[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 17.10.2008

KOM(2008) 658 wersja ostateczna

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie wytycznych negocjacyjnych dla Komisji dotyczących renegocjacji Umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (EURATOM) a rządem Kanady w sprawie współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii atomowej

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. Wprowadzenie

Umowa między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (EURATOM), zwaną dalej „Wspólnotą” a rządem Kanady w sprawie współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii atomowej została podpisana w 1959 r.[1] Intensyfikacja współpracy między Wspólnotą a Kanadą spowodowała konieczność stałego uaktualniania umowy w celu zapewnienia bardziej stabilnych i administracyjnie skutecznych ram prawnych dla tej współpracy. Co za tym idzie, wspomniana umowa była wielokrotnie zmieniana[2].

Istnienie tej dwustronnej współpracy jest ważne dla UE. W istocie Kanada jest największym światowym producentem uranu (23 % światowej produkcji w 2007 r.) i przez lata była głównym dostawcą naturalnego uranu dla UE, w wysokości 20–25 % dostaw UE. Kanadyjska produkcja uranu wciąż rośnie w wyniku ciągłego rozwoju kopalni i działalności poszukiwawczej, a przemysł UE jest głównym udziałowcem wielu kopalni uranu w Kanadzie.

Ponadto kanadyjski przemysł jądrowy jest ważnym dostawcą usług konwersji uranu i technologii reaktorowej dla UE.

Umowa dotyczy głównie dostaw materiałów jądrowych i wymiany informacji. Obejmuje ona również dostarczanie sprzętu i urządzeń, wykorzystywanie własności intelektualnej oraz dostęp do sprzętu i obiektów oraz korzystanie z nich. Dzięki zmianie z 1991 r. zakres umowy został uzupełniony poprzez włączenie transferu i wykorzystania trytu oraz związanego z tym sprzętu koniecznego do programu badań Wspólnoty w dziedzinie syntezy jądrowej.

Artykuły i zmiany związane z handlem materiałami jądrowymi obejmują wiele ważnych postanowień, które zapewniają konieczne ramy dla współpracy dwustronnej, w szczególności poprzez:

- zapewnienie, że zarówno Wspólnota jak i rząd Kanady zobowiązują się, że ponowny eksport materiałów jądrowych oraz sprzętu, a także ich pochodnych, są wykorzystywane w celach pokojowych;

- zobowiązanie Wspólnoty, państw członkowskich oraz rządu Kanady do nierozprzestrzeniania i określenia warunków nierozprzestrzeniania materiałów jądrowych dotyczących transferu materiałów jądrowych;

- uznanie roli Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i uwzględnienie zobowiązań obu stron dotyczących agencji i pochodnych konwencji międzynarodowych.

Poza powyższą umową, tego samego dnia strony podpisały także porozumienie techniczne[3]. Jego celem było ustanowienie wspólnego programu badawczo-rozwojowego dotyczącego głównie reaktorów ciężkiej wody. Porozumienie techniczne wygasło dnia 31 grudnia 1964 r. Współpraca dotycząca badań jądrowych odbywa się obecnie w ramach umowy podpisanej przez Wspólnotę i Kanadę w 1998 r[4].

2. Trudności w stosowaniu umowy

Podczas gdy umowa dotyczy większości dziedzin wzajemnego zainteresowania, kolejno wprowadzane zmiany spowodowały, że umowa jest trudna do zrozumienia i realizacji . Dodatkowo, rozszerzenie Wspólnoty powoduje konieczność dokonywania przeglądu i włączania dwustronnych umów z Kanadą nowych państw członkowskich do umowy zawartej między Wspólnotą a rządem Kanady.

3. Stan aktualny

Od kilku lat Komisja Europejska dokonuje uproszczenia dotyczącego wszystkich aktów legislacyjnych. Uproszczenie umowy zawartej między Wspólnotą a rządem Kanady wchodzi w zakres tej inicjatywy.

Istnieje kilka postanowień formalnych, które wymagają dogłębnej zmiany z uwagi na ich przestarzały charakter.

Ponadto z uwagi na wzrastające znaczenie konwencji międzynarodowych, których stroną jest zarówno Wspólnota, jak i Kanada, umowa powinna zawierać odniesienie do zobowiązań powziętych w ramach:

- Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) - status Wspólnoty, jej państw członkowskich oraz Kanady, a także zobowiązania objęte konwencjami zawartymi pod auspicjami MAEA;

- Grupy Dostawców Jądrowych.

W związku z powyższym należy podkreślić, że Kanada wystosowała notę dyplomatyczną[5] potwierdzającą, że popiera takie uproszczenie pod warunkiem, że można będzie dodać dodatkowe postanowienia (w szczególności dotyczące transferu technologii) . Pozwoliłoby to na uproszczenie i normalizację stosunków Kanady w dziedzinie jądrowej ze wszystkimi państwami członkowskimi UE głównie poprzez ograniczenie albo eliminację dwustronnych umów o współpracy w dziedzinie jądrowej Kanady z poszczególnymi państwami członkowskimi UE. Włączenie do umowy postanowień dotyczących transferu technologii może wymagać dołączenia załącznika obejmującego zagadnienia praw własności intelektualnej. W innej nocie[6] Departament Spraw Zagranicznych i Handlu Międzynarodowego Kanady poinformował Komisję, że zwróci się o przyznanie mandatu negocjacyjnego do kanadyjskiej Rady Ministrów w celu dokonania zmiany tej umowy dla wprowadzenia, między innymi, postanowień dotyczących transferu technologii i wezwał Komisję, aby postarała się o uzyskanie podobnego mandatu negocjacyjnego.

Z punktu widzenia Komisji wprowadzenie tych nowych postanowień jest istotne z uwagi na ostatnie rozszerzenie Wspólnoty, ponieważ jedno z nowych państw członkowskich – Rumunia – posiada reaktor typu CANDU. Dwustronna umowa zawarta między Rumunią i Kanadą zawiera postanowienia dotyczące transferu sprzętu i technologii oraz zanieczyszczeń wynikających z ich używania.

Postanowienia dotyczące transferu technologii występują także w dwustronnych umowach albo ustaleniach administracyjnych zawartych przez Finlandię, Szwecję i Hiszpanię z rządem Kanady.

Miały miejsce się dyskusje techniczne między Komisją a władzami Kanady (Kanadyjską Komisją Bezpieczeństwa Jądrowego) mające na celu przygotowanie podstaw możliwego uproszczenia. W czasie tych spotkań władze Kanady ponownie podkreśliły potrzebę dokonania przekształcenia, które pozwoliłoby na włączenie dodatkowych postanowień (głównie dotyczących transferu technologii i „zasady zanieczyszczenia” (ang. contamination principle) , które stanowią najważniejsze priorytety polityczne dla Kanady).

Kanada chciałaby także zawrzeć odrębne porozumienia dotyczące pokojowego wykorzystywania energii jądrowej oraz badań i rozwoju. Byłoby to zgodne z istniejącymi ramami współpracy uwzględniając, że w praktyce jedynie tryt dla badań w dziedzinie syntezy jądrowej i powiązany sprzęt są objęte obecnie obowiązującą umową. Współpraca związana z badaniami i rozwojem jest wdrażana głównie na podstawie wyżej wspomnianej umowy dotyczącej badań.

4. Główne cele obecnego procesu renegocjacji

Z uwagi na istniejące różnice w zakresach umów dwustronnych zawartych pomiędzy różnymi państwami członkowskimi UE a Kanadą konieczne wydaje się dokonanie rewizji istniejącej umowy i włączenie postanowień dotyczących transferu technologii oraz zanieczyszczenia pochodzącego z transferu technologii i sprzętu. Jednakże Komisja jest zdania, że w celu zagwarantowania odpowiedniej realizacji umowy postanowienia te powinny ograniczać się do podstawowych kwestii.

Umowa musi także zapewnić swobodę przepływu materiałów jądrowych, innych materiałów, sprzętu i technologii w ramach Wspólnoty.

Umowa powinna wymagać, aby transfer materiału jądrowego oraz świadczenie odpowiednich usług było dokonywane po cenach rynkowych i na uczciwych warunkach rynkowych.

5. Wniosek

Komisja zwraca się do Rady o przyjęcie poniższej decyzji upoważniającej Komisję do renegocjacji kompleksowej umowy o współpracy w dziedzinie jądrowej z rządem Kanady, zgodnie z załączonymi wytycznymi negocjacyjnymi.

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie wytycznych negocjacyjnych dla Komisji dotyczących renegocjacji Umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (EURATOM) a rządem Kanady w sprawie współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii atomowej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,

uwzględniając obowiązującą Umowę między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a rządem Kanady w sprawie współpracy w pokojowym wykorzystywaniu energii atomowej, podpisaną w 1959 r. wraz ze zmianami[7];

a także mając na uwadze, co następuje:

6. ma miejsce stały rozwój współpracy w sprawach jądrowych (w szczególności rozwój handlu) pomiędzy Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Kanadą,

7. obowiązująca umowa obejmuje handel materiałami jądrowymi, sprzętem i urządzeniami, wykorzystanie praw własności intelektualnej, wymianę informacji oraz transfer i wykorzystanie trytu i związanego sprzętu dla programu w dziedzinie syntezy jądrowej Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,

8. obowiązująca umowa udowodniła swoją skuteczność w ustanowieniu ram współpracy dla pokojowego wykorzystania energii jądrowej,

9. obowiązująca umowa była kilkakrotnie zmieniana,

10. w kontekście najnowszego rozwoju technicznego, Kanada i Europejska Wspólnota Energii Atomowej chciałyby wprowadzić nowe postanowienia do istniejącej umowy, rozszerzając zakres współpracy,

11. opracowanie przekształconej wersji obecnie obowiązującej umowy, z uwzględnieniem powyższego, jest konieczne dla uproszczenia, łatwiejszej realizacji umowy i dalszego rozwoju stosunków w dziedzinie jądrowej pomiędzy Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Kanadą,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł

Niniejszym udziela się Komisji mandatu do renegocjacji, zgodnie z wytycznymi zawartymi w załączniku, Umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a rządem Kanady w sprawie współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii atomowej.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Wytyczne negocjacyjne dla renegocjacji Umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (EURATOM) a rządem Kanady w sprawie współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii atomowej

Niniejsza umowa opiera się na postanowieniach istniejącej Umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (EURATOM), zwaną dalej „Wspólnotą” a rządem Kanady w sprawie współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii atomowej, podpisanej dnia 6 października 1959 r. W celu uproszczenia, umowa ta uchyli nieaktualne postanowienia i dokona konsolidacji głównego tekstu z załącznikami. W celu uwzględnienia najnowszych wydarzeń, takich jak rozszerzenie Wspólnoty, nowa umowa będzie zawierała także dodatkowe postanowienia, uznawane za najważniejsze przez dane państwa członkowskie UE i rząd Kanady.

12. Uproszczenie

Główne zadanie uproszczenia polega na włączeniu zmian do głównego tekstu, uaktualnieniu informacji oraz zawarciu postanowień mających na celu zapewnienie lepszego zrozumienia tekstu (np. dodanie definicji wyjaśniających terminy takie jak „Wspólnota” albo „właściwa władza”, itd.)

W kontekście rozszerzenia Wspólnoty oraz z uwagi na stały rozwój współpracy Wspólnoty z Kanadą niektóre postanowienia powinny zostać usunięte albo zaktualizowane, np.:

(a) Należy skreślić wymienienie państw członkowskich zawarte w preambule. Obowiązująca umowa zawiera wyraźne odniesienie do państw będących założycielami Wspólnoty. W kontekście rozszerzenia Wspólnoty w nowej umowie należy skreślić odwołanie do poszczególnych państw, chyba że odwołanie takie ma wyjątkowe znaczenie. Zamiast powyższego należy, tam gdzie jest to konieczne, zamieścić odwołanie do „Wspólnoty i jej państw członkowskich”.

(b) Ogólne odwołanie do wspólnego programu badawczo-rozwojowego zawarte w preambule powinno zostać zastąpione odwołaniem do umowy w sprawie współpracy podpisanej w 1998 r.

(c) Definicje terminologii powinny zostać uaktualnione, tam gdzie jest to konieczne.

(d) Czas trwania umowy powinien zostać poddany przeglądowi. Po ustalonym czasie trwania umowy (np. dziesięć lat) umowa powinna być automatycznie przedłużana na kolejne, odpowiadające pierwotnemu okresowi, terminy. Rozwiązanie umowy przez jakąkolwiek ze stron powinno być możliwe po wstępnym okresie, z sześciomiesięcznym okresem wypowiedzenia.

(e) Tekst umowy powinien zostać ponownie zorganizowany w spójny i czytelny sposób, przy zapewnieniu tytułów artykułów umowy.

(f) Należy wprowadzić wyraźne odwołanie do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (zwanego dalej „traktatem EURATOM”) zamiast obecnego odwołania do „Traktatu podpisanego w Rzymie”.

(g) W preambule należy zamieścić wyraźne odwołanie do zobowiązań Wspólnoty i Kanady podjętych w ramach:

- MAEA oraz odpowiednich porozumień w sprawie zabezpieczeń

- Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej

- Grupy Dostawców Jądrowych

- Umowy między Kanadą a Europejską Wspólnotą Energii Atomowej o współpracy w dziedzinie badań jądrowych, podpisaną w 1998 r.

(h) Umowa musi także zapewnić swobodę przepływu materiałów jądrowych, innych materiałów, sprzętu i technologii w ramach Wspólnoty.

(i) Umowa powinna wymagać, aby transfer materiału jądrowego oraz świadczenie odpowiednich usług było dokonywane po cenach rynkowych i na uczciwych warunkach rynkowych.

13. Aktualizacja zobowiązań międzynarodowych obu stron

Transfery materiału jądrowego na podstawie niniejszej umowy podlegają następującym warunkom:

(a) Cele pokojowe i wykluczające przeprowadzanie wybuchów jądrowych; w szczególności zabronione byłoby jakiekolwiek wykorzystanie do celów badań albo rozwoju wszelkich urządzeń służących do przeprowadzenia wybuchu jądrowego;

(b) Materiał jądrowy powinien podlegać:

14. we Wspólnocie, środkom bezpieczeństwa EURATOM na mocy traktatu EURATOM oraz środkom bezpieczeństwa MAEA na mocy mającej odpowiednio zastosowanie jednej z następujących umów dotyczących środków bezpieczeństwa, w ewentualnie zmienionej lub nowej wersji, tak długo jak długo poniższe umowy zapewniają poziom bezpieczeństwa wymagany zgodnie z traktatem o nierozprzestrzenianiu:

15. umowie między państwami członkowskimi Wspólnoty nieposiadającymi broni jądrowej, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz Międzynarodową Agencją Energii Atomowej, która weszła w życie dnia 21 lutego 1977 r. (opublikowanej jako INFCIRC/193),

16. umowie między Francją, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz Międzynarodową Agencją Energii Atomowej, która weszła w życie dnia 12 września 1981 r. (opublikowanej jako INFCIRC/290),

17. umowie między Zjednoczonym Królestwem, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz Międzynarodową Agencją Energii Atomowej, która weszła w życie dnia 14 sierpnia 1978 r. (opublikowanej jako INFCIRC/263);

uzupełnionej protokołami dodatkowymi zawartymi dnia 22 września 1998 r. na podstawie dokumentu opublikowanego jako INFCIRC/540 (Wzmocniony system bezpieczeństwa, część II), które weszły w życie dnia 30 kwietnia 2004 r.

18. W Kanadzie, środkom bezpieczeństwa MAEA na mocy umowy między Kanadą a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej dotyczącej stosowania środków bezpieczeństwa w związku z Traktatem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, która weszła w życie dnia 21 lutego 1972 r. (opublikowanej jako INFCIRC/164); uzupełnionej protokołem dodatkowym zawartym dnia 24 września 1998 r. na podstawie dokumentu opublikowanego jako INFCIRC/164/Add.1 (Wzmocniony system bezpieczeństwa, część II), który wszedł w życie dnia 8 września 2000 r.

(c) W przypadku zastosowania którejkolwiek z umów z MAEA określonych w lit. b) powyżej, która została zawieszona lub przestała obowiązywać z jakiegokolwiek powodu we Wspólnocie lub w Kanadzie, odpowiednia strona zawiera umowę z MAEA, która zapewnia skuteczność i zakres równe zapewnianemu przez umowy w sprawie środków bezpieczeństwa określone w lit. b) ppkt (1) lub ppkt (2), albo, jeśli nie jest to możliwe,- Wspólnota, w zakresie w jakim jej to dotyczy, powinna zastosować środki bezpieczeństwa oparte na systemie bezpieczeństwa EURATOM, które zapewniają taką samą skuteczność i zakres, jak umowy dotyczące środków bezpieczeństwa, o których mowa w lit. b) ppkt (1) albo, jeśli nie jest to możliwe,- strony dokonują uzgodnień o zastosowaniu środków bezpieczeństwa, które zapewniają taką samą skuteczność i zakres, jak umowy dotyczące środków bezpieczeństwa wymienione w lit. b) ppkt (1) lub ppkt (2).

(d) Zastosowanie środków ochrony fizycznej, które spełniają przynajmniej kryteria określone w załączniku C do dokumentu MAEA INFCIRC/254/Rev.9/Part 1 (Wytyczne dla transferu materiałów jądrowych) z ewentualnymi zmianami; w uzupełnieniu do tego dokumentu państwa członkowskie Wspólnoty, w razie potrzeby Komisja Europejska, oraz Kanada uwzględniają przy stosowaniu środków ochrony fizycznej zalecenia zawarte w skorygowanym dokumencie MAEA INFCIRC/225/Rev.4 (Fizyczna ochrona materiału jądrowego) z ewentualnymi zmianami. Transport międzynarodowy podlega postanowieniom Międzynarodowej Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych (dokument MAEA INFCIRC/274/Rev.1) z ewentualnymi zmianami oraz, tak szybko, jak to będzie możliwe, przepisom MAEA w zakresie bezpiecznego transportu materiałów radioaktywnych (Seria norm bezpieczeństwa MAEA nr.TS-R-1, z ewentualnymi zmianami).

(e) Ponowne transfery wszelkich materiałów objętych niniejszą umową poza terytorium podlegającym jurysdykcji stron są dokonywane wyłącznie przy przestrzeganiu zobowiązań zaciągniętych przez poszczególne państwa członkowskie Wspólnoty oraz Kanadę w ramach grupy państw dostarczających materiały jądrowe, określanej jako Grupa Dostawców Jądrowych. W szczególności do ponownych transferów wszelkich materiałów objętych niniejszą umową mają zastosowanie wytyczne dla transferów nuklearnych, zawarte w dokumencie MAEA INFCIRC/254/Rev.9/Part 1 z ewentualnymi zmianami.

(f) Ponowny transfer trytu oraz sprzętu i technologii związanych z trytem poza terytorium umawiających się stron wymaga uzyskania uprzedniej pisemnej zgody odpowiedniej strony.

(g) Umowa nie powinna podważać międzynarodowych zobowiązań Wspólnot Europejskich w ramach Światowej Organizacji Handlu.

19. Wprowadzenie nowych postanowień

(a) Można dokonać włączenia postanowień dotyczących transferu technologii pod warunkiem ograniczenia zakresu do podstawowych kwestii, które zostaną uzgodnione przez strony.

(b) Włączenie zasady zanieczyszczenia[8] przez sprzęt będący przedmiotem transferu oraz przez sprzęt wyprodukowany z technologii, która była przedmiotem transferu, pod warunkiem, że zakres tego ostatniego ogranicza się do podstawowych kwestii, które zostaną uzgodnione przez strony.

(c) Zawarcie postanowień dotyczących transferu technologii w umowie będzie dotyczyło kilku artykułów, tzn. definicji, zakresu współpracy, transferów międzynarodowych oraz handlu materiałami jądrowymi.

(d) Włączenie postanowienia dotyczącego uprzedniej pisemnej zgody obu stron na wzbogacenie materiału jądrowego powyżej 20 % w izotop U 235 oraz na ponowne przetworzenie takiego materiału jądrowego podlega umowie pomiędzy Wspólnotą a rządem Kanady.

(e) Jasne uregulowanie sytuacji, w których materiał jądrowy, materiał, sprzęt oraz technologia nie podlegają już niniejszej umowie.

(f) Zapewnienie, że współpraca przewidziana w niniejszej umowie jest zgodna z Traktatem EURATOM i prawem wtórnym, a także z umowami międzynarodowymi obowiązującymi strony.

(g) Zawarcie klauzul przewidujących procedury (konsultacji i arbitrażu) stosowane w przypadkach jakichkolwiek sporów wynikających z interpretacji albo stosowania niniejszej umowy.

(h) Włączenie postanowienia dotyczącego określenia ustaleń administracyjnych.

(i) Zawarcie postanowienia określającego działania, które mają zostać powzięte w przypadku naruszenia postanowień umowy. W zależności od powagi naruszenia, współpraca może zostać zawieszona albo zakończona w całości lub w części.

(j) Zawarcie postanowienia dotyczącego wzajemnych konsultacji powiązanych z wypełnieniem zobowiązań wynikających z niniejszej umowy.

(k) Włączenie postanowienia dotyczącego wymiany informacji lub współpracy w ramach pomocy zewnętrznej w dziedzinie kwestii jądrowych (instrument współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego, instrument na rzecz stabilności, instrument pomocy przedakcesyjnej i inne programy współpracy).

[1] Umowa między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) a rządem Kanady w sprawie współpracy w zakresie pokojowego wykorzystania energii atomowej podpisana w dniu 6 października 1959 r. (Dz.U. nr 59 z 24.11.1959, s 1165-1180).

[2] –zmiana do Umowy w formie wymiany listów z dnia 16 stycznia 1978 r. (Dz.U. L 65 z 8.3.1978, s. 16-32).

–umowa w formie wymiany listów z dnia 18 grudnia 1981 r. (Dz.U. L 27 z 4.2.1982, s. 25-30).

–umowa w formie wymiany listów z dnia 21 czerwca 1985 r. (Dz.U. C 191 z 31.7.1985, s. 3-6).

–umowa w formie wymiany listów z dnia 15 lipca 1991 r. (Dz.U. C 215 z 17.8.1991, s. 5-8).

–nota werbalna z dnia 29 kwietnia 1996 r. dodająca Szwajcarię do mechanizmu ponownego transferu trytu

[3] Porozumienie techniczne pomiędzy Atomic Energy of Canada Limited oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej dotyczące pokojowego wykorzystywania energii jądrowej/atomowej z dnia 6 października 1959 r. (DZ.U. nr 060 z 24.11.1959, s. 1177).

[4] Umowa między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Kanadą w sprawie współpracy w dziedzinie badań jądrowych (Dz.U. L 346 z 22.12.1998, s. 65–71).

[5] Nota z dnia 21 marca 2007 r.

[6] Nota z dnia 6 czerwca 2008 r.

[7] - Umowa podpisana dnia 6 października 1959 r. (Dz.U. 59 z 24.11.59, s. 1165-1180)

- zmiana do umowy w formie wymiany listów z dnia 16 stycznia 1978 r. (DZ.U. L 65 z 8.3.78, s. 16-32)

- porozumienie w formie wymiany listów z dnia 18 grudnia 1981 r. (DZ.U. L 27 z 4.2.1982, s. 25-30)

- porozumienie w formie wymiany listów z dnia 21 czerwca 1985 r. (DZ.U. L 191 z 31.7.1985, s. 3-6)

- porozumienie w formie wymiany listów z dnia 15 lipca 1991 r. (DZ.U. L 215 z 17.8.1991, s. 5-8)

- nota werbalna z dnia 29 kwietnia 1996 r. dodająca Szwajcarię do mechanizmu ponownego transferu trytu.

[8] W kontekście umów międzynarodowych Euratom, pojęcie „zasada zanieczyszczenia” jest używane w celu wyjaśnienia, że produkty uboczne pochodzące z wykorzystania technologii, sprzętu albo materiału przewożonych w ramach umowy, są także uważane za wchodzące w zakres umowy.