Bruksela, dnia 10.10.2007

SEK(2007) 1280

DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI Dokument towarzyszący KOMUNIKAT KOMISJI EUROPEJSKIEJ DO RADY, PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO ORAZ KOMITETU REGIONÓW

Zintegrowana polityka morska Unii Europejskiej STRESZCZENIE OCENY WPŁYWU {KOM(2007) 574 wersja ostateczna}{KOM(2007) 575 wersja ostateczna}{SEK(2007) 1278}{SEK(2007) 1279}{SEK(2007) 1283}

Streszczenie

W czerwcu 2006 r. Komisja przyjęła Zieloną Księgę dotyczącą przyszłej polityki morskiej UE. Księga ta zwróciła uwagę na strategiczne znaczenie mórz i oceanów dla gospodarki europejskiej. Podkreśliła naglącą potrzebę zagwarantowania, aby przyszłe zmiany uwzględniały konieczność utrzymania konkurencyjności, przy jednoczesnym zabezpieczeniu środowiska morskiego i ochronie dobrobytu i środków utrzymania osób, które są zalezne od gospodarki morskiej lub żyją na obszarach przybrzeżnych. W czasie rocznych konsultacjimialo miejsce około 230 wydarzeń i złożono ponad 490 pisemnych opinii. Wiele z tych uwag – od rządów krajowych, ugrupowań przemysłowych, ekologicznych organizacji pozarządowych – wynikało z wielostronnych procesów konsultacji wewnętrznych.

Zdecydowana większość zainteresowanych podmiotów zgadzała się, że UE nie może dalej zarządzać swoją polityką w odniesieniu do oceanów i mórz poprzez szereg niepowiązanych polityk sektorowych. Proces podejmowania decyzji jest powolny, nie wykorzystuje się potencjalnych efektów synergii i nikt nie posiada wyraźnych uprawnień do rozwiązywania konfliktów międzysektorowych, zajmowania się łącznymi skutkami lub analizowania tematu z szerszej perspektywy. Handel UE oraz konkurencyjność portów UE są zagrożone z powodu procesów planowania, które przebiegają w bardzo wolnym tempie; środowisko morskie jest zagrożone w skutek intensywnego i przyśpieszającego wzrostu działań gospodarczych na obszarach przybrzeżnych i na morzu; Europejczycy porzucają morskie profesje; dane gromadzone na temat stanu środowiska morskiego, związanych z morzem działań człowieka oraz stanu gospodarki przybrzeżnej są fragmentaryczne i w dużym zakresie niedostępne; a różne organy, którym powierzono ochronę mórz przeciwko zanieczyszczeniom, nielegalnym połowom i handlowi nielegalnymi towarami, niezależnie od siebie tworzą podobne systemy do wykrywania i rozpoznawania nieprawidłowości.

Dlatego też biorąc pod uwagę te reakcje Komisja zaproponowała nadrzędną politykę morską, której cele są następujące: (1) maksymalizacja zrównoważonego wykorzystania oceanów i mórz; (2) utworzenie bazy wiedzy i innowacji na potrzeby polityki morskiej; (3) zapewnianie najwyższej jakości życia w regionach przybrzeżnych; (4) promowanie wiodącej roli Europy w kontekście międzynarodowej polityki (międzynarodowych zagadnień morskich) morskiej; oraz (5) popularyzacja morskiego charakteru Europy.

W najbliższej perspektywie Komisja dąży do osiągnięcia tych celów poprzez, po pierwsze, wprowadzenie ram zarządzania stosujących podejście zintegrowane oraz, po drugie, poprzez horyzontalne i przekrojowe instrumenty służące zintegrowanemu procesowi kształtowania polityki. Komisja stworzy wewnętrzną funkcję w celu wzmocnienia koordynacji między sektorowymi inicjatywami politycznymi związanymi z kwestiami morskimi. Ponadto w planie działania wymienia się szereg konkretnych inicjatyw, które będą podjęte jako pierwsze kroki w kierunku bardziej spójnej i zintegrowanej polityki morskiej UE.

Do końca 2008 r. wystąpi szereg korzyści: większa wzajemna świadomość w ramach różnych polityk i sektorów; wczesna sygnalizacja potencjalnych konfliktów w ramach inicjatyw sektorowych; wykorzystanie efektów synergii; szybsza wymiana pomysłów w zakresie dobrych praktyk pomiędzy różnymi regionami; większa pewność, że indywidualne polityki sektorowe opierają się na najlepszej dostępnej wiedzy o sektorze morskim, oraz większe możliwości wyrażania opinii przez indywidualne osoby i grupy interesów.

Konkretne korzyści, jakie można osiągnąć w ramach działań przygotowawczych w zakresie danych dotyczących zagadnień morskich, planowania przestrzennego oraz nadzoru morskiego, nie wystąpią natychmiast, ale pod warunkiem że wdrożone zostaną dalsze środki. Jednakże skala tych potencjalnych korzyści uzasadnia skromne wydatki. Do korzyści długoterminowych należą: przyśpieszony rozwój komercyjnych usług o wartości dodanej w oparciu o łatwo dostępne dane; poprawa efektywności instytucji publicznych, w tym europejskich laboratoriów badań morskich i jednostek akademickich; znaczne ograniczenie obecnego stanu niepewności związanej z globalnymi zmianami środowiskowymi; integracja szeregu fragmentarycznych obecnie, ograniczonych czasowo inicjatyw związanych z dostępnością danych w skonsolidowane działanie; bardziej przejrzyste zasady dotyczące praw i ograniczeń na wodach morskich; łatwiejsze rozwiązania transgranicznych kwestii związanych z planowaniem; skuteczniejsze wykorzystanie istniejących zasobów w zakresie sprawozdawczości i nadzoru; oraz możliwość wspólnego użytkowania środków nadzoru, które w przyszłości będą współwłasnością.

Krótkoterminowe korzyści z koordynacji polityki oraz wspólnego zdobywania doświadczeń, jak również oczekiwane potencjalne korzyści długoterminowe związane z działaniami przygotowawczymi będą miały pozytywny wpływ na główne cele polityki morskiej: maksymalizację zrównoważonego wykorzystania oceanów i mórz; utworzenie bazy wiedzy i innowacji na potrzeby polityki morskiej; poprawę jakości życia w regionach przybrzeżnych; promowanie wiodącej roli Europy w kontekście międzynarodowej gospodarki morskiej oraz popularyzacja morskiego charakteru Europy.