Zmiana ta dotyczy art. 9 specyfikacji produktu oraz pkt 5 jednolitego dokumentu.

Związek opisany w streszczeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiera informacje podane częściowo w pkt 4.4 i częściowo w pkt 4.6. Proponowaną nową wersję należy zatem przeanalizować z uwzględnieniem pierwszych akapitów pkt 4.4 i 4.6 streszczenia.

Związek został przeredagowany, bez zmian w pierwszej części odpowiadającej akapitom w pkt 4.4 streszczenia dotyczącym kontekstu historycznego, zmieniono natomiast drugą część odpowiadającą pkt 4.6 dotyczącemu cech terenu, klimatu i specyficznego charakteru produktu.

Związek (art. 9 specyfikacji i pkt 5 jednolitego dokumentu) został zatem przeredagowany w celu dostosowania go do wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących sporządzania jednolitego dokumentu.

W szczególności w nowej wersji uwzględniono również proponowane zmiany w zakresie obszaru geograficznego. Skreślono odniesienia do zboczy Etny, które przeznaczono na uprawę oliwek, ale które nie mają już znaczenia ze względu na rozszerzenie wyznaczonego obszaru geograficznego.

Obecny tekst w brzmieniu:

„Uprawa oliwek została wprowadzona we wschodniej Sycylii przez Fenicjan w pierwszym tysiącleciu p.n.e. i Greków od 8 wieku p.n.e. Obecność czynnego wulkanu na tym obszarze przyczyniła się do powstania mitu związanego z uprawą oliwek: cyklop Polifem, uosobienie wulkanu z jednym ognistym okiem, został oślepiony przez Odyseusza i jego towarzyszy za pomocą pnia drzewa oliwnego. W ciągu wieków uprawa oliwek nabrała wielkiego znaczenia dla gospodarki tego obszaru.

Już w III wieku p.n.e. Rzymianie nałożyli na oliwę z wyspy wysokie podatki, aby nie konkurowała ona z oliwą z Kampanii i Lacjum.

W późniejszym okresie, kiedy Sycylią władali Arabowie, dzięki ich pomysłowości uprawa została udoskonalona i zracjonalizowana. Odniesienia do znaczenia produkcji oliwy z oliwek »Etnea« można znaleźć już w dziele Pietro Bembo »De Aetna«, w którym mowa jest o jakości i wartości uprawy oliwek wokół Etny. O tej lokalnej produkcji wspominali później przyrodnik Lazzaro Spallanzani, pisarze Antonio Stoppani, Johann Wolfgang von Goethe, Guy de Maupassant i wielu innych.

Podczas podróży na Sycylię w marcu 1827 r. Alexis de Tocqueville pisał o niej bardzo entuzjastycznie, wspominając o dobrobycie i obfitości panującej w rejonie Etny dzięki tej uprawie oraz o tym, że tereny, na których ją uprawiano, były wyjątkowo żyzne ze względu na szczególne właściwości nadane im przez wulkan.

W XIX i na początku XX wieku oliwa z oliwek z Etny była znana i wysoko ceniona przez wielu konsumentów włoskich i europejskich. Znaczne ilości oliwy sprzedawano w Riposto, porcie położonym najbliżej Etny.

Wyznaczony obszar jest regionem górskim położonym na wysokości od 100 m do 1 000 m nad poziomem morza. Stanowi on część wulkanicznego krajobrazu górskiego Etny, a dokładniej zbocza północnej, zachodniej i południowej strony wulkanu. Oliwek nie uprawia się na wschodniej ścianie wulkanu. Lokalny mikroklimat panujący na wyznaczonym obszarze można sklasyfikować jako klimat śródziemnomorski wyżynny. W połączeniu z rodzajem terenu – wulkanicznym, o podłożu skalnym ukształtowanym przez dawne i niedawne erupcje Etny, oraz piaszczystymi i bardzo szkieletowymi glebami – nadaje to produktowi wyjątkowe i niepowtarzalne cechy, które można zaobserwować podczas badań fizycznych, chemicznych i organoleptycznych. Ostatnie badania wykazały, że istnieją znaczne różnice w składzie wolnych kwasów tłuszczowych oliwy »Monte Etna«, które można powiązać z obszarem jej pochodzenia. Dowodzą tego również badania, w których porównuje się oliwę »Monte Etna« z oliwami pochodzącymi z sąsiednich obszarów.

Różnice te są na tyle wyraźne, że można przypisać właściwości chemiczne oliwy jej pochodzeniu geograficznemu.

Ze względu na cechy glebowo-klimatyczne gatunki roślin musiały się dostosować, przekształcając się w charakterystyczne odmiany lokalne i ekotypy. Tak się stało w przypadku odmiany »Nocellara Etnea«, która dominuje na tym obszarze.

Uprawa oliwek ma zasadnicze znaczenie dla rolnictwa na tym obszarze, w szczególności ze względu na odporność drzewa oliwnego na półpustynne środowisko, co pozwala mu owocować na glebach wulkanicznych, a także ze względu na wpływ tej uprawy na gospodarkę rodzin wiejskich.

Istnieje lokalna tradycja określania oliwy pochodzącej z tego obszaru mianem »oliwy górskiej« w celu odróżnienia jej od oliwy produkowanej w okolicznych regionach.

Produkt ten jest poszukiwany przez konsumentów, którzy uznając jego jakość i właściwości organoleptyczne, płacą za niego 20-25 % powyżej ceny rynkowej.”

zastępuje się tekstem:

„Uprawa oliwek została wprowadzona we wschodniej Sycylii przez Fenicjan w pierwszym tysiącleciu p.n.e. i Greków od 8 wieku p.n.e. Obecność czynnego wulkanu na tym obszarze przyczyniła się do powstania mitu związanego z uprawą oliwek: cyklop Polifem, uosobienie wulkanu z jednym ognistym okiem, został oślepiony przez Odyseusza i jego towarzyszy za pomocą pnia drzewa oliwnego. W ciągu wieków uprawa oliwek nabrała wielkiego znaczenia dla gospodarki tego obszaru.

Już w III wieku p.n.e. Rzymianie nałożyli na oliwę z wyspy wysokie podatki, aby nie konkurowała ona z oliwą z Kampanii i Lacjum.

W późniejszym okresie, kiedy Sycylią władali Arabowie, dzięki ich pomysłowości uprawa została udoskonalona i zracjonalizowana. Odniesienia do znaczenia produkcji oliwy z oliwek »Etnea« można znaleźć już w dziele Pietro Bembo »De Aetna«, w którym mowa jest o jakości i wartości uprawy oliwek wokół Etny. O tej lokalnej produkcji wspominali później przyrodnik Lazzaro Spallanzani, pisarze Antonio Stoppani, Johann Wolfgang von Goethe, Guy de Maupassant i wielu innych.

Podczas podróży na Sycylię w marcu 1827 r. Alexis de Tocqueville pisał o niej bardzo entuzjastycznie, wspominając o dobrobycie i obfitości panującej w rejonie Etny dzięki tej uprawie oraz o tym, że tereny, na których ją uprawiano, były wyjątkowo żyzne ze względu na szczególne właściwości nadane im przez wulkan.

W XIX i na początku XX wieku oliwa z oliwek z Etny była znana i wysoko ceniona przez wielu konsumentów włoskich i europejskich. Znaczne ilości oliwy sprzedawano w Riposto, porcie położonym najbliżej Etny.

Związek z obszarem wynika zasadniczo ze stosowania rodzimych odmian, a przede wszystkim »Nocellara Etnea«, dzięki którym uzyskuje się oliwę z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia o właściwościach organoleptycznych niemożliwych do odtworzenia w innych warunkach glebowo-klimatycznych.

»Nocellara Etnea« stanowi ważny element krajobrazu rolniczego na znacznej części obszaru produkcji objętego chronioną nazwą pochodzenia »Monte Etna«. Istnienie pozostałych pomniejszych odmian uprawnych występujących na określonym obszarze jest uzasadnione zarówno ze względu na to, że są one zapylaczami głównej odmiany, jak i ze względu na możliwość zróżnicowania podaży jako drugiego wyboru w stosunku do »Nocellara Etnea«. Z czasem niektóre z tych pomniejszych odmian uprawnych uległy zmianom fenotypowym, dzięki czemu stały się wyjątkowe i niepodobne do niczego, co można znaleźć na sąsiednich obszarach. Wszystko to przyczyniło się do poprawy różnorodności biologicznej na określonym obszarze.

Obszar geograficzny charakteryzuje się wulkanicznym podłożem glebowym utworzonym z bazaltu, skały wylewnej, która w wyniku wielowiekowej erozji i wymywania, w połączeniu z pojawieniem się spontanicznej flory i fauny mikrobiologicznej, przekształciła poziomy powierzchniowe osadzone na tym materiale macierzystym w żyzną glebę, posiadającą wszystkie cechy charakterystyczne pierwotnego podłoża skalnego.

Są to gleby o szorstkiej strukturze, lekko zasadowe, dobrze napowietrzone i bardzo przepuszczalne, stanowiące idealne środowisko dla wzrostu i rozwoju drzew oliwnych. Warunki te nadają otrzymywanej oliwie »Monte Etna« objętej ChNP jej niepowtarzalne cechy, specyficzny profil zapachowy i smakowy, który w pełni odzwierciedla obszar pochodzenia, w tym wyraźne nuty trawiaste karczocha i zielonych pomidorów oraz wyraźne nuty gorzkich migdałów, którym towarzyszy harmonijne połączenie goryczy i ostrości, które sprawiają, że oliwa jest przyjemna dla kubków smakowych.

Na zboczach Etny różnica między temperaturą w dzień i w nocy może przekraczać 20–25 stopni. W połączeniu z wyjątkową glebą wulkaniczną nadaje to oliwie z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia objętej ChNP »Monte Etna« pewną pikantność. W tym środowisku niezwykle rzadko występują plagi much, a oliwki mają chrupiący i jędrny miąższ. Są to wyjątkowe cechy charakterystyczne dla tego obszaru. Dzięki warunkom klimatycznym panującym w rejonie Etny oliwa nabiera pewnych właściwości sensorycznych.

Istnieje zatem ścisły związek między obszarem produkcji a właściwościami oliwy »Monte Etna« objętej ChNP. Wielokrotne badania wykazały, że istnieją znaczne różnice w składzie wolnych kwasów tłuszczowych oliwy »Monte Etna«, które można powiązać z obszarem jej pochodzenia. Dowodzą tego również badania, w których porównuje się oliwę »Monte Etna« z oliwami pochodzącymi z sąsiednich obszarów.

Różnice te są na tyle wyraźne, że można przypisać właściwości chemiczne oliwy jej pochodzeniu geograficznemu. Ze względu na cechy glebowo-klimatyczne gatunki roślin musiały się dostosować, przekształcając się w charakterystyczne odmiany lokalne i ekotypy. Tak się stało w przypadku odmiany »Nocellara Etnea«, która dominuje na tym obszarze.

Ze społeczno-gospodarczego punktu widzenia uprawa oliwek zawsze była w centrum uwagi miejscowych rolników i głównym przedmiotem ich działalności. Nawet w połączeniu z innymi uprawami drzewo oliwne odgrywało wiodącą rolę w gospodarce rolnej. Uprawa oliwek i jej znaczenie stale się rozwijają dzięki poświęceniu wielu przedsiębiorców i plantatorów, którzy inwestują swoje zasoby w tworzenie miejsc pracy i dochodów, przyczyniając się jednocześnie do odnowy i zachowania obszaru, który kiedyś był skazany jedynie na zubożenie i opuszczenie.

W połączeniu z wpływem udoskonalonych technik uprawy i przetwarzania oliwek, uprawa oliwek w regionie Etny przekształciła się z uprawy marginalnej, prowadzonej w mieszanych systemach rolnych, w uprawę wyspecjalizowaną, która stała się ważna dla regionu i z której produkuje się oliwę o doskonałych właściwościach organoleptycznych i chemicznych, cenioną przez konsumentów lokalnych, krajowych i międzynarodowych.

Oliwki przeznaczone do produkcji oliwy z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia »Monte Etna« muszą być zbierane po tym, jak zaczynają zmieniać kolor z matowego na błyszczący. Zbiór na tym etapie rozwoju fenologicznego zwiększa zawartość fenoli w oliwkach i uwydatnia cechy charakterystyczne »Monte Etna«, takie jak wyraźne i wyczuwalne nuty trawiaste, zrównoważona gorycz połączona z przyjemną ostrością, niska kwasowość i znaczna zawartość polifenoli.

Cały obszar Etny nadaje się do uprawy drzew oliwnych, które są obecne na całym obszarze, w szczególności na terenach położonych w środkowej części wzgórza.

W ciągu ostatnich dwudziestu lat nastąpiła istotna zmiana pokoleniowa i pojawiło się wiele nowych podmiotów wywodzących się z innych branż produkcyjnych i zawodowych, które zainspirowane powszechnym sukcesem ChNP postanowiły zainwestować w produkcję oliwy z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia objętej ChNP »Monte Etna«”.

W części dotyczącej związku nie wprowadzono istotnych zmian, ponieważ zasadnicze elementy obecnej wersji pozostają niezmienione w proponowanej nowej wersji. W szczególności najistotniejsze elementy związku, takie jak charakterystyczne cechy terenu wokół Etny, typowy klimat tego obszaru oraz powszechne stosowanie odmiany „Nocellara Etnea”, które decydują o specyficznych właściwościach produktu, pozostają zasadnicze dla związku między ChNP „Monte Etna” a obszarem geograficznym.