62.

podkreśla, że dostępność surowców, w szczególności surowców o znaczeniu strategicznym i ziemi rzadkich, ma zasadnicze znaczenie dla potencjału rozwoju przemysłu europejskiego. W związku z tym wzywa się Komisję do przedłożenia w pierwszej połowie 2011 r. ambitnej i szeroko zakrojonej strategii w zakresie surowców. Strategia ta nie powinna ograniczać się jedynie do „kluczowych surowców”, jak określiła to Komisja, i powinna obejmować m.in.: — regularne oceny skutków w odniesieniu do oczekiwanego zapotrzebowania na surowce i ziemie rzadkie (w tym braków w zakresie potencjału, wzrostu cen itp.) oraz krytyczności i zagrożeń dotyczących ich dostaw, a także konsekwencji dla gospodarki UE ogólnie, a szczególnie dla przedsiębiorstw, przy czym wykaz uwzględnianych surowców i ziem rzadkich powinien być regularnie aktualizowany; — monitorowanie prognoz dotyczących produkcji w państwach trzecich i warunków operacyjnych światowych rynków surowców, — zwiększenie odzysku i ponownego użycia surowców wtórnych w oparciu o: określenie i wdrożenie ambitnych realistycznych przepisów dotyczących recyklingu, planów, standardów i zachęt, rygorystyczne wdrożenie ramowej dyrektywy w sprawie odpadów oraz przepisów dotyczących odzysku odpadów, eksport odpadów, które mogą być źródłem surowców wtórnych oraz odpowiednie finansowanie badań, a także zwrócenie się do Komisji o rozważenie dalszego stosowania koncepcji odpowiedzialności wytwórcy w celu wspierania realizacji tego celu, — intensyfikację badań nad substytutami dla rzadko występujących surowców, wyznaczenie zasobów definiowanych jako „rzadko występujące surowce” oraz opracowanie strategii dotyczącej dostarczania takich surowców, — optymalne wykorzystanie i większy dostęp do surowców występujących w UE, co wymaga m.in. szybkiego wprowadzenia europejskiego systemu informacji geograficznej i wspólnej bazy danych z wykazem surowców, minerałów i nadających się do recyklingu zasobów naturalnych w UE, — zapewnienie sprawiedliwego dostępu do surowców i ziem rzadkich w oparciu o swobodne i sprawiedliwe umowy handlowe i strategiczne partnerstwa oraz poprzez zawarcie umów o partnerstwie gospodarczym z państwami trzecimi w celu uzyskania odpowiednich dostaw, jednak tylko wtedy, gdy jest to w pełni zgodne z celami rozwojowymi umów o partnerstwie gospodarczym, — zwiększanie poziomu wymiany z takimi partnerami, jak Japonia i Stany Zjednoczone, w zakresie dostępu do surowców poprzez prowadzenie wzajemnych dialogów, a także z największymi państwami wytwarzającymi surowce, takimi jak Chiny i Rosja, — w uzasadnionych przypadkach, działania mające na celu rozwiązanie w ramach struktur WTO sporów dotyczących surowców o strategicznym znaczeniu dla przemysłu europejskiego, — prowadzenie regularnego i bardziej proaktywnego dialogu dotyczącego surowców i ziem rzadkich z państwami afrykańskimi, — rozpoczęcie konsultacji z państwami trzecimi, które prowadzą politykę zakłócającą międzynarodowe rynki surowców, aby ukrócić stosowanie dyskryminacyjnych strategii politycznych mających negatywny wpływ na gospodarkę rynkową, — zwiększenie dostępu do surowców odnawialnych przeznaczonych do stosowania w przemyśle oraz wyeliminowanie dyskryminacyjnych przepisów prawa europejskiego, uniemożliwiających stosowanie takich surowców na szerszą skalę, — działania wymierzone w ograniczenie nasilających się zjawisk dominacji rynkowej narodowych oligopoli i monopoli oraz ponadnarodowych korporacji w zakresie wydobycia surowców kopalnych i energetycznych, wytwarzania półfabrykatów i handlu nimi, — zwracanie uwagi na wykorzystanie biomasy nie tylko jako odnawialnego źródła energii, lecz także jako surowca dla przemysłu, przy jednoczesnym wspieraniu spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju i unikaniu przyjmowania środków zakłócających rynek, — plan awaryjny na wypadek nagłego przerwania dostaw niezbędnych surowców z różnych przyczyn; — wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw opartych na lokalnych surowcach, w tym surowcach rolnych i leśnych;