PL   PL 
 
 
 KOMISJA  
EUROPEJSKA   
Bruksela, dnia 2.2.2022 r.  
COM(2022) 30 final  
 
Pakiet normalizacyjny  
SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY  
na temat wykonania rozporządzenia (UE) nr 1025/2012 w latach 2016 –2020   
 
1 
 1 Wprowadzenie  
W rozporządzeniu (UE) nr  1025/20121 (zwanym dalej „rozporządzeniem”) ustanowiono ramy 
prawne uprawniające Komisję do występowania do europejskich organizacji 
normalizacyjnych (ESO)2 o opracowanie norm  i dokumentów normalizacyjnych dotyczących 
towarów  i usług na potrzeby polityki  i prawa Unii z myślą o wsparciu przez UE 
funkcjonowania systemu normalizacji europejskiej oraz określono główne kryteria 
funkcjonowania tego systemu.  
Na podstawie art.  24 ust.  3 rozporządzenia Komisja co pięć lat składa sprawozdanie  z jego 
wykonania. Pierwsze spr awozdanie zostało opublikowane  w 2016 r. i obejmowało lata 2013 –
20153. Niniejsze sprawozdanie dotyczy głównie lat  2016 –2020,  z zastrzeżeniem, że niektóre 
dane były dostępne tylko do  2019  r., ale  w przypadkach,  w których było to możliwe, 
uwzględniono  w nim również zaktualizowane fakty  i dane do  2021  r. W art. 24 ust.  1 i 2 
rozporządzenia ustanowiono wymóg, aby europejskie organizacje normalizacyjne  i inne 
organizacje, które otrzymują finansowanie UE, przedkładały sprawozdania roczne ze swej 
działalności. Spr awozdania te zostały uwzględnione przy sporządzaniu niniejszego 
sprawozdania. Na potrzeby gromadzenia danych zlecono przeprowadzenie niezależnego 
badania4. 
2 Wykonanie rozporządzenia  
Komisja wystąpiła  z szeregiem inicjatyw  i środków, aby wesprzeć wykonanie 
rozporządzenia. Na potrzeby strategii jednolitego rynku  z 2015 r.5 oraz w ramach pakietu 
normalizacyjnego  z 2016 r.6 Komisja uruchomiła wspólną inicjatywę dotyczącą normalizacji. 
Zgodnie  z wielostronnym  i partnerskim podejściem inicjatywa ta miała na celu modernizację 
systemu normalizacji europejskiej, aby utrzymać jego atrakcyjność, skuteczność  
i efektywność. Wspomniana inicjatywa została podzielona na  15 różnych podśrodków,  
a dokumenty są publicznie dostępne7. Stan realizacji został przedstawiony  w styczniu 2018  r.8 
Biorąc pod uwagę również powyższe inicjatywy  i działania, obecny stan wykonania 
rozporządzenia można podsumować  w poniższy sposób.  
                                                           
1 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) nr  1025/2012  z dnia 25 października 2012  r. w sprawie 
normalizacji europejskiej, zmieniające dyrektywy Rady 89/686/EWG  i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu 
Europejskiego  i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 
2009/23/WE  i 2009/105/WE oraz uchylające decyzję Rady 87/95/EWG  i decyzję Parlamentu Europejskiego  
i Rady nr 1673/2006/WE, Dz.U. L 316  z 14.11.2012, s. 12.  
2 Trzema europejskimi organizacjami normalizacyjnymi  w rozumieniu rozporządzenia są: Europejski Komitet 
Normalizacyjny (CEN), Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) oraz Europejski 
Instytut Norm Telekom unikacyjnych (ETSI).  
3 COM(2016) 212 final.  
4 Study on the implementation of the Regulation (EU) No. 1025/2012 (Article 24) [Badanie dotyczące 
wykonania rozporządzenia (UE) nr  1025/2012 (art.  24)]; https://doi .org/10.2873/504681  i 
https://doi.org/10.2873/593923   
5 COM(2015) 550 final.  
6 COM(2016) 358 final.  
7 https://ec.europa.eu/growth/single -market/european -standards/notification -system_en#jis   
8 https://eur -lex.europa.eu/legal -content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A52018SC0015   
 
2 
 2.1 Przejrzystość między organami normalizacyjnymi (art.  4) 
W art.  4 rozporządzenia określono wymogi dotyczące prz ejrzystości norm między 
europejskimi organizacjami normalizacyjnymi  i krajowymi jednostkami normalizacyjnymi 
oraz między tymi podmiotami  i Kom isją.  
Narzędzia internetowe ułatwiły dostęp do projektów norm oraz przejrzystość norm dla 
pozostałych europejskich organizacji normalizacyjnych, krajowych jednostek 
normalizacyjnych  i Kom isji, zgodnie  z wym ogami art.  4. Dostęp do projektów norm  
i przejrzystość norm na podstawie art.  4 rozporządzenia na szczeblu europejskim zostały 
ułatwione dzięki narzędzi om internetowym wdrożonym przez europejskie organizacje 
normalizacyjne  w 2015 r., ponieważ wprowadziły one mechanizm, który daje członkom 
europejskiej organizacji normalizacyjnej/uczestniczącym zainteresowanym stronom, Komisji  
i Europejskiemu Stowarzyszeni u Wolnego Handlu (EFTA) bezpośredni dostęp przez internet 
do projektów norm europejskich  i dokumentów normalizacyjnych. Jeżeli chodzi  o krajowe 
jednostki normalizacyjne,  w 2019 r. około 70  % z nich dysponowało narzędziami 
internetowymi ułatwiającymi odpowi ednim zainteresowanym stronom dostęp do projektów 
norm krajowych. Jak wynika ze sprawozdań organizacji społeczeństwa obywatelskiego oraz 
małych  i średnich przedsiębiorstw (MŚP), dostęp do działań krajowych jednostek 
normalizacyjnych pozostaje jednak wyzwan iem. 
2.1.1 Wytyczne  
W ramach dodatkowego zadania mającego na celu propagowanie przejrzystości Komisja we 
współpracy  z europejskimi organizacjami normalizacyjnymi przygotowała  w 2015 r. 
przewodnik9 zawierający wytyczne skierowane do przedstawicieli europejskich organizacji 
normalizacyjnych, urzędników Komisji, państw członkowskich UE  i zainteresowanych stron, 
dotyczące roli wniosków  o normalizację przedkładanych przez Komisję10, sposobu 
sporządzania  i przyjmowania wniosków  o normalizację11 oraz sposobu ich realizacji12. W 
2016  r.13 Komisja wydała również ogólną listę kontrolną  na potrzeby europejskich 
organizacji normalizacyjnych do przeprowadzania samooceny  przy przygotowywaniu  
i wprowadzaniu europejski ch norm zharmonizowanych  w celu wsparcia prawa Unii, tak aby 
propagować jakość norm  i dokumentów normalizacyjnych oraz skuteczne publikowanie 
odniesień  w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej . W  niektórych przypadkach14, 
w odniesieniu do określonych dziedzi n polityki, lista kontrolna została dostosowana do 
specyfiki poszczególnych aktów prawnych  i innych wymogów sektorowych.  
Stanowiący część kompleksowych wytycznych Komisji  w sprawie wdrażania unijnych 
przepisów dotyczących produktów „Niebieski przewodnik”15 zawiera specjalną sekcję 
poświęconą normom (rozdział 4.1.2  i załącznik VI) . 
                                                           
9 SWD(2015) 205 final  z 27.10.2015  r. 
10 https://ec.europa.eu/docsroom/documents/13507/attachments/1/translations   
11 https://ec.europa.eu/docsroom/documents/13508/attachments/1/translations   
12 https://ec.europa.eu/docsroom/documents/13509/attachments/1/translations   
13 Ares(2016)6548298  z 22.11.2016  r. 
14 Na przykład dyrektywa 2014/30/UE  i 2014/53/UE.  
15 https://ec.europa.eu/growth/single -market/goods/building -blocks_en#blue -guide   
 
3 
 2.2 Inkluzywność oraz uczestnictwo zainteresowanych stron,  w tym jednostek 
badawczych (art.  5 i 9) 
W art.  5 rozporządzenia ustanowiono wymóg, aby europejskie organizacje normalizacyjne 
wspierały  i ułatwiały właściwą reprezentację  i skuteczne uczestnictwo  w prowadzonej przez 
nie działalności normalizacyjnej wszystkich zainteresowanych stron,  w tym MŚP, organizacji 
konsumenckich, stron zainteresowanych kwestiami ochrony środ owiska oraz 
zainteresowanych grup społecznych. Wskazane organizacje zainteresowanych stron 
otrzymujące obecnie finansowanie UE (znane również jako „organizacje,  o których mowa  
w załączniku III”) to: Standardy dla małych przedsiębiorstw, organizacja wyrażaj ąca głos 
europejskich konsumentów  w sprawie normalizacji (ANEC), Europejska Obywatelska 
Organizacja Normalizacyjna ds. Środowiska (ECOS) oraz Europejska Konfederacja 
Związków Zawodowych (ETUC) – reprezentujące odpowiednio MŚP, konsumentów, interesy 
środowi skowe  i pracownicze.  
Na szczeblu europejskim (art. 5 ust.  1 rozporządzenia) organizacje,  o których mowa  
w załączniku III, kwalifikują się do uczestnictwa na poziomie politycznym  w organach 
zarządzających wszystkich europejskich organizacji normalizacyjnyc h oraz na poziomie 
technicznym  w organach technicznych CEN -CENELEC  i komitetach technicznych ETSI. Od 
czasu publikacji ostatniego sprawozdania podjęto nowe inicjatywy  w celu dalszej poprawy 
ich integracji  i skutecznego uczestnictwa.  
W 2017  r. CEN i CENELEC  wdrożyły zmianę, dzięki której organizacje spoza sektora 
przemysłu,  o których mowa  w załączniku III (ANEC, ETUC i ECOS), mogą przedkładać 
formalne opinie na temat projektów norm (tzw. „prawo do wyrażania opinii”) . W przypadku 
opinii negatywnej komitet tec hniczny odpowiedzialny za opracowanie danego projektu normy 
rozpatruje uzasadnienie przedstawione  w opinii i udziela informacji zwrotnej. Może to 
również prowadzić do zmiany projektu normy. Ogólnie rzecz ujmując, 76  % wszystkich 
formalnych opinii przedstaw ionych przez zainteresowane grupy społeczne było pozytywnych.  
W 2017  r. ETSI uruchomił „program 3SI”  z myślą o zaangażowaniu organizacji,  o których 
mowa  w załączniku III. Program ten obejmuje organizację posiedzeń okrągłego stołu  
z udziałem urzędników ETSI oraz przedstawiciela zainteresowanych stron  w ramach ETSI 
(„rzecznik 3SI”)  w celu omówienia kwestii związanych  z inkluzywnością. ETSI nie 
wprowadził żadnych mechanizmów podobnych do mechanizmów CEN i CENELEC 
służących przyznawaniu organizacjom spoza s ektora przemysłu,  o których mowa  
w załączniku III, bardziej strukturalnej roli  w procesie opracowywania norm, takiej jak 
formalne prawo do wyrażania opinii. Latem 2021  r., w ramach konsultacji publicznych  
w sprawie planu działania16 dotyczącego przyszłej st rategii normalizacyjnej Komisji, 
organizacja SBS wyraziła swoje niezadowolenie  z poziomu inkluzywności ETSI, 
stwierdzając, że „ETSI jak dotąd nie przeznaczył wystarczających zasobów  i budżetu na 
zwiększenie swojej inkluzywności”17, co zostało powtórzone prz ez inne stowarzyszenie 
                                                           
16 https://ec.europa.eu/info/law/better -regulation /have -your-say/initiatives/13099 -Standardisation -strategy_pl   
17 https://ec.europa.eu/info/law/better -regulation/have -your-say/initiatives/13099 -Standardisation -
strategy/F2665680_pl  
 
4 
 MŚP18. Podobne opinie zostały przekazane  w odpowiednich sprawozdaniach 
przedstawionych na podstawie art.  24 przez inne organizacje finansowane na mocy 
rozporządzenia. Na przykład  w sprawozdaniu organizacji ANEC za  2019  r.19 stwierdzono : 
„ETSI nie jest skłonny do pogłębienia swoich przepisów dotyczących inkluzywności, 
uznając, że zachowuje zgodność  z rozporządzeniem.  Organizacje,  o których mowa  
w załączniku III, uważają jednak, że ETSI nie zachowuje tej zgodności”. Podobnego zdania 
jest ECOS20: „Uczestnictwo organizacji,  o których mowa  w załączniku III,  w działaniach 
ETSI pozostaje bardziej złożone  w porównaniu  z pozostałymi dwiema europejskimi 
organizacjami normalizacyjnymi”.  Jednym  z ich argumentów jest to, że nie można oddzielić 
kwestii inkluzywności procesu od praw głosu, ponieważ w ETSI prawa głosu 
zainteresowanych stron  z sektora przemysłu przeważają nad łącznymi prawami głosu 
jakiejkolwiek innej kategorii zainteresowanych stron lub o rganu. Odsetek praw głosu w ETSI 
przysługujących krajowym jednostkom normalizacyjnym  z państw członkowskich UE wynosi 
ok. 2 %. Prawa głosu innych zainteresowanych stron spoza sektora przemysłu (społeczeństwo 
obywatelskie, środowiska akademickie, naukowcy),  praktycznie nie mają znaczenia  
w przypadku głosowania.  
Obawy te zostały powtórzone przez niektóre kategorie zainteresowanych stron,  
w szczególności  w odniesieniu do dostępności,  w przypadku której niektórzy przedstawiciele 
osób  z niepełnosprawnościami nie  mogli uznać tego procesu za inkluzywny  i musieli 
korzystać  z pośrednictwa organizacji konsumenckich. Chociaż, ściśle rzecz biorąc, takie 
pośrednictwo przez organizacje konsumenckie nie jest niezgodne  z rozporządzeniem, obawy 
różnych kategorii zainteresowa nych stron podają  w wątpliwość to, czy poświęca się 
wystarczającą uwagę kwestii inkluzywności.  
2.2.1 Jednostki badawcze  
Jeżeli chodzi  o wykonanie art.  5 ust.  2 i art. 9 rozporządzenia,  w sprawozdaniach europejskich 
organizacji normalizacyjnych21 podkreślono, że prowadzono różne działania  z udziałem 
organizacji badawczych . W sprawozdaniach nie ma jednak pełnej jasności co do skuteczności 
tych działań, np. ich wpływu na przyjęcie określonych norm lub wzrost uczestnictwa.  
Podobnie CEN, CENELEC  i Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej (JRC) 
podpisały  w październiku 2016  r. i odnowiły  w październiku 2021  r.22 umowę  o współpracy, 
aby połączyć badania naukowe  i innowacje  z normalizacją, pomóc  w przewidywaniu potrzeb  
w zakresie normalizacji  i dostosować się do priorytetów strategicznych.  
Dzięki wspólnej inicjatywie dotyczącej normalizacji JRC włączyło się wraz ze 
stowarzyszeniem COST  w przekazywanie informacji  i organizowanie szkoleń na temat 
korzyści wynikających  z normalizacji dla badań naukowych  i innowacji prowadzonych  
                                                           
18 https://ec.europa.eu/info/law/better -regulation/have -your-say/initiatives/13099 -Standardisation -
Strategy/F2665677_pl  
19 https://ec.euro pa.eu/docsroom/documents/44748   
20 https://ec.europa.eu/docsroom/documents/44749   
21 https://ec.europa.eu/growth/single -market/european -standards/notification -system_en#article24   
22 https://www.cencenelec.eu/news -and-events/news/2021/pressrelease/2021 -10-21-jrc-cen-cenelec -renewed -
cooperation/   
 
5 
 w ramach projektów  z zakresu współpracy naukowo -technicznej. Za pośrednictwem tego 
powiązania od  2019  r. CEN -CENELEC udostępnił kilka modułów szkoleniowych.  
2.2.2 Narzędzia ICT  
Europejskie organizacje normalizacyjne poinformowa ły w sprawozdaniach  o inwestycjach  
w narzędzia ICT  i ich stosowaniu  w celu zwiększenia efektywności systemu normalizacji 
europejskiej  i ułatwienia działań normalizacyjnych ( takich jak współpraca między członkami, 
posiedzenia, prace nad opracowywaniem proje któw, dostęp do dokumentów roboczych  
i dokumentów normalizacyjnych oraz zdalna komunikacja  i zdalne zatwierdzanie) .  
2.3 Współpraca między krajowymi jednostkami normalizacyjnymi  i europejskimi 
organizacjami normalizacyjnymi  
Krajowe jednostki normalizacyjne  i europejskie organizacje normalizacyjne wprowadziły 
mechanizmy ułatwiające wymianę najlepszych praktyk,  w tym grupy doradcze, komitety 
monitorujące, posiedzenia  i wytyczne. Trzy wspomniane europejskie organizacje 
normalizacyjne wykorzystują szereg narzęd zi, aby ułatwić  i usprawnić wymianę najlepszych 
praktyk między sobą oraz między delegacjami krajowymi (na przykład  w drodze posiedzeń 
przewodniczących delegacji krajowych, organizowanych przez ETSI). Europejskie 
organizacje normalizacyjne współpracują równ ież w zakresie działań obejmujących 
kształcenie, szkolenie oraz badania  i rozwój w różnych dziedzinach związanych  
z normalizacją, takich jak wspólne działania szkoleniowe  z zakresu normalizacji prowadzone 
przez CEN -CENELEC.  
Pod koniec 2021  r. niektóre kraj owe jednostki normalizacyjne wyraziły obawy co do swojej 
roli w ETSI. Między ETSI  a niektórymi europejskimi krajowymi jednostkami 
normalizacyjnymi trwają rozmowy na temat ich uznawania za partnerów strategicznych  
w dziedzinie normalizacji.  
2.4 Dostęp MŚP do n orm (art.  6) 
Na podstawie art.  6 ust.  3 rozporządzenia krajowe jednostki normalizacyjne sporządzają 
roczne sprawozdanie na temat swoich działań mających na celu wspieranie  i ułatwianie 
dostępu MŚP do norm  i procesu opracowywania norm. Dotyczy to również 
sprawozdawczości  w zakresie wymiany najlepszych praktyk mających na celu zwiększenie 
uczestnictwa MŚP (tj. art.  6 ust.  2 rozporządzenia) . W badaniu uzupełniającym niniejsze 
sprawozdanie zawarto dokładne statystyki na ten temat23 i przedstawiono liczbę krajo wych 
jednostek normalizacyjnych, które umożliwiają reprezentację odnośnej kategorii 
zainteresowanych stron, zgodnie  z poniższą tabelą. Na przykład pierwsza wartość  w tabeli 
(29/33) oznacza, że 29 spośród 33 krajowych jednostek normalizacyjnych stowarzyszon ych w 
CEN zezwoliło na reprezentowanie MŚP  w tej europejskiej organizacji normalizacyjnej.  
Zainter
esowan
e 
strony/CEN  CENELEC  ETSI  
2016  2017  2018  2019  2016  2017  2018  2019  2016  2017  2018  2019  
                                                           
23 https://doi.org/10.2873/504681   
 
6 
 ESO/ro
k 
MŚP  29/33  30/34  31/34  31/34  29/33  30/34  31/34  31/34  28/39  29/39  29/39  30/39  
Konsu
menci  25/33  24/34  25/34  25/34  20/33  20/34  22/34  22/34  26/39  27/39  27/39  27/39  
Zainter
esowan
e grupy 
środowi
skowe  24/33  24/34  26/34  26/34  18/33  20/34  23/34  23/34  22/39  23/39  23/39  23/39  
Zainter
esowan
e grupy 
społecz
ne 21/33  20/34  23/34  22/34  17/33  18/34  20/34  20/34  19/39  20/39  20/39  20/39  
 
Należy zauważyć, że  w niektórych przypadkach całkowita liczba stowarzyszonych krajowych 
jednostek normalizacyjnych jest znacznie wyższa niż liczba państw UE i EOG. Wynika to  
z faktu, że europejskie organizacje normalizacyjne uwzględniają  w swoich procesach 
opracowywania krajowe jednostki normalizacyjne spoza UE i EOG.  
Szczególnie istotną informacją wynikającą  z badania jest to, że krajowe jednostki 
normalizacyjne w CEN i CENELEC „w latach 2015 –2019 coraz częściej przyznawały MŚP 
uczestnictwo  w działaniach normalizacyjnych po specjalnych stawkach, natomiast krajowe 
jednostki normalizacyjne ETSI odnotowały tendencję spadkową  w zakresie takich 
specjalnych stawek”. Ponadto  w sprawozdaniu  ETSI  z 2019 r.24 stwierdzono  w tej kwestii, że: 
„ETSI nie funkcjonuje na podstawie zasady delegacji krajowej, więc ich [MŚP] uczestnictwo  
w organizacji technicznej  i pracach ETSI jest bezpośrednie dzięki ich członkostwu w ETSI 
[...]. Jedynie  w trakcie proc esu publicznego zatwierdzania te zainteresowane strony muszą 
przedkładać swoje uwagi za pośrednictwem krajowych jednostek normalizacyjnych 
należących do ETSI”.  
2.5 Uczestnictwo organów publicznych  w normalizacji europejskiej (art.  7) 
Jeżeli chodzi  o wykonanie art. 7 rozporządzenia,  w sprawozdaniach dla Komisji znajduje się 
niewiele systematycznych  i oficjalnych informacji na temat zaangażowania organów 
publicznych  w działania normalizacyjne . W  sprawozdaniach europejskich organizacji 
normalizacyjnych25 zazwyczaj odnoszono się do działania 4  i działania 9  w ramach wspólnej 
inicjatywy dotyczącej normalizacji26 jako odpowiednich zadań. Ponieważ dokładne dane są 
niedostępne,  w przyszłości można rozważyć zastosowanie instrumentu monitorowania.  
                                                           
24 https://ec.europa.eu/docsroom/documents/44751   
25 https://ec.europa.eu/growth/single -market/european -standards/notification -system_en#annual   
26 Działanie 4: zwiększenie świadomości  w zakresie normalizacji  w krajowych organach publicznych; 
działanie  9: angażowani e szerokiego grona zainteresowanych stron, przejrzystość  i skuteczne uczestnictwo 
wszystkich zainteresowanych stron  w systemie normaliza cji europejskiej.  
 
7 
 2.6 Roczne programy  prac Unii  (art. 8) 
Zgodnie  z art. 8 Komisja przyjęła roczne programy prac Unii  w zakresie normalizacji 
europejskiej27. Za pośrednictwem rocznego programu prac Unii Komisja udziela europejskim 
organizacjom normalizacyjnym wskazówek  w zakresie pracy nad normami  i dokumentami 
normalizacyjnymi,  a także sposobów zwiększenia zaangażowania  w ten proces małych  
i średnich przedsiębiorstw oraz zainteresowanych grup społecznych. Dokument ten był 
stopniowo kształtowany  w celu ustalenia priorytetów  w odniesieniu do polityki UE, aby 
wskazać ukierunkowanie  i oczekiwania  z perspektywy decydentów, jak również dostarczyć 
zainteresowanym stronom  z obszaru normalizacji lepszych wytycznych dotyczących 
realizacji.   
2.7 Wnioski  o normalizację (art.  10) 
W latach 2015 –2019 Komisja w ystosowała 35 wniosków  o normalizację, a  w 2020 r. 
dziewięć kolejnych. Spośród tych 44 wniosków  o normalizację sześć zostało odrzuconych 
(13,6  %). Europejskie organizacje normalizacyjne często podawały następujące powody 
odrzucenia: negatywne zdanie co do niektórych norm, których dotyczyły wnioski; negatywne 
zdanie co do niektórych wymogów zawartych we wniosku  o normalizację ; negatywne zdanie  
w kwestii tego, czy niektóre zlecane specyfikacje techniczne są potrzebne do wsparcia 
konkretnego zasadniczego wymogu lub negatywne zdanie odnośnie do terminów dostarczenia 
norm, których dotyczyły wnioski.  
Odrzucenie wniosków  o normalizację może mieć istotny wpł yw na (i) funkcjonowanie 
uczciwego  i skutecznego rynku wewnętrznego; (ii) konkurencyjność poszczególnych branży; 
(iii) udział zainteresowanych grup społecznych oraz (iv) suwerenność technologiczną Unii. 
Może to doprowadzić również do konieczności stosowani a norm innych niż unijne,  
w przypadku których może być niejasne,  w jakim stopniu przestrzegano zasady 
inkluzywności procesu.  
Jeśli chodzi  o wykonanie wniosków  o normalizację, zdarzało się również, że pomimo 
przyjęcia wniosku  o normalizację przez CEN, real izowano tylko jego część28. 
2.7.1 Wsparcie Komisji na rzecz wykonania wniosków  o normalizację (normy 
zharmonizowane)  
Przed 2018  r. obowiązywała umowa  o świadczenie usług („konsultanci nowego podejścia”) 
służąca udzielaniu pomocy europejskim organizacjom normalizacyjnym  w zakresie 
weryfikacji zgodności projektów europejskich norm zharmonizowanych  z wnioskiem 
Komisji . W  ramach realizacji tej umowy wskaźnik powodzenia dokumentów 
normalizacyjnych, do których opublikowano odniesienie  w Dzienniku Urzędowym Unii  
Europejskiej , był ograniczony,  a liczba zaległych norm, do których nie opublikowano 
odniesienia, narastała . W marcu 2017  r. w wew nętrznej bazie danych Komisji znajdowało 
                                                           
27 https://ec.europa.eu/growth/single -market/european -standards/notification -system_en#annual   
28 W przypadku dyrektywy  w sprawie wyposażenia morskiego 2014/90/UE, pomimo przyjęcia wniosku  
o normalizację M/557 przez CEN, odpowiedzialny komitet techniczny nie przystąpił do jego realizacji  
w zakresie dotyczącym węży.  
 
8 
 się 596 nieprzetworzonych europejskich norm zharmonizowanych przekazanych przez 
europ ejskie organizacje normalizacyjne . Aby uzyskać skuteczne świadczenie usług na 
potrzeby wdrażania rozporządzenia, Komisja ogłosiła nowe zamówienie publiczne na usługi29 
(„normy zharmonizowane”). Wdrażając nowy system, Komisja zwracała uwagę na 
rozwiązanie niektórych zidentyfikowanych problemów  z przeszłości oraz na zapewnienie:  
 dobrowolnego charakteru usług świadczonych na rzecz europejskich organizacji 
normalizacyjnych,  również zgodnie  z poprzednim systemem konsultantów nowego 
podejścia;  
 wyraźnego rozdzielenia ról – konsultanci nie opracowują ani nie negocjują treści 
europejskich norm zharmonizowanych, lecz koncentrują się na ocenie, czy 
europejskie normy zharmonizowane spełniają wymogi prawa Unii;  
 dostępności usług sektorowych, które mogą być pomocne przy rozstrzyganiu nowych 
wątpliwości, pytań lub kwestii, które mogą pojawić się  w czasie opracowywania 
europejskich norm zharmonizowanych oraz  
 roli Komisji  w podejmowaniu o statecznej decyzji  o publikacji odniesień do 
europejskich norm zharmonizowanych  w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej . 
Komisja zorganizowała pracę konsultantów ds. norm zharmonizowanych  w taki sposób, aby 
nie opóźnić przygotowywania europejskich norm zha rmonizowanych.  
Od czasu uruchomienia systemu konsultantów ds. norm zharmonizowanych  w grudniu 
2021  r. liczba zaległych nieocenionych  i nieprzetworzonych europejskich norm 
zharmonizowanych, przekazanych przez europejskie organizacje normalizacyjne do 
opublikowania ich  w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej , została zmniejszona do 
zaledwie dwóch norm  z 2018 r. i pięciu z 2019 r., które obecnie oczekują na decyzję Komisji.  
Do dnia 9 grudnia 2021  r. wykonawca Komisji zarządzający konsultantami ds. norm 
zharmonizowanych otrzymał od europejskich organizacji normalizacyjnych 3312 wniosków  
o ocenę projektów europejskich norm zharmonizowanych  w ramach 21 aktów prawnych UE,  
z czego 2944 wnioski zostały przetworzone,  a 368 wniosków było niekwalifikowalnych30. We 
wszystkich sektorach jedynie 27,58  % ocen norm zharmonizowanych było pozytywnych31, 
głównie ze względu na niedostosowanie pozostałych do prawa Unii, co wskazuje, że należy 
dołożyć większych starań  w procesie opracowywania norm – np. w ramach komitetów 
technicznych – tak aby prace były lepiej dostosowane do wymogów politycznych  i prawnych.  
2.7.2 Przygotowywanie  i publikowanie europejskich norm zharmonizowanych  
W 2016  r. i 2017 r. zainteresowane strony poruszały kwestię publikowania niektórych 
europejskich norm  zharmonizowanych  z opóźnieniem . W związku  z tym Komisja monitoruje 
                                                           
29 https://ec.europa.eu/growth/content/technical -assistance -area-harmonised -standards_en   
30 Na przykład ze względu na to, że nie dotyczyły europejskich norm zh armonizowanych, lub  z powodu 
nadmiarowych wniosków.  
31 Uwaga: jedna norma jest oceniana od  2 do 4 razy  i każdorazowo jest liczona osobno na potrzeby tej statystyki. 
Podana liczba nie jest zatem wskaźnikiem negatywnych ocen, które pojawiają się na późnym eta pie.  
 
9 
 poszczególne etapy procesu od  2018  r., a związane  z tym wyniki są przedstawione  
w niniejszym sprawozdaniu również  w odniesieniu do  2020  r.  
W latach 2018 –2020 Komisja otrzymała 1247 europe jskich norm zharmonizowanych  na 
potrzeby przepisów UE. Spośród nich 238 stanowiły ponowne przedłożenia dotyczące 
istniejących europejskich norm zharmonizowanych na podstawie nowych przepisów . 
W związku  z tym liczba nowo przedłożonych norm wyniosła 1009 , w tym 76 sprostowań  
i 267 zmian.  
W poniższej analizie  w niniejszym sprawozdaniu skoncentrowano się na nowych 
zgłoszeniach, które zostały podzielone według lat  i europejskich organizacji 
normalizacyjnych  w następujący sposób:  
Dostarczone europejskie 
normy  zharmonizowane  2018  2019  2020  Ogółem  
CEN  231  216 129 576  
CENELEC  134  161 104 399  
ETSI  8 11 15 34 
Ogółem  373  388 248 1009  
 
Do dnia 9 grudnia 2021  r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  opublikowano 
odniesienia do  576 europejskich norm zharmonizowanych, 17 norm przechodzi proces 
publikacji odniesień, 371 nie zostało zaakceptowanych,  a 45 oczekuje na decyzję.   
Z wewnętrznych baz danych Komisji, które są połączone  z narzędziami informatycznymi 
europejskich organizacji no rmalizacyjnych, wynika, że mediana czasu między przyjęciem 
europejskiej normy zharmonizowanej przez CEN, CENELEC lub ETSI  a formalnym 
dostarczeniem jej do Komisji  w celu opublikowania  w Dzienniku Urzędowym Unii 
Europejskiej  wynosi 100 dni. Oznacza to, że p rzedłożenie Komisji normy po jej publicznym 
udostępnieniu (tj. udostępnieniu do zakupu) może zająć europejskim organizacjom 
normalizacyjnym ponad trzy miesiące, dopiero po upływie których Komisja będzie mogła 
rozpocząć ocenę  i przetwarzanie europejskiej no rmy zharmonizowanej  w celu opublikowania 
odniesienia do niej  w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej32. Średni czas (podany  
w nawiasach  w tabeli poniżej) jest znacznie dłuższy ze względu na kilka skrajnych 
przypadków33.  
Mediana (i średnia) czasu (w dniach) 
między przyjęciem normy przez 
europejskie organizacje 
normalizacyjne  a dostarczeniem jej 2018  2019  2020  Ogółem  
                                                           
32 Komisja nie może rozpocząć własnego wewnętrznego przetwarzania europejskich norm zharmonizowanych, 
dopóki nie zostaną one formalnie dostarczone jej przez europejskie organizacje normalizacyjne.  
33 Duża rozbieżność  w przypadku CENELEC wynika  z łącznego przedłożenia niektórych starych norm  
i związanych  z nimi niedawnych zmian. Ponieważ część  z tych starych norm pochodzi  z lat 90. XX w.,  
w średnim ujęciu uwzględniono opóźnienia  w ich przedkładaniu,  a zatem wyniki są zniekształcone . 
W szczególności wi ększość norm prowadzących do tych znacznych opóźnień można wyodrębnić  w ramach 
wniosków Komisji  o normalizację związanych  z przepisami dotyczącymi ekoprojektu.  
 
10 
 Komisji  
CEN  75 (115)  105 (199)  70 (91)  83 (141)  
CENELEC  218 (424)  189 (1374)  82 (481)  186 (822)  
ETSI  29 (27)  49 (58)  20 (29)  28 (38)  
Ogółem  109 (224)  117 (683)  75 (251)  100 (407)  
 
Jeżeli chodzi  o przetwarzanie europejskich norm zharmonizowanych przez samą Komisję, 
mediana (średnia) czasu od dostarczenia normy Komisji przez europejskie organizacje 
normalizacyjne do jej opublikowania  w Dziennik u Urzędowym Unii Europejskiej34 
systematycznie się zmniejsza, jak pokazano  w poniższej tabeli. Dłuższy czas przetwarzania 
potrzebny Komisji  w 2019 r. wynikał ze zmiany metody publikacji (z serii C na serię L 
Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej ), która wymagała przejściowego okresu 
dostosowania. Od tego czasu Komisja znacznie skróciła czas trwania swoich procesów. W 
2020  r. i 2021 r. Komisja odnotowała lepsze wyniki niż  w 2018 r. (kiedy publikowanie 
europejskich norm zharmonizowanych  w Dzienniku Urzędowy m Unii Europejskiej  odbywało 
się jeszcze  w ramach procedur publikacji  w serii C Dziennika Urzędowego ).  
 2018  2019  2020  2021  
Mediana (i średnia) czasu (w dniach) 
między dostarczeniem normy do 
Komisji  a jej opublikowaniem  
w Dzienniku Urzędowym UE  238 (298)  292 (322)  228 (231)  108 (121)  
 
2.8 Formalne zastrzeżenia (art.  11) 
W latach 2015 –2019 zgłoszono łącznie 20 formalnych zastrzeżeń do konkretnych 
europejskich norm zharmonizowanych zgodnie  z przepisami określonymi  w art. 11 
rozporządzenia. Trzy kolejne zgłoszono  w 2020 r.35 Średni czas rozpatrywania formalnego 
zastrzeżenia (rozumiany jako czas między jego zgłoszeniem  a rozstrzygnięciem) wynosi 1 
084 dni, tj.  3 lata.  
2.9 Powiadamianie organizacji zainteresowanych stron (art.  12) 
Komisja stworzyła specjalną stronę internetową36 na potrzeby powiadomień,  o których mowa  
w art. 12.  
2.10 Specyfikacje TIK (art.  13 i 14) 
Wiele  z najbardziej powszechnych specyfikacji technicznych TIK zostało opracowanych  
w ostatnim czasie przez prywatne fora  i konsorcja . W art. 13 rozporządzenia przewidziano 
możliwość identyfikacji przez Komisję specyfikacji technicznych TIK, które kwalifikują się 
                                                           
34 Obejmuje to całkowity czas potrzebny Komisji na pierwszą ocenę europejskich norm zharmonizowan ych 
przekazanych przez europejskie organizacje normalizacyjne,  a następnie przeprowadzenie wewnętrznej 
procedury prowadzącej do opublikowania europejskich norm zharmonizowany  w Dzienniku Urzędowym.  
35 https://ec.europa.eu/growth/single -market/european -standards/notification -system_en#objections   
36 https://ec.europa.eu/growth/single -market/european -standards/notification -system_en  
 
11 
 do celów dokonywania odniesień  w zamówieniach publicznych. Umożliwia to większą 
konkurencję  w tej dziedzinie  i obniża ryzyko polegające n a zdominowaniu przez systemy 
zastrzeżone. Odpowiedni wykaz został opublikowany na stronie internetowej Komisji37.  
Ponadto istnienie wspólnych norm ICT zapewnia interoperacyjność. Nabiera to coraz 
większego znaczenia, ponieważ coraz więcej urządzeń jest ze sobą łączonych . 
W komunikacie  w sprawie priorytetów  w normalizacji ICT  z 2016 r.38 Komisja 
zaproponowała skupienie zasobów przeznaczonych na opracowywanie norm  i społeczności 
zajmujących się opracowywaniem norm na pięciu obszarach priorytetowych. Znaczenie norm 
ICT zostało ponownie podkreślone  w strategii przemysłowej  z 2020 r.39 
Ustanowiono europejską wielostronną platformą ds. normalizacji ICT40, której celem jest 
doradzanie Komisji  w sprawach związanych  z realizacją polityki normalizacji ICT,  w tym 
w zakresie ustalania priorytetów  i identyfikacji specyfikacji. Określono ponad 150 działań, 
które pogrupowano na obszary tematyczne.  
3 Finansowanie systemu normalizacji europejskiej (art.  15, 16  i 17) 
Finansowanie przez UE działalności europejskich organizacji normalizacyjnych  i organizacji,  
o których mowa  w załączniku III, określono  w art. 15, 16  i 17 rozporządzenia.  
W latach 2015 –2019 dotacje na działalność normalizacyjną ze środków UE wyniosły łącznie 
około 105,3 mln EUR (85 mln EUR przyznano europejskim orga nizacjom normalizacyjnym,  
a 20 mln EUR organizacjom,  o których mowa  w załączniku III). UE i EFTA współfinansują 
część kosztów  i zadań tych organizacji. Dotacje przekazywane są  w formie dotacji na 
działalność  i dotacji na działania. Dotacje na działalność s tanowią wkład na potrzeby 
realizacji rocznych programów prac,  w których określa się działania planowane na każdy rok 
zgodnie  z celami Komisji  w zakresie normalizacji. Dotacje na działalność na lata 2015 –2019 
obejmowały szeroki zakres codziennych zadań . W ramach dotacji na działania finansowano 
konkretne działania na rzecz przepisów  i polityki UE. W 2019  r. dotacje na działania 
stanowiły 66  % finansowania UE dla europejskich organizacji normalizacyjnych  i organizacji,  
o których mowa  w załączniku III. Komisja  monitoruje realizację finansowanych działań za 
pośrednictwem sprawozdań składanych przez europejskie organizacje normalizacyjne.  
Wśród europejskich organizacji normalizacyjnych głównym beneficjentem był CEN, który 
otrzymał około 71  % całkowitego finansowania przyznanego europejskim organizacjom 
normalizacyjnym  w latach 2015 –2019; następne  w kolejności są ETSI (22  %) i CENELEC 
(7 %). W  okresie sprawozdawczym ogólny udział całkowitego finansowania unijnego 
przeznaczonego na dotacje na działalność  i dotacje na działania dla europejskich organizacji 
normalizacyjnych pozostał zasadniczo na niezmienionym poziomie.  
                                                           
37 https://ec.europa.eu/growth/single -market/european -standards/ict -standardisation/ict -technical -
specifications_en  
38 https://eur -lex.europa.eu/legal -content/ PL/TXT/?uri=CELEX:52016DC0176  
39 https://ec.europa.eu/growth/industry/policy_en - industrial -strategy -2020  
40 https://ec.europa.eu/transparency/expert -groups -register/screen/expert -
groups/consult?do=groupDetail.groupDetail&groupID=2758   
 
12 
 Wsparcie finansowe dla organizacji,  o których mowa  w załączniku III, ma na celu 
zwiększenie poziomu inkluzywności  w odniesieniu do ich odpowie dnich grup interesu  
w opracowywaniu norm;  w tym zakresie zaobserwowano ogólną tendencję wzrostową  
w ciągu ostatnich 5 lat . W  latach 2015 –2019 największy udział  w całkowitej kwocie 
finansowania UE przeznaczonej dla organizacji,  o których mowa  w załączniku I II, przypadł 
organizacjom SBS i ANEC (odpowiednio 42,5  % i 34,5 %). ECOS otrzymała 15,7  % 
całkowitej kwoty finansowania, a ETUC – 7,3 %. 
Jeżeli chodzi  o uproszczenie finansowania systemu normalizacji europejskiej  i zmniejszenie 
obciążenia administracyjnego , w 2015 r. Komisja wprowadziła mechanizm płatności 
ryczałtowych  w odniesieniu do finansowania niektórych kosztów  w ramach umów  
o udzielenie dotacji, takich jak koszty wymaganych osobodni lub poniesione koszty podróży. 
Mechanizm ten pomógł zmniejszyć obcią żenie administracyjne związane  z koniecznością 
uzasadniania  i rejestrowania każdego indywidualnego przypadku związanego  z takimi 
kosztami. Analiza wykazała jednak, że beneficjenci nadal mieli wątpliwości co do 
dokumentacji wymaganej  w przypadku ewentualnyc h audytów.  
Jeśli chodzi  o wym ogi dotyczące sprawozdawczości, zainteresowane strony postrzegają 
niektóre  z tych działań sprawozdawczych jako uciążliwe. Najwięcej czasu zajmują zadania 
polegające na sporządzaniu planów działania  i sprawozdań na temat dotacji na działalność, 
przy czym od  2015  r. nastąpił niewielki wzrost wymaganych osobodni. Chociaż dane 
przekazane przez europejskie organizacje normalizacyjne wskazują na wzrost średniego czasu 
potrzebnego na przygotowanie wniosków  o udzielenie dotacji n a działania, to wskazują 
jednak również na spadek średniego czasu niezbędnego do sporządzenia sprawozdania na 
temat tego rodzaju dotacji.  
4 Wnioski  
Niniejsze drugie sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego  i Rady z wykonania 
rozporządzenia (UE) nr  1025/2012  wskazuje, że pod pewnymi względami  w systemie 
normalizacji europejskiej nastąpiła poprawa – np. w odniesieniu do nowych narzędzi 
informatycznych – ale w różnych obszarach istnieje możliwość wprowadzenia usprawnień. 
Dotyczy to  w szczególności aspektów inkl uzywności, roli krajowych jednostek 
normalizacyjnych  w systemie normalizacji europejskiej oraz czasu dostarczania europejskich 
norm zharmonizowanych do Komisji, jak przedstawiono powyżej.  
Jeżeli chodzi  o czas przetwarzania norm  i dokumentów normalizacyjnyc h, zarówno 
europejskie organizacje normalizacyjne, jak  i Kom isja muszą nadal dokładać starań, aby 
zwiększyć skuteczność, mimo działań podjętych ostatnio przez Komisję na rzecz znacznego 
skrócenia potrzebnego jej czasu na przyjęcie europejskich norm zharmon izowanych  w celu 
ich publikacji.