy i różnego stosowania w przynajmniej 27 ustawodawstwach krajowych. Bardziej spójna akredytacja zmniejszy obawy państw członkowskich, że weryfikatorzy w niektórych państwach członkowskich nie spełniają tych samych norm, co weryfikatorzy akredytowani przez ich własną jednostkę akredytującą. To z kolei uwolni rynek i umożliwi weryfikatorom prowadzenie działalności w całej UE (z zastrzeżeniem wymogów językowych). Poprawa opłacalności: Opracowanie jednego zestawu zasad dotyczących weryfikacji i akredytacji w całej UE przyniesie znaczne oszczędności pod względem kosztów dla państw członkowskich po wstępnym okresie dostosowania. Dla właściwych organów oszczędności mogą pochodzić z faktu, iż rozporządzenie ma bezpośrednie zastosowanie do weryfikatora i innych wymienionych stron. Nie będzie konieczności zmiany ustawodawstwa krajowego w przypadku zmiany rozporządzenia, gdyż stosuje się je bezpośrednio. Nie będzie również opóźnień przy osiąganiu lepszej harmonizacji wymogów, ponieważ będą one niezwłocznie stosowane. W odniesieniu do 8 podanych poniżej kwestii związanych z akredytacją i weryfikacją opracowano 5 kategorii dotyczących przewidywanych skutków w zakresie niezbędnych zasobów ludzkich i finansowych. Kategorie te zostały zatwierdzone na podstawie wybranych rozmów z przedstawicielami właściwych władz, weryfikatorami i sekretariatem forum zgodności ETS. I. znaczące ograniczenie kosztów i niezbędnych środków; II. pewne ograniczenie kosztów i niezbędnych środków; III. brak spodziewanej zmiany kosztów oraz niezbędnych zasobów; IV. pewien wzrost kosztów i niezbędnych środków; V. znaczny wzrost kosztów i niezbędnych środków. Ze względu na nowe podejście do akredytacji i weryfikacji „rzeczywisty poziom bazowy” nie może być podany w odniesieniu do większości opcji przedstawionych w poniższej tabeli. Tabela zbiorcza Warianty strategiczne || Wariant 1 || Wariant 2 || Koszty/oszczędności Akredytacja i certyfikacja weryfikatorów || Potwierdzenie ograniczone do jednostek akredytujących || Rozszerzone także na krajowe organy certyfikacji* || Kategoria IV Wzajemne uznawanie weryfikatorów || Wzajemne uznawanie, które nie jest związane z akredytacją || Wzajemne uznawanie związane z akredytacją || Kategoria II Wzajemna ocena jednostek akredytujących || Wzajemna ocena tylko przez EA || Szczególne kryteria dla ETS * || Kategoria III Nadzór nad weryfikatorami || Odpowiedzialne tylko właściwe organy || Skuteczna wymiana informacji * || kategoria II – kategoria I Analiza ryzyka || Utrzymanie wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości || Opracowanie konkretnych wymagań * || Kategoria I Uproszczone procedury i wymogi || Zezwala się na uproszczoną weryfikację * || Nie zezwala się na uproszczoną weryfikację. || Kategorie II i I Jeden weryfikator oraz niezależny przegląd || Poszczególni weryfikatorzy (jako osoby fizyczne), brak przeglądu || Poszczególni weryfikatorzy (jako osoby fizyczne) oraz przegląd * || Kategorie II i I Treść sprawozdania z weryfikacji || Utrzymanie wytycznych dotyczących monitorowania i sprawozdawczości || Więcej konkretnych wymagań * || Kategorie III i II * Zalecane warianty 4. WNIOSKI 1. Wszystkie proponowane środki są zgodne z wymogami określonymi w dyrektywie 2009/29 oraz przewidywane w dołączonej do niej ocenie skutków oraz w rozporządzeniu Rady 2008/765 w sprawie akredytacji i jego ocenie skutków. Wspomniane akty prawne określają cele, jakie mają zostać osiągnięte przy proponowanych dwóch analizowanych rozporządzeniach. 2. Wszystkie wybrane warianty, ściśle powiązane z elementami unijnego systemu handlu przydziałami emisji dotyczącymi monitorowania i sprawozdawczości oraz akredytacji i weryfikacji dostosowane są do zdolności odnośnych instalacji, w tym przepisy szczególne dla małych podmiotów uczestniczących w systemie, w celu utrzymania odpowiedniej opłacalności. 3. U podstaw wyboru wariantów znalazły się potrzeba zwiększenia przejrzystości, porównywalności, spójności i ciągłości wynikająca z wymagań określonych na poziomie międzynarodowym oraz wprowadzenie elementu uproszczenia i większej przystępności tekstów prawnych dla użytkownika. 4. Jako takie koszty są bardzo trudne do określenia oddzielnie od samej realizacji działania. Ponadto częstotliwość, która jest zmienną umożliwiającą elastyczność, uzależniona jest od harmonogramu sprawozdawczości w ramach EU ETS. Należy przede wszystkim podkreślić, że obecne rozporządzenia mają na celu ulepszenie systemu bez nadmiernego zwiększania wymagań w zakresie sprawozdawczości, utrzymując je w ten sposób w uprzednio zdefiniowanych akceptowalnych ramach. [1] COM/2008/16 z dnia 23 stycznia 2008 r., dokument roboczy służb Komisji towarzyszący wnioskowi dotyczącemu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych, s. 62-63, prowadzącemu do przyjęcia dyrektywy 2009/29/WE. [2] COM (2008)16 z 23.1.2008, s. 71. [3] SEC(2007) 174 [4] System poziomów dokładności stanowi zbiór elementów składowych w celu określania właściwej metodyki monitorowania dla każdej instalacji. System poziomów dokładności określa hierarchię różnych poziomów ambicji dla danych dotyczących działalności, wskaźników emisji oraz współczynników utleniania lub konwersji. Poziomy te są tzw. „poziomami dokładności”. Im wyższy numer wybranego poziomu dokładności tym dokładniejszy/bardziej szczegółowy dla danej instalacji staje się system monitorowania. [5] Decyzja Komisji nr 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. [6] Artykuł 10 ust. 1 proponowanego rozporządzenia w sprawie akredytacji. [7] Artykuł 2 ust. 16 rozporządzenia dotyczącego akredytacji.