Sektor finansowy w dużej mierze opiera się na wykorzystaniu technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT). To uzależnienie sektora od technologii ICT prawdopodobnie będzie jeszcze większe w wyniku trwającej pandemii COVID-19, zważywszy na możliwość zapewnienia stałego zdalnego dostępu do usług finansowych. Taka zależność od technologii cyfrowych budzi jednak pewne obawy. Przedsiębiorstwa muszą być odporne na potencjalne zakłócenia działania systemów ICT, aby reagować na incydenty i zagrożenia cyfrowe oraz utrzymać świadczenie usług. W sektorze finansowym charakteryzującym się niezwykle silnymi wzajemnymi powiązaniami i rozpowszechnieniem transgranicznych kluczowych usług, od których zależy gospodarka realna, zagrożenia wynikające z zależności od ICT są szczególnie widoczne (choć występują one również we wszystkich sektorach gospodarki) ze względu na 1) znaczne i powszechne wykorzystanie ICT oraz 2) możliwość szybkiego rozprzestrzenienia się skutków incydentu operacyjnego mającego miejsce w jednym przedsiębiorstwie finansowym lub podsektorze finansowym na pozostałe przedsiębiorstwa lub części sektora finansowego i w rezultacie na pozostałą część gospodarki. Mimo bardzo zaawansowanego stanu integracji rynkowej i regulacyjnej sektora finansowego oraz faktu, że sektor ten funkcjonuje w oparciu o jednolity zestaw zharmonizowanych przepisów – jednolity zbiór przepisów europejskich, dotychczas odpowiedź UE na większe potrzeby w zakresie odporności operacyjnej na poziomie horyzontalnym i sektorowym: -ograniczała się do minimalnej harmonizacji, co umożliwiało przyjmowanie interpretacji krajowych i fragmentację jednolitego rynku albo -miała zbyt ogólny i ograniczony charakter, uwzględniając ogólne ryzyko operacyjne w różnym zakresie, częściowo obejmując regulację niektórych elementów składowych operacyjnej odporności cyfrowej (np. zarządzanie ryzykiem związanym z ICT, zgłaszanie incydentów oraz ryzyka dostawców usług ICT będących osobą trzecią), jednocześnie pomijając inne elementy ryzyka (np. testowanie). W ramach interwencji UE nie uwzględniano do tej pory ryzyka operacyjnego w sposób, który odpowiadałby na potrzeby przedsiębiorstw finansowych w zakresie odporności na zagrożenia związane z ICT, reagowania na nie i przezwyciężania ich skutków, ani też nie zapewniono organom nadzoru finansowego narzędzi umożliwiających im realizowanie uprawnień polegających na ograniczeniu braku stabilności finansowej wynikającej z takich zagrożeń związanych z ICT. W wyniku obecnie występujących luk i niespójności doszło do rozpowszechnienia nieskoordynowanych inicjatyw krajowych (np. dotyczących testowania) i metod nadzoru (np. w zakresie uzależnienia od dostawców usług ICT będących osobą trzecią), co prowadzi do ich pokrywania się, powielania wymogów i wysokich kosztów administracyjnych oraz wysokich kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez przedsiębiorstwa finansowe oferujące usługi transgraniczne lub sprawia, że ryzyko związane z ICT pozostaje niewykryte i nie jest uwzględniane. Podsumowując, nie zagwarantowano stabilności i integralności sektora finansowego, a jednolity rynek usług finansowych pozostaje rozdrobniony, co skutkuje obniżeniem poziomu ochrony konsumentów i inwestorów.