Unia Europejska nie jest umawiającą się stroną ADR i ADN. Niemniej jednak fakt, iż Unia Europejska nie jest stroną umowy międzynarodowej nie stanowi przeszkody w wykonywaniu przez nią kompetencji poprzez ustanowienie, w ramach swoich instytucji, stanowiska, jakie ma być zajęte w jej imieniu w ramach organu utworzonego tą umową, zwłaszcza za pośrednictwem państw członkowskich będących stronami tej umowy i działających wspólnie w interesie Unii (zob. wyrok w sprawie Niemcy przeciwko Radzie, C-399/12 („OIV”), pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo).

ADR ma obecnie 48 umawiających się stron, a wszystkie państwa członkowskie UE są umawiającymi się stronami tej umowy. ADN ma obecnie 18 umawiających się stron, a 13 państw członkowskich UE jest umawiającymi się stronami tej umowy.

Unia Europejska stosowała przepisy ADR w odniesieniu do transportu drogowego towarów niebezpiecznych na terytorium UE od dnia 1 stycznia 1997 r., początkowo na mocy dyrektywy Rady 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych. W 2008 r. dyrektywa 94/55/WE została zastąpiona przez dyrektywę 2008/68/WE, która ma takie same cele jak poprzedzający ją akt prawny. Od 1 stycznia 2009 r. Unia Europejska stosuje przepisy ADN w odniesieniu do transportu śródlądowego towarów niebezpiecznych.

Zgodnie z art. 4 dyrektywy 2008/68/WE dotyczącym krajów trzecich „transport towarów niebezpiecznych pomiędzy państwami członkowskimi a krajami trzecimi jest dozwolony pod warunkiem zgodności z przepisami ADR, RID lub ADN, o ile nie zastrzeżono inaczej w załącznikach”. Ponadto motyw 12 dyrektywy stanowi, że „powinno być dozwolone wykonywanie przez środki transportu zarejestrowane w krajach trzecich międzynarodowego transportu towarów niebezpiecznych na terytoriach państw członkowskich, pod warunkiem zgodności z odpowiednimi przepisami ADR, RID lub ADN oraz niniejszej dyrektywy”.

Oczekuje się, że odnośne zmiany na podstawie niniejszego wniosku wejdą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. i staną się wiążące, chyba że strony zgłoszą wystarczającą liczbę sprzeciwów.

Podstawę prawną decyzji Rady, której dotyczy wniosek, stanowi art. 91 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

Projekt wniosku zawiera w art. 1 szczegółowy wykaz planowanych zmian, określając, że zmiany mogą zostać przyjęte przez Unię. Planowane zmiany zostały uznane za właściwe do celów bezpiecznego transportu materiałów niebezpiecznych w opłacalny sposób, biorąc pod uwagę postęp technologiczny, a zatem można je poprzeć.

4. WDROŻENIE W UNII EUROPEJSKIEJ

Wyżej wymienione zmiany w zakresie, w jakim staną się wiążące, będą musiały zostać włączone do dyrektywy 2008/68/WE w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych, która stosuje jednolite przepisy w odniesieniu do drogowego, kolejowego lub śródlądowego transportu towarów niebezpiecznych w obrębie państw członkowskich lub między nimi. W tym celu Komisja została upoważniona do dostosowania do postępu naukowo-technicznego sekcji I.1 załącznika I i sekcji III.1 załącznika III do dyrektywy 2008/68/WE. Komisja rozpocznie proces dostosowywania po upływie terminu wyrażenia sprzeciwu w odniesieniu do powiadomienia przez Sekretarza Generalnego ONZ.