[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 9.10.2009

KOM(2009)524 wersja ostateczna

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską i Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych ustanowionego na lata 2007-2013

UZASADNIENIE

TłO POLITYCZNE I PRAWNE

W dniu 18 maja 1999 r. Rada Unii Europejskiej oraz Republika Islandii i Królestwo Norwegii zawarły umowę dotyczącą włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen.

W dniu 26 października 2004 r. Rada Unii Europejskiej, Wspólnota Europejska i Konfederacja Szwajcarska zawarły umowę dotyczącą włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen.

W dniu 21 czerwca 2006 r. parafowano Protokół między Radą Unii Europejskiej, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Radą Unii Europejskiej, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen. Protokół został podpisany w dniu 28 lutego 2008 r. i powinien zostać zawarty w 2009 r.

Jeszcze przed zawarciem protokołu Liechtenstein został włączony do negocjacji w sprawie jego uczestnictwa w funduszu; miało to na celu uniknięcie konieczności prowadzenia oddzielnych negocjacji i zwiększenie efektywności działań. W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsza umowa będzie obowiązywać od daty wejścia w życie protokołu.

Zgodnie z art. 11 decyzji nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawiającej Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi”[1](zwanej dalej „decyzją”) państwa włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen uczestniczą w funduszu zgodnie z przepisami tej decyzji. Ponadto dokonuje się ustaleń określających przepisy uzupełniające niezbędne do uregulowania kwestii takiego uczestnictwa w funduszu, w tym przepisy zapewniające ochronę interesów finansowych Wspólnoty oraz uprawnienia kontrolne Trybunału Obrachunkowego.

Umowa powinna przewidywać zastosowanie przepisów w jurysdykcji Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu w celu umożliwienia Komisji przyjęcia ostatecznej odpowiedzialności za wykonanie budżetu funduszu w tych państwach. Ani decyzja, ani wyżej wymienione umowy o włączeniu w dorobek prawny Schengen nie przewidują takich przepisów. Po uzyskaniu upoważnienia udzielonego Komisji przez Radę w dniu 20 grudnia 2007 r. przeprowadzono negocjacje z Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu. Negocjacje zakończono w dniu 30 czerwca 2009 r. wraz z parafowaniem projektu umowy.

Strony postanowiły, że umowa ta będzie miała zastosowanie tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania bez uszczerbku dla wymogów konstytucyjnych. Wyjątkiem od tej zasady jest zastosowanie art. 6 dotyczącego wykonalności zobowiązań pieniężnych, które wymagają podjęcia przez państwa włączone konkretnych działań prawodawczych.

Państwa członkowskie otrzymywały informacje i konsultowano się z nimi na posiedzeniach Grupy Roboczej ds. Granic oraz Grupy Roboczej ds. EFTA w ramach Rady.

Podstawę prawną dla umowy stanowi art. 62 ust. 2 w związku z art. 300 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Niniejszy wniosek oraz wniosek z nim związany stanowią narzędzia prawne umożliwiające podpisanie i zawarcie przedmiotowej umowy. Rada podejmie decyzję w tej sprawie kwalifikowaną większością głosów. Parlament Europejski będzie musiał wyrazić formalną opinię w sprawie zawarcia umowy zgodnie z art. 300 ust. 3 Traktatu WE.

WYNIK NEGOCJACJI

Komisja uważa, że cele wyznaczone przez Radę w jej wytycznych negocjacyjnych zostały osiągnięte, i że projekt umowy może zostać przez Wspólnotę przyjęty.

Ostateczną treść projektu umowy można podsumować w następujący sposób:

Cel i zakres

W odniesieniu do przepisów mających na celu umożliwienie Komisji przyjęcia ostatecznej odpowiedzialności za wykonanie budżetu funduszu w tych państwach, umowa obejmuje następujące aspekty zarządzania finansami i kontroli funduszu: zasada należytego zarządzania finansami, zasada dotycząca unikania konfliktu interesów, niezbędne kroki wynikające z oddelegowania realizacji funduszu UE do państw włączonych, działania gwarantujące przestrzeganie wykonalności zobowiązań pieniężnych, ochrona interesów finansowych Wspólnot przed nadużyciami finansowym, kontrole oraz inspekcje na miejscu, Trybunał Obrachunkowy, zamówienia publiczne.

Ponadto umowa określa ustalenia co do wkładu finansowego tych państw do budżetu funduszu. W umowie ustanawia się stałe kwoty takiego wkładu na lata 2009-2013. Ustalenie stałych kwot ułatwia proces obliczania całkowitej wartości środków przydzielonych rocznie i dostępnych w ramach funduszu. Jednak stałe kwoty mogą podlegać mechanizmowi korekty, który ma być zastosowany w ostatnim roku wieloletniego programu, z uwzględnieniem metod dokonywania obliczeń opartych na PKB zgodnie z ustaleniami zawartymi w odnośnych umowach o włączeniu w dorobek prawny Schengen. Co więcej, wyrównanie jest możliwe w przypadku zmiany całkowitej kwoty referencyjnej w art. 13 ust. 1 decyzji lub w przypadku zmian środków przydzielonych w skali roku przewidzianych w tekście. Biorąc pod uwagę oczekiwany czas zawarcia niniejszej umowy, wkłady za rok 2009 będą należne dopiero w roku 2010 jako wkłady wyjątkowe. W ślad za tym, zgodnie z informacjami z lipca 2008 r., przydział przewidziany na rok 2009 dla państw włączonych będzie, w drodze wyjątku, podlegał zapłacie dopiero w 2010 r. Określono także dokładny czas zapłaty wspomnianych wkładów.

W końcu, umowa określa pewne szczególne postanowienia dotyczące państw włączonych odnośnie do przedkładania programów i sprawozdań w związku z opóźnieniem uruchomienia udziału tych państw w funduszu.

Deklaracje

Do umowy załącza się wspólną deklarację w związku z decyzją Liechtensteinu o nieuczestniczeniu w funduszu, bez uszczerbku dla jego zobowiązań do realizowania wkładów finansowych na rzecz funduszu, który ma zapewnić podział obciążenia i wesprzeć finansowo realizację dorobku Schengen w obszarze granic zewnętrznych oraz polityki wizowej.

Ponadto między Norwegią a Wspólnotą Europejską nastąpiła wymiana deklaracji odnośnie do zastosowania zasady bezpośredniej wykonalności decyzji przez Wspólnotę Europejską. Wspomniana wymiana deklaracji została oparta na podobnej, którą załączono do umowy o włączeniu Norwegii w dorobek prawny Schengen.

WNIOSKI

W świetle powyższych ustaleń Komisja proponuje, by Rada:

- przyjęła decyzję o podpisaniu umowy w imieniu Wspólnoty i upoważniła przewodniczącego Rady do wyznaczenia w tym celu należycie umocowanej osoby (lub osób);

- zatwierdziła, po konsultacjach z Parlamentem Europejskim, załączoną Umowę między Wspólnotą Europejską i Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych ustanowionego na lata 2007-2013.

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej i tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską i Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych ustanowionego na lata 2007-2013

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Zgodnie z art. 11 decyzji nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawiającej Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi”[2]państwa trzecie włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen uczestniczą w funduszu w zgodzie z jego postanowieniami. Dokonuje się ustaleń określających przepisy uzupełniające niezbędne do uregulowania kwestii takiego uczestnictwa w funduszu, w tym przepisy zapewniające ochronę interesów finansowych Wspólnoty oraz uprawnienia kontrolne Trybunału Obrachunkowego.

2. Po uzyskaniu przez Komisję upoważnienia w dniu 20 grudnia 2007 r. zakończono negocjacje z Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu oraz parafowano umowę, co miało miejsce w dniu 30 czerwca 2009 r.

3. Umowa powinna zostać podpisana i tymczasowo stosowana, z zastrzeżeniem zawarcia jej w późniejszym terminie.

4. Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani jej nie stosuje. Ponieważ niniejsza decyzja jest oparta na dorobku Schengen w rozumieniu przepisów tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 5 wspomnianego protokołu, Dania podejmuje decyzję o wprowadzeniu niniejszego instrumentu do prawa krajowego w okresie sześciu miesięcy po przyjęciu niniejszej decyzji przez Radę.

5. Niniejsza decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[3] oraz późniejszą decyzją Rady 2004/926/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie wprowadzenia w życie części dorobku Schengen przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej[4]. W związku z tym Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związane, ani jej nie stosuje.

6. Niniejsza decyzja stanowi rozszerzenie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania wobec Irlandii, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[5]. W związku z tym Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani jej nie stosuje.

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej podpisanie Umowy między Wspólnotą Europejską i Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych ustanowionego na lata 2007-2013 oraz załączonych deklaracji, z zastrzeżeniem zawarcia tej umowy.

Teksty umowy oraz powiązane z nią dokumenty stanowią załącznik do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby (lub osób) umocowanych do podpisania umowy w imieniu Wspólnoty Europejskiej, z zastrzeżeniem jej zawarcia.

Artykuł 3

Do momentu zakończenia procedur niezbędnych dla formalnego zawarcia umowy ma ona tymczasowe zastosowanie zgodnie z postanowieniami jej art. 13 ust. 5.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Umowa

między Wspólnotą Europejską i Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych ustanowionego na lata 2007-2013.

WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej „Wspólnotą”,

oraz

REPUBLIKA ISLANDII, zwana dalej „Islandią”,

KRÓLESTWO NORWEGII, zwane dalej „Norwegią”,

KONFEDERACJA SZWAJCARSKA, zwana dalej „Szwajcarią”,

KSIĘSTWO LIECHTENSTEINU, zwane dalej „Liechtensteinem”,

(zwane dalej „państwami włączonymi w dorobek Schengen”),

zwane dalej „Stronami”,

UWZGLĘDNIAJĄC Umowę zawartą przez Unię Europejską z Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącą włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwijanie dorobku Schengen (zwaną dalej „umową o włączeniu Norwegii i Islandii w dorobek Schengen”);

UWZGLĘDNIAJĄC Umowę zawartą między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (zwaną dalej „umową o włączeniu Szwajcarii w dorobek Schengen”),

UWZGLĘDNIAJĄC Protokół podpisany między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do umowy między Radą Unii Europejskiej, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (zwany dalej „protokołem o włączeniu Liechtensteinu w dorobek Schengen”),

A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:

(1) Decyzją nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Wspólnota Europejska ustanowiła Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” (zwanego dalej „funduszem”).

(2) Ta decyzja stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy o włączeniu Norwegii i Islandii w dorobek Schengen, umowy o włączeniu Szwajcarii w dorobek Schengen i protokołu o włączeniu Liechtensteinu w dorobek Schengen.

(3) Artykuł 11 tej decyzji stanowi, że państwa trzecie włączone we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen uczestniczą w funduszu zgodnie z przepisami tej decyzji, oraz że dokonuje się ustaleń określających przepisy uzupełniające niezbędne do uregulowania kwestii takiego uczestnictwa, w tym przepisy zapewniające ochronę interesów finansowych Wspólnoty oraz uprawnienia kontrolne Trybunału Obrachunkowego.

(4) Fundusz stanowi szczególny instrument w kontekście dorobku prawnego Schengen, zaprojektowany w celu podziału obciążenia oraz zapewnienia wsparcia finansowego dla wprowadzania w życie dorobku Schengen w obszarze granic zewnętrznych oraz polityki wizowej w poszczególnych państwach członkowskich.

(5) Aby ułatwić państwom uczestniczącym w funduszu obliczenie rocznego przydziału, a państwom włączonym w dorobek Schengen realizację wieloletniego programowania, niniejsza umowa określa roczny wkład finansowy państw włączonych w dorobek Schengen w stałych kwotach, które podlegają mechanizmowi korekty mającemu zastosowanie w ostatnim roku wieloletniego programu,

UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Zakres

Niniejsza umowa określa przepisy uzupełniające niezbędne do uczestniczenia w funduszu państw włączonych w dorobek Schengen zgodnie z decyzją nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013 jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi” (zwaną dalej „decyzją”).

Artykuł 2

Zarządzanie finansami i kontrola

7. Państwa włączone w dorobek Schengen podejmują niezbędne kroki, aby zapewnić zgodność z przepisami właściwymi dla zarządzania finansami i kontroli finansowej, o których mowa w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską (zwanym dalej „Traktatem WE”) oraz wtórnym prawie wspólnotowym.

8. Przepisy, o których mowa w ust. 1 są następujące:

9. artykuły 248 ust. 1-3, 256, 274 i 280 ust. 1-3 Traktatu WE;

10. artykuły 27, 28a, 52, 53 lit. b, 72 ust. 2 oraz 95 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich[6] (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”);

11. właściwe przepisy rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich[7],

12. rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami[8] oraz

13. rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF).

14. Strony, za obopólną zgodą, mogą podejmować decyzje zmieniające tę listę.

15. Państwa włączone w dorobek Schengen stosują przepisy, o których mowa w ust. 2, na swoim terytorium w zgodzie z niniejszą umową.

Artykuł 3

Poszanowanie zasady należytego zarządzania finansami

Środki funduszu wydane na terytorium państw włączonych w dorobek Schengen wykorzystuje się zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami.

Artykuł 4

Poszanowanie zasady unikania konfliktu interesów

Wszystkim podmiotom działającym w sferze finansów oraz wszystkim innym osobom uczestniczącym w wykonaniu budżetu, zarządzaniu budżetem, audycie lub kontroli budżetu działającym na terytorium państw włączonych w dorobek Schengen zakazuje się podejmowania jakichkolwiek działań, które mogą spowodować konflikt ich interesów z interesami Wspólnot.

Artykuł 5

Zobowiązania wynikające z przekazania zadań wykonawczych

Państwa włączone w dorobek Schengen przyjmą przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne lub wszelkie inne środki niezbędne dla ochrony interesów Wspólnot w zgodzie z zobowiązaniami ustanowionymi w art. 53 lit. b oraz 95 ust. 2 rozporządzenia finansowego.

Artykuł 6

Egzekucja

Decyzje podjęte przez Komisję, które nakładają zobowiązanie pieniężne na podmioty inne niż państwa podlegają egzekucji na terytorium państw włączonych.

Egzekucja regulowana jest przepisami postępowania cywilnego obowiązującymi w państwie, na terytorium którego ma ono miejsce. Klauzula wykonalności nadawana jest decyzji bez spełniania wymogów formalnych innych niż weryfikacja autentyczności decyzji przez organ krajowy wyznaczony do tego celu przez rząd państwa włączonego, które zawiadamia o tym wyznaczeniu Komisję.

Po spełnieniu, na wniosek Komisji, tych wymogów formalnych Komisja może przeprowadzić egzekucję zgodnie z prawem krajowym, kierując sprawę bezpośrednio do właściwego organu.

Egzekucja może być zawieszona wyłącznie na mocy orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Jednakże kontrola prawidłowości przeprowadzenia egzekucji podlega właściwości sądów krajowych danego państwa.

Artykuł 7

Ochrona interesów finansowych Wspólnot przed nadużyciami finansowymi

16. Zgodnie z art. 280 Traktatu WE państwa włączone w dorobek Schengen:

17. przeciwdziałają nadużyciom finansowym oraz wszelkiej innej działalności nielegalnej przynoszącej szkody interesom finansowym Wspólnoty poprzez podejmowanie środków, które mają skutek odstraszający i zapewniają skuteczną ochronę;

18. podejmują takie same środki do zwalczania nadużyć naruszających interesy finansowe Wspólnoty, jakie podejmują do zwalczania nadużyć naruszających ich własne interesy finansowe; oraz

19. koordynują swoje działania mające na celu ochronę interesów finansowych Wspólnoty wraz z państwami członkowskimi i Komisją.

20. W tym celu państwa włączone w dorobek Schengen przyjmują środki równoważne środkom przyjętym przez Wspólnotę zgodnie z art. 280 ust. 4 Traktatu WE, które obowiązują w momencie podpisania niniejszej umowy.

Za obopólną zgodą Strony mogą podjąć decyzję o przyjęciu środków równoważnych jakimkolwiek wynikającym z nich środkom przyjętym przez Wspólnotę w zgodzie z tym artykułem.

Artykuł 8

Kontrole oraz inspekcje na miejscu przeprowadzane przez Komisję

Bez uszczerbku dla praw wynikających z art. 35 i 47 decyzji, Komisja (OLAF) jest uprawniona do przeprowadzania kontroli i inspekcji na miejscu na terytorium państw włączonych w dorobek Schengen zgodnie z zasadami i warunkami określonymi w rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami dotyczącymi funduszu.

Organy państw włączonych w dorobek Schengen ułatwiają kontrole oraz inspekcje na miejscu oraz, które na wniosek organów mogą być przeprowadzane wspólnie.

Artykuł 9

Trybunał Obrachunkowy

Jak określono w art. 248 ust. 3 Traktatu WE oraz części pierwszej rozdział 1 tytuł VIII rozporządzenia finansowego, w szczególności Trybunał Obrachunkowy ustanowiony na mocy Traktatu WE może przeprowadzać kontrole na miejscu w pomieszczeniach każdego organu zarządzającego dochodami oraz wydatkami dotyczącymi funduszu w imieniu Wspólnoty i na terytorium państw włączonych w dorobek Schengen włącznie z pomieszczeniami każdej osoby fizycznej lub prawnej otrzymującej płatności z budżetu.

Kontrole Trybunału Obrachunkowego w państw włączonych w dorobek Schengen przeprowadza się w powiązaniu z krajowymi instytucjami kontrolnymi lub, jeżeli nie mają one niezbędnych uprawnień, z właściwymi służbami krajowymi. Trybunał Obrachunkowy oraz krajowe instytucje kontrolne państw włączonych w dorobek Schengen współpracują na zasadzie wzajemnego zaufania, zachowując swoją niezależność. Wspomniane instytucje lub służby zawiadamiają Trybunał Obrachunkowy o zamiarze uczestnictwa w kontroli.

Zgodnie z art. 35 i 47 decyzji oraz art. 8 niniejszej umowy Trybunałowi Obrachunkowemu przysługują co najmniej takie same prawa jak Komisji.

Artykuł 10

Zamówienia publiczne

21. Norwegia, Islandia i Liechtenstein stosują przepisy własnego prawa krajowego dotyczące zamówień publicznych zgodnie z załącznikiem XVI do Porozumienia EOG.

22. Szwajcaria stosuje przepisy prawa krajowego dotyczące zamówień publicznych w zgodzie z przepisami Porozumienia WTO w sprawie zamówień rządowych (GPA).

Szwajcaria przedstawi Komisji opis swoich procedur udzielania zamówień publicznych wraz z opisem systemu zarządzania i kontroli.

Ponadto Szwajcaria przekaże informacje dotyczące procedur udzielania zamówień publicznych w każdym sprawozdaniu końcowym z realizacji programu rocznego.

Artykuł 11

Wkład finansowy i przydziały

23. Państwa włączone w dorobek Schengen dokonują płatności rocznych na rzecz budżetu funduszu w zgodzie z poniższymi tabelami:

w tys. EUR | 2009 |

środki w skali roku (budżet WE) | 185 500 |

Norwegia | 5 100 |

Islandia | 260 |

Szwajcaria | 5 565 |

Za rok 2009 płatności należy dokonać na podstawie stałych kwot niepodlegających przeglądowi[9].

w tys. EUR | wskaźnik[10] | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |

Przewidywane środki w skali roku (budżet WE) | % | 207 500 | 253 500 | 349 100 | 481 200 |

Norwegia | 2,61 | 5 408 | 6 607 | 9 099 | 12 542 |

Islandia | 0,04 | 79 | 96 | 132 | 183 |

Szwajcaria | 3,35 | 6 943 | 8 483 | 11 682 | 16 102 |

Liechtenstein | 0,03 | 62 | 76 | 105 | 144 |

Za lata 2010-2013 płatności należy dokonać na podstawie wskaźnika zamieszczonego w powyższej tabeli z zastrzeżeniem ust. 4.

24. Za lata 2011-2013 płatności należy dokonać do dnia 15 lutego danego roku budżetowego, w oparciu o nakazy odzyskania środków wystawione przez Komisję do dnia 15 grudnia poprzedniego roku.

25. Wkłady przeznaczone na rok 2009 są należne jako wkłady wyjątkowe w roku 2010. Zostają wniesione wraz z wkładami należnymi za rok 2010 do dnia 15 lutego 2010 r. W odniesieniu do Szwajcarii wkłady należy wpłacić najpóźniej po upływie miesiąca od dnia podpisania niniejszej umowy.

Przydziały przewidziane na rok 2009 dla poszczególnych państw włączonych w dorobek Schengen, ustanowione przez Komisję zgodnie z art. 14 i 15 decyzji, należne są ze strony Wspólnoty jako wkłady wyjątkowe za rok 2010 w następującej wysokości:

Norwegia: 1 611 049 EUR

Islandia 62 148 EUR

Szwajcaria 2 282 112 EUR

Jeden program roczny (rok 2010) obejmuje zarówno przydziały na rok 2010 jak i wymienione przydziały wyjątkowe.

Począwszy od roku 2010 przydziały przewidziane dla poszczególnych państw włączonych w dorobek Schengen obliczane są corocznie zgodnie z art. 14 i 15 decyzji.

26. Strony korygują wkłady każdego państwa włączonego w dorobek Schengen za lata budżetowe 2010, 2011, 2012 i 2013 na podstawie najbardziej aktualnych dostępnych wartości rocznego PKB w dniu 1 maja 2012. Należy dokonać korekty wkładów za rok 2013.

Do celów przeprowadzenia korekty, procent PKB poszczególnych państw włączonych w dorobek Schengen należy obliczać w sposób następujący:

W odniesieniu do Norwegii i Islandii procent PKB dla każdego z tych państw należy obliczać w stosunku do wartości PKB wszystkich państw uczestniczących, jak ustanowiono w art. 12 ust. 1 umowy o włączeniu Norwegii i Islandii w dorobek Schengen;

W odniesieniu do Szwajcarii procent PKB należy obliczać w stosunku do wartości PKB wszystkich państw uczestniczących, jak ustanowiono w art. 11 umowy o włączeniu Szwajcarii w dorobek Schengen;

W odniesieniu do Liechtensteinu procent PKB należy obliczać w stosunku do wartości PKB wszystkich państw uczestniczących, jak ustanowiono w art. 3 protokołu o włączeniu Liechtensteinu w dorobek Schengen;

27. W przypadku zmiany całkowitej kwoty odniesienia w art. 13 ust. 1 decyzji lub zmian środków rocznych w porównaniu z tymi, które przewidziano w tabeli ust. 1 zgodnie z decyzją władz budżetowych WE oraz zgodnie z pkt 37 Porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami[11] w kontekście wieloletnich ram finansowych Unii Europejskiej na lata 2007-2013, Strony powinny skorygować wartości podane w tabeli w ust. 1.

Każda korekta jest proporcjonalna do zmiany w całkowitej kwocie odniesienia lub danych środkach w skali roku i jest stosowana do roku budżetowego, którego dotyczy zmiana.

W tym celu Komisja zawiadomi pisemnie państwa włączone w dorobek Schengen o korektach wielkości ich wkładów finansowych i ustaleniach, które należy zastosować w odniesieniu do wiążących się z nimi płatności lub zwrotów.

28. Wkład Liechtensteinu obejmuje tylko lata rozpoczynające się od dnia, o którym mowa w art. 13 ust. 6.

29. Komisja może wykorzystać nie więcej niż 300 000 EUR z płatności dokonywanych corocznie przez państwa włączone w dorobek Schengen celem pokrycia wydatków administracyjnych związanych z personelem lub personelem zewnętrznym niezbędnym dla wspierania procesu wprowadzania w życie decyzji i niniejszej umowy przez państwa włączone w dorobek Schengen.

30. Na rok 2009 i 2010 Komisja zaciąga wspólnotowe zobowiązanie budżetowe na dany rok budżetowy na podstawie kwot przydzielonych państwom włączonym w dorobek Schengen przez Komisję zgodnie z art. 14 i 15 decyzji.

Artykuł 12

Poufność

Informacje przekazane lub uzyskane na mocy postanowień niniejszej umowy, niezależnie od ich postaci, są objęte tajemnicą służbową i są chronione w taki sam sposób, w jaki chroni się podobne informacje na mocy przepisów mających zastosowanie do instytucji wspólnotowych oraz odpowiednich przepisów prawa mającego zastosowanie w państwach włączonych w dorobek Schengen. Informacji takich nie wolno przekazywać osobom innym niż te, których funkcja w instytucji wspólnotowej, państwie członkowskim lub państwie włączonym w dorobek Schengen wymaga zapoznania się z nimi, ani nie mogą one być wykorzystywane do celów innych niż zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych Stron.

Artykuł 13

Wejście w życie

31. Funkcję depozytariusza niniejszej umowy pełni Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej.

32. Wspólnota Europejska, Norwegia, Islandia, Szwajcaria i Liechtenstein zatwierdzają niniejsza umowę zgodnie ze swoimi własnymi procedurami.

33. Wejście w życie niniejszej umowy wymaga zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską i przynajmniej przez jednego z pozostałych sygnatariuszy.

34. Niniejsza umowa wchodzi w życie w odniesieniu do wszystkich Stron w pierwszym dniu pierwszego miesiąca następującego po złożeniu dokumentów zatwierdzających u depozytariusza.

35. Wspólnota Europejska, Norwegia, Islandia i Szwajcaria stosują niniejszą umowę, z wyjątkiem art. 6, tymczasowo od dnia następującego po dniu jej podpisania, nie naruszając wymogów konstytucyjnych.

36. Wspólnota Europejska i Liechtenstein stosują niniejszą umowę tymczasowo od dnia wejścia w życie przepisów określonych w art. 2 protokołu o włączeniu Liechtensteinu w dorobek Schengen zgodnie z art. 10 tego protokołu.

Artykuł 14

Programowanie

37. Państwa włączone w dorobek Schengen informują Komisję o instytucjach wyznaczonych do realizacji ich programu wieloletniego i programów rocznych nie później niż miesiąc po podpisaniu niniejszej umowy.

38. Państwa włączone w dorobek Schengen przedkładają Komisji projekt programu wieloletniego na lata 2010-2013 nie później niż trzy miesiące po podpisaniu niniejszej umowy.

39. Państwa włączone w dorobek Schengen przedkładają Komisji projekt programu wieloletniego na rok 2010 nie później niż pięć miesięcy po podpisaniu niniejszej umowy.

40. Państwa włączone w dorobek Schengen przedkładają opis systemów zarządzania i kontroli, o których mowa w art. 34 ust. 2 decyzji, nie później niż trzy miesiące po podpisaniu niniejszej umowy.

41. Komisja zatwierdza program wieloletni w terminie trzech miesięcy od chwili jego formalnego przedłożenia oraz program roczny na rok 2010 w ciągu jednego miesiąca od chwili jego formalnego przedłożenia zgodnie z procedurami ustanowionymi w decyzji oraz pod warunkiem, że Komisja upewniła się, zgodnie z procedurą określoną w art. 34 decyzji, że państwa włączone w dorobek Schengen utworzyły systemy zarządzania i kontroli spełniające wymogi przepisów zawartych w art. 26–32 decyzji.

42. Nie jest konieczne aby państwa włączone w dorobek Schengen przedłożyły sprawozdanie z oceny przewidziane w art. 52 ust. 2 lit. a) decyzji.

Artykuł 15

Okres obowiązywania i rozwiązanie umowy

43. Zarówno Wspólnota jak i państwo włączone w dorobek Schengen mogą rozwiązać niniejszą umowę, powiadamiając o tym drugą Stronę. Umowa przestaje obowiązywać trzy miesiące po takim powiadomieniu. Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie rozwiązania są kontynuowane na warunkach określonych w niniejszej umowie. Strony uregulują za wspólnym porozumieniem kwestię ewentualnych konsekwencji rozwiązania.

44. W odniesieniu do Norwegii i Islandii rozwiązanie niniejszej umowy nastąpi w momencie rozwiązania właściwej umowy o włączeniu Norwegii i Islandii w dorobek Schengen zgodnie z art. 8 ust. 4, 11, ust. 3 lub 16 tej umowy.

W odniesieniu do Szwajcarii rozwiązanie niniejszej umowy nastąpi w momencie rozwiązania umowy o włączeniu Szwajcarii w dorobek Schengen zgodnie z art. 7 ust. 4, 10, ust. 3 lub 17 tej umowy.

W odniesieniu do Liechtensteinu rozwiązanie niniejszej umowy nastąpi w momencie rozwiązania protokołu o włączeniu Liechtensteinu w dorobek Schengen zgodnie z art. 5 ust. 4, 11, ust. 1 lub 11, ust. 3 tego protokołu.

Artykuł 14

Języki

Niniejsza umowa, jak również załączone do niej deklaracje, sporządzona jest w jednym egzemplarzu w językach angielskim, bułgarskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, islandzkim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, norweskim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.

Wspólna deklaracja Wspólnoty Europejskiej i Liechtensteinu dotycząca udziału Liechtensteinu w Funduszu Granic Zewnętrznych zgodnie z decyzją 574/2007/WE

Wspólnota Europejska i Liechtenstein

- uwzględniając położenie geograficzne Liechtensteinu i jego brak granic zewnętrznych i sieci konsularnej, które byłyby podstawą dla rozwoju programu realizacji funduszu, oraz

- uznając zaangażowanie Liechtensteinu w realizowanie celów dorobku Schengen, jak i jego solidarność z państwami, które stosują przepisy Schengen dotyczące granic zewnętrznych

wyrażają zgodę, aby Liechtenstein mógł podjąć decyzję o nieuczestniczeniu w realizacji funduszu pod warunkiem, że będzie miał swój wkład finansowy w funduszu w zgodzie z art. 11 Umowy między Wspólnotą Europejską i Królestwem Norwegii, Republiką Islandii, Konfederacją Szwajcarską oraz Księstwem Liechtensteinu w sprawie przepisów uzupełniających mających zastosowanie do Funduszu Granic Zewnętrznych ustanowionego na lata 2007-2013. W związku z tym, Liechtenstein wniesie wkład do funduszu, ale odstąpi od prawa do otrzymywania przydziału z funduszu zgodnie z art. 14 i 15 decyzji 574/2007/WE.

Jeśli na późniejszym etapie Liechtenstein zechce uczestniczyć, poinformuje o tym z odpowiednim wyprzedzeniem Komisję; wówczas ustanowione zostaną, w formie wymiany pism, niezbędne przygotowania praktyczne celem zapewnienia stosowania decyzji nr 574/2007/WE, przepisów wykonawczych i niniejszej umowy.

Deklaracja rządu Norwegii o bezpośredniej wykonalności decyzji podjętych przez instytucje Wspólnoty Europejskiej i dotyczących zobowiązań pieniężnych nałożonych na przedsiębiorstwa z siedzibą w Norwegii

Zwraca się uwagę umawiającym się Stronom, że obecna konstytucja Norwegii nie przewiduje bezpośredniej wykonalności decyzji podjętych przez instytucje Wspólnoty Europejskiej i dotyczących zobowiązań pieniężnych nałożonych na przedsiębiorstwa z siedzibą w Norwegii. Norwegia potwierdza, że takie decyzje będą dalej kierowane bezpośrednio do tych przedsiębiorstw, oraz że przedsiębiorstwa powinny spełniać swoje obowiązki zgodnie z obecną praktyką. Wspomniane ograniczenia konstytucyjne dotyczące bezpośredniej wykonalności decyzji podjętych przez instytucje Wspólnoty Europejskiej i dotyczących zobowiązań pieniężnych nałożonych na przedsiębiorstwa z siedzibą w Norwegii. W przypadku pojawienia się trudności Norwegia jest przygotowana do rozpoczęcia konsultacji i pracy nad obopólnie satysfakcjonującym rozwiązaniem.

Deklaracja Wspólnoty Europejskiej

Sytuacja Norwegii, o której mowa w jednostronnej deklaracji Norwegii, będzie podlegać stałej obserwacji przez Komisję. Komisja może w każdej chwili zainicjować konsultacje z Norwegią, mając na uwadze znalezienie satysfakcjonującego rozwiązania takich problemów.

[1] Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 22.

[2] Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 22.

[3] Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

[4] Dz.U. L 395 z 31.12.2004, s. 70.

[5] Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

[6] Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, s. 1).

[7] Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 478/2007 (Dz.U. L 111 z 28.4.2007, s. 13).

[8] Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.

[9] W oparciu o PKB na rok 2007

[10] Wartości wskaźnika są zaokrąglone

[11] Dz.U. L 139 z 14.6.2006, s.1