SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW w sprawie wdrożenia Instrumentu Współpracy w dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego Drugie sprawozdanie – roczne programy działania na lata 2010 i 2011 /* COM/2012/0771 final */





SPIS TREŚCI 1........... WPROWADZENIE...................................................................................................... 5 2........... WDRAŻANIE INSC PRZEZ BENEFICJENTÓW....................................................... 7 3........... REALIZACJA ROCZNYCH PROGRAMÓW DZIAŁANIA – DANE LICZBOWE.... 9 4........... WNIOSKI................................................................................................................... 13 STRESZCZENIE Niniejsze sprawozdanie i towarzyszący mu dokument dotyczą wszystkich podejmowanych od 2007 r. rocznych programów działania objętych Instrumentem Współpracy w dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego (INSC), które były nadal realizowane w latach 2010 i 2011. Opisano w nim również zmiany w odniesieniu do rocznych programów działania w 2010 r. i 2011 r. Instrument Współpracy w dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego (INSC na lata 2007–2013) wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2007 r. Ma on na celu przede wszystkim wsparcie działań propagujących wysoki poziom bezpieczeństwa jądrowego, ochronę przed promieniowaniem oraz stosowanie efektywnych i skutecznych zabezpieczeń materiałów jądrowych w państwach trzecich na całym świecie. W latach 2010–2011 w ramach programu INSC kontynuowano współpracę w zakresie bezpieczeństwa jądrowego z państwami byłego Związku Radzieckiego zainicjowaną w ramach programu TACIS, tj. programu pomocy doradczej dla Wspólnoty Niepodległych Państw (zob. sprawozdania za lata 2007–2009 sporządzone zgodnie z art. 18)[1], rozszerzając jednocześnie zasięg geograficzny INSC na cały świat. Przyjęty przez Komisję program orientacyjny na lata 2010–2011 wraz z rocznymi programami działania dla poszczególnych lat uwzględniał opinię Komitetu INSC. Główne cele wyznaczone w ramach INSC na lata 2010–2011 zakładają wzmocnienie organów regulacyjnych w krajach, będących beneficjentami tego programu, promowanie kultury skutecznego bezpieczeństwa jądrowego na wszystkich szczeblach oraz udoskonalenie bezpiecznego i odpowiedzialnego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Punkt ciężkości współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego był stopniowo przenoszony na zwiększanie zaangażowania organów nadzoru jądrowego z państw trzecich, jak również na gospodarowanie odpadami promieniotwórczymi i rekultywację terenów dawnych elektrowni jądrowych. W tym względzie należy podkreślić ciągłe działania na rzecz rekultywacji wyrobisk górniczych, gdzie wydobywano uran, oraz miejsc jego przetwarzania w Azji Środkowej. W następstwie wypadku w elektrowni Fukushima–Daiichi Komisja zaprosiła kraje objęte europejską polityką sąsiedztwa do udziału w dyskusji mającej na celu rozszerzenie kompleksowej oceny ryzyka i bezpieczeństwa (tzw. „testów wytrzymałościowych”) w odniesieniu do działających elektrowni jądrowych. Zaproponowano m.in. wzajemny przegląd sprawozdań krajowych, ponieważ uznano, że niektóre ze wspomnianych krajów odniosłyby korzyści z takiego przeglądu przeprowadzonego we współpracy z Komisją w ramach instrumentu INSC. Ukraina zdecydowała się przyjąć taki sam harmonogram testów, jak w przypadku testów wytrzymałościowych w Unii Europejskiej, nie wymagając wsparcia w ramach INSC. Armenia zwróciła się o wsparcie techniczne przy przeprowadzaniu testów, które uwzględniono w drugiej części rocznego programu działania INSC na 2011 r. Poniżej przedstawiono główne osiągnięcia dotyczące współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego oraz wsparcia w tym zakresie w ramach INSC w latach 2010–2011. Dalsze szczegóły na temat projektów realizowanych w ramach programów działania na lata 2007–2011 przedstawiono w dokumencie roboczym służb Komisji załączonym do niniejszego sprawozdania. 1. WPROWADZENIE Niniejsze sprawozdanie przedkładane jest Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, oraz skierowane do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, zgodnie z wymogiem dotyczącym sprawozdawczości określonym w art. 18 rozporządzenia Rady (Euratom) nr 300/2007 z dnia 19 lutego 2007 r. ustanawiającym Instrument Współpracy w Dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego[2], zwanego dalej rozporządzeniem INSC (ang. Instrument for Nuclear Safety Cooperation). W 1991 r. w celu rozwiania obaw państw członkowskich zgłoszonych w następstwie katastrofy w Czarnobylu Komisja uruchomiła w ramach programu TACIS komponent dotyczący bezpieczeństwa jądrowego. W latach 1991–2006 na projekty dotyczące bezpieczeństwa jądrowego przeznaczono ponad 1,3 mld EUR. Od 2007 r. pomoc w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego udzielana przez UE oraz współpraca w tym zakresie były kontynuowane w ramach Instrumentu Współpracy w dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego (INSC)[3]. Należy wspomnieć o szeregu zmian, jakie INSC wprowadził w odniesieniu do programu bezpieczeństwa jądrowego realizowanego w ramach TACIS. Po pierwsze, zasięg geograficzny nie ogranicza się już do terenów byłych republik radzieckich. Instrument ma zastosowanie do państw trzecich na całym świecie. Dzięki temu Komisja może wykorzystać doświadczenia zdobyte dzięki współpracy w ramach programu TACIS[4] również w innych regionach, a także reagować na potrzeby krajów wschodzących oraz państw posiadających programy energii jądrowej wymagające ulepszeń w zakresie bezpieczeństwa, a w szczególności tych o dynamicznie rozwijanych programach jądrowych. W 2008 r. w komunikacie skierowanym do Rady oraz Parlamentu Komisja przedstawiła swoją szeroko zakrojoną strategię w tej dziedzinie[5]. Z uwagi na potencjalną potrzebę współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego na całym świecie Rada UE zaproponowała szereg kryteriów, które należy uwzględnić przy wyborze projektów w nowych państwach[6]. Komisja uwzględniła te kryteria w swojej zmienionej strategii INSC na lata 2010–2013[7], w której określiła również priorytety geograficzne. Po drugie, program TACIS koncentrował się na pomocy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego, w tym w wielu przypadkach na dostawie urządzeń (tzn. na pomocy rzeczowej), natomiast celem INSC jest wzmocniona współpraca mająca na celu poprawę bezpieczeństwa jądrowego z dostawami sprzętu w szczególnych przypadkach lub bez dostaw sprzętu (miękkie formy pomocy). Partnerów zachęca się, by bardziej aktywnie uczestniczyli w definiowaniu programów i projektów, zarządzaniu nimi i ich wdrażaniu. Komisja nadal będzie wspierać mechanizmy współfinansowania uzgodnione z organizacjami partnerskimi, które zapewniają przede wszystkim wkład rzeczowy (personel) i wkład w formie dostaw czy pracy (dodatkowe badania, prace inżynierskie) na podstawie ustalanych a priori planów finansowych. Po trzecie, rozszerzony w porównaniu z TACIS zakres geograficzny INSC nasilił potrzebę współpracy międzynarodowej i koordynacji działań z innymi darczyńcami i Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (MAEA). Niniejsze sprawozdanie dostarcza informacji na temat rocznych programów działania na 2010 r. i 2011 r. Uwzględniono w nim również projekty zatwierdzone do końca 2011 r. oraz stan ich wdrożenia do połowy 2012 r. Nie uwzględniono natomiast projektów przewidzianych w ramach wspomnianych rocznych programów działania, w przypadku których procedura zawierania umów nie została jeszcze rozpoczęta. W międzyczasie w dużej części zaradzono już początkowym trudnościom, jakie wystąpiły w fazie przejścia od programu TACIS do INSC, które wynikały głównie z opóźnień w podpisywaniu umów finansowych w nowej formie przez kraje partnerskie. Wyjątek stanowią Federacja Rosyjska i Brazylia. 2. WDRAŻANIE INSC PRZEZ BENEFICJENTÓW Na Ukrainie w ramach INSC nadal zapewniano ukierunkowane wsparcie organu regulacyjnego i operatora elektrowni jądrowych pod kątem poprawy bezpieczeństwa. Zapewniono również dalsze wsparcie w zakresie gospodarowania odpadami promieniotwórczymi i ogólnych środków bezpieczeństwa jądrowego. Ukraina pozostała głównym beneficjentem programu INSC. W latach 2010 i 2011 Fundusz Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu (CSF) otrzymał dodatkowe środki finansowe przeznaczone na ukończenie budowy nowej powłoki ochronnej do 2015 r. W Federacji Rosyjskiej realizację projektów zainicjowanych w ramach programu TACIS kontynuowano w ramach INSC. Nie było jednak możliwe uruchomienie żadnych nowych projektów, ponieważ nadal nie uzgodniono właściwych ram współpracy. Kontynuowano dyskusje nad możliwościami podjęcia ponownie współpracy w ograniczonym zakresie, lecz nie przyniosły one żadnych rezultatów. W Armenii uruchomiono projekty dotyczące elektrowni jądrowej w Medzamorze w celu zaradzenia najpilniejszym problemom związanym z bezpieczeństwem podczas działania elektrowni. Komisja nadal stoi jednak na stanowisku, że dostosowanie tej elektrowni do nowoczesnych norm bezpieczeństwa jądrowego jest niemożliwe, w związku z czym należy ją zamknąć i wycofać z eksploatacji tak szybko, jak to możliwe. Realizowane projekty dotyczyły szkoleń zasobów ludzkich, wsparcia organu regulacyjnego oraz opracowania strategii gospodarowania odpadami promieniotwórczymi w ramach przygotowań do przyszłego wycofania elektrowni jądrowej z eksploatacji. Na Białorusi i w Gruzji kontynuowano współpracę w ramach stosunkowo małych projektów wspierających krajowe organy regulacyjne, jak również projektów dotyczących gospodarowania odpadami promieniotwórczymi w Gruzji. W przypadku Białorusi miały miejsce rozmowy dotyczące zacieśnienia współpracy z organem regulacyjnym w celu zwiększenia jego potencjału w związku z przewidywaną budową elektrowni jądrowej w tym kraju. Uzgodniono projekt regionalny mający na celu stworzenie ram legislacyjnych i regulacyjnych dotyczących rekultywacji dawnych wyrobisk górniczych w Azji Środkowej, gdzie wydobywano uran. Projekty współpracy z Kirgistanem, Tadżykistanem i Uzbekistanem mają na celu rekultywację różnych obiektów, gdzie wydobywano uran. W ramach współpracy z Mongolią realizowany jest projekt mający na celu ustanowienie ram regulacyjnych dotyczących wydobycia i obróbki uranu, jak również zapewnienie odpowiednich szkoleń. Program został rozszerzony o nowe państwa w trzech regionach: Państwa objęte europejską polityką sąsiedztwa: dzięki projektom współpracy w ramach INSC wspierano organy regulacyjne; w Egipcie, Jordanii i Maroku realizowano projekty dotyczące budowania potencjału. Jednakże proces ten opóźniły m.in. wydarzenia polityczne (arabska wiosna). W Iraku rozpoczęto projekt dotyczący budowania potencjału w zakresie wycofywania elektrowni z eksploatacji, gospodarowania odpadami promieniotwórczymi (w ramach Instrumentu na rzecz Stabilności). Zgodnie z tym, co przewidziano rocznym programie działania na 2011 r., inicjatywy te zostaną poszerzone o projekt mający na celu bezpieczne unieszkodliwianie odpadów promieniotwórczych z poszczególnych wycofanych z eksploatacji obiektów jądrowych. Azja Południowo-Wschodnia: zatwierdzono projekty wspierające organy regulacyjne na Filipinach (projekt jeszcze nierozpoczęty) i w Wietnamie (projekt rozpoczęto w połowie 2012 r.). Planowany projekt dotyczący Malezji przesunięto do rocznego programu działania na 2012 r. Ameryka Łacińska: rozpoczęto projekty dotyczące bezpieczeństwa jądrowego i operatora w Brazylii w ramach rocznych programów działania na lata 2009 i 2010 (władze brazylijskie nie podpisały jednak w wymaganym terminie, czyli przed końcem 2011 r., umowy finansowej do projektu dotyczącego operatora elektrowni jądrowych przewidzianego w części II rocznego programu działania na 2010 r., w związku z czym projekt ten musiał zostać anulowany). Nawiązano również kontakty z Meksykiem i Argentyną: pierwsze wizyty miały miejsce w 2010 r. Jeśli chodzi o Meksyk, w ramach rocznego programu działania na 2010 r. zatwierdzono projekt na rzecz wsparcia organu regulacyjnego, jak również projekt mający na celu opracowanie polityki i strategii w zakresie gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Realizację obu projektów rozpoczęto w 2012 r. Jak dotąd nie osiągnięto jednak porozumienia co do możliwości współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego z Argentyną. Chiny: w ramach rocznego programu działania na 2011 r. zatwierdzono projekt współpracy z chińskim organem regulacyjnym ds. energii jądrowej oraz operatorem systemu przesyłowego. Wspomniany projekt ma na celu poprawę systemu regulacyjnego w zakresie bezpieczeństwa jądrowego w Chinach, zgodnie z uznanymi międzynarodowymi normami i najlepszymi praktykami, zwiększenie gotowości tego kraju na wypadek poważnych awarii oraz udzielenie wsparcia w opracowaniu strategii gospodarowania odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym. Aby wesprzeć tematyczne działania techniczne na poziomie krajowym i regionalnym, rozszerzono współpracę z MAEA. Celem tej współpracy był dalszy rozwój kultury bezpieczeństwa, budowanie potencjału organów regulacyjnych, gospodarowanie odpadami promieniotwórczymi, bezpieczeństwo reaktorów badawczych oraz bezpieczeństwo sejsmiczne. Znacznego wsparcia finansowego udzielono Funduszowi Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu oraz funduszowi pod nazwą Konto Bezpieczeństwa Jądrowego, zarządzanemu przez EBOR w imieniu państw-darczyńców. Zakończono prace stabilizacyjne obecnej powłoki ochronnej w bloku czwartym elektrowni w Czarnobylu. W okresie sprawozdawczym projekt nowej powłoki ochronnej, jak również przygotowywanie obiektu do jej montażu były bliskie zakończenia. Na konferencji w Kijowie w kwietniu 2011 r., która zbiegła się w czasie z 25. rocznicą katastrofy w Czarnobylu, zadeklarowano kwotę 740 mln EUR potrzebną do zakończenia projektu. Realizacja dużych projektów przebiegała zgodnie z przewidzianymi kosztami i harmonogramem ustalonym w 2010 r., a ich zakończenie zaplanowane jest na październik 2015 r[8]. 3. REALIZACJA ROCZNYCH PROGRAMÓW DZIAŁANIA – DANE LICZBOWE Rozporządzenie INSC zostało przyjęte dnia 19 lutego 2007 r. Natomiast dnia 8 sierpnia 2007 r. Komisja przyjęła strategię na lata 2007–2013 oraz pierwszy program orientacyjny obejmujący lata 2007–2009[9]. Program orientacyjny na lata 2010-2011 został zatwierdzony i przyjęty w 2009 r[10]. Z uwagi na czas potrzebny na przyjmowanie programów działania w skali rocznej oraz długi okres ich zatwierdzania przez kraje partnerskie realizacja większości projektów INSC rozpoczęła się dopiero w 2009 r., a wdrożenie większości projektów w ramach rocznych programów działania na lata 2010 i 2011 miało się zacząć się w 2012 r. Roczny program działania na 2010 r. Przydzielone środki Roczny program działania na 2010 r. składał się z dwóch części: – część I – 7,7 mln EUR[11] – część II – 61,627 mln EUR[12] Wdrażanie – najważniejsze kwestie – stan z połowy 2012 r. Podpisano wszystkie, z wyjątkiem jednej, dotyczącej brazylijskiego operatora, umowy finansowe dotyczące projektów z części II rocznego programu działania na 2010 r. (Brazylia nie podpisała do końca 2011 r. umowy finansowej, w związku z czym projekt musiał zostać anulowany). Projekty części I rocznego programu działania na 2010 r. nie wymagały zawarcia umów finansowych[13]. W ramach rocznego programu działania na 2010 r. podpisano dotychczas umowy z Jordanią (na projekt o wartości 1,2 mln EUR mający na celu pomoc związaną z rozwijaniem i wzmacnianiem potencjału jordańskiego organu regulacyjnego), Meksykiem (dwa projekty na kwotę około 3 mln EUR dotyczące współpracy z meksykańskim organem regulacyjnym oraz pomocy w opracowaniu strategii zarządzania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi w tym kraju oraz polityki w tym zakresie). Ponadto podpisano umowy dotyczące projektów z udziałem kilku krajów (trzy projekty na kwotę 3,475 mln EUR na potrzeby utworzenia sieci połączeń w celu usprawnienia komunikacji i systemów szkoleniowych w zakresie gospodarowania odpadami promieniotwórczymi, jak również szereg szkoleń oraz programów mentorskich skierowanych do specjalistów organu regulacyjnego oraz operatora systemu przesyłowego). Podpisano również umowy dotyczące projektów MAEA zarządzanych przez departamenty współpracy technicznej i bezpieczeństwa instalacji jądrowych (4 mln EUR ). W grudniu 2010 r. wpłacono 17 mln EUR na Fundusz Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu na poczet czwartej składki Komisji przewidzianej na 2011 r. Roczny program działania na 2011 r. Przydzielone środki Roczny program działania na 2011 r. składał się z dwóch części: – część I – 38,7 mln EUR[14] – część II – 35,9 mln EUR[15] Wdrażanie – najważniejsze kwestie – stan z połowy 2012 r. Przygotowywano, lub przekazywano krajom partnerskim, umowy finansowe dotyczące projektów realizowanych w ramach części II rocznego programu działania na 2011 r. Umowy te należy podpisać przed końcem 2012 r. Projekty realizowane w ramach części I tego programu działania nie wymagały zawarcia umów finansowych. W ramach rocznego programu działania na 2011 r. podpisano umowę mającą na celu wsparcie operatora w przeprowadzeniu testów wytrzymałościowych w armeńskiej elektrowni jądrowej. Kolejną umowę podpisano w celu wsparcia armeńskiego organu regulacyjnego w pracach nad przeglądem sprawozdań z samooceny operatora. Owe projekty pomocy technicznej o wartości około 1,8 mln EUR przygotowywano do wdrożenia. Warto zwrócić uwagę na fakt, że rząd armeński wyraził zgodę na udział w zainicjowanej przez Komisję kompleksowej ocenie ryzyka zagrożeń i bezpieczeństwa, czyli testach wytrzymałościowych, w których uczestniczą państwa ościenne. W kwietniu 2011 r. na konferencji w Kijowie Komisja zadeklarowała unijną pomoc w wysokości 122 mln EUR na rzecz dwóch instrumentów: Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu oraz funduszu pod nazwą Konto Bezpieczeństwa Jądrowego. W trakcie konferencji zadeklarowano ogólną pomoc w wysokości 740 mln EUR, tj. kwotę, która wg szacowanych kosztów i harmonogramu ustalonego w 2010 r. jest niezbędna do ukończenia projektów. W okresie objętym niniejszym sprawozdaniem realizacja projektów dotyczących Czarnobyla przebiegała zgodnie z kosztami i harmonogramem ustalonym w 2010 r., a ich zakończenie przewidziane jest na październik 2015 r. Zgodnie z deklaracją przedstawioną w 2011 r. wpłacono trzecią ratę w wysokości 34 mln EUR na rzecz Funduszu Budowy Powłoki Ochronnej w Czarnobylu w ramach rocznego programu działania na 2011 r. Tabela podsumowująca Wykorzystanie środków finansowych Instrumentu Współpracy w dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego (w mln EUR – stan z połowy 2012 r.) Rok || Kwoty zatwierdzone[16] || Kwoty zakontraktowane || Kwoty wypłacone 2010 || 69,327 || 35,908 || 22,940 2011 || 74,608 || 37,002 || 34,423 4. WNIOSKI Z niniejszego sprawozdania wynika, że osiągnięcia oraz wpływ programu INSC były ograniczone. Przyczyną tego jest fakt, że program ten znajduje się jeszcze na stosunkowo wczesnym etapie wdrażania. W okresie sprawozdawczym zakończono zaledwie kilka projektów. Większość projektów jest w przygotowaniu lub realizacji. W połowie 2012 r. około 50 projektów realizowanych w ramach rocznych programów działania na lata 2007–2009 i kolejne 30 projektów przewidzianych w rocznych programach działania na lata 2010 i 2011 znajdowało się na różnych etapach realizacji. Kilka z nich podzielono na szereg podprojektów w celu umożliwienia zawarcia odrębnych umów. Na chwilę obecną przygotowywana jest dokumentacja umowna dla większości projektów objętych rocznymi programami działania na lata 2010 i 2011. Wszystkie one są w pełni zgodne z celami rozporządzenia INSC. Wspieranie kultury bezpieczeństwa jądrowego za pomocą INSC bazuje na doświadczeniach zdobytych podczas realizacji programów bezpieczeństwa jądrowego w ramach TACIS. Jednocześnie stanowi ono właściwą odpowiedź na pojawiające się potrzeby w ramach szerszych uprawnień, które nie ograniczają się już tylko do państw byłego Związku Radzieckiego. Dzięki programowi INSC kontynuowano działania zapoczątkowane w ramach programu TACIS, głównie w Europie Wschodniej, a także stopniowo rozszerzano zakres geograficzny i merytoryczny tej współpracy. W dalszym ciągu zacieśniano współpracę z organami regulacyjnymi w sektorze jądrowym, ograniczając jednocześnie zakres współpracy z operatorami. Coraz większy też nacisk kładziono na kwestie odpowiedzialnego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, wycofywania z eksploatacji elektrowni jądrowych i rekultywacji ich terenów. Wkłady do funduszy na rzecz Czarnobyla nadal stanowiły znaczącą część rocznego budżetu, powinny się one jednak zakończyć w 2013 r. Zasięg geograficzny programu systematycznie się zwiększał: w 2007 r. program obejmował cztery państwa, a w latach 2010–2011 około 15. W dalszym ciągu badane są możliwości nawiązania współpracy z innymi krajami. Wraz z wprowadzeniem rocznego programu działania na 2012 r. liczba beneficjentów programu wzrośnie do 17. Uważa się, że wdrażanie INSC w latach 2010–2011 było dobrze ukierunkowane, zatwierdzone projekty – dobrze opracowane, a po ich zakontraktowaniu (jak do tej pory podpisano umowy w odniesieniu do ograniczonej liczby projektów) – odpowiednio realizowane. Ich udana realizacja w znacznym stopniu przyczyni się do zwiększenia bezpieczeństwa jądrowego oraz kultury bezpieczeństwa jądrowego w krajach będących beneficjentami programu. Zaprzestanie współpracy z Federacją Rosyjską w ramach INSC w dziedzinie uregulowań jądrowych, poprawy bezpieczeństwa operacyjnego, odpowiedzialnego gospodarowania odpadami promieniotwórczymi, wycofywania z eksploatacji elektrowni jądrowych i rekultywacji ich terenów było rozczarowującym wydarzeniem. Biorąc pod uwagę również wpływ na kraje sąsiednie, fakt, że Federacja Rosyjska jest głównym eksporterem technologii jądrowej, a także obopólne korzyści, które mogłyby wynikać z dalszej współpracy między UE a tym krajem, Komisja będzie nadal poszukiwać sposobów zapewnienia obustronnej skutecznej i wzajemnie korzystnej współpracy na zasadzie partnerstwa. [1] Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie wdrożenia Instrumentu Współpracy w dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego – Pierwsze sprawozdanie – roczne programy działania na lata 2007, 2008 i 2009. [2] Art. 18 rozporządzenia INSC stanowi: „Komisja bada postępy w realizacji działań podjętych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie doroczne sprawozdanie z wykonania pomocy. Sprawozdanie to jest również kierowane do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów. Sprawozdanie zawiera informacje za rok poprzedni dotyczące finansowanych środków, wyników monitorowania i ocen oraz realizacji zobowiązań i płatności budżetowych w podziale na państwa, regiony i sektory współpracy”. [3] Rozporządzenie Rady (Euratom) nr 300/2007 z dnia 19 lutego 2007 r. ustanawiające Instrument Współpracy w dziedzinie Bezpieczeństwa Jądrowego (Dz.U. L 81 z 22.3.2007, s. 1). [4] TACIS (pomoc doradcza dla Wspólnoty Niepodległych Państw) był programem Komisji Europejskiej mającym na celu pomoc 12 krajom Europy Wschodniej i Azji Środkowej (Armenii, Azerbejdżanowi, Białorusi, Gruzji, Kazachstanowi, Kirgistanowi, Mołdawii, Federacji Rosyjskiej, Tadżykistanowi, Turkmenistanowi, Ukrainie i Uzbekistanowi) oraz Mongolii w procesie demokratyzacji i przejścia na gospodarkę rynkową. [5] Zob. komunikat „Bezpieczeństwo jądrowe oraz ochrona materiałów i instalacji jądrowych jako problem międzynarodowy” (COM(2008) 312 final, z 22 maja 2008 r.). [6] Konkluzje Rady w sprawie pomocy państwom trzecim w zakresie bezpieczeństwa jądrowego, z 9 grudnia 2008 r. http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_Data/docs/pressdata/en/trans/104601.pdf [7] Zmieniona strategia dotycząca wspólnotowych programów współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego w latach 2010–2013 (C(2009)0922). [8] W okresie sprawozdawczym nadal realizowano projekty TACIS dotyczące bezpieczeństwa jądrowego w zakresie gospodarowania odpadami promieniotwórczymi w elektrowni jądrowej w Czarnobylu. [9] Decyzja Komisji C/2007/3758 z 1 sierpnia 2007 r. [10] Decyzja Komisji C/2009/9820 z 8 grudnia 2009 r. [11] Decyzja Komisji C(2010)4283 z 29 czerwca 2010 r. [12] Decyzja Komisji C(2010)8265 z 29 listopada 2010 r. [13] Projekty objęte częścią I rocznych programów działania na lata 2010 i 2011 nie wymagały/nie wymagają umowy finansowej, ponieważ zazwyczaj są one zarządzane za pomocą płatności bezpośrednich, np. na rzecz organizacji międzynarodowych. Płatności te wymagają natomiast umowy o wkładzie finansowym. [14] Decyzja Komisji C(2011)5784 z 17 sierpnia 2011 r. [15] Decyzja Komisji C(2011)9268 z 16 grudnia 2011 r. [16] Pierwotne zobowiązania = ostateczne zobowiązania w ramach rocznych programów działania na lata 2010 i 2011.