KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 17.12.2020 COM(2020) 814 final 2020/0357(NLE) Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać wyrażone w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego czwartego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.





UZASADNIENIE 1.PRZEDMIOT WNIOSKU Niniejszy wniosek dotyczy decyzji w sprawie stanowiska, jakie ma zostać wyrażone w imieniu Unii podczas 64. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. 64. posiedzenie Komisji ds. Środków Odurzających ma odbyć się w dniach 12–16 kwietnia 2021 r. 2.KONTEKST WNIOSKU 2.1. Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r. oraz Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. Celem Jednolitej konwencji ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. („konwencja o środkach odurzających”) jest zwalczanie nadużywania środków odurzających poprzez skoordynowane działania międzynarodowe. Przewiduje ona dwie uzupełniające się formy interwencji i kontroli: po pierwsze – ograniczenie posiadania, używania, dystrybucji, przywozu, wywozu, wytwarzania i produkcji środków odurzających oraz handlu nimi wyłącznie do celów leczniczych i naukowych; po drugie – zwalczanie handlu narkotykami poprzez międzynarodową współpracę w celu odstraszania i zniechęcania do handlu nimi. Konwencją ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. („konwencja o substancjach psychotropowych”) ustanowiono międzynarodowy system kontroli substancji psychotropowych. Stanowiła ona reakcję na dywersyfikację i rozszerzenie asortymentu nielegalnych narkotyków i wprowadziła środki kontroli szeregu leków syntetycznych w zależności od ich potencjału w zakresie nadużywania z jednej strony i ich wartości terapeutycznej z drugiej. Stronami przedmiotowych konwencji są wszystkie państwa członkowskie UE, natomiast Unia nią nie jest. 2.2.Komisja ds. Środków Odurzających Komisja ds. Środków Odurzających działa przy Radzie Gospodarczo-Społecznej Organizacji Narodów Zjednoczonych, a jej funkcje i uprawnienia określono m.in. w obu konwencjach. Członkami tej komisji są 53 państwa członkowskie ONZ wybierane przez Radę Gospodarczo-Społeczną Organizacji Narodów Zjednoczonych. Od marca 2021 r. członkami Komisji ds. Środków Odurzających z prawem głosu będzie 12 państw członkowskich. Unia ma w Komisji ds. Środków Odurzających status obserwatora. 2.3.Planowany akt Komisji ds. Środków Odurzających Komisja ds. Środków Odurzających regularnie uaktualnia – na podstawie zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), której doradza Komitet Ekspertów ds. Uzależnień od Środków Odurzających WHO – wykaz substancji załączony do przedmiotowych konwencji. WHO zaleciła Sekretarzowi Generalnemu ONZ dodanie do wykazów załączonych do tych konwencji ośmiu z jedenastu substancji, które zostały poddane przeglądowi przez Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających. Na 64. posiedzeniu, zaplanowanym w dniach 12–16 kwietnia 2021 r. w Wiedniu, Komisja ds. Środków Odurzających ma przyjąć decyzje w sprawie umieszczenia tych substancji w wykazie na mocy przedmiotowych konwencji. 3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej we wszystkich państwach członkowskich. Art. 1 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami („decyzja ramowa”) stanowi, że do celów tej decyzji „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających albo konwencji o substancjach psychotropowych oraz każdą substancję wymienioną w załączniku do decyzji ramowej. W związku z tym do substancji wymienionych w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz do konwencji o substancjach psychotropowych zastosowanie ma decyzja ramowa. W związku z tym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy UE i zmieniają zakres ich stosowania zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Ma to miejsce niezależnie od tego, czy dana substancja jest objęta kontrolą w Unii. Jedna z jedenastu substancji poddanych przeglądowi przez Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających podlega środkom kontroli w całej Unii. Izotonitazen został włączony do definicji „narkotyku” w decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW. Jedna substancja, MDMB-4en-PINACA, jest intensywnie monitorowana przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii. Jest ona również przedmiotem sprawozdania z oceny zagrożeń. Pozostałe 9 substancji jest monitorowane przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii. We wniosku Komisji dotyczącym projektu stanowiska Unii proponuje się poparcie zaleceń WHO, ponieważ są one zgodne z obecnym stanem wiedzy naukowej. Jeśli chodzi o nowe substancje psychoaktywne, dodanie tych substancji do wykazów załączonych do przedmiotowych konwencji jest również poparte informacjami z europejskiej bazy danych o nowych narkotykach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii. Konieczne jest, aby Rada ustaliła stanowisko Unii na posiedzenie Komisji ds. Środków Odurzających, podczas którego komisja ta zdecyduje o umieszczeniu substancji w wykazach. Ze względu na ograniczenia związane ze statusem obserwatora, jaki posiada Unia, wspólne stanowisko powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie, które będą członkami Komisji ds. Środków Odurzających w marcu 2021 r., działające wspólnie w interesie Unii w obrębie tej komisji. Unia nie jest stroną przedmiotowych konwencji, ale posiada wyłączne kompetencje w tej dziedzinie.

W związku z powyższym Komisja proponuje stanowisko Unii, jakie powinno zostać wyrażone przez państwa członkowskie, które będą członkami Komisji ds. Środków Odurzających w marcu 2021 r., w imieniu Unii Europejskiej podczas 64. posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych. Jest to piąty raz, kiedy Komisja przygotowuje taki wniosek dotyczący stanowiska Unii. Te stanowiska Unii zostały przyjęte przez Radę, dzięki czemu na poprzednich posiedzeniach Komisji ds. Środków Odurzających w sprawie włączenia substancji do międzynarodowych wykazów państwa członkowskie UE będące członkami tej komisji jednomyślnie głosowały za ich włączeniem, zgodnie ze stanowiskiem Unii. 4.PODSTAWA PRAWNA 4.1.Proceduralna podstawa prawna W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”. Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem organu czy też stroną danej umowy. Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”. Komisja ds. Środków Odurzających jest „organem utworzonym przez umowę” w rozumieniu wspomnianego artykułu, ponieważ jest to organ utworzony przez Radę Gospodarczo-Społeczną Organizacji Narodów Zjednoczonych – organ Organizacji Narodów Zjednoczonych – oraz któremu powierzono konkretne zadania na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych. Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających o umieszczeniu substancji w wykazie są „aktami mającymi skutki prawne” w rozumieniu art. 218 ust. 9 TFUE. Zgodnie z konwencją o środkach odurzających oraz konwencją o substancjach psychotropowych decyzje Komisji ds. Środków Odurzających stają się wiążące automatycznie, chyba że jedna ze stron przedłoży daną decyzję do rewizji przez Radę Gospodarczo-Społeczną Organizacji Narodów Zjednoczonych w obowiązującym terminie. Decyzje Rady Gospodarczo-Społecznej Organizacji Narodów Zjednoczonych w tej sprawie są ostateczne. Decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają również skutki prawne dla porządku prawnego UE na mocy prawa Unii, ponieważ mogą one w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów unijnych, mianowicie na mocy decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW. Zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania tego unijnego instrumentu prawnego. Planowany akt nie uzupełnia, ani nie zmienia ram instytucjonalnych umowy. W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE. 4.2.Materialna podstawa prawna Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Główny cel i treść planowanego aktu dotyczą nielegalnego handlu narkotykami. Z tego powodu materialną podstawą prawną decyzji będącej przedmiotem wniosku jest art. 83 ust. 1 TFUE, w którym stwierdza się, że nielegalny handel narkotykami stanowi jedną z dziedzin przestępczości o szczególnym wymiarze transgranicznym, i upoważnia się Parlament Europejski i Radę do ustanowienia norm minimalnych odnoszących się do określania przestępstw oraz kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami. 4.3.Zmienna geometria Dania jest związana decyzją ramową Rady 2004/757/WSiSW mającą zastosowanie do dnia 21 listopada 2018 r., która stanowi w art. 1, że „narkotyki” oznaczają wszelkie substancje, o których mowa w konwencji o środkach odurzających lub konwencji o substancjach psychotropowych. Ponieważ decyzje Komisji ds. Środków Odurzających dotyczące umieszczenia substancji w wykazie mają wpływ na wspólne przepisy w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami, którymi to przepisami Dania jest związana, Dania uczestniczy w przyjęciu decyzji Rady określającej stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii przy przyjmowaniu decyzji dotyczących umieszczenia substancji w wykazie. 4.4.Wniosek Podstawą prawną niniejszego wniosku jest art. 83 ust. 1 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE. 5.WPŁYW NA BUDŻET Brak wpływu na budżet.

2020/0357 (NLE) Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać wyrażone w imieniu Unii Europejskiej podczas sześćdziesiątego czwartego posiedzenia Komisji ds. Środków Odurzających odnośnie do umieszczenia substancji w wykazie na mocy Jednolitej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. zmienionej protokołem z 1972 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.

RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 9, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r. zmieniona protokołem z 1972 r. („konwencja o środkach odurzających”) weszła w życie w dniu 8 sierpnia 1975 r. (2)Na podstawie art. 3 konwencji o środkach odurzających Komisja ds. Środków Odurzających może podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji. Może ona dokonać zmian w wykazach jedynie zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), ale może także zdecydować o odstąpieniu od dokonania zmian zalecanych przez WHO. (3)Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. („konwencja o substancjach psychotropowych”) weszła w życie w dniu 16 sierpnia 1976 r. (4)Zgodnie z art. 2 konwencji o substancjach psychotropowych Komisja ds. Środków Odurzających może, na podstawie zaleceń WHO, podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji lub o ich usunięciu. Ma ona dużą swobodę decyzyjną, jeśli chodzi o uwzględnianie czynników gospodarczych, społecznych, prawnych, administracyjnych i innych, ale nie może postępować w sposób arbitralny. (5)Zmiany w wykazach załączonych do obu konwencji mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej. Do substancji wymienionych w wykazach załączonych do wspomnianych konwencji ma zastosowanie decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW. W związku z tym wszelkie zmiany w wykazach załączonych do przedmiotowych konwencji bezpośrednio wpływają na wspólne przepisy unijne i zmieniają zakres ich stosowania zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. (6)Podczas swojego sześćdziesiątego czwartego posiedzenia zaplanowanego wstępnie w dniach 12–16 kwietnia 2021 r. w Wiedniu Komisja ds. Środków Odurzających ma przyjąć decyzje o dodaniu 8 nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji ONZ. (7)Unia nie jest stroną konwencji o środkach odurzających ani konwencji o substancjach psychotropowych. Ma ona status obserwatora bez prawa głosu w Komisji ds. Środków Odurzających, w której w marcu 2021 r. członkami jest dwanaście państw członkowskich z prawem głosu . W związku z tym konieczne jest, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do wyrażenia stanowiska Unii w sprawie umieszczenia substancji w wykazach na mocy konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych, ponieważ decyzje dotyczące dodania nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji Unii. (8)WHO zaleciła dodanie jednej nowej substancji do wykazu I do konwencji o środkach odurzających oraz czterech nowych substancji do wykazu II i trzech nowych substancji do wykazu IV do konwencji o substancjach psychotropowych. (9)Wszystkie substancje poddane przeglądowi przez Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających („komitet ekspertów”) i które WHO zaleciła umieścić w wykazach są monitorowane przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii jako nowe substancje psychoaktywne na mocy rozporządzenia (WE) nr 1920/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. (10)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja izotonitazen (nazwa chemiczna: N,N-dietylo-2-[[4-(1-metyloetoksy)fenylo]metylo]-5-nitro— 1H-benzimidazolo-1-etanoamina) jest syntetycznym opioidowym lekiem przeciwbólowym i jest blisko powiązana z etonitazenem i klonitazenem, które podlegają kontroli międzynarodowej na podstawie konwencji o środkach odurzających z 1961 r. Substancja izotonitazen nie ma zastosowań terapeutycznych ani nie otrzymała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja izotonitazen jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie izotonitazenu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających. (11)Izotonitazen został włączony do definicji „narkotyku” w rozumieniu decyzji ramowej 2004/757/WSiSW w drodze dyrektywy delegowanej Komisji. (12)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem izotonitazenu do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających.

(13)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja MDMB-4en-PINACA (nazwa chemiczna: 3,3-dimetylo-2-(1-(pent-4-en-1-ylo)-1H-indazolo-3-karboksyamido)butanian metylu) jest syntetycznym kannabinoidem. Substancja MDMB-4en-PINACA nie ma zastosowań terapeutycznych ani nie otrzymała pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja MDMB-4en-PINACA jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie MDMB-4en-PINACA w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych. (14)Substancję MDMB-4en-PINACA wykryto w 20 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w 14 państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci dziewięciu osób. Wiąże się ją również z 11 przypadkami zatrucia bez skutku śmiertelnego. MDMB-4en-PINACA jest obecnie przedmiotem szczegółowego dochodzenia, które doprowadzi do sporządzenia sprawozdania z oceny zagrożeń przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii. (15)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem MDMB-4en-PINACA do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych. (16)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja CUMYL-PeGACLONE (nazwa chemiczna: 2-(1-metylo-1-fenylo-etylo)-5-pentylo-pirydo[4,3-b]indol-1-on) jest syntetycznym kannabinoidem. Wydaje się, że nie zezwolono, by substancja CUMYL-PeGACLONE miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja CUMYL-PeGACLONE jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie substancji CUMYL-PeGACLONE w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych. (17)Substancję CUMYL-PeGACLONE wykryto w jedenastu państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej pięciu państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci co najmniej trzech osób i została ona wykryta w sześciu próbkach biologicznych związanych z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi. (18)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem CUMYL-PeGACLONE do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych. (19)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja flubromazolam (nazwa chemiczna: 8-bromo-6-(2-fluorofenylo) - 1- metylo-4H- [1, 2, 4]-triazolo[4, 3-a] [1, 4]-benzodiazepina) jest substancją w rodzaju benzodiazepiny. Substancję flubromazolam badano pod kątem jej właściwości przeciwlękowych oraz skutków ubocznych w postaci obniżonego działania uspokajającego, hipnotycznego i ataktycznego, ale wydaje się, że nie zezwolono, by miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja flubromazolam jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie flubromazolamu w wykazie IV załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych. (20)Substancję flubromazolam wykryto w 15 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej siedmiu państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci dwóch osób i siedmiu przypadków zatrucia bez skutku śmiertelnego. Wykryto ją również w 44 próbkach biologicznych związanych ze zgonami. (21)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem flubromazolamu do wykazu IV załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych. (22)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja clonazolam (zwany również clonitrazolamem; nazwa chemiczna: 6-(2-chlorofenylo)-1-metylo-8-nitro-4H-[1,2,4]triazolo[4,3-a][1,4]benzodiazepina) jest substancją w rodzaju benzodiazepiny. Wydaje się, że nie zezwolono, by substancja clonazolam miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja clonazolam jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie clonazolamu w wykazie IV załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych. (23)Substancję clonazolam wykryto w 15 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej czterech państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci dwóch osób i pięciu przypadków zatrucia bez skutku śmiertelnego. (24)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem clonazolamu do wykazu IV załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych. (25)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja diclazepam (zwany również Ro 5-3448; nazwa chemiczna: 7-chloro-5-(2-chlorofenylo)-1-metylo-1,3-dihydro-2H-1,4-benzodiazepin-2-on) jest substancją w rodzaju benzodiazepiny. Wydaje się, że nie zezwolono, by substancja diclazepam miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja diclazepam jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie diclazepamu w wykazie IV załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych. (26)Substancję diclazepam wykryto w 16 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej ośmiu państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci dwóch osób. Wykryto ją również w 8 próbkach biologicznych związanych ze zgonami. (27)W związku z tym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem diclazepamu do wykazu IV załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych. (28)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja 3-MeO-PCP (nazwa chemiczna: 1-[1-(3-metoksyfenylo)cykloheksylo]piperydyna) jest substancją o działaniu dysocjacyjnym. Wydaje się, że nie zezwolono, by substancja 3-MeO-PCP miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja 3-MeO-PCP jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie 3-MeO-PCP w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych. (29)Substancję 3-MeO-PCP wykryto w 18 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej ośmiu państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do śmierci co najmniej siedmiu osób i pięciu przypadków zatrucia bez skutku śmiertelnego. Wykryto ją również w 18 próbkach biologicznych związanych z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi. (30)W związku z powyższym państwa członkowskie powinny opowiedzieć się za dodaniem substancji 3-MeO-PCP do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych. (31)Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja difenidyna (nazwa chemiczna: 1-(1,2-difenyletylo)piperydyna) jest substancją o działaniu dysocjacyjnym. Wydaje się, że nie zezwolono, by substancja difenidyna miała zastosowanie terapeutyczne ani nie otrzymała ona pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jako produkt leczniczy. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja difenidyna jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie tej substancji międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie difenidyny w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych. (32)Substancję difenidyna wykryto w 17 państwach członkowskich i jest ona kontrolowana w co najmniej ośmiu państwach członkowskich. Uważa się, że zażycie tej substancji przyczyniło się do co najmniej dwóch przypadków zatrucia bez skutku śmiertelnego i została ona wykryta w pięciu próbkach biologicznych związanych z poważnymi zdarzeniami niepożądanymi.