W dniu 15 listopada 2019 r. Komisja została poinformowana, że INCB zaleca dodanie jednej substancji do tabeli I załączonej do Konwencji, mianowicie alfa-acetylofenylooctanu metylu (MAPA).

Sekretarz Generalny przekazuje kopie wniosku o dokonanie przeglądu oraz odpowiednie informacje Komisji, INCB i wszystkim Stronom, zapraszając ich do zgłaszania uwag w terminie dziewięćdziesięciu dni. Wszystkie otrzymane uwagi przedkłada się Radzie do rozpatrzenia.

Zgodnie z Konwencją decyzje CND stają się wiążące, chyba że jedna ze stron przedłoży daną decyzję do rewizji przez ECOSOC w obowiązującym terminie. Decyzje ECOSOC w tej sprawie są ostateczne. Planowane akty staną się wiążące dla stron zgodnie z art. 12 Konwencji, który stanowi, co następuje, w swoich odpowiednich częściach:

Uwzględniając uwagi przedstawione przez Strony oraz uwagi i zalecenia INCB, których ocena jest rozstrzygająca w odniesieniu do kwestii naukowych, a także przy uwzględnieniu wszelkich innych istotnych czynników, CND może zadecydować większością dwóch trzecich głosów swoich członków o umieszczeniu danej substancji w tabelach załączonych do Konwencji.

Niniejszy wniosek dotyczy decyzji określającej stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komisji ds. Środków Odurzających (CND) w związku z planowanym przyjęciem zmian do tabel załączonych do Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r. na podstawie zaleceń Międzynarodowego Organu Kontroli Środków Odurzających (INCB).

Z oceny INCB wynika, że alfa-acetylofenylooctan metylu (MAPA) jest często wykorzystywany do nielegalnego wytwarzania amfetaminy i metamfetaminy. Istnieją dowody na to, że wielkość i zakres nielegalnej produkcji wymienionych środków odurzających i substancji psychotropowych stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego i stwarza problemy społeczne, co uzasadnia objęcie tej substancji kontrolą międzynarodową. Ponadto nie wiadomo o zgodnym z prawem zastosowaniu alfa-acetylofenylooctanu metylu (MAPA), z wyjątkiem niewielkich ilości stosowanych w pracach badawczo-rozwojowych i analizach laboratoryjnych.

Nielegalna produkcja amfetaminy i metamfetaminy stanowi poważny problem w Unii. Te nielegalnie produkowane środki odurzające i substancje psychotropowe powodują w Unii znaczne problemy związane ze zdrowiem publicznym, a także problemy społeczne. Ponadto zorganizowane grupy przestępcze w Unii nielegalnie eksportują te środki odurzające i substancje psychotropowe do państw trzecich.

Należy zauważyć, że w następstwie rozmów prowadzonych na posiedzeniu grupy ekspertów UE ds. prekursorów narkotykowych w maju 2019 r. Komisja przygotowuje obecnie równolegle rozporządzenie delegowane dodające szereg substancji, w tym alfa-acetylofenylooctan metylu (MAPA), do załącznika 1 do rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych i do załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi.

Państwa członkowskie Unii powinny zatem wyrazić stanowisko w Komisji ds. Środków Odurzających popierające dodanie alfa-acetylofenylooctanu metylu (MAPA) do tabeli I załączonej do Konwencji.

Zmiany w tabelach załączonych do Konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w obszarze kontroli prekursorów narkotyków, gdyż substancje dodawane w tych tabelach należy włączyć do prawa Unii. W celu zapewnienia tego Komisję uprawniono do przyjęcia aktów delegowanych.

4.Podstawa prawna

4.1.Proceduralna podstawa prawna

4.1.1.Zasady

W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy.

Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które wywierają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które na mocy prawa międzynarodowego nie są wiążące, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.

4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

Komisja ds. Środków Odurzających (CND) jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi.

Akt, do przyjęcia którego wzywa się Komisję ds. Środków Odurzających (CND), stanowi akt wywołujący skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi. Planowany akt niesie za sobą skutki prawne i może w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów Unii, a mianowicie: Rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Unią a państwami trzecimi oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych. Dzieje się tak, ponieważ zmiany w tabelach załączonych do Konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w obszarze kontroli prekursorów narkotyków, gdyż substancje dodawane w tabelach załączonych do Konwencji należy włączyć do prawa Unii.

Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy.

W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

4.2.Materialna podstawa prawna

4.2.1.Zasady

Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie