Proposal for a REGULATION OF THE EUROPEAN PARLIAMENT AND OF THE COUNCIL on the technical roadside inspection of the roadworthiness of commercial vehicles circulating in the Union and repealing Directive 2000/30/EC /* COM/2012/0382 wersja ostateczna - 2012/0186 (COD) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU · Podstawa i cele wniosku Celem wniosku jest ustanowienie zaktualizowanych i zharmonizowanych przepisów kontroli drogowej pojazdów silnikowych i ich przyczep w celu poprawy bezpieczeństwa drogowego i ochrony środowiska. Celem wniosku jest również przyczynienie się do osiągnięcia celu, jakim jest zmniejszenie liczby śmiertelnych ofiar wypadków drogowych o połowę do 2020 r., zgodnie z kierunkami polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego na lata 2011 – 2020[1]. Ma się on także przyczynić do zmniejszenia emisji w transporcie drogowym związanych z nieodpowiednią konserwacją pojazdów. · Kontekst ogólny Zanim pojazd może zostać wprowadzony na rynek, musi spełnić wszystkie odpowiednie wymagania w zakresie homologacji typu lub dopuszczenia indywidualnego gwarantujące zapewnienie optymalnego poziomu bezpieczeństwa i spełnienie norm środowiskowych. Każde państwo członkowskie jest zobowiązane do dokonania pierwszej rejestracji każdego pojazdu, który uzyskał europejską homologację typu na podstawie „świadectwa zgodności” wydanego przez producenta pojazdu. Taka rejestracja stanowi urzędowe dopuszczenie pojazdu do eksploatacji na drogach publicznych i wiąże się z przyjęciem różnych terminów wprowadzenia w życie wymagań dotyczących poszczególnych pojazdów. Po otrzymaniu takiej homologacji samochody wykorzystywane w ruchu drogowym należy regularnie poddawać badaniom przydatności do ruchu drogowego. Celem tych badań jest zagwarantowanie, że samochody są przydatne do ruchu drogowego i bezpieczne oraz że nie stwarzają zagrożenia dla kierowcy i innych użytkowników dróg. Samochody są zatem kontrolowane pod względem zgodności z niektórymi wymogami, w tym w zakresie bezpieczeństwa i ochrony środowiska, jak również pod względem zgodności z wymogami dotyczącymi doposażenia. Ze względu na ich regularną i intensywną eksploatację, głównie do celów handlowych, pojazdy używane do profesjonalnego przewozu towarów o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, a także pojazdy używane do profesjonalnego przewozu więcej niż 8 pasażerów, są dodatkowo poddawane kontrolom drogowym stanu technicznego ad hoc, w ramach których w każdej chwili i w każdym miejscu w UE może zostać sprawdzona ich zgodność z normami środowiskowymi oraz wymogami technicznymi. W trakcie cyklu użytkowania pojazdu może on podlegać procedurze powtórnej rejestracji, w wyniku zmiany właściciela lub w wyniku przeniesienia go na stałe do innego państwa członkowskiego. Przepisy dotyczące procedury rejestracji pojazdów należy wprowadzać w jednolity sposób w celu zapewnienia, aby na drogach nie były używane pojazdy, które stanowią bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego. Głównym celem kontroli drogowych jest zagwarantowanie, że w odstępach czasu między okresowymi badaniami przydatności do ruchu drogowego pojazdy użytkowe nie stanowią poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Mają one również na celu stworzenie równych szans w odniesieniu do jakości obsługi technicznej pojazdów użytkowych poruszających się na terytorium Unii poprzez zapobieganie sytuacjom, w których nieodpowiedzialne podmioty gospodarcze podejmują próby uzyskania przewagi konkurencyjnej poprzez eksploatację niewłaściwie utrzymywanych pojazdów. · Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek „Pakiet dotyczący przydatności do ruchu drogowego” będzie zawierał już obowiązujące wymogi określone w obecnych ramach legislacyjnych związanych z przydatnością do ruchu drogowego, które obejmują badania przydatności do ruchu drogowego[2], kontrole drogowe[3] oraz przepisy dotyczące rejestracji pojazdów[4]. W porównaniu z obowiązującymi przepisami dotyczącymi kontroli drogowych, głównym celem wniosku jest stworzenie systemu oceny ryzyka umożliwiającego skupienie się na kontroli pojazdów eksploatowanych przez przedsiębiorstwa o słabych wynikach w dziedzinie bezpieczeństwa, zapewniając tym samym uznanie dla pojazdów eksploatowanych przez przedsiębiorstwa przykładające dużą wagę do bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Ponadto we wniosku określono nowe wymogi w zakresie niektórych kwestii dotyczących poziomu i jakości badań, a mianowicie sprzętu do przeprowadzania badań, kwalifikacji i wyszkolenia personelu przeprowadzającego badania oraz nadzoru nad systemem przeprowadzania badań. · Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Wniosek jest spójny z przedstawionym w białej księdze w sprawie transportu[5] celem UE, jakim jest zwiększenie bezpieczeństwa na drogach, i ma na celu wdrożenie specjalnej strategii dotyczącej bezpiecznych pojazdów zgodnie z kierunkami polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego na lata 2011 – 2020. Ponadto, jeśli chodzi o aspekty środowiskowe wniosku, przewidywane wymagania przyczyniają się do zmniejszenia emisji CO2 i innych zanieczyszczeń powietrza pochodzących z pojazdów silnikowych, zgodnie z europejską strategią na rzecz ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów oraz zgodnie ze zintegrowaną polityką w zakresie energii i zmian klimatu, czyli tzw. strategią „20-20-20”, a także przyczyniają się do osiągnięcia celów w zakresie jakości powietrza określonych w dyrektywie 2008/50/WE[6]. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW · Konsultacje z zainteresowanymi stronami Metody konsultacji Podczas opracowywania wniosku Komisja przeprowadziła następujące rodzaje konsultacji z zainteresowanymi podmiotami: – Przeprowadzono powszechne konsultacje internetowe dotyczące wszystkich aspektów wniosku. – Przeprowadzono konsultacje z ekspertami i zainteresowanymi podmiotami w ramach warsztatów. – W celu określenia ewentualnych środków i opracowania narzędzia analizy kosztów i korzyści przeznaczonego do oceny wpływu badań przydatności do ruchu drogowego i kontroli drogowych przeprowadzono analizę dotyczącą przyszłych możliwości egzekwowania norm przydatności do ruchu drogowego i przepisów drogowych w Unii Europejskiej. Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia W trakcie konsultacji internetowych zainteresowane podmioty poruszyły szereg kwestii. Ocena skutków, która towarzyszy niniejszemu wnioskowi, zawiera pełne omówienie poruszonych zasadniczych kwestii i sposobu ich uwzględnienia. W dniach od 29 lipca 2010 r. do 24 września 2010 r. przeprowadzono za pomocą internetu publiczne konsultacje. Komisja otrzymała 9653 odpowiedzi od obywateli, organów państw członkowskich, dostawców wyposażenia, ośrodków badawczych, stowarzyszeń warsztatów i producentów pojazdów. Wyniki konsultacji są dostępne na stronie internetowej: http://ec.europa.eu/transport/road_safety/take-part/public-consultations/pti_en.htm. · Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej Dziedziny nauki i wiedzy specjalistycznej, których dotyczy wniosek Wniosek wymagał oceny różnych wariantów strategicznych oraz powiązanych z nimi skutków ekonomicznych, społecznych i środowiskowych. Zastosowana metodyka Badanie dotyczące wpływu różnych wariantów działań zostało przeprowadzone przez zewnętrznego konsultanta (Europe Economics), który jako źródła modeli i danych koniecznych do oceny wartości pieniężnej kosztów i korzyści różnych wariantów działań wykorzystał kilka sprawozdań naukowych i sprawozdań z oceny. W największym stopniu wykorzystywano następujące analizy: – Sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie stosowania przez państwa członkowskie dyrektywy 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie – okresy sprawozdawcze 2005–2006 i 2007– 2008[7], – AUTOFORE (2007), – „Baza danych naukowych dla programu MOT (MOT Scheme Evidence-base)”, Departament Transportu (Zjednoczone Królestwo, 2008), – DEKRA: Sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego za rok 2008 – Strategie zapobiegania wypadkom na drogach Europy, – DEKRA: Sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego za rok 2009 – samochody ciężarowe, – DEKRA: Sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego za rok 2010 – motocykle, – Sprawozdania TÜV za lata 2009/2010. Sposoby udostępnienia opinii ekspertów Wszystkie ukończone i zatwierdzone sprawozdania z badań są lub będą dostępne na stronie internetowej DG ds. Mobilności i Transportu · Ocena skutków W odniesieniu do głównych aspektów wniosku rozważono następujące warianty: a) Podejście przewidujące zachowanie dotychczasowej polityki stanowi punkt odniesienia, z którym porównano skutki pozostałych wariantów. W ramach tego wariantu obecne ramy prawne UE zostałyby utrzymane. b) Podejście polegające na zastosowaniu prawa miękkiego polegałoby na skuteczniejszym wdrożeniu i monitorowaniu obowiązujących już przepisów. W ramach tego wariantu nie wprowadzono by nowych przepisów, lecz zwiększono by działania ze strony Komisji mające na celu podniesienie standardów przeprowadzania badań i skuteczniejsze egzekwowanie przepisów, a także wprowadzono by działania zachęcające do wymiany danych. c) Podejście prawodawcze byłoby oparte na dwóch elementach: – Aby zrealizować cel polegający na zwiększeniu bezpieczeństwa pojazdów w ruchu drogowym, pierwszym działaniem powinno być podniesienie minimalnych standardów UE dotyczących regularnych badań przydatności do ruchu drogowego (PTI) i nieoczekiwanych kontroli drogowych (RSI) oraz określenie wiążących standardów. Jest to niezbędne w celu uniknięcia sytuacji, w której luki w systemie zmniejszają ogólną skuteczność egzekwowania przepisów dotyczących przydatności do ruchu drogowego. – Aby zrealizować cel polegający na udostępnieniu danych niezbędnych do przeprowadzania badań przydatności do ruchu drogowego oraz danych uzyskanych w wyniku takich badań, drugie działanie w ramach ogólnego systemu powinno obejmować, na drugim etapie, ewentualne ustanowienie unijnego systemu wymiany zharmonizowanych danych, który połączyłby istniejące bazy danych w celu zwiększenia skuteczności wdrażania pakietu UE dotyczącego przydatności do ruchu drogowego. W kilku państwach członkowskich istnieje duża liczba prywatnych zatwierdzonych stacji kontroli pojazdów przeprowadzających badania przydatności do ruchu drogowego. W celu zapewnienia spójnego podejścia, w przepisach należy określić pewne wspólne procedury, dotyczące np. minimalnych terminów, oraz charakter informacji, które mają być przekazywane. Ocena skutków wykazała jednak korzyści, jakie można uzyskać łącząc podejście polegające na zastosowaniu prawa miękkiego z podejściem regulacyjnym. W związku z tym przewidziane w ocenie skutków działania obejmujące prawo miękkie zostały włączone do tekstów prawnych. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU · Krótki opis proponowanych działań Lekkie pojazdy użytkowe i ich przyczepy zostaną włączone w zakres działań obejmujących kontrole drogowe, ponieważ ta grupa pojazdów nie wykazuje tendencji spadkowej w odniesieniu do liczby śmiertelnych ofiar wypadków drogowych. Inne wykorzystywane komercyjnie lekkie pojazdy, takie jak taksówki lub karetki pogotowia, które podlegają już corocznym badaniom przydatności do ruchu drogowego, nie są najważniejszą grupą docelową kontroli drogowych z uwagi na fakt, iż pojazdy te charakteryzują się najniższymi wskaźnikami śmiertelności. W celu zapewnienia lepszej dystrybucji kontroli drogowych przez państwa członkowskie, co roku kontrolowany będzie określony odsetek liczby zarejestrowanych pojazdów użytkowych. Przewidywany odsetek łącznie nie przekroczy liczby badań przydatności do ruchu drogowego, które są już przeprowadzane w Unii. Wybór pojazdów opiera się na profilu ryzyka podmiotów gospodarczych, a grupą docelową są przedsiębiorstwa o dużym ryzyku w celu zmniejszenia obciążenia, jakie ponoszą podmioty odpowiednio utrzymujące swoje pojazdy. Zgodnie z obowiązującymi przepisami wprowadzonymi na mocy dyrektywy 2000/30/WE i zgodnie z tym, co przedstawiono w sprawozdaniu Komisji na temat jej wdrażania, w przypadku dużej liczby pojazdów zatrzymywanych w celu kontroli drogowych nie stwierdza się żadnych defektów[8]. Ocena skutków wykazała, że przyjmując podejście dotyczące kontroli drogowych, które oparte jest na ocenie ryzyka, możliwe byłoby uniknięcie około 2,3 mln kontroli dobrze utrzymywanych pojazdów, co z kolei umożliwiłoby przewoźnikom zaoszczędzenie 80,4 mln EUR. Tworzenie profili przedsiębiorstw powinno opierać się na wynikach poprzednich badań przydatności do ruchu drogowego i kontroli drogowych, podobnie jak w przypadku systemu, który wprowadzono na mocy dyrektywy 2006/22/WE[9] w odniesieniu do egzekwowania przepisów w zakresie czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku. Bardziej szczegółowe kontrole drogowe powinny być wykonywane z zastosowaniem wyposażenia badawczego przez mobilne jednostki kontroli drogowej lub w pobliskich stacjach kontroli pojazdów. W ramach kontroli drogowych należy uwzględnić zabezpieczenie ładunku. Odnotowane usterki należy oceniać zgodnie ze zharmonizowanymi przepisami dotyczącymi związanego z nimi ryzyka. Poziom wiedzy i kwalifikacji inspektorów przeprowadzających kontrole drogowe powinien być co najmniej taki sam, jak poziom wiedzy i kwalifikacji diagnostów przeprowadzających badania przydatności do ruchu drogowego. Współpracę pomiędzy organami kontrolnymi państw członkowskich należy dodatkowo wspierać poprzez skoordynowane kontrole, wspólne inicjatywy szkoleniowe, elektroniczną wymianę informacji oraz wymianę wiedzy i doświadczeń. Państwa członkowskie powinny ściśle współpracować i organizować regularnie wspólne działania kontrolne, podczas których każde państwo członkowskie działa na swoim własnym terytorium, koncentrując się na wybranym celu wspólnego działania, takim jak np. stan opon lub zabezpieczenie ładunku. Współpraca i wymiana informacji między państwami członkowskimi i Komisją prowadzona będzie w sposób bardziej efektywny za pośrednictwem wyznaczonych punktów kontaktowych w państwach członkowskich. Sprawozdania dla Komisji będą sporządzane przy użyciu standardowych formularzy sprawozdań. Komisja powinna być uprawniona do aktualizacji załączników zgodnie z postępem technicznym poprzez akty delegowane, oraz do utrzymywania świadectw oraz formularzy sprawozdań, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, za pośrednictwem aktów wykonawczych, umożliwiając wprowadzenie między innymi alternatywnych procedur badań opartych o nowoczesne systemy filtrujące emisję spalin służące do kontroli poziomu tlenków azotu w trakcie pracy silnika i zgodności w zakresie cząstek stałych, które są nadal w fazie rozwoju. · Podstawa prawna Podstawę prawną wniosku stanowi art. 91 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. · Zasada pomocniczości Zasada pomocniczości ma zastosowanie, ponieważ wniosek nie wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Unii. Cele wniosku nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie z poniższych względów. Wymagania techniczne dotyczące kontroli drogowych ustanowiono na minimalnym poziomie na szczeblu Unii, a różne sposoby ich wdrożenia przez państwa członkowskie doprowadziły do wysokiego zróżnicowania wymogów w całej Unii, co ma negatywny wpływ zarówno na bezpieczeństwo na drogach, jak i na rynek wewnętrzny. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości. · Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. Jak wykazano w ocenie skutków, wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności, ponieważ nie wykracza poza to, co jest konieczne, aby osiągnąć cele dotyczące zwiększenia bezpieczeństwa drogowego oraz ochrony środowiska poprzez podniesienie jakości i wzmocnienie kontroli drogowych oraz stworzenie odpowiednich ram dla płynnego przepływu informacji. · Wybór instrumentu Proponowane instrumenty: rozporządzenie. Rozporządzenie uważa się za właściwy instrument, który zapewnia wymaganą zgodność, a zarazem nie nakłada obowiązku transpozycji przepisów do prawodawstwa państw członkowskich. 4. WPŁYW NA BUDŻET Wniosek nie ma wpływu na budżet Unii. 5. ELEMENTY FAKULTATYWNE [nieobowiązkowe] · Uchylenie obowiązujących przepisów prawnych Przyjęcie niniejszego wniosku doprowadzi do uchylenia istniejącego prawodawstwa. · Europejski Obszar Gospodarczy Proponowany akt prawny ma znaczenie dla EOG i w związku z tym jego zakres powinien być rozszerzony na Europejski Obszar Gospodarczy. 2012/0186 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej przydatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylające dyrektywę 2000/30/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[10], uwzględniając opinię Komitetu Regionów[11], stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1) W białej księdze z dnia 28 marca 2011 r. pt. „Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu” [12] Komisja przedstawiła „wizję zero” nakreślającą sposób, w jaki Unia powinna do roku 2050 zmniejszyć prawie do zera liczbę śmiertelnych ofiar wypadków w transporcie drogowym. Aby osiągnąć ten cel, technologia motoryzacyjna powinna w znacznym stopniu przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa drogowego. (2) W swoim komunikacie pt. „W kierunku europejskiego obszaru bezpieczeństwa ruchu drogowego: kierunki polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego na lata 2011–2020” [13] Komisja określiła cel polegający na dalszym obniżeniu o połowę całkowitej liczby śmiertelnych ofiar wypadków drogowych w Unii do 2020 r., począwszy od 2010 r. Aby zrealizować ten plan, Komisja określiła siedem celów, w tym działania na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa pojazdów, strategię na rzecz ograniczenia liczby osób rannych w wypadkach i strategię zwiększenia bezpieczeństwa użytkowników dróg szczególnie narażonych na wypadki, zwłaszcza motocyklistów. (3) Badania przydatności do ruchu drogowego stanowią część szerszego systemu gwarantującego, że pojazdy są utrzymywane w bezpiecznym i akceptowalnym z punktu widzenia ochrony środowiska stanie w trakcie ich użytkowania. System ten powinien obejmować przeprowadzanie regularnych badań przydatności do ruchu drogowego wszystkich pojazdów oraz drogowe kontrole techniczne pojazdów wykorzystywanych do celów komercyjnych w transporcie drogowym, jak również przepisy dotyczące procedury rejestracji pojazdów w celu zapewnienia, aby na drogach nie były używane pojazdy, które stanowią bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego. (4) W Unii przyjęto szereg norm technicznych i wymogów dotyczących bezpieczeństwa pojazdów. Należy jednak zagwarantować – stosując system nieoczekiwanych kontroli drogowych – że po wprowadzeniu do obrotu pojazdy w dalszym ciągu spełniają normy bezpieczeństwa w ciągu całego cyklu ich użytkowania. (5) Kontrole drogowe stanu technicznego, ustanowione dyrektywą 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie[14], są kluczowym elementem niezbędnym do osiągnięcia trwałego wysokiego poziomu przydatności do ruchu pojazdów użytkowych w całym okresie ich użytkowania. Kontrole te przyczyniają się nie tylko do zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i zmniejszenia emisji zanieczyszczeń z pojazdów, ale również do zapobiegania nieuczciwej konkurencji w transporcie drogowym związanej z różnymi poziomami kontroli stosowanymi przez poszczególne państwa członkowskie. (6) Kontrole drogowe należy przeprowadzać za pomocą systemu oceny ryzyka. Państwa członkowskie mogą stosować system oceny ryzyka ustanowiony zgodnie z art. 9 dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG[15]. (7) Niniejsze rozporządzenie powinno stosować się do pojazdów użytkowych osiągających maksymalną prędkość przekraczającą 25 km/h, zgodnie kategoriami określonymi w dyrektywie 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów[16]. Niniejsze rozporządzenie nie powinno jednak uniemożliwiać państwom członkowskim przeprowadzania kontroli drogowych pojazdów nieobjętych niniejszym rozporządzeniem, ani sprawdzania innych aspektów transportu drogowego, w szczególności tych, które są związane z czasem prowadzenia pojazdu i okresami odpoczynku lub z transportem towarów niebezpiecznych. (8) W sprawozdaniach dotyczących wykonania dyrektywy 2000/30/WE[17] wyraźnie wykazano znaczenie przeprowadzania kontroli drogowych stanu technicznego. W okresie 2007–2008 prawie 300 000 pojazdów poddanych kontrolom drogowym w całej Unii uznano za pojazdy będące w tak złym stanie, iż musiały one zostać unieruchomione. Sprawozdania te pokazują również bardzo istotne różnice między wynikami kontroli przeprowadzonych przez państwa członkowskie. W okresie 2007–2008 różnice między sąsiadującymi państwami jeśli chodzi o występowanie niektórych usterek wynosiły między 0,6 % a 41,4 %. W sprawozdaniach podkreślono również istotne różnice między państwami członkowskimi jeśli chodzi o liczbę przeprowadzanych kontroli drogowych. W celu osiągnięcia bardziej zrównoważonego podejścia państwa członkowskie powinny zobowiązać się do przeprowadzenia minimalnej liczby kontroli, proporcjonalnej do liczby samochodów użytkowych zarejestrowanych na ich terytorium. (9) Samochody dostawcze i ich przyczepy są coraz częściej wykorzystywane w transporcie drogowym. Pojazdy te nie podlegają niektórym wymogom, takim jak wymogi dotyczące szkoleń dla kierowców zawodowych lub montowania urządzeń ograniczenia prędkości, co prowadzi do stosunkowo wysokiej liczby ofiar wypadków z udziałem takich pojazdów. Furgonetki i ich przyczepy należy zatem włączyć do zakresu kontroli drogowych. (10) Aby uniknąć niepotrzebnych obciążeń administracyjnych oraz kosztów, a także w celu poprawy skuteczności kontroli, pojazdy eksploatowane przez przedsiębiorstwa, które nie spełniają norm bezpieczeństwa i norm środowiskowych, powinny być wybierane do kontroli jako priorytet, natomiast pojazdy eksploatowane przez odpowiedzialne podmioty gospodarcze, które zwracają uwagę na bezpieczeństwo i właściwie utrzymują swoje pojazdy, powinny być rzadziej poddawane kontrolom. (11) Drogowe kontrole przydatności do ruchu drogowego powinny obejmować kontrole wstępne oraz, tam gdzie jest to konieczne, bardziej szczegółowe kontrole. W obu przypadkach powinny one obejmować wszystkie istotne części i układy pojazdów. Aby osiągnąć bardziej zharmonizowane badania, w odniesieniu do wszystkich potencjalnie badanych elementów należy wprowadzić metody przeprowadzania badań i przykłady usterek oraz ich ocenę uzależnioną od ich wagi. (12) W kilku państwach członkowskich sprawozdania z kontroli drogowych stanu technicznego opracowuje się drogą elektroniczną. W takich przypadkach kierowcy należy przekazać wydruk sprawozdania z kontroli. Wszystkie dane i informacje zebrane podczas kontroli drogowych powinny być przenoszone do wspólnego repozytorium danego państwa członkowskiego, tak aby możliwe było łatwiejsze przetwarzanie danych i aby przekazywanie informacji mogło nastąpić bez dodatkowych obciążeń administracyjnych. (13) Wykorzystanie mobilnych jednostek kontroli drogowej zmniejsza opóźnienia i koszty dla podmiotów gospodarczych, ponieważ bardziej szczegółowe kontrole mogą być przeprowadzane natychmiastowo na poboczu drogi. W niektórych sytuacjach bardziej szczegółowe kontrole mogą być również przeprowadzane w stacjach kontroli pojazdów. (14) Personel przeprowadzający bardziej szczegółowe kontrole drogowe powinien mieć co najmniej takie same kwalifikacje i spełniać takie same wymagania, jak personel przeprowadzający badania przydatności do ruchu drogowego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XX/XX/XX Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [data] r. w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylającym dyrektywę 2009/40/WE[18]. (15) Współpraca i wymiana najlepszych praktyk między państwami członkowskimi są niezbędne, aby osiągnąć bardziej zharmonizowany system kontroli drogowych stanu technicznego w całej Unii. Państwa członkowskie powinny zatem prowadzić ściślejszą współpracę również podczas działań operacyjnych. Współpraca ta powinna również obejmować organizację regularnych wspólnych kontroli drogowych. (16) W celu zapewnienia skutecznej wymiany informacji między państwami członkowskimi w każdym państwie członkowskim powinien istnieć jeden organ pełniący funkcję punktu kontaktowego do celów współpracy z innymi właściwymi organami. Organ ten powinien także opracowywać odpowiednie dane statystyczne. Ponadto państwa członkowskie powinny stosować spójną krajową strategię egzekwowania przepisów na swoim terytorium oraz mogą wyznaczyć jeden organ koordynujący jej wdrażanie. Właściwe organy w każdym z państw członkowskich powinny wyznaczyć procedury określające terminy i treść informacji, które mają być przekazywane. (17) W celu umożliwienia monitorowania systemu kontroli drogowej stosowanego w Unii państwa członkowskie powinny co dwa lata przekazywać Komisji wyniki przeprowadzonych kontroli drogowych. Komisja powinna przekazywać dane zebrane Parlamentowi Europejskiemu. (18) Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonywanie. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. (19) W celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia o dalsze szczegóły techniczne należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu uwzględnienia, w stosownych przypadkach, zmian w prawodawstwie dotyczących homologacji typu UE w odniesieniu do kategorii pojazdów, jak również w celu uwzględnienia konieczności aktualizacji załączników w świetle postępu technicznego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (20) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania przepisów niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[19]. (21) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie ustanowienie wspólnych minimalnych wymogów i zharmonizowanych przepisów dotyczących przeprowadzania kontroli drogowych pojazdów poruszających się w Unii, nie może zostać w zadowalającym stopniu zrealizowany przez państwa członkowskie i może być w związku z tym lepiej osiągnięty na poziomie unijnym, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. (22) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, o której mowa w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej. (23) Niniejsze rozporządzenie rozszerza zakres stosowania dyrektywy 2000/30/WE i aktualizuje określone w niej wymagania techniczne. W związku z tym dyrektywę tę należy uchylić. Ponadto do niniejszego rozporządzenia włączono zasady zawarte w zaleceniu Komisji 2010/379/UE z dnia 5 lipca 2010 r. w sprawie oceny ryzyka związanego z usterkami stwierdzonymi podczas kontroli drogowych (pojazdów użytkowych) zgodnie z dyrektywą 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[20]. PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: ROZDZIAŁ I PRZEDMIOT, DEFINICJE I ZAKRES STOSOWANIA Artykuł 1 Przedmiot Niniejsze rozporządzenie ustanawia system kontroli drogowych pojazdów użytkowych poruszających się po terytorium państw członkowskich. Artykuł 2 Zakres 1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pojazdów użytkowych osiągających maksymalną prędkość przekraczającą 25 km/h i należących do następujących kategorii, zgodnie z definicjami zawartymi w dyrektywie 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady: – pojazdy silnikowe używane do przewozu osób, mające więcej niż osiem siedzeń, oprócz siedzenia kierowcy – kategorie pojazdów M2 i M3; – pojazdy silnikowe mające przynajmniej cztery koła, używane zwykle do przewozu drogowego ładunków, których maksymalna masa nie przekracza 3 500 kg – kategoria pojazdów N1; – pojazdy silnikowe używane do przewozu ładunków, których maksymalna masa przekracza 3 500 kg – kategorie pojazdów N2 i N3; – przyczepy i naczepy o masie maksymalnej nieprzekraczającej 3 500 kg – kategorie pojazdów O1 i O2; – przyczepy i naczepy o masie maksymalnej przekraczającej 3 500 kg – kategorie pojazdów O3 i O4. 2. Niniejsze rozporządzenie nie narusza prawa państw członkowskich do przeprowadzania kontroli drogowych pojazdów nieobjętych niniejszym rozporządzeniem. Artykuł 3 Definicje Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1) „pojazd” oznacza każdy nieporuszający się po szynach pojazd silnikowy lub jego przyczepę lub naczepę; 2) „pojazd silnikowy” oznacza każdy napędzany mechanicznie pojazd na kołach, który porusza się dzięki własnemu napędowi, osiągający maksymalną prędkość przekraczającą 25 km/h; 3) „przyczepa” oznacza każdy pojazd na kołach niemający własnego napędu, zaprojektowany i skonstruowany tak, aby mógł być ciągnięty przez pojazd silnikowy; 4) „naczepa” oznacza każdą przyczepę przeznaczoną do doczepienia do pojazdu silnikowego w taki sposób, że częściowo spoczywa ona na pojeździe silnikowym oraz istotna część jej masy oraz masy jej ładunku jest ponoszona przez pojazd silnikowy; 5) „ładunek” oznacza wszystkie przedmioty, które umieszcza się w pojeździe lub na pojeździe i które nie są na stałe zamocowane do pojazdu, w tym przedmioty umieszczone w częściach przeznaczonych do załadunku, np. w nadwoziach wymiennych lub w kontenerach umieszczonych na pojazdach; 6) „pojazd użytkowy" oznacza pojazd silnikowy i jego przyczepę, przeznaczone do transportu towarów lub pasażerów w celach zawodowych; 7) „pojazd zarejestrowany w państwie członkowskim” oznacza pojazd, który jest zarejestrowany lub dopuszczony do użytku w państwie członkowskim; 8) „posiadacz dowodu rejestracyjnego” oznacza osobę, na której nazwisko pojazd jest zarejestrowany; 9) „kontrola drogowa” oznacza nieoczekiwaną kontrolę przydatności do ruchu drogowego pojazdu użytkowego poruszającego się po drogach dostępnych dla ruchu publicznego na terytorium państwa członkowskiego, przeprowadzoną przez władze lub pod ich bezpośrednim nadzorem; 10) „badanie przydatności do ruchu drogowego” oznacza sprawdzenie, czy części i elementy pojazdu są zgodne z jego właściwościami w zakresie bezpieczeństwa i ochrony środowiska określonymi w momencie dokonania homologacji, pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do użytku, lub w momencie jego modernizacji; 11) „właściwy organ” oznacza organ publiczny odpowiedzialny za zarządzanie krajowym systemem kontroli drogowych; 12) „inspektor” oznacza osobę upoważnioną przez państwo członkowskie do przeprowadzania kontroli drogowych; 13) „usterki” oznaczają defekty techniczne i inne niezgodności wykryte podczas kontroli drogowej; 14) „wspólna kontrola drogowa” oznacza kontrolę drogową zorganizowaną równocześnie przez dwa państwa członkowskie lub większą ich liczbę. ROZDZIAŁ II SYSTEM KONTROLI DROGOWYCH I OBOWIĄZKI OGÓLNE Artykuł 4 System kontroli drogowych System kontroli drogowych obejmuje wstępne kontrole drogowe, o których mowa w art. 9, oraz bardziej szczegółowe kontrole drogowe, o których mowa w art. 10 ust. 1. Artykuł 5 Odsetek pojazdów, które należy poddać kontroli Łączna liczba wstępnych kontroli drogowych przeprowadzanych przez każde państwo członkowskie w każdym roku kalendarzowym odpowiada co najmniej 5 % łącznej liczby pojazdów, o których mowa w art. 3 ust. 1 i które są zarejestrowane na terytorium danego państwa członkowskiego. Artykuł 6 System oceny ryzyka do celów kontroli drogowych 1. Na szczeblu krajowym wprowadza się system oceny ryzyka do celów kontroli drogowych oparty na liczbie i wadze usterek wykrytych w przypadku pojazdów eksploatowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa. Systemem oceny ryzyka zarządza właściwy organ państwa członkowskiego. 2. Każdemu z przedsiębiorstw przypisuje się profil ryzyka określony w ramach systemu oceny ryzyka do celów kontroli drogowych przy użyciu kryteriów określonych w załączniku I. Przedsiębiorstwa klasyfikuje się zgodnie z następującymi profilami ryzyka: – wysokie ryzyko; – średnie ryzyko; – niskie ryzyko. 3. W celu wdrożenia systemu oceny ryzyka do celów kontroli drogowych państwa członkowskie mogą stosować system oceny ryzyka ustanowiony zgodnie z art. 9 dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Artykuł 7 Obowiązki 1. Kierowcy pojazdu zarejestrowanego w państwie członkowskim posiadają w pojeździe świadectwo przydatności do ruchu drogowego odpowiadające ostatniemu badaniu przydatności do ruchu drogowego oraz sprawozdanie z ostatniej kontroli drogowej, jeżeli są one dostępne. 2. Kierowca pojazdu poddawanego kontroli drogowej współpracuje z inspektorami oraz zapewnia dostęp do pojazdu i jego części do celów kontroli. 3. Poszczególne przedsiębiorstwa dbają o to, by eksploatowane przez nie pojazdy były przez cały czas w dobrym stanie przydatności do ruchu drogowego. Artykuł 8 Inspektorzy 1. Wybierając pojazd do kontroli drogowej i przeprowadzając kontrolę, inspektorzy powstrzymują się od wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową kierowcy, państwo rejestracji pojazdu lub państwo, w którym dopuszczono pojazd do użytku. 2. Inspektor, który przeprowadził badanie przydatności do ruchu drogowego pojazdu, nie uczestniczy następnie w kontroli drogowej tego samego pojazdu. 3. Inspektor jest niezależny i wolny od wszelkich konfliktów interesów, w szczególności w zakresie gospodarczych, osobistych lub rodzinnych związków z kierowcą, podmiotem gospodarczym lub posiadaczem dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu. 4. Inspektorzy w żadnym wypadku nie są wynagradzani za ilość przeprowadzonych kontroli drogowych lub ich wyniki. ROZDZIAŁ III PROCEDURY KONTROLI Artykuł 9 Wybór pojazdów do wstępnej kontroli drogowej Określając pojazdy, które mają zostać poddane kontroli drogowej, inspektorzy wybierają jako priorytet pojazdy eksploatowane przez przedsiębiorstwa o wysokim profilu ryzyka, o którym mowa w art. 6 ust. 2. Inne pojazdy mogą zostać wybrane do kontroli gdy zachodzi podejrzenie, że pojazd stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego. Artykuł 10 Przebieg i metody kontroli drogowych 1. Pojazdy wybrane do kontroli drogowej zgodnie z art. 9 poddawane są wstępnej kontroli drogowej. Podczas każdej wstępnej kontroli drogowej pojazdu inspektor: a) sprawdza świadectwo przydatności do ruchu drogowego i sprawozdanie z kontroli drogowej, jeżeli jest dostępne, przechowywane w pojeździe zgodnie z art. 7 ust. 1; b) przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu i jego ładunku. Jeżeli w sprawozdaniu z poprzedniej kontroli drogowej wskazano usterkę lub usterki, inspektor sprawdza, czy usterka ta lub usterki te zostały usunięte. 2. Na podstawie wyników wstępnej kontroli inspektor może zdecydować, że pojazd lub jego przyczepę należy poddać bardziej szczegółowej kontroli drogowej. Bardziej szczegółowa kontrola drogowa obejmuje co najmniej następujące obszary: – układ hamulcowy, – układu kierowniczy, – osie, koła, opony i zawieszenie, – uciążliwości. Kontrola każdego z tych obszarów obejmuje jedną pozycję, kilka pozycji lub wszystkie pozycje spośród pozycji wymienionych w załączniku II i odnoszących się do tych obszarów. Ponadto inspektor może sprawdzić inne obszary kontroli wymienione w załączniku II pkt 1 oraz obejmujące jedną pozycję, kilka pozycji lub wszystkie pozycje spośród pozycji wymienionych w tym załączniku. W przypadku gdy świadectwo przydatności do ruchu drogowego lub sprawozdanie z kontroli drogowej wskazuje, że w trakcie poprzedniego miesiąca przeprowadzono kontrolę jednej z pozycji wymienionych w załączniku II, inspektor nie sprawdza tej pozycji, chyba że jest to uzasadnione istnieniem oczywistej usterki. 4. Podczas przeprowadzania kontroli drogowej inspektor wykorzystuje metody kontroli określone w załączniku II. 5. Bardziej szczegółowe kontrole drogowe przeprowadzają tylko inspektorzy spełniający minimalne wymagania dotyczące kompetencji i szkoleń, ustanowione w art. 12 rozporządzenia (UE) nr XXX/XXXX Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [data] w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz w załączniku VI do tego rozporządzenia. Artykuł 11 Punkty przeprowadzania kontroli 1. Bardziej szczegółową kontrolę drogową przeprowadza się przy użyciu mobilnej jednostki kontroli drogowej lub w stacji kontroli pojazdów, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr XXX/XXXX Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [data] w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep. 2. W przypadku gdy kontrole mają być przeprowadzane w stacji kontroli pojazdów, miejsce wstępnej kontroli drogowej znajduje się nie dalej niż 10 km od stacji kontroli. 2. Mobilne jednostki kontroli drogowej posiadają odpowiednie przyrządy do przeprowadzania kontroli drogowej, w tym co najmniej przyrządy niezbędne do oceny stanu hamulców, układu kierowniczego, zawieszenia i emisji spalin z pojazdu. . Artykuł 12 Ocena usterek 1. W przypadku każdej kontrolowanej pozycji inspektor wykorzystuje wykaz możliwych usterek wskazujący również ich wagę, zgodnie z załącznikiem III. 2. Podczas przeprowadzania kontroli drogowej inspektor przydziela każdej wykrytej usterce odpowiednią wagę i klasyfikuje ją do jednej z poniższych kategorii: – drobne usterki bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu i inne drobne niezgodności; – poważne usterki, które mogą zagrażać bezpieczeństwu pojazdu lub stwarzać zagrożenie dla innych użytkowników dróg, oraz inne istotne niezgodności; – niebezpieczne usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego w stopniu bezwzględnie uniemożliwiającym eksploatację pojazdu w ruchu drogowym. 3. Pojazd, w którym stwierdzono usterki zaliczane do więcej niż jednej kategorii, o której mowa w ust. 2, klasyfikuje się w zależności od najbardziej poważnej usterki. Pojazd, w którym stwierdzono liczne usterki zaliczane do tej samej kategorii, klasyfikuje się do wyższej kategorii, jeżeli ich łączny efekt zwiększa zagrożenie stwarzane przez ten pojazd. Artykuł 13 Przepisy szczegółowe dotyczące kontroli zabezpieczenia ładunku Inspektor może poddać pojazd kontroli pod względem zabezpieczenia ładunku zgodnie z załącznikiem IV. Działania następcze, o których mowa w art. 14, stosuje się również w przypadku niebezpiecznych usterek związanych z zabezpieczeniem ładunku. Artykuł 14 Działania następcze w przypadku wykrycia poważnych lub niebezpiecznych usterek 1. Każda poważna usterka wykryta w trakcie kontroli wstępnej lub bardziej szczegółowej jest bezzwłocznie usuwana w pobliżu miejsca kontroli. 2. Inspektor może podjąć decyzję, zgodnie z którą pojazd musi zostać poddany badaniu przydatności do ruchu drogowego w ustalonym przez niego terminie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w państwie członkowskim, w którym przeprowadzono kontrolę drogową. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany w innym państwie członkowskim, inspektor może się zwrócić do właściwego organu tego państwa członkowskiego o przeprowadzenie nowego badania przydatności do ruchu drogowego tego pojazdu zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 3. 3. Inspektor nie zezwala na użytkowanie pojazdu wykazującego niebezpieczne usterki, dopóki usterki te nie zostaną usunięte w miejscu kontroli. Inspektor może zezwolić na użytkowanie takiego pojazdu w celu doprowadzenia go do najbliższego warsztatu, w którym usterki te mogą zostać usunięte, pod warunkiem że niebezpieczne usterki zostały naprawione w sposób umożliwiający pojazdowi dojazd do warsztatu i że nie zachodzi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa jego pasażerów lub innych użytkowników dróg. Inspektor może zezwolić na przetransportowanie pojazdu wykazującego niebezpieczne usterki do najbliższego miejsca, w którym pojazd ten może zostać naprawiony lub zatrzymany. Artykuł 15 Opłaty za kontrole W przypadku stwierdzenia poważnych lub niebezpiecznych usterek po przeprowadzeniu bardziej szczegółowej kontroli, państwa członkowskie mogą wymagać wniesienia opłaty. Wysokość opłaty jest rozsądna i nie przekracza wysokości opłaty za przeprowadzenie badania przydatności do ruchu drogowego tego typu pojazdu. Artykuł 16 Sprawozdanie z kontroli i baza danych z kontroli drogowych 1. Po dokonaniu bardziej szczegółowej kontroli inspektor opracowuje sprawozdanie zgodnie z załącznikiem V. Kierowca pojazdu otrzymuje kopię sprawozdania z kontroli lub, w przypadku sprawozdań sporządzonych w formacie elektronicznym, wydruk sprawozdania. 2. Inspektor przekazuje właściwemu organowi wyniki bardziej szczegółowych kontroli drogowych w rozsądnym terminie po przeprowadzeniu tych kontroli. Właściwy organ przechowuje te informacje przez okres 36 miesięcy od daty ich otrzymania. 3. Wyniki kontroli drogowej przekazywane są organowi, który zarejestrował pojazd. ROZDZIAŁ IV współpracA i wymianA informacji Artykuł 17 Wyznaczenie punktu kontaktowego 1 Państwa członkowskie wyznaczają punkt kontaktowy, który: – zapewnienia koordynację z punktami kontaktowymi wyznaczonymi przez inne państwa członkowskie w odniesieniu do działań podejmowanych na podstawie art. 18; – przekazuje Komisji dane, o których mowa w art. 20; – jest odpowiedzialny za wymianę informacji i udzielanie pomocy właściwym organom innych państw członkowskich. 2. Państwa członkowskie przekazują do wiadomości Komisji nazwy i dane kontaktowe swoich krajowych punktów kontaktowych najpóźniej w terminie [jednego roku od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] oraz powiadamiają ją bezzwłocznie o wszelkich zmianach w tym zakresie. Komisja sporządza wykaz wszystkich punktów kontaktowych i przekazuje go państwom członkowskim. Artykuł 18 Współpraca między państwami członkowskimi 1. W przypadku stwierdzenia poważnych lub niebezpiecznych usterek w przypadku pojazdu niezarejestrowanego w państwie członkowskim kontroli, w szczególności usterek prowadzących do zakazu użytkowania pojazdu, punkt kontaktowy informuje o wynikach kontroli właściwy organ państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany. Informacja ta obejmuje elementy sprawozdania z kontroli drogowej określone w załączniku VI. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące procedur zgłaszania pojazdów wykazujących poważne lub niebezpieczne usterki właściwemu organowi państwa członkowskiego rejestracji, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2. 2. W przypadku stwierdzenia poważnych lub niebezpiecznych usterek pojazdu punkt kontaktowy w państwie członkowskim, w którym pojazd został poddany kontroli, może zwrócić się do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany, o podjęcie odpowiednich działań następczych, takich jak nakaz poddania pojazdu dalszym badaniom przydatności do ruchu drogowego przewidzianym w art. 14. Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany, informuje o podjętych działaniach państwo członkowskie, w którym przeprowadzono kontrolę. Artykuł 19 Wspólne kontrole drogowe Co najmniej sześć razy do roku państwa członkowskie wspólnie przeprowadzają działania obejmujące kontrole drogowe. Państwa członkowskie mogą łączyć te działania z działaniami ustanowionymi na mocy art. 5 dyrektywy 2006/22/WE. Artykuł 20 Przekazywanie informacji Komisji 1. Do dnia 31 marca co drugi rok państwa członkowskie przekazują Komisji w formie elektronicznej dane dotyczące skontrolowanych pojazdów zebrane w ciągu dwóch poprzednich lat kalendarzowych. Dane te zawierają: a) liczbę skontrolowanych pojazdów; b) kategorie skontrolowanych pojazdów zgodnie z załącznikiem V pkt. 6; c) państwo członkowskie, w którym zarejestrowano pojazd; d) skontrolowane pozycje i wykryte usterki, zgodnie z załącznikiem V pkt 8. Pierwsze sprawozdanie obejmuje okres dwuletni rozpoczynający się dnia 1 stycznia [rok] r. 2. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 2. Do czasu przyjęcia tych przepisów stosuje się standardowy formularz sprawozdawczy zamieszczony w załączniku VI. Komisja przekazuje zebrane dane Parlamentowi Europejskiemu. ROZDZIAŁ V Przepisy dotyczące uprawnień delegowanych i wykonawczych Artykuł 21 Akty delegowane Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 22 w celu: – 1) odpowiedniej aktualizacji art. 2 ust. 1 w celu uwzględnienia zmian w odniesieniu do kategorii pojazdów wynikających z wprowadzenia zmian w aktach prawnych, o których mowa w tym artykule; – aktualizacji załączników w świetle postępu technicznego lub w celu uwzględnienia zmian w międzynarodowych lub unijnych aktach prawnych. Artykuł 22 Wykonywanie przekazanych uprawnień 1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule. 2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 21, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. 3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 21, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. 4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. 5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 21 wchodzi w życie tylko jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. Artykuł 23 Procedura komitetowa 1. Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011. 2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. W przypadku gdy opinia komitetu ma być uzyskana w drodze procedury pisemnej, procedura ta kończy się bez osiągnięcia rezultatu gdy, przed upływem terminu na wydanie opinii, zdecyduje o tym przewodniczący komitetu lub wniesie o to zwykła większość członków komitetu. Rozdział VI PRZEPISY KOŃCOWE Artykuł 24 Kary 1. Państwa członkowskie określają zasady dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki niezbędne do ich wdrożenia. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. 2. Zasady określone zgodnie z ust. 1 obejmują kary za niepodjęcie przez kierowcę lub podmiot gospodarczy współpracy z inspektorem i za nieusunięcie usterek stwierdzonych w trakcie kontroli. 3. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach najpóźniej [rok od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] i bezzwłocznie powiadamiają ją o każdej następnej zmianie dotyczącej tych przepisów. Artykuł 25 Uchylenie Dyrektywa 2000/30/WE traci moc ze skutkiem od [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia]. Artykuł 26 Wejście w życie i stosowanie Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Rozporządzenie stosuje się od dnia [12 miesięcy po jego wejściu w życie]. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący [1] COM(2010) 389 final. [2] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U. L 141 z 6.6.2009, s. 12). [3] Dyrektywa 2000/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się we Wspólnocie (Dz.U. L 203 z 10.8.2000, s. 1). [4] Dyrektywa Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.U. L 138 z 1.6.1999, s. 57). [5] COM(2011) 144 final. [6] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152 z 11.6.2008, s. 1). [7] COM(2010) 754 final. [8] COM (2010) 754. [9] Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s.35. [10] Dz.U. C […] z […], s. […]. [11] Dz.U. C […] z […], s. […]. [12] COM(2011) 144 final. [13] COM(2010) 389 final. [14] Dz.U. L 203 z 10.8.2000, s. 1. [15] Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 35. [16] Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1. [17] COM(2010) 754 final. [18] Dz.U. [XXX] [19] Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13. [20] Dz.U. L 173 z 8.7.2010, s. 97. ZAŁĄCZNIK do wniosku ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej przydatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylające dyrektywę 2000/30/WE ZAŁĄCZNIK I ELEMENTY SYSTEMU OCENY RYZYKA System oceny ryzyka stanowi podstawę ukierunkowanej selekcji pojazdów eksploatowanych przez przedsiębiorstwa, które wykazują słabe wyniki w zakresie zgodności z wymogami dotyczącymi konserwacji pojazdów i przydatności do ruchu drogowego. System ten uwzględnia wyniki zarówno okresowych badań przydatności do ruchu drogowego, jak i kontroli drogowych. W systemie oceny ryzyka uwzględnia się następujące parametry służące do określenia ryzyka w odniesieniu do danego przedsiębiorstwa: – liczbę usterek – wagę usterek – liczbę kontroli lub badań – współczynnik czasu 1. Usterki są ważone według stopnia ciężkości z zastosowaniem następujących współczynników wagi i: – Niebezpieczna usterka = 40 – Poważna usterka = 10 – Drobna usterka = 1 2. Zmiany w sytuacji przedsiębiorstwa (pojazdu) odzwierciedla się poprzez przypisanie „starszym” wynikom kontroli (usterkom mniejszej wagi niż wynikom „nowszym”, stosując następujące współczynniki: – Rok 1 = ostatnie 12 miesięcy = współczynnik 3 – Rok 2 = miesiące 13–24 = współczynnik 2 – Rok 3 = miesiące 24–36 = współczynnik 1 Dotyczy to jedynie obliczania ogólnego stopnia ryzyka. 3. Ocenę ryzyka oblicza się przy użyciu następujących wzorów: a) Wzór na ogólną ocenę ryzyka Gdzie RR = Ogólna ocena ryzyka I = Całkowita liczba defektów w latach 1, 2, 3 DY1 = (#DDx 40) + (#MaD x 10) + (#MiD x 1) w roku 1 #... = Liczba… DD = niebezpiecznych usterek MaD = poważnych usterek MiD = drobnych usterek C = weryfikacji (kontroli lub badań) w latach 1, 2, 3 b) Wzór na ocenę ryzyka w skali roku Gdzie AR = Stopień ryzyka w skali roku #... = Liczba… DD = niebezpiecznych usterek MaD = poważnych usterek MiD = drobnych usterek C = weryfikacji (kontroli lub badań) Stopień ryzyka w skali roku służy do oceny zmian w przedsiębiorstwie na przestrzeni lat. Klasyfikację przedsiębiorstw (pojazdów) na podstawie ogólnej oceny ryzyka przeprowadza się w taki sposób, aby osiągnąć następujący rozkład w zakresie zgłoszonych przedsiębiorstw (pojazdów): – < 30% niski stopień ryzyka – 30% – 80% średni stopień ryzyka – > 80% wysoki stopień ryzyka. ZAŁĄCZNIK II ZAKRES KONTROLI SPIS TREŚCI 1. OBSZARY DO KONTROLI (1) Identyfikacja pojazdu (2) Układ hamulcowy (3) Układ kierowniczy (4) Widoczność (5) Urządzenia oświetlenia i wyposażenie elektryczne (6) Osie, koła, opony, zawieszenie (7) Podwozie i elementy przymocowane do podwozia (8) Inne wyposażenie (9) Uciążliwość 2. WYMOGI DOTYCZĄCE KONTROLI Pozycje, których sprawdzenie wymaga użycia przyrządów, zostały oznaczone literą (P). Pozycje, które bez użycia przyrządów można sprawdzić tylko w ograniczonym stopniu, zostały oznaczone znakiem +(P). Jeżeli dla danej pozycji przewidziano kontrolę wzrokową, inspektor powinien w miarę możliwości nie tylko obejrzeć dany element, ale również sprawdzić go dotykowo, ocenić wydawany dźwięk lub użyć innych odpowiednich sposobów kontroli bez użycia przyrządów. Kontrola drogowa może obejmować pozycje i wykorzystywać metody kontrolne wymienione w tabeli 1. Tabela 1 Pozycja || Metoda || Nieprawidłowości || || 0. IDENTYFIKACJA POJAZDU || 0.1. Tablice rejestracyjne (jeżeli są obowiązkowe na podstawie wymogów (1) || Kontrola wzrokowa || a) Brak tablicy/tablic lub jej/ich mocowanie grozi odpadnięciem b) Brakujące elementy numeru rejestracyjnego lub tablica nieczytelna. c) Tablica niezgodna z dokumentami lub danymi pojazdu. || 0.2. Numer identyfikacyjny pojazdu / numer podwozia / numer seryjny || Kontrola wzrokowa || a) Brak numeru lub nie można go odszukać. b) Numer niekompletny lub nieczytelny. c) Numer niezgodny z dokumentami lub danymi pojazdu. || 1. UKŁAD HAMULCOWY || 1.1. Stan techniczny i działanie || 1.1.1. Sworzeń pedału hamulca nożnego || Kontrola wzrokowa elementów podczas pracy układu hamulcowego. Uwaga: Pojazdy ze wspomaganiem układu hamulcowego należy sprawdzać przy wyłączonym silniku. || a) Zbyt ciasne pasowanie sworznia. b) Nadmierne zużycie lub zbyt duży luz. || 1.1.2. Stan pedału hamulcowego i skok elementu uruchamiającego hamulce || Kontrola wzrokowa elementów podczas pracy układu hamulcowego. Uwaga: Pojazdy ze wspomaganiem układu hamulcowego należy sprawdzać przy wyłączonym silniku. || a) Nadmierny lub zbyt mały skok jałowy. b) Urządzenie uruchamiające hamulec nie zwalnia się prawidłowo. c) Brak nakładki przeciwpoślizgowej na pedale hamulca, nakładka luźna lub wytarta do gładkości. || 1.1.3. Pompa podciśnienia lub sprężarka i zbiorniki || Kontrola wzrokowa elementów pod normalnym ciśnieniem roboczym. Należy zmierzyć czas do uzyskania bezpiecznego ciśnienia lub podciśnienia roboczego oraz sprawdzić działanie wskaźnika ostrzegawczego, zabezpieczającego zaworu wieloobwodowego i zaworu upustowego. || a) Niewystarczające ciśnienie/podciśnienie do przynajmniej dwukrotnego uruchomienia hamulców po zadziałaniu urządzenia ostrzegawczego (lub gdy wskaźnik pokazuje za małą wartość). b) Czas do uzyskania bezpiecznego ciśnienia lub podciśnienia roboczego niezgodny z wymogami (1). c) Zawór wieloobwodowy zabezpieczający lub zawór upustowy nie działają. d) Wypływ powietrza powodujący zauważalny spadek ciśnienia lub słyszalny wypływ powietrza. e) Uszkodzenia zewnętrzne mogące mieć wpływ na działanie układu hamulcowego. || 1.1.4. Manometr lub wskaźnik ostrzegawczy niskiego ciśnienia || Kontrola działania || Nieprawidłowe działanie lub uszkodzenie manometru lub wskaźnika. || 1.1.5. Zawór sterujący hamulca postojowego || Kontrola wzrokowa elementów podczas pracy układu hamulcowego. || a) Urządzenie sterujące pęknięte, uszkodzone lub nadmiernie zużyte. b) Niepewne połączenie urządzenia sterującego z zaworem lub niepewne osadzenie zaworu. c) Luźne połączenia lub nieszczelność układu. d) Niezadowalające działanie. || 1.1.6. Urządzenie uruchamiające hamulec postojowy, dźwignia sterująca, zapadka hamulca postojowego || Kontrola wzrokowa elementów podczas pracy układu hamulcowego. || a) Mechanizm zapadkowy nie blokuje. b) Nadmierne zużycie sworznia dźwigni lub mechanizmu zapadkowego. c) Nadmierny skok dźwigni oznaczający niewłaściwe ustawienie. d) Brak urządzenia uruchamiającego, urządzenie uszkodzone lub nie działa e) Nieprawidłowe działanie, wskaźnik ostrzegawczy pokazuje awarię || 1.1.7. Zawory hamulcowe (nożne, luzujące, regulujące) || Kontrola wzrokowa elementów podczas pracy układu hamulcowego. || a) Zawór uszkodzony lub nadmierny wypływ powietrza. b) Nadmierny ubytek oleju ze sprężarki. c) Niepewne lub niewłaściwe mocowanie zaworu. d) Ubytek lub wyciek płynu hamulcowego. || 1.1.8. Połączenie z hamulcami przyczepy (elektryczne i pneumatyczne) || Należy rozłączyć i ponownie połączyć wszystkie połączenia układu hamulcowego pomiędzy pojazdem ciągnącym a przyczepą. || a) Uszkodzona osłona izolacyjna lub szybkozłącze. b) Niepewne lub nieprawidłowe mocowanie osłony lub zaworu. c) Nadmierne wycieki. d) Wymagane połączenie wykonane nieprawidłowo lub brakujące. e) Nieprawidłowe działanie || 1.1.9. Zbiornik sprężonego powietrza || Kontrola wzrokowa || a) Zbiornik uszkodzony, skorodowany lub nieszczelny. b) Urządzenie osuszające nie działa. c) Niepewne lub nieprawidłowe mocowanie zbiornika. || 1.1.10. Urządzenia wspomagające układ hamulcowy, pompa hamulcowa (układy hydrauliczne) || Kontrola wzrokowa elementów podczas pracy układu hamulcowego. || a) Urządzenie wspomagające jest uszkodzone lub nie działa. b) Uszkodzenie pompy hamulcowej lub wyciek. c) Niepewne mocowanie pompy hamulcowej. d) Zbyt niski poziom płynu hamulcowego. e) Brakująca nasadka zbiornika pompy hamulcowej. f) Świeci się wskaźnik ostrzegawczy płynu hamulcowego lub wskaźnik jest uszkodzony. g) Nieprawidłowe działanie wskaźnika ostrzegawczego poziomu płynu hamulcowego. || 1.1.11. Sztywne przewody hamulcowe || Kontrola wzrokowa elementów podczas pracy układu hamulcowego. || a) Stan przewodów grozi awarią lub pęknięciem. b) Wycieki z przewodów lub połączeń. c) Przewody uszkodzone lub nadmiernie skorodowane. d) Przewody przemieszczone. || 1.1.12. Elastyczne przewody hamulcowe || Kontrola wzrokowa elementów podczas pracy układu hamulcowego. || a) Stan przewodów grozi awarią lub pęknięciem. b) Przewody są uszkodzone, przecierają się, są poskręcane lub zbyt krótkie. c) Wycieki z przewodów lub połączeń. d) Przewody pęcznieją pod ciśnieniem. e) Porowatość. || 1.1.13. Okładziny i klocki hamulcowe || Kontrola wzrokowa || a) Nadmierne zużycie klocków lub okładzin. b) Zanieczyszczenia (olej, smar itp.). c) Brak okładziny lub klocka || 1.1.14. Bębny hamulcowe, tarcze hamulcowe || Kontrola wzrokowa || a) Nadmierne zużycie bębna lub tarczy; korozja, rysy lub pęknięcia na powierzchni; niepewne mocowanie lub widoczne pęknięcia. b) Zanieczyszczenie bębna lub tarczy (olej, smar itp.) c) Brak bębna lub tarczy d) Niepewne mocowanie tylnej płyty hamulca. || 1.1.15. Linki hamulcowe, drążki, mechanizm dźwigni, połączenia || Kontrola wzrokowa elementów podczas pracy układu hamulcowego. || a) Linka uszkodzona lub splątana. b) Nadmierne zużycie lub korozja elementu. c) Niepewne mocowanie linki, drążka lub połączenia. d) Uszkodzenie koryta linki. e) Ograniczenie swobodnego ruchu elementów układu hamulcowego. f) Nieprawidłowy ruch dźwigni/połączeń wskazujący na złe ustawienie lub nadmierne zużycie. || 1.1.16. Urządzenia uruchamiające hamulce (w tym hamulce sprężynowe lub cylindry hydrauliczne) || Kontrola wzrokowa elementów podczas pracy układu hamulcowego. || a) Pęknięcie lub uszkodzenie urządzenia uruchamiającego. b) Wyciek z urządzenia uruchamiającego. c) Niepewne lub nieprawidłowe mocowanie urządzenia uruchamiającego. d) Nadmierna korozja urządzenia uruchamiającego. e) Zbyt mały lub zbyt duży skok tłoka lub mechanizmu przeponowego. f) Brak osłony chroniącej przed brudem lub nadmierne jej uszkodzenie. || 1.1.17. Korektor siły hamowania || Kontrola wzrokowa elementów podczas pracy układu hamulcowego. || a) Uszkodzone połączenie. b) Nieprawidłowe ustawienie połączenia. c) Zawór zatarty lub nie działa. d) Brak korektora. e) Brak tabliczki znamionowej. f) Dane na tabliczce nieczytelne lub niezgodne z wymogami (1) || 1.1.18. Korektory i wskaźniki luzu || Kontrola wzrokowa. || a) Korektor uszkodzony, zatarty lub wykazujący nietypowy ruch, nadmierne zużycie lub nieprawidłowe ustawienie. b) Nieprawidłowa praca korektora. c) Nieprawidłowy montaż lub wymiana. || 1.1.19. Układ hamowania długotrwałego (o ile jest wymagany lub zamontowany) || Kontrola wzrokowa || a) Niepewne połączenia lub mocowanie. b) Brak układu lub wyraźnie nieprawidłowe działanie. || 1.1.20. Automatyczne działanie hamulców przyczepy || Należy rozłączyć połączenie hamulcowe między pojazdem ciągnącym a przyczepą. || Hamulec przyczepy nie załącza się automatycznie po rozłączeniu sprzęgu. || 1.1.21. Kompletny układ hamulcowy || Kontrola wzrokowa || a) Inne urządzenia układu hamulcowego (np. pompa płynu zapobiegającego zamarzaniu, osuszacz powietrza itp.) wykazują uszkodzenia zewnętrzne lub nadmierną korozję w stopniu wykazującym negatywny wpływ na działanie układu hamulcowego. b) Nadmierny wypływ powietrza lub wyciek płynu zapobiegającego zamarzaniu. c) Niepewne lub nieprawidłowe mocowanie dowolnego elementu. d) Niewłaściwa naprawa lub przeróbka dowolnego elementu. || 1.1.22. Połączenia testowe (o ile są wymagane lub zamontowane) || Kontrola wzrokowa || a) Brak. b) Uszkodzenie, wyciek lub niesprawność. || 1.2. Skuteczność i sprawność hamulca roboczego || 1.2.1 Sprawność (E) || Badanie wykonać na urządzeniu do badania hamulców metodą statyczną; stopniowo zwiększać siłę hamowania do osiągnięcia wartości maksymalnej. || a) Zbyt mała siła hamowania co najmniej na jednym kole. b) Siła hamowania na danym kole wynosi mniej niż 70% największej zmierzonej siły hamowania na drugim kole tej samej osi. c) Brak równomiernego przyrostu siły hamowania (zakleszczanie). d) Nietypowe opóźnienie w działaniu hamulców na dowolnym kole. e) Nadmierne wahania siły hamowania w czasie jednego pełnego obrotu koła. || 1.2.2 Skuteczność (P) || Badanie wykonać na urządzeniu do badania hamulców metodą statyczną przy zadanej masie pojazdu. || a) Skuteczność mniejsza niż następujące wartości minimalne:- b) Kategoria M1, M2 i M3 – 50% [1]/ c) Kategoria N1 – 45% d) Kategoria N2 i N3 – 43% [2]/ e) Kategoria O2, O3 i O4 – 40% [3]/ || 1.3. Sprawność i skuteczność pomocniczego (awaryjnego) układu hamulcowego (jeżeli występuje jako oddzielny układ) || 1.3.1. Sprawność (P) || Jeżeli hamulec pomocniczy i hamulec roboczy stanowią oddzielne układy, należy zastosować metodę określoną w pkt 1.2.1. || a) Zbyt mała siła hamowania co najmniej na jednym kole. b) Siła hamowania na danym kole wynosi mniej niż 70% największej zmierzonej siły hamowania na drugim kole tej samej osi. c) Brak równomiernego przyrostu siły hamowania (zakleszczanie). || 1.3.2. Skuteczność (P) || Jeżeli hamulec pomocniczy i hamulec roboczy stanowią oddzielne układy, należy zastosować metodę określoną w pkt 1.2.2. || Siła hamowania mniejsza niż 50%[4]/ sprawności hamulca roboczego określonej w pkt 1.2.2 w odniesieniu do dopuszczalnej masy całkowitej lub, w przypadku naczep, do sumy dopuszczalnego nacisku na osie. || 1.4. Sprawność i skuteczność postojowego układu hamulcowego || 1.4.1. Sprawność (P) || Uruchomić hamulec na urządzeniu do badania hamulców metodą statyczną. || Hamulec nie działa co najmniej na jednym kole. || 1.4.2. Skuteczność (P) || Badanie wykonać na urządzeniu do badania hamulców metodą statyczną przy zadanej masie pojazdu. || Wskaźnik skuteczności wynosi mniej niż 16% dla wszystkich pojazdów w odniesieniu do maksymalnej dopuszczalnej masy lub, dla pojazdów silnikowych, mniej niż 12% w odniesieniu do maksymalnej dopuszczalnej całkowitej masy pojazdu, w zależności od tego, która jest większa. || 1.5. Sprawność układu hamowania długotrwałego || Kontrola wzrokowa oraz, w miarę możliwości, sprawdzenie, czy układ działa. || a) Brak równomiernego przyrostu siły hamowania (nie dotyczy hamulca silnikowego). b) Układ nie działa. || 1.6. Układ przeciwblokujący || Kontrola wzrokowa wskaźnika ostrzegawczego. || a) Awaria wskaźnika ostrzegawczego. b) Wskaźnik ostrzegawczy wskazuje uszkodzenie układu. || 2. UKŁAD KIEROWNICZY || 2.1. Stan techniczny || 2.1.1. Stan przekładni kierowniczej || Kontrola wzrokowa działania przekładni kierowniczej przy skręcaniu kierownicy. || a) k || 2.1.2. Mocowanie osłony przekładni kierowniczej || Kontrola wzrokowa mocowania obudowy przekładni do podwozia przy skręcaniu kierownicy w prawo i w lewo. || a) Nieprawidłowe mocowanie osłony przekładni kierowniczej. b) Wydłużenie otworów do mocowania w podwoziu. c) Brak śrub mocujących lub śruby ułamane. d) Pęknięcie osłony przekładni kierowniczej. || 2.1.3. Stan połączeń układu kierowniczego || Kontrola wzrokowa elementów mechanizmu pod względem zużycia, pęknięć i pewności mocowania przy skręcaniu kierownicy w prawo i w lewo, || a) Ruch elementów względem siebie wymagający naprawy. b) Nadmierne zużycie przegubów. c) Pęknięcia lub odkształcenie dowolnego elementu. d) Brak urządzeń blokujących. e) Nieprawidłowe ustawienie elementów (np. drążka poprzecznego lub drążka wzdłużnego). f) Niewłaściwa naprawa lub przeróbka. g) Brak, uszkodzenie lub znaczące zużycie osłony. || 2.1.4. Działanie połączeń układu kierowniczego || Kontrola wzrokowa ruchu połączeń przy skręcaniu kierownicy z kołami pojazdu na podłożu i przy włączonym silniku (wspomaganie układu kierowniczego) || a) Poruszające się części połączeń kolidują z nieruchomą częścią podwozia. b) Brak ograniczników skrętu lub ograniczniki nie działają. || 2.1.5. Wspomaganie układu kierowniczego || Sprawdzić ewentualne wycieki z układu kierowniczego i poziom płynu w zbiorniku hydraulicznego układu wspomagania (jeżeli poziom jest widoczny). Postawić pojazd na kołach, włączyć silnik i sprawdzić, czy wspomaganie układu kierowniczego działa. || a) Wyciek płynu. b) Za niski poziom płynu. c) Mechanizm nie działa. d) Pęknięcie lub niepewne mocowanie mechanizmu. e) Nieprawidłowe ustawienie lub zanieczyszczenie elementów. f) Niewłaściwa naprawa lub przeróbka. g) Uszkodzenie lub nadmierna korozja przewodów. || 2.2. Kierownica i kolumna kierownicy || 2.2.1. Stan kierownicy || Postawić pojazd na kołach i obracać koło kierownicy w obie strony pod kątem prostym do osi kolumny i pod lekkim naciskiem skierowanym do dołu i do góry. Kontrola wzrokowa luzu. || a) Ruch kierownicy względem kolumny kierownicy, wskazujący na luz. b) Brak urządzenia ustalającego na piaście koła kierownicy. c) Pęknięcie lub luz na piaście koła kierownicy, obręczy lub ramionach kierownicy. || 2.2.2. Kolumna kierownicy || Pchać i ciągnąć kierownicę wzdłuż osi kolumny; pchać kierownicę w różnych kierunkach pod kątem prostym do kolumny. Kontrola wzrokowa luzu i stanu przegubów elastycznych lub uniwersalnych. || a) Zbyt duży ruch środka koła kierownicy w górę lub w dół. b) Zbyt duży ruch górnej części kolumny na zewnątrz okręgu w stosunku do osi kolumny. c) Zużyty przegub elastyczny. d) Uszkodzone mocowanie. || 2.3. Luz sumaryczny na kole kierownicy || Włączyć silnik (dla pojazdów ze wspomaganiem układu kierowniczego) i ustawić koła do jazdy na wprost. Delikatnie skręcić kierownicę w lewo i w prawo do poruszenia kół jezdnych. Kontrola wzrokowa luzu. || Zbyt duży luz kierownicy (na przykład, dany punkt na obręczy koła przesuwa się o więcej niż jedną piątą średnicy koła kierownicy lub niezgodnie z wymogami. 1/ || 2.4. Ustawienie kół || Kontrola wzrokowa || Wyraźnie złe ustawienie kół || 2.5. Obrotnica osi kierowanej przyczepy || Kontrola wzrokowa lub sprawdzenie za pomocą odpowiednio przystosowanego wykrywacza luzu na kole, jeżeli jest taka możliwość || a) Uszkodzenie lub pęknięcie elementu. b) Zbyt duży luz. c) Uszkodzone mocowanie. || 3. WIDOCZNOŚĆ || 3.1. Pole widzenia || Kontrola wzrokowa z siedzenia kierowcy. || Przeszkody w polu widzenia kierowcy znacząco ograniczające widoczność do przodu lub na boki. || 3.2. Stan szyb || Kontrola wzrokowa. || a) Pęknięcia lub przebarwienia szyby szklanej lub płyty przezroczystej (o ile jest dozwolona). b) Szyba szklana lub płyta przezroczysta (włącznie z folią odblaskową lub barwioną) niezgodne ze specyfikacjami określonymi w wymogach. 1/ c) Niedopuszczalny stan techniczny szyby szklanej lub płyty przezroczystej. || 3.3. Lusterka wsteczne lub inne urządzenia o takiej funkcji || Kontrola wzrokowa. || a) Brak lusterka lub urządzenia, lub mocowanie niezgodne z wymogami. 1/ b) Lusterko lub urządzenie nie działa, jest uszkodzone, luźne lub niepewnie zamocowane. || 3.4. Wycieraczki przedniej szyby || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Brak wycieraczek lub wycieraczki nie działają b) Brak pióra wycieraczki lub jego wyraźne uszkodzenie. || 3.5. Spryskiwacze przedniej szyby || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || Spryskiwacze nie działają prawidłowo. || 3.6 Instalacja odmgławiająca (X) 7/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || Układ nie działa lub jest wyraźnie uszkodzony. || 4. ŚWIATŁA, ŚWIATŁA ODBLASKOWE I WYPOSAŻENIE ELEKTRYCZNE || 4.1. Światła drogowe i mijania || 4.1.1. Stan i działanie || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Brak światła lub źródła światła, lub jego uszkodzenie. b) Brak układu projektorowego (odbłyśnik i klosz) lub jego uszkodzenie. c) Niepewne mocowanie światła. || 4.1.2. Ustawienie || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Rażąco złe ustawienie światła b) Nieprawidłowe mocowanie źródła światła || 4.1.3. Przełączniki || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Liczba świateł włączanych jednocześnie niezgodna z wymogami1/. b) Przełącznik działa niezgodnie z wymogami 1/ c) Nieprawidłowe działanie przełącznika || 4.1.4. Zgodność z wymogami 1/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Brak zgodności z wymogami pod względem typu światła, miejsca montażu, barwy wysyłanego światła lub jego natężenia. 1/ b) Akcesoria na kloszu lub źródle światła, które w oczywisty sposób zmniejszają natężenie światła lub zmieniają jego barwę. c) Brak zgodności światła (urządzenia) ze źródłem światła || 4.1.5. Urządzenia do regulacji ustawienia świateł (jeżeli są obowiązkowe) (X)[5]/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania, jeżeli istnieje taka możliwość. || a) Urządzenie nie działa. b) Obsługa urządzenia ręcznego niemożliwa z siedzenia kierowcy. || 4.1.6. Urządzenie do oczyszczania świateł drogowych/mijania (jeżeli jest obowiązkowe) (X) 6/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania, jeżeli istnieje taka możliwość. || Urządzenie nie działa. || 4.2. Przednie i tylne światła pozycyjne, światła obrysowe boczne i górne || 4.2.1. Stan i działanie || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Uszkodzenie źródła światła. b) Uszkodzenie klosza. c) Niepewne mocowanie światła (grozi odpadnięciem). || 4.2.2 Przełączniki || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Przełącznik działa niezgodnie z wymogami. 1/ b) Nieprawidłowe działanie przełącznika. || 4.2.3. Zgodność z wymogami 1/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Brak zgodności z wymogami pod względem typu światła, miejsca montażu, barwy wysyłanego światła lub jego natężenia. 1/ b) Akcesoria na kloszu lub źródle światła, które zmniejszają natężenie światła lub zmieniają jego barwę. || 4.3. Światła stopu || 4.3.1. Stan i działanie || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Uszkodzenie źródła światła. b) Uszkodzenie klosza. c) Niepewne mocowanie światła (grozi odpadnięciem). 4.3.2 Przełączniki || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Przełącznik działa niezgodnie z wymogami. 1/ b) Nieprawidłowe działanie przełącznika. 4.3.3. Zgodność z wymogami 1/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Brak zgodności z wymogami pod względem typu światła, miejsca montażu, barwy wysyłanego światła lub jego natężenia. 1/ 4.4. Światła kierunkowskazu i światła awaryjne 4.4.1. Stan i działanie || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Uszkodzenie źródła światła. b) Uszkodzenie klosza. c) Niepewne mocowanie światła (grozi odpadnięciem) 4.4.2. Przełączniki || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Przełącznik działa niezgodnie z wymogami. 1/ 4.4.3. Zgodność z wymogami 1/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Brak zgodności z wymogami pod względem typu światła, miejsca montażu, barwy wysyłanego światła lub jego natężenia. 1/ 4.4.4. Częstotliwość błysków kierunkowskazów || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Częstotliwość błysków kierunkowskazów niezgodna z wymogami. 1/ 4.5. Przednie i tylne światła przeciwmgłowe 4.5.1. Stan i działanie || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Uszkodzenie źródła światła. b) Uszkodzenie klosza. c) Niepewne mocowanie światła. 4.5.2 Ustawienie (X)6/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Przednie światło przeciwmgłowe wyraźnie źle ustawione 4.5.3. Przełączniki || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Przełącznik działa niezgodnie z wymogami. 1/ 4.5.4. Zgodność z wymogami 1/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Brak zgodności z wymogami pod względem typu światła, miejsca montażu, barwy wysyłanego światła lub jego natężenia. 1/ b) Układ działa niezgodnie z wymogami. 1/ 4.6. Światła cofania 4.6.1. Stan i działanie || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Uszkodzenie źródła światła. b) Uszkodzenie klosza. c) Niepewne mocowanie światła (grozi odpadnięciem) 4.6.2. Zgodność z wymogami 1/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Brak zgodności z wymogami pod względem typu światła, miejsca montażu, barwy wysyłanego światła lub jego natężenia. 1/ b) Układ działa niezgodnie z wymogami. 1/ 4.6.3. Przełączniki || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Przełącznik działa niezgodnie z wymogami. 1/ 4.7. Światło oświetlające tylną tablicę rejestracyjną 4.7.1. Stan i działanie || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Urządzenie wysyła światło skierowane bezpośrednio do tyłu. b) Uszkodzenie źródła światła. c) Niepewne mocowanie światła (grozi odpadnięciem) 4.7.2. Zgodność z wymogami 1/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || Układ działa niezgodnie z wymogami. 1/ 4.8. Światła odblaskowe, oznakowanie odblaskowe i tylne tablice odblaskowe 4.8.1. Stan || Kontrola wzrokowa. || a) Nieprawidłowe funkcjonowanie lub uszkodzenie urządzeń odblaskowych. b) Niepewne mocowanie odblasków. 4.8.2. Zgodność z wymogami 1/ || Kontrola wzrokowa. || a) Urządzenie, jego położenie lub barwa odbijanego światła niezgodne z wymogami. 1/ 4.9. Wymagane wskaźniki kontrolne urządzeń oświetlenia 4.9.1. Stan i działanie || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Wskaźniki nie działają. 4.9.2. Zgodność z wymogami 1/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || Brak zgodności z wymogami. 1/ 4.10. Połączenia elektryczne między pojazdem ciągnącym a przyczepą lub naczepą || Kontrola wzrokowa: w miarę możliwości należy sprawdzić ciągłość elektryczną instalacji. || a) Niepewne mocowanie elementów nieruchomych. b) Uszkodzenie lub zużycie izolacji. c) Nieprawidłowe działanie połączeń elektrycznych przyczepy lub pojazdu ciągnącego. 4.11. Złącza i przewody elektryczne || Kontrola wzrokowa, w tym wnętrza komory silnikowej i podwozia pojazdu. || a) Niepewne mocowanie lub niewłaściwe zabezpieczenie instalacji elektrycznej. b) Instalacja w złym stanie c) Uszkodzona lub zużyta izolacja. 4.12. Dodatkowe światła i światła odblaskowe (X) 6/ || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. || a) Światło lub światło odblaskowe zamontowane niezgodnie z wymogami. 1/ b) Światło działa niezgodnie z wymogami. 1/ c) Niepewne mocowanie światła lub światła odblaskowego (grozi odpadnięciem) 4.13. Akumulator || Kontrola wzrokowa. || a) Niepewne mocowanie. b) Wyciek. c) Uszkodzony wyłącznik akumulatora (jeżeli jest wymagany). d) Uszkodzone bezpieczniki (jeżeli są wymagane). e) Niewłaściwa wentylacja (jeżeli jest wymagana) 5. OSIE, KOŁA, OPONY I ZAWIESZENIE 5.1. Osie 5.1.1. Osie + (P) || Kontrola wzrokowa przy użyciu wykrywacza luzu na kołach, jeżeli jest dostępny. || a) Pęknięcie lub odkształcenie osi. b) Niepewne mocowanie do pojazdu. c) Niewłaściwa naprawa lub przeróbka. || 5.1.2. Zwrotnice + (P) || Kontrola wzrokowa przy użyciu wykrywacza luzu na kołach, jeżeli jest dostępny. Do każdego koła przyłożyć siłę w kierunku pionowym lub poziomym i obserwować ruch między belką osi a zwrotnicą. || a) Pęknięcie zwrotnicy. b) Nadmierne zużycie sworznia zwrotnicy lub łożysk sworznia. c) Zbyt duży ruch zwrotnicy względem belki osi. d) Sworzeń zwrotnicy luźny w osi. || 5.1.3. Łożyska kół + (P) || Kontrola wzrokowa i przy użyciu wykrywacza luzu na kołach, jeżeli jest dostępny. Rozkołysać koło lub przyłożyć siłę boczną do każdego koła i obserwować ruch koła do góry w stosunku do zwrotnicy. || a) Zbyt duży luz na łożysku koła. b) Łożysko koła zbyt ciasne lub zakleszczone (przegrzane). || 5.2. Koła i opony 5.2.1. Piasta koła || Kontrola wzrokowa || a) Brakujące lub obluzowane śruby lub nakrętki mocujące koła. b) Zużycie lub uszkodzenie piasty || 5.2.2. Koła || Kontrola wzrokowa obu stron każdego koła pojazdu. || a) Pęknięcie lub wada spawalnicza. b) Niewłaściwe zamocowanie pierścieni ustalających. c) Znaczące odkształcenie lub zużycie koła. d) Rozmiar lub typ koła niezgodny z wymogami 1/ w sposób zagrażający bezpieczeństwu na drodze || 5.2.3. Opony || Kontrola wzrokowa całej opony poprzez przemieszczanie pojazdu do przodu i do tyłu. || a) Rozmiar opony, indeks nośności, indeks prędkości lub znak homologacji niezgodne z wymogami 1/ w sposób mający wpływ na bezpieczeństwo jazdy b) Różne rozmiary opon na tej samej osi lub na kołach bliźniaczych. c) Opony o różnej budowie (radialna/ diagonalna) na tej samej osi. d) Znaczące uszkodzenie lub przecięcie opony. e) Głębokość bieżnika niezgodna z wymogami. 1/ f) Opona obciera o inne elementy. g) Opony bieżnikowane niezgodne z wymogami. 1/ || 5.3. Zawieszenie 5.3.1. Resory sprężynowe i stabilizatory + (P) || Kontrola wzrokowa i przy użyciu wykrywaczy luzu na kołach, jeżeli są dostępne. || a) Niepewne mocowanie resorów do podwozia lub osi. b) Uszkodzenie lub pęknięcie części resoru. c) Brak resoru d) Niewłaściwa przeróbka lub naprawa || 5.3.2. Amortyzatory || Kontrola wzrokowa || a) Niepewne mocowanie amortyzatorów do podwozia lub osi. b) Uszkodzenie amortyzatora. c) Brak amortyzatora || 5.3.3. Rury oporowe, drążki reakcyjne, wahacze trójkątne, wahacze poprzeczne + (P) || Kontrola wzrokowa i przy użyciu wykrywaczy luzu na kołach, jeżeli są dostępne. || a) Niepewne mocowanie części do podwozia lub osi. b) Uszkodzenie, pęknięcie, brak lub nadmierna korozja elementu. c) Niewłaściwa przeróbka lub naprawa. || 5.3.4. Sworznie wahaczy + (P) || Kontrola wzrokowa i przy użyciu wykrywaczy luzu na kołach, jeżeli są dostępne. || a) Nadmierne zużycie sworznia lub łożysk sworznia, lub sworzni wahaczy. b) Brak lub znaczące uszkodzenie osłony. || 5.3.5. Zawieszenie pneumatyczne || Kontrola wzrokowa || a) Układ nie działa. b) Uszkodzenie, przeróbka lub zużycie dowolnego elementu w stopniu mogącym mieć negatywny wpływ na działanie układu. c) Słyszalny wypływ powietrza z układu || 6. PODWOZIE I ELEMENTY PRZYMOCOWANE DO PODWOZIA 6.1. Podwozie lub rama i elementy do nich przymocowane 6.1.1. Stan ogólny || Kontrola wzrokowa || a) Pęknięcie lub odkształcenie podłużnic lub poprzeczek. b) Niepewne mocowanie płyt wzmacniających lub połączeń. c) Nadmierna korozja mająca wpływ na sztywność konstrukcji. 6.1.2. Rury wydechowe i tłumiki || Kontrola wzrokowa || a) Nieszczelność lub niepewne mocowanie układu wydechowego. b) Spaliny przedostają się do wnętrza kabiny lub przedziału dla pasażerów. 6.1.3. Zbiornik paliwa i przewody paliwowe (w tym ogrzewanie zbiornika i przewodów) || Kontrola wzrokowa i, jeżeli są dostępne, przy użyciu wykrywaczy nieszczelności w przypadku układów zasilania gazem LPG/CNG || a) Niepewne mocowanie zbiornika paliwa lub przewodów paliwowych. b) Wyciek paliwa, brak korka wlewu paliwa lub korek nieszczelny. c) Uszkodzenie lub przetarcie przewodów. d) Nieprawidłowe działanie kraniku paliwa (jeżeli jest wymagany). e) Zagrożenie pożarowe z powodu – wycieku paliwa – niewłaściwego odgrodzenia zbiornika paliwa lub układu wydechowego – stanu komory silnikowej f) Układ zasilania gazem LPG/CNG niezgodny z wymogami. 1/ 6.1.4. Zderzaki, zabezpieczenia boczne i tylne urządzenia zabezpieczające przed wjechaniem pod pojazd || Kontrola wzrokowa || a) Obluzowane lub uszkodzone elementy grożące uszkodzeniem ciała. b) Urządzenie wyraźnie niezgodne z wymogami. 1/ 6.1.5. Uchwyt koła zapasowego (jeżeli występuje) || Kontrola wzrokowa || a) Pęknięte lub niepewne mocowanie uchwytu. b) Koło zapasowe nie trzyma się w uchwycie i grozi wypadnięciem. 6.1.6. Urządzenia sprzęgające i przeznaczone do ciągnięcia + (P) || Kontrola wzrokowa i w miarę możliwości sprawdzenie działania, ze szczególnym uwzględnieniem zamontowanych urządzeń zabezpieczających i działania wskaźników pomiarowych. || a) Uszkodzenie, nieprawidłowe działanie lub pęknięcie elementu. b) Nadmierne zużycie elementu. c) Uszkodzone mocowanie. d) Brak lub nieprawidłowe działanie urządzenia zabezpieczającego. e) Co najmniej jeden wskaźnik nie działa. f) Niewłaściwa naprawa lub przeróbka. 6.1.7. Przeniesienie napędu || Kontrola wzrokowa || a) Obluzowane lub brakujące śruby mocujące. b) Nadmierne zużycie łożysk wału napędowego. c) Nadmierne zużycie przegubów pędnych (uniwersalnych). d) Zły stan przegubów elastycznych. e) Uszkodzony lub wygięty wałek lub półoś. f) Pęknięcie lub niepewne mocowanie oprawy łożyska. g) Brak lub znaczące zużycie osłony. h) Niezgodna z prawem przeróbka układu napędowego 6.1.8. Mocowanie silnika || Kontrola wzrokowa || Zawieszenia silnika zużyte, obluzowane lub pęknięte. 6.1.9. Praca silnika || Kontrola wzrokowa || a) Niezgodna z prawem przeróbka jednostki sterującej b) Niezgodna z prawem przeróbka silnika lub układu przeniesienia napędu 6.2. Kabina i nadwozie 6.2.1. Stan || Kontrola wzrokowa || a) Obluzowana lub uszkodzona cześć nadwozia grożąca uszkodzeniem ciała. b) Niepewny słupek nadwozia. c) Do wnętrza przedostają się spaliny z wydechu lub z silnika. d) Niewłaściwa naprawa lub przeróbka. || 6.2.2. Mocowania || Kontrola wzrokowa || a) Niepewne mocowania nadwozia lub kabiny. b) Wyraźne przesunięcie nadwozia/kabiny względem podwozia. c) Niepewne lub brakujące punkty mocowania nadwozia/kabiny do podwozia lub poprzeczek ramy podwozia. d) Nadmierna korozja punktów mocowania nadwozia samonośnego. || 6.2.3. Drzwi i zamki || Kontrola wzrokowa || a) Drzwi źle się otwierają lub zamykają. b) Drzwi grożą samoistnym otwarciem lub pozostają niedomknięte. c) Brakujące, obluzowane lub zniszczone drzwi, zawiasy, zamki lub słupki drzwi. || 6.2.4. Podłoga || Kontrola wzrokowa || Niepewne mocowanie lub zły stan techniczny podłogi. || 6.2.5. Siedzenie kierowcy || Kontrola wzrokowa || a) Siedzenie obluzowane lub konstrukcja siedzenia uszkodzona. b) Nieprawidłowe działanie regulacji ustawienia siedzenia. || 6.2.6. Pozostałe siedzenia || Kontrola wzrokowa || a) Siedzenia uszkodzone lub niepewne mocowanie siedzeń. b) Siedzenia zamontowane niezgodnie z wymogami. 1/ || 6.2.7. Wskaźniki i przyrządy kierowcy || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania || Nieprawidłowe działanie co najmniej jednego wskaźnika lub przyrządu niezbędnego do bezpiecznego użytkowania pojazdu || 6.2.8. Stopnie kabiny || Kontrola wzrokowa || a) Niepewne mocowanie stopnia lub obręczy. b) Stopień lub obręcz w stanie zagrażającym bezpieczeństwu użytkowników. || 6.2.9. Inne wyposażenie wewnętrzne i zewnętrzne || Kontrola wzrokowa || a) Uszkodzone mocowanie dodatkowych akcesoriów lub wyposażenia. b) Dodatkowe akcesoria lub wyposażenie niezgodne z wymogami. 1/ c) Wycieki z układów hydraulicznych || 6.2.10. Błotniki, fartuchy przeciwbłotne || Kontrola wzrokowa || a) Brak, obluzowanie lub znaczące skorodowanie części. b) Element za blisko koła. c) Niezgodność z wymogami. 1/ || 7. INNE WYPOSAŻENIE 7.1. Pasy bezpieczeństwa, zapięcia pasów i inne urządzenia bezpieczeństwa 7.1.1. Pewność mocowania pasów i zapięć || Kontrola wzrokowa || a) Punkt kotwiczenia pasów wykazuje duże zniszczenie. b) Obluzowane punkty kotwiczenia 7.1.2. Stan ogólny pasów i zapięć || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania || a) Brak obowiązkowego pasa bezpieczeństwa lub pas niezamontowany. b) Uszkodzenie pasów bezpieczeństwa. c) Pas bezpieczeństwa niezgodny z wymogami. 1/ d) Uszkodzenie lub nieprawidłowe działanie klamry pasa bezpieczeństwa. e) Uszkodzenie lub nieprawidłowe działanie zwijacza pasa bezpieczeństwa. 7.1.3. Ogranicznik obciążenia pasów bezpieczeństwa (X) 6/ || Kontrola wzrokowa || a) Brak ogranicznika lub ogranicznik niezgodny z typem pojazdu 7.1.4. Napinacze wstępne pasów bezpieczeństwa (X)6/ || Kontrola wzrokowa || a) Brak napinacza lub napinacz niezgodny z typem pojazdu 7.1.5. Poduszki powietrzne (X) 6/ || Kontrola wzrokowa || a) Brak poduszek lub poduszki niezgodne z typem pojazdu. b) Poduszka wyraźnie nie działa 7.1.6. Systemy poduszki powietrznej SRS (X) 6/ || Kontrola wzrokowa wskaźnika awarii układu || a) Wskaźnik awarii układu SRS wskazuje dowolny rodzaj awarii w układzie 7.2. Gaśnica, jeżeli jest wymagana (X) 6/ || Kontrola wzrokowa || a) Brak. b) Gaśnica niezgodna z wymogami. 1/ 7.3. Zamki i urządzenia przeciwwłamaniowe || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania || a) Urządzenie uniemożliwiające uruchomienie pojazdu nie działa. b) Samoistne zamykanie lub blokowanie drzwi lub uszkodzenie blokad 7.4. Trójkąt ostrzegawczy (jeżeli wymagany) (X) 6/ || Kontrola wzrokowa || Brak lub trójkąt niekompletny. a) Trójkąt niezgodny z wymogami. 1/ 7.5. Apteczka pierwszej pomocy (jeżeli wymagana) (X) 6/ || Kontrola wzrokowa || Brak apteczki, apteczka niekompletna lub niezgodna z wymogami. 1/ 7.6. Kliny (podpórki) zabezpieczające koła (jeżeli wymagane) (X) 6/ || Kontrola wzrokowa || Brak lub w złym stanie technicznym. 7.7. Sygnał dźwiękowy || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania || a) Nie działa. b) Niepewne działanie przycisku sygnału. c) Sygnał niezgodny z wymogami. 1/ 7.8. Prędkościomierz || Kontrola wzrokowa || a) Prędkościomierz zamontowany niezgodnie z wymogami. 1/ b) Nie działa. c) Brak podświetlenia. 7.9. Tachograf (jeżeli jest zamontowany/wymagany) || Kontrola wzrokowa || a) Tachograf zamontowany niezgodnie z wymogami. 1/ b) Nie działa. c) Brak plomb lub plomby uszkodzone. d) Brak tabliczki kalibracyjnej, dane nieczytelne lub kalibracja nieważna. e) Wyraźnie oznaki manipulacji przez osoby niepowołane lub ingerencji. f) Rozmiar opon niezgodny z parametrami kalibracji 7.10 Ogranicznik prędkości (jeżeli jest wymagany) + (P) || Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania, jeżeli dostępny jest odpowiedni sprzęt. || a) Ogranicznik zamontowany niezgodnie z wymogami. 1/ b) Ogranicznik wyraźnie nie działa. c) Ustawiono za dużą prędkość graniczną (jeżeli jest sprawdzana) d) Brak plomb lub plomby uszkodzone. e) Brak tabliczki kalibracyjnej, dane nieczytelne lub kalibracja nieważna. f) Rozmiar opon niezgodny z parametrami kalibracji 7.11 Licznik przebiegu, jeżeli występuje || Kontrola wzrokowa || a) Wyraźnie oznaki manipulacji (oszustwo) b) Wyraźnie nie działa 7.12 Elektroniczny system stabilizacji (ESC), jeżeli jest obowiązkowy (X) 6/ || Kontrola wzrokowa || a) Brak lub uszkodzenie czujników prędkości kół b) Uszkodzenie przewodów instalacji elektrycznej c) Brak lub uszkodzenie innych elementów d) Uszkodzenie lub nieprawidłowe działanie przełącznika e) Wskaźnik awarii układu ESC wskazuje dowolny rodzaj awarii w układzie 8. UCIĄŻLIWOŚĆ || 8.1. Hałas || 8.1.1 Układ tłumienia hałasu || Ocena subiektywna (jeżeli w ocenie inspektora hałas jest na granicy dopuszczalności, można wykonać statyczny pomiar hałasu za pomocą miernika poziomu hałasu) || a) Poziom hałasu przekracza wartości dozwolone w wymogach (1). b) Obluzowanie, ryzyko odpadnięcia, uszkodzenie, niewłaściwe mocowanie, brak lub wyraźna przeróbka dowolnej części układu tłumienia hałasu w stopniu mającym niekorzystny wpływ na poziom hałasu. || 8.2 Emisja spalin || 8.2.1 Emisja spalin z silników benzynowych || 8.2.1.1. Urządzenia kontrolne emisji spalin || Kontrola wzrokowa || a) Brak fabrycznie montowanego urządzenia kontrolnego emisji spalin lub wyraźnie nieprawidłowe działanie urządzenia. b) Wycieki mogące mieć znaczący wpływ na pomiary emisji spalin. || 8.2.1.2. Emisja zanieczyszczeń gazowych (P) || Pomiar z użyciem analizatora spalin zgodnie z wymogami (1). W przypadku pojazdów wyposażonych w odpowiednie pokładowe układy diagnostyczne (OBD), zamiast pomiaru emisji, prawidłowe działanie układu wydechowego można sprawdzić poprzez odpowiedni odczyt z urządzenia OBD, przy jednoczesnym sprawdzeniu prawidłowego działania układu OBD, przy silniku pracującym na biegu jałowym i zgodnie z zaleceniami producenta dotyczącymi kondycjonowania oraz zgodnie z innymi wymogami(1), uwzględniając odpowiednie tolerancje. Dopuszcza się pomiar za pomocą urządzenia do zdalnego pomiaru, potwierdzony za pomocą standardowych metod badań. || a) Emisja zanieczyszczeń gazowych przekracza poziom dopuszczalny określony przez producenta; b) lub, w przypadku braku takich danych, emisja CO przekracza, (1) w przypadku pojazdów niewyposażonych w zaawansowany układ kontroli emisji spalin, – 4,5 %, lub – 3,5 % w zależności od daty pierwszej rejestracji lub dopuszczenia do ruchu po raz pierwszy, określonej w wymogach (1) (2) w przypadku pojazdów wyposażonych w zaawansowany układ kontroli emisji spalin, – pomiar na biegu jałowym: 0,5 % – pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,3 % lub – pomiar na biegu jałowym: 0,3 %[6]/ – pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,2 % w zależności od daty pierwszej rejestracji lub dopuszczenia do ruchu po raz pierwszy, określonej w wymogach (1) c) Sonda lambda poza zakresem 1± 0,03 lub brak zgodności ze specyfikacją producenta d) Odczyt z pokładowego systemu diagnostycznego (OBD) wskazuje poważną awarię e) Pomiar zdalny wskazuje na poważne niezgodności || 8.2.2 Emisja spalin z silników wysokoprężnych (Diesla) || 8.2.2.1. Urządzenia kontrolne emisji spalin || Kontrola wzrokowa || a) Brak fabrycznie montowanego urządzenia kontrolnego emisji spalin lub wyraźnie nieprawidłowe działanie urządzenia. b) Wycieki mogące mieć znaczący wpływ na pomiary emisji spalin. || 8.2.2.2. Zadymienie spalin (P) || a) Zadymienie spalin mierzy się podczas swobodnego przyspieszania (bez obciążenia, od obrotów biegu jałowego do maksymalnej prędkości obrotowej) z dźwignią zmiany biegów w położeniu neutralnym i z włączonym sprzęgłem. b) Wstępne przygotowanie pojazdu: 1. Pojazdy można badać bez wstępnego przygotowywania, chociaż ze względów bezpieczeństwa należy sprawdzić, czy silnik jest rozgrzany i w zadowalającym stanie technicznym. 2. Wymogi dotyczące przygotowania wstępnego: (i) Silnik powinien być w pełni rozgrzany; na przykład temperatura oleju silnika mierzona za pomocą sondy umieszczonej w rurce wskaźnika poziomu oleju powinna wynosić co najmniej 80°C lub odpowiadać normalnej temperaturze pracy silnika, jeżeli ta jest niższa, lub temperatura bloku silnika określana za pomocą pomiaru poziomu promieniowania podczerwonego powinna odpowiadać co najmniej temperaturze równoważnej. Jeżeli ze względu na budowę pojazdu pomiar ten jest niewykonalny, to temperaturę odpowiadającą normalnej pracy silnika można określić innymi sposobami, na przykład na podstawie zadziałania wentylatora chłodnicy. (ii) układ wydechowy należy przedmuchać przez co najmniej trzykrotne zwiększenie obrotów silnika bez obciążenia lub za pomocą innej równoważnej metody. c) Procedura badania: 1. Przed rozpoczęciem cyklu swobodnego zwiększania obrotów silnik i ewentualne turbosprężarki powinny pracować na obrotach biegu jałowego. W przypadku silników wysokoprężnych o dużej mocy oznacza to odczekanie co najmniej 10 sekund po zwolnieniu pedału przyspieszenia. 2. W celu rozpoczęcia każdego cyklu swobodnego zwiększania obrotów należy nacisnąć pedał przyspieszenia do oporu, szybko i płynnie (w czasie krótszym od jednej sekundy), lecz nie gwałtownie tak, aby uzyskać maksymalną dawkę paliwa, jaką może podać pompa wtryskowa. 3. Podczas każdego cyklu swobodnego zwiększania obrotów pedał przyspieszenia należy zwolnić po osiągnięciu przez silnik maksymalnej prędkości obrotowej lub, w przypadku pojazdów z automatyczną skrzynią biegów, prędkości podanej przez producenta, lub, jeśli nie została podana, dwóch trzecich prędkości maksymalnej. Można to sprawdzić poprzez odczyt prędkości obrotowej silnika lub pozostawienie wystarczającej ilości czasu od początku naciśnięcia pedału przyspieszenia do jego zwolnienia, co w przypadku pojazdów kategorii M2, M3, N2 lub N3 wynosi co najmniej dwie sekundy. 4. Pojazdy uznaje się za niespełniające wymogów tylko wtedy, jeżeli średnie arytmetyczne z co najmniej trzech ostatnich cykli swobodnego zwiększania obrotów przekraczają wartość dopuszczalną. Można to obliczyć poprzez pominięcie każdego pomiaru, który znacząco odbiega od średniej z pomiarów lub od wyniku innego obliczenia statystycznego uwzględniającego rozrzut pomiarów. Państwa członkowskie mogą ograniczyć liczbę cykli badań. 5. Aby uniknąć zbędnych badań, państwa członkowskie mogą zakwestionować pojazdy, dla których zmierzone wartości znacznie przekraczają wartości dopuszczalne po mniej niż trzech cyklach swobodnego zwiększania obrotów lub po cyklach przedmuchiwania. Podobnie w celu uniknięcia zbędnych badań państwa członkowskie mogą ocenić pozytywnie pojazdy, dla których zmierzone wartości są znacznie niższe od wartości dopuszczalnych po mniej niż trzech cyklach swobodnego zwiększania obrotów lub po cyklach przedmuchiwania, z uwzględnieniem odpowiednich tolerancji. Dopuszcza się pomiar za pomocą urządzenia do zdalnego pomiaru, potwierdzony za pomocą standardowych metod badawczych. || a) W przypadku pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu po dniu określonym w wymogach (1), poziom zadymienia przekracza poziom podany na tabliczce producenta; b) W przypadku braku danych lub gdy wymogi (1) nie zezwalają na stosowanie wartości odniesienia, – dla silników wolnossących: 2,5 m-1 , – dla silników turbodoładowanych: 3,0 m-1, lub, w przypadku pojazdów określonych w wymogach (1) lub po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu po dniu określonym w wymogach (1), – 1,5 m-1.[7]/ c) Pomiar zdalny wskazuje na poważne niezgodności || UWAGI: 1. „Wymogi” oznaczają: wymogi dotyczące homologacji typu obowiązujące w chwili pierwszej rejestracji lub dopuszczenia do ruchu po raz pierwszy, wymogi dotyczące doposażenia lub prawodawstwo krajowe właściwe dla kraju rejestracji pojazdu. ZAŁĄCZNIK III OCENA USTEREK W niniejszym załączniku określono podstawowe zasady oceny usterek wykrytych podczas kontroli drogowych. 1. Klasyfikacja usterek Usterki dzieli się na następujące kategorie: DROBNE USTERKI: Usterki techniczne, które nie mają istotnego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu, oraz inne nieznaczne nieprawidłowości. Pojazd nie wymaga ponownego badania, gdyż można zasadnie oczekiwać niezwłocznej naprawy stwierdzonych usterek. POWAŻNE USTERKI: Usterki, które mogą zagrażać bezpieczeństwu pojazdu lub innych użytkowników drogi, oraz inne znaczące nieprawidłowości. Pojazd wymaga naprawy w możliwie najkrótszym terminie, a jego dalsza eksploatacja może podlegać ograniczeniom i zależeć od spełnienia warunków, np. od poddania pojazdu kolejnej kontroli przydatności do ruchu drogowego. NIEBEZPIECZNE USTERKI: Usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dalsza eksploatacja pojazdu na drodze jest zabroniona, chociaż w niektórych przypadkach można wydać zezwolenie na kierowanie pojazdem przy zachowaniu określonych warunków bezpośrednio na wyznaczone miejsce, np. w celu naprawy lub zajęcia pojazdu. Pojazd, w którym stwierdzono usterki zaliczane do więcej niż jednej kategorii, klasyfikuje się w zależności od najbardziej poważnej usterki. Pojazd, w którym stwierdzono liczne usterki zaliczane do tej samej kategorii, klasyfikuje się w wyższej kategorii, jeżeli ich łączny efekt zwiększa zagrożenie stwarzane przez ten pojazd. W ocenie usterek uwzględnia się wymogi odnoszące się do homologacji typu, jakie obowiązywały w czasie pierwszej rejestracji pojazdu lub użycia go po raz pierwszy. Tym niemniej niektóre elementy będą podlegały wymogom dotyczącym doposażenia pojazdu. 2. Wymogi dotyczące oceny Pozycja || Nieprawidłowości || Ocena nieprawidłowości || Drobne || Poważne || Niebezpieczne 0. IDENTYFIKACJA POJAZDU 0.1. Tablice rejestracyjne (jeżeli są obowiązkowe na podstawie wymogów (1) || a) Brak tablicy/tablic lub jej/ich mocowanie grozi odpadnięciem. || || X || b) Brakujące elementy numeru rejestracyjnego lub tablica nieczytelna. || || X || c) Tablica niezgodna z dokumentami lub danymi pojazdu. || || X || 0.2. Numer identyfikacyjny pojazdu / numer podwozia / numer seryjny || a) Brak numeru lub nie można go odszukać. || || X || b) Numer niekompletny lub nieczytelny. || || X || c) Numer niezgodny z dokumentami lub danymi pojazdu. || || X || 1. UKŁAD HAMULCOWY 1.1. Stan techniczny i działanie 1.1.1. Sworzeń pedału hamulca nożnego/dźwigni ręcznej || a) Zbyt ciasne pasowanie sworznia. || || X || b) Nadmierne zużycie lub zbyt duży luz. || || X || 1.1.2. Stan pedału hamulcowego/dźwigni ręcznej i skok elementu uruchamiającego hamulce || a) Nadmierny lub zbyt mały skok jałowy. Hamulca nie można w pełni uruchomić lub jest zablokowany || || X || X b) Urządzenie uruchamiające hamulec nie zwalnia się prawidłowo Hamulec nadal pracuje. || X || X || c) Brak nakładki przeciwpoślizgowej na pedale hamulca, nakładka luźna lub wytarta do gładkości. || X || || 1.1.3. Pompa podciśnienia lub sprężarka i zbiorniki || a) Niewystarczające ciśnienie/podciśnienie do przynajmniej dwukrotnego uruchomienia hamulców po zadziałaniu urządzenia ostrzegawczego (lub gdy wskaźnik pokazuje za małą wartość). Co najmniej dwukrotne uruchomienie hamulców po zadziałaniu urządzenia ostrzegawczego (lub gdy wskaźnik pokazuje za małą wartość). || || X || X b) Czas do uzyskania bezpiecznego ciśnienia lub podciśnienia roboczego niezgodny z wymogami (1) || || X || c) Zawór wieloobwodowy zabezpieczający lub zawór upustowy nie działają. || || X || d) Wypływ powietrza powodujący zauważalny spadek ciśnienia lub słyszalny wypływ powietrza. || || X || e) Uszkodzenia zewnętrzne mogące mieć wpływ na działanie układu hamulcowego Awaryjny układ hamulcowy nie działa prawidłowo || || X || X 1.1.4. Manometr lub wskaźnik ostrzegawczy niskiego ciśnienia || Nieprawidłowe działanie lub uszkodzenie manometru lub wskaźnika.(możliwy odczyt ciśnienia) Brak identyfikacji niskiego ciśnienia. || X || X || 1.1.5. Zawór sterujący hamulca postojowego || a) Urządzenie sterujące pęknięte, uszkodzone lub nadmiernie zużyte. || || X || b) Niepewne połączenie urządzenia sterującego z zaworem lub niepewne osadzenie zaworu. || || X || c) Luźne połączenia lub nieszczelność układu. || || X || d) Niezadowalające działanie. || || X || 1.1.6. Urządzenie uruchamiające hamulec postojowy, dźwignia sterująca, zapadka hamulca postojowego, elektroniczny hamulec postojowy || a) Mechanizm zapadkowy nie blokuje. || || X || b) zużycie sworznia dźwigni lub mechanizmu zapadkowego. Nadmier