P6_TA(2006)0279

Syria

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Syrii

Parlament Europejski,

- uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Syrii, w szczególności rezolucję z dnia 8 września 2005 r. [1],

- uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski, którego Wspólnota Europejska i Syria są stronami, szczególnie art. 2, stanowiący, że poszanowanie zasad demokratycznych i praw podstawowych leży u podstaw polityki wewnętrznej i zewnętrznej stron, i będący zasadniczym elementem układu,

- uwzględniając Deklarację barcelońską z dnia 28 listopada 1995 r. i wynikające z niej nacisk na wzmocnienie praw człowieka,

- uwzględniając priorytet polityczny swojego przewodnictwa w Eurośródziemnomorskim Zgromadzeniu Parlamentarnym w 2005 r., polegający na wzmocnienie dialogu na temat praw człowieka z parlamentami krajów partnerskich,

- uwzględniając komunikat Komisji dotyczący dziesiątej rocznicy rozpoczęcia procesu barcelońskiego: program prac w celu sprostania wyzwaniom najbliższych 5 lat (COM(2005)0139), w szczególności cel skoncertowania się na kwestiach takich jak ochrona praw człowieka,

- uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 października 2005 r. w sprawie procesu barcelońskiego [2],

- uwzględniając zalecenia UE dla krajów trzecich dotyczące kary śmierci (1998), tortur i innych rodzajów okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania (2001), oraz wytyczne UE w sprawie dialogu w zakresie praw człowieka z krajami trzecimi (2001) oraz obrońców praw człowieka (2004),

- uwzględniając oświadczenie Prezydencji UE z dnia 19 maja 2006 r. dotyczące niedawnych aresztowań w Syrii,

- uwzględniając art. 11 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 177 Traktatu WE, określające promocję praw człowieka jako cel wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa,

- uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,

A. świadomy znaczenia więzi politycznych, gospodarczych i kulturowych istniejących między Unią Europejską a Syrią;

B. mając na uwadze, że przejęcie władzy przez obecnego prezydenta, Bashara al-Assada, wywołało pewne nadzieje w Syrii i w pewien sposób przybliżyło otwarcie systemu politycznego Syrii, przez wiele lat zdominowanego przez partię Baas;

C. mając na uwadze wielokrotne interwencje Parlamentu i jego przewodniczącego na rzecz uwolnienia parlamentarzystów przetrzymywanych w syryjskich więzieniach; mając na uwadze, że w dniu 19 maja 2006 r. Prezydencja UE wezwała rząd syryjski do pełnego poszanowania wolności wypowiedzi i zgromadzeń, chronionych na mocy Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, który Syria ratyfikowała w 1969 r.;

D. mając na uwadze, że według doniesień w maju 2006 r., po podpisaniu petycji o poprawę stosunków syryjsko-libańskich, w myśl rezolucji nr 1680 Rady Bezpieczeństwa ONZ, wielu działaczy społeczeństwa obywatelskiego zostało aresztowanych i poddanych torturom, wśród nich prawnik Anwar al-Bunni i pisarz Michel Kilo, a także inni, m.in. Khalil Hussein, dr Safwan Tayfour, Majmoud Issa, Fateh Jammous, prof. Suleiman Achmar, Nidal Derwiche, Suleiman Shummor, Ghalem Amer, Muhammad Mahfud i Mahmoud Meri'i a ostatnio Yassera Melhema and Mr Omara Adlabi;

E. mając na uwadze, że Anwar al-Bunni, prawnik specjalizujący się w dziedzinie praw człowieka, został aresztowany na ulicach Damaszku na krótko przed planowanym objęciem stanowiska dyrektora Centrum Praw Człowieka, które finansuje Unia Europejska;

F. mając na uwadze, że już w listopadzie 2005 r. Amnesty International i Human Rights Watch doniosły o aresztowaniu działacza pokojowego Kamala al-Labwaniego i grożących mu torturach oraz, a obecnie Kamalowi al-Labwaniemu grozi kara dożywocia za wyrażanie poglądów;

G. mając na uwadze, że według doniesień również w ciągu ostatnich dwóch miesięcy władze syryjskie aresztowały licznych dziennikarzy i działaczy społeczeństwa obywatelskiego;

H. mając na uwadze, że celem tej fali aresztowań jest bezpośredni odwet za rozpowszechnianie w dniu 12 maja 2006 r. podpisanej przez około 500 osób petycji wzywającej do normalizacji stosunków libańskosyryjskich; mając na uwadze, że petycja ta miała szczególne znaczenie, jako wynik wspólnej inicjatywy syryjskich i libańskich intelektualistów i działaczy praw człowieka, pierwszej inicjatywy tego rodzaju;

I. mając na uwadze, że w 2005 r. Komisja Praw Człowieka ONZ wyraziła zaniepokojenie "przeszkodami w rejestracji i swobodnym działaniu, z jakimi spotykają się pozarządowe organizacje praw człowieka" w Syrii oraz "zastraszaniem i nękaniem obrońców praw człowieka";

J. mając na uwadze, że w Syrii obowiązuje ustawodawstwo wyjątkowe, wprowadzone 43 lata temu, które wykorzystywane jest do usprawiedliwiania naruszeń praw człowieka;

1. wzywa władze syryjskie do natychmiastowego uwolnienia wszystkich działaczy nadal przetrzymywanych z powodu podpisania petycji wzywającej do poprawy stosunków syryjsko-libańskich;

2. ponadto wzywa władze syryjskie do ponownego rozpatrzenia wszystkich spraw więźniów politycznych i do natychmiastowego uwolnienia wszystkich więźniów sumienia, a także do:

a) zagwarantowania, że aresztowani są dobrze traktowani i niepoddawani torturom lub innym rodzajom brutalnego traktowania;

b) zapewnienia osobom zatrzymanym lub uwięzionym szybkiego, regularnego i nieograniczonego kontaktu z ich prawnikami, lekarzami i rodzinami;

3. wzywa władze syryjskie do ratyfikowania Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania;

4. stanowczo popiera oświadczenie Prezydencji UE złożone w imieniu Unii Europejskiej w dniu 19 maja 2006 r. dotyczące niedawnych aresztowań w Syrii;

5. podkreśla, że poszanowanie praw człowieka stanowi istotny element wszelkich przyszłych europejskosyryjskich układów stowarzyszeniowych; wzywa Syrię do przestrzegania zobowiązań podjętych w ramach procesu barcelońskiego i zgodnie z europejską polityką sąsiedztwa;

6. ponownie stwierdza, że Komisja i Rada powinny dołożyć wszelkich starań w celu zagwarantowania, by układ stowarzyszeniowy z Syrią, dotychczas niepodpisany, doprowadził do poprawy sytuacji w zakresie praw człowieka w Syrii;

7. wzywa Komisję, by corocznie oceniała sytuację praw człowieka w Syrii i wypełnianie przez Syrię zobowiązań wynikających z układu euro-śródziemnomorskiego oraz by informowała o wynikach tej oceny w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego;

8. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządowi i parlamentowi Syrii.

[1] Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0340.

[2] Teksty przyjęte, P6_TA(2005)0412.

--------------------------------------------------