P7_TA(2013)0040

Wspólna polityka rybołówstwa ***I

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 6 lutego 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa (COM(2011)0425 – C7-0198/2011 – 2011/0195(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

(2016/C 024/22)

Parlament Europejski,

zwraca uwagę, że szacunkowy wpływ finansowy wniosku stanowi jedynie wskazówkę dla władzy ustawodawczej i nie może zostać uznany za ostateczny do czasu osiągnięcia porozumienia co do wniosku w sprawie rozporządzenia ustanawiającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2014-2020;

zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

(1) Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 183.

(2) Dz.U. C 225 z 27.7.2012, s. 20.

(3) Dz.U. C 380 E z 11.12.2012, s. 89.

P7_TC1-COD(2011)0195

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 6 lutego 2013 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmiany rozporządzeń Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 768/2005 oraz uchylenia rozporządzeń Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzji Rady 2004/585/WE

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W rozporządzeniu Rady (WE) nr 2371/2002 (4) ustanowiono wspólnotowy system ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa.

(2) Wspólna polityka rybołówstwa obejmuje ochronę żywych zasobów morza, oraz zarządzanie nimi oraz ich eksploatację ukierunkowanymi na nie połowami . Ponadto zakres wspólnej polityki rybołówstwa zostaje rozszerzony obejmuje on, w odniesieniu do środków rynkowych i finansowych pomagających realizować jej cele, żywych zasobów słodkowodnych i działania na rzecz akwakultury oraz przetwarzanie i wprowadzanie do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury, jeśli taka działalność jest prowadzona na terytorium państw członkowskich lub na wodach Unii, w tym przez statki rybackie pływające pod banderą i zarejestrowane w państwach trzecich lub unijne statki rybackie bądź przez obywateli państw członkowskich, bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery, z uwzględnieniem przepisów art. 117 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza. [Popr. 2]

(3) Wspólna polityka rybołówstwa powinna gwarantować przyczynianie się działalności w zakresie rybołówstwa i akwakultury do długoterminowych zrównoważonych warunków środowiskowych, gospodarczych i społecznych. Powinna ponadto przyczyniać się do większej wydajności, długoterminowego zrównoważonego rozwoju środowiskowego, gospodarczego i społecznego . Polityka ta powinna obejmować zasady mające zapewnić identyfikowalność , bezpieczeństwo i jakość produktów przywożonych do Unii, odpowiedni poziom życia w sektorze gospodarki rybnej, bezpieczeństwo żywnościowe, stabilne rynki, a także dostępność zasobów oraz zaopatrywanie konsumentów w żywność po przystępnych cenach. [Popr. 3]

(4) Unia jest umawiającą się stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. (Unclos) (5) oraz podpisała Porozumienie Narodów Zjednoczonych w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących i zarządzania nimi z dnia 4 sierpnia 1995 r. (porozumienie Narodów Zjednoczonych o zasobach rybnych) (6). Unia przyjęła również Porozumienie Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu z dnia 24 listopada 1993 r. (Porozumienie FAO) (7). W powyższych instrumentach międzynarodowych przewiduje się głównie obowiązki w zakresie ochrony, obejmujące m.in. obowiązek podjęcia środków ochronnych i zarządzania w celu zachowania zasobów morskich na poziomach umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu zarówno na obszarach morskich podlegających jurysdykcji krajowej, jak i na morzu pełnym, lub odbudowy zasobów morskich do takich poziomów oraz współpracy z innymi państwami w tym celu, obowiązek powszechnego stosowania podejścia ostrożnościowego do ochrony i eksploatacji stad oraz zarządzania nimi, obowiązek zapewnienia zgodności środków ochronnych i zarządzania w przypadku, gdy zasoby morskie występują na obszarach morskich podlegających jurysdykcji różnych państw, a także obowiązek należytego przestrzegania innych zgodnych z prawem form korzystania z mórz. Wspólna polityka rybołówstwa powinna przyczyniać się do właściwego wywiązywania się przez Unię z jej zobowiązań międzynarodowych wynikających z powyższych instrumentów międzynarodowych. Jeżeli państwa członkowskie przyjmują środki ochronne i zarządzania, do czego zostały uprawnione w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, wówczas powinny również działać w sposób całkowicie zgodny z międzynarodowymi obowiązkami w zakresie ochrony i współpracy wynikającymi z wymienionych instrumentów międzynarodowych.

(5) Na Światowym Szczycie Zrównoważonego Rozwoju w Johannesburgu w 2002 r. Unia i jej państwa członkowskie zobowiązały się do przeciwdziałania stałemu procesowi pomniejszania się wielu stad. Unia powinna zatem udoskonalić wspólną politykę rybołówstwa, aby zagwarantować, że w ramach priorytetu poziomy eksploatacji stad żywych zasobów morza zostaną do 2015 r. odbudowane i zachowane na poziomach umożliwiających wskaźniki śmiertelności połowowej zostaną ustalone na poziomach pozwalających na odbudowę stad najpóźniej do 2020 r. powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu z populacji poławianych oraz pozwalających na utrzymanie wszystkich odbudowanych stad na tych poziomach . W sytuacji, w której dostępne informacje naukowe są ograniczone, może to wymagać zastosowania zastępczych wskaźników maksymalnego podtrzymywalnego połowu. [Popr. 5]

(5a) Koncepcja maksymalnego podtrzymywalnego połowu zawarta w Unclos stała się prawnie wiążącym celem zarządzania rybołówstwem w Unii od chwili jej ratyfikacji w 1998 r. [Popr. 6]

(5b) Przyjęcie wskaźnika śmiertelności połowowej poniżej poziomu niezbędnego dla utrzymania stad ryb powyżej poziomów niezbędnych do zachowania maksymalnego podtrzymywalnego połowu jest jedynym sposobem zagwarantowania, że przemysł rybny stanie się długoterminowo ekonomicznie opłacalny bez konieczności polegania na pomocy publicznej. [Popr. 232]

(5c) Plany wieloletnie powinny być głównym instrumentem zagwarantowania, by do 2015 r. wskaźniki śmiertelności połowowej zostały ustalone na poziomach pozwalających na odbudowę stad najpóźniej do 2020 r. powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu oraz pozwalających na utrzymanie wszystkich odbudowanych stad na tych poziomach. Jedynie jasne i wiążące zobowiązanie do zachowania tych terminów może zagwarantować natychmiastowe podjęcie działań oraz to, że proces odbudowy nie będzie dłużej opóźniany. W przypadku stad, co do których nie przyjęto jeszcze planu wieloletniego, należy zapewnić, by ustalając uprawnienia do połowów dla tych stad, Rada w pełni przestrzegała celów wspólnej polityki rybołówstwa. [Popr. 7]

(5d) Aby stworzyć bardziej stabilne warunki dla sektora rybołówstwa plany wieloletnie mogą również zawierać postanowienia ograniczające roczne wahania całkowitego dopuszczalnego połowu odbudowanych stad. Dokładne ograniczenia tych wahań powinny zostać określone w planach wieloletnich. [Popr. 8]

(5e) Decyzje w zakresie zarządzania dotyczące maksymalnego podtrzymywanego połowu w rybołówstwie wielogatunkowym powinny uwzględniać trudności w połowach wszystkich stad w rybołówstwie wielogatunkowym przy maksymalnym podtrzymywanym połowie w tym samym czasie, w przypadku gdy dowody naukowe wskazują, że bardzo trudno jest uniknąć koncentracji na jednym gatunku, zwiększając selektywność stosowanych narzędzi połowowych. W takiej sytuacji należy się zwrócić do ICES i Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF) o poradę na temat odpowiednich poziomów śmiertelności połowowej. [Popr. 9]

(5f) W przypadku, gdy w okresie przejściowym uprawnienia do połowów muszą zostać znacząco zmniejszone w celu osiągnięcia maksymalnego podtrzymywalnego połowu, Unia i jej państwa członkowskie powinny zapewnić wprowadzenie odpowiednich środków społecznych i finansowych mających na celu podtrzymanie wystarczającej liczby przedsiębiorstw w ramach całego łańcucha produkcji, aby po osiągnięciu maksymalnego podtrzymywalnego połowu zapewnić równowagę między zdolnością połowową a dostępnymi zasobami. [Popr. 10]

(6) Cele dla rybołówstwa zostały określone w decyzji Konferencji Stron Konwencji o różnorodności biologicznej w sprawie strategicznego planu na lata 2011–2020 dotyczącego różnorodności biologicznej (8). Wspólna polityka rybołówstwa powinna zapewnić spójność z celami bioróżnorodności przyjętymi przez Radę Europejską (9) oraz celami komunikatu Komisji „Nasze ubezpieczenie na życie i nasz kapitał naturalny – unijna strategia ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r.” (10), w szczególności w celu osiągnięcia maksymalnego podtrzymywalnego połowu do 2015 r.

(7) Zrównoważona eksploatacja żywych zasobów powinna zawsze być oparta na podejściu ostrożnościowym, które wynika z zasady ostrożności, o której mowa w pierwszym akapicie art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) , przy uwzględnieniu dostępnych danych naukowych . [Popr. 12]

(8) Wspólna polityka rybołówstwa powinna przyczyniać się do ochrony środowiska morskiego , do zrównoważonego zarządzania wszystkimi gatunkami eksploatowanymi w celach handlowych oraz w szczególności do osiągnięcia dobrego stanu środowiska najpóźniej do 2020 r., jak określono w art. 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (11). [Popr. 13]

(8a) Wspólna polityka rybołówstwa powinna również przyczyniać się do zaopatrywania rynku unijnego w żywność o zwiększonych wartościach odżywczych, zmniejszając poziom uzależnienia żywnościowego od rynku wewnętrznego, a także do bezpośredniego i pośredniego tworzenia miejsc pracy oraz rozwoju gospodarczego obszarów przybrzeżnych. [Popr. 14]

(9) Należy wdrożyć podejście ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem, ograniczyć wpływ tak aby przyczynić się do ograniczenia wpływu działalności połowowej na środowisko człowieka na ekosystem morski do minimum oraz zminimalizowa do zapobiegania, utrzymywania na jak najmniższym poziomie i w miarę możliwości eliminowania niechcianych połowów, a także by stopniowo wyeliminować niechciane połowy doprowadzić do sytuacji, w której następuje wyładunek wszystkich połowów . [Popr. 15]

(10) Ważne jest, aby zarządzanie wspólną polityką rybołówstwa było oparte na zasadach dobrych rządów. Zasady te obejmują proces decyzyjny oparty na najlepszym dostępnym doradztwie naukowym, duże zaangażowanie zainteresowanych stron i perspektywę długoterminową. Skuteczne zarządzanie wspólną polityką rybołówstwa zależy również od jasnego zdefiniowania zakresu obowiązków na poziomie unijnym, krajowym, regionalnym i lokalnym oraz od wzajemnej zgodności i spójności środków podejmowanych w ramach innych rodzajów polityki Unii.

(11) Wspólna polityka rybołówstwa powinna w pełni brać pod uwagę, tam gdzie to konieczne, zdrowie zwierząt, dobrostan zwierząt oraz bezpieczeństwo żywności dla ludzi i pasz dla zwierząt.

(12) Wspólna polityka rybołówstwa powinna być wdrażana z zachowaniem ogólnej spójności z innymi politykami Unii oraz, w szczególności, powinna uwzględniać interakcje z innymi aspektami gospodarki morskiej, jak określono w zintegrowanej polityce morskiej (12) –, uznając, że wszystkie zagadnienia związane z oceanami i morzami Europy są wzajemne powiązane, w tym również morskie planowanie przestrzenne. Należy zapewnić spójność i integrację w zarządzaniu poszczególnymi rodzajami polityki sektorowej w obrębie basenów Morza Bałtyckiego, Morza Północnego, Morza Celtyckiego, Zatoki Biskajskiej i wybrzeża Półwyspu Iberyjskiego, Morza Śródziemnego i Morza Czarnego. [Popr. 17]

(13) Unijne statki rybackie powinny mieć równy dostęp do wód i zasobów Unii z zastrzeżeniem przepisów WPRyb.

(14) Istniejące przepisy ograniczające dostęp do zasobów w obrębie stref 12 mil morskich państw członkowskich funkcjonowały w sposób zadowalający, przyczyniając się do zachowania zasobów poprzez ograniczenie nakładu połowowego w najbardziej wrażliwych strefach wód Unii. Przepisy te chroniły również tradycyjną działalność połowową, od której w znacznej mierze zależy społeczny i gospodarczy rozwój niektórych społeczności stref przybrzeżnych. Przedmiotowe przepisy powinny więc nadal mieć zastosowanie i powinny być w miarę możliwości wzmocnione w celu zapewnienia preferencyjnego dostępu dla łodziowego rybołówstwa tradycyjnego lub przybrzeżnego . [Popr. 18]

(14a) Definicja łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego powinna zostać rozszerzona, z uwzględnieniem kryteriów poza ścisłym kryterium rozmiarów jednostek pływających, w tym między innymi przeważających warunków pogodowych, wpływu technik połowowych na ekosystem morski, czasu przebywania na morzu oraz właściwości podmiotu gospodarczego eksploatującego zasoby. Małe wyspy przybrzeżne uzależnione od rybołówstwa powinny być szczególnie traktowane oraz wspierane zarówno finansowo, jak i dzięki przydziałowi dodatkowych zasobów, tak aby umożliwić im przetrwanie i przyszły rozwój. [Popr. 19]

(15) Żywe zasoby morza wokół Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich nadal powinny być szczególnie chronione, ponieważ przyczyniają się do zachowania lokalnej gospodarki tych wysp, biorąc pod uwagę ich sytuację strukturalną, społeczną i gospodarczą. Należy zatem utrzymać ograniczenie określonych rodzajów działalności połowowej w tych wodach do statków rybackich zarejestrowanych w portach Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich.

(16) Cel zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morza osiągnie się skuteczniej przy wieloletnim podejściu do zarządzania rybołówstwem, ustanawiającym . W tym celu państwa członkowskie powinny w ścisłej współpracy z organami publicznymi i Komitetami Doradczymi stworzyć warunki dla zrównoważonego rozwoju , w tym na szczeblu lokalnym, ustanawiając jako priorytet plany wieloletnie odzwierciedlające specyfikę poszczególnych łowisk. Można to osiągnąć dzięki wspólnym działaniom na szczeblu regionalnym oraz w bardziej wiążący sposób, poprzez procedury decyzyjne mające na celu opracowanie planów wieloletnich. [Popr. 20]

(17) Plany wieloletnie powinny w miarę możliwości obejmować większą ilość stad, jeżeli takie stada są eksploatowane wspólnie. W planach wieloletnich należy ustanowić podstawę do wyznaczania uprawnień do połowów i wymiernych celów dla zrównoważonej eksploatacji właściwych stad i ekosystemów morskich, określając wyraźne ramy czasowe i mechanizmy zabezpieczające na wypadek nieprzewidzianych wydarzeń. Ponadto plany wieloletnie powinny być podporządkowane ściśle określonym celom w zakresie zarządzania, aby przyczyniały się do zrównoważonej eksploatacji odpowiednich stad i ekosystemów morskich. Jeżeli scenariusze dotyczące zarządzania mogą mieć konsekwencje społeczno-gospodarcze dla danych obszarów, plany te powinny być przyjmowane w porozumieniu z podmiotami sektora rybołówstwa, naukowcami i partnerami instytucjonalnymi. [Popr. 21]

(18) Konieczne są środki służące obniżeniu i wyeliminowaniu obecnych wysokich poziomów niechcianych połowów i stopniowemu wyeliminowaniu odrzutów. Niechciane połowy i odrzuty Niestety wcześniejsze prawodawstwo często nakładało na rybaków obowiązek odrzucania cennych zasobów. Odrzuty stanowią w istocie znaczne marnowanie zasobów i negatywnie wpływają na zrównoważoną eksploatację żywych zasobów morza i ekosystemów morskich oraz rentowność rybołówstwa. Należy ustanowić i stopniowo wdrożyć obowiązek wyładunku wszystkich połowów stad będących przedmiotem zarządzania, połowionych w trakcie działalności połowowej na wodach Unii lub przez unijne statki rybackie. Opracowanie, promowanie oraz wprowadzenie środków i zachęt mających na celu przede wszystkim unikanie niechcianych połowów powinno mieć charakter priorytetowy. [Popr. 22]

(18a) Obowiązek wyładunku wszystkich połowów należy wprowadzić w odniesieniu do poszczególnych rodzajów rybołówstwa. Rybacy powinni mieć nadal możliwość odrzucania tych gatunków, które według najlepszych dostępnych opinii naukowych wykazują wysoki wskaźnik przeżywalności po uwolnieniu do morza w warunkach określonych dla danego łowiska. [Popr. 23]

(18b) Aby umożliwić wywiązanie się z obowiązku wyładunku wszystkich połowów, a także by złagodzić wpływ zróżnicowania rocznego składu połowów, państwom członkowskim zezwala się na przenoszenie kwot między latami do pewnej wartości procentowej. [Popr. 24]

(19) Wyładunki niechcianych połowów nie powinny przynosić pełnych korzyści gospodarczych podmiotowi gospodarczemu. W przypadku wyładunków połowów ryb poniżej minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony przeznaczenie takich połowów powinno być ograniczone i powinno wykluczać sprzedaż do spożycia przez ludzi. Każde państwo członkowskie powinno mieć możliwość podjęcia decyzji o zezwoleniu na darmową dystrybucję wyładowywanych ryb na cele dobroczynne lub charytatywne. [Popr. 25]

(20) Z myślą o ochronie zasobów oraz dostosowaniu flot i łowisk należy wprowadzić jasne cele w stosunku do niektórych środków technicznych , a także dostosować poziomy sprawowania rządów do wymogów zarządzania . [Popr. 26]

(21) W odniesieniu do stad, wobec których nie ustanowiono jakiegokolwiek planu wieloletniego, należy zapewnić wskaźniki eksploatacji prezentujące maksymalny podtrzymywalny połów poprzez wyznaczenie limitów połowowych lub nakładów połowowych. Jeśli dostępne dane są niewystarczające, łowiskami należy zarządzać przy użyciu norm zastępczych. [Popr. 27]

(21a) Unia powinna zwiększyć swoje starania na rzecz ustanowienia skutecznej współpracy międzynarodowej oraz gospodarowania zasobami w morzach, które graniczą zarówno z państwami członkowskimi Unii, jak i państwami trzecimi, zapewniając utworzenie, tam gdzie jest to możliwe, regionalnych organizacji ds. rybołówstwa na takich obszarach. UE powinna w szczególności promować utworzenie regionalnej organizacji ds. rybołówstwa w regionie Morza Czarnego. [Popr. 28]

(22) W świetle niejasnego stanu gospodarczego uprawnień do połowów niepewnej sytuacji gospodarczej części sektora rybołówstwa oraz faktu, że niektóre społeczności stref przybrzeżnych zależą od działalności połowowej, konieczne jest zapewnienie względnej stabilności tej działalności poprzez przydzielanie państwom członkowskim uprawnień do połowów w oparciu o przewidywalny udział każdego państwa członkowskiego w stadach. [Popr. 29]

(23) Taka względna stabilność działalności połowowej, biorąc pod uwagę tymczasową sytuację biologiczną stada, powinna zabezpieczać szczególne potrzeby regionów, w których społeczności lokalne są szczególnie zależne od rybołówstwa i związanej z nim działalności, jak zdecydowała Rada w rezolucji z dnia 3 listopada 1976 r. w sprawie niektórych aspektów zewnętrznych utworzenia dwustumilowej strefy połowów we Wspólnocie (13) z mocą od dnia 1 stycznia 1977 r., w szczególności w załączniku VII do niej. W tym sensie należy zatem rozumieć pojęcie względnej stabilności, do której należy dążyć.

(24) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość przedstawienia Komisji uzasadnionych wniosków w celu opracowania, w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, środków uznanych przez państwa członkowskie za niezbędne do wywiązania się z obowiązków w zakresie obszarów specjalnej ochrony na mocy art. 4 dyrektywy Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (14) oraz specjalnych obszarów ochrony na mocy art. 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (15), a także chronionych obszarów morskich na mocy art. 13 ust. 4 dyrektywy 2008/56/WE .

(25) Po zasięgnięciu opinii komitetów doradczych i zainteresowanych państw członkowskich Komisja powinna mieć możliwość przyjęcia środków tymczasowych w razie poważnego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów morza lub dla ekosystemu morskiego, które wymaga niezwłocznego działania i wynika z działalności połowowej. Środki te należy wprowadzić w określonym terminie oraz stosować przez określony czas. [Popr. 30]

(26) Państwa członkowskie , kierując się opinią właściwych komitetów doradczych oraz zainteresowanych stron, powinny również mieć możliwość przyjęcia środków ochronnych i technicznych służących wdrożeniu wspólnej polityki rybołówstwa, aby umożliwić lepsze ukierunkowanie polityki na realia i specyfikę poszczególnych basenów morskich i łowisk oraz zapewnić lepsze stosowanie się do polityki. [Popr. 31]

(26a) Należy zachęcać państwa członkowskie do współpracy na szczeblu regionalnym. [Popr. 32]

(27) W ramach swojej strefy 12 mil morskich państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia środków ochronnych i zarządzania mających zastosowanie do wszystkich unijnych statków rybackich, pod warunkiem że jeśli środki te mają zastosowanie do unijnych statków rybackich z innych państw członkowskich, przyjęte środki są niedyskryminujące, były wcześniej przedmiotem konsultacji z innymi zainteresowanymi państwami członkowskim, oraz że Unia nie przyjęła środków ukierunkowanych w szczególności na ochronę i zarządzanie w obrębie przedmiotowej strefy 12 mil morskich.

(28) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia środków ochronnych i zarządzania w odniesieniu do stad w wodach Unii, mających zastosowanie wyłącznie do unijnych statków rybackich pływających pod ich banderą.

(28a) Dostęp do rybołówstwa powinien opierać się na przejrzystych i obiektywnych kryteriach środowiskowych oraz społecznych rozumianych jako środki mające na celu promowanie odpowiedzialnego rybołówstwa, co pozwoli zagwarantować, że wspierane będą podmioty prowadzące połów w sposób najmniej zagrażający środowisku oraz zapewniający społeczeństwu największe zyski. [Popr. 234]

(29) System przekazywalnych koncesji połowowych dla większości stad będących przedmiotem zarządzania w ramach wspólnej polityki rolnej należy wdrożyć nie później niż w dniu 31 grudnia 2013 r. dla wszystkich statków o długości co najmniej 12 metrów i wszystkich pozostałych statków rybackich stosujących do połowów narzędzia ciągnione. Państwa członkowskie mogą wyłączyć z systemu przekazywalnych koncesji połowowych statki o całkowitej długości co najmniej 12 metrów inne niż statki używające narzędzi ciągnionych. Taki system powinien przyczyniać się do zmniejszenia, z inicjatywy sektora, rozmiarów flot oraz lepszych wyników ekonomicznych przy jednoczesnym tworzeniu pewnych prawnie i wyłącznych przekazywalnych koncesji połowowych w ramach rocznych uprawnień do połowów danego państwa członkowskiego. Ponieważ żywe zasoby morza stanowią dobro wspólne, przekazywalne koncesje połowowe powinny ustanawiać wyłącznie uprawnienia użytkownika do tej części rocznych uprawnień do połowów danego państwa członkowskiego, które mogą zostać wycofane zgodnie z ustanowionymi przepisami. [Popr. 33]

(29a) Zgodnie z zasadą pomocniczości należy pozostawić poszczególnym państwom członkowskim wybór metody przyznawania przydzielonych im uprawnień do połowów, nie narzucając systemu podziału na szczeblu unijnym. W ten sposób państwa członkowskie zachowają swobodę w zakresie wprowadzenia przekazywalnych koncesji połowowych. [Popr. 37]

(30) Koncesje połowowe powinny być przekazywalne i możliwe do oddania w dzierżawę w celu zdecentralizowania zarządzania uprawnieniami do połowów w kierunku sektora rybołówstwa i dopilnowania, by rybacy opuszczający sektor nie potrzebowali publicznej pomocy finansowej z tytułu wspólnej polityki rybołówstwa. [Popr. 35]

(31) Specyficzne cechy charakterystyczne i trudna sytuacja społeczno-gospodarcza flot łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego uzasadniają ograniczenie obowiązkowego systemu przekazywalnych koncesji połowowych do dużych statków. System przekazywalnych koncesji połowowych powinien mieć zastosowanie do stad, dla których przydzielone zostały uprawnienia do połowów. [Popr. 36]

(31a) Komisja powinna przeprowadzić ocenę floty w celu uzyskania wiarygodnych danych dotyczących dokładnego stopnia nadmiernej zdolności połowowej w Unii, co umożliwi jej zaproponowanie właściwych i odpowiednio ukierunkowanych instrumentów w celu jej obniżenia. [Popr. 34]

(31b) Należy wprowadzić wiążący system oceny rejestrów floty i kontroli pułapów zdolności połowowej z myślą o tym, aby poszczególne państwa członkowskie przestrzegały pułapów przyznanej im zdolności połowowej, oraz w celu wzmocnienia systemu kontroli połowów, tak aby dostosować zdolność połowową do dostępnych zasobów. [Popr. 38]

(32) W przypadku unijnych statków rybackich, które nie funkcjonują w ramach systemu przekazywalnych koncesji połowowych, można niektórych przypadkach państwa członkowskie nadal muszą podejmować szczególne środki, aby dostosować liczbę unijnych statków rybackich swoją zdolność połowową do dostępnych zasobów. Takie środki Dlatego też zdolność połowową powinno się mierzyć dla każdego stada i basenu morza w Unii. Podstawą takiego pomiaru powinny wprowadzać obowiązkowe pułapy maksymalnej być wspólne wytyczne. Każde państwo członkowskie powinno mieć możliwość wyboru środków i instrumentów, jakie zamierzają wprowadzić w celu ograniczenia nadmiernej zdolności połowowej i ustanawiać krajowe systemy wprowadzania/wycofywania w odniesieniu do środków na wycofanie z eksploatacji przyznanych w ramach Europejskiego Funduszu Rybackiego. [Popr. 39]

(33) Państwa członkowskie powinny prowadzić rejestr minimalnych informacji na temat cech charakterystycznych i działalności unijnych statków rybackich pływających pod ich banderą. Rejestry te powinny być udostępniane Komisji do celów monitorowania wielkości flot państw członkowskich.

(34) Zarządzanie rybołówstwem w oparciu o najlepsze dostępne wyczerpujące i precyzyjne doradztwo naukowe wymaga zharmonizowanych, wiarygodnych i dokładnych zestawów danych. Dlatego też państwa członkowskie powinny gromadzić dane na temat flot i ich działalności połowowej, w szczególności dane biologiczne na temat połowów, w tym odrzutów, pochodzące z ankiet informacje o stadach oraz potencjalnym wpływie działalności połowowej na środowisko ekosystemu morskiego. Komisja powinna stworzyć niezbędne warunki umożliwiające harmonizację danych w celu promowania interpretacji ekosystemowej zasobów. [Popr. 40]

(35) Gromadzenie danych powinno obejmować dane, które ułatwiają ekonomiczną ocenę wszystkich przedsiębiorstw działających w sektorze rybołówstwa, akwakultury i przetwarzania produktów rybołówstwa i akwakultury , niezależnie od ich wielkości, oraz tendencji w zatrudnieniu w tych sektorach , a także dane dotyczące wpływu takich wydarzeń na społeczności rybackie . [Popr. 41]

(36) Państwa członkowskie powinny zarządzać zgromadzonymi danymi oraz udostępniać je użytkownikom końcowym danych naukowych w oparciu o wieloletni program Unii , przedstawiając odpowiednie wyniki zainteresowanym stronom . Należy zwiększyć zaangażowanie władz regionalnych w działania związane z gromadzeniem danych . Państwa członkowskie powinny także współpracować ze sobą w celu koordynacji działalności w zakresie gromadzenia danych. W stosownych przypadkach państwa członkowskie powinny również współpracować w zakresie gromadzenia danych z państwami trzecimi, w obrębie tego samego basenu miarę możliwości poprzez powołany w tym celu organ regionalny, z uwzględnieniem konieczności przestrzegania prawa międzynarodowego, w szczególności Unclos . [Popr. 42]

(37) Wiedza naukowa na temat rybołówstwa ukierunkowana na politykę powinna zostać wzmocniona poprzez przyjmowane na poziomie krajowym programy gromadzenia danych naukowych na temat rybołówstwa i niezależne programy badań i innowacji w zakresie rybołówstwa w koordynacji z innymi państwami członkowskimi oraz za pomocą unijnych narzędzi badań i innowacji , jak również poprzez niezbędną harmonizację i usystematyzowanie danych, które Komisja ma przeprowadzić . [Popr. 43]

(38) Unia powinna promować cele wspólnej polityki rybołówstwa na poziomie międzynarodowym. W tym celu Unia powinna dążyć do poprawy wyników organizacji regionalnych i międzynarodowych w zakresie ochrony międzynarodowych stad i zrównoważonego zarządzania nimi poprzez promowanie procesu decyzyjnego opartego na wiedzy oraz lepsze przestrzeganie przepisów, większą przejrzystość i udział zapewnienie efektywnego udziału zainteresowanych stron, a także poprzez zwalczanie nielegalnej, nieraportowanej i nieuregulowanej (NNN) działalności połowowej. [Popr. 44]

(39) Porozumienia w sprawie zrównoważonego zarządzania rybołówstwem zawarte z państwami trzecimi powinny gwarantować, że działalność połowowa Unii na wodach państwa trzeciego opiera się na najlepszym dostępnym doradztwie, zapewniając zrównoważoną eksploatację i ochronę żywych zasobów morza z poszanowaniem zasady nadwyżki zawartej w Unclos . Porozumienia te, zapewniając prawa dostępu w zamian za finansowy wkład Unii, powinny przyczyniać się do ustanowienia wysokiej jakości systemu gromadzenia danych naukowych oraz ram wysokiej jakości administracji w celu zapewnienia w szczególności skutecznych środków monitorowania, kontroli i nadzoru. [Popr. 45]

(40) Wprowadzenie klauzuli dotyczącej praw człowieka do porozumień w sprawie zrównoważonego zarządzania rybołówstwem również powinno być w pełni zgodne z ogólnymi celami Unii w zakresie polityki rozwoju.

(41) Poszanowanie zasad demokratycznych i praw człowieka, określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka i innych właściwych międzynarodowych instrumentach w dziedzinie praw człowieka, oraz rządy prawa powinny stanowić istotny element porozumień w sprawie zrównoważonego zarządzania rybołówstwem i podlegać szczególnej klauzuli dotyczącej praw człowieka.

(41a) Z uwagi na poważny problem piractwa dotyczący unijnych statków, które dokonują połowów w krajach trzecich na podstawie dwustronnych lub wielostronnych porozumień, a także ze względu na szczególne narażenie takich statków na piractwo należy wzmocnić środki i działania w celu ich ochrony. [Popr. 46]

(42) Akwakultura powinna przyczyniać się do utrzymania potencjału produkcji żywności na zrównoważonym poziomie w całej Unii, aby zagwarantować długoterminowe bezpieczeństwo żywnościowe , w tym dostawy żywności, a także wzrost i zatrudnienie dla obywateli europejskich oraz przyczynić się do zaspokojenia rosnącego światowego zapotrzebowania na żywność pochodzenia wodnego. [Popr. 47]

(43) W strategii zrównoważonego rozwoju europejskiej akwakultury Komisji (16), przyjętej w 2009 r., którą z zadowoleniem odebrała i zatwierdziła Rada oraz z zadowoleniem przyjął Parlament Europejski, zauważono potrzebę utworzenia i promowania równych warunków działania dla akwakultury jako podstawę jej zrównoważonego rozwoju.

(44) Wspólna polityka rybołówstwa powinna przyczyniać się do Strategii Europa 2020 na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu (17) oraz uczestniczyć w realizacji celów ustanowionych w tej strategii.

(45) Działalność w zakresie akwakultury w Unii jest uwarunkowana różnymi czynnikami w poszczególnych państwach, dotyczącymi m.in. zezwoleń dla podmiotów gospodarczych. Należy opracować strategiczne wytyczne unijne dla krajowych planów strategicznych w celu poprawy konkurencyjności sektora akwakultury, wsparcia jego rozwoju i innowacyjności oraz promowania działalności gospodarczej, dywersyfikacji i poprawy jakości życia na obszarach przybrzeżnych i wiejskich, jak również mechanizmy wymiany informacji i najlepszych praktyk między państwami członkowskimi poprzez otwartą metodę koordynacji krajowych środków dotyczących bezpieczeństwa działalności gospodarczej, dostępu do wód i przestrzeni Unii oraz administracyjnego uproszenia procesu wydawania licencji.

(46) Szczególny charakter akwakultury wymaga Komitetu Doradczego ds. Konsultacji z Zainteresowanymi Stronami w zakresie elementów unijnej polityki, które mogłyby wpływać na akwakulturę.

(46a) Ze względu na specyfikę regionów najbardziej oddalonych, zwłaszcza na ich oddalenie geograficzne i znaczenie rybołówstwa dla ich gospodarki, należy utworzyć komitet doradczy ds. regionów najbardziej oddalonych, dzielący się na trzy sekcje dla: wód południowo-zachodnich, wód południowo-zachodniej części Oceanu Indyjskiego i wód basenu Antyli-Gujany. Jednym z celów tego komitetu doradczego powinno być przyczynianie się do zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów w skali światowej. [Popr. 48]

(47) Konieczne jest zwiększenie konkurencyjności unijnego sektora rybołówstwa i akwakultury oraz wezwanie do uproszczenia w celu lepszego zarządzania działalnością sektora w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu . Należy przy tym zapewnić wzajemność w handlu z państwami trzecimi, tak aby stworzyć równe szanse na rynku Unii, nie tylko pod względem zrównoważonego rozwoju rybołówstwa, lecz także ocen funkcjonowania ; wspólna organizacja rynków dla produktów rybołówstwa i akwakultury powinna zapewniać równe szanse dla wszystkich produktów rybołówstwa i akwakultury wprowadzanych do obrotu w Unii, bez względu na to, czy pochodzą one z Unii czy z państw trzecich, umożliwiać konsumentom dokonywanie bardziej świadomych wyborów w oparciu o identyfikowalność, oraz wspierać odpowiedzialną konsumpcję, a także zwiększać wiedzę ekonomiczną i zrozumienie unijnych rynków w całym łańcuchu dostaw. Część niniejszego rozporządzenia poświęcona wspólnej organizacji rynków w niniejszym rozporządzeniu powinna zawierać przepisy mające na celu uzależnienie przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury od przestrzegania norm społecznych i środowiskowych uznanych w skali międzynarodowej. [Popr. 49]

(48) Przy wdrażaniu wspólnej organizacji rynków należy zachować zgodność z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii, w szczególności w odniesieniu do przepisów Światowej Organizacji Handlu. Sukces wspólnej polityki rybołówstwa wymaga efektywnego systemu kontroli, inspekcji i egzekwowania prawa, w tym zwalczania działalności połowowej NNN. Dlatego też, należy skutecznie wdrożyć obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz ustanowić unijny system kontroli, inspekcji i egzekwowania prawa, aby zapewnić przestrzeganie przepisów wspólnej polityki rybołówstwa. [Popr. 50]

(49) W ramach unijnego systemu kontroli, inspekcji i egzekwowania prawa należy promować wykorzystanie nowoczesnych i skutecznych technologii. Państwa członkowskie lub Komisja powinny mieć możliwość przeprowadzenia projektów pilotażowych w zakresie nowych technologii kontroli i systemów zarządzania danymi. [Popr. 51]

(50) Aby zapewnić zaangażowanie właściwych podmiotów gospodarczych w unijny system kontroli, inspekcji i egzekwowania prawa, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wymagania od posiadaczy licencji połowowej unijnych statków połowowych o długości całkowitej co najmniej 12 metrów, pływających pod ich banderą, swych podmiotów gospodarczych proporcjonalnego udziału w kosztach operacyjnych takiego systemu. [Popr. 196]

(51) Cele wspólnej polityki rybołówstwa nie mogą zostać odpowiednio zrealizowane przez państwa członkowskie, biorąc pod uwagę trudności napotykane w rozwoju przemysłu rybnego i zarządzaniu nim oraz ograniczone zasoby finansowe państw członkowskich. Stąd też, w celu przyczynienia sie do realizacji tych celów, powinna zostać przyznana wieloletnia pomoc finansowa Unii ukierunkowana na priorytety wspólnej polityki rybołówstwa i dostosowana do specyfiki przemysłu rybnego w poszczególnych państwach członkowskich . [Popr. 52]

(51a) Wsparcie finansowe z Unii powinno umożliwiać rozwijanie dóbr i usług publicznych w sektorze rybołówstwa, a w szczególności wspierać środki kontroli i monitorowania, gromadzenie danych oraz badania i rozwijanie działań mających na celu utrzymanie ekosystemu morskiego w dobrym stanie. [Popr. 245]

(52) Unijna pomoc finansowa powinna być uzależniona od przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa przez państwa członkowskie i podmioty gospodarcze , w tym właścicieli statków . Tym samym taka pomoc finansowa powinna zostać przerwana, zawieszona lub skorygowana w przypadku nieprzestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa przez państwa członkowskie oraz poważnych naruszeń tych przepisów przez podmioty gospodarcze. [Popr. 53]

(53) Dialog z zainteresowanymi stronami okazał się kluczowy dla osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa. Biorąc pod uwagę zróżnicowane warunki na wodach Unii i większą regionalizację wspólnej polityki rybołówstwa, komitety doradcze powinny być w stanie umożliwić wykorzystanie we wspólnej polityce rybołówstwa wiedzy i doświadczenia wszystkich zainteresowanych stron , zwłaszcza podczas sporządzania planów wieloletnich . [Popr. 54]

(54) Komisję powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych w odniesieniu do tworzenia nowych komitetów doradczych i zmiany obszarów kompetencji istniejących komitetów doradczych, w szczególności uwzględniając specyfikę Mając na uwadze specyfikę regionów najbardziej oddalonych, akwakultury, rybołówstwa śródlądowego, rynków, a także Morza Czarnego , właściwe jest stworzenie nowego komitetu doradczego dla każdego z tych obszarów . [Popr. 55]

(55) Aby osiągnąć cele wspólnej polityki rybołówstwa, Komisji należy przekazać uprawnienie do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w zakresie określenia środków dotyczących połowów mających na celu zmniejszenie wpływu działalności połowowej w specjalnych obszarach zmniejszania poważnego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów morza lub dla ekosystemu morskiego – jeżeli wymaga tego pilna potrzeba , dostosowania obowiązku wyładunku wszystkich połowów w celu wywiązania się z międzynarodowych zobowiązań Unii, domyślnych środków ochronnych w ramach planów wieloletnich lub środków technicznych, ponownego przeliczania pułapów zdolności połowowej, określenia informacji na temat cech charakterystycznych i działalności unijnych statków rybackich, zasad przeprowadzania projektów pilotażowych dotyczących nowych technologii kontroli i systemów zarządzania danymi, zmian do załącznika III w zakresie obszarów kompetencji komitetów doradczych oraz składu i funkcjonowania komitetów doradczych. [Popr. 56]

(56) Szczególnie istotne jest, aby Komisja przeprowadzała odpowiednie konsultacje w trakcie prac przygotowawczych do przyjęcia aktów delegowanych, w tym na poziomie ekspertów.

(57) W trakcie przygotowania i opracowania aktów delegowanych Komisja powinna zapewnić jednoczesne i odpowiednie przekazanie na czas właściwych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(58) Aby zapewnić jednolite warunki wdrażania technicznych wymogów operacyjnych w zakresie warunków przekazywania informacji dotyczących rejestrów flot rybackich i dotyczących wymogów w zakresie danych odnośnie do zarządzania rybołówstwem, Komisji należy przyznać uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (18).

(59) Dla osiągnięcia podstawowego celu wspólnej polityki rybołówstwa, jakim jest zapewnienie długoterminowych zrównoważonych warunków środowiskowych, gospodarczych i społecznych dla sektorów rybołówstwa i akwakultury oraz przyczynianie się do bezpieczeństwa dostaw żywności, konieczne i właściwe jest ustanowienie zasad w zakresie zachowania i eksploatacji żywych zasobów morza , a także przepisów, które zapewnią zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny sektora rybołówstwa i połowu skorupiaków w Unii, przy jednoczesnym zadbaniu o dostateczne finansowanie w stosownych przypadkach . [Popr. 57]

(60) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w art. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co konieczne dla osiągnięcia tego celu.

(61) Decyzja Rady 2004/585/WE z dnia 19 lipca 2004 r. ustanawiająca Regionalne Komitety Doradcze w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa (19) powinna zostać uchylona po wejściu w życie odpowiadających jej przepisów na mocy niniejszego rozporządzenia.

(62) Należy uchylić rozporządzenie Rady (WE) nr 199/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowych ram gromadzenia danych, zarządzania nimi i ich wykorzystywania w sektorze rybołówstwa oraz w sprawie wspierania doradztwa naukowego w zakresie wspólnej polityki rybołówstwa (20) , ale nadal powinno mieć ono zastosowanie do programów krajowych przyjętych w odniesieniu do gromadzenia danych i zarządzania nimi na lata 2011–2013. [Popr. 58]

(63) Ze względu na liczbę i wagę zmian, które mają zostać wprowadzone, należy uchylić rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

CZĘŚĆ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Zakres stosowania

1. Wspólna polityka rybołówstwa obejmuje:

a) ochronę żywych zasobów morza, oraz zrównoważoną eksploatację łowisk ukierunkowanych na te zasoby i zarządzanie nimi i ich eksploatację; oraz tymi łowiskami;

b) żywe zasoby słodkowodne, akwakulturę oraz przetwarzanie i wprowadzanie do obrotu produktów rybołówstwa i akwakultury w odniesieniu do środków rynkowych i finansowych wspierających wspólną politykę rybołówstwa. , środki o charakterze strukturalnym i zarządzanie zdolnością połowową floty;

ba) społeczną i gospodarczą rentowność działalności połowowej, wspieranie zatrudnienia w strefach przybrzeżnych oraz rozwoju społeczności stref przybrzeżnych, a także szczególne problemy tradycyjnego i łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego i akwakultury. [Popr. 59]

2. Wspólna polityka rybołówstwa obejmuje działalność, o której mowa w ust. 1, jeśli jest ona prowadzona:

a) na terytorium państw członkowskich; lub

b) na wodach Unii, w tym przez statki rybackie pływające pod banderą państw trzecich i zarejestrowane w nich; lub

c) przez unijne statki rybackie poza wodami Unii; lub

d) przez obywateli państw członkowskich, bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności państwa bandery.

Artykuł 2

Cele ogólne

1. Wspólna polityka rybołówstwa dopilnowuje, by działalność w zakresie rybołówstwa i akwakultury zapewniała długookresowe zrównoważone warunki środowiskowe, gospodarcze i społeczne oraz przyczyniała była zrównoważona w perspektywie długoterminowej pod względem ochrony środowiska oraz zarządzana w sposób spójny z celem osiągania korzyści gospodarczych, społecznych i korzyści w dziedzinie zatrudnienia, przyczyniania się do bezpieczeństwa dostaw żywności i możliwości w zakresie rybołówstwa rekreacyjnego, a także umożliwiania funkcjonowania sektora przetwarzania i działalności na lądzie, bezpośrednio związanych z działalnością w zakresie rybołówstwa, przy jednoczesnym uwzględnieniu interesów konsumentów i producentów .

2. Wspólna polityka rybołówstwa stosuje wobec zarządzania rybołówstwem podejście ostrożnościowe i ma na celu dopilnować dopilnowuje , by eksploatacja żywych zasobów morza odbudowała i zachowała populacje poławianych gatunków powyżej poziomów pozwalających wytworzyć maksymalny podtrzymywalny połów do 2015 r. wskaźniki śmiertelności połowowej zostały ustalone na poziomach pozwalających na odbudowę stad najpóźniej do 2020 r. powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu oraz pozwalających na utrzymanie wszystkich odbudowanych stad na tych poziomach.

3. Wspólna polityka rybołówstwa wdraża podejście ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem i akwakultury , tak aby zapewnić rybołówstwo i akwakultura przyczyniały się do realizacji celu, jakim jest ograniczenie skutków wpływu człowieka na ekosystem morski do minimum, by nie pogłębiały degradacji środowiska morskiego człowieka na ekosystem morski do minimum, a także by nie pogłębiały degradacji środowiska .

3a. Wspólna polityka rybołówstwa wspiera zrównoważony rozwój i dobrostan społeczności stref przybrzeżnych oraz zatrudnienie, warunki pracy i bezpieczeństwo podmiotów prowadzących działalność połowową.

4. Wspólna polityka rybołówstwa integruje wymogi wynikające z unijnego prawodawstwa dotyczącego jest spójna z unijnym prawodawstwem dotyczącym środowiska i z innymi unijnymi strategiami politycznymi .

4a. Wspólna polityka rybołówstwa zapewnia dostosowanie zdolności połowowej flot do poziomów eksploatacji zgodnych z treścią ust. 2.

4b. Wspólna polityka rybołówstwa przyczynia się do gromadzenia kompleksowych i wiarygodnych danych naukowych. [Popr. 60]

Artykuł 3

Cele szczegółowe

Aby osiągnąć ogólne cele określone w art. 2, wspólna polityka rybołówstwa w szczególności:

a) zapobiega niechcianym połowom, ogranicza je do minimum i w miarę możliwości je eliminuje niechciane połowy stad handlowych i stopniowo zapewnia wyładunek wszystkich połowów takich stad;

aa) zapewnia wyładunek wszystkich poławianych i regulowanych stad, uwzględniając przy tym najlepsze doradztwo naukowe i unikając tworzenia nowych rynków lub rozszerzania istniejących;

b) zapewnia warunki dla efektywnej i zrównoważonej pod względem ochrony środowiska działalności połowowej w ramach Unii w celu przywrócenia rentownego i konkurencyjnego przemysłu rybnego , gwarantując przy tym sprawiedliwe warunki na rynku wewnętrznym ;

c) promuje rozwój unijnej działalności w zakresie akwakultury w celu przyczynienia i związanych z nią sektorów przemysłu, zapewniając ich zrównoważony pod względem ochrony środowiska charakter oraz dążąc do tego, by przyczyniały się do bezpieczeństwa żywnościowego i zatrudnienia na obszarach przybrzeżnych i wiejskich;

d) przyczynia wspiera sprawiedliwy rozdział zasobów morskich, przyczyniając się do zapewnienia odpowiedniego poziomu życia i standardów społecznych wśród osób zależnych od działalności połowowej;

e) uwzględnia interesy konsumentów;

f) zapewnia systematyczne i, zharmonizowane , regularne i rzetelne gromadzenie danych oraz przejrzyste zarządzanie nimi. danymi, a także rozwiązuje problemy wynikające z zarządzania stadami, na temat których brakuje danych;

fa) wspiera łodziowe rybołówstwo przybrzeżne;

fb) przyczynia się do osiągnięcia dobrego stanu środowiska, jak określono w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2008/56/WE. [Popr. 61 i 235]

Artykuł 4

Zasady dobrych rządów

Wspólna polityka rybołówstwa rządzi się następującymi zasadami stosuje następujące zasady dobrych rządów:

a) jasno zdefiniowany zakres obowiązków na poziomie unijnym, regionalnym, krajowym, regionalnym i lokalnym; nienaruszający przepisów konstytucyjnych poszczególnych państw członkowskich ;

aa) konieczność zastosowania zdecentralizowanego i zregionalizowanego podejścia do zarządzania rybołówstwem;

b) ustanowienie środków zgodnie z najlepszym dostępnym doradztwem naukowym;

c) perspektywa długoterminowa;

ca) obniżenie kosztów administracyjnych;

d) duże właściwe zaangażowanie zainteresowanych stron , w szczególności komitetów doradczych i partnerów społecznych, na wszystkich etapach od opracowania po wdrożenie środków , co pozwoli na zachowanie specyfiki regionalnej dzięki zastosowaniu zregionalizowanego podejścia ;

e) główna odpowiedzialność państwa bandery;

f) spójność ze zintegrowaną polityką morską, a także z innymi rodzajami polityki Unii.;

fa) konieczność przeprowadzenia środowiskowych i strategicznych ocen skutków;

fb) równowaga między wewnętrznym i zewnętrznym wymiarem wspólnej polityki rybołówstwa, dzięki której standardy i mechanizmy egzekwowania stosowane na obszarze Unii są w odpowiednich przypadkach stosowane również poza jej granicami;

fc) przejrzyste zarządzanie danymi i podejmowanie decyzji zgodnie z Konwencją Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („konwencją z Aarhus”), zatwierdzoną w imieniu Unii decyzją Rady 2005/370/WE (21) . [Popr. 62 i 220]

Artykuł 5

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

(1) „wody Unii” oznaczają wody i dno morskie podlegające suwerenności lub jurysdykcji państw członkowskich, z wyjątkiem wód tych sąsiadujących z terytoriami wymienionymi w załączniku II do Traktatu; [Popr. 63]

(2) „żywe zasoby morza” oznaczają dostępne, żywe morskie gatunki wodne, w tym gatunki anadromiczne i katadromiczne na wszystkich etapach ich cyklu życia;

(3) „żywe zasoby słodkowodne” oznaczają dostępne, żywe słodkowodne gatunki wodne;

(4) „statek rybacki” oznacza jakikolwiek statek wyposażony do celów połowów przemysłowych żywych zasobów morza;

(5) „unijny statek rybacki” oznacza statek rybacki pływający pod banderą państwa członkowskiego i zarejestrowany w Unii;

(5a) „rybacy” oznaczają wszelkie osoby prowadzące zawodowo uznawaną przez państwo członkowskie działalność połowową na pokładzie czynnego statku rybackiego lub działalność polegającą na odławianiu organizmów morskich bez wykorzystania statku; [Popr. 64]

(5b) „wprowadzenie do floty” oznacza rejestrację statku rybackiego w rejestrze floty rybackiej państwa członkowskiego; [Popr. 65]

(6) „maksymalny podtrzymywalny połów” oznacza maksymalny największy teoretyczny zrównoważony połów, jaki można bez końca w sposób ciągły uzyskiwać (przeciętnie) ze stada w istniejących (przeciętnych) warunkach środowiskowych bez znacznych skutków dla procesu reprodukcji ; [Popr. 66]

(6a) „poławiane gatunki” oznaczają gatunki poddawane presji/eksploatacji połowowej, łącznie z gatunkami, które są poławiane jako przyłów, lub na które działalność połowowa wywiera wpływ, lecz które nie są wyładowywane; [Popr. 67]

(7) „podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem” , o którym mowa w art. 6 porozumienia ONZ w sprawie zasobów ryb, oznacza podejście, zgodnie z którym brak odpowiednich informacji naukowych nie powinien być usprawiedliwieniem dla odkładania lub niepodejmowania środków zarządzania dla ochrony docelowego gatunku, gatunków pokrewnych lub zależnych oraz gatunków niedocelowych i ich środowiska; [Popr. 68]

(8) „podejście ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem” oznacza podejście, w którym gwarantuje się, że korzyści z żywych zasobów morza są wysokie, a bezpośrednie i pośrednie w procesie podejmowania decyzji uwzględnia się skutki działań w zakresie rybołówstwa dla ekosystemów morskich są niskie i nie są szkodliwe dla przyszłego funkcjonowania, różnorodności i integralności tych ekosystemów skutki innych działań człowieka i skutki czynników środowiskowych dla gatunków docelowych i wszystkich pozostałych gatunków wchodzących w skład tego samego ekosystemu bądź powiązanych z gatunkami docelowymi lub od nich zależnymi, a jednocześnie dopilnowuje się, by łączna presja tego rodzaju działań była utrzymywana na poziomach pozwalających osiągać dobry stan środowiska ; [Popr. 237]

(9) „wskaźnik śmiertelności połowowej” oznacza połów stopę usuwania biomasy i osobników ze stada w danym okresie w stosunku do średniego stada dostępnego do połowu w tym okresie wyniku działalności połowowej ; [Popr. 70]

(9a) „FMSY” oznacza wskaźnik śmiertelności połowowej zgodny z celem osiągnięcia maksymalnego podtrzymywalnego połowu; [Popr. 71]

(10) „stado” oznacza żywe zasoby morza o specyficznych cechach, występujące w danym obszarze zarządzania; [Popr. 72]

(11) „limit połowowy” oznacza ograniczenie ilościowe w wyładunku połowach stada lub grupy stad w danym okresie; [Popr. 73]

(11a) „niechciane połowy” oznaczają połowy gatunków poniżej minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony lub minimalnego rozmiaru wyładunku, lub połowy gatunków chronionych albo objętych zakazem połowów, połowy gatunków niehandlowych lub osobników gatunków handlowych niespełniających wymogów przewidzianych w przepisach zawartych w unijnym prawodawstwie z dziedziny rybołówstwa ustanawiającym środki techniczne, kontrolne i ochronne; [Popr. 74]

(12) „punkt odniesienia ochrony” oznacza wartości parametrów populacji stada (takich jak biomasa (B), biomasa stada tarłowego (SSB) czy wskaźnik śmiertelności połowowej (F) ) stosowane w zarządzaniu rybołówstwem, do określania na przykład w odniesieniu do dopuszczalnego poziomu ryzyka biologicznego lub pożądanego poziomu połowu; [Popr. 75]

(12a) „graniczny punkt odniesienia” oznacza wartości parametrów populacji stada (takich jak biomasa czy wskaźnik śmiertelności połowowej) stosowane w zarządzaniu rybołówstwem w celu wskazania progu, powyżej lub poniżej którego zarządzanie rybołówstwem jest zgodne celem zarządzania, np. z dopuszczalnym poziomem ryzyka biologicznego lub pożądanym poziomem połowu;

(12b) „stado na bezpiecznym poziomie biologicznym” oznacza stado, w odniesieniu do którego z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić, że biomasa stada tarłowego szacowana na koniec ostatniego roku jest wyższa niż biomasa graniczna (Blim), a wskaźnik śmiertelności połowowej szacowany na ostatni rok jest niższy niż graniczny wskaźnik śmiertelności połowowej (Flim); [Popr. 77]

(13) „zabezpieczenie” oznacza środek zapobiegawczy mający chronić przed wystąpieniem niepożądanego wydarzenia i uniemożliwiać je ; [Popr. 78]

(14) „środki techniczne” oznaczają środki regulujące skład gatunkowy, skład wielkościowy połowów i skutki dla elementów ekosystemów lub ich funkcjonowania wynikające z działalności połowowej poprzez nakładanie warunków dotyczących wykorzystania i struktury charakterystyki narzędzi połowowych i ograniczenia oraz przez nakładanie czasowych lub przestrzennych ograniczeń dostępu do obszarów połowów; [Popr. 79]

(14a) „istotne siedliska ryb” oznaczają wrażliwe siedliska morskie, które wymagają ochrony ze względu na ich kluczową rolę w zaspokajaniu ekologicznych i biologicznych potrzeb gatunków ryb, w tym w zakresie tarła, rozwoju narybku i żerowisk; [Popr. 80]

(14b) „chroniony obszar połowowy” oznacza określony geograficznie obszar morski, na którym wszystkie lub niektóre działania połowowe są czasowo lub na stałe zakazane albo ograniczone w celu poprawy eksploatacji i ochrony żywych zasobów wodnych lub ochrony ekosystemów morskich; [Popr. 81]

(15) „uprawnienie do połowów” oznacza określone ilościowo prawne upoważnienie do połowu pewnego stada wyrażone w maksymalnych połowach lub maksymalnym nakładzie połowowym oraz powiązane z nimi funkcjonalnie warunki, które są niezbędne do ich ilościowego wyrażenia na pewnym poziomie dla danego obszaru zarządzania ; [Popr. 82]

(16) „nakład połowowy” oznacza wynik zdolności oraz działalności statku rybackiego; w przypadku grupy statków rybackich jest to suma nakładu połowowego wszystkich statków w tej grupie;

(17) „przekazywalne koncesje połowowe” oznaczają podlegające odwołaniu prawa użytkownika do określonej części uprawnień do połowów przydzielonych danemu państwu członkowskiemu lub określonych w planach zarządzania przyjętych przez państwo członkowskie zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1967/2006 (22) , które posiadacz może przenieść na innych kwalifikujących się posiadaczy takich przekazywalnych koncesji połowowych; [Popr. 83]

(18) „indywidualne uprawnienia do połowów” oznaczają roczne uprawnienia do połowów przydzielone posiadaczom przekazywalnych koncesji połowowych w danym państwie członkowskim w oparciu o udział uprawnień do połowów odnoszący się do tego państwa członkowskiego; [Popr. 84]

(19) „zdolność połowowa” oznacza pojemność zdolność statku do odławiania ryb, mierzoną w powiązaniu z cechami statku, w tym pojemnością statku statku w GT (pojemność brutto) i, jego moc mocą w kW (kilowat), jak określono w art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określającego parametry statków rybackich (23) , a także cechami i rozmiarami narzędzi połowowych oraz wszelkimi innymi wskaźnikami, mającymi wpływ na zdolność statku do odławiania ryb ; [Popr. 85]

(19a) „przestrzeń mieszkalna” oznacza przestrzeń na pokładzie statku, której jedynym celem jest zapewnienie członkom załogi przestrzeni życiowej i miejsca odpoczynku; [Popr. 86]

(20) „akwakultura” oznacza hodowlę lub uprawę organizmów wodnych za pomocą technik opracowanych w celu zwiększenia produkcji przedmiotowych organizmów poza naturalną zdolność środowiska, gdzie organizmy takie pozostają własnością osoby fizycznej lub prawnej w ciągu całego stadium hodowli lub uprawy, do zbiorów włącznie; [Popr. 87]

(21) „licencja połowowa” oznacza licencję, o której mowa w art. 4 ust. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (24);

(22) „upoważnienie do połowów” oznacza upoważnienie, o którym mowa w art. 4 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009;

(23) „połowy” oznaczają zbieranie lub łowienie organizmów wodnych żyjących w naturalnym środowisku lub celowe wykorzystanie wszelkich środków pozwalających na takie zbieranie lub łowienie;

(24) „produkty rybołówstwa” oznaczają organizmy wodne będące wynikiem działalności połowowej;

(25) „podmiot gospodarczy” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która prowadzi lub posiada jakiekolwiek przedsiębiorstwo wykonujące działalność związaną z dowolnym etapem produkcji, przetwarzania, wprowadzania do obrotu, dystrybucji i sieci sprzedaży detalicznej produktów rybołówstwa i akwakultury , lub jakąkolwiek inną organizację reprezentującą osoby zawodowo zajmujące się rybołówstwem, która jest prawnie uznawana i odpowiedzialna za zarządzanie dostępem do zasobów rybnych, profesjonalną działalnością połowową i akwakulturą ; [Popr. 88]

(26) „poważne naruszenie” oznaczana naruszenie określone w art. 42 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008 z dnia 29 września 2008 r. ustanawiającego wspólnotowy system zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom oraz ich powstrzymywania i eliminowania (25) i art. 90 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009;

(27) „użytkownik końcowy danych naukowych” oznacza podmiot badawczy lub zarządczy , który z przyczyn badawczych lub zarządczych jest zainteresowany analizą naukową danych o sektorze rybołówstwa; [Popr. 89]

(28) „nadwyżka dopuszczalnego połowu” oznacza część dopuszczalnego połowu, na której pozyskanie państwu nadbrzeżnemu nie pozwalają jego zdolności połowowe przez określony czas, wskutek czego ogólny wskaźnik eksploatacji w odniesieniu do poszczególnych stad pozostaje poniżej poziomów umożliwiających odbudowę stad i utrzymanie populacji pozyskiwanych gatunków powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu ; [Popr. 90]

(29) „produkty akwakultury” oznaczają organizmy wodne na każdym etapie ich cyklu życia, będące wynikiem działalności w zakresie akwakultury;

(30) „biomasa stada tarłowego” oznacza szacunek masy ryb z danego zasobu, które rozmnażają są dostatecznie dojrzałe, aby rozmnażać się w określonym czasie, włączając osobniki męskie i żeńskie oraz ryby rozmnażające się żyworodnie; [Popr. 91]

(31) „połowy wielogatunkowe” oznaczają połowy, w trakcie przypadku których na danym obszarze, gdzie dokonuje się połowów, obecny jest znajduje się więcej niż jeden gatunek i gatunki te są narażone na złapanie w narzędzia połowowe , który może zostać złowiony podczas tego samego połowu ; [Popr. 92]

(32) „porozumienia w sprawie zrównoważonego zarządzania rybołówstwem” oznaczają międzynarodowe porozumienia zawarte z państwem trzecim w celu umożliwienia Unii uzyskania dostępu do zasobów lub wód tego państwa z myślą o zrównoważonej eksploatacji części nadwyżki żywych zasobów morza w zamian za rekompensatę finansową z Unii służącą wsparciu lokalnego sektora rybołówstwa, ze szczególnym naciskiem na gromadzenie danych naukowych, monitorowanie i kontrolę, lub w celu uzyskania wzajemnego dostępu do zasobów lub wód poprzez wymianę uprawnień do połowów między Unią a państwem trzecim ; [Popr. 93]

(32a) „przyłów” oznacza połów organizmu niedocelowego, bez względu na to czy jest on zatrzymywany, wyładowywany albo odrzucany; [Popr. 95]

(32b) „połów” oznacza wszelkie żywe zasoby morza poławiane w ramach działalności połowowej; [Popr. 96]

(32c) „połowy mniej intensywne” oznaczają połowy przy użyciu selektywnych technik połowowych, które mają minimalny szkodliwy wpływ na ekosystem morski i charakteryzują się niskimi emisjami pochodzącymi z paliw; [Popr. 97]

(32d) „połowy selektywne” oznaczają połowy przy użyciu metod lub narzędzi połowowych, które podczas połowu pozwalają na zlokalizowanie i schwytanie organizmów w zależności od rozmiaru i gatunku, co pozwala na uniknięcie połowu gatunków niedocelowych lub wypuszczenie ich w nieuszkodzonym stanie. [Popr. 98]

CZĘŚĆ II

DOSTĘP DO WÓD

Artykuł 6

Ogólne zasady w zakresie dostępu do wód

1. Unijne statki rybackie mają równy dostęp do wód i zasobów na wszystkich wodach unijnych, z wyjątkiem tych określonych w ust. 2 i 3, z zastrzeżeniem środków przyjętych na mocy części III.

2. W przypadku pasów wodnych do 12 mil morskich od linii podstawowej podlegających suwerenności lub jurysdykcji państw członkowskich państwa te są uprawnione od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. do ograniczenia połowów do statków rybackich, które tradycyjnie łowią na tych wodach z przyległych portów, bez uszczerbku dla uzgodnień dotyczących unijnych statków rybackich pływających pod banderą innych państw członkowskich w ramach istniejących stosunków sąsiedzkich między państwami członkowskimi oraz uzgodnień zawartych w załączniku I, ustalającym dla każdego państwa członkowskiego strefy geograficzne w ramach pasów przybrzeżnych innych państw członkowskich, na których prowadzi się działalność połowową, oraz odnośne gatunki. Państwa członkowskie mogą wprowadzić wyłączny lub preferencyjny dostęp dla tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego, uwzględniając czynniki społeczne i środowiskowe, w tym ewentualne korzyści płynące z przyznania wyłącznego lub preferencyjnego dostępu dla lokalnych przedsiębiorstw lub mikroprzedsiębiorstw oraz rybaków prowadzących selektywną działalność połowową o niskim wpływie na środowisko. Państwa członkowskie informują Komisję o ograniczeniach ustanowionych na podstawie niniejszego ustępu. [Popr. 251]

3. W pasach wodnych do 100 mil morskich od linii podstawowej Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. państwa członkowskie są uprawnione do ograniczenia rybołówstwa do statków rybackich zarejestrowanych w portach tych wysp. Ograniczenia te nie mają zastosowania do statków unijnych, które tradycyjnie łowią na tych wodach, o ile te statki nie przekraczają tradycyjnie wykorzystywanych nakładów połowowych. Państwa członkowskie informują Komisję o ograniczeniach ustanowionych na podstawie niniejszego ustępu.

3a. Definicję statusu istniejącego obszaru biologicznie wrażliwego zawartą w art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty (26) zachowuje się w obecnej formie. [Popr. 99]

4. Przepisy nawiązujące do uzgodnień określonych w ust. 2 i 3 zostaną przyjęte do dnia 31 grudnia 2022 r.

CZĘŚĆ III

ŚRODKI OCHRONY I ZRÓWNOWAŻONEJ EKSPLOATACJI ŻYWYCH ZASOBÓW MORZA [Popr. 100]

TYTUŁ I

RODZAJE ŚRODKÓW

Artykuł - 7

Przepisy ogólne dotyczące środków ochrony

1. Aby osiągnąć ogólne cele wspólnej polityki rybołówstwa określone w art. 2, Unia przyjmuje środki ochrony i zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morza zgodnie z art. 7 i 8. Środki te przyjmuje się w szczególności w formie planów wieloletnich zgodnie z art. 9, 10 i 11.

2. Środki te są zgodne z celami określonymi w art. 2 i 3 i są przyjmowane z uwzględnieniem najlepszego dostępnego doradztwa naukowego oraz opinii przekazanych przez odpowiednie komitety doradcze.

3. Państwa członkowskie są upoważnione do przyjmowania środków ochrony zgodnie z art. 17–24 oraz z innymi właściwymi przepisami niniejszego rozporządzenia. [Popr. 101]

Artykuł 7

Rodzaje środków ochronnych

Środki ochrony i zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów morza mogą obejmować następujące elementy:

a) przyjmowanie planów wieloletnich zgodnie z art. 9-11;

b) ustanawianie celów zrównoważonej eksploatacji i ochrony stad , a także ochrony środowiska morskiego przed wpływem działalności połowowej ;

c) przyjmowanie środków mających na celu dostosowanie liczby statków rybackich lub rodzajów statków rybackich do dostępnych uprawnień do połowów;

d) ustanawianie zachęt w celu wspierania bardziej selektywnych połowów i metod połowowych, które mają niewielki wpływ na ekosystem morski i zasoby rybne , w tym przyznawanie preferencyjnego dostępu do krajowych uprawnień do połowów oraz zachęt natury finansowej, promujących bardziej selektywne lub mniej intensywne połowy ekonomicznej ;

e) ustalanie przyjmowanie środków w zakresie ustalania i przydziału uprawnień do połowów , zgodnie z art. 16 ;

f) przyjmowanie środków technicznych, o których mowa w art. 8 i 14;

g) przyjmowanie środków dotyczących obowiązku wyładowania wszystkich połowów w mających doprowadzić do osiągnięcia celów określonych w art. 15 ;

h) przeprowadzanie projektów pilotażowych dotyczących alternatywnych rodzajów technik zarządzania rybołówstwem oraz narzędzi, które zwiększają selektywność lub minimalizują wpływ działalności połowowej na środowisko morskie;

ha) przyjmowanie środków pomagających państwom członkowskim w wykonywaniu zobowiązań określonych w przepisach dotyczących środowiska;

hb) przyjmowanie innych środków umożliwiających osiągnięcie celów określonych w art. 2 i 3. [Popr. 102]

Artykuł 7a

Ustanowienie obszarów odbudowy zasobów rybnych

1. Aby zapewnić ochronę żywych zasobów wodnych i ekosystemów morskich, jak również w ramach podejścia ostrożnościowego, państwa członkowskie ustanawiają spójną sieć obszarów odbudowy zasobów rybnych, na których wszelka działalność połowowa jest zakazana, w tym obszarów istotnych dla reprodukcji ryb.

2. Państwa członkowskie określają i oznaczają obszary, które są niezbędne do ustanowienia spójnej sieci obszarów odbudowy zasobów rybnych. [Popr. 103]

Artykuł 8

Rodzaje środków technicznych

Środki techniczne mogą obejmować:

a) rozmiary oczek i zasady dotyczące stosowania definicje charakterystycznych cech narzędzi połowowych i zasad dotyczących ich stosowania ;

b) ograniczenia specyfikacje dotyczące budowy narzędzi połowowych, w tym: (i) zmiany lub dodatkowe narzędzia mające na celu zwiększenie selektywności lub zmniejszenie intensywności połowów w strefie bentosowej do minimum negatywnego wpływu na ekosystem ; (ii) zmiany lub dodatkowe urządzenia mające na celu ograniczenie przypadkowego połowu gatunków zagrożonych i chronionych , a także innych niechcianych połowów ;

c) zakazy lub ograniczenia stosowania określonych narzędzi połowowych w określonych obszarach lub porach roku lub innych urządzeń technicznych ;

d) zakaz zakazy lub ograniczenie działalności połowowej w pewnych obszarach lub okresach;

e) wymogi w stosunku do statków rybackich, aby zaprzestały działalności w na danym obszarze przez ustalony minimalny okres w celu ochrony istotnych siedlisk ryb, tymczasowych skupisk szczególnie wrażliwych zasobów morskich , gatunków zagrożonych, ryb w okresie tarła i młodych osobników ;

f) środki szczegółowe w celu zmniejszenia do minimum negatywnego zmniejszenia wpływu działalności połowowej na morską różnorodność biologiczną i na ekosystemy morskie i gatunki niedocelowe, zwłaszcza strefy morskie rozpoznane jako biologicznie i geograficznie wrażliwe, takie jak góry podwodne wokół regionów najbardziej oddalonych, których zasoby powinny być eksploatowane przez lokalną flotę wykorzystującą selektywne i nieszkodliwe dla środowiska narzędzia połowowe , w tym środki mające na celu uniknięcie niechcianych połowów, ich zmniejszenie i – w miarę możliwości wyeliminowanie ;

g) inne środki techniczne mające na celu ochronę morskiej różnorodności biologicznej. [Popr. 104 i 295]

TYTUŁ II

ŚRODKI UNIJNE

Artykuł 9

Plany wieloletnie

1. Jako priorytetowe ustanawia się Działając zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, Parlament Europejski i Rada ustanawiają w trybie priorytetowym i najpóźniej do dnia … (27) plany wieloletnie, w których przewidziano opierające się na doradztwie naukowym STECF i ICES i obejmujące środki ochronne mające , które mają na celu zachowanie lub odbudowę stad powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu zgodnie z art . 2 ust. 2. Plany wieloletnie umożliwią również realizację innych celów określonych w art. 2 i 3 .

2. Plany wieloletnie powinny zawierać:

a) podstawę ustalania uprawnień do połowów dla przedmiotowych stad w oparciu o uprzednio zdefiniowane punkty odniesienia ochrony; lub graniczne punkty odniesienia, które muszą być spójne z celami określonymi w art. 2 i zgodne z doradztwem naukowym; oraz

b) środki, które pozwalają skutecznie zapobiegać przekraczaniu granicznych punktów odniesienia i które mają na celu osiągnięcie punktów odniesienia ochrony.

3. W miarę możliwości plany wieloletnie obejmują łowiska eksploatujące stada jednogatunkowe lub łowiska eksploatujące różne stada, uwzględniając interakcje między stadami i, łowiskami i ekosystemami morskimi .

4. Plany wieloletnie opierają się na podejściu ostrożnościowym do zarządzania rybołówstwem i uwzględniają ograniczenia dostępnych danych i metod oceny , w tym oceny stanu stad, na temat których brakuje danych, oraz wszystkie określone ilościowo źródła niepewności w sposób rzetelny naukowo. [Popr. 105]

Artykuł 10

Cele planów wieloletnich

1. W planach wieloletnich przewiduje się dostosowanie wskaźnika wskaźników śmiertelności połowowej, tak aby w rezultacie taki wskaźnik zapewniał do 2015 r. wskaźniki te zostały ustalone na poziomach pozwalających na odbudowę i zachowanie poziomów wszystkich stad najpóźniej do 2020 r. powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu do 2015 r oraz pozwalających na utrzymanie wszystkich odbudowanych stad na tych poziomach .

2. Jeżeli niemożliwe jest określenie zgodnie z ust. 1 wskaźnika śmiertelności połowowej, zapewniającego odbudowę i zachowanie poziomów stad powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu, w planach wieloletnich przewiduje stosuje się podejście ostrożnościowe do zarządzania rybołówstwem i określa normy zastępcze oraz środki ostrożności zapewniające porównywalny poziom ochrony odpowiednich stad.

2a. Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 i 2, środki, które mają wejść w zakres planów wieloletnich, oraz harmonogram ich wdrażania są proporcjonalne do realizowanych zadań i celów oraz przewidywanych ram czasowych. Przed włączeniem środków do planów wieloletnich należy uwzględnić ich prawdopodobny wpływ gospodarczo-społeczny. Z wyjątkiem przypadków pilnych, środki takie należy wprowadzać stopniowo.

2b. Plany wieloletnie mogą zawierać przepisy, których celem jest rozwiązanie konkretnych problemów połowów wielogatunkowych związanych z odbudową i utrzymaniem stad powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu, jeżeli z doradztwa naukowego wynika, że nie można osiągnąć wzrostu selektywności z myślą o uniknięciu koncentracji na jednym gatunku. [Popr. 106 i 107]

Artykuł 11

Treść planów wieloletnich

1. Plan wieloletni zawiera:

a) zakres w odniesieniu do obszaru geograficznego, stad, łowiska i ekosystemu morskiego łowisk i ekosystemów morskich ,, do którego ma zastosowania których ma zastosowanie plan wieloletni;

b) cele , które są spójne z celami określonymi w art. 2 i 3 oraz z właściwymi przepisami art. 7a, 9 i 10 ;

ba) ocenę zdolności połowowej floty, a w przypadku braku faktycznej równowagi między zdolnością połowową a dostępnymi uprawnieniami do połowów – plan ograniczenia zdolności zawierający terminy i konkretne działania, jakie mają podjąć dane państwa członkowskie w celu dostosowania tej zdolności połowowej do dostępnych uprawnień do połowów w wiążącym terminie; bez uszczerbku dla zobowiązań określonych w art. 34 ocena taka powinna również obejmować oszacowanie społeczno-gospodarczego znaczenia ocenianej floty;

bb) ocenę wpływu społeczno-gospodarczego środków podjętych w ramach planu wieloletniego;

c) wymierne cele wyrażone we: (i) wskanikach śmiertelności połowowej, lub (ii) biomasie stada tarłowego, oraz (iia) maksymalnym udziale procentowym niechcianych połowów i połowów bez zezwolenia; oraz (iib) maksymalnych rocznych zmianach uprawnień do połowów; (iii) stabiźlności połowów;

d) wyraźne ramy czasowe na osiągnięcie wszystkich wymiernych celów;

da) przepisy dotyczące systematycznego ograniczania uprawnień do połowów w przypadku pogarszania się jakości i zmniejszania liczby danych dostępnych na temat rybołówstwa;

e) środki ochronne i środki techniczne obejmujące , które należy podjąć z myślą o osiągnięciu celów określonych w art. 15, a także środki dotyczące eliminacji mające na celu uniknięcie oraz w miarę możliwości wyeliminowanie niechcianych połowów;

f) wymierne wskaźniki na potrzeby okresowego monitorowania i okresowej oceny postępów związanych z osiąganiem celów planu wieloletniego i jego skutków społeczno-gospodarczych ;

g) w stosownych przypadkach, ś rodki i cele szczególne dotyczące słodkowodnego etapu cyklu życia gatunków anadromicznych i katadromicznych;

h) ograniczenie do minimum środki służące ograniczeniu wpływu połowów na ekosystem;

i) zabezpieczenia i kryteria uruchamiające te zabezpieczenia;

ia) środki mające na celu zapewnienie zgodności z planem wieloletnim;

j) wszelkie inne właściwe i proporcjonalne środki, dzięki którym można osiągnąć cele planów wieloletnich.

1a. Aby dokonać oceny postępów w realizacji celów określonych w planach wieloletnich, plany te przewidują okresowe przeglądy. Takie okresowe przeglądy uwzględniają w szczególności nowe elementy, np. zmiany w doradztwie naukowym, tak aby umożliwić wprowadzenie niezbędnych dostosowań przejściowych. [Popr. 108 i 239]

Artykuł 12

Zgodność z obowiązkami w ramach unijnego prawodawstwa środowiskowego w odniesieniu do obszarów chronionych

1. W Wspólna polityka rybołówstwa i wszystkie późniejsze środki przyjęte przez państwa członkowskie w sprawie specjalnych obszarach ochrony w rozumieniu obszarów chronionych są w pełni zgodne z dyrektywą 92/43/EWG, dyrektywą 2009/147/WE i dyrektywą 2008/56/WE. Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło obszary wymienione w art. 6 dyrektywy 92/43/EWG. art. 4 dyrektywy 2009/147/WE i art. 13 ust. 4 dyrektywy 2008/56/WE państwa członkowskie prowadzą , państwo to, w porozumieniu z Komisją, komitetami doradczymi i innymi właściwymi zainteresowanymi stronami, reguluje działalność połowową w sposób zmniejszający wpływ tej działalności w wymienionych obszarach w pełni zgodny z celami tych dyrektyw . [Popr. 109]

1a. Wszystkie działania podejmowane przez Unię i państwa członkowskie w ramach WPRyb są w pełni zgodne z Konwencją z Aarhus, rezolucją nr 61/105, 64/72 i 66/68 Zgromadzenia Ogólnego ONZ oraz Porozumieniem Narodów Zjednoczonych w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi i zasobami rybnymi masowo migrującymi. [Popr. 257]

1b. W przypadku działalności połowowej prowadzonej w całości na wodach podlegających suwerenności i jurysdykcji jednego państwa członkowskiego zainteresowane państwo członkowskie jest uprawnione do przyjmowania środków niezbędnych do wypełnienia zobowiązań wynikających z ustawodawstwa Unii w dziedzinie środowiska w odniesieniu do obszarów chronionych. Takie środki są zgodne z celami określonymi w art. 2 i nie mniej rygorystyczne niż obowiązujące prawodawstwo Unii. [Popr. 258]

1c. Państwa członkowskie, które posiadają bezpośredni interes połowowy na obszarach, na których mają zostać zastosowane środki, o których mowa w ust. 1, współpracują ze sobą zgodnie z art. 21 ust. 1a. Każde z tych państw członkowskich może zwrócić się do Komisji, aby przyjęła środki, o których mowa w ust. 1. [Popr. 111]

1d. Działając na wniosek, o którym mowa w ust. 1c, Komisja otrzymuje od wnioskującego państwa członkowskiego lub państw członkowskich wszelkie istotne informacje na temat wnioskowanych środków, w tym uzasadnienie wniosku, dane naukowe oraz szczegółowe informacje na temat praktycznego wdrożenia środków. Przyjmując środki, Komisja uwzględnienia wszelkie dostępne jej zalecenia naukowe na ten temat. [Popr. 260]

2. Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 55 w celu określenia środków związanych z połowami, tak aby zmniejszyć wpływ działalności połowowej w specjalnych obszarach ochrony. [Popr. 114]

2a. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, na wniosek Komisji przyjmują środki służące złagodzeniu możliwych konsekwencji społecznych i gospodarczych wypełnienia zobowiązań, o których mowa w ust. 1. [Popr. 262]

Artykuł 13

Środki Komisji na wypadek poważnego zagrożenia dla żywych zasobów morza

1. W oparciu o przypadku gdy istnieją oparte na wiarygodnych danych naukowych dowody poważnego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów morza lub dla ekosystemu morskiego, które wymaga niezwłocznego działania, Komisja może na uzasadniony wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy podjąć decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków jest upoważniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 55, służących zmniejszeniu zagrożenia.

Te akty delegowane przyjmowane są wyłącznie, gdy wymaga tego szczególnie pilny charakter sprawy; zastosowanie ma wówczas procedura, o której mowa w art. 55a.

2. Państwo członkowskie przedkłada uzasadniony wniosek, o którym mowa w ust. 1, jednocześnie do Komisji, innych państw członkowskich i zainteresowanych komitetów doradczych. [Popr. 115]

Artykuł 13a

Środki nadzwyczajne państwa członkowskiego

1. Jeżeli istnieje dowód poważnego i nieprzewidzianego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych lub dla ekosystemu morskiego, wynikającego z działalności połowowej na wodach będących pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją państwa członkowskiego, w przypadku gdy nadmierne opóźnienie mogłoby spowodować trudną do naprawienia szkodę, państwo to może podjąć środki nadzwyczajne na okres nie dłuższy niż trzy miesiące.

2. Przed przyjęciem środków nadzwyczajnych państwo członkowskie, które zamierza je podjąć, powiadamia o tym zamiarze Komisję, pozostałe państwa członkowskie oraz zainteresowane komitety doradcze, przesyłając projekt tych środków wraz z uzasadnieniem.

3. Państwa członkowskie oraz odpowiednie komitety doradcze mogą przedstawić swoje uwagi na piśmie Komisji w terminie pięciu dni roboczych od daty powiadomienia. Komisja przyjmuje akty wykonawcze potwierdzające, odwołujące lub zmieniające środek nadzwyczajny. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 56 ust. 2.

W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z poważnym i nieprzewidywalnym zagrożeniem ochrony żywych zasobów wodnych lub ekosystemu morskiego, wynikającym z działalności połowowej, Komisja w trybie natychmiastowym przyjmuje akty wykonawcze zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 56 ust. 3. [Popr. 116]

Artykuł 14

Ramy środków technicznych

Ustanawia się ramy środków technicznych w celu zapewnienia ochrony żywych zasobów morza i ograniczenia wpływu działalności połowowej na stada i na ekosystemy morskie. Ramy środków technicznych:

a) przyczyniają się do zachowania lub odbudowy stad powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu poprzez poprawę selekcji rozmiaru i w stosownych przypadkach selekcji gatunku;

b) ograniczają połowy okazów niewymiarowych ze stad;

c) ograniczają połowy niechcianych organizmów morskich;

d) zmniejszają do minimum wpływ narzędzi połowowych na ekosystem i środowisko morskie , ze szczególnym uwzględnieniem ochrony stad i wrażliwych siedlisk wrażliwych biologicznie w szczególności stref morskich rozpoznanych jako biologicznie i geograficznie wrażliwe, takie jak góry podwodne wokół regionów najbardziej oddalonych, których zasoby mają być eksploatowane przez lokalną flotę stosującą selektywne i nieszkodliwe dla środowiska narzędzia połowowe . [Popr. 296]

Artykuł 14a

Unikanie i ograniczanie do minimum niechcianych połowów

1. Przed wprowadzeniem obowiązku wyładunku wszystkich połowów w danym łowisku zgodnie z art. 15 państwa członkowskie prowadzą w stosownych przypadkach projekty pilotażowe, w oparciu o najlepsze dostępne doradztwo naukowe i z uwzględnieniem opinii odpowiednich komitetów doradczych, mając na celu pełne zbadanie wszelkich możliwych do zastosowania metod uniknięcia, ograniczenia do minimum i wyeliminowania niechcianych połowów w danym łowisku. Te projekty pilotażowe prowadzone są w stosowanych przypadkach przez organizacje producenckie. Wyniki takich projektów pilotażowych są odzwierciedlone w wieloletnich planach zarządzania poszczególnymi łowiskami w formie dodatkowych zachęt do korzystania z dostępnych narzędzi i metod połowowych o najwyższym stopniu selektywności. Państwa członkowskie opracowują również atlas odrzutów ukazujący poziom odrzutów dla każdego łowiska objętego art. 15 ust. 1. Atlas ten opiera się na obiektywnych i reprezentatywnych danych.

2. Unia udziela wsparcia finansowego na rzecz opracowania i wdrażania projektów pilotażowych wprowadzanych zgodnie z ust. 1 oraz na rzecz stosowania narzędzi selektywnych w celu ograniczenia niechcianych połowów i połowów bez zezwolenia. Przyjmując środki wsparcia finansowego, należy zwrócić szczególną uwagę na rybaków podlegających obowiązkowi wyładunku wszystkich połowów i rybaków prowadzących połowy wielogatunkowe. [Popr. 118]

Artykuł 15

Obowiązek wyładunku i rejestrowania wszystkich połowów eksploatowanych i regulowanych gatunków

1. Wszystkie połowy eksploatowanych i regulowanych gatunków złowionych w następujących stad podlegających limitom połowowym złowione łowiskach w trakcie działalności połowowej na wodach unijnych lub przez unijne statki rybackie poza wodami unijnymi wprowadza się na pokłady statków rybackich i zatrzymuje na nich oraz rejestruje i wyładowuje, z wyjątkiem przypadków, w których są one stosowane jako żywa przynęta, zgodnie z następującymi ramami czasowymi:

a) najpóźniej od dnia 1 stycznia 2014 r.: — makrela, śledź, ostrobok, błękitek, kaprosz, sardela, srebrzyk smukły, sardynela, gromadnik połowy małych gatunków pelagicznych, tj. połowy makreli, śledzia, ostroboka, błękitka, sardeli, srebrzyka smukłego, sardynki i szprota ; — tuńczyk błękitnopłetwy, miecznik, tuńczyk biały, opastun, inne makrelosze połowy dużych gatunków pelagicznych, tj. połowy tuńczyka błękitnopłetwego, miecznika, tuńczyka białego, opastuna, innych makreloszy ; — połowy do celów przemysłowych, m.in. połowy gromadnika, dobijaka i okowiela; — połowy łososia w Morzu Bałtyckim.

b) najpóźniej od dnia 1 stycznia 2015 2016 r.: dorsz, morszczuk, sola; — następujące połowy na wodach unijnych północnego Atlantyku: Morze Północne — połowy dorsza, łupacza, witlinka i czarniaka; — polowy homarca; — połowy soli i gładzicy; — połowy morszczuka; — połowy krewetki północnej; — inne połowy do dalszej analizy; — połowy w Morzu Bałtyckim poza połowami łososia; Wody północno-zachodnie — połowy dorsza, łupacza, witlinka i czarniaka; — polowy homarca; — połowy soli i gładzicy; — połowy morszczuka; — inne połowy do dalszej analizy; Wody południowo-zachodnie — połowy dorsza, łupacza, witlinka i czarniaka; — polowy homarca; — połowy soli i gładzicy; — połowy morszczuka; — inne połowy do dalszej analizy;

c) najpóźniej od dnia 1 stycznia 2016 2017 r.: łupacz, witlinek, smuklica, żabnicowate, gładzica, molwa, czarniak, rdzawiec, złocica, turbot, nagład, molwa niebieska, pałasz czarny, buławik czarny, gardłosz atlantycki, halibut niebieski, brosma, karmazyn i stada głębinowe Morza Śródziemnego. , nieujęte w ust. 1 lit. a) połowy na wodach Unii i wodach nienależących do Unii.

1a. Niezwłocznie po wprowadzeniu w danym łowisku obowiązku wyładunku wszystkich połowów, wszystkie połowy gatunków objętych tym obowiązkiem są rejestrowane i w stosownych przypadkach odliczane od kwoty danego rybaka, danej organizacji producentów lub grupy zbiorowego zarządzania, z wyjątkiem gatunków, które mogą być uwalniane do morza na podstawie ust. 1b.

1b. Z obowiązku wyładunku określonego w ust. 1 zwolnione są następujące gatunki:

— gatunki, które zostały złowione jako żywa przynęta;

— gatunki, w odniesieniu do których dostępne dane naukowe wykazały wysoki wskaźnik przeżywalności po złowieniu, z uwzględnieniem charakterystyki różnych narzędzi połowowych, praktyk połowowych i warunków na obszarze połowowym.

1c. Aby uprościć i zharmonizować proces wdrażania obowiązku wyładunku wszystkich połowów, uniknąć niekorzystnych zakłóceń docelowych połowów oraz zmniejszyć ilość niechcianych połowów, plany wieloletnie, o których mowa w art. 9 lub w szczególnych aktach prawnych Unii dotyczących wdrażania obowiązku wyładunku bądź w innych aktach prawnych przyjętych przez Unię, określają w stosownych przypadkach:

a) wykaz gatunków niedocelowych o niskiej naturalnej liczebności, które mogą być liczone w stosunku do kwoty gatunków docelowych tego łowiska, jeżeli: — krajowa roczna kwota dla tych gatunków niedocelowych jest całkowicie wykorzystana; — łączne połowy gatunków niedocelowych nie przekraczają 3 % udziału ogólnych połowów gatunków docelowych; oraz — liczebność stada gatunków niedocelowych utrzymuje się na bezpiecznym poziomie biologicznym;

b) zasady dotyczące zachęt do unikania połowów młodych ryb, w tym wyższe udziały kwotowe, które podlegają odliczeniu od kwoty rybaka w przypadku połowu młodych osobników.

2. Ustanawia W oparciu o najlepsze dostępne oraz najdokładniejsze i najbardziej aktualne doradztwo naukowe oraz w przypadkach, gdy jest to konieczne w celu ochrony młodych osobników poprzez zniechęcanie rybaków do ich celowych połowów, ustanawia się minimalne rozmiary odniesienia do celów ochrony oparte na najlepszym dostępnym doradztwie naukowym dla stad ryb , odpowiadające wiekowi i rozmiarom właściwym na etapie pierwszej reprodukcji dla stad ryb objętych obowiązkiem wyładunku wszystkich połowów, określonych w ust. 1. Sprzedaż połowów z Połowy takich stad ryb, których rozmiar jest mniejszy od minimalnego rozmiaru odniesienia do celów ochrony, jest ograniczona do przetwarzania jedynie na mączkę rybną lub karmę są ograniczone do zastosowań innych niż spożycie przez ludzi, np. do wytwarzania mączki rybnej, oleju z ryb, karmy dla zwierząt domowych lub przynęt . Zainteresowane państwo członkowskie może również zezwolić na przekazanie takich ryb na darowizny w celach dobroczynnych lub charytatywnych .

3. W odniesieniu do stad podlegających obowiązkowi wyładunku, państwa członkowskie mogą skorzystać z marginesu elastyczności pomiędzy poszczególnymi latami do wysokości 5 % wyładunku, na który otrzymały zezwolenie, bez uszczerbku dla wyższych wskaźników elastyczności ustanowionych na mocy przepisów specjalnych. Normy handlowe dla i zasady handlowe mające zastosowanie do połowów ryb w ilościach przekraczających ustalone uprawnienia do połowów mogą zostać określone zgodnie z art. 27 39 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2013 z dnia … w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury (28) (29).

4. Państwa członkowskie zagwarantują, że unijne statki rybackie pływające pod banderą tych państw są odpowiednio przygotowane, aby zapewnić pełną dokumentację całej działalności połowowej i przetwórczej do celów monitorowania zgodności z obowiązkiem wyładunku wszystkich połowów. W ramach tych działań państwa członkowskie przestrzegają zasad skuteczności i proporcjonalności.

5. Ustęp 1 stosuje się, nie naruszając zobowiązań międzynarodowych.

6. Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 55 w celu określenia środków ustanowionych ustanawiających środki określone w ust. 1, aby zapewnić zgodność ze zobowiązaniami międzynarodowymi Unii. [Popr. 119]

Artykuł 16

Uprawnienia do połowów

1. Przy określaniu i przyznawaniu uprawnień do połowów Rada działa zgodnie z art. 2, 9, 10 i 11, stosując perspektywę długoterminową i postępując zgodnie z najlepszym dostępnym doradztwem naukowym. Uprawnienia do połowów przydzielone są przydzielane państwom członkowskim zapewniają w taki sposób, aby zapewnić każdemu państwu członkowskiemu z nich względną stabilność działalności połowowej w odniesieniu do każdego stada lub łowiska. Przy przydzielaniu nowych uprawnień do połowów uwzględnia się interesy każdego państwa członkowskiego.

Rada ustanawia uprawnienia do połowów dostępne dla państw trzecich na wodach Unii i przydziela te uprawnienia tym państwom trzecim.

Przydział uprawnień do połowów państwom członkowskim lub państwom trzecim jest uzależniony od przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa.

1a. Przy podejmowaniu decyzji dotyczących corocznego przydziału kwot Rada w pełni uwzględnia regiony, w których społeczności lokalne są szczególnie zależne od rybołówstwa i związanej z nim działalności, jak postanowiła Rada w rezolucji z dnia 3 listopada 1976 r. w sprawie niektórych aspektów zewnętrznych utworzenia dwustumilowej strefy połowów we Wspólnocie z mocą od dnia 1 stycznia 1977 r., a w szczególności w załączniku VII do tej rezolucji.

2. Uprawnienia do połowu do celów przyłowu mogą być zarezerwowane w ramach ogólnych uprawnień do połowów.

3. Uprawnienia do połowów są zgodne z wymiernymi celami w odniesieniu do połowów , ramami czasowymi i marginesami ustanowionymi w ustanowionymi planach wieloletnich zgodnie z art. 9 ust. 2 oraz art. 11 lit. b), c) i h). Jeżeli w odniesieniu do stada ryb wykorzystywanego do celów handlowych nie przyjęto żadnego odpowiadającego mu planu wieloletniego, Rada dopilnowuje, by najpóźniej do 2015 r. poziomy całkowitych dopuszczalnych połowów zostały ustalone na poziomach pozwalających na odbudowę stad najpóźniej do 2020 r. powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu oraz pozwalających na utrzymanie wszystkich odbudowanych stad na tych poziomach.

3a. Delegacje Parlamentu Europejskiego i komitetów doradczych są obecne przy podejmowaniu przez Radę decyzji w sprawie ustanowienia uprawnień do połowów.

3b. W przypadku gdy dla określonych stad ze względu na brak danych nie można ustalić wskaźników wykorzystania, zgodnych z maksymalnym podtrzymywalnym połowem:

(i) do zarządzania rybołówstwem stosuje się podejście ostrożnościowe;

(ii) normy zastępcze przyjmowane są na podstawie metod określonych w pkt 3.1 i 3.2 części B załącznika do decyzji Komisji 2010/477/UE z dnia 1 września 2010 r. w sprawie kryteriów i standardów metodologicznych dotyczących dobrego stanu środowiska wód morskich (30) ; dodatkowo ogranicza się śmiertelność połowową zgodnie z zasadą ostrożnościową lub utrzymuje się ją na stałym poziomie – w przypadku gdy można uznać, że stan stada jest zadowalając;

(iii) Komisja i państwa członkowskie dokonują oceny barier w zakresie badań naukowych i zdobywania wiedzy oraz podejmują kroki w celu umożliwienia niezwłocznego dostarczenia dodatkowych danych o stadzie i ekosystemie.

3c. Każde państwo członkowskie decyduje o metodzie przydziału statkom rybackim pływającym pod jego banderą uprawnień do połowów przyznanych temu państwu członkowskiemu zgodnie z prawem Unii. Państwo członkowskie informuje Komisję o metodzie przydziału.

4. Po zgłoszeniu tego faktu Komisji państwa członkowskie mogą wymieniać się całością lub częścią przydzielonych im uprawnień do połowów.

4a. Jeżeli w wyniku oceny przeprowadzonej zgodnie z art. 19 lub art. 23 Komisja uzna, że dane państwo członkowskie nie przyjęło odpowiednich środków zgodnie z art. 17-24, skutkuje to w następnym roku lub w kolejnych latach ograniczeniem uprawnień do połowów przydzielonych temu państwu członkowskiemu przez Unię oraz przerwaniem lub zawieszeniem płatności na rzecz tego państwa członkowskiego bądź zastosowaniem korekty unijnej pomocy finansowej w ramach wspólnej polityki rybołówstwa na mocy art. 50. Takie środki są proporcjonalne do charakteru, zakresu, czasu trwania i liczby powtórzeń stwierdzonej niezgodności.

4b. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne zawierające ocenę skuteczności aktualnych uprawnień do połowów pod względem odbudowy i zachowania populacji poławianych gatunków na poziomach powyżej poziomów umożliwiających osiągnięcie celu określonego w art. 2 ust. 2. [Popr. 120, 264, 293 i 301]

Artykuł 16a

Kryteria przyznawania przez państwa członkowskie uprawnień do połowów

Państwa członkowskie, przyznając dostępne dla nich uprawnienia do połowów, o których mowa w art. 16, stosują przejrzyste i obiektywne kryteria środowiskowe i społeczne, takie jak wpływ połowów na środowisko, dane dotyczące dotychczasowego przestrzegania wymogów oraz wkład w gospodarkę lokalną. Można stosować również inne kryteria, takie jak dane historyczne na temat połowów. W ramach przydzielonych uprawnień do połowów państwa członkowskie stwarzają zachęty dla statków rybackich wyposażonych w selektywne narzędzia połowowe lub stosujących techniki połowu o ograniczonym wpływie na środowisko, takie jak techniki powodujące mniejsze zużycie energii lub mniejsze zniszczenia siedlisk. [Popr. 227]

TYTUŁ III

REGIONALIZACJA

ROZDZIAŁ I

PLANY WIELOLETNIE

Artykuł 17

Środki ochronne przyjmowane zgodnie z planami wieloletnimi

1. W planie wieloletnim ustanowionym na podstawie art. 9, 10 i 11 państwa członkowskie mogą zostać prowadzące wspólną działalność połowową są upoważnione , zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym artykule, do przyjmowania środków zgodnych z tym planem wieloletnim, w których określa się środki ochronne mające zastosowanie do statków pływających pod ich banderą w odniesieniu do stad w wodach unijnych, w stosunku do których przydzielono im uprawnienia do połowów.

2. Państwa członkowskie dopilnowują, aby środki ochronne przyjęte na podstawie ust. 1:

a) były zgodne z celami określonymi w art. 2 i 3 oraz z zasadami dobrych rządów określonymi w art. 4 ;

b) były zgodne z zakresem i celami planu wieloletniego;

c) skutecznie wypełniały zadania i osiągały wymierne cele ustanowione w planie wieloletnim oraz zgodnie z określonym harmonogramem ; oraz

d) były nie mniej rygorystyczne niż środki istniejące w prawodawstwie unijnym.

2a. Państwa członkowskie współpracują ze sobą, aby zagwarantować przyjęcie spójnych środków wpisujących się w cele określone w planach wieloletnich, i wspólnie koordynują wdrażanie tych środków. W tym celu, gdy jest to praktyczne i właściwe, państwa członkowskie wykorzystują istniejące regionalne struktury i mechanizmy współpracy instytucjonalnej, również te istniejące w ramach regionalnych konwencji morskich obejmujące dany obszar lub łowisko.

Wysiłki koordynacyjne państw członkowskich prowadzących wspólną działalność połowową kwalifikują się do finansowania w ramach Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR) zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2013 w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (31) (32).

2b. Państwa członkowskie zasięgają opinii odpowiednich komitetów doradczych, ICES oraz STECF, przesyłając im projekt środków, które mają zostać przyjęte, wraz z uzasadnieniem. Jednocześnie projekty te są zgłaszane Komisji i innym państwom członkowskim prowadzącym wspólną działalność połowową. Państwa członkowskie dokładają wszelkich starań, aby włączyć do tych konsultacji – na wczesnym etapie, w sposób otwarty i przejrzysty – inne stosowne zainteresowane strony z danego łowiska, aby określić poglądy i wnioski wszystkich stosownych stron podczas przygotowywania przewidywanych środków.

Państwa członkowskie udostępniają do wiadomości publicznej streszczenia projektów środków ochronnych, które proponują wdrożyć.

2c. Państwa członkowskie w sposób należyty uwzględniają opinie przekazane przez stosowne komitety doradcze, ICES i STECF oraz w przypadku, gdy ostateczne przyjęte środki nie są zbieżne z tymi opiniami, przekazują szczegółowe powody tych rozbieżności.

2d. Jeżeli państwa członkowskie chcą zmienić przyjęte środki, zastosowanie mają także ust. 2–2c.

2e. Komisja przyjmuje wytyczne określające szczegóły obowiązującej procedury stosowania ust. 2a, 2b i 2c, aby zapewnić spójność i koordynację przyjętych środków na szczeblu regionalnym i zgodnie z ustanowionymi planami wieloletnimi. W wytycznych tych można również określić lub ustanowić ramy administracyjne, takie jak regionalne grupy robocze ds. rybołówstwa, w celu zorganizowania w praktyce współpracy państw członkowskich, zwłaszcza w celu propagowania i ułatwiania przyjmowania środków przez poszczególne państwa członkowskie.

2f. Państwa członkowskie prowadzące wspólną działalność połowową mogą współpracować ze sobą i uzgodnić wdrożenie wspólnych środków na mocy wieloletnich planów zarządzania przyjętych przed 2014 r., zgodnie z procedurą określoną w art. 25.

2 g. W przypadku działalności połowowej prowadzonej w całości na wodach podlegających suwerenności i jurysdykcji jednego państwa członkowskiego zainteresowane państwo członkowskie tworzy co najmniej jedną współzarządzającą komisję składającą się ze wszystkich odpowiednich zainteresowanych stron. Z taką komisją należy się konsultować w sprawie środków, jakie mają zostać przyjęte. Jeżeli państwo członkowskie zamierza w jakikolwiek sposób odstąpić od porady uzyskanej od takiej komisji, publikuje ocenę ze szczegółowym wskazaniem powodów odstąpienia od porady. [Popr. 121]

Artykuł 18

Zgłaszanie środków ochronnych państw członkowskich

Państwa członkowskie przyjmujące środki ochronne na podstawie art. 17 ust. 1 publikują je i zgłaszają takie środki je Komisji, innym zainteresowanym państwom członkowskim i odpowiednim komitetom doradczym. [Popr. 122]

Artykuł 19

Ocena

1. Komisja może w każdej chwili przeprowadzić ocenę zgodności i skuteczności środków ochronnych przyjętych przez państwa członkowskie na podstawie art. 17 ust. 1 i w każdym przypadku dokonuje oceny i przedstawia sprawozdanie dotyczące tych kwestii nie rzadziej niż raz na trzy lata lub zgodnie z wymogiem przewidzianym w odpowiednim planie wieloletnim . Ocena opiera się na najlepszym dostępnym doradztwie naukowym .

Zgodnie z dyrektywą 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającą infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (Inspire) (33) i w celu wspomagania Komisji przy wdrażaniu wspólnej polityki rybołówstwa państwa członkowskie zapewniają Komisji, prawo do dostępu i korzystania z materiałów przygotowanych w związku z opracowaniem i wprowadzaniem w życie krajowych środków ochronnych, przyjętych zgodnie z art. 17, oraz wykorzystanych w tym kontekście danych.

W odniesieniu do dostępu do informacji o środowisku zastosowanie mają dyrektywa 2003/4/WE (34) oraz rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (35) i (WE) nr 1367/2006 (36) . [Popr. 123]

1a. Komisja publikuje wszystkie oceny przeprowadzone na podstawie niniejszego artykułu oraz podaje do wiadomości publicznej dotyczące ich informacje, publikując je na odpowiednich stronach internetowych lub podając bezpośredni link do nich. W odniesieniu do dostępu do inform