Bruksela, dnia 4.4.2005

COM(2005) 110 końcowy

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA RADY

nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania pochodzących z Indii

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

W dniu 8 października 2003 r., Komisja, na uzasadniony wniosek dwóch producentów wspólnotowych, wszczęła połączony przegląd wygaśnięcia i przegląd okresowy obowiązującego cła wyrównawczego w odniesieniu do przywozu niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania pochodzących z Indii.

Dochodzenie przeglądowe potwierdziło i) utrzymywanie się subsydiowania produktu objętego postępowaniem na poziomie wyższym od ustalonego w pierwotnym dochodzeniu, co ii) powoduje utrzymywanie się szkody dla wspólnotowego przemysłu.. Utrata ważności środków nie leży w interesie Wspólnoty.

Tym samym proponuje się, aby Rada przyjęła załączony wniosek dotyczący rozporządzenia w celu zwiększenia i przedłużenia istniejących środków.

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENI A RADY

nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania pochodzących z Indii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej[1] („podstawowe rozporządzenie”), w szczególności jego art. 18 i 19,

uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A. PROCEDURA

I. Poprzednie dochodzenie i istniejące środki

(1) Rada, w rozporządzeniu (WE) nr 2164/98[2], nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania, a mianowicie na trójwodzian amoksycyliny, trójwodzian ampicyliny i cefaleksynę, nieoferowane w mierzalnych dawkach, bądź w formach lub opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej („produkt objęty postępowaniem”) objętych kodami CN ex 2941 10, ex 2941 10 20 i ex 2941 90 00, pochodzące z Indii. Środki przyjęły formę cła ad valorem na poziomie od 0% do 12% dla eksporterów indywidualnych, ze stawką w wysokości 14,6% dla pozostałych eksporterów.

II. Wniosek o połączony przegląd wygaśnięcia i przegląd okresowy

(2) W następstwie opublikowania ogłoszenia o zbliżającym się wygaśnięciu[3] ostatecznych środków obowiązujących, Komisja otrzymała od wspólnotowych producentów podobnego produktu, związanych ze sprawą, Sandoz GmbH, Austria, oraz Sandoz Industrial Products S.A., Hiszpania, („wnioskujący”), wniosek o wszczęcie połączonego przeglądu wygaśnięcia i przeglądu okresowego dotyczącego rozporządzenia Rady (WE) nr 2164/98 na mocy art. 18 ust. 2 i 19 ust. 2 podstawowego rozporządzenia. Wnioskujący reprezentują znaczny odsetek, w tym przypadku ponad 40%, całkowitej wspólnotowej produkcji niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania.

(3) Uzasadnieniem dla wniosku było istnienie prawdopodobieństwa, że wygaśnięcie środków może doprowadzić do utrzymania się lub ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody dla wspólnotowego przemysłu oraz, że poziom obowiązujących środków jest w domniemaniu niewłaściwy dla przeciwdziałania subsydiowaniu, które powoduje szkodę.

(4) Przed wszczęciem połączonego przeglądu wygaśnięcia i przeglądu okresowego, oraz zgodnie z art. 22 ust. 1 i art. 10 ust. 9 podstawowego rozporządzenia, Komisja powiadomiła rząd Indii o otrzymaniu prawidłowo udokumentowanego wniosku o wszczęcie postępowania przeglądowego. Rząd Indii został zaproszony na konsultacje w celu wyjaśnienia sytuacji odnośnie do zawartości wniosku oraz ustalenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Rząd Indii odrzucił zaproszenie Komisji na przeprowadzenie konsultacji.

III. Wszczęcie połączonego przeglądu wygaśnięcia i przeglądu okresowego

(5) Komisja zapoznała się z dowodami przedstawionymi przez wnioskujących i uznała je za wystarczające dla uzasadnienia wszczęcia przeglądu zgodnie z przepisami art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 2 podstawowego rozporządzenia. Po konsultacji z Komitetem Doradczym, Komisja wszczęła, poprzez ogłoszenie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej[4]., połączony przegląd wygaśnięcia i przegląd okresowy dotyczący rozporządzenia Rady (WE) nr 2164/98.

IV. Okres objęty dochodzeniem

(6) Dochodzenie obejmowało okres od 1kwietnia 2002 r. do 31 marca 2003 r. („okres dochodzenia lub „OD”). Rozpatrzenie trendów w kontekście szkody obejmowało okres od 1 stycznia 1999 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres objęty dochodzeniem”).

V. Strony objęte dochodzeniem

(7) Komisja oficjalnie poinformowała wnioskujących, pozostałych znanych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, importerów, dostawców surowców,, użytkowników i rząd Indii o wszczęciu dochodzenia. Strony objęte dochodzeniem miały możliwość ujawnienia swojego punktu widzenia w formie pisemnej i złożenia wniosku o przesłuchanie.. Pisemne i ustne uwagi dostarczone przez strony zostały rozpatrzone, i, gdzie stosowne, wzięte pod uwagę.

(8) Ze względu na dosyć dużą liczbę producentów w Indiach eksportujących produkt objęty postępowaniem, którzy byli wymienieni we wniosku, dla postępowania w sprawie subsydiowania przewidziano zastosowanie metod kontroli wyrywkowej., zgodnie z art. 27 podstawowego rozporządzenia.

(9) Jednakże, tylko ograniczona liczba producentów eksportujących ujawniła się i dostarczyła informacje wymagane dla kontroli wyrywkowej. Dlatego też nie uznano zastosowania metod kontroli wyrywkowej za niezbędne.

(10) Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich stron znanych jako zainteresowane, które ujawniły się w nieprzekraczalnych terminach podanych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.. Odpowiedzi otrzymano od pięciu producentów wspólnotowych, siedmiu producentów eksportujących, jednego importera, dwóch dostawców surowców i rządu Indii.

(11) Komisja zebrała i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do ustalenia subsydiowania i szkody, a także do stwierdzenia, czy istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się lub ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody, jak również, czy utrzymanie lub zmiana środków nie będzie przeciwko interesowi Wspólnoty. Wizyty weryfikacyjne miały miejsce na terenie następujących stron objętych postępowaniem:

1. Producenci wspólnotowi

DSM Anti-Infectives B.V., Delft (Niderlandy), który odpowiedział na kwestionariusz Komisji również w imieniu DSM Anti-Infectives Deretil S.A., Almeria, (Hiszpania) i DSM Anti-Infectives Chemferm S.A., Santa Perpetua de Mogoda, (Hiszpania). Te trzy spółki są w niniejszym dokumencie łącznie nazywane „DSM”.

Sandoz GmbH (dawniej Biochemie GmbH), Kundl (Austria), którzy odpowiedzieli na kwestionariusz Komisji również w imieniu Sandoz Industrial Products S.A. (dawniej Biochemie S.A.), Barcelona (Hiszpania). Obydwie spółki są w niniejszym dokumencie łącznie nazywane „Sandoz”.

2. Rząd Indii

Ministerstwo Handlu, New Delhi.

3. Producenci eksportujący w Indiach

KDL Biotech Ltd. (dawniej Kopran Ltd.), Mumbai,

Orchid Pharmaceuticals and Chemicals Ltd., Chennai,

Nectar Lifesciences Ltd., Chandigarh,

Nestor Pharmaceuticals Ltd., New Delhi,

Ranbaxy Laboratories Ltd., New Delhi,

Torrent Gujarat Biotech Ltd., Ahmedabad,

Surya Pharmaceutical Ltd., Chandigarh.

VI. Ujawnienie i uwagi w sprawie procedury

(12) Rząd Indii i pozostałe strony objęte postępowaniem zostały poinformowane o zasadniczych faktach i względach, w oparciu o które zamierzano wnioskować o utrzymanie środków. Otrzymały również uzasadniony termin na przedstawienie uwag. Niektóre strony przedstawiły swoje uwagi na piśmie. Ponadto, rząd Indii i trzech producentów eksportujących zaprezentowało swoje stanowisko w trakcie przesłuchań, które miały miejsce po ujawnieniu informacji, podczas których dokonali podsumowania swoich stanowisk. Wszystkie przedstawione uwagi i komentarze zostały należycie wzięte pod uwagę, jak podano niżej.

(13) Podczas przesłuchań odbytych po ujawnieniu informacji, rząd Indii i jeden producent eksportujący wskazali, że wnioskujący nie produkują jednego rodzaju produktu podobnego, tj. cefaleksyny, i złożyli wniosek, aby w odniesieniu do tego rodzaju unieważnić wszczęcie postępowania.

(14) W odpowiedzi na powyższy wniosek należy przypomnieć, że już w pierwotnym dochodzeniu ustalono, że wszystkie rodzaje produktów objętych postępowaniem (patrz niżej w sekcji B.) stanowią jedną pojedynczą kategorię produktu[5]. Wszystkie rodzaje należą do tej samej kategorii, tj. masowych półsyntetycznych antybiotyków o szerokim spektrum działania, i mają to samo zastosowanie, które w połączeniu ze sobą w końcowej postaci dawki są skuteczne w leczeniu różnych chorób zakaźnych. Zatem, wobec tego, że wszystkie rodzaje tworzą jeden produkt dla celu niniejszego postępowania, który jest wytwarzany przez wnioskujących, argument ten musi być odparty.

(15) Rząd Indii i jeden producent eksportujący utrzymywali, że niepoufne odpowiedzi producentów wspólnotowych na kwestionariusz nie były dostatecznie szczegółowe i nie były zgłoszone zgodnie z art. 29 podstawowego rozporządzenia. Twierdzono, że brak informacji w niepoufnych kwestionariuszach odmawia eksporterom współpracującym skutecznej możliwości obrony swoich interesów w związku ze szkodą i analizą skutków przyczynowych.

(16) W tym kontekście należy zauważyć, zgodnie z tym co przedstawiono w sekcji E poniżej, że wspólnotowy przemysł w niniejszym dochodzeniu obejmuje tylko dwie grupy, tj. Sandoz i DSM. Ponadto, jedna grupa produkowała tylko trójwodzian amoksycyliny i trójwodzian ampicyliny, podczas gdy druga grupa produkowała również cefaleksynę. Te szczególne okoliczności w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego zwiększyły poufny charakter niektórych danych pozyskanych w trakcie postępowania.. W każdym razie, akta dostępne do przejrzenia przez strony objęte postępowaniem zawierają niepoufne odpowiedzi do kwestionariusza dostarczone przez obu współpracujących producentów wspólnotowych, w których to aktach poufne dane zostały przekazane w formie wskaźników, aby umożliwić odpowiednie zrozumienie zasadniczych informacji o poufnym charakterze. Zatem, niepoufne odpowiedzi producentów wspólnotowych na kwestionariusz są nadal uznane za zgodne z przepisami art. 29 podstawowego rozporządzenia. Ponadto, należy odnotować, że dane o szkodach, przedstawione w formie wskaźników, ujawnione i opisane w sekcji F. niniejszego rozporządzenia, dostarczyły wszystkim stronom objętym postępowaniem wystarczająco dokładny obraz szkody i związków przyczynowych, by mogli dokonać oceny analizy i bronić swoich interesów.

B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PODOBNY PRODUKT

I. Produkt objęty postępowaniem

(17) Produkt objęty niniejszym postępowaniem jest takim samym produktem jak produkt, którego dotyczy rozporządzenie Rady (WE) nr 2164/98, a mianowicie trójwodzian amoksycyliny, trójwodzian ampicyliny i cefaleksyna, nieoferowane w mierzalnych dawkach, bądź w formach lub opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej objęte kodami CN ex 2941 10 10, ex 2941 10 20 oraz ex 2941 90 00, pochodzące z Indii („produkt objęty postępowaniem”).

II. Podobny produkt

(18) Rząd Indii i jeden producent eksportujący, w trakcie przesłuchania mającego miejsce po ujawnieniu informacji, zwrócili uwagę na fakt, że jeden producent wspólnotowy wskazał pewne różnice w “trwałości, czystości, oznaczaniu, właściwościach galezeroznych, itp.” przy porównywaniu produktu objętego postępowaniem i podobnego produktu. Ponadto, jedyny współpracujący importer wskazał różnice dotyczące rozpuszczalności w wodzie.

(19) Jednak, zarówno produkt objęty postępowaniem, jak i podobny produkt, muszą odpowiadać tej samej międzynarodowej farmakopei z określonymi specyfikacjami. Zatem, chociaż produkty te nie są podobne pod wszystkimi względami, to jednak są do siebie w dużej mierze podobne, zgodnie z wymaganiami art. 1 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.

(20) W konsekwencji, dochodzenie potwierdziło, że trójwodzian amoksycyliny, trójwodzian ampicyliny i cefaleksyna, produkowane oraz sprzedawane we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych, charakteryzują się identycznymi lub w dużej mierze podobnymi właściwościami fizycznymi i zastosowaniami co produkt objęty postępowaniem, oraz że są w ten sposób są podobnym produktem w znaczeniu art. 1 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.

C. SUBSYDIA

I. Wprowadzenie

(21) W oparciu o informacje zawarte we wniosku o wszczęcie postępowania i w oparciu o odpowiedzi na kwestionariusz Komisji, przebadano następujące programy, co do których istnieje domniemanie, że są subsydiowane:

1. Programy ogólnokrajowe

a) Program licencji wydawanych z wyprzedzeniem,

b) Program paszportowy uprawnienia celnego,

c) Specjalne strefy ekonomiczne/program jednostek zorientowanych na wywóz,

d) Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz,

e) Programy zwolnień z podatku dochodowego

-Program zwolnień z podatku dochodowego od wywozu,

-Program zwolnień z podatku dochodowego na badania i rozwój,

f) Program kredytowania wywozu.

(22) Programy od a) do d), wymienione powyżej, opierają się na Ustawie o handlu zagranicznym (Rozwój i regulacja) z 1992 r., (nr 22 z 1992 r.), która weszła w życie w dniu 7 sierpnia 1992 r. („Ustawa o handlu zagranicznym”). Ustawa o handlu zagranicznym upoważnia rząd Indii do wydawania zawiadomień dotyczących polityki wywozowej i przywozowej. Ich streszczenia publikowane są następnie w dokumentach “Polityka wywozowa i przywozowa”, które Ministerstwo ds. Handlu wydaje co pięć lat i regularnie uaktualnia. Dla okresu objętego dochodzeniem przeglądowym w niniejszej sprawie ma zastosowanie jeden dokument z zakresu polityki wywozowej i przywozowej; tj. plan pięcioletni odnoszący się do okresu od 1 kwietnia 2002 r. do 31 marca 2007 r. („polityka EXIM 02-07”). Dodatkowo, rząd Indii, w “Podręczniku procedur – od 1 kwiecień 2002 r. do 31 marzec 2007 r., Tom I: („HOP I 02-07”)[6] przedstawił również procedury, które regulują politykę EXIM 02-07. Podręcznik procedur jest również regularnie aktualizowany.

(23) Programy zwolnień z podatku dochodowego wymienione powyżej pod lit. e) opierają się na Ustawie o podatku dochodowym z 1961 r., którą corocznie zmienia Ustawa o finansach.

(24) Program kredytowania wywozu wymieniony powyżej pod lit. f) jest oparty na sekcjach 21 i 35A Ustawy o regulacji bankowości z 1949 r., która zezwala Reserve Bank of India („RBI”) kierować bankami handlowymi w zakresie kredytów eksportowych.

2. Programy regionalne

(25) W oparciu o informacje zawarte we wniosku o wszczęcie postępowania oraz w oparciu o odpowiedzi na kwestionariusz Komisji, Komisja przebadała również szereg programów w domniemaniu przyznawanych przez rządy lub władze regionalne w określonych stanach indyjskich.

a) Stan Punjab,

-Program bodźców dla przemysłu Stanu Punjab.

-Program ten opiera się na polityce przemysłowej i kodeksie środków zachęcających rządu Stanu Punjab.

b) Stan Gujarat,

-Program bodźców dla przemysłu Stanu Gujarat,

-Refundacja cła za energię elektryczną.

-Pierwszy wymieniony program opiera się na polityce bodźców dla przemysłu Stanu Gujarat, a drugi na ustawie Bombaju o należnościach celnych za energię elektryczną z 1958 r.

c) Stan Maharashtra,

-Pakietowy program bodźców rządu Stanu Maharashtra (”GOM”). Program ten opiera się na rezolucjach Departamentu ds. Przemysłu, Energetyki i Pracy GOM.

(26) We wniosku o wszczęcie dochodzenia przeglądowego nie wymieniono jednego programu zwolnienia z podatku dochodowego (zwolnienie z podatku dochodowego na badania i rozwój) oraz trzech programów regionalnych (bodźce dla przemysłu stanu Punjab, bodźce dla przemysłu stanu Gujarat i refundacja cła za energię elektryczną dla stanu Gujarat). Zatem, stosownie do art. 22 ust. 1 i art. 11 ust. 10 podstawowego rozporządzenia, Komisja powiadomiła rząd Indii o prawdopodobnym rozszerzeniu zakresu dochodzenia w celu włączenia tych programów.. Rząd Indii został zaproszony na konsultacje w celu wyjaśnienia stanu faktycznego odnośnie do programów, co do których istnieje domniemanie, że są przyznawane przez rządy lub władze regionalne, oraz doprowadzenia do wspólnie uzgodnionego rozwiązania. W ślad za tymi konsultacjami, i przy braku wspólnie uzgodnionego rozwiązania w odniesieniu do tych czterech programów, Komisja objęła te programy dochodzeniem w sprawie subsydiowania.

3. Ogólne uwagi do ujawnionych informacji w sprawie subsydiowania

(27) Dwóch producentów eksportujących stwierdziło, że z uwagi na to, że dochodzenie powinno dotyczyć wyłącznie programów pierwotnie objętych dochodzeniem, z zakresu niniejszego dochodzenia należy wykluczyć Program licencji wydawanych z wyprzedzeniem, Program zwolnień z podatku dochodowego na badania i rozwój oraz Program kredytowania wywozu. W tym wypadku, wymienione trzy programy oraz programy regionalne objęte dochodzeniem nie były badane podczas pierwotnego dochodzenia.

(28) Jednakże, stosowne przepisy podstawowego rozporządzenia dotyczące przeglądu okresowego i przeglądu wygaśnięcia nie przewidują stosowania tak wąskiego podejścia w trakcie dochodzenia przeglądowego.. Dla przykładu, zgodnie z art. 19 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, przegląd okresowy może prowadzić do podwyższenia środków, jeśli istniejące nie były wystarczające dla zwalczania subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych. Art. 19 ust. 4 podstawowego rozporządzenia wymaga ponadto, by Komisja rozważyła „czy nastąpiła istotna zmiana okoliczności dotyczących udzielania subsydiów…”. Zatem, przegląd okresowy w sprawie subsydiowania może prowadzić per se do całkowitej ponownej oceny ram subsydiowania, a nie tylko samych programów subsydiowania, które były objęte pierwotnym postępowaniem, i które mogłyby być korzystne dla produktu objętego postępowaniem. Dodatkowo, przegląd wygaśnięcia nie musi skupiać się wyłącznie na programach objętych pierwotnym dochodzeniem. Art. 18 ust. 2 podstawowego rozporządzenia odnosi się do “kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania”, tzn. w sensie ogólnym, a nie do programów subsydiowania objętych pierwotnym postępowaniem. W konsekwencji, dochodzenia przeglądowe nie ograniczają się do pierwotnie badanych programów, ale wymagają ustalenia obecnego i przyszłego subsydiowania, włączając w to programy nieobjęte pierwotnym dochodzeniem.. W rzeczywistości, jest to jedyne podejście, który prowadzi do adekwatnej analizy faktycznego stanu związanego z subsydiowaniem w danym okresu objętym dochodzeniem przeglądowym. W przeciwnym razie, rządy miałyby możliwość skutecznej obrony przed reżimami subsydiów w drodze prostej zmiany nazwy programu lub dokonania w nim nieznacznych zmian strukturalnych. Udaremniłoby to ideę i cel środków wyrównawczych, które mają zrównoważyć szkodliwe subsydiowanie.

II. Programy ogólnokrajowe

1. Program licencji wydawanych z wyprzedzeniem („ALS”)

a ) Podstawa prawna

(29) Szczegółowy opis programu znajduje się w ust. od 4.1.1 do 4.1.14 polityki EXIM- 02-07 oraz w rozdziałach od 4.1 do 4.30 HOP I 02-07.

b) Kryteria dopuszczalności

(30) ALS składa się z sześciu podprogramów, które bardziej szczegółowo opisano w motywie 31. Te podprogramy różnią się między innymi zakresem warunków dopuszczalności. Program licencji wydawanych z wyprzedzeniem [ALS] dotyczących wywozu i ALS przyznawany z góry raz na rok przysługuje producentom eksporterom i kupcom-eksporterom, którzy są „powiązani” ze wspierającymi ich producentami. Producentom-eksporterom zaopatrującym eksportera końcowego przysługuje ALS na dostawy pośrednie. Głównym wykonawcom, zaopatrującym kategorie „uznane za eksport” wymienione w ustępie 8.2 polityki EXIM 02-07, takim jak dostawcy do jednostek zorientowanych na wywóz („EOU”), przysługuje ALS na kategorie „uznawane za eksport”. Wreszcie, dostawcom pośrednim producentów-eksporterów przysługują świadczenia na kategorie „uznawane za eksport” w ramach podprogramów Zamówień wcześniejszego uwolnienia („ARO”) oraz otwartej akredytywy wewnątrzkrajowej.

c) Praktyczne zastosowanie

(31) Licencje przedterminowe mogą być wystawiane na:

i) Wywóz fizyczny: To jest główny podprogram. Umożliwia on bezcłowy przywóz materiałów do produkcji określonego docelowego produktu eksportowego „Fizyczny” w tym kontekście oznacza, że produkt eksportowy musi opuścić terytorium Indii. Dodatek importowy i zobowiązanie eksportowe obejmujące typ produktu eksportowego są określone w licencji.

ii) Wymaganie roczne: Taka licencja nie wiąże się z określonym produktem eksportowym, ale z szerszą grupą produktów (np. produkty chemiczne i związane z nimi). Posiadacz licencji może - do pewnego progu wartości ustalonego na podstawie jego dotychczasowych wielkości wywozu - importować bezcłowo każdy surowiec używany do produkcji artykułów zakwalifikowanych do takiej grupy produktów. Może wybrać wywóz każdego docelowego produktu zakwalifikowanego w tej grupie produktów przy wykorzystaniu takiego materiału zwolnionego z cła.

iii) Dostawy pośrednie: Ten podprogram obejmuje przypadki, w których dwóch producentów zamierza produkować pojedynczy produkt eksportowy i podzielić proces produkcji. Producent-eksporter produkuje produkt pośredni. Może importować bezcłowo materiały do produkcji i w tym celu może uzyskać ALS dla dostaw pośrednich. Eksporter końcowy finalizuje produkcję i zobowiązany jest dokonać wywozu gotowego produktu.

iv) Kategorie uznawane za wywóz: Ten podprogram umożliwia głównemu kontrahentowi bezcłowy przywóz materiałów do produkcji, które wymagane są przy produkcji towarów sprzedawanych jako „uznane za wywóz” kategoriom klientów wymienionych w ust. 8.2. lit. b) do f), g), i) oraz j) polityki EXIM 02-07. Według rządu Indii, kategorie uznane za wywóz odnoszą się do transakcji, w których dostarczone towary nie opuszczają danego kraju. Szereg kategorii dostaw uznawany jest jako wywóz, pod warunkiem, że towar wyprodukowany jest w Indiach, np. dostawa towarów do EOU lub do firmy znajdującej się w specjalnej strefie ekonomicznej („SSE”).

v) ARO: Posiadacz licencji ALS zamierzający sprowadzać materiały do produkcji ze źródeł w swoim kraju, zamiast przywozu bezpośredniego, ma możliwość nabycia ich z użyciem ARO. W takich przypadkach licencje wydawane z wyprzedzeniem są poświadczane jako ARO i przyznawane lokalnemu dostawcy przy dostawie wymienionych w nich środków. Przyznanie ARO upoważnia dostawcę lokalnego do korzystania ze świadczeń z tytułu kategorii uznawanych za wywóz zgodnie z zapisem ustępu 8.3 polityki EXIM 02-07 (czyli ALS na dostawy pośrednie/ kategorie uznane za wywóz, system ceł zwrotnych na uznany wywóz i zwrot ostatecznego podatku akcyzowego). systemu ceł zwrotnych/zwrotu podatku. Mechanizm ARO refunduje podatki oraz należności samemu dostawcy zamiast zwracać je na rzecz eksportera końcowego w formie premii / refundacji ceł. Zwrot podatków / ceł dostępny jest zarówno na środki krajowe, jak i importowane.

vi) Krajowa akredytywa otwarta: Ten podprogram również pokrywa dostawy materiałów krajowych na rzecz posiadacza ALS. Posiadacz licencji ALS może zwrócić się do banku o otwarcie krajowej akredytywy na rzecz lokalnego dostawcy. Wówczas bank unieważni licencję na przywóz bezpośredni, wyłącznie w zakresie wartości i ilości pozycji sprowadzanych lokalnie w miejsce przywozu. Dostawca lokalny będzie uprawniony do świadczeń za kategorie uznane za wywóz zgodnie z zapisem w ustępie 8.3 polityki EXIM 02-07 (czyli ALS na dostawy pośrednie/ kategorie uznane za wywóz, system ceł zwrotnych na uznany eksport oraz zwrot ostatecznego podatku akcyzowego.)

Ustalono, że w okresie objętym dochodzeniem, eksporterzy współpracujący uzyskali koncesje jedynie w ramach czterech podprogramów związanych z produktem objętym postępowaniem, tj. i) ALS na wywóz fizyczny, ii) ALS na wymagania roczne, iii) ALS na dostawy pośrednie jako poddostawca eksportera końcowego i iv) ALS na kategorie uznane za wywóz jako dostawca do EOU/jednostek w SSE. W związku z tym nie jest konieczne ustanawianie systemu ceł wyrównawczych v) podprogramu ARO, ani vi) programu krajowej akredytywy otwartej.

(32) W celu umożliwienia przeprowadzenia weryfikacji przez władze Indii, posiadacz licencji jest prawnie zobowiązany do prowadzenia „odpowiedniej i zgodnej z prawdą dokumentacji dotyczącej konsumpcji i przeznaczenia towarów przywiezionych w ramach każdego zezwolenia" (rozdział 4.30 i załącznik 4 18 HOP I 02-07), czyli rejestru rzeczywistej konsumpcji („załącznik 18 rejestr”).

(33) Odnośnie do podprogramów wymienionych wyżej w ppkt. i), iii) oraz iv) w ramach motywu 31, zarówno ulgi przywozowe jaki i obowiązek wywozowy (w tym kategorie uznane za wywóz) są określane wielkościowo i wartościowo przez rząd Indii i zaznaczane na licencji. Ponadto, w chwili przywozu i wywozu, dane transakcje muszą być udokumentowane na licencji przez urzędników państwowych. Wielkość przywozu dozwolonego w ramach tego programu ustala rząd Indii na podstawie standardowych norm nakładów i wyników („normy SION”). Normy SION istnieją dla większości produktów, włączając produkt objęty postępowaniem, i są publikowane w HOP II 02-07.

(34) W przypadku podprogramu ii) wyżej wymienionego w motywie 31 (ALS na wymagania roczne), tylko dodatek za przywóz, w ujęciu wartościowym, jest dokumentowany w licencji. Posiadacz licencji zobowiązany jest do ”utrzymywania zależności pomiędzy materiałami importowanymi a produktem docelowym” (ustęp 4.24A lit. c) HOP I 02-07).

(35) Przywożone surowce nie są zbywalne i muszą być wykorzystane do wytworzenia produktu wywozowego. Obowiązek wywozowy należy wypełnić w wyznaczonym terminie. po wydaniu licencji (18 miesięcy z możliwością dwukrotnego przedłużenia o 6 miesięcy). W przypadku ALS na zapotrzebowanie roczne, przedłużanie terminu jest niedozwolone.

(36) Podczas dochodzenia przeglądowego ustalono, że bezcłowy przywóz surowców przez eksporterów współpracujących w ramach różnych podprogramów, zgodny z ulgą przywozową wyliczoną w oparciu o normy SION, przekroczył ilość surowców potrzebnych do wytworzenia ilości referencyjnej docelowego produktu wywozowego. Tym samym, standardowe normy SION dla produktu objętego postępowaniem okazały się nieprecyzyjne. Ponadto, w okresie objętym dochodzeniem, żaden z eksporterów współpracujących nie prowadził poprawnego aktualnego rejestru opartego na rzeczywistej konsumpcji. W czterech przypadkach takiego rejestru nie prowadzono wcale, pomimo prawnego obowiązku jego prowadzenia (patrz motyw 32 wyżej). W dwóch przypadkach firmy nie prowadziły aktualnego rejestru konsumpcji. Ani eksporterzy objęci dochodzeniem, ani rząd Indii nie byli w stanie udowodnić, że zwolnienie z cła przywozowego nie skutkowało nadmiernym umarzaniem.

d) Uwagi do ujawnionych informacji

(37) Rząd Indii oraz pięciu eksporterów współpracujących przedstawiło uwagi na temat ALS. Stwierdzili, że ALS działa jako dozwolony system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub system substytucji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, który w domniemaniu przypomina system uszlachetniania czynnego WE, z systemem weryfikacji zgodnym z przepisami załączników I, II oraz III do podstawowego rozporządzenia, ,monitorującym powiązanie pomiędzy nakładami importowanymi bezcłowo, a docelowymi produktami przeznaczonymi do wywozu.. Rząd Indii oraz dwaj eksporterzy utrzymywali ponadto, że tylko nadmierne umorzenie ceł może stanowić podstawę środków wyrównawczych. Jeśli chodzi o system weryfikacji, utrzymywali, że zastosowano adekwatny system weryfikacji. W tym kontekście odnieśli się do szeregu elementów weryfikacji, które były dostępne dla rządu Indii dla celów takiej weryfikacji, w tym: normy SION, informacje ilościowe na temat dokumentów przywozowych i wywozowych, prowadzony przez władze celne rejestr przywozów i wywozów w ramach ALS, rejestr konsumpcji, rejestr uprawnień celnych („rejestr DEEC”), weryfikacja umorzenia po zrealizowaniu przywozu i wywozu, dodatkowe kontrole przeprowadzane przez władze Indii w kontekście stosowania podatku akcyzowego i celnego, okresowe rewizje ksiąg oraz ściganie sądowe w przypadku „uchybień”. Rząd Indii i jeden eksporter przyznali jednak, że normy SION mogą zaniżać faktyczną konsumpcję”. Ponadto, żaden z eksporterów nie przedstawił wystarczającego dowodu,, że wypełnił zobowiązanie prawidłowego prowadzenia rejestru rzeczywistej konsumpcji, czego wymaga polityka EXIM. Ponadto, dwóch eksporterów utrzymywało, że organ prowadzący dochodzenie sam powinien wyliczyć nadmierne umorzenie. Na końcu, stwierdzono, że Komisja Europejska ze względu na precedensy, zobowiązana jest do niestosowania nowych ceł wyrównawczych z tytułu ALS. Jeden eksporter, po przesłuchaniu odbytym po ujawnieniu informacji,, przedstawił kalkulację ceł umorzonych w nadmiarze.

e) Wniosek

(38) Zwolnienie z ceł przywozowych stanowi subsydium w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit.a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 podstawowego rozporządzenia , tzn. finansowy wkład rządu Indii, który wypłacił świadczenie na rzecz eksporterów objętych dochodzeniem.

(39) Ponadto, fizyczny wywóz ALS, ALS na wymagania roczne oraz ALS na dostawy pośrednie są według prawa wyraźnie uwarunkowane wielkością wywozu, i w związku z tym, uznane jako szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych w myśl art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia . ,Bez zobowiązania wywozowego, firma nie może uzyskać świadczeń w ramach tych programów.

(40) ALS na kategorie uznane za wywóz w ramach modalności niniejszego przypadku jest faktycznie uwarunkowany wielkością wywozu. Program ten wykorzystała tylko jedna spółka w niewielkim zakresie i tylko przy dostawie EOU-ów lub jednostek w SEZ, obie kategorie wymienione są w ustępie 8.2 lit. b) polityki EXIM 02-07. Wymieniona firma podała, że jej klienci w końcu dokonali wywozu produktu objętego postępowaniem. Przedmiotem EOU/CEZ jest wywóz zgodnie z zapisem ustępu 6.1 polityki EXIM 02-07. Tym sposobem dostawca krajowy uzyskuje świadczenia w ramach programu ALS na kategorie uznane za wywóz, ponieważ rząd Indii przewiduje przychody z tytułu wywozu otrzymywane przez eksportera ulokowanego w EOU/SEZ. Zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) podstawowego rozporządzenia , subsydia są traktowane jako faktycznie uwarunkowane wynikami wywozu, gdy stan faktyczny wskazuje, że przyznanie subsydium, bez prawnego uwarunkowania od wyników wywozu, jest w istocie związany z aktualnymi lub przewidywanymi przychodami z wywozu.

(41) Żaden z czterech podprogramów wykorzystywanych w niniejszym przypadku nie może być uważany za dozwolony system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub system substytucji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji w znaczeniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) podstawowego rozporządzenia. Ustalenie to jest potwierdzone po dokładnym przeanalizowaniu zapisów ujawnionych informacji. Nie odpowiadają one rygorystycznym zasadom określonym w załączniku I lit. i), załączniku II (definicja i zasady zwrotu) oraz załączniku III (definicja i zasady substytucji zwrotu) podstawowego rozporządzenia. Rząd Indii nie wykorzystał skutecznie swojego systemu weryfikacji, ani procedury w celu potwierdzenia, czy i o jakiej wartości środki do produkcji zostały wykorzystane do produkcji produktu wywożonego (załącznik II część II pkt 4. podstawowego rozporządzenia, a w przypadku systemów substytucji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji , załącznik III część II pkt 2. podstawowego rozporządzenia.) Normy SION dla produktu objętego postępowaniem nie były dostatecznie ścisłe. Żaden komentarz odnośnie do ujawnionych informacji nie zmienił tego ustalenia. Przeciwnie, rząd Indii uznał nawet, że normy SION były nieścisłe. Niniejszym, potwierdza się. że same normy SION nie mogą być uznane za system weryfikacji rzeczywistej konsumpcji, ponieważ struktura tych mało precyzyjnych norm standardowych nie pozwala rządowi Indii zweryfikować z dostateczną dokładnością, jaka wartość środków została zużyta w produkcji eksportowej. Ponadto, rząd Indii nie przeprowadził skutecznej kontroli w oparciu o prawidłowo prowadzony rejestr rzeczywistej konsumpcji („załącznik 18 rejestr”). Dodatkowo, rząd Indii nie przeprowadził głębszej analizy w oparciu o rzeczywiste nakłady chociaż byłoby to wymagane przy braku skutecznie stosowanego systemu weryfikacji (załącznik II część II pkt 5. i załącznik III część II pkt 3. do podstawowego rozporządzenia), ani nie wykazał, że nadmierne umorzenia miały miejsca. Domniemana możliwość porównawcza ALC z systemem uszlachetniania czynnego WE jest niezwiązana ze sprawą, ponieważ uszlachetnianie czynne nie jest objęte niniejszym dochodzeniem.

(42) Pozostałe elementy weryfikacji zgłoszone po ujawnieniu informacji, albo już nie istnieją (tj. rejestr, DEEC zniesiony polityką EXIM 02-07), albo są najwyraźniej, przy braku skutecznej kontroli rejestrów rzeczywistej konsumpcji, oparte na mało precyzyjnych normach SION, co jest niewystarczające (np. informacje o dokumentach przywozowo-wywozowych, rejestr prowadzony przez władze celne, kontrola umorzenia ALS). Nie dostarczono sprawozdań audytorskich przeprowadzonych przez władze Indii w odniesieniu do producentów eksportujących objętych dochodzeniem.

(43) Na koniec, ponieważ ALS nigdy wcześniej nie był analizowany w oparciu o fakty podobne do tych z obecnego dochodzenia, a w szczególności, zważywszy na brak precyzyjnych norm SION w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, nie istnieje żaden obowiązujący precedens, według którego program nie miałby stanowić podstawy środków wyrównawczych.

(44) Wspomniane cztery podprogramy stanowią zatem podstawę środków wyrównawczych.

f) Obliczenie kwoty subsydium

(45) Przy braku dozwolonych systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub systemów substytucji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, świadczenie wyrównawcze jest umorzeniem całkowitych należności celnych przywozowych, zwyczajowo należnych w przywozie produktów. W przeciwieństwie do informacji ujawnionych przez rząd Indii i dwóch eksporterów, rozporządzenie podstawowe przewiduje nie tylko wyrównanie „nadmiernego” umorzenia należności celnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i załącznikiem I lit. i) podstawowego rozporządzenia, wyrównaniu podlega jedynie nadmierne umorzenie należności celnych, pod warunkiem spełnienia warunków określonych w załącznikach II i III do podstawowego rozporządzenia. Jednak, warunki te nie były spełnione w niniejszym przypadku. Zatem, w przypadku stwierdzenia braku odpowiedniego systemu monitorowania, nie ma zastosowania powyższy wyjątek dotyczący systemów zwrotu ceł, natomiast stosuje się zwykła zasada wyrównywania kwot niezapłaconych należności celnych (dochód utracony) w miejsce jakiegokolwiek w domniemaniu nadmiernego umorzenia. Jak podano w załączniku II część II oraz załączniku III część II do podstawowego rozporządzenia, obliczenie takiego nadmiernego umorzenia nie obciąża organu prowadzącego dochodzenie. Przeciwnie, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) podstawowego rozporządzenia, do organu tego należy jedynie ustalenie wystarczającego dowodu pozwalającego odrzucić adekwatność domniemanego systemu weryfikacji. Dalej należy zauważyć, że dodatkowe badanie przez władze indyjskie, przy braku skutecznie stosowanego systemu weryfikacji, musi być przeprowadzone w odpowiednim czasie tj. zwykle przed weryfikacją na miejscu przeprowadzoną w trakcie dochodzenia dotyczącego cła wyrównawczego. Kalkulacja wysokości nadmiernego umorzenia należności celnych przedłożona przez jednego eksportera po ujawnieniu informacji, nie jest ani sporządzona w odpowiednim czasie, ani wykonana przez rząd Indii. Musi zatem zostać odrzucona.

(46) Kwoty subsydiów dla eksporterów, którzy stosowali ALS, były obliczone na podstawie niepobranych ceł przywozowych (cła podstawowe i szczególne cła dodatkowe) na materiały przywożone w ramach czterech podprogramów stosowanych dla produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem , jak zostało to przedstawione w motywie 31 (licznik). Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia, opłaty obowiązkowo poniesione w celu uzyskania subsydium, w przypadku uzasadnionych roszczeń, potrącono z kwot subsydiów. Zgodnie z art. 7 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, te kwoty subsydium zostały przydzielone na obrót eksportowy wytworzony przez produkt objęty postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości przetworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych.

(47) Sześć spółek skorzystało z tego programu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym i uzyskało subsydia w zakresie od 22,0% do 25,8% (patrz tabela w motywie 154 poniżej).

2. Program paszportowy uprawnienia celnego( „DEPBS”)

a) Podstawa prawna

(48) Szczegółowy opis DEPBS zawarto w ustępie 4.3 strategii EXIM 02-07 oraz w rozdziale 4 HOP I 02-07.

b) Kryteria dopuszczalności

(49) Każdy producent-eksporter lub kupiec eksporter jest uprawniony do korzystania z tego programu.

c) Praktyczne zastosowanie DEPBS

(50) Uprawniony eksporter może ubiegać się o środki w ramach DEPBS, obliczane jako procent warto¶ci wywiezionych wyrobów gotowych. Władze indyjskie ustaliły stawki DEPBS dla większości produktów, w tym dla produktu objętego postępowaniem, w oparciu o normy SION uwzględniające domniemaną zawartość przywozu w nakładach na wywożony produkt oraz wpływ pobieranych ceł na ten domniemany przywóz, niezależnie od tego, czy cła przywozowe zostały rzeczywiście zapłacone czy nie.

(51) Aby kwalifikować się do wsparcia w ramach programu, firma musi dokonywać wywozu towarów. W momencie transakcji wywozowej eksporter musi przedstawić władzom Indii oświadczenie o dokonywaniu wywozu w ramach programu DEPBS. Przed wywozem indyjskie władze celne wystawiają wywozowy list przewozowy umożliwiający wywóz towarów. List ten określa między innymi wysokość środków, które zostaną przyznane w ramach DEPBS dla tej transakcji. W tym momencie firma zna kwotę, jaką otrzyma. Po wystawieniu listu przewozowego przez władze celne, rząd Indii nie może odmówić przyznania środków w ramach DEPBS. Stawka DEPBS, odpowiednia do obliczenia wysokości przyznanych środków, jest stawką obowiązującą w dniu złożenia deklaracji wywozowej. Zatem późniejsze zmiany poziomu korzyści nie są możliwe.

(52) Stwierdzono również, że zgodnie z zasadami rachunkowości Indii, środki otrzymane z DEPBS mogą być księgowane zgodnie z zasadą memoriałową jako przychód na rachunku z działalności operacyjnej, po wywiązaniu się z zobowiązania wywozowego.

(53) Środki te mogą być przeznaczone na zapłatę ceł związanych z późniejszym przywozem jakichkolwiek towarów, w stosunku do których nie istnieją ograniczenia przywozowe, za wyjątkiem dóbr inwestycyjnych. Przywiezione towary, za które cło zostało opłacone z tych środków, mogą być sprzedawane na rynku krajowym (podlegając podatkowi od sprzedaży) lub wykorzystane w inny sposób..

(54) Środki z DEPBS są zbywalne bez ograniczeń i ważne przez okres 12 miesięcy od daty przyznania.

(55) Wniosek o przyznanie środków z DEPBS może obejmować do 25 transakcji wywozowych, a gdy jest wypełniany w formie elektronicznej, ich nieograniczoną ilość. Nie istnieją de facto ściśle określone terminy składania wniosków, ponieważ terminy o których mowa w rozdziale 4.47 HOP I 02-07, są obliczane zawsze od momentu ostatniej transakcji wywozowej wymienionej w danym wniosku.

d) Uwagi do ujawnionych informacji

(56) Po ujawnieniu informacji, trzej eksporterzy, którzy otrzymywali świadczenia w ramach tego programu, przedstawili swoje uwagi do analizy DEPBS przedstawioną powyżej. Stwierdzili, że i) w przeciwieństwie do wyników badań przedstawionych w motywach 53 i 59 materiały przywożone w ramach DEPBS w domniemaniu muszą być użyte do produkcji eksportowej, a środki DEPBS w domniemaniu mogą być uzyskane jedynie w przypadku wywozu towarów, które opatrzone są opłatami celnymi przywozowymi na środki do produkcji, ii) nowa metodologia obliczania kwot wyrównawczych (koncentrująca się na transakcji eksportowej, patrz niżej w motywach od 61 do 62, nie powinna być stosowana, gdyż świadczenie jest w domniemaniu przyznawane wyłącznie przy wykorzystaniu kredytu, jak również z tego powodu, że nowe podejście w sposób dyskryminujący odchodzi od wcześniejszych precedensów WE, iii) DEBPS powinien stanowić podstawę środków wyrównawczych jedynie w takim zakresie, w jakim takie kredyty zostały uzyskane na produkt objęty postępowaniem, oraz iv) należy wziąć pod uwagę redukcję stawki DEPBS, która miała miejsce w lutym 2004 r.

e) Wnioski w sprawie DEPBS

(57) DEPBS udziela subsydiów w rozumieniu art 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Środki w ramach DEPBS stanowią wkład finansowy rządu Indii, gdyż zostana w końcu wykorzystane jako wyrównanie przywozowych opłat celnych, tym samym zmniejszając przychód z ceł uzyskiwanych przez rząd Indii, który w innym przypadku byłby należny. Ponadto, środki w ramach DEPBS zapewniają korzyści eksporterowi, gdyż poprawiają jego płynność finansową.

(58) Ponadto, środki w ramach DEPBS są uwarunkowane na mocy prawa wynikami eksportu, i tym samym są uważane za szczególne i podlegające środkom wyrównawczym zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(59) Omawiany program nie może być uważany za dozwolony system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub system substytucji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji w znaczeniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) podstawowego rozporządzenia. Nie odpowiada on rygorystycznym zasadom określonym w załączniku I lit. i), załączniku II (definicja i zasady zwrotu) oraz załączniku III (definicja i zasady substytucji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji) rozporządzenia podstawowego. Eksporter nie jest w żaden sposób zobowiązany do faktycznego wykorzystania w procesie produkcji towarów importowanych wolnych od opłat celnych, a kwota środków nie jest obliczana w stosunku do rzeczywiście wykorzystanych materiałów. Ponadto, nie istnieje żaden system lub procedura odpowiednia dla potwierdzenia, które środki są wykorzystywane do produkcji produktu na wywóz,, lub czy wystąpiła nadmierna płatność należności celnych przywozowych w znaczeniu lit. i) załącznika I oraz załączników II i III rozporządzenia podstawowego. Wreszcie, eksporterowi przysługują świadczenia z tytułu DEPBS, niezależnie od tego, czy w ogóle importuje jakiekolwiek środki do produkcji. Eksporterowi, w celu uzyskania świadczenia, wystarczy po prostu wywozić towary bez udowodnienia, że którykolwiek z materiałów do produkcji był importowany. Oznacza to, że nawet eksporterzy, którzy nabywają wszystkie środki do produkcji na rynku lokalnym i nie importują żadnych środków, które mogą być wykorzystane jako materiał do produkcji, są jednak uprawnieni do otrzymywania korzyści w ramach DEPBS.

(60) Zarówno roszczenie wniesione przez jednego eksportera, że materiały importowane w ramach omawianego programu muszą być wykorzystane do produkcji eksportowej, jak i twierdzenie, że środki w ramach DEPBS można uzyskiwać wyłącznie pod warunkiem, że środek do produkcji jest obciążony cłem przywozowym, nie zostały uzasadnione. Zatem roszczenia te należy odrzucić.

f) Obliczanie kwoty subsydium

(61) Zgodnie z art. 2 ust. 2 oraz art. 5 rozporządzenia podstawowego, kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych została wyliczona w kategoriach korzyści dla odbiorcy, których istnienie stwierdzono w okresie objętym dochodzeniem.. W tym względzie stwierdzono, iż przyznaje się korzyści dla odbiorcy w czasie, w którym ma miejsce transakcja eksportowa w ramach powyższego programu. W tym momencie rząd Indii ma prawo do zrezygnowania z pobierania opłat celnych, co jest traktowane jako wsparcie finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit.a) ppkt ii) podstawowego rozporządzenia.. Zgodnie z motywem 51 powyżej, gdy tylko władze celne wystawią list przewozowy określający między innymi, wysokość środków przyznanych w ramach DEPBS w odniesieniu do tej konkretnej transakcji, rząd Indii nie może już decydować o przyznaniu subsydium lub nie, ani o jego wysokości. W tym samym motywie stwierdza się również, że jakiekolwiek zmiany stawek DEPBS, mające miejsce między rzeczywistym wywozem a wydaniem licencji DEPBS, nie mają skutków wstecznych w odniesieniu do przyznanego poziomu korzyści. Ponadto, zgodnie z motywem 52 powyżej), firmy według indyjskich standardów rachunkowości, mogą księgować środki z DEPBS na zasadzie memoriałowej, jako przychód uzyskany w momencie zawarcia transakcji wywozowej. Wreszcie, uwzględniając że firma jest świadoma otrzymania w przyszłości środków z DEPBS i otrzymuje rzeczywiście świadczenia z innych programów, znajduje się ona w korzystniejszej sytuacji konkurencyjnej, ponieważ dzięki subsydiom może oferować niższe ceny.

(62) Jednak uzasadnieniem dla nałożenia cła wyrównawczego jest przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom handlowym wynikającym z nielegalnych korzyści konkurencyjnych. W świetle powyższego, za właściwe uznaje się dokonanie wyceny korzyści DEPBS, jako sumy środków przyznanych na wszystkie transakcje dokonane w ramach tego programu w trakcie okresu objętego dochodzeniem.

(63) Uwagi do ujawnionych informacji nie doprowadziły do zmiany powyższego podejścia do kalkulacji. Nowa metodologia była już stosowana w niedalekiej przeszłości przez Wspólnoty Europejskie, na przykład w kontekście przypadku systemu elektrody grafitowej[7]. Poza tym, zasady pewności prawnej oraz uzasadnionych oczekiwań nie stoją na przeszkodzie takiej zmiany metodologicznej. Po pierwsze, nowe podejście nie powoduje całkowitego przewartościowania programu, który w rzeczywistości zawsze był programem wyrównawczym. Dotyczy zaś jedynie obliczania kwoty subsydium tak, aby bardziej dostosować sposób kalkulacji do faktycznej sytuacji w danym okresie objętym dochodzeniem. Po drugie, podejście to jest między innymi konsekwencją faktów ustalonych przez Komisję w trakcie ostatnich dochodzeń, to jest księgowania środków w ramach DEPBS narastająco zgodnie z indyjskimi standardami księgowości, oraz de facto nieistnienia nieprzekraczalnych terminów składania wniosków o przyznanie takich środków zgodnie z polityką EXIM. Ponadto, uwagi do ujawnionych informacji potwierdziły, iż w chwili przeprowadzania transakcji eksportowych zgodnie z omawianym programem, eksporter otrzymał nieodwołalny tytuł do środków w ramach DEPBS. Jednakże, moment ten jest decydujący, jeśli chodzi o ustalenie przyznania korzyści zgodnie z motywem 61 powyżej, nie zaś późniejsze wykorzystanie, ponieważ eksporter, któremu już nadano takie uprawnienie jest „w lepszej sytuacji finansowej”.

(64) W odróżnieniu od tego, co utrzymują niektórzy producenci eksportujący, nawet środki w ramach DEPBS generowane poprzez wywóz produktów nieobjętych postępowaniem musiały zostać uwzględnione przy ustalaniu kwoty środków DEPBS stanowiących podstawę środków wyrównawczych. Jednakże, w ramach DEPBS, nie ma obowiązku wykorzystania środków pochodzących z tego programu wyłącznie na bezcłowy przywóz surowców stosowanych do produkcji danego wyrobu. Wręcz przeciwnie, środki z DEPBS są zbywane bez ograniczeń, a nawet mogą być sprzedane i wykorzystane na przywóz jakichkolwiek towarów, w stosunku do których nie istnieją ograniczenia przywozowe (surowce używane do produkcji produktu objętego postępowaniem należą do tej kategorii), za wyjątkiem dóbr inwestycyjnych. W konsekwencji, produkt objęty postępowaniem może korzystać z wszystkich środków otrzymywanych w ramach DEPBS.

(65) Co więcej, redukcje stawek DEPBS przeprowadzone po zakończeniu okresu dochodzenia nie mogą być rozpatrywane, ponieważ art. 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zakłada, iż informacje związane z okresem następującym po terminie dochodzenia nie są zazwyczaj brane pod uwagę. Ponadto, nie ma gwarancji, iż rząd Indii w przyszłości nie podniesie stawek DEPBS.

(66) W przypadkach, w których wysunięto uzasadnione roszczenia, niezbędne opłaty poniesione w celu uzyskania subsydium zostały odliczone od środków tak ustalonych, by osiągnąć kwoty subsydium jako licznik, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia Zgodnie z art. 7 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, rzeczone kwoty subsydium zostały rozdzielone pomiędzy całkowitą sprzedaż wywozową mającą miejsce w trakcie okresu objętego dochodzeniem jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości przetworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych. Pięć firm skorzystało z programu w okresie objętym dochodzeniem i otrzymało subsydia w wysokości pomiędzy 3,2% a 8,0% (patrz tabela w motywie 154 poniżej).

3. Program jednostek zorientowanych na wywóz (‘EOUS’)/Program specjalnych stref ekonomicznych (‘SSE’)

a) Podstawa prawna

(67) Szczegóły tych programów są zawarte w rozdziałach 6 (EOUS) oraz 7 (SSE) polityki EXIM 02-07 oraz HOP I 02-07, odpowiednio.

b) Kryteria dopuszczalności

(68) Za wyjątkiem firm czysto handlowych, wszystkie przedsiębiorstwa, które, co do zasady, podejmują się wywozu całej swojej produkcji towarów lub usług, mogą zostać ustanowione w ramach programu SSE lub EOU. Jednakże, w odróżnieniu od usług i rolnictwa, przedsiębiorstwa sektora przemysłowego, aby mieć prawo do programu EOU, muszą spełniać wymóg progu minimum inwestycyjnego w środkach trwałych (10 milionów rupii indyjskich).

c) Praktyczne zastosowanie

(69) SSE jest następcą Programu Stref Przetwórstwa Wywozowego (‘EPZS’). SSE są to specjalnie wyznaczone zwolnione z cła enklawy, oraz są uznane przez politykę EXIM 02-07 za terytoria obce dla celów przeprowadzania operacji handlowych, należności celnych oraz podatków. Obecnie istnieje już 14 Specjalnych Stref Ekonomicznych a ustanowienie kolejnych 13 zostało zatwierdzone przez władze indyjskie.

(70) EOU, z drugiej strony, są bardziej elastyczne pod względem geograficznym i mogą być ustanowione w dowolnym miejscu w Indiach. Niniejszy program jest uzupełnieniem SSE.

(71) Wniosek o nadanie statusu EOU lub SSE musi zawierać szczegóły na najbliższe pięć lat, dotyczące, miedzy innymi, planowanej ilości produkcji, przewidywanej wartości eksportu, wymagań importowych oraz wymagań lokalnych. W przypadku, gdy władze zaakceptują wniosek, warunki załączone do powyższej akceptacji zostaną przedstawione przedsiębiorstwu. Umowa dotycząca uznania firmy jako SSE/EOU jest ważna przez okres pięciu lat. Umowa może zostać przedłużona na kolejne okresy.

(72) Najważniejszym obowiązkiem EOU lub SSE, określonym w polityce EXIM 02-07, jest uzyskanie zysków netto w wymianie międzynarodowej, („NFE”), co oznacza, iż w określonym okresie referencyjnym (5 lat) całkowita wartość wywozu musi być wyższa niż całkowita wartość towarów. przywożonych.

(73) Jednostki EOU/SSE mają prawo do następujących ulg:

i) zwolnienia z cła przywozowego na wszystkie rodzaje produktów (włącznie z dobrami inwestycyjnymi, surowcami oraz towarami konsumpcyjnymi) potrzebnymi do wytworzenia, wyprodukowania i przetwarzania lub w związku z powyższymi;

ii) zwolnienia z podatku akcyzowego na produkty wytwarzane z zasobów lokalnych;

iii) zwrotu podatku od sprzedaży centralnej płaconego od towarów wytworzonych lokalnie;

iv) mechanizmu sprzedaży części produkcji na rynku lokalnym po zapłaceniu stosownego cła za produkt końcowy, stanowiący wyjątek od ogólnego wymogu wywozu całej produkcji;

v) zwolnienia z podatku dochodowego zwykle należnego od zrealizowanych zysków ze sprzedaży eksportowej, zgodnie z art.10A czy art. 10B Ustawy o podatku dochodowym, na okres 10 lat od rozpoczęcia działalności, ale nie dłużej niż do roku 2010;

vi) możliwości 100 % zagranicznej własności udziałów.

(74) Pomimo, iż zwolnienia w ramach obydwu programów są w dużym stopniu porównywalne, istnieją też pewne różnice. Na przykład, tylko EOU może uzyskać 50% redukcję ceł płatnych od sprzedaży krajowej (sprzedaż DTA), podczas gdy w SSE płaci się 100% ceł należnych od takiej sprzedaży. Jednostka EOU może sprzedać na rynku krajowym do 50% swego obrotu po takich obniżonych stawkach.

(75) Jednostki działające według tych programów obowiązuje nadzór urzędników celnych zgodnie z sekcją 65 Prawa celnego.

(76) Jednostki te są prawnie zobowiązane do prowadzenia, w określonej formie, właściwej ewidencji wszelkiego przywozu, konsumpcji i użytkowania wszystkich materiałów importowanych oraz wywozu. Powyższe dokumenty powinny być dostarczane okresowo – tak, jak to jest wymagane- do kompetentnych władz („kwartalne i roczne raporty o postępach”).

(77) Jednakże „w żadnym momencie czasowym [jednostka EOU czy jednostka SSE] nie jest zobowiązana łączyć każdej przesyłki importowej z wywozem, transferami do innych jednostek, sprzedażą DTA czy magazynowaniem”, ustęp 10.2 załącznika 14-I oraz ustęp 13.2 załącznika 14-II HOP I 02-07.

(78) Krajowa sprzedaż jest wysyłana i odnotowywana za pomocą własnej certyfikacji. Proces wysyłania przesyłek eksportowych EOU jest nadzorowany przez urzędnika celnego/ds. akcyzy, który na stałe pracuje w EOU. Firma jest zobowiązana do zwrotu na rzecz rządu Indii kosztów wynagrodzenia tegoż urzędnika.

(79) „Wszelka działalność jednostek SSE w ramach strefy, chyba że określona gdzie indziej, wraz z wywozem oraz ponownym przywozem towarów powinna być przeprowadzana poprzez procedurę własnej certyfikacji”, tak jak to określa ust. 29 załącznika 14-II HOP I 02-07. Dlatego też władze celne nie przeprowadzają rutynowych kontroli towarów wywożonych przez jednostkę SSE.

(80) W bieżącym przypadku, program EOU był stosowany przez jednego ze współpracujących eksporterów. Jako, że program SSE nie był stosowany, nie ma potrzeby analizy wyrównania tego programu. Współpracujący eksporter, który stosował EOU, korzystał z programu by importować surowce i dobra inwestycyjne zwolnione z cła przywozowego, by zaopatrywać się na rynku krajowym w towary zwolnione z podatku akcyzowego oraz uzyskać zwrot podatku od sprzedaży, oraz by sprzedać część swej produkcji na rynku krajowym. Zatem, odnosił wszystkie korzyści opisane w motywie 73)powyżej w ppkt od i) do (iv). Eksporter objęty postępowaniem odnosił także korzyści wynikające z przepisów EOUS o zwolnieniu z podatku dochodowego. Jednakże, ponieważ rzeczone zwolnienie z podatku dochodowego podlega bardziej ogólnodostępnemu programowi zwolnień podatkowych, jego analiza przedstawiona jest w motywach 117 i 118 poniżej.

d) Uwagi do ujawnionych informacji

(81) Po ujawnieniu informacji, jeden z producentów eksportujących stwierdził, iż EOUS powinien, jeśli w ogóle, podlegać środkom wyrównawczym jedynie w takim zakresie w jakim cła płacone od sprzedaży na rynku krajowym nie pokrywają w pełni kwoty zwolnień z ceł przywozowych na środki do produkcji używane do produkcji sprzedawanej na rynku krajowym („nadmierne umorzenie”). Zdaniem eksportera, w odniesieniu do EOUS, który w domniemaniu przypomina system uszlachetniania czynnego WE, system weryfikacji zgodny z przepisami załączników I, II i III do rozporządzenia podstawowego istnieje. Na dowód tego, producent ten argumentował, że korelacja przesyłek środków do produkcji z produkcją przeznaczoną do wywozu nie jest w rzeczywistości wymagana przez władze indyjskie (patrz motyw 77), jako że nie jest obowiązkowa zgodnie z rozporządzeniem podstawowym czy Porozumieniem WTO w sprawie subsydiów oraz środków wyrównawczych („ASCM”), dla ustanowienia właściwego systemu weryfikacji. Dodatkowo, eksporter odniósł się do wewnętrznego systemu arkuszy wsadowych swego przedsiębiorstwa, jako źródła informacji o związku pomiędzy nakładami a produkcją. Dalej rzeczony eksporter wskazał, iż jego sprzedaż krajowa stanowiła mniej niż 5% jego sprzedaży w okresie objętym postępowaniem. Stwierdził on również, iż okresowa ocena miesięcznych sprawozdań z podatku od sprzedaży przeprowadzana przez rząd Indii jest wystarczająca do sprostania standardom weryfikacji, jakie zostały ustanowione przez rozporządzenie podstawowe.

(82) Ponadto, powyższy eksporter stwierdził, że i) dla celów obliczeniowych należy wziąć pod uwagę nie ilość surowców przywożonych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, jak zostało to określone w motywie 19 rocznego raportu o postępach tej jednostki EOU, ale ilość surowców zużytych podczas tego okresu, jak określono w motywie 20 tego raportu, oraz ii) okres przydziału środków dotyczący ceł zaoszczędzonych na przywozie dóbr kapitałowych powinien być oparty na specyficznym dla danej firmy okresie amortyzacji, a nie na podstawie średnich okresów amortyzacji dla wszystkich współpracujących producentów eksportujących. Dodatkowo, wspomniany eksporter twierdził, że odsetki dodane (stopa komercyjna obowiązująca w Indiach podczas okresu dochodzenia) powinny być zredukowane do ważonej średniej stopy tworzenia danej jednostki EOU w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.

e) Wnioski w sprawie EOUS

(83) Zwolnienie EOU z dwóch rodzajów ceł przywozowych („podstawowego cła przywozowego” oraz „szczególnego cła dodatkowego”), jak też zwrot podatku od sprzedaży stanowią wkład finansowy rządu Indii w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) podstawowego rozporządzenia. Rezygnuje się z pobierania należności przez władze publiczne, które byłyby należne w przypadku braku powyższego programu, co oznacza dodatkową korzyść dla EOU w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ pozwala na zachowanie płynności ze względu na to, iż nie trzeba płacić zwykle należnych ceł, jak również na uzyskanie zwrotu podatku od sprzedaży.

(84) Zwolnienie z podatku akcyzowego oraz z odpowiadającemu mu cła przywozowego („dodatkowe cło”),, nie prowadzi jednakże do rezygnacji z dochodu, który jest należny w innych przypadkach. Akcyza, jak też dodatkowe cło, jeśli płacone, może zostać użyta jako kredyt na własne przyszłe zobowiązania celne (tzw. mechanizm „CENVAT”). Dlatego też, rzeczone cła nie są ostateczne. Przy pomocy „CENVAT” nakłada się ostateczne cło tylko na wartość dodaną ,nie zaś na środki do produkcji.

(85) Dlatego też, jedynie zwolnienie z podstawowego cła, szczególnego cła dodatkowego oraz zwrot podatku od sprzedaży stanowią subsydia w rozumieniu art. 2 rozporządzenia podstawowego. Są one uwarunkowane prawnie wynikami wywozu i dlatego uważane są za szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych na mocy art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Cel eksportu EOU określony w ust 6.1 polityki EXIM 02-07 jest conditio sine qua non do uzyskania środków zachęcających.

(86) Ponadto, subsydia te nie mogą, w przeciwieństwie do stwierdzeń jednego z eksporterów, być uważane za dopuszczalne systemy zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub systemy zastępczego zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) podstawowego rozporządzenia.. Nie są one zgodne ze ścisłymi zasadami przedstawionymi w załączniku I (lit. h) oraz i)), załączniku II (definicje i zasady zwrotu ceł) oraz załączniku III (definicje i zasady zastępczego zwrotu ceł) do rozporządzenia podstawowego. Domniemana porównywalność programu EOU z systemem uszlachetniania czynnego WE w takim kontekście nie ma zastosowania, jako że system WE nie podlega obecnemu dochodzeniu.

(87) Tam, gdzie stosuje się przepisy dotyczące zwrotu podatku od sprzedaży oraz zwolnień z cła przywozowego w celu nabycia dóbr inwestycyjnych, przepisy te nie są zgodne z zasadami odnoszącymi się do dozwolonego systemu zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, ponieważ towary te nie są wykorzystywane w procesie produkcyjnym, tak jak to jest wymagane przez załącznik I lit. h) (zwrot podatku od sprzedaży) oraz lit. i) (zwrot cła przywozowego). Eksporter sprzeciwił się powyższej analizie argumentując, że ponieważ dobra inwestycyjne są niezbędne do produkcji, nie mogą być one per se wykluczone z jakiegokolwiek dozwolonego zwrotu cła zapłaconego za składniki procesu produkcji. Jednakże, ten sposób myślenia nie jest odzwierciedlony w jasno sformułowanym zapisie załącznika I lit. h) oraz i); środki produkcji są użyte do produkcji nie zaś wykorzystywane w procesie produkcji. Dlatego też powyższa argumentacja zostaje odrzucona.

(88) Ponadto, również w związku z innymi korzyściami dostępnymi w ramach tego programu, pomimo starannego rozpatrzenia wniosków przedłożonych przez eksportera, potwierdzono, iż rząd Indii nie ma żadnego skutecznego systemu weryfikacji czy też odpowiednich procedur dla potwierdzenia, czy i w jakiej ilości zwolnione z cła i/lub podatku od sprzedaży środki do produkcji zostały wykorzystane do produkcji produktu wywożonego (załącznik II część II pkt 4) rozporządzenia podstawowego oraz, w przypadku programów substytucji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, załącznik III część II pkt 2) rozporządzenia podstawowego).

(89) EOU może sprzedać znaczącą część produkcji, do 50% swego obrotu rocznego, na rynku krajowym. Dlatego też nie ma z mocy prawa obowiązku eksportowania wszystkich wytworzonych produktów końcowych. Ponadto, ze względu na własne procedury certyfikacji rzeczone transakcje krajowe mają miejsce bez nadzoru i kontroli urzędników państwowych. W konsekwencji, składy celne EOU przynajmniej w części nie podlegają fizycznej kontroli przeprowadzanej przez władze indyjskie. Fakt ten, jednakże czyni dalsze elementy weryfikacji jeszcze ważniejszymi, szczególnie zaś kontrolę związku pomiędzy zwolnionymi z cła środkami do produkcji oraz końcowymi produktami eksportowymi w celu zakwalifikowania się jako system weryfikacji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji.. Przyjęto, iż EOU objęta niniejszym dochodzeniem nie sprzedała 50% na rynku krajowym, a jedynie około 5% swego rocznego obrotu w okresie objętym dochodzeniem.. Jednakże, nie ma to wpływu na bardziej ogólną ocenę adekwatności stosowanego systemu weryfikacji.

(90) Co się tyczy dalszych etapów przeprowadzonej weryfikacji, należy przypomnieć, iż tak jak wspomniano powyżej w motywie 77 oraz jak zostało to potwierdzone w raportach eksportera, EOU już de jure nie ma obowiązku , w żadnym momencie czasowym, łączenia każdej przesyłki eksportowej z miejscem przeznaczenia odpowiedniego produktu końcowego. Jednakże, jedynie kontrole takich przesyłek dostarczyłyby władzom indyjskim wystarczającą ilość informacji o końcowym przeznaczeniu środków do produkcji, co umożliwiłoby sprawdzenie czy zwolnienia z cła/podatku od sprzedaży nie przewyższają środków do produkcji przeznaczonej do wywozu. Miesięczne zeznania podatkowe za sprzedaż krajową na podstawie własnych obliczeń, które są okresowo oceniane przez władze indyjskie, nie są wystarczające. Wewnętrzne systemy przedsiębiorstwa, które są prowadzone bez obowiązku prawnego, zgodnie z polityką EXIM, np. system arkuszy wsadowych, także nie są wystarczające, aby zastąpić kluczowe wymogi systemu weryfikacji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji. Co więcej, system weryfikacji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji musi zostać zaprojektowany i wprowadzony przez rząd i założenie systemu informacyjnego nie powinno pozostać w gestii zarządu każdej poszczególnej firmy. Zarówno przedsiębiorstwa, jak i rząd Indii zostały poproszone o raporty z audytu władz indyjskich, które jednak nie zostały udostępnione i dlatego też nie zostały potwierdzone. W konsekwencji potwierdza się, że ponieważ indyjska polityka EXIM nie wymaga jednoznacznie od EOU ewidencjonowania związku pomiędzy środkami do produkcji oraz końcowymi produktami, rząd Indii nie ustanowił skutecznego mechanizmu kontroli, który by określał, które środki zostały wykorzystane w produkcji na wywóz, i w jakiej ilości.

(91) Co więcej, rząd Indii nie przeprowadził dalszego badania w oparciu o faktycznie zaangażowane środki do produkcji,, pomimo iż czynność ta powinna być normalnie przeprowadzona w przypadku braku skutecznego systemu weryfikacji (załącznik II( cześć II pkt 5) oraz załącznik III część II pkt 3) do rozporządzenia podstawowego), ani też nie udowodnił iż nadmierne umorzenia nie miały miejsca. Należy przypomnieć, iż takie dalsze badanie, co do zasady musi być zakończone przed przeprowadzeniem wizyty weryfikacyjnej w trakcie danego dochodzenia,, aby umożliwić przeprowadzenie weryfikacji, jeśli zostanie to uznane za właściwe, w oparciu o ustalenia poczynione w trakcie takiego dalszego badania - art. 11 ust. 8 oraz art. 26 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

f) Obliczenie kwoty subsydium

(92) Odpowiednio, przy braku dozwolonego systemu zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub systemu substytucji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, korzyścią stanowiącą podstawę środków wyrównawczych jest umorzenie ogółu należności celnych przywozowych (podstawowe cło i szczególne dodatkowe cło) zwyczajowo należnych przy przywozie, a także zwrot podatku od sprzedaży, obydwa dokonane w okresie objętym dochodzeniem.

(93) Odrzucono wniosek eksportera, aby rozpatrywano jedynie zaoszczędzone kwoty cła i podatku od sprzedaży, które były związane ze środkami wykorzystanymi do produkcji w okresie objętym dochodzeniem. Przyznanie korzyści w znaczeniu art. 2 ust 2 podstawowego rozporządzenia ma już miejsce przy zakupu środków do produkcji, który to zakup jest wolny od cła i podatku od sprzedaży, ponieważ na tym etapie należności takie byłyby normalnie pobrane.

i) Zwolnienie z należności celnych przywozowych (podstawowe cło i szczególne dodatkowe cło ) oraz zwrot podatku od sprzedaży od surowców

(94) Kwota subsydium dla eksportera, który korzystał z programu EOU była obliczona w oparciu o utracone cło przywozowe (podstawowe cło i szczególne dodatkowe cło ) na środki przywożone dla sektora produkcji, tj. leki masowe i pośrednie, jak również w oparciu o podatek od sprzedaży, który został zwrócony temu sektorowi, co w obu przypadkach miało miejsce w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.. Opłaty koniecznie poniesione dla uzyskania subsydium potrącono zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia z takiej kwoty, aby dojść do kwoty subsydium jako licznika. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, dana kwota subsydium została przydzielona ponad poziom obrotu wywozowego zrealizowanego przez sektor farmaceutyczny produkcji masowej („sektor”), jako właściwy mianownik, w okresie prowadzenia dochodzenia przeglądowego ponieważ omawiane subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie było przyznane przez odniesienie do ilości wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych. Marża tak uzyskanego subsydium wyniosła 29,6%.

ii) Zwolnienie z należności celnych przywozowych (podstawowe cło i szczególne dodatkowe cło) od dóbr inwestycyjnych

(95) W przeciwieństwie do surowców, dobra inwestycyjne nie są fizycznie wprowadzane do wyrobów gotowych. Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, korzyść dla badanej firmy obliczono na podstawie kwoty niezapłaconej należności celnej od importowanych dóbr inwestycyjnych rozłożone na okres, który odzwierciedla normalną amortyzację takich aktywów w danym przemyśle. Dla ustalenia takiego normalnego okresu amortyzacji obliczono średnioważone okresy amortyzacji stosowane przez wszystkich eksporterów współpracujących. Odrzucono wniosek EOU objętego dochodzeniem o zastosowanie okresu umorzenia w odniesieniu do poszczególnego przedsiębiorstwa , ponieważ termin „normalny” nie jest synonimem terminu „poszczególny”, lecz jest synonimiczny z terminem „przeciętnie reprezentatywny”. Tak wyliczona kwota przypisana do okresu objętego dochodzeniem przeglądowym została dostosowana poprzez dodanie odsetek za okres objęty dochodzeniem, aby odzwierciedlić wartość korzyści w czasie, i tym samym ustalić pełną korzyść odnoszoną przez beneficjenta tego programu. Kwotę odsetek dodanych obliczono na podstawie rynkowej stopy procentowej obowiązującą w Indiach w okresie dochodzenia. Wniosek eksportera, aby stosować jego przeciętną stawkę, która jest niższa, nie wpłynął na uzyskanie innego wyniku, tj. marża subsydium pozostała na niezmienionym poziomie. Opłaty niezbędnie poniesione dla uzyskania subsydium były potrącane z sumy dla ustalenia kwoty subsydium, jako licznik, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z art. 7 ust. 2 oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, taka kwota subsydium została rozdzielona z uwzględnieniem całkowitej wielkości wywozu dla tego sektora w okresu objętym dochodzeniem przeglądowym jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie było udzielone w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości. Marża tak uzyskanego subsydium wyniosła 1,3%.

(96) Zatem, łączna marża subsydium w ramach EOUS dla przedsiębiorstwa objętego postępowaniem wynosi 30,9%.

4. Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz („EPCGS”)

a) Podstawa prawna

(97) Szczegółowy opis EPCGS zawarto w rozdziale 5 polityki EXIM 02-07 oraz w rozdziale 5 HOP I 02-07.

b) Kryteria dopuszczalności

(98) Producenci-eksporterzy i kupcy-eksporterzy powiązani z producentami wspierającymi mają prawo ubiegać się o wsparcie w ramach tego programu..

c) Praktyczne zastosowanie

(99) Zgodnie z warunkiem obowiązku wywozu, firma ma zezwolenie na przywóz dóbr inwestycyjnych (nowych, a od kwietnia 2003 r. - dóbr inwestycyjnych używanych, z okresem użycia do 10 lat) po obniżonej stawce celnej. W tym celu, rząd Indii wystawia po otrzymaniu stosownego wniosku i uiszczeniu opłaty, licencję EPCGS. Od kwietnia 2000 r., program przewiduje obniżoną stawkę celną przywozową wynoszącą 5%, która ma zastosowanie do wszystkich dóbr inwestycyjnych importowanych w ramach tego programu. Do 31 marca 2000r. stosowana była efektywna stawka celna w wysokości 11% (włączając 10% dopłatę), a w przypadku przywozów o znacznej wartości, stosowano zerową stawkę celną. Dla wywiązania się z obowiązku wywozu, przywożone dobra inwestycyjne muszą być wykorzystywane do wyprodukowania określonej ilości towarów eksportowych w określonym czasie.

(100) Posiadacze licencji EPCG mogą również zaopatrywać się w dobra inwestycyjne lokalnie. W takim wypadku lokalny producent dóbr inwestycyjnych może spożytkować korzyści na bezcłowy import składników potrzebnych do produkcji tych dóbr inwestycyjnych. Alternatywnie lokalny producent może ubiegać się o korzyści z uznanego eksportu w związku z dostawą dóbr inwestycyjnych posiadaczowi licencji EPCG.

d) Uwagi do ujawnionych informacji

(101) Po ujawnieniu informacji rząd Indii oraz jeden z producentów eksportujących stwierdzili, iż i) okres amortyzacji stosowany do dóbr inwestycyjnych w domniemaniu nie został właściwie podany do wiadomości stron objętych postępowaniem, ii) nie zostało wystarczająco jasno określone, dlaczego i w jakim wymiarze dodane zostały odsetki do kwoty subsydium wyrównawczego.

e Wnioski w sprawie EPCG

(102) Program EPCG przyznaje subsydia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Redukcja ceł stanowi finansowy wkład rządu Indii, ponieważ ta ulga zmniejsza jego wpływy z cła, które byłoby należne w innym przypadku. Ponadto, redukcja cła przyznaje korzyści eksporterowi, ponieważ zaoszczędzone cła importowe poprawiają jego płynność finansową.

(103) Ponadto, EPCGS jest prawnie uwarunkowane wynikami wywozu, ponieważ rzeczonych licencji nie można uzyskać bez zobowiązania się do eksportu . Dlatego też, subsydia w ramach tego programu uważane są za szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(104) Wreszcie, programu tego nie można uznać za stanowiący dozwolony system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy też system substytucji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego. Zakres dozwolonych systemów nie obejmuje dóbr kapitałowych, jak to opisano w załączniku I, lit. i) do rozporządzenia podstawowego, ponieważ dobra te nie są wykorzystywane w procesie produkcji towarów przeznaczonych do wywozu.

f) Obliczanie kwoty subsydium

(105) Kwota subsydium została obliczona, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, na podstawie niezapłaconego cła od importowanych dóbr kapitałowych, poprzez rozłożenie subsydium na okres, który odzwierciedla normalną amortyzację takich aktywów w branży produkującej antybiotyki. Zgodnie z ustaloną praktyką, tak obliczona kwota, która odnosi się do okresu objętego postępowaniem przeglądowym, została dostosowana przez dodanie odsetek z tego okresu w celu odzwierciedlenia całkowitej wartości korzyści odniesionych w czasie. Uznano, iż komercyjna stopa procentowa obowiązująca w Indiach w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym była właściwa dla w/w celu. Niezbędne opłaty poniesione w celu uzyskania subsydium zostały potrącone zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego z tej sumy, aby otrzymać kwotę subsydium jako licznika. Zgodnie z art. 7 ust. 2 oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, kwota subsydium została przydzielona ponad całkowity poziom wywozu realizowanego w okresie prowadzenia dochodzenia przeglądowego jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu, i nie zostało przyznane w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości Cztery firmy skorzystały z tego programu w okresie objętym postępowaniem. Kwoty uzyskanych subsydium były nieistotne.

(106) Ponieważ EPCGS nie będą wyrównywane w niniejszym przypadku, nie ma potrzeby odniesienia się do odpowiednich uwag dotyczących ujawnionych informacji.

5. Program kredytowania wywozu(‘ECS’)

a) Podstawa prawna

(107) Szczegóły programu zostały zawarte w okólniku - Master Circular IECD nr 5/04.02.02/2002-03 (Kredyt eksportowy w obcej walucie) oraz okólniku - Master Circular IECD nr 4/04.02.02/2002-03 (Kredyt eksportowy w rupiach) wydanych przez Reserve Bank of India (‘RBI’), a adresowanych do wszystkich komercyjnych banków w Indiach.

b) Kryteria dopuszczalności

(108) Prawo do uczestniczenia w niniejszym programie mają producenci-eksporterzy i kupcy-eksporterzy.

c) Praktyczne zastosowanie

(109) Na mocy tego programu, Reserve Bank of India obowiązkowo ustala maksymalny pułap stóp procentowych stosowanych do kredytów eksportowych, zarówno w rupiach indyjskich, jak też w obcej walucie, którymi banki komercyjne mogą obciążać eksportera „w celu udostępnienia kredytu eksporterom po stawkach, które są konkurencyjne w skali międzynarodowej”. Program ECS składa się z dwóch podprogramów: programu dotyczącego kredytu eksportowego przed wysyłką („kredyt pakowania”), który pokrywa kredyty dla eksportera na finansowanie zakupu, przetwarzania, produkcji, pakowania i/lub wysłania towarów przed wywozem, oraz programu dotyczącego kredytu eksportowego po wysyłce, który dostarcza pożyczki kapitałowe z przeznaczeniem na finansowanie należności eksportowych. RBI kieruje bankami tak by zapewnić właściwą ilość kredytu bankowego na finansowanie eksportu.

(110) W wyniku wydania okólników RBI (Master Circulars) eksporterzy mogą uzyskać kredyty eksportowe o preferencyjnych oprocentowaniach - w porównaniu z oprocentowaniem zwykłych kredytów komercyjnych -“kredytów gotówkowych”, które jest ustalane w warunkach czysto rynkowych.. Pod tym względem, okólnik w sprawie kredytu eksportowego w rupii stwierdza, iż „pułapy stóp procentowych nałożone na kredyty dla eksporterów, zgodnie z zaleceniem niniejszego okólnika, są niższe od maksymalnych stóp pożyczkowych zwykle nakładanych na innych pożyczkobiorców i dlatego też uznawane są w tym sensie za ulgowe”. Różnica w stopach procentowych może być mniejsza dla firm o dobrej zdolności kredytowej. Faktycznie, firmy o dobrej historii kredytowej mogą uzyskać kredyty eksportowe i gotówkowe na tych samych warunkach.

d) Uwagi do ujawnionych informacji

(111) Po ujawnieniu informacji, dwóch eksporterów, którzy byli beneficjentami powyższego programu, argumentowało, iż ECS nie stanowi subsydium wyrównawczego. Na poparcie tej tezy stwierdzili oni, że i) subsydium wyrównawcze wymaga transferu środków publicznych, ii) stawki kredytów ECS są ustalone na warunkach rynkowych, ponieważ różne banki komercyjne proponują znacząco odmienne stopy procentowe oraz, że iii) stopy procentowe dla kredytów gotówkowych są wyższe w porównaniu ze stopami dla kredytów eksportowych, ponieważ finansowanie wywozu jest mniej ryzykowne („samodzielne wykonywanie”) oraz że, w przypadku kredytów eksportowych w obcej walucie, inflacja w stosunku do w pełni wymienialnych walut obcych jest niższa niż w stosunku do rupii indyjskiej, co, jak twierdzono, ma wpływ na stopy procentowe.

(112) Ponadto, jeden z eksporterów stwierdził, bez dostarczenia jakichkolwiek nowych obliczeń marginesu subsydium, iż stopy innych banków, a nie tych określonych podczas wizyty weryfikującej jako banki pożyczające, powinny być stosowane dla celów obliczeniowych, a w każdym razie jedynie najniższe stopy zarówno dla kredytów eksportowych jak i gotówkowych powinny być porównywane. Inny eksporter argumentował, bez przedstawienia dowodów, iż kwota pożyczki powinna zostać zmniejszona o 25 %, co w domniemaniu stanowi kapitał własny, mimo iż w księgach rachunkowych określany jest jako obcy kapitał.

e) Wnioski w sprawie ECS

(113) Po pierwsze, preferencyjne stopy procentowe kredytu ECS ustanowionego przez okólniki Master Circulars banku RBI, o którym mowa w motywie 107, mogą obniżać koszty odsetkowe eksportera w porównaniu z kosztami kredytu ustalanymi wyłącznie przez warunki rynkowe i w tym przypadku mogą przyznawać korzyść danemu eksporterowi w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wniosek, że korzyść została przyznana, wysnuto jedynie w odniesieniu do tych eksporterów współpracujących, w przypadku których stwierdzono istnienie powyższych różnic w stopach procentowych. W przeciwieństwie do wyjaśnień przedstawionych powyżej, zwykłym zachowaniem rynkowym banków komercyjnych nie można wyjaśnić owych różnic w stopach. Finansowanie wywozu nie jest per se bardziej bezpieczne od finansowania na rynku wewnętrznym. W rzeczywistości, zwykle jest ono postrzegane jako finansowanie o podwyższonym ryzyku i stopień zabezpieczenia wymagany dla określonego kredytu, niezależnie od celu finansowania, jest wyłącznie decyzją handlową danego banku komercyjnego. Różnice stop w odniesieniu do różnych banków wynikają z metodologii przyjętej przez RBI polegającej na ustalaniu maksymalnych stóp oprocentowania kredytów indywidualnie dla każdego banku komercyjnego. Ponadto, gdyby nie okólniki Master Circulars banku RBI, banki komercyjne nie byłyby zobowiązane do oferowania kredytodawcom finansowania wywozu prawdopodobnie korzystniejszych stóp procentowych na kredyty eksportowe udzielane w obcej walucie. Podsumowując uwagi do powyższych wyjaśnień, należy przypomnieć, że okólniki Master Circulars banku RBI mają zapewnić finansowanie wywozu według „konkurencyjnych stóp w skali międzynarodowej”, oraz że sam RBI traktuje stopy kredytu eksportowego jako „ulgowe”. Po drugie, pomimo faktu, że preferencyjne kredyty w ramach ECS są przyznawane przez komercyjne banki, korzyść ta jest finansowym wkładem rządu w rozumieniu art. 2 ust. 1 ppkt. iv) rozporządzenia podstawowego. W tym kontekście, należy zauważyć, że ani art. 2 ust.1 ppkt. iv) rozporządzenia podstawowego, ani ASCM nie wymagają opłaty za prowadzenie rachunków funduszów publicznych, np. spłaty banków publicznych przez rząd Indii, dla ustalenia subsydium, a jedynie wytycznych od rządu jak realizować funkcje określone w ppkt. i), ii) lub iii) art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. RBI jest organem publicznym i podlega pod definicję “publiczny” zgodnie z zapisem art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Jest 100% własnością rządu, realizuje cele polityki publicznej, np. politykę monetarną, a jego władze są wyznaczane przez rząd Indii. RBI określa kierunki dla prywatnych ciał, ponieważ komercyjne banki są związane warunkami, między innymi maksymalnymi pułapami dla stóp procentowych na kredyty eksportowe, zlecanymi w okólnikach Master Circulars banku RBI, oraz przepisami RBI, że komercyjne banki muszą przeznaczać pewną określoną kwotę swoich kredytów bankowych netto na finansowanie eksportu.. Wytyczne te zobowiązują banki komercyjne do realizacji funkcji wyszczególnionych w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt i) rozporządzenia podstawowego, w omawianym przypadku do udzielania pożyczek w formie preferencyjnego finansowania wywozu. Taki bezpośredni transfer środków w formie pożyczek udzielanych pod pewnymi warunkami normalnie należałby do obowiązków władz publicznych, a stosowana praktyka nie różni się istotnie od praktyk normalnie przestrzeganych przez władze publiczne, art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt iv) rozporządzenia podstawowego. Subsydium to uznawane jest za szczególne i mające charakter wyrównawczy, ponieważ preferencyjne stopy procentowe są dostępne wyłącznie w odniesieniu do finansowania transakcji wywozowych, oraz są uwarunkowane wynikami wywozu, art. 3 ust.4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.

f) Obliczenie kwoty subsydium

(114) Kwota subsydium została obliczona na podstawie różnicy pomiędzy odsetkami zapłaconymi za kredyty eksportowe wykorzystane w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym a kwotą, która musiałaby być zapłacona, gdyby stosowano te same stopy procentowe co w przypadku zwykłych kredytów komercyjnych stosowanych przez określoną firmę. Ta kwota subsydium (licznik) została przydzielona ponad poziom całkowitej wielkości wywozu realizowanego w okresie prowadzenia dochodzenia przeglądowego jako właściwy mianownik, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ subsydium jest warunkowane wynikami wywozu i nie zostało udzielone w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości. Twierdzenie ostatnio poczynione przez jednego z eksporterów, iż kwota kredytu zweryfikowanego podczas wizyty na miejscu powinna być zmniejszona o 25 %, ponieważ w tym zakresie składała się w domniemaniu ze środków własnych – kwestia ta nie była poruszana ani przed ani też podczas wizyty weryfikacyjnej – także nie została udowodniona i dlatego nie może być zaakceptowana.. Jeśli chodzi o wniosek w sprawie wykorzystania w stosunku do banków pożyczających nowych informacji w miejsce informacji podanych podczas wizyty weryfikacyjnej, to został on również odrzucony, jako że nie udostępniono takich informacji we właściwym czasie i nie podlegały one weryfikacji. W każdym przypadku, rzeczony eksporter nie uzasadnił swoich twierdzeń, iż otrzymał jedynie finansowanie wywozu od banków komercyjnych na najkorzystniejszych warunkach. Sześć firm skorzystało ze świadczeń na mocy programu ECS. Uzyskały one subsydia do wysokości 2,3%.

6. Program podatków dochodowych

a) Program zwolnień z podatku dochodowego od wywozu („EITES”)

i) Sekcja 80HHC Ustawy o podatku dochodowym 1961 („ITA”)

(115) Zostało ustalone, że czterem badanym eksporterom przyznano korzyść częściowego zwolnienia z podatku dochodowego od zysków pochodzących ze sprzedaży eksportowej w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym. Podstawy prawne dla tego zwolnienia ustala sekcja 80HHC ITA.

(116) To postanowienie ITA zostało zniesione, począwszy od roku podatkowego2005-2006 (to jest: od roku budżetowego trwającego od 1 kwietnia 2004 r. do 31 marca 2005 r.). W związku z powyższym, ustalenia 80HHC ITA nie przyniosą żadnych korzyści wnioskodawcy po dniu 31 marca 2004 r. Podczas gdy czterech eksporterów objętych postępowaniem uzyskało korzyści w ramach tego programu, to zważywszy na fakt, iż od tego czasu wycofano się z niego, to względem wnioskodawcy nie będą ustalane środki wyrównawcze, zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

ii) Sekcje 10A oraz 10B ITA

(117) Pełne zwolnienie z podatku z tytułu zysków pochodzących ze sprzedaży eksportowej nowo założonej firmy działającej w SSE, strefie wolnego handlu, technologicznym parku sprzętu elektronicznego lub technologicznym parku oprogramowania (sekcja 10A ITA) lub nowo założonego EOU (sekcja 10B ITA) w ciągu pierwszych dziesięciu lat produkcji będzie nadal obowiązywać- do dnia 31 marca 2010 r.

(118) Jedna firma pobierała podczas ostatnich dziesięciu lat korzyści zgodnie z sekcją 10B ITA, rozpoczynając działalność w roku budżetowym 1993-1994. Z tego względu, firma ta nie będzie już dłużej uprawniona do pobierania korzyści w ramach sekcji 10B ITA począwszy od roku budżetowego 2003-2004. Dlatego, zgodnie art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, w niniejszym przypadku względem tego programu nie będą ustalane środki wyrównawcze.

b) Program zwolnień z podatku dochodowego na badania i rozwój („ITIRAD”)

i) Podstawa prawna

(119) Szczegółowy opis ITIRAD podano w sekcji 35(2AB) ITA.

ii) Kryteria dopuszczalności

(120) Firmy zaangażowane w przemysł biotechnologiczny lub produkcję leków, farmaceutyków, chemikaliów, sprzętu elektronicznego, komputerów i oprogramowania komputerowego, sprzętu telekomunikacyjnego, helikopterów, statków powietrznych lub jakiegokolwiek innego artykułu lub rzeczy, która może być zgłoszona, są uprawnione do otrzymywania korzyści w ramach powyższego programu.

iii) Praktyczne zastosowanie

(121) Dla wszelkich wydatków (innych niż koszt gruntu lub budynku) ponoszonych na badania własne oraz na urządzenia do rozwoju badań zatwierdzone przez Departament Nauki i Badań Przemysłowych rządu Indii, dla celów podatku dochodowego dozwolone jest potrącenie sumy równej 150% kosztów faktycznie poniesionych. Stąd, przez 50% potrącenie kosztów fikcyjnych (tj. kosztów, które faktycznie nie zostały poniesione), podstawa podatku dochodowego i następnie obciążenie podatkiem dochodowym zostaje sztucznie obniżona.

iv) Uwagi do ujawnionych informacji

(122) Po ujawnieniu informacji, jeden eksporter, który był beneficjentem powyższego programu, przedstawił następujące wnioski. Względem tego programu nie należy ustalać środków wyrównawczych, ponieważ i) pomimo, że ITIRAD rzeczywiście ogranicza się do określonych sektorów, nie można uznać go za szczególny w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa w tych sektorach są uprawnione, oraz, ii) wydatki ponoszone po dniu 31 marca 2005 r., zgodnie z sekcją 35(2AB) podsekcją (5) ITA, nie będą kwalifikować się do świadczeń w ramach tego programu.

v) Wnioski w sprawie ITIRAD

(123) ITIRAD zapewnia subsydia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sztuczna redukcja podstawy podatku dochodowego, zgodnie z sekcją 35(2AB) ITA stanowi finansowy wkład wnoszony przez rząd Indii, ponieważ obniża to dochód z podatku dochodowego władz publicznych, który w przeciwnym razie byłby należny. Dodatkowo, redukcja podatku dochodowego jest świadczeniem korzyści na rzecz firmy, ponieważ poprawia jej płynność finansową.

(124) Rząd Indii argumentował oraz podtrzymał tą argumentację po ujawnieniu informacji, bez właściwego uzasadnienia, że dopuszczalność do świadczeń w ramach ITIRAD jest oparta na obiektywnych kryteriach, i dlatego subsydia udzielone w ramach tego programu nie są szczególne.. Jednakże, przejrzyste sformułowanie użyte w sekcji 35(2AB) ITA dowodzi, że ITIRAD jest szczególny de jure w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, i dlatego stanowi podstawę środków wyrównawczych. Warunki kwalifikowania dla tego programu nie są regulowane obiektywnymi kryteriami, które są neutralne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia. Korzyści świadczone w ramach omawianego programu są dostępne tylko dla określonych sektorów przemysłowych wymienionych w motywie 120 powyżej; Rząd Indii nie udostępnił tego programu wszystkim sektorom. W przeciwieństwie do wniosku złożonego przez jednego eksportera, takie ograniczenie ma charakter szczególny, ponieważ kategoria „grupa gałęzi przemysłu” wymieniona w art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego synonimicznie określa ograniczenia sektorów.. Ograniczenie to nie ma charakteru ekonomicznego i nie stosuje się horyzontalnie, np. w stosunku do liczby zatrudnionych lub rozmiaru przedsiębiorstwa.

(125) Dodatkowo, utrzymywanie, że wydatki poniesione po dniu 31 marca 2005 r. są zwolnione z tego programu nie oznacza, że nie stanowią one podstawy środków wyrównawczych w rozumieniu art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia. Nie wykazano, że program ten był już wycofany w momencie finalizacji ustaleń dochodzenia przeglądowego, ani też, że eksporter nie będzie już otrzymywał świadczeń z tytułu ITIRAD.. Przeciwnie, ITIRAD obowiązuje w odniesieniu do całego roku podatkowego 2005/2006 (tj. roku budżetowego 2004/2005), stąd możliwe jest dalsze przyznawanie świadczeń z jego tytułu. Dodatkowo, eksporter nie uzasadnił swojego wniosku, że rząd Indii nie przewiduje prolongaty omawianego programu. W rzeczywistości, program ten został już raz prolongowany w przeszłości[8]. Nie ma żadnych przesłanek, ze taka prolongata nie będzie miała miejsca na mocy przyszłej Ustawy finansowej, w szczególności, że rząd Indii nie przedstawił żadnych przesłanek, ani w konsultacjach, ani też w uwagach do ujawnionych informacji , że z dniem 31 marca 2005 r. program i) wygaśnie, oraz, że ii) nie będzie zastąpiony przez porównywalną ulgę w podatku dochodowym.

vi) Obliczenie kwoty subsydium

(126) Kwotę subsydium obliczono na podstawie różnicy pomiędzy należnym podatkiem dochodowym za okres objęty dochodzeniem przeglądowym w przypadku gdyby zastosowano się do przepisów sekcji 35(2AB) ITA, a podatkiem należnym w przypadku nie zastosowania się do tych przepisów. Ta kwota subsydium (licznik) została rozdzielona ponad całkowitą sprzedaż mającą miejsce w okresie prowadzenia dochodzenia przeglądowego jako odpowiedni mianownik, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ subsydium to odnosi się do każdej sprzedaży, krajowej i zagranicznej, a nie zostało przyznane w odniesieniu do wielkości wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych. Margines subsydiów w wysokości 1,5% został ustalony dla jednej firmy, która otrzymała świadczenia w ramach ITIRAD.

III. Programy regionalne

1. Programy bodźców dla przemysłu („IIS”)rządów Gujarat i Punjab

(127) Stany Gujarat i Punjab przyznają środki zachęcające uprawnionym przedsiębiorstwom przemysłowym w formie zwolnienia i/lub odroczenia podatku od sprzedaży i kupna w celu wspierania rozwoju gospodarczego rejonów zacofanych gospodarczo w omawianych stanach. Ponieważ programy te są prawie identyczne, są oceniane łącznie.

a) Podstawa prawna

(128) Szczegółowy opis tych programów zastosowanych przez rząd Stanu Gujarat („GOG”) oraz rząd Stanu Punjab („GOP”) zamieszczono w rezolucji GOG nr INC-1090-1023-(2)-I(GR nr 2) z dnia 16 października 1990 r. i w rezolucji GOP nr 15/43/96-5IB/2238 z dnia 20 marca 1996 r.

b) Kryteria dopuszczalności

(129) Przedsiębiorstwa zakładające nowe zakłady gospodarcze lub rozbudowujące na szeroką skalę zakłady już istniejące w regionach zacofanych kwalifikują się do uzyskania świadczeń w ramach tych programów. Jednakże, istnieją wyczerpujące wykazy niekwalifikujących się gałęzi przemysłu, które uniemożliwiają przedsiębiorstwom działającym w określonych obszarach korzystanie z tych bodźców.

c) Praktyczne zastosowanie

(130) W ramach omawianych programów, przedsiębiorstwa muszą inwestować w rejonach zacofanych. Takie rejony, reprezentowane przez określone jednostki terytorialne w dwóch rozpatrywanych stanach, są sklasyfikowane pod względem swojego rozwoju gospodarczego w różne kategorie, podczas gdy równocześnie istnieją rejony wykluczone z lub „mające zakaz” stosowania programu bodźców. Głównymi kryteriami dla ustalenia kwoty bodźców jest wielkość inwestycji oraz rejon, w którym przedsiębiorstwo jest lub będzie zlokalizowane.

(131) Środki zachęcające mogą być przyznawane w dowolnym czasie, ponieważ nie ma limitów czasowych na składanie wniosku dla pozyskania środków zachęcających lub na spełnienie kryteriów ilościowych.

d) Uwagi do ujawnionych informacji

(132) Po ujawnieniu informacji, dwóch eksporterów, którzy otrzymali świadczenia w ramach IIS, złożyli wniosek, że i) IIS nie stanowi subsydium z tytułu wywozu, ii) IIS stanowi jedynie kompensatę za dodatkowe wydatki poniesione w związku z niedostępnością odpowiedniej infrastruktury we wskazanych zacofanych rejonach oraz, że iii) jeden ze wspomnianych eksporterów od dnia 5 lipca 2003r. nie korzystał już ze świadczeń omawianego programu.

e) Wnioski w sprawie IIS

(133) Omawiane programy zapewniają subsydia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art.2 ust.2 rozporządzenia podstawowego. Stanowią one finansowy wkład, odpowiednio, GOG oraz GOP, ponieważ przyznane środki zachęcające, w omawianym przypadku zwolnienia z podatków od sprzedaży i kupna, obniżają dochody z podatków, która w przeciwnym razie byłyby należne. Dodatkowo, takie środki zachęcające przyznają korzyść na rzecz podmiotu prawnego, ponieważ poprawiają jego sytuację finansową przez to, że podatki, które w innym przypadku byłyby należne, nie podlegają zapłacie.

(134) Co więcej, programy te są regionalnie szczególne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) oraz art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ są one dostępne wyłącznie dla niektórych przedsiębiorstw, które zainwestowały w obrębie określonych obszarów geograficznych podlegających jurysdykcji stanu przyznającego. Programy te nie są dostępne przedsiębiorstwom zlokalizowanych poza tymi rejonami i, dodatkowo, poziom świadczenia jest zróżnicowany w zależności od rozpatrywanego rejonu.

(135) Rząd Indii nie podziela tej oceny. Po pierwsze, argumentował, że handel międzynarodowy per se nie podlega opodatkowaniu od sprzedaży, zgodnie z tym, co stanowi Konstytucja Indii. W rezultacie, rząd Indii utrzymywał, że takie programy nie powodują przepadnięcie podatku, który inaczej byłby należny za transakcje wywozu, i że w konsekwencji nie powinny stanowić podstawy środków wyrównawczych.. Jednakże, w przeciwieństwie do wniosków przedstawionych przez dwóch eksporterów również i w tym zakresie, program nie został oceniony jako subsydium wywozowe w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, przy bezpośrednim odniesieniu się do wywozu produktu objętego postępowaniem, lecz jako program w innych przypadkach szczególny. (patrz motyw 134). Bezpośrednie powiązanie pomiędzy subsydium i eksportowanym towarem nie jest konieczne, by uznać program subsydiowania za stanowiący podstawę środków wyrównawczych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wystarczy ustalić bezpośrednie powiązanie pomiędzy danym subsydium i firmą produkującą.. Opierając się na tym, iż „pieniądz jest zamienny”, każdy rodzaj takiego krajowego subsydium będzie, dzięki niższym cenom, odzwierciedlony również w transakcjach wywozu, ponieważ takie subsydium poprawiło ogólną płynność finansową firmy. Dodatkowo, rząd Indii nie przedstawił żadnego dowodu, że ogólne zwolnienie z podatku od sprzedaży eksportowej pokrywa także zobowiązania z tytułu podatku od zakupu środków do produkcji. Faktycznie, w obecnej sprawie, firmy skorzystały również z ISS, aby skompensować zobowiązania z tytułu podatku od zakupu.

(136) Rząd Indii, dodatkowo stwierdził, że IIS, pomimo że jest ograniczony do określonych zacofanych regionów w obrębie stanów Punjab i Gujarat, nie powinien być uznany jako szczególny, ponieważ w domniemaniu nie faworyzuje określonych przedsiębiorstw w obrębie tych specjalnie wyznaczonych regionów. Jednakże, rząd Indii przyznał, że nie wszystkie rodzaje produkcji w obrębie tych wyznaczonych regionów kwalifikują się do IIS. W rzeczywistości, regionalne ograniczenie stanowego programu subsydiów do wszystkich przedsiębiorstw działających w obrębie specjalnie wyznaczonych obszarów leżących na terytorium danego stanu samo w sobie ma charakter szczególny. Tego rodzaju programy wyraźnie faworyzują pewne przedsiębiorstwa ponad inne, ponieważ firma w uprawnionym regionie może otrzymać pomoc, podczas gdy jej konkurent zlokalizowany poza tym rejonem na taką pomoc liczyć nie może. Takiego typu rozróżnienie nie jest obiektywne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego, i dlatego jest szczególne, ponieważ programy nie są stosowane horyzontalnie na terenie całego stanu.

(137) Domniemana kompensacja w ramach IIS z tytułu dodatkowych kosztów poniesionych z uwagi na niewystarczająco rozwiniętą infrastrukturą, odwrotnie niż we wniosku sporządzonym przez jednego z eksporterów, nie zmienia oceny uznającej subsydium jako podstawę środków wyrównawczych. Takie domniemane koszty nie zostały uzasadnione.

(138) Eksporter, który utrzymywał, że nie jest już uprawniony do świadczeń z tytułu IIS, nie uzasadnił swojego twierdzenia, na przykład poprzez dostarczenie potwierdzenia od GOG. Odwrotnie, twierdził w swoich raportach z wykonania budżetu za okres 2002-2003 (tj. okres objęty dochodzeniem przeglądowym), że starał się o przedłużenie świadczeń z tytułu IIS do 2012 r.. Należy zaznaczyć, że takie przedłużenie jest możliwe w ramach IIS za zgodą Stanu Gujarat. Firma nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że GOG odmówił przyznania przedłużenia.

(139) Argumentacja rządu Indii i ujawnione wnioski nie zmieniły zatem oceny programów, z której wynika, że zwolnienie z podatku z tytułu kupna i sprzedaży stanowi podstawę środków wyrównawczych.

f) Obliczenie kwoty subsydium

(140) Kwota subsydium została obliczona na podstawie wielkości podatku od sprzedaży i kupna, który byłby normalnie należny w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, lecz który pozostawał niezapłacony w ramach omawianych programów. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, te kwoty subsydium (licznik) zostały następnie przydzielone ponad całą sprzedaż realizowaną w okresie prowadzenia dochodzenia przeglądowego, jako odpowiedni mianownik, ponieważ subsydium nie jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało udzielone w odniesieniu do ilości wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych. Podczas tego okresu trzy firmy korzystały z omawianych systemów. Otrzymały świadczenia w wysokości 2,4% (2 firmy) i 3,1%.

2. Zwolnienie przez rząd Stanu Gujarat z cła za energię elektryczną („EDE”)

(141) Stan Gujarat udziela uprawnionym przedsiębiorstwom przemysłowym środków zachęcających w postaci zwolnienia z opłat celnych za energię elektryczną w celu wspierania rozwoju przemysłowego w gospodarczo zacofanych regionach w obrębie omawianego stanu.

a) Podstawa prawna

(142) Szczegółowy opis programu zwolnienia z cła za energię elektryczną zastosowanego przez rząd Stanu Gujarat („GOG”) znajduje się w Ustawie Bombaju o należności celnej za energię elektryczną z 1958 r., a w szczególności w sekcji 3 ust. 2 ppkt vi) oraz sekcji 3 ust. 2 ppkt. vii) lit. a) oraz b) tej Ustawy, przyjęty w drodze Rozporządzenie w sprawie przyjmowania aktów prawnych Stanu Gujarat z 1960 r.

b) Kryteria dopuszczalności

(143) Przedsiębiorstwa inwestujące w rejonach zacofanych poprzez zakładanie nowych zakładów przemysłowych lub rozbudowę na szeroką skalę zakładów przemysłowych już istniejących, kwalifikują się do systemu.

c) Praktyczne zastosowanie

(144) Program jest jedynie dostępny przedsiębiorstwom, które zainwestowały w pewnych wskazanych rejonach geograficznych będących pod jurysdykcją Stanu Gujarat. Upoważnia on również GOG do wyłączenia jakichkolwiek obszarów i jakichkolwiek nowych przedsiębiorstw przemysłowych z obowiązku płacenia cła za energię elektryczną. Ponadto, nowe przedsiębiorstwa przemysłowe założone w specjalnie wyznaczonych rejonach są: przez okres pięciu lat od daty rozpoczęcia produkcji, albo zwolnione z płacenia cła za energię elektryczną, lub też płacą połowę standardowej stawki celnej.

d) Uwagi do ujawnionych informacji

(145) Po ujawnieniu, jeden z eksporterów, który otrzymywał świadczenia w ramach omawianego programu, sporządził wniosek, że począwszy od dnia 4 czerwca 2004 r. rzekomo nie otrzymywał już świadczeń w ramach tego programu. Dodat