KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 12.10.2016 COM(2016) 590 final 2016/0288(COD) NOTE

This language version reflects the corrections done to the original EN version transmitted under COM(2016) 590 final of 14.9.2016 and retransmitted (with corrections) under COM(2016) 590 final/2 of 12.10.2016

Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej (Wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SWD(2016) 303 final/2}

{SWD(2016) 304 final}

{SWD(2016) 305 final}

{SWD(2016) 313 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Od ostatniego przeglądu ram regulacyjnych dotyczących łączności elektronicznej w 2009 r. sektor ten przeszedł istotne zmiany i wzrosła jego rola jako czynnika wspomagającego rozwój gospodarki cyfrowej. Struktury rynkowe ewoluowały – pozycja rynkowa monopolistów jest coraz bardziej ograniczona, a jednocześnie łączność stała się wszechobecnym elementem życia gospodarczego. Konsumenci i przedsiębiorstwa coraz częściej korzystają z usług dostępu do internetu i danych zamiast usług telefonii oraz innych tradycyjnych usług telekomunikacyjnych. Ta ewolucja sprawiła, że nowy typ uczestników rynku konkuruje z tradycyjnymi operatorami telekomunikacyjnymi (np. podmioty świadczące tzw. usługi OTT: usługodawcy oferujący szeroki zakres aplikacji i usług przez internet, w tym usługi łączności). Poza tym zwiększył się popyt na wysokiej jakości połączenia stacjonarne i bezprzewodowe przy jednoczesnym wzroście liczby i popularności usług online w zakresie treści, takich jak przetwarzanie w chmurze i internet rzeczy, łączność maszyna-maszyna itp. Zmieniają się również sieci łączności elektronicznej. Najważniejsze zmiany to: (i) przechodzenie na środowisko oparte w całości na protokole IP, (ii) możliwości, jakie stwarzają nowe i udoskonalone infrastruktury sieci bazowych wspomagające praktycznie nieograniczone zdolności przesyłowe sieci światłowodowych, (iii) oferty konwergencji sieci stacjonarnych i mobilnych w jednolitą usługę dla użytkowników końcowych, niezależnie od lokalizacji lub używanego urządzenia oraz (iv) tworzenie innowacyjnych rozwiązań technicznych w zakresie zarządzania siecią, w szczególności sieci sterowanych programowo i wirtualizacji funkcji sieciowych (NFV). W wyniku tych zmian w zakresie użytkowania i obsługi stosowanie obowiązujących przepisów przysparza problemów, które mogą zyskać na znaczeniu w perspektywie średnio- i długoterminowej, a zatem powinny zostać uwzględnione w przeglądzie ram regulacyjnych dotyczących łączności elektronicznej. Przegląd ten należy odnosić do strategii jednolitego rynku cyfrowego dla Europy. W strategii tej podkreślono znaczenie zmian paradygmatu, jakie przechodzi sektor cyfrowy, i stwierdzono, że obywatele i przedsiębiorstwa powinni mieć płynny dostęp do różnego rodzaju działalności w internecie i prowadzić ją w warunkach uczciwej konkurencji. Ponadto w strategii zapowiedziano, że „w 2016 r. Komisja przedstawi wnioski w sprawie ambitnej, gruntownej nowelizacji ram regulacji sektora telekomunikacyjnego. Będzie ona polegać na: (i) spójnym podejściu w ramach jednolitego rynku do polityki widma radiowego i zarządzania widmem, (ii) ustanowieniu warunków do funkcjonowania prawdziwego jednolitego rynku dzięki przezwyciężeniu fragmentacji regulacyjnej, tak by umożliwić efektywnym operatorom sieci i dostawcom usług osiągnięcie korzyści skali oraz by skutecznie chronić konsumentów, (iii) zapewnieniu równych warunków działania uczestnikom rynku i spójnego stosowania przepisów, (iv) zachęcaniu do inwestycji w szybkie sieci szerokopasmowe oraz (v) skuteczniejszych instytucjonalnych ramach dla regulacji.” Mając na uwadze to zobowiązanie oraz wymagania w zakresie „lepszej regulacji”, Komisja przeprowadziła ocenę ex post. Oceniła skuteczność, efektywność kosztową, trafność, spójność i unijną wartość dodaną unijnych ram regulacyjnych oraz wskazała obszary, w których można wprowadzić uproszczenia bez narażania na szwank realizacji celów ram regulacyjnych. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Ponieważ usługi łączności świadczone za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej stanowią obecnie trzon produktów i usług cyfrowych, niniejszy wniosek zapewnia wysoki stopień synergii z innymi inicjatywami zawartymi w strategii jednolitego rynku cyfrowego. Ponadto wniosek stanowi uzupełnienie dotychczasowych regulacji sektorowych. W szczególności wniosek jest w pełni spójny z dyrektywą 2014/61/UE (dyrektywa o redukcji kosztów usług szerokopasmowych), ponieważ oba zawierają kompleksowy zbiór przepisów ułatwiających rozwój infrastruktury szerokopasmowej. Wraz z niedawno przyjętym rozporządzeniem (UE) nr 2015/2120, które zapewnia otwarty internet i znosi dodatkowe opłaty z tytułu usług roamingu, niniejszy wniosek zapewnia wysoki poziom ochrony użytkowników końcowych w innych obszarach wymagających przepisów sektorowych. Proponowane przepisy dotyczące zarządzania widmem opierają się na obecnych instrumentach w tym obszarze, w szczególności decyzji nr 676/2002/WE o spektrum radiowym, decyzji 2002/622/WE ustanawiającej Zespół ds. Polityki Spektrum Radiowego i decyzji 243/2012/UE w sprawie ustanowienia wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego. Ponadto przygotowują one grunt dla zapowiedzianego w strategii jednolitego rynku cyfrowego przeglądu dyrektywy 2002/58/WE o prywatności i łączności elektronicznej. •Spójność z innymi politykami Unii Chociaż w niniejszym wniosku uwzględniono kwestie regulacyjne wynikające ze specyfiki sektora łączności elektronicznej jako sektora sieciowego, opiera się on na istniejącym prawie Unii dotyczącym kilku obszarów i stanowi jego uzupełnienie. W dziedzinie regulacji rynku proponowane przepisy są spójne z zasadami prawa konkurencji UE, podobnie jak obowiązujące ramy regulacyjne. Zawierają one ponadto środki, takie jak mapowanie wdrażania sieci, które również dostarczają przydatnych informacji do celów kontroli pomocy państwa, a tym samym zwiększają spójność obu polityk. Jeśli chodzi o ochronę użytkowników końcowych, proponowane przepisy uzupełniają horyzontalne prawo ochrony konsumentów, ponieważ, z jednej strony, uwzględniają specyfikę sektora, a z drugiej strony upraszczają obowiązujące przepisy sektorowe w obszarach, w których sektor ten ewoluował od czasu ostatniego przeglądu z 2009 r. W ten sposób niniejszy wniosek pozwala uniknąć nakładania się przepisów w obszarach, w których same przepisy horyzontalne mogą zapewnić odpowiedni poziom ochrony użytkowników końcowych. Polityka spójności oraz europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne są ważnym narzędziem służącym wypełnianiu luk w łączności w obszarach niedoskonałości rynku i powinny być przydzielane w sposób pozwalający na maksymalne wykorzystanie dostępnych zasobów. Wniosek przyczynia się do osiągnięcia tego celu dzięki zapewnieniu odpowiednich warunków dla inwestycji prywatnych, tak aby środki publiczne mogły trafiać tam, gdzie są najbardziej potrzebne. We wniosku utrzymano obecną komplementarność pomiędzy polityką dotyczącą usług łączności elektronicznej i audiowizualnych usług medialnych, ponieważ proponowane przepisy nadal przewidują, że ramy prawne pozostają bez uszczerbku dla środków wprowadzanych na poziomie unijnym lub krajowym zgodnie z prawem Unii w celu realizacji celów leżących w interesie ogólnym, w szczególności związanych z uregulowaniami dotyczącymi treści i polityką audiowizualną. Rozróżnienie między uregulowaniami dotyczącymi transmisji sygnału nadawczego i uregulowaniami dotyczącymi treści nie stoi na przeszkodzie, by uwzględniać występujące pomiędzy nimi powiązania, w szczególności w celu zapewnienia pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej i ochrony konsumenta. •Zgodność z międzynarodowymi zobowiązaniami prawnymi Wniosek jest zgodny z obowiązującym prawem międzynarodowym, w tym GATS oraz załącznikiem do GATS dotyczącym usług telekomunikacyjnych oraz dokumentem referencyjnym GATS. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawą wniosku jest art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ wniosek ma na celu utworzenie rynku wewnętrznego łączności elektronicznej oraz zapewnienie jego funkcjonowania.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Ponieważ wniosek stanowi przegląd obowiązujących ram prawnych, poniższa analiza zgodności z zasadą pomocniczości dotyczy głównie: nowego celu polegającego na powszechnym i nieograniczonym dostępie, ujednoliceniu kompetencji krajowych organów regulacyjnych, harmonizacji kwestii związanych z widmem i zmienionych zasad dotyczących usług. Powszechny i nieograniczony dostęp Bez powszechnego dostępu do łączności o bardzo dużej przepustowości jednolity rynek nie może wykorzystać znacznej części swojego kapitału ludzkiego. Wpływa to niekorzystnie zarówno na spójność terytorialną, jak i zdolność przedsiębiorstw do wydajnej produkcji i zapewniania innowacyjnych i konkurencyjnych usług. Łączność może odgrywać istotną rolę społeczno-gospodarczą w zapobieganiu izolacji i wyludnieniu oraz w łączeniu regionów peryferyjnych z centralnymi regionami Unii. Sytuacja państw członkowskich pod względem łączności jest bardzo zróżnicowana. Występują tu bardzo duże rozbieżności, których nie można wyjaśnić jedynie różnicami w ukształtowaniu terenu, liczbie ludności, wysokości PKB lub sile nabywczej, lecz które są wynikiem stosowania odmiennych strategii politycznych obecnie i w przeszłości. Brak unijnych działań na rzecz powszechnego i nieograniczonego dostępu, stanowiących odrębny cel ram regulacyjnych, tylko utrwala tę mozaikę ze szkodą dla jednolitego rynku i interesów konsumentów. Ujednolicenie kompetencji krajowych organów regulacyjnych Struktura instytucjonalna zapewnia krajowym organom regulacyjnym i państwom członkowskim wysoki stopień elastyczności, dzięki czemu mogą one dostosowywać regulacje do specyficznych okoliczności krajowych lub lokalnych. Jednakże system ten wykazuje poważne uchybienia w obszarach, gdzie spójność jest konieczna lub leżałaby we wspólnym europejskim interesie. Pewne dziedziny regulacji wymagają bardziej skoordynowanego lub zharmonizowanego podejścia na szczeblu UE. Byłoby ono możliwe np. gdyby zadania krajowych organów regulacyjnych, które następnie uczestniczą w działaniach Organu Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC), zostały ujednolicone jako filary struktury instytucjonalnej. Harmonizacja zadań krajowych organów regulacyjnych nie powinna doprowadzić do zmniejszenia ich niezależności politycznej, wręcz przeciwnie – pozwoliłaby rozszerzyć ochronę przed wpływami z zewnątrz na wszystkie nowe dziedziny kompetencji. Harmonizacja kwestii dotyczących widma Widmo (podobnie jak inne zasoby, takie jak numery i, do pewnego stopnia, grunty) jest ograniczonym zasobem, który należy do państw członkowskich, a gospodarowanie nim i przydziały muszą odbywać się z uwzględnieniem specyficznych krajowych uwarunkowań i potrzeb. Jednocześnie istnieje potrzeba bardziej jednolitej i spójnej unijnej regulacji dotyczącej wejścia na rynek, która pozwoli usunąć przeszkody pojawiające się z powodu nadmiernych różnic w warunkach przyznawania indywidualnych praw użytkowania widma, numerów lub gruntów. Konieczne są spójne przepisy na poziomie UE, które: (i) umożliwią usługodawcom rozszerzenie usług na inne państwa członkowskie; (ii) pozwolą stworzyć wystarczający efekt skali rynku przynoszący korzyści wiodącym państwom członkowskim; (iii) dadzą w odpowiednim momencie dostęp do najbardziej zaawansowanych bezprzewodowych systemów i usług dla obywateli Unii i przedsiębiorstw, aby mogli oni korzystać ze środowiska cyfrowego, innowacyjnych usług i aplikacji oraz rozwijać pod względem handlowym i zwiększać korzyści z gospodarki cyfrowej nieprzerwanie ewoluującej w gospodarkę „mobilną”, w której polityka dotycząca widma radiowego odgrywa istotną rolę; (iv) pozwolą krajom pozostającym w tyle nadrobić zaległości i uczestniczyć w jednolitym rynku cyfrowym, co również umożliwi bardziej zaawansowanym państwom członkowskim dalsze rozwijanie wewnątrzkrajowej wymiany handlowej i wymiany między obywatelami. oraz (v) zapewnią jednolite traktowanie wszystkich użytkowników widma w całej Unii. Wreszcie, aby UE mogła stać się liderem dla reszty świata w zakresie nowych i udoskonalonych usług, takich jak sieci 5G, producenci sprzętu i dostawcy usług telekomunikacyjnych potrzebują odpowiedniej skali. Oznacza to nie tylko harmonizację techniczną, lecz przede wszystkim rozwój rynku wewnętrznego w sposób zasadniczo ujednolicony, aby usługi i działanie urządzeń mogły opierać się na stabilnych i zharmonizowanych przepisach. Usługi Konkurencja między lokalnymi dostawcami usług łączności elektronicznej, którzy oferują pakiety usług z dostępem do sieci, a globalnymi dostawcami usług OTT umacnia prawo UE do podejmowania działań w celu zapewnienia wszystkim podmiotom równych szans. Konieczne jest także podjęcie działań na szczeblu unijnym w celu zmniejszenia rozdrobnienia przepisów dotyczących ochrony użytkowników końcowych, ponieważ zwiększa ono koszty administracyjne dla dostawców usług transgranicznych i utrudnia rozwój innowacyjnych usług, jednocześnie sprawiając, że ochrona konsumentów w całej Unii jest nierówna i nieoptymalna. •Proporcjonalność Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, ponieważ nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów. Przewiduje on ukierunkowane modyfikacje obowiązujących przepisów stanowiące reakcję na zmiany rynkowe i technologiczne, a w szczególności na konieczność zaspokojenia na poziomie Unii potrzeby dostępności i powszechnego wykorzystania sieci o bardzo dużej przepustowości jako podstawy dla w pełni funkcjonującego jednolitego rynku cyfrowego. Jeśli chodzi o regulacje dostępu, krajowe organy regulacyjne mają nadal za zadanie radzić sobie z niedoskonałościami rynku z zastosowaniem odpowiednich środków naprawczych oraz zapewniać, aby regulacje te przyczyniały się do realizacji wspólnych celów politycznych. Proponowane przepisy dają organom regulacyjnym dodatkowe narzędzia służące rozwiązywaniu obecnych problemów związanych z łącznością, lecz sposób, w jaki mają one być stosowane, zależy od krajowych uwarunkowań, których ocena należy do zadań krajowych organów regulacyjnych. Ukierunkowane wzmocnienie nadzoru regulacyjnego, głównie poprzez zwiększenie roli BEREC, można uzasadnić brakiem spójności we wdrażaniu regulacji, co ma kluczowe znaczenie dla tworzenia rynku wewnętrznego. I podobnie, widmo stanowi kompetencję dzieloną między Komisję i państwa członkowskie. Proponowane przepisy zapewniają ogólne ramy spójnego zarządzania widmem w całej UE, przy czym dają państwom członkowskim konieczny margines swobody przy wdrażaniu i stosowaniu zasad odpowiednio do sytuacji krajowej. Ze względu na istotne skutki transgraniczne zarządzania widmem i jego szerszy wpływ na łączność na rynku wewnętrznym konieczne są pewne procedury koordynacji na szczeblu unijnym. Przepisy dotyczące ochrony użytkowników końcowych wprowadzają pełną harmonizację ze ściśle określonymi wyjątkami (np. w odniesieniu do maksymalnego okresu obowiązywania umowy), ale harmonizacja ta ogranicza się do obszarów objętych wnioskiem. Ponadto wybrana forma prawna dyrektywy pozostawi państwom członkowskim pewien stopień swobody, jeśli chodzi o proces wdrażania przepisów do prawa krajowego. •Wybór instrumentu Wniosek dotyczący Europejskiego kodeksu łączności elektronicznej stanowi horyzontalne przekształcenie czterech dyrektyw (dyrektywy ramowej, dyrektywy o zezwoleniach, dyrektywy o dostępie i dyrektywy o usłudze powszechnej), które łączy je wszystkie w jednej dyrektywie Każda z tych dyrektyw zawiera środki mające zastosowanie do sieci łączności elektronicznej oraz dostawców usług łączności elektronicznej. Przegląd stanowi dobrą okazję do uproszczenia obecnej struktury w celu zwiększenia jej spójności i dostępności, zgodnie z celem w zakresie sprawności regulacyjnej. Daje on również możliwość dostosowania tej struktury do nowych realiów rynkowych, gdzie świadczenie usług łączności nie musi być już powiązane z udostępnianiem sieci. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

Ogólnie rzecz biorąc, w dokumencie roboczym służb Komisji towarzyszącym wnioskowi i zawierającym ocenę sprawności regulacyjnej obowiązujących przepisów stwierdzono, że ramy regulacyjne dotyczące łączności elektronicznej w dużym stopniu pozwoliły osiągnąć ich ogólny cel, jakim jest zapewnienie konkurencyjności sektora, która przyniosłaby znaczne korzyści użytkownikom końcowym. Niemniej jednak, mimo że ich główne cele – wspieranie konkurencji, rozwój rynku wewnętrznego oraz promowanie interesów użytkowników końcowych – pozostają aktualne, przegląd ram regulacyjnych wydaje się konieczny, aby zaspokoić rosnące zapotrzebowanie na lepszą łączność na jednolitym rynku cyfrowym oraz aby uprościć przepisy przy uwzględnieniu rozwoju technologicznego i sytuacji na rynku. Jeżeli chodzi o konkretne kryteria oceny, można sformułować następujące wnioski: Trafność – ogólnie rzecz biorąc, ocena wykazała, że cele szczegółowe ram prawnych – wspieranie konkurencji, tworzenie jednolitego rynku oraz ochrona interesów konsumentów – pozostają tak samo ważne jak zawsze, przy czym wzrasta znaczenie celu dotyczącego jednolitego rynku. Skuteczna i zrównoważona konkurencja sprzyja efektywnym inwestycjom i napędza rozwój rynku wewnętrznego. Wreszcie służy ona interesom użytkowników końcowych, ponieważ stymuluje innowacje oraz zapewnia maksymalną korzyść pod względem wyboru, ceny i jakości. Jednocześnie łączność stała się podstawową siłą napędową dla społeczeństwa cyfrowego i gospodarki cyfrowej, opartą na zmianach technologicznych i ewoluujących potrzebach rynku i konsumentów – kluczowe znaczenie dla politycznych zobowiązań Komisji Junckera ma realizacja jednolitego rynku cyfrowego. Należy zatem wziąć pod uwagę dostosowanie do przyszłych potrzeb obecnych celów polityki i narzędzi regulacyjnych, aby lepiej wspierać wdrażanie infrastruktury i powszechne korzystanie z odpowiednich usług łączności. Większość obszarów regulacyjnych ma równie duże – jeśli nie większe – znaczenie jak w 2009 r. Dotyczy to w szczególności zarządzania widmem, biorąc pod uwagę rolę widma jako niezbędnego, lecz ograniczonego zasobu służącego do rozmieszczania mobilnych i bezprzewodowych sieci obecnej i następnej generacji, jak również regulacja dostępu jako środek służący rozwiązywaniu problemu utrzymujących się barier wejścia w sieciach. Na przykład, chociaż obecne tendencje rynkowe podważają sens niektórych konkretnych zapisów dotyczących usługi powszechnej, to koncepcja sieci bezpieczeństwa, dzięki której wszyscy obywatele są częścią w pełni rozwiniętego społeczeństwa cyfrowego, zyskuje jeszcze na znaczeniu na jednolitym rynku cyfrowym. I podobnie, chociaż szczegółowe przepisy dotyczące celu ochrony użytkowników końcowych mogą wymagać dostosowania ze względu na zmiany legislacyjne, rynkowe i technologiczne, podstawowe potrzeby związane z ochroną użytkowników końcowych, które mają spełnić przepisy, pozostają aktualne, a ich konkretne cele nadal mają kluczowe znaczenie. Skuteczność – powszechnie uznaje się, że ramy regulacyjne były skuteczne, ponieważ zapewniały konkurencyjność całego sektora. Przyniosło to z kolei znaczne korzyści dla użytkowników końcowych, takie jak powszechna dostępność (podstawowych) sieci szerokopasmowych, znaczny spadek cen i większy wybór. Zwłaszcza regulacje dostępu i widma, lecz również przepisy dotyczące wejścia na rynek, przyczyniły się do zwiększenia poziomu konkurencji. Niemniej jednak przepisy w sprawie dostępu zapewniły konkurencyjność bardziej na poziomie usług niż na poziomie sieci, i chociaż zwiększyły się inwestycje w sieci o bardzo dużej przepustowości, nie nastąpiło to we wszystkich państwach członkowskich w takim tempie, jak przewidziano w programach politycznych i jakie odpowiada prognozowanym potrzebom. Co ważne, chociaż uwolnienie znacznej ilości widma dla mobilnych usług szerokopasmowych jest godnym uwagi osiągnięciem, postępy w zarządzaniu widmem nie spełniły oczekiwań wynikających z ostatniego przeglądu, co spowodowało opóźnienia i rozdrobnienie w budowie i użytkowaniu sieci 4G. W staraniach na rzecz utworzenia jednolitego rynku osiągnięto dość skromne rezultaty. Spójność regulacyjna została osiągnięta tylko w ograniczonym stopniu, co wpłynęło na działalność dostawców usług transgranicznych i zmniejszyło przewidywalność z punktu widzenia wszystkich podmiotów gospodarczych i ich inwestorów. Obecne ramy regulacyjne harmonizują niewiele kompetencji przyznanych krajowym organom regulacyjnym odpowiedzialnym za regulację rynku ex ante i umożliwiają państwom członkowskim przydzielanie zadań określonych w tych ramach innym organom, które nie spełniają takich samych wymogów niezależności. W ten sposób powstaje swoista mozaika, ponieważ oprócz regulacji rynku ex ante nie ma takich kompetencji, które posiadałyby wszystkie 28 krajowych organów regulacyjnych będących członkami BEREC. Co ważniejsze, dostępne narzędzia współpracy i zapewnienia spójności doprowadziły do sytuacji, w której najlepsze rozwiązania regulacyjne nie zawsze są przestrzegane, co ma wpływ na użytkowników końcowych. Unijne kontrole spójności w ramach obecnej struktury zarządzania przyczyniają się do przewidywalności regulacji dostępu w całej UE; ich wpływ jest jednak znacznie ograniczony, jeśli chodzi o projekt regulacyjnych środków naprawczych. Podobnie brak spójności w zarządzaniu widmem i brak struktury instytucjonalnej służącej do koordynacji przydziałów widma mają negatywne skutki dla użytkowników końcowych, takie jak opóźnienia we wdrażaniu sieci 4G w większości regionów UE. Pozytywne skutki stosowania ram regulacyjnych w zakresie ochrony użytkowników końcowych i tworzenia sieci bezpieczeństwa (usługa powszechna) są znaczne – choć wzrost zadowolenia konsumentów jest stosunkowo powolny. Jest również oczywiste, że nie wszystkie sektorowe przepisy dotyczące ochrony użytkowników końcowych w dalszym ciągu spełniają swoje zadanie w kontekście zmian technologicznych, rynkowych i szerszych zmian legislacyjnych. Efektywność kosztowa – chociaż precyzyjne wyliczenie kosztów nie było możliwe, ocena wykazała, że korzyści wynikające z ram regulacyjnych – dla większości operatorów, użytkowników końcowych i społeczeństwa jako całości – znacznie przewyższają koszty wynikające z ich stosowania. Jednakże, choć pewien poziom złożoności może okazać się konieczny w celu zapewnienia właściwie skalibrowanej interwencji (np. odpowiedniej regulacji dostępu), określono kilka dziedzin, w których obciążenie administracyjne można zmniejszyć bez uszczerbku – a w niektórych przypadkach nawet z korzyścią – dla skuteczności przepisów. Ma to miejsce np. w przypadku dłuższych cykli regulacji rynku ex ante, uproszczonych procedur nakładania środków naprawczych na rynkach zakańczania połączeń, uproszczenia niektórych powielających się przepisów o ochronie konsumentów. Wartość dodana UE – ramy regulacyjne odgrywają zasadniczą rolę w zapewnianiu konkurencyjności na jednolitym rynku, co do pewnego stopnia byłby niemożliwe lub mało prawdopodobne na poziomie krajowym. Regulacje pozwoliły podnieść poziom krajowych praktyk regulacyjnych w tym sektorze, propagując – z różnym powodzeniem w poszczególnych obszarach regulacji – modele najlepszych praktyk w całej Unii Europejskiej. Działania UE przyczyniły się do bardziej kompleksowej, choć nie jednolitej, ochrony użytkowników końcowych, niż miałoby to miejsce w przypadku ich braku. Spójność – ogólnie rzecz biorąc, różne instrumenty tworzące ramy regulacyjne łączności elektronicznej wzmacniają się wzajemnie w realizacji wyznaczonych celów. W procesie przeglądu na szczególną uwagę zasługują jednak dwie kwestie: spójność między (i) regulacjami mającymi na celu zachęcanie do budowy konkurencyjnych sieci i (ii) zasadami dotyczącymi finansowania ze środków UE oraz pomocy państwa w tym sektorze, a także ewentualne nakładanie się pewnych szczegółowych przepisów sektorowych i horyzontalnego prawodawstwa dotyczącego interesów konsumentów. •Konsultacje z zainteresowanymi stronami W dniu 11 września 2015 r. rozpoczęto specjalne 12-tygodniowe otwarte konsultacje społeczne, w czasie których zgromadzono dane potrzebne do procesu oceny obowiązujących przepisów oraz zasięgnięto opinii na temat ewentualnych modyfikacji ram regulacyjnych w świetle zmian rynkowych i rozwoju technologicznego. Konsultacje obejmowały ogólną ocenę obowiązujących ram regulacyjnych oraz bardziej szczegółową ocenę i przegląd konkretnych elementów tych ram: (i) regulacji dostępu do sieci, (ii) zarządzania widmem i łączności bezprzewodowej, (iii) regulacji sektorowych w zakresie usług komunikacyjnych, (iv) przepisów dotyczących usługi powszechnej oraz (v) struktury instytucjonalnej i zarządzania. Konsultacje były zarówno ogólne, jak i szczegółowe – pozwoliły uzyskać obszerne informacje od konsumentów, dostawców sieci i usług łączności elektronicznej, krajowych i unijnych stowarzyszeń operatorów, organizacji społeczeństwa obywatelskiego, nadawców, dostawców technologii, internetu i usług internetowych, przedsiębiorstw opierających swą działalność na łączności i podmiotów szerzej pojętej gospodarki cyfrowej, władz krajowych wszystkich szczebli, krajowych organów regulacyjnych i innych zainteresowanych podmiotów. Przekazane informacje pochodzą m.in. od podmiotów objętych skutkami polityki, od podmiotów, które muszą ją wdrażać oraz od podmiotów deklarujących zainteresowanie tą polityką. W konsultacjach internetowych udział wzięły łącznie 244 zainteresowane podmioty ze wszystkich państw członkowskich, a także spoza Unii. Ich uzupełnieniem było wysłuchanie publiczne zorganizowane w dniu 11 listopada 2015 r., czyli w połowie konsultacji publicznych. Oprócz konsultacji publicznych wkład w proces oceny i przeglądu wniósł BEREC, który opublikował swoją opinię w grudniu 2015 r.. Swoją opinię na temat jednolitego rynku cyfrowego i przeglądu ram regulacyjnych przedstawił również Zespół ds. Polityki Spektrum Radiowego. W procesie konsultacji odnotowano następujące tendencje: • łączność jest powszechnie uznawana jako podstawowa siła napędowa dla cyfrowego społeczeństwa i gospodarki, opierająca się na zmianach technologicznych i ewoluujących potrzebach rynku i konsumentów. • dobra łączność jest postrzegana jako warunek konieczny dla realizacji jednolitego rynku cyfrowego. Wielu respondentów wskazywało na potrzebę wprowadzenia środków politycznych i ewentualnego dostosowania do przyszłych potrzeb obecnych instrumentów politycznych i regulacyjnych w celu wsparcia wdrażania infrastruktury.

• Pewna liczba respondentów stwierdziła, że obecne ramy regulacyjne nie zapewniają wystarczających postępów w realizacji rynku wewnętrznego. Panuje ogólne wrażenie, że ramy regulacyjne powinny zostać dostosowane do obecnej dynamiki rynku. Wielu respondentów doceniło jednak osiągnięcia, jakie przyniosła liberalizacja rynków telekomunikacji, zwłaszcza pod względem korzyści dla użytkowników końcowych oraz konkurencji na większości rynków krajowych. • Jeśli chodzi o widmo, uznaje się znaczenie łączności bezprzewodowej i mobilnych usług szerokopasmowych. Ogólnie rzecz biorąc, sektor popiera bardziej skoordynowane podejście i oczekuje większej pewności inwestycji oraz możliwości rozwoju w całej UE nowych usług łączności bezprzewodowej i mobilnej, w tym w sieciach 5G. Jako kwestię rosnącej wagi określano zapewnienie większej elastyczności dostępu do widma i jego wykorzystania. • organy państw członkowskich na ogół podkreślają osiągnięcia w dziedzinie harmonizacji technicznej oraz konieczność dodatkowej koordynacji, która byłaby oddolna i dobrowolna; niektóre z nich postulują zapewnienie lepszej równowagi między harmonizacją a elastycznością. Powszechnie podkreśla się znaczenie bardziej elastycznego dostępu i wykorzystania widma w przyszłości. • Organy administracyjne niektórych państw członkowskich widzą potrzebę aktualizacji przepisów w dziedzinie telekomunikacji z różnych względów, takich jak konieczność wspierania inwestycji w infrastruktury nowej generacji czy potrzeba reakcji na zmiany technologiczne i rynkowe. Pojawiły się także apele o zwiększenie elastyczności i uproszczenie tych przepisów. • Podczas gdy tradycyjne przedsiębiorstwa telekomunikacyjne uważają, że krótkoterminowe korzyści gospodarcze przedkłada się nad inwestycje długoterminowe i innowacji, operatorzy alternatywni, BEREC oraz organizacje konsumenckie są zdania, że ramy regulacyjne w dużej mierze realizują swoje obecne cele. • Użytkownicy usług telekomunikacyjnych na ogół pozytywnie oceniają regulacje dostępu w obecnym kształcie, chociaż niektórzy uważają, że nacisk należy położyć na współdzielenie infrastruktury i konkurencyjność usług, a nie na infrastrukturę bazową. • Zdecydowana większość respondentów uważa, że przegląd powinien stać się okazją do ponownego rozważenia całego systemu usługi powszechnej. Organy administracyjne państw członkowskich dostrzegają potrzebę utrzymania usługi powszechnej przy zachowaniu elastyczności na poziomie państw członkowskich w zakresie finansowania i zastosowania tej usługi do sieci szerokopasmowych. BEREC popiera utrzymanie obecnego zakresu instrumentów obowiązku świadczenia usługi powszechnej. • Podczas gdy organy administracyjne kilku państw członkowskich, organy regulacyjne i organizacje konsumentów nadal widzą potrzebę ochrony użytkowników końcowych w poszczególnych sektorach w oparciu o minimalną harmonizację na wysokim szczeblu, to w sektorze telekomunikacji stwierdzono, że należy w większym stopniu opierać się na przepisach horyzontalnych i wprowadzić pełną harmonizację, zwłaszcza w zakresie usług. Przedstawiciele sektora telekomunikacji w ogóle, lecz również niektóre organy administracji twierdzą, że te same zasady powinny mieć zastosowanie do podobnych usług, natomiast inne organy, podmioty świadczące usługi OTT oraz sprzedawcy oprogramowania i sprzętu, operatorzy sieci kablowych i niektórzy nadawcy są zdania, że obecnie obowiązująca definicja pojęcia usług łączności elektronicznej dobrze się sprawdza. • O ile powszechnie uznaje się rolę, jaką nadal odgrywają krajowe organy regulacyjne oraz organy zarządzające widmem, wielu respondentów podkreśla, że struktura instytucjonalna na szczeblu UE powinna zostać zrewidowana w celu zwiększenia pewności prawa i odpowiedzialności. W ramach procesu oceny Komisja zleciła również przeprowadzenie badań. Realizacja tych badań obejmowała publiczne warsztaty, które umożliwiły zainteresowanym stronom przedstawienie uwag i opinii w odniesieniu do trwającej oceny: w dniu 6 kwietnia 2016 r. odbyły się publiczne warsztaty, podczas których zatwierdzono tymczasowe ustalenia badania SMART 2015/002 prowadzonego przez WIK, IDATE i Deloitte, dotyczącego „systemów regulacji, w szczególności dostępu, w odniesieniu do modeli inwestycji w sieci w Europie” oraz w dniu 2 maja 2016 r. odbyły się publiczne warsztaty, podczas których zatwierdzono tymczasowe ustalenia badania SMART 2015/003 prowadzonego przez WIK, CRIDS i Cullen, dotyczącego „zagadnień merytorycznych do celów przeglądu w dziedzinach wejścia na rynek, gospodarowania ograniczonymi zasobami i ogólnych zagadnień konsumenckich”. •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej Komisja uwzględniła następujące dokumenty zawierające opinie ekspertów zewnętrznych: Zalecenia polityczne od innych instytucji UE, w szczególności Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej. Trzy szczegółowe analizy przeglądowe: „Support for the preparation of the impact assessment accompanying the review of the regulatory framework for e-communications” (SMART 2015/0005), „Regulatory, in particular access, regimes for network investment models in Europe” (SMART 2015/0002), „Substantive issues for review in the areas of market entry, management of scarce resources and general consumer issues” (SMART 2015/0003). Oprócz wymienionych wyżej opracowań do procesu przeglądu wkład wniosło również wiele innych badań. Badania te wyszczególniono w sekcji 6.1.4 oceny skutków.

Spotkanie panelowe ekspertów wysokiego szczebla przeprowadzone w ramach badania SMART 2015/0005. •Ocena skutków Streszczenie oceny skutków oraz pozytywną opinię Rady ds. Kontroli Regulacyjnej można znaleźć na stronie internetowej Komisji: http://ec.europa.eu/smart-regulation/impact/ia_carried_out/cia_2016_en.htm . W ocenie skutków przedstawiono warianty, spośród których w wyniku analizy wybrano następujące: Regulacja dostępu Dostęp nowej generacji + regulacje dotyczące łączności wysokiej jakości Wariant ten zakłada, że chociaż kluczowe zasady ram regulacyjnych pozostają aktualne, konieczne są znaczne modyfikacje w celu zapewnienia niezbędnych zachęt – dla podmiotów zasiedziałych i ich konkurentów – do podejmowania rentownych inwestycji lub wspólnych inwestycji w przyszłe sieci, które byłyby co do zasady zdolne do zapewnienia połączeń o bardzo dużej przepustowości każdemu obywatelowi i każdemu przedsiębiorstwu w Europie. Widmo radiowe Wiążące i możliwe do wyegzekwowania przepisy dotyczące lepszej koordynacji zarządzania widmem w UE z większym naciskiem na dostosowanie reguł widma do przyszłych wyzwań związanych z siecią 5G Mają one na celu dostosowanie ram regulacyjnych do zmian w zakresie powszechnego dostępu i wdrażania sieci 5G oraz zapewnienie większej spójności stosowanych przez państwa członkowskie środków, szczególnie tych wpływających na warunki konkurencji rynkowej i regulacje gospodarcze. Cel ten ma zostać osiągnięty dzięki głębszemu dostosowaniu ram regulacyjnych, możliwym do wyegzekwowania przepisom oraz mechanizmowi wzajemnej oceny umożliwiającemu BEREC, Komisji i krajowym organom regulacyjnym dokonanie przeglądu tych elementów planowanych krajowych procedur rozdziału widma, które mają większy wpływ na rozwój rynku i przedsiębiorczości. Ponadto wariant ten pozwoli położyć większy nacisk na środowisko inwestycyjne dla gęstych sieci 5G. Usługa powszechna Stopniowe dostosowanie do trendów z naciskiem na przystępność cenową połączeń głosowych i szerokopasmowych W tym wariancie skupiono się na unijnym obowiązku świadczenia usługi powszechnej z punktu widzenia przystępności cenowej, tak aby obejmowała swym zakresem zapewnienie łączności głosowej i podstawowe usługi szerokopasmowe w UE, a także prawo do zawarcia umowy dla konsumentów korzystających ze specjalnych taryf powszechnych. Na poziomie UE usługi szerokopasmowe miałyby być definiowane poprzez odniesienie do funkcjonalnego dostępu do internetu określonego na podstawie minimalnego wykazu usług online umożliwiających użytkownikom końcowym udział w społeczeństwie obywatelskim, który to wykaz państwa członkowskie muszą dokładnie określić na poziomie krajowym. Należy zapewnić przystępność cenową tych usług w stałej lokalizacji, zwłaszcza poprzez wsparcie bezpośrednie, ale państwa członkowskie mają możliwość włączenia do obowiązku świadczenia usługi powszechnej środków zapewniających przystępność cenową usług łączności ruchomej dla użytkowników końcowych będących w najbardziej niekorzystnej sytuacji, jeżeli wykazano brak takiej przystępności. Dostępność tych usług będzie przede wszystkim wspierana za pomocą innych narzędzi polityki (zachęt do prywatnych inwestycji, pomocy państwa, obowiązków w zakresie zasięgu związanych z widmem itp.) i może być włączona do usługi powszechnej tylko w wyjątkowych przypadkach, należycie uzasadnionych na poziomie krajowym. Z uwagi na szersze grono beneficjentów (spoza sektora telekomunikacji) powszechnego dostępu do sieci szerokopasmowych wariant ten opiera się jednak na finansowaniu z budżetu ogólnego, co stanowi bardziej sprawiedliwy i powodujący najmniejsze zakłócenia sposób finansowania świadczenia usługi powszechnej. Usługi Usługi dostępu do internetu i obowiązki regulacyjne w odniesieniu do usług łączności elektronicznej, związane głównie z wykorzystaniem zasobów numeracyjnych Wariant ten opiera się na innych wariantach. Oprócz regulacji usług dostępu do internetu zakłada on stosowanie ograniczonego zbioru przepisów sektorowych dotyczących usług łączności interpersonalnej, świadczonych tradycyjnie (telefonia głosowa i SMS) lub przez internet. W szczególności w ramach tego wariantu określono te obszary, które nadal wymagają ochrony sektorowej ze względu na swoją specyfikę, i zaproponowano zastosowanie odpowiednich przepisów jednakowo wobec wszystkich podmiotów świadczących usługi, które są funkcjonalnie równoważne. W wielu przypadkach będzie to usługa dostępu do internetu oraz usługi łączności interpersonalnej wykorzystujące numery (przez „korzystanie” rozumie się udostępnienie numerów własnym abonentom lub świadczenie usługi, która umożliwia komunikację z innymi abonentami danego usługodawcy za pośrednictwem takich numerów). W kluczowych obszarach, takich jak bezpieczeństwo i prawo do wymuszania interoperacyjności, odpowiednie przepisy powinny mieć zastosowanie do wszystkich usług łączności interpersonalnej. Proponuje się, aby przepisy dotyczące użytkownika końcowego podlegały, w miarę możliwości, pełnej harmonizacji zamiast obecnej minimalnej harmonizacji, co pozwoli zmniejszyć obciążenia związane z zapewnieniem zgodności oraz zapobiec zakłóceniu warunków rynkowych w państwach członkowskich. W celu zmniejszenia obciążenia regulacyjnego proponuje się zniesienie obowiązków regulacyjnych w przypadkach, gdy nie są już one potrzebne lub są odpowiednio uwzględnione w ogólnym prawie ochrony konsumentów. Jednym z najważniejszych przykładów jest uchylenie uprawnień krajowych organów regulacyjnych do bezpośredniej regulacji cen detalicznych. Jeśli chodzi o obowiązki regulacyjne mające zastosowanie do usług łączności interpersonalnej, większość z nich będzie powiązana z użytkowaniem publicznych zasobów numeracyjnych – co jest potwierdzeniem rozwiązania, które organy regulacyjne wybierają przynajmniej od ostatniego przeglądu ram regulacyjnych, lecz które jest szeroko kwestionowane przez usługodawców i nie jest powszechnie stosowane w praktyce. Zakres dostępu do służb ratowniczych zmieniono z zastosowaniem pojęcia usług łączności interpersonalnej wykorzystującej numery, ale uwzględniono przy tym niezdolność niektórych usług online do zapewnienia jakości obsługi takich połączeń. Przepisy, które miałyby zastosowanie do usług łączności interpersonalnej wykorzystującej numery, dotyczą między innymi czasu trwania umowy, przejrzystości, informacji o jakości usług, procesu przenoszenia numerów prowadzonego przez przejmującego operatora, narzędzi do monitorowania zużycia, narzędzi do porównywania zarówno cen, jak i jakości usług lub zasad dotyczących zmiany dostawcy w przypadku pakietów w celu uniknięcia efektu uzależnienia od jednego dostawcy. Ponadto niektóre obszary polityki publicznej, takie jak bezpieczeństwo, wymagają stosowania obowiązków regulacyjnych do wszystkich usług łączności interpersonalnej, a więc również do tych, które świadczone są za pośrednictwem usługi dostępu do internetu, ale nie wykorzystują zasobów numeracyjnych. Transmisja obowiązkowa („must carry”) i elektroniczne przewodniki po programach (EPG)

Zachowanie możliwości nakładania przez państwa członkowskie zobowiązań dotyczących transmisji obowiązkowej oraz EPG Wariant ten pozwoliłby utrzymać obecne zasady dotyczące zobowiązań dotyczących transmisji obowiązkowej i EPG. Doprecyzowano jednak, że obowiązki dotyczące transmisji mogą obejmować dane uzupełniające w stosunku do kanałów radiowych i telewizyjnych, na których opierają się usługi telewizji hybrydowej i EPG. Numeracja Dostosowanie ram regulacyjnych UE w zakresie numeracji w celu rozwiązania problemów związanych z konkurencją na rynku Zgodnie z tym wariantem ramy regulacyjne zostają dostosowane umożliwić państwom członkowskim przydział numerów przedsiębiorstwom innym niż podmioty udostępniające sieci lub świadczące usługi łączności elektronicznej. Wariant ten umożliwia eksterytorialne wykorzystywanie niektórych zasobów numeracyjnych w obrębie UE, z zastosowaniem odpowiednich zabezpieczeń chroniących użytkowników końcowych we wszystkich państwach członkowskich, w których numery są wykorzystywane. Zarządzanie Rola doradcza BEREC/Zespołu ds. Polityki Spektrum Radiowego i pewne uprawnienia regulacyjne dla BEREC oraz usprawnienie procesu przeglądu rynku i przydziału widma W wariancie tym przewidziano w szczególności minimalny zbiór zharmonizowanych kompetencji krajowych organów regulacyjnych i dostosowanie zadań krajowych organów regulacyjnych do zadań BEREC, jak również znaczne dostosowanie struktury zarządzania BEREC do wspólnego podejścia dotyczącego agencji zdecentralizowanych. Ponadto BEREC otrzyma dodatkowe zadania i uprawnienia, np. przyjmowanie wiążących decyzji w sprawie identyfikacji rynków ponadnarodowych i wzoru streszczenia umowy; otrzyma również uprawnienia do podejmowania częściowo wiążących decyzji w zakresie procedur rynku wewnętrznego do celów projektów środków krajowych dotyczących regulacji rynku (system „podwójnego zabezpieczenia” – zob. poniżej) oraz ustanawiania jednolitej maksymalnej stawki za zakończenie połączenia w UE; będzie mógł także wydawać wytyczne w następujących dziedzinach: analizy geograficzne, wspólne podejście do zaspokajania popytu ponadnarodowego, minimalne kryteria dotyczące oferty ramowej, wspólne kryteria zarządzania zasobami numeracyjnymi, parametry jakości usług, właściwe metody pomiarowe i szczegóły techniczne modelu kosztów, który krajowe organy regulacyjne powinny stosować przy ustalaniu maksymalnych symetrycznych stawek za zakończenie połączenia. BEREC otrzyma także uprawnienia do żądania informacji bezpośrednio od operatorów. BEREC będzie również odpowiadał za utworzenie rejestru dotyczącego eksterytorialnego użytkowania numerów i uzgodnień transgranicznych oraz innego unijnego rejestru dostawców sieci i usług łączności elektronicznej. Ponadto będzie wspierać Komisję i krajowe organy regulacyjne w obszarze normalizacji, pomagając im stwierdzić, czy występuje brak interoperacyjności lub zagrożenie dla łączności typu koniec-koniec lub dla skutecznego dostępu do służb ratowniczych. Jeśli chodzi o środki naprawcze, proponuje się system „podwójnego zabezpieczenia”, polegający na tym, że w przypadku gdy BEREC i Komisja uzgodnią swoje stanowisko wobec projektu środków naprawczych zaproponowanego przez krajowy organ regulacyjny, Komisja może zażądać od tego organu, aby zmienił lub wycofał dany projekt środka i, w razie potrzeby, ponownie zgłosił jej swoją analizę rynkową. BEREC otrzyma pewne dodatkowe zadania regulacyjne i doradcze. Jeśli chodzi o widmo, krajowe organy regulacyjne uzyskają uprawnienia decyzyjne dotyczące tylko regulacyjnych i rynkowych warunków kształtowania zasad przydziału widma dla sieci i usług łączności elektronicznej. Ponadto w BEREC wprowadzony zostanie system wzajemnej oceny jako nowy mechanizm koordynacji. Mechanizm ten będzie wymagać od krajowych organów regulacyjnych, aby swoje projekty środków w odniesieniu do wymienionych aspektów przydziału widma zgłaszały do oceny BEREC w celu wydania przez niego niewiążącej opinii. Ponadto Komisji zostałyby przyznane dodatkowe ogólne uprawnienia regulacyjne do ustalania kryteriów definiowania niektórych aspektów przydziału widma, z jak najszerszym uwzględnieniem opinii Zespołu ds. Polityki Spektrum Radiowego i po przyjęciu w ramach procedury komitetowej (Komitet ds. Łączności) – w celu dostarczenia informacji dla poszczególnych krajowych organów regulacyjnych oraz do wzajemnej oceny BEREC. Zespół ds. Polityki Spektrum Radiowego pozostanie organem doradczym i będzie przekazywał swoje opinie Komisji przed przyjęciem środków wykonawczych w drodze procedury komitetowej. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Środki zaproponowane w ramach preferowanego pakietu wariantów wpisują się w program REFIT oraz służą uproszczeniu i zmniejszeniu obciążeń administracyjnych zgodnie z ustaleniami oceny dotyczącej ewentualnego przeglądu programu REFIT. Niektóre z proponowanych zmian w obszarach polityki dotyczących widma, usługi powszechnej, usług/użytkowników końcowych, numeracji i zarządzania mają na celu uściślenie przepisów, umożliwienie stronom łatwego zrozumienia ich praw i obowiązków oraz zapobieganie nadmiernej regulacji i obciążeń administracyjnych. Proponowane zmiany obejmują w szczególności: uproszczenie i ukierunkowanie geograficzne regulacji dostępu; stosowanie (w miarę możliwości) ogólnego zezwolenia zamiast zezwoleń indywidualnych w odniesieniu do widma; wspieranie rynków wtórnych widma; usunięcie zbędnych obowiązków świadczenia usługi powszechnej, takich jak wymogi dotyczące zapewnienia automatów telefonicznych i papierowych książek telefonicznych; zawężenie zakresu obowiązków dotyczących dostępności w ramach usługi powszechnej oraz zniesienie mechanizmu podziału sektorowego; uściślenie zakresu ram regulacyjnych oraz usunięcie zbędnych obowiązków w zakresie ochrony konsumentów, w przypadku gdy są one już objęte prawodawstwem horyzontalnym lub realizowane przez rynek; harmonizacja i uściślenie zasad numeracji i zarządzania nią w kontekście łączności M2M; oraz dostosowanie kompetencji krajowych organów regulacyjnych do kompetencji BEREC. Środki upraszczające w preferowanych wariantach mają również wkład w spójność jednolitego rynku, ponieważ zapewnią większą spójność w zakresie środków naprawczych dotyczących dostępu oraz procedur przydziału widma, które obecnie często prowadzą do utrudnień dla operatorów pragnących użytkować widmo w różnych państwach członkowskich i mogą również (w przypadku różnych harmonogramów) powodować zakłócenia na obszarach przygranicznych. Podobnie wprowadzenie ujednoliconych środków naprawczych na poziomie hurtowym, na przykład w odniesieniu do dostępu dla przedsiębiorstw, ułatwia prowadzenie działalności w więcej niż jednym państwie członkowskim, a przedłużanie pozwoleń na użytkowanie widma sprzyja tworzeniu ogólnoeuropejskiego rynku wtórnego widma, a także bardziej przyjaznego dla inwestycji otoczenia dla posiadaczy takich pozwoleń. •Prawa podstawowe Wniosek również w pełni uwzględnia podstawowe prawa i zasady uwzględnione w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Proponowane środki zmierzają w szczególności do osiągnięcia wyższych poziomów łączności za pomocą unowocześnionego zbioru przepisów dotyczących ochrony użytkowników końcowych. To z kolei zapewni niedyskryminacyjny dostęp do wszelkich treści i usług, w tym usług publicznych, oraz pomoże propagować wolność wypowiedzi i prowadzenia działalności gospodarczej, oraz umożliwi państwom członkowskim przestrzeganie Karty przy znacznie niższych kosztach w przyszłości. 4.WPŁYW NA BUDŻET

Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Unii. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Komisja zapewni dalsze monitorowanie stosowania przepisów dyrektywy za pomocą: raportu o postępie cyfrowym Europy Raport o postępie cyfrowym Europy obejmuje 28 państw członkowskich i zawiera kompleksowe dane i analizy zmian rynkowych, regulacyjnych i dotyczących konsumentów w gospodarce cyfrowej, w tym: tabelę wyników agendy cyfrowej, który mierzy postępy europejskiej gospodarki cyfrowej. W raporcie wykorzystuje się dane przekazywane przez krajowe organy regulacyjne, Eurostat i inne dostępne źródła. Zawiera on informacje dotyczące ogólnej sytuacji w odniesieniu do wszystkich aspektów wskaźnika gospodarki cyfrowej i społeczeństwa cyfrowego w państwach członkowskich UE. Wskaźniki zawarte w raporcie umożliwiają porównywanie postępów w poszczególnych państwach europejskich, a także w czasie. Raporty o stanie sektora telekomunikacji dotyczące europejskich regulacji i rynków łączności elektronicznej, które zawierają wyczerpujące dane i analizę zmian dotyczących rynku, regulacji i konsumentów w tym sektorze. Roczne badanie gospodarstw domowych Eurobarometru Najnowsze badanie Eurobarometru dostarcza informacji o działaniu rynku łączności elektronicznej z punktu widzenia użytkowników końcowych i o zachowaniach konsumentów pod względem absorpcji i wykorzystania usług, jak również o różnych kwestiach związanych z ochroną konsumentów. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Wniosek zawiera następujące zmiany merytoryczne obecnych ram regulacyjnych: Zmiany celów polityki: W art. 3 w uproszczony sposób przedstawiono obecne cele i uzupełniono je o nowy cel dotyczący powszechnego dostępu i upowszechnienia łączności o bardzo dużej przepustowości w całej UE; towarzyszy on dotychczasowym celom wspierania konkurencji, rynku wewnętrznego i ochrony interesów użytkowników końcowych. Zmiany dotyczące regulacji dostępu: Zmiany dotyczące dostępu mają na celu wzmocnienie i usprawnienie systemu dostępu dla operatorów o znaczącej pozycji rynkowej, w celu dalszego wspierania konkurencji w zakresie infrastruktury i wdrażania sieci przez wszystkich operatorów oraz kontynuacji wdrażania sieci o bardzo dużej przepustowości na całym terytorium Unii. Do pierwszej i drugiej kategorii (wzmocnienie systemu dostępu dla operatorów o znaczącej pozycji rynkowej i wspieranie konkurencji w zakresie infrastruktury i wdrażania sieci przez wszystkich operatorów ) odnoszą się następujące przepisy i zmiany: Art. 61 i 65 zmieniają procedury analizy rynkowej, kodyfikują obecne najlepsze praktyki oraz mają na celu bardziej ukierunkowane regulacje dostępu gwarantujące pewność prawa, a także zawężające zasięg geograficzny dostępu, tak aby zobowiązania dotyczące dostępu były nakładane jedynie tam, gdzie istnieje potrzeba zaradzenia niedoskonałościom rynku detalicznego oraz zapewnienia odpowiednich wyników, jeśli chodzi o użytkowników końcowych. Przepisy te nakładają również na organy regulacyjne obowiązek uwzględniania umów handlowych w sprawie dostępu w swoich analizach rynkowych, a także wszelkich innych nałożonych dotychczas obowiązków regulacyjnych, takich jak zobowiązania symetryczne. Ponadto artykuł ten przedłuża bieżący maksymalnie trzyletni okres przeglądu rynku do pięciu lat, co umożliwi podmiotom planowanie bardziej długoterminowe i zapewni krajowym organom regulacyjnym większą elastyczność, jeśli chodzi o harmonogram przeglądów rynku. Art. 66 odzwierciedla te cele, aktualizując i zmieniając odnośne zasady nakładania i przeglądu obowiązków regulacyjnych, np. w przypadku zmiany warunków rynkowych. Art. 70 zawiera przepisy sprzyjające większej konkurencji w zakresie infrastruktury dzięki zapewnieniu dostępu do infrastruktury cywilnej, takiej jak kanały kablowe, słupy itp., w przypadku gdy znajduje się ona w posiadaniu operatorów o znaczącej pozycji rynkowej. Również z myślą o wspieraniu konkurencji w zakresie infrastruktury w art. 59 sprecyzowano warunki, na podstawie których można nakładać obowiązki na wszystkich operatorów (zobowiązania symetryczne) w celu zapewnienia dostępu do nieodtwarzalnych elementów sieci, takich jak okablowanie i przewody wewnątrz budynków. W celu ochrony zachęt inwestycyjnych taki dostęp jest ograniczony do pierwszego, licząc od użytkownika końcowego, punktu koncentracji, ale w określonych okolicznościach może zostać rozszerzony w celu ułatwienia wdrożenia sieci alternatywnych w najtrudniejszych i słabo zaludnionych obszarach.

Art. 63 i 64 dają BEREC uprawnienia do identyfikacji rynków ponadnarodowych, jak również do określania popytu ponadnarodowego, nawet wówczas gdy rynki pozostają krajowe lub regionalne. BEREC może wydawać wytyczne dla krajowych organów regulacyjnych dotyczące przyjmowania wspólnego podejścia przy wprowadzaniu środków naprawczych, które mogą pomóc w zaspokajaniu takiego popytu ponadnarodowego. Art. 64 uprawnia również Komisję do tego, aby, przy wsparciu BEREC, ustanawiała zharmonizowaną specyfikację techniczną, aby niektóre produkty hurtowego dostępu zaspokajały popyt na komunikację transgraniczną, w szczególności ze strony przedsiębiorstw, w przypadkach gdy brak takich zharmonizowanych produktów utrudnia funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Art. 73 wprowadza ogólnounijną procedurę określania wiążącej metodyki ustalania stawek za zakańczanie połączeń głosowych – stabilnego rynku, który jest uregulowany w podobny sposób w większości państw członkowskich. Ponadto przewiduje on utworzenie mechanizmu ustalania maksymalnych stawek za zakańczanie połączeń na poziomie UE w celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla krajowych organów regulacyjnych, co pozwala im skupić się na analizie najbardziej złożonych rynków dostępu szerokopasmowego. Wreszcie, aby wspierać wdrażanie sieci o bardzo dużej przepustowości na całym terytorium Unii, proponowane są następujące zmiany: Art. 22 zobowiązuje krajowe organy regulacyjne do zbadania stanu sieci szerokopasmowych i planów inwestycyjnych na ich terytorium, co pozwoli im lepiej uwzględniać uwarunkowania geograficzne w analizach rynkowych. Krajowe organy regulacyjne muszą również identyfikować tzw. „obszary wykluczenia cyfrowego”, na których żaden operator ani organ publiczny nie wdrożył ani nie planuje wdrożyć sieci o bardzo dużej przepustowości ani też nie przeprowadził znaczącej modernizacji lub rozbudowy swojej dotychczasowej sieci w celu uzyskania wydajności pod względem prędkości pobierania danych na poziomie przynajmniej 100 Mb/s, ani nie planują takiej modernizacji lub rozbudowy. Mogą one opublikować wykaz zidentyfikowanych obszarów wykluczenia cyfrowego i wystosować w odniesieniu do nich zaproszenie do składania wniosków, aby propagować na tych obszarach wdrażanie sieci o bardzo dużej przepustowości. W art. 72 precyzuje się okoliczności, w jakich można przyznać elastyczność w ustalaniu cen operatorom o znaczącej pozycji rynkowej bez szkody dla konkurencji. Elastyczność w ustalaniu cen może być korzystna dla podmiotów inwestujących w nowe sieci, pod warunkiem że nie hamuje rozwoju konkurencji na rynku detalicznym. Art. 74 wraz z załącznikiem IV wprowadza przepisy ułatwiające komercyjne dzielone inwestycje w nową infrastrukturę i wyciąganie niezbędnych konsekwencji prawnych. Współdzielenie nowych elementów sieci przez właściciela sieci o znaczącej pozycji rynkowej i podmioty ubiegające się o dostęp sprawia, że podział ryzyka jest większy w porównaniu do tradycyjnych produktów dostępu, a także może stanowić trwalszą podstawę dla zrównoważonej konkurencji, jeżeli spełnione są odpowiednie warunki dotyczące kształtu wspólnej inwestycji. Powinno to pozwolić na dostosowanie regulowanego dostępu, umożliwiając wszystkim współinwestorom korzystanie z przewagi wynikającej z pozycji pioniera na rynku w stosunku do innych przedsiębiorstw. Nadal wskazane może być zapewnienie ciągłej dostępności regulowanych produktów dostępu dla przedsiębiorstw nieuczestniczących w inwestycji, do poziomu przepustowości, który był dostępny przed dokonaniem inwestycji. Art. 77 przewiduje uproszczony model regulacyjny dla sieci o charakterze wyłącznie hurtowym i znaczącej pozycji rynkowej, ograniczający się do sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminacyjnych zasad dostępu oraz, w razie potrzeby, podlegający procedurze rozstrzygania sporów. Aby sieć była postrzegana jako sieć o charakterze rzeczywiście „wyłącznie hurtowym”, musi ona spełniać rygorystyczne warunki – przepisy te mogą być właściwe w szczególności dla lokalnych sieci o bardzo dużej przepustowości, które mogą mimo to zostać uznane w przyszłości za sieci mające znaczącą pozycję rynkową. Art. 76 zawiera uściślenie procedury dobrowolnego podziału, wprowadzając pewność prawa dzięki zobowiązaniom podejmowanym przez operatora przechodzącego procedurę podziału. Wreszcie art. 78 precyzuje rolę, jaką mają odgrywać krajowe organy regulacyjne wspierające operatorów o znaczącej pozycji rynkowej, którzy migrują z dotychczasowych do nowych sieci (np. przy wyłączaniu tradycyjnych sieci miedzianych), jako środka służącego dalszemu wspieraniu przechodzenia na nowe sieci. Zmiany dotyczące zarządzania widmem: W art. 45 sprecyzowano ogólne cele i zasady, jakimi mają się kierować państwa członkowskie przy zarządzaniu widmem na poziomie krajowym. Dotyczą one spójności i proporcjonalności procedur udzielania zezwoleń, dużej wagi zapewnienia odpowiedniego zasięgu, ograniczeń czasowych w przypadku udostępnienia widma, zapobiegania transgranicznym lub szkodliwym zakłóceniom, ustanowienia zasady „wykorzystaj lub strać” oraz wspierania wspólnego wykorzystania widma, jak również handlu częstotliwościami i dzierżawienia ich. W artykule tym określono także mechanizm umożliwiający tymczasowe alternatywne wykorzystanie zharmonizowanego widma podlegające jasno określonym warunkom. Art. 46 nadaje większe znaczenie ogólnym zezwoleniom w stosunku do zezwoleń indywidualnych, jak również wspólnemu korzystaniu z częstotliwości zgodnie z prawem Unii, aby zagwarantować, że organy krajowe opracują w przyszłości modele zezwoleń najlepiej dostosowane do rozwijających się sieci 5G. Przewiduje on również nadanie Komisji uprawnień do przyjmowania wiążących środków w celu osiągnięcia spójności różnych typów systemów zezwoleń. Art. 47 określa warunki wydawania zezwoleń związane z ogólnym zezwoleniem na korzystanie z częstotliwości radiowych oraz prawami ich użytkowania i przewiduje wprowadzenie przez Komisję środków wykonawczych w celu osiągnięcia spójności niektórych warunków, takich jak kryteria określania i mierzenia zobowiązań dotyczących zasięgu, których znaczenie wzrosło, ponieważ stanowią element wydajności widma. W przepisach tych położono również nacisk na takie obowiązki, jak współdzielenie infrastruktury, w celu poprawy połączeń u użytkowników końcowych, zwłaszcza na obszarach mniej zaludnionych. Art. 48–54 odnoszą się do kluczowych aspektów zezwoleń na użytkowanie widma w celu zwiększenia spójności praktyk państw członkowskich, takich jak (i) minimalny okres obowiązywania zezwolenia (25 lat); (ii) jasna i prostsza procedura handlu częstotliwościami i ich dzierżawy, (iii) obiektywne kryteria do spójnego stosowania na podstawie prawa konkurencji w odniesieniu do środków wspierania konkurencji, takich jak limity widma, rezerwacja widma dla nowych podmiotów i zobowiązania dotyczące hurtowego dostępu; (iv) procedury w celu zwiększenia spójności i przewidywalności przy przyznawaniu i odnawianiu indywidualnych praw użytkowania widma; (v) jaśniejsze warunki ograniczania i wycofywania obecnych uprawnień, w tym na podstawie zasady „wykorzystaj lub strać” i zwiększonych uprawnień organów krajowych w zakresie egzekwowania przepisów. Artykuły te przewidują również uprawnienia Komisji do przyjmowania środków w celu ustanowienia wspólnych maksymalnych terminów zezwolenia na stosowanie zharmonizowanego widma we wszystkich państwach członkowskich oraz terminów koordynacji głównych elementów procedur selekcji i ustalania kryteriów ich projektowania. Art. 55 i 56 upraszczają warunki dostępu do lokalnej sieci radiowej, aby zaspokoić rosnący popyt na połączenia, a także warunki wdrażania i dostarczania dostępu do mobilnych usług szerokopasmowych (nadajniki o małej mocy) w celu zmniejszenia kosztów wdrażania bardzo gęstych sieci. W art. 28 określono obowiązek koordynacji między państwami członkowskimi w celu rozwiązywania – z udziałem Zespołu ds. Polityki Spektrum Radiowego – problemów związanych z transgranicznymi zakłóceniami, a także nadano Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania wiążących środków w celu rozwiązywania transgranicznych sporów przy uwzględnieniu w możliwie najszerszym zakresie opinii Zespołu ds. Polityki Spektrum Radiowego. Wniosek nadaje krajowym organom regulacyjnym uprawnienia w odniesieniu do rynkowych i gospodarczych regulacyjnych aspektów przydziału widma dla usług łączności elektronicznej. Krajowe organy regulacyjne są również właściwe do podejmowania decyzji o nałożeniu wyjątkowych środków dotyczących współdzielenia sieci/widma i roamingu krajowego w celu wyeliminowania białych plam w łączności. Krajowe organy regulacyjne muszą opierać swoje działania w tej dziedzinie na solidnej analizie gospodarczej i badaniu konkurencyjnych rynków. Aby zapewnić jednolite stosowanie w całej Unii warunków przydziału, które mają wpływ na warunki gospodarcze, rynkowe i warunki konkurencji i tym samym na funkcjonowanie rynku, w art. 35 przewidziano mechanizm wzajemnej oceny, aby BEREC oceniał rynkowe i gospodarcze regulacyjne aspekty krajowych projektów przydziału widma i aby wydawał niewiążące opinie. Art. 37 wprowadza zasady ułatwiające państwom członkowskim dobrowolne stosowanie procedur przydziału w całej UE lub w kilku krajach. Zmiany w systemie usługi powszechnej: Wniosek ma na celu modernizację systemu usługi powszechnej poprzez zniesienie obowiązku zapewnienia na poziomie UE tradycyjnych usług (publicznych automatów telefonicznych, pełnych spisów numerów telefonicznych i usług biura numerów) i skupienie się na podstawowym powszechnym dostępie do sieci szerokopasmowych, który byłby określany poprzez odniesienie do dynamicznego podstawowego wykazu usług dostępnych za pośrednictwem łącza szerokopasmowego. Działania państw członkowskich powinny koncentrować się na przystępności cenowej dostępu do sieci, a nie na wdrażaniu sieci, do którego służą lepsze narzędzia. Przystępność cenową usługi powszechnej należy zapewnić co najmniej w lokalizacji stacjonarnej, ale państwa członkowskie będą miały możliwość rozszerzenia takich środków na usługi łączności ruchomej w przypadku użytkowników będących w najbardziej niekorzystnej sytuacji.

Art. 79 nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia wszystkim użytkownikom końcowym dostępu do przystępnych cenowo usług szerokopasmowego funkcjonalnego dostępu do internetu i łączności głosowej przynajmniej w lokalizacji stacjonarnej. Aby zapewnić przystępność cenową, przepisy art. 80 upoważniają państwa członkowskie do wymagania od przedsiębiorstw specjalnych opcji taryfowych dla użytkowników końcowych określonych jako mający niskie dochody lub szczególne potrzeby społeczne lub do zapewnienia tym użytkownikom końcowym bezpośredniego wsparcia. Przepisy te ustanawiają też prawo do zawarcia umowy dla konsumentów korzystających ze specjalnych taryf powszechnych. Chociaż działania państw członkowskich powinny koncentrować się na przystępności cenowej dostępu do sieci, a nie na wdrażaniu sieci, art. 81 pozwala państwu członkowskiemu włączyć zapewnienie dostępu do sieci w lokalizacji stacjonarnej (dostępność) w zakres działań, jeżeli wykaże ono, że takiego dostępu nie można zapewnić w normalnych warunkach handlowych lub za pomocą innych narzędzi polityki publicznej, jakimi dysponuje. Uznając potrzebę elastyczności, pozwalającej uwzględnić różne uwarunkowania krajowe, art. 82 umożliwia państwom członkowskim utrzymanie na poziomie krajowym obowiązku świadczenia usług, które obecnie są objęte w UE obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej, takich jak automaty telefoniczne, spisy numerów telefonicznych i biura numerów, jeżeli taka potrzeba została należycie wykazana i pod warunkiem że dostosują one również system finansowania. Art. 85 stanowi, że usługa powszechna powinna być finansowana z budżetu ogólnego, a nie, jak dotąd, z sektorowych programów finansowania. Zmiany w przepisach dotyczących usług i ochrony użytkowników końcowych: Aby odzwierciedlić rozwój sytuacji rynkowej i regulacyjnej w ostatnich latach oraz ciągłą potrzebę wprowadzania przepisów sektorowych, w art. 2 ust. 4 zmieniono definicję pojęcia „usługa łączności elektronicznej”. Przepis ten obejmuje trzy kategorie usług: (i) usługę dostępu do internetu, (ii) usługę łączności interpersonalnej obejmującą dwie podkategorie: usługę wykorzystującą numery oraz niewykorzystującą numerów, oraz (iii) usługi polegające całkowicie lub głównie na przekazywaniu sygnałów, takie jak usługi transmisji używane do łączności M2M i do nadawania. Wielu przepisów dotyczących użytkowników końcowych będzie miało zastosowanie jedynie do usług dostępu do internetu oraz do usług łączności interpersonalnej wykorzystujących numery. Usługi łączności interpersonalnej niewykorzystujące numerów będą podlegać zobowiązaniom wyłącznie wówczas, gdy interesy porządku publicznego wymagają zastosowania szczególnych obowiązków regulacyjnych, które mają być stosowane do wszystkich rodzajów usług łączności interpersonalnej, bez względu na to, czy wykorzystują one numery. Odnosi się to w szczególności do przepisów dotyczących bezpieczeństwa (art. 40). Ponadto w razie rzeczywistego zagrożenia dla łączności typu koniec-koniec lub dla skutecznego dostępu do służb ratunkowych Komisja może stwierdzić konieczność wprowadzenia środków zapewniających interoperacyjność, np. zainicjowania procesu normalizacji. Takie normy mogłyby nakładać w razie potrzeby krajowe organy regulacyjne (art. 59). Proponowane przepisy zmniejszają obciążenie regulacyjne dzięki zniesieniu obowiązków regulacyjnych w przypadkach, gdy nie są już one potrzebne lub są odpowiednio uwzględnione w ogólnym prawie konsumenckim. Jednym z najlepszych przykładów jest zniesienie uprawnień krajowych organów regulacyjnych do bezpośredniego narzucania cen detalicznych operatorom o znaczącej pozycji rynkowej (uchylenie art. 17 dyrektywy o usłudze powszechnej). Również niektóre przepisy dotyczące umów, przejrzystości, równego dostępu dla użytkowników niepełnosprawnych, usług spisu abonentów i interoperacyjności konsumenckich urządzeń cyfrowych zostały uproszczone i częściowo usunięte, ze względu na ich nakładanie się z przepisami horyzontalnymi lub inne zbędne zapisy (art. 95–98 i 103–105). Przewiduje się niewielką liczbę nowych przepisów mających na celu sprostanie nowym wyzwaniom, np. poprawę czytelności umów dzięki streszczeniom najważniejszych informacji umownych, zapewnienie narzędzi kontroli zużycia w celu informowania użytkowników końcowych o bieżącym wykorzystaniu limitu połączeń, udoskonalenie przepisów dotyczących narzędzi porównywania cen i jakości, zasad zmiany dostawcy w przypadku pakietów w celu uniknięcia efektu uzależnienia od jednego dostawcy (kluczowe przepisy sektorowe, takie jak zasady dotyczące maksymalnego okresu obowiązywania umowy i praw do rozwiązania umowy, miałaby zastosowanie do całego pakietu) oraz przepis zakazujący dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub państwo zamieszkania (art. 92, 95, 96, 98 i 100). Chociaż istnieje ogólny maksymalny okres obowiązywania umowy o świadczenie usług, wynoszący 2 lata, odrębne umowy z użytkownikami końcowymi są dopuszczone jako środek upraszczający zwrot nakładów na stworzenie fizycznego połączenia oraz wspieranie rozwoju sieci poprzez ratalne wpłaty na rzecz kosztów inwestycji w sieć (metoda „zagregowanego popytu”) (art. 98). Zmiany w przepisach dotyczących numeracji W celu rozwiązania problemów związanych z konkurencją na rynku M2M (przede wszystkim z uzależnieniem od danego operatora) wniosek upoważnia krajowe organy regulacyjne do przydzielania numerów przedsiębiorstwom innym niż podmioty udostępniające sieci i usługi łączności elektronicznej, lecz ich do tego nie zobowiązuje (art. 88). W tym samym artykule wymaga się również od krajowych organów regulacyjnych przeznaczenia pewnych zasobów numeracyjnych do eksterytorialnego stosowania krajowych numerów w obrębie UE, co ma służyć zaspokajaniu rosnącego popytu na takie eksterytorialne wykorzystanie zasobów numeracyjnych, w szczególności do łączności maszyna-maszyna. Jeśli chodzi o przepisy dotyczące zharmonizowanych numerów na potrzeby usług o walorze społecznym, w dalszym ciągu kładzie się nacisk na skuteczne wprowadzenie europejskiego numeru interwencyjnego w sprawie zaginionych dzieci (art. 90), podczas gdy ogólne zasady dotyczące numerów rozpoczynających się od 116 nadal opierają się na decyzji Komisji 2007/116/WE. Z powodu braku zapotrzebowania na europejską przestrzeń numeracji telefonicznej w ostatnich latach skreślono odpowiedni przepis (art. 27 dyrektywy o usłudze powszechnej). Zmiany w przepisach dotyczących łączności w sytuacjach nadzwyczajnych: Wprowadza się pewność prawa, jeśli chodzi o dostęp do służb ratunkowych dla wszystkich dostawców usług łączności interpersonalnej wykorzystującej numery. Na podstawie proponowanych przepisów dotychczasowy mandat Komisji do wprowadzenia technicznych środków wykonawczych zastępuje się uprawnieniem do przyjmowania aktów delegowanych, aby w sposób spójny w całej UE zapewnić łatwy dostęp do jednolitego europejskiego numeru alarmowego 112 pod względem lokalizacji osoby dzwoniącej, przekierowywania połączeń do „publicznych punktów przyjmowania zgłoszeń o wypadkach” i dostępu dla niepełnosprawnych użytkowników końcowych. Takie podejście zapewnia wprowadzenie i funkcjonowanie transgranicznych rozwiązań technicznych umożliwiających łączność w sytuacjach nadzwyczajnych (art. 102). Zmiany w zakresie zarządzania: Art. 5, 6 i 8 zwiększają rolę niezależnych krajowych organów regulacyjnych, ustanawiając minimalny zbiór kompetencji tych organów w całej UE, oraz zaostrzają wymogi dotyczące ich niezależności, wprowadzając wymogi dotyczące ich powoływania i obowiązki sprawozdawcze.

Art. 12 wprowadza pewne zmiany w procedurze wydawania ogólnego zezwolenia. Operatorzy powinni składać zgłoszenia do BEREC, który ma działać jako pojedynczy punkt kontaktowy i przekazywać zgłoszenia do odpowiednich krajowych organów regulacyjnych. BEREC powinien utworzyć rejestr na poziomie UE. Art. 27 przewiduje procedurę rozstrzygania sporów transgranicznych między przedsiębiorstwami i zwiększa rolę BEREC, z którym krajowe organy regulacyjne mają obowiązek się konsultować. Art. 33 przewiduje system „podwójnego zabezpieczenia”, w przypadkach gdy BEREC i Komisja uzgodnią swoje stanowisko wobec projektu środków naprawczych zaproponowanego przez krajowy organ regulacyjny i zgłoszonego do Komisji i BEREC zgodnie z art. 32. W takich przypadkach Komisja może zażądać od tego organu, aby zmienił lub wycofał dany projekt środka i, w razie potrzeby, ponownie zgłosił jej swoją analizę rynkową. ê 2002/19/WE (dostosowany) 2016/0288 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) Ö ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej Õ (Wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską Ö o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Õ, w szczególności jego art. 95 Ö 114 Õ, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, uwzględniając opinię Komitetu Regionów, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje: ê (1)Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywa 2002/21/EC Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zostały znacząco zmienione. Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, dyrektywy te należy przekształcić. ê 2002/21/WE motyw 1 (dostosowany) Obecne unormowania ramowe w dziedzinie telekomunikacji odniosły sukces w tworzeniu warunków dla wdrażania efektywnej konkurencji w sektorze telekomunikacji w okresie przechodzenia od monopoli do pełnej konkurencji. ê 2002/21/WE motyw 2 (dostosowany) Dnia 10 listopada 1999 r. Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu oraz Komitetowi Regionów komunikat pt. „Ku nowym unormowaniom ramowym w dziedzinie infrastruktury łączności elektronicznej i usług z nią związanych — przegląd komunikatów z 1999 r.”. W powyższym komunikacie Komisja dokonała przeglądu istniejących ram prawnych z zakresu telekomunikacji, wypełniając swój obowiązek wynikający z art. 8 dyrektywy Rady 90/387/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ustanowienia rynku wewnętrznego dla usług telekomunikacyjnych poprzez wdrożenie zasady otwartej sieci . Ponadto przedstawiła szereg propozycji dotyczących polityki wprowadzenia nowych ram prawnych w dziedzinie infrastruktury łączności elektronicznej i usług z nią związanych, przekazując je do publicznej konsultacji. ê 2002/21/WE motyw 3 (dostosowany) Dnia 26 kwietnia 2000 r. Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno Społecznemu oraz Komitetowi Regionów komunikat w sprawie wyników publicznej konsultacji na temat przeglądu komunikatów z 1999 r. oraz kierunków planowanych unormowań prawnych. Komunikat ten zawierał streszczenie wyników publicznej konsultacji oraz określił kierunki planowanych unormowań prawnych w dziedzinie infrastruktury łączności elektronicznej i usług z nią związanych. ê 2002/21/WE motyw 4 (dostosowany) Rada Europejska zebrana w Lizbonie a w dniach 23–24 maja 2000 r. zwróciła uwagę na rozwój, konkurencyjność oraz zdolność do generowania miejsc pracy związane z procesem przechodzenia do gospodarki cyfrowej opartej na specjalistycznej wiedzy. W szczególności wskazano na znaczenie dla europejskiej przedsiębiorczości i obywateli Europy dostępu do niedrogiej infrastruktury o światowych normach oraz do szerokiej gamy usług w dziedzinie łączności. ê 2009/136/WE motyw 1 (dostosowany) ð nowy (2) Funkcjonowanie pięciu dyrektyw, które stanowią Ö stanowią część Õ obowiązująceych ramy regulacyjnyche dla sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) , dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) , dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) , dyrektywa 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) oraz dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej)(zwane razem „dyrektywą ramową i dyrektywami szczegółowymi”), podlega okresowemu przeglądowi przeprowadzanemu przez Komisję w szczególności w celu określenia potrzeby zmiany w świetle rozwoju techniki i sytuacji rynkowej ð ï.

ò nowy (3)W strategii jednolitego rynku cyfrowego Komisja podkreśliła, że przegląd ram regulacyjnych sektora telekomunikacyjnego będzie dotyczyć głównie środków mających na celu zachęcanie do inwestycji w szybkie sieci szerokopasmowe, zapewnienie spójnego podejścia w ramach jednolitego rynku do polityki widma radiowego i zarządzania widmem, ustanowienie warunków do funkcjonowania prawdziwego jednolitego rynku dzięki przezwyciężeniu fragmentacji regulacyjnej, zapewnienie równych warunków działania wszystkim uczestnikom rynku i spójnego stosowania przepisów, a także zapewnienie większej skuteczności regulacyjnych ram instytucjonalnych. (4)Niniejsza dyrektywa jest częścią przeglądu sprawności regulacyjnej, którego zakres obejmuje cztery dyrektywy (ramową i dyrektywy o zezwoleniach, o dostępie i o usłudze powszechnej) oraz jedno rozporządzenie (rozporządzenie BEREC) Każda z dyrektyw zawiera obecnie środki mające zastosowanie do podmiotów dostarczających sieci i świadczących usługi łączności elektronicznej, co odpowiada historii regulacyjnej sektora, zgodnie z którą przedsiębiorstwa były zintegrowane pionowo, tj. zarówno dostarczały sieci, jak i świadczyły usługi. Przegląd stanowi okazję do przekształcenia czterech dyrektyw w celu uproszczenia obecnej struktury, a tym samym zwiększenia jej spójności i dostępności, zgodnie z celem w zakresie sprawności regulacyjnej. Daje on również możliwość dostosowania tej struktury do nowych realiów rynkowych, gdzie świadczenie usług łączności nie musi być już powiązane z dostarczaniem sieci. Zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych przekształcenie polega na przyjęciu nowego aktu prawnego, który stanowi scalenie w jednym tekście zarówno zmian merytorycznych, które wprowadza się do wcześniejszego aktu, jak i niezmienionych przepisów tego aktu. Wniosek dotyczący przekształcenia obejmuje zmiany merytoryczne, które wprowadza się do wcześniejszego aktu, a na drugim poziomie zawiera kodyfikację niezmienionych przepisów wcześniejszego aktu z tymi merytorycznymi zmianami. ê 2002/20/WE motyw 3 (dostosowany) (5)Celem Nniniejszaej dyrektyway jest Ö powinna Õ stworzyćenie ramy prawneych dla zapewnienia swobody w zakresie udostępniania sieci i usług łączności elektronicznej, podlegająceych wyłącznie warunkom określonym w niniejszej dyrektywie oraz ograniczeniom zgodnie z art. 46 Ö 52 Õ ust. 1 Traktatu, a w szczególności środkomami podejmowanymi w związku z polityką państwową, bezpieczeństwem publicznym oraz zdrowiem publicznym. ê 2002/21/WE motyw 7 (dostosowany) ð nowy (6)Postanowienia Ö Przepisy Õ niniejszej dyrektywy oraz szczegółowych dyrektyw w niczym nie uchybiają Ö pozostają bez uszczerbku dla Õ uprawnieńniom każdego z państw członkowskich do podejmowania środków ð uzasadnionych na podstawie postanowień art. 87 i 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ï mających na celu zapewnienie ochrony jego podstawowych interesów w zakresie bezpieczeństwa, zapewnieniea porządku publicznego ð , moralności publicznej ï i bezpieczeństwa publicznego oraz umożliwienie prowadzenia dochodzeń, wykrywania czy ścigania przestępstw ê 2002/21/WE motyw 5 (dostosowany) ð nowy (7)Konwergencja sektorów telekomunikacji, mediów i technologii informacyjnych oznacza, iż wszelkie sieci i usługi związane z przekazywaniem informacji ð łącznością elektroniczną ï powinny zostać objęte, Ö w miarę możliwości Õ, jednolitymi Ö Europejskim kodeksem łączności elektronicznej ustanowionym jedną dyrektywą, z wyjątkiem kwestii, które można lepiej regulować bezpośrednio za pomocą stosownych przepisów przyjętych w drodze rozporządzeń Õunormowaniami prawnymi. Na takie ramy prawne składają się postanowienia niniejszej dyrektywy oraz czterech dyrektyw szczegółowych: dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniac) , dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępi) , dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) , dyrektywy 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym (zwane dalej „dyrektywami szczegółowymi”). Konieczne jest oddzielenie unormowańÖ regulacji Õ dotyczących sposobów przekazywania informacji ð sieci i usług łączności elektronicznej ï od unormowańÖ regulacji Õ dotyczących ich treści. Powyższye ramy prawne Ö kodeks Õ nie obejmujeą więc zagadnień związanych z treścią usług świadczonych za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej przy wykorzystaniu usług łączności elektronicznej, takich jak zagadnienia treści nadawanych programów, usług finansowych lub niektórych usług społeczeństwa informacyjnego i dlatego nie stoiją one w sprzeczności ze środkami podejmowanymi przez WspólnotęÖ Unię Õ lub na szczeblu krajowym w odniesieniu do takich usług, zgodnie z przepisami prawa wspólnotowegoÖ unijnego Õ i w celu promowania kulturowej i językowej różnorodności oraz ochrony pluralizmu w mediach. Treść programów telewizyjnych stanowi przedmiot unormowańÖ uregulowań Õ zawartych w dyrektywie Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE . ð Regulacje polityki audiowizualnej i treści audiowizualnych mają na celu osiągnięcie celów leżących w ogólnym interesie, takich jak wolność słowa, pluralizm mediów, bezstronność, różnorodność kulturowa i językowa, włączenie społeczne, ochrona konsumentów oraz małoletnich. ï Oddzielenie unormowań Ö uregulowań Õ dotyczących sposobów przekazywania informacji ð łączności elektronicznej ï od unormowańÖ uregulowań Õ dotyczących ich treści nie stoi jednak na przeszkodzie uwzględnianiu występujących pomiędzy nimi powiązań, w szczególności w celu zapewnienia pluralizmu mediów, różnorodności kulturowej i ochrony konsumentówa. ê 2002/21/WE motyw 8 (dostosowany) ð nowy (8)Niniejsza dyrektywa nie obejmuje swoim zakresem kwestii związanych z urządzeniami, które są przedmiotem dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności; ð wpływa na stosowanie przepisów dyrektywy 2014/53/UE do urządzeń radiowych ï, jednakże obejmuje swoim zakresem wyposażenie konsumentaÖ urządzenia konsumenckie Õ używane w związku z telewizją cyfrową.

ê 2009/140/WE motyw 11, (dostosowany) ð nowy (9) Aby umożliwić krajowym organom regulacyjnym osiągnięcie celów wyznaczonych w Ö niniejszej Õ dyrektywieramoweji w dyrektywach szczegółowych – w szczególności celów dotyczących Ö pełnej Õ interoperacyjności typu koniec-koniec – zakres stosowania dyrektywy ramowejÖ powinien obejmować Õnależy rozszerzyć w taki sposób, aby objął niektóre aspekty urządzeń radiowych oraz końcowych urządzeń telekomunikacyjnychokreślonych wdyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności Ö dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE Õ orazsprzęt konsumencki Ö urządzenia konsumenckie Õ wykorzystywaney w telewizji cyfrowej, w celu ułatwienia dostępu użytkownikom niepełnosprawnym. ð Istotne jest, aby organy regulacyjne zachęcały operatorów sieciowych oraz producentów urządzeń do współpracy celem ułatwiania niepełnosprawnym użytkownikom dostępu do usług łączności elektronicznej. Chociaż użytkowanie widma na zasadzie niewyłączności do celów korzystania z końcowych urządzeń radiowych na własne potrzeby nie wiąże się z działalnością gospodarczą, powinno ono również podlegać przepisom niniejszej dyrektywy, co będzie gwarancją skoordynowanego podejścia do systemu zezwoleń. ï ê 2002/21/WE motyw 6 (dostosowany) Polityka audiowizualna oraz uregulowania prawne dotyczące treści programów będą wprowadzane przy uwzględnieniu ogólnych interesów, takich jak wolność słowa, pluralizm mediów, bezstronność, różnorodność kulturowa i lingwistyczna, społeczna asymilacja, ochrona konsumenta oraz małoletnich. Komunikat Komisji „Zasady i kierunki polityki audiowizualnej Wspólnoty w dobie łączności cyfrowej” oraz konkluzje Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. nawiązujące do powyższego komunikatu określają podstawowe zadania, które winny być realizowane przez Wspólnotę w ramach jej polityki audiowizualnej. ê 2002/22/WE motyw 50 (dostosowany) Przepisy niniejszej dyrektywy nie powstrzymują Państw Członkowskich przed podejmowaniem środków uzasadnionych względami określonymi w art. 30 i 46 Traktatu, w szczególności względami bezpieczeństwa publicznego, polityki publicznej i moralności publicznej. ê 2002/21/WE motyw 9 (dostosowany) Usługi społeczeństwa informacyjnego są przedmiotem unormowań dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) . ê 2002/21/WE motyw 10 (dostosowany) ð nowy (10)Definicja „społeczeństwa informacyjnego” zawarta w art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasady usług społeczeństwa informacyjnego , odnosi się do szeroko pojętej działalności gospodarczej, która może być prowadzona on-line. Większa część takiej działalności nie jest objęta zakresem niniejszej dyrektywy, albowiem działalność ta nie polega w całości czy w przeważającej części na przekazywaniu sygnałów poprzez sieci łączności elektronicznej. ð Niektóre usługi łączności elektronicznej objęte niniejszą dyrektywą mogą również wchodzić w zakres definicji „społeczeństwa informacyjnego” zawartej w art. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 z dnia 9 września 2015 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Przepisy regulujące usługi społeczeństwa informacyjnego mają zastosowanie do wspomnianych usług łączności elektronicznej w tych kwestiach, których nie obejmują bardziej szczegółowe przepisy mające zastosowanie do usług łączności elektronicznej w niniejszej dyrektywie lub w innych unijnych aktach prawnych. ï Ö Jednakże usługi łączności elektronicznej, takie jak Õ Uusługi w zakresie telefonii głosowej, ð usługi przekazywania wiadomości ï oraz przekazywaniapoczty elektronicznej są przedmiotem niniejszej dyrektywy. Jedno i tTo samo przedsiębiorstwo, np. podmiot świadczący usługi internetowe, może świadczyć usługi łączności elektronicznej w dwóch kategoriach, takich jak świadczenie dostępu do internetu oraz usługi nieobjęteych zakresem niniejszej dyrektywy, w tym usługi polegająceych na określaniuÖ dostarczaniu Õ treści stron internetowych ð niezwiązanych z łącznością ï. ê 2002/20/WE motyw 20 (dostosowany) (11)Jedno i tTo samo przedsiębiorstwo, na przykład operator telewizji kablowej, może oferować zarówno usługi łączności elektronicznej, takie jak przekazywanie sygnałów telewizyjnych, jak i usługi nie objęte zakresem niniejszej dyrektywy, takie jak rozpowszechnianie ofert dotyczących usług w zakresie nadawania audycji dźwiękowych i telewizyjnych, i tym samym dodatkowe obowiązki mogą być nakładane na takie przedsiębiorstwo w związku z jego działalnością w charakterze nadawcy albo dystrybutora, zgodnie z postanowieniaÖ przepisami Õ innymi niż te, zawarte w niniejszej dyrektywie, w niczym nie uchybiającÖ bez uszczerbku dla Õ wymogomów z listy zawartej Ö zawartych Õ w Zzałączniku I do niniejszej dyrektywy.

ò nowy (12)Ramy regulacyjne powinny obejmować użytkowanie widma radiowego przez wszystkie sieci łączności elektronicznej, w tym nowy typ użytkowania widma radiowego na potrzeby własne przez nowe rodzaje sieci składające się wyłącznie z autonomicznych systemów ruchomych urządzeń radiowych, które są połączone za pomocą łączy bezprzewodowych bez zarządzania centralnego ani operatora sieci scentralizowanej i nie zawsze w ramach wykonywania określonej działalności gospodarczej. W powstającym obecnie środowisku łączności ruchomej piątej generacji takie sieci prawdopodobnie będą się rozwijać w szczególności poza budynkami i na drogach, na potrzeby transportu, energetyki, badań naukowych i rozwoju, e-zdrowia, ochrony publicznej i pomocy w przypadku katastrof, internetu rzeczy, łączności maszyna-maszyna i samochodów podłączonych do sieci. W związku z tym stosowanie przez państwa członkowskie na podstawie art. 7 dyrektywy 2014/53/UE dodatkowych wymogów krajowych w odniesieniu do oddawania do użytku lub użytkowania (lub obu) takich urządzeń radiowych, w celu skutecznego i wydajnego użytkowania widma oraz zapobieganiem szkodliwym zakłóceniom, powinno być zgodne z zasadami rynku wewnętrznego. (13)Wymagania dotyczące możliwości sieci łączności elektronicznej stale rosną. Podczas gdy w przeszłości dotyczyły one głównie zwiększania szerokości pasma dostępnego ogólnie i dla poszczególnych użytkowników, obecnie na znaczeniu zyskują inne parametry, takie jak opóźnienie w sieci, dostępność i niezawodność. W reakcji na to zapotrzebowanie światłowody instalowane są coraz bliżej użytkownika, a przyszłe „sieci o bardzo dużej przepustowości” będą wymagały parametrów wydajności, które będą równoważne tym, jakie może zapewnić sieć oparta na elementach światłowodowych przynajmniej na odcinku do punktu dystrybucji w miejscu świadczenia usługi. W przypadku połączeń stacjonarnych odpowiada to wydajności sieci równoważnej tej, jaką można osiągnąć dzięki instalacji światłowodu na odcinku do budynku wielorodzinnego uznawanego za miejsce świadczenia usługi, a w przypadku połączeń mobilnych – wydajności sieci podobnej do tej, jaką można osiągnąć dzięki instalacji światłowodu na odcinku do stacji bazowej uznawanej za miejsce świadczenia usługi. Różnice w doświadczeniach użytkowników końcowych, wynikające z różnych właściwości nośników, za pomocą których sieć ostatecznie łączy się z zakończeniem sieci, nie powinny być brane pod uwagę do celów ustalania, czy daną sieć bezprzewodową można uznać za zapewniającą podobną wydajność sieciową. Zgodnie z zasadą neutralności technologicznej nie należy wykluczać innych technologii i mediów transmisyjnych, jeżeli pod względem możliwości są porównywalne z tym scenariuszem odniesienia. Uruchamianie takich „sieci o bardzo dużej przepustowości” pozwoli jeszcze zwiększyć możliwości sieci i przygotuje grunt dla rozwoju przyszłych generacji sieci ruchomych w oparciu o ulepszone interfejsy radiowe i gęstszą architekturę sieci. ê 2009/136/WE motyw 13 (dostosowany) ð nowy (14)Należy dostosować definicje tak, aby były zgodne z zasadą neutralności technologicznej i zachowały aktualność w świetle rozwoju technologicznego. ð W wyniku ewolucji technologicznej i rynkowej sieci przeszły na technologię protokołu internetowego, a użytkownicy końcowi mogą wybierać spośród konkurujących ze sobą dostawców usług głosowych. Dlatego też termin „publicznie dostępne usługi telefoniczne” stosowany wyłącznie w dyrektywie 2002/22/WE i powszechnie postrzegany jako odnoszący się do tradycyjnych usług telefonii analogowej, powinien zostać zastąpiony bardziej aktualnym i neutralnym pod względem technologicznym terminem „łączność głosowa”. ï Należy przede wszystkim oddzielić warunki świadczenia usług od samych elementów składających się na definicję publicznie dostępnej usługi telefonicznejÖ łączności głosowej Õ, tj. usługi łączności elektronicznej udostępnionej publicznie do inicjowania i odbierania, bezpośrednio lub pośrednio, wywołańÖ połączeń Õ krajowych lub krajowych i międzynarodowych za pośrednictwem numeru lub numerów istniejących w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji telefonicznej, bez względu na to, czy usługa ta opiera się na Ö technologii Õ komutacji łączy czy na technologiikomutacji pakietów. Cechą charakterystyczną takiej usługi jest jej dwukierunkowość, co pozwala obu stronom na wykonywanie połączeń. Usługa, która nie spełnia wszystkich tych warunków, np. opcja „click-through” na internetowej stronie obsługi klienta, nie jest publicznie dostępną usługą telefonicznąÖ taką usługą Õ. Publicznie dostępne usługi telefoniczneÖ Usługi łączności głosowej Õ obejmują także środki komunikacjiÖ łączności Õ przeznaczone specjalnie dla niepełnosprawnych użytkowników końcowych korzystających z usług transmisji tekstuÖ telefonów tekstowych Õ lub usług całkowitejÖ pełnej konwersacji wideo i tekstowej Õ. ò nowy (15)Usługi wykorzystywane do łączności oraz środki techniczne pozwalające świadczyć te usługi przeszły ogromną ewolucję. Użytkownicy końcowi coraz częściej zastępują tradycyjną telefonię głosową, wiadomości tekstowe (SMS) i usługi poczty elektronicznej funkcjonalnie równoważnymi usługami, takimi jak telefonia internetowa (VoIP), usługi przekazywania wiadomości i obsługa poczty elektronicznej przez internet. Aby zapewnić skuteczną i równą ochronę użytkowników końcowych korzystających z funkcjonalnie równoważnych usług, przyszłościowej definicji usług łączności elektronicznej nie należy opierać wyłącznie na parametrach technicznych, lecz na podejściu funkcjonalnym. Zakres niezbędnych regulacji powinien być taki, aby mogły one osiągnąć swe cele leżące w publicznym interesie. Chociaż „przekazywanie sygnałów” pozostaje istotnym parametrem określania usług wchodzących w zakres niniejszej dyrektywy, definicja powinna obejmować również inne usługi, które umożliwiają komunikację. Z punktu widzenia użytkownika końcowego nie ma znaczenia, czy dostawca sam przekazuje sygnały lub czy łączność jest zapewniona za pośrednictwem usługi dostępu do internetu. Zmieniona definicja usług łączności elektronicznej powinna zatem obejmować trzy rodzaje usług, które mogą się częściowo pokrywać, tzn. usługi dostępu do internetu zgodnie z definicją w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2015/2120, usługi łączności interpersonalnej zdefiniowane w niniejszej dyrektywie oraz usługi polegające wyłącznie lub głównie na przekazywaniu sygnałów. Definicja usługi łączności elektronicznej powinna wyeliminować dwuznaczności zaobserwowane podczas wdrażania poprzedniej definicji i umożliwiać skalibrowane według poszczególnych przepisów stosowanie do różnych rodzajów usług określonych praw i obowiązków określonych w ramach regulacyjnych. Przetwarzanie danych osobowych przez usługi łączności elektronicznej, czy to w ramach wynagrodzenia, czy na innej zasadzie, musi być zgodne z przepisami dyrektywy 95/46/WE, która zostanie zastąpiona rozporządzeniem (UE) 2016/679 (ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych) w dniu 25 maja 2018 r.. (16)Aby wejść w zakres definicji usługi łączności elektronicznej, usługa zazwyczaj musi być świadczona w zamian za wynagrodzenie. W gospodarce cyfrowej uczestnicy rynku coraz częściej uznają, że informacje o użytkownikach mają wartość pieniężną. Usługi łączności elektronicznej są często świadczone w zamian za świadczenie wzajemne inne niż pieniężne, np. udostępnienie danych osobowych lub innych danych. Pojęcie wynagrodzenia powinno zatem obejmować sytuacje, gdy usługodawca prosi o dane osobowe, a użytkownik końcowy aktywnie, pośrednio lub bezpośrednio, udostępnia usługodawcy takie dane, jak nazwisko lub adres e-mail. Powinno ono również obejmować przypadki, gdy usługodawca gromadzi informacje, choć użytkownik końcowy ich aktywnie nie udostępnia, np. dane osobowe, w tym adres IP, lub inne automatycznie generowane informacje, takie jak dane gromadzone i przekazywane przez pliki cookie. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie art. 57 TFUE wynagrodzenie w rozumieniu Traktatu istnieje również wówczas, gdy usługodawca otrzymuje zapłatę od strony trzeciej, a nie od usługobiorcy. Pojęcie wynagrodzenia powinno zatem obejmować również sytuacje, gdy użytkownik końcowy jest wystawiony na działanie reklamy jako warunku uzyskania dostępu do usługi, lub sytuacje, gdy usługodawca uzyskuje korzyść pieniężną z danych osobowych, które zgromadził. (17)Usługi łączności interpersonalnej są to usługi, które umożliwiają interpersonalną i interaktywną wymianę informacji, obejmujące takie usługi, jak tradycyjne połączenia głosowe między dwiema osobami, lecz również wszystkie rodzaje poczty elektronicznej, usług przekazywania wiadomości lub czatów grupowych. Usługi łączności interpersonalnej obejmują tylko łączność między skończoną, tzn. nie potencjalnie nieograniczoną, liczbą osób fizycznych, którą określa osoba wysyłająca komunikat. Łączność między osobami prawnymi powinna być objęta zakresem definicji w sytuacjach, gdy osoby fizyczne działają w imieniu tych osób prawnych lub stanowią przynajmniej jedną stronę komunikacji. Łączność interaktywna oznacza, że usługa umożliwia odbiorcy informacji odpowiedź. Usługi, które nie spełniają tych wymogów, takie jak linearne usługi medialne, wideo na żądanie, strony internetowe, sieci społecznościowe, blogi lub wymiana informacji między urządzeniami, nie powinny być uznawane za usługi łączności interpersonalnej. . W wyjątkowych okolicznościach usługi nie należy uznać za usługę łączności interpersonalnej, jeżeli narzędzie do komunikacji interaktywnej stanowi wyłącznie dodatek do innej usługi oraz z obiektywnych przyczyn technicznych nie może być użytkowane bez tej usługi głównej, a jego integracja z usługą nie służy obejściu zasad regulujących usługi łączności elektronicznej. Przykładem takiego wyjątku może być zasadniczo kanał komunikacyjny w grach internetowych, w zależności od funkcji narzędzia do komunikacji wykorzystywanego w usłudze. (18)Usługi łączności interpersonalnej wykorzystujące numery z krajowego lub międzynarodowego planu numeracji zapewniają łączność z publiczną komutowaną siecią telefoniczną (z komutacją łączy lub pakietów). Te usługi łączności interpersonalnej wykorzystujące numery obejmują zarówno usługi, do których przydzielone są numery użytkowników końcowych do celów zapewnienia połączeń pomiędzy zakończeniami sieci, jak i usługi umożliwiające użytkownikom końcowym połączenie z osobami, którym przydzielono takie numery. Samo używanie numeru jako identyfikatora nie powinno być uznawane za jednoznaczne z używaniem numeru w celu łączenia się z publiczną komutowaną siecią telefoniczną, a zatem nie powinno, jako takie, być uznawane za wystarczające do zakwalifikowania usługi jako usługi łączności interpersonalnej wykorzystującej numery. Usługi łączności interpersonalnej niewykorzystujące numerów powinny podlegać zobowiązaniom wyłącznie wówczas, gdy interesy porządku publicznego wymagają zastosowania szczególnych obowiązków regulacyjnych, które mają być stosowane do wszystkich rodzajów usług łączności interpersonalnej, bez względu na to, czy do świadczenia usługi wykorzystywane są numery. Odmienne traktowanie usług łączności interpersonalnej wykorzystujących numery jest uzasadnione, ponieważ są one uczestnikami zagwarantowanego przez organy publiczne interoperacyjnego środowiska, a zatem również z niego korzystają. ê 2002/22/WE motyw 6 (dostosowany) ð nowy (19)Urządzenie końcoweÖ Zakończenie sieci Õ stanowi granicę, do celów ustawowych, między ramami regulacyjnymi sieci i usług łączności elektronicznej iÖ a Õ prawodawstwem dotyczącym Ö końcowych urządzeń telekomunikacyjnych Õtelekomunikacyjnych urządzeń końcowych. Określenie umiejscowienia urządzenia końcowegoÖLokalizacja zakończenia sieciÕ jest obowiązkiem krajowych władz ustawodawczychÖ organów regulacyjnych Õgdzie konieczne — na podstawie propozycji złożonej przez odpowiednie przedsiębiorstwa.ð W świetle praktyki krajowych organów regulacyjnych i z uwagi na zróżnicowanie stacjonarnych i bezprzewodowych topologii sieci, Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) powinien, w ścisłej współpracy z Komisją, przyjąć wytyczne dotyczące identyfikacji zakończenia sieci, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, w różnych konkretnych okolicznościach. ï ò nowy (20)Rozwój technologiczny umożliwia użytkownikom końcowym dostęp do służb ratunkowych nie tylko za pomocą połączeń głosowych, lecz również z wykorzystaniem innych usług łączności interpersonalnej. Pojęcie zgłoszenia alarmowego powinno zatem dotyczyć wszystkich tych usług łączności interpersonalnej, które umożliwiają taki dostęp do służb ratunkowych. Opiera się ono na elementach systemów alarmowych już uwzględnionych w przepisach Unii, czyli pojęciach „publicznego punktu przyjmowania zgłoszeń o wypadkach” (PSAP) i „najwłaściwszego PSAP”, oraz na pojęciu „służb ratunkowych”.

ê 2002/21/WE motyw 16 (dostosowany) ð nowy (21)Krajowe organy regulacyjne ð i inne właściwe organy ï powinny mieć określone w harmonijny sposób cele i zasady, na których się będą opierać Ö ich prace, Õ oraz powinny, w razie potrzeby, koordynować swoje działania z działaniami organów regulacyjnychinnych państw członkowskich ð i z działaniami BEREC ï przy realizacji zadań wynikających z niniejszych unormowańÖ regulacji Õ ramowych. ê 2002/21/WE motyw 17 (dostosowany) ð nowy