ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
(4) W docelowym systemie VAT wszystkie państwa członkowskie powinny być traktowane równo i w związku z tym powinny je obowiązywać takie same ograniczenia w stosowaniu obniżonych stawek podatku VAT, przy czym stawki obniżone powinny pozostać wyjątkiem od stawki podstawowej. Takie równe traktowanie bez ograniczania obecnej elastyczności państw członkowskich w ustalaniu stawek VAT można osiągnąć dzięki umożliwieniu wszystkim tym państwom stosowania, obok maksymalnie dwóch stawek obniżonych wynoszących co najmniej 5 %, dodatkowej stawki obniżonej, do której wymóg minimalnej wartości nie ma zastosowania, a także zwolnienia z prawem do odliczenia naliczonego VAT.

(4) W docelowym systemie VAT wszystkie państwa członkowskie powinny być traktowane równo i w związku z tym powinny je obowiązywać takie same ograniczenia w stosowaniu obniżonych stawek podatku VAT, przy czym stawki obniżone powinny pozostać wyjątkiem od stawki podstawowej, aby uniknąć niewspółmiernego rozdrobnienia systemu VAT na rynku wewnętrznym . Takie równe traktowanie – mając na względzie interes ogólny, na przykład pozytywne skutki różnych usług i towarów dla kultury, społeczeństwa i środowiska, i nie ograniczając obecnej elastyczności państw członkowskich w ustalaniu stawek VAT – można osiągnąć dzięki umożliwieniu wszystkim tym państwom stosowania, obok maksymalnie dwóch stawek obniżonych wynoszących co najmniej 5 %, dodatkowej stawki obniżonej, do której wymóg minimalnej wartości nie ma zastosowania, a także zwolnienia z prawem do odliczenia naliczonego VAT. W granicach przewidzianych niniejszą dyrektywą państwa członkowskie powinny mieć możliwość utrzymania istniejących lub wprowadzenia nowych obniżonych stawek VAT. Niniejsza dyrektywa zwiększy pomocniczość w ramach systemu VAT, umożliwiając państwom członkowskim dostosowanie go do lokalnych warunków, preferencji i tradycji bądź wybór prostej i jednolitej stawki podatkowej. Jednakże państwa członkowskie powinny unikać stosowania obniżonych stawek VAT w przypadku produktów szkodliwych lub towarów luksusowych.
C 11/59

P8_TA(2018)0362

Włączenie włoskiej gminy Campione d’Italia oraz włoskich wód jeziora Lugano do obszaru celnego Unii *

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywy 2006/112/WE i 2008/118/WE w odniesieniu do włączenia włoskiej gminy Campione d’Italia oraz włoskich wód jeziora Lugano do obszaru celnego Unii i do terytorialnego zakresu stosowania dyrektywy 2008/118/WE (COM(2018)0261 – C8-0226/2018 – 2018/0124(CNS))

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

(2020/C 011/16)

Parlament Europejski,

— uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2018)0261),

— uwzględniając art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0226/2018),

— uwzględniając art. 78c Regulaminu,

— uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0284/2018),

1. zatwierdza wniosek Komisji;

2. zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

3. zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;
1. Państwa członkowskie mogą odroczyć udział w systemie wspólnych ocen klinicznych i wspólnych konsultacji naukowych, o których mowa w rozdziale II sekcja 1 i 2, do dnia …. [insert date 3 years after the date of application] r .

1. Państwa członkowskie mogą odroczyć udział w systemie wspólnych ocen klinicznych i wspólnych konsultacji naukowych, o których mowa w rozdziale II sekcja 1 i 2, do dnia …. [wstawić datę: 4 lata po wejściu w życie] r. w przypadku produktów leczniczych, o których mowa w art . 5 ust. 1 lit. a) i aa), oraz do dnia ... [wstawić datę: 7 lat po wejściu w życie] w przypadku wyrobów medycznych, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b), oraz w przypadku wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. c).
(3) W dniu 4 marca 2015 r. Sąd wydał wyrok w sprawie Zjednoczone Królestwo przeciwko EBC, T-496/117 (7), w którym uznał, że EBC nie ma kompetencji niezbędnej do regulowania działalności systemów rozliczeń . Sąd stwierdził, że art. 129 ust. 3 Traktatu umożliwia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie stanowiącym zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, na zalecenie EBC lub na wniosek Komisji, zmianę art. 22 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”). Sąd stwierdził, że „do EBC należy, w przypadku gdy uzna on, że przyznanie mu uprawnienia do regulacji infrastruktur dokonujących rozliczeń transakcji przeprowadzanych na papierach wartościowych jest niezbędne do zapewnienia należytego wykonywania zadania, o którym mowa w art. 127 ust. 2 tiret czwarte TFUE, zwrócenie się do prawodawcy Unii z wnioskiem o zmianę art. 22 Statutu poprzez dodanie wyraźnego odesłania do systemów rozliczania papierów wartościowych.”

(3) W dniu 4 marca 2015 r. Sąd wydał wyrok w sprawie Zjednoczone Królestwo przeciwko EBC, T-496/117 (7), w którym uznał, że „EBC nie ma kompetencji niezbędnej do regulowania działalności systemów rozliczania papierów wartościowych, a tym samym należy stwierdzić nieważność ram polityki nadzorczej z powodu braku właściwości w zakresie, w jakim nakładają one na kontrahentów centralnych biorących udział w rozliczaniu finansowych papierów wartościowych wymóg lokalizacji w strefie euro” . Sąd stwierdził, że art. 129 ust. 3 Traktatu umożliwia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie stanowiącym zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, na zalecenie EBC lub na wniosek Komisji, zmianę art. 22 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”). Stwierdził zatem , że „do EBC należy, w przypadku gdy uzna on, że przyznanie mu uprawnienia do regulacji infrastruktur dokonujących rozliczeń transakcji przeprowadzanych na papierach wartościowych jest niezbędne do zapewnienia należytego wykonywania zadania, o którym mowa w art. 127 ust. 2 tiret czwarte TFUE, zwrócenie się do prawodawcy Unii z wnioskiem o zmianę art. 22 Statutu poprzez dodanie wyraźnego odesłania do systemów rozliczania papierów wartościowych.”.
5. Wszystkie kwestie dotyczące przechowywania, przetwarzania lub wymiany informacji, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, podlegają przepisom rozporządzenia (UE) 2016/679 Parlamentu Europejskiego i Rady(*). Do celów właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie ograniczają jednak zakres praw i obowiązków przewidzianych w art. 12–22 oraz w art. 5 i 34 rozporządzenia (UE) 2016/679 w zakresie, w jakim jest to konieczne do zabezpieczenia interesów, o których mowa w art. 23 ust. 1 lit. e) tego rozporządzenia. Przetwarzania i przechowywania danych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, dokonuje się wyłącznie w celach, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, a okres przechowywania tych informacji jest ograniczony do zakresu koniecznego do osiągnięcia tych celów.

5. Wszystkie kwestie dotyczące przechowywania, przetwarzania lub wymiany informacji, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, podlegają przepisom rozporządzenia (UE) 2016/679 Parlamentu Europejskiego i Rady(*). Do celów właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie ograniczają jednak zakres praw i obowiązków przewidzianych w art. 12–22 oraz w art. 5 i 34 rozporządzenia (UE) 2016/679 w zakresie, w jakim jest to konieczne do zabezpieczenia interesów, o których mowa w art. 23 ust. 1 lit. e) tego rozporządzenia. Przetwarzanie i przechowywanie danych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, zatwierdza się wyłącznie w celach, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, a okres przechowywania tych informacji jest ograniczony do zakresu koniecznego do osiągnięcia tych celów.
Streszczenie istotnych elementów planów zarządzania ryzykiem związanym z klęskami i katastrofami, w tym informacje o wybranych działaniach w zakresie zapobiegania i gotowości, jest przekazywane Komisji do dnia 31 stycznia 2019 r., a następnie co trzy lata. Poza tym Komisja może zobowiązać państwa członkowskie do przekazania konkretnych planów zapobiegania i gotowości, obejmujących wysiłki krótko- i długoterminowe. Unia należycie uwzględnia postępy państw członkowskich w zakresie zapobiegania klęskom i katastrofom i gotowości na nie w ramach jakiegokolwiek przyszłego mechanizmu warunków wstępnych w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych .

Streszczenie istotnych elementów planów zarządzania ryzykiem związanym z klęskami i katastrofami, w tym informacje o wybranych działaniach w zakresie zapobiegania i gotowości, zgodnie ze wzorem określonym w drodze aktu wykonawczego , jest przekazywane Komisji do dnia 31 stycznia 2019 r., a następnie co trzy lata. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 33 ust. 2. Poza tym Komisja może zobowiązać państwa członkowskie do przekazania konkretnych planów zapobiegania i gotowości, obejmujących wysiłki krótko- i długoterminowe. Wysiłki te mogą w związku z tym dotyczyć również zaangażowania państw członkowskich na rzecz wspierania inwestycji opartych na ocenie ryzyka i na rzecz usprawnienia odbudowy po klęskach i katastrofach. Należy przy tym ograniczyć do minimum dodatkowe obciążenia administracyjne na szczeblu krajowym i odpowiednim niższym szczeblu.
C 76/222

P8_TA(2018)0212

Wieloletni plan w odniesieniu do stad dennych w Morzu Północnym oraz połowów eksploatujących te stada ***I

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 29 maja 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia wieloletniego planu w odniesieniu do stad dennych w Morzu Północnym oraz połowów eksploatujących te stada oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 676/2007 i rozporządzenie Rady (WE) nr 1342/2008 (COM(2016)0493 – C8-0336/2016 – 2016/0238(COD))

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

(2020/C 76/31)

Parlament Europejski,

— uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0493),

— uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0336/2016),

— uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

— uwzględniając oficjalną notyfikację z dnia 29 marca 2017 r. wystosowaną przez rząd Zjednoczonego Królestwa na mocy art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczącą zamiaru wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej,

— uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 14 grudnia 2016 r. (1),

— uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 7 marca 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

— uwzględniając art. 59 Regulaminu,

— uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A8-0263/2017),

1. przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu ( 2 )

2. zatwierdza wspólne oświadczenia Parlamentu Europejskiego i Rady załączone do niniejszej rezolucji, które zostaną opublikowane w serii L Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej razem z ostatecznym aktem ustawodawczym;

3. zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. C 75 z 10.3.2017, s. 109.

(2) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 14 września 2017 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0357).
ZALACZNIK DO REZOLUCJI USTAWODWCZEJ

OŚWIADCZENIE KOMISJI EUROPEJSKIEJ

Art. 3 ust. 7 akapit drugi dyrektywy 96/71/WE w brzmieniu zmienionym dyrektywą przyjętą w dniu dzisiejszym stanowi, że dodatki właściwe dla delegowania uznaje się za część wynagrodzenia, chyba że są wypłacane z tytułu zwrotu wydatków faktycznie poniesionych w związku z delegowaniem, takich jak koszty podróży, wyżywienia i zakwaterowania. Ponadto „pracodawca, bez uszczerbku dla ust. 1 akapit pierwszy lit. h), dokonuje zwrotu takich wydatków pracownikowi delegowanemu w oparciu o krajowe prawo lub krajową praktykę mające zastosowanie do stosunku pracy.”

Komisja rozumie, że „prawo krajowe i/lub praktyka krajowa mające zastosowanie do stosunku pracy” to co do zasady prawo krajowe i/lub praktyka krajowa państwa członkowskiego pochodzenia, chyba że określono inaczej zgodnie z unijnymi przepisami w dziedzinie prawa prywatnego międzynarodowego. W świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-396/13 (ust. 59) zwrot kosztów obejmuje również sytuację, w której pracodawca bezpośrednio pokrywa koszty pracowników, czyli pracownik nie musi najpierw pokrywać kosztów, a następnie ubiegać się o ich zwrot.

Komisja przyjmuje do wiadomości, że w dyrektywie przyjętej w dniu dzisiejszym przewiduje się, iż z uwagi na wysoce mobilny charakter pracy w międzynarodowym transporcie drogowym zmienione przepisy dotyczące delegowania będą miały zastosowanie do tego sektora dopiero od daty stosowania aktu ustawodawczego zmieniającego dyrektywę 2006/22/WE w odniesieniu do warunków wykonywania i określającego w odniesieniu do dyrektywy 96/71/WE i dyrektywy 2014/67/UE szczegółowe zasady dotyczące delegowania kierowców w sektorze transportu drogowego.

Komisja wzywa Parlament Europejski i Radę do szybkiego przyjęcia tego aktu, tak by dostosować przepisy do szczególnych potrzeb pracowników delegowanych w tym sektorze przy jednoczesnym zapewnieniu właściwego funkcjonowania wewnętrznego rynku transportu drogowego.

Do daty rozpoczęcia stosowania aktu ustawodawczego dotyczącego tego sektora w odniesieniu do transportu drogowego obowiązują dyrektywy 96/71/WE i 2014/67/UE. Wspomniane akty ustawodawcze nie mają zastosowania do operacji transportu drogowego, które nie stanowią delegowania.

Komisja będzie nadal ściśle monitorować właściwe wdrażanie obecnych przepisów, w szczególności w sektorze transportu drogowego, i we właściwych przypadkach będzie podejmować działania.
Tabela C: MINIMALNE STAWKI PODATKU POBIERANEGO OD POJAZDÓW CIĘŻAROWYCH OD DNIA 1 STYCZNIA […] r. [insert the second year following the entry into force of this directive]

skreśla się
ZAŁĄCZNIK II DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Wspólne oświadczenie w sprawie procedury udzielania absolutorium / Data przyjęcia końcowego sprawozdania finansowego UE

„Parlament Europejski, Rada i Komisja – we współpracy z Europejskim Trybunałem Obrachunkowym – wyznaczą pragmatyczny kalendarz dotyczący procedury udzielania absolutorium.

W związku z tym Komisja potwierdza, że będzie dążyć do przyjęcia skonsolidowanego rocznego sprawozdania finansowego UE za rok budżetowy 2017 do 30 czerwca 2018 r., pod warunkiem że Europejski Trybunał Obrachunkowy przekaże wszystkie ustalenia dotyczące wiarygodności tego sprawozdania finansowego UE i wszystkich skonsolidowanych sprawozdań finansowych jednostek do 15 maja 2018 r., oraz projekt swojego sprawozdania rocznego do 15 czerwca 2018 r.

Ponadto Komisja potwierdza, że będzie dążyć do przedstawienia swoich odpowiedzi na sprawozdanie roczne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego za rok budżetowy 2017 do 15 sierpnia 2018 r., pod warunkiem że Europejski Trybunał Obrachunkowy przekaże Komisji projekt swoich uwag do 1 czerwca 2018 r.”
(5a)

Siedem państw członkowskich podlega traktatowemu zobowiązaniu do przygotowania się do udziału w strefie euro, a mianowicie Bułgaria, Republika Czeska, Chorwacja, Węgry, Polska, Rumunia i Szwecja. Niektóre z tych państw członkowskich w ostatnich latach poczyniły niewielkie postępy w dążeniu do tego celu, co sprawia, że wsparcie przez Unię udziału w strefie euro nabiera coraz większego znaczenia. Dania i Zjednoczone Królestwo nie są zobowiązane do przystąpienia do strefy euro.
1. Do dnia 30 czerwca 2022 r. Komisja, przy udziale niezależnych ekspertów, przeprowadza ocenę śródokresową Wspólnego Przedsięwzięcia, w której ocenia się w szczególności poziom uczestnictwa państw uczestniczących, uczestników prywatnych oraz podmiotów wchodzących w ich skład i podmiotów powiązanych, jak również innych podmiotów prawnych, w działaniach oraz ich wkład w te działania. Komisja przygotuje sprawozdanie z tej oceny zawierające wnioski z oceny i uwagi Komisji. Do dnia 31 grudnia 2022 r. Komisja przekazuje to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

1. Do dnia 30 czerwca 2022 r. Komisja, przy udziale niezależnych ekspertów, przeprowadza ocenę śródokresową Wspólnego Przedsięwzięcia, w której ocenia się w szczególności poziom uczestnictwa państw uczestniczących, uczestników prywatnych oraz podmiotów wchodzących w ich skład i podmiotów powiązanych, jak również unijnego przemysłu jako całości oraz innych podmiotów prawnych w działaniach oraz ich wkład w te działania . W ocenie należy wskazać również ewentualne inne potrzeby polityczne, w tym zawrzeć ocenę sytuacji w określonych sektorach, dotyczącą możliwości tych sektorów, by uzyskać pełen dostęp do szans, jakich źródłem jest HPC, oraz w pełni wykorzystać te szanse . Komisja przygotuje sprawozdanie z tej oceny zawierające wnioski z oceny i uwagi Komisji. Do dnia 31 grudnia 2022 r. Komisja przekazuje to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
2.

krytycznie odnosi się do wspólnego oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej w sprawie zdecentralizowanych agencji z dnia 19 lipca 2012 r. oraz załączonego do niego wspólnego podejścia i wzywa do większego zaangażowania Parlamentu Europejskiego w proces podejmowania decyzji w sprawie lokalizacji i przeniesień agencji i organów na podstawie jego uprawnień jako współprawodawcy w ramach zwykłej procedury ustawodawczej;
Do grudnia 2021 r., a następnie co sześć lat, Komisja na podstawie informacji i doświadczeń w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia przeprowadza przegląd jego funkcjonowania i skuteczności. Komisja powinna przy tym uwzględniać postępy we wdrażaniu dobrowolnych umów o partnerstwie. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wyników przeglądu i w stosownych przypadkach dołącza do niego propozycje ulepszenia systemu zezwoleń FLEGT.”.

Do grudnia 2021 r., a następnie co pięć lat, Komisja na podstawie informacji i doświadczeń w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia przeprowadza przegląd jego funkcjonowania i skuteczności. Komisja uwzględnia przy tym postępy we wdrażaniu dobrowolnych umów o partnerstwie. Co pięć lat Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wyników przeglądu i w stosownych przypadkach dołącza do niego propozycje ulepszenia systemu zezwoleń FLEGT.”.
(28) Zastosowanie dynamicznych odniesień do przedziałów FMSY i do punktów odniesienia do celów ochrony gwarantuje, że parametry te, niezbędne do ustalania uprawnień do połowów, nie przestaną być aktualne i Rada będzie mieć zawsze możliwość korzystania z najlepszych dostępnych opinii naukowych. Co więcej, takie podejście stosowania dynamicznych odniesień do najlepszych dostępnych opinii naukowych należy stosować w odniesieniu do zarządzania zasobami na Morzu Bałtyckim. W tym kontekście „najlepsze dostępne opinie naukowe” odnoszą się do powszechnie dostępnych opinii naukowych, których podstawę stanowią najbardziej aktualne dane i metody naukowe, wydanych albo zweryfikowanych przez niezależny organ naukowy , uznany na szczeblu Unii Europejskiej lub międzynarodowym . Należy zatem zmienić rozporządzenie (UE) 2016/1139 (27) .

(28) Zastosowanie dynamicznych odniesień do przedziałów FMSY i do punktów odniesienia do celów ochrony gwarantuje, że parametry te, niezbędne do ustalania uprawnień do połowów, nie przestaną być aktualne i Rada będzie mieć zawsze możliwość korzystania z najlepszych dostępnych opinii naukowych. Co więcej, takie podejście stosowania dynamicznych odniesień do najlepszych dostępnych opinii naukowych należy stosować w odniesieniu do zarządzania zasobami na Morzu Bałtyckim . Komisja powinna również co roku przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące wykorzystanych najlepszych dostępnych opinii naukowych i powinna również informować z wyprzedzeniem Parlament o sytuacjach, w których opinia naukowa mogłaby prowadzić do znacznych różnic w ustalaniu uprawnień do połowów. W tym kontekście „najlepsze dostępne opinie naukowe” odnoszą się do powszechnie dostępnych opinii naukowych, poddawanych wzajemnej ocenie przez Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) lub inne stosowne organy naukowe , takie jak Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES) . Ich podstawę stanowią najnowsze dostępne dane i metody naukowe oraz spełniają one wymogi art. 25 rozporządzenia (UE) nr 1380 / 2013 .
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady (w sprawie Irlandii/powrotu)

Parlament Europejski i Rada zwracają się do Komisji, nie naruszając jej prawa inicjatywy, aby przeprowadziła z chwilą, gdy Irlandia przystąpi do dyrektywy 2008/115/WE, ocenę sytuacji prawnej zgodnie z Traktatami i odpowiednimi protokołami oraz by, zgodnie z wymogiem, przedstawiła wniosek ustawodawczy umożliwiający prowadzenie współpracy w zakresie powrotu w ramach SIS między Irlandią i pozostałymi państwami członkowskimi.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia XXXX [Please insert the date 24 months following the date of entry into force] . Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia XXXX [proszę wstawić datę18 miesięcy po dniu wejścia w życie] . Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
—

uwzględniając art. 295 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 13 kwietnia 2016 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską w sprawie lepszego stanowienia prawa, zgodnie z którym te trzy instytucje zobowiązują się do lojalnej i przejrzystej współpracy w trakcie całego cyklu legislacyjnego oraz zgadzają się co do równości obu współustawodawców,
(2)

Dobra kultury mają często istotne znaczenie kulturowe, artystyczne, historyczne lub naukowe. Dziedzictwo kulturowe jest jednym z podstawowych elementów cywilizacji, m.in. dzięki symbolicznej wartości i pamięci kulturowej ludzkości. Wzbogaca życie kulturalne wszystkich narodów i jednoczy ludzi wokół poznawania wspólnej pamięci i rozwoju cywilizacji. Z tego względu powinno być chronione przed bezprawnym przywłaszczeniem i grabieżą. Stanowiska archeologiczne zawsze były rabowane, ale obecnie zjawisko to osiągnęło skalę przemysłową. Dopóki możliwe będzie prowadzenie dochodowego handlu nielegalnie wydobytymi dobrami kultury i osiąganie z niego zysku bez ponoszenia znaczącego ryzyka, w przyszłości nadal będą prowadzone takie wykopaliska i będzie dochodziło do rabowania stanowisk. Ekonomiczna i artystyczna wartość dziedzictwa kulturowego stwarza duży popyt na rynku międzynarodowym, jednak brak silnych międzynarodowych środków prawnych lub nieskuteczne egzekwowanie takich środków prowadzi do przenoszenia tych dóbr do szarej strefy. Rabowanie stanowisk archeologicznych i handel nielegalnie wydobytymi dobrami kultury to poważne przestępstwa, które powodują wielkie cierpienie wśród osób bezpośrednio lub pośrednio nim dotkniętych. Nielegalny handel dobrami kultury w wielu przypadkach przyczynia się do przymusowej jednolitości kulturowej lub wykluczenia, natomiast rabowanie i grabież dóbr kultury przyczyniają się między innymi do dezintegracji kultur. Unia powinna w związku z tym zabronić przywozu na obszar celny Unii dóbr kultury wywiezionych z państw trzecich niezgodnie z prawem , ze szczególnym naciskiem na dobra kultury z państw trzecich dotkniętych konfliktami zbrojnymi, zwłaszcza jeżeli dobra te zostały wywiezione przez organizacje terrorystyczne lub inne organizacje przestępcze .