[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 14.9.2006

KOM(2006) 473 wersja ostateczna

2004/0172 (COD)

Zmieniony wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej przed nadużyciami finansowymi i wszelkimi innymi działaniami niezgodnymi z prawem

(przedstawiona przez Komisję na mocy art. 250 ust. 2 Traktatu WE)

UZASADNIENIE

1. KONTEKST

1. W dniu 20 lipca 2004 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego wzajemnej pomocy administracyjnej w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty przed nadużyciami finansowymi i wszelkimi innymi działaniami niezgodnymi z prawem[1].

2. Parlament Europejski przedstawił swoją opinię podczas pierwszego czytania w dniu 25 maja 2005 r.[2]

3. Europejski Trybunał Obrachunkowy przedstawił swoją opinię w dniu 27 października 2005 r.[3]

2. CEL ZMIENIONEGO WNIOSKU

Walka z nadużyciami finansowymi mającymi wpływ na wspólnotowe interesy finansowe należy do wspólnych kompetencji Wspólnoty i państw członkowskich. Przestępczość zorganizowana wykorzystuje wolności płynące z integracji europejskiej, prowadząc działalność przestępczą polegającą w szczególności na popełnianiu złożonych transgranicznych nadużyć w obszarze podatku VAT, praniu pieniędzy pochodzących z nadużyć o wymiarze wspólnotowym, jak również na popełnianiu nadużyć związanych z funduszami strukturalnymi. Niniejszy wniosek ma na celu stworzenie ram prawnych dla wzajemnej pomocy administracyjnej stanowiącej warunek konieczny wzmocnienia ochrony interesów finansowych Wspólnoty. Mając to na uwadze, państwa członkowskie i Komisja współpracują ze sobą, koordynują działania oraz udzielają sobie wzajemnie pomocy, jak również wymieniają informacje, tak aby możliwe było szybkie przeprowadzanie dochodzeń oraz podejmowanie odpowiednich działań.

Niniejszy zmieniony wniosek uwzględnia poprawki wprowadzone przez Parlament Europejski oraz sugestie zgłoszone przez państwa członkowskie w reakcji na wniosek. Opinia Trybunału Obrachunkowego również została w należyty sposób wzięta pod uwagę, jednak nie przyczyniła się do wprowadzenia do tekstu wniosku szczególnych zmian. Opinia przedstawiona przez Europejskiego inspektora ochrony danych[4] nie wskazywała na konieczność wprowadzenia jakichkolwiek zmian powiązanych z kwestiami ochrony danych.

Niniejsze rozporządzenie nie przyznaje Komisji kompetencji w zakresie prowadzenia dochodzeń, a jedynie ma na celu umożliwienie jej udzielania państwom członkowskim pomocy (w postaci „platformy usługowej”).

Wniosek nie przewiduje ani sprawowania kontroli nad służbami państw członkowskich w odniesieniu do ich szczególnych uprawnień operacyjnych ani też wprowadzenia ogólnych obowiązków sprawozdawczych wykraczających poza wymianę informacji w przypadkach o szczególnym znaczeniu na poziomie Wspólnoty. Wybór dokładnych form i metod korzystania z operacyjnej platformy usługowej OLAF-u w walce przeciwko nadużyciom finansowym ze szkodą dla interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej pozostawiono w gestii państw członkowskich (por. nowy art. 5). Jednak niniejszy wniosek zapewnia jednoznaczną podstawę prawną do korzystania z platformy usługowej OLAF-u w celu wspierania współpracy z innymi zaangażowanymi służbami państw członkowskich. W kontekście wsparcia operacyjnego i pomocy w zakresie wywiadowczym Komisja ma spełniać rolę ułatwiającą, oferując służbom państw członkowskich wspomnianą platformę usługową.

3. ZMIANY WPROWADZONE W ZWIąZKU Z OPINIą W SPRAWIE POPRAWEK PRZYJęTYCH PRZEZ PARLAMENT EUROPEJSKI

W dniu 23 maja 2005 r. Parlament Europejski przyjął 12 poprawek. Komisja uważa, że większość poprawek Parlamentu Europejskiego jest w pełni bądź częściowo akceptowalna, jako że poprawki te przyczyniają się do poprawy jej wniosku, bez szkody dla jego celów i wykonalności politycznej. Ponadto Komisja bierze także pod uwagę wyniki negocjacji w sprawie wniosku w ramach działającej przy Radzie grupy roboczej ds. zwalczania nadużyć finansowych, jak również opinię Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, którego opinii zasięgnięto na podstawie art. 280 ust. 4 traktatu WE.

Wprowadzone do wniosku zmiany mają na celu:

4. zapewnienie państw członkowskich, że niniejszy wniosek w sprawie rozporządzenia nie przyznaje Komisji żadnych nowych uprawnień w zakresie prowadzenia dochodzeń;

5. określenie zakresu uznaniowości państw członkowskich w odniesieniu do form i metod współpracy;

6. podkreślenie roli Komisji jako platformy usługowej w przeciwieństwie do jej zadań w zakresie dochodzeniowym;

7. uściślenie zakresu wzajemnej pomocy administracyjnej w ramach wniosku w odniesieniu do pośrednich i bezpośrednich wydatków wspólnotowych;

8. dalsze uściślenie zakresu w odniesieniu do prawa karnego i innych instrumentów współpracy administracyjnej (rozporządzenie WE 1798/2003);

9. uwydatnienie funkcji koordynacyjnej centralnych biur łącznikowych na szczeblu krajowym (por. skreślenie odniesienia do właściwych organów podatkowych);

10. silniejsze zaakcentowanie dodatkowych korzyści operacyjnych dzięki wkładowi Komisji (OLAF);

11. podkreślenie zalet platformy usługowej dla państw członkowskich w związku z możliwością udzielania przez Komisję spontanicznej pomocy i przeprowadzania analizy ryzyka;

12. skreślenie przepisów dotyczących „nadzoru specjalnego”, które przewidywały prowadzenie nadzoru – na wniosek lub bez wniosku - w przypadku podejrzenia nieprawidłowości;

13. wyznaczenie zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia oraz opisanie funkcji koordynacyjnej pełnionej przez Komisję w odniesieniu do krajów trzecich;

14. uściślenie zakresu elastyczności państw członkowskich przy wypełnianiu zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia;

15. połączenie wyznaczenia przez państwa członkowskie właściwych organów ze sporządzeniem przez Komisję listy tych organów;

16. rozszerzenie możliwości windykacji uzyskanych bezprawnie zysków oraz obowiązku dostarczania odnośnych informacji;

17. wprowadzenie skutecznych proporcjonalnych i odstraszających przepisów dotyczących windykacji;

18. rozproszenie obaw państw członkowskich, że ich służby mogłyby być zobligowane do podejmowania działań, do których nie są uprawnione zgodnie z prawem krajowym (usunięcie w zmienionym wniosku instrumentu nadzoru specjalnego, tj. w gestii państw członkowskich leży decyzja o ewentualnym skorzystaniu z tego konkretnego instrumentu);

19. podkreślenie, że informacje dotyczące podejrzanych transakcji gromadzone przez jednostki wywiadu finansowego państw członkowskich zgodnie z ustanowionymi w dyrektywach w sprawie prania pieniędzy mechanizmami sprawozdawczymi nie są przeznaczone do wykorzystywania z mocy niniejszego proponowanego rozporządzenia do celów prowadzenia dochodzeń w sprawach prania pieniędzy, a raczej mają służyć zebraniu cząstkowych faktów mogących świadczyć o zaistnieniu nadużycia finansowego o wymiarze wspólnotowym i ewentualnie wymagających podjęcia kroków w ramach wzajemnej pomocy administracyjnej.

20. potwierdzenie wyjątku dotyczącego obowiązku współpracy, w przypadku gdy oznaczałoby to zakłócenie porządku publicznego (por. nowy art. 22).

4. OPINIA KOMISJI NA TEMAT POPRAWEK PRZYJęTYCH PRZEZ PARLAMENT EUROPEJSKI

W odniesieniu do poszczególnych poprawek Komisja zajmuje następujące stanowisko:

Poprawka nr 1 dotycząca odniesienia do opinii Europejskiego inspektora ochrony danych[5] została zaakceptowana z niewielkimi zmianami.

Wstępne odniesienia rozpoczynające się od frazy „uwzględniając” dotyczą jedynie przepisów prawa podstawowego odnoszących się do procedury prawodawczej. W motywach istnieje już odniesienie do przepisów dotyczących ochrony danych zawartych w art. 286 TWE i rozporządzeniu 45/2001.

W motywie nr 13 wprowadzono następujące zmiany:

(…) Przy opracowywaniu niniejszego rozporządzenia należycie uwzględniono opinię Europejskiego inspektora ochrony danych [6] .

Poprawka nr 2 została uwzględniona w zmienionym brzmieniu w art. 3 ust. 1 jako dodatkowe wyjaśnienie.

Zadanie Komisji i państw członkowskich polegające na ochronie wspólnotowych interesów finansowych nie ogranicza się do obszaru Wspólnoty:

"1. (...)

(a) „ nieprawidłowość” oznacza nadużycie finansowe (…) , w tym nieprawidłowości popełnione częściowo lub w całości w krajach trzecich.”

Poprawka nr 3 dotycząca art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (i) mająca charakter pomocnego wyjaśnienia została zaakceptowana z niewielkimi zmianami.

Zmieniony został tekst poprzez zastąpienie słowa „finansowanie” słowem „wydatki”, ponieważ nie chodzi o zasoby własne, a o wydatki Wspólnoty:

„naruszenia związane z obszarami dochodów oraz wydatków zarządzanymi przez instytucje na płaszczyźnie scentralizowanej, przy podziale zarządzania, w ramach zdecentralizowanego lub wspólnego zarządzania, (…)”

Poprawka nr 4 dotycząca art. 3 ust. 1 lit. b) ppkt (i) została z pewną zmianą zaakceptowana, ponieważ zapewnia ona podstawę dla wzajemnej pomocy administracyjnej w obszarze bezpośrednich wydatków również w przypadkach niemających charakteru transgranicznego, który to znaczący element nie jest przewidziany w obecnych ramach prawnych. Stanowiłoby to zatem zmianę we wniosku, a nie jedynie wyjaśnienie.

Komisja przyjęła tekstu w następującym brzmieniu:

(i)(a) z których – w przypadku naruszeń związanych z obszarami dochodów lub naruszeń o których mowa w lit. b) ppkt (ii) niniejszego artykułu i bez uszczerbku dla naruszeń objętych przepisami lit. a) ppkt (iii) niniejszego artykułu - wynikają lub mogą wyniknąć konsekwencje w innych państwach członkowskich, lub w przypadku których istnieją faktyczne powiązania z działaniami w innych państwach członkowskich; oraz

Poprawka nr 5 dotycząca art. 3 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) została zaakceptowana.

(b) „nieprawidłowości (…) mające szczególne znaczenie na poziomie Wspólnoty” oznaczają nieprawidłowości:

(i) o których – niezależnie od tego, czy zostały one odkryte w przypadku jednego działania czy też kilku powiązanych ze sobą działań - sądzi się, (…)”

Poprawka nr 6 dotycząca art. 4 została zaakceptowana w zmienionym brzmieniu w zakresie ograniczonym do transgranicznych nadużyć finansowych w obszarze podatku VAT oraz do właściwych urzędników w celu zachowania spójności z przepisami rozporządzenia 1798/2003; w rezultacie dodano art. 4 ust. 4.

„W obszarze nieprawidłowości, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) Komisja oraz wyznaczeni właściwi urzędnicy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1798/2003 mogą kontaktować się ze sobą, współpracować oraz wymieniać informacje.

W przypadku gdy inny właściwy urzędnik lub inny właściwy organ niż wskazani w rozporządzeniu (WE) nr 1798/2003 albo centralne biuro łącznikowe otrzymują bądź wysyłają wniosek o udzielenie pomocy lub odpowiedź na taki wniosek na mocy niniejszego rozporządzenia, informują o tym centralne biuro łącznikowe swojego państwa członkowskiego.”

Poprawka nr 7 została uwzględniona w zmienionym brzmieniu w art. 4 ust. 3.

Pełny wykaz właściwych organów w ramach proponowanego rozporządzenia stanowiłaby znacząca wartość dodaną. Tym niemniej tego rodzaju wykaz nie może być sporządzany przez samą Komisję, a jedynie we współpracy z państwami członkowskimi, które powinny dostarczyć Komisji niezbędnych informacji. Tego rodzaju wykaz pozwala państwo członkowskim na podniesienie świadomości odnośnych organów przy zachowaniu pełnej przejrzystości. Nie wydaje się, aby opublikowanie wspomnianego wykazu w Internecie miało przynieść praktyczne korzyści. Konieczne jest regularne aktualizowanie wykazu, co wymaga od państw członkowskich dostarczania niezbędnych informacji.

„Do celów niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie dostarczają Komisji informacje dotyczące swoich właściwych organów. Powiadamiają również Komisję o wszelkich zmianach w odniesieniu do tych organów. W oparciu o uzyskane informacje Komisja publikuje wykaz przeznaczony do użytku organów państw członkowskich oraz Komisji. Komisja dokonuje regularnej aktualizacji tego wykazu.”

Poprawka nr 8 dotycząca art. 11 nie została zaakceptowana.

Ta zgłoszona przez Parlament Europejski poprawka dotycząca wynikających z niniejszego wniosku w sprawie rozporządzenia obowiązków państw członkowskich w zakresie informowania Komisji na temat dostaw towarów w ramach systemu wymiany informacji o VAT na mocy rozporządzenia 1798/2003 wykraczałaby poza ramy ustanowione przez wspomniane rozporządzenie.

Poprawka nr 9 odnosząca się do art. 18 została zaakceptowana w zmienionym brzmieniu.

Jako że Komisja (OLAF) dysponuje optymalnymi możliwościami koordynowania współpracy z krajami trzecimi, poprawka ta – w zmienionym brzmieniu – została uwzględniona we wniosku. Funkcja koordynująca może być przypisana jedynie Komisji jako takiej, nie zaś OLAF-owi w oparciu o rozporządzenie przyjęte przez PE i Radę, ponieważ stanowiłoby to ingerencję w autonomię organizacyjną Komisji.

„Informacje uzyskane przez państwo członkowskie lub Komisję od kraju trzeciego i wchodzące w zakres niniejszego rozporządzenia są przekazywane właściwym organom państwa członkowskiego oraz Komisji, jeśli może to umożliwić tym organom zapobieganie nieprawidłowościom lub przeciwdziałanie im. W odniesieniu do wymiany tego rodzaju informacji Komisja pełni funkcję koordynującą.”

Poprawka nr 10 dotycząca dodania nowego artykułu odnoszącego się do dostosowania istniejących zobowiązań prawnych nie została zaakceptowana.

Wnioskowane rozporządzenie nie wpływa na rozporządzenie 1798/2003, a jego zakres nie obejmuje prawa karnego. Tym samym proponowane rozporządzenie nie może odnosić się do „zmian do rozporządzenia (WE) nr 1798/2003 i decyzji 2000/642/WSiSW”.

Poprawka nr 11 dotycząca dodania nowego przepisu w sprawie windykacji została zaakceptowana w zmienionym brzmieniu.

Poprawka ta ma na celu umożliwienie korzystania z informacji finansowych pochodzących z sektora przeciwdziałania praniu pieniędzy w celu ułatwienia udanego wykonania dalszych środków windykacji. Tym samym w ramach zakresu stosowania niniejszego wniosku w sprawie rozporządzenia stanowi to uzupełnienie przepisów dotyczących windykacji dyrektywy 76/308/EWG[7] zmienionej dyrektywą 2001/44[8].

Proponowane poprawki nr 11 i 12 należy postrzegać w kontekście rezolucji Parlamentu Europejskiego w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i zwalczania nadużyć finansowych (nr 9, 11, 12, 24, 25, 28)[9]. Przepisy te stanowią uzupełnienie i rozszerzenie istniejących krajowych przepisów dotyczących windykacji w obszarze opłat rolnych, cel oraz podatku VAT (dyrektywa 76/308 zmieniona dyrektywą 2001/44), jednakże ich nie zmieniając. Ponadto muszą one być także zgodne z odnośnymi przepisami prawnymi trzeciego filaru i nie mogą wpływać na prawa podstawowe, w szczególności prawo do własności.

Tekst wniosku został zmieniony i otrzymuje następujące brzmienie:

„Rozdział 3

UłATWIENIE WINDYKACJI

ARTYKUł 20

Obowiązek udzielania informacji

1. W celu ułatwienia windykacji kwot będących skutkiem nieprawidłowości organ przyjmujący wniosek zgodnie z przepisami prawa krajowego gromadzi od instytucji i osób określonych w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2005/60/WE wszystkie istotne informacje finansowe ułatwiające zastosowanie środków, o których mowa w art. 20 niniejszego rozporządzenia. Wymiana informacji z mocy niniejszego rozporządzenia pozostaje bez uszczerbku dla przepisów dotyczących współpracy pomiędzy jednostkami wywiadu finansowego z mocy decyzji Rady 2000/642/WSiSW.

2. Organ wnioskujący przedstawia odnośne fakty w oświadczeniu, podając powody powzięcia poważnego podejrzenia nieprawidłowości. Instytucje i osoby określone w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2005/60/WE zapewniają, że w przypadku gdy skontaktują się z nimi organy ich państwa członkowskiego w celu uzyskania odnośnych informacji, fakt ten pozostanie poufny.”

Poprawka nr 12 dotycząca dodania nowego przepisu w sprawie windykacji została z pewnymi zmianami zaakceptowana. W związku z definicją poważnego nadużycia finansowego zapisaną w Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich[10], do której odwołuje się dyrektywa 2005/60/WE w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu[11], państwa członkowskie stosują szczególne środki, w tym odpowiednie środki administracyjne, przeciwko nadużyciom finansowym i praniu pieniędzy, takie jak windykacja co najmniej kwot powyżej 50 000 EUR.

Tekst wniosku został zmieniony i otrzymuje następujące brzmienie:

„Artykuł 21

Środki windykacji

1. W celu zapewnienia skutecznej windykacji państwa członkowskie na wniosek właściwych organów podejmują odpowiednie środki ukierunkowane na zamrożenie, przejęcie i konfiskatę – zgodnie z przepisami prawa krajowego – wszelkich uzyskanych bezprawnie kwot będących skutkiem nieprawidłowości. Niniejszy przepis stosuje się do kwot będących skutkiem nieprawidłowości obejmujących sumy powyżej 50 000 EUR bądź do mienia określonego w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE, którego wartość odpowiada tym kwotom.

2. Środki określone w ust. 1 mogą zostać nałożone na osobę fizyczną lub prawną, która dopuściła się nieprawidłowości lub jest o to podejrzana bądź która przyczyniła się do popełnienia nieprawidłowości lub jest o to podejrzana. Środki te mogą również być zastosowane wobec osoby fizycznej bądź prawnej, która czerpie korzyści z kwot będących skutkiem nieprawidłowości.”

5. WNIOSEK

Uwzględniając art. 250 ust. 2 traktatu WE, Komisja wprowadza do przedłożonego przez nią wniosku następujące zmiany:

2004/0172 (COD)

Zmieniony wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej przed nadużyciami finansowymi i wszelkimi innymi działaniami niezgodnymi z prawem

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 280 ust. 4,

uwzględniając wniosek Komisji[12],

uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego[13],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Wspólnota i państwa członkowskie przywiązują dużą wagę do ochrony wspólnotowych interesów finansowych oraz zwalczania nadużyć finansowych oraz wszelkich innych niezgodnych z prawem działań mających wpływ na te interesy.

(2) Wspólnotowe ramy prawne w sprawie wzajemnej pomocy powinny pozwalać na ścisłą i systematyczną współpracę pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich oraz pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją, tak aby chronić wspólnotowe interesy finansowe we wszystkich obszarach zasobów finansowych Wspólnoty i jej wydatków.

(3) Przepisy niniejszego rozporządzenia nie powinny mieć wpływu na prowadzenie dochodzeń przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych w oparciu o kompetencje w tym zakresie przekazane mu w rozporządzeniu (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)[14] oraz w zgodzie z przewidzianymi tam gwarancjami. Zakres niniejszego rozporządzenia powinien ograniczać się do określonych form współpracy, wymiany informacji i koordynacji, które to czynności mogą poprzedzać działania dochodzeniowe OLAF-u, towarzyszyć im bądź je kontynuować. Komisja powinna zapewnić wsparcie organom państw członkowskich, ułatwiając ich współpracę i wymianę informacji oraz gromadząc przydatne do prowadzenia dochodzeń informacje w celu przeprowadzania analizy ryzyka nadużyć finansowych oraz wszelkich innych nieprawidłowości na szkodę interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej oraz zapobiegania im. Organy państw członkowskich powinny dysponować określonym marginesem uznaniowości w odniesieniu do wyboru środków, jakie mają być podjęte w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty, w zależności od tego, co jest konieczne w odnośnym obszarze do skutecznego zastosowania przepisów prawa wspólnotowego.

(4) Wprowadzenie nowych środków na szczeblu Wspólnoty nie powinno wpływać na stosowanie krajowego prawa karnego czy na zasady wzajemnej współpracy w sprawach karnych czy taż na krajowy wymiar sprawiedliwości.

(5) W zakresie, w jakim wymiana informacji na temat podejrzanych transakcji zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu [15] uzupełnioną rozporządzeniem (WE) 1889/2005 z dnia 26 października 2005 r. [16] w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty może stanowić pomoc w wykrywaniu nadużyć na szkodę interesów finansowych Wspólnoty, powinny mieć zastosowanie przepisy dotyczące wzajemnej pomocy administracyjnej na mocy niniejszego rozporządzenia.

(6) (5) Walka z nadużyciami finansowymi o charakterze ponadnarodowym i innymi działaniami niezgodnymi z prawem na szkodę interesów finansowych Wspólnoty wymaga lepszej koordynacji na szczeblu Wspólnoty oraz wielodyscyplinarnej współpracy ze strony organów państw członkowskich w obszarze nadużyć i wszelkich innych działań niezgodnych z prawem, które w wielu przypadkach powiązane są ze strukturami przestępczości zorganizowanej i oznaczają szkodę dla interesów finansowych Wspólnoty. Nowe zapisy prawne powinny dodatkowo wspierać rozszerzyć zakres współpracę pomiędzy wszystkimi właściwymi organami państw członkowskich oraz pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją.

(7) Funkcję koordynacyjną w zakresie współpracy w walce przeciwko nadużyciom w zakresie podatku od wartości dodanej pełnią centralne biura łącznikowe w państwach członkowskich określone w rozporządzeniu Rady nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 218/92[17]. Tam, gdzie pomoc w wykrywaniu i zapobieganiu nieprawidłowościom może wymagać bezpośredniej współpracy z regionalnymi i lokalnymi organami i urzędnikami zajmującymi się zwalczaniem nadużyć finansowych, wszystkie udzielane informacje powinny być jednocześnie zgłaszane centralnym biurom łącznikowym.

(8) (6) Postanowienia niniejszego rozporządzenia nie będą miały wpływu na te akty prawa wspólnotowego, które przewidują bardziej ukierunkowaną lub rozległą współpracę pomiędzy państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a Komisją, takie jak na przykład rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego[18] lub rozporządzenie (WE) nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 218/92 [19] .

(9) (7) Wymiana informacji stanowi główny element w walce z nadużyciami finansowymi i wszelkimi innymi działaniami niezgodnymi z prawem mającymi wpływ na interesy finansowe Wspólnoty. Informacje dostarczone Komisji przez państwa członkowskie powinny być wykorzystywane przez Komisję do opracowania w skali ogólnoeuropejskiej obszernego przeglądu nadużyć finansowych i innych działań niezgodnych z prawem, który następnie udostępniany byłby przedstawienia tego stanowiska państwom członkowskim.

(10) (8) Zwalczanie nadużyć finansowych i wszelkich innych mających wpływ na interesy finansowe Wspólnoty działań niezgodne z prawem oraz zapobieganie im, szczególnie w przypadku tych o wymiarze transgranicznym, które mają często charakter międzynarodowy i zorganizowany i dotyczą co najmniej dwóch państw członkowskich, będzie najskuteczniejsze, jeżeli informacje o charakterze operacyjnym, statystycznym lub ogólnym będą analizowane i poddawane analizie ryzyka na poziomie Wspólnoty z wykorzystaniem możliwości, jakie posiada Komisja, w tym OLAF, w zakresie gromadzenia informacji wywiadowczych oraz dokonywania analizy ryzyka oraz szczegółowej analizy przez OLAF.

(11) (9) Walka z nadużyciami finansowymi i wszelkimi innymi działaniami niezgodnymi z prawem mającymi wpływ na interesy finansowe Wspólnoty wymaga również prowadzenia spójnych działań następczych. Z tego względu informacje zgromadzone lub przekazywane przez Komisję powinny być dopuszczalne jako materiał dowodowy w postępowaniach administracyjnych i sądowych.

(12) (10)W interesie pomyślnej współpracy pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich proces wymiany informacji objętych tajemnicą zawodową powinien przebiegać zgodnie z zasadami poufności, przy jednoczesnym zagwarantowaniu zgodnie z nowymi przepisami odpowiedniej ochrony danych osobowych przy ich przetwarzaniu.

(13) (11) Należy należycie uwzględnić przepisy dotyczące ochrony danych obowiązujące instytucje wspólnotowe i określone w art. 286 traktatu oraz w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych[20], a także jak również przepisy obowiązujące państwa członkowskie na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych[21]. Przy opracowywaniu niniejszego rozporządzenia należycie uwzględniono opinię Europejskiego inspektora ochrony danych [22] .

(14) (12)Środki niezbędne do wdrożenia przepisów niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[23].

(15) (13)Ponieważ cele zamierzonego działania, tzn. zwalczanie nadużyć finansowych i wszelkich innych działań niezgodnych z prawem mających wpływ na interesy finansowe Wspólnoty, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie działające pojedynczo, natomiast z uwagi na skalę i skutki takiego działania mogą zostać lepiej zrealizowane na poziomie Wspólnoty, tj. poprzez współpracę zarówno państw członkowskich, jak i Komisji, Wspólnota może przyjąć stosowne środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia wspomnianych celów.

(16) (14)Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i przestrzega w szczególności zasad przyjętych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Tytuł I Postanowienia ogólne

Artykuł 1 Przedmiot rozporządzenia

Niniejsze rozporządzenie ustanawia ramy prawne dla wzajemnej pomocy współpracy administracyjnej, w tym w szczególności i wymiany informacji pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich i pomiędzy tymi organami a Komisją w celu zapewnienia jednakowej i skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty przed nadużyciami finansowymi i wszelkimi innymi działaniami niezgodnymi z prawem.

Artykuł 2 Zakres

1. Rozporządzenie stosuje się w przypadku nadużyć finansowych oraz wszelkich innych działań niezgodnych z prawem mających wpływ na interesy finansowe Wspólnoty, które mają szczególne znaczenie na poziomie Wspólnoty.

Właściwe organy państw członkowskich mogą korzystać z instrumentów wzajemnej pomocy administracyjnej ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, podjąć decyzję o wymianie informacji oraz zapewnieniu pomocy, zgodnie z treścią niniejszego rozporządzenia również w innych przypadkach, jeśli uznają taką wymianę informacji i pomoc na szczeblu Wspólnoty za niezbędne do zwalczania nadużyć finansowych i wszelkich innych działań niezgodnych z prawem mających wpływ na interesy finansowe Wspólnoty.

2. Postanowienia niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania w zakresie, w którym prawo wspólnotowe przewiduje bardziej szczegółową współpracę pomiędzy państwami członkowskimi oraz pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją lub przewiduje szerszy dostęp do informacji ze strony Komisji.

W szczególności niniejsze rozporządzenie pozostaje bez wpływu na stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97. Nie wpływa ono na współpracę pomiędzy państwami członkowskimi na mocy rozporządzenia (WE) nr 1798/2003 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 218/92 [24] .

3. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez wpływu na stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 1073/1999.

4. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stosowanie krajowego prawa karnego oraz zasad współpracy wzajemnej w zakresie spraw karnych lub na krajowy wymiar sprawiedliwości.

5. Obowiązek udzielenia pomocy przewidziany w niniejszym rozporządzeniu nie obejmuje dostarczania informacji lub dokumentów otrzymanych przez właściwe organy administracyjne, działające na mocy upoważnienia organów sądowych lub na ich wniosek.

Jednakże w przypadku wniosków o pomoc takie informacje i dokumenty są dostarczane, po zasięgnięciu opinii organu sądowego i wyrażeniu przez niego zgody na takie działanie.

Artykuł 3 Definicje

1. Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

(a)1. „nieprawidłowość” oznacza nadużycie finansowe lub jakiekolwiek inne działanie niezgodne z prawem o szczególnym znaczeniu na poziomie Wspólnoty, mające wpływ na interesy finansowe Wspólnoty, w tym nieprawidłowości popełnione częściowo lub w całości w krajach trzecich, w szczególności zaś:

(i)(a) naruszenia związane z obszarami dochodów oraz wydatków zarządzanymi przez instytucje na płaszczyźnie scentralizowanej, przy podziale zarządzania, w ramach zdecentralizowanego lub wspólnego zarządzania, w tym wszelkie naruszenia przepisów prawa wspólnotowego będące skutkiem działania bądź zaniedbania podmiotu gospodarczego, a także naruszenia warunków umów zawartych na mocy przepisów prawa wspólnotowego jakiekolwiek naruszenie zapisu w prawie wspólnotowym wynikające z działania lub zaniechania działania przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w tym naruszenie warunków umów zawartych na mocy przepisów prawa wspólnotowego których skutkiem są lub mogłyby być szkody dla budżetu ogólnego Wspólnoty albo dla zarządzanych przez nią budżetów, poprzez ograniczenie lub utratę dochodów pochodzących z zasobów własnych gromadzonych bezpośrednio na rzecz Wspólnoty lub przez nieuzasadnioną pozycję w wydatkach;

(ii)(b) jakiekolwiek naruszenie przepisów prawnych dotyczących podatku od wartości dodanej (VAT) określonego w dyrektywie Rady 77/388/EWG[25], którego skutkiem jest lub może być zmniejszenie wspólnotowych zasobów własnych określonych w rozporządzeniu Rady 1553/89 (EWG, Euratom)[26];

(iii)(c) pranie pieniędzy w rozumieniu art. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Rady 2005/60/WE [27] w odniesieniu do zysków pochodzących z określonego w ppkt (i) i (ii) niniejszego ustępu naruszenia stanowiącego działanie polegające na nadużyciu finansowym lub korupcji na szkodę interesów finansowych Wspólnoty, uzupełnionego rozporządzeniem (WE) 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady [28] w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty; pranie brudnych pieniędzy w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy Rady 91/308/EWG [29] , w odniesieniu do zysków osiągniętych z naruszenia, o którym mowa w lit. a) i b).

(b)2. „nieprawidłowości mające szczególne znaczenie na poziomie Wspólnoty” oznaczają nieprawidłowości:

(i) (a) z których – w przypadku naruszeń związanych z obszarami dochodów lub naruszeń o których mowa w lit. b) ppkt (ii) niniejszego artykułu i bez uszczerbku dla naruszeń objętych przepisami lit. a) ppkt (iii) niniejszego artykułu - wynikają lub mogą wyniknąć konsekwencje w innych państwach członkowskich, lub w przypadku których istnieją faktyczne powiązania z działaniami w innych państwach członkowskich; oraz

(ii)(b) o których – niezależnie od tego, czy zostały one odkryte w przypadku jednego działania czy też kilku powiązanych ze sobą działań - sądzi się, że mogą spowodować ogólną stratę finansową w zainteresowanych państwach członkowskich przekraczającą kwotę 500 000 EUR w zakresie podatku VAT lub spowodować szkodę dla interesów finansowych Wspólnoty na kwotę co najmniej 100 000 EUR w innych przypadkach objętych zakresem niniejszego rozporządzenia; w przypadku prania pieniędzy wartość progową stosuje się do naruszenia źródłowego przestępstwa leżącego u podstaw takiego działania;

(c)3. „akty prawne odnoszące się do podatku VAT” oznaczają wszelkie zapisy w prawie wspólnotowym, którym podlega podatek od wartości dodanej, oraz przepisy i regulacje przyjęte przez państwa członkowskie w celu dostosowania prawa wewnętrznego do odnośnych przepisów wspólnotowych;

(d)4. „organ wnioskujący” oznacza właściwy organ, który występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy;

(e)5. „organ przyjmujący wniosek” oznacza właściwy organ, do którego kierowany jest wniosek o udzielenie pomocy;

(f) „centralne biuro łącznikowe" oznacza biuro wyznaczone na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1798/2003, na którym spoczywa główna odpowiedzialność za kontakty z innymi państwami członkowskimi w dziedzinie współpracy administracyjnej;

(g) „łącznikowy organ administracyjny” oznacza każde biuro inne niż centralne biuro łącznikowe posiadające określoną właściwość terytorialną lub szczególną odpowiedzialność operacyjną i wyznaczone przez właściwy organ na podstawie art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1798/2003 do bezpośredniej wymiany informacji na podstawie tego rozporządzenia;

(h) „właściwy urzędnik” oznacza urzędnika wyznaczonego na mocy art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1798/2003 i uprawnionego do bezpośredniej wymiany informacji na podstawie tego rozporządzenia;

(i)( 6) „dochodzenia administracyjne” oznaczają wszelkie kontrole i działania wyjaśniające oraz inne działania podejmowane przez właściwe organy w ramach wykonywania ich obowiązków, mające na celu ustalenie, czy doszło do popełnienia nieprawidłowości, z wyłączeniem działań podejmowanych na wniosek organu sądowego lub na mocy bezpośredniego mandatu udzielonego przez ten organ;

(j) (7) „informacje finansowe” oznaczają informacje na temat podejrzanych transakcji otrzymane przez właściwe krajowe punkty kontaktowe zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE 91/308/EWG oraz inne informacje przydatne do prześledzenia transakcji finansowych powiązanych z nieprawidłowościami objętymi zakresem niniejszego rozporządzenia;

(k) (8) „właściwe organy” oznaczają organy krajowe lub wspólnotowe określone w art. 4 ust. 1.

2. Progi określone w ust. 2 lit. b ust. 1 lit. b) ppkt (i) niniejszego artykułu mogą zostać podwyższone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.

Artykuł 4 Właściwe organy

1. Współpraca na mocy niniejszego rozporządzenia obejmuje następujące właściwe organy działające w ramach przyznanych im uprawnień:

(a) organy państw członkowskich, które:

(i) są bezpośrednio odpowiedzialne za zarządzanie środkami finansowymi pochodzącymi z budżetu Wspólnoty i wyznaczone do tego na mocy odnośnych przepisów prawa wspólnotowego oraz przepisów prawa krajowego; lub

(ii) mają obowiązek na mocy obowiązujących krajowych przepisów prawa administracyjnego zapobiegania nadużyciom finansowym i wszelkim innym działaniom niezgodnym z prawem mającym wpływ na interesy finansowe Wspólnoty oraz ich zwalczania takich nadużyć i działań; lub

(iii) stanowią właściwe organy wymienione w rozporządzeniu (WE) nr 1798/2003, odnośne centralne biura łącznikowe i łącznikowe organy administracyjne wyznaczone zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem przez państwa członkowskie (WE) nr 1798/2003, jak również inne organy dochodzeniowe właściwe do prowadzenia dochodzeń w obszarze nadużyć finansowych w zakresie podatku VAT oraz organy właściwe, o których mowa w dyrektywie Rady 92/12/EWG [30] , o tyle, o ile zebrane informacje mogą stanowić dowód oszustw związanych z podatkiem VAT; lub

iv) zostały ustanowione przez państwa członkowskie jako „jednostki analityki finansowej” zgodnie z decyzją Rady 2000/642/JHA art. 21 dyrektywy 2005/60/WE w celu gromadzenia i analizowania otrzymywanych informacji;

(b) Komisja, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF).

2. Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić wymianę informacji pomiędzy swoimi organami właściwymi, niezależnie od zakresu ich kompetencji i statusu wewnętrznego, oraz pomiędzy tymi organami a Komisją.

3. Do celów niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie dostarczają Komisji informacje dotyczące swoich właściwych organów. Powiadamiają również Komisję o wszelkich zmianach w odniesieniu do tych organów. W oparciu o uzyskane informacje Komisja publikuje wykaz przeznaczony do użytku organów państw członkowskich oraz Komisji. Komisja dokonuje regularnej aktualizacji tego wykazu.

4. W obszarze nieprawidłowości, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) Komisja oraz wyznaczeni właściwi urzędnicy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1798/2003 mogą kontaktować się ze sobą, współpracować oraz wymieniać informacje.

W przypadku gdy inny właściwy urzędnik lub inny właściwy organ niż wskazani w rozporządzeniu (WE) nr 1798/2003 albo centralne biuro łącznikowe otrzymują bądź wysyłają wniosek o udzielenie pomocy lub odpowiedź na taki wniosek na mocy niniejszego rozporządzenia, informują o tym centralne biuro łącznikowe swojego państwa członkowskiego.

TYTUł II OBOWIąZKI W ZAKRESIE WSPÓłPRACY

RO ZDZIAł 1 WZAJEMNA POMOC ADMINISTRACYJNA I WYMIANA INFORMACJI

Sekcja 1

Artykuł 5Formy i metody współpracy

Państwa członkowskie dysponują swobodą wyboru najbardziej odpowiednich form i metod współpracy. Jednakże mają one obowiązek dostarczenia niezbędnych informacji i udzielenia koniecznej pomocy, tak aby zapewnić skuteczną, proporcjonalną i odstraszającą ochronę interesów finansowych Wspólnoty

Sekcja 2 Instrumenty pomocy udzielanej na wniosek

Artykuł 65 Pomoc udzielana na wniosek

1. W celu zapobiegania nieprawidłowościom i ich wykrywania właściwe organy udzielają sobie na wniosek wzajemnej pomocy . Na wniosek organu wnioskującego organ przyjmujący wniosek, w zakresie wymaganym do osiągnięcia celów wniosku i zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia, przekazuje organowi wnioskującemu wszelkie informacje mogące mieć znaczenie dla wykrycia nieprawidłowości i zapobieżenia im. Przekazywane informacje obejmują informacje dotyczące operacji stanowiących nieprawidłowość, jak również informacje finansowe na temat zarówno źródłowych działań przestępczych, jak i powiązanych z nimi osób fizycznych lub prawnych.

2. Do wniosków o pomoc i wymianę informacji dołączane jest krótkie oświadczenie dotyczące stanu faktycznego znanego organowi wnioskującemu.

3.2. W celu uzyskania żądanych informacji organ przyjmujący wniosek lub organ administracyjny, do którego przekazał on wniosek, postępują tak, jakby działały we własnej sprawie lub na wniosek innego organu we własnym państwie członkowskim.

4.3. Organ przyjmujący wniosek udostępnia wszelkie informacje będące w jego posiadaniu lub przez niego uzyskane, które dotyczą wykrytych lub planowanych działań lub transakcji stanowiących nieprawidłowości lub postrzeganych przez organ wnioskujący jako nadużycia. lub, w stosownych przypadkach, informacje dotyczące ustaleń wynikających z nadzoru specjalnego sprawowanego na mocy art. 6.

Organ przyjmujący wniosek dostarcza organowi wnioskującemu wszelkie zaświadczenia, dokumenty lub poświadczone odpisy dokumentów będących w jego posiadaniu lub przez niego uzyskanych. Jednakże oryginalne dokumenty i przedmioty są udostępniane jedynie wtedy, gdy nie jest to sprzeczne z przepisami obowiązującymi w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę organ przyjmujący wniosek.

4. Do wniosków o pomoc i wymianę informacji dołączane jest krótkie oświadczenie dotyczące stanu faktycznego znanego organowi wnioskującemu.

5. W przypadku gdy organ wnioskujący kieruje swój wniosek do organu, który nie jest właściwy do udzielenia wnioskowanej pomocy, organ ten bezzwłocznie przekazuje wniosek właściwemu organowi, centralnemu biuru łącznikowemu lub łącznikowemu organowi administracyjnemu, powiadamiając o tym organ wnioskujący.

Artykuł 6 Nadzór specjalny

Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący, tak dalece jak to jest możliwe, przeprowadza specjalne obserwacje lub organizuje przeprowadzanie takich obserwacji na swoim obszarze działań:

(a) osoby, a szczególnie ich przemieszczanie się, o ile istnieją uzasadnione powody, aby przypuszczać, że osoby te popełniają nadużycia,

(b) miejsca przechowywania towarów, o ile przechowywane są one w sposób, który daje podstawy do podejrzeń, że zostaną wykorzystane jako zaopatrzenie w operacjach stanowiących nadużycia,

(c) przemieszczanie towarów uznanych za obiekt potencjalnych nadużyć,

(d) środki transportu i transakcje finansowe, o ile istnieją uzasadnione powody, aby przypuszczać, że wykorzystywane są one do popełniania nadużyć.

Artykuł 7 Dochodzenia administracyjne prowadzone na wniosek

1. Na wniosek organu wnioskującego organ przyjmujący wniosek przeprowadza dochodzenie administracyjne dotyczące operacji stanowiących nieprawidłowość lub postrzeganych przez organ wnioskujący jako nieprawidłowość lub zleca przeprowadzenie takiego dochodzenia.

Organ przyjmujący wniosek lub organ administracyjny, do którego przekazał on wniosek, przeprowadza dochodzenie administracyjne tak, jakby działał we własnej sprawie lub na wniosek innego organu we własnym państwie członkowskim. Organ przyjmujący wniosek zawiadamia organ wnioskujący o wynikach przeprowadzonego dochodzenia.

2. Na mocy porozumienia między organem wnioskującym a organem przyjmującym wniosek w dochodzeniu administracyjnym, określonym w ust. 1, mogą brać udział urzędnicy wyznaczeni przez organ wnioskujący. Dochodzenia administracyjne są zawsze prowadzone przez urzędników organu przyjmującego wniosek.

Urzędnicy organu wnioskującego nie mogą z własnej inicjatywy przejmować uprawnień do prowadzenia inspekcji powierzonych urzędnikom organu przyjmującego wniosek; jednakże mają oni dostęp do tych samych pomieszczeń i dokumentów jak urzędnicy organu przyjmującego wniosek, ale za pośrednictwem urzędników państwa członkowskiego przyjmującego wniosek i wyłącznie do celów prowadzonego dochodzenia administracyjnego.

3. W zakresie, w jakim przepisy krajowe dotyczące postępowania karnego zastrzegają prawo do pewnych działań urzędnikom specjalnie do tego wyznaczonym na mocy prawa krajowego, urzędnicy organu wnioskującego nie biorą udziału w takich działaniach. W żadnym przypadku nie uczestniczą oni w przeszukiwaniu pomieszczeń ani w formalnych przesłuchaniach osób na mocy przepisów prawa karnego.

Artykuł 8 Aktywność urzędników w innym państwie członkowskim lub w trakcie misji w państwie członkowskim

Na mocy porozumienia pomiędzy organem wnioskującym i organem przyjmującym wniosek oraz zgodnie z dyspozycjami wydanymi przez ten ostatni urzędnicy upoważnieni na mocy prawa przez organ wnioskujący mogą otrzymać pozwolenie na uzyskiwanie informacji dotyczących nieprawidłowości w biurach, w których działają organy administracyjne państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę organ przyjmujący wniosek.

Odnosi się to do informacji, jakie są niezbędnie potrzebne organowi wnioskującemu i wynikają z dokumentacji, do której mają dostęp urzędnicy wspomnianych biur.

Urzędnicy organu wnioskującego są uprawnieni do sporządzania kopii takich dokumentów.

Artykuł 9 Pisemne pełnomocnictwo urzędników

Urzędnicy organu wnioskującego będący w innym państwie członkowskim lub w trakcie misji w danym państwie członkowskim, zgodnie z art. 67 i 78, muszą zawsze być w stanie przedstawić pisemne pełnomocnictwo określające ich tożsamość oraz oficjalnie zajmowane stanowisko.

Artykuł 10 Limity czasowe dotyczące udzielania pomocy i informacji

1. Organ przyjmujący wniosek udziela pomocy oraz informacji, o których mowa w art. 5 6 i 7, w możliwie najkrótszym terminie i nie później niż sześć tygodni po otrzymaniu wniosku. Jeśli jednak organ przyjmujący wniosek posiada już wnioskowane informacje, przekazuje je w ciągu czterech tygodni.

2. W szczególnych przypadkach organ przyjmujący wniosek i organ wnioskujący mogą ustalić limity czasowe inne niż przewidziane w ust. 1.

3. Jeśli organ przyjmujący wniosek nie jest w stanie odpowiedzieć na wniosek w wyznaczonym terminie, bezzwłocznie informuje organ wnioskujący o przyczynach takiego stanu rzeczy oraz określa termin, w którym będzie w stanie udzielić odpowiedzi.

Artykuł 11 Dane dotyczące podatku od wartości dodanej

1. Do celów udzielenia pomocy operacyjnej i technicznej oraz w przypadkach, gdy niezbędne jest udzielenie pomocy właściwym organom państw członkowskich w zakresie wykrywania i badania nieprawidłowości w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt. (ii), Komisji może zostać jest zapewniony dostęp do informacji posiadanych przez państwa członkowskie i przechowywanych w krajowych bazach danych, o których mowa w art. 22 rozporządzenia (WE) nr 1798/2003.

2. Szczegółowe zasady takiego dostępu, w tym zasady dotyczące poufności i ochrony danych, jak również wykorzystywania informacji uzyskanych od państw członkowskich ustalane są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 2224 ust. 2.

2. W zakresie, w jakim mogą one przekazać dowody na istnienie nadużyć w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b), organy państw członkowskich przekazują do wiadomości Komisji informacje zebrane na podstawie dyrektywy 92/12/EWG.

Sekcja 3 Pomoc z własnej inicjatywy

Artykuł 12 Udzielanie informacji dotyczących operacji lub transakcji

1. Właściwe organy państw członkowskich dostarczają Komisji, bez uprzedniego wniosku z jej strony, wszelkie istotne informacje na temat operacji lub transakcji, które stanowią nieprawidłowości lub noszą ich znamiona.

2. Korzystając z odpowiedniego wsparcia technologicznego, Komisja analizuje dostarczone informacje i przekazuje państwom członkowskim odnośne wyniki analityczne celem zapewnienia pomocy technicznej i operacyjnej w zakresie wykrywania i badania nieprawidłowości. Jeśli Komisja uzna, że nieprawidłowości miały miejsce w jednym państwie członkowskim lub w większej liczbie państw członkowskich, informuje o tym odnośne państwa członkowskie.

3. Wymiana informacji finansowych pomiędzy państwami członkowskimi i Komisją bez konieczności składania wniosku Obowiązek wymiany informacji finansowych pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją z własnej inicjatywy ma zastosowanie ma miejsce niezależnie od tego, czy transakcja przeprowadzona została jako jedna operacja czy w formie kilku operacji, między którymi można dostrzec związek.

4. Zasady dotyczące poufności i ochrony danych przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 242 ust. 2.

Artykuł 13 Specjalny nadzór w przypadku braku żądania jego ustanowienia

Jeśli organy właściwe państw członkowskich uznają przydatność takich działań dla ochrony interesów finansowych Wspólnoty przed nadużyciami, podejmują one następujące działania:

(a) osoby, a szczególnie ich przemieszczanie się, o ile istnieją uzasadnione powody, aby przypuszczać, że osoby te popełniają nadużycia,

(b) miejsca przechowywania towarów, o ile przechowywane są one w sposób, który daje podstawy do podejrzeń, że zostaną wykorzystane jako zaopatrzenie w operacjach stanowiących nadużycia,

(c) przemieszczanie towarów uznanych za obiekt potencjalnych nadużyć,

d) środki transportu i transakcje finansowe, o ile istnieją uzasadnione powody, aby przypuszczać, że wykorzystywane są one do popełniania nadużyć.

(e) środki transportu i transakcje finansowe, o ile istnieją uzasadnione powody, aby przypuszczać, że wykorzystywane są one do popełniania nadużyć.

Artykuł 13 14 Przekazywanie informacji ogólnych

1. Właściwe organy państw członkowskich przekazują Komisji ogólne informacje dotyczące nowych sposobów, środków, metod i praktyk stosowanych przy popełnianiu nieprawidłowości, jak również informacje na temat wykrywania nieprawidłowości i zapobiegania im, bezzwłocznie po uzyskaniu dostępu do takich informacji, co może przyczyniać się do likwidowania luk prawnych w prawodawstwie dotyczącym nadużyć finansowych.

2. Komisja przekazuje właściwym organom w każdym państwie członkowskim wszelkie informacje, które mogą umożliwić im zapobieganie nieprawidłowościom oraz egzekwowanie odnośnego prawa, bezzwłocznie po uzyskaniu takich informacji.

Ro ZDZIAł 2 WYKORZYSTANIE INFORMACJI

Artykuł 14 15 Wykorzystanie informacji jako dowodu

Ustalenia, certyfikaty, informacje, dokumenty, poświadczone odpisy oraz dane wywiadowcze przekazane właściwemu organowi w związku z udzielaniem pomocy przewidzianej w art. 6, 7, 8 i 13 stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniach administracyjnych lub karnych w każdym państwie członkowskim, w taki sam sposób, jak gdyby zostały uzyskane w państwie członkowskim, w którym toczy się postępowanie.

Artykuł 15 16 Wymiana informacji

Dopuszcza się wymianę informacji uzyskanych na mocy niniejszego rozporządzenia, jak również na mocy innych przepisów prawa wspólnotowego pomiędzy Komisją i innymi właściwymi organami zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i do celów niniejszego rozporządzenia, w zakresie, w jakim taka wymiana jest zgodna z zapisami prawa wspólnotowego, na mocy których uzyskano takie informacje.

Artykuł 16 17 Działania następcze

Właściwe organy państw członkowskich powiadamiają Komisję o odnośnych aktualizacjach przekazanych informacji oraz o dochodzeniach administracyjnych prowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia, szczególnie o wszczętych postępowaniach administracyjnych lub sądowych, o ile jest to zgodne z krajowym prawem karnym.

Artykuł 17 18 Zasady poufności i ochrona danych

1. Informacje przekazane lub uzyskane w jakiejkolwiek formie na mocy niniejszego rozporządzenia są objęte tajemnicą zawodową i podlegają ochronie w taki sam sposób, w jaki podobne informacje są chronione na mocy prawa krajowego państwa członkowskiego, które je otrzymało, oraz na mocy odnośnych przepisów mających zastosowanie do instytucji i organów wspólnotowych.

Niedopuszczalne jest przekazywanie takich informacji osobom lub organom innym niż działającym w ramach instytucji wspólnotowych, dla których są one niezbędne do wykonywania powierzonych im zadań. Niedopuszczalne jest również wykorzystywanie tych informacji do celów innych niż zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty.

2. Komisja i państwa członkowskie zapewniają, że w trakcie przetwarzania danych osobowych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przestrzegane są przepisy prawa wspólnotowego i prawa krajowego dotyczące ochrony danych, w szczególności przepisy dyrektywy 95/46/WE oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

Przed przyjęciem przepisów wykonawczych przewidzianych w art. 11 ust. 2, art. 12 ust. 4 i art. 23 22 przeprowadzane są konsultacje z Europejskim inspektorem ochrony danych.

Artykuł 18 19 Stosunki z krajami trzecimi

1. Informacje uzyskane przez państwo członkowskie lub Komisję od kraju trzeciego i wchodzące w zakres niniejszego rozporządzenia są przekazywane właściwym organom państwa członkowskiego oraz Komisji, jeśli może to umożliwić tym organom zapobieganie nieprawidłowościom lub przeciwdziałanie im. W odniesieniu do wymiany tego rodzaju informacji Komisja pełni rolę koordynującą.

2. Jeśli zainteresowany kraj trzeci podjął prawne zobowiązanie, że udzieli pomocy wymaganej do zebrania dowodów potwierdzających nielegalny charakter operacji noszących znamiona nieprawidłowości, dopuszczalne jest przekazanie takiemu krajowi trzeciemu informacji uzyskanych na mocy niniejszego rozporządzenia jako część skoordynowanego działania, za zgodą właściwych organów dostarczających te informacje, zgodnie z ich krajowymi przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych, a także z art. 25 i 26 dyrektywy 95/46/WE oraz, tam gdzie ma to zastosowanie, z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

Artykuł 1920 Analiza ryzyka przeprowadzana przez Komisję

Aby ułatwić w szczególności pracę właściwych organów w państwach członkowskich, Komisja może wykorzystywać informacje o charakterze ogólnym lub operacyjnym przekazane przez państwa członkowskie na mocy niniejszego rozporządzenia w celu opracowywania strategicznych i taktycznych ocen ryzyka, z wykorzystaniem odpowiedniego wsparcia informatycznego, w wyniku czego opracowywane są sprawozdania oparte na doniesieniach wywiadowczych oraz ostrzeżenia mające podnosić świadomość zidentyfikowanych zagrożeń, a tym samym zwiększać skuteczność odpowiednich działań operacyjnych prowadzonych przez właściwe organy krajowych oraz Komisji w ramach jej kompetencji.

ROZDZIAł 3

UłATWIENIE WINDYKACJI

Artykuł 20 Obowiązek udzielania informacji

1. W celu ułatwienia windykacji kwot będących skutkiem nieprawidłowości organ przyjmujący wniosek zgodnie z przepisami prawa krajowego gromadzi od instytucji i osób określonych w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2005/60/WE wszystkie istotne informacje finansowe ułatwiające zastosowanie środków, o których mowa w art. 20 niniejszego rozporządzenia. Wymiana informacji z mocy niniejszego rozporządzenia pozostaje bez uszczerbku dla przepisów dotyczących współpracy pomiędzy jednostkami wywiadu finansowego z mocy decyzji Rady 2000/642/WSiSW [31] .

2. Organ wnioskujący przedstawia odnośne fakty w oświadczeniu, podając powody powzięcia poważnego podejrzenia nieprawidłowości. Instytucje i osoby określone w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2005/60/WE zapewniają, że w przypadku gdy skontaktują się z nimi organy ich państwa członkowskiego w celu uzyskania odnośnych informacji, fakt ten pozostanie poufny.

Artykuł 21 Środki windykacji

1. W celu zapewnienia skutecznej windykacji państwa członkowskie na wniosek właściwych organów podejmują odpowiednie środki ukierunkowane na zamrożenie, przejęcie i konfiskatę – zgodnie z przepisami prawa krajowego – wszelkich uzyskanych bezprawnie kwot będących skutkiem nieprawidłowości. Niniejszy przepis stosuje się do kwot będących skutkiem nieprawidłowości co najmniej obejmujących sumy powyżej 50 000 EUR bądź do mienia określonego w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE, którego wartość odpowiada tym kwotom.

2. Środki określone w ust. 1 mogą zostać nałożone na osobę fizyczną lub prawną, która dopuściła się nieprawidłowości lub jest o to podejrzana bądź która przyczyniła się do popełnienia nieprawidłowości lub jest o to podejrzana. Środki te mogą również być zastosowane wobec osoby fizycznej bądź prawnej, która czerpie korzyści z kwot będących skutkiem nieprawidłowości.

TYTUł III POSTANOWIENIA KOńCOWE

Artykuł 22 Porządek publiczny

1. Odmowa współpracy może nastąpić, w przypadku gdy organ przyjmujący wniosek stwierdza, że realizacja wniosku naruszałaby jego suwerenność, bezpieczeństwo i porządek publiczny bądź inne podstawowe interesy państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba tego organu.

Kwestie zachowania tajemnicy podatkowej i bankowej nie mogą stanowić powodu odmowy wzajemnej pomocy w rozumieniu niniejszego artykułu.

2. Każdą odmowę udzielenia pomocy należy uzasadnić. Organ przyjmujący wniosek bezzwłocznie informuje Komisję o każdym przypadku odmowy udzielenia pomocy, podając przyczyny odmowy.

Artykuł 23 21 Przepisy wykonawcze

Szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące wzajemnej pomocy i wymiany informacji, o których mowa w rozdziale 1 tytułu II przyjmowane są zgodnie z procedurą określona w art. 22 24 ust. 2.

Poza kwestiami określonymi w art. 11 ust. 2 i art. 12 ust. 4 przepisy te mogą również obejmować w szczególności:

(a) nieprawidłowości w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii),

(b) nieprawidłowości w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (iii),

(a) nadużycia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b),

(b) nadużycia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c),

(c) nieprawidłowości w sektorze funduszy strukturalnych.

Artykuł 24 22 Komitet

1. W swoich działaniach Komisja wspomagana jest przez Komitet (zwany niżej „Komitetem”) ustanowiony na mocy art. 43 rozporządzenia (WE) nr 515/97.

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji.

Termin, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.

3. Komitet przyjmuje własny regulamin.

Artykuł 25 23 Sprawozdanie oceniające

Co trzy lata, licząc od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 26 24 Termin wejścia w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

LEGISLATIVE FINANCIAL STATEMENT

Policy area(s): Anti-fraud Activities: Mutual administrative cooperation and exchange of information |

TITLE OF ACTION: PROPOSAL FOR A REGULATION OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL ON MUTUAL ADMINISTRATIVE ASSISTANCE FOR THE PROTECTION OF THE FINANCIAL INTERESTS OF THE COMMUNITY AGAINST FRAUD AND ANY OTHER ILLEGAL ACTIVITIES |

1. BUDGET LINE(S) + HEADING(S)

24.0106 (fight against fraud)

2. OVERALL FIGURES:

2.1. Total allocation for action (Part B): EUR million for commitment: -

2.2. Period of application: From entering into force on.

2.3. Overall multi-annual estimate of expenditure

(a) Schedule of commitment appropriations/payment appropriations (financial intervention) (see point 6.1.1) - (not applicable see point 5.1.1)

EUR million ( to three decimal places)

Year [n] | [n+1] | [n+2] | [n+3] | [n+4] | [n+5 and subs. Years] | Total |

Commitments |

Payments |

(b) Technical and administrative assistance and support expenditure (see point 6.1.2)

Commitments |

Payments |

Subtotal a+b |

Commitments |

Payments |

(c) Overall financial impact of human resources and other administrative expenditure (see points 7.2 and 7.3)

Commitments/ payments | 1.851 | 1.851 | 1.751 | 1.751 | 1.751, | 1.751 |

(The first two years include each an amount of EUR 100 000 for the development of information systems for internal use of the Commission, see point 7.3)

TOTAL a+b+c |

Commitments | 1.851 | 1.851 | 1.751 | 1.751 | 1.751 | 1.751 |

Payments | 1.851 | 1.851 | 1.751 | 1.751 | 1.751 | 1.751 |

2.4. Compatibility with financial programming and financial perspective

[X] Proposal is compatible with existing financial programming.

2.5. Financial impact on revenue:

[X] Proposal has no financial implications (involves technical aspects regarding implementation of a measure)

3. BUDGET CHARACTERISTICS

Type of expenditure | New | EFTA contribution | Contributions from applicant countries | Heading in financial perspective |

Non-comp | Non-diff | NO | NO | NO | 5 |

4. LEGAL BASIS

Article 280(4) of the EC Treaty.

5. DESCRIPTION AND GROUNDS

5.1. Need for Community intervention

5.1.1. Objectives pursued

The initiative for a regulation on the basis of article 280 of the EC Treaty concerns a framework dedicated to administrative mutual assistance necessary to strengthen the protection of the financial interests of the Community.

For the purpose of the protection of the financial interests of the Community the Member States and the Commission shall assist each other and exchange information in particular in the field of money laundering of the proceeds of EC fraud, of fraud on VAT and any other illegal activities detrimental to the Community’s financial interests in particular those in the field of structural funds.

Background

Fraud and any other illegal activities affecting the financial interests of the Community warrant a more comprehensive framework for administrative cooperation between Member States authorities and with the Commission. This is reflected by the Commission’s firm commitment to the fight against fraud in order to protect the Community’s financial interests which is clearly demonstrated in its Communication, adopted on 28 June 2000, on an overall strategic approach for the protection of the Community’s financial interests and the fight against fraud[32]. This approach underlines the importance of an overall anti-fraud legislative policy by following a horizontal and cross-pillar legislative approach. This legislative policy must be given concrete expression with the drawing up of specific rules, in particular for information exchanges, and close and regular cooperation between the Member States and between the latter and the Commission.

On the basis of this legislative policy the Commission mentions in its working programme for 2003 the preparation of a proposal for a regulation of the European Parliament and of the Council establishing a cooperation mechanism between the competent authorities of the member States and the Commission in order to ensure the protection of the Community’s financial interests against illegal activities including matters such as VAT fraud, money laundering and other financial transactions in relation to the proceeds of EC fraud as well as any other illegal activities detrimental to the Community’s financial interests in particular concerning fraud concerning structural funds.

The Commission has reiterated in its Communication containing an Action Plan for 2001-2003[33], the importance of reinforcing cooperation to prevent money laundering of proceeds from fraud and any other illegal activities detrimental to the Community’s financial interests and VAT fraud in order to be able to realise an effective action against organised crime, particularly economic and financial crime (including fraud and money laundering). To combat this type of crime, the European Union should take co-ordinated action and have a strategy of cooperation and mutual information between all public partners in addition to existing programmes as Fiscalis in the sector of VAT.

5.1.2. Measures taken in connection with ex ante evaluation NOT APPLICABLE

5.1.3. Measures taken following ex post evaluation NOT APPLICABLE

5.2. Action envisaged and budget intervention arrangements

NOT APPLICABLE: see point 5.1.1.

5.3. Methods of implementation

NOT APPLICABLE: see point 5.1.1.

6. FINANCIAL IMPACT

NOT APPLICABLE: SEE POINT 5.1.1.

6.1. Total financial impact on Part B - (over the entire programming period)

(The method of calculating the total amounts set out in the table below must be explained by the breakdown in Table 6.2.)

6.1.1. Financial intervention

Commitments (in EUR million to three decimal places)

Breakdown | [Year n] | [n+1] | [n+2] | [n+3] | [n+4] | [n+5 and subs. Years] | Total |

Action 1 |

Action 2 |

etc. |

TOTAL |

6.1.2. Technical and administrative assistance, support expenditure and IT expenditure (commitment appropriations) |

[Year n] | [n+1] | [n+2] | [n+3] | [n+4] | [n+5 and subs. years] | Total |

1) Technical and administrative assistance |

a) Technical assistance offices |

b) Other technical and administrative assistance: - intra muros: - extra muros: of which for construction and maintenance of computerised management systems |

Subtotal 1 |

2) Support expenditure |

a) Studies |

b) Meetings of experts |

c) Information and publications |

Subtotal 2 |

TOTAL |

6.2. Calculation of costs by measure envisaged in Part B (over the entire programming period)

7. IMPACT ON STAFF AND ADMINISTRATIVE EXPENDITURE

7.1. Impact on human resources

Types of post | Staff to be assigned to management of the action using existing and additional resources | Total | Description of tasks deriving from the action |

Number of permanent posts | Number of temporary posts |

Officials or temporary staff | A B C | 2 (1 already occupied) 2 (1 already occupied) 1 | 2 (1 already occupied) 3 (1/2 - 1 already occupied) 1 | 11 | Coordination of investigations and intelligence work in the field of fraud in particular on VAT and structural funds and money laundering of proceeds of fraud detrimental to the Community’s financial interests. |

Other human resources | 4 END | 4 | Coordination of investigations in the field of VAT, structural funds and money laundering of proceeds of fraud detrimental to the Community’s financial interests. |

Total | 5 | 10 | 15 |

7.2. Overall financial impact of human resources

Type of human resources | Amount (EUR) | Method of calculation * |

Officials Temporary staff | 1 188 000 | 11 x EUR 108 000 |

Other human resources (specify budget line) | 173 340 | 4 (END) x EUR 43 335 |

Total | 1 361 340 |

The amounts are total expenditure for twelve months.

7.3. Other administrative expenditure deriving from the action

Budget line (number and heading) | Amount EUR | Method of calculation |

Overall allocation (Title A7) Overall allocation 24.0106 (fight against fraud) A3.010211 Other management expenditure (missions) A3.0201 Control, studies, analysis and activities specific to the European anti-fraud office Total per year | 117 000 60 000 208 000 385 000 | 13 (operational and intelligence staff) x missions per year x 1.500 (average costs of Anti-fraud—missions) 2 x (each year) a meeting of the Committee (30.000 costs per meeting)[34] 13 (operational and intelligence staff) x 2 (average No. of investigation coordination meetings) x 8,000 (average costs of such a meeting) |

A3.0103 Buildings and related expenditure of policy area | EUR 100 000 | Two information systems have to be developed: one for VAT and one for money laundering. The development of each system entails the following costs: system specification: EUR 25 000 development: EUR 35 000 tests: EUR 10 000 user manuals and training: EUR 15 000 installations: EUR 15 000 total (1): EUR 100 000 Total:2 systems: EUR 200 000 cost to be spread over two years |

A3 01 60 Documentation and library expenditure | 5 000 | special library, documentation and purchase of books, subscription to specialised periodicals |

Total | 1 851 340 |

The amounts are total expenditure for twelve months.

1 Specify the type of committee and the group to which it belongs.

I. Annual total (7.2 + 7.3) | EUR 1 851 340 (year 1 and 2) EUR 1 751 340 (from year 3) |

II. Duration of action | does not apply |

III. Total cost of action (I x II) | does not apply |

The needs for human and administrative resources shall be covered within the allocation granted to the managing DG in the framework of the annual allocation procedure.

8. FOLLOW-UP AND EVALUATION

8.1. Follow-up arrangements

The Committee shall adopt an implementing regulation following the comitology procedure in order to determine the relevant implementing modalities of mutual assistance and exchange of information in specific areas covered by the proposed regulation.

8.2. Arrangements and schedule for the planned evaluation

Every three years after the date of entry into force of the regulation, the Commission shall report to the European Parliament, the Court of Auditors and the Council on the application of the measures provided for in the regulation.

9. ANTI-FRAUD MEASURES

NOT APPLICABLE.

[1] Dz.U. 290 z 27.11.2004, str. 5; COM(2004) 509.

[2] Biuletyn z 7.8.2004, pkt 1.6.26.

[3] Dz.U. C 313 z 9.12.2005, str. 1.

[4] Dz.U. C 301 z 7.12.2004, str. 4.

[5] Dz.U. C 301 z 7.12.2004, str. 4.

[6] Dz.U. C 301 z 7.12.2004, str. 4.

[7] Dyrektywa Rady z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych, Dz.U. L 73 z 19.3.1976, str. 18.

[8] Dyrektywa Rady 2001/44/WE z dnia 15 czerwca 2001 r. zmieniająca dyrektywę 76/308/EWG w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń wynikających z czynności stanowiących część systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz opłat rolnych i ceł oraz w odniesieniu do podatku od wartości dodanej i podatków akcyzowych, Dz.U. L 175 z 28.6.2001, str. 17.

[9] Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i zwalczania nadużyć finansowych (2004/2198(INI)).

[10] Konwencja w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, sporządzona na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej , Dz.U. C 316 z 27.11.1995, str. 49.

[11] Dz.U. L 309 z 25.11.2005, str. 15, por. art. 3 ust. 5 i art. 39 ust. 2.

[12] Dz.U. C 290 z 27.11.2004, str. 5; COM(2004) 509.

[13] Dz.U. C 313 z 9.12.2005, str. 1.

[14] Dz.U. L 136 z 31.05.1999, str. 1.

[15] Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, Dz.U. L 309 z 25.11.2005, str. 13.

[16] Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty, Dz.U. L 309 z 25.11.2005, str. 9.

[17] Dz.U. L 264 z 15.10.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 885/2004 (Dz.U. L 168 z 01.05.2004, str. 1).

[18] Dz.U. L 82 z 22.03.1997, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 807/2003 (Dz.U. L 122 z 16.5.2003, str. 36).

[19] Dz.U. L 264 z 15.10.2003, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 885/2004 (Dz.U. L 168 z 1.5.2004, str. 1)

[20] Dz.U. L 8 z 12.01.2001, str. 1.

[21] Dz.U. L 281 z 23.11.1995, str. 31. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

[22] Dz.U. C 301 z 7.12.2004, str. 4.

[23] Dz.U. L 184 z 17.07.1999, str. 23.

[24] Dz. U. L 264 z 15.10.2003, str. 1.

[25] Dz.U. L 145 z 13.06.1977, str. 1.

[26] Dz.U. L 155 z 07.06.1989, str. 9.

[27] Dz.U. L 309 z 26.06.2005, str. 13.

[28] Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty, Dz.U. L 309 z 25.11.2005, str. 9.

[29] Dz.U. L 166 z 28.06.1991, str. 77.

[30] Dz.U. L 76 z 23.3.1992, str. 1.

[31] Dz.U. L 271 z 24.10.2000, str. 4.

[32] Communication from the Commission, Protection of the Communities’ financial interests, The fight against fraud - For an overall strategic approach, COM(2000) 358 final. See especially paragraph 1 and 1.2.2 of this communication. The Council (ECOFIN) adopted this communication on 17 July 2000 and the European Parliament, which approved the guidelines. The Parliament approved the guidelines presented in its Resolution of 13 December 2000.

[33] Adopted by the Commission on 23 May 2001, COM(2001) 254 final. See especially paragraph 2.2.1.

[34] Where multidisciplinary (e.g. Customs and VAT) issues are discussed by the Committee envisaged by this Regulation, the travel costs of two delegates per Member State will be reimbursed by the Commission.