[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 18.5.2005

COM(2005) 216 końcowy

2003/0037 (COD)

OPINIA KOMISJI na mocy art. 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WEna temat poprawek Parlamentu Europejskiego do wspólnego stanowiska Rady dotyczącego wniosku w sprawie

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczącej zanieczyszczenia pochodzącego ze statków i wprowadzenia sankcji, szczególnie karnych, za naruszenia powodujące zanieczyszczenie

ZMIENIAJĄCA WNIOSEK KOMISJI na mocy art. 250 ust. 2 Traktatu WE

2003/0037 (COD)

OPINIA KOMISJIna mocy art. 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WEna temat poprawek Parlamentu Europejskiego do wspólnego stanowiska Rady dotyczącego wniosku w sprawie

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczącej zanieczyszczenia pochodzącego ze statków i wprowadzenia sankcji, szczególnie karnych, za naruszenia powodujące zanieczyszczenie ZMIENIAJĄCA WNIOSEK KOMISJI na mocy art. 250 ust. 2 Traktatu WE

1. WSTęP

Art. 251 ust. 2 akapit trzeci lit. c) Traktatu WE przewiduje, że Komisja wydaje opinię na temat poprawek zaproponowanych przez Parlament Europejski w drugim czytaniu. Stanowisko Komisji w sprawie poprawek przyjętych przez Parlament przedstawiono poniżej.

2. Historia dokumentu

Data przekazania wniosku Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (dokument COM(2003)92 wersja ostateczna - 2003/0037(COD)) | 5 marca 2003 r. |

Data wydania opinii przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny | 19 czerwca 2003 r. |

Data wydania opinii przez Parlament Europejski w pierwszym czytaniu | 13 stycznia 2004 r. |

Data przyjęcia wspólnego stanowiska wiekszością kwalifikowaną | 7 października 2004 r. |

Data przyjęcia rezolucji w drugim czytaniu Parlamentu Europejskiego obejmujacej 16 poprawek do wspólnego stanowiska. | 23 lutego 2005 r. |

3. CEL WNIOSKU

Cel wniosku jest dwojaki:

- wprowadzenie do prawa wspólnotowego stosownych przepisów prawa międzynarodowego dotyczących zapobiegania i zwalczania zanieczyszczeń. W ten sposób wniosek przejmuje z jednej strony przepisy konwencji Narodów Zjednoczonych w dziedzinie prawa morskiego, z drugiej przepisy MARPOL - Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniu, w szczególności jej postanowienia definiujące nielegalne zrzuty substancji zanieczyszczających do morza.

- zagwarantowanie, by osoby odpowiedzialne za te nielegalne zrzuty - a mianowicie nie tylko kapitanowie i armatorzy, ale również czarterujący statki, instytucje klasyfikacyjne - były rzeczywiście ścigane i podlegały, pod pewnymi warunkami, nałożeniu sankcji karnych. Pociągnięcie ich do odpowiedzialności karnej powinno mieć miejsce, gdy odprowadzenia dokonano umyślnie, lecz również, gdy jest ono skutkiem wypadku spowodowanego poważnym zaniedbaniem.

4. OPINIA KOMISJI NA TEMAT POPRAWEK PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

W drugim czytaniu Parlament przyjął szesnaście poprawek do wspólnego stanowiska Rady.

Komisja może przyjąć te 16 poprawek w całości, w brzmieniu wynegocjowanym podczas spotkań trójstronnych, w których w pełni uczestniczyła. Komisja chciałaby jednak przedstawić następujące komentarze dotyczące poprawek 27, 29, 33 i 37 jak również poprawki 2.

- Poprawki nr 27 i 33 dotyczące tzw. kwestii instytucjonalnej

Poprawki te odzwierciedlają rozwiązanie kompromisowe pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą w kwestii sankcjii karnych. Komisja wnosi o zapisanie w protokole ze spotkania Rady, podczas którego przyjęta zostanie dyrektywa, następującej deklaracji, której treść została już przedstawiona opinii publicznej przy okazji debat podczas sesji plenarnej w dniu 22 lutego 2005 r.

„Komisja zauważa, że Parlament Europejski i Rada, przyjmując przedmiotową dyrektywę, nie zechciały w niej umieścić systemu obowiązkowych sankcji natury karnej za nielegalne zrzuty substancji zanieczyszczających do morza .

Komisja ocenia, że skutkiem tego tekst nie osiąga ambitnych założeń wniosku w kwestii zamierzonego efektu zniechęcającego wcelu zapobiegania i walki z zanieczyszczaniem mórz.

Komisja przypomina, że na szczycie w Brukseli w marcu 2003 r., Rada Europejska wezwała do „przyjęcia przed końcem 200 3 r., na podstawie niedawno złożonego wniosku Komisji, systemu sankcji, w tym karnych, za naruszenia powodujące zanieczyszczenie w oparciu o odpowiednie umocowanie prawne”. Komisja stwierdza, że art. 80 ust. 2 Traktatu WE stanowi taką podstawę prawną.

Komisja przypomina swoje stałe stanowisko, że prawodawca posiada pełne uprawnienia do ustanowienia systemu sankcji karnych, w ramach instrumentów pierwszego filaru, jeżeli uzna to za konieczne dla osiągnięcia celu wspólnotowego.

Komisja może przychylić się do rozwiązania przyjętego przez prawodawcę, podkreśla jednak, że nie narusza to stanowiska, którego broni przed Trybynałem w sprawie C-176/03, oraz praw instytucjonalnych ”.

- Poprawki nr 29 i 37 dotyczące służb ochrony wybrzeża

Komisja potwierdza, że zgadza się z takim podejściem.

- Poprawka nr 2 dotycząca zmiany międzynarodowego systemu wypłaty odszkodowań

Komisja uściśla również, że poprawka nr 2 w sprawie zmiany międzynarodowego systemu wypłaty odszkodowań przegłosowana w komisji ds. transportu nie została zachowana w pakiecie kompromisowym. Poprawka ta miała na celu zmodyfikować warunek nr 7. Na prośbę Parlamentu Europejskiego i Rady, Komisja przedstawiła następującą deklarację w odniesieniu do motywu 7:

„Komisja potwierdza swą determinację kontynuowania pomocy dla Państw Członkowskich w ich wysiłkach w kierunku koordynacji stanowisk w ramach prac międzysesyjnej grupy roboczej FIPOL ds. zmiany systemu wypłaty odszkodowań międzynarodowych za szkody spowodowane zanieczyszczeniem węglowodorami.

Komisja będzie nadal zachęcać Panśtwa Członkowskie do ratyfikowania konwencji międzynarodowych dotyczących odpowiedzialności i odszkodowań w sektorze transportu morskiego (takich jak Międzynarodowa Konwencja w sprawie odpowiedzialności i rekompensaty za szkody związane z przewozem morzem substancji niebezpiecznych i szkodliwych z 1996 r. (Konwencji SNS), miedzynarodowa konwencja z roku 2001 o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami bunkrowymi (Konwencji o olejach bunkrowych), protokół z 2003 roku do międzynarodowej konwencji z 1992 roku o tworzeniu międzynarodowego funduszu odszkodowań za szkody spowodowane zanieczyszczeniem węglowodorami oraz protokół z 1996 roku do konwencji z 1976 roku o ograniczeniu odpowiedzialności w dziedzinie wierzytelności w transporcie morskim (Konwencja LLMC).

Komisja potwierdza swój zamiar, zawarty już w jej programie pracy na rok 2005, przedstawienia w ramach przyszłego pakietu legislacyjnego w dziedzinie bezpieczeństwa w transporcie morskim, wniosku dotyczącego odpowiedzialności właścicieli statków i zmierzający do wprowadzenia wymogu dla właścicieli statków wpływających do portów Państwa Członkowskiego wykupu polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w sytuacjach nie objętych dotychczas właściwymi konwencjami międzynarodowymi”.

5. Wnioski

Komisja zwraca uwagę, że Parlament Europejski i Rada nie uznały za konieczne wprowadzenie obowiązku, z tytułu tej dyrektywy, systemu sankcji karnych za przypadki nielegalnego zrzutu substancji zanieczyszczających do morza. W tej kwestii, Komisja w swojej deklaracji wyraziła żal z powodu nie osiągnięcia zakładanego poziomu ambicji przyszłej dyrektywy. Pomimo tego Komisja uznaje, że osiągnięty rezultat nie zmienia ani celów ani ducha jej wniosku, w związku z czym może mu udzielić swojego poparcia.