1.

przekazuje Radzie następujące zalecenia: a) przyjęcie wraz z Komisją nowej strategii, która zwiększy wsparcie UE — pod względem jego ilości, a przede wszystkim jakości — dla wysiłków ONZ na rzecz budowy bezpiecznego, stabilnego, zjednoczonego, zamożnego, federalnego i demokratycznego Iraku, który stoi na straży praw człowieka, chroni mniejszości i promuje tolerancję etniczną w celu ułatwienia drogi do stabilności regionalnej i bezpieczeństwa; ponadto podjęcie działań w odpowiedzi na rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1770 (2007), która znacząco zwiększa rolę ONZ w Iraku; b) przekazywanie przez UE wsparcia na rzecz demokratycznych rządów z myślą o osiągnięciu trzech celów: usprawnienia koordynacji między rządem a Radą Reprezentantów Iraku w celu zminimalizowania zjawiska blokowania procesu legislacyjnego; wzmocnienia procedur wyborczych na szczeblu lokalnym w celu zagwarantowania, że w radach regionalnych w pełni reprezentowane są wszystkie społeczności; oraz wzmocnienia lokalnej demokracji o mechanizmy konsultacyjne w celu regularnego i częstego włączania lokalnej społeczności w proces podejmowania decyzji; c) ukierunkowanie wsparcia UE dla Iraku w głównej mierze na istotną pomoc techniczną i budowę potencjału w zakresie państwa prawa, sprawiedliwości, praw człowieka, dobrego zarządzania, zarządzania finansami i budżetem, równości płci, zdrowia i edukacji oraz wzmocnienie instytucji władz federalnych, regionalnych i lokalnych; d) wywieranie nacisku na Komisję, aby zagwarantowała ona przejrzystość i skuteczność pomocy UE dla Iraku poprzez: — reagowanie na obawy wyrażane już w 2005 r. w opinii w sprawie budżetu ogólnego na rok 2006, przedłożonej przez Komisję Spraw Zagranicznych Parlamentu, poprzez dostarczanie kompletnych, regularnych i przejrzystych informacji o rzeczywistym wydatkowaniu i wdrażaniu pomocy UE, w szczególności funduszy przekazywanych poprzez IRFFI; — działanie bezpośrednio na miejscu, tam gdzie i jeżeli pozwoli na to stan bezpieczeństwa, a mianowicie w regionie bagien Al-Ahwar na południu kraju z jego szczególnie zaniedbywaną społecznością oraz w regionie kurdyjskim; — zachęcanie agencji ONZ i innych organizacji międzynarodowych do podobnych działań; — zapewnienie pełnego wsparcia partnerów lokalnych, w tym społeczeństwa obywatelskiego i władz rządowych, w opracowywaniu, realizacji i trwałości przedsięwzięć i programów; — zagwarantowanie, że finansowane przez UE przedsięwzięcia będą uzupełniać, a nie powielać prace innych międzynarodowych darczyńców; — zwiększenie wymiaru finansowania UE przeznaczonego na projekty dwustronne w zakresie pomocy technicznej i budowania potencjału oraz poprawa bezpośredniej kontroli finansowania przez Komisję; — zmianę głównego punktu docelowego wsparcia UE i ukierunkowanie pomocy na dwustronne projekty koncentrujące się na pomocy technicznej i budowaniu zdolności w zakresie rządów prawa, zarządzania finansowego, demokratycznych rządów i praw człowieka; — zagwarantowanie, że konkretną pomoc UE przeznacza się na poprawę zarządzania finansami publicznymi i kontrolę budżetową w celu umożliwienia rządowi irackiemu lepszego wydatkowania znacznych i rosnących środków publicznych, którymi obecnie dysponuje; — wykorzystanie doświadczenia z programów pomocowych dla partnerów w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa w celu określenia sposobów skuteczniejszego zaangażowania w Iraku; e) rozważenie możliwości przyjęcia przez Komisję wieloletniego dokumentu strategicznego dla Iraku; f) popieranie wznowienia dwustronnych stosunków politycznych, dyplomatycznych, kulturalnych i gospodarczych między państwami członkowskimi a Irakiem, a także dwustronnej wymiany o charakterze politycznym, dyplomatycznym, kulturalnym i gospodarczym; g) włączenie następujących elementów do nowej strategii na rzecz aktywnego zaangażowania UE i jej państw członkowskich w Iraku, które zostaną wdrożone, jeżeli okoliczności, tzn. sytuacja w zakresie bezpieczeństwa, na to pozwolą, w ścisłej współpracy z władzami Iraku i innymi partnerami, takimi jak agencje ONZ i organizacje pozarządowe: — zwiększenie wielkości, zadań i środków przedstawicielstwa Komisji w Bagdadzie, nabycie własnej siedziby i zagwarantowanie pracownikom bezpiecznych warunków pracy i życia; zachęcenie państw członkowskich UE, które nie mają swojego przedstawicielstwa w Bagdadzie, do jego przywrócenia i dzielenia siedziby Komisji oraz związanych z tym kosztów ochrony; — zapewnienie rozpoznawalności UE/WE w Arbeli, An-Nasiriji, Al-Basrze i innych regionach Iraku, gdzie pozwala na to sytuacja w zakresie bezpieczeństwa; — zwiększenie wsparcia na rzecz rządów prawa i sprawiedliwości poprzez dalsze koncentrowanie się zwłaszcza na instytucjach sądowych i organach pozarządowych w następujących dziedzinach: usprawnienie instytutu szkolenia sądowego, wspieranie tworzenia biur śledczych ds. poważnych przestępstw, usprawnienie Najwyższej Rady Sądownictwa, wspieranie tworzenia sądu pilotażowego w Basrze, usprawnienie irackiej izby adwokackiej i wspieranie tworzenia centrów pomocy prawnej; — wykorzystanie pozytywnej praktyki EUJUST LEX i przygotowanie działań mających być kontynuacją misji na podstawie zdobytego doświadczenia w oparciu o szczegółową ocenę zewnętrzną wpływu misji, również wewnątrz Iraku, i w celu dalszego wzmacniania irackiej polityki i systemu sądownictwa karnego poprzez wykorzystanie zarówno EPBiO, jak i instrumentów Wspólnoty; — zapewnienie wsparcia na rzecz reformy zarządzania finansami publicznymi i odpowiedzialności; — dalsze dostarczanie pomocy technicznej służącej organizacji wolnych i uczciwych wyborów; — wspieranie procesu pojednania, zwłaszcza w Kirkuku i na innych terytoriach będących przedmiotem sporów wewnętrznych, łącznie z obszarami asyryjskimi znanymi jako równina Niniwy z ich mniejszościami chrześcijańskimi; wspieranie inicjatyw ONZ mających na celu ułatwienie dialogu regionalnego poprzez określenie sposobów i środków poprawy zdolności operacyjnych, łącznie z transportem lotniczym; — skorzystanie ze specyficznego charakteru instrumentu na rzecz stabilności (6) w celu dostarczenia znacznej pomocy o kluczowym znaczeniu dla rozwoju w sytuacji kryzysowej lub w sytuacji narastania kryzysu, jak w przypadku Iraku: wspieranie rozwoju demokratycznych, niewyznaniowych, pluralistycznych, federalnych, regionalnych i lokalnych instytucji, ze szczególnym uwzględnieniem Rady Reprezentantów i jej zdolności w zakresie zarządzania procesem legislacyjnym, kontroli władzy wykonawczej i zagwarantowania większej roli kobiet w społeczeństwie irackim; wspieranie zasady poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, demokracji i państwa prawa, przy szczególnym uwzględnieniu praw kobiet, mniejszości i dzieci; wspieranie środków na rzecz wzmocnienia tworzenia i organizacji społeczeństwa obywatelskiego oraz jego udziału w procesie politycznym, a także wspieranie niezależnych, pluralistycznych i profesjonalnych mediów; wspieranie operacji rozminowywania; zapewnienie doradztwa i wsparcia dla regionu kurdyjskiego i jego rządu w wysiłkach na rzecz walki z handlem narkotykami; — dalsze skupienie kierowanych do Iraku środków pochodzących z instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju (7) na milenijnych celach rozwoju, tak aby zagwarantować powszechny dostęp do niezbędnej publicznej opieki zdrowotnej i potraktować tę kwestię w sposób priorytetowy w sytuacji, gdy rozwój instytucji i potencjału jest niezbędny do usunięcia poważnych deficytów strukturalnych; podjęcie priorytetowych działań w celu uniknięcia dalszego pogarszania się systemu edukacji, łącznie z wdrożeniem praktycznych środków gwarantujących, że dziewczynki będą miały dostęp do wszystkich poziomów kształcenia; wspieranie ożywienia systemu ekologicznego i społecznego regionu bagien Al-Ahwar oraz ochrona wyjątkowego dziedzictwa ludności arabskiej żyjącej w strefie bagien; wykorzystanie instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju w celu zapewnienia ekspertyzy technicznej i budowania potencjału w ramach wspierania irackich inicjatyw służących zidentyfikowaniu i naprawieniu szkód ekologicznych oraz konsekwencji zmian klimatycznych; — zachęcenie europejskich organizacji pozarządowych do współpracy z ich irackimi odpowiednikami, które już prowadzą aktywną działalność zwłaszcza w regionie kurdyjskim, oraz szerokie wykorzystanie europejskiego instrumentu na rzecz demokracji i praw człowieka (8) w zapewnianiu pomocy technicznej i finansowej organizacjom społeczeństwa obywatelskiego w celu podjęcia następujących kwestii: równego udziału kobiet i mężczyzn w życiu politycznym, gospodarczym i społecznym; przemocy wymierzonej w kobiety, zwłaszcza przymusowych małżeństw, zbrodni w imię honoru, handlu ludźmi i okaleczania organów płciowych; prawa rdzennej ludności i osób należących do mniejszości oraz grup etnicznych, w tym Asyryjczyków (Chaldejczycy, Syriacy i inne mniejszości chrześcijańskie), Jazydów i Turkmenów; praw dziecka, zwłaszcza w zakresie walki z pracą dzieci, dziecięcą prostytucją i handlem dziećmi; walki z arbitralnymi aresztowaniami i z torturami; oraz zniesienia kary śmierci; — zachęcenie rządu irackiego i pilne udzielenie mu pomocy w przyjęciu przepisów dotyczących sytuacji nadzwyczajnych w celu zapewnienia wsparcia finansowego dla ponad miliona ubogich kobiet, pełniących rolę głowy rodziny, i osób pozostających na ich utrzymaniu; — zwiększenie puli środków finansowych programu Erasmus Mundus dla Iraku; wspieranie obecnych i nowych działań, których celem jest tworzenie sieci łączących irackie i zagraniczne placówki i organizacje akademickie, indywidualnych pracowników naukowo-dydaktycznych, intelektualistów i organizacje studenckie w celu ponownego ożywienia środowiska akademickiego; — wzmocnienie zdolności władz irackich do przeprowadzania skutecznych kontroli granicznych, co powinno przyczynić się między innymi do zmniejszenia napływu broni do kraju; pomoc na rzecz położenia kresu napływowi ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej do Iraku, w tym poprzez nadanie mocy wiążącej kodeksowi postępowania UE w sprawie wywozu broni, poprawę nadzoru EUFOR Althea nad zapasami broni w Bośni i Hercegowinie, przyspieszenie niszczenia zapasów broni na Bałkanach oraz poprzez pomoc władzom irackim w usunięciu nadwyżek ręcznej i lekkiej broni palnej za pośrednictwem zakrojonego na szeroką skalę programu rozbrojenia, demobilizacji i ponownej integracji przy wykorzystaniu instrumentów EPBiO i Wspólnoty; — kontynuowanie pożądanych i efektywnych negocjacji w sprawie nowej umowy o handlu i współpracy między UE a Irakiem, podkreślając przy tym wagę poszanowania praw człowieka jako elementu mającego wpływ na stosunki umowne UE z wszystkimi państwami trzecimi, w tym w ramach zwalczania terroryzmu; — zapewnienie pomocy administracyjnej i technicznej oraz promowanie budowania lokalnego potencjału, aby wesprzeć rząd iracki we wdrażaniu nowego programu mikropożyczek i wymianie sprawdzonych praktyk w zakresie pozytywnej roli, jaką pożyczki te mogą odegrać we wzmocnieniu pozycji kobiet w społecznościach, zwłaszcza ponad miliona ubogich wdów; — wezwanie Komisji do łagodzenia trudnej sytuacji uchodźców irackich w Jordanii, Syrii i innych krajach regionu dotkniętych kryzysem związanym z falą uchodźców z Iraku, a także do znaczącej poprawy przejrzystości i skuteczności pomocy UE dla uchodźców irackich w tych krajach; — zwiększenie wsparcia UE — a mianowicie poprzez Dyrekcję Generalną Komisji ds. Pomocy Humanitarnej (DG ECHO) — dla organizacji pozarządowych i organizacji pozarządowych w ich wysiłkach na rzecz łagodzenia sytuacji irackich uchodźców w krajach sąsiednich, a także irackich przesiedleńców wewnętrznych, w tym 4 tysięcy rodzin asyryjskich, które schroniły się głównie na równinie Niniwy; wezwanie władz irackich do wypełnienia wynikającego z ich odpowiedzialności zobowiązania do zapewnienia wsparcia finansowego i innego na rzecz ponownej integracji uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych; — poprawa możliwości uchodźców irackich szukania schronienia w państwach członkowskich UE poprzez programy przesiedleń zatwierdzone wraz z wysokim komisarzem NZ do spraw uchodźców (25 000 przypadków) lub poprzez indywidualne wnioski o azyl, ukrócenie obecnych arbitralnych kryteriów zapewniania ochrony i zapobieganie przymusowym powrotom do którejkolwiek części Iraku; pilne zajęcie się trudną sytuacją uchodźców palestyńskich, pozostawionych własnemu losowi w regionie przygranicznym między Irakiem a Syrią; — wezwanie rządu irackiego i władz międzynarodowych do odzyskania zabytków wywiezionych z irackiego muzeum narodowego w Bagdadzie i innych części Iraku w wyniku interwencji w 2003 r., aby zachować iracką historię i kulturę dla przyszłych pokoleń; h) korzystanie z cennego doświadczenia, które UE i państwom członkowskim przyniosły udane operacje regionalnych zespołów ds. odbudowy w Afganistanie, a także rozważenie uczestnictwa w działaniach takich zespołów w Iraku, zwłaszcza przy zapewnianiu niezbędnych usług i niezbędnej infrastruktury; i) zachęcenie europejskich przedsiębiorstw do inwestowania w odbudowę Iraku w kontekście ofert przetargowych finansowanych zarówno przez rządy państw członkowskich, jak i rząd iracki i/lub na podstawie bliskiej współpracy między nimi; j) wspieranie firm europejskich i pomaganie im w ubieganiu się o kontrakty na odbudowę Iraku, byciu obecnym na miejscu oraz korzystaniu z wcześniejszych doświadczeń zdobytych w Iraku zarówno w okresie poprzedzającym wojnę, jak i w okresie odbudowy; k) przyjęcie z zadowoleniem przyznania Irakowi statusu obserwatora w Światowej Organizacji Handlu (WTO), co ma stanowić kluczowy krok ku ponownemu włączeniu Iraku do gospodarki międzynarodowej, będący pozytywnym wkładem w negocjacje między UE i Irakiem w sprawie umowy o handlu i współpracy; oczekiwanie pełnego przystąpienia Iraku do WTO w odpowiednim czasie w przyszłości; l) prowadzenie negocjacji w sprawie umowy o handlu i współpracy między UE i Irakiem w sposób, który będzie ułatwiał i wspierał wewnętrzne reformy w tym kraju oraz zbliży iracki system handlowy do zasad i rygorów systemu wielostronnego; regularne informowanie Parlamentu o stanie negocjacji między UE a Irakiem w sprawie umowy o handlu i współpracy; m) zachęcanie rządu Iraku do takiego wykorzystania przychodu ze sprzedaży ropy naftowej, aby zagwarantować jego ponowne inwestowanie w Iraku i zarządzanie przez organy zamówień publicznych pod ostatecznym nadzorem rządu irackiego; zalecenie, aby podejście to stanowiło podstawowy warunek wstępny wspierania przez UE odbudowy i rozwoju gospodarki Iraku; n) wezwanie wielonarodowych sił zbrojnych w Iraku (MNF-I) do podjęcia dialogu z rządem irackim i oceny sytuacji ponad 24 tysięcy osób przetrzymywanych w areszcie MNF-I w celu zapewnienia poszanowania prawa do uczciwego procesu i podstawowych praw człowieka; o) rozpoczęcie dialogu ze Stanami Zjednoczonymi i aktywne dążenie do zwiększenia liczby podmiotów odgrywających istotną rolę w tym państwie w ramach wspólnoty międzynarodowej przy wykorzystaniu struktury ONZ; wspieranie wysiłków irackich na rzecz zwiększenia częstotliwości i stopnia szczegółowości dyskusji z sąsiednimi krajami, a mianowicie Iranem, Syrią, Arabią Saudyjską i Turcją, na temat przyszłości Iraku bez uszczerbku dla innych kwestii będących przedmiotem troski; wezwanie Turcji do poszanowanie integralności terytorialnej Iraku i niepodejmowanie operacji wojskowych na terytorium irackim w odpowiedzi na działania terrorystyczne; wezwanie władz irackich do zapobiegania wykorzystywaniu terytorium irackiego jako bazy działań terrorystycznych wymierzonych przeciwko Turcji; p) ujawnienie informacji w sprawie prywatnych agencji wojskowych i prywatnych agencji bezpieczeństwa, które ochraniają służby UE w Iraku; przyjęcie koncepcji zatrudniania tych agencji podczas operacji EPBiO, jak również opracowanie jasnych wytycznych dotyczących wykorzystania tego typu agencji przez instytucje UE;