ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
UZASADNIENIE

1. KONTEKST ZALECENIA

•Przyczyny i cele wniosku

Komisja proponuje podjęcie rokowań z Grenlandią dotyczących nowej umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów i protokołu do niej, które to umowa i protokół zaspokoją potrzeby floty Unii oraz będą zgodne z rozporządzeniem (UE) nr 1380/2013 w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) i z konkluzjami Rady z dnia 19 marca 2012 r. dotyczącymi komunikatu Komisji w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki rybołówstwa.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Obecny 5-letni protokół do umowy partnerskiej w sprawie połowów wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2016 r. i wygaśnie w dniu 31 grudnia 2020 r. Określono w nim uprawnienia do połowów dla floty Unii i odpowiednią rekompensatę finansową wypłacaną przez Unię i unijnych właścicieli statków.

Obecny protokół umożliwia flocie UE dokonywanie w wodach Grenlandii połowów dorsza, karmazyna pelagicznego i dennego, halibuta niebieskiego, krewetki, buławika i gromadnika w ramach orientacyjnych uprawnień do połowów wynoszących 42 726 ton. Połowami tymi zajmują się statki z ośmiu państw członkowskich (Danii, Estonii, Francji, Niemiec, Łotwy, Litwy, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa). UE przenosi również część uzgodnionej kwoty na Norwegię i Wyspy Owcze w zamian za dostęp statków UE do ich wód. Oprócz opłat uiszczanych na rzecz Grenlandii przez unijną flotę, UE wypłaca roczną rekompensatę w wysokości 13 168 978 EUR (obliczaną na podstawie cen referencyjnych dla każdego gatunku), w tym rezerwę finansową w wysokości 1 700 000 EUR za ewentualne dodatkowe ilości. Budżet UE przewiduje również kwotę 2 931 999 EUR na wsparcie sektorowej polityki rybołówstwa Grenlandii.

Jest to umowa dotycząca gatunków mieszanych. Przydział kwot państwom członkowskim podlega przepisom dotyczącym całkowitych dopuszczalnych połowów i kwot. Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów przyczyniają się do promowania celów WPRyb na arenie międzynarodowej, zapewniając, aby unijna działalność połowowa prowadzona poza wodami Unii była oparta na takich samych zasadach i standardach jak te, które obowiązują zgodnie z prawem Unii. Ponadto umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów stymulują współpracę naukową między UE a jej partnerami, propagują przejrzystość i zrównoważoność w celu lepszego zarządzania zasobami rybnymi oraz zachęcają do rzetelnego zarządzania, ponieważ wspierają monitorowanie i kontrolę działalności flot krajowych i zagranicznych oraz nadzór nad nią, a także zapewniają finansowanie zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów. Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów przyczyniają się do zrównoważonego rozwoju lokalnej branży rybackiej oraz do wspierania wzrostu gospodarczego i godnych warunków pracy związanej z działalnością morską. Wzmacniają pozycję UE w międzynarodowych i regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa (w szczególności, w przypadku Grenlandii, w Międzynarodowej Radzie Badań Morza i Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku).
ISLANDIA,

z trzeciej strony, oraz

KRÓLESTWO NORWEGII (zwane dalej „Norwegią”),

z czwartej strony,

uwzględniając przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej dnia 1 lipca 2013 r.,

POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE

Artykuł 1

Umowa o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, Islandią z trzeciej strony i Królestwem Norwegii z czwartej strony, podpisana w dniach 16 i 21 czerwca 2011 r., (zwana dalej „umową z 2011 r.”) ma zastosowanie do Republiki Chorwacji jako państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Artykuł 2

Uchyla się cały art. 2 umowy z 2011 r. i zastępuje się go tekstem w brzmieniu:

„ARTYKUŁ 2

Stosowanie umowy o transporcie lotniczym zmienionej protokołami

i załącznika do niniejszej umowy

Postanowienia Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi podpisanej w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. (zwanej dalej „umową o transporcie lotniczym”), zmienionej Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki oraz Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., dalej zmienionej Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., zmienioną Protokołem zmieniającym Umowę o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r., podpisanym przez Stany Zjednoczone Ameryki i Unię Europejską i jej państwa członkowskie w dniu 24 czerwca 2010 r., w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, podpisanym w dniu [...] 2019 r. (zwanymi dalej „protokołami”), które zostają niniejszym włączone przez odniesienie, stosują się do wszystkich stron niniejszej umowy, z zastrzeżeniem załącznika do niniejszej umowy. Postanowienia umowy o transporcie lotniczym, zmienionej protokołami, stosują się do Islandii i Norwegii tak, jakby były one państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a zatem Islandia i Norwegia mają wszystkie prawa i obowiązki państw członkowskich wynikające z tej umowy. Postanowienia załącznika do niniejszej umowy stanowią jej integralną część.”.

Artykuł 3

Wszystkie odesłania do „protokołu” w załączniku do umowy z 2011 r. zastępuje się odesłaniami do „protokołów”.
•Proporcjonalność

Protokół ogranicza się do przedmiotowej kwestii, a mianowicie przystąpienia Chorwacji do umowy o transporcie lotniczym UE-USA i nie odnosi się do innych kwestii.
Proces ratyfikacji został zakończony przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji. Republika Chorwacji przystępuje do umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w Akcie przystąpienia załączonym do traktatu o przystąpieniu z dnia 5 grudnia 2011 r., a odpowiedni protokół dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do tej umowy został podpisany w dniu 3 maja 2016 r.

w sprawie zawarcia Eurośródziemnomorskiej umowy lotniczej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Eurośródziemnomorska umowa lotnicza między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony została podpisana w dniu 15 grudnia 2010 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją (2012/750/UE) Rady i przedstawiciele rządów państw członkowskich zebranych w Radzie.

(2)Umowa została ratyfikowana przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji. Republika Chorwacji przystępuje do umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w Akcie przystąpienia załączonym do traktatu o przystąpieniu z dnia 5 grudnia 2011 r., a odpowiedni protokół dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do tej umowy został podpisany w dniu 3 maja 2016 r.

(3)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii.

(4)Art. 3 i 4 decyzji 2012/750/UE zawierają przepisy o trybie podejmowania decyzji oraz reprezentowaniu w odniesieniu do różnych kwestii określonych w umowie. W świetle wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie C-28/12 należy zaprzestać stosowania tych przepisów. Biorąc pod uwagę traktaty, nowe przepisy w tym zakresie ani przepisy dotyczące zobowiązania państw członkowskich do informowania, zawarte w art. 5 decyzji, nie są konieczne. W związku z tym z datą wejścia w życie niniejszej decyzji należy zaprzestać stosowania art. 3, 4 i 5 decyzji 2012/750/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Eurośródziemnomorską umowę lotniczą między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony.

Artykuł 2

Stanowisko, jakie ma zająć Unia w odniesieniu do decyzji Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie art. 21 umowy, dotyczących jedynie włączenia prawodawstwa Unii do załącznika III (wykaz przepisów mających zastosowanie do lotnictwa cywilnego) do umowy, z zastrzeżeniem wszelkich koniecznych dostosowań technicznych, przyjmowane jest przez Komisję, po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.

Artykuł 3

Art. 3, 4 i 5 decyzji 2012/750/UE przestają być stosowane z datą wejścia w życie niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
Proces ratyfikacji został zakończony przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji. Republika Chorwacji przystępuje do umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w Akcie przystąpienia załączonym do traktatu o przystąpieniu z dnia 5 grudnia 2011 r., a odpowiedni protokół dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do tej umowy został podpisany w dniu 22 lipca 2015 r.

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)Umowa o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii została podpisana w dniu 26 czerwca 2012 r., z zastrzeżeniem jej podpisania w późniejszym terminie, zgodnie z decyzją (2012/639/UE) Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie z dnia 7 czerwca 2012 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, i tymczasowego stosowania Umowy o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Mołdawii.

(2)Umowa została ratyfikowana przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji. Republika Chorwacji przystępuje do umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w Akcie przystąpienia załączonym do traktatu o przystąpieniu z dnia 5 grudnia 2011 r., a odpowiedni protokół dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do tej umowy został podpisany w dniu 22 lipca 2015 r.

(3)Umowę należy zatwierdzić w imieniu Unii.

(4)Art. 4 i 5 decyzji 2012/639/UE zawierają przepisy o trybie podejmowania decyzji oraz reprezentowaniu w odniesieniu do różnych kwestii określonych w umowie. W świetle wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie C-28/12 należy zaprzestać stosowania tych przepisów. Biorąc pod uwagę traktaty, nowe przepisy w tym zakresie ani przepisy dotyczące zobowiązania państw członkowskich do informowania, zawarte w art. 6 decyzji, nie są konieczne. W związku z tym z datą wejścia w życie niniejszej decyzji należy zaprzestać stosowania art. 4, 5 i 6 decyzji 2012/639/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Umowę o wspólnym obszarze lotniczym między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Mołdawii, z drugiej strony.

Artykuł 2

Stanowisko, jakie ma zająć Unia w odniesieniu do decyzji wspólnego komitetu ustanowionego na podstawie art. 22 umowy, dotyczących jedynie włączenia prawodawstwa Unii do załącznika III (przepisy mające zastosowanie do lotnictwa cywilnego) do umowy, z zastrzeżeniem wszelkich koniecznych dostosowań technicznych, przyjmowane jest przez Komisję, po konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę.

Artykuł 3

Art. 4, 5 i 6 decyzji 2012/639/UE przestają być stosowane z datą wejścia w życie niniejszej decyzji.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
Przewodniczący wspólnego komitetu, w porozumieniu ze Stronami, mogą zaprosić do udziału w swoich posiedzeniach ekspertów i obserwatorów, którzy mogą przedstawić informacje na konkretne tematy, jeżeli przyczyni się to do realizacji umowy.

3. Sekretariat zapewnia, aby korespondencja adresowana do wspólnego komitetu była przesyłana do dwóch przewodniczących wspólnego komitetu oraz, w stosownych przypadkach, rozsyłana jako dokumenty, o których mowa w art. 9 niniejszego regulaminu wewnętrznego, wszystkim pozostałym członkom wspólnego komitetu.

2. Wszelka korespondencja adresowana do wspólnego komitetu jest kierowana do jego Sekretariatu.

Artykuł 9

Dokumenty

Każda Strona przesyła wszystkie odpowiednie dokumenty do Sekretariatu co najmniej dziesięć (10) dni roboczych przed kolejnym posiedzeniem wspólnego komitetu. Jeżeli dokumenty nie będą miały wpływu na przebieg obrad wspólnego komitetu, mogą zostać przesłane w dowolnym czasie przed kolejnym posiedzeniem wspólnego komitetu.

Artykuł 10

Decyzje i zalecenia

1. Jeżeli wspólny komitet jest do tego upoważniony na mocy umowy, przyjmuje on decyzje i zalecenia za obopólną zgodą.

2. W okresie pomiędzy posiedzeniami wspólny komitet może przyjmować decyzje lub zalecenia w drodze procedury pisemnej, jeżeli obie Strony wyrażą na to zgodę. Procedura pisemna polega na wymianie not między Stronami. Współprzewodniczący są upoważnieni do wymiany takich not i potwierdzenia, w razie potrzeby, zgody co do decyzji.

3. Decyzje lub zalecenia wspólnego komitetu noszą nazwę odpowiednio „decyzji” lub „zalecenia”, po których następuje numer porządkowy, data przyjęcia oraz opis przedmiotu. Każda decyzja zawiera datę jej wejścia w życie.

4. Decyzje i zalecenia przyjęte przez wspólny komitet są uwierzytelniane przez przedstawiciela Unii Europejskiej w Socjalistycznej Republice Wietnamu oraz przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi w imieniu Socjalistycznej Republiki Wietnamu.

5. Decyzje i zalecenia są przekazywane obu współprzewodniczącym, o których mowa w art. 20 umowy.

Artykuł 11

Protokoły posiedzeń

1. Obie Strony wspólnie przygotowują protokół posiedzenia na zakończenie każdego posiedzenia wspólnego komitetu. Protokół posiedzenia jest podpisywany i podawany do wiadomości publicznej.

2. Protokół posiedzenia zawiera wszelkie oświadczenia lub decyzje, o których uwzględnienie wnioskowała którakolwiek ze Stron.

3. Protokół posiedzenia jest sporządzany w języku angielskim i wietnamskim.

Artykuł 12

Misje w terenie

Jeżeli jedna Strona złoży wniosek o przeprowadzenie wspólnej misji w terenie związanej z umową, obie Strony wspólnie uzgadniają warunki i harmonogram misji.

Artykuł 13
KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 8.1.2020

COM(2019) 614 final/2

2019/0270(NLE)

This document replaces COM(2019) 614 final of 28.11.2019.

Change of the sensitivity level, deletion of the marking "LIMITED".

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu CETA w odniesieniu do przyjęcia listy arbitrów zgodnie z art. 29.8 umowy
KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 9.4.2020

COM(2020) 140 final

This document corrects document COM(2020)140 final of 27 mars 2020. It concerns all language version. The first version was sent with acronym BUD. Since this acronym is not currently applicable to this type of documents, it is therefore deleted.

The text should read as follows:

Wniosek

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca decyzję (UE) 2020/265 w odniesieniu do dostosowań kwot uruchamianych z instrumentu elastyczności na 2020 r. do wykorzystania na działania w związku z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami bezpieczeństwa, na działania natychmiastowe w związku z pandemią COVID-19 oraz na zwiększenie środków na Prokuraturę Europejską
w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przystąpieniem Republiki Serbii do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

UZASADNIENIE

1.Przedmiot wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustanawiającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na forum Międzynarodowej Rady Zbożowej w odniesieniu do przystąpienia Republiki Serbii do Konwencji o handlu zbożem z 1995 r.

2.Kontekst wniosku

2.1.Konwencja o handlu zbożem z 1995 r.

Celem Konwencji o handlu zbożem z 1995 r. („konwencja”) jest rozwój współpracy międzynarodowej we wszystkich aspektach handlu zbożem, promowanie rozszerzenia zakresu międzynarodowego handlu zbożem oraz dopilnowanie, by handel ten był uwolniony w jak najwyższym stopniu. Ponadto konwencja ma na celu przyczynienie się w jak największym stopniu do stabilności międzynarodowych rynków zboża w interesie wszystkich członków, zwiększenie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz stworzenie forum wymiany informacji i zapewnienie członkom forum dyskusji o ich wątpliwościach dotyczących handlu zbożem.

Konwencja weszła w życie dnia 1 lipca 1995 r.

Unia jest stroną konwencji.

2.2.Międzynarodowa Rada Zbożowa

Międzynarodowa Rada Zbożowa jest organizacją międzyrządową, która dąży do osiągnięcia celów określonych w art. 1 konwencji. W szczególności Międzynarodowa Rada Zbożowa ma na celu:

a)pogłębianie międzynarodowej współpracy we wszystkich aspektach handlu zbożem;

b)promowanie rozszerzenia zakresu, otwartości i sprawiedliwości międzynarodowego handlu zbożem;

c)przyczynianie się do stabilności międzynarodowego rynku zboża, zwiększanie światowego bezpieczeństwa żywnościowego oraz przyczynianie się do rozwoju krajów, których gospodarki w dużym stopniu zależą od sprzedaży zboża.

Sposobem osiągnięcia tych celów jest poprawa przejrzystości rynku dzięki wymianie informacji, analizie i konsultacjom na temat rozwoju rynku i polityki.

Międzynarodowa Rada Zbożowa liczy obecnie 28 członków, w tym wielu spośród największych na świecie producentów zbóż oraz importerów. Poza Unią jej członkami są między innymi Argentyna, Australia, Kanada, Egipt, Indie, Japonia, Rosja, Ukraina i USA. Jej członkami nie są jednak Chiny ani Brazylia.

28 członków Rady posiada łącznie 2 000 głosów.

W odniesieniu do procedur budżetowych (zob. art. 11 konwencji), tj. w kwestii ustalania rocznych wkładów finansowych członków, Unia dysponuje w latach 2019/20 372 głosami.

W przypadku podejmowania decyzji, tj. w przypadku głosowania (zob. art. 12 konwencji) 1 000 głosów zostaje podzielonych wśród 10 członków eksportujących (w tym Unię z 245 głosami) oraz 1 000 głosów wśród 18 członków importujących. Należy podkreślić, że zasadniczo Międzynarodowa Rada Zbożowa działa na zasadzie konsensusu, a głosowanie przeprowadzane jest bardzo rzadko.

Na posiedzeniach Międzynarodowej Rady Zbożowej Unia jest reprezentowana przez Komisję. Państwa członkowskie mogą uczestniczyć w spotkaniach Międzynarodowej Rady Zbożowej, w szczególności w jej posiedzeniach.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Decyzją Rady 2003/17/WE uznano równoważność niektórych państw trzecich w odniesieniu do inspekcji polowych i produkcji materiału siewnego niektórych gatunków, prowadzonych zgodnie z dyrektywami 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE i 2002/57/WE. Krajowe przepisy dotyczące materiału siewnego zebranego i skontrolowanego w tych państwach dają takie same gwarancje w odniesieniu do charakterystyki materiału siewnego, organizacji jego badań, zapewniania identyfikacji materiału siewnego oraz jego znakowania i kontroli jak przepisy mające zastosowanie do materiału siewnego zebranego i skontrolowanego w Unii Europejskiej. Ukraina nie znajduje się wśród tych państw trzecich, zatem przywóz do Unii Europejskiej materiału siewnego roślin zbożowych zebranego w tym państwie nie jest obecnie możliwy.

Ukraina przedłożyła Komisji wniosek o objęcie ukraińskiego materiału siewnego roślin zbożowych decyzją Rady 2003/17/WE jako równoważnego.

W odpowiedzi na ten wniosek Komisja przeprowadziła analizę obowiązującego prawodawstwa Ukrainy oraz audyt inspekcji polowych i systemu certyfikacji materiału siewnego roślin zbożowych na Ukrainie. Stwierdzono, że system i jego wymogi są równoważne z systemem i wymogami unijnymi oraz dają taką samą pewność jak system unijny.

W związku z tym ukraiński materiał siewny należy uznać, w drodze decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady, za równoważny z materiałem siewnym roślin zbożowych zebranym, wyprodukowanym i skontrolowanym w Unii Europejskiej.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Niniejszy wniosek jest technicznym wdrożeniem istniejących wymogów, a zatem jest zgodny z obowiązującymi przepisami dotyczącymi polityki w dziedzinie obrotu materiałem siewnym.

•Spójność z innymi politykami Unii

Niniejszy wniosek jest zgodny z celami układu o stowarzyszeniu między UE a Ukrainą, ponieważ pobudzi handel materiałem siewnym zgodnym z przepisami UE.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Podstawą prawną niniejszego aktu jest art. 43 ust. 2 TFUE, który upoważnia Parlament Europejski i Radę do ustanowienia przepisów niezbędnych do osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Wymogi dotyczące materiału siewnego są regulowane na poziomie Unii. Aby zagwarantować swobodny przepływ materiału siewnego na jednolitym rynku, konieczne jest podjęcie działań na szczeblu Unii.

•Proporcjonalność

Jest to jedyna możliwa forma działania Unii na rzecz osiągnięcia zamierzonego celu.

•Wybór instrumentu
09.1530

ex 2204 21 94 ex 2204 21 95 ex 2204 21 96 ex 2204 21 97 ex 2204 21 98 ex 2204 22 93 ex 2204 22 94 ex 2204 22 95 ex 2204 29 93 ex 2204 29 94 ex 2204 29 95

Wino ze świeżych winogron, o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 15 % obj., inne niż wina musujące

30 000 hl

Albania, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Kosowo, Macedonia Północna i Serbia.
•Proporcjonalność

Wniosek zawiera ograniczone i ukierunkowane zmiany, które nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest udzielenie wyjątkowej i tymczasowej pomocy na rzecz rolników i MŚP działających w sektorze przetwórstwa, wprowadzania do obrotu lub rozwoju produktów rolnych, którzy zostali najciężej dotknięci kryzysem związanym z COVID-19.
UZASADNIENIE

Zasady mające zastosowanie do wkładów finansowych z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) określono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 („rozporządzenie w sprawie EFG”).

STRESZCZENIE WNIOSKU I ANALIZA

Podstawowe dane: Nr referencyjny EFG EGF/2020/000 Komisja Europejska Pomoc techniczna Wydatki administracyjne: budżet w EUR 345 000 % wydatków administracyjnych (limit: 0,5 %) 0,19 %

Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia EFG na pomoc techniczną z inicjatywy Komisji każdego roku udostępnić można najwyżej 0,5 % maksymalnej rocznej kwoty EFG.

Pomoc techniczna, która ma zostać sfinansowana, z podziałem na szacunkowe koszty

1.Wkład zostanie wykorzystany na wydatki, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 4 oraz w art. 12 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia EFG, jak szczegółowo opisano poniżej.

Opis Koszty ogółem

(w EUR) Wsparcie administracyjne 210 000 Pomoc techniczna 135 000 Szacunkowe koszty ogółem 345 000

2.Wsparcie administracyjne