Wspólny wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska Unii w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji drugiego planu działania UE-Liban w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa /* JOIN/2013/014 final - 2013/0149 (NLE) */





UZASADNIENIE Liban i Wspólnota Europejska po raz pierwszy nawiązały formalne stosunki w 1965 r., podpisując Umowę o handlu i współpracy technologicznej. Zarówno układ o stowarzyszeniu z 2002 r. (który wszedł w życie dnia 1 kwietnia 2006 r.), jak i plan działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS), przyjęty w 2007 r. na okres pięciu lat, przyczyniły się znacząco do rozwoju stosunków dwustronnych. Przez lata współpraca między Libanem a Unią Europejską była dobra i stawała się coraz bliższa, prowadząc do rozwoju silnego i konstruktywnego partnerstwa. W tych ramach nastąpiła ostatnio intensyfikacja stosunków między UE a Libanem: przeprowadzono szereg spotkań roboczych podkomitetów, wznowiono działalność Komitetu Stowarzyszenia i przeprowadzono niedawne spotkanie Rady Stowarzyszenia w październiku 2012 r. Dzięki aktywnemu uczestnictwu i owocnej wymianie Liban potwierdził swoją determinację, aby być silnym partnerem w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS). Co się zaś tyczy UE, w swoich konkluzjach z lipca 2012 r. Rada do Spraw Zagranicznych ponownie potwierdziła, że UE „wielkie znaczenie przywiązuje do wzmocnienia swojego partnerstwa z Libanem w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa”. W konkluzjach Rady do Spraw Zagranicznych z listopada 2012 r. UE zachęca Liban do kontynuacji procesu reform i potwierdza, że „z zadowoleniem oczekuje wzmocnionej współpracy z tym państwem, jak przedstawiono we właśnie przyjmowanym nowym planie działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa”. Pierwszy plan działania UE-Liban w ramach EPS wygasł w styczniu 2012 r. i w drodze wymiany listów między komisarzem Štefanem Füle, odpowiedzialnym za rozszerzenie i EPS, a Nicolasem Nahhasem, libańskim ministrem gospodarki i handlu, został wydłużony o okres jednego roku lub do czasu przyjęcia nowego planu działania. We wspólnym komunikacie Wysokiego Przedstawiciela i Komisji z maja 2011 r. do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowanym „Nowa koncepcja działań w obliczu zmian zachodzących w sąsiedztwie – przegląd europejskiej polityki sąsiedztwa” przedstawiono nowe, bardziej zróżnicowane podejście, umożliwiające każdemu z partnerów rozwój stosunków z UE w oparciu o własne aspiracje, potrzeby i możliwości, jak również w oparciu o wzajemną odpowiedzialność oraz zaangażowanie na rzecz powszechnych wartości takich jak prawa człowieka, demokracja i praworządność, a także w oparciu o zdolność realizacji wspólnie uzgodnionych priorytetów. Jak wyjaśniono we wspomnianym komunikacie, UE będzie dążyć do uproszczenia i uspójnienia polityki i programów, koncentrując plany działania w ramach EPS oraz unijne wsparcie na mniejszej liczbie priorytetów oraz wprowadzając bardziej szczegółowe kryteria. W przedmiotowym drugim planie działania jasno określono priorytety partnerstwa między UE a Libanem oraz szczegółowo omówiono konkretne kryteria, wskaźniki, ramy czasowe i możliwe interwencje UE w odniesieniu do każdego z nich. Europejska Służba Działań Zewnętrznych nawiązała wstępne kontakty z Libanem wiosną 2012 r. Ich następstwem było opracowanie nowego planu działania w ścisłej współpracy ze służbami Komisji i państwami członkowskimi w czasie kilku rund konsultacji, prowadzących do przygotowania projektu do negocjacji. Po rundzie negocjacji w Bejrucie w sierpniu 2012 r. projekt zmieniono we współpracy z Komisją i państwami członkowskimi będącymi partnerami. W następstwie posiedzenia Rady Stowarzyszenia w październiku 2012 r. UE i Liban osiągnęły porozumienie polityczne co do projektu podlegające niezakończonym procedurom. Drugi plan działania UE-Liban w ramach EPS będzie zasadniczym narzędziem referencyjnym, które w szczególności nada kształt stosunkom dwustronnym UE z Libanem w nadchodzących latach. Europejska polityka sąsiedztwa będzie nadal pełniła rolę katalizatora i zapewniała jednolite ramy polityczne oparte m.in. na zasadach partnerstwa, współodpowiedzialności, różnicowania pomocy odpowiednio do osiąganych wyników oraz dostosowania jej do indywidualnych potrzeb. Komisja oraz Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa załączają zatem tekst wspólnego wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie stanowiska w ramach Rady Stowarzyszenia UE-Liban w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji planu działania określonego w załączniku. W związku z tym Komisja oraz Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa zwracają się do Rady o przyjęcie załączonego wspólnego wniosku dotyczącego decyzji Rady. 2013/0149 (NLE) Wspólny wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska Unii w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji drugiego planu działania UE-Liban w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając decyzję Rady 2006/356/WE z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie zawarcia Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony, w szczególności jej art. 2, uwzględniając wspólny wniosek Komisji oraz Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony (zwany dalej „Układem”) został podpisany w dniu 17 czerwca 2002 r. i wszedł w życie w dniu 1 kwietnia 2006 r. (2) Strony uzgodniły drugi plan działania UE-Liban w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS), który będzie wspierać realizację układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie poprzez opracowanie i uzgodnienie konkretnych środków mających na celu osiągnięcie przewidzianych w nim celów, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Stanowisko Unii w ramach Rady Stowarzyszenia utworzonej na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony w odniesieniu do przyjęcia zalecenia w sprawie realizacji drugiego planu działania UE-Liban w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa opiera się na projekcie zalecenia Rady Stowarzyszenia załączonym do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Rady Przewodniczący Projekt ZALECENIE w sprawie realizacji planu działania UE-Liban w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa RADA STOWARZYSZENIA UE-LIBAN uwzględniając Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony (zwany dalej „Układem”), a w szczególności jego art. 76 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje: · zgodnie z art. 86 Układu strony podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne niezbędne do wypełnienia ich zobowiązań z tytułu Układu i zapewniają osiągnięcie celów przedstawionych w Układzie. · strony Układu uzgodniły tekst drugiego planu działania UE-Liban w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (zwany dalej „planem działania UE-Liban”). · plan działania UE-Liban będzie wspierał realizację Układu poprzez opracowanie i uzgodnienie przez strony konkretnych środków zapewniających praktyczne wytyczne dla jego realizacji. · plan działania ma na celu zarazem ustanowienie konkretnych środków służących wypełnieniu zobowiązań stron określonych w Układzie i zapewnieniu szerszych ram dla dalszego zacieśnienia stosunków między UE a Libanem, aby osiągnąć wysoki stopień integracji gospodarczej i pogłębić współpracę polityczną zgodnie z ogólnymi celami Układu, PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE: Artykuł Rada Stowarzyszenia zaleca, aby strony realizowały określony w załączniku plan działania UE-Liban w zakresie, w jakim wymieniona realizacja ma na celu osiągnięcie celów Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Libańską, z drugiej strony. Sporządzono w […] W imieniu Rady Stowarzyszenia Przewodniczący ZAŁĄCZNIK Plan działania UE-Liban na rzecz partnerstwa i współpracy na lata 2013–2015 I. Wprowadzenie Liban i Unia Europejska związane są Układem eurośródziemnomorskim ustanawiającym stowarzyszenie, obowiązującym od 2006 r. Ich formalne stosunki trwają jednak znacznie dłużej i sięgają Umowy o handlu i współpracy technologicznej z 1965 r. Przez ten czas współpraca między Libanem a Unią Europejską była dobra i stopniowo coraz bardziej intensywna. Obie strony podzielają zaangażowanie na rzecz demokracji i praw człowieka, jak określono w układzie o stowarzyszeniu, oraz wiele wspólnych interesów politycznych i gospodarczych. Na tej podstawie pragną dalej rozwijać i wzmacniać swoje partnerstwo. Ostatnie rządy Libanu wyrażały kolejno swoje zaangażowanie na rzecz reform politycznych i gospodarczych w postaci prawodawstwa, dostosowania strategii i ulepszania administracji publicznej. Podkreśliły swoje przywiązanie do zasad zapisanych w konstytucji libańskiej i późniejszych porozumieniach, w tym do suwerenności Libanu, jego niepodległości, demokratycznej struktury, podstawowych wolności, równości wszystkich obywateli i jedności terytorium państwa, narodu i instytucji. Zapewniły także o swoim poszanowaniu rezolucji międzynarodowych. Przestrzeganie wymienionych zasad oraz oparte na nich działania na rzecz reform cieszą się pełnym poparciem i uznaniem Unii Europejskiej. Nowa europejska polityka sąsiedztwa W obliczu historycznych zmian w południowym sąsiedztwie Unia Europejska opracowała nowe podejście. Ma ono na celu zapewnienie reakcji jak najlepiej dostosowanych do szybkich zmian w krajach sąsiadujących, w tym odpowiedzi na potrzebę rozpoczęcia lub kontynuacji głębokich i szeroko zakrojonych reform, tworzenia i konsolidacji dobrze funkcjonujących systemów demokratycznych, wspierania zrównoważonego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego oraz zarządzania kwestiami transgranicznymi. Liban uczestniczył w analizie, która doprowadziła do opracowania przez UE przedmiotowego podejścia Wspomniana zmieniona europejska polityka sąsiedztwa (EPS) opiera się na wzajemnej odpowiedzialności oraz wspólnym zaangażowaniu na rzecz powszechnych wartości takich jak prawa człowieka, demokracja i praworządność. Ustanawia się w niej wyższy poziom zróżnicowania i określa poziom wsparcia UE zgodnie z ambicjami krajów partnerskich pod względem ich zbliżenia do UE, ich konkretnych potrzeb i dostępnych możliwości, postępów we wdrażaniu reform i umacnianiu demokracji i praworządności oraz poszanowania przez nich praw człowieka i podstawowych wolności. Ponadto umożliwia ona przełożenie wzmacniania stosunków na większą integrację gospodarczą, zwiększoną mobilność i ściślejszą współpracę polityczną w dziedzinach sprawowania rządów, bezpieczeństwa, rozwiązywania konfliktów i koordynacji na forach międzynarodowych w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania. Nowe podejście w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa ma na celu: a) udzielanie zwiększonej pomocy partnerom angażującym się w pogłębianie demokracji i poszanowanie praworządności, praw człowieka i podstawowych wolności; b) wspieranie rozwoju zrównoważonej i sprzyjającej włączeniu społecznemu gospodarki, która zmniejsza nierówności społeczne i regionalne, sprzyja tworzeniu miejsc pracy i polepsza standard życia społeczeństwa; oraz c) ustanowienie ściślejszego partnerstwa z narodami i społeczeństwami obywatelskimi krajów partnerskich Nowy plan działania W świetle większych wzajemnych ambicji w przedmiotowym kontekście istnieją właściwe warunki, aby Liban i UE przeszły do kolejnego etapu swoich stosunków. Niniejszy drugi plan działania UE-Liban w ramach EPS jest dokumentem politycznym opierającym się na postanowieniach układu o stowarzyszeniu, które wskazują obszary współpracy. Aby nadać temu planowi działania bardziej operacyjny charakter, strony uzgadniają, że skoncentrują się na ograniczonej liczbie wspólnie zidentyfikowanych celów priorytetowych. Zdefiniowano je poniżej przy pomocy kryteriów i wskaźników określających odpowiednio konkretne cele pośrednie prowadzące do osiągnięcia każdego z celów priorytetowych oraz terminy i poszczególne kroki umożliwiające pomiar postępów. Ramy czasowe wskazują okresy realizacji. Definicja każdego z celów priorytetowych obejmuje możliwe interwencje EU pod względem współpracy, oferowanej pomocy lub uruchomionych zasobów (w przypadku odniesień do istniejących instrumentów, uznaje się, że dotyczą one również instrumentów nowej generacji, tj. instrumentów po 2013 r.). Przyszła współpraca i pomoc finansowa między UE a Libanem będzie planowana zgodnie z niniejszym planem działania. Dalsze cele określono w załączniku, który obejmuje obszary współpracy przewidziane w układzie o stowarzyszeniu i funkcjonuje jako dokument referencyjny w zakresie ich realizacji. Początkowy okres realizacji niniejszego planu działania wynosi trzy lata. Aby zapewnić możliwie najlepszą realizację oraz ustanowić powiązania między postępami pod względem wspomnianych powyżej celów priorytetowych a udzielaną pomocą, Komitet Stowarzyszenia i podkomitety ustanowione na mocy układu o stowarzyszeniu będą prowadziły regularne monitorowanie i ocenę, które będą też prowadzone w ramach sprawozdań z postępów prac sporządzanych przez każdą ze stron. Jeżeli strony uznają to za konieczne, mogą w razie potrzeby, działając przy tym w porozumieniu, podjąć decyzję o dostosowaniu planu działania na nadchodzący rok lub lata. Gdy będzie się zbliżać data wygaśnięcia, strony ocenią ogólny poziom realizacji niniejszego planu działania. Na podstawie tej oceny mogą podjąć decyzję o wydłużeniu okresu realizacji o jeden rok, a następnie po wygaśnięciu przedmiotowego wydłużenia – o kolejny rok w odniesieniu do każdego kroku. Odpowiedzialność za podjęcie wspomnianych wyżej decyzji spoczywa na Radzie Stowarzyszenia. Projekt planu działania zostanie przedłożony do zatwierdzenia Radzie Stowarzyszenia UE-Liban. II. Priorytety działań Wykaz priorytetów A........... Reforma systemu sądownictwa (w tym sektora więziennictwa) w celu zapewnienia większej efektywności, skuteczności i niezależności sądownictwa........................................................................ 8 B........... Reforma wyborcza mająca na celu osiągnięcie międzynarodowych standardów i poprawę skuteczności parlamentu libańskiego................................................................................................................... 10 C........... Prawa człowieka i ochrona grup w trudnej sytuacji społecznej, w tym uchodźców palestyńskich, za pośrednictwem prawodawstwa lub innych odpowiednich środków i ukierunkowanych działań................ 12 D........... Poprawa zarządzania finansami publicznymi i skutecznego przydziału zasobów publicznych 14 E........... Poprawa skuteczności, dobrych rządów i przejrzystości administracji publicznej............. 15 F........... Sprawniejsze zarządzenie sektorem bezpieczeństwa oraz egzekwowanie prawa, w tym współpraca, odpowiedzialność i mechanizmy nadzoru, a także wsparcie zintegrowanego zarządzania granicami 17 G........... Zwiększanie konkurencyjności handlu i dalsza integracja handlowa na rynku UE i na rynku międzynarodowym, przystąpienie do WTO.................................................................................................. 18 H........... Poprawa otoczenia biznesu, w szczególności w odniesieniu do MŚP, oraz rozwój warunków rynku wewnętrznego w kluczowych sektorach............................................................................................... 20 I............ Zwiększanie produkcji i obrotu produktami rolnymi zgodnie z międzynarodowymi standardami, pogłębianie liberalizacji, wzmacnianie konkurencyjności oraz rozwijanie gospodarki wiejskiej........... 21 J............ Poprawa ochrony środowiska i dalszy zrównoważony rozwój regionalny poprzez większą decentralizację i wzmocnienie pozycji gmin i władz lokalnych.................................................................. 23 K.......... Realizacja krajowej strategii edukacyjnej, poprawa kształcenia technicznego i zawodowego 24 L........... Poprawa zapewniania ochrony socjalnej i świadczenia usług opieki zdrowotnej.............. 26 M.......... Realizacja strategii energetycznej mającej na celu zwiększenie dostaw energii, rozpoczęcie reformy strukturalnej i promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych i energii niskoemisyjnej oraz efektywności energetycznej.................................................................................................................................... 26 Określenie priorytetów A. Reforma systemu sądownictwa (w tym sektora więziennictwa) w celu zapewnienia większej efektywności, skuteczności i niezależności sądownictwa Kryteria || Wskaźniki - Zwiększenie potencjału w ramach Ministerstwa Sprawiedliwości i powiązanych z nim organów; zakończenie procesu automatyzacji przedmiotowego sektora; - rzeczywisty postęp w zakresie niezależności sądownictwa; - lepszy dostęp do wymiaru sprawiedliwości w przypadku rezydentów Libanu, w tym słabszych grup w trudnej sytuacji społecznej; - ograniczenie jurysdykcji sądów wojskowych do spraw wojskowych; debata publiczna na temat reformy systemu sądów religijnych; wprowadzenie procedur arbitrażowych; - zarządzanie dowodami, które mają być wykorzystywane w procedurach dochodzeniowych; zwiększenie liczby wyroków opartych raczej na dowodach rzeczowych niż na zeznaniach; - przeniesienie zarządzania więzieniami z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych do Ministerstwa Sprawiedliwości; dostosowanie przepisów i warunków fizycznych w odniesieniu do więzień; postępowanie pracowników systemu więziennictwa zgodnie z międzynarodowymi standardami i kartą praw człowieka; ograniczenie przeludnienia więzień, z uwzględnieniem szczególnych potrzeb kobiet; zapewnienie poszanowania prawa, terminów i organów sądowych w procedurach zatrzymania; - pełne dostosowanie przepisów do Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania; kryminalizacja tortur i ściganie ich sprawców; skuteczne zapobieganie. || - Kontynuacja procesu reorganizacji administracyjnej w Ministerstwie Sprawiedliwości, w tym wzmacnianie działu IT; przeszkolona kadra, zwiększone zdolności i umiejętności pracowników; wdrożenie procesu automatyzacji oraz IT, zwłaszcza w sądach; zmiana średniej liczby spraw rozpatrywanych rocznie przez sądy; zmiana średniej długości postępowania sądowego; - wyeliminowanie zależności administracyjnej Wysokiej Rady Sędziów i inspekcji sądowej od Ministerstwa Sprawiedliwości; wprowadzenie przejrzystych mechanizmów w zakresie kadencji, mianowania i odwoływania przedstawicieli władzy sądowniczej; - dane zagregowane na temat jurysdykcji/dostępności sądów, dane zagregowane na temat uczestników postępowań sądowych; - przyjęcie prawa arbitrażowego i wdrożenie jego mechanizmów; spadek liczby spraw cywilnych rozstrzyganych przez sądy wojskowe; zakończenie i opublikowanie badania dotyczącego sądów religijnych (przez Ministerstwo Sprawiedliwości), następująca po nim debata publiczna; - właściwa organizacja i przechowywanie w sądach dowodów zgromadzonych w toku dochodzenia; statystyki na temat wyroków skazujących; - zrealizowanie działań administracyjnych mających na celu przeniesienie więzień; udokumentowana poprawa infrastruktury fizycznej więzień i ośrodków detencyjnych; odpowiednio przeszkolona i nadzorowana kadra; zmniejszenie liczby więźniów przetrzymywanych bez należytego oskarżenia i liczby więźniów przebywających w więzieniu dłużej niż wynosi ich wyrok; rozpoczęcie budowy dodatkowej przestrzeni więziennej; opracowanie specjalnych programów w zakresie wzmacniania społecznej i gospodarczej pozycji kobiet i mężczyzn będących więźniami w libańskich więzieniach; formalne podporządkowanie organom sądowym zarządzania więzieniami; sprawozdania dotyczące odwiedzin w więzieniach; - zmiana prawodawstwa i przepisów dotyczących więziennictwa w celu zapewnienia pełnej zgodności z Konwencją w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania; zdefiniowanie tortur jako przestępstwa; przyjęcie przepisów ustawowych i dekretów wykonawczych w celu stworzenia krajowego mechanizmu zapobiegania torturom (zgodnego z OPCAT, ratyfikowanym przez Liban). Ramy czasowe Krótko- i średnioterminowe, przez cały okres realizacji planu działania. Krótkoterminowe: proces automatyzacji, przeniesienie więzień, niezależność Wysokiej Rady Sędziów. Interwencja lub interwencje UE Ciągłe wsparcie UE na rzecz reformy wymiaru sprawiedliwości mającej na celu zwiększenie niezależności sądownictwa i dostosowanie do międzynarodowych standardów (w tym penitencjarnych); ciągłe wsparcie na rzecz automatyzacji sądów; dalsze budowanie potencjału i szkolenie w Instytucie Nauk Sędziowskich oraz innych właściwych instytucjach w takim stopniu, w jakim będzie to możliwe. B. Reforma wyborcza mająca na celu osiągnięcie międzynarodowych standardów i poprawę skuteczności parlamentu libańskiego Kryteria || Wskaźniki - Dostosowanie prawa wyborczego do międzynarodowych standardów i z poszanowaniem zaleceń poprzednich międzynarodowych misji obserwacji wyborów; - Przebieg nadchodzących wyborów zgodnie z międzynarodowymi standardami i z zaleceniami poprzedniej unijnej misji obserwacji wyborów; obecność niezależnych międzynarodowych i krajowych obserwatorów; - Intensyfikacja działalności parlamentu, zwiększenie efektywności prawodawstwa (w tym prawodawstwa priorytetowego); poprawa procedur wewnętrznych parlamentu. || - Przyjęcie prawodawstwa zmieniającego prawo wyborcze; zakres zmian legislacyjnych: utworzenie w pełni niezależnej Komisji Wyborczej, wcześniej wydrukowane karty do głosowania, obniżony wiek uprawniający do głosowania, przygotowanie do przejrzystego udziału emigrantów w wyborach; ramy czasowe zmian legislacyjnych (aby umożliwić ich wdrożenie przed wyborami); - Ocena przebiegu wyborów przeprowadzona przez niezależnych krajowych lub międzynarodowych obserwatorów (zebranie danych dotyczących udziału w wyborach (frekwencji ogólnej, udziału kobiet [w tym jako kandydatek], udział grup wyznaniowych lub innych grup społecznych i emigrantów); dane zagregowane na temat potencjalnych skarg dotyczących przebiegu wyborów; - Częstotliwość posiedzeń parlamentu (liczba przeprowadzonych sesji), dane zagregowane na temat obecności/nieobecności posłów i ich publikacja; liczba omówionych/przyjętych/odrzuconych wniosków ustawodawczych; średnia długość procesu parlamentarnego i „wydajność” parlamentu pod względem liczby uchwalonych przepisów; skuteczne stosowanie mechanizmów parlamentarnych w zakresie priorytetowego prawodawstwa; dane zagregowane na temat wykorzystywania nowego systemu monitorowania prac legislacyjnych; konkretne poprawki w regulaminie parlamentu (np. wprowadzenie list obecnych lub nieobecnych); dostępność profesjonalnej kadry wspierającej prawodawców. Ramy czasowe Krótkoterminowe: reforma ordynacji wyborczej przed wyborami parlamentarnymi w 2013 r. i późniejszymi wyborami lokalnymi. Średnioterminowe: poprawa skuteczności parlamentu przez cały okres realizacji planu działania, ciągła poprawa ordynacji wyborczej. Interwencja lub interwencje UE Wsparcie wdrażania reformy ordynacji wyborczej (w tym logistyka i automatyzacja) zgodnie z międzynarodowymi standardami wyborczymi, zaleceniami unijnej misji obserwacji wyborów oraz najlepszymi praktykami. Wsparcie parlamentu, w tym poprzez szkolenie jego pracowników w celu poprawy jakości prawodawstwa i procesu legislacyjnego oraz jego funkcji nadzorczej; zwiększanie zdolności parlamentu w zakresie badań i analizy polityki, poprawa instytucjonalnej roli parlamentu. C. Prawa człowieka i ochrona grup w trudnej sytuacji społecznej, w tym uchodźców palestyńskich, za pośrednictwem prawodawstwa lub innych odpowiednich środków i ukierunkowanych działań Kryteria || Wskaźniki - Działania następcze w odniesieniu do przyjętych zaleceń zawartych w powszechnym okresowym przeglądzie praw człowieka i ich wdrażanie; - zakończenie krajowej strategii na rzecz praw człowieka i utworzenie krajowej instytucji praw człowieka; - poprawa statusu i warunków życia grup w trudnej sytuacji społecznej, w tym uchodźców, „wysiedleńców”, osób ubiegających się o azyl, bezpaństwowców, pracowników domowych, pracowników migrujących, osób niepełnosprawnych – zgodnie z ich konkretnym statusem; zobowiązanie do przestrzegania zasady non-refoulement w odniesieniu do traktowania uchodźców i osób ubiegających się o azyl zgodnie z Konwencją w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania i zgodnie ze zwyczajem międzynarodowym; a także monitorowanie realizacji zasady non-refoulement; - postęp w zakresie ochrony praw kobiet i dzieci oraz zwiększony udział kobiet i młodzieży w życiu publicznym zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym, w tym w procesach decyzyjnych i na stanowiskach politycznych; - umacnianie praw człowieka w organach ścigania, w szczególności w ramach sił bezpieczeństwa wewnętrznego; - poprawa statusu, praw humanitarnych i społecznych oraz warunków życia uchodźców palestyńskich w Libanie, w tym poprzez projekty z udziałem rządu libańskiego; ramy instytucjonalne dla zarządzania obozami dla uchodźców palestyńskich i mechanizmy rozmów z UNRWA i władzami libańskimi; - zwiększenie szans zatrudnienia uchodźców palestyńskich oraz standardów w zakresie zdrowia i edukacji. || - Liczba stosownych wdrożonych zaleceń zawartych w powszechnym okresowym przeglądzie praw człowieka i wyniki oceny działań następczych; - przyjęcie krajowej strategii na rzecz praw człowieka i zakończenie tworzenia powiązanej krajowej instytucji; rozpoczęcie działań instytucji, w tym dialogu ze społeczeństwem obywatelskim; - podjęcie środków legislacyjnych, regulacyjnych lub innych oraz ukierunkowanych działań: poprawa warunków azylu i ochrony uchodźców/wysiedleńców zgodnie z międzynarodowymi standardami, w tym poprzez protokół ustaleń, który jest obecnie przedmiotem negocjacji z Biurem UNHCR; dane zagregowane na temat rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu i związanych z nimi działań następczych; ponowna ocena sytuacji bezpaństwowców; - ratyfikacja konwencji MOP nr 189 w sprawie godnej pracy w gospodarstwach domowych i jej wdrożenie do prawa libańskiego; ochrona pracowników migrujących za pomocą przepisów krajowych oraz strategii opracowanych i wprowadzonych w celu zagwarantowania ich praw; ratyfikacja Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych; - dane zagregowane na temat wdrażania Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet; postęp we wdrażaniu Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet; ustanowienie i egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony kobiet i dzieci przed przemocą domową; liczba i zakres innych środków legislacyjnych dotyczących ochrony kobiet i dzieci; wdrożenie konwencji międzynarodowych dotyczących dzieci w konfliktach zbrojnych; liczba kobiet na kluczowych stanowiskach na szczeblach krajowym i lokalnym, w tym w polityce; działania rządu w kwestii dzieci bezdomnych; - dane zagregowane na temat działu praw człowieka sił bezpieczeństwa wewnętrznego (dodatkowi pracownicy, osiągnięcia, zakres działań); sposób traktowania wszystkich obywateli, a w szczególności grup w trudnej sytuacji społecznej, przez wymiar sprawiedliwości (liczba spraw sądowych, modele sądzenia); dane zagregowane na temat traktowania/warunków w przypadku osób ubiegających się o azyl, uchodźców i pracowników migrujących (w tym wizyty w odpowiednich placówkach); - poprawa warunków życia, praw humanitarnych i społecznych oraz ogólnej sytuacji; zakres wyników projektów będących w toku realizacji; liczba i charakter nowych projektów; zakres odnowionej infrastruktury obozowej; opracowanie inicjatyw i strategii mających na celu poprawę interakcji i współpracy obozów z UNRWA i władzami libańskimi oraz komitetem ds. dialogu libańsko- palestyńskiego; - wdrożenie prawa pracy (zmienionego w celu umożliwienia Palestyńczykom podejmowania określonych zawodów); statystyki i sprawozdania od UNRWA i innych wiarygodnych źródeł dotyczące zatrudnienia Palestyńczyków; podejmowanie środków na rzecz poprawy standardów w zakresie zdrowia i edukacji uchodźców palestyńskich. Ramy czasowe Krótko- i średnioterminowe, przez cały okres realizacji planu działania Krótkoterminowe: działania następcze w odniesieniu do zaleceń zawartych w powszechnym okresowym przeglądzie praw człowieka do czasu kolejnego przeglądu (w 2014 r.); przyjęcie dekretów wykonawczych w odniesieniu do zmiany prawa pracy w celu umożliwienia podjęcia pracy przez uchodźców palestyńskich; a także przyjęcie i wdrażanie przepisów dotyczących przemocy domowej i pracowników migrujących. Interwencja lub interwencje UE Wsparcie na rzecz budowania zdolności Libanu w dziedzinie praw człowieka i wdrażania powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka (przyjęte zalecenia, przygotowania do kolejnego cyklu); wsparcie na rzecz zwiększania zdolności urzędników rządowych w zakresie instytucjonalnej ochrony praw człowieka i mechanizmów odpowiedzialności; w miarę możliwości ciągłe wsparcie na rzecz Biura UNHCR i współpraca finansowa z tym biurem; wsparcie na rzecz odpowiadania na potrzeby grup w trudnej sytuacji społecznej, w tym opracowanie solidnego systemu pomocy prawnej; ciągła współpraca finansowa z UNRWA i innymi podmiotami w celu ulepszenia praw oraz poprawy warunków gospodarczych i socjalnych Palestyńczyków. D. Poprawa zarządzania finansami publicznymi i skutecznego przydziału zasobów publicznych Kryteria || Wskaźniki - Usprawnienie zarządzania finansami publicznymi, poprawa procedur budżetowych (przyjęcie budżetu przez parlament, zamknięcie sprawozdań finansowych za poprzednie okresy, koordynacja Ministerstwa Finansów z ministerstwami i innymi instytucjami); - zgodność rachunkowości sektora publicznego z międzynarodowymi standardami w zakresie efektywności, wiarygodności, przejrzystości i przewidywalności; dostosowanie do zaleceń MFW i zaleceń w ramach rozliczalności finansowej wydatków publicznych; prawidłowe zarządzanie funduszami publicznymi i pochodzącymi od darczyńców (w tym od UE); - poprawa ukierunkowania i kontroli wydatków i dochodów; - rewizja systemu podatkowego, w tym zmniejszenie luki podatkowej i poprawa efektywności; - prawodawstwo dotyczące otwartych i przejrzystych zamówień publicznych; uwzględnienie działań antykorupcyjnych w zarządzaniu finansami publicznymi i udzielaniu zamówień publicznych; poprawa statystyk i audytów zewnętrznych. || - Zatwierdzenie budżetu państwa; zamknięcie sprawozdań finansowych za poprzedni rok; rozpoczęcie w odpowiednim czasie przygotowań do kolejnego roku; trwająca intensyfikacja koordynacji międzyresortowej; - zakres wdrażania programu oceny sektora finansowego (FSAP) MFW i zaleceń w ramach rozliczalności finansowej wydatków publicznych; przestrzeganie wysokich standardów efektywności i przejrzystości; przestrzeganie mechanizmów nadzorowania wydatków z funduszy pochodzących od darczyńców (w tym współpraca z właściwymi organami UE w zakresie finansowania z UE); - dane na temat wydatków publicznych; spełnianie kryteriów wsparcia budżetowego: dobrze określona krajowa lub sektorowa polityka i strategia w zakresie reform, ramy makroekonomiczne ukierunkowane na stabilność, wiarygodne i właściwe programy na rzecz ciągłej poprawy zarządzania finansami publicznymi, przejrzystość i nadzór nad budżetem; - zmiana polityki podatkowej w kierunku wdrażania globalnego i sprawiedliwego systemu podatkowego; należycie pobierane dochody i grzywny państwa (w tym grzywny za bezprawne zajmowanie własności publicznej, rachunki za dostawę energii elektrycznej przez Electricité du Liban, kary za wykroczenia drogowe); terminowa i szczegółowa publikacja statystyk na temat dochodów i wydatków państwa; - przyjęcie ustawy o zamówieniach publicznych; podjęcie środków w celu wdrożenia przepisów antykorupcyjnych; utworzenie skutecznych mechanizmów nadzoru: wzmocnienie niezależności Trybunału Obrachunkowego (składanie sprawozdań parlamentowi, budżet przyjmowany przez parlament) i skoncentrowanie jego prac wyłącznie na audytach zewnętrznych; zbadanie praktyk korupcyjnych dotyczących udzielania zamówień publicznych i następujące po nim działania następcze na drodze sądowej; wyniki Libanu w badaniu Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji w 2014 r.; wprowadzenie rygorystycznych metod audytu i statystyki. Ramy czasowe Krótkoterminowe: przyjęcie budżetu, ustawa o zamówieniach publicznych. Krótko- i średnioterminowe. Interwencja lub interwencje UE Wsparcie na rzecz określenia strategii w zakresie reform dotyczących zarządzania finansami publicznymi i wzmacnianie możliwości Ministerstwa Finansów. Pomoc na rzecz poprawy przygotowywania budżetu i prognozowania dochodów. Wsparcie na rzecz poprawy ram instytucjonalnych, utworzenia i działania Trybunału Obrachunkowego; pomoc dotycząca systemu zarządzania aktywami w zakresie własności publicznej; wymiana informacji na temat rozporządzeń finansowych i praktyk w tym względzie. E. Poprawa skuteczności, dobrych rządów i przejrzystości administracji publicznej Kryteria || Wskaźniki - Postęp w zakresie poprawy sprawowania rządów, zwłaszcza poprzez zwalczanie korupcji; - większa przejrzystość administracji publicznej, w tym ustanowienie procedury otwartych konsultacji przed przyjęciem ustaw i rozporządzeń, oraz poprzez publikowanie decyzji i sprawozdań; - funkcjonowanie Biura Rzecznika Praw Obywatelskich; - reforma kadr mająca na celu włączenie kadry urzędników służby publicznej w jeden korpus; projekty mające na celu poprawę efektywności i wydajności urzędników służby publicznej; równe szanse dla kobiet i mężczyzn; obsadzenie istniejących wakatów; - wprowadzenie modeli mających na celu pomiar i ocenę wyników rządu; - uproszczenie procedur i utworzenie punktów kompleksowej obsługi; - poprawa rządowej infrastruktury IT w celu ochrony danych oraz zwiększenia efektywności i wydajności; - uruchomienie administracji elektronicznej i usług elektronicznych; - sporządzanie i publikowanie wiarygodnych, terminowych i regularnych statystyk zgodnych ze standardami UE i międzynarodowymi standardami we wszystkich stosownych dziedzinach, obejmujących gospodarkę (krajowe sprawozdania finansowe, bilanse płatnicze, handel zagraniczny, ceny, sektory przedsiębiorstw, przemysł, usługi i rolnictwo), społeczeństwo (demografia, migracja, warunki życia, bezrobocie/zatrudnienie, edukacja), infrastrukturę (energia, transport) oraz administrację (poziom lokalny i regionalny; w miarę możliwości system sądownictwa i opieki zdrowotnej). || - Przyjęcie projektu antykorupcyjnego pakietu legislacyjnego zgodnie z ratyfikowaną Konwencją Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji (obejmującego dostęp do informacji, nielegalne bogactwo, konflikt interesów oraz ochronę osób ujawniających korupcję); zmniejszenie liczby skarg obywateli na nieprawidłowości administracyjne; wskaźnik postrzegania korupcji przez Transparency International; społeczeństwo obywatelskie pełniące rolę obserwatorów; - wprowadzenie procedury otwartych konsultacji; liczba przeprowadzonych konsultacji; liczba opublikowanych sprawozdań/decyzji; - mianowanie Rzecznika Praw Obywatelskich i przyjęcie stosownych rozporządzeń; - przegląd struktury służby publicznej; warunki pracy urzędników służby publicznej dostosowane w taki sposób, aby umożliwić włączenie ich w jedną kadrę pracowników; liczba przeszkolonych urzędników służby publicznej; wyznaczenie jako celu równego udział kobiet na wszystkich szczeblach administracji; wskaźnik wakatów w ministerstwach; opracowanie ram w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi i ich rozwoju; - utworzenie systemu monitorowania i oceny wyników administracji, obowiązek składania sprawozdań przez władze; otwarcie kanałów przekazu informacji zwrotnych od obywateli; - przegląd istniejących procedur, zidentyfikowanie możliwości uproszczenia i zintegrowania punktów kompleksowej obsługi; zatwierdzenie i rozpoczęcie programu pilotażowego w zakresie punktów kompleksowej obsługi; - budowa nowoczesnego systemu teleinformatycznego, w tym bezpiecznych centrów danych; wprowadzenie systemów wspomagania decyzji i systemów planowania zasobów przedsiębiorstwa; - utworzenie portalu administracji elektronicznej, zaprojektowanie i wstępne uruchomienie usług elektronicznych; - przyjęcie krajowego statystycznego planu głównego (wprowadzenie aktualnych metod statystycznych, zapewnienie zgodności ze standardami, w tym z Podstawowymi zasadami sporządzania statystyk publicznych przyjętymi przez NZ); dostosowanie struktury instytucjonalnej Libanu w celu ułatwienia sporządzania statystyk; utworzenie podstawowych baz danych (np. rejestru przedsiębiorstw, baz usług i innych); dostępność statystyk na wszystkich rządowych stronach internetowych. Ramy czasowe Średnioterminowe, przez cały okres realizacji planu działania. Krótkoterminowe: przyjęcie krajowego statystycznego planu głównego; przyjęcie przepisów antykorupcyjnych; wdrożenie infrastruktury IT i administracji elektronicznej. Interwencja lub interwencje UE Pomoc techniczna, w tym programy partnerskie, w celu przyczynienia się do wypełnienia kryteriów. F. Sprawniejsze zarządzenie sektorem bezpieczeństwa oraz egzekwowanie prawa, w tym współpraca, odpowiedzialność i mechanizmy nadzoru, a także wsparcie zintegrowanego zarządzania granicami Kryteria || Wskaźniki - Przyjęcie podejścia zorientowanego na spełnianie potrzeb i oczekiwań obywateli pod względem profesjonalizmu, odpowiedzialności, bezstronności i przejrzystości sił bezpieczeństwa; - przyjęcie i wdrożenie polityki krajowej dotyczącej zarządzania kryzysowego i zarządzania ryzykiem związanym z klęskami żywiołowymi w celu rozwijania mechanizmów zapobiegania klęskom żywiołowym i katastrofom spowodowanym działalnością człowieka, gotowości na ich wystąpienie i reagowania na nie; - poprawa kompetencji organizacyjnych agencji bezpieczeństwa; - wzrost systematycznej współpracy i wymiany informacji między libańskimi agencjami bezpieczeństwa oraz między nimi a sądownictwem; zapewnienie skutecznego nadzoru nad agencjami bezpieczeństwa; - sformułowanie i wdrożenie krajowej strategii zintegrowanego zarządzania granicami; - modernizacja i wzmocnienie legalnych przejść granicznych i wszystkich procedur zarządzania granicami; skuteczny nadzór wzdłuż wszystkich granic; linii zawieszenia broni i linii demarkacyjnych; intensyfikacja krajowej i regionalnej współpracy w walce z nielegalnym handlem (w tym pieniędzmi, narkotykami, bronią i handlem ludźmi); - ciągłe działania na rzecz wytyczenia granic, z poszanowaniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów nr 1701 i granic morskich Libanu. || - Rozwój instytucjonalny w oparciu o solidne wewnętrzne planowanie strategiczne w agencjach; badania opinii publicznej dotyczące zadowolenia obywateli z usług świadczonych przez służby związane z bezpieczeństwem i praworządnością; wdrożenie przez siły bezpieczeństwa wewnętrznego podejścia w zakresie kodeksu postępowania i przyjęcie go przez inne agencje bezpieczeństwa; uwzględnienie poszanowania dla praw człowieka w praktyce egzekwowania prawa; sprawozdania dotyczące działań agencji bezpieczeństwa podczas zatrzymań i przesłuchań; ograniczenie liczby przypadków bezkarności; - uwzględnienie kwestii ochrony ludności w zarządzaniu sektorem bezpieczeństwa; opracowanie mechanizmów i struktur organizacyjnych na rzecz skutecznej reakcji na konflikty cywilne oraz klęski żywiołowe lub katastrofy wywołane przez człowieka; - ocena funkcjonowania organów ścigania; opracowanie wewnętrznych mechanizmów szkoleniowych; wewnętrzna samoocena w oparciu o cele planowania strategicznego; automatyzacja procedur; dane zagregowane na temat przeprowadzonych działań; statystyki; - istnienie i wdrażanie procedur współpracy międzyagencyjnej; statystyk na temat połączenia bezpieczeństwa i sądownictwa w procesach dochodzenia; analiza instytucjonalnych mechanizmów nadzoru nad agencjami bezpieczeństwa; przyjęcie przez społeczeństwo obywatelskie funkcji kontrolnej; - zakończenie i przyjęcie strategii zintegrowanego zarządzania granicami; mianowanie krajowego koordynatora granic i podjęcie stosownych środków administracyjnych w celu wdrożenia strategii; - poprawa infrastruktury granicznej w zakresie materialnym oraz IT, zarówno na przejściach, jak i w administracji centralnej; podjęcie działań mających na celu wprowadzenie technologii biometrycznych w odniesieniu do paszportów i wiz; opracowanie i wdrożenie skutecznych kontroli na wszystkich granicach państwa; kadra odpowiednio wyposażona i przeszkolona do działania zgodnie z międzynarodowymi standardami; sprawozdania dotyczące przypadków przemytu lub nielegalnego handlu oraz dotyczące reakcji władz libańskich, spraw sądowych, niezależnych danych (np. FRONTEX); - postępy poczynione w działaniach na rzecz wytyczenia granic; ciągłe zaangażowanie w pracę z UNIFIL w zakresie wdrażania rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów nr 1701 oraz w odniesieniu do granic morskich. Ramy czasowe Krótko- i średnioterminowe, przez cały okres realizacji planu działania. Krótkoterminowe: proces planowania strategicznego sił bezpieczeństwa wewnętrznego; pełne stosowanie kodeksu postępowania sił bezpieczeństwa wewnętrznego, polityka krajowa dotycząca zarządzania ryzykiem związanym z klęskami żywiołowymi; sformułowanie strategii zintegrowanego zarządzania granicą, a następnie niezwłoczne wdrożenie środków/planów. Interwencja lub interwencje UE Ciągła pomoc mająca na celu zwiększanie profesjonalizmu agencji bezpieczeństwa; wsparcie na rzecz dobrego funkcjonowania służb ratowniczych, dialog ze społeczeństwem obywatelskim na temat reformy systemu. Wsparcie na rzecz rozwoju strategii i funkcjonowania legalnych przejść granicznych w celu poprawy procedur i praktyki w zakresie koordynacji w ramach agencji oraz między agencjami; budowanie potencjału oraz wsparcie na rzecz tworzenia aparatu strategii zintegrowanego zarządzania granicą i dostosowania go do międzynarodowych standardów (w tym ewentualnie w dziedzinie technologii biometrycznych); przejście w kierunku uruchamiania współpracy operacyjnej i na poziomie technicznym między władzami libańskimi a Frontexem. G. Zwiększanie konkurencyjności handlu i dalsza integracja handlowa na rynku UE i na rynku międzynarodowym, przystąpienie do WTO Kryteria || Wskaźniki - Przystąpienie do WTO, wdrożenie zasad i zobowiązań WTO, w tym przyjęcie i wdrożenie prawodawstwa mającego znaczenie dla WTO; - przyjęcie nowych ram dotyczących reguł pochodzenia (nowy paneurośródziemnomorski protokół w sprawie reguł pochodzenia, konwencja regionalna) i aktywne uczestnictwo w przeglądzie paneurośródziemnomorskich reguł pochodzenia; - strategia na rzecz promowania wywozu; - postęp w przygotowywaniu układu w sprawie oceny zgodności i zatwierdzania produktów przemysłowych (ACAA) w trzech priorytetowych sektorach (produktów elektrycznych, urządzeń ciśnieniowych, materiałów budowlanych); rozpoczęcie negocjacji w sektorach, w których zakończono przygotowania; - krajowy system identyfikowalności środków spożywczych i udoskonalone zarządzanie kanałami dystrybucji (zwłaszcza na rynkach hurtowych); dobrej jakości strefy przetwórstwa rolno-spożywczego. || - Przyjęcie i wdrożenie prawodawstwa mającego znaczenie dla WTO, w tym ustawy o handlu międzynarodowym i udzielaniu zezwoleń, ustawy o normach oraz ustawy o procedurach przepisów technicznych i oceny zgodności, ustawy dotyczącej bezpieczeństwa żywności, ustawy o kwarantannie zwierząt, ustawy o nieuczciwej konkurencji, ustawy o znakach towarowych, ustawy o wzorach przemysłowych, poprawek do prawa autorskiego; wdrożenie ustawy o kwarantannie roślin; - wdrożenie uzgodnionych zobowiązań dotyczących przystąpienia do WTO; - przyjęcie nowego paneurośródziemnomorskiego protokołu w sprawie reguł pochodzenia; podpisanie, ratyfikowanie i wdrożenie konwencji regionalnej; udział i działalność Libanu w przeglądzie; - zakończenie i wdrożenie strategii na rzecz promowania wywozu; przyjęcie projektu ustawy o promowaniu wywozu; - dostosowanie odpowiedniego prawodawstwa horyzontalnego i sektorowego, modernizacja instytucji kierujących normalizacją, akredytacją, przepisami technicznymi, oceną zgodności, metrologią i nadzorem rynku w celu zwiększenia konkurencyjności (np. Libańskiego Instytutu Normalizacyjnego LIBNOR, jednostki akredytującej COLIBAC, jednostek oceniających zgodność, w tym Instytutu Badań Przemysłowych); rozpoczęcie negocjacji w sektorach, w których zakończono przygotowania; - zaprojektowanie i wdrożenie systemu identyfikowalności środków spożywczych; zbadanie i udoskonalenie kanałów dystrybucji (skutecznie regulowane rynki hurtowe, udostępnienie producentom wskaźników rynkowych); określenie stref dobrej jakości. Ramy czasowe Krótkoterminowe: postęp w procesie przystąpienia do WTO i w odniesieniu do reguł pochodzenia. Średnioterminowe: inne kryteria, ogólna konkurencyjność. Interwencja lub interwencje UE Właściwa pomoc techniczna i wsparcie w celu spełnienia kryteriów określonych powyżej, w tym przygotowania do negocjacji w trzech priorytetowych sektorach w ramach układu w sprawie oceny zgodności i zatwierdzania produktów przemysłowych (produktów elektrycznych, urządzeń ciśnieniowych i materiałów budowlanych), rozwój handlu i promowanie wywozu, budowanie zdolności w odniesieniu do Ministerstwa Gospodarki oraz Jednostki ds. Jakości Handlu i Krajowej Rady Metrologii, a także w odniesieniu do systemu identyfikowalności. H. Poprawa otoczenia biznesu, w szczególności w odniesieniu do MŚP, oraz rozwój warunków rynku krajowego w kluczowych sektorach Kryteria || Wskaźniki - Udział w procesie eurośródziemnomorskiej współpracy przemysłowej (działania zarówno międzysektorowe, jak i sektorowe); wdrażanie Eurośródziemnomorskiej karty przedsiębiorczości i Eurośródziemnomorskiego programu roboczego w sprawie współpracy przemysłowej; - poprawa otoczenia pobudzającego przedsiębiorczość i sprzyjającego mikroprzedsiębiorstwom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP), z właściwymi narzędziami, oraz powiązań między MŚP a regionalnymi/unijnymi platformami biznesowymi, sieciami przedsiębiorstw i programami biznesowymi; - nacisk na innowacje; - poprawa prawodawstwa wspierającego przedsiębiorczość: nowe prawo spółek (Code de Commerce) i prawo konkurencji zgodne ze standardami UE i międzynarodowymi standardami, przepisy dotyczące zabezpieczenia kredytowania i niewypłacalności; - uproszczenie procedur administracyjnych w zakresie tworzenia nowych przedsiębiorstw, w tym przejrzyste i obiektywne kryteria, punkty kompleksowej obsługi, procedury elektroniczne; - przegląd polityki inwestycyjnej i zachęt w celu przyciągnięcia BIZ. || - Przeprowadzenie międzysektorowych i sektorowych działań przy aktywnym udziale Libanu, w tym wynikających ze stopniowego przekształcania Karty; wskaźniki stosowane w ocenie wdrażania Eurośródziemnomorskiej karty przedsiębiorczości za 2008 r.; - przystosowanie otoczenia do rozszerzania „ekosystemu przedsiębiorczości”; aktywne stosowanie czynników umożliwiających: dostęp do wiedzy eksperckiej i finansowania, budowanie zdolności, media, kultura, wskazówki i wsparcie; dane na temat udziału libańskich MŚP w ponadnarodowych platformach biznesowych; wyniki tego zaangażowania; - wzrost liczby MŚP: rejestracja przedsiębiorstw, statystyki dotyczące tworzenia przedsiębiorstw, liczba przedsiębiorstw rozpoczynających działalność, wzrost inwestycji krajowych i zagranicznych; sprawdzone rozwiązania dotyczące przedsiębiorstw rozpoczynających lub zamykających działalność; - wspieranie ściślejszej współpracy między środowiskiem naukowym a przemysłem; wsparcie rządowe na rzecz innowacji; - przyjęcie i skuteczne egzekwowanie przepisów; przeprowadzenie powiązanych zmian administracyjnych i organizacyjnych: ustanowienie organu ds. konkurencji, utworzenie internetowego rejestru przedsiębiorstw działającego w czasie rzeczywistym; restrukturyzacja i wzmocnienie zasad postępowania w przypadku stwierdzenia niewypłacalności; - znaczące ograniczenie czasu i kosztów wymaganych do rejestracji przedsiębiorstwa; szereg różnorodnych rodzajów usług wspierania biznesu; - przegląd przepisów prawnych, przepisów dotyczących polityki i przepisów administracyjnych, zwiększenie pewności prawa i ochrony inwestycji; podjęcie działań w celu promowania włączenia społecznego pod względem finansowym (finansowanie kapitału własnego, kapitał wysokiego ryzyka, anioły biznesu). Ramy czasowe Średnio- i długoterminowe, przez cały okres realizacji planu działania. Krótkoterminowe: (do uzgodnienia z Libanem) Innowacje, przedsiębiorczość i realizacja eurośródziemnomorskiej współpracy przemysłowej. Interwencja lub interwencje UE Właściwa pomoc techniczna w celu spełnienia kryteriów określonych powyżej, w tym poprawa warunków prowadzenia działalności gospodarczej, modernizacja wysokiej jakości infrastruktury oraz wsparcie na rzecz innowacji i MŚP. I. Zwiększanie produkcji i obrotu produktami rolnymi zgodnie z międzynarodowymi standardami, pogłębianie liberalizacji, wzmacnianie konkurencyjności oraz rozwijanie gospodarki wiejskiej Kryteria || Wskaźniki - sformułowanie długoterminowych krajowych ram strategicznych dotyczących rolnictwa, rybołówstwa i obszarów wiejskich, ukierunkowanych na ograniczenie ubóstwa i tworzenie miejsc pracy w celu dywersyfikacji działalności wiejskiej i możliwości zatrudnienia; wdrażanie i przestrzeganie istniejących przepisów; skuteczna administracja krajowa i lokalna oraz wzmocnienie pozycji prywatnych zainteresowanych stron; ulepszony przegląd sektora rolnictwa; - wzmocnienie ochrony lasów oraz działania na rzecz ponownego zalesiania; - opracowanie ram polityki dotyczących produkcji wysokiej jakości, zwłaszcza ochrony oznaczeń geograficznych i wsparcia na rzecz produkcji ekologicznej/bio-produkcji; - inwestycje mające na celu dostosowanie bezpieczeństwa i jakości żywności do międzynarodowych poziomów; egzekwowanie standardów sanitarnych i fitosanitarnych „od pola do stołu” (SPS) oraz dostosowanie ich do międzynarodowych standardów i standardów UE; - wsparcie na rzecz zwiększania infrastruktury produkcyjnej; dywersyfikacja produkcji i gospodarek wiejskich; wzmocnienie lokalnego potencjału (grup producentów, wspólnot) w celu tworzenia miejsc pracy; - tworzenie instrumentów kredytowych dla rolników oraz inicjatyw na rzecz rozwoju obszarów wiejskich; - poprawa procesów wprowadzania do obrotu, w tym na rynkach zagranicznych, między innymi poprzez wsparcie mechanizmów certyfikacji produktów ekologicznych, w tym systemów równoważności; - postęp w kierunku liberalizacji handlu produktami rolnymi, przetworzonymi produktami rolnymi i produktami rybołówstwa zgodnie z planem działania uzgodnionym w Rabacie, w celu poprawy możliwości wywozu; postęp w kierunku umowy o ochronie oznaczeń geograficznych. || - sformułowanie i przyjęcie przez rząd ram strategicznych ze szczególnym uwzględnieniem rozwoju obszarów wiejskich; dostosowanie gospodarstw rolnych do przepisów; charakter i zakres usprawnień regulacyjnych; wzmocnienie zdolności administracyjnych administracji publicznej; wspieranie zainteresowanych stron sektora prywatnego (stowarzyszeń producentów, usług upowszechniania wiedzy rolniczej itp.), aby stały się samodzielnymi podmiotami; klasyfikacja gruntów zgodnie z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego; utworzenie rejestru rolnego obejmującego producentów, grunty i uprawy; wzmocnienie pozycji rolników w ramach istniejących struktur w izbach handlowych; - wdrożenie krajowego planu ponownego zalesiania; ochrona obszarów leśnych na wszystkich gruntach (publicznych i prywatnych) znajdująca odzwierciedlenie w prawie, zgodnie z krajowym planem zarządzania użytkowaniem gruntów; przeprowadzanie działań na rzecz ponownego zalesiania; wdrożenie planów utworzenia parków narodowych i regionalnych; - opracowanie polityki w odniesieniu do sytuacji w Libanie; - utworzenie Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności; zapewnienie zwiększonych zasobów na rzecz administracji i mechanizmów zapewniania standardów bezpieczeństwa i jakości; dostosowanie standardów sanitarnych i fitosanitarnych do standardów Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt, Kodeksu Żywnościowego, Międzynarodowej konwencji ochrony roślin oraz dorobku prawnego UE; podniesienie standardów i przeprowadzenie weryfikacji, co zapewni dane na temat (braku) zgodności ze standardami; - statystyki dotyczące ulepszeń infrastruktury; dane produkcyjne; dane dotyczące zatrudnienia w przedmiotowym sektorze; - utworzenie instrumentów kredytowych, dane na temat ich działania; - udoskonalone praktyki wprowadzania do obrotu (standardy w zakresie sposobów pakowania i znakowania, procedury wywozu); dokonanie przeglądu procedur certyfikacji i w razie potrzeby ich utworzenie/poprawienie; - rozpoczęcie negocjacji w sprawie dalszej liberalizacji handlu; rozpoczęcie rozmów na temat umowy o ochronie oznaczeń geograficznych w odniesieniu do produktów rolnych i środków spożywczych. Ramy czasowe Krótko- i długoterminowe. Krótkoterminowe: system identyfikowalności środków spożywczych, zarządzanie kanałami dystrybucji. Interwencja lub interwencje UE W oparciu o najlepsze praktyki i wsparcie z programu na rzecz rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w ramach sąsiedztwa europejskiego (ENPARD); pomoc techniczna, partnerstwo instytucjonalne i budowanie zdolności Ministerstwa Rolnictwa oraz odpowiednich organów weterynaryjnych i urzędu ds. bezpieczeństwa żywności w dziedzinie sanitarnej i fitosanitarnej (aktualizacja prawna, reorganizacja administracyjna, szkolenie personelu); wsparcie na rzecz polityki ponownego zalesiania; wsparcie na rzecz dywersyfikacji ukierunkowanej na produkty o wyższej wartości dodanej i na rzecz modernizacji obiektów/infrastruktury rolnej, w tym zapewnienie jakości; wiedza ekspercka w zakresie wprowadzania do obrotu; wsparcie na rzecz wdrażania zasad UE w dziedzinie standardów sanitarnych i fitosanitarnych J. Poprawa ochrony środowiska i dalszy zrównoważony rozwój regionalny poprzez większą decentralizację i wzmocnienie pozycji gmin i władz lokalnych Kryteria || Wskaźniki - zapewnienie wsparcia państwa dla gmin i władz lokalnych w celu obsługiwania infrastruktury, zarządzania nią i utrzymywania jej oraz świadczenia podstawowych usług komunalnych wspierających wzrost; - wzmocnienie autonomii instytucjonalnej, finansowej i administracyjnej gmin; dekoncentracja uprawnień decyzyjnych na rzecz władz lokalnych; - wzmocnienie wartości gmin dla obywateli oraz wzmocnienie ich zaangażowania we wspólnoty poprzez partnerstwa z lokalnymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, biorąc pod uwagę równe szanse dla kobiet i mężczyzn oraz efektywność; - uznanie potrzeby długoterminowego zrównoważonego rozwoju, ochrony środowiska i walki ze zmianą klimatu, w tym poprzez ratyfikację kluczowych międzynarodowych instrumentów prawnych; poprawa planowania i kształtowania polityki związanych z ochroną środowiska i zmianą klimatu na szczeblu krajowym; wprowadzenie systematycznego monitorowania środowiska i publikowanie danych; - aktywne działania w zakresie redukcji zanieczyszczeń i ochrony różnorodności biologicznej, zgodnie z krajowymi planami oraz poprzez udział w regionalnych planach i inicjatywach UE. || - wielkość i forma pomocy państwa; usprawnienie ruchu kapitału od/do władz lokalnych (w tym dochodów z telekomunikacji oraz rewitalizacji Niezależnego Funduszu Gminnego); uruchomienie mechanizmu umożliwiającego władzom lokalnym skuteczny i przejrzysty dostęp do funduszy na rzecz rozwoju; wzmocnienie odpowiednich zdolności administracyjnych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Gmin; - przyjęcie ram mających na celu wzmocnienie pozycji władz lokalnych; podjęcie powiązanych środków prawnych/regulacyjnych w celu wzmocnienia władz lokalnych; przyjęcie szeregu lokalnych planów zagospodarowania przestrzennego; aktualizacja ustaw dotyczących lokalnych dochodów i podatków; - dane na temat jakości/zakresu i skuteczności świadczonych usług; nawiązanie partnerstwa z lokalnymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego; ocena rezultatów najlepszych praktyk; - uwzględnienie zrównoważonego rozwoju w polityce i działaniach rządu i władz lokalnych; ratyfikacja konwencji (Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem, załącznika VI do konwencji MARPOL, protokołów konwencji barcelońskiej, zwłaszcza w sprawie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną i morską); reorganizacja administracyjna mająca na celu umożliwienie krajowej koordynacji i planowania w zakresie ochrony środowiska; zdefiniowanie krajowych wskaźników środowiskowych; podjęcie środków w celu przeciwdziałania zmianie klimatu i utworzenie krajowej sieci monitoringu środowiska; dalsze monitorowanie jakości powietrza w dużych miastach; - rozpoczęcie udziału w programie „Horyzont 2020” dotyczącej oczyszczania Morza Śródziemnego oraz w strategicznym programie działań dotyczącym zanieczyszczeń z działalności lądowej, zgodnie z krajowym planem działań; przeprowadzenie konkretnych działań w zakresie oczyszczania Morza Śródziemnego (w tym w ramach regionalnych planów); wdrożenie krajowej strategii ochrony różnorodności biologicznej i planu działania w tej dziedzinie oraz rozpoczęcie udziału w strategicznym programie działań na rzecz ochrony różnorodności biologicznej (SAP BIO) w ramach konwencji barcelońskiej. Ramy czasowe Krótko- i średnioterminowe, przez cały okres realizacji planu działania. Krótkoterminowe: postęp w kierunku jednolitej koncepcji wzmocnienia pozycji gmin; planowanie środowiskowe i krajowa koordynacja; ratyfikacja Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem. Interwencja lub interwencje UE Budowanie potencjału na szczeblu krajowym, aby umożliwić wdrażanie reform ukierunkowanych na skuteczną politykę decentralizacji i poprawę stosunków z władzami lokalnymi; budowanie zdolności na szczeblu lokalnym, aby wzmocnić zdolności techniczne, administracyjne i finansowe władz lokalnych, w szczególności w celu sformułowania i wdrożenia planów i projektów rozwoju lokalnego; wsparcie finansowe na rzecz lokalnych inicjatyw i projektów mających na celu poprawę świadczenia usług, generowania dochodów i lokalnych zdolności zarządzania; finansowanie badań w celu zaprojektowania stabilnego i ukierunkowanego narzędzia finansowania infrastruktury gminnej; promowanie partnerstw między rządem a społeczeństwem obywatelskim, sektorem prywatnym, środowiskiem uniwersyteckim i mediami w celu realizacji projektów pilotażowych w zakresie redukcji zanieczyszczeń i w innych obszarach; wsparcie na rzecz opracowania i wdrożenia krajowej strategii na rzecz zrównoważonego rozwoju; budowanie zdolności w zakresie zmiany klimatu i zarządzania środowiskowego K. Realizacja krajowej strategii edukacyjnej, poprawa kształcenia technicznego i zawodowego Kryteria || Wskaźniki - Poprawa publicznej wczesnej edukacji i edukacji podstawowej; zmniejszenie zwiększenie liczby uczniów utrzymanych w systemie edukacji i poprawa efektów uczenia się; wzmocnienie elementów kształcenia w zakresie postaw obywatelskich i spójności społecznej w programach nauczania; zwiększenie niezależności budżetowej i organizacyjnej szkół; - wsparcie dobrowolnego ujednolicania libańskiego systemu szkolnictwa wyższego z zasadami procesu bolońskiego; - opracowanie i przyjęcie nowej strategii na rzecz kształcenia technicznego i zawodowego zgodnie z zasadami procesu turyńskiego; wzmocnienie powiązań między rozwojem umiejętności a potrzebami rynku pracy poprzez opracowanie zintegrowanych i opartych na uczestnictwie programów łączących sektor publiczny, prywatny i obywatelski; - wzmocnienie zdolności instytucjonalnej i opracowanie stosownych mechanizmów i narzędzi; - wyższa jakość edukacji na wszystkich szczeblach w celu sprostania wymaganiom gospodarki opartej na wiedzy; wprowadzenie procedur zapewniania jakości zgodnie z zasadami procesu bolońskiego; - opracowanie krajowych ram kwalifikacji dotyczących certyfikacji zawodowej, a także systemu uznawania nabytego wykształcenia i doświadczenia; reforma programów nauczania. || - Liczba uczniów utrzymanych w systemie edukacji i efekty uczenia się; przegląd doskonalenia zawodowego nauczycieli; wprowadzenie metod aktywnego uczenia się i specjalnych programów nauczania; wdrożenie systemu mierzenia skuteczności edukacji podstawowej; utworzenie komitetów szkolnych i rad rodziców; dostosowanie programów nauczania; zwiększenie autonomii szkół; - przyjęcie systemu trzech cykli, stosowanie systemu transferu osiągnięć, wzmocnienie zapewniania jakości, wzmocnienie wymiaru społecznego, zwiększenie udziału uczniów, ustanowienie ram kwalifikacji, zwiększenie mobilności, opracowanie narzędzi uznawania i równoważności; - opracowanie i przyjęcie zrewidowanego programu kształcenia technicznego i zawodowego; opracowanie sieci kwalifikacji; regularna analiza potrzeb rynku pracy, utworzenie systemu informacyjnego; ukończenie wykresu przedstawiającego ścieżkę kariery; wzmocnienie powiązań w zakresie współpracy między edukacją a środowiskiem biznesu; zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego i partnerów społecznych; współpraca z innymi ministerstwami w zakresie krajowych ram dotyczących certyfikacji zawodów; - przegląd i uzupełnienie opisów stanowisk pracy w Ministerstwie; modernizacja istniejących podmiotów i utworzenie nowych oraz rozwój struktury Ministerstwa; opracowanie jednostek i narzędzi monitorowania i planowania; większe wykorzystanie IT; wdrożenie systemu informacji o studentach; - utworzenie edukacyjnego systemu oceny i nadanie mu charakteru formalnego na wszystkich szczeblach; przyjęcie wskaźników jakości edukacji i utworzenie krajowego organu ds. zapewniania jakości w szkolnictwie wyższym (przyjęcie i wdrożenie wymaganego prawodawstwa); opracowanie systemu kontroli jakości edukacji na niższych szczeblach; - zdefiniowanie kwalifikacji dla zawodów pod względem efektów uczenia się oraz ich akredytacja przez krajowy organ regulacyjny; ustanowienie krajowych ram kwalifikacji i uzupełnienie ich odniesieniami do przedmiotowych definicji; przegląd krajowego rejestru dyplomów szkolenia zawodowego w odniesieniu do krajowych ram kwalifikacji, utworzenie systemu weryfikacji kwalifikacji w oparciu o stosowne dokumenty; opracowanie odpowiedniego systemu IT; reforma przestarzałych programów nauczania, aby ich podstawą były kompetencje, sprecyzowanie roli instytucji; wsparcie powiązań z potrzebami rynku pracy. Ramy czasowe Średnio- i długoterminowe, przez cały okres realizacji planu działania. Krótkoterminowe: przyjęcie strategii na rzecz kształcenia technicznego i zawodowego; rozpoczęcie identyfikacji wskaźników jakości edukacji oraz krajowego organu ds. zapewniania jakości w szkolnictwie wyższym. Interwencja lub interwencje UE Budowanie zdolności w celu utworzenia agencji ds. zapewnienia jakości w szkolnictwie wyższym; stosowanie programu TEMPUS w celu wspierania reorganizacji systemu szkolnictwa wyższego; wsparcie w zakresie strategii na rzecz kształcenia technicznego i zawodowego; zwiększenie mobilności w ramach programu Erasmus Mundus i działania „Marie Curie”; pomoc na rzecz udziału libańskich uczelni w programie „Jean Monnet”; wsparcie na rzecz partnerstwa ze społeczeństwem obywatelskim i sektorem prywatnym w kształceniu ogólnym i kształceniu zawodowym; pomoc w kwestiach programów technicznych i zawodowych; wsparcie na rzecz kształtowania polityki opartego na dowodach; działania następcze w odniesieniu do wdrażania programu na rzecz zwiększenia liczby uczniów utrzymanych w systemie edukacji i poprawy efektów uczenia się oraz programu edukacji obywatelskiej, a także poprawa stopnia, w jakim kształcenie zawodowe odpowiada na potrzeby rynku pracy. L. Poprawa zapewniania ochrony socjalnej i świadczenia usług opieki zdrowotnej Kryteria || Wskaźniki - Dostęp wszystkich grup ludności do niedrogiej i wysokiej jakości opieki zdrowotnej; - reforma systemu opieki zdrowotnej w oparciu o badania różnych modeli świadczenia usług opieki zdrowotnej; - ochrona socjalna obejmująca opiekę zdrowotną i świadczenia emerytalne również dla osób zatrudnionych w sektorze prywatnym; - uczestnictwo w odpowiednich programach UE/międzynarodowych. || - Przegląd umów szpitali w celu poprawy świadczenia usług przez szpitale publiczne; - zdefiniowanie i wdrożenie pakietu podstawowej opieki zdrowotnej; - przyjęcie nowych przepisów ustanawiających system opieki zdrowotnej i system emerytalny bardziej sprzyjające włączeniu społecznemu; - dalszy udział w sieci zwalczania chorób zakaźnych Episouth (kończący się w 2013 r.). Ramy czasowe Średnio- i długoterminowe, przez cały okres realizacji planu działania. Interwencja lub interwencje UE Pomoc techniczna w celu wsparcia przeglądu ogólnej polityki Libanu w zakresie pracy i ochrony socjalnej, zgodnie z najlepszymi praktykami Unii Europejskiej. Wsparcie reformy Narodowego Funduszu Zabezpieczenia Społecznego i Krajowego Urzędu Pracy oraz budowanie zdolności Ministerstwa Pracy. M. Realizacja strategii energetycznej mającej na celu zwiększenie dostaw energii, rozpoczęcie reformy strukturalnej i promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych i energii niskoemisyjnej oraz efektywności energetycznej Kryteria || Wskaźniki - Rozpoczęcie wdrażania istniejących planów na wypadek zagrożenia w zakresie dostaw energii i energii elektrycznej, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniego finansowania; wzmocnienie ram prawnych i regulacyjnych; powołanie organu regulacyjnego w zakresie energii; - analiza wpływu na budżet i planowanie przyszłości sektora energii elektrycznej; restrukturyzacja przedmiotowego sektora w kierunku większej efektywności oraz zwiększonych dostaw energii elektrycznej (ograniczenie przerw w dostawach energii) i powszechnej dostępności; - budowa i właściwe utrzymanie oraz modernizacja infrastruktury fizycznej; - rozpoczęcie wdrażania planu na rzecz efektywności energetycznej i planu na rzecz energii odnawialnej we wszystkich sektorach, w tym poprzez projekty mające na celu stosowanie odnawialnych i niskoemisyjnych źródeł energii, aby docelowo 12 % całkowitego zapotrzebowania na energię elektryczną pokrywać ze źródeł odnawialnych (jak przewidziano w planie na rzecz energii elektrycznej na 2010 r.). || - Zapewnienie realizacji/wdrażanie istniejących planów; przyjęcie brakującego prawodawstwa; zaproponowanie, a następnie powołanie wyspecjalizowanego organu regulacyjnego; - zmiany w finansowaniu przedmiotowego sektora mające na celu ograniczenie obciążenia budżetu państwa; usprawnienie metod związanych z finansami (pobieranie opłat; kary za opóźnienia w płatnościach; obliczanie dostaw/zapotrzebowania); ograniczenie nielegalnego zużycia; restrukturyzacja „Électricité du Liban” (EDL); wsparcie jego korporatyzacji; - poziom zwiększenia produkcji energii elektrycznej; dane na temat dostaw energii elektrycznej, w tym występowania przerw w dostawach energii, a także dostępność w całym Libanie; - zakres naprawionej lub zmodernizowanej infrastruktury fizycznej; liczba obszarów z udoskonaloną infrastrukturą; - uświadomienie wszystkim sektorom celów związanych z energią odnawialną i efektywnością energetyczną; przyjęcie środków mających na celu zwiększenie efektywności energetycznej i rozwój odnawialnych i niskoemisyjnych źródeł energii, w tym wspieranie rozpoczętych i kontynuowanych projektów na rzecz niskoemisyjnego rozwoju odpornego na zmianę klimatu; - lewarowanie znaczących inwestycji przez krajowe działanie na rzecz efektywności energetycznej i energii odnawialnej (NEEREA); wielkość przedmiotowych inwestycji; przekształcenie NEEREA w trwały mechanizm. Ramy czasowe Średnioterminowe, przez cały okres realizacji planu działania. Krótkoterminowe: (do uzgodnienia z Libanem). Interwencja lub interwencje UE Pomoc we wzmacnianiu ram regulacyjnych, możliwe budowanie zdolności przyszłego organu regulacyjnego; pomoc techniczna i wsparcie inwestycyjne na rzecz projektów w zakresie efektywności energetycznej i energii odnawialnej; pomoc we wzmacnianiu współpracy regionalnej w dziedzinie gazu ziemnego, energii elektrycznej, rynku energii, efektywności energetycznej itp. Załącznik Plan działania UE-Liban: Dalsze cele Przegląd 1. Reforma polityczna i dialog polityczny...................................................................................... 28 2. Reforma i współpraca w dziedzinie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa....................... 30 3. Reforma gospodarcza i reforma społeczna, zrównoważony rozwój........................................... 32 3.1. Reforma gospodarcza i reforma finansowa............................................................................ 32 3.2........ Kwestie społeczne i dotyczące migracji, zrównoważony krajowy i regionalny rozwój społeczno-gospodarczy 33 4. Kwestie związane z handlem, reforma rynku i reforma regulacyjna............................................ 35 4.1. Przemysł, handel i usługi....................................................................................................... 35 4.2. Rynek, konkurencja i otoczenie biznesu................................................................................ 36 4.3. Cła i podatki........................................................................................................................ 37 5. Edukacja i badania, społeczeństwo informacyjne, społeczeństwo obywatelskie i kultura............ 37 5.1. Edukacja, nauka i technologia, badania i rozwój, innowacje i społeczeństwo informacyjne..... 38 5.2. Młodzież i sport, społeczeństwo obywatelskie, kultura i kontakty międzyludzkie.................... 40 6. Rolnictwo i rybołówstwo......................................................................................................... 41 7. Transport, energia i środowisko naturalne................................................................................ 42 7.1. Transport............................................................................................................................. 42 7.2. Energia................................................................................................................................ 44 7.3. Środowisko naturalne, w tym zmiana klimatu........................................................................ 44 Sektory 1. Reforma polityczna i dialog polityczny Wspólny organ UE-Liban zajmujący się głównie kwestiami w przedmiotowym sektorze: · Podkomitet ds. praw człowieka, demokracji i dobrych rządów Priorytety mające zastosowanie do tego sektora, zgodnie z określeniem w części głównej planu działań: · reforma wyborcza mająca na celu osiągnięcie międzynarodowych standardów i poprawę skuteczności parlamentu libańskiego; · prawa człowieka i ochrona grup w trudnej sytuacji społecznej, w tym uchodźców palestyńskich, za pośrednictwem prawodawstwa i innych odpowiednich środków i ukierunkowanych działań; · poprawa skuteczności, dobrych rządów i przejrzystości administracji publicznej. Dalsze cele a) Pogłębienie partnerstwa między Libanem i UE poprzez regularny dialog polityczny, wymiany w różnych formach i na różnych forach oraz współpracę na rzecz wspólnych celów politycznych. Obejmuje to w szczególności: – regularne rozmowy dwustronne na różnych szczeblach mające na celu zapewnienie efektywnego wdrażania układu o stowarzyszeniu UE-Liban oraz europejskiej polityki sąsiedztwa w Libanie; – wzmocnioną współpracę w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa; – dialog i współpracę w kwestiach regionalnych w celu zapobiegania konfliktom, zarządzania kryzysowego i odpowiadania na zagrożenia dla wspólnego bezpieczeństwa. Wspólne zaangażowanie na rzecz wspierania bliskowschodniego procesu pokojowego w celu osiągnięcia sprawiedliwego i trwałego pokoju na Bliskim Wschodzie zgodnie z prawem międzynarodowym i stosownymi rezolucjami ONZ, zasadami madryckimi, uwzględniając zasadę „ziemia za pokój”, plan pokojowy, umowy zawarte dotychczas przez strony oraz arabską inicjatywę pokojową przyjętą w Bejrucie w 2002 r.; – współpracę w instytucjach wielostronnych, w tym w celu wniesienia wkładu w starania ONZ na rzecz znalezienia pokojowego rozwiązania konfliktów regionalnych. W szczególności ciągłe zaangażowanie i współpraca z UNIFIL w celu utrzymania pokoju w południowym Libanie; – współpracę przy skutecznym wdrażaniu stosownych rezolucji ONZ i innych międzynarodowych zobowiązań, w tym w odniesieniu do Specjalnego Trybunału ds. Libanu; – przystąpienie do Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego i przyjęcie koniecznych zmian w przepisach w celu wdrożenia go; – kontynuację dialogu nawiązanego między Parlamentem Europejskim a parlamentem libańskim. b) Wzmocnienie demokracji i praworządności poprzez reformy strukturalne, wzmocnienie instytucji publicznych i poprawę dobrych rządów, jak określono w priorytetach planu działania. c) Dalsze wzmacnianie ram dotyczących ochrony praw człowieka i podstawowych wolności w zakresie wykraczającym poza cele priorytetowe, w szczególności poprzez: – zapewnienie skutecznej realizacji zobowiązań międzynarodowych w odniesieniu do praw człowieka i podstawowych wolności; – dążenie do faktycznego moratorium na wykonywanie kary śmierci. Zaangażowanie w dialog na rzecz zniesienia kary śmierci, w tym przestrzeganie Drugiego protokołu fakultatywnego do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych; – podjęcie działań na rzecz zagwarantowania wolności wypowiedzi i niezależności mediów; – zapewnienie wolności zrzeszania się i zgromadzeń oraz konsolidację ram prawnych i procedur regulujących tę kwestię, w szczególności poprzez ratyfikację i wdrożenie Konwencji MOP nr 87 dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych; – wsparcie ustaleń dotyczących przyjęcia świeckiego prawa w zakresie statusu osobowego, przyznającego prawa i obowiązki obywatelskie obywatelom libańskim niezależnie od ich przynależności religijnej; – zagwarantowanie niedyskryminacji na jakiejkolwiek podstawie w prawie i w praktyce, w tym zapobieganie dyskryminacji ze względu na orientację seksualną; – rozszerzenie edukacji w dziedzinie praw człowieka na wszystkich szczeblach edukacji i w programach szkolnych; – utrzymywanie regularnych konsultacji w kwestiach politycznych z odpowiednimi podmiotami społeczeństwa obywatelskiego. d) Pokój społeczny i pojednanie jako działanie służące odpowiedzi na podstawowe przyczyny możliwej niestabilności poprzez wsparcie na rzecz: – pluralistycznego i stałego dialogu miedzy wspólnotami libańskimi i ich przedstawicielami, w tym poprzez ożywienie dialogu narodowego, dialogu między przywódcami religijnymi oraz poprzez inne możliwe ramy; – inicjatyw społeczeństwa obywatelskiego mających na celu wspieranie dialogu na temat podstawowych kwestii takich jak najnowsze dziedzictwo historyczne Libanu, spójność społeczna i wspólne wartości; – opracowania i wdrożenia reform w różnych sektorach w sposób przyczyniający się do przezwyciężenia podziałów w społeczeństwie poprzez dążenie do celów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania; – odniesienia się do kwestii wymuszonych zaginięć poprzez ratyfikację i wdrożenie Konwencji w sprawie ochrony wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem oraz poprzez ustanowienie niezależnej krajowej komisji mającej na celu przygotowanie przepisów dotyczących osób zaginionych i wymuszonych zaginięć. e) Zapobieganie rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i środkom jej przenoszenia oraz zwalczanie nielegalnego gromadzenia i rozprzestrzeniania broni konwencjonalnej i amunicji przy jednoczesnej poprawie ogólnej koordynacji i rozszerzaniu zakresu współpracy w tym obszarze, koncentrując się na: – wdrażaniu rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1540/04 i innych międzynarodowych zobowiązań; skutecznych działaniach na rzecz przystąpienia do dalszych instrumentów międzynarodowych, zwłaszcza Konwencji ottawskiej o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu z 1997 r.; przyczynieniu się do opracowania i wdrożenia traktatu o handlu bronią wyznaczającego wysokie standardy dla przepisów dotyczących handlu bronią konwencjonalną; – rozwoju skutecznych krajowych systemów kontroli w zakresie wywozu i tranzytu materiałów związanych z BMR i środkami jej przenoszenia (w tym rakietowymi pociskami balistycznymi), w tym również towarów i technologii podwójnego zastosowania; zapewnieniu skutecznych sankcji za naruszenia; – zapobieganiu nielegalnemu handlowi bronią masowego rażenia, środkami jej przenoszenia i powiązanymi materiałami i bronią strzelecką oraz walce z nim takim handlem, w szczególności poprzez Program działania ONZ na rzecz zapobiegania nielegalnemu handlowi bronią strzelecką i lekką, zwalczania i eliminowania go we wszystkich aspektach; – promowaniu ustanowienia bliskowschodniej strefy wolnej od broni masowego rażenia oraz środków jej przenoszenia umożliwiającej wzajemną i skuteczną kontrolę; wsparciu na rzecz przyszłych inicjatyw UE w przedmiotowym kontekście i udziale w nich; – zmianie prawodawstwa libańskiego zgodnie ze wspólnym stanowiskiem UE w kwestii wywozu broni konwencjonalnej. 2. Reforma i współpraca w dziedzinie sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa Wspólny organ UE-Liban zajmujący się głównie kwestiami w przedmiotowym sektorze: · Podkomitet ds. sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa Priorytety mające zastosowanie do tego sektora, zgodnie z określeniem w części głównej planu działań: · reforma systemu sądownictwa (w tym sektora więziennictwa) w celu zapewnienia większej efektywności, skuteczności i niezależności sądownictwa; · sprawniejsze zarządzenie sektorem bezpieczeństwa oraz egzekwowanie prawa, w tym współpraca, odpowiedzialność i mechanizmy nadzoru; · wsparcie zintegrowanego zarządzania granicami. Dalsze cele a) Zwalczanie środków odurzających i ich nadużywania w ramach kompleksowej polityki krajowej obejmującej kryminalizację i zapobieganie produkcji narkotyków (w tym w odniesieniu do prekursorów narkotykowych), zwalczanie upraw, zapobieganie nadużywaniu środków odurzających i narkomanii, podnoszenie świadomości, leczenie i rehabilitacja. Oznacza to konieczność przeprowadzenia następujących działań: – krajowej koordynacji, tj. utworzenia komitetu międzyinstytucjonalnego mającego na celu kształtowanie polityki i monitorowanie jej wdrażania; – wzmocnienia zdolności w zakresie zapobiegania nadużywaniu środków odurzających i leczenia go na poziomie społecznym i poprzez środki medyczne; – współpracy międzynarodowej i wymiany informacji na temat wszystkich aspektów kompleksowej polityki walki z narkotykami, a także na temat wdrażania stosownych konwencji NZ (w szczególności Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r.). b) Walka z przestępczością zorganizowaną, w szczególności z handlem ludźmi, nielegalną produkcją i handlem bronią palną oraz cyberprzestępczością (w tym pornografią dziecięcą). Oznacza to następujące działania: – wdrażanie prawa międzynarodowego (zwłaszcza Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej z 2000 r. i protokołów do niej); – opracowanie narzędzi krajowych zgodnie z międzynarodowymi standardami i przepisami, w tym w dziedzinie ochrony i pomocy udzielanej ofiarom handlu ludźmi (pomocy prawnej i społecznej, wsparcia psychologa, mających na celu ponowną integrację), zwłaszcza kobietom i dzieciom; – współpracę regionalną i międzynarodową organów ścigania uczestniczących w działaniach policyjnych, ochronie granic, w dziedzinie prawa celnego i działaniach następczych w zakresie sądownictwa, w tym między Libanem a państwami członkowskimi UE, w celu: wymiany wiedzy eksperckiej na temat najlepszych praktyk, szkolenia, modeli i sposobów działania, wsparcia konkretnej współpracy w zakresie walki z handlem ludźmi z krajami pochodzenia i tranzytu, a także współpracy sądowej w zakresie ochrony świadków i programów pomocy. c) Dalsza walka z praniem pieniędzy zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez Grupę Specjalną ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy poprzez wymianę informacji za pośrednictwem legalnych kanałów, wzmocnioną współpracę i wsparcie, tj. zwłaszcza poprzez następujące działania: – wymianę aktualnych informacji na temat systemów zwalczania prania pieniędzy; – wzmocnienie informatycznych systemów finansowych, zwłaszcza monitorowania przepływów gotówkowych i przekazów pieniężnych za granicę; – utrzymywanie intensywnej współpracy z organami ścigania w Libanie oraz między Libanem a organizacjami międzynarodowymi (Grupą Specjalną dla Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy) oraz właściwymi organami w państwach członkowskich UE. d) Zwalczanie terroryzmu w ramach stosownych rezolucji i konwencji NZ z pełnym poszanowaniem praw człowieka zgodnie z zaleceniami ONZ poprzez wdrażanie postanowień eurośródziemnomorskiego kodeksu postępowania w zakresie walki z terroryzmem oraz poprzez wzmacnianie współpracy między Libanem a UE w następujących dziedzinach: – zwalczaniu finansowania terroryzmu zgodnie ze standardami określonymi w zaleceniach Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF) oraz poprzez ich realizację; – współpracy między organami antyterrorystycznymi i organami ścigania w Libanie i państwach członkowskich UE, w szczególności w celu wymiany informacji na temat grup terrorystycznych i ich sieci wsparcia; – wymianie opinii na temat środków i metod stosowanych do walki z terroryzmem, w tym w dziedzinach technologicznych i w formie szkoleń, oraz w wymianie doświadczeń w zakresie zapobiegania terroryzmowi w celu budowania potencjału krajowego; – walce z wykorzystywaniem internetu do celów terrorystycznych; – współpracy sądowej w zakresie zwalczania terroryzmu; – w przypadkach, w których jeszcze tego nie zrobiono, wdrożeniu i podpisaniu wszystkich stosownych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ, ratyfikacji i pełnym wdrożeniu wszystkich stosownych konwencji NZ; – kontynuowaniu działań zmierzających do ustalenia Kompleksowej konwencji NZ w sprawie zwalczania terroryzmu. e) Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i karnych poprzez następujące działania: – wymianę informacji na temat ratyfikacji i wdrażania stosownych konwencji międzynarodowych; – rozwój współpracy między sądami Libanu i państw członkowskich UE, w szczególności w zakresie prawa rodzinnego; – promowanie konkretnych rozwiązań sporów rodzinnych w celu zapobiegania konfliktom dotyczącym prawa pieczy nad dzieckiem, prawa do kontaktu z dzieckiem i uprowadzenia dziecka małżonków pochodzących z różnych krajów, a także rozwiązywania ich, w tym poprzez mediację, praktyczną współpracę sądową oraz szkolenie kadr wymiaru sprawiedliwości. 3. Reforma gospodarcza i reforma społeczna, zrównoważony rozwój 3.1. Reforma gospodarcza i reforma finansowa Wspólny organ UE-Liban zajmujący się głównie kwestiami w przedmiotowym podsektorze: · Podkomitet ds. gospodarczych i finansowych Priorytet mający zastosowanie przede wszystkim do tego podsektora, zgodnie z określeniem w części głównej planu działań: · wsparcie zarządzania finansami publicznymi i skutecznego przydziału zasobów publicznych. Dalsze cele a) Dążenie do stabilności makroekonomicznej i finansowej poprzez politykę budżetową ukierunkowaną na konsolidację, ograniczanie deficytu i zdolność obsługi zadłużenia oraz dyscyplinę budżetową na etapie wdrażania, co wiąże się z następującymi działaniami: – sformułowaniem długoterminowej strategii ograniczenia zadłużenia; – wzmocnieniem organów zarządzania zadłużeniem, zwłaszcza odpowiedzialnego biura w ministerstwie finansów, poprzez zapewnienie im odpowiednich zasobów i poprawę warunków dla ich skutecznego funkcjonowania; – odniesieniem się do szczególnych spraw (np. quasi-budżetowego deficytu i zobowiązań warunkowych w celu promowania zrównoważonych finansów publicznych); – zapewnieniem zachowania pełnej niezależności ustawowej i faktycznej banku centralnego; – przyszłym przeniesieniem aktywów niezwiązanych z podstawową działalnością banku centralnego. b) Wewnętrzna publiczna kontrola finansowa (uzupełniająca wobec celu priorytetowego w zakresie wzmacniania zarządzania finansami publicznymi) mająca na celu w szczególności: – opracowanie planu systemu wewnętrznej publicznej kontroli finansowej (odpowiedzialność zarządu i zdecentralizowany audyt wewnętrzny), w tym poprzez ulepszenie ram prawnych; – dążenie do stopniowej harmonizacji z przyjętymi na szczeblu międzynarodowym standardami [IFAC, Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa, Międzynarodowa Organizacja Najwyższych Organów Kontroli (INTOSAI)] oraz z najlepszymi praktykami UE w zakresie kontroli i audytu dochodów, wydatków, aktywów i pasywów publicznych; – ustanowienie działów audytu wewnętrznego we wszystkich organach budżetowych, w szczególności centralnego wydziału koordynacji audytów w ministerstwie finansów; – przeprowadzanie regularnych audytów i publikowanie ich wyników, w szczególności audytów Rady Rozwoju i Rekonstrukcji, Narodowego Funduszu Zabezpieczenia Społecznego i Funduszu Rozwoju Gmin. c) Postęp w kierunku w pełni sprawnej gospodarki rynkowej, ze szczególnym uwzględnieniem: – wdrożenia procesów prywatyzacji i korporatyzacji w sektorach zdominowanych przez państwo, zwłaszcza sektorach pożytku publicznego, przy utrzymaniu dużej przejrzystości; – stworzenia otoczenia sprzyjającego inwestycjom, w tym odpowiednia ochrona inwestycji zagranicznych; – wdrożenia prawa dotyczącego rynków finansowych (nr 161/2011), wraz z identyfikacją zapotrzebowania na pomoc techniczną po stronie libańskiej, mającego na celu ustanowienie organu ds. rynku finansowego i przygotowanie go do pełnego działania. 3.2. Kwestie społeczne i dotyczące migracji, zrównoważony krajowy i regionalny rozwój społeczno-gospodarczy Wspólne organy UE-Liban zajmujące się głównie kwestiami w przedmiotowym podsektorze: · Podkomitet ds. społecznych i dotyczących migracji Priorytety mające zastosowanie do tego podsektora, zgodnie z określeniem w części głównej planu działań: · wsparcie na rzecz wzmocnienia pozycji gmin i władz lokalnych mające na celu większą decentralizację i zrównoważony rozwój społeczno-gospodarczy; · poprawa zapewniania ochrony socjalnej i świadczenia usług opieki zdrowotnej; Dalsze cele a) Współpraca w kwestiach dotyczących migracji w drodze wzmocnionego dialogu, wymiany informacji lub przyjęcia szczególnych środków: – zarządzania legalną migracją, w tym polityką dotyczącą przyjmowania i pobytem, danymi zagregowanymi dotyczącymi dostępnych umiejętności oraz możliwościami zatrudnienia i związanymi z nimi procedurami po obu stronach, integracją migrantów (uwzględniając brak dyskryminacji, ochronę przed ksenofobią, powiązaniami między migracją i rozwojem (produktywna funkcja diaspor); – zapobiegania nielegalnej migracji i jej kontroli, w tym poprzez gromadzenie i udostępnianie dokładnych danych na temat jej skali, monitorowanie ruchów migracyjnych (z Libanu do UE oraz migracji tranzytowej), współpracę z państwami z danego regionu i państwami pochodzenia, stosowanie odpowiedniej polityki powrotu nielegalnych migrantów, wspieranie środków na rzecz zapobiegania i zwalczania nielegalnej migracji (również drogą morską) oraz zwiększanie świadomości na temat zagrożenia handlem ludźmi; – readmisji własnych obywateli, z możliwością negocjacji umowy o readmisji między Libanem a UE i jej państwami członkowskimi także w odniesieniu do bezpaństwowców i obywateli państw trzecich; – bezpieczeństwa dokumentów podróży i wiz w zgodności z międzynarodowymi standardami, z uwzględnieniem technologii biometrycznych; – synergii z partnerstwem eurośródziemnomorskim lub innymi inicjatywami międzynarodowymi w kwestii badań nad migracją i możliwości udziału Libanu we właściwych wspólnotowych programach; – dialog w kwestii istniejących w UE i Libanie zasad i procedur wizowych, jeżeli zostanie uznany za konieczny i możliwy przez obie strony. b) Zdrowie publiczne, wykraczające poza zakres przewidziany w celu priorytetowym określonym w części głównej planu działań, ukierunkowane na zapobieganie chorobom i ich kontrolę oraz zwiększenie bezpieczeństwa zdrowia, w szczególności poprzez następujące działania: – promowanie zapobiegania chorobom zakaźnym i niezakaźnym i ich kontroli, także poprzez wymianę informacji na temat zdrowia oraz poprzez pełne i terminowe wdrożenie międzynarodowych porozumień w sprawie ochrony zdrowia, w szczególności Międzynarodowych przepisów zdrowotnych (IHR) i Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu; – zwiększenie możliwości wykrywania zagrożeń dla zdrowia i reagowania na nie poprzez szkolenia i zwiększenie gotowości oraz systemy monitorowania. c) Promowanie zatrudnienia poprzez stworzenie otoczenia sprzyjającego rozwojowi umiejętności, równym szansom dla wszystkich osób oraz motywacyjnej polityce społecznej, w szczególności poprzez: – sformułowanie kompleksowej Strategii rozwoju społecznego i zatrudnienia jako dokumentu podstawowego; – ciągły dialog społeczny, także w ramach Rady Gospodarczo-Społecznej i poprzez dialog trójstronny, w celu zwiększenia szans nawiązania partnerstwa pomiędzy sektorem prywatnym i społeczeństwem obywatelskim, kładąc szczególny nacisk na dziedzinę kształcenia zawodowego; – promowanie udziału kobiet i młodzieży w rynku pracy poprzez ograniczanie przeszkód utrudniających wejście na rynek pracy, wprowadzenie szczególnych programów kształcenia technicznego i zawodowego oraz przyjęcie podejścia rynkowego w celu zwiększenia ich szans na zatrudnienie; – modernizację krajowego organu ds. zatrudnienia; – motywacyjną politykę dotacji ukierunkowaną na zachęcanie do aktywnego poszukiwania pracy i przekwalifikowywania zgodnie z potrzebami rynku pracy. d) Wzmocnienie siatki bezpieczeństwa społecznego w celu ograniczenia ubóstwa przy jednoczesnym zwiększeniu efektywności i skuteczności państwowego systemu zabezpieczenia społecznego, w tym poprzez: – sformułowanie kompleksowej Strategii rozwoju społecznego i zatrudnienia jako dokumentu podstawowego; – ocenę i poprawę skuteczności, ukierunkowania i zasięgu istniejących systemów, np. poprzez unikanie podwójnych dotacji rządowych; – reformę systemu zabezpieczenia społecznego przy stopniowym przejściu z ogólnych dotacji budżetowych i zwolnień podatkowych na uzależnione od stanu zamożności przesunięcia na rzecz najbardziej potrzebujących gospodarstw domowych; – ożywienie konstruktywnego dialogu społecznego (trójstronnego i dwustronnego); – programy i inicjatywy mające na celu sprzyjanie włączeniu społecznemu i zwalczanie dyskryminacji, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii kobiet i zmarginalizowanych grup społecznych. e) Zrównoważony rozwój regionalny w ramach dodatku do celu priorytetowego określonego w części głównej planu działań, z poświęceniem szczególnej uwagi wzmocnieniu spójności społeczno-gospodarczej regionów Libanu, tworzeniu miejsc pracy oraz promowaniu zasad zrównoważonego rozwoju poprzez: – formułowanie kompleksowego programu długoterminowego na rzecz zrównoważonego rozwoju regionów Libanu; – zachęty do rozszerzania działalności gospodarczej poza obszar Bejrutu Wielkiego; – uwzględnienie kwestii dotyczących zrównoważonego rozwoju w polityce sektorowej i ustanowienie bezpośrednich procedur koordynacji kwestii dotyczących zrównoważonego rozwoju pomiędzy zainteresowanymi sektorami. 4. Kwestie związane z handlem, reforma rynku i reforma regulacyjna 4.1. Przemysł, handel i usługi Wspólne organy UE-Liban zajmujące się głównie kwestiami w przedmiotowym sektorze: · Podkomitet ds. przemysłu, handlu i usług Priorytety mające zastosowanie do tego sektora, zgodnie z określeniem w części głównej planu działań: · zwiększanie konkurencyjności handlu i dalsza integracja handlowa na rynku UE i na rynku międzynarodowym, przystąpienie do WTO (ma zastosowanie także do podsektora 4.2); · poprawa otoczenia biznesu, w szczególności w odniesieniu do MŚP, oraz rozwój warunków rynku krajowego w kluczowych sektorach (ma zastosowanie także do podsektorów 4.2 i 5.1). Dalszy cel a) Dalsze pogłębianie dwustronnych i regionalnych stosunków handlowych i przyjęcie środków sprzyjających temu celowi, w szczególności: – po przystąpieniu Libanu do WTO, wspólne poszukiwanie sposobów dalszego pogłębienia dwustronnych stosunków handlowych między UE a Libanem, w tym w obszarze handlu usługami i w związanych z handlem obszarach podlegających regulacji; – przystąpienie do i wdrożenie porozumienia z Agadiru; – udział w pozostałych regionalnych i subregionalnych inicjatywach handlowych, takich jak mechanizm sprzyjający inwestowaniu i wymianie handlowej, oraz bliższa współpraca sektorowa; – pogłębienie stosunków handlowych z sąsiadami poprzez wdrożenie umów o wolnym handlu; – ukończenie procedur wewnętrznych prowadzących do przyjęcia Protokołu ustanawiającego mechanizm rozstrzygania sporów służący rozwiązywaniu sporów handlowych w ramach układu o stowarzyszeniu; – wzmocnienie zdolności administracji libańskiej w odniesieniu do międzynarodowych systemów wymiany i zgłaszania danych handlowych. 4.2. Rynek, konkurencja i otoczenie biznesu Wspólne organy UE-Liban zajmujące się głównie kwestiami w przedmiotowym sektorze: · Podkomitet ds. rynku wewnętrznego Priorytety mające zastosowanie przede wszystkim do tego sektora, zgodnie z określeniem w części głównej planu działań: · poprawa otoczenia biznesu, w szczególności w odniesieniu do MŚP, oraz rozwój warunków rynku krajowego w kluczowych sektorach; · zwiększanie konkurencyjności handlu i dalsza integracja handlowa na rynku UE i na rynku międzynarodowym, przystąpienie do WTO. Dalsze cele a) Dodatkowe środki legislacyjne i regulacyjne ukierunkowane na poprawę otoczenia biznesu w Libanie wykraczające poza zakres przewidziany w celu priorytetowym, w szczególności poprzez następujące działania: – przyjęcie prawodawstwa i zapewnienie jego egzekwowania w dziedzinach konkurencji, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności, metrologii, promowania wywozu, praw własności przemysłowej, praw autorskich i powiązanych praw własności intelektualnej zgodnie ze standardami UE i międzynarodowymi standardami; – wdrożenie prawa o ochronie konsumentów z 2005 r. i aktywacja krajowej rady ds. ochrony konsumentów; – przyjęcie przepisów w zakresie otwartych i przejrzystych zamówień publicznych; – przyjęcie przepisów w zakresie partnerstwa publiczno-prywatnego; – poprawę systemu sądownictwa handlowego; – opracowanie wytycznych dotyczących ładu korporacyjnego w odniesieniu do spółek publicznych i prywatnych; – przyjęcie reguł księgowości zgodnie z międzynarodowymi standardami i standardami UE oraz przyjęcie zawodu biegłego rewidenta. b) Wzmocnienie konkurencyjności sektora usług, w szczególności poprzez: – uproszczenie wymogów regulacyjnych i administracyjnych; – reformę regulacyjną sektora usług finansowych (bankowości, ubezpieczeń i zabezpieczeń), w tym sprawny i niezależny nadzór zgodnie ze standardami UE i międzynarodowymi standardami; – ustanowienie obserwatorium konkurencyjności; – wspieranie rozwoju ujednoliconej bazy statystyk dotyczących usług; – wspieranie rozwoju i wdrożenie programu modernizacji usług. 4.3. Cła i podatki Wspólny organ UE-Liban zajmujący się głównie kwestiami w przedmiotowym sektorze: · Podkomitet ds. ceł i podatków Cele a) Lepsze funkcjonowanie administracji celnej, uproszczenie i modernizacja procedur celnych poprzez: – dalszą harmonizację i uproszczenie prawa i kodeksu celnego oraz procedur celnych zgodnie z zaleceniami z Palermo, w tym dalszej komputeryzacji i automatyzacji procedur celnych; – poszerzony dialog i wzmocnioną współpracę w kwestii istniejącego prawodawstwa w zakresie kontroli celnych towarów pirackich i podrobionych oraz w kwestii jego wdrożenia, a także wymianę właściwych statystyk; – wzmocnienie współpracy między UE a Libanem w kwestii zwalczania nieprawidłowości i oszustw celnych i w sprawach powiązanych oraz wdrożenie polityki etyki celnej (zgodnie z deklaracją z Aruszy Rady Współpracy Celnej); – ciągłe wzmacnianie współpracy administracji celnej Libanu z innymi agencjami działającymi na granicy w ramach zintegrowanego zarządzania granicami; – wspieranie opracowania środków w odniesieniu do kontroli celnych opartych na analizie ryzyka zapewniających bezpieczeństwo i ochronę towarów przywożonych, wywożonych lub w tranzycie; – zapewnienie administracji celnej odpowiedniej ekspertyzy wewnętrznej lub zewnętrznej, w szczególności przestrzeni laboratoryjnej. b) Ulepszenia w dziedzinie podatków: – dalsza modernizacja i uproszczenie struktur i procedur administracji podatkowej; – kontynuacja dialogu w celu promowania przyjęcia przepisów Kodeksu postępowania w zakresie opodatkowania przedsiębiorstw; – kontynuacja wysiłków w celu opracowania sieci umów dwustronnych między Libanem i państwami członkowskimi UE dotyczących unikania podwójnego opodatkowania, w tym poprawa przejrzystości i wymiany informacji zgodnie z międzynarodowymi standardami. 5. Edukacja i badania, społeczeństwo informacyjne, społeczeństwo obywatelskie i kultura Wspólny organ UE-Liban zajmujący się głównie kwestiami w przedmiotowym sektorze: · Podkomitet ds. badań, innowacji, społeczeństwa informacyjnego, edukacji i kultury 5.1. Edukacja, nauka i technologia, badania i rozwój, innowacje i społeczeństwo informacyjne Priorytety mające zastosowanie do tego podsektora, zgodnie z określeniem w części głównej planu działań: · realizacja krajowej strategii edukacyjnej, poprawa kształcenia technicznego i zawodowego; · poprawa otoczenia biznesu, w szczególności w odniesieniu do MŚP, oraz rozwój warunków rynku wewnętrznego w kluczowych sektorach. Dalsze cele a) Wykraczające poza zakres celu priorytetowego: rozwój kształcenia szkolnego i średniego w odniesieniu do podnoszenia standardów, poprawy jakości i zapewnienia powszechnego dostępu do kształcenia, ze szczególnym naciskiem na: – poprawę jakości poprzez zapewnienie dostępności odpowiednich zasobów ludzkich (nauczycieli, profesorów i personelu administracyjnego) i ich doskonalenia zawodowego; – zapewnienie dostępu do wysokiej jakości kształcenia dla wszystkich Libańczyków, w tym ubogich, znajdujących się w niekorzystnej sytuacji lub marginalizowanych. b) Wykraczające poza zakres celu priorytetowego: rozwój kształcenia zawodowego i technicznego w odniesieniu do poprawy jakości, zapewnienia powszechnego dostępu do kształcenia, promowania konkurencyjności oraz szans na zatrudnienie, ze szczególnym naciskiem na: – poprawę jakości poprzez zapewnienie dostępności odpowiednich zasobów ludzkich (nauczycieli, profesorów i personelu administracyjnego) i ich doskonalenia zawodowego; – przegląd i aktualizację dostępnych programów i specjalizacji w kształceniu zawodowym i technicznym; – budowanie potencjału instytucjonalnego dla rozwoju i wdrożenia polityki edukacyjnej oraz aktualizacja i opracowanie nowych programów nauczania; – skuteczne wykorzystywanie wsparcia UE na rzecz modernizacji kształcenia i szkolenia zawodowego; – wzmocnienie partner