KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 30.6.2021 COM(2021) 343 final SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY Prognoza długoterminowa przyszłych wpływów do budżetu UE i wypływów z tego budżetu (2021-2027)



Spis treści 1. Wprowadzenie 2. Prognoza wypływów z budżetu UE na lata 2021–2027 2.1. Płatności związane z nowymi zobowiązaniami 2.2. Płatności z tytułu zobowiązań sprzed 2021 r. 2.3. Umorzenia 2.4. Next Generation EU 2.5. Ewolucja poziomu zobowiązań pozostających do spłaty 3. Prognoza wpływów do budżetu UE na lata 2021–2027 4. Wnioski Załącznik I – Założenia dotyczące prognozy 1. Założenia szczegółowe według głównych elementów wydatków 1.1. Fundusze ESI na lata 2014–2020 oraz fundusze polityki spójności na lata 2021–2027 1.2. Rozwój obszarów wiejskich 1.3. Płatności bezpośrednie i działania rynkowe w ramach wspólnej polityki rolnej 1.4. Pozostałe programy i fundusze 1.5. Administracja 1.6. Instrumenty szczególne

2. Założenia dotyczące prognozowania dochodów 2.1. Mające zastosowanie przepisy 2.2. Tradycyjne zasoby własne 2.3. Wkłady krajowe 2.4. Inne dochody Załącznik II – Wyniki prognozy Tabela 1 – Prognoza długoterminowa przyszłych wypływów z budżetu na lata 2021–2027 w odniesieniu do WRF Tabela 2 – Długoterminowa prognoza wypływów w odniesieniu do Next Generation EU Tabela 3 – Zmiana łącznej kwoty zobowiązań pozostających do spłaty w latach 2021–2027 Tabela 4 – Prognoza długoterminowa przyszłych wpływów do budżetu UE na lata 2021–2027 1.Wprowadzenie W niniejszym sprawozdaniu przedstawiono prognozy dotyczące wpływów do budżetu UE i wypływów z tego budżetu w latach 2021–2027. Jest to pierwsze sprawozdanie dotyczące prognozy długoterminowej wydane po przyjęciu wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2021–2027 oraz instrumentu Next Generation EU. Długoterminowy budżet UE (WRF), w połączeniu z Next Generation EU, będzie największym pakietem stymulacyjnym finansowanym kiedykolwiek w Europie, opiewającym łącznie na kwotę 1,8 bln EUR (w cenach z 2018 r.). Next Generation EU, wyjątkowy i tymczasowy instrument, ma na celu pobudzenie procesu wychodzenia z kryzysu gospodarczego, społecznego i zdrowotnego spowodowanego pandemią COVID-19. WRF odzwierciedlają priorytety Unii na lata 2021–2027 i stanowią podstawę transformacji ekologicznej i cyfrowej, dzięki której gospodarka europejska stanie się bardziej sprawiedliwa, odporna i zrównoważona z myślą o przyszłych pokoleniach. Sprawozdanie to sporządzono zgodnie z wymogami określonymi w art. 247 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego . Zgodnie z pkt 8 porozumienia międzyinstytucjonalnego oraz aby umożliwić uzyskanie pełnego wglądu we wpływy dochodów i wypływy wydatków w ramach pułapów nowych WRF przez cały okres ich obowiązywania, prognoza wyjątkowo obejmuje okres siedmiu lat – od 2021 r. do 2027 r. Ponadto w sprawozdaniu uwzględniono – jako nowy element – przewidywane płatności w ramach wszystkich programów korzystających z Next Generation EU. Wydatki te stanowią uzupełnienie wydatków w ramach WRF i będą finansowane wyłącznie z dochodów pochodzących z operacji zaciągania pożyczek na rynkach kapitałowych (stanowiących zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel). Płatności z budżetu UE wynikają z zobowiązań. Prognozy zawarte w niniejszym sprawozdaniu opierają się na zobowiązaniach ujętych w programowaniu finansowym towarzyszącym projektowi budżetu na 2022 r., w tym na dostosowaniach dotyczących poszczególnych programów wynikających z art. 5 rozporządzenia w sprawie WRF, jak również na ponownym wykorzystaniu umorzeń zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia finansowego. W odniesieniu do roku 2021 sprawozdanie odzwierciedla przyjęty budżet UE, w tym budżet korygujący 1/2021 oraz projekty budżetów korygujących 1 i 3/2021; w odniesieniu do roku 2022 odzwierciedla on wniosek Komisji w sprawie projektu budżetu. Jeżeli chodzi o dochody, prognoza opiera się na nowym systemie dochodów określonym w decyzji w sprawie zasobów własnych przyjętej w grudniu 2020 r., która weszła w życie dnia 1 czerwca 2021 r. z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2021 r. Prognozy dochodów uwzględniają również Umowę o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej („umowa o wystąpieniu”). 2.Prognoza wypływów z budżetu UE na lata 2021–2027 Oczekuje się, że płatności w okresie obowiązywania WRF wyniosą 1 199,7 mld EUR, z czego 1 190,6 mld EUR w ramach pułapu płatności WRF. W prognozie uwzględniono szacunki dotyczące przyszłych dostosowań dotyczących poszczególnych programów wynikających z art. 5 rozporządzenia w sprawie WRF oraz szacunki dotyczące ponownego wykorzystania umorzeń zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia finansowego, które zostaną przydzielone w latach 2023–2027. Dostosowania dotyczące poszczególnych programów spowodują również automatyczne dostosowanie w górę pułapów WRF dla zobowiązań i płatności w latach 2023–2027 (oprócz dostosowania już wprowadzonego dla 2022 r.) o szacunkową kwotę 11 mld EUR. Dokładny poziom byłby ustalany corocznie, w zależności od dochodów z grzywien za naruszenie zasad konkurencji w poprzednim roku.

Prognozowane płatności we WRF nie są równomiernie rozłożone w poszczególnych latach. Zależą one od przewidywanego rozwoju sytuacji w zakresie: 1) stopniowego wprowadzania płatności z tytułu nowych programów wydatków (76 % płatności ogółem) oraz 2) płatności z tytułu zobowiązań pozostających do spłaty za okres 2014–2020 i okres wcześniejszy (24 % płatności). Szacowana średnia roczna wartość wypływów wynosi 171 mld EUR. W pierwszych pięciu latach prognozowane poziomy są niższe od średniej, a w ostatnich dwóch latach wyższe od średniej. Różnica między szczytowym rokiem w odniesieniu do płatności (2027) a przewidywanymi latami najniższych płatności (2023–2024) wynosi około 29 mld EUR. Niższy poziom płatności szacowany dla środkowych lat WRF wynika z wypłaty większości płatności końcowych z poprzednich ram finansowych oraz z tego, że nowe programy wydatków faktycznie osiągają odpowiednie tempo w drugiej połowie WRF – zgodnie ze schematem zaobserwowanym w poprzednich WRF. W połączeniu z inicjatywą Next Generation EU (poza pułapami WRF) oczekuje się jednak, że płatności będą w znacznym stopniu skoncentrowane w latach 2021–2024 (średnio 247 mld EUR rocznie) dzięki dodatkowym wydatkom mającym na celu wsparcie ożywienia gospodarczego w Europie i zdolności państw członkowskich do zachowania odporności. Z tej perspektywy rok 2027 byłby w rzeczywistości rokiem o najniższych wypływach w przedmiotowym okresie, ponieważ płatności w ramach Next Generation EU będą musiały zostać zakończone do końca 2026 r. Prognozowane płatności na wydatki we WRF pozostawiają margines poniżej pułapu płatności WRF w wysokości 6,2 mld EUR w tym okresie. Uwzględniając wpływ przyszłych dostosowań dotyczących poszczególnych programów na pułapy, ogólny margines może wynieść 17,2 mld EUR. Tego rodzaju większy margines w porównaniu z założeniami sprzed przyjęcia WRF wynika głównie z dwóch czynników: 1) koniecznego skupienia się na wdrażaniu tymczasowych unijnych środków na cele odbudowy i na wypadek sytuacji nadzwyczajnych w ramach Next Generation EU oraz 2) bardziej konserwatywnych prognoz dotyczących nowych programów w związku z późnym przyjęciem WRF na lata 2021–2027 i niektórych przepisów dotyczących programów, w szczególności w zakresie polityki spójności. W ujęciu rocznym potrzeby w zakresie płatności kształtują się znacznie poniżej pułapów płatności do 2025 r. włącznie o szacowany łączny margines w wysokości 19,2 mld EUR, natomiast potrzeby w latach 2026 i 2027 przewyższają je o 13 mld EUR. Jest to logiczną konsekwencją ustalenia pułapu płatności na stabilnym poziomie w ujęciu realnym, podczas gdy oczekuje się, że wdrożenie będzie przebiegać zgodnie z cykliczną ścieżką poprzednich WRF. Zgodnie z mechanizmem automatycznego dostosowania, o którym mowa w art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie WRF, kwoty niewydane w danym roku spowodują zwiększenie pułapów na kolejne lata. W związku z tym przewidywane marginesy do 2025 r. zostaną przekształcone w podwyższone pułapy w latach 2026 i 2027 (w granicach określonych w art. 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie WRF). Biorąc pod uwagę to dostosowanie pułapów oraz dostosowania dotyczące poszczególnych programów przewidziane w art. 5 rozporządzenia w sprawie WRF, obecna prognoza płatności na ostatnie dwa lata WRF jest zgodna z pułapem płatności WRF. 2.1. Płatności związane z nowymi zobowiązaniami Tegoroczna prognoza zawiera zaktualizowane szacunki dotyczące całkowitych potrzeb w zakresie płatności w odniesieniu do zobowiązań w ramach nowych WRF, z uwzględnieniem faktycznego rozpoczęcia wdrażania nowych programów, bez uszczerbku dla wyniku odpowiednich trwających procedur programowania. W porównaniu z oczekiwaniami sformułowanymi podczas negocjacji pakietu WRF zaktualizowane szacunki są niższe o około 3,3 mld EUR (mniej niż 0,3 % pułapu płatności). Pandemia COVID-19 postawiła przed naszymi gospodarkami ogromne wyzwania, które spowodowały wdrożenie zdecydowanych środków z zakresu polityki i nadały nowy impet procesowi negocjacji nowych WRF i programów wydatków. W przypadku polityki spójności, polityki morskiej i Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji skumulowane opóźnienia w przyjmowaniu WRF, rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów i odpowiednich przepisów sektorowych będą jednak miały wpływ na przyjęcie programów krajowych na lata 2021–2027. Pomimo uproszczeń wprowadzonych w nowych ramach legislacyjnych w celu ułatwienia przyjmowania programów krajowych i pomimo wczesnego zaangażowania Komisji we współpracę z organami krajowymi obecnie wydaje się, że konieczne będzie znaczne przeprogramowanie zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie WRF, tak jak miało to miejsce w okresie programowania 2014–2020. Z najnowszej oceny Komisji, opartej na toczących się nieformalnych dyskusjach z państwami członkowskimi, wynika, że około 50 % programów krajowych ma zostać przyjętych w 2021 r., natomiast pozostałe programy zostaną przyjęte w 2022 r. W przypadku Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji oczekuje się, że większość programów zostanie przyjęta w 2022 r. W związku z przeprogramowaniem zobowiązań transze rocznych płatności zaliczkowych obejmujące lata 2021 i 2022 staną się wymagalne w 2022 r. Niniejsza prognoza opiera się zatem na statystykach dotyczących wniosków o płatność w okresie programowania 2014–2020, które stanowią najbardziej aktualny historyczny punkt odniesienia. Podejście to może ulec zmianie po rozpoczęciu faktycznego wdrażania nowego okresu i po pełnym uwzględnieniu skutków uproszczeń wprowadzonych w nowych ramach legislacyjnych. Skorygowano w dół również szacunki dotyczące płatności w ramach wspólnej polityki rolnej (WPR). W rozporządzeniu przejściowym w sprawie WPR przedłużono obowiązywanie większości przepisów WPR obowiązujących w latach 2014–2020 na okres przejściowy w latach 2021–2022, co zapewni ciągłe wsparcie dla rolnictwa w kluczowej fazie odbudowy po pandemii COVID-19. Oznacza to jednak również, że wdrożenie zreformowanej WPR rozpocznie się dopiero w 2023 r. W związku z tym zakłada się, że programy rozwoju obszarów wiejskich osiągną odpowiednie tempo realizacji w późniejszym okresie WRF, co spowoduje koncentrację większej liczby płatności na etapie końcowym po 2027 r. Na tempo wdrażania zarówno polityki spójności, jak i WPR może mieć również wpływ dodatkowa dostępność finansowania w ramach Next Generation EU. W przypadku większości programów UE zarządzanych centralnie przez Komisję rok 2022 będzie pierwszym pełnym rokiem funkcjonowania. Po wolniejszym początku spowodowanym procesem negocjacji oczekuje się, że wdrażanie tych programów stopniowo osiągnie odpowiednie tempo. 2.2.Płatności z tytułu zobowiązań sprzed 2021 r. Zaktualizowano prognozę Komisji dotyczącą płatności z tytułu zobowiązań sprzed 2021 r. [zobowiązania pozostające do spłaty– RAL (reste à liquider)] w celu uwzględnienia wydatków z uchwalonego budżetu na 2021 r. oraz wniosku dotyczącego projektu budżetu na 2022 r.

W porównaniu z zeszłoroczną prognozą ogólne szacowane płatności pozostają na stosunkowo niezmienionym poziomie. Rozkład na poszczególne lata uległ jednak zmianie, w szczególności w odniesieniu do programów polityki spójności na lata 2014–2020, których wdrażanie osiągnęło obecnie odpowiednie tempo. W latach 2021–2023, zgodnie ze zmianą rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 , roczne płatności zaliczkowe będą wynosić 2 %. Prognozy dotyczące płatności opierają się na najnowszych prognozach państw członkowskich (styczeń 2021 r.), dotychczasowych doświadczeniach i dostępnych informacjach dotyczących praktycznego wdrażania. Ostatni rok obrachunkowy w przypadku tych funduszy kończy się dnia 30 czerwca 2024 r. Od 2025 r. nie przewiduje się żadnych dalszych wniosków o płatność. Dlatego też większość płatności, które wcześniej prognozowano na lata 2025 i 2026, obecnie jest spodziewana w latach 2022 i 2023. W przypadku programów rozwoju obszarów wiejskich podział płatności rocznych jest aktualizowany na podstawie planowanych wydatków w projekcie budżetu na rok 2022. Płatności z tytułu zobowiązań pozostających do spłaty w przypadku pozostałych programów (w szczególności tych wdrażanych centralnie przez Komisję w ramach zarządzania bezpośredniego) nadal ustala się na podstawie doświadczeń zgromadzonych w okresie 2014–2020 oraz z uwzględnieniem najnowszych informacji na temat projektów. 2.3. Umorzenia Ogólną kwotę umorzeń na lata 2021–2027 – związaną z zobowiązaniami zaciągniętymi przed 2021 r. – prognozuje się na 8,4 mld EUR, co jest zgodne z prognozą wydaną w ubiegłym roku. Poziomy umorzeń są różne w poszczególnych działach WRF, ponieważ w prognozie uwzględnia się dokonane już operacje umorzenia oraz tego rodzaju operacje zidentyfikowane w trakcie przygotowywania projektu budżetu na 2022 r. W odniesieniu do europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (EFSI) na lata 2014–2020 zakłada się, że wskaźniki umorzeń odnotowane przy zamykaniu programów na lata 2007–2013 zostaną powielone. Umorzeń tych można oczekiwać około 2024–2026 r., po dokonaniu ostatnich płatności w ramach programów krajowych na lata 2014–2020. W przypadku Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich może wystąpić dwuletnie opóźnienie ze względu na przedłużony okres przejściowy dotyczący przepisów na lata 2014–2020. W przypadku programów zarządzanych centralnie przez Komisję prognoza umorzeń opiera się na najbardziej aktualnych informacjach na szczeblu projektów. Umorzenia są prognozowane dla całego okresu objętego sprawozdaniem. Dokładny rok umorzenia zależałby od procesu zamykania poszczególnych projektów i działań i nie można go precyzyjnie przewidzieć. Jeżeli chodzi o zobowiązania w nowym okresie, biorąc pod uwagę, że rok 2022 będzie pierwszym rokiem pełnego wdrożenia większości programów, wszelkie założenia dotyczące związanych z nimi potencjalnych umorzeń byłyby na tym etapie przedwczesne. 2.4. Next Generation EU Bezzwrotna część Next Generation EU stanowi zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel. W niniejszym sprawozdaniu przedstawiono oczekiwane wypłaty w ramach Next Generation EU w podziale na programy korzystające z pomocy (zob. tabela 2). Szacunki te opierają się na rocznych ratach zobowiązań przewidzianych w programowaniu finansowym towarzyszącym projektowi budżetu na rok 2022. Wydatki w ramach Next Generation EU zostaną wykorzystane do skoncentrowania dodatkowego wsparcia finansowego w pierwszych latach okresu 2021–2027, co pozwoli na ukierunkowanie priorytetów reform i wzmocnienie programów, które mają kluczowe znaczenie dla ożywienia gospodarczego w Europie. Koncentracja wydatków na wstępie znajduje odzwierciedlenie w skoncentrowaniu zobowiązań w latach 2021–2023, a także w oczekiwanym podziale płatności, zgodnie z którym 58 % wypłat przypada na pierwsze trzy lata WRF. Centralnym elementem Next Generation EU jest Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności (RRF), który odpowiada za 80 % bezzwrotnych środków. Wypływy środków w ramach Next Generation EU są zatem w dużej mierze uzależnione od tempa wypłat w ramach RRF. Wnioski o płatność w ramach RRF będą składane do dwóch razy w roku na państwo członkowskie po osiągnięciu celów pośrednich i końcowych ustanowionych w decyzjach wykonawczych Rady przyjętych zgodnie z rozporządzeniem w sprawie RRF. Ponadto do 13 % całkowitego wsparcia może zostać wypłacone z góry w ramach płatności zaliczkowych. Obecnie trwa proces przedkładania planów państw członkowskich i oceny tych planów przez Komisję. Do daty granicznej prognozy (27 maja 2021 r.) 19 państw członkowskich przedłożyło plan odbudowy i zwiększania odporności, a pozostałe 8 planów było w trakcie przygotowywania przez organy krajowe. Prognoza przedstawiona w tabeli 2 opiera się na pierwszej analizie dostępnych planów i innych informacji uzupełniających uzyskanych w trakcie dialogu między organami krajowymi a Komisją. Ponieważ proces składania i oceny planów krajowych jest nadal w toku, prognoza płatności może zostać skorygowana w przyszłości. Planowane profile wypłat będą zależeć od warunków określonych w decyzjach wykonawczych Rady. REACT-EU stanowi drugą co do wielkości część Next Generation EU, odpowiadającą za 12 % bezzwrotnego wsparcia. Inicjatywa ta stanowi pomost między okresami programowania polityki spójności 2014–2020 i 2021–2027: zapewnia przydzielanie dodatkowych środków w latach 2021 i 2022 za pośrednictwem niektórych istniejących funduszy polityki spójności – Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym (FEAD) – a także Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych. Wszystkie modyfikacje programu w związku z przydziałem środków w ramach REACT-EU na 2021 r. zostaną zakończone, a 11 % płatności zaliczkowych zostanie wypłacone przed końcem 2021 r. Płatności okresowe i końcowe są skoncentrowane w latach 2022–2024 zgodnie z celami REACT-EU dotyczącymi przyspieszenia wdrożenia przez wykorzystanie istniejących programów i zapewnienie pełnej elastyczności zasad wdrażania. Ostateczne płatności końcowe zostaną dokonane do końca 2025 r. Pozostałych pięć programów wspieranych w ramach Next Generation EU odpowiada za pozostałe 8 % bezzwrotnego przydziału środków. W prognozie płatności uwzględniono doświadczenia z poprzednich programów, biorąc pod uwagę krótszy cykl zobowiązań i ukierunkowanie na natychmiastowe potrzeby w zakresie odbudowy. W przypadku InvestEU prognoza odzwierciedla przewidywany harmonogram tworzenia rezerw na potrzeby gwarancji budżetowej. Opóźnienia w przyjęciu WRF, rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów i przepisów sektorowych będą miały wpływ na całkowicie nowy Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji. Przyjęcie większości programów państw członkowskich i płatności zaliczkowe spodziewane są w 2022 r., przy czym niemal wszystkie wypłaty mają być rozłożone na lata 2023–2026. Prognoza ta odzwierciedla fakt, że wszystkie zasoby Next Generation EU muszą zostać udostępnione do końca 2023 r., w związku z czym nie przewiduje się żadnych umorzeń. Jeżeli chodzi o finansowanie potrzeb w zakresie płatności w odniesieniu do programów Next Generation EU, wejście w życie nowej decyzji w sprawie zasobów własnych w dniu 1 czerwca 2021 r. umożliwia Komisji szybkie rozpoczęcie operacji zaciągania pożyczek w celu pozyskania niezbędnych środków. 2.5. Ewolucja poziomu zobowiązań pozostających do spłaty Nagromadzenie zobowiązań pozostających do spłaty (RAL – reste à liquider) jest naturalnym skutkiem wykonania budżetu UE ze środkami zróżnicowanymi i nominalnie rosnącej wielkości budżetu UE na przestrzeni czasu. Na początku obowiązywania WRF na lata 2021–2027 zobowiązania pozostające do spłaty wynosiły 303 mld EUR. Do końca 2027 r. większość zobowiązań sprzed 2021 r. zostałaby spłacona (97 %) lub umorzona (3 %), a w późniejszym okresie spłacane byłyby marginalne kwoty. Równocześnie rozpocznie się wykonywanie nowych zobowiązań w ramach programów na lata 2021–2027. W ciągu siedmiu lat obowiązywania WRF 74 % tych zobowiązań zostanie wykonanych w formie płatności. W związku z tym na koniec 2027 r. kwota zobowiązań pozostających do spłaty wynosiłaby 316,9 mld EUR, co stanowi nominalny wzrost o 4,8 % w okresie siedmiu lat. Z porównania zmian zobowiązań pozostających do spłaty w cenach stałych wynika jednak, że zobowiązania te zmniejszyłyby się o 7,0 % między poziomem na początku 2021 r. a prognozą na koniec 2027 r. Zmiana w stosunku do ubiegłorocznej prognozy zakładającej nominalny spadek o 5 % na koniec 2025 r. wynika z parametrów zawartych w ostatecznym porozumieniu w sprawie WRF na lata 2021–2027. Polityka spójności ma szczególne znaczenie: porozumienie w sprawie utrzymania zasady umarzania zobowiązań n+3 w połączeniu z późnym zakończeniem procesu legislacyjnego oznacza, że struktura wydatków będzie podobna do tej z okresu 2014–2020 (zob. pkt 2.1). W związku z tym ogólne potrzeby w zakresie płatności pozostałyby poniżej poziomów zobowiązań, co doprowadziłoby do wzrostu zobowiązań pozostających do spłaty.

Roczna ewolucja wielkości zobowiązań pozostających do spłaty jest nierównomierna i kwota ta rośnie w zależności od stosunku rocznych płatności do rocznych zobowiązań. W okresie 2021–2027 historyczna wartość szczytowa zobowiązań pozostających do spłaty przypadałaby na koniec 2023 r., kiedy to kwota ta może przekroczyć poziom 475 mld EUR. Jest to efekt przejściowy wynikający z wdrożenia Next Generation EU, który zostanie całkowicie zneutralizowany do końca 2026 r., kiedy to płatności z tytułu zobowiązań Next Generation EU będą musiały zostać zakończone. 3.Prognoza wpływów do budżetu UE na lata 2021–2027 Budżet UE jest finansowany z zasobów własnych i innych dochodów. Ponadto, wraz z wejściem w życie nowej decyzji w sprawie zasobów własnych, Unia jest uprawniona do zaciągania pożyczek w celu finansowania Next Generation EU. Komisja uruchomi środki w drodze operacji na międzynarodowych rynkach kapitałowych w zależności od potrzeb finansowych programów wydatków w ramach Next Generation EU (zob. pkt 2.4) na podstawie strategii finansowania przedstawionej w kwietniu 2021 r. W obecnej prognozie skoncentrowano się na dochodach niezbędnych do sfinansowania wydatków budżetowych we WRF. Całkowita kwota zasobów własnych niezbędna do sfinansowania budżetu jest uwarunkowana łączną kwotą wydatków pomniejszoną o inne dochody. W związku z tym prognoza dochodów budżetu UE na lata 2021–2027 opiera się na zasadzie, zgodnie z którą wydatki muszą odpowiadać dochodom, a zatem całkowita wartość dochodów jest równa całkowitej wartości wydatków. Zgodnie z umową o wystąpieniu (część V) od 2021 r. Zjednoczone Królestwo wnosi wkład do budżetu UE w odniesieniu do zobowiązań pozostających do spłaty z poprzednich ram finansowych (tj. zobowiązań pozostających do spłaty na koniec 2020 r.), a także do świadczeń emerytalnych i innych zobowiązań określonych w porozumieniu finansowym. Wkład Zjednoczonego Królestwa stanowi „inne dochody” budżetu UE i nie jest częścią zasobów własnych Unii. Będzie on stopniowo wycofywany w miarę regulowania zobowiązań pozostających do spłaty. Zakłada się, że inne różne elementy, które nie stanowią części zasobów własnych Unii, pozostaną nominalnie niezmienne na poziomie projektu budżetu na rok 2022. Pozostałe środki finansowe – wkłady krajowe i cła – stanowią zdecydowaną większość dochodów niezbędnych do zrównoważenia wydatków budżetowych. Prognozy uwzględniają nowe zasoby własne oparte na odpadach opakowaniowych z tworzyw sztucznych oraz udoskonalone zasoby własne oparte na podatku od wartości dodanej, a także zwiększony wskaźnik zatrzymania należności celnych przez państwa członkowskie na pokrycie kosztów poboru. Nie uwzględniają one przyszłych wniosków w sprawie nowych zasobów własnych, które Komisja zobowiązała się przedstawić zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym. Przewiduje się, że w ujęciu średnim w latach 2021–2027 wkłady krajowe wyniosą 144,9 mld EUR rocznie lub 0,91 % dochodu narodowego brutto UE. Cykl wydatkowania i stopniowe wycofywanie wkładu Zjednoczonego Królestwa wpływają głównie na kształtowanie się wkładów krajowych w okresie objętym prognozą. Nieco malejące wydatki wynikające ze stopniowego kończenia poprzednich programów (w które wkład wnosi również Zjednoczone Królestwo) prowadzą do zmniejszenia wkładów krajowych w latach 2022 i 2023. Począwszy od 2024 r. rosnące wydatki wynikające z nowych programów osiągających odpowiednie tempo realizacji oraz wkład Zjednoczonego Królestwa w stopniowe regulowanie zobowiązań pozostających do spłaty sprawią, że wkłady krajowe będą stale rosły do 2027 r. W danym roku łączna kwota zasobów własnych zgromadzonych przez Unię nie może przekroczyć pułapu zasobów własnych określonego w decyzji w sprawie zasobów własnych. W nowej decyzji podwyższono ten pułap z 1,20 % do 1,40 % dochodu narodowego brutto państw członkowskich UE, przy dodatkowym tymczasowym podwyższeniu o 0,6 % DNB UE na pokrycie wszystkich zobowiązań Unii z tytułu pożyczek zaciągniętych na rynkach kapitałowych w celu sfinansowania Next Generation EU. Wraz z zakończeniem procesu zatwierdzania decyzja w sprawie zasobów własnych weszła w życie z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2021 r. Ponieważ proces zaciągania pożyczek rozpoczyna się w 2021 r., w budżecie UE przewidziane zostaną płatności odsetek od pożyczonych środków, które to odsetki przeznaczone zostaną na wsparcie bezzwrotne. Zasoby własne niezbędne do sfinansowania tych kosztów są uwzględnione w ramach tymczasowego zwiększenia pułapu zasobów własnych o 0,6 % DNB UE. W latach 2021–2027 na finansowanie kosztów Next Generation EU planuje się przeznaczyć łącznie kwotę 14,9 mld EUR. W poszczególnych latach planowane koszty są skoncentrowane na etapie końcowym, aby odzwierciedlić stopniowe uruchamianie pożyczek oraz aby umożliwić spłatę kwoty głównej w 2027 r. 4.Wnioski Niniejsze sprawozdanie dotyczące prognozy długoterminowej jest pierwszym takim sprawozdaniem po przyjęciu WRF na lata 2021–2027 i zakończeniu procesu negocjacji programów wydatków w nowym okresie. W prognozie przedstawiono kompleksowy obraz oczekiwanych wypływów z budżetu UE w ciągu najbliższych 7 lat, w tym szacunki dotyczące Next Generation EU. W długoterminowych prognozach dotyczących płatności z budżetu UE zauważalne są skutki pandemii COVID-19. Negocjacje w sprawie WRF i Next Generation EU zakończyły się pod koniec 2020 r., a negocjacje w sprawie niektórych przepisów sektorowych zakończyły się z pewnym opóźnieniem. W przypadku wielu programów w nowych WRF rok 2022 będzie pierwszym rokiem pełnego wdrożenia. Obecnie przewiduje się późniejsze wdrożenie polityki spójności – podobnie jak w latach 2014–2020. Prognozy dotyczące płatności (i odpowiadających im wkładów krajowych) są niższe, niż zakładano, gdy pakiet WRF był jeszcze na etapie negocjacji. Opóźnienie rozpoczęcia nowego okresu programowania sprawia, że potrzeby w zakresie płatności we WRF mieszczą się w granicach pułapów płatności. Wydatki w pierwszej połowie okresu objętego WRF będą w głównej mierze związane z priorytetowymi inwestycjami w działania na rzecz odbudowy po pandemii i zwiększania odporności UE. Dzięki temu, że w ramach Next Generation EU wydatki są skoncentrowane na wstępie, najwyższe poziomy wydatków z budżetu przypadną na lata 2021–2024, a następnie będą stopniowo zmniejszane do 2027 r., kiedy to środki będą przekazywane wyłącznie za pośrednictwem WRF. Kluczowe dla potwierdzenia prognozowanego wzorca będą pierwsze wypłaty w ramach Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności w drugiej połowie 2021 r., a także ich wielkość. Na koniec tych WRF poziom zobowiązań pozostających do spłaty wzrośnie nominalnie o 4,8 %, przy czym w latach 2022–2023 osiągnie on tymczasowy szczyt w związku z Next Generation EU – skutek ten zostanie zneutralizowany do końca wdrażania tego narzędzia w 2026 r. Z porównania zmian zobowiązań pozostających do spłaty w cenach stałych wynika jednak, że zobowiązania te faktycznie zmniejszyłyby się o 7,0 % między poziomem na początku 2021 r. a poziomem przewidywanym na koniec 2027 r.

Możliwość przyspieszenia wdrażania WRF w drugiej połowie okresu w porównaniu z prognozą bazową określoną w niniejszym sprawozdaniu oraz odwrócenia tendencji nominalnego wzrostu zobowiązań pozostających do spłaty będzie zależała od skutecznego wykorzystania nowej generacji funduszy podlegających zarządzaniu dzielonemu. Potrzeby w zakresie płatności, w szczególności w zakresie polityki spójności, będą ściśle monitorowane w celu oceny skutków uproszczeń wprowadzonych w nowych ramach legislacyjnych dla przyspieszenia wdrażania. Załącznik I – Założenia dotyczące prognozy 1.Założenia szczegółowe według głównych elementów wydatków 1.1. Fundusze ESI na lata 2014–2020 oraz fundusze polityki spójności na lata 2021–2027 Podobnie jak w przypadku WRF na lata 2014–2020 pierwszy rok nowych WRF jest ukierunkowany na przyjęcie przepisów sektorowych, zakończenie poprzedniego okresu programowania i rozpoczęcie praktycznego wdrażania w nowym okresie. Pod koniec 2020 r. albo na początku 2021 r. osiągnięto porozumienia polityczne w sprawie wszystkich aktów ustawodawczych dotyczących polityki spójności. Zakończenie procesu legislacyjnego dotyczącego rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów i wszystkich powiązanych sektorowych podstaw prawnych ma wpływ na termin przyjęcia programów operacyjnych na lata 2021–2027. Oczekuje się, że około 50 % środków na zobowiązania przydzielonych na politykę spójności w budżecie na 2021 r. zostanie przeprogramowanych na podstawie przepisów art. 7 rozporządzenia w sprawie WRF, w równych proporcjach na lata 2022–2025. W związku z tym niniejsza długoterminowa prognoza dotycząca funduszy polityki spójności na lata 2021–2027 opiera się na doświadczeniach z lat 2014–2020 związanych ze złożonymi wnioskami o płatność okresową, które przedstawiono jako odsetek całkowitej puli środków finansowych, podczas gdy wcześniejsze sprawozdania opierały się na statystykach z okresu 2007–2013. Dla każdego z funduszy wykorzystuje się określone profile płatności. Prognoza dotycząca płatności w odniesieniu do okresu programowania 2014–2020 opiera się w dużej mierze na dotychczasowych doświadczeniach, informacjach dotyczących praktycznego wdrażania oraz prognozach państw członkowskich ze stycznia 2021 r. Płatności w latach 2021 i 2022 odzwierciedlają odpowiednio zatwierdzony budżet i projekt budżetu. W kolejnych latach kluczowym czynnikiem decydującym są terminy wdrożenia określone w przepisach. Ostatni rok obrachunkowy kończy się dnia 30 czerwca 2024 r., a ostatnie wnioski o płatność końcową należy złożyć do dnia 31 lipca 2024 r. W tym kontekście zakłada się, że 60 % wniosków pozostałych do złożenia po 2022 r. wpłynęłoby w 2023 r., a 40 % w 2024 r. W 2023 r. płatności obejmą również roczne płatności zaliczkowe w wysokości 2 % zgodnie ze zmianą rozporządzenia (UE) nr 1303/2013. 1.2. Rozwój obszarów wiejskich Wdrażanie nowej wspólnej polityki rolnej (WPR) rozpocznie się dopiero w 2023 r. Aby zapewnić ciągłość wsparcia dla rolnictwa, w rozporządzeniu przejściowym w sprawie WPR przedłużono o dwa lata obowiązywanie większości przepisów obowiązujących w okresie 2014–2020. Prognoza płatności w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) uwzględnia wpływ tej zmiany, która opóźnia również zamknięcie prowadzonych programów. W związku z tym płatności zaliczkowe na rzecz nowych programów rozpoczną się dopiero w 2023 r. i mają zastosowanie wyłącznie do części puli środków na lata 2023–2027. 1.3. Płatności bezpośrednie i działania rynkowe w ramach wspólnej polityki rolnej Środki na Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) są w większości niezróżnicowane, tj. zobowiązania zaciągnięte w danym roku są w pełni równoważone płatnościami w budżecie na ten sam rok. Większość środków związanych z płatnościami bezpośrednimi na rzecz rolników zwraca się zazwyczaj państwom członkowskim podczas pierwszych miesięcy kolejnego roku budżetowego. Zobowiązania (na podstawie których prognozuje się płatności) dostosowuje się do programowania finansowego towarzyszącego projektowi budżetu na rok 2022. Pierwsze dwie rundy przenoszenia środków między filarami wspólnej polityki rolnej skutkowały przeniesieniem środków netto w wysokości 1,2 mld EUR z filaru I (EFRG) do filaru II (EFRROW), co również uwzględniono w szacunkach dotyczących płatności. 1.4. Pozostałe programy i fundusze Jeżeli chodzi o ogół pozycji wydatków (np. badania naukowe i innowacje, projekty infrastrukturalne na dużą skalę, polityki wewnętrzne i zewnętrzne), prognozy dotyczące płatności z tytułu zobowiązań zatwierdzonych w obecnych ramach finansowych opierają się na projekcie budżetu na 2022 r. oraz towarzyszących mu harmonogramach płatności w podziale na poszczególne linie budżetowe, jak przewidziano w dokumencie roboczym XIII towarzyszącym projektowi budżetu. Oczekiwany typowy wzorzec wykonania dla pierwszych dwóch transz zobowiązań (lata 2021 i 2022) jest ekstrapolowany na zobowiązania na lata 2023–2027. Oczekuje się, że zobowiązania te będą wynikać z programowania finansowego towarzyszącego projektowi budżetu na 2022 r., w tym, w stosownych przypadkach, z dodatkowych dopłat uzupełniających wynikających z mechanizmu dostosowań dotyczących poszczególnych programów, o którym mowa w art. 5 rozporządzenia w sprawie WRF. W przypadku programu „Horyzont Europa” Parlament Europejski i Rada uzgodniły ponowne udostępnienie w okresie WRF kwoty 500 mln EUR w cenach z 2018 r., w środkach wynikających z całkowitego lub częściowego niewykonania programów badawczych, zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia finansowego. Prognoza wypływów uwzględnia również te dodatkowe zobowiązania. Jeżeli chodzi o dział 6 – Sąsiedztwo i świat, na obecnym etapie programowania jest zbyt wcześnie na ocenę skutków nowej struktury instrumentów (głównie Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej – globalnego wymiaru Europy) pod kątem potencjalnego ponownego wykorzystania umorzeń, przepisów dotyczących przenoszenia środków oraz mobilizacji rezerwy na nowe wyzwania i priorytety. Prognozę płatności w odniesieniu do zobowiązań pozostających do spłaty na koniec 2020 r. opracowuje się na podstawie doświadczeń zgromadzonych w poprzednich okresach WRF, przy czym uwzględnia ona najnowsze informacje na temat projektów. 1.5. Administracja Wydatki administracyjne (dział 7) są realizowane jako środki niezróżnicowane, tj. zobowiązania zaciągnięte w danym roku są w pełni równoważone płatnościami w budżecie na ten sam rok. W niniejszej prognozie w pełni przekształcono programowanie finansowe środków na zobowiązania w płatności. Nie uwzględniono żadnych płatności z tytułu potencjalnego wykorzystania marginesów między pułapem działu a planowanymi środkami na zobowiązania. To samo podejście stosuje się do większości finansowanych przez UE agencji zdecentralizowanych (z których żadna nie jest objęta działem 7). 1.6. Instrumenty szczególne

Instrumenty szczególne dzielą się na dwie kategorie: ·instrumenty tematyczne – tradycyjnie ustanawiane w celu zapewnienia wsparcia w przypadku szczególnych nieprzewidzianych zdarzeń, takich jak klęski żywiołowe, zwolnienia grupowe, kryzysy humanitarne i inne. Ze względu na ich charakter prognozowanie w dłuższym horyzoncie czasowym nie jest możliwe. Niniejsze sprawozdanie obejmuje jedynie wydatki planowane na lata 2021 i 2022 zgodnie z odpowiednimi wnioskami budżetowymi. Jedynym wyjątkiem jest pobrexitowa rezerwa dostosowawcza, która ma zostać wdrożona we WRF na lata 2021–2027 w celu przeciwdziałania konsekwencjom w państwach członkowskich po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z UE. Całkowitą pulę środków dla tej rezerwy ustalono na kwotę 5 mld EUR (w cenach z 2018 r.). W grudniu 2020 r. Komisja przedstawiła wniosek w sprawie rozporządzenia ustanawiającego rezerwę , w ramach którego wypłaty zaplanowano na lata 2021 i 2024. Niniejsza prognoza uwzględnia ten wniosek – w oczekiwaniu na wynik procesu negocjacyjnego; ·instrumenty nietematyczne – po spełnieniu określonych warunków umożliwiają przyznanie dodatkowych kwot na konkretne programy WRF. Ich uruchomienia, a w konsekwencji związanych z nimi potrzeb w zakresie płatności, nie można prognozować. W przypadku instrumentu elastyczności płatności wynikające z wcześniejszych uruchomień przedstawiono w komunikacie w sprawie dostosowania technicznego WRF na 2022 r. Płatności te uwzględniono w ogólnych szacunkach płatności w działach WRF przedstawionych w tabeli 1. Wydatki pokrywane przez uruchomienie instrumentów szczególnych nie są wliczane do pułapów WRF i są wyłączone do celów ustalenia marginesów zobowiązań i płatności. 2.Założenia dotyczące prognozowania dochodów 2.1. Mające zastosowanie przepisy W decyzji w sprawie zasobów własnych z 2020 r. określono nowe zasady dotyczące zasobów własnych Unii, mające zastosowanie od dnia 1 stycznia 2021 r. Dlatego prognoza dochodów przedstawiona w niniejszym sprawozdaniu opiera się na parametrach określonych w decyzji w sprawie zasobów własnych z 2020 r. w odniesieniu do wszystkich lat okresu sprawozdawczego (2021–2027). Natomiast budżet na rok 2021 oparto na parametrach określonych w decyzji w sprawie zasobów własnych z 2014 r. 2.2. Tradycyjne zasoby własne Przewiduje się, że należności celne w latach 2023–2027 będą rosły w takim samym tempie jak nominalny dochód narodowy brutto każdego państwa członkowskiego, począwszy od poziomu należności celnych brutto przewidzianego dla projektu budżetu na 2022 r. Państwa członkowskie zatrzymają 25 % należności celnych jako koszty poboru, jak określono w decyzji w sprawie zasobów własnych z 2020 r. Wzrost ten – w porównaniu z 20 % na podstawie decyzji w sprawie zasobów własnych z 2014 r. – wiąże się ze zmniejszeniem dochodów z tradycyjnych zasobów własnych, co będzie musiało zostać zrównoważone wyższymi wkładami krajowymi. 2.3. Wkłady krajowe Wkłady krajowe wypełniają lukę między tradycyjnymi zasobami własnymi i innymi dochodami z jednej strony a prognozowanymi wydatkami z drugiej strony. Od dłuższego czasu obejmują one zasoby własne oparte na dochodzie narodowym brutto oraz zasoby własne oparte na podatku od wartości dodanej. W decyzji w sprawie zasobów własnych z 2020 r. wprowadzono nowe zasoby własne oparte na odpadach opakowaniowych z tworzyw sztucznych. Parametry dotyczące zasobów własnych ustanowione w decyzji w sprawie zasobów własnych określają udział państw członkowskich w łącznej kwocie wkładów krajowych, która jest potrzebna do zrównoważenia budżetu UE. 2.4. Inne dochody Inne dochody wpłacane do budżetu UE zwykle obejmują składki pracowników, dochody wynikające z działalności administracyjnej instytucji, wkłady i zwroty związane z umowami i programami unijnymi, odsetki za zwłokę i grzywny, dochody z tytułu operacji zaciągania i udzielania pożyczek oraz dochody różne – a także nadwyżki z poprzednich lat. Biorąc pod uwagę zmienność tych składników, większość z nich jest trudna do przewidzenia. W związku z tym zakłada się, że kwota uwzględniona w projekcie budżetu na 2022 r. (tj. 2 mld EUR) pozostanie nominalnie stała w okresie objętym sprawozdaniem. Od 2021 r. oprócz wyżej wymienionych pozycji inne dochody wpłacane do budżetu UE obejmują wkład Zjednoczonego Królestwa związany z zobowiązaniami pozostającymi do spłaty, za które odpowiedzialne jest Zjednoczone Królestwo, zobowiązania emerytalne oraz inne elementy porozumienia finansowego, jak określono w umowie o wystąpieniu. Znajduje to również odzwierciedlenie w proponowanym finansowaniu projektu budżetu na rok 2022. Wkład Zjednoczonego Królestwa związany z zobowiązaniami pozostającymi do spłaty na dzień 31 grudnia 2020 r. ustala się poprzez zastosowanie tymczasowego udziału Zjednoczonego Królestwa w finansowaniu do prognozowanych płatności z tytułu zobowiązań pozostających do spłaty dla każdego roku w okresie 2021–2027. Wynikający z tego roczny wkład ustala się z uwzględnieniem warunków płatności określonych w art. 148 umowy o wystąpieniu. Wkładu związanego z zobowiązaniami emerytalnymi nie można przewidzieć, ponieważ byłby on ustalany co roku na podstawie faktycznych beneficjentów, całkowitych świadczeń przysługujących po okresie zatrudnienia oraz innych szczególnych elementów określonych w art. 142 projektu umowy o wystąpieniu. Jedyny wyjątek stanowią zobowiązanie emerytalne wskazane w art. 142 ust. 5 umowy o wystąpieniu, które tymczasowo zostały wyrażone ilościowo i uwzględnione we wkładzie Zjednoczonego Królestwa na lata 2021–2027. Załącznik II – Wyniki prognozy Tabela 1 – Prognoza długoterminowa przyszłych wypływów z budżetu na lata 2021–2027 w odniesieniu do WRF W mld EUR, według cen bieżących Budżet 2021 PB 2022 2023 2024 2025 2026 2027 Ogółem Umorzenia WYPŁYWY Pułap zobowiązań (dostosowanie techniczne – 2021 r.) 163,5 167,5 168,8 172,0 175,6 179,7 185,4 1212,5 Pułap płatności (dostosowanie techniczne – 2021 r.) 166,1 169,2 165,5 168,9 172,2 175,7 179,2 1 196,8 Ponadto dostosowanie pułapów na potrzeby art. 5 WRF (szacunki na przyszłe lata) 1,7 1,7 1,7 1,8 4,2 11,0 Środki na zobowiązania łącznie 168,6 167,7 169,7 174,3 176,7 180,8 188,8 1 226,7 Środki na płatności łącznie 170,6 169,4 163,2 161,9 166,7 176,5 191,4 1 199,7 8,4 Prognozowane płatności związane z zobowiązaniami pozostającymi do spłaty powstałymi przed 2021 r. 1. Jednolity rynek, innowacje i gospodarka cyfrowa 12,9 8,1 5,4 3,9 2,7 2,5 2,0 37,4 1,3 2. Spójność, odporność i wartości 60,8 52,5 39,9 21,4 1,9 1,8 0,4 178,6 4,0 Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna 59,8 51,8 39,5 21,2 1,8 1,7 0,3 176,2 3,7 Odporność i wartości 0,9 0,7 0,4 0,2 0,1 0,0 0,1 2,4 0,3 3. Zasoby naturalne i środowisko 15,8 11,8 8,7 1,2 0,8 0,2 0,3 38,9 1,7 Wydatki związane z rynkiem i płatności bezpośrednie 0,1 0,1 0,1 0,0 0,0 0,3 Inne programy w odniesieniu do zasobów naturalnych i środowiska 15,7 11,7 8,7 1,2 0,8 0,2 0,3 38,6 1,7 4. Migracja i zarządzanie granicami 1,5 1,1 0,8 0,3 0,1 0,0 0,0 3,8 1,0 5. Bezpieczeństwo i obrona 0,4 0,2 0,3 0,1 0,1 0,1 0,1 1,4 0,1 6. Sąsiedztwo i świat 8,3 6,0 5,6 4,7 2,0 0,8 0,9 28,3 0,3 7. Europejska administracja publiczna Instrumenty szczególne Łączne płatności z tytułu zobowiązań pozostających do spłaty zaciągniętych przed 2021 r. 99,7 79,7 60,7 31,7 7,7 5,4 3,7 288,5 8,4