2.

Zwiększyły rolę kształcenia i szkolenia w ramach strategii „Europa 2020”, biorąc pod uwagę komunikat pt. „Nowe podejście do edukacji” oraz kształceniowo-szkoleniowe aspekty rocznych analiz wzrostu gospodarczego i zaleceń dla poszczególnych krajów, i skupiły się – zgodnie z priorytetami krajowymi i priorytetami ram „ET 2020” oraz stosownie do dostępnych zasobów – na następujących dziedzinach: a) Poprawa efektywności systemów kształcenia i szkolenia oraz podniesienie ogólnego poziomu umiejętności i kompetencji, np. poprzez ściślejsze powiązanie ze sobą świata pracy i świata edukacji oraz poprzez zapewnienie skutecznej łączności i silnych związków między stosownymi obszarami polityki, podsektorami kształcenia i szkolenia, partnerami społecznymi oraz różnymi szczeblami zarządzania. b) Propagowanie – we współpracy z partnerami społecznymi – doskonałości w kształceniu i szkoleniu zawodowym, np. poprzez stworzenie systemów kształcenia i szkolenia zawodowego o gwarantowanej jakości i istotnym komponencie uczenia się poprzez praktykę w miejscu pracy, poprzez zastanowienie się nad opracowaniem kwalifikacji, które można by zdobyć w ramach krótkiego cyklu na poziomie policealnym lub wyższym – zgodnie z europejskimi ramami kwalifikacji lub w związku z pierwszym cyklem w kontekście procesu bolońskiego – i które skupiałyby się na potencjalnych dziedzinach wzrostu lub dziedzinach doświadczających niedoboru umiejętności, a także poprzez dostosowanie polityk kształcenia i szkolenia zawodowego do krajowych, regionalnych lub lokalnych strategii rozwoju gospodarczego. c) Poprawa wyników młodych ludzi, którym szczególnie grozi przedwczesne zakończenie nauki i którzy posiadają niskie umiejętności podstawowe – zgodnie z ramami ustalonymi w zaleceniu Rady z 2011 r. (10) – np. poprzez wczesne identyfikowanie, na wszystkich etapach kształcenia, osób osiągających słabe wyniki w zakresie podstawowych umiejętności, poprzez zapewnianie zindywidualizowanego wsparcia – a jednocześnie walidacja wiedzy, umiejętności i kompetencji nabytych w kontekście pozaformalnym i nieformalnym – a także poprzez eliminowanie przyczyn słabych wyników w nauce za pomocą dostępnej, dobrej jakościowo wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem. d) Zmniejszanie liczby nisko wykwalifikowanych dorosłych, np. poprzez poszerzanie zachęt do szkolenia dorosłych, poprzez informowanie o dostępie do usług z zakresu uczenia się przez całe życie, np. o walidacji uczenia się pozaformalnego i nieformalnego (11) oraz o poradnictwie zawodowym, a także poprzez oferowanie osobom uczącym się indywidualnie dopasowanych możliwości uczenia się. e) Wprowadzenie środków służących rozwijaniu umiejętności i kompetencji przekrojowych, zgodnie z zaleceniem z 2006 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie (12), od wczesnych etapów edukacji po szkolnictwo wyższe, z wykorzystaniem nowatorskich metod pedagogicznych, skoncentrowanych na osobie uczącej się. f) Zweryfikowanie i udoskonalenie – we współpracy z odpowiednimi zainteresowanymi stronami – profilu zawodowego osób związanych z nauczaniem (w tym nauczycieli, kadry kierowniczej szkół oraz osób kształcących nauczycieli), np. poprzez zapewnienie skutecznego kształcenia nauczycieli oraz spójnych i dysponujących odpowiednimi zasobami systemów rekrutacji, wyboru, kształcenia nauczycieli, wsparcia ułatwiającego start w zawodzie oraz doskonalenia zawodowego kadry nauczycielskiej opartego na kompetencjach. g) Optymalizacja uczenia się z użyciem technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz dostępu do dobrych jakościowo otwartych zasobów edukacyjnych, np. poprzez wspieranie nauczania i oceniania opartego na technologiach informacyjno-komunikacyjnych, poprzez propagowanie przejrzystości praw i obowiązków użytkowników i producentów treści cyfrowych, a także poprzez wspieranie instytucji kształcenia i szkolenia w dostosowywaniu się do zjawiska otwartych zasobów edukacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem zapewniania i monitorowania jakości. h) Priorytetowe traktowanie, a jeśli to możliwe zwiększanie inwestycji w kształcenie i szkolenie, a jednocześnie praca nad podnoszeniem efektywności takich wydatków oraz zachęcanie do krajowych debat, angażujących szeroką rzeszę zainteresowanych stron, nad trwałymi, wyważonymi mechanizmami finansowania;