KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 20.12.2017 COM(2017) 790 final 2017/0359(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wymogów ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 575/2013, (UE) nr 600/2014 i (UE) nr 1093/2010

(Tekst mający znaczenie dla EOG) {SWD(2017) 481 final}



UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU • Przyczyny i cele wniosku UE potrzebuje silniejszych rynków kapitałowych, aby promować inwestycje, odblokować nowe źródła finansowania przedsiębiorstw, oferować gospodarstwom domowym lepsze możliwości i wzmocnić unię gospodarczą i walutową. Komisja zobowiązała się do wdrożenia wszystkich pozostałych elementów składowych, tak aby dokończyć budowę unii rynków kapitałowych do 2019 r.. Firmy inwestycyjne świadczą szeroki zakres usług, które dają inwestorom dostęp do rynków papierów wartościowych i instrumentów pochodnych (doradztwo inwestycyjne, zarządzanie portfelem, usługi brokerskie, wykonywanie zleceń itp.). Firmy inwestycyjne i świadczone przez nie usługi stanowią ważny element sprawnie funkcjonującej unii rynków kapitałowych. Odgrywają one ważną rolę w ułatwianiu przepływu oszczędności i inwestycji w całej UE, a ich poszczególne usługi służą do wspierania skutecznej alokacji kapitału i zarządzania ryzykiem. Firmy inwestycyjne istnieją we wszystkich państwach członkowskich. Według informacji zebranych przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) na koniec 2015 r. w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) działało 6 051 firm inwestycyjnych. Należą do nich firmy świadczące ograniczony zestaw usług głównie klientom detalicznym, a także firmy świadczące szereg usług szerokiej grupie klientów detalicznych, zawodowych i korporacyjnych. Na podstawie informacji przekazanych przez EUNB około 85 % firm inwestycyjnych z EOG ogranicza swoją działalność do: ·oferowania doradztwa inwestycyjnego; ·przyjmowania i przekazywania zleceń; ·zarządzania portfelami; oraz ·wykonywania zleceń. W Zjednoczonym Królestwie, pełniącym rolę ważnego ośrodka dla rynków kapitałowych i działalności inwestycyjnej, znajduje się największa liczby firm inwestycyjnych z EOG, z których mniej więcej połowa ma tam swoją siedzibę, a na kolejnych miejscach znajdują się: Niemcy, Francja, Niderlandy i Hiszpania. Większość firm inwestycyjnych z EOG to małe lub średnie przedsiębiorstwa. EUNB szacuje, że mniej więcej osiem firm inwestycyjnych, znajdujących się głównie w Zjednoczonym Królestwie, kontroluje około 80 % aktywów wszystkich firm inwestycyjnych w EOG. W związku z tym, że jednym z nowych działań priorytetowych jest wzmocnienie rynków kapitałowych i stworzenie unii rynków kapitałowych, Komisja zapowiedziała w swoim śródokresowym przeglądzie planu działania na rzecz unii rynków kapitałowych, że zaproponuje skuteczniejsze ramy w zakresie wymogów ostrożnościowych i nadzoru dla firm inwestycyjnych, dostosowane do ich rozmiaru i charakteru, w celu pobudzenia konkurencji i polepszenia dostępu inwestorów do nowych szans inwestycyjnych i lepszych sposobów zarządzania ryzykiem, na które są narażeni. W świetle kluczowej roli, jaką odgrywały do tej pory w tym obszarze firmy inwestycyjne mające siedzibę w Zjednoczonym Królestwie, decyzja Zjednoczonego Królestwa o wystąpieniu z UE dodatkowo podkreśla potrzebę zaktualizowania struktury regulacyjnej w UE w celu wsparcia tej zmiany. Wnioski obejmujące niniejsze rozporządzenie i towarzyszącą mu dyrektywę („wnioski”) włączono do programu prac Komisji na 2017 r. jako inicjatywę REFIT. Mają one zapewnić, aby firmy inwestycyjne podlegały wymogom kapitałowym, płynnościowym i innym kluczowym wymogom ostrożnościowym oraz odpowiadającym im ramom nadzorczym, które są dostosowane do prowadzonej przez nie działalności, a jednocześnie są wystarczająco solidne, aby w sposób zgodny z zasadą ostrożności uwzględnić ryzyko, na jakie narażone są firmy inwestycyjne, w celu ochrony stabilności rynków finansowych UE. Wnioski są wynikiem przeglądu przewidzianego w art. 493 ust. 2, art. 498 ust. 2, art. 508 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 („rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych” lub „CRR”), które wraz z dyrektywą 2013/36/UE („dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych IV” lub „CRD IV”) stanowi obecne ramy ostrożnościowe dla firm inwestycyjnych. Przy uzgadnianiu tych aktów współprawodawcy zdecydowali, że należy dokonać przeglądu ram dla firm inwestycyjnych, biorąc pod uwagę fakt, że ich przepisy są w dużej mierze ukierunkowane na instytucje kredytowe. W przeciwieństwie do instytucji kredytowych firmy inwestycyjne nie przyjmują depozytów ani nie udzielają pożyczek. Oznacza to, że są one w o wiele mniejszym stopniu narażone na ryzyko kredytowe i ryzyko wypłaty środków pieniężnych przez deponentów z krótkim wyprzedzeniem. Ich usługi skupiają się na instrumentach finansowych, które w przeciwieństwie do depozytów nie są płatne według wartości nominalnej, ale podlegają wahaniom w zależności od zmian rynkowych. Firmy te konkurują jednak z instytucjami kredytowymi w zakresie świadczenia usług inwestycyjnych, które instytucje kredytowe mogą oferować swoim klientom na podstawie licencji bankowej. Instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne są zatem dwiema różnymi jakościowo instytucjami o odmiennych podstawowych modelach biznesowych, choć niektóre ze świadczonych przez nie usług mogą się ze sobą pokrywać. Firmy inwestycyjne, podobnie jak instytucje kredytowe, podlegają unijnym normom ostrożnościowym od 1993 r., kiedy to weszły w życie pierwsze unijne ramy prawne regulujące działalność firm inwestycyjnych. Ramy te – obecnie zastąpione dyrektywą w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID), a od stycznia 2018 r. – MiFID II / MiFIR – określają warunki udzielania zezwoleń oraz wymogi organizacyjne i wymogi dotyczące prowadzenia działalności, zgodnie z którymi usługi inwestycyjne mogą być świadczone na rzecz inwestorów, a także inne wymogi regulujące prawidłowe funkcjonowanie rynków finansowych. Ramy ostrożnościowe dla firm inwestycyjnych przewidziane w pakiecie CRR/CRD IV funkcjonują w połączeniu z MiFID. Zazwyczaj wymogi ostrożnościowe dotyczące instytucji finansowych mają na celu (i) zapewnienie wystarczających zasobów do utrzymania rentowności finansowej i świadczenia usług we wszystkich cyklach koniunkturalnych lub (ii) umożliwienie uporządkowanej likwidacji bez narażania klientów na nadmierne straty ekonomiczne oraz bez narażania stabilności rynków, na których takie instytucje działają. W rezultacie wymogi te powinny dążyć do odzwierciedlenia ryzyka, jakie napotykają i stwarzają różne instytucje finansowe, powinny być proporcjonalne do prawdopodobieństwa wystąpienia ryzyka oraz zasadniczo zapewniać równowagę między zapewnianiem bezpieczeństwa i dobrej kondycji różnych instytucji finansowych a unikaniem nadmiernych kosztów, które mogłyby utrudnić im prowadzenie działalności w opłacalny sposób. Firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym, z których wiele uznaje się za globalne instytucje o znaczeniu systemowym lub inne instytucje o znaczeniu systemowym na podstawie art. 131 CRD IV, nadal powinny być objęte ramami pakietu CRR/CRD IV, w tym zmianami zaproponowanymi przez Komisję w dniu 23 listopada 2016 r., zgodnie ze zmienionym podejściem do identyfikowania tego rodzaju podmiotów zaproponowanym we wnioskach. Wynika to z faktu, że firmy te zazwyczaj ponoszą ryzyko na znaczną skalę i zapewniają zabezpieczenie przed takimż ryzykiem na całym jednolitym rynku. W związku z prowadzoną działalnością wspomniane firmy są narażone na ryzyko kredytowe, głównie w postaci ryzyka kredytowego kontrahenta, oraz na ryzyko rynkowe związane z pozycjami, które zajmują na własny rachunek, zarówno na rzecz swoich klientów, jak i na własną rzecz. Stwarzają one zatem większe ryzyko dla stabilności finansowej z uwagi na swoją wielkość i wzajemne powiązania. W świetle tych ryzyk oraz w celu zapewnienia równych warunków działania takie firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowych należy traktować jako instytucje kredytowe.

Jak zapowiedziała Komisja w komunikacie z września 2017 r. w sprawie przeglądu Europejskich Urzędów Nadzoru, oznaczałoby to między innymi również, że ich działalność w państwach członkowskich należących do unii bankowej podlega bezpośredniemu nadzorowi EBC w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Obecnie firmy te są w dużej mierze skupione w Zjednoczonym Królestwie, lecz rozważają właśnie plany przeniesienia części swojej działalności do UE-27, w szczególności do państw członkowskich należących do unii bankowej. Obejmuje to jedynie niewielką liczbę firm, niemniej skupia się w nich znaczna część całkowitych aktywów i wolumenu działalności wszystkich firm inwestycyjnych w UE. W przypadku innych firm inwestycyjnych bardziej problematyczny jest fakt, że obecne ramy ostrożnościowe skupiają się na instytucjach kredytowych oraz na ryzyku, jakie te instytucje napotykają i stwarzają, a nie na firmach inwestycyjnych. Istniejące przepisy w dużej mierze nie regulują wyraźnie usług świadczonych przez wspomniane firmy ani ryzyka, jakie mogą one stwarzać. Spośród wszystkich ośmiu usług inwestycyjnych, które firmy inwestycyjne mają prawo świadczyć na podstawie MiFID, w CRR jasno określono wymogi jedynie w odniesieniu do (i) zawierania transakcji na własny rachunek oraz (ii) gwarantowania emisji instrumentów finansowych lub subemisji instrumentów finansowych z gwarancją przejęcia emisji. Brakuje wymogów odnoszących się do pozostałych usług inwestycyjnych (przyjmowania i przekazywania zleceń, wykonywania zleceń, zarządzania portfelem, doradztwa inwestycyjnego, subemisji instrumentów bez gwarancji przejęcia emisji, prowadzenia wielostronnej platformy obrotu), co skutkuje niepełną ochroną przed takimi ryzykami. W związku z tym nieodłącznie związane z tą działalnością ryzyko dla firmy, a w konsekwencji dla jej klientów i szerzej postrzeganych rynków, na których firma prowadzi działalność, chociaż w niektórych sytuacjach ograniczone, nie jest uwzględnione w sposób ukierunkowany. Rodzi to trzy główne problemy, które poddano ocenie w dokumencie roboczym służb Komisji towarzyszącym wnioskom. Po pierwsze, chociaż ramy uwzględniają do pewnego stopnia poszczególne rodzaje profili działalności gospodarczej firm inwestycyjnych w formie wyłączeń, są one ogólnie źródłem znacznej złożoności regulacyjnej dla wielu firm. Po drugie, określone w nich szczegółowe wymogi i wyłączenia stanowią przybliżone i niewrażliwe na ryzyko wskaźniki zastępcze dla ryzyk faktycznie ponoszonych przez firmy inwestycyjne i stwarzanych przez te firmy, które różnią się od ryzyk ponoszonych i stwarzanych przez banki. Po trzecie, ze względu na nieodłączną złożoność i brak wrażliwości na ryzyko tych ram ich wdrożenie przed państwa członkowskie prowadzi do rozdrobnienia całościowego otoczenia regulacyjnego dla firm inwestycyjnych, co stwarza możliwość wystąpienia szkodliwego arbitrażu regulacyjnego. Mogłoby to zagrozić integralności i funkcjonowaniu jednolitego rynku. Wnioski mają na celu rozwiązanie problemów związanych z istniejącymi ramami, jednocześnie ułatwiając – w miarę możliwości – podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej przez firmy inwestycyjne. W szczególności określają one ramy ostrożnościowe, które są lepiej dostosowane do modelu działalności tych firm. Składają się na nie odpowiedniejsze i bardziej wrażliwe na ryzyko wymogi dotyczące firm inwestycyjnych, które są lepiej ukierunkowane na ryzyko, jakie firmy te faktycznie stwarzają i ponoszą w przypadku poszczególnych rodzajów modeli biznesowych. Ponadto stanowią one udoskonalony zestaw narzędzi regulacyjnych, które mają umożliwiać organom nadzoru ostrożnościowego skuteczne prowadzenie nadzoru. Zgodnie z artykułami CRR przegląd ram ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych przeprowadzono w porozumieniu z EUNB, Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) oraz właściwymi organami krajowymi reprezentowanymi w tych Europejskich Urzędach Nadzoru. W następstwie pierwszego wniosku Komisji o wydanie opinii z grudnia 2014 r. w grudniu 2015 r. EUNB opublikował swoje pierwsze sprawozdanie w sprawie obecnych ram ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych, wzywając do zmiany obecnego podejścia w odniesieniu do wszystkich firm inwestycyjnych, z wyjątkiem tych największych i tych o największym znaczeniu systemowym. W następstwie drugiego wniosku Komisji o wydanie opinii z czerwca 2016 r. w listopadzie 2016 r. EUNB opublikował dokument otwierający debatę w sprawie konsultacji skupiających się na potencjalnym nowym systemie ostrożnościowym dla znacznej większości firm inwestycyjnych. Uwzględniając informacje zwrotne oraz dodatkowe dane pozyskane od firm inwestycyjnych oraz właściwych organów krajowych, we wrześniu 2017 r. EUNB opublikował swoje końcowe zalecenia. Przedmiotowe wnioski opierają się na tych zaleceniach we wszystkich kluczowych aspektach z wyjątkiem identyfikacji firm inwestycyjnych o znaczeniu systemowym z przyczyn wyjaśnionych w towarzyszącym dokumencie roboczym służb Komisji i podsumowanych w poniższej sekcji dotyczącej „oceny skutków”. • Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Niniejszy wniosek uzupełnia bieżący przegląd systemu tworzonego przez CRD IV/CRR w odniesieniu do instytucji kredytowych w następstwie wniosków przyjętych przez Komisję dnia 23 listopada 2016 r., które umożliwiły wszystkim firmom inwestycyjnym niemającym znaczenia systemowego rezygnację ze stosowania jego zmienionych przepisów. Możliwość tę wprowadzono ze względu na fakt, że wspomnianych zmienionych przepisów nie opracowano z myślą o większości firm inwestycyjnych, a ich bezwarunkowe wprowadzenie dodatkowo skomplikowałoby istniejący zbiór przepisów. Przegląd systemu ostrożnościowego w odniesieniu do większości firm inwestycyjnych, który to system również przedstawiono w niniejszym wniosku, był już w tym czasie zaawansowany, przy czym objęcie tych firm jeszcze bardziej złożonym systemem na krótko przed wprowadzeniem nowego systemu uznano za nieproporcjonalne. W niniejszym wniosku wprowadzono zatem nowy system dotyczący większości firm inwestycyjnych, wyłączając je całkowicie z ram pakietu CRD IV/CRR oraz pozostawiając w tych ramach, obejmujących również zmienione przepisy, wyłącznie firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym zgodnie ze zmienionym podejściem do ich identyfikacji przyjętym w niniejszym wniosku. Niniejszy wniosek jest również spójny z MiFID oraz MiFID II / MiFIR. Ustanawiając wymogi ostrożnościowe dostosowane do działalności firm inwestycyjnych oraz ryzyka, jakie wiąże się z ich działalnością, doprecyzowano, kiedy i dlaczego wymogi te mają zastosowanie. W związku z tym wyeliminowano niektóre przypadki arbitralnego stosowania wymogów ostrożnościowych w obecnie obowiązujących ramach, które wynikają z faktu, że ustanowiono je przede wszystkim w odniesieniu do usług inwestycyjnych wymienionych w MiFID, a nie faktycznego nagromadzenia ryzyka związanego z rodzajem i wolumenem działalności prowadzonej przez firmy inwestycyjne. MiFID II i MiFIR przyjęto w następstwie kryzysu finansowego, a zakresem ich stosowania objęto rynki papierów wartościowych, pośredników inwestycyjnych i systemy obrotu. Nowe ramy wzmacniają i zastępują dotychczasowe ramy MiFID I. W świetle zmian ram ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych należy również dopilnować, by firmom z państw trzecich świadczącym usługi transgraniczne w UE nie przysługiwało korzystniejsze traktowanie niż firmom z UE pod względem wymogów ostrożnościowych, podatkowych i nadzorczych. W ramach niniejszego wniosku wprowadzone zostaną ukierunkowane zmiany w dotychczasowym systemie równoważności dla firm z państw trzecich wprowadzonym na podstawie art. 46 i 47 MiFIR, aby utrzymać równe warunki działania dla firm z UE i firm z państw trzecich. • Spójność z innymi politykami Unii Firmy inwestycyjne odgrywają istotną rolę w ułatwianiu przepływu inwestycji w całej UE. W związku z tym przegląd stanowi również element inicjatyw Komisji mających zapewnić prężny i uczciwy jednolity rynek charakteryzujący się prawidłowo funkcjonującym systemem finansowym i prawidłowo funkcjonującą unią rynków kapitałowych, aby zachęcić do inwestycji oraz pobudzić rozwój i zwiększyć liczbę miejsc pracy. Odpowiedniejsze ramy w zakresie wymogów ostrożnościowych i nadzoru o niższych kosztach przestrzegania przepisów dla firm inwestycyjnych powinny pomóc w: (i) poprawie ogólnych warunków dla przedsiębiorstw; (ii) zwiększeniu liczby firm wchodzących na rynek i konkurencji w tym procesie; oraz (iii) poprawie dostępu inwestorów do nowych możliwości oraz lepszych sposobów zarządzania ryzykiem. Zmienione podejście do identyfikacji firm inwestycyjnych o znaczeniu systemowym, które powinny nadal być objęte ramami pakietu CRD IV/CRR, jest również zgodne z celem, jakim jest unikanie luk w funkcjonowaniu unii bankowej. Ostatnie strukturalne zmiany sytuacji rynkowej wskazują, że grupy bankowe z państw trzecich mają coraz bardziej złożone struktury w UE, działając za pośrednictwem podmiotów, które nie podlegają nadzorowi EBC w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Zgodnie z komunikatem Komisji z października 2017 r. w sprawie dokończenia budowy unii bankowej zapewnienie, aby firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym pozostały objęte pakietem CRR/CRD IV zgodnie z podejściem do ich identyfikacji, o którym mowa w niniejszym wniosku, sprawia również, że zostaną objęte nadzorem ostrożnościowym sprawowanym przez organy nadzoru bankowego, a prowadzona przez nie działalność w państwach członkowskich należących do unii bankowej – nadzorem ostrożnościowym sprawowanym przez EBC. 2. PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ • Podstawa prawna W Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przyznano instytucjom europejskim kompetencje do przyjmowania odpowiednich przepisów, których celem jest ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego (art. 114 TFUE). Obejmuje to przepisy dotyczące norm ostrożnościowych i inne przepisy dotyczące dostawców usług finansowych, w tym przypadku przepisy dotyczące świadczenia usług inwestycyjnych. Przepisy rozporządzenia, którego dotyczy niniejszy wniosek, zastępują przepisy rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które również opierają się na art. 114 TFUE, ponieważ dotyczą firm inwestycyjnych. • Pomocniczość Wniosek zmienia i upraszcza istniejące przepisy UE, które regulują ostrożnościowe traktowanie firm inwestycyjnych, w celu (i) lepszego uwzględnienia ryzyka w modelach biznesowych tych firm; (ii) wyrównania warunków działania firm; oraz (iii) zwiększenia spójności w zakresie nadzoru. Aby to osiągnąć, nowe ramy UE powinny zastąpić istniejące ramy, a nie przenosić te wybory na ramy regulacyjne w państwach członkowskich. Wynika to z faktu, że firmy inwestycyjne posiadające obecnie zezwolenie na mocy MiFID rutynowo świadczą swoim klientom w UE usługi transgraniczne. Nieskoordynowane i chaotyczne zmiany przepisów dokonywane przez państwa członkowskie mogłyby zakłócać konkurencję i prowadzić do dyskryminacyjnego traktowania, co doprowadziłoby do rozdrobnienia jednolitego rynku. Mogłoby to zwiększyć liczbę przypadków stosowania szkodliwego arbitrażu regulacyjnego, co – w razie problemów – mogłoby z kolei wywrzeć niekorzystny wpływ na stabilność finansową i ochronę inwestorów w pozostałych państwach członkowskich. Mogłoby to również wypaczyć zakres i rodzaj usług inwestycyjnych dostępnych w danym państwie członkowskim, z potencjalną szkodą dla ogólnej efektywności rynku i możliwości wyboru dla inwestorów. Zmienione przepisy powinny zapobiec nadmiernym różnicom regulacyjnym oraz powinny zapewniać równe warunki działania dla wszystkich firm posiadających zezwolenie na całym jednolitym rynku. • Proporcjonalność Jeżeli chodzi o inicjatywę REFIT, najważniejszym celem jest sprawienie, aby nowe ramy były bardziej odpowiednie, istotne i proporcjonalne w porównaniu z istniejącymi ramami dotyczącymi firm inwestycyjnych. W związku z tym w niniejszym wniosku osiągnięto równowagę między zapewnieniem, aby wymogi były jednocześnie:

·wystarczająco kompleksowe i rygorystyczne, aby uwzględnić ryzyko, jakie wiąże się z działalnością firm inwestycyjnych, w sposób zgodny z zasadą ostrożności; oraz ·na tyle elastyczne, aby można było je dostosować do różnych modeli biznesowych bez ograniczania ich zdolności do funkcjonowania w sposób opłacalny z ekonomicznego punktu widzenia. W niniejszym wniosku starano się zapewnić, aby koszty systemu – zarówno pod względem wymogów kapitałowych, jak i związanych z nimi kosztów przestrzegania przepisów i kosztów administracyjnych, które wynikają z konieczności zarządzania personelem i systemami w celu spełnienia nowych wymogów oraz składania sprawozdań organom nadzorczym dotyczących przestrzegania przepisów – utrzymano na minimalnym poziomie, aby osiągnąć tę równowagę. Jak wskazano w dokumencie roboczym służb Komisji towarzyszącym niniejszemu wnioskowi, oczekuje się, że powiązane koszty będą ciągle spadać, przy czym na początku pojawią się pewne nowe jednorazowe koszty. Jeżeli chodzi o kapitał, nadrzędnym wyborem politycznym, który stanowi podstawę prac nad przeglądem i ma wpływ na powyższe kwestie, jest osiągnięcie celu, jakim jest zapewnienie, aby ogólnounijne wymogi kapitałowe dotyczące firm inwestycyjnych nie zaostrzyły się nadmiernie w ujęciu ogólnym. Przekłada się to na różne skutki dystrybucyjne dla niektórych rodzajów firm. Przepisy niniejszego wniosku łagodzą te skutki, tak więc największy wpływ jest stopniowo wprowadzany i ograniczany. • Wybór instrumentu Wybrano rozporządzenie, ponieważ jego przepisy zastępują przepisy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 dotyczące firm inwestycyjnych. Dzięki temu osiągnięty zostanie taki sam bezpośredni skutek prawny, jak w przypadku obecnego zbioru przepisów, zapewniając spójne osiągnięcie celów wniosku w całej UE i przyczyniając się do stworzenia większej pewności i równych warunków działania dla firm. 3. WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW • Ocena ex post obowiązujących przepisów prawnych Ocena istniejących ram pakietu CRR/CRD IV, która opiera się na analizie przeprowadzonej przez EUNB i ESMA, w szczególności w ich sprawozdaniu z 2015 r., oraz na równoległych pracach i analizie służb Komisji, została podsumowana w dokumencie roboczym służb Komisji towarzyszącym niniejszemu wnioskowi. Stwierdza się w nim, że istniejące przepisy, które opierają się na międzynarodowych normach regulacyjnych dotyczących dużych grup bankowych i są ukierunkowane na ryzyko, jakie wiąże się z działalnością banków, tylko częściowo osiągają swoje cele w zakresie: (i) zapewniania wystarczającego kapitału na pokrycie ryzyka, na jakie narażona jest większość firm inwestycyjnych; (ii) kontrolowania wysokości kosztów przestrzegania przepisów; (iii) zapewniania równych warunków działania w całej UE oraz (iv) zapewniania skutecznego nadzoru ostrożnościowego. Wiele przepisów tego rozporządzenia uznaje się za nieskuteczne i nieefektywne pod tym względem. Wyjątek stanowią duże firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym, które z uwagi na swoją wielkość, profil ryzyka i wzajemne powiązania z innymi uczestnikami rynków finansowych zyskują charakter „bankowy”. W odniesieniu do pozostałych firm oceniono, że status quo tworzy: (i) nadmierną złożoność i nieproporcjonalne obciążenia związane z przestrzeganiem przepisów, zwłaszcza w przypadku małych i średnich firm; (ii) słabo dostosowane i niewrażliwe na ryzyko wskaźniki i wymogi ostrożnościowe, które nie pozwalają w tym przypadku precyzyjnie uwzględniać ryzyka, na jakie narażone są firmy inwestycyjne oraz (iii) przypadki rozbieżnego wdrażania przepisów krajowych i rozdrobnienia otoczenia regulacyjnego w całej UE. • Konsultacje z zainteresowanymi stronami W trakcie przeglądu kilkakrotnie przeprowadzono konsultacje z zainteresowanymi stronami. Jeżeli chodzi o główne etapy, w następstwie pierwszego wniosku Komisji o wydanie opinii z grudnia 2014 r. w grudniu 2015 r. EUNB opublikował sprawozdanie w sprawie obecnych ram ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych wraz z wnioskami w sprawie wprowadzenia zmian. Stanowi ono kompleksową i publicznie dostępną analizę statusu quo, zawierającą dane na temat liczby i rodzajów firm inwestycyjnych w państwach członkowskich. Analiza ta pomogła rozszerzyć zakres przeglądu o zainteresowane strony, na które omawiane przepisy mogą nie mieć bezpośredniego wpływu, oraz stanowiła dla nich zachętę do wzięcia udziału w dalszej dyskusji. W dniu 4 listopada 2016 r. EUNB opublikował dokument otwierający debatę w sprawie konsultacji dotyczących potencjalnego nowego systemu ostrożnościowego dla firm inwestycyjnych. Przez 3 miesiące można było przedstawiać uwagi dotyczące dokumentu. W dniu 3 lipca 2017 r. EUNB opublikował projekt zaleceń, zachęcając zainteresowane strony do zgłaszania uwag. Uzupełnieniem prac prowadzonych przez EUNB była również inicjatywa przewidująca gromadzenie szczegółowych danych dotyczących firm inwestycyjnych. Zadanie to w imieniu EUNB realizowały właściwe organy krajowe w dwóch etapach w latach 2016 i 2017. Z uwagi na szczegółowe konsultacje publiczne i gromadzenie danych prowadzone przez EUNB Komisja uznała, że równoległe prowadzenie ogólnych konsultacji publicznych jest niepotrzebne. Zamiast tego służby Komisji przeprowadziły ukierunkowane konsultacje z zainteresowanymi stronami w celu zebrania dalszych opinii na temat głównych elementów przeglądu. Konsultacje te obejmowały: ·rozmowy z udziałem zainteresowanych stron z branży (z firmami inwestycyjnymi, inwestorami, kancelariami prawnymi, konsultantami) przeprowadzone w dniu 27 stycznia 2017 r. w sprawie projektów wniosków EUNB dotyczących przyszłego systemu; ·warsztaty poświęcone kosztom obecnego systemu przeprowadzone w dniu 30 maja 2017 r.; oraz ·warsztaty poświęcone projektom zaleceń końcowych EUNB przeprowadzone w dniu 17 lipca 2017 r. W marcu i październiku 2017 r. przegląd omówiono z państwami członkowskimi w ramach Komitetu ds. Usług Finansowych, zaś w czerwcu i wrześniu 2017 r. – na forum grupy ekspertów ds. bankowości, płatności i ubezpieczeń. Wzięto również pod uwagę otrzymane od zainteresowanych stron uwagi na temat wstępnej oceny skutków Komisji opublikowanej w marcu 2017 r.. Ponadto Komisja rozważyła także uwagi otrzymane wcześniej w ramach szeroko zakrojonego zaproszenia do zgłaszania uwag na temat skuteczności, zgodności i spójności ogólnych ram regulacyjnych UE dotyczących usług finansowych, w których kilku respondentów wskazało różne kwestie istotne dla przedmiotowego przeglądu. Firmy inwestycyjne reprezentują różne modele biznesowe, a ich poglądy koncentrują się zwykle na tych aspektach wniosków, które ich dotyczą. Utrudnia to międzysektorowe porównania względnej wagi stanowisk zainteresowanych stron. Ogólnie rzecz biorąc, znaczna większość zainteresowanych stron z zadowoleniem przyjęła jednak ramy ostrożnościowe w większym stopniu dostosowane do ich modeli biznesowych. Strony te podkreślają, że ich znaczenie systemowe jest ograniczone oraz że wymogi kapitałowe należy przede wszystkim określić w taki sposób, aby zapewnić możliwość ich likwidacji w sposób uporządkowany. Jeżeli chodzi o szczególne wymogi, które mają zastosowanie do konkretnego modelu biznesowego, firmy inwestycyjne świadczące usługi wyłącznie agencyjne i niezawierające transakcji na instrumentach finansowych z wykorzystaniem własnego bilansu na ogół krytykują propozycje powiązania w sposób liniowy wymogów kapitałowych z wielkością zarządzanych portfeli klientów. Chociaż wiele firm prowadzących transakcje z użyciem środków własnych zgadza się, że istniejące ramy uwzględniania ryzyka rynkowego mają pewne zalety w świetle ryzyk ponoszonych przez firmy i stwarzanych przez te firmy, inne firmy inwestycyjne uważają, że wyolbrzymiają one ryzyko związane z metodami handlowymi i produktami, którymi handlują. Opinie te wzięto pod uwagę przy kalibracji proponowanych nowych wskaźników ryzyka (współczynniki K – zob. poniżej) oraz możliwości stopniowego wprowadzania i ograniczania wyższych wymogów.

• Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Przegląd przeprowadzono na podstawie kompleksowej opinii wydanej przez EUNB w porozumieniu z ESMA, zgodnie z wymogami określonymi w odpowiednich artykułach rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które stanowią podstawę prawną przeglądu (w szczególności art. 508 ust. 2 i 3). Główne publicznie dostępne publikacje EUNB były następujące: ·sprawozdanie z grudnia 2015 r. zawierające kompleksową ocenę statusu quo i wstępne zalecenia dotyczące zmian; ·dokument otwierający debatę z listopada 2016 r. opublikowany na potrzeby przeprowadzenia konsultacji dotyczących kształtu możliwego nowego systemu; oraz ·sprawozdanie końcowe z września 2017 r. zawierające szczegółowe zalecenia. Na potrzeby precyzyjnego wyważenia zaleceń dotyczących nowych wymogów kapitałowych podjęto również działania polegające na zgromadzeniu szczegółowych danych dotyczących firm inwestycyjnych. Właściwe organy krajowe w imieniu EUNB przeprowadziły to działanie w dwóch etapach w latach 2016 i 2017. Komisja uczestniczyła w całym procesie i mogła korzystać z wniosków płynących z dyskusji, podczas których oceniono zalety i wady szczegółowych zaleceń dotyczących polityki w miarę ich opracowywania. • Ocena skutków Zgodnie z Zestawem instrumentów służących lepszemu stanowieniu prawa (instrument nr 9) Komisja nie musi przeprowadzać oceny skutków, gdy agencji UE przekazano uprawnienie do przeprowadzania prac związanych z kształtowaniem polityki i powiązanej z nimi analizy w zakresie, w jakim wniosek Komisji nie odbiega zbytnio od zaleceń agencji, a służby Komisji uznają jej ocenę za ocenę o odpowiedniej jakości. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej przeanalizowała projekt oceny skutków w odniesieniu do tej inicjatywy, uznano jednak, że dokument roboczy służb Komisji będzie odpowiedniejszy z uwagi na fakt, iż specjalne uprawnienie do przeprowadzenia przeglądu opiera się na opinii Europejskich Urzędów Nadzoru, przeprowadzonych przez nie konsultacjach z zainteresowanymi stronami i pracach technicznych. Celem dokumentu roboczego służb Komisji towarzyszącego wnioskom jest zatem wyjaśnienie opinii przekazanej przez Europejskie Urzędy Nadzoru, w tym wyników przeprowadzonych przez nich analiz i konsultacji, oraz przedstawienie poglądów służb Komisji na temat wniosków w celu ukierunkowania procesu decyzyjnego Komisji. W odniesieniu do wymogów kapitałowych EUNB ocenia, że jego propozycje zwiększyłyby te wymogi w ujęciu zbiorczym dla wszystkich unijnych firm inwestycyjnych niemających znaczenia systemowego o 10 % w porównaniu z obecnymi wymogami w ramach filaru 1 oraz zmniejszyłyby je o 16 % w porównaniu z ogólnymi obowiązującymi wymogami w wyniku narzutów w ramach filaru 2. To, w jakim zakresie skutki te dotkną poszczególne firmy inwestycyjne, zależy od rozmiaru tych firm oraz od usług inwestycyjnych, które świadczą, oraz od tego, w jaki sposób nowe wymogi kapitałowe będą się do nich stosować. Jak doprecyzowano w dokumencie roboczym służb Komisji towarzyszącym przedmiotowym wnioskom, w tym w załączniku II do tego dokumentu, 10-procentowy wzrost wymogów w ramach filaru 1 w ujęciu zbiorczym wynika ze zsumowania znacznie niższych wymogów dla niektórych firm oraz wymogów, które dla innych firm wzrosły z kolei więcej niż o 10 %. Jeżeli chodzi o dostępne fundusze własne, EUNB stwierdza, że tylko nieliczne firmy nie miałyby wystarczającego kapitału, aby bez problemu spełnić nowe wymogi – dotyczy to tylko niewielkiej liczby doradców inwestycyjnych, przedsiębiorstw realizujących transakcje i przedsiębiorstw wielousługowych. W przypadku przedsiębiorstw należących do tej grupy, w przypadku których nowe zwiększone wymogi byłyby ponad dwukrotnie wyższe od ich obecnych wymogów, można by jednak wprowadzić na kilka lat maksymalny limit tych wymogów. W towarzyszącym dokumencie roboczym służb Komisji stwierdza się, że, ogólnie rzecz biorąc, zalecenia EUNB uznaje się za właściwe i proporcjonalne środki służące osiągnięciu celów przeglądu w sposób skuteczny i efektywny w porównaniu ze status quo. W ujęciu bardziej ogólnym opinia EUNB jest wyraźnym pozytywnym krokiem w kierunku ram ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych, które mogą zarówno zapewnić ich działanie w oparciu o solidne podstawy finansowe, jak i nieograniczanie ich perspektyw handlowych. W związku z tym ramy te powinny w wyważony sposób wspierać realizację celów przeglądu. Z jednej strony powinny one przyczynić się do zapewnienia bardziej ukierunkowanego uwzględniania ryzyka, na jakie firmy inwestycyjne narażają klientów i rynki, zarówno w ramach prowadzonej działalności, jak i w przypadku konieczności jej likwidacji. Z drugiej strony powinny przyczynić się do zapewnienia, aby firmy inwestycyjne w pełni wywiązały się ze swojej roli w ułatwianiu przepływów inwestycyjnych w całej UE, co jest zgodne z celami unii rynków kapitałowych w zakresie mobilizacji oszczędności i inwestycji w celu pobudzenia wzrostu gospodarczego i zwiększenia zatrudnienia. Wspomniane ramy nie pokrywają się z zaleceniami EUNB tylko w odniesieniu do identyfikacji firm inwestycyjnych o znaczeniu systemowym. Uznano, że zamiast odroczyć – co zalecał EUNB – rozstrzygnięcie tej kwestii do czasu opracowania kryteriów wyjaśniających, które zostaną ujęte w przepisach technicznych wdrażających wnioski, właściwsze jest określenie odpowiednich rozwiązań w tym zakresie w samych wnioskach, aby zapewnić równorzędne otoczenie regulacyjne dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych o znaczeniu systemowym. W tym zakresie wnioski wykraczają poza porady EUNB zawarte w jego opinii w sprawie przeglądu firm inwestycyjnych. Wnioski realizują jednak zalecenia wynikające z opinii EUNB w sprawie kwestii związanych z decyzją Zjednoczonego Królestwa o wystąpieniu z UE. • Sprawność regulacyjna i uproszczenie Zgodnie z dokumentem roboczym służb Komisji towarzyszącym niniejszemu wnioskowi oczekuje się, że uproszczenie norm ostrożnościowych dotyczących zdecydowanej większości firm inwestycyjnych znacznie zmniejszy ich obciążenie administracyjne i związane z przestrzeganiem przepisów. Można by znieść różne zbędne wymogi regulacyjne i dotyczące sprawozdawczości, co pozwoliłoby na wykorzystanie kapitału przeznaczonego dotychczas na realizację celów regulacyjnych do bardziej produktywnych zastosowań. Przedmiotowe wnioski, dzięki ustanowieniu w nich wymogów kapitałowych i innych wymogów ostrożnościowych, w tym wymogów dotyczących wynagrodzenia i zarządzania, które są proporcjonalne do skali działalności firm inwestycyjnych, przyczynią się do zmniejszenia po raz pierwszy znacznych kosztów ponoszonych przez firmy w związku z wymogami obecnego systemu ukierunkowanymi na banki. Położyłoby to kres skomplikowanemu zadaniu polegającemu na dopasowywaniu danych biznesowych do źle skrojonego systemu ram regulacyjnych i systemu sprawozdawczego i uzgodnieniu tych danych na potrzeby tych ram i tego systemu. Oczekuje się, że wśród głównych beneficjentów znajdą się firmy inwestycyjne będące MŚP. Bardziej proporcjonalne i odpowiednie ramy ostrożnościowe dla tych firm powinny pomóc w poprawie warunków prowadzenia działalności oraz przyczynić się do zmniejszenia barier związanych z wejściem na rynek. Na przykład usprawnienie uciążliwych ram sprawozdawczych powinno zmniejszyć obciążenia administracyjne i koszty przestrzegania przepisów po stronie MŚP, z uwzględnieniem innowacyjnych firm pragnących rozwijać się za pomocą środków cyfrowych. Podobnie dzięki zwolnieniu małych i niepowiązanych wzajemnie firm inwestycyjnych ze stosowania obecnych zasad ładu korporacyjnego i przepisów dotyczących wynagrodzeń określonych w obecnym pakiecie CRD IV/CRR przedmiotowe wnioski przyczynią się do zmniejszenia kosztów administracyjnych i kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez te przedsiębiorstwa. Należy spodziewać się pewnych jednorazowych kosztów związanych z przejściem na nowy system, ponieważ firmy muszą zmodernizować systemy zarządzania ryzykiem, przekazać najnowsze ustalenia komórkom ds. nadzoru zgodności z przepisami oraz dokonać przeglądu umów zawartych z kancelariami prawnymi i innymi usługodawcami, z których usług firmy te obecnie korzystają w celu ułatwienia przestrzegania przepisów. Oszczędności wynikające z przestrzegania przepisów powinny jednak ogólnie przyczyniać się do realizacji celów unii rynków kapitałowych poprzez wspieranie firm inwestycyjnych w odgrywaniu ich roli polegającej na zachęcaniu inwestorów do przeznaczania oszczędności z myślą o ich wykorzystaniu do produktywnych zastosowań. Jeżeli chodzi o koszty przestrzegania przepisów, firmy powinny zaoszczędzić od dziesiątek tysięcy do setek tysięcy euro, w zależności od rodzaju i wielkości danej firmy. Na obecnym etapie nie wiadomo, w jaki sposób te obniżki kosztów przestrzegania przepisów wiążą się ze zmianami wymogów kapitałowych dotyczących różnych rodzajów firm ani w jaki sposób można je porównać z tymi zmianami, należy je jednak uwzględnić w przyszłym monitorowaniu i ocenie ram. • Prawa podstawowe Niniejszy wniosek wzmacnia wykonywanie przez różne firmy inwestycyjne prawa do prowadzenia działalności gospodarczej nieobciążonej przepisami opracowanymi przede wszystkim w odniesieniu do innego rodzaju podmiotów gospodarczych. Środki legislacyjne zawarte w przedmiotowych wnioskach określające zasady wynagradzania w firmach inwestycyjnych są zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, zwłaszcza wolnością prowadzenia działalności gospodarczej i prawem do rokowań i działań zbiorowych. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet UE.

5. INNE ELEMENTY • Plany wdrożenia i ustalenia dotyczące monitorowania, oceny i sprawozdawczości Zmiany przewidziane we wnioskach należy ocenić w celu określenia stopnia, w jakim osiągnięto następujące cele: ·łatwiejsza kategoryzacja firm inwestycyjnych uwzględniająca różne profile ryzyka tych firm; ·zbiór norm ostrożnościowych, szczególnie w zakresie wymogów kapitałowych, wymogów dotyczących płynności, wymogów dotyczących wynagrodzeń i wymogów w zakresie zarządzania, które są odpowiednie, proporcjonalne i wrażliwe na poszczególne rodzaje ryzyk, na które narażone są firmy inwestycyjne, oraz które zapewniają przypisanie kapitału tam, gdzie jest on potrzebny; ·ramy odpowiadające ryzykom nierozerwalnie związanym z charakterem i zakresem działań podejmowanych przez firmy inwestycyjne w sposób bezpośredni i dający się wyróżnić, tym samym wspierające podejmowanie działalności gospodarczej; oraz ·sprawny zestaw narzędzi regulacyjnych umożliwiający pełen i dokładny nadzór nad praktykami biznesowymi i związanymi z nimi ryzykami. W tym celu w ramach przyszłego przeglądu można zgromadzić następujące informacje, aby posłużyły jako wskaźniki w ocenie wpływu proponowanych zmian: (i) koszty przestrzegania przepisów pod względem personelu, doradztwa prawnego i sprawozdawczości regulacyjnej; (ii) poziomy wymogów kapitałowych; (iii) inne nowe koszty, np. związane z przepisami dotyczącymi płynności; (iv) zmiany w liczbie firm w poszczególnych kategoriach; (v) zmiany w korzystaniu przez właściwe organy z narzutów wynikających z filaru 2; (vi) przypadki i skutki upadłości firm inwestycyjnych w ramach nowego systemu oraz (vii) zmiana rozmiaru firm inwestycyjnych pod względem aktywów i wolumenu zleceń klientów. • Szczegółowe omówienie poszczególnych przepisów wniosku Przedmiot i zakres stosowania We wniosku ustanowiono wymogi pod względem funduszy własnych, poziomów kapitału minimalnego, ryzyka koncentracji, płynności, sprawozdawczości i podawania informacji do wiadomości publicznej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do wszystkich firm inwestycyjnych niemających znaczenia systemowego. Poziom stosowania Wszystkie firmy inwestycyjne objęte zakresem stosowania rozporządzenia są zobowiązane do stosowania jego przepisów na zasadzie indywidualnej. Przewidziano odstępstwo dotyczące małych i niepowiązanych wzajemnie firm w ramach grup bankowych podlegających stosowaniu na zasadzie skonsolidowanej oraz nadzorowi zgodnie z pakietem CRD IV/CRR. Szczególny grupowy wymóg kapitałowy ma zastosowanie do grup obejmujących wyłącznie firmy inwestycyjne, których jednostka dominująca musi zapewnić wystarczający kapitał do pokrycia swoich udziałów kapitałowych w firm inwestycyjnych będących jej jednostkami zależnymi. Fundusze własne Instrumenty kapitałowe kwalifikujące się jako fundusze własne, za pomocą których firmy inwestycyjne mogą spełnić swoje wymogi kapitałowe zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, obejmują takie same pozycje jak w przypadku pakietu CRD IV/CRR. W tym celu kapitał podstawowy Tier I powinien stanowić co najmniej 56 % kapitału regulacyjnego, przy czym kapitał dodatkowy Tier I może stanowić do 44 %, a kapitał Tier II – do 25 % kapitału regulacyjnego. Wymogi kapitałowe Wszystkie firmy inwestycyjne utrzymują przez cały czas kwotę równą kapitałowi założycielskiemu wymaganemu do udzielenia im zezwolenia jako stały kapitał minimalny. Małe i niepowiązane wzajemnie firmy inwestycyjne stosują jako swój wymóg kapitałowy powyższy wymóg albo – jeżeli jest on wyższy – wymóg opierający się na jednej czwartej stałych kosztów pośrednich obliczony zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/488. Firmy te definiuje się jako firmy, które nie są upoważnione do zabezpieczania aktywów klientów i zarządzania aktywami klientów, przechowywania środków pieniężnych klientów lub zawierania transakcji na własny rachunek we własnym imieniu lub które dysponują zarządzanymi aktywami zarówno w ramach zarządzania portfelem w ramach swobodnego uznania, jak i nieuznaniowych (doradczych) uzgodnień o wartości poniżej 1,2 mld EUR, obsługują codzienne zlecenia klientów o wartości poniżej 100 mln EUR w przypadku transakcji na rynku kasowym lub 1 mld EUR w przypadku instrumentów pochodnych oraz których suma bilansowa jest niższa niż 100 mln EUR, a łączne dochody brutto z tytułu działalności inwestycyjnej są niższe niż 30 mln EUR. Firmy inwestycyjne, które przekraczają te progi, stosują obowiązujący ich stały minimalny wymóg kapitałowy, wymóg dotyczący stałych kosztów pośrednich lub wymóg oparty na sumie wymogów w oparciu o współczynnik K, przy czym obowiązuje ta spośród tych wartości, która jest najwyższa. Współczynniki K Współczynniki K uwzględniają ryzyko dla klienta, a w przypadku firm, które zawierają transakcje na własny rachunek i realizują zlecenia klienta we własnym imieniu – ryzyko dla rynku i ryzyko dla firmy. Ryzyko dla klienta obejmuje następujące współczynniki K: zarządzane aktywa (współczynnik K dotyczący zarządzanych aktywów, K-AUM), przechowywane środki pieniężne klientów (współczynnik K dotyczący przechowywanych środków pieniężnych klientów, K-CMH), aktywa zabezpieczone i objęte administrowaniem (współczynnik K dotyczący aktywów zabezpieczonych i objętych administrowaniem, K-ASA) oraz obsługiwane zlecenia klientów (współczynnik K dotyczący obsługiwanych zleceń klientów, K-COH). Ryzyko dla rynku obejmuje współczynnik K dotyczący pozycji ryzyka netto (K-NPR) opierający się na wymogach w zakresie ryzyka rynkowego określonych w CRR (część trzecia tytuł IV) lub alternatywnie – z zastrzeżeniem udzielenia zezwolenia przez właściwy organ – współczynnik K opierający się na depozytach zabezpieczających wniesionych uczestnikom rozliczającym z tytułu transakcji gwarantowanych przez tych uczestników (współczynnik K dotyczący gwarancji uczestnika rozliczającego, K-CMG). Zmieniono próg dla firmy inwestycyjnej uprawniający do skorzystania z uproszczonej metody standardowej w odniesieniu do ryzyka rynkowego tak, by odnosił się on jedynie do bezwzględnej kwoty łącznych aktywów w wysokości 300 mln EUR. Ryzyko dla firmy obejmuje współczynniki K dotyczące: niewykonania zobowiązania przez kontrahenta transakcyjnego (współczynnik K dotyczący ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta transakcyjnego, K-TCD), ryzyka koncentracji w przypadku przekroczenia ustalonych progów (współczynnik K dotyczący ryzyka koncentracji, K-CON – zob. poniżej) oraz dziennych przepływów transakcyjnych (współczynnik K dotyczący dziennych przepływów transakcyjnych, K-DTF).

Współczynniki K-CMH, K-ASA, K-COH i K-DTF oblicza się na podstawie średniej kroczącej z poprzednich 3 miesięcy, natomiast w przypadku współczynnika K-AUM opiera się ona na poprzednim roku. Powyższe współczynniki K mnoży się przez odpowiadające im współczynniki procentowe określone w niniejszy rozporządzeniu, aby ustalić wymóg kapitałowy. Wymogi kapitałowe w odniesieniu do współczynnika K-NPR określa się zgodnie z CRR, natomiast wymogi kapitałowe w odniesieniu do współczynników K-CON i K-TCD określa się poprzez uproszczone zastosowanie odpowiadających wymogów zgodnie z CRR w odniesieniu do – odpowiednio – sposobu traktowania dużych ekspozycji w portfelu handlowym oraz ryzyka kredytowego kontrahenta. Ryzyko koncentracji Firmy inwestycyjne powinny monitorować i kontrolować ryzyko koncentracji, w tym w odniesieniu do swoich klientów. Wyłącznie firmy, których nie uznaje się za małe i niepowiązane wzajemnie, powinny składać właściwym organom sprawozdania dotyczące ryzyka koncentracji, przykładowo w postaci niewykonania zobowiązania przez kontrahentów, w przypadku gdy przechowują środki pieniężne klienta, papiery wartościowe i własne środki pieniężne, a także sprawozdania dotyczące ryzyka koncentracji związanego z ich zyskami. Firmy, które zawierają transakcje na własny rachunek lub wykonują zlecenia klienta we własnym imieniu, nie powinny przekraczać ekspozycji wobec pojedynczego kontrahenta lub powiązanych kontrahentów równej 25 % swojego kapitału regulacyjnego, z zastrzeżeniem szczególnych odstępstw dotyczących ekspozycji wobec instytucji kredytowych lub innych firm inwestycyjnych. Limity te można przekroczyć wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów kapitałowych w zakresie współczynnika K-CON. W przypadku firm inwestycyjnych specjalizujących się w towarowych instrumentach pochodnych bądź uprawnieniach do emisji lub bazujących na nich instrumentach pochodnych, które mogą posiadać duże skoncentrowane ekspozycje wobec grup niefinansowych, do których należą, limity te można przekroczyć bez dodatkowego kapitału, o ile instrumenty te służą zapewnieniu płynności w obrębie całej grupy lub realizacji celów związanych z zarządzaniem ryzykiem. Płynność Firmy inwestycyjne powinny wdrożyć procedury wewnętrzne w celu monitorowania swoich potrzeb w zakresie płynności i zarządzania tymi potrzebami oraz powinny być zobowiązane do utrzymywania co najmniej jednej trzeciej wymaganych stałych kosztów pośrednich w aktywach płynnych. Na aktywa tego rodzaju składać powinny się płynne aktywa wysokiej jakości zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji w sprawie wskaźnika pokrycia wypływów netto, uzupełnione wolnymi od obciążeń własnymi środkami pieniężnymi firmy (które nie mogą obejmować żadnych środków pieniężnych klientów) oraz w przypadku małych i niepowiązanych wzajemnie firm (niepodlegających współczynnikom K) – należnościami z tytułu dostaw i usług oraz należnościami z tytułu opłat lub prowizji o terminie wymagalności wynoszącym maksymalnie 30 dni, z zastrzeżeniem szczególnych warunków. W wyjątkowych okolicznościach kapitał firm inwestycyjnych może spaść poniżej wymaganych progów w wyniku spieniężenia aktywów płynnych w celu pokrycia potrzeb w zakresie płynności, pod warunkiem że bezzwłocznie zgłoszą one ten fakt właściwemu organowi. Sprawozdawczość nadzorcza i podawanie informacji do wiadomości publicznej Firmy inwestycyjne są zobowiązane do składania właściwym organom sprawozdań dotyczących przestrzegania ram ostrożnościowych zgodnie ze szczegółowymi wymogami, które mają zostać sformułowane w środkach wykonawczych poziomu 2. Firmy objęte współczynnikami K podlegają obowiązkowi bardziej szczegółowej sprawozdawczości niż firmy objęte wymogiem kapitałowym wyrażonym w kategoriach stałego kapitału minimalnego lub stałych kosztów pośrednich. Firmy te muszą podawać do wiadomości publicznej poziomy kapitału, obowiązujące je wymogi kapitałowe, politykę wynagrodzeń i praktyki w zakresie wynagrodzeń oraz zasady zarządzania, natomiast małe i niepowiązane wzajemnie firmy nie podlegają wymogom dotyczącym podawania informacji do wiadomości publicznej. Przepisy przejściowe W celu ułatwienia bezproblemowego przejścia przez firmy inwestycyjne na nowy system wymogi kapitałowe podlegać będą stopniowemu wdrażaniu zgodnie z poniższym. Przez pięć lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia firmom inwestycyjnym, których wymogi kapitałowe w ramach nowego systemu wzrosłyby ponad dwukrotnie w porównaniu z ich dotychczasowymi wymogami kapitałowymi w ramach obecnych regulacji, należy zezwolić na ograniczenie ich wymogu kapitałowego do kwoty stanowiącej dwukrotność ich odnośnego wymogu kapitałowego na podstawie CRR/CRD IV. Ponadto w tym okresie nowe firmy inwestycyjne, które dotąd nie podlegały wymogom kapitałowym na podstawie CRR/CRD IV, mogłyby stosować limit ograniczający ich wymogi do kwoty dwukrotności ich wymogu dotyczącego stałych kosztów pośrednich, natomiast firmy, które na podstawie CRR/CRD IV podlegały wyłącznie wymogowi dotyczącemu kapitału założycielskiego, mogłyby ograniczyć swój wymóg kapitałowy do kwoty stanowiącej dwukrotność tego wymogu, aby złagodzić wspomniany wzrost. Wreszcie, przez pięć lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia lub do daty rozpoczęcia stosowania zmian wprowadzonych w CRR/CRD IV w odniesieniu do wymogów kapitałowych dla ryzyka rynkowego na podstawie art. 1 pkt 84 wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 575/2013, w zależności od tego, która z tych dat przypada wcześniej, firmy inwestycyjne podlegające odnośnym przepisom niniejszego rozporządzenia powinny nadal obliczać swoje wymogi kapitałowe dla portfela handlowego zgodnie z obowiązującymi przepisami CRR. Firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym W niniejszym wniosku zmieniono definicję instytucji kredytowych zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 1 CRR. W ten sposób status instytucji kredytowej przyznano dużym firmom inwestycyjnym, które prowadzą rodzaje działalności, o których mowa w sekcji A pkt 3 i 6 w załączniku I do MiFID, i posiadają aktywa o wartości powyżej 30 mld EUR. W rezultacie duże firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym będą nadal stosować przepisy CRR/CRD IV oraz będą w pełni podlegać wymogom ostrożnościowym i nadzorczym mającym zastosowanie do instytucji kredytowych. Dotyczy to m.in. przepisów regulujących nadzór na zasadzie indywidualnej i skonsolidowanej nad jednostką dominującą sprawowany przez właściwe organy. Oznacza to między innymi, że działalność dużych firm inwestycyjnych mających siedzibę w państwach członkowskich uczestniczących w unii bankowej będzie podlegać bezpośredniemu nadzorowi sprawowanemu przez EBC w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Podejście to byłoby również spójne ze zmianami regulacyjnymi, jakie następują w innych jurysdykcjach (np. w Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii, Japonii), gdzie – od czasu kryzysu finansowego – sposób traktowania pod względem regulacyjnym i nadzorczym firm inwestycyjnych o znaczeniu systemowym w coraz większym stopniu ulega ujednoliceniu ze sposobem, w jaki traktuje się instytucje kredytowe. 2017/0359 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie wymogów ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 575/2013, (UE) nr 600/2014 i (UE) nr 1093/2010

(Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Solidne wymogi ostrożnościowe stanowią integralną część warunków regulacyjnych, w których instytucje finansowe mogą świadczyć usługi w całej Unii. Firmy inwestycyjne wraz z instytucjami kredytowymi podlegają dyrektywie 2013/36/UE oraz rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do ich ostrożnościowego traktowania i nadzoru ostrożnościowego, natomiast wymogi w zakresie udzielania im zezwoleń oraz inne wymogi organizacyjne i wymogi w zakresie prowadzenia działalności określono w dyrektywie 2004/39/WE. (2)Istniejące systemy ostrożnościowe ustanowione na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE w dużej mierze opierają się na kolejnych iteracjach międzynarodowych norm regulacyjnych określonych przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego dla dużych grup bankowych i jedynie częściowo odnoszą się do konkretnych ryzyk nieodłącznie związanych ze zróżnicowaną działalnością firm inwestycyjnych. Do konkretnych podatności i ryzyk nieodłącznie związanych z działalnością firm inwestycyjnych należy zatem odnieść się szczególnie poprzez odpowiednie i proporcjonalne rozwiązania ostrożnościowe na szczeblu unijnym. (3)Ryzyko, jakie firmy inwestycyjne same ponoszą i stwarzają dla swoich klientów oraz szerzej postrzeganych rynków, na których działają, zależy od charakteru i wolumenu ich działalności, w tym tego, czy firmy inwestycyjne działają jako przedstawiciele swoich klientów i same nie są stroną zawieranych transakcji, czy też działają w charakterze zleceniodawców transakcji. (4)Rzetelne wymogi ostrożnościowe powinny zapewniać zarządzanie firmami inwestycyjnymi w sposób prawidłowy i zgodnie z najlepiej pojętym interesem ich klientów. W wymogach tych należy uwzględnić potencjał firm inwestycyjnych i ich klientów do podejmowania nadmiernego ryzyka oraz gradację ryzyka podejmowanego i stwarzanego przez firmy inwestycyjne. Formułując takie wymogi ostrożnościowe, należy mieć również na uwadze konieczność unikania nakładania nadmiernego obciążenia administracyjnego na firmy inwestycyjne. (5)Wiele wymogów wynikających z ram ustanowionych rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 i dyrektywą 2013/36/UE opracowano w celu zaradzenia wspólnym ryzykom, na jakie narażone są instytucje kredytowe. W związku z tym istniejące wymogi są w dużej mierze skalibrowane w taki sposób, aby zachować zdolność instytucji kredytowych do udzielania pożyczek niezależnie od cyklu koniunkturalnego oraz do ochrony deponentów i podatników przed możliwą upadłością; nie opracowano ich natomiast w celu uwzględnienia poszczególnych profili ryzyka firm inwestycyjnych. Firmy inwestycyjne nie posiadają dużych portfeli kredytów detalicznych i kredytów dla przedsiębiorstw oraz nie przyjmują depozytów. Prawdopodobieństwo, że ich upadłość może mieć szkodliwy wpływ na ogólną stabilność finansową, jest mniejsze niż w przypadku instytucji kredytowych. Ryzyko, na jakie są narażone i jakie stwarzają firmy inwestycyjne, znacząco różni się zatem od ryzyka, na jakie są narażone i jakie stwarzają instytucje kredytowe, i różnice te należy wyraźnie odzwierciedlić w unijnych ramach ostrożnościowych. (6)Wymogi ostrożnościowe określone w dyrektywie 2013/36/UE i rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, którym podlegają firmy inwestycyjne, opierają się na wymogach ostrożnościowych mających zastosowanie do instytucji kredytowych. Firmy inwestycyjne, które uzyskały zezwolenie na świadczenie ograniczonego zakresu szczególnych usług inwestycyjnych, które to usługi nie są objęte zakresem obecnych ram ostrożnościowych, podlegają licznym zwolnieniom z tych wymogów. Tym samym uznano, że działając w takim charakterze, firmy te nie ponoszą ryzyka tego samego rodzaju co instytucje kredytowe. Firmy inwestycyjne prowadzące działalność wchodzącą w zakres obecnie obowiązujących ram, która obejmuje prowadzony w ograniczonym zakresie obrót instrumentami finansowymi, podlegają odnośnym wymogom przewidzianym we wspomnianych ramach pod względem kapitału, jednak mogą podlegać zwolnieniom w innych obszarach, takich jak płynność, duże ekspozycje i dźwignia finansowa. Firmy inwestycyjne posiadające zezwolenie, którego zakres nie podlega tym ograniczeniom, podlegają pełnym ramom wraz z instytucjami kredytowymi. (7)Obrót instrumentami finansowymi zarówno do celów zarządzania ryzykiem, zabezpieczania i zarządzania płynnością, jak i do celów zajmowania pozycji w oczekiwaniu na pożądaną zmianę wartości instrumentów w czasie, stanowi działalność, którą podjąć mogą zarówno instytucje kredytowe, jak i firmy inwestycyjne upoważnione do zawierania transakcji na własny rachunek i która jest już objęta ramami ostrożnościowymi ustanowionymi dyrektywą 2013/36/UE i rozporządzeniem (UE) nr 575/2013. Aby uniknąć nierównych warunków działania, które mogłyby doprowadzić do arbitrażu regulacyjnego między instytucjami kredytowymi oraz firmami inwestycyjnymi w tym obszarze, wymogi kapitałowe wynikające z tych przepisów w celu pokrycia tego ryzyka powinny zatem nadal mieć zastosowanie do tych firm inwestycyjnych. Ekspozycje tych firm inwestycyjnych wobec kontrahentów transakcyjnych w ramach określonych transakcji i odnośne wymogi kapitałowe są również objęte zakresem stosowania przepisów, a zatem powinny nadal mieć zastosowanie w uproszczonej formie. Ponadto przepisy dotyczące dużych ekspozycji w obecnie obowiązujących ramach mają znaczenie również wówczas, gdy ekspozycje z tytułu transakcji tych firm inwestycyjnych wobec określonych kontrahentów są szczególnie duże, a zatem prowadzą do powstania nadmiernie skoncentrowanego źródła ryzyka dla firmy inwestycyjnej z tytułu niewykonania zobowiązania przez kontrahenta. Również te przepisy powinny zatem nadal mieć zastosowanie do firm inwestycyjnych w uproszczonej formie. (8)Rozbieżności w stosowaniu istniejących ram w poszczególnych państwach członkowskich zagrażają równym warunkom działania dla firm inwestycyjnych w obrębie Unii. Rozbieżności te wynikają z ogólnej złożoności stosowania ram wobec różnych firm inwestycyjnych w oparciu o świadczone przez nie usługi, w przypadku gdy niektóre organy krajowe dostosowują lub usprawniają ich stosowanie na gruncie prawa krajowego lub w praktykach krajowych. Biorąc pod uwagę, że istniejące ramy ostrożnościowe nie uwzględniają wszystkich rodzajów ryzyka, na jakie są narażone i jakie stwarzają niektóre rodzaje firm inwestycyjnych, do niektórych firm inwestycyjnych w niektórych państwach członkowskich stosowano duże narzuty kapitałowe. Należy ustanowić jednolite przepisy uwzględniające ryzyko tego rodzaju w celu zapewnienia zharmonizowanego nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi w całej Unii. (9)Należy zatem ustanowić szczególny system ostrożnościowy dla firm inwestycyjnych niemających znaczenia systemowego za względu na ich rozmiar i wzajemne powiązania z innymi podmiotami finansowymi i gospodarczymi. Firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym powinny jednak nadal podlegać istniejącym ramom ostrożnościowym na podstawie dyrektywy 2013/36/UE i rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Wspomniane firmy inwestycyjne są podzbiorem firm inwestycyjnych, do których ramy ustanowione dyrektywą 2013/36/UE i rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 mają obecnie zastosowanie, i nie korzystają ze specjalnych wyłączeń z żadnego z podstawowych wymogów określonych w tych ramach. Największe i najbardziej wzajemnie powiązane firmy inwestycyjne mają modele biznesu i profile ryzyka podobne do modeli biznesowych i profili ryzyka istotnych instytucji kredytowych – świadczą usługi podobne do bankowych i zapewniają zabezpieczenie przed ryzykiem na znaczną skalę. W związku z tym te firmy inwestycyjne powinny nadal podlegać przepisom określonym w dyrektywie 2013/36/UE i rozporządzeniu (UE) nr 575/2013. Co więcej, firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym są wystarczająco duże i mają modele biznesu i profile ryzyka, które stanowią zagrożenie dla stabilności i prawidłowego funkcjonowania rynków finansowych na równi z dużymi instytucjami kredytowymi. (10)Szczególny system ostrożnościowy dla firm inwestycyjnych, które ze względu na swój rozmiar i swoje powiązania z innymi podmiotami finansowymi i gospodarczymi nie są uznawane za mające znaczenie systemowe, powinien zatem uwzględniać szczególne praktyki biznesowe różnych rodzajów firm inwestycyjnych. Firmy inwestycyjne charakteryzujące się najwyższym prawdopodobieństwem generowania ryzyk dla klientów, rynków lub prawidłowego funkcjonowania firm inwestycyjnych powinny w szczególności podlegać jednoznacznym i skutecznym wymogom ostrożnościowym dostosowanym do tych szczególnych ryzyk. Wspomniane wymogi ostrożnościowe powinny być dostosowane w sposób proporcjonalny do rodzaju firmy inwestycyjnej i najlepiej pojętego interesu klientów tego rodzaju firmy inwestycyjnej oraz powinny uwzględniać konieczność wspierania sprawnego i prawidłowego funkcjonowania rynków, na których działają takie rodzaje firm inwestycyjnych. Powinny łagodzić ryzyko w zidentyfikowanych obszarach i pomagać zapewniać, by w przypadku upadłości firmy inwestycyjnej można było ją zlikwidować w uporządkowany sposób przy minimalnym zakłóceniu stabilności rynków finansowych. (11)System ostrożnościowy dla firm inwestycyjnych, które ze względu na swój rozmiar i swoje powiązania z innymi podmiotami finansowymi i gospodarczymi nie są uznawane za mające znaczenie systemowe, powinien mieć zastosowanie do każdej z firm inwestycyjnych na zasadzie indywidualnej. Ponieważ ryzyko ponoszone przez małe i niepowiązane wzajemnie firmy inwestycyjne jest w znacznej mierze ograniczone, należy jednak umożliwić im skorzystanie ze zwolnienia z określonych wymogów ostrożnościowych, jeżeli stanowią część grupy bankowej mającej siedzibę i podlegającej nadzorowi skonsolidowanemu zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013/dyrektywą 2013/36/UE w tym samym państwie członkowskim, ponieważ w takich przypadkach zastosowanie na zasadzie skonsolidowanej przepisów rozporządzenia (UE) nr 575/2013/dyrektywy 2013/36/UE w odniesieniu do grupy powinno odpowiednio pokrywać to ryzyko. Aby odzwierciedlić możliwy istniejący sposób traktowania grup firm inwestycyjnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013/dyrektywą 2013/36/UE, należy wymagać od jednostki dominującej w takich grupach posiadania wystarczającego kapitału do pokrycia wartości księgowej jej udziałów kapitałowych w jednostkach zależnych. Ponadto aby uwzględnić przypadki, w których tego rodzaju grupy firm inwestycyjnych charakteryzują się wyższym stopniem ryzyka lub większymi powiązaniami, mogłyby one podlegać wymogom kapitałowym opierającym się na sytuacji skonsolidowanej grupy. (12)Aby umożliwić firmom inwestycyjnym dalsze poleganie na istniejących funduszach własnych w celu spełnienia wymogów kapitałowych zgodnie z ramami ostrożnościowymi właściwymi dla firm inwestycyjnych, należy dostosować definicję i strukturę funduszy własnych do rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Obejmuje to pełne odliczenia pozycji bilansowych od funduszy własnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013, takich jak aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego i posiadane instrumenty kapitałowe innych podmiotów sektora finansowego. Firmy inwestycyjne powinny jednak mieć możliwość wyłączenia nieistotnych pakietów instrumentów podmiotów sektora finansowego z obowiązku odliczania, jeżeli są one utrzymywane z przeznaczeniem do obrotu, aby wspierać pełnienie funkcji animatora rynku w odniesieniu do tych instrumentów. Aby dostosować strukturę funduszy własnych do rozporządzenia (UE) nr 575/2013, firmy inwestycyjne powinny spełnić co najmniej 56 % wymogów kapitałowych za pomocą pozycji kapitału podstawowego Tier I, natomiast pozycje kapitału dodatkowego Tier I i Tier II mogą stanowić odpowiednio maksymalnie 44 % i 25 % kapitału regulacyjnego. (13)W celu zapewnienia, aby firmy inwestycyjne zawsze prowadziły działalność zgodnie z poziomem kapitału wymaganego do uzyskania zezwolenia, wszystkie firmy inwestycyjne powinny zawsze spełniać stały minimalny wymóg kapitałowy równy poziomowi kapitału założycielskiego wymaganego do uzyskania zezwolenia na świadczenie odpowiednich usług inwestycyjnych określonego zgodnie z dyrektywą (UE) ----/--[IFD]. (14)Aby zapewnić proste stosowanie minimalnego wymogu kapitałowego przez małe i niepowiązane wzajemnie firmy inwestycyjne, powinny one posiadać kapitał równy ich stałemu minimalnemu wymogowi kapitałowemu lub jednej czwartej ich stałych kosztów pośrednich zmierzonych na podstawie ich działalności w poprzednim roku zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2015/488, przy czym obowiązuje ta wartość, która jest wyższa. (15)Aby uwzględnić wyższe ryzyko, na jakie narażone są firmy inwestycyjne, które nie są ani małymi ani niepowiązanymi wzajemnie firmami, dotyczący ich minimalny wymóg kapitałowy powinien odpowiadać ich stałemu minimalnemu wymogowi, jednej czwartej ich stałych kosztów pośrednich za rok poprzedni bądź sumie ich wymogu zgodnie z zestawem czynników ryzyka dostosowanym do specyfiki firm inwestycyjnych („współczynniki K”), za pomocą którego ustala się kapitał w odniesieniu do rodzajów ryzyka występujących w określonych obszarach działalności firm inwestycyjnych, przy czym obowiązuje ta spośród tych trzech wartości, która jest najwyższa.

(16)Firmy inwestycyjne powinny być uznawane za małe i niepowiązane wzajemnie przedsiębiorstwa do celów szczególnych wymogów ostrożnościowych dotyczących firm inwestycyjnych, jeżeli nie świadczą usług inwestycyjnych niosących ze sobą wysokie ryzyko dla klientów, rynków lub ich samych, a ich wielkość oznacza, że istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, iż mogą one wywierać negatywny wpływ na klientów i rynki, w przypadku urzeczywistnienia się ryzyka związanego z prowadzoną przez nie działalnością lub w przypadku ich upadłości. W związku z powyższym małe i niepowiązane wzajemnie firmy inwestycyjne należy zdefiniować jako firmy, które nie zawierają transakcji na własny rachunek lub nie ponoszą ryzyka związanego z obrotem instrumentami finansowymi, nie mają pod swoją kontrolą żadnych aktywów ani pieniędzy klientów, mają zarządzane aktywa zarówno w ramach zarządzania portfelem w ramach swobodnego uznania, jak i nieuznaniowych (doradczych) uzgodnień o wartości poniżej 1,2 mld EUR, obsługują codzienne zlecenia klienta o wartości poniżej 100 mln EUR w przypadku transakcji na rynku kasowym lub 1 mld EUR dziennie w przypadku instrumentów pochodnych oraz posiadają sumę bilansową mniejszą niż 100 mln EUR, a łączne dochody brutto ze świadczenia usług inwestycyjnych nie osiągają kwoty 30 mln EUR. (17)Aby zapobiec arbitrażowi regulacyjnemu i ograniczyć zachęty dla firm inwestycyjnych do organizowania swojej działalności w taki sposób, aby uniknąć przekroczenia progów, powyżej których nie kwalifikują się jako małe i niepowiązane wzajemnie firmy, progi dotyczące zarządzanych aktywów, obsługiwanych zleceń klientów, wartości sumy bilansowej i łącznych dochodów brutto należy stosować w sposób łączny w odniesieniu do wszystkich firm inwestycyjnych należących do tej samej grupy. Pozostałe kryteria, a mianowicie, czy firma inwestycyjna przechowuje środki pieniężne klienta, zarządza lub zabezpiecza aktywa klientów, lub czy prowadzi obrót instrumentami finansowymi i ponosi ryzyko rynkowe lub ryzyko kontrahenta, mają charakter binarny i nie pozostawiają miejsca na taką restrukturyzację, dlatego należy je stosować na zasadzie indywidualnej. Aby na bieżąco uwzględniać zmieniające się modele biznesowe i ryzyka, jakie się z nimi wiążą, wspomniane kryteria i progi należy oceniać na koniec dnia, z wyjątkiem przechowywania środków pieniężnych klienta, które to kryterium należy oceniać śróddziennie, oraz z wyjątkiem wartości sumy bilansowej i łącznych dochodów brutto, które należy oceniać w oparciu o sytuację firmy inwestycyjnej na koniec ostatniego roku obrachunkowego. (18)Firma inwestycyjna, która przekracza progi regulacyjne lub nie spełnia pozostałych kryteriów, nie powinna być uznawana za małe i niepowiązane wzajemnie przedsiębiorstwo oraz powinna podlegać wymogom dotyczącym innych firm inwestycyjnych, z zastrzeżeniem szczególnych przepisów przejściowych określonych w niniejszym rozporządzeniu. Powinno to zachęcić firmy inwestycyjne do planowania swojej działalności gospodarczej w taki sposób, aby wyraźnie kwalifikowały się jako małe i niepowiązane wzajemnie firmy. W przypadku firmy inwestycyjnej, która nie spełnia wymogów koniecznych do uznania ją za małe i niepowiązane wzajemnie przedsiębiorstwo, przez co nie kwalifikuje się do objęcia takim sposobem traktowania, należy przewidzieć fazę monitorowania, jeżeli firma ta spełnia kryteria i utrzymuje się poniżej odpowiednich progów przez co najmniej sześć kolejnych miesięcy. (19)Wszystkie firmy inwestycyjne powinny obliczać wymóg kapitałowy w odniesieniu do zestawu współczynników K, które obejmują ryzyko dla klienta, ryzyko dla rynku i ryzyko dla firmy. Współczynniki K w ramach ryzyka dla klienta obejmują zarządzane aktywa klienta i bieżące doradztwo (K-AUM), aktywa zabezpieczone i objęte administrowaniem (K-ASA), przechowywane środki pieniężne klientów (K-CMH) oraz obsługiwane zlecenia klientów (K-COH). (20)Współczynnik K w ramach ryzyka dla rynku obejmuje pozycję ryzyka netto (K-NPR) zgodnie z przepisami dotyczącymi ryzyka rynkowego zawartymi w CRR lub, jeżeli zezwala na to organ właściwy dla danego rodzaju firm inwestycyjnych, które zawierają transakcje na własny rachunek za pośrednictwem uczestników rozliczających – na podstawie depozytów zabezpieczających wniesionych na rzecz uczestnika rozliczającego firmy inwestycyjnej (K-CMG). (21)Współczynniki K w ramach ryzyka dla firmy obejmują ekspozycję firmy inwestycyjnej na niewykonanie zobowiązania przez ich kontrahentów transakcyjnych (K-TCD) zgodnie z uproszczonymi przepisami dotyczącymi ryzyka kredytowe kontrahenta zawartymi w CRR, ryzyko koncentracji w ramach dużych ekspozycji firm inwestycyjnych na określonych kontrahentów na podstawie przepisów zawartych w CRR dotyczących ryzyka dużych ekspozycji w portfelu handlowym (K-CON) oraz ryzyka operacyjne wynikające z dziennych przepływów transakcyjnych firmy inwestycyjnej (K-DTF). (22)Całkowity wymóg kapitałowy w ramach współczynników K stanowi sumę wymogów dotyczących współczynników K w ramach ryzyka dla klienta, ryzyka dla rynku i ryzyka dla firmy. Współczynniki K K-AUM, K-ASA, K-CMH, K-COH i K-DTF odnoszą się do wolumenu działalności, której dotyczą poszczególne współczynniki K. Wolumeny na potrzeby współczynników K-CMH, K-ASA, K-COH i K-DTF oblicza się na podstawie średniej kroczącej z poprzednich trzech miesięcy, natomiast na potrzeby współczynnika K-AUM – na podstawie średniej z poprzedniego roku. Wolumeny te mnoży się przez odpowiadające im współczynniki procentowe określone w niniejszy rozporządzeniu, aby ustalić wymóg kapitałowy. Wymogi kapitałowe w odniesieniu do współczynnika K-NPR zaczerpnięto z CRR, natomiast wymogi kapitałowe w odniesieniu do współczynników K-CON i K-TCD określa się poprzez uproszczone zastosowanie przewidzianych w CRR stosownych wymogów w odniesieniu do – odpowiednio – sposobu traktowania dużych ekspozycji w portfelu handlowym oraz ryzyka kredytowego kontrahenta. Współczynnik K wynosi zero, jeżeli firma nie podejmuje danego rodzaju działalności. (23)Współczynniki K w ramach ryzyka dla klienta są wskaźnikami zastępczymi obejmującymi obszary działalności firm inwestycyjnych, które w przypadku wystąpienia problemów mogą być źródłem szkody dla klientów. Współczynnik K-AUM obejmuje ryzyko wyrządzenia szkody klientom, które wynika z niewłaściwego, uznaniowego zarządzania portfelami klientów lub niewłaściwego wykonania oraz zapewnia gwarancje i korzyści dla klientów w zakresie ciągłości świadczenia usług w zakresie bieżącego zarządzania portfelem i doradztwa. Współczynnik K-ASA obejmuje ryzyko związane z zabezpieczaniem aktywów klienta i ich administrowaniem oraz zapewnia, aby firmy inwestycyjne posiadały kapitał proporcjonalny do wartości tych aktywów, niezależnie od tego, czy znajdują się one w ich własnym bilansie, czy wydzielono je na innych rachunkach. Współczynnik K-CMH obejmuje ryzyko związane z wystąpieniem szkody, jeżeli firma inwestycyjna przechowuje środki pieniężne swoich klientów, niezależnie od tego, czy są one ujęte w jej własnym bilansie, czy wydzielono je na innych rachunkach. Współczynnik K-COH obejmuje potencjalne ryzyko dla klientów firmy, która wykonuje ich zlecenia (w imieniu klienta, a nie w imieniu samej firmy) np. w ramach świadczonych klientom usług ograniczających się do realizacji składanych zleceń lub gdy firma jest częścią łańcucha zleceń klientów. (24)Współczynnik K obejmujący ryzyko dla rynku, na jakie narażone są firmy inwestycyjne zawierające transakcje na własny rachunek, opiera się na zasadach dotyczących ryzyka rynkowego dla pozycji w instrumentach finansowych, walutach obcych oraz w towarach zgodnie ze zmienionym rozporządzeniem (UE) nr 575/2013. Pozwala to firmom inwestycyjnym na stosowanie albo metody standardowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 (uproszczona metoda standardowa zgodnie ze zmienionym rozporządzeniem (UE) nr 575/2013), jeżeli wartość ich aktywów wynosi mniej niż 300 mln EUR, albo zmienionej metody standardowej zgodnie ze zmienionym rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 oraz – opcjonalnie – modeli wewnętrznych. W dwóch ostatnich przypadkach otrzymany wymóg kapitałowy może ulec obniżeniu do 65 %, nadając stały charakter przewidzianej w zmienionym rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 możliwości tymczasowego stosowania tego wymogu przez okres trzech lat, w celu uwzględnienia ogólnego mniejszego znaczenia ostrożnościowego firm inwestycyjnych. Alternatywnie wymóg kapitałowy dotyczący firm realizujących transakcje, których transakcje są rozliczane centralnie, powinien – z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez właściwy organ – być równy kwocie depozytów zabezpieczających wniesionych ich uczestnikowi rozliczającemu. (25)W przypadku firm inwestycyjnych zawierających transakcje na własny rachunek współczynniki K-TCD i K-CON w ramach ryzyka dla firmy stanowią uproszczone zastosowanie przepisów CRR dotyczących odpowiednio ryzyka kredytowego kontrahenta i dużej ekspozycji. Współczynnik K-TCD obejmuje ryzyko dla firmy inwestycyjnej związane z kontrahentami będącymi stroną transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, transakcji odkupu, transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych lub towarów, transakcji z długim terminem rozliczenia i transakcji z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego, którzy nie wykonują swoich zobowiązań, poprzez pomnożenie wartości ekspozycji na podstawie kosztu zastąpienia i narzutu z tytułu potencjalnej przyszłej ekspozycji przez czynniki ryzyka na podstawie rozporządzenia (UE) nr 575/2013, z uwzględnieniem łagodzących skutków skutecznego kompensowania i wymiany zabezpieczenia. Współczynnik K-CON obejmuje ryzyko koncentracji w odniesieniu do indywidualnych lub silnie powiązanych kontrahentów z sektora prywatnego, wobec których firmy posiadają ekspozycje przekraczające 25 % ich kapitału regulacyjnego lub szczególne alternatywne progi w odniesieniu do instytucji kredytowych lub innych firm inwestycyjnych, poprzez ustanowienie narzutu kapitałowego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013 z tytułu nadmiernych ekspozycji powyżej tych limitów. Współczynnik K-DTF obejmuje natomiast ryzyka operacyjne dla firmy inwestycyjnej związane z dużymi wolumenami transakcji zawieranych na własny rachunek lub na rzecz klientów w jej własnym imieniu w ciągu jednego dnia, które mogłyby wynikać z nieodpowiednich lub zawodnych procedur wewnętrznych, błędów ludzkich i nieodpowiednich lub zawodnych systemów lub ze zdarzeń zewnętrznych, w oparciu o wartości referencyjne dziennych transakcji. (26)Wszystkie firmy inwestycyjne powinny monitorować i kontrolować ryzyko koncentracji, w tym w odniesieniu do swoich klientów. Wyłącznie firmy inwestycyjne podlegające minimalnemu wymogowi kapitałowemu w ramach współczynników K powinny jednak składać właściwych organom sprawozdania dotyczące ich ryzyka koncentracji. W przypadku firm inwestycyjnych specjalizujących się w towarowych instrumentach pochodnych bądź uprawnieniach do emisji lub bazujących na nich instrumentach pochodnych, które mogą posiadać duże skoncentrowane ekspozycje wobec grup niefinansowych, do których należą, limity dotyczące ryzyka koncentracji można przekroczyć bez dodatkowego narzutu kapitałowego w ramach współczynnika K-CON, o ile służą one zapewnieniu płynności w obrębie całej grupy lub osiągnięciu celów związanych z zarządzaniem ryzykiem. (27)Wszystkie firmy inwestycyjne powinny wdrożyć procedury wewnętrzne w celu monitorowania wymogów dotyczących płynności i zarządzania tymi wymogami. Procedury te powinny pomóc w zapewnieniu możliwości działania w uporządkowany sposób w perspektywie czasu, bez konieczności odkładania płynności, w szczególności z myślą o okresach występowania warunków skrajnych. W tym celu wszystkie firmy inwestycyjne powinny zawsze utrzymywać co najmniej jedną trzecią swoich wymogów dotyczących stałych kosztów pośrednich w aktywach płynnych. Wspomniane aktywa płynne powinny być wysokiej jakości oraz powinny odpowiadać aktywom płynnym wymienionym w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/61 w sprawie wskaźnika pokrycia wypływów netto oraz powinny podlegać redukcjom wartości mającym zastosowanie do tych aktywów zgodnie z tym rozporządzeniem delegowanym. Aby uwzględnić różnicę dotyczącą profili płynności firm inwestycyjnych w porównaniu z instytucjami kredytowymi, wykaz odpowiednich aktywów płynnych należy uzupełnić o wolne od obciążeń własne środki pieniężne firmy (które nie powinny obejmować żadnych środków pieniężnych klientów). Małe i niepowiązane wzajemnie firmy mogłyby również uwzględniać jako aktywa płynne pozycje związane z należnościami z tytułu dostaw i usług oraz należnościami z tytułu opłat lub prowizji o terminie wymagalności wynoszącym maksymalnie 30 dni, pod warunkiem że nie stanowią one więcej niż jedna trzecia minimalnego wymogu dotyczącego płynności, nie zaliczono ich na poczet żadnych wymogów dotyczących płynności nałożonych przez właściwy organ oraz podlegają redukcji wartości w wysokości 50 %. W wyjątkowych okolicznościach należy zezwolić firmom inwestycyjnym na to, by ich kapitał spadł poniżej wymaganych progów w wyniku spieniężenia aktywów płynnych w celu spełnienia wymogów dotyczących płynności, pod warunkiem że bezzwłocznie zgłoszą one ten fakt właściwemu organowi. Wszystkie gwarancje finansowe udzielone klientom, które mogą spowodować zwiększenie potrzeb w zakresie płynności w przypadku skorzystania z nich, powinny zmniejszać kwotę dostępnych aktywów płynnych o co najmniej 1,6 % całkowitej wartości tego rodzaju gwarancji. (28)Należy opracować odnośne ramy sprawozdawczości do celów regulacyjnych w związku z nowym systemem ostrożnościowym oraz starannie je dostosować do działalności firm inwestycyjnych oraz wymogów ram ostrożnościowych. Wymogi dotyczące sprawozdawczości dla firm inwestycyjnych powinny dotyczyć poziomu i struktury ich funduszy własnych, wymogów kapitałowych, podstawy obliczania wymogów kapitałowych, profilu i skali działalności w odniesieniu do parametrów stosowanych do celów uznawania firm inwestycyjnych za małe i niepowiązane wzajemnie, ich wymogów dotyczących płynności oraz przestrzegania przepisów dotyczących ryzyka koncentracji. EUNB należy powierzyć obowiązek opracowania projektu wykonawczych standardów technicznych, aby doprecyzować szczegółowe wzory i ustalenia dotyczące wspomnianej sprawozdawczości do celów regulacyjnych, przy czym standardy te powinny być proporcjonalne do skali i złożoności różnych firm inwestycyjnych oraz powinny w szczególności uwzględniać fakt, czy firmy inwestycyjne uznaje się za małe i niepowiązane wzajemnie. (29)Aby zapewnić przejrzystość z myślą o inwestorach oraz szerzej postrzeganych rynkach, firmy inwestycyjne, których nie uznaje się za małe i niepowiązane wzajemnie, powinny podawać do wiadomości publicznej poziomy swojego kapitału, swoje wymogi kapitałowe, zasady zarządzania oraz politykę wynagrodzeń i praktyki w zakresie wynagrodzeń. Przejrzystość w zakresie wynagrodzeń osób o wysokich zarobkach leży w interesie ogólnym, jakim jest przyczynianie się do solidności i stabilności rynków finansowych, biorąc pod uwagę istotną rolę, jaką wspomniane osoby o wysokich zarobkach odgrywają w kierowaniu działalnością i kształtowaniu długoterminowych wyników firm inwestycyjnych. Ze względów związanych z poufnością informacje dotyczące wynagrodzenia osób o wysokich zarobkach powinny podlegać ujawnianiu w ujęciu zagregowanym. Małe i niepowiązane wzajemnie firmy nie powinny podlegać wymogom dotyczącym podawania informacji do wiadomości publicznej, z wyjątkiem sytuacji, w której emitują instrumenty zaliczane do dodatkowego kapitału Tier I, aby zapewnić przejrzystość inwestorom inwestującym w te instrumenty. (30)W celu ułatwienia sprawnego przejścia przez firmy inwestycyjne z wymogów przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i dyrektywie 2013/36/UE na wymogi przewidziane w niniejszym rozporządzeniu i w dyrektywie (UE) ----/--[IFD] należy przewidzieć odpowiednie środki przejściowe. W szczególności przez okres pięciu lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia firmy inwestycyjne, których wymogi kapitałowe na podstawie niniejszego rozporządzenia wzrosłyby ponad dwukrotnie w porównaniu z ich wymogami kapitałowymi na podstawie rozporządzenia (UE) nr 575/2013 bądź dyrektywy 2013/36/UE, powinny mieć możliwość złagodzenia skutków potencjalnego wzrostu wymogów poprzez ograniczenie wymogu kapitałowego do kwoty stanowiącej dwukrotność właściwego dla nich wymogu wynikającego z rozporządzenia (UE) nr 575/2013 bądź dyrektywy 2013/36/UE. Aby nie stawiać nowych firm inwestycyjnych o podobnych profilach na nieuprzywilejowanej pozycji w stosunku do istniejących firm, firmy inwestycyjne, które nigdy nie podlegały wymogom kapitałowym na podstawie rozporządzenia (UE) nr 575/2013/dyrektywy 2013/36/UE, powinny mieć możliwość ograniczenia swoich wymogów kapitałowych wynikających z niniejszego rozporządzenia do kwoty stanowiącej dwukrotność ich wymogu dotyczącego stałych kosztów pośrednich na okres pięciu lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Podobnie firmy inwestycyjne, które podlegały wyłącznie wymogowi dotyczącemu kapitału założycielskiego na podstawie rozporządzenia (UE) nr 575/2013 bądź dyrektywy 2013/36/UE i dla których wymogi kapitałowe wynikające z niniejszego rozporządzenia wzrosłyby ponad dwukrotnie w porównaniu z ich sytuacją na podstawie rozporządzenia (UE) nr 575/2013 bądź dyrektywy 2013/36/UE, powinny mieć możliwość ograniczenia – przez pięć lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia – swojego wymogu kapitałowego wynikającego z niniejszego rozporządzenia do kwoty stanowiącej dwukrotność ich wymogu dotyczącego kapitału założycielskiego wynikającego z rozporządzenia (UE) nr 575/2013 bądź dyrektywy 2013/36/UE. Te środki przejściowe powinny, w stosownych przypadkach, być również dostępne dla firm inwestycyjnych, o których mowa w art. 498 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w którym to artykule firmy te zwolniono z wymogów w zakresie funduszy własnych przewidzianych w tym rozporządzeniu, natomiast wymogi dotyczące kapitału założycielskiego, którym podlegają te firmy inwestycyjne, uzależniono od usług inwestycyjnych, które świadczą, lub działalności inwestycyjnej, którą prowadzą. Przez pięć lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia ich wymogi kapitałowe na podstawie przepisów przejściowych niniejszego rozporządzenia powinny być obliczane z uwzględnieniem tych odpowiednich poziomów. Przez pięć lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia bądź do daty rozpoczęcia stosowania zmian wprowadzonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 bądź dyrektywie 2013/36/UE w odniesieniu do wymogów kapitałowych dla ryzyka rynkowego na podstawie art. 1 pkt 84 wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 575/2013, w zależności od tego, która z tych dat przypada wcześniej, firmy inwestycyjne podlegające odnośnym przepisom niniejszego rozporządzenia powinny nadal obliczać swoje wymogi kapitałowe dla portfela handlowego zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 575/2013. (31)Największe firmy inwestycyjne świadczące kluczowe hurtowe usługi rynkowe i usługi bankowości inwestycyjnej (które zawierają na własny rachunek transakcje dotyczące instrumentów finansowych, gwarantują instrumenty finansowe lub dokonują subemisji instrumentów finansowych z gwarancją przejęcia emisji) posiadają modele biznesowe i profile ryzyka podobne do tych posiadanych przez znaczące instytucje kredytowe. W związku z prowadzoną działalnością firmy te są narażone na ryzyko kredytowe, głównie w postaci ryzyka kredytowego kontrahenta, oraz na ryzyko rynkowe związane z pozycjami, które zajmują na własny rachunek, zarówno związanymi, jak i niezwiązanymi z ich klientami. W związku z tym stwarzają one ryzyko dla stabilności finansowej z uwagi na ich wielkość i znaczenie systemowe.

(32)Dodatkowe wyzwanie stanowi zapewnienie skutecznego nadzoru ostrożnościowego nad tymi dużymi firmami ze strony właściwych organów krajowych. Chociaż największe firmy inwestycyjne świadczą transgraniczne usługi bankowości inwestycyjnej na znaczną skalę, podlegają one – jako firmy inwestycyjne – nadzorowi ostrożnościowemu sprawowanemu przez organy wyznaczone na mocy dyrektywy 2004/39/WE, które niekoniecznie są tymi samymi właściwymi organy, które wyznaczono na mocy dyrektywy 2013/36/UE, co może prowadzić do zróżnicowanego traktowania podmiotów przy stosowaniu przepisów rozporządzenia (UE) nr 575/2013/dyrektywy 2013/36/EU w całej Unii. Uniemożliwia to organom nadzoru uzyskanie pełnego obrazu sytuacji pod względem ostrożnościowym, który ma zasadnicze znaczenie dla skutecznego wyeliminowania ryzyka związanego z dużymi firmami transgranicznymi. W związku z tym nadzór ostrożnościowy może stać się mniej skuteczny, jak również może zakłócać konkurencję w całej Unii. Największym firmom inwestycyjnym należy zatem przyznać status instytucji kredytowych, aby stworzyć synergie związane z nadzorem nad transgraniczną działalnością na rynkach hurtowych w grupie porównywalnych podmiotów, propagując równe warunki działania i umożliwiając spójny nadzór we wszystkich grupach. (33)Firmy te, stając się instytucjami kredytowymi, powinny zatem nadal stosować przepisy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE oraz podlegać nadzorowi sprawowanemu przez właściwe organy właściwe dla instytucji kredytowych, w tym przez EBC w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego. Pozwoliłoby to zapewnić, by nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi prowadzony był w spójny i skuteczny sposób oraz by jednolity zbiór przepisów dotyczących usług finansowych stosowano jednolicie do wszystkich instytucji kredytowych w świetle ich znaczenia systemowego. W celu zapobiegania arbitrażowi regulacyjnemu i ograniczenia ryzyka obchodzenia przepisów właściwe organy powinny starać się zapobiegać sytuacji, w której grupy o potencjalnym znaczeniu systemowym kształtowałyby swoją działalność w taki sposób, aby nie przekroczyć progów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b), obchodząc tym samym obowiązek ubiegania się o zezwolenie jako instytucja kredytowa zgodnie z art. 8a dyrektywy 2013/36/UE. (34)Ponadto sprawowany na zasadzie skonsolidowanej nadzór nad instytucjami kredytowymi ma na celu zapewnienie m.in. stabilności systemu finansowego, natomiast żeby był on skuteczny, należy nim objąć wszystkie grupy, w tym również te, w których jednostkami dominującymi nie są instytucje kredytowe lub firmy inwestycyjne. Dlatego też wszystkie instytucje kredytowe, w tym również te, które uprzednio miały status firm inwestycyjnych, powinny podlegać przepisom regulującym nadzór nad jednostką dominującą sprawowany na zasadzie indywidualnej i skonsolidowanej przez właściwe organy zgodnie z tytułem VII rozdział 3 sekcja I dyrektywy 2013/36/UE. (35)Na mocy rozporządzenia (UE) nr 600/2014 wprowadzono ujednolicony unijny system przyznawania firmom z państw trzecich, które świadczą usługi inwestycyjne lub prowadzą działalność inwestycyjną, dostępu do kwalifikujących się kontrahentów i klientów profesjonalnych mających siedzibę w Unii. Warunkiem uzyskania dostępu do rynku wewnętrznego jest przyjęcie przez Komisję decyzji o równoważności oraz rejestracja firmy z państwa trzeciego przez ESMA. Ważne jest, aby oceny równoważności dokonywano w oparciu o właściwe przepisy prawa Unii oraz aby funkcjonowały skuteczne narzędzia służące monitorowaniu spełniania warunków, na podstawie których przyjęto decyzję o równoważności. Z tych względów firmy zarejestrowane w państwach trzecich należy zobowiązać do przekazywania ESMA co roku informacji na temat skali i zakresu usług świadczonych oraz działalności prowadzonej przez nie w Unii. Współpraca organów nadzoru związana z monitorowaniem, egzekwowaniem i spełnianiem warunków równoważności powinna również ulec usprawnieniu. (36)W celu zapewnienia ochrony inwestorów, jak również integralności i stabilności rynków finansowych w Unii Komisja, przyjmując decyzję o równoważności, powinna uwzględniać potencjalne ryzyko stwarzane przez usługi, które firmy z państw trzecich mogą świadczyć w Unii po przyjęciu wspomnianej decyzji, jak również przez takąż działalność. Systemowe znaczenie tych firm należy oceniać w oparciu o kryteria takie jak prawdopodobna skala i zakres usług świadczonych i działalności prowadzonej przez firmy z danego państwa trzeciego. W tym samym celu Komisja może uznać za właściwe wzięcie pod uwagę kwestii, czy dane państwo trzecie uznano za jurysdykcję niechętną współpracy do celów podatkowych zgodnie z odpowiednią polityką Unii lub za państwo trzecie wysokiego ryzyka na podstawie art. 9 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/849. (37)Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, tj. ustanowienie skutecznych i proporcjonalnych ram ostrożnościowych w celu zapewnienia, by firmy inwestycyjne posiadające zezwolenie uprawniające je do prowadzenia działalności w całej Unii działały w oparciu o solidne podstawy finansowe oraz były zarządzane w uporządkowany sposób, w tym w stosownych przypadkach w najlepiej pojętym interesie ich klientów, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich skalę i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na szczeblu unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. (38)Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) we współpracy z Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) wydał sprawozdanie oparte na dogłębnej analizie podstawowej, zgromadzonych danych i konsultacjach w zakresie specjalnego systemu ostrożnościowego dla wszystkich firm inwestycyjnych niemających znaczenia systemowego, które służy za podstawę zrewidowanych ram ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych. (39)Aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia, EUNB należy powierzyć opracowanie standardów technicznych w celu określenia sposobu obliczania stałych kosztów pośrednich, dokonywania obliczeń w celu ustalenia wymogów kapitałowych równych kwocie początkowego depozytu zabezpieczającego wniesionego członkom rozliczającym oraz wzorów do celów podawania informacji do wiadomości publicznej i sprawozdawczości do celów regulacyjnych, wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia. (40)Aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia oraz uwzględnić zmiany na rynkach finansowych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do doprecyzowania definicji w niniejszym rozporządzeniu oraz dostosowania technicznego innych niż istotne elementów wymogów kapitałowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. (41)W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie przyjmowania opracowywanych przez EUNB projektów wykonawczych standardów technicznych dotyczących wzorów do celów ujawniania informacji i sprawozdawczości, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. (42)Aby zagwarantować pewność prawa i uniknąć dublowania się ram ostrożnościowych mających zastosowanie zarówno do instytucji kredytowych, jak i firm inwestycyjnych oraz ram ustanowionych niniejszym rozporządzeniem, wprowadza się zmiany do rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE w celu wyłączenia firm inwestycyjnych z zakresu ich stosowania. Firmy inwestycyjne wchodzące w skład grupy bankowej powinny jednak nadal podlegać tym przepisom rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE, które są istotne dla grupy bankowej, takim jak przepisy dotyczące unijnej pośredniej jednostki dominującej, o której mowa w [art. 21b] dyrektywy 2013/36/UE, i przepisy dotyczące konsolidacji ostrożnościowej określone w części pierwszej tytuł 2 rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: CZĘŚĆ PIERWSZA

PRZEPISY OGÓLNE TYTUŁ I PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE Artykuł 1 Przedmiot i zakres stosowania

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się jednolite wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do firm inwestycyjnych, które uzyskały zezwolenie i podlegają nadzorowi na podstawie dyrektywy 2014/65/UE i które objęte są nadzorem w zakresie zgodności z wymogami ostrożnościowymi na podstawie dyrektywy (UE) ----/--[IFD], w odniesieniu do następujących kwestii:

a)wymogów kapitałowych odnoszących się do wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka dla firmy, ryzyka dla klientów i ryzyka dla rynku; b)wymogów ograniczających ryzyko koncentracji; c)wymogów dotyczących płynności odnoszących się do wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka utraty płynności; d)wymogów dotyczących sprawozdawczości w odniesieniu do lit. a), b) i c); e)wymogów dotyczących podawania informacji do wiadomości publicznej. Artykuł 2 Uprawnienia nadzorcze Do celów zapewniania przestrzegania niniejszego rozporządzenia właściwym organom przysługują uprawnienia przewidziane w dyrektywie (UE) ----/--[IFD] i stosują one ustanowione w niej procedury. Artykuł 3

Stosowanie bardziej rygorystycznych wymogów przez firmy inwestycyjne Niniejsze rozporządzenie nie uniemożliwia firmom inwestycyjnym posiadania funduszy własnych oraz ich składników przewyższających wymogi przewidziane w niniejszym rozporządzeniu lub stosowania środków bardziej rygorystycznych niż przewidziane w niniejszym rozporządzeniu. Artykuł 4

Definicje 1.Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1)„przedsiębiorstwo usług pomocniczych” oznacza przedsiębiorstwo usług pomocniczych zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 18 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 2)„klient” oznacza klienta zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 pkt 9 dyrektywy 2014/65/UE; 3)„podmioty prowadzące handel towarami” oznaczają podmioty prowadzące handel towarami zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 145 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 4)„towarowe instrumenty pochodne” oznaczają towarowe instrumenty pochodne zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 30 rozporządzenia (UE) nr 600/2014; 5)„właściwy organ” oznacza właściwy organ zdefiniowany w art. 3 pkt 5 dyrektywy (UE) ----/--[IFD];

6)„instytucja kredytowa” oznacza instytucję kredytową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 7)„dzienne przepływy transakcyjne” oznaczają wartość transakcji w portfelu handlowym, w przypadku gdy firma zawiera transakcje na własny rachunek, czy to na własną rzecz, czy w imieniu klienta; 8)„zawieranie transakcji na własny rachunek” oznacza zawieranie transakcji na własny rachunek zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 6 dyrektywy 2014/65/UE; 9)„instrumenty pochodne” oznaczają instrumenty pochodne zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia (UE) nr 600/2014; 10)„sytuacja skonsolidowana w oparciu o współczynnik K” oznacza sytuację powstałą w wyniku zastosowania wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu zgodnie z współczynnikami K w odniesieniu do firmy inwestycyjnej w taki sposób, jakby taka firma inwestycyjna stanowiła, razem z inną jednostką lub innymi jednostkami z tej samej grupy, pojedynczą firmę inwestycyjną; 11)„wykonywanie zleceń na rachunek klientów” oznacza realizację zleceń na rachunek klientów zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 5 dyrektywy 2014/65/UE; 12)„ekspozycja” oznacza: a)do celów limitów ryzyka koncentracji – dowolny składnik aktywów lub dowolną pozycję pozabilansową, które ujęto w portfelu handlowym i których wyraźnie nie wyłączono na mocy art. 40; b)do celów sprawozdawczości w zakresie ryzyka koncentracji – dowolny składnik aktywów lub pozycję pozabilansową; 13)„instytucja finansowa” oznacza przedsiębiorstwo inne niż instytucja kredytowa lub firma inwestycyjna, którego podstawową działalnością jest nabywanie pakietów akcji lub wykonywanie co najmniej jednego spośród rodzajów działalności wymienionych w pkt 2–12 i pkt 15 załącznika I do dyrektywy 2013/36/UE; pojęcie to obejmuje finansowe spółki holdingowe, finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, inwestycyjne spółki holdingowe, instytucje płatnicze w rozumieniu dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego oraz spółki zarządzania aktywami, nie obejmuje jednak ubezpieczeniowych spółek holdingowych i ubezpieczeniowych spółek holdingowych prowadzących działalność mieszaną zdefiniowanych w art. 212 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2009/138/UE; 14)„instrument finansowy” oznacza instrument finansowy zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 50 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 15)„finansowa spółka holdingowa” oznacza finansową spółkę holdingową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 16)„podmiot sektora finansowego” oznacza podmiot sektora finansowego zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 17)„kapitał założycielski” oznacza kapitał założycielski zdefiniowany w art. 3 pkt 17 dyrektywy (UE) ----/--[IFD]; 18)„grupa powiązanych klientów” oznacza grupę powiązanych klientów zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 19)„doradztwo inwestycyjne” oznacza doradztwo inwestycyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 4 dyrektywy 2014/65/UE; 20)„firma inwestycyjna” oznacza firmę inwestycyjną zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2014/65/UE; 21)„inwestycyjna spółka holdingowa” oznacza instytucję finansową, której jednostki zależne są wyłącznie lub głównie firmami inwestycyjnymi lub instytucjami finansowymi, przy czym przynajmniej jedna z tych jednostek zależnych jest firmą inwestycyjną, oraz która nie jest finansową spółką holdingową zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; 22)„usługi inwestycyjne i działalność inwestycyjna” oznaczają usługi inwestycyjne i działalność inwestycyjną zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2014/65/UE; 23)„grupa firm inwestycyjnych” oznacza grupę przedsiębiorstw, w której skład nie wchodzi instytucja kredytowa, w ramach której to grupy jednostką dominującą jest firma inwestycyjna, inwestycyjna spółka holdingowa albo finansowa