ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
9.3

Zamówienia rządowe, jak wspomniano, „są dla eksporterów z UE obszarem znacznego, niewykorzystanego potencjału”. Są one szczególnie ważne dla eksporterów prowadzących działalność w wielu sektorach rynków wschodzących. Wzorując się na obowiązującej umowie o wolnym handlu między UE a Chile, EKES uznaje standardy uzgodnione w Porozumieniu w sprawie zamówień rządowych (GPA) z 1994 r. za minimum, do którego należy dążyć, przy czym UE oferuje pozostałym stronom pomoc techniczną oraz inne środki zwiększania możliwości, jeżeli będą one konieczne, by umożliwić im dostosowanie się do postanowień porozumienia. EKES zwraca uwagę, że Stany Zjednoczone starają się osiągnąć ten cel w prowadzonych przez siebie negocjacjach, i z zadowoleniem przyjmuje zapewnienia Komisji, że jest to także cel UE. EKES jest świadom trudności związanych z osiągnięciem tego celu, szczególnie w przypadku Indii, w których kompetencje w tej dziedzinie nie należą do rządu federalnego, lecz do stanów.
2.2

UE zobowiązała się podjąć działania zapobiegawcze w odpowiedzi na zmiany klimatu nie tylko poprzez wprowadzenie w życie zobowiązań zapisanych w protokole z Kioto, lecz również poprzez szereg decyzji mających na celu ochronę ziemi, wody i powietrza. Inicjatywa ta jest ukierunkowana na zapobieganie; może ona pomóc nie tylko w utrzymaniu i regeneracji naszych ziem, mórz i atmosfery, ale również w zachęceniu do działań w innych krajach. Co więcej, Komisja prowadzi prace przygotowawcze nad opracowaniem do końca 2008 r. zintegrowanego europejskiego podejścia do zapobiegania klęskom żywiołowym.
—

W wypadku naruszenia stanowiącego umyślnie popełnione przestępstwo, jak opisano to w punkcie 1 a), należy wziąć pod uwagę, że postępowanie sądowe może trwać bardzo długo. Istnieje ryzyko, że postanowienie to nie będzie w ogóle stosowane, jeśli państwa członkowskie postanowią, że decyzję o tym, czy wykroczenie miało miejsce podejmować ma sąd lub organ administracji krajowej w terminie do dwóch lat. Jako że proces ten może być tak długotrwały, a także dlatego, że użyte zostaną wszelkie środki prawne w celu złożenia apelacji, postanowienie to może w ogóle nie zostać wprowadzone w życie.
1.5

Różne federacje związków zawodowych powinny współistnieć na równych zasadach. Aby stworzyć korzystne warunki do osiągnięcia tego celu, potrzebne są szczególne przepisy prawne dotyczące związków zawodowych oraz ewentualne obniżenie obecnego wymogu udziału związku zawodowego w reprezentacji pracowników (33 %), by mógł on zostać oficjalnym partnerem w negocjacjach zbiorowych. W znacznym stopniu pomogłoby to stworzyć silniejszy dialog społeczny i doprowadzić do pełnego poszanowania praw związków zawodowych.
Sposób obliczania zasobów pochodzących z podatku VAT poprzez zastosowanie średniej ważonej stawki do całkowitych przychodów netto (tzw. „metoda przychodowa”) doprowadził do tego, że środki te zmieniły się z zasobów „własnych” w narzędzie statystyczne do ustalania wkładu każdego państwa członkowskiego, co stanowi odejście od ducha, w jakim to źródło zasobów zostało wprowadzone.
1.2

EKES ponawia swoje wezwania zawarte we wcześniejszych opiniach (2004, 2006, 2007), by UE podjęła konstruktywne konsultacje z innymi jurysdykcjami zmierzające do określenia zgodności pomiędzy istniejącymi na świecie systemami regulacji odnoszącymi się do żeglugi liniowej. Ponadto Komitet przypomina swoje zalecenie wyrażone we wspomnianych opiniach, aby rozważając kwestie przepisów z zakresu ochrony konkurencji w transporcie morskim, Komisja Europejska oprócz aspektów czysto konkurencyjnych uwzględniła również czynnik ludzki (np. wpływ na zatrudnienie marynarzy europejskich).
3.2.6.5

W 2005 r. podjęto ostatnie oficjalne próby na szczeblu WTO w celu poczynienia postępów, jeżeli chodzi o międzynarodowy rejestr oraz rozszerzenie wzmocnionej ochrony wina i napojów spirytusowych również na inne produkty (9). Rozmowy techniczne toczą się również obecnie w oparciu o dokumenty nieoficjalne przedstawione przez UE, koncentrując się głównie na propozycji, by wpis do międzynarodowego rejestru oznaczał, że oznaczenie geograficzne podlega ochronie we wszystkich innych krajach, wraz z możliwością wniesienia sprzeciwu w ciągu 18 miesięcy. Ze względu na takie domniemanie ciężar dowodu w związku z wniesieniem sprzeciwu wobec ochrony spoczywa na wnoszącym sprzeciw. Co się tyczy rejestru, istnieją przede wszystkim dwie przeszkody: Stany Zjednoczone i inne kraje anglosaskie uważają swoje skutki ustawowe za niezgodne z zasadą terytorialności, podczas gdy problemem dla krajów rozwijających się są ich trudności na płaszczyźnie administracyjnej w przestrzeganiu terminu wniesienia sprzeciwu wobec wpisu, uznawanego za zbyt krótki. W grudniu 2007 r. Komisja Europejska wniosła formalny wniosek o przedstawienie próbnej bazy międzynarodowego rejestru.
3.6

Przyjmując kodeks postępowania europejskie centralne depozyty papierów wartościowych (CDPW), partnerzy centralni (CCP) i giełdy zobowiązały się ponadto wobec Komisji Europejskiej do podjęcia szeregu działań (23). Ma to służyć zwłaszcza zwiększeniu efektywności i interoperacyjności operatorów infrastruktury. Powyższe działania mają doprowadzić do obniżenia kosztów transgranicznego europejskiego rozliczania transakcji. Już na początku 2007 r. wdrożono pierwsze elementy tego zobowiązania. Poprzez opublikowanie i ujednolicenie cenników poprawiono przejrzystość cenową, co umożliwia użytkownikom łatwiejsze porównywanie cen. Operatorzy infrastruktury zobowiązali się ponadto do poprawy dostępu do swoich systemów oraz ich interoperacyjności. Wytyczne opublikowane pod koniec czerwca 2007 r. konkretyzują to zobowiązanie, umożliwiając efektywne połączenie systemów w sieć. W związku z bardzo pozytywną oceną dotychczasowego kształtowania kodeksu postępowania i jego stosowaniem w praktyce — dokonaną przez komisarza McCreeviego w dniu 10 lipca 2007 r. podczas wystąpienia w Parlamencie Europejskim — wydaje się, że wkroczono na odpowiednią dla tego trudnego zadania drogę wspierania niedrogiego ogólnoeuropejskiego rozliczania transakcji na papierach wartościowych.
2.12

Przedstawiając wniosek w sprawie przeglądu wytycznych technicznych dotyczących programu FBWiS, Komisja pragnie dopasować formalne procedury i struktury, wszędzie tam, gdzie jej zdaniem będzie to korzystne, do procedur i struktur stosowanych w siódmym programie ramowym UE na rzecz badań. Z tego względu wszelka harmonizacja z zasadami i procedurami programu ramowego powinna ograniczać się do obszarów, w których można wyraźnie wykazać rzeczywiste uproszczenie lub zwiększenie efektywności. Podczas gdy należy korzystać z istniejących synergii między siódmym programem ramowym a FBWiS tam, gdzie jest to tylko możliwe, rola FBWiS jako niezależnego i uzupełniającego programu musi zostać zachowana (patrz część I — B).
4.4

Na co wskazują dane statystyczne dotyczące zatrudnienia w świetle danych odnoszących się do PKB? Tabela 2 przedstawione są dane za okres od 1998 r. (tzn. roku rozpoczęcia pierwszych negocjacji w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej państw, które są obecnie jej nowymi państwami członkowskimi) do 2006 r. (tzn. ostatniego roku, za który dane są dostępne). Dane dotyczące bezrobocia obejmują okres do 2007 r. W okresie tym zatrudnienie w Stanach Zjednoczonych spadło z 73,8 % do 72 % potencjału siły roboczej, a jednocześnie bezrobocie wzrosło z 4,5 % do 4,6 %. Jednocześnie państwa strefy euro zaczęły nadrabiać zaległości, odnotowując wzrost zatrudnienia z 59,2 % do 64,8 % oraz spadek bezrobocia z 10,1 % do 7,4 %. Dane dotyczące państw UE-15 są nieznacznie korzystniejsze od danych odnoszących się do państw strefy euro, choć jednocześnie są one nieco mniej korzystne w przypadku państw UE-25.
4.4

Wdrożenie. Z punktu widzenia Unii Europejskiej środki zaproponowane przez Komisję Europejską w ramach pakietu dotyczącego zmian klimatycznych i energii stanowią bardzo pozytywny i konstruktywny plan realizacji zobowiązania, aby do 2020 r. o 20 % ograniczyć emisje gazów cieplarnianych. Komitet opracował oddzielne opinie na temat poszczególnych elementów tego planu. Ogólnie popieramy wszystkie elementy planu z następującymi zastrzeżeniami: — Popieramy proponowane reformy i rozszerzenie zakresu stosowania systemu handlu uprawnieniami do emisji CO2. Obniżenie dopuszczalnego pułapu emisji oraz stosowanie na szerszą skalę sprzedaży uprawnień do emisji w drodze licytacji należy ocenić pozytywnie, gdyż są zgodne z zasadą „zanieczyszczający płaci”, pozwalają wyeliminować nadzwyczajne zyski, zachęcają do inwestowania w instalacje i produkty zakładające niską emisję węgla i zapewniają ich finansowanie oraz wspierają innowacje. Biorąc pod uwagę skalę inwestycji potrzebną do przeprowadzenia transformacji zarówno w Europie, jak i w krajach rozwijających się, nalegamy jednakże, by przynajmniej 50 % dochodów ze sprzedaży w drodze licytacji uprawnień do emisji przeznaczać obowiązkowo na wspieranie środków mających na celu łagodzenie zmian klimatycznych i dostosowywanie się do nich, w miejsce 20 % proponowanych przez Komisję (1). Ponadto przyjmujemy z zadowoleniem decyzję Rady i Parlamentu Europejskiego, by włączyć lotnictwo do systemu handlu przydziałami do emisji począwszy od 2020 r. — Popieramy podstawowe założenia propozycji dotyczących podziału obciążeń w przypadku sektorów nieobjętych tym systemem oraz wzywamy instytucje, aby podczas szczegółowych dyskusji na temat podstaw wspólnych celów w tym sektorze nie traciły z oczu celu ogólnego (2). — Zdecydowanie popieramy dążenie do szybszych postępów w dziedzinie odnawialnych źródeł energii. Osiągnięcie celu 20 % udziału odnawialnych źródeł energii do 2020 r. byłoby dobrym krokiem na drodze do znacznego podwyższenia poziomu ich wykorzystania w 2050 r. (3) — Ubolewamy nad tym, że na kluczową kwestię efektywności energetycznej, w wypadku której cel 20 % wzrostu nie jest obowiązkowy, położono niewystarczający nacisk, na co wyraźnie wskazuje sprawozdanie Komisji w sprawie krajowych planów efektywności energetycznej. Większość państw członkowskich nie opracowała swoich planów krajowych w terminie, plany różnią się między sobą jakością, a niektóre są wyraźnie mało ambitne, mimo że możliwe jest uzyskanie znaczących oszczędności wynikających z efektywnego wykorzystania energii przy stosunkowo niskich początkowych kosztach inwestycyjnych oraz przy bardzo krótkich okresach zwrotu (4). — Przyjmujemy z zadowoleniem ramy prawne dla wychwytywania i składowania CO2 (CCS) zaproponowane przez Komisję, jednakże jesteśmy zaniepokojeni tym, że środki na przewidziane projekty pokazowe są udostępniane z opóźnieniem, a przechodzenie na skalę przemysłową będzie zbyt wolne, mimo, iż będzie to miało decydujące znaczenie, skoro niektóre państwa przez wiele lat będą jeszcze mocno uzależnione od węgla i innych paliw kopalnych jako podstawowych źródeł energii (5).
7.4.

Delokalizacja produkcji mogłaby doprowadzić prawdopodobnie doprowadziłaby do zwiększenia emisji w państwach trzecich , jeśli ich . Ich procesy produkcji cechowałaby prawdopodobnie niższa efektywność energetyczna niż w przypadku przedsiębiorstw pierwotnych , co jest mało prawdopodobne z uwagi na wzrost cen energii w przypadku nowych obiektów . Dodatkowe emisje powstają wskutek transportu produktów pochodzących z takich procesów do Europy. Nawet gdyby przeniesiono produkcję do efektywnych instalacji, nie dałoby się wyrównać wynikłych strat, ponieważ nastąpiłby ogólny spadek produkcji w Europie, skutkujący utratą miejsc pracy i technicznego know-how, w tym w zakresie technologii przyjaznych dla środowiska. Decydujące znaczenie ma więc osiągnięcie porozumienia w kwestii klimatu, które prowadziłoby do ograniczenia Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych w wymiarze światowym powinno mieć decydują ce znaczenie w wyznaczaniu kierunków polityki wspólnotowej .
5.1

Jednym z głównych czynników ubóstwa pracowników jest niestabilny charakter sytuacji zawodowej. Liczne podmioty, w tym Europejska Konfederacja Związków Zawodowych i europejskie związki zawodowe wyrażają zaniepokojenie rosnącą niestabilnością pracy. Ponad 19,1 miliona osób pracuje na podstawie umowy na czas określony (7), a ok. 29 milionów jako osoby pozornie pracujące na własny rachunek (głównie w sektorze budownictwa i prac publicznych), co oznacza, że status ok. 48,1 miliona pracowników charakteryzuje się pewnym stopniem niestabilności. Grupa ta jest oczywiście bardzo zróżnicowana w każdym kraju, a w jeszcze większym stopniu, jeśli porównać ze sobą różne kraje. Jednak w przybliżeniu dziesiątki milionów pracowników mają rzeczywiście do czynienia z pewnymi formami niestabilności, która może prowadzić do ubóstwa pomimo wykonywania pracy.
4.10

Zasada współzależności została wprowadzona w 2000 r., na początku na zasadzie dobrowolności, a od 2005 r. – obowiązkowo, jako ogólny wymóg przy otrzymywaniu płatności obszarowych. Z jednej strony Trybunał Sprawiedliwości WE krytykuje jej zbyt powierzchowne wdrażanie, a z drugiej strony rolnicy i lokalne organy kontroli wytykają zbyt duże obciążenia biurokratyczne. EKES zaleca, by przyjąć ostrożne podejście w dalszych działaniach – każda propozycja zmiany katalogu kryteriów współzależności musi zostać dokładnie przeanalizowana pod kątem tego, czy rzeczywiście doprowadzi to do poprawy sytuacji.
1.9

Obecne problemy gospodarcze poważnie pogłębiłyby się wobec prób powrotu do protekcjonizmu na świecie, podobnie jak miało to miejsce w okresie depresji w latach 30. EKES zachęca UE i Stany Zjednoczone do podjęcia ścisłej współpracy na rzecz wywiązania się z zobowiązań podjętych na szczycie przywódców G20 dnia 15 listopada 2008 r. oraz do zrobienia wszystkiego co w ich mocy, by doprowadzić do wczesnego i uwieńczonego powodzeniem zakończenia kolejnej rundy dauhańskiej, a także by uniknąć powstania nowych barier dla handlu i inwestycji.
3.6

Obszary wiejskie regionów północnych cechuje bardzo niska gęstość zaludnienia. Poza dużymi miastami gęstość zaludnienia nie przekracza 10 mieszkańców na 1 km2, a na bardziej oddalonych obszarach spada nawet poniżej 3 mieszkańców, co generuje spore koszty transportu nie tylko na użytek produkcji rolnej, ale także dla zapewnienia dostępu do instytucji publicznych i prywatnych. W XX wieku w północnej Europie dzięki mechanizacji znacznie wzrosła wydajność pracy, a na wsi zmniejszała się liczba miejsc pracy. Niska gęstość zaludnienia i ograniczony dostęp do usług stał się z kolei czynnikiem, który zniechęca ludzi do pozostania na wsi – wielu rolników porzuca swoje gospodarstwa, bo ich dzieci nie zamierzają ich po nich przejmować. A przecież w regionach północnych rolnictwo wraz z leśnictwem i turystyką są ekonomicznym filarem życia na wsi. Gminy wiejskie są znacznie mniejsze, tymczasem w przeliczeniu na jednego mieszkańca znacznie wyższe są ich wydatki na usługi publiczne, takie jak choćby na szkolnictwo czy na edukację nieformalną. Na słabo zaludnionych obszarach wiejskich życie kosztuje więcej, ponieważ niewielka liczba mieszkańców tworzy niewielki popyt na towary i usługi. Odległość do większych ośrodków miejskich jest zbyt duża, aby mieszkańcy codziennie ją pokonywali w drodze do pracy lub po usługę. Jednym z działań na rzecz ONW powinno być więc wyrównanie dodatkowych kosztów transportu i dojazdu z większych ośrodków (rynku) do oddalonych gospodarstw rolnych.
4.5

EKES apeluje, by wszystkie produkty pochodzące ze sprawiedliwego handlu spełniały takie same kryteria we wszystkich państwach Unii Europejskiej. Obecnie nie ma oficjalnej definicji europejskiej posiadającej moc prawną. EKES opowiada się za wspólną definicją przyjętą przez FINE (sieć organizacji FLO, IFAT, NEWS! i EFTA), której użyła Komisja Europejska w swoim niedawnym komunikacie w sprawie sprawiedliwego handlu (1): „Sprawiedliwy handel jest partnerstwem handlowym opartym na dialogu, przejrzystości i poszanowaniu, dążącym do większej równości w handlu międzynarodowym. Przyczynia się on do zrównoważonego rozwoju poprzez oferowanie lepszych warunków handlowych i zabezpieczenie praw zepchniętych na margines producentów i pracowników – zwłaszcza na Południu. Organizacje sprawiedliwego handlu (wspierane przez konsumentów) są aktywnie zaangażowane w pomoc producentom, poprawę świadomości oraz prowadzenie kampanii na rzecz zmian w zasadach i praktykach tradycyjnego handlu międzynarodowego”.
5.4

W tym kontekście prezydencja Rady stanowi odpowiednie narzędzie, by: — zwiększyć zaangażowanie na rzecz integracji europejskiej i sprawić, by aktywne obywatelstwo europejskie miało większe znaczenie na co dzień; — uczynić organizacje społeczeństwa obywatelskiego i obywateli podmiotami i bezpośrednimi inicjatorami procesów politycznych, które – na różnych poziomach – mają określać przyszłość Unii Europejskiej; — umocnić dialog obywatelski; — zadbać o to, by EKES kontynuował działania związane z prezydencją Rady, stale je wzbogacał i wprowadzał do nich innowacje i aby w związku z tym, w uzupełnieniu do kwestii wymienionych w pkt 4: a) rozwijał wspólne inicjatywy i działania społeczeństwa obywatelskiego, m.in. organizował w krajach sprawujących prezydencję wydarzenia cieszące się dużym rozgłosem, dotyczące społeczeństwa obywatelskiego; b) dążył do tego, by główne inicjatywy społeczeństwa obywatelskiego, będące wynikiem partnerskiego dialogu z władzami, były włączane w programy prezydencji, co pozwoliłoby podnieść poziom ich akceptacji i wsparcia ze strony społeczeństwa; c) w ramach grupy łącznikowej z europejskimi organizacjami i sieciami społeczeństwa obywatelskiego regularnie rozpatrywał zagadnienia związane z bieżącą prezydencją Rady, istotne z punktu widzenia organizacji społeczeństwa obywatelskiego; d) zachęcał rady społeczno-gospodarcze (lub podobne instytucje) krajów sprawujących przewodnictwo do aktywnego udziału w programach i działaniach, które ich dotyczą; e) gwarantował członkom pochodzącym z kraju pełniącego przewodnictwo w Radzie wszelką pomoc w pracach związanych z prezydencją; f) czuwał – poprzez rozpowszechnianie najlepszych rozwiązań – nad tym, by organizacje społeczeństwa obywatelskiego mogły skutecznie uczestniczyć w pracach kraju sprawującego przewodnictwo w Radzie.
4.1.1

To postanowienie stanowi podstawę prawną dla horyzontalnego dialogu obywatelskiego, jednak bez bliższego go definiowania. Komitet opracował już wiele opinii w sprawie dialogu obywatelskiego (4) i uznał go za jeden z najważniejszych elementów uczestnictwa w europejskim modelu demokracji. Komitet podkreślał również wielokrotnie, że jest gotów podjąć się roli platformy i promotora tego dialogu oraz przyczynić się do powstania europejskiej opinii publicznej. W tym kontekście Komitet podkreślał również wielokrotnie, że jako partner i pośrednik w dialogu obywatelskim chce i będzie konstruktywnie przyczyniać się do jego rozwoju. W związku z tym Komitet jest gotów do rozbudowania swojej funkcji miejsca spotkań i do udzielenia również wsparcia praktycznego, na przykład poprzez udostępnienie swojej infrastruktury. Komitet przywiązuje ogromną wagę do tego, aby przyczynić się do przyciągnięcia przez dialog obywatelski niezbędnej uwagi (europejskiej) opinii publicznej i przekształcenia go w prawdziwie interaktywną dyskusję.
1.5

W tym kontekście EKES: a) uważa, że konieczne są odpowiednie środki pobudzające popyt na dwukołowe pojazdy silnikowe w państwach członkowskich i zwraca się do Komisji Europejskiej oraz państw członkowskich o zachęcanie do ich stosowania lub, perspektywicznie, wymiany ze szczególnym uwzględnieniem pojazdów o mniejszym wpływie na środowisko, spełniających zaawansowane wymogi bezpieczeństwa; b) wnosi, by przygotowując przyszły wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie dwukołowych pojazdów silnikowych, Komisja zaproponowała dla tego sektora możliwe do zrealizowania, stopniowe cele zgodne z projektowaniem, produkcją przemysłową i rynkiem; konieczne będzie zwłaszcza zagwarantowanie elastyczności rozwiązań stosowanych w tym sektorze, przy niewielkim wzroście kosztów dla konsumenta, oraz uwzględnienie koniunktury i dużej różnorodności produktów; c) uważa, że do zapewnienia uczciwej konkurencji konieczny jest ściślejszy nadzór nad homologacją i rynkami, a także wzajemność umów o wolnym handlu między UE a Azją Południowo-Wschodnią; d) zachęca Komisję do opracowania wobec przemysłu dwukołowych pojazdów silnikowych podejścia podobnego do CARS 21 (2) w celu wsparcia partnerstwa, a także konkurencyjności i zatrudnienia w tym sektorze; e) uważa, że siódmy program ramowy w zakresie badań i rozwoju może się przyczynić do osiągnięcia tych celów i ma nadzieję, że utworzona zostanie platforma poświęcona przemysłowi dwukołowych pojazdów silnikowych w celu wsparcia przedsiębiorstw, które produkują pojazdy w Europie i korzystają z europejskiego łańcucha produkcji; f) zachęca przemysł do dalszej restrukturyzacji, połączeń i przejęć, a także do rozwoju współpracy, między innymi z dostawcami podzespołów, w celu osiągnięcia możliwie jak największej synergii; g) uważa, że konieczne jest rozwinięcie „dialogu społecznego” w celu wsparcia zatrudnienia w tym sektorze poprzez stworzenie europejskich standardów kształcenia ustawicznego i specjalizacji pracowników i jednoczesne ograniczenie niepewności zatrudnienia; h) zwraca się do Komisji o poświęcenie dużej uwagi przemysłowi dwukołowych pojazdów silnikowych w przewidzianym planie działania na rzecz mobilności miejskiej ze względu na znaczący wkład, jaki może on wnieść do bardziej zrównoważonej mobilności.
7.3

Na szczeblu regionalnym, krajowym i międzynarodowym istnieje szereg wzorcowych przykładów zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w zarządzanie organizacjami międzynarodowymi. Na szczeblu międzynarodowym szczególnie widoczny jest przykład MOP. Przedstawiciele pracodawców i pracowników uczestniczą na równi z rządami w pracach wszystkich instytucji MOP, czy to w zakresie zarządzania, podejmowania decyzji, wyznaczania norm czy też monitorowania. Komitet Doradczy Biznesu i Przemysłu (BIAC) oraz Komitet Doradczy Związków Zawodowych (TUAC) przy OECD to również dobre przykłady zinstytucjonalizowanych konsultacji z partnerami społecznymi. Wszystkie inne organizacje międzynarodowe w mniejszym stopniu angażują się w konsultacje z partnerami społecznymi i innymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, na przykład organizacje pozarządowe mają status doradczy w ONZ, lecz żadnego w G-20. Do skutecznego zarządzania organizacjami międzynarodowymi przyczyni się przejrzyste zinstytucjonalizowanie zaangażowania organizacji reprezentujących społeczeństwo obywatelskie i partnerów społecznych. Skuteczność organizacji międzynarodowych może się również zwiększyć, jeżeli do ich mechanizmów monitorowania i systemów wczesnego ostrzegania włączone zostaną organizacje społeczeństwa obywatelskiego i partnerzy społeczni.
5.3

Przedsiębiorstwa, miejsca pracy, wiedza, potencjał ekonomiczny i innowacyjny w parkach są ukrytym zasobem UE. Wiadomo, że istnieje szeroki zakres takich zasobów, lecz nie ma ogólnego obrazu ani wspólnej strategii na rzecz ich wykorzystania. Na szczeblu UE, krajowym lub regionalnym możliwa jest tylko fragmentaryczna wiedza i ograniczone działania. Należy w szczególności podkreślić znaczenie pracy organizacji zawodowych oraz regionalnych lub krajowych organizacji społeczeństwa obywatelskiego, działających na terenie parków. Trzeba także zachęcać te organizacje do wzajemnej współpracy oraz dążyć do tego, by współpraca ta doprowadziła do ustanowienia platformy technologicznej na skalę Unii Europejskiej.
5.4

Chodzi zatem o wyjście poza proste działania informacyjne i znalezienie środków służących osiągnięciu demokracji uczestniczącej, w ramach której struktury konsultacyjne obejmują całe społeczeństwo obywatelskie i pozostają reprezentatywne i aktywne w perspektywie długoterminowej, godząc problemy ochrony środowiska, społeczne i gospodarcze w ramach działań lokalnych i globalnych. W tym kontekście istotne jest, by równolegle do działań globalnych, propagować inicjatywy lokalne i ściśle zaangażować w nie społeczeństwo obywatelskie. Jest to najlepszy sposób na to, by osoby, do których ostatecznie działania te są kierowane, się z nimi utożsamiły.