ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
W odniesieniu do minimalnych sum gwarancyjnych w wariancie odrzuconym zakładano nałożenie wyższych obowiązkowych kwot dla większych pojazdów takich jak samochody ciężarowe i autobusy. W wariancie preferowanym przewidziano harmonizację sum gwarancyjnych do najwyższego obowiązkowego minimalnego poziomu, który obecnie jest stosowany w państwach członkowskich.

Inicjatywa UE mająca zapewnić szybką wypłatę odszkodowań poszkodowanym w wypadkach w przypadku niewypłacalności ubezpieczyciela komunikacyjnego, szczególnie w kontekście transgranicznym, cieszy się szerokim poparciem zainteresowanych stron należących do wszystkich kategorii. Większość zainteresowanych stron popiera wariant, zgodnie z którym ostateczna odpowiedzialność finansowa spoczywa w takich przypadkach na państwie członkowskim siedziby danego ubezpieczyciela komunikacyjnego. Zainteresowane strony popierają harmonizację minimalnej sumy gwarancyjnej w odniesieniu do ubezpieczenia komunikacyjnego do wyższego poziomu, który stosuje się już w wielu państwach członkowskich. Niektóre organizacje konsumenckie poparły stosowanie wyższego poziomu obowiązkowej ochrony w odniesieniu do większych pojazdów takich jak samochody ciężarowe i autokary, lecz sprzeciw wobec tego pomysłu wyraziły sektor ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwa przewozowe i autokarowe, twierdząc, że nie ma dowodów na jego uzasadnienie oraz że działanie to spowoduje wzrost kosztów ubezpieczenia, które zostałyby przeniesione na konsumentów końcowych. Jeżeli chodzi o możliwość transgranicznego przenoszenia dokumentów dotyczących przebiegu ubezpieczenia, wielu obywateli odniosło się do swoich negatywnych doświadczeń w tym względzie i wezwało do interwencji w celu zapewnienia, aby obywatele przenoszący się za granicę byli traktowani tak samo jak osoby, które są już rezydentami danego państwa członkowskiego, pod względem uznawania ich oświadczeń o przebiegu ubezpieczenia. Sektor ubezpieczeń nie poparł nałożenia na ubezpieczycieli wiążących obowiązków w tym względzie, twierdząc, że są one nieproporcjonalne. Niektóre organizacje konsumenckie poparły jednak harmonizację oświadczeń o przebiegu ubezpieczenia i wprowadzenie klauzuli o niedyskryminacji chroniącej obywateli zmieniających miejsce zamieszkania na inne państwo członkowskie. Jeżeli chodzi o prowadzenie pojazdów nieubezpieczonych, nie wyrażono sprzeciwu w odniesieniu do dopuszczenia nieuciążliwych kontroli ubezpieczenia.
Większość zainteresowanych stron popiera wprowadzenie na szczeblu UE docelowych poziomów emisji CO2 z pojazdów ciężkich. Producenci pojazdów ciężkich opowiadają się za mniej ambitnymi celami w porównaniu z organizacjami pozarządowymi i popierają indywidualny poziom docelowy emisji CO2 dla każdego producenta. W odniesieniu do pojazdów niskoemisyjnych i bezemisyjnych producenci popierają superjednostki, natomiast organizacje pozarządowe opowiadają się za zobowiązaniem. Wszystkie zainteresowane strony opowiadają się za wdrożeniem racjonalnym pod względem kosztów, przy czym producenci skłaniają się ku zachowywaniu i pożyczaniu, a organizacje społeczeństwa obywatelskiego wspierają handel emisjami. Większość zainteresowanych stron popiera monitorowanie certyfikowanych wartości CO2 w odniesieniu do emisji w rzeczywistych warunkach jazdy.

Rozważane warianty obejmują szereg ścieżek redukcji docelowych wartości emisji CO2 do 2030 r. W przypadku poszczególnych wariantów rozważanych w odniesieniu do poziomów docelowych ograniczenia emisji CO2 w 2030 r. dla pojazdów ciężkich wahają się od 3 % do 8 % w porównaniu do poziomu bazowego. Do 2030 r. emisje NOx zmniejszą się o 1,3–4,7 %, a emisje PM2,5 o maksymalnie 0,6 %. Oczekuje się znacznych korzyści netto dla ogółu społeczeństwa, jak również dla przewoźników i konsumentów. Zwiększają się one wraz z coraz bardziej rygorystycznymi docelowymi poziomami emisji CO2. Korzyści gospodarcze netto z perspektywy społecznej, z uwzględnieniem unikniętych kosztów emisji CO2, wynoszą od 9 377 do 52 369 EUR na samochód ciężarowy zarejestrowany w 2025 r. oraz od 41 567 do 87 278 EUR na samochód ciężarowy zarejestrowany w 2030 r. Z perspektywy samochodów nowych i używanych skumulowane oszczędności netto, tj. różnica między oszczędnościami paliwa a kosztami produkcji, wynoszą od 5 413 do 37 589 EUR na samochód ciężarowy w 2025 r. i od 22 032 do 82 429 EUR na samochód ciężarowy w 2030 r. Stanowi to równowartość oszczędności 1–4 % kosztów operacyjnych w 2025 r. i 3–12 % w 2030 r. Analiza racjonalnych pod względem kosztów technologii, które są już obecnie dostępne lub staną się łatwo dostępne w perspektywie krótkoterminowej, pokazuje, że ich pełne wdrożenie umożliwiłoby osiągnięcie redukcji emisji o 15–20 % w 2025 r. w porównaniu z poziomem bazowym. Większa niepewność co do efektywności i kosztów bardziej zaawansowanych technologii, w szczególności alternatywnych mechanizmów napędowych opartych na dostępności infrastruktury paliw alternatywnych, mogłaby mieć wpływ na wykonalność wariantów zakładających wyższe poziomy redukcji w 2030 r. Koszty transportu towarowego pojazdami ciężkimi ogółem w odniesieniu do poszczególnych rodzajów działalności ulegają nieznacznemu obniżenie o mniej niż 1 % w 2025 r. i 1–3 % w 2030 r.
KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 17.5.2018

SWD(2018) 191 final

DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI



STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW



Towarzyszący dokumentowi:

Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wymogów dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, w odniesieniu do ich ogólnego bezpieczeństwa oraz ochrony osób znajdujących się w pojeździe i niechronionych uczestników ruchu drogowego, zmieniającego rozporządzenie (UE) 2018/... oraz uchylającego rozporządzenia (WE) nr 78/2009, (WE) nr 79/2009 i (WE) nr 661/2009

{COM(2018) 286 final}

{SEC(2018) 270 final}

{SWD(2018) 190 final}
Transport odpowiada za ponad 30 % zużycia energii w UE. Transport drogowy odpowiada za około 22 % całkowitej emisji gazów cieplarnianych w UE. W komunikacie pt. „Europejska strategia na rzecz mobilności niskoemisyjnej” z 2016 r. Komisja stwierdziła, że do 2050 r. emisje gazów cieplarnianych z sektora transportu muszą spaść do poziomu niższego o co najmniej 60 % od poziomu z 1990 r. W związku z tym trzeci pakiet mobilności obejmie inicjatywy mające na celu zmniejszenie emisji z samochodów i samochodów ciężarowych, aby można było zwiększyć bezpieczeństwo transportu drogowego i ograniczyć zanieczyszczenie środowiska. Pakiet ten przyczyni się również do zmniejszenia uzależnienia UE od importu energii. Opony pojazdów wpływają na zużycie paliwa (a w związku z tym na emisje gazów cieplarnianych), hałas i bezpieczeństwo. W ramach przeglądu obecnego rozporządzenia w sprawie etykietowania opon wykazano, że rozporządzenie nie pozwala na osiągnięcie w wystarczającym stopniu celu, jakim jest zwiększenie efektywności środowiskowej transportu drogowego przez promowanie opon pozwalających na obniżenie zużycia paliwa, które są bezpieczne i charakteryzują się niskim poziomem hałasu; jest to wynikiem: ·małej widoczności etykietowania opon i niskiej świadomości społecznej w tym zakresie; ·problemów dotyczących zgodności z przepisami i nieodpowiedniego egzekwowania przepisów przez państwa członkowskie; oraz ·nieaktualnych klas właściwości użytkowych oraz niedokładnych i niekompletnych informacji.
Jako wariant preferowany wybrano WS2 ze względu na jego pozytywny wynik w zakresie skuteczności i efektywności w porównaniu z WS1 oraz jego elastyczność w porównaniu z WS3. Co więcej, WS2 nie posiada wad takich jak WS3, jeżeli chodzi o skutki społeczne oraz wpływ na pewność prawa. WS2 jest zrównoważonym i efektywnym rozwiązaniem, aby sprzyjać realizacji projektów TEN-T i jednocześnie określić jaśniejsze i bardziej sprzyjające włączeniu społecznemu procedury w celu zwiększenia społecznej akceptacji projektów infrastrukturalnych.

Rozpatrzono trzy warianty, począwszy od prawa miękkiego i rozwiązań niewiążących po środki legislacyjne. Wariant, który ma na celu wprowadzenie minimalnych zmian do istniejących instrumentów (WS1), polega w szczególności na opracowaniu szeregu wytycznych (prawa miękkiego) dla promotorów projektów sieci TEN-T oraz na lepszym ukierunkowaniu istniejących instrumentów, głównie pod względem pomocy technicznej. Wariant, który ma na celu wdrożenie ograniczonych wiążących działań na szczeblu krajowym (WS2), obejmuje skierowane do państw członkowskich wymogi prawne dotyczące wprowadzenia punktu kompleksowej obsługi dla projektów sieci bazowej TEN-T oraz zapewnienie rozpatrzenia ich tak szybko, jak to możliwe z punktu widzenia prawa. Ponadto rozważano dwie możliwości zastosowania wariantu, w ramach którego określono by unijne ramy wydawania pozwoleń na projekty sieci bazowej TEN-T (WS3) – zastosowanie przepisów unijnych na szczeblu krajowym (WS3a) i przeniesienie wydawania pozwoleń na szczebel unijny (WS3b).

C. Skutki wdrożenia preferowanego wariantu

Jakie korzyści przyniesie wdrożenie preferowanego wariantu lub – jeśli go nie wskazano – głównych wariantów? Maksymalnie 12 wierszy
W odniesieniu do nawadniania w rolnictwie instrument prawny UE reprezentujący podejście adekwatne do zakładanych celów i obejmujący zarządzanie ryzykiem oznaczałby korzyści środowiskowe, gospodarcze i społeczne. W kontekście zintegrowanego zarządzania gospodarką wodną i przystosowania się do zmiany klimatu rolnicy mogliby odnieść korzyści wynikające z większego bezpieczeństwa zaopatrzenia w wodę, również podczas suszy lub kiedy inne źródła nawadniania są niedostępne. Mogłoby to w szczególności przyczynić się do zmniejszenia deficytu wody poprzez większe wykorzystanie wody odzyskiwanej po przystępnych cenach – mogłoby ono osiągnąć wielkość około 6,6 mld m³ rocznie w porównaniu z poziomem bazowym wynoszącym 1,7 mld m³. Ponadto pozwoliłoby to zapewnić równe warunki działania inwestorom i pewność prawa w odniesieniu do dystrybucji rozpatrywanych produktów na rynku wewnętrznym, co przyczyniłoby się do zwiększenia zaufania publicznego do ponownego wykorzystania wody w celu nawadniania.
·Nieprawidłowości związane ze stosowaniem zwolnień w odniesieniu do alkoholu denaturowanego

Stwierdzono jednak występowanie problemów i utrzymywanie się pewnych niedostatków, co może powodować zakłócenia na rynku wewnętrznym.

Zgodnie ze sprawozdaniem Komisji przedłożonym Radzie w październiku 2016 r., opartym na niezależnym badaniu przeprowadzonym w latach 2014/2016, dyrektywa 92/83/EWG okazała się skuteczna i zasadniczo odpowiednia do celów poboru podatku akcyzowego od alkoholu i napojów alkoholowych.

·jasnych i skutecznych przepisów w odniesieniu do wszystkich rodzajów alkoholu denaturowanego i jego zastosowań;

·zapobiegania wszelkim zakłóceniom konkurencji wynikającym ze stosowania zwolnień w odniesieniu do alkoholu denaturowanego i obniżonych stawek podatku akcyzowego oraz korygowania takich zakłóceń;

·równego traktowania pod względem podatkowym podmiotów gospodarczych we wszystkich sektorach przemysłu alkoholowego, w tym małych producentów wszystkich rodzajów alkoholu;
Chociaż państwa członkowskie i podmioty gospodarcze uznają dyrektywę 2008/118/WE za ogromny krok naprzód w stosunku do jej poprzednika, tj. dyrektywy 92/12/EWG, wskazano kilka obszarów wymagających poprawy: ·brak synchronizacji procedur akcyzowych i celnych ·procedury płatności akcyzy z tytułu wyrobów akcyzowych przemieszczanych między przedsiębiorstwami (100 000 rocznie) w dalszym ciągu opierają się na dokumentach w formie papierowej ·niektóre przepisy prowadzą do stosowania różnych procedur w państwach członkowskich, które są przez to są zbyt złożone dla podmiotów gospodarczych
Podmioty zarządzające aktywami, zakłady ubezpieczeń, dystrybutorzy ubezpieczeń, instytucje pracowniczych programów emerytalnych, doradcy inwestycyjni i indywidualni zarządzający portfelami zostaną zobowiązani do uwzględniania czynników ESG w procesie podejmowania decyzji inwestycyjnych i procesie doradztwa w ramach swoich obowiązków inwestorów. Zapewni to jasność i spójność na rynku oraz pozwoli uwzględnić kwestie zrównoważonego rozwoju w procesach podejmowania decyzji inwestycyjnych i procesach doradztwa tych instytucji finansowych, w szczególności w odniesieniu do zarządzania ryzykiem.

Poprzez zwiększenie ogólnej przejrzystości różne działania przyczynią się do zmniejszenia asymetrii informacji między inwestorami detalicznymi, pośrednikami finansowymi i podmiotami oferującymi indeks. Przedmiotowa inicjatywa zmniejszy obecne rozdrobnienie rynku, zwłaszcza w odniesieniu do metod określania działalności/inwestycji zrównoważonych środowiskowo. Taka zwiększona przejrzystość i harmonizacja zwiększą wiarygodność i atrakcyjność oraz zaufanie do produktów finansowych uwzględniających czynniki ESG, jak również pobudzą innowacje w zakresie strategii inwestycyjnych i projektowania takich produktów finansowych. Omawiane działania pomogą również w uwzględnieniu zrównoważonego rozwoju w zarządzaniu ryzykiem oraz – w połączeniu z innymi środkami przewidzianymi w planie działania – doprowadzą do rozwoju europejskiego rynku zrównoważonego finansowania. Ogólnie rzecz ujmując, omawiane działania przyczynią się do przekierowania przepływów kapitału w stronę zrównoważonych inwestycji i tym samym do realizacji celu polegającego na wspieraniu zrównoważonej gospodarki. Wesprze to daleko idącą transformację w zakresie zrównoważonego rozwoju, przewidzianą w politykach ochrony środowiska, które już obowiązują na poziomie UE i w poszczególnych państwach członkowskich.
Preferowane warianty wskazano w oparciu o ich skuteczność i efektywność w (i) zmniejszaniu kosztów przestrzegania przepisów, jakie ponoszą emitenci na rynkach rozwoju MŚP, oraz (ii) zwiększaniu płynności na rynkach rozwoju MŚP przy jednoczesnym (iii) zachowaniu wysokiego poziomu ochrony inwestorów i integralności rynku. Preferowane dostosowania o charakterze regulacyjnym dotyczące płynności wybrano w oparciu o ich zdolność do skutecznej poprawy płynności przy jednoczesnym zachowaniu wystarczającej elastyczności w dostosowaniu ich do lokalnego otoczenia rynkowego. Powinno to przyczynić się do poprawy ich skuteczności. Analiza wykazała, że najlepszym rozwiązaniem byłoby wdrożenie europejskiego systemu opt-in dla umów o zapewnieniu płynności i upoważnienie rynków rozwoju MŚP do stosowania minimalnych wymogów w zakresie wolnego obrotu bez dalszych specyfikacji.

Podstawowy wariant we wszystkich przypadkach zakładał rezygnację z proponowania jakichkolwiek zmian w przepisach mających zastosowanie do rynków rozwoju MŚP i emitentów działających na tych rynkach. Mimo że warianty nielegislacyjne mogą pomóc w dalszym wzmacnianiu otoczenia rynkowego i przyczyniają się do osiągnięcia celów inicjatywy, nie zostały one uznane za skuteczne narzędzia rozwiązania poszczególnych problemów.
Niniejsza inicjatywa jest ściśle powiązana z inicjatywą dotyczącą doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”), która to dziedzina jest przedmiotem rozporządzenia Rady (WE) nr 1393/2007. Te dwie inicjatywy są ściśle powiązane z ogólnym priorytetem Komisji dotyczącym digitalizacji i e-sprawiedliwości oraz nawiązują do równoległych prac dotyczących wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych (dowód elektroniczny), aby stworzyć równe warunki w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych i w sprawach cywilnych. Inicjatywy te opierają się na istniejących produktach i normach prawnych UE, takich jak projekt e-CODEX i rozporządzenie eIDAS, oraz wykorzystują je.

Zainteresowane strony zapytano o ich udział w transgranicznych postępowaniach sądowych i o ich preferencje. 73 % z nich uczestniczyło w transgranicznych postępowaniach sądowych; około 20 % stosowało do tej pory przepisy rozporządzenia (WE) nr 1206/2001. W szczególności, 65 % respondentów biorących udział w konsultacji publicznej popierało (zdecydowanie albo w pewnym stopniu) korzystanie z nowoczesnych metod przeprowadzania dowodów, takich jak wideokonferencje (w miejsce wezwań do osobistego stawiennictwa w zagranicznym sądzie). Większość z nich zgodziła się, że wideokonferencje są coraz częściej stosowane w transgranicznych postępowaniach, w związku z czym należy opracować europejskie normy zapewniające maksymalne zbliżenie przesłuchania za pośrednictwem wideokonferencji do przesłuchania osobistego. Poparcie na rzecz digitalizacji było szczególnie duże: respondenci byli praktycznie jednomyślni co do tego, że organy i agencje uczestniczące w transgranicznej współpracy sądowej w sprawach cywilnych powinny standardowo korzystać z łączności elektronicznej; 61 % respondentów poparło ten postulat zdecydowanie, a 39 % w pewnym stopniu. Wyrażono również szerokie poparcie dla rozszerzenia definicji „sądu”.
Europejski Instrument Stabilizacji Inwestycji (wariant 2) jest preferowanym wariantem na tym etapie. Wariant ten pomógłby osiągnąć cel dotyczący spójności, oferując wsparcie finansowe w przypadku dużego wstrząsu asymetrycznego. Będzie to stanowić silną zachętę do ochrony kluczowych inwestycji publicznych, a tym samym utrzymania niezbędnych wydatków pobudzających wzrost na odpowiednim poziomie. W tym wariancie wpływ na stabilizację makroekonomiczną jest ograniczony ze względu na fakt, że wsparcie udzielane jest w formie pożyczki. Jednocześnie wariant 2 wydaje się również bardziej wykonalny pod względem politycznym, przynajmniej w najbliższej przyszłości, ponieważ ryzyko stałych transferów pieniężnych i pokusy nadużycia są dość ograniczone. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, wariant 2 w obecnych okolicznościach jest wariantem preferowanym.

W ocenie skutków oprócz wariantu 1 przewidującego utrzymanie status quo przeanalizowano trzy warianty polityki w odniesieniu do mechanizmu stabilizacji. Wariant 2 odpowiada wnioskowi Komisji, czyli Europejskiemu Instrumentowi Stabilizacji Inwestycji, który udzielałby pożyczek i ograniczonych dotacji państwom członkowskim, w których wystąpiły znaczne wstrząsy, w celu utrzymania aktywności w zakresie inwestycji publicznych. Wariant 3 przewiduje mechanizm ubezpieczeniowy. Polegałby on na gromadzeniu w określonym funduszu regularnych wkładów, w szczególności w normalnych warunkach i w okresie dobrej koniunktury gospodarczej, lub zasobów własnych. W przypadku wystąpienia w jakimś państwie członkowskim znacznego wstrząsu mogłoby ono skorzystać ze wsparcia w formie wypłat/dotacji. Konieczna byłaby prawdopodobnie ograniczona możliwość zaciągania pożyczek, aby zapewnić wiarygodność i ciągłość funkcjonowania. Wariant 4 przewiduje specjalny budżet strefy euro. Wspólny budżet nie koncentrowałby się głównie na stabilizacji gospodarczej, lecz raczej na zapewnianiu europejskich dóbr publicznych. Poleganie na cyklicznych dochodach i antycyklicznych wydatkach, ewentualnie udoskonalonych elementach uznaniowych, przyczyniłoby się jednak do stabilizacji makroekonomicznej na szczeblu UE.
W przypadku tworzyw sztucznych jednorazowego użytku wariant ten pozwoliłby zaoszczędzić 2,6 mln ton ekwiwalentu dwutlenku węgla w 2030 r. To z kolei przyczyniłoby się do uniknięcia szkód w środowisku (równowartość 11 mld EUR). Koszty przestrzegania przepisów dla przedsiębiorstw wyniosłyby około 2 mld EUR, a koszty gospodarowania odpadami – 510 mln EUR. Konsumenci zaoszczędziliby pieniądze (około 6,5 mld EUR), ale napotkaliby pewne niedogodności.

-zakaz stosowania patyczków kosmetycznych wykonanych z tworzyw sztucznych jednorazowego użytku oraz patyczków do balonów, sztućców, słomek i mieszadeł wykonanych z tworzyw sztucznych.

-cele w zakresie ograniczania dotyczące kubków do napojów, chusteczek nawilżonych i pojemników na żywność wykonanych z tworzyw sztucznych jednorazowego użytku;

-środki w zakresie koncepcji produktu mające na celu przymocowanie nakrętek do butelek na napoje;

-zachęty dla rybaków do zwracania uszkodzonych, wycofanych z eksploatacji i zużytych narzędzi dostarczanych do portu;

Wariant ten przyczyni się do znacznego zmniejszenia ilości odpadów morskich. W przypadku tworzyw sztucznych jednorazowego użytku ilość ta zmniejszy się – w ujęciu liczbowym – o około połowę. Wariant ten obejmuje:

Przeanalizowano szereg wariantów w odniesieniu do poziomu bazowego, który obejmuje trwający przegląd rozporządzenia w sprawie kontroli rybołówstwa i dyrektywy w sprawie portowych urządzeń odbiorczych, a także strategię na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym oraz objęte przeglądem ustawodawstwo wspólnotowe o odpadach.

W europejskich politykach dotyczących wody, morza, odpadów, produktów i rybołówstwa nie uwzględnia się jeszcze w odpowiedni sposób odpadów morskich, w związku z czym wiele środków państwa członkowskie regulują w ramach swobody uznania, co prowadzi do rozdrobnienia rynku wewnętrznego.

Tworzywa sztuczne stanowią 85 % odpadów na plażach europejskich. Połowa z nich to „tworzywa sztuczne jednorazowego użytku” używane tylko raz, przez krótki czas, zanim zostaną wyrzucone. Porzucone, zagubione lub w inny sposób wyrzucone narzędzia połowowe stanowią kolejne 27 %.

Do znacznego zmniejszenia ilości odpadów morskich przy akceptowalnych dodatkowych kosztach (około 1,4 mld EUR) przyczyniłby się dodatkowy środek w formie systemu zwrotu kaucji lub równoważnego systemu.

Wariantem preferowanym w przypadku narzędzi połowowych i narzędzi akwakultury jest wprowadzenie rozszerzonej odpowiedzialności producenta wobec producentów tworzyw sztucznych stosowanych w narzędziach połowowych i narzędziach akwakultury oraz zachęty finansowe mające na celu pobudzenie do zwracania sprzętu na wybrzeże. Rozwiązanie to spowodowałoby koszty dla przemysłu na poziomie około 0,16 % przychodów. Wariant ten uzupełni środki ukierunkowane na narzędzia połowowe i sprawi, że tworzywa sztuczne z narzędzi połowowych znajdą się w strumieniu odpadów i recyklingu, a jednocześnie przyczyni się do zaangażowania producentów tworzyw sztucznych stosowanych w narzędziach połowowych i zwiększenia wskaźników recyklingu dla materiałów z narzędzi połowowych.
Problem wiąże się z istniejącym unijnym systemem (rozporządzenie (WE) nr 469/2009) dotyczącym dodatkowego świadectwa ochronnego (SPC) dla produktów leczniczych, który wprowadzono w 1992 r. i który przewiduje dodatkową (podobną do patentu) ochronę dla produktów farmaceutycznych będących przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu trwającą do 5 lat po wygaśnięciu patentu (5,5 roku w przypadku przyznania przedłużenia pediatrycznego). Chociaż korzyści wynikające z posiadania SPC są znaczące dla jego posiadacza, system SPC w wyniku istotnych zmian, które zaszły na rynkach farmaceutycznych, wywołuje obecnie niezamierzone skutki w odniesieniu do konkurencyjności między producentami generycznych produktów leczniczych lub biopodobnych produktów leczniczych, którzy mają siedzibę w UE. Główne problemy są następujące: 1) w okresie obowiązywania SPC producenci nie mogą produkować w celu wywozu generycznych produktów leczniczych ani biopodobnych produktów leczniczych do państw trzecich, w których ochrona wygasła; oraz 2) bezpośrednio po wygaśnięciu SPC nie są oni gotowi do wprowadzenia generycznych produktów leczniczych ani biopodobnych produktów leczniczych na rynek unijny. Producenci generycznych produktów leczniczych lub biopodobnych produktów leczniczych, którzy mają siedzibę w UE, ryzykują zatem utratę znaczących możliwości wywozu i kluczowego czasu realizacji, aby wejść na rynek w państwach członkowskich w momencie, gdy pojawiają się istotne nowe możliwości (por. duży klif patentowy rozpoczynający się w 2020 r. i trwający w latach kolejnych). Jeżeli działań nie podejmie się teraz, europejscy producenci będą ryzykować utratę znaczących możliwości, a to z kolei będzie mieć negatywny wpływ na miejsca pracy, pacjentów (zwiększona zależność od przywożonych dostaw, wyższe ceny ze względu na ograniczoną konkurencję) oraz badania nad biopodobnymi produktami leczniczymi.