ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
E.

mając na uwadze, że Komisja zaproponowała zwiększenie wsparcia dla głównych działań z zakresu mobilności w ramach Erasmus+, w szczególności w dziedzinie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego, a także w odniesieniu do centrów doskonałości zawodowej; mając na uwadze, że zaproponowała również, by część dodatkowych środków przeznaczyć na europejskie szkoły wyższe w związku z najnowszym i zasadniczym działaniem opracowanym w ramach Europejskiego obszaru edukacji, który ma zostać utworzony do 2025 r., w celu wspierania doskonałości, innowacji i włączenia społecznego w szkolnictwie wyższym w całej Europie;
27.

uważa, że oszczędności w budżecie Parlamentu można wygospodarować dzięki jednej siedzibie; przypomina, że zgodnie z analizą Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z 2014 r. koszty geograficznego rozproszenia Parlamentu szacuje się na 114 mln EUR rocznie; ponadto przypomina, że takie rozproszenie geograficzne prowadzi do 78 % wszystkich podróży służbowych pracowników Parlamentu, a skutki środowiskowe wynoszą od 11 do 19 tys. ton emisji dwutlenku węgla; w związku z tym wzywa do opracowania planu przeniesienia Parlamentu do jednej siedziby;
27.

podkreśla, że budżet na 2020 r. musi przyczyniać się w dużej mierze do stawiania czoła wyzwaniom środowiskowym i zmianie klimatu, aby nadrobić istniejące zaległości i wypełnić zobowiązania UE; przypomina o zobowiązaniu Unii do bycia liderem w przechodzeniu na gospodarkę niskoemisyjną o obiegu zamkniętym i neutralną dla klimatu, ale ubolewa, że Unia nie osiąga swoich celów w zakresie klimatu, w szczególności celu, jakim jest przeznaczenie 20 % wydatków UE w latach 2014–2020 na wydatki związane z klimatem; uważa w związku z tym, że znaczne zwiększenie wydatków związanych z klimatem jest niezbędne do osiągnięcia postępów w realizacji celów unijnej polityki przeciwdziałania zmianie klimatu oraz porozumienia paryskiego; uważa, że należy w dalszym ciągu wspierać i optymalizować włączanie kwestii klimatu do głównego nurtu polityki we wszystkich sektorach polityki Unii oraz wprowadzić, w stosownych przypadkach, obowiązek zapewniania zgodności z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz uodparnianie na klimat; zwraca się o zwiększenie środków finansowych na wszystkie odnośne programy unijne, aby wspierać projekty o europejskiej wartości dodanej przyczyniające się do przejścia na czystą energię i do efektywnego gospodarowania zasobami, promowania zrównoważonej zielonej i niebieskiej gospodarki, a także do ochrony przyrody, ze szczególnym uwzględnieniem różnorodności biologicznej, siedlisk i zagrożonych gatunków;
10.

z zadowoleniem przyjmuje wprowadzony ambitny plan zatrudnienia i jego pozytywny wpływ na obsadzanie wolnych stanowisk kierowniczych i innych etatów; z zadowoleniem odnotowuje wdrożenie nowych środków mających na celu zapobieganie nękaniu, poprawę samopoczucia pracowników i zmniejszenie rotacji; wzywa Urząd do szybkiego zakończenia naboru w pełnej zgodności z odpowiednimi procedurami prawnymi oraz do zapewnienia regularnych działań następczych w odniesieniu do osiągniętych wyników;
10.

dostrzega usprawnienia w procesie modernizacji administracji Rady, polegające np. na tym, że na stronie internetowej Rady są opublikowane przepisy wewnętrzne dotyczące zgłaszania poważnych nieprawidłowości, a także przewodnik etyki i postępowania pracowników Rady; wzywa Radę do podniesienia poziomu świadomości na temat tych przepisów oraz do zadbania o to, by wszyscy pracownicy byli odpowiednio informowani o przysługujących im prawach;
7.

podkreśla, że w 2017 r. Agencja zaleciła wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu 110 nowych leków (92 do stosowania u ludzi i 18 do stosowania u zwierząt) oraz że w lekach tych zawarte są 42 nowe substancje czynne (35 do stosowania u ludzi i 7 do stosowania u zwierząt);
9.

zauważa, że z kwoty 1 680 000 000 EUR środków z programu „Horyzont 2020” przydzielonych na rzecz Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI do końca 2017 r. Wspólne Przedsięwzięcie IMI 2 zaciągnęło zobowiązania na kwotę 819 010 000 EUR (50 %) i dokonało płatności na kwotę 179 650 000 EUR (10,97 % przydzielonych środków i 21,93 % zatwierdzonych środków) na potrzeby wdrożenia 13 zaproszeń do składania wniosków; przyjmuje do wiadomości, że niski poziom płatności wynika głównie z czasu, jaki jest potrzebny konsorcjom projektowym do zawarcia z partnerami branżowymi umów o udzielenie dotacji w ramach programu „Horyzont 2020”, co opóźnia płatności zaliczkowe Wspólnego Przedsiębiorstwa IMI zaplanowane na dany rok, a także z czasu trwania projektów, często obejmujących ponad 5 lat, co oznacza, że duża część płatności będzie realizowana po roku 2020;
9.

z ubolewaniem odnotowuje, że zgodnie ze sprawozdaniem Trybunału poziom przeniesień na 2019 r. w tytule II (wydatki administracyjne) wyniósł 35 % (w porównaniu z 40 % w 2017 r.), zaś w tytule III (wydatki operacyjne) wyniósł on aż 46 % (w porównaniu z 40 % w 2017 r.), co było sprzeczne z budżetową zasadą jednoroczności; przypomina, że takie wysokie poziomy przeniesień zostały odnotowane również w odniesieniu do lat budżetowych 2016 i 2017, oraz wzywa Agencję do przeprowadzenia analizy przyczyn takiego stanu rzeczy i do odpowiedniego usprawnienia planowania budżetowego; odnotowuje odpowiedź Agencji, która wskazuje, że w przypadku przeniesień środków w tytule II można dodać i uzasadnić listę potencjalnych dodatkowych zakupów materiałów informatycznych, i zwraca uwagę na planowany charakter przeniesień w tytule III wynikających z programowania zakrojonych na szeroką skalę projektów badawczych, które będą realizowane przez dwa lata, w celu osiągnięcia większego oddziaływania za pośrednictwem dostępnych zasobów;
7.

wzywa Komisję do przeprowadzenia studium wykonalności, aby ocenić możliwość połączenia Fundacji z Cedefopem; podkreśla, że Fundacja i Cedefop mają bardzo podobny zakres działalności i że takie połączenie uprościłoby finansowanie obu agencji, a także uczyniłoby system agencji Unii bardziej zrozumiałym w oczach społeczeństwa; wzywa Komisję, by rozważyła przynajmniej stworzenie wspólnej synergii z Cedefopem; wzywa Komisję do oceny następujących opcji: przeniesienie Fundacji do siedziby Cedefopu w Salonikach oraz przeniesienie Cedefopu do siedziby Fundacji w Loughlinstown; zauważa, że oznaczałoby to dzielenie się obsługą administracyjną i usługami wsparcia oraz zarządzanie wspólnymi budynkami, a także wspólne korzystanie z infrastruktury ICT, telekomunikacyjnej i internetowej, dzięki czemu można by zaoszczędzić duże kwoty pieniędzy, które zostałyby wykorzystane do dalszego finansowania obu agencji;
8.

zauważa, że opóźnienia w funkcjonowaniu zdalnie kierowanych bezzałogowych systemów powietrznych (BSP) w ramach europejskiej współpracy w zakresie funkcji straży przybrzeżnej, spowodowane problemami technicznymi i utrzymującymi się trudnościami w uzyskaniu zezwoleń na loty od organów krajowych, doprowadziły do korekty budżetu zmniejszającej dotację UE i do zwrócenia Komisji środków na płatności w wysokości 6 000 000 EUR; zauważa, że to zmniejszenie środków okazało się niewystarczające z racji dalszych opóźnień spowodowanych problemami technicznymi i złymi warunkami meteorologicznymi, co doprowadziło do niższego odsetka wykorzystania środków na płatności; popiera zalecenie Rady Administracyjnej, by Agencja zajęła się ryzykiem, jakie dla pełnego wykonania budżetu stwarza kwestia zezwoleń na loty;
1.

zauważa z uznaniem, że wysiłki związane z monitorowaniem budżetu w ciągu roku budżetowego 2018 doprowadziły do osiągnięcia wysokiego wskaźnika wykonania budżetu w wysokości 99,99 %, co oznacza nieznaczny wzrost o 0,06 % w porównaniu z rokiem 2017; zauważa, że wskaźnik wykonania w odniesieniu do środków na płatności wyniósł 98,07 %, co oznacza wzrost o 0,10 % w porównaniu z rokiem 2017;
17.

zauważa – zgodnie ze sprawozdaniem Trybunału – że w 2018 r. Urząd ogłosił otwartą procedurę udzielania zamówień publicznych w celu podpisania umów ramowych o świadczenie usług z pracownikami na czas określony we Włoszech; zauważa, że Urząd zawiesił tę procedurę, ponieważ wpłynęła tylko jedna oferta, którą Urząd uznał za niemożliwą do przyjęcia, gdyż oferta finansowa przekraczała szacunkowy maksymalny budżet; zauważa, że Trybunał stwierdził, iż w specyfikacjach istotnych warunków zamówienia wystąpił poważny błąd na kwotę 25 000 000 euro; zauważa jednak, że Urząd zaakceptował te ustalenia oraz przyjął i wdrożył działania naprawcze obejmujące: rozwiązanie umów ramowych o świadczenie usług z pracownikami agencji pracy tymczasowej we Włoszech; ogłoszenie nowej procedury udzielania zamówień na świadczenie usług z pracownikami agencji pracy tymczasowej we Włoszech; ogłoszenie dodatkowego zaproszenia do składania wniosków dotyczących ekspertów z państw członkowskich i w miarę możliwości stosowanie alternatywnych uzgodnień dotyczących oddelegowania ekspertów do czasu wejścia w życie nowej umowy ramowej, chwilowo ograniczenie w znacznym stopniu liczby pracowników agencji pracy tymczasowej Urzędu zatrudnionych we Włoszech, a także – we współpracy z władzami włoskimi – utrzymanie ciągłości działania w odniesieniu do niezbędnych środków wsparcia; zauważa również, że nowe postępowanie o udzielenie zamówienia zostało zakończone i w grudniu 2019 r. zawarto nową umowę ramową, w związku z czym przez cały czas trwania procedury zapewniona jest ciągłość działania; wzywa Urząd do rygorystycznego stosowania unijnych przepisów dotyczących zamówień publicznych;
3.

ex ante w celu zminimalizowania ryzyka składania fałszywych deklaracji przez wnioskodawców; apeluje ponadto do krajowych organów egzekwowania prawa o usprawnienie systemów weryfikacji i publikacji ilości chemikaliów zgłaszanych przez przedsiębiorstwa; wzywa Agencję, aby poinformowała organ udzielający absolutorium o pracach i osiągnięciach dotyczących dalszego ograniczenia znacznych zaległości w zakresie weryfikacji oraz do przeprowadzenia korekt opłat i odzyskiwania nieuiszczonych opłat; wzywa Komisję, by zaproponowała środki w celu rozwiązania tej sytuacji, aby uniknąć nadużyć finansowych w deklaracjach wielkości wnioskodawców oraz aby umożliwić Agencji planowanie budżetu na stabilniejszej podstawie; podkreśla, że Agencja jest częściowo finansowana z opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa, które zwracają się o rejestrację chemikaliów zgodnie z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1907/2006 ( 3 ) ; zauważa, że obowiązujące opłaty zależą od wielkości przedsiębiorstw i ilości zarejestrowanych chemikaliów; zauważa, że Agencja stwierdziła, iż około 52 % przedsiębiorstw nieprawidłowo zadeklarowało swoją wielkość, co powoduje niższe opłaty; podkreśla, że ustalenie to świadczy o ograniczeniach systemu, który w nadmiernym stopniu opiera się na deklaracjach samych wnioskodawców; zauważa, że Agencja wystawiła dotychczas faktury korygujące opłaty rejestracyjne i faktury dotyczące opłat administracyjnych w łącznej wysokości 17,9 mln EUR oraz poczyniła znaczne postępy w odzyskiwaniu nienależnych ulg w opłatach i pobieraniu zaległych opłat administracyjnych; odnotowuje jednak, że wciąż konieczna jest dalsza szeroko zakrojona weryfikacja, a kwota pozostałych niezbędnych korekt opłat na koniec 2018 r. była jeszcze nieznana; wzywa Agencję do wprowadzenia równie szczegółowych weryfikacjiw celu zminimalizowania ryzyka składania fałszywych deklaracji przez wnioskodawców; apeluje ponadto do krajowych organów egzekwowania prawa o usprawnienie systemów weryfikacji i publikacji ilości chemikaliów zgłaszanych przez przedsiębiorstwa; wzywa Agencję, aby poinformowała organ udzielający absolutorium o pracach i osiągnięciach dotyczących dalszego ograniczenia znacznych zaległości w zakresie weryfikacji oraz do przeprowadzenia korekt opłat i odzyskiwania nieuiszczonych opłat; wzywa Komisję, by zaproponowała środki w celu rozwiązania tej sytuacji, aby uniknąć nadużyć finansowych w deklaracjach wielkości wnioskodawców oraz aby umożliwić Agencji planowanie budżetu na stabilniejszej podstawie;
7.

przypomina, że w ostatnich latach wzrosła liczba nowych spraw, a także spraw będących w toku (tj. spraw wymagających złożonych dochodzeń, które mogą trwać kilka lat), oraz że oczekuje się dalszego wzrostu obciążenia pracą w związku z nowym mandatem, który wejdzie w życie pod koniec 2019 r., przy czym należy pamiętać o dodatkowych zasobach niezbędnych do tego, by Eurojust mógł wspierać prace Prokuratury Europejskiej; podkreśla, że oprócz aresztowań podstawowe znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa obywateli w Unii, jeśli chodzi o obszary poważnej przestępczości transgranicznej, ma skuteczne ściganie; ponadto przypomina, że w 2018 r. utrzymywano 17 centrów koordynacyjnych, tyle samo co w 2017 r., co świadczy o popularności i użyteczności tego narzędzia operacyjnego; podkreśla zasadniczą rolę Eurojustu w łańcuchu bezpieczeństwa Unii i zaznacza, że aby Eurojust mógł wypełniać swój mandat, jego budżet powinien być współmierny do zadań i priorytetów; dlatego też jest bardzo zaniepokojony zaproponowanymi przez Komisję poważnymi cięciami budżetowymi w wieloletnich ramach finansowych na lata 2021–2027, co utrudniłoby prace Eurojustu i w związku z tym stanowiło zagrożenie dla bezpieczeństwa w państwach członkowskich; wzywa komisję Parlamentu ds. Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, aby zwróciły się do dyrektora administracyjnego Eurojustu o przedstawienie prognozowanych długoterminowych potrzeb finansowych Eurojustu obejmujących zakres, w jakim przewidywane przyszłe zadania można by sfinansować dzięki zwiększeniu wydajności, a także wyeliminowaniu braków operacyjnych, jakie powstałyby w wyniku niewystarczającego finansowania, oraz ich przewidywanego wpływu na walkę z przestępczością transgraniczną;
19.

odnotowuje, w świetle uwag i spostrzeżeń organu udzielającego absolutorium dotyczących zobowiązania Agencji do zminimalizowania wszelkich negatywnych skutków wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii, że Agencja wysłała pisma do wszystkich wykonawców i beneficjentów umów i dotacji, których dotyczył brexit, domagając się wprowadzenia środków łagodzących do końca października 2019 r., w szczególności w celu zadbania o to, by główni wykonawcy i podwykonawcy nie byli podmiotami mającymi siedzibę w Zjednoczonym Królestwie oraz by wspomagające centrum monitorowania bezpieczeństwa systemu Galileo (GSMC) zostało przeniesione ze Zjednoczonego Królestwa do Hiszpanii; wzywa Agencję do poinformowania organu udzielającego absolutorium o wynikach tych działań;
7.

wzywa Komisję do przeprowadzenia studium wykonalności w celu oceny możliwości jeśli nie pełnej fuzji, to co najmniej ustanowienia wspólnej synergii z Eurofoundem; wzywa Komisję do oceny obu scenariuszy, a mianowicie przeniesienia siedziby Centrum do siedziby Eurofound w Loughlinstown w Irlandii oraz przeniesienia siedziby Eurofound do siedziby Centrum w Salonikach; zauważa, że w ten sposób doszłoby do dzielenia się usługami korporacyjnymi i usługami wsparcia oraz wspólnego zarządzania budynkami, a także wspólnego korzystania z infrastruktury ICT, telekomunikacyjnej i internetowej, co pozwoliłoby zaoszczędzić znaczną część kosztów, które można by przeznaczyć na dalsze finansowanie obu agencji; uznaje, że skuteczna, efektywna i wolna od błędów działalność agencji jest ściśle uzależniona od odpowiedniego poziomu finansowania niezbędnego do prowadzenia działalności operacyjnej i administracyjnej; w związku z tym wzywa państwa członkowskie, by dostosowały działania, które muszą wykonywać agencje, do przydzielonych im środków;
4.

wzywa Komisję do przeprowadzenia studium wykonalności w celu oceny możliwości pełnej fuzji lub przynajmniej osiągnięcia synergii z Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA); wzywa Komisję do oceny obu scenariuszy, tj. przeniesienia Instytutu do siedziby FRA w Wiedniu oraz przeniesienia siedziby FRA do siedziby Instytutu w Wilnie; zauważa, że oznaczałoby to dzielenie się usługami korporacyjnymi i usługami wsparcia oraz zarządzanie wspólnymi budynkami, a także wspólne korzystanie z infrastruktury ICT, telekomunikacyjnej i internetowej, dzięki czemu można by zaoszczędzić duże kwoty pieniędzy, które zostałyby wykorzystane do dalszego finansowania Instytutu i FRA;
21.

z zadowoleniem przyjmuje fakt, że FCH 2 ustanowiło procedury kontroli ex ante – na podstawie przeglądów dokumentacji finansowej i operacyjnej oraz audytów ex post u beneficjentów dotacji – w odniesieniu do płatności zaliczkowych i końcowych przyznanych w ramach siódmego programu ramowego oraz zestawień wydatków poniesionych w związku z projektami w ramach programu „Horyzont 2020”, natomiast Komisja jest odpowiedzialna za audyty ex post ; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że poziom błędu resztowego w przypadku audytów ex post na koniec 2018 r. wynosił 1,10% w przypadku siódmego programu ramowego i 0,46% w przypadku programu „Horyzont 2020”, co Trybunał uznał za nieistotne;
17.

ubolewa nad faktem, że po rozwiązaniu wartej 1,4 mln EUR umowy z powodu niezadowalającego jej wykonania przez wykonawcę Agencja podpisała kilka miesięcy później nową, wartą 2 mln EUR umowę kaskadową na ten sam rodzaj usług z tym samym wykonawcą bez umieszczenia w specyfikacjach technicznych elementów mających zneutralizować ryzyko ponownego wystąpienia na podstawie nowej umowy podobnych jak poprzednio problemów; jest zdania, że taki sposób zawierania umów budzi poważne obawy co do należytego zarządzania finansami przez Agencję; wzywa Agencję, by udzielała zamówień tylko pod warunkiem, że można oczekiwać zadowalającej realizacji zadań; ponadto zwraca się do Agencji, aby poinformowała Trybunał i organ udzielający absolutorium o wynikach wykonawcy;
74.

uważa, że należy dołożyć wszelkich starań, by zapewnić lepszą komunikację między Komisją, Parlamentem i państwami członkowskimi w zakresie wdrażania funduszu powierniczego Unii Europejskiej dla Afryki oraz dostateczną sprawozdawczość, nadzór i kontrolę publiczną ich działań i wyników; zachęca Trybunał do rozważenia oceny oddziaływania wdrożenia funduszu powierniczego Unii Europejskiej dla Afryki na unijną politykę rozwoju, zarówno z punktu widzenia budżetu, jak i wyników; apeluje zatem do Komisji, aby wyciągnęła wnioski z kontroli i zagwarantowała, że nieskutecznie wdrażane projekty funduszu powierniczego Unii Europejskie dla Afryki zostaną zakończone, lub że środki na ich finansowanie zostaną w znacznym stopniu ograniczone;
347.

zauważa z zaniepokojeniem, że w sprawozdaniu specjalnym nr 24/2019 Trybunał stwierdził, że: — na przebieg procedur azylowych w Grecji i we Włoszech wciąż niekorzystnie wpływają długie okresy rozpatrywania spraw i zatory proceduralne, — podobnie jak w przypadku innych państw Unii, wskaźnik powrotów z Grecji i Włoch jest niewielki, — nie gromadzi się danych na temat skuteczności procedur powrotu oraz nie istnieją wskaźniki pomiaru zrównoważonego charakteru powrotów, takie jak liczba odesłanych migrantów, którzy usiłowali powrócić do Unii, lub wskaźniki skuteczności stosowania pakietów reintegracyjnych w ramach wspomaganego dobrowolnego powrotu i reintegracji, — choć rejestracja i pobieranie odcisków palców migrantów w hotspotach znacznie się poprawiły od czasu kontroli przeprowadzonej przez Trybunał w 2017 r. (sprawozdanie specjalne Trybunału nr 6/2017), w ramach tymczasowych nadzwyczajnych mechanizmów relokacji nie udało się osiągnąć założonych wartości docelowych ani skutecznie zmniejszyć w ten sposób presji na systemy azylowe Grecji i Włoch, — chociaż w ramach skontrolowanych przez Trybunał 20 unijnych działań wspierających prowadzonych w Grecji i we Włoszech udało się zaspokoić zidentyfikowane potrzeby, wciąż są zauważalne niedociągnięcia w ich koncepcji, w większości projektów nie udało się osiągnąć w pełni wartości docelowych, a ramy wykonania utworzono zbyt późno, nie określając przy tym wartości docelowych; co więcej, dostępne dane na temat wyników były niewystarczające, — zdolności do rozpatrywania spraw azylowych zwiększyły się zarówno w Grecji, jak i we Włoszech, w przypadku Grecji wciąż nie były one jednak wystarczające do wyeliminowania rosnących zaległości, — ze względu na malejącą liczbę wniosków składanych we Włoszech tamtejsze zaległości w procedurach azylowych i procedurach powrotu maleją, ale brak jest wystarczających zdolności, by rozpatrzyć znaczną liczbę odwołań od decyzji wydanych w pierwszej instancji, — w Grecji i we Włoszech, podobnie jak w Unii jako całości, liczba wydanych decyzji nakazujących powrót jest znacznie większa niż liczba migrantów, którzy faktycznie wrócili do kraju pochodzenia; dzieje się tak na przykład ze względu na czas potrzebny na rozpatrzenie sprawy azylowej, niedostateczną liczbę miejsc w ośrodkach detencyjnych, utrudnioną współpracę z państwami pochodzenia migrantów lub też ze względu na ucieczki migrantów po tym, jak w ich sprawie zostanie podjęta decyzja nakazująca powrót;
18.

z niepokojem zauważa, że chociaż Centrum nie jest finansowane z opłat, to zależy od przychodów otrzymanych od klientów, którzy są reprezentowani w zarządzie Centrum, i że w związku z tym istnieje wysokie ryzyko konfliktu interesów w odniesieniu do cen produktów oferowanych przez Centrum, czego można by uniknąć, gdyby Komisja pobierała opłaty w imieniu klientów Centrum, co doprowadziłoby do pełnego finansowania Centrum z budżetu Unii; przyjmuje do wiadomości uwagę Centrum, że możliwość finansowania z budżetu Unii wymagałaby porozumienia między Komisją a władzą budżetową; wzywa Centrum, aby poinformowało organ udzielający absolutorium o środkach podjętych w celu złagodzenie takiego ryzyka;
9.

wzywa Komisję do przeprowadzenia studium wykonalności w celu oceny możliwości pełnej fuzji lub przynajmniej współdziałania z Agencją Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (CEPOL); wzywa Komisję do oceny obu scenariuszy, tj. przeniesienia siedziby Agencji do siedziby CEPOL w Budapeszcie i przeniesienia siedziby CEPOL do siedziby Agencji w Hadze; zauważa, że oznaczałoby to dzielenie się usługami korporacyjnymi i usługami wsparcia oraz zarządzanie wspólnymi budynkami, a także wspólne korzystanie z infrastruktury ICT, telekomunikacyjnej i internetowej, dzięki czemu można by zaoszczędzić ogromne kwoty pieniędzy, które zostałyby wykorzystane do dalszego finansowania obu agencji;
3.

na podstawie sprawozdania Trybunału zauważa, że w 2018 r. Agencja zawarła z państwami współpracującymi umowy w sprawie finansowania działań operacyjnych na kwotę stanowiącą 59 % budżetu Agencji; odnotowuje uruchomienie nowego, uproszczonego systemu finansowania, opartego głównie na kosztach jednostkowych w przypadku wydatków związanych z rozmieszczeniem zasobów kadrowych, a także wprowadzenie pod koniec 2018 r. nowego systemu kontroli ex post obejmującego wszystkie rodzaje wydatków oraz zmianę systemu weryfikacji ex ante stanowiących część obiegu środków finansowych; podkreśla, że Trybunał położył nacisk na fakt, iż zwrot wydatków na wyposażenie nadal opiera się na rzeczywistych kosztach i że projekt przejścia na zwrot kosztów w oparciu o koszty jednostkowe dotąd nie został pomyślnie zrealizowany; odnotowuje ponadto z zaniepokojeniem spostrzeżenie Trybunału, że od 2014 r. dowody potwierdzające faktyczne koszty wyposażenia deklarowane przez państwa współpracujące są wciąż niewystarczające i że weryfikacje ex ante tych kosztów przeprowadzane przez Agencję są nieskuteczne, gdy nie są poparte dokumentami potwierdzającymi; zauważa, że nie dokonuje się weryfikacji ex post zwróconych kosztów, co potęguje ryzyko nieuzasadnionego zwrotu kosztów; z zaniepokojeniem zauważa, że Agencja przyznała szereg zwrotów kosztów zadeklarowanych przez państwa współpracujące, mimo że państwa te nie dostarczyły dowodów wskazanych i wymaganych przez Agencję; na podstawie odpowiedzi Agencji stwierdza, że te państwa współpracujące przedstawiły dokumenty potwierdzające z wyszczególnieniem kosztów; wzywa Agencję do wyraźnego wskazywania w przyszłości rodzaju dokumentów potwierdzających, które akceptuje jako wymagane dowody; ponadto wzywa Agencję do zwrotu jedynie prawnie uzasadnionych wydatków; oczekuje, że Agencja w krótkim czasie wprowadzi gruntowne weryfikacje ex post dotyczące zwrotów i do czerwca 2020 r. złoży organowi udzielającemu absolutorium sprawozdanie z postępów poczynionych w tym zakresie;