ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
16.

Niezbędne jest, aby odpowiednie organy UE, państwa członkowskie UE bądź struktury zarządzania kontynuowały starania na rzecz wyeliminowania istniejących dziś ograniczeń, powodujących obniżanie efektywności, a przez to i konkurencyjności transportu kolejowego. Do ograniczeń tych należą: — bariery językowe w ruchu transgranicznym; — brak jednolitych programów szkolenia maszynistów obejmujących zasady ruchu kolejowego w całej UE; — brak wspólnych norm dotyczących bezpieczeństwa i ładowności; — niejednolite wykorzystanie technologii teleinformatycznych (TIK) oraz systemów satelitarnych i radiowych; — brak systemu i jednoznacznej odpowiedzialności cywilnej za przesyłkę transportowaną w intermodalnych łańcuchach transportowych; — wielość problemów natury technicznej i administracyjnej w wypadku przekraczania granic w międzynarodowym ruchu kolejowym; — niedostateczna przepustowość – przede wszystkim w aglomeracjach – której poprawa umożliwi rozdzielenie transportu towarowego i pasażerskiego oraz ogólne zwiększenie konkurencyjności kolei jako środka transportu, o ile jest to wykonalne pod względem technicznym i planistycznym; — różne szerokości torów kolejowych; — nieprzestrzeganie norm dotyczących punktualności transportu, zwłaszcza w transporcie łączonym, np. kolejowo-drogowym; — brak porozumienia co do jednolitych wymiarów i długości pociągów optymalnych pod kątem zwiększenia mocy transportowych i ochrony środowiska.
Zgadza się, że o ile problematyka zmian klimatu i dostosowania do tych zmian w poszczególnych obszarach polityki powinna zostać uwzględniona w mechanizmach i sieciach finansowania UE, takich jak TEN, fundusze strukturalne czy też EFRROW, szczególnie w odniesieniu do poprawy zdolności adaptacji systemów produkcyjnych i infrastruktury fizycznej, to, kierując się potrzebą zwalczania zmian klimatu, nie można zapominać o pierwotnych celach tej polityki i tych funduszy, a zatem konieczne jest zaplanowanie konkretnych środków i funduszy UE na ten cel zwłaszcza po to, by uniknąć rozproszenia środków wspólnotowych przeznaczonych na ten obszar. Stąd też wzywa Komisję Europejską do rozważenia możliwości rezerwowania istniejących funduszy strukturalnych na kwestie ekologiczne, wzorem modelu stosowanego w strategii lizbońskiej, bądź do utworzenia europejskiego funduszu dostosowania do środowiska przeznaczonego na finansowanie szkoleń i przekwalifikowanie pracowników oraz na finansowanie programów umożliwiających im powrót do pracy w sektorach najbardziej podatnych na skutki przestawienia gospodarki na rozwój zrównoważony; bądź też wreszcie do wspomagania tworzenia przedsiębiorstw uwzględniających potrzeby w zakresie ochrony środowiska.
14.

Podnosi kwestię braku odniesień w omawianym komunikacie do problematyki kształcenia i utrzymania w UE wysoko wykwalifikowanych pracowników i osób posiadających najważniejsze kompetencje, podczas gdy zagadnienie to ma podstawowe znaczenie dla większości krajów europejskich w kontekście budowania gospodarki opartej na wiedzy; chodzi tu zarówno o sprawę „drenażu mózgów”, jak i o konieczność kształcenia wysoko kwalifikowanych pracowników we wszystkich dziedzinach. Komitet wzywa zatem Komisję do zgłębienia tej kwestii, co nie musi pociągać za sobą wprowadzania nowych wskaźników, gdyż mogłoby to mieć niekorzystne skutki dla ogólnej spójności określonych celów.
—

Wzywa Unię Europejską, państwa członkowskie i samorządy lokalne i regionalne do ustanowienia rygorystycznego systemu współzależności ekologicznej w odniesieniu do dotacji i środków wsparcia. Wzywa Komisję, aby zachęciła państwa członkowskie do dokonania przeglądu swoich systemów podatkowych oraz do dostosowania krajowych środków wsparcia tak, aby bardziej sprzyjały ochronie różnorodności biologicznej.
7.

Wzywa Komisję Europejską do dążenia do usprawnień w zakresie opracowywania i upowszechniania rzetelnych, aktualnych, ilościowych i jakościowych informacji będących podstawowym źródłem do opracowania profili poszczególnych państw członkowskich w dziedzinie imigracji.
Artykuł 15 Zapis elektroniczny i przekazywanie danych z dziennika połowowego 1. Kapitanowie wspólnotowych rybackich statków o długości całkowitej ponad 10 metrów zapisują w formie elektronicznej informacje dotyczące połowów zarejestrowane w dzienniku połowowym i co najmniej raz dziennie przesyłają je drogą elektroniczną właściwemu organowi państwa członkowskiego bandery. 2. Ustęp 1 stosuje się do wspólnotowych statków rybackich o długości całkowitej od ponad 15 do 24 metrów – począwszy od dnia 1 lipca 2011 r., a do wspólnotowych statków rybackich o długości całkowitej od ponad 10 do 15 metrów – począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r. Statki wspólnotowe o długości całkowitej do 15 metrów mogą być zwolnione z wymogów ustępu 1, jeżeli: a) działają wyłącznie w obrębie wód terytorialnych państwa członkowskiego bandery lub b) nie spędzają nigdy więcej niż 24 godziny na morzu, licząc od chwili wyjścia w morze do chwili powrotu do portu.

Artykuł 15 Zapis elektroniczny i przekazywanie danych z dziennika połowowego 1. Kapitanowie wspólnotowych rybackich statków o długości całkowitej ponad 10 15 metrów zapisują w formie elektronicznej informacje dotyczące połowów zarejestrowane w dzienniku połowowym i co najmniej raz dziennie przesyłają je drogą elektroniczną właściwemu organowi państwa członkowskiego bandery. 2. Ustęp 1 stosuje się do wspólnotowych statków rybackich o długości całkowitej od ponad 15 do 24 metrów – począwszy od dnia 1 lipca 2011 r., a do wspólnotowych statków rybackich o długości całkowitej od ponad 10 do 15 metrów – począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r. Statki wspólnotowe o długości całkowitej do 15 metrów mogą być zwolnione z wymogów ustępu 1, jeżeli: a) działają wyłącznie w obrębie wód terytorialnych państwa członkowskiego bandery lub b) nie spędzają nigdy więcej niż 24 godziny na morzu, licząc od chwili wyjścia w morze do chwili powrotu do portu.
6.

Uznaje za ważne wspieranie rozwoju przede wszystkim lokalnych rynków bioodpadów. Bioodpady powinny być traktowane jako cenny surowiec naturalny służący do produkcji kompostu, który ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania produktywności gleby, dla zmniejszenia zużycia energochłonnych w produkcji nawozów sztucznych oraz dla zwiększenia zdolności gleby do zatrzymywania wody (a przez to dla ograniczenia spływu powierzchniowego i powodzi). Zdaniem KR-u rynek bioodpadów powinien odpowiadać zasadom zapisanym w traktacie, a w szczególności zasadzie ostrożności, zasadzie działania zapobiegawczego i zasadzie „zanieczyszczający płaci”. Jest to ważny warunek dla tego, by przyszłe wnioski Komisji dotyczące gospodarowania bioodpadami odpowiadały oczekiwaniom obywateli i ich wymaganiom dotyczącym wiarygodnego działania w kwestii odpadów. Rynek bioodpadów musi być dalej rozwijany i analizowany, tak by z perspektywy krajowej i z perspektywy UE nie był on ani nadmiernie, ani zbyt słabo uregulowany. Ważne narzędzie stanowią tu krajowe plany gospodarki odpadami.
5.

Przyjmuje z zainteresowaniem podejście Komisji obejmujące, poza bilansem, także zalecenia na przyszłość, których celem jest: — przezwyciężenie trudności napotkanych we wdrażaniu planu działań, — przyczynienie się do zbiorowego podjęcia odpowiedzialności za jego realizację przez wszystkie podmioty, — rozwinięcie całościowego i przekrojowego podejścia do kontynentu afrykańskiego, — przyczynienie się do koordynacji i do współpracy UE-Afryka w instancjach międzynarodowych, — wzmocnienie działań informacyjnych dotyczących celów i osiągnięć partnerstwa celem zapewnienia jego większej przejrzystości i masowego poparcia ze strony ludności w Afryce i w Europie.
15. Dostępne dane na temat zakażeń związanych z opieką zdrowotną nie wystarczają do dokonywania przez sieci nadzoru miarodajnych porównań poszczególnych instytucji, do monitorowania epidemiologii czynników chorobotwórczych związanych z opieką zdrowotną oraz do oceny i kształtowania polityki w zakresie profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną. Należy zatem stworzyć lub usprawnić systemy nadzoru na poziomie poszczególnych instytucji opieki zdrowotnej oraz na poziomie regionalnym i krajowym.

15. Dostępne dane na temat zakażeń związanych z opieką zdrowotną nie wystarczają do dokonywania przez sieci nadzoru miarodajnych porównań poszczególnych instytucji, do monitorowania epidemiologii czynników chorobotwórczych związanych z opieką zdrowotną oraz do oceny i kształtowania polityki w zakresie profilaktyki i kontroli zakażeń związanych z opieką zdrowotną. Należy zatem stworzyć lub usprawnić systemy nadzoru zgłaszania i oceny na poziomie poszczególnych instytucji opieki zdrowotnej oraz na poziomie regionalnym i krajowym.
26.

Jest zdania, że przedstawiony wniosek dotyczący dyrektywy w obecnym brzmieniu jeszcze nie sprzyja zwiększeniu zaufania konsumentów do handlu transgranicznego. Wręcz przeciwnie: jeśli proponowane przepisy mają oznaczać obniżenie stopnia ochrony w prawie krajowym do poziomu wymaganego w regulacjach unijnych, może to nawet doprowadzić do spadku popytu ze strony konsumentów, ponieważ obniżenie standardów ochrony konsumenta może spowodować niepewność i skłaniać do rezerwy.
17a Szkolenie 1. Państwa członkowskie, w koordynacji z władzami i podmiotami lokalnymi i regionalnymi, podejmują wszelkie kroki niezbędne do tego, by zagwarantować szkolenie specjalistów z sektora budowlanego w zakresie nowych technologii, metod i materiałów umożliwiających poprawę charakterystyki energetycznej nowo stawianych i istniejących budynków. W związku z tym państwa członkowskie zapewniają odpowiednią ofertę ustawicznego szkolenia zawodowego dostępną dla wszystkich specjalistów już aktywnych zawodowo. Gwarantują ponadto, by szkolenia dla przyszłych specjalistów poddawano przeglądowi i regularnie odpowiednio dostosowywano. Państwa członkowskie, w koordynacji z władzami i podmiotami lokalnymi i regionalnymi, dbają także o to, by istniała dostępna dla wszystkich oferta szkoleń oraz taka liczba miejsc dla uczestników, aby możliwe było szkolenie odpowiedniej liczby ekspertów uprawnionych do wystawiania świadectw charakterystyki energetycznej oraz dokonywania przeglądu systemów technicznych, określonych w art. 13 i 14 niniejszej dyrektywy. 2. Państwa członkowskie zdają sprawę z podjętych inicjatyw i uzyskanych rezultatów w dziedzinie szkolenia, określonych w ustępie 1 niniejszego artykułu, oraz na temat nowych środków, które w razie konieczności zamierzają podjąć. Do celów takiego sprawozdania państwa członkowskie, we współpracy ze swoimi władzami i podmiotami lokalnymi i regionalnymi, wykonują analizę potrzeb w zakresie szkolenia, które trzeba zaspokoić, aby zastosować się do postanowień niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie porównują swoje inicjatywy, podjęte lub planowane, oraz ich efekty w świetle wniosków tej analizy. 3. Państwa członkowskie sporządzają swoje sprawozdania, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, w ścisłej współpracy z władzami i podmiotami lokalnymi i regionalnymi i przedkładają je najpóźniej 30 czerwca 2011 r.; co trzy lata przedstawiają nowe sprawozdanie. Sprawozdanie to może być włączone do krajowego planu działania na rzecz efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 dyrektywy 2006/32/WE. Komisja publikuje sprawozdania z postępów poczynionych przez państwa członkowskie w dziedzinie szkolenia specjalistów. Sprawozdanie to zawiera porównanie analiz krajowych dotyczących potrzeb w zakresie szkolenia. Jeśli to stosowne, przedstawia również zalecenia i wytyczne w dziedzinie szkolenia specjalistów w ramach niniejszej dyrektywy.
1.

Uważa, że koncepcja Komisji dotycząca europejskiego rybołówstwa do roku 2020 jest możliwa do wprowadzenia w życie i pragnie wziąć pełny udział w dyskusji na temat reform, które są niezbędne do tego, by koncepcja ta została zrealizowana w sposób powodujący jak najmniejsze zakłócenia w miejscu pracy i na rynku. Przegląd i reforma wspólnej polityki rybołówstwa stwarza niepowtarzalną okazję nie tylko do zaradzenia przeszłym niedociągnięciom, lecz również do wzbudzenia zaufania i wiary w przyszłość. Dzięki pełnemu zaangażowaniu społeczności rybackich stada będą lepiej zarządzane, floty lepiej dostosowane do zasobów, operacje połowowe lepiej regulowane, a zyski ekonomiczne dostarczą zabezpieczeń koniecznych do długoterminowego bezpieczeństwa.
34.

Wzywa uczelnie do wspólnego inwestowania w programy przynoszące konkretne korzyści regionalnym przedsiębiorstwom i miejscowej społeczności, jednocześnie zachęcając do finansowania przez przedsiębiorstwa stypendiów dla profesorów, co pobudzi do wspólnych działań różne ośrodki wiedzy, badań i rozwoju oraz innowacji, rozpropaguje fora wymiany wiedzy oraz wesprze tworzenie sieci regionów przodujących w dziedzinie innowacji.
2.

W przypadku produktów wprowadzonych do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r. każdy producent odpowiada za czynności finansowania, w ust. 1, dotyczące odpadów pochodzących z jego produktów. Producent może podjąć decyzję o wypełnieniu tego obowiązku indywidualnie lub przyłączając się do programu zbiorowego. Państwa członkowskie , że wprowadzając produkt do obrotu, każdy producent dostarcz gwarancję wskazującą, że gospodarowanie WEEE zostanie sfinansowane oraz że producenci oznaczą swoje produkty w sposób niebudzący wątpliwości zgodnie z art. 1 ust. 2. Gwarancja ta zapewni finansowanie czynności określonych w ust. 1, odnoszących się do tego produktu. Gwarancja może mieć formę uczestnictwa producenta we właściwych programach finansowania gospodarowania WEEE, ubezpieczenia recyklingu lub zablokowania konta bankowego.
23.

Przypomina, że nie wolno podważać ważnego i podstawowego celu, jakim jest uwzględnianie rzeczywistych kosztów. Jeśli większość inwestycji w infrastrukturę transportową miałaby się opierać na zasadzie „użytkownik płaci”, mogłoby to niekiedy prowadzić do dysproporcji gospodarczych i społecznych pomiędzy poszczególnymi regionami. Państwa członkowskie, które rozważają wprowadzenie lub dostosowanie opłat transportowych zgodnie z nowoczesnym podejściem uwzględniania rzeczywistych kosztów, powinny jednocześnie zlecić ocenę gospodarczych, ekologicznych i społecznych skutków takiego przedsięwzięcia. Chodzi o to, by umożliwić – jeśli zauważy się taką konieczność – przygotowanie w oparciu o założenia strategiczne odpowiednich średnio- i długoterminowych środków towarzyszących, np. odpowiednią reorientację polityki gospodarczego wsparcia regionalnego.
2.

Zachęca Komisję Europejską i państwa członkowskie do podjęcia wszelkich koniecznych środków gwarantujących pełne i skuteczne włączenie władz lokalnych i regionalnych w zarządzanie inicjatywami związanymi z europejską przestrzenią badawczą (EPB). W przypadku badań w dziedzinie TIK szczególne znaczenie mają regiony. To one odgrywają kluczową rolę przy opracowywaniu regionalnych strategii badań i innowacji. Do nich należy często zarządzanie instytucjami badawczymi. Na swoim terytorium dysponują uniwersytetami i innymi placówkami naukowo-badawczymi oraz wspierają rozwój innowacyjnego otoczenia. Ponadto wiele samorządów i administracji regionalnych posiada uprawnienia legislacyjne, w związku z czym same zarządzają swoim budżetem na badania.
9.

Uważa, że dzięki zbadaniu potrzeby interwencji na szczeblu UE i potencjalnego wpływu różnych strategii politycznych ocena skutków powinna doprowadzić do ulepszenia i uproszczenia środowiska regulacyjnego. Skuteczna i trwała ocena ex ante nowego prawa unijnego jest ważna nie tylko dla ograniczenia obciążeń administracyjnych, ale także dla utrzymania go na niskim poziomie. Niemniej jednak KR uważa, że kolejne poprawki i zmiany do wniosków legislacyjnych wprowadzane przez Parlament Europejski i Radę mogą mieć dalekosiężne, nie w pełni przewidziane przez decydentów skutki dla władz lokalnych i regionalnych.
—

Sądzi, że jest za wcześnie na uregulowanie koncesji na usługi przez Komisję. Jeśli jednak Komisja mimo wszystko zdecydowałaby, że koncesje na usługi powinny być objęte dyrektywą w sprawie zamówień publicznych, to jest niezbędne, by uregulowania były tak proste i elastyczne, jak to tylko możliwe. W takim przypadku przyjęte uregulowania powinny się wzorować na uregulowaniach dyrektywy w sprawie koncesji na roboty budowlane, w żadnym wypadku zaś na uregulowaniach dotyczących udzielania zamówień na usługi.
13.

Podkreśla, że wdrożenia europejskiej agendy cyfrowej nie można oddzielić od rozwoju uczenia się przez całe życie i kapitału ludzkiego oraz środków potrzebnych do ich wspierania. Kluczem do sukcesu jest to, na ile dobrze i na jak szeroką skalę w wymiarze UE uda się zachęcać społeczności zawodowe i ogół społeczeństwa, tzn. jednostki i różne społeczności, do odegrania aktywnej roli w tworzeniu bardziej innowacyjnej i wydajnej Europy. Aby odnieść pełny sukces, innowacyjne działania oddolne, przedsiębiorczość, firmy dążące do wzrostu, a zwłaszcza innowacyjne inicjatywy w zakresie partnerstwa podmiotów publicznych, przedsiębiorstw i trzeciego sektora wymagają zdecydowanego zobowiązania politycznego na wszystkich szczeblach (UE, państw członkowskich, władz lokalnych i regionalnych).
13.

Odnotowuje, że trwają obecnie negocjacje międzynarodowe w sprawie umowy ONZ mającej na celu pokierowanie globalnymi działaniami na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu po 2012 r., kiedy kończy się pierwszy okres zobowiązań protokołu z Kioto. Zauważa również, że UE podjęła jednostronne zobowiązanie do ograniczenia emisji w 2020 r. o co najmniej 20 % w stosunku do poziomu z lat 90. i proponuje zwiększenie tego ograniczenia do 30 %, pod warunkiem że inni główni emitenci w świecie rozwijającym się i rozwiniętym będą mieli odpowiedni udział w wysiłkach na rzecz łagodzenia zmiany klimatu na mocy globalnego porozumienia. Badania naukowe pokazują, że do 2050 r. trzeba będzie dodatkowo ograniczyć emisje co najmniej do 50 % poziomu z lat 90. Te ambitne cele będą wymagać przejścia do gospodarki niskoemisyjnej, w której metody produkcji i struktura konsumpcji będą mniej energochłonne i bardziej efektywne pod względem zasobów. Dominujące wskaźniki ekonomiczne muszą odzwierciedlać ten nowy kierunek.
39.

Wzywa Komisję i państwa członkowskie do uwzględnienia kwestii płci przy ustalaniu adekwatnych emerytur. Należy pamiętać, że oczekiwana długość życia po ustawowym przejściu na emeryturę jest większa w przypadku kobiet i że to one stanowią największą grupę emerytów i są nadreprezentowane w grupie starszych emerytów, a często też w grupie osób, które przerwały pracę lub były zatrudnione na nietypowych zasadach, jak też w grupie opiekunów. Sytuacja ta pogarsza się wraz z obecnym rozprzestrzenianiem się planów emerytalnych ze zdefiniowaną stawką.
13.

Zwraca uwagę na rolę kina w kształtowaniu europejskiej tożsamości i integracji regionów. Dzięki swemu wymiarowi artystycznemu i kulturowemu kino jest siłą integrującą. Dociera do ludzi w całej Europie i zbliża ich do siebie, pozwalając im dzielić wspólne doświadczenie. Kina w oddalonych lub małych wioskach, miasteczkach czy regionach są niekiedy jedynymi miejscami oferującymi społeczności kontakt z kulturą. Dlatego też KR jest zdania, że ochrona kina europejskiego może się znacznie przyczynić do integracji europejskiej na oddalonych obszarach Europy.
9.

W odniesieniu do usług kolejowych (art. 13, załącznik III) wyraża zadowolenie, że korzystanie z urządzeń zasilania w prąd trakcyjny oraz z urządzeń zaopatrzenia w paliwo zostało włączone do minimalnego pakietu świadczeń, aby zapewnić dostęp do tych podstawowych usług na niedyskryminujących zasadach. Zarządca infrastruktury powinien zadbać o to, by dostawy energii elektrycznej były wystarczające dla przewidywanego ruchu i zachęcać do korzystania z energii trakcyjnej o niewielkim wpływie na środowisko.
22.

Uznaje także znaczenie koncepcji, zgodnie z którą dane powinno się przechowywać tak blisko źródła, jak to możliwe. Jakkolwiek jest to niewątpliwie sensowna propozycja, należy zapewnić, że nie będzie się ona wiązała z nałożeniem dodatkowych obciążeń na władze lokalne i regionalne. W tym kontekście na większą uwagę zasługuje pogląd Komisji, zgodnie z którym wszystkie odpowiednie zainteresowane podmioty powinny także przyczyniać się w odpowiedni sposób do ochrony danych, nawet wtedy gdy przestają one przedstawiać dla nich wartość społeczną i handlową.
33.

Lokalny produkt żywnościowy: 1) jest produkowany lokalnie/regionalnie; 2) przyczynia się do realizacji lokalnej/regionalnej strategii rozwoju obszarów wiejskich; 3) jest sprzedawany konsumentowi za pośrednictwem możliwie jak , najbardziej racjonalnego i efektywnego łańcucha – łańcucha składającego się z nie większej liczby ogniw niż: a) producent lub lokalna organizacja producentów, b) podmiot lub spółdzielnia podmiotów odpowiedzialnych za wzajemne dopasowanie podaży i popytu oraz c) konsument; 4) może być sprzedawany w lokalnym sklepie lub na placu targowym na podstawie lokalnej umowy, lecz nie może być sprzedawany – z oznakowaniem żywności lokalnej – do centralnego punktu skupu detalicznego; 5) jest skierowany do konsumentów jako produkt o , takich jak smak, świeżość, wysoka jakość, uwarunkowania kulturowe, tradycja lokalna, specjalność lokalna, dobrostan zwierząt, wartość środowiskowa, aspekty zdrowotne lub warunki zrównoważonej produkcji; 6) jest sprzedawany jak możliwie jak , w sposób jak najbardziej racjonalny i efektywny – odległość może różnić się w zależności od produktu, regionu i sytuacji, lecz kwestia ta sprowadza się do jednego zasadniczego pytania: czy punkt sprzedaży jest najbliższym punktem, do którego dostęp ma konsument (odległość ta może wahać się w przedziale od 1 km do ponad 50 km); 7) jest połączony z .
—

Przyjmuje do wiadomości wprowadzenie znaku dziedzictwa europejskiego i europejskiej marki „Turystyka wysokiej jakości”, które ma stanowić bodziec do stosowania przez obiekty turystyczne praktyk opartych na zasadach zrównoważonego rozwoju i przyczyni się do wzmocnienia wizerunku Europy jako kierunku turystycznego wysokiej jakości. Uważa jednak, że ogromne znaczenie ma dokładne sprawdzenie i przedstawienie wartości dodanej tego oznaczenia, a także określenie ścisłych kryteriów przyznawania tego oznaczenia w celu uniknięcia jego dewaluacji.
12.

Jest zaniepokojony, że jeżeli popyt na biomasę nieprzeznaczoną do spożycia, zwłaszcza rośliny energetyczne i ich produkty pochodne, będzie nadal rósł, doprowadzi to nieuchronnie do zwiększenia całkowitego obszaru gruntów ornych kosztem naturalnych ekosystemów, takich jak sawanny i tropikalne lasy deszczowe, a zatem istnieje duże ryzyko, że obecne dążenia do zwiększenia użycia biomasy nieprzeznaczonej do spożycia w celu przeciwdziałania zmianie klimatu i degradacji środowiska mogą jedynie przesunąć problem do innych obszarów i doprowadzić do degradacji środowiska na całym świecie.
8.

Przyjmuje z zadowoleniem toczące się dyskusje na temat kwestii wizowych i wzywa Ukrainę oraz sąsiadujące z nią państwa członkowskie do rozważenia ułatwień w ruchu transgranicznym (wspólne kontrole graniczne, zniesienie obowiązku wizowego dla mieszkańców regionów przygranicznych). Jednocześnie należy zadbać o to, by nie ułatwiać nielegalnej imigracji do UE.
6.

Zaleca, by wprowadzone środki ograniczające dostęp do rynku pracy – pomimo ich zgodności z prawodawstwem europejskim – nie były powodem niestabilnej sytuacji tych obywateli i by w praktyce czas rozpatrywania wniosków o zezwolenie na pobyt z prawem do pracy nie przekraczał w państwach członkowskich 3 miesięcy, gdyż faktycznie uniemożliwia im to przebywanie ponad 3 miesiące w tych państwach członkowskich.
54.

Podkreśla istotną rolę lokalnych i regionalnych agencji energetycznych we wdrażaniu unijnego prawodawstwa i polityki energetycznej, jako propagatorów polityki europejskiej, krajowej i lokalnej wśród konsumentów. Ich działania na rzecz informowania szerokiego kręgu odbiorców i uwrażliwiania ich na kwestie oszczędzania energii i energii odnawialnych zasługują na duże wsparcie ze strony szczebla europejskiego w postaci uproszczenia regulacji i procedur administracyjnych w zakresie publicznego dostępu do specjalistycznej wiedzy i do istniejących instrumentów finansowych. Owo uproszczenie w połączeniu z bardziej dynamicznym informowaniem o misji poszczególnych agencji regionalnych i lokalnych jest nieodzowne dla utrzymania dobrego wizerunku i optymalnego funkcjonowania tych agencji.