KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 27.10.2022 COM(2022) 480 final 2022/0288(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ð w sprawie środków dotyczących przywozu, wywozu i tranzytu do broni palnej, jej istotnych komponentów oraz amunicji, ï wdrażające art. 10 Protokołu Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (protokół NZ w sprawie broni palnej) (wersja przekształcona) {SEC(2022) 330 final} - {SWD(2022) 298 final} - {SWD(2022) 299 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Nielegalne przepływy broni palnej ułatwiają poważną i zorganizowaną przestępczość, w tym terroryzm, umożliwiając stosowanie przemocy w dążeniu do osiągnięcia celów przestępczych, wspierając nielegalne przedsiębiorstwa i chroniąc je przed konkurencją. Nielegalna broń palna ma też wpływ na inne dziedziny przestępczości zorganizowanej, takie jak handel narkotykami i handel ludźmi. Szacuje się, że w 2017 r. na terenie UE 35 mln sztuk nielegalnej broni palnej (56 % szacowanej łącznej liczby sztuk broni palnej) należało do osób cywilnych. Według tych szacunków w 12 państwach członkowskich UE liczba sztuk nielegalnej broni palnej przewyższyła liczbę legalnie posiadanych sztuk broni palnej. Przepisy UE dotyczące przywozu, wywozu i tranzytu broni palnej są obecne ujęte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 258/2012 z dnia 14 marca 2012 r. wdrażającym art. 10 Protokołu Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (zwany dalej „protokołem NZ w sprawie broni palnej”), oraz ustanawiającym zezwolenia na wywóz i środki dotyczące przywozu i tranzytu dla broni palnej, jej części i komponentów oraz amunicji (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie broni palnej”). Niniejsze rozporządzenie miało pomóc sprostać kluczowym wyzwaniom związanym ze śledzeniem historii broni palnej do użytku cywilnego oraz z nielegalnym obrotem taką bronią poprzez ustanowienie wspólnych definicji, przepisów i zasad dotyczących procedur jej wywozu, przywozu i tranzytu. Jego ogólnym celem strategicznym było zmniejszenie ryzyka nielegalnego obrotu bronią palną do użytku cywilnego poprzez zapewnienie spójności przepisów dotyczących handlu zagranicznego we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z art. 10 protokołu NZ w sprawie broni palnej. W rozporządzeniu w sprawie broni palnej określono wymogi dotyczące legalnych procedur wywozu i śledzenia historii broni palnej podczas transportu międzynarodowego, które mają być wdrażane horyzontalnie we wszystkich państwach członkowskich UE. Rozporządzenie w sprawie broni palnej, skierowane do osób fizycznych i przedsiębiorstw działających na legalnym rynku, miało mieć zatem pośredni wpływ na nielegalny obrót bronią palną. Rozporządzenie w sprawie broni palnej reguluje w szczególności zezwolenia na wywóz broni palnej do użytku cywilnego, jak również jej tranzyt i przywóz. Ustanowiono w nim również formalności celne, procedury uproszczone wywozu, sankcje, obowiązki w zakresie dokumentowania, przekazywania informacji i współpracy administracyjnej. W ocenie zagrożenia poważną i zorganizowaną przestępczością z 2021 r., opublikowanej przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), wskazano, że nielegalna broń palna pochodzi nie tylko z terytorium UE, lecz także z zapasów broni spoza UE. W ramach projektu „Studying the Acquisition of Illicit Firearms by Terrorists in Europe” [„Badanie nabywania nielegalnej broni palnej przez terrorystów w Europie”] (SAFTE) stwierdzono, że w UE zewnętrzne kanały dostaw mają większe znaczenie w zaopatrywaniu nielegalnych rynków broni palnej niż kanały wewnętrzne. Za najważniejszy mechanizm dostaw uznano transgraniczny nielegalny obrót bronią palną z państw niebędących członkami UE. Ze względu na trwałość broni palnej, po przemyceniu jej do państwa członkowskiego może ona pozostać w UE przez wiele lat i być bez trudu przemieszczana przez granice. Z niedawnego badania Biura Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości (UNODC) wynika również, że tradycyjny zamknięty charakter nielegalnego rynku broni palnej w UE zmienia się pod wpływem ciągłego transgranicznego nielegalnego obrotu broni palnej z przeznaczeniem do UE z krajów pokonfliktowych, zwiększonej dostępności broni dającej się łatwo przywrócić do użytku lub przerabianej oraz zwiększonego dostępu do broni palnej za pośrednictwem rynków internetowych. W rezultacie ułatwia to przestępcom, w tym terrorystom mającym odpowiednie powiązania przestępcze, dostęp do różnych rodzajów broni palnej. Obchodzenie przepisów i zmienianie zastosowania broni palnej przyczyniają się ponadto do nielegalnego obrotu taką bronią, jej istotnymi komponentami i amunicją. Jedną z najnowszych tendencji w nielegalnym obrocie bronią palną jest poszukiwanie rynków w Unii i poza nią z mniej restrykcyjnymi przepisami dotyczącymi posiadania broni palnej. Przestępcy legalnie nabywają broń palną w takim kraju w celu jej nielegalnego przewozu do innych krajów do własnych celów przestępczych lub w celu dalszej redystrybucji. Jak stwierdzono powyżej, nielegalny obrót bronią palną z krajów pokonfliktowych z przeznaczeniem do UE jest jednym z głównych łańcuchów dostaw. Większość broni palnej w transgranicznym nielegalnym obrocie z przeznaczeniem do UE to broń będąca pozostałością po konfliktach zbrojnych na Bałkanach Zachodnich. Skutki niczym niesprowokowanej i nieuzasadnionej agresji wojskowej Rosji wobec Ukrainy mają znaczny wpływ nie tylko w Ukrainie, lecz także na nasze sąsiedztwo i bezpieczeństwo wewnętrzne UE. Chociaż nie ma bezpośredniego związku między niniejszym wnioskiem a wywozem broni palnej do celów wojskowych do Ukrainy, wejście w życie zmienionego rozporządzenia w sprawie broni palnej zmniejszy ryzyko obchodzenia embarga w przypadku wywozu broni palnej do użytku cywilnego i zwiększy kontrolę przywozu broni palnej do użytku cywilnego z państw niebędących członkami UE (w tym państw pokonfliktowych), a także wprowadzi wymóg, by historia takiej broni była odpowiednio prześledzona. Celem przedmiotowego wniosku jest zwalczanie nielegalnego obrotu bronią palną z przeznaczeniem do UE i pochodzącej z UE oraz zapobieganie mu, w tym poprzez eliminowanie zagrożeń występujących przy przywozie i wywozie. Dwa główne zagrożenia w przypadku przywozu dotyczą ryzyka obchodzenia niejasnych przepisów umożliwiających przywóz „półfabrykatów” broni palnej i jej komponentów. Takie półfabrykaty mogą być wykorzystywane do wytwarzania w warunkach domowych broni palnej bez jej prawidłowego znakowania i rejestrowania (tzw. „ghost guns”). Ponadto broń alarmowa i sygnałowa, którą można przerobić na śmiercionośną broń palną, używana jest w kontekście przestępczym w całej UE. Głównym zagrożeniem przy wywozie jest ryzyko zmiany zastosowania broni palnej do użytku cywilnego wysyłanej do państwa niebędącego członkiem UE i ponownie wywożonej do krajów objętych embargiem na broń lub sprzedawanej przestępcom i siłom zbrojnym, występujące z powodu braku kontroli i nadzoru przed wywozem i po nim. Gdy zastosowanie broni palnej zostanie zmienione, broń taka może zostać wykorzystana do destabilizacji sytuacji przy granicach UE lub przemieszczona z powrotem do UE. Celem przedmiotowego wniosku jest zatem umożliwienie skoordynowania kontroli prowadzonych przez państwa członkowskie oraz zapewnienie możliwości śledzenia historii broni palnej. Wniosek przewiduje w szczególności obowiązek właściwego rejestrowania informacji związanych z bronią palną, stanowi reakcję na potrzebę usprawnienia pracy organów celnych w zakresie wykrywania nielegalnej broni palnej, jej komponentów i amunicji oraz – co stanowi kluczową nowość – ogranicza możliwość przywozu półfabrykatów broni palnej i jej istotnych komponentów, pozostawiając ją jedynie sprzedawcom i pośrednikom w handlu bronią. Celem niniejszego wniosku jest ponadto wyjaśnienie roli organów wydających zezwolenia. Ma on również usprawnić współpracę między organami ścigania (w tym organami celnymi) a organami wydającymi zezwolenia, zarówno w zakresie przywozu, jak i wywozu, aby umożliwić skuteczniejsze śledzenie historii broni palnej, jej komponentów i amunicji. Celem wniosku jest ponadto usprawnienie systematycznego gromadzenia danych na temat międzynarodowego przepływu broni palnej do użytku cywilnego, a także danych dotyczących zajętej broni palnej. Brak scentralizowanych danych na szczeblu krajowym i brak przejrzystości spowodowany wrażliwością danych utrudniają gromadzenie jakościowych danych. Brak danych stanowi utrudnia z kolei opracowywanie ukierunkowanych polityk i prowadzenie badań w dziedzinie nielegalnego obrotu bronią palną. Wobec tego we wniosku skoncentrowano się na otrzymywaniu od państw członkowskich danych rocznych na temat liczby zezwoleń i odmów wydania zezwolenia, a także na temat ilości i wartości przywozu i wywozu broni palnej do użytku cywilnego, według kraju pochodzenia i przeznaczenia. Systematycznie gromadzone dane dotyczące przypadków zajęcia są ponadto niezbędne do opracowania ukierunkowanych strategii zapobiegania nielegalnemu obrotowi bronią palną i zwalczania go. Wniosek ma dodatkowo wprowadzić równowagę między potrzebą zwiększenia bezpieczeństwa, a ułatwieniem legalnego handlu bronią palną. W tym kontekście wniosek służy zapewnieniu równych warunków działania i zmniejszeniu obciążeń administracyjnych spoczywających na podmiotach gospodarczych i właścicielach broni palnej, ponieważ przy ubieganiu się o zezwolenie na wywóz lub przywóz podmioty gospodarcze nadal mają do czynienia ze zróżnicowanymi krajowymi przepisami, procedurami i praktykami. Przedsiębiorstwa unijne podlegają ponadto różnym wymogom i procedurom administracyjnym, w związku z czym ponoszą różne koszty w zależności od tego, w którym państwie członkowskim prowadzą działalność. Mają też do czynienia z uciążliwymi procedurami opartymi na dokumentacji papierowej. Celem wniosku jest zatem sprostanie tym wyzwaniom poprzez utworzenie jasnych ram prawnych, z naciskiem na cyfrową transformację procedur, oraz zacieśnienie współpracy między organami celnymi a organami wydającymi zezwolenia, aby ułatwić procedury przywozu, wywozu i tranzytu. Jeżeli chodzi o właścicieli broni palnej, odpowiednie przepisy ułatwiają czasowe przemieszczanie broni palnej bez podlegania długotrwałym procedurom udzielania zezwoleń, mianowicie przez wprowadzenie w niektórych przypadkach zwolnień z zezwoleń na przywóz i wywóz dla myśliwych, strzelców sportowych i kolekcjonerów. Celem niniejszego wniosku jest ponadto zlikwidowanie istniejącej szarej strefy i rozwiązanie problemu pokrywania się zakresu rozporządzenia w sprawie broni palnej z zakresem wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określającego wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (zwane dalej: „wspólnym stanowiskiem”). Nakładanie się tych przepisów pozostawia pole do rozbieżnych interpretacji i niespójności w stosowaniu właściwego (wojskowego lub cywilnego) systemu wywozu do produktów wchodzących w zakres tej dziedziny. Problematyczny jest ponadto brak jasnych i obiektywnych kryteriów, określonych zarówno w rozporządzeniu w sprawie broni palnej, jak i we wspólnym stanowisku, pozwalających ustalić, czy chodzi o broń palną lub amunicję do użytku wojskowego czy cywilnego. W tym kontekście zakres niniejszego wniosku jest w pełni zgodny z zakresem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/555 z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni („dyrektywa w sprawie broni palnej”) (w tym kategorii A najbardziej niebezpiecznej broni palnej). Transakcje międzypaństwowe (tj. międzyrządowe) oraz sprzedaż bezpośrednia siłom zbrojnym, służbom policji lub organom publicznym pozostaną wyłączone z zakresu tej inicjatywy i będą nadal podlegać wspólnemu stanowisku. Wszystkie inne transakcje uznaje się za mające charakter cywilny i w związku z tym podlegające jedynie zasadom i procedurom przewidzianym w niniejszym wniosku. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Niniejszy wniosek jest spójny z priorytetami opracowanej przez Komisję strategii UE w zakresie unii bezpieczeństwa, w której wzywa się do oceny, czy przepisy dotyczące zezwoleń na wywóz oraz środków dotyczących przywozu i tranzytu broni palnej są nadal adekwatne do zakładanych celów. Kładzie się nacisk na umożliwienie skuteczniejszego śledzenia historii broni oraz zapewnienie wymiany informacji między organami wydającymi zezwolenia a organami ścigania.

Niniejszy wniosek odzwierciedla również priorytety opracowanej przez Komisję unijnej strategii zwalczania przestępczości zorganizowanej, w której broń palną uznaje się za kluczowy czynnik sprzyjający nasilaniu się przemocy ze strony grup przestępczych, umożliwiający im zastraszanie oponentów oraz kontrolowanie swoich członków i rynków. Niniejszy wniosek stanowi ponadto kontynuację realizacji Planu działania UE w sprawie nielegalnego handlu bronią palną na lata 2020–2025. Plan ten ma cztery nadrzędne priorytety, do realizacji których przyczynia się także niniejszy wniosek: zabezpieczenie legalnego rynku i ograniczenie przenikania (zjawiska zmiany zastosowania), lepszy obraz sytuacji na podstawie danych wywiadowczych, zwiększenie presji na rynki przestępcze, zacieśnienie współpracy międzynarodowej. W szczególności w działaniu 1.4 planu działania wprowadzono wymóg stanowiący, że Komisja dokona oceny skutków przepisów UE dotyczących przywozu i wywozu broni palnej do użytku cywilnego, aby zbadać sposoby usprawnienia śledzenia [historii] (ujednolicone znakowanie przywozu), przeprowadzić wymianę informacji między organami krajowymi w celu przeciwdziałania obchodzeniu zakazów wywozu oraz zwiększyć poziom bezpieczeństwa zapewniany przez procedury kontroli wywozu i przywozu broni palnej (jaśniejsze i prostsze procedury). Komisja zbada, jak można zapewnić spójność między rozporządzeniem nr 258/2012 a dyrektywą w sprawie broni palnej, np. aby lepiej zaradzić przywozowi broni alarmowej i sygnałowej łatwej do przerobienia lub aby zastosować kontrole wywozu wobec wszystkich broni, których dotyczą przepisy dyrektywy. Aby zapewnić solidne egzekwowanie przepisów, Komisja planuje również objąć systemem ochrony sygnalistów wprowadzonym dyrektywą (UE) 2019/1937 osoby, które zgłoszą naruszenia zmienionego rozporządzenia (UE) nr 258/2012. Niniejszy wniosek uwzględnia wszystkie powyższe punkty. •Spójność z innymi politykami Unii Niniejszy wniosek uwzględnia również odpowiednie polityki UE, które przyjęto lub uruchomiono od czasu wejścia w życie rozporządzenia w sprawie broni palnej. Należy do nich rozporządzenie (UE) nr 952/2013 ustanawiające unijny kodeks celny (zwany dalej „UKC”), które było również wielokrotnie zmieniane; rozporządzenie delegowane (UE) 2015/2446 uzupełniające rozporządzenie w sprawie UKC oraz rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2447 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia ustanawiającego UKC. Wniosek jest również zgodny z przejściem UKC na system celny w pełni elektroniczny. Jeżeli chodzi o politykę celną UE, w przedmiotowym wniosku uwzględniono unijny plan działań dla organów celnych, wspierający organy celne UE w ochronie dochodów, dobrobytu i bezpieczeństwa. Inicjatywa ta jest ponadto zgodna z priorytetami i strategią UE w zakresie zarządzania ryzykiem celnym. Niezwykle cenne dla niniejszego wniosku są niektóre z jej kluczowych celów, takie jak poprawa jakości danych, wymiana informacji, efektywne kontrole i ograniczanie ryzyka, a także współpraca międzyinstytucjonalna. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dotyczący wspólnej polityki handlowej Unii. Prawodawstwo przyjęte w dziedzinie wspólnej polityki handlowej Unii wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji UE. Art. 207 TFUE odnosi się do środków określających ramy realizacji wspólnej polityki handlowej, opartej na jednolitych zasadach, w szczególności w odniesieniu do zmian stawek celnych, zawierania umów celnych i handlowych dotyczących handlu towarami i usługami oraz do handlowych aspektów własności intelektualnej, bezpośrednich inwestycji zagranicznych, ujednolicenia środków liberalizacyjnych, polityki eksportowej, a także handlowych środków ochronnych, w tym środków podejmowanych w przypadku dumpingu lub subsydiów. Art. 207 TFUE stanowił także podstawę prawną rozporządzenia w sprawie broni palnej. Oprócz art. 207 TFUE podstawą prawną niniejszego wniosku jest również art. 33 TFUE, ponieważ dotyczy on aspektów związanych z wymianą informacji i współpracą pomiędzy organami celnymi, między organami celnymi a właściwymi organami wydającymi zezwolenia oraz między tymi organami a Komisją. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) W obszarze wchodzącym w zakres wyłącznych kompetencji UE analiza zgodności z zasadą pomocniczości nie jest konieczna; potrzeba podjęcia działania na szczeblu UE jest jednak oczywista. Celem wniosku jest zapewnienie, aby nie było luk prawnych ułatwiających omijanie unijnych przepisów dotyczących przywozu, wywozu i tranzytu w odniesieniu do broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji. •Proporcjonalność Wniosek jest proporcjonalny w stosunku do określonych nadrzędnych celów. Chociaż w niektórych przypadkach obowiązki państw członkowskich mogą wiązać się z pewnymi dodatkowymi obciążeniami administracyjnymi (np. gdy państwa członkowskie muszą opracować scentralizowany system komputerowego wypełniania dokumentów, systematycznie sprawdzać, czy broń palna pozbawiona cech użytkowych jest odpowiednio oznakowana i czy towarzyszy jej świadectwo pozbawienia cech użytkowych, lub deklarować półfabrykaty broni palnej i istotnych komponentów), oczekuje się, że ich liczba będzie zasadniczo niewielka i będą one ograniczone do jednorazowych inwestycji. Należy tu zauważyć, że wiele państw członkowskich stosuje już omawiane we wniosku praktyki, a niektóre z przewidzianych w nim obowiązków istnieją już w odniesieniu do transferów wewnątrzunijnych. Jeżeli chodzi o przepisy szczegółowe wniosku, takie jak opracowanie wykazu broni palnej, którą należy rejestrować i śledzić przy wywozie, nie miałyby one istotnego wpływu na organy wydające zezwolenia, a zatem nie byłyby nieproporcjonalne, ponieważ informacje dotyczące nazwy lub marki producenta, kraju lub miejsca wytworzenia, numeru seryjnego i roku wytworzenia są już częścią niepowtarzalnego oznakowania zgodnie z dyrektywą w sprawie broni palnej. W związku z tym informacje te są już dostępne w krajowych systemach rejestracji danych oraz na broni palnej znajdującej się w UE. Jedynym skutkiem byłoby zapewnienie, by te same informacje znalazły się w systemach rejestracji danych do celów zezwoleń na wywóz. Ponieważ cały wywóz pokrywa się z odpowiednim przywozem do państwa niebędącego członkiem UE, dostarczenie kopii zgłoszenia przywozowego nie stanowiłoby dodatkowego obciążenia, z wyjątkiem krajów, w których występuje powszechna korupcja lub niewydolność struktur administracyjnych. Umożliwienie państwom członkowskim upoważniania osób trzecich do przeprowadzania w ich imieniu kontroli po wysyłce ułatwiłoby te kontrole bez nakładania obciążeń administracyjnych na administracje krajowe lub podmioty gospodarcze. Jeżeli chodzi o wymianę informacji, wprowadzenie obowiązku wymiany informacji o odmowach we wspólnej bazie danych może – w porównaniu z sytuacją braku powiadomienia – nieznacznie zwiększyć obciążenie administracyjne organów wydających zezwolenia, aczkolwiek w bardzo ograniczonym zakresie, ze względu na niewielką liczbę odmów każdego roku (około 30 rocznie). Gdyby system ten był taki sam jak system stosowany obecnie w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania (DUeS), dodatkowe obciążenie byłoby bardzo niewielkie, ponieważ większość organów wydających zezwolenia na wywóz ma już dostęp do DUeS. W związku z tym przepis ten nie byłby nieproporcjonalny w stosunku do zamierzonego celu. Jeżeli chodzi o spoczywający na organach wydających zezwolenia na wywóz obowiązek sprawdzania w systemie informacyjnym Schengen (SIS), czy wywożonej broni palnej nie zgłoszono w innym państwie członkowskim jako zgubionej lub skradzionej, jest on również proporcjonalny, ponieważ miałby zastosowanie jedynie w przypadkach podejrzanych, a nie wobec broni zarejestrowanej w systemie rejestracji danych państwa członkowskiego wywozu lub wobec nowo wytworzonej broni palnej. Ograniczenie możliwości przywozu półfabrykatów broni palnej i istotnych komponentów wyłącznie do koncesjonowanych sprzedawców broni palnej i pośredników (i, odwrotnie, zakazanie go osobom prywatnym) nieznacznie zwiększyłoby koszty egzekwowania przepisów celnych. Biorąc pod uwagę ograniczony udział przywozu broni palnej w ogólnym handlu oraz fakt, że organy celne przeprowadzają ukierunkowane kontrole w oparciu o oceny ryzyka, wpływ ten uznaje się za nieznaczny. Ogólnie rzecz biorąc, uproszczenia wprowadzone niniejszym wnioskiem (np. powiązanie z unijnym środowiskiem jednego okienka w dziedzinie ceł, wyjaśnienie zakresu, dalsze uproszczenie procedur, w tym w odniesieniu do upoważnionych przedsiębiorców, wywóz czasowy) wywrą pozytywny wpływ nie tylko na prawidłowe i pełne wdrożenie rozporządzenia w sprawie broni palnej, lecz także na obciążenie administracyjne podmiotów gospodarczych i właścicieli broni palnej. Inwestycje oraz zadania administracyjne potrzebne, aby utworzyć procedury cyfrowe i wzajemne połączenia między systemami są jednorazowe i proporcjonalne z uwagi na ich bardzo pozytywne skutki. •Wybór instrumentu

Ponieważ niniejszy wniosek przekształci rozporządzenie w sprawie broni palnej, przekształcenie także musi przybrać formę rozporządzenia. Powodem tego przekształcenia jest duża liczba nowych przepisów, które zostaną wprowadzone niniejszym wnioskiem ustawodawczym. Przekształcenie sprawi, że struktura tekstu będzie czytelna i logiczna. Załącznik V zawiera tabelę korelacji. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Oceny ex post/oceny adekwatności obowiązującego prawodawstwa W 2017 r. rozporządzenie w sprawie broni palnej poddano analizie mającej na celu ocenę jego wdrożenia pod kątem adekwatności, spójności, efektywności, skuteczności, unijnej wartości dodanej i zrównoważonego charakteru tego rozporządzenia. W ocenie stwierdzono luki wynikające z braku jednolitego wdrożenia tego rozporządzenia. Podkreślono w niej w szczególności, że wartość dodana rozporządzenia w sprawie broni palnej była ograniczona ze względu na brak rzeczywistej harmonizacji przepisów i procesów krajowych. Ponadto rozporządzenie w sprawie broni palnej było nieskuteczne w zakresie rozróżniania broni palnej do użytku wojskowego i cywilnego, zapewniania możliwości pełnego śledzenia historii broni oraz zapewniania właściwej wymiany informacji między państwami członkowskimi (w szczególności o odmowach udzielenia zezwoleń na wywóz). W sprawozdaniu z oceny stwierdzono również, że rozporządzenie w sprawie broni palnej było nieskuteczne w zakresie zmniejszenia administracyjnych kosztów przedsiębiorstw. W ocenie stwierdzono ponadto, że rozporządzenie w sprawie broni palnej nie jest spójne z innymi odpowiednimi przepisami UE, w szczególności ze zmienioną dyrektywą w sprawie broni palnej i ze wspólnym stanowiskiem UE. W następstwie oceny, w kwietniu 2018 r., Komisja wydała zalecenie, w którym wezwała do wzmocnienia wykonania unijnych przepisów, aby umożliwić skuteczniejsze śledzenie historii, usprawnić procedury kontroli bezpieczeństwa wywozu i przywozu broni palnej oraz wzmocnić współpracę między organami władz w walce z nielegalnym obrotem bronią palną. •Konsultacje z zainteresowanymi stronami Przy opracowywaniu niniejszego wniosku Komisja przeprowadziła konsultacje z wieloma różnymi zainteresowanymi stronami, w tym z: właściwymi organami w państwach członkowskich, takimi jak np. organy administracyjne odpowiedzialne za zezwolenia na przywóz i wywóz oraz organy ścigania (policja i organy celne), właścicielami broni palnej (w szczególności ze strzelcami sportowymi, myśliwymi i kolekcjonerami) oraz podmiotami gospodarczymi (zwłaszcza ze sprzedawcami broni, w tym z jej producentami i pośrednikami w takiej sprzedaży). Konsultacje z zainteresowanymi stronami przeprowadzono za pomocą różnych środków, w tym: publicznie dostępnej możliwości wyrażenia opinii na temat wstępnej oceny skutków niniejszego wniosku, dwustronnej wymiany uwag, konsultacji publicznych i poufnego badania. Ponadto wykonawca zewnętrzny odpowiedzialny za studium wykonalności, w oparciu o które opracowano ocenę skutków, przeprowadził konsultacje z wieloma zainteresowanymi stronami, np. przy pomocy kwestionariusza internetowego z dodatkowymi pisemnymi uwagami i w ramach spotkań indywidualnych. Komisja wykorzystała te konsultacje do oceny poziomu skuteczności, efektywności, adekwatności, spójności i europejskiej wartości dodanej obowiązujących procedur dotyczących przywozu, wywozu i tranzytu broni palnej do użytku cywilnego (tj. sytuacji wyjściowej), istniejących luk i wyzwań, różnych wariantów strategicznych, które można rozważyć w celu rozwiązania tych problemów, oraz spodziewanych konkretnych skutków tych wariantów. Zainteresowane strony były, ogólnie rzecz biorąc, zgodne co do obszarów wymagających poprawy, w szczególności co do potrzeby większej harmonizacji przepisów UE i rosnącej potrzeby cyfrowej transformacji procedur. Zdecydowana większość respondentów uczestniczących w konsultacjach publicznych zgodziła się, że wyzwania wskazane przez Komisję spowodowały duże lub bardzo duże obciążenie dla legalnego przepływu broni palnej do użytku cywilnego. Koncentrując się na możliwych wariantach strategicznych związanych z poprawą legalnego przywozu, wywozu i tranzytu broni palnej do użytku cywilnego, większość respondentów wskazała, że wpływ wprowadzenia cyfrowych zezwoleń na przywóz i wywóz, jasnych zasad dotyczących procedur uproszczonych i publikacji wykazu właściwych organów byłby duży lub bardzo duży. Natomiast posiadanie takiej samej procedury wydawania zezwoleń na broń palną do użytku cywilnego jak na wojskową broń palną uznano za nieistotne lub tylko w niewielkim stopniu istotne dla poprawy legalnego przywozu, wywozu i tranzytu broni palnej do użytku cywilnego. Komisja uwzględniła tę uwagę, ograniczając wniosek ustawodawczy wyłącznie do broni palnej do użytku cywilnego. Respondenci biorący udział w konsultacjach publicznych byli również zaniepokojeni ograniczeniem sprzedaży półfabrykatów komponentów broni palnej. Zgodnie z tą inicjatywą możliwość ich sprzedaży zostanie jednak ograniczona do koncesjonowanych sprzedawców broni palnej. Strzelcy sportowi i myśliwi będą zatem nadal mogli kupować części zamienne za pośrednictwem koncesjonowanych sprzedawców broni palnej w UE. Poufne badanie umożliwiło zadanie bardziej szczegółowych pytań niż badanie publiczne, skoncentrowanych w szczególności na nielegalnym obrocie bronią palną. Uzyskane odpowiedzi także potwierdziły istnienie wyzwań związanych z niezharmonizowanymi procedurami przywozu i wywozu zgłoszonych w ramach konsultacji publicznych. Poufne badanie potwierdziło, że wymiana informacji nie była wystarczająca, zwłaszcza w odniesieniu do systematycznego korzystania z aplikacji sieci bezpiecznej wymiany informacji (SIENA) Europolu, informowania o odmowach, tworzenia kart informacji o ryzyku oraz korzystania z systemu zarządzania ryzykiem celnym. Poufne badanie potwierdziło również istnienie luk jeżeli chodzi o kwestie broni alarmowej i sygnałowej, weryfikację braku uprzedniej karalności, broni palnej pozbawionej cech użytkowych i półfabrykatów komponentów. Większość respondentów wskazała, że warianty strategiczne określone przez Komisję i zaproponowane w niniejszej inicjatywie wywarłyby duży lub bardzo duży wpływ na walkę z nielegalnym obrotem bronią palną. Tematem dwustronnych konsultacji z państwami członkowskimi i podmiotami gospodarczymi były odpowiedzi uzyskane w ramach obu konsultacji. Przedyskutowano różne warianty i uwagi, aby uzyskać dogłębne zrozumienie potrzeb i obowiązków poszczególnych podmiotów. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Jak wspomniano w poprzedniej sekcji, Komisja korzystała z pomocy ekspertów zewnętrznych w kontekście konsultacji np. z państwami członkowskimi, podmiotami gospodarczymi i indywidualnymi właścicielami broni palnej. •Ocena skutków W ocenie skutków, którą wykorzystano do opracowania niniejszego wniosku, rozważono różne warianty strategiczne mające na celu rozwiązanie opisanych wcześniej problemów ogólnych i szczegółowych. Oprócz sytuacji wyjściowej, której utrzymanie nie wiązałoby się z żadnymi zmianami, do wariantów tych należały: Wariant 1: podejście polegające na zastosowaniu prawa miękkiego. Nacisk położono by na pełne wdrożenie zalecenia Komisji z 2018 r. w sprawie natychmiastowych środków w celu poprawy bezpieczeństwa wywozu, przywozu i tranzytu broni palnej, jej części i istotnych komponentów oraz amunicji poprzez wprowadzenie szczegółowych wytycznych i zaleceń. Wariant 2: wyjaśnienie istniejących ram prawnych. Wyjaśnienie eliminowałoby niejasności w interpretacji obowiązujących przepisów (np. rodzaj informacji podlegających rejestrowaniu, klasyfikacja niektórych rodzajów broni i komponentów jako broni palnej), stanowiących podstawę prawną zobowiązującą właściwe organy do korzystania z istniejących systemów do wymiany informacji, a także harmonizację istniejących procedur uproszczonych, dostosowanie terminów, wyjaśnienie roli importerów i eksporterów oraz dostosowanie zakresu rozporządzenia do przepisów wewnątrzunijnych (te same kategorie broni, te same podmioty gospodarcze). Wariant ten zasadniczo przekładałby większość środków wymienionych w wariancie 1 na treść rozporządzenia. Wariant 3: nowe przepisy prawne. Wariant ten opierałby się na wariancie 2, uzupełniał go i dodawał do niego nowe przepisy prawne. Zapewniłby on możliwość śledzenia pełnej historii przywożonej i wywożonej broni palnej poprzez obowiązkowe znakowanie przywozowe, ograniczenie możliwości przywozu półfabrykatów komponentów, aby była ona dostępna wyłącznie dla sprzedawców, skomputeryzowaną rejestrację danych, certyfikaty użytkownika końcowego w przypadku wywozu broni palnej zabronionej lub objętej wymogiem uzyskania zezwolenia (kategorie A i B) oraz kontrole po wysyłce. Wymagałby on od organów krajowych udostępniania statystyk oraz poprawy wymiany informacji między organami wydającymi zezwolenia a organami celnymi. Wprowadziłby on również nowe uproszczenia (odprawa czasowa, ogólne zezwolenie na wywóz, procedury elektroniczne) oraz wyeliminowałby pokrywanie się zakresu tych przepisów z przepisami unijnymi dotyczącymi wywozu sprzętu wojskowego (wspólne stanowisko), ponieważ zapewniłby ich stosowanie wyłącznie do wszelkich transakcji między podmiotami cywilnymi.

Wariant 3 bis: nowe przepisy prawne bez zmiany wzajemnych zależności między rozporządzeniem a wspólnym stanowiskiem. Wariant ten byłby zasadniczo podobny do wariantu 3, z jednym wyjątkiem: zamiast kierować się logiką dyrektywy w sprawie broni palnej, aby rozróżnić transakcje wojskowe i cywilne, w rozporządzeniu w sprawie broni palnej zachowano by odniesienie do „broni palnej specjalnie zaprojektowanej do celów wojskowych”. Wymagałoby to określenia właściwości technicznych, które wskazywałyby, czy broń palną będącą własnością osób cywilnych należy uznać za broń do użytku wojskowego czy – cywilnego. Po rozważeniu różnych skutków gospodarczych, społecznych i środowiskowych poszczególnych wariantów, a także wartości wariantów w postaci ich skuteczności, efektywności i proporcjonalności, w ocenie skutków uznano wariant 3 za preferowany. Warianty 1 i 2 nie przyniosłyby zmian niezbędnych do rozwiązania problemu, natomiast wariant 3 zapewniłby największą unijną wartość dodaną. Pełne dostosowanie zakresu rozporządzenia do zakresu dyrektywy w sprawie broni palnej (ujednoliconej w 2021 r.) oznaczałoby, że regulowałoby ono wszystkie cywilne transakcje dotyczące broni palnej, w tym cywilny handel automatyczną bronią palną, półautomatyczną bronią palną z magazynkami o dużej pojemności lub półautomatyczną długą bronią palną z kolbą składaną lub teleskopową. Tak jak w dyrektywie w sprawie broni palnej, transakcje między rządami lub sprzedaż na rzecz wojska lub sił zbrojnych pozostałyby wyłączone z zakresu rozporządzenia, co oznacza, że cele związane z bezpieczeństwem i uproszczeniem byłyby możliwe do osiągnięcia jedynie w odniesieniu do broni palnej do użytku cywilnego. Wprowadzone nowe uproszczenia stanowiłyby odpowiedź na wnioski zainteresowanych stron (sprzedawców i producentów broni, a także myśliwych i strzelców sportowych) dotyczące zmniejszenia ich obciążeń administracyjnych i zapewnienia jednolitego podejścia unijnego. Wariant 3 bis uznano za nieskuteczny i niewykonalny, ponieważ ustanowienie wykazu wojskowej broni palnej mogłoby prowadzić do sporów prawnych. Ocena skutków była przedmiotem kontroli Rady ds. Kontroli Regulacyjnej (zwanej dalej „Radą”), która 8 kwietnia 2022 r. wydała pozytywną opinię opatrzoną uwagami. Rada wskazała szereg elementów oceny skutków, które należy poprawić. Rada zwróciła się w szczególności o uwzględnienie braku wiarygodnych danych jako pełnoprawnego problemu, który należy rozwiązać, o lepsze opisanie spodziewanego rozwoju zidentyfikowanych problemów, o doprecyzowanie roli wspólnego stanowiska oraz o wyjaśnienie wartości dodanej wariantu „prawa miękkiego” (wariant 1). Rada dostrzegła ponadto potrzebę rozwinięcia sekcji dotyczącej przyszłego monitorowania i oceny, w szczególności poprzez dodanie wskaźników dotyczących danych, które należy gromadzić. Rada zwróciła się też o dokładniejsze wyjaśnienie szacunkowych kosztów administracyjnych i oszczędności dla przedsiębiorstw i obywateli. Jeżeli chodzi o porównanie wariantów, Rada zwróciła się o dodatkowe wyjaśnienia dotyczące ich skuteczności, wydajności i spójności. Te i inne bardziej szczegółowe uwagi przedstawione przez Radę uwzględniono w ostatecznej wersji oceny skutków. Uwagi Rady uwzględniono również w niniejszym wniosku. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Zgodnie z programem sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) Komisji wszystkie inicjatywy mające na celu zmianę istniejących przepisów UE powinny przyczyniać się do uproszczenia i skuteczniejszego osiągnięcia określonych celów polityki. Z analizy skutków wynika, że celem preferowanego wariantu jest ograniczenie ogólnego obciążenia państw członkowskich. Lepsza wymiana informacji i ukierunkowane kontrole wiążą się z dodatkowym obciążeniem pracą, zwłaszcza organów celnych, ale właściwe organy, z którymi przeprowadzono wywiady, uznały, że obciążenie to będzie umiarkowane, zwłaszcza ze względu na fakt, że kontrole pozostaną ukierunkowane i oparte na analizie ryzyka oraz, że nie będą systematyczne. Handel bronią palną do użytku cywilnego stanowi ponadto nieznaczną część całkowitego przywozu i wywozu. Dodatkowe kontrole organów wydających zezwolenia obejmą obowiązek, by: systematycznie sprawdzać odmowy wydawane przez inne państwa członkowskie, w przypadku powzięcia podejrzeń – sprawdzać dane zamieszczone w systemie informacyjnym Schengen, sprawdzać dane zamieszczone w europejskim systemie przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS), odpowiadać na wnioski o zezwolenie na przywóz w wyznaczonym terminie 60 dni (wyjątkowo 90 dni) oraz przedkładać roczne statystyki. Wniosek zawiera ponadto środki mające na celu zmniejszenie obciążenia właściwych organów pracą. Dotyczy to w szczególności: ustanowienia uproszczonych procedur odprawy czasowej lub czasowego wywozu, co zmniejszy obciążenie pracą organów wydających zezwolenia w przypadku takich prostych przemieszczeń; wprowadzenia do centralnej bazy danych świadectwa UE do celów przywozu broni alarmowej i sygnałowej, co ułatwi organom celnym przeprowadzanie kontroli; możliwości upoważnienia osób trzecich do przeprowadzania kontroli po wysyłce w imieniu właściwych organów; pełnej transformacji cyfrowej zezwoleń na przywóz i wywóz, dzięki której ręczne wprowadzanie i sprawdzanie wniosków w formie papierowej stanie się niepotrzebne. Ogólnie rzecz biorąc, uproszczenie jest jednym z głównych celów wniosku. Nacisk kładzie się nie tylko na transformację cyfrową, lecz także na utworzenie prostszych i bardziej jednolitych ram regulacyjnych, w szczególności poprzez ujęcie szarej strefy między bronią palną do użytku cywilnego określoną w rozporządzeniu i bronią palną „specjalnie zaprojektowaną do celów wojskowych” podlegającą procedurom określonym we wspólnym stanowisku. Niniejszy wniosek ma zastosowanie do małych podmiotów, które stanowią 90 % całkowitej liczby zaangażowanych podmiotów gospodarczych. Jednak 82 % całkowitego obrotu wytworzoną bronią palną generują duże przedsiębiorstwa, w związku z czym wpływ wniosku na MŚP byłby jedynie marginalny. •Prawa podstawowe Wszystkie przewidywane warianty przeciwdziałają zagrożeniu związanemu z nielegalnym obrotem bronią palną, dzięki czemu wywrą pozytywny wpływ na prawo do bezpieczeństwa zapisane w art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W art. 16 karty uznaje się wolność prowadzenia działalności gospodarczej „zgodnie z prawem Unii oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi”. Niniejszy wniosek nie wpłynie na prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż już teraz prawo do obrotu bronią palną mają jedynie upoważnieni sprzedawcy broni palnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo własności ustanowione w art. 17 karty nie ma charakteru bezwzględnego i podlega proporcjonalnym ograniczeniom służącym realizacji celów leżących w interesie ogólnym. Żaden z przewidywanych wariantów nie pozbawiłby właścicieli prawnych ich własności. Przepis, zgodnie z którym przywóz półfabrykatów broni palnej i istotnych komponentów byłby niezgodny z prawem dla osób innych niż koncesjonowani sprzedawcy broni palnej, nie miałby mocy wstecznej (zakładając, że uprzednio przywiezione półfabrykaty broni palnej lub komponentów należycie zgłoszono zgodnie z obowiązującymi ramami prawnymi). Przewidywane warianty byłyby ponadto w pełni zgodne z celami art. 45 karty w odniesieniu do prawa obywateli UE do przemieszczania się, ponieważ potwierdzałyby możliwość czasowego opuszczenia UE (i powrotu do UE) z własną bronią palną w ramach podróży w celach sportowych lub łowieckich. Dodatkowe uproszczenia dla kolekcjonerów lub muzeów powinny również ułatwić swobodne przemieszczanie się. Ponadto wszelkie przetwarzanie danych osobowych będzie zawsze podlegać unijnym przepisom dotyczącym ochrony danych osobowych, w tym ogólnemu rozporządzeniu o ochronie danych. 4.WPŁYW NA BUDŻET Wniosek ustawodawczy ma wpływ finansowy na budżet Unii. Całkowite zasoby finansowe niezbędne do wsparcia wykonania niniejszego wniosku szacuje się na 4,654 mln EUR w latach 2022–2027, z czego 2,904 mln EUR na wydatki administracyjne na pokrycie m.in. czterech dodatkowych EPC potrzebnych w całym okresie obowiązywania WRF. Bardziej szczegółowe informacje są dostępne w ocenie skutków finansowych regulacji towarzyszącej niniejszemu wnioskowi. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Wdrożenie proponowanego rozporządzenia zostanie najpierw poddane przeglądowi w formie okresowego sprawozdania ze stosowania w terminie 5 lat od jego wejścia w życie. W sprawozdaniu tym ocenione zostanie, w jakiem stopniu państwa członkowskie wprowadziły środki niezbędne do zapewnienia zgodności z rozporządzeniem. 10 lat po wejściu w życie Parlament Europejski i Rada UE otrzymają pełne sprawozdanie. W przypadku obu tych sprawozdań uwzględnia się czas niezbędny do pełnego wdrożenia transformacji cyfrowej procedur i wzajemnego połączenia z unijnym środowiskiem jednego okienka w dziedzinie ceł. Sprawozdania te będą obejmować szczegółowe konsultacje z zainteresowanymi stronami, aby ocenić skuteczność rozporządzenia. W trakcie tych konsultacji skutki zastąpienia globalnego zezwolenia ogólnym zezwoleniem na wywóz dla upoważnionych przedsiębiorców, uproszczonego wywozu czasowego i uproszczonej odprawy czasowej, domniemanej zgody państwa tranzytu niebędącego członkiem UE jako opcji domyślnej oraz cyfrowej transformacji procesów zostaną ocenione z punktu widzenia przemysłu.

•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Rozdział I: Przedmiot, definicje i zakres (art. 1–3) W art. 1 określa się przedmiot i cel rozporządzenia, które dotyczy wdrożenia art. 10 Protokołu Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej. W art. 2 zawiera się wykaz definicji obowiązujących na potrzeby rozporządzenia. W art. 3 określa się zakres stosowania rozporządzenia poprzez doprecyzowanie, co jest z tego zakresu wyłączone, tj. transakcje pomiędzy państwami oraz transfery międzypaństwowe; broń palna, jej istotne komponenty oraz amunicja, jeżeli są one przeznaczone dla sił zbrojnych, policji lub władz publicznych oraz zabytkowa broń palna i jej repliki, zgodnie z definicją zawartą w tym artykule. Rozwiązuje się w ten sposób kwestię szarej strefy między zakresem stosowania rozporządzenia w sprawie broni palnej a zakresem wspólnego stanowiska. Rozdział II: Wymogi dotyczące wprowadzania i przywozu (art. 4–11) Wszystkie artykuły tego rozdziału zostają dodane niniejszym wnioskiem ustawodawczym. W art. 4 ustanawia się odstępstwa od unijnych uproszczeń celnych i ograniczonych zbiorów danych dotyczące broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. Ponieważ broń palna jest produktem wrażliwym, procedury celne powinny być jak najdokładniejsze, aby zwiększyć możliwość przeprowadzania ocen ryzyka. W związku z tym trzeba odstąpić od obowiązujących uproszczeń. W art. 5 określa się zadania podmiotów gospodarczych przy przywozie. Podmioty gospodarcze są odpowiedzialne za szereg zadań, takich jak weryfikacja przywożonych produktów, przechowywanie wszystkich świadectw i dokumentów oraz współpraca z organami w przypadku powzięcia podejrzeń lub na żądanie. Jasne określenie zadań i ról jest ważne, by ułatwić zrozumienie obowiązków poszczególnych podmiotów w procedurach przywozowych. W art. 6 ustanawia się, że każda sztuka broni palnej, w tym broni palnej pozbawionej cech użytkowych, musi być przed przywozem do UE oznakowana zgodnie z unijną dyrektywą w sprawie broni palnej. Ponadto, jeżeli broń palna jest oznakowana zgodnie z protokołem NZ, ale nie zgodnie z dyrektywą w sprawie broni palnej, broń ta może zostać ponownie wywieziona lub objęta systemem celnym. Jeżeli broń palna nie posiada oznakowania zgodnego z unijną dyrektywą w sprawie broni palnej ani z protokołem NZ, należy ją zająć i zniszczyć. Przepis ten zapewnia prawidłowe oznakowanie broni palnej przed jej przywozem do UE oraz zapobiega dalszej dystrybucji broni palnej, która jest nieprawidłowo oznakowana lub nie jest oznakowana zgodnie z protokołem NZ. Ostatecznym celem jest umożliwienie skuteczniejszego śledzenia historii broni palnej. W art. 7 ustanawia się, że każdej sztuce broni palnej pozbawionej cech użytkowych musi towarzyszyć świadectwo pozbawienia cech użytkowych ustanowione dyrektywą w sprawie broni palnej. Jeżeli broni palnej pozbawionej cech użytkowych nie towarzyszy świadectwo pozbawienia cech użytkowych, daną broń palną pozbawioną cech użytkowych można objąć systemem celnym lub przywieźć jako broń palną. Przepis ten zapobiega przywozowi broni palnej nieprawidłowo pozbawionej cech użytkowych. Sytuacja taka stanowi zagrożenie ze względu na możliwość przywrócenia cech użytkowych broni palnej pozbawionej takich cech. W art. 8 ustanawia się przepisy dotyczące przywozu broni alarmowej i sygnałowej, takie jak obowiązek wskazania w zezwoleniu na przywóz, że nie można jej przerobić, co jest zgodne z wymogami dyrektywy wykonawczej (UE) 2019/69. Reguluje się w nim również wymianę informacji między Komisją a państwami członkowskimi w odniesieniu do broni alarmowej i sygnałowej niemożliwej do przerobienia. Przepis ten jest ważny, by zapobiec przywozowi broni alarmowej i sygnałowej możliwej do przerobienia, na którą nie wydano zezwolenia jako na broń palną. W art. 9 określa się, kto może wystąpić o zezwolenie na przywóz. Ustala się w nim również sposób rozpatrywania wniosków przez państwa członkowskie, przyczyny odmowy udzielenia zezwolenia oraz konieczność sprawdzenia wnioskodawcy w europejskim systemie przekazywania informacji z rejestrów karnych, aby uniemożliwić przywóz broni palnej osobom uprzednio karanym. Przepisem tym ogranicza się ponadto możliwość przywozu półfabrykatów broni palnej i istotnych komponentów, aby była ona dostępna wyłącznie dla koncesjonowanych sprzedawców i pośredników w sprzedaży broni, co stanowi zasadniczą nowość znacznie zmniejszającą zagrożenie związane z bronią palną wytworzoną w warunkach domowych, nieoznakowaną i niezarejestrowaną („ghost guns”). Stwierdza się w nim również, że za złożenie wniosku i przetwarzanie zezwolenia na przywóz nie pobiera się żadnych opłat. Przepis ten ułatwi harmonizację przepisów dotyczących zezwoleń na przywóz w UE. W art. 10 ustanawia się uproszczenie administracyjne dotyczące zezwoleń na przywóz, poprzez wskazanie procedur przywozu, w przypadku których uprzednie zezwolenie na przywóz nie jest wymagane, oraz dalszą procedurę związaną ze zgłoszeniem celnym. Oznacza to, że z wielu powodów, takich jak polowania, sportowe zawody strzeleckie i wystawy broni palnej, właściciele broni palnej będą zwolnieni z obowiązku uzyskania zezwolenia na przywóz i nie będą musieli wstępnie rejestrować czasowego przemieszczania ani zwracać się o uprzednią zgodę na dokonanie takiego przemieszczania, o ile przemieszczanie to nie trwa dłużej niż 24 miesiące. Tacy właściciele broni palnej będą musieli jedynie przestrzegać odpowiednich procedur celnych, które umożliwią organom celnym sprawdzenie, czy ilość i rodzaj broni palnej, którą czasowo wywieziona z UE, są takie same jak ilość i rodzaj broni palnej, która jest powrotnie przywożona. Ten nowy przepis ten wprowadza się, aby ułatwić harmonizację przepisów dotyczących uproszczeń administracyjnych w UE. Pozwoli to zmniejszyć obciążenia administracyjne dla myśliwych, strzelców sportowych i kolekcjonerów lub w przypadku przemieszczania związanego z wystawami. W art. 11 ustanawia się możliwość potwierdzenia odbioru przywiezionej broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. Przepis ten umożliwia państwom trzecim wywozu weryfikację faktycznego przywozu broni palnej w celu wykrycia zmiany zastosowania w przypadku braku przywozu. Rozdział III: Wymogi dotyczące tranzytu (art. 12–13) W art. 12 określa się procedury, które należy stosować, oraz dokumenty podlegające wymianie w przypadku tranzytu wewnątrzunijnego. Przepis ten zwiększa harmonizację procedur przemieszczania broni palnej w UE i umożliwia organom celnym i właściwym organom prześledzenie wszystkich przypadków przemieszczenia broni palnej przed jej faktycznym przywozem do UE. Po przywozie broni palnej jej przemieszczanie reguluje dyrektywa w sprawie broni palnej. W art. 13 określa się procedury, które należy stosować, oraz dokumenty podlegające wymianie w przypadku tranzytu zewnętrznego. Stwierdza się w nim ponadto, że państwa członkowskie muszą brać pod uwagę względy krajowej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz kwestie objęte wspólnym stanowiskiem. Przepis ten zwiększa harmonizację procedur przemieszczania broni palnej w UE i umożliwia organom celnym i właściwym organom śledzenie wszystkich przypadków przemieszczania broni palnej, mimo że broń ta nie została nigdy faktycznie przywieziona do UE. Rozdział IV: Wymogi dotyczące wywozu (art. 14–21) W art. 14 określa się, kto może wystąpić o zezwolenie na wywóz. Ustala się w nim również dodatkowe zadanie, polegające na tym, że do broni palnej kategorii A i B, określonej w części I załącznika I, konieczne jest dołączenie certyfikatu użytkownika końcowego, oraz wskazano informacje, które należy w tym certyfikacie zawrzeć. W artykule tym określa się też procedurę, którą należy stosować w przypadku, gdy towary przeznaczone do wywozu znajdują się w co najmniej jednym państwie członkowskim innym niż to, w którym złożono wniosek o zezwolenie na wywóz. Przepis ten ułatwi harmonizację przepisów dotyczących zezwoleń na wywóz w UE. Wprowadza się ponadto certyfikat użytkownika końcowego, aby zapobiegać zmianie zastosowania broni palnej w trakcie wywozu lub po nim. Wymóg przedstawienia certyfikatu użytkownika końcowego nie będzie miał zastosowania do właścicieli broni palnej korzystających z uproszczeń administracyjnych przewidzianych w art. 10 i 17, takich jak myśliwi, strzelcy sportowi i kolekcjonerzy objęci zwolnieniem z obowiązku uzyskania zezwolenia na przywóz i wywóz.

W art. 15 określa się elementy, które państwa członkowskie muszą sprawdzić przed wydaniem zezwolenia na wywóz, terminy procedury, przepisy dotyczące ważności pojedynczego, wielokrotnego i ogólnego unijnego zezwolenia na wywóz oraz obowiązek stosowania procedury elektronicznej. Stanowi się również, że eksporter musi dostarczyć państwom członkowskim niezbędne dokumenty oraz że za złożenie wniosku i przetwarzanie zezwolenia na wywóz nie pobiera się opłat. Stanowi się ponadto, że Komisja przyjmuje akt delegowany, aby ustanowić ogólne unijne zezwolenie na wywóz. Przepis ten zwiększy harmonizację przepisów w UE. W art. 16 określa się, które informacje muszą być zawarte w zezwoleniu na wywóz oraz zezwoleniu na przywóz wydanym przez państwo trzecie przywozu. Stwierdza się w nim ponadto obowiązek oznakowania broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji przed wywozem. Celem tego przepisu jest zwiększenie możliwości śledzenia historii broni palnej. W art. 17 ustanawia się uproszczenie administracyjne dotyczące zezwoleń na wywóz, poprzez wskazanie procedur wywozu, w przypadku których uprzednie zezwolenie na wywóz nie jest wymagane, oraz dalszą procedurę związaną ze zgłoszeniem wywozowym. Umożliwia to uproszczenie procedur wywozu analogicznych do opisanych powyżej w art. 10 w odniesieniu do procedur przywozu, tj. w niektórych przypadkach właściciele broni palnej będą zwolnieni z obowiązku uzyskania zezwolenia na wywóz i będą musieli jedynie przestrzegać odpowiednich procedur celnych bez konieczności wstępnej rejestracji czasowego przemieszczania ani zwracania się o uprzednią zgodę na dokonanie takiego przemieszczania, o ile przemieszczanie to nie trwa dłużej niż 24 miesiące. Ustanawia się w nim obowiązek stosowania Europejskiej karty broni palnej zgodnie z dyrektywą w sprawie broni palnej. Właściciele broni palnej działający w UE muszą już spełniać wymogi dyrektywy w sprawie broni palnej, a zatem przepis ten nie będzie nakładał na nich żadnych dodatkowych obowiązków. Zapewni on natomiast większą spójność między rozporządzeniem w sprawie broni palnej a dyrektywą w sprawie broni palnej, czym zapewni większą jasność prawa dla właścicieli broni palnej. Stwierdza się w nim też, że państwo członkowskie może zawiesić procedurę wywozu i określono termin przyjmowania od państw trzecich zastrzeżeń dotyczących tranzytu. Chociaż uproszczenia administracyjne w procedurach wywozu istnieją już na mocy obowiązującego rozporządzenia, przepis ten wprowadza harmonizację przepisów dotyczących uproszczeń administracyjnych w UE. Pozwoli zmniejszyć obciążenia administracyjne dla myśliwych, strzelców sportowych i kolekcjonerów lub w przypadku przemieszczania związanego z wystawami. W art. 18 ustanawia się, że przy podejmowaniu decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na wywóz państwa członkowskie muszą wziąć pod uwagę wszystkie istotne względy i obowiązki. Celem tego przepisu jest zapobieganie obchodzeniu embarga na broń i realizacji innych obaw związanych z bezpieczeństwem. W art. 19 określa się podstawy odmowy udzielenia przez państwa członkowskie zezwolenia na wywóz, wymóg sprawdzania informacji w ECRIS i systemie informacyjnym Schengen, obowiązek powiadamiania o odmowie za pośrednictwem systemu, o którym mowa w art. 30, oraz obowiązek sprawdzenia informacji w tymże systemie przed udzieleniem zezwolenia na wywóz. Stanowi się ponadto, że państwa członkowskie muszą co roku sprawdzać czy warunki udzielenia zezwoleń są nadal spełnione. Przepis ten ma zapobiegać nieprawidłowemu wykorzystaniu zezwoleń na wywóz. W art. 20 ustanawia się, że eksporterzy muszą przedstawić dowód odbioru dostawy w terminie dwóch miesięcy i określa się, co należy zrobić w przypadku braku takiego dowodu. Przepis ten wprowadza się w celu sprawdzenia, czy wywiezione towary rzeczywiście przywieziono do danego kraju zgodnie z oświadczeniem zawartym w zezwoleniu na wywóz. Celem tego przepisu jest zapobieganie zmianom zastosowania broni palnej. W art. 21 ustanawia się, że w przypadku powzięcia podejrzeń państwa członkowskie będą przeprowadzać kontrole po wysyłce oraz że kontrole te mogą być przeprowadzane przez osobę trzecią. Przepis ten służy ograniczeniu ryzyka zmiany zastosowania broni po wywozie. Rozdział V: Nadzór i kontrole (art. 22–25) W rozdziale tym wprowadza się wiele nowych przepisów. W art. 22 skupia się na uprawnieniach i obowiązkach wynikających z wykonywania rozporządzenia. Stanowi się w nim, że ogólne egzekwowanie przepisów jest obowiązkiem właściwych organów oraz że organy celne są odpowiedzialne za kontrole oparte na analizie ryzyka. Przepis ten wyjaśnia poszczególne zadania właściwych organów krajowych w ramach wdrażania rozporządzenia. W art. 23 ustanawia się wymianę informacji i współpracę między poszczególnymi organami. Celem tego przepisu jest ustanowienie lepszego powiązania między organami celnymi a właściwymi organami wydającymi zezwolenia. W art. 24 nakłada się na importera lub eksportera obowiązek przedstawienia przy dopełnianiu formalności celnych dowodu uzyskania zezwolenia. Stwierdza się w nim też, że państwa członkowskie mogą zawiesić proces przywozu lub wywozu na okres 10 dni roboczych. Celem tego przepisu jest ułatwienie kontroli celnych i oceny ryzyka. W art. 25 opisuje się obowiązki organów celnych w zależności od wyniku kontroli. Stwierdza się w nim, że w przypadku wykrycia nielegalnej dostawy organy celne muszą poinformować o tym właściwe organy. Określa się, które informacje należy przekazywać za pośrednictwem aplikacji sieci bezpiecznej wymiany informacji Europolu (SIENA) w przypadku podejrzenia nielegalnego obrotu w przypadku dokonania zajęcia. Przepis ten jest istotny dla ułatwienia wymiany informacji na temat zajęć broni palnej w kontekście przywozu i wywozu. Rozdział VI: Transformacja cyfrowa i współpraca administracyjna (art. 26–29) Wniosek ustawodawczy znacznie zwiększa transformację cyfrową i współpracę administracyjną. W art. 26 nakłada się na państwa członkowskie obowiązek przechowywania informacji dotyczących broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji przez okres co najmniej 20 lat. Celem tego przepisu jest ułatwienie śledzenia historii broni palnej. W art. 27 stwierdza się, że państwa członkowskie muszą przedkładać Komisji roczne statystyki oraz określa się, jakie dane mają być w nich zawarte. Przepis ten umożliwi stałe śledzenie tendencji w zakresie przywozu i wywozu. W perspektywie długoterminowej pozwoli to wykrywać zagrożenia i wesprze rozwój polityki. W art. 28 stwierdza się utworzenie elektronicznego systemu wydawania zezwoleń i wzajemne połączenie go z unijnym środowiskiem jednego okienka w dziedzinie ceł w celu ułatwienia wymiany informacji między organami celnymi a właściwymi organami, a także ułatwienia procedury ubiegania się o zezwolenie na przywóz lub wywóz. Przepisem tym ustanawia się transformację cyfrową procedur, która zmniejszy obciążenie administracyjne podmiotów gospodarczych i właściwych organów krajowych. Rejestracja podmiotów gospodarczych i osób fizycznych w elektronicznym systemie wydawania zezwoleń będzie konieczna jedynie w przypadku, gdy będą one musiały wystąpić o zezwolenia na przywóz lub wywóz. W związku z tym indywidualni właściciele broni palnej korzystający z uproszczeń administracyjnych przewidzianych w art. 10 i 17, tacy jak myśliwi, strzelcy sportowi lub kolekcjonerzy objęci zwolnieniem z obowiązku uzyskania zezwolenia na przywóz i wywóz, nie będą musieli rejestrowaś się w systemie. W art. 29 opisuje się utworzenie bezpiecznego systemu wymiany informacji o odmowach udzielenia zezwolenia na przywóz lub wywóz. Przepis ten umożliwi właściwym organom wydającym zezwolenia wykrywanie osób, które – próbując uzyskać zezwolenia na przywóz lub wywóz – składają wnioski w więcej niż jednym państwie członkowskim. Rozdział VII: Przepisy ogólne i końcowe (art. 29–40) W art. 30 stanowi się, że państwa członkowskie wprowadzają środki zapewniające bezpieczeństwo procedur udzielania zezwoleń. W art. 31 stanowi się, że państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki, aby umożliwić swoim właściwym organom gromadzenie informacji i ustanowienie kontroli przywozu i wywozu celem zapewnienia właściwego stosowania rozporządzenia.

W art. 32 stanowi się, że państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia. W art. 33 ustanawia się Grupę Koordynacyjną ds. Przywozu i Wywozu oraz określa się podmioty, które mają mieć w niej swoich przedstawicieli i zadania tej grupy. W art. 34 określa się obowiązki państw członkowskich w zakresie informowania Komisji o środkach wprowadzonych w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia oraz informowania pozostałych państw członkowskich i Komisji o właściwych organach krajowych odpowiedzialnych za jego realizację. Określa się w nim również harmonogram przeglądu wykonania rozporządzenia. W art. 35 uprawnia się Komisję do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących określonych tematów. W art. 36 określa się procedury przyjmowania tych aktów delegowanych. W art. 37 określa się procedury przyjmowania aktów wykonawczych. W art. 38 określa się obowiązki w okresie przejściowym do czasu ustanowienia elektronicznego systemu wydawania zezwoleń, o którym mowa w art. 28, oraz systemu wymiany informacji na temat odmowy udzielenia zezwolenia na przywóz i wywóz, o którym mowa w art. 29. W art. 39 uchyla się rozporządzenie (UE) nr 258/2012, a w art. 40 określa się warunki wejścia rozporządzenia w życie. Załączniki do niniejszego rozporządzenia: W załączniku I sporządza się wykaz broni palnej, jej istotnych komponentów, amunicji oraz broni alarmowej i sygnałowej, wraz z odpowiadającymi im kodami Nomenklatury scalonej (CN) towarów, podlegających niniejszemu rozporządzeniu. W załączniku II przedstawia się wzór formularza zezwolenia na przywóz. W załączniku III przedstawia się wzór formularza zezwolenia na wywóz. W załączniku IV sporządza się wykaz informacji, które muszą być zawarte w certyfikacie użytkownika końcowego, a w załączniku V zawarto tabelę korelacji. 🡻 (UE) nr 258/2012 (dostosowany) ⇨ nowy 2022/0288 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ð w sprawie środków dotyczących przywozu, wywozu i tranzytu do broni palnej, jej istotnych komponentów oraz amunicji, ï wdrażające art. 10 Protokołu Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (protokół NZ w sprawie broni palnej), oraz ustanawiające zezwolenia na wywóz i środki dotyczące przywozu i tranzytu dla broni palnej, jej części i komponentów oraz amunicji (wersja przekształcona) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. ⇨ 33 i ⇦ 207, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje: ⇩ nowy (1)Do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 258/2012 należy wprowadzić szereg zmian. Dla zachowania przejrzystości rozporządzenie to należy przekształcić. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 1 (dostosowany) (2)Zgodnie z decyzją Rady 2001/748/WE z dnia 16 października 2001 r. dotyczącą podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu Narodów Zjednoczonych w sprawie nielegalnej produkcji i handlu bronią palną, jej częściami, elementami i amunicją, załączonego do Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, w dniu 16 stycznia 2002 r. Komisja podpisała w imieniu Wspólnoty Unii Europejskiej wyżej wymieniony Protokół ⌦ Narodów Zjednoczonych w sprawie nielegalnej produkcji przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej ⌫ (zwanego dalej „protokołem protokół NZ w sprawie broni palnej”). 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 2 ⇨ nowy (3)Protokół NZ w sprawie broni palnej, którego celem jest promowanie, ułatwianie i wzmacnianie współpracy pomiędzy stronami, aby zapobiegać, zwalczać i eliminować nielegalne wytwarzanie i obrót bronią palną, jej częściami i ⇨ istotnymi ⇦ komponentami oraz amunicją, wszedł w życie w dniu 3 lipca 2005 r. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 5 (dostosowany) W swoim komunikacie z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie środków zapewniających większe bezpieczeństwo materiałów wybuchowych, zapalników, sprzętu służącego do wyrobu bomb oraz broni (5) Komisja zapowiedziała zamiar wdrożenia art. 10 protokołu NZ w sprawie broni palnej jako jeden ze środków niezbędnych do tego, by Unia mogła zawrzeć ten protokół. ⇩ nowy (4)W celu wdrożenia protokołu NZ w sprawie broni palnej Unia przyjęła rozporządzenie (UE) nr 258/2012. Protokół NZ w sprawie broni palnej Unia ratyfikowała decyzją Rady 2014/164/UE. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 6

(5)Zgodnie z protokołem NZ w sprawie broni palnej od stron wymaga się wprowadzenia lub dopracowania procedur administracyjnych lub systemów umożliwiających sprawowanie skutecznej kontroli nad wytwarzaniem, znakowaniem, przywozem i wywozem broni palnej. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 8 ⇨ nowy (6)Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do ⇨ transakcji dotyczących ⇦ broni palnej, jej części i istotnych komponentów oraz amunicji, które są przeznaczone specjalnie do celów wojskowych ⇨ dla sił zbrojnych ⇦. Środki potrzebne do spełnienia wymagań wynikających z art. 10 protokołu NZ w sprawie broni palnej powinny być dostosowane w taki sposób, aby możliwe było wprowadzenie uproszczonych procedur dla broni palnej do użytku cywilnego. Należy zatem wprowadzić pewne uproszczenia dotyczące zezwoleń na wielokrotne dostawy, środki dotyczące tranzytu oraz ⇨ odprawę czasową i ⇦ wywóz czasowy w celach zgodnych z prawem. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 9 (dostosowany) (7)Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na stosowanie art. 346 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który dotyczy podstawowych interesów bezpieczeństwa państw członkowskich, oraz nie ma wpływu na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/43/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie uproszczenia warunków transferów produktów związanych z obronnością we Wspólnocie ani na dyrektywę Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. ⌦ ani na dyrektywę (UE) 2021/555 ⌫ w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni. Ponadto ani protokół NZ w sprawie broni palnej, ani niniejsze rozporządzenie nie mają zastosowania do transakcji pomiędzy państwami ani do transferów międzypaństwowych w przypadkach, w których stosowanie protokołu naruszałoby prawo strony do podejmowania działań w interesie bezpieczeństwa narodowego zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 10 (dostosowany) ⇨ nowy (8)Dyrektywa 91/477/EWG ⌦ (UE) 2021/555 ⌫ dotyczy transferów broni palnej do użytku cywilnego odbywających się na terytorium Unii, podczas gdy niniejsze rozporządzenie określa środki dotyczące ⇨ przywozu i ⇦ wywozu broni palnej z obszaru celnego Unii do państw trzecich lub przez terytorium państw trzecich. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 11 (dostosowany) ⇨ nowy (9)Broń palna, jej części i istotne komponenty, amunicja ⇨ oraz broń alarmowa i sygnałowa ⇦ przywożone z państw trzecich podlegają prawu Unii, a w szczególności są objęte wymogami dyrektywy 91/477/EWG ⌦ (UE) 2021/555. ⌫ 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 17 (dostosowany) (10)Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla unijnego systemu kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania, ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 428/2009 ⌦ rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/821 ⌫ .

🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 18 (dostosowany) ⇨ nowy (11)Niniejsze rozporządzenie jest ⌦ powinno być ⌫ spójne z innymi stosownymi przepisami dotyczącymi broni palnej, jej części, istotnych komponentów oraz amunicji do celów wojskowych, strategii bezpieczeństwa, nielegalnego obrotu bronią strzelecką i lekką oraz wywozu technologii wojskowych, w tym również ze wspólnym stanowiskiem Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określającym wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego ⇨ i decyzją Rady (WPZiB) 2021/38. ⇦ 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 15 (dostosowany) (12)Unia przyjęła przepisy celne zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy kodeks celny (UE) nr 952/2013 oraz w przepisach wykonawczych określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/2446 , Należy również wziąć pod uwagę rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (zmodernizowany kodeks celny), którego przepisy które będą miały zastosowanie etapami zgodnie z jego art. 188 288 rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Niniejsze rozporządzenie nie ogranicza w żaden sposób uprawnień przyznanych na mocy i w zastosowaniu Wspólnotowego kodeksu celnego i jego przepisów wykonawczych ⌦ rozporządzenia (UE) nr 952/2013 i rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 ⌫. ⇩ nowy (13)Wiele definicji zaczerpnięto bezpośrednio z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/555 lub z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013. ⇩ nowy (14)Zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa celnego ustne zgłoszenie broni palnej nie jest możliwe. (15)Właściwe organy powinny otrzymać informacje na temat stosowania karnetu ATA. ATA to system umożliwiający swobodny przepływ towarów pomiędzy państwami członkowskimi oraz bezcłową i nieopodatkowaną odprawę czasową tych towarów na obszar celny. Stosuje się do nich jednolity dokument, znany jako karnet ATA, zabezpieczony międzynarodowym systemem gwarancyjnym. Uproszczenie formalności celnych nie powinno ograniczać przejrzystości. ⇩ nowy (16)Broń palną, jej istotne komponenty i amunicję powinno się dopuszczać do obrotu tylko wtedy, gdy są one odpowiednio oznakowane zgodnie z dyrektywą w sprawie broni palnej. W oczekiwaniu na wspomniane oznakowanie importerzy powinni objąć broń palną innym systemem celnym, np. składowania celnego lub wolnych obszarów celnych, podczas obowiązywania której mogą dostosować się do wymogu oznakowania zarówno we własnych obiektach, jak i w innych zatwierdzonych obiektach, takich jak krajowe punkty testowe lub izby kontroli, zgodnie z przepisami unijnego prawa celnego. (17)Jeżeli broń palna i jej istotne komponenty nie są odpowiednio oznakowane zgodnie z art. 8 protokołu NZ w sprawie broni palnej lub dyrektywą w sprawie broni palnej, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zniszczeniu zajętej broni palnej na koszt importera. (18)Broń palną pozbawioną cech użytkowych powinno się dopuszczać do obrotu tylko wtedy, gdy towarzyszy jej świadectwo pozbawienia cech użytkowych i gdy została ona oznakowana zgodnie z art. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2403. Do czasu otrzymania takiego świadectwa lub prawidłowego oznakowania importerzy powinni objąć broń palną pozbawioną cech użytkowych innym systemem celnym, np. składowania celnego lub wolnych obszarów celnych, podczas obowiązywania której mogą zwrócić się do organów weryfikujących wyznaczonych zgodnie z art. 15 dyrektywy (UE) 2021/555 o weryfikację pozbawienia cech użytkowych i wydanie świadectwa zgodnie z art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2403. (19)Jedynie broń alarmową i sygnałową spełniającą normy dyrektywy wykonawczej Komisji (UE) 2019/69 można uznać za broń alarmową i sygnałową, a nie – za broń palną. Urządzenia, które można łatwo przerobić na broń palną, powinny być zawsze klasyfikowane jako broń palna zgodnie z nomenklaturą celną i traktowane przez organy celne jako broń palna. Aby uniknąć ryzyka zmiany zastosowania takiej broni, należy uspójnić praktyki krajowych organów celnych w zakresie klasyfikacji urządzeń zgłaszanych przy przywozie jako broń alarmowa i sygnałowa. (20)Ze względu na wysokie ryzyko nielegalnego wytwarzania broni palnej z importowanych produktów niewykończonych i nieoznakowanych, wyłącznie koncesjonowani sprzedawcy broni palnej i pośrednicy w handlu taką bronią powinni być uprawnieni do przywozu półfabrykatów i istotnych komponentów broni palnej.

(21)Weryfikacja w europejskim systemie przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS) ustanowionym decyzją ramową Rady 2009/315/WSiSW, czy wnioskodawca ubiegający się o zezwolenie na przywóz nie był uprzednio karany powinna być równie rygorystyczna jak w przypadku ubiegania się o zezwolenie na wywóz. Właściwe organy powinny w szczególności sprawdzić, czy importowanej broni palnej nie zarejestrowano w systemie informacyjnym Schengen lub w bazie danych iARMS Interpolu jako zgubionej, skradzionej lub w innych okolicznościach poszukiwanej w celu zajęcia. (22)Istnienie uprzedniej karalności za czyn stanowiący przestępstwo wymienione w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW powinno prowadzić do wydania zakazu przywozu broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji. (23)Informacje o broni palnej zgłoszonej do odprawy czasowej muszą być odpowiednio jasne, aby umożliwić organom celnym i organom właściwym sprawne dokonanie zwolnienia i ograniczyć ryzyko nielegalnego pozostania broni palnej na obszarze celnym Unii. (24)Aby ułatwić procedury administracyjne, zgłoszenie celne do odprawy czasowej i powrotnego wywozu lub do wywozu czasowego i powrotnego przywozu powinno służyć jako zezwolenie na przywóz lub wywóz na potrzeby odprawy czasowej i powrotnego wywozu lub powrotnego przywozu. W związku z tym właściciele broni palnej korzystający w szczególnych przypadkach z uproszczeń administracyjnych będą zwolnieni z obowiązku uzyskania zezwolenia na przywóz i wywóz. (25)Ze względu na ryzyko polegające na tym, że podczas tranzytu zewnętrznego w Unii dojdzie do zmiany zastosowania broni palnej, jej istotnych komponentów, amunicji lub broni alarmowej i sygnałowej pochodzących z państw niebędących członkami UE i przeznaczonych do innego państwa niebędącego członkiem UE, konieczne jest wydanie przez organy celne i organy właściwe wyraźnego zezwolenia na taki tranzyt zewnętrzny na obszarze celnym Unii jeszcze zanim dojdzie do takiego tranzytu zewnętrznego na obszarze celnym Unii. (26)Aby zwiększyć pewność i przewidywalność prawa, jeżeli w ciągu 20 dni roboczych państwo trzecie tranzytu nie zgłosi żadnych zastrzeżeń odnośnie do tranzytu, należy uznać, że wydaje na niego zgodę. Decyzja państw członkowskich o wymogu wyraźnej zgody powinna być przejrzysta dla wszystkich podmiotów gospodarczych. (27)Konieczne jest ujednolicenie przepisów dotyczących dowodów przywozu w docelowym państwie trzecim. W związku z tym należy zobowiązać eksporterów do przedstawienia właściwemu organowi, który wydał zezwolenie na wywóz, dowodu odbioru dostawy broni palnej, istotnych komponentów lub amunicji w państwie trzecim przywozu, w szczególności poprzez przedłożenie odpowiednich przywozowych dokumentów celnych. (28)Eksporterzy powinni mieć możliwość korzystania z zezwolenia na wywóz ważnego maksymalnie przez trzy lata także w sytuacji, gdy jest ono objęte kilkoma kolejnymi krótkoterminowymi zezwoleniami na przywóz wydanymi przez państwa niebędące członkami UE dokonujące przywozu. (29)Należy zapewnić, by warunki określone w zezwoleniach na wywóz pozostawały spełnione przez cały okres ważności zezwolenia, tak jak ma to miejsce w przypadku pozwoleń na posiadanie lub nabycie broni palnej w Unii Europejskiej zgodnie z dyrektywą (UE) 2021/555. (30)Aby uniknąć ryzyka zmiany zastosowania broni, przy jednoczesnym ograniczeniu obciążeń administracyjnych, należy koniecznie badać podejrzane sytuacje, w przypadku których państwa członkowskie powinny zwracać się do organów docelowego państwa trzeciego o potwierdzenie odbioru. (31)Należy wyjaśnić obowiązki właściwych organów w zakresie kontroli po wysyłce. Obciążenie administracyjne państw członkowskich wynikające z takich kontroli może stanowić uzasadnienie zastosowania art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97. Konieczne jest również zapewnienie możliwości, aby kontrole po wysyłce były w ich imieniu przeprowadzane przez osoby trzecie, w szczególności poprzez wdrożenie decyzji Rady (WPZiB) 2019/2191. (32)Do celów wykonania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie powinny zapewnić właściwym organom dostęp do europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS). (33)Art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1862 ustanawia dostęp służb rejestrujących broń palną do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II). Do celów wykonania niniejszego rozporządzenia organy celne należy uznać za służby rejestrujące broń palną. (34)W celu zapewnienia możliwość śledzenia historii broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji niezwykle ważne jest, aby organom celnym przyznano dostęp do aplikacji sieci bezpiecznej wymiany informacji (SIENA) Europolu. Państwa członkowskie, które stosują rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794, powinny udzielić takiego dostępu. (35)Aby umożliwić podejście oparte na analizie ryzyka, o którym mowa w art. 22 ust. 6, w odniesieniu do broni palnej, jej istotnych komponentów, amunicji oraz broni alarmowej i sygnałowej wymienionych w załączniku I wprowadzanych na rynek Unii lub opuszczającej go, oraz aby zapewnić, że kontrole są skuteczne i przeprowadzane zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia, Komisja, właściwe organy i organy celne ściśle ze sobą współpracują i wymieniają informacje. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 3 (36)Aby ułatwić śledzenie historii broni palnej oraz skutecznie zwalczać nielegalny obrót bronią palną, jej częściami i istotnymi komponentami oraz amunicją, konieczna jest poprawa wymiany informacji między państwami członkowskimi, w szczególności poprzez lepsze wykorzystanie istniejących już metod komunikacji. ⇩ nowy

(37)Zgodnie z art. 128 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, przed przybyciem broni palnej, jej istotnych komponentów, amunicji oraz broni alarmowej i sygnałowej urząd celny pierwszego wprowadzenia powinien zapewnić, że analiza ryzyka do celów bezpieczeństwa i ochrony zostanie przeprowadzona na podstawie przywozowej deklaracji skróconej oraz podjąć niezbędne działania w oparciu o wyniki tej analizy ryzyka. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 4 (38)Dane osobowe muszą być przetwarzane należy przetwarzać zgodnie z przepisami określonymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (3) oraz w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (4) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 i rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 . 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 12 (39)Należy zapewnić spójność przepisów dotyczących dokumentowania, obowiązujących w prawie Unii. ⇩ nowy (40)W celu zagwarantowania skutecznego przepływu informacji właściwe organy powinny być podłączone do systemu informacji celnej (zwanego dalej „CIS”) ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE) nr 515/97, a dane opracowywane lub przekazywane przez właściwe organy powinny być kompatybilne i porównywalne. (41)Dorobek Schengen obejmuje w szczególności decyzję Komitetu Wykonawczego z dnia 28 kwietnia 1999 r. w sprawie nielegalnego handlu bronią palną (SCH/Com-ex (99) 10), zgodnie z którą państwa członkowskie mają przedłożyć w terminie do dnia 31 lipca każdego roku krajowe dane za rok poprzedzający dotyczące nielegalnego handlu bronią palną, z wykorzystaniem wspólnego formularza służącego zestawianiu danych statystycznych. Komisja zaleciła ponadto w 2018 r., aby państwa członkowskie gromadziły szczegółowe dane statystyczne za

rok poprzedzający dotyczące liczby zezwoleń oraz ich odmów, a także ilości i wartości wywozu i przywozu broni palnej według miejsca pochodzenia lub przeznaczenia, oraz aby przedkładały te dane Komisji. (42)Ogólne egzekwowanie niniejszego rozporządzenia będzie ułatwione dzięki wzajemnemu połączeniu między elektronicznym systemem wydawania zezwoleń ustanowionym niniejszym rozporządzeniem a unijnym środowiskiem jednego okienka w dziedzinie ceł ustanowionym przez [niezwłocznie po przyjęciu tego instrumentu zamieścić w przypisie odpowiedni tytuł i wszystkie informacje]. Elektroniczny system wydawania zezwoleń zapewni szereg funkcji takich jak rejestracja podmiotów gospodarczych i osób fizycznych, które zgodnie z dyrektywą w sprawie broni palnej są uprawnione do wytwarzania, nabywania, posiadania broni palnej, jej istotnych komponentów, amunicji lub broni alarmowej i sygnałowej lub handlu nimi. Te podmioty i osoby – przed złożeniem wniosku o zezwolenie na przywóz lub wywóz – będą musiały się zarejestrować. W związku z tym właściciele broni palnej korzystający z uproszczeń administracyjnych nie będą musieli rejestrować się w systemie. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 13 (43)W celu zapewnienia właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie powinny zastosować środki przyznające właściwym organom odpowiednie uprawnienia. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 7 (44)Aby zachować zgodność z postanowieniami protokołu NZ w sprawie broni palnej, konieczne jest również uznanie nielegalnego wytwarzania broni palnej, jej części i istotnych komponentów oraz amunicji, a także nielegalnego obrotu nimi za przestępstwo, jak również wprowadzenie środków umożliwiających konfiskatę produktów nielegalnie wytworzonych lub będących przedmiotem nielegalnego obrotu. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 16

(45)Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wprowadzanie w życie. Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. ⇩ nowy (46)System ochrony sygnalistów wprowadzony dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937 powinien mieć również zastosowanie do osób zgłaszających naruszenia przepisów związanych z przywozem i wywozem broni palnej. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 14 ⇨ nowy (47)W celu ⇨ określenia technicznych właściwości półfabrykatów broni palnej i istotnych komponentów, zmiany załączników II i III do niniejszego rozporządzenia oraz ⇦ prowadzenia wykazu broni palnej, jej części i istotnych komponentów oraz, amunicji ⇨ oraz broni alarmowej i sygnałowej ⇦, dla których wymagane jest zezwolenie na mocy niniejszego rozporządzenia, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do dostosowywania załącznika I do niniejszego rozporządzenia do załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, a także do załącznika I do dyrektywy 91/477/EWG (UE) 2021/555 ⇨oraz w odniesieniu ⇦⇨ do określenia technicznych właściwości półfabrykatów broni palnej i istotnych komponentów oraz dostosowania załączników II i III do niniejszego rozporządzenia do celów transformacji cyfrowej i zmian w procedurach celnych ⇦. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym z ekspertami, ⇨ oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowywaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. ⇦ ⇩ nowy (48)W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze zgodnie z art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 19 (49)Komisja oraz państwa członkowskie powinny się wzajemnie informować o środkach przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i przekazywać sobie inne stosowne informacje, którymi dysponują w związku z niniejszym rozporządzeniem. 🡻 (UE) nr 258/2012 motyw 20 (dostosowany) (50)Niniejsze rozporządzenie nie uniemożliwia ⌦ powinno ⌫ uniemożliwiać państwom członkowskim stosowania swych konstytucyjnych przepisów dotyczących publicznego dostępu do dokumentów urzędowych, z uwzględnieniem rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. 🡻 (UE) nr 258/2012 (dostosowany) ⇨ nowy

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, DEFINICJE I ZAKRES Artykuł 1

⌦ Przedmiot ⌫ Niniejsze rozporządzenie określa zasady dotyczące zezwoleń na ⇨ przywóz i ⇦ wywóz oraz środków dotyczących przywozu, ⇨ wywozu ⇦ i tranzytu w odniesieniu do broni palnej, jej części i istotnych komponentów oraz, amunicji ⇨ oraz broni alarmowej i sygnałowej ⇦, w celu wdrożenia art. 10 Protokołu Narodów Zjednoczonych przeciwko nielegalnemu wytwarzaniu i obrotowi bronią palną, jej częściami i komponentami oraz amunicją, uzupełniającego Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (zwanego dalej „protokół NZ w sprawie broni palnej”). Artykuł 2

⌦ Definicje ⌫ Do celów niniejszego rozporządzenia ⌦ stosuje się następujące definicje ⌫: 1.„broń palna” oznacza każdą przenośną, wyposażoną w lufę broń, która miota, jest przeznaczona do miotania lub daje się przystosować do miotania pocisku lub ładunku rażącego w wyniku działania palnego materiału miotającego, o której mowa w załączniku I. Przedmiot uznaje się za dający się przystosować do miotania pocisku lub ładunku rażącego w wyniku działania palnego materiału miotającego, jeżeli: (a)ma wygląd broni palnej, oraz (b)ze względu na swoją budowę lub materiał, z którego jest wykonany, może być łatwo przystosowany do wspomnianego celu; (2)„części ” oznaczają każdy element lub część zamienną, o których mowa w załączniku I, zaprojektowane specjalnie do broni palnej i istotne dla jej funkcjonowania, w tym lufę, szkielet lub komorę zamkową, suwadło lub bębenek, trzon lub zatrzask zamkowy, oraz każde urządzenie przeznaczone lub przystosowane do tłumienia hałasu spowodowanego wystrzałem z broni palnej; ⇩ nowy 2.„broń identyczna” oznacza broń o takich samych właściwościach technicznych w odniesieniu do producenta, oznaczenia handlowego lub marki, typu, modelu, materiału, kalibru i funkcjonowania; 🡻 (UE) nr 258/2012 ⇨ nowy 3.„istotne komponenty” oznaczają mechanizm zamkowy, komorę oraz lufę broni palnej, ⇨ szkielet, komorę zamkową, w tym, w stosownych przypadkach, górną lub dolną komorę zamkową, bębenek lub zamek dowolnego typu (ang. the slide, the bolt lub the breech block) ⇦, które będąc osobnymi przedmiotami, włączone są do kategorii broni palnej, w której są lub mają być osadzone;

⇩ nowy 4.„półfabrykaty broni palnej” oznaczają broń palną, która nie jest gotowa do bezpośredniego użycia, ma kształt lub kontur zbliżony do gotowej broni palnej i, poza wyjątkowymi przypadkami, może zostać użyta wyłącznie do wykonania gotowej broni palnej; 5.„półfabrykaty istotnych komponentów” oznaczają istotne komponenty, które nie są gotowe do bezpośredniego użycia, mają kształt lub kontur zbliżony do gotowych istotnych komponentów i, poza wyjątkowymi przypadkami, mogą zostać użyte wyłącznie do wykonania gotowych istotnych komponentów; 🡻 (UE) nr 258/2012 ⇨ nowy 64. „amunicja” oznacza cały nabój lub jego komponenty, w tym łuski, spłonki, proch, pociski lub ładunki rażące, używane w broni palnej, o których mowa w załączniku I, jeżeli komponenty te są również objęte wymogiem uzyskania zezwolenia w danym państwie członkowskim; 75. „broń palna pozbawiona cech użytkowych” oznacza przedmioty odpowiadające pod innymi względami definicji broni palnej, trwale niezdatne do użytku w wyniku pozbawienia ich cech bojowych, poprzez spowodowanie, że wszystkie podstawowe części broni palnej nie nadają się trwale do użytku i niemożliwe jest ich usunięcie, zastąpienie ani zmiana w celu przywrócenia do użytku, ⇨ zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2403 ⇦ Państwa członkowskie zapewniają weryfikację przez właściwy organ pozbawiania broni palnej cech użytkowych. Państwa członkowskie zapewniają, w ramach tej weryfikacji, wydanie świadectwa z zapisem poświadczającym, że broń palna została pozbawiona cech użytkowych, oraz naniesienie w tym celu na broni palnej wyraźnie widocznego oznakowania; ⇩ nowy 8. „broń alarmowa i sygnałowa” oznacza urządzenia z uchwytem na nabój, przeznaczone wyłącznie do strzelania ślepymi nabojami oraz do wystrzeliwania substancji drażniących, innych substancji czynnych lub pirotechnicznych nabojów sygnalizacyjnych i których nie można przerobić tak, aby miotały śrut, kulę lub pocisk w wyniku działania palnego materiału miotającego; 🡻 (UE) nr 258/2012 97. „osoba” oznacza osobę fizyczną, osobę prawną i – o ile obowiązujące przepisy przewidują taką możliwość – jednostkę zrzeszającą osoby, która posiada zdolność do czynności prawnych, lecz nie posiada osobowości prawnej; 109. „obszar celny Unii” oznacza obszar w rozumieniu art. 4 3 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (UE) nr 952/2013; ⇩ nowy 11. „towary unijne” oznaczają towary należące do jednej z następujących kategorii: (a)towary całkowicie uzyskane na obszarze celnym Unii i w których skład nie wchodzą towary przywiezione z krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Unii;

(b)towary wprowadzone na obszar celny Unii z krajów lub terytoriów znajdujących się poza tym obszarem i dopuszczone do obrotu; (c)towary uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Unii wyłącznie z towarów, o których mowa w lit. b), lub z towarów, o których mowa w lit. a) i b); 12. „towary nieunijne” oznaczają towary inne niż te, o których mowa w art. 5 pkt 23 rozporządzenia (UE) 952/2013, lub takie, które utraciły unijny status celny; 13. „organy celne” oznaczają administracje i organy, o których mowa w art. 5 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 952/2013; 14. „urząd celny” oznacza każdy urząd, w którym można dopełnić, w całości lub w części, formalności przewidzianych przepisami prawa celnego; 15. „przepisy prawa celnego” oznaczają ogół aktów prawnych, o których mowa w art. 5 pkt 2 rozporządzenia (UE) nr 952/2013; 16. „formalności celne” oznaczają wszystkie operacje, które dana osoba i organy celne muszą wykonać, aby zapewnić zgodność z przepisami prawa celnego; 17. „kontrole celne” oznaczają określone czynności wykonywane przez organy celne w celu zapewnienia zgodności z przepisami prawa celnego oraz innymi przepisami regulującymi wprowadzanie, wyprowadzanie, tranzyt, przemieszczanie, składowanie i końcowe przeznaczenie towarów przemieszczanych między obszarem celnym Unii a krajami lub terytoriami spoza tego obszaru oraz obecność i przemieszczanie w ramach obszaru celnego Unii towarów nieunijnych i towarów objętych procedurą końcowego przeznaczenia; 18. „zgłoszenie celne” oznacza czynność wyrażenia w wymaganej formie i w określony sposób zamiaru objęcia towaru określoną procedurą celną, wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie; 19. „zgłoszenie przywozowe” oznacza czynność wyrażenia w wymaganej formie i w określony sposób zamiaru objęcia broni palnej, jej istotnych komponentów oraz amunicji procedurą przywozową; 🡻 (UE) nr 258/2012 2010. „zgłoszenie wywozowe” oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar objęcia procedurą wywozową broni palnej, jej części i istotnych komponentów oraz amunicji; ⇩ nowy 21. „wprowadzanie” oznacza wprowadzanie towarów nieunijnych na obszar celny Unii na podstawie przywozowej deklaracji skróconej w celu dopuszczenia ich do obrotu lub objęcia ich procedurami specjalnymi, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 952/2013; 22. „przywóz” oznacza objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie z art. 201 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 lub powrotny przywóz towarów unijnych po ich czasowym wywozie, jak określono w art. 259 rozporządzenia (UE) nr 952/2013; 23. „importer” oznacza każdą osobę mającą siedzibę na obszarze celnym Unii, która dokonuje zgłoszenia w sprawie przywozu lub odprawy czasowej we własnym imieniu lub w imieniu której dokonywane jest dane zgłoszenie; 🡻 (UE) nr 258/2012

246. „wywóz” oznacza: (a)procedurę wywozu w rozumieniu art. 161 269 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (UE) nr 952/2013; (b)powrotny wywóz w rozumieniu art. 182 270 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, ale bez uwzględnienia towarów przewożonych w ramach procedury tranzytu zewnętrznego, o której mowa w art. 91 tego rozporządzenia, jeżeli nie spełniono formalności związanych w powrotnym wywozem, o których mowa w art. 182 ust. 2 tego rozporządzenia (UE) nr 952/2013; ⇩ nowy 25. „wyprowadzenie” oznacza opuszczenie przez towary obszaru celnego Unii Europejskiej; 🡻 (UE) nr 258/2012 (dostosowany) ⇨ nowy 268. „eksporter” oznacza każdą osobę mającą siedzibę ⇨ na obszarze celnym ⇦ w Unii, która dokonuje lub w której imieniu ⌦ zgłoszenia w sprawie wywozu lub czasowego wywozu we własnym imieniu lub w imieniu której dokonywane jest dane ⌫ zgłoszeniewywozowe, to znaczy osobę, która, w czasie gdy zgłoszenie jest przyjmowane, ma umowę z odbiorcą w państwie trzecim i jest uprawniona do decydowania o wysłaniu towaru poza obszar celny Unii. Jeżeli nie została zawarta żadna umowa eksportowa lub strona umowy nie działa we własnym imieniu, „eksporter” oznacza osobę uprawnioną do decydowania o wysłaniu towaru poza obszar celny Unii; ⇩ nowy 27. „podmiot gospodarczy” oznacza: (a)producenta lub sprzedawcę broni palnej lub pośrednika w takiej sprzedaży mającego siedzibę na obszarze celnym Unii; (b)importera, w przypadku gdy producent nie ma siedziby na obszarze celnym Unii; (c)upoważnionego przedstawiciela, który posiada pisemne upoważnienie od producenta wyznaczające tego upoważnionego przedstawiciela do wykonywania w imieniu producenta zadań określonych w art. 5 ust. 2; 28. „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie przywozowe, tranzytowe, wywozowe lub zgłoszenie do powrotnego wywozu lub dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie jest składane; 29. „sprzedawca” oznacza każdą osobę, której zawód lub działalność gospodarcza polega w całości lub w części na jednym z poniższych: (a)wytwarzaniu, wymianie, wypożyczaniu, naprawie, modyfikacji, przeróbce broni palnej lub jej istotnych komponentów lub handlu nimi; (b)wytwarzaniu, wymianie, modyfikacji, przeróbce amunicji lub handlu nią;

30. „pośrednik” oznacza każdą osobę inną niż sprzedawca, której zawód lub działalność gospodarcza polega w całości lub w części na jednym z poniższych: (a)negocjowaniu lub organizowaniu transakcji kupna, sprzedaży lub dostawy broni palnej, istotnych komponentów lub amunicji; (b)organizowaniu transferu broni palnej, istotnych komponentów lub amunicji w państwie członkowskim, z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, z państwa członkowskiego do państwa trzeciego lub z państwa trzeciego do państwa członkowskiego; 31. „zezwolenie na przywóz” oznacza: (a)jednokrotne zezwolenie udzielone jednemu konkretnemu importerowi lub zgłaszającemu specjalną procedurę celną, o której mowa w art. 210 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, obejmujące jedną dostawę jednej lub większej liczby sztuk broni palnej, jej istotnych komponentów oraz amunicji dla jednego określonego użytkownika końcowego lub odbiorcy w obszarze celnym Unii; (b)wielokrotne zezwolenie udzielone jednemu konkretnemu importerowi, obejmujące wielokrotną dostawę jednej lub większej liczby sztuk broni palnej, jej istotnych komponentów oraz amunicji dla jednego określonego użytkownika końcowego lub odbiorcy na obszarze celnym Unii; (c)ogólne unijne zezwolenie na przywóz dla importerów na obszar celny Unii, które jest dostępne dla wszystkich importerów spełniających warunki i wymogi wymienione w rozdziale II niniejszego rozporządzenia oraz w akcie wykonawczym, o którym mowa w art. 9 ust. 8 niniejszego rozporządzenia; 🡻 (UE) nr 258/2012 (dostosowany) ⇨ nowy 3214. „zezwolenie na wywóz” oznacza: (a)jednokrotne zezwolenie lub licencję udzielone jednemu konkretnemu eksporterowi, obejmujące jedną dostawę jednej lub większej liczby sztuk broni palnej, jej części i istotnych komponentów oraz amunicji dla jednego określonego użytkownika końcowego lub odbiorcy w państwie trzecim lub (b)wielokrotne zezwolenie lub licencję udzielone jednemu konkretnemu eksporterowi, obejmujące wielokrotną dostawę jednej lub większej liczby sztuk broni palnej, jej części i istotnych komponentów oraz amunicji dla jednego określonego użytkownika końcowego lub odbiorcy w państwie trzecim lub (c)globalne ⇨ ogólne unijne ⇦ zezwolenie lub licencję udzieloną jednemu konkretnemu eksporterowi, obejmujące wielokrotną dostawę jednej lub większej liczby sztuk broni palnej, jej części i istotnych komponentów oraz amunicji dla kilku określonych użytkowników końcowych lub odbiorców w jednym lub kilku państwach trzecich ⇨ na wywóz do określonych państw docelowych, które jest dostępne dla wszystkich eksporterów spełniających warunki i wymogi wymienione w rozdziale III niniejszego rozporządzenia oraz w akcie wykonawczym, o którym mowa w art. 15 ust. 7 niniejszego rozporządzenia ⇦; 3311. „wywóz czasowy” oznacza przemieszczanie broni palnej, ⇨ jej istotnych komponentów, amunicji oraz broni alarmowej i sygnałowej ⇦ opuszczającej obszar celny Unii, przeznaczonej do powrotnego przywozu w okresie nieprzekraczającym 24 miesięcy; ⇩ nowy 34. „przywóz czasowy” oznacza przemieszczanie broni palnej, jej istotnych komponentów, amunicji oraz broni alarmowej i sygnałowej wwożonych na obszar celny Unii, przeznaczonej do powrotnego wywozu w okresie nieprzekraczającym 24 miesięcy; 35. „procedura uszlachetniania biernego” oznacza wywóz czasowy w rozumieniu art. 259 rozporządzenia (UE) nr 952/2013; 36. „procedura uszlachetniania czynnego” oznacza procedurę przyznającą towarom nieunijnym przeznaczonym do powrotnego wywozu dostęp do obszaru celnego Unii;

🡻 (UE) nr 258/2012 12. „tranzyt” oznacza operację transportu towarów opuszczających obszar celny Unii, które są przemieszczane przez obszar co najmniej jednego państwa trzeciego, a ich miejscem przeznaczenia jest inne państwo trzecie; ⇩ nowy 37. „tranzyt wewnątrzunijny” oznacza: (a)operację transportowania nieunijnej broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji wymienionych w załączniku I wwożonych na obszar celny Unii, polegającą na ich przemieszczaniu przez obszar co najmniej jednego państwa członkowskiego UE, gdy ich miejscem przeznaczenia jest inne państwo członkowskie UE lub (b)operację transportowania unijnej broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji wymienionych w załączniku I wywożonych z państwa członkowskiego UE, polegającą na ich przemieszczaniu przez obszar co najmniej jednego innego państwa członkowskiego UE zanim opuszczą obszar celny Unii; 38. „tranzyt zewnętrzny” oznacza operację transportowania z państwa trzeciego broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji wymienionych w załączniku I, polegającą na przemieszczaniu ich przez obszar celny Unii do miejsca przeznaczenia w państwie trzecim bez faktycznego przywozu tych towarów; 39. „odprawa czasowa” oznacza procedurę przyznawania dostępu do obszaru celnego Unii towarom nieunijnym, w tym przypadku broni palnej, jej istotnym komponentom, amunicji oraz broni alarmowej i sygnałowej wymienionym w załączniku I i przeznaczonym do ponownego wywozu; 🡻 (UE) nr 258/2012 ⇨ nowy 4013. „przeładunek” oznacza tranzyt obejmujący fizyczną operację wyładowania towarów broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji ze środka transportu, za pomocą którego dokonano przywozu, po którym następuje ponowne załadowanie w celu powrotnego wywozu, zazwyczaj do innego środka transportu; 4115. „nielegalny obrót” oznacza przywóz, wywóz, sprzedaż, dostawę, przemieszczanie lub przekazanie broni palnej, jej części i istotnych komponentów lub amunicji z terytorium lub przez terytorium jednego z państw członkowskich do państwa trzeciego, jeżeli zachodzi którykolwiek z poniższych warunków: (a)dane państwo członkowskie nie udziela zezwolenia na taką operację zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia; (b)broń palna, ⇨ jej istotne komponenty i amunicja ⇦ nie jest oznakowana są oznakowane zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 91/477/EWG (UE) 2021/555; (c)na przywożonej broni palnej nie umieszczono w chwili przywozu co najmniej prostego oznakowania pozwalającego na identyfikację pierwotnego państwa przywozu w Unii Europejskiej lub, jeżeli na broni palnej nie umieszczono takiego oznakowania, niepowtarzalnego oznakowania pozwalającego na identyfikację przywożonej broni palnej; 4216. „śledzenie historii” oznacza systematyczne śledzenie losów broni palnej oraz w miarę możliwości jej części i istotnych komponentów oraz amunicji od producenta do nabywcy w celu udzielania właściwym organom państw członkowskich pomocy w wykrywaniu, badaniu i analizowaniu procesów nielegalnego wytwarzania broni i nielegalnego obrotu bronią;

⇩ nowy 43. „unijne przepisy dotyczące broni palnej” oznaczają wszystkie przepisy Unii dotyczące broni palnej, jej istotnych komponentów i amunicji, w szczególności dyrektywę (UE) 2021/555 oraz akty prawne oparte na tej dyrektywie; 44. „właściwy organ” oznacza organy krajowe w rozumieniu art. 34 niniejszego rozporządzenia; 45. „właściwy organ wysyłki” oznacza właściwy organ dla obszaru, z którego przemieszczanie dostawy rozpoczęło się lub ma się rozpocząć; 46. „właściwy organ przeznaczenia” oznacza właściwy organ dla obszaru, w którym przemieszczanie dostawy się zakończyło, do którego się odbywa lub ma się odbyć; 47. „właściwy organ tranzytu” oznacza właściwy organ każdego państwa niebędącego państwem właściwego organu wysyłki lub przeznaczenia, przez które odbywa się lub ma się odbyć dostawa; 48. „nielegalna dostawa” oznacza wszelką dostawę, która nie spełnia którychkolwiek obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu lub rozporządzeniu (UE) nr 952/2013; 49. „zintegrowany zbiór danych” oznacza zintegrowany