w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej na forum Wspólnego Komitetu EOG w sprawie zmiany załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG (Baterie i akumulatory)

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

W celu zapewnienia koniecznej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie włączać do Porozumienia EOG wszystkie stosowne przepisy UE jak najszybciej po ich przyjęciu.

2.WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

Celem projektu decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączonego do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) jest zmiana załącznika II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG, tak aby uwzględnić w nim dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/56/UE .

Państwa EFTA należące do EOG proponują przewidzieć dla Liechtensteinu odstępstwo od art. 17 dyrektywy 2006/66/WE zmienionej dyrektywą 2013/56/UE. Uzasadnienie proponowanego dostosowania przedstawia się następująco:

Artykuł 17 dyrektywy 2006/66/WE (zmienionej dyrektywą 2013/56/UE) zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia, aby każdy producent był zarejestrowany oraz aby rejestracja ta podlegała tym samym proceduralnym wymogom określonym w załączniku IV do dyrektywy 2006/66/WE.

1) Sytuacja prawna w Liechtensteinie

Na mocy Traktatu o unii celnej z 1923 r. (Zollvertrag), który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 1924 r., Liechtenstein jest częścią obszaru celnego Szwajcarii. Zgodnie z art. 4 tego traktatu przepisy celne Szwajcarii, jak również wszelkie inne szwajcarskie przepisy federalne, których stosowanie jest niezbędne dla właściwego funkcjonowania unii celnej, stosuje się do Liechtensteinu.

Traktat o unii celnej stanowi jedyną podstawę prawną umożliwiającą szwajcarskim organom celnym stosowanie szwajcarskiego prawa celnego w Liechtensteinie. Liechtenstein nie ma w tej dziedzinie swoich własnych przepisów ustawowych ani wykonawczych. Ponadto z techniczno-celnego punktu widzenia oraz pod względem statystyk dotyczących handlu zagranicznego Liechtenstein jest powszechnie z powodu unii celnej uważany za terytorium Szwajcarii i w związku z tym zazwyczaj nie pojawia się w kontekście międzynarodowym jako odrębne państwo w odniesieniu do procedur celnych. Wszelkie przepisy ustawowe i wykonawcze, porozumienia administracyjne itp. związane z unią celną, które poprzez Szwajcarię mają również zastosowanie do Liechtensteinu, wymienione są w załącznikach i opublikowane w Dzienniku Ustaw Liechtensteinu (Liechtensteinisches Landesgesetzblatt) w celu zapewnienia podmiotom gospodarczym Liechtensteinu bezpieczeństwa prawnego. Załączniki te są aktualizowane za każdym razem, gdy w Szwajcarii nastąpią zmiany przepisów prawnych i wykonawczych w tej dziedzinie.

W związku z powyższym szwajcarska ustawa o chemikaliach z dnia 15 grudnia 2000 r., ChemA, (Chemikaliengesetz vom 15. Dezember 2000) oraz szwajcarskie rozporządzenie w sprawie redukcji zagrożeń chemicznych z dnia 18 maja 2005 r., ORRChem, (Chemikalien-Risiko-Reduktionsverordnung vom 18. Mai 2005, ChemRRV), mają jednakowe zastosowanie w Szwajcarii i w Liechtensteinie. W załączniku 2.15 do rozporządzenia ORRChem określone są szczególne zasady dotyczące baterii, np. obowiązek zwracania i przyjmowania zużytych baterii, wliczona w cenę opłata za utylizację oraz nałożony na producentów baterii obowiązek informowania. Szwajcarskie przepisy dotyczące baterii odpowiadają przepisom europejskim. Uwzględniono w nich zarówno zmiany dyrektywy 2006/66/WE, jaki i przepisy dyrektywy 2013/56/UE. Ze względu na obowiązywanie rozporządzenia ORRChem w Liechtensteinie, egzekwowanie jego przepisów w odniesieniu do Liechtensteinu należy częściowo do wyłącznych kompetencji władz szwajcarskich lub organizacji wyznaczonych przez władze szwajcarskie (por. załącznik 2.15 nr 6 ORRChem). Wyznaczoną przez władze szwajcarskie organizacją zajmującą się opłatami za utylizację baterii jest INOBAT (Interessenorganisation Batterieentsorgung).

Będący aktualnie w mocy szwajcarski obowiązek sprawozdawczy przewiduje, że producenci baterii muszą zgłaszać do INOBAT, zgodnie z jej wymogami, ilość baterii, ze wskazaniem w szczególności rodzajów baterii i zawartych w nich substancji zanieczyszczających środowisko (por. załącznik 2.15 nr 6.3 ORRChem). Wymogi zawarte w formularzu rejestracyjnym INOBAT są prawie identyczne z wymogami określonymi w załączniku IV dyrektywy 2006/66/WE (zmienionej dyrektywą 2013/56/UE). Zgodnie z ustawą producenci urządzeń zawierających baterie mają możliwość wyboru między INOBAT lub innymi podmiotami, które wzięły na siebie odpowiedzialność za opłaty i obowiązki związane ze sprawozdawczością. Te inne podmioty są związane umowami z INOBAT. Przedsiębiorstwa, które nie dopełniły obowiązku rejestracji i zgłaszania wzywane są przez INOBAT do dokonania rejestracji na podstawie danych dostarczonych przez organy celne. Szwajcarski system upraszcza proces rejestracji, sprawozdawczości i pobierania opłat, zapewniając jednocześnie pełną rejestrację wszystkich producentów.

2) Znaczenie gospodarcze baterii i akumulatorów objętych zakresem stosowania dyrektywy 2006/66/WE w Liechtensteinie

Zgodnie z art. 2 dyrektywy 2006/66/WE dyrektywa ta ma zastosowanie do wszystkich rodzajów baterii i akumulatorów, niezależnie od ich kształtu, pojemności, wagi, składu materiałowego lub użycia (z pewnymi wyjątkami przewidzianymi w art. 2 ust. 2).

Liechtenstein to bardzo niewielki kraju o terytorium 160 km² i około 37 000 mieszkańców i według dostępnych danych nie maja tam siedziby żadne przedsiębiorstwa produkujące baterie. Ze względu na rozmiary kraju i odpowiadającą im wielkość krajowego rynku nie wydaje się, żeby dla producentów baterii i akumulatorów produkcja w Liechtensteinie miała ekonomiczne uzasadnienie.

Dotychczas tylko kilka przedsiębiorstw z siedzibą w Liechtensteinie (w sumie 16) sprowadza do tego kraju baterie. Jako że szwajcarski obowiązek rejestracji ma zastosowanie w Liechtensteinie, przedsiębiorstwa te zostały wpisane do szwajcarskiego systemu rejestracji.

W związku z tym stworzenie własnego systemu rejestracji oznaczałoby prawdopodobnie dla Liechtensteinu i jego niewielu importerów baterii niewspółmierne obciążenie, w szczególności biorąc pod uwagę marginalne i czysto formalne różnice pomiędzy szwajcarskim a europejskim formularzem rejestracyjnym.

W tym kontekście, ze względu na szczególny stan faktyczny i prawny, który opisano powyżej, Liechtenstein wnioskuje o dostosowanie dyrektywy 2013/56/UE, zmieniającej dyrektywę 2006/66/WE. Zgodnie z dostosowaniem zaproponowanym przez państwa EFTA należące do EOG art. 17 dyrektywy 2006/66/WE, z późniejszymi zmianami, nie stosuje się do Liechtensteinu.

3.ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU