KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 2017 09 20 COM(2017) 536 final 2017/0230(COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego); rozporządzenie (UE) nr 1094/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych); rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych); rozporządzenie (UE) nr 345/2013 w sprawie europejskich funduszy FMT:Italicventure capital/FMT; rozporządzenie (UE) nr 346/2013 w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej; rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych; rozporządzenie (UE) 2015/760 w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2016/1011 w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych oraz rozporządzenie (UE) 2017/1129 w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym. (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SWD(2017) 308 final}



{SWD(2017) 309 final}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Zintegrowane rynki finansowe przynoszą znaczne korzyści w odniesieniu do finansowania europejskiej gospodarki i do wspierania zatrudnienia i wzrostu gospodarczego w rzetelny i zrównoważony sposób. Wspieranie integracji finansowej i integralności rynku przy jednoczesnym utrzymaniu stabilności finansowej wymaga, aby rynek wewnętrzny UE i usługi finansowe podlegały wspólnym zasadom i silnej koordynacji nadzorczej. Po tym jak w odpowiedzi na kryzys finansowy i zgodnie z globalnymi staraniami UE dokonała przeglądu swojego systemu finansowego, wprowadziła ona jednolity zbiór przepisów dotyczących regulacji sektora finansowego w Europie i utworzyła Europejskie Urzędy Nadzoru. Europejskie Urzędy Nadzoru stanowią instytucjonalną podstawę kompleksowego pakietu reform i odgrywają kluczową rolę w zapewnianiu, aby rynki finansowe w całej UE były odpowiednio regulowane, silne i stabilne. Przyczyniają się do opracowywania i spójnego stosowania jednolitego zbioru przepisów, rozwiązują transgraniczne problemy i propagują tym samym zarówno konwergencję praktyk nadzorczych, jak i zbieżność przepisów. Pomimo przyjęcia środków w odpowiedzi na kryzys, wciąż istnieje znaczny potencjał w zakresie poprawy zbieżności przepisów i konwergencji praktyk nadzorczych na rynku wewnętrznym. Aby zintegrowane rynki finansowe mogły skutecznie funkcjonować, wymagają one bardziej zintegrowanych ram nadzorczych, a z kolei bardziej scentralizowane ramy nadzorcze mogą sprzyjać integracji rynkowej. Z tego powodu UE rozpoczęła dalszą integrację szerszego sektora finansowego w oparciu o solidne i stabilne podstawy. W szczególności utworzyła unię rynków kapitałowych, aby zbudować podstawy dla w pełni funkcjonalnego rynku wewnętrznego dla rynków kapitałowych. W tym kontekście w sprawozdaniu pięciu przewodniczących w sprawie dokończenia budowy europejskiej unii gospodarczej i walutowej z czerwca 2015 r. podkreślono konieczność poprawy unijnych ram nadzoru, co powinno ostatecznie doprowadzić do ustanowienia jednolitego organu nadzoru rynków kapitałowych. W nowszym dokumencie Komisji otwierającym debatę w sprawie pogłębienia unii gospodarczej i walutowej zasugerowano, że do 2019 r. należy podjąć pierwsze działania prowadzące do ustanowienia takiego jednolitego organu nadzoru w ramach przeglądu ram nadzoru UE, a w szczególności Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych („ESMA”). W dokumencie otwierającym debatę wezwano również do dokończenia budowy unii finansowej – obejmującej zarówno unię bankową, jak i unię rynków kapitałowych – do 2019 r., aby zagwarantować zachowanie integralności strefy euro i poprawić jej funkcjonowanie, jak również funkcjonowanie UE jako całości. Globalne rynki finansowe są ze sobą silnie powiązane, a ramy regulacyjne UE w dużym stopniu opierają się na normach międzynarodowych uzgodnionych w następstwie kryzysu finansowego, w szczególności między państwami należącymi do grupy G-20. Ze względu na to, że UE dąży do przyspieszenia dokończenia budowy unii rynków kapitałowych, istotne jest zatem, aby unijne ramy nadzorcze nadal rozwijały się w sposób pozwalający w pełni wykorzystać potencjał zintegrowanych na skalę międzynarodową rynków finansowych, zapewniając jednocześnie możliwość skutecznego monitorowania ryzyka transgranicznego między UE a resztą świata oraz skutecznego reagowania na to ryzyko. W tej dziedzinie Europejskie Urzędy Nadzoru mają do odegrania kluczową rolę. Ponadto decyzja Zjednoczonego Królestwa o opuszczeniu UE pogłębia omawiane wyzwania w zakresie ram nadzorczych wśród pozostałych państw UE-27. Fakt, że największe obecnie centrum finansowe w przyszłości znajdzie się poza UE, oznacza, że rynki kapitałowe UE-27 muszą się bardziej rozwijać oraz że należy wzmocnić ramy nadzorcze w celu zapewniania dalszego wspierania gospodarki przez rynki finansowe w oparciu o odpowiednie i solidne podstawy. Niniejszy wniosek ma na celu dostosowanie i zmodernizowanie ram Europejskich Urzędów Nadzoru, aby zapewnić im możliwość przyjęcia rozszerzonej odpowiedzialności za nadzór nad rynkiem finansowym. Europejskim Urzędom Nadzoru należy przyznać odpowiednie uprawnienia, prawa w zakresie zarządzania oraz środki finansowe. Po pierwsze, w obszarach, w których obecne uprawnienia Europejskich Urzędów Nadzoru okazały się częściowo niewystarczające lub niewystarczająco jasno zdefiniowane, np. w odniesieniu do spójnego stosowania prawa Unii, sporządzania opinii technicznych czy zapewniania ciągłego wsparcia przy podejmowaniu decyzji w kwestii równoważności, należy te uprawnienia wzmocnić i zwiększyć. Należy również ponownie rozważyć obecny zakres uprawnień Europejskich Urzędów Nadzoru w świetle celów polityki unii rynków kapitałowych. Aby zapewnić większą spójność w zakresie nadzoru i wdrażania unijnych przepisów dotyczących usług finansowych, konieczny jest bardziej powszechny bezpośredni nadzór w obszarach docelowych. W przeglądzie rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru z 2017 r. stwierdzono, że nadzorem nad niektórymi działaniami i podmiotami o szczególnym znaczeniu dla Unii jako całości lub charakteryzującymi się znacznym stopniem udziału transakcji transgranicznych powinny zajmować się Europejskie Urzędy Nadzoru, nie zaś właściwe organy krajowe. Podobnie Europejskie Urzędy Nadzoru powinny być w większym stopniu zaangażowane w udzielanie zezwoleń podmiotom z państw trzecich, które działają w obrębie Unii, oraz w nadzór nad tymi podmiotami. Po drugie, wniosek ma na celu ustanowienie skuteczniejszego zarządzania Europejskimi Urzędami Nadzoru. Struktura zachęt w procesie podejmowania decyzji przez Europejskie Urzędy Nadzoru w obecnym kształcie prowadzi do braku decyzji, szczególnie w obszarze zbieżności przepisów i konwergencji praktyk nadzorczych, lub wspiera decyzje, które są ukierunkowane przede wszystkim na interesy krajowe, nie zaś na szersze interesy UE. Odzwierciedla to w pewnym stopniu nieodłączne napięcie między europejskimi uprawnieniami Europejskich Urzędów Nadzoru a krajowymi uprawnieniami właściwych organów będących członkami Rad Europejskich Urzędów Nadzoru. Pozycja ta nie jest dobrze dostosowana do celów konwergencji praktyk nadzorczych. Powierzenie większej roli Europejskim Urzędom Nadzoru w zakresie pogłębiania integracji finansowej lub umacniania stabilności rynku wewnętrznego będzie również wymagało skuteczniejszych uprawnień w zakresie konwergencji. Po trzecie, Europejskie Urzędy Nadzoru potrzebują odpowiedniego finansowania, które umożliwi im alokację zasobów zgodnie z ich potrzebami w taki sposób, aby mogły realizować swoje cele. Obecne ustalenia związane z budżetem ograniczają i nadal będą ograniczać działania Europejskich Urzędów Nadzoru, gdyż państwa członkowskie mogą z różnych przyczyn nie chcieć dalszego podwyższania krajowych składek. W niniejszym wniosku określono konkretne zmiany rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru i różnych dokumentów dotyczących sektora w celu wzmocnienia ram uprawnień, zarządzania i finansowania Europejskich Urzędów Nadzoru, gdyż są to obszary, które należy wzmocnić, aby Europejskie Urzędy Nadzoru mogły sprostać przedstawionym powyżej wyzwaniom. W towarzyszącym niniejszemu wnioskowi sprawozdaniu z oceny skutków rozważono koszty tych zmian i korzyści, jakie ze sobą niosą. Ujęto w nim szereg wariantów środków mających na celu zwiększenie uprawnień Europejskich Urzędów Nadzoru na szczeblu UE, usprawnienie ich zarządzania (w tym procesu decyzyjnego) oraz zapewnianie, aby ich ramy finansowania były zrównoważone i współmierne do obecnych i przyszłych zadań. W ocenie skutków przedstawiono wyczerpujące dowody potwierdzające, że zmiany, których dotyczy wniosek, w skuteczny sposób przyczyniają się do wzmocnienia ram Europejskich Urzędów Nadzoru, a tym samym do zwiększenia ogólnej stabilności unijnego systemu finansowego, przy jednoczesnym utrzymaniu na minimalnym poziomie kosztów ponoszonych z budżetu ogólnego UE i przez zainteresowane strony. Zmiany, których dotyczy wniosek, przyczyniają się także do dalszego rozwoju i pogłębiania unii rynków kapitałowych zgodnie z priorytetami politycznymi Komisji. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Niniejszy wniosek jest spójny z szeregiem innych przepisów UE obowiązujących w tej dziedzinie polityki i z bieżącymi inicjatywami mającymi na celu zapewnienie skutecznych i efektywnych ram nadzorczych na szczeblu UE. Od rozpoczęcia kryzysu finansowego UE i państwa członkowskie zaangażowały się w gruntowny przegląd nadzoru finansowego i regulacji finansowej. UE zapoczątkowała szereg reform w zakresie utworzenia bezpieczniejszego, solidniejszego, bardziej przejrzystego i odpowiedzialnego systemu finansowego działającego na rzecz gospodarki i społeczeństwa w ujęciu ogólnym. Obejmują one utworzenie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, które pełnią szczególne i niejawne obowiązki względem nadzoru. Niniejszy wniosek jest spójny z zadaniami i funkcjami tych podmiotów i uzupełnia je. Niniejszy wniosek jest również spójny z jednolitym zbiorem przepisów dotyczących prawodawstwa w zakresie finansów, do którego Europejskie Urzędy Nadzoru wnoszą poprzez swoją pracę znaczący wkład. Celem jednolitego zbioru przepisów jest ustanowienie wspólnych zasad w całej UE, które zapewniałyby stabilność finansową i równe warunki działania, jak również wysoki stopień ochrony konsumenta i inwestora. Na przykład wniosek jest spójny z obowiązującą dyrektywą / obowiązującym rozporządzeniem w sprawie wymogów kapitałowych (banki) i z dyrektywą w sprawie Wypłacalności II (zakłady ubezpieczeń), które mają na celu zwiększenie stabilności sektora finansowego. Niniejszy wniosek jest również spójny z obowiązującymi ramami usług płatniczych i hipotek w związku z ochroną konsumentów. W odniesieniu do bieżących inicjatyw Komisja obecnie proponuje również przyjęcie inicjatywy ustawodawczej służącej wzmocnieniu Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego („ERRS”), która wraz z Europejskimi Urzędami Nadzoru tworzy Europejski System Nadzoru Finansowego wprowadzony w następstwie kryzysu finansowego. Inne najnowsze przykłady obejmują: wniosek Komisji w sprawie ukierunkowanych zmian w EMIR mających na celu rozszerzenie nadzoru na poziomie UE w zakresie udzielania zezwoleń kontrahentom centralnym („CCP”) i wymogów dotyczących uznawania CCP z państw trzecich; oraz wniosek Komisji dotyczący indywidualnych produktów emerytalnych zwiększający rolę EIOPA poprzez przyznanie mu uprawnień do udzielania zezwoleń na oferowanie tych nowych produktów tak, aby przyznawać im znak wysokiej jakości na poziomie ogólnoeuropejskim i zezwalać na ich dystrybucję na terenie całej Unii. Ponadto niniejszy wniosek jest spójny z przepisami UE w zakresie polityki obowiązującymi w zakresie wdrażania i egzekwowania przepisów państw trzecich w przepisach finansowych UE, jak określono w dokumencie roboczym służb Komisji dotyczącym równoważności. W dokumencie roboczym służb Komisji przedstawiono ogólny zarys procesu ujmowania równoważności systemów z państwami trzecimi w przepisach UE dotyczących usług finansowych. Przedstawiono w nim istotne doświadczenia i określono pewne obszary, którym należy poświęcić więcej uwagi i które częściowo omówiono w niniejszym wniosku. Ze względu na cele polityki UE dobre zarządzanie w kwestiach podatkowych i przeciwdziałanie praniu pieniędzy w oparciu o światowe normy stanowią istotne elementy warunkujące dalszy rozwój polityki. Aby zapewnić spójność polityki i wzmocnić zabezpieczenia przeciwko unikaniu opodatkowania i praniu pieniędzy, Komisja będzie nadal włączać te kwestie do odpowiednich przepisów UE, w tym w odniesieniu do usług finansowych, i może rozważać włączenie ich do procesów osiągania równoważności.

•Spójność z innymi politykami Unii Niniejszy wniosek jest spójny z podejmowanymi przez Komisję wysiłkami na rzecz dalszego rozwoju unii rynków kapitałowych. Skuteczniejsze ramy nadzoru są kluczowym elementem pozwalającym na większe zintegrowanie rynków kapitałowych, gdyż przyczyniają się one do spójniejszego wdrażania przepisów dla sektora finansowego. W tym kontekście w sprawozdaniu pięciu przewodniczących z czerwca 2015 r. podkreśla się konieczność wzmocnienia ram nadzoru UE, co powinno ostatecznie doprowadzić do ustanowienia jednolitego organu nadzoru rynków kapitałowych. Potrzebę dalszego rozwoju i dalszej integracji rynków kapitałowych w UE podkreślono w komunikacie w sprawie unii rynków kapitałowych z września 2016 r. i w komunikacie w sprawie śródokresowego przeglądu planu działania na rzecz unii rynków kapitałowych. Niniejszy wniosek jest również spójny z zobowiązaniami Komisji podjętymi w ramach unii rynków kapitałowych w celu sprostania dwóm nowym wyzwaniom na dzisiejszych rynkach: zrównoważonemu finansowaniu i technologii finansowej („FinTech”). W odniesieniu do zrównoważonego finansowania Komisja zobowiązała się w ramach inicjatywy unii rynków kapitałowych do wzmocnienia wiodącej roli UE w zrównoważonych inwestycjach i zrównoważonym finansowaniu. Nowe zagrożenia i możliwości w zakresie środowiska, społeczeństwa i zarządzania przyczyniają się do zmian w sektorze finansowym i wymagają przystosowania do ram nadzoru i podejścia w zakresie nadzoru. Ponadto sektor finansowy ma do odegrania kluczową rolę w zapewnianiu przejścia na gospodarkę niskoemisyjną i w większym stopniu energooszczędną. Na szczeblu UE konieczna jest silna koordynacja i konwergencja postaw w zakresie nadzoru dotyczących zrównoważoności. W tym względzie wniosek jest spójny ze strategią na rzecz unii energetycznej, zobowiązaniami UE związanymi z gospodarką o obiegu zamkniętym i z celami zrównoważonego rozwoju. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny również przyczyniać się do wykorzystywania potencjału i możliwości technologii finansowej („FinTech”), niwelując jednocześnie zagrożenia w tym obszarze, np. dzięki bardziej spójnym praktykom przy stosowaniu wymogów regulacyjnych. Oznacza to lepszą integrację kwestii związanych z FinTech w pracy nadzorczej Europejskich Urzędów Nadzoru. W tym kontekście niniejszy wniosek jest również spójny ze strategią jednolitego rynku cyfrowego. Nowe technologie przyczyniają się do zmian w sektorze finansowym. Wymagają one również przystosowania do ram nadzoru i podejścia w zakresie nadzoru. Krajowe organy nadzorcze podejmują różne inicjatywy, które bez odpowiedniej koordynacji mogą zaszkodzić właściwemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. Na szczeblu UE konieczna jest silniejsza koordynacja i konwergencja postaw w zakresie nadzoru dotyczących innowacji technologicznych, np. dzięki ustanowieniu centrum innowacji UE w ramach Europejskich Urzędów Nadzoru. Ukierunkowane zmiany w bieżącym modelu zarządzania są również zgodne z działaniami podejmowanymi przez Komisję na rzecz zwiększenia operacyjności i niezależności for decyzyjnych w ramach zdecentralizowanych agencji UE. Inne europejskie agencje lub instytucje takie jak Europejski Bank Centralny czy Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji mają w obszarze usług finansowych stały i niezależny organ przygotowawczy, który posiada swoje własne uprawnienia i zadania i może podejmować decyzje dotyczące niektórych kwestii lub uczestniczyć w procesie decyzyjnym. Ustanowienie Rad Wykonawczych dla Europejskich Urzędów Nadzoru składających się ze stałych członków i posiadających wyłączne uprawnienia jest zgodne z istniejącymi zabezpieczeniami dotyczącymi rozszerzenia unijnego wymiaru procesów podejmowania decyzji przez agencje. Ponadto, jeżeli chodzi o finansowanie, choć większość zdecentralizowanych agencji UE jest finansowanych z budżetu UE, kilka agencji UE otrzymuje finansowanie ze źródeł mieszanych lub w pełni prywatnych. W tym względzie przejście na składki wnoszone do budżetu Europejskich Urzędów Nadzoru pochodzące z przemysłu jest zgodne z istniejącą praktyką UE. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawę prawną wszystkich zmian stanowi art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”). Przepis ten stanowi podstawę prawną wszystkich rozporządzeń, których dotyczy niniejszy wniosek. Proponuje się dostosowanie rozporządzeń ustanawiających Europejskie Urzędy Nadzoru do nowych zmian, tak aby poprawić funkcjonowanie Europejskich Urzędów Nadzoru w interesie konwergencji na rynku wewnętrznym, a zatem w celu usprawnienia funkcjonowania tego rynku. W analizie przeprowadzonej w ramach opracowywania sprawozdania z oceny skutków określono obszary ram Europejskich Urzędów Nadzoru, które należy zmienić w celu zwiększenia stabilności i skuteczności ram nadzorczych UE, a więc również systemu finansowego UE. Konieczne są dalsze zmiany w prawodawstwie sektora, dzięki którym Europejskie Urzędy Nadzoru mogłyby w pełni wykorzystać potencjał swoich rozszerzonych uprawnień. W sprawozdaniu z oceny skutków i towarzyszącej mu ewaluacji wykazano, że podjęcie działania przez UE jest uzasadnione i konieczne, aby rozwiązać problemy zidentyfikowane w obszarze uprawnień Europejskich Urzędów Nadzoru, ich struktur zarządzania i ram finansowania. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Ponieważ Europejskie Urzędy Nadzoru są organami unijnymi, zmiany rozporządzeń, które regulują ich działalność, może dokonać wyłącznie unijny prawodawca. Ponadto zmiany maja uspójnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego, a tego celu nie są w stanie osiągnąć państwa członkowskie w ramach podejmowanych indywidualnie działań. W przypadku funduszy objętych przepisami rozporządzeń w sprawie EuVECA, EuSEF i EDFI, dzięki ustanowieniu ESMA jako jednolitego organu nadzoru zyskuje się pewność spójnego stosowania jednolitych wymogów i warunków ujętych w tych trzech rozporządzeniach we wszystkich państwach członkowskich. Dzięki jednolitemu nadzorowi koszty administracyjne będą niższe i mniej zróżnicowane, a czas przeznaczony na czynności administracyjne będzie krótszy, co pozwoli osobom zarządzającym obniżyć koszty transakcyjne i operacyjne. Usprawni to procesy administracyjne leżące u podstaw udzielania zezwoleń funduszom EuVECA, EuSEF i EDFI i rejestracji tych funduszy, a także wzmocni równe warunki działania dzięki centralizacji ich nadzoru niezależnie od miejsca ustanowienia funduszy. Jednolity nadzór będzie służył dalszemu wspieraniu integracji rynkowej w tych sektorach i rozszerzaniu finansowania rynkowego gospodarki UE za pośrednictwem tych funduszy. W odniesieniu do rozporządzenia/dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych i podobnie jak w przypadku kluczowych wskaźników referencyjnych usługi w zakresie udostępniania informacji mają nieodłącznie ogólnounijny charakter, więc wynikające z nich problemy regulacyjne i związane z nadzorem nie mogą być rozwiązywane za sprawą indywidualnych działań państw członkowskich. W odniesieniu do nowych funkcji koordynacyjnych ESMA, są one już zdefiniowane w rozporządzeniu w sprawie ustanowienia ESMA i w stosownych unijnych aktach ustawodawczych. Ich rozszerzenia można zatem dokonać wyłącznie poprzez wprowadzenie zmian do prawa Unii. Jeżeli chodzi o rozporządzenie w sprawie wskaźników referencyjnych, kluczowe wskaźniki referencyjne mają decydujące znaczenie gospodarcze, gdyż stosuje się je w przypadku instrumentów finansowych (szczególnie instrumentów pochodnych), umów finansowych i funduszy inwestycyjnych w całej Unii. Sam wymóg ustanowienia w odniesieniu do niektórych kluczowych wskaźników referencyjnych kolegiów organów nadzoru, w skład których wchodzą co najmniej przedstawiciele państw członkowskich administratorów wskaźników referencyjnych i podmiotów nadzorowanych przekazujących dane, wskazuje już na fakt, że wskaźniki takie nie mogą podlegać nadzorowi jednego krajowego organu nadzoru, w związku z czyn należy poczynić odpowiednie ustalenia na poziomie unijnym. Sytuacja, w której wszyscy administratorzy kluczowych wskaźników referencyjnych podlegają bezpośredniemu nadzorowi ESMA, jest proporcjonalna, gdyż wskaźniki te mają istotne znaczenie dla Unii, a w przypadku działających obecnie kolegiów organów nadzoru istnieje duże ryzyko, że w sytuacji kryzysowej nie wykażą się one wystarczającą elastycznością. Wskaźników opracowanych w państwach trzecich można używać w Unii, jeżeli zostaną one uznane albo zatwierdzone przez właściwy organ Unii lub jeżeli system regulacyjny i system nadzoru państwa, w którym są zlokalizowane, zostanie uznany jako równoważny systemowi ustanowionemu rozporządzeniem w sprawie wskaźników referencyjnych. Decyzje w kwestii równoważności podejmuje Komisja, a organ nadzorczy państwa trzeciego musi poczynić ustalenia dotyczące współpracy z ESMA, tymczasem decyzje dotyczące uznania i zatwierdzenia należą do właściwych organów krajowych. Sytuacja ta sprawia, że liczne właściwe organy krajowe muszą rozpatrywać takie wnioski, i niesie ze sobą zagrożenie, że administratorzy wskaźników referencyjnych z państwa trzeciego będą starali się wybierać właściwy organ krajowy, który wydaje się bardziej liberalny w swoich decyzjach i w wynikającym z tych decyzji nadzorze administratora („turystyka sądowa”). Ponieważ miejsce zamieszkania administratora znajduje się w państwie trzecim, główny argument dotyczący krajowego nadzoru, tj. bliskość nadzorowanego podmiotu, nie ma zastosowania. Ustanowienie ESMA jako właściwego organu dla administratorów wskaźników referencyjnych z państw trzecich podniosłoby skuteczność oraz zmniejszyło ryzyko prowadzenia turystyki sądowej i rozbieżności w nadzorze nad tymi podmiotami. Nie można jednak tego osiągnąć za sprawą działania jednego państwa członkowskiego.

W celu zapewnienia, aby ESMA był w stanie bezpośrednio nadzorować niektórych administratorów wskaźników referencyjnych, konieczna jest zmiana rozporządzenia w sprawie wskaźników referencyjnych przy pomocy szeregu aktów delegowanych służących bardziej szczegółowemu określeniu niektórych przepisów tego rozporządzenia. Jeżeli chodzi o rozporządzenie w sprawie prospektu, od 2011 r. ESMA poświęcił wiele czasu i wysiłku, aby poprawić zbieżność przepisów wśród właściwych organów krajowych w odniesieniu do procedury weryfikacji i zatwierdzania prospektu. Na skutek tego powstał dokument zatytułowany „Briefingi nadzorcze”, w którym określono wspólnie uzgodnione zasady, do których stosowania zachęca się właściwe organy krajowe podczas zatwierdzania prospektów. W związku z tym, że pojawiły się dowody na prowadzenie różnych praktyk wśród państw członkowskich, ESMA przeprowadził również dwie wzajemne oceny dotyczące procesu zatwierdzania prospektu, jedną w 2012 r., a drugą w 2015 r. Chociaż działania te były bardzo przydatne, nie osiągnęły w pełni swojego celu polegającego na wspieraniu pełnej konwergencji praktyk nadzorczych, a fakt, że w niektórych przypadkach emitent może wybrać, który właściwy organ krajowy będzie zatwierdzał jego prospekt, świadczy o tym, że utrzymujące się zróżnicowanie praktyk między właściwymi organami krajowymi wciąż pozostawia przestrzeń do arbitrażu regulacyjnego i utraty wydajności. Komisja określiła pewne rodzaje prospektów, które ze względu na charakter papierów wartościowych i emitenta, których dotyczą, charakteryzują się wymiarem transgranicznym wewnątrz Unii, pewnym stopniem złożoności technicznej i potencjalnym ryzykiem arbitrażu regulacyjnego, w przypadku których scentralizowany nadzór prowadzony przez ESMA przyniósłby bardziej skuteczne i efektywne rezultaty niż nadzór na poziomie krajowym. Są to prospekty dla obrotu hurtowego nieudziałowymi papierami wartościowymi skierowane wyłącznie do inwestorów kwalifikowanych, prospekty dotyczące szczególnych rodzajów złożonych papierów wartościowych takich jak papiery wartościowe zabezpieczone aktywami lub prospekty sporządzone przez emitenta specjalnego oraz prospekty sporządzone przez podmioty będące emitentami z państwa trzeciego zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1129. Centralizacja ich zatwierdzania oraz wszystkie powiązane działania nadzorcze i dotyczące egzekwowania na poziomie ESMA przyczynią się do poprawy jakości oraz zwiększenia spójności i skuteczności nadzoru w Unii, stworzenia równych warunków działania dla emitentów, a także doprowadzą do skrócenia czasu oczekiwania na zatwierdzenie. Centralizacja wyeliminuje konieczność wybierania „macierzystego państwa członkowskiego” i będzie zapobiegać turystyce sądowej. •Proporcjonalność Niniejszy wniosek wprowadza ukierunkowane zmiany służące wzmocnieniu unijnych ram nadzoru, aby poprawić zrównoważoność, stabilność i skuteczność systemu finansowego w całej UE i aby zwiększyć ochronę konsumenta i inwestora. W tym celu określono w nim ukierunkowane i odpowiednio dostosowane zmiany ram nadzoru na poziomie UE, uwzględniając bardziej skuteczne i efektywne zarządzanie. Ponownie dostosowano w nim obecne zadania i uprawnienia Europejskich Urzędów Nadzoru oraz nadano im nowe uprawnienia pozwalające im odnieść się do nowych zmian, w tym w obszarze technologii, lecz również odnieść się do dalszego wzrostu wewnątrzunijnych działań transgranicznych i możliwej dalszej integracji rynków finansowych UE i reszty świata. Ponadto wniosek zawiera dostosowany system finansowania w celu zapewnienia, aby finansowanie Europejskich Urzędów Nadzoru było zrównoważone, proporcjonalne, a także współmierne do ich zadań. W odniesieniu do aktów prawnych dotyczących danego sektora proponowane zmiany zasadniczo ograniczają się do wprowadzenia bezpośredniego nadzoru sprawowanego przez ESMA. Ich wyboru dokonano w związku ze specyfiką sektorów, o których mowa. Ponadto konieczne jest doprowadzenie do synchronizacji zmian z tzw. rozporządzeniem w sprawie rynków instrumentów finansowych z nieznacznymi zmianami w dyrektywie 2009/138/WE („Wypłacalność II”). W związku z tym proponuje się również sporządzenie oddzielnego wniosku dotyczącego zmiany tej dyrektywy. Żaden z proponowanych elementów nie wykracza poza ramy konieczne do osiągnięcia postawionych celów. Ponadto zgodnie z zasadą proporcjonalności wynikającą z Traktatu zakres i forma działań i środków podejmowanych przez Europejskie Urzędy Nadzoru nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia, i są współmierne do charakteru, skali i złożoności ryzyka właściwego dla działalności finansowej lub działalności gospodarczej danych instytucji lub zakładów, których dotyczy działanie odpowiedniego Europejskiego Urzędu Nadzoru. •Wybór instrumentu Niniejszy wniosek ma na celu zmianę obowiązujących obecnie rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru i niektórych aktów prawnych dotyczących sektora finansowego. Wszystkie akty prawne, które mają zostać zmienione niniejszym wnioskiem, mają formę rozporządzeń, dlatego odpowiednie zmiany proponuje się w formie jednego (zbiorczego) rozporządzenia zmieniającego. Ponadto proponuje się zmianę dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych (głównie w celu odzwierciedlenia zmian w tzw. rozporządzeniu w sprawie rynków instrumentów finansowych) i wprowadzenie nieznacznych zmian do dyrektywy 2009/138/WE („Wypłacalność II”). Do celów tych dwóch zmian proponuje się oddzielną dyrektywę zmieniającą. Ponadto również w oddzielnym dokumencie Komisja dostosowuje swój niedawny wniosek dotyczący rozporządzenia zmieniającego zarówno rozporządzenie w sprawie ESMA, jak i EMIR. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Oceny ex post/kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa W ocenie skutków i w ewaluacji, które towarzyszą niniejszemu wnioskowi, przedstawiono analizę obowiązujących ram Europejskich Urzędów Nadzoru, aby przekonać się, czy umożliwiają one tym urzędom wypełnianie swoich celów polegających na wzmacnianiu w zrównoważony sposób stabilności i skuteczności systemu finansowego i poprawie ochrony konsumenta i inwestora. Jeżeli chodzi o skuteczność i efektywność Europejskich Urzędów Nadzoru, z analizy wynika, że co do zasady osiągnęły one swoje obecne cele. Konieczne są jednak ukierunkowane usprawnienia pozwalające sprostać przyszłym wyzwaniom. Z analizy wyciągnięto w szczególności następujące wnioski: a)można rozszerzyć uprawnienia Europejskich Urzędów Nadzoru w niektórych obszarach w celu zapewnienia lepszej realizacji zadań. W rezultacie można spodziewać się lepszych wyników w zakresie regulacji i nadzoru w odniesieniu do wszystkich uczestników rynku i konsumentów w całej UE oraz bardziej skutecznego i efektywnego niwelowania transgranicznych zagrożeń; b)obecna struktura zarządzania Europejskimi Urzędami Nadzoru utrudnia zarządzanie konfliktami interesów UE z interesami krajowymi, co stwarza ryzyko, że podejmowane decyzje nie zawsze będą leżały we wspólnym interesie UE, ryzyko opóźnienia procesu decyzyjnego lub występowania tendencji do niepodejmowania działań, szczególnie w odniesieniu do działań innych niż działania regulacyjne (wiążąca mediacja, naruszenie procedur w zakresie prawa Unii, uruchomienie wzajemnych ocen);

c)obecne ramy finansowania nie są współmierne do zadań wykonywanych przez Europejskie Urzędy Nadzoru, tym bardziej gdy pójdzie się o krok dalej i uwzględni zadania, jakie Europejskie Urzędy Nadzoru wezmą na siebie w przyszłości; wydaje się również, że prowadzi to do uiszczania przez właściwe organy krajowe nierównych składek, co nie jest łatwe do uzasadnienia. Jeżeli chodzi o spójność, praca Europejskich Urzędów Nadzoru nad kwestiami regulacyjnymi jest w pełni spójna z budowaniem szerszych ram nadzoru UE. Jest również spójna w kontekście ukończenia jednolitego zbioru przepisów. Ze względu na ograniczenia wynikające ze struktury zarządzania i finansowania oraz ze skuteczności uprawnień Europejskich Urzędów Nadzoru nie mogły one jednak w wystarczającym stopniu skoncentrować się na propagowaniu spójnego stosowania odpowiednich przepisów w zakresie usług finansowych przyjętych przez UE. Jeżeli chodzi o adekwatność, analiza wykazała, że ramy Europejskich Urzędów Nadzoru są adekwatne. Ponadto ramy Europejskich Urzędów Nadzoru wyraźnie zwiększyły europejską wartość dodaną, gdyż praca tych urzędów jest niezbędna dla wspierania jednolitego rynku usług finansowych. •Konsultacje z zainteresowanymi stronami Służba Komisji przeprowadziła wiosną 2017 r. szeroko zakrojone konsultacje publiczne dotyczące działalności Europejskich Urzędów Nadzoru. Podczas konsultacji otrzymano blisko 230 odpowiedzi. Pochodziły one od bardzo różnorodnych grup respondentów: 26 % od organów publicznych lub organizacji międzynarodowych, 71 % od organizacji lub przedsiębiorstw i 3 % od osób prywatnych. Liczne uwagi, stanowiska i wypowiedzi otrzymano również poza konsultacjami publicznymi, w tym oficjalne stanowiska przedstawione przez niektóre rządy. Chociaż nie znajdują one odzwierciedlenia w statystykach z badania UE, zostały uwzględnione w analizie stanowiącej podstawę niniejszego wniosku. Ogólnie rzecz biorąc, respondenci uważają, ze ustanowienie Europejskich Urzędów Nadzoru stanowi ogromne usprawnienie i jest ważnym krokiem w kierunku osiągnięcia konwergencji praktyk nadzorczych w Unii. Większość z nich popiera powierzenie Europejskim Urzędom Nadzoru większej roli w poprawie konwergencji praktyk nadzorczych. Wiele zainteresowanych stron potwierdza, że wdrożenie unii rynków kapitałowych i decyzja Zjednoczonego Królestwa o opuszczeniu Unii stworzyły nową sytuację, która wymaga zastanowienia się nad wzmocnieniem nadzoru na poziomie UE, w szczególności w odniesieniu do działań transgranicznych i równoważności z państwami trzecimi. Jeżeli chodzi o uprawnienia Europejskich Urzędów Nadzoru, chociaż wielu respondentów sprzeciwia się znacznemu rozszerzeniu ich uprawnień na tym etapie, niektórzy uznają ich ograniczenia i chcieliby widzieć ukierunkowaną poprawę. Większość respondentów argumentuje, że dostępne narzędzia są w znacznym stopniu wystarczające i powinny być lepiej i pełniej wykorzystywane. Istnieje szerokie poparcie dla rozszerzenia/doprecyzowania uprawnień dotyczących monitorowania równoważności. Organizacje konsumentów dostrzegają znaczne niedociągnięcia we wdrażaniu zasad ochrony konsumentów, które postrzegają jako nieskuteczne albo oderwane od najważniejszych problemów na poziomie krajowym. Dostrzegają one konieczność rozszerzenia obszarów działań Europejskich Urzędów Nadzoru w zakresie ochrony konsumentów. Większość respondentów twierdzi, że trudno jest zapewnić właściwą równowagę w grupach interesariuszy z Europejskich Urzędów Nadzoru oraz równowagi geograficznej. Przedstawiciele konsumentów i użytkowników narzekają, że przedstawiciele instytucji finansowych przewyższają ich liczebnością, w związku z czym opinie grup interesariuszy nie są zrównoważone. Liczne organizacje uważają, że należy rozszerzyć uprawnienia Europejskich Urzędów Nadzoru dotyczące zakazywania produktów, aby obejmowały one również produkty, z powodu których konsumenci mogą ponieść szkodę. Respondenci udzielający odpowiedzi w konsultacjach publicznych na temat Europejskich Urzędów Nadzoru wyraźnie popierają bezpośredni nadzór na poziomie UE nad izbami rozliczeniowymi kontrahentów centralnych („CCP”) i nad dostawcami usług w zakresie udostępniania informacji, który służy całej UE, a nie tylko rynkom poszczególnych państw. Wielu respondentów nie udzieliło odpowiedzi na pytanie dotyczące bezpośredniego nadzoru. Niektórzy odpowiedzieli na pytanie o to, czy należy powierzyć ESMA zadanie bezpośredniego nadzoru nad ogólnoeuropejskimi funduszami zbiorowego inwestowania, popierając takie rozwiązanie, w większości jednak nie stosowali rozróżnienia między różnymi rodzajami funduszy. Opinie przeciwko rozszerzeniu bezpośredniego nadzoru sprawowanego przez ESMA o nowe obszary dotyczyły głównie następujących argumentów: uznaje się, że nadzór przez organy państwowe jest najodpowiedniejszy do tego, aby stosować go wobec różnych struktur rynkowych w państwach członkowskich. Sprawowanie nadzoru przez ESMA może stać w sprzeczności z krajowymi kompetencjami w zakresie ochrony inwestorów detalicznych i stabilności finansowej, a także opodatkowania, postępowania przed sądem oraz rozwiązywania konfliktów. Podniesiono również kwestię trudności operacyjnych, takich jak lokalne wymogi związane z ustaleniami w sprawie dystrybucji lub z obrotem. Zamiast tego należy lepiej wykorzystywać istniejące narzędzia służące zapewnianiu konwergencji praktyk nadzorczych w celu rozwijania zintegrowanych rynków finansowych. Najważniejsze argumenty przedstawione na korzyść sprawowania bezpośredniego nadzoru przez ESMA są następujące: niektórzy respondenci przyznają, że istnieją potencjalne korzyści płynące ze sprawowania przez ESMA nadzoru nad podmiotami lub instrumentami o wymiarze ogólnoeuropejskim, który to nadzór pozwoliłby na eliminację różnic między praktykami nadzorczymi, nie uniemożliwiając jednak uwzględniania w stosownych przypadkach różnych struktur rynku. Uważają oni, że takie rozwiązania są odpowiednie do rozwiązywania problemów fragmentacji wynikających ze zróżnicowanego stosowania odpowiednich zasad UE i zapewniania przez nie ryzyka arbitrażu regulacyjnego, charakteryzujących obecny system. Ogólnie w obszarze zarządzania Europejskimi Urzędami Nadzoru zainteresowane strony uważają, że Rady i Przewodniczący dobrze wypełniają swoje obowiązki. Blisko połowa respondentów dostrzega wartość dodaną zmian dotyczących zarządzania, o których mowa w dokumencie konsultacyjnym z konsultacji publicznych. Chociaż większość organów publicznych nie popiera zmian w zarządzaniu Europejskimi Urzędami Nadzoru, niektóre z tych opinii można w pewnym stopniu przypisać temu, że nie chcą, aby ich wpływ zmalał. Stopień poparcia dla włączenia do Rad Europejskich Urzędów Nadzoru niezależnych członków posiadających prawa głosu i konkretne zadania jest zróżnicowany. Chociaż sektor publiczny jest w większości temu przeciwny (przy czym połowa podmiotów nawet nie udzieliła odpowiedzi), opinie sektora prywatnego są podzielone, a kilka podmiotów wskazuje nieunikniony konflikt interesów w bieżącej organizacji. W odniesieniu do przyznania uprawnień Przewodniczącym większość podmiotów, głównie organów publicznych, jest temu przeciwna, a większość stowarzyszeń przemysłowych opowiada się za usprawnieniami. Jeżeli chodzi o finansowanie, wiele zainteresowanych stron przyznaje, że obecne zasoby Europejskich Urzędów Nadzoru są ograniczone, tak jak budżet UE i budżety krajowe. Duża liczba respondentów zgadza się z tym, że Europejskie Urzędy Nadzoru będą potrzebowały odpowiedniego i zrównoważonego finansowania w celu sprostania ambitnym celom i rozszerzenia zakresu swoich działań. Wielu respondentów zauważa, że poziom finansowania Europejskich Urzędów Nadzoru powinien zależeć od zakresu ich obowiązków i powinien opierać się na wynikach przeglądu Europejskich Urzędów Nadzoru. Około połowa respondentów zajmuje stanowisko w sprawie tego, czy sektor przemysłowy powinien finansować Europejskie Urzędy Nadzoru w całości, czy tylko częściowo. Wyraźna większość nie popiera zmiany bieżących ram finansowania mających zastąpić opłacanie składek przez właściwy organ krajowy składkami opłacanymi przez sektor przemysłowy. System opierający się na częściowym finansowaniu przez sektor przemysłowy cieszy się coraz większym poparciem, choć wciąż jest to jednak poparcie mniejszościowe. •Ocena skutków Komisja przeprowadziła ocenę skutków istotnych wariantów strategicznych. Warianty te poddano ocenie pod kątem osiągania głównego ogólnego celu, jakim jest zrównoważona poprawa stabilności i efektywności systemu finansowego w całej UE i zwiększenie ochrony konsumenta i inwestora. Przygotowując ocenę skutków, Komisja przeprowadziła ewaluację działań Europejskich Urzędów Nadzoru, w której zwrócono uwagę na pewne istotne niedociągnięcia. Obejmowały one: a) niewystarczające zdefiniowanie uprawnień pozwalających zapewnić skuteczny nadzór o jednakowych standardach w całej UE; b) brak uprawnień pozwalających na skuteczne niwelowanie ryzyka transgranicznego związanych z wzajemnymi powiązaniami wewnątrz UE i między UE a resztą świata; c) ramy zarządzania prowadzące do niewłaściwego dostosowania zachęt w procesie decyzyjnym; oraz d) ramy finansowania, które nie zapewniają wystarczających zasobów w stosunku do przypisanych Europejskim Urzędom Nadzoru zadań.

Zakres oceny skutków objął następujące obszary: 1) uprawnienia; 2) zarządzanie; oraz 3) finansowanie Europejskich Urzędów Nadzoru, aby określić niedociągnięcia i nowe wyzwania, takie jak zbieżność przepisów i konwergencja praktyk nadzorczych. Niedociągnięcia w zakresie zarządzania i finansowania są takie same w przypadku wszystkich trzech Europejskich Urzędów Nadzoru, gdyż rządzą się one tymi samymi zasadami. Zmiany dotyczące ich uprawnień są głównie ukierunkowane na konkretne sektory w przypadku ESMA i na dozór konwergencji praktyk nadzorczych w przypadku wszystkich Europejskich Urzędów Nadzoru. Oceniono następujące warianty: W odniesieniu do zarządzania: a) brak środków z zakresu polityki; nie przewiduje się zmian w obecnej strukturze zarządzania; b) ukierunkowane zmiany obecnego modelu zarządzania, takie jak zróżnicowanie uprawnień w zakresie procesu decyzyjnego ze względu na ich charakter, rozszerzenie procedury wyboru Przewodniczącego; oraz c) otwarcie Rady Organów Nadzoru dla niezależnych, stałych członków (bez prawa głosu). W odniesieniu do uprawnień: a) brak środków z zakresu polityki; obecne uprawnienia związane z zadaniami dotyczącymi zbieżności przepisów i konwergencji praktyk nadzorczych pozostają niezmienione, tak samo jak bezpośrednie obowiązki ESMA w zakresie bezpośredniego nadzoru; b) wariant doprecyzowania niektórych obowiązujących uprawnień i wzmocnienia nadzoru; b) wariant doprecyzowania niektórych obowiązujących uprawnień i nadanie ESMA dodatkowych bezpośrednich uprawnień nadzorczych w zdefiniowanych obszarach; oraz d) centralizacja nadzoru usług finansowych, bankowych i ubezpieczeniowych we wszystkich trzech Europejskich Urzędach Nadzoru. W odniesieniu do finansowania: a) brak środków z zakresu polityki; b) dostosowane finansowanie ze środków publicznych uwzględniające wielkość krajowego sektora finansowego w danym państwie członkowskim; c) mieszane finansowanie publiczno-prywatne, w ramach którego składki pochodzące z krajowego sektora prywatnego zostaną zastąpione składkami pochodzącymi od właściwych organów krajowych; oraz d) system finansowania funkcjonujący w pełni w oparciu o finansowanie z sektora prywatnego. Powyższe warianty porównano następnie przy użyciu różnych kryteriów w celu określenia, które warianty w najskuteczniejszy sposób są w stanie zaradzić niedociągnięciom określonym w definicji problemu oceny skutków i w ramach ewaluacji. W następstwie przedmiotowej analizy: ·ustalono, że preferowany wariant w zakresie zarządzania obejmuje włączanie niezależnych członków posiadających prawa głosu, aby wraz z właściwymi organami krajowymi uczestniczyli w procesie decyzyjnym; wprowadzono nowy proces mianowania Przewodniczącego i jego nową rolę, a Zarząd zastąpiono niezależną Radą Wykonawczą składającą się z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, mianowanych zewnętrznie; ·preferowany wariant w zakresie uprawnień doprecyzowuje niektóre uprawnienia, takie jak powierzanie Europejskim Urzędom Nadzoru formalnej roli w bieżącym monitorowaniu procesu równoważności i usprawnienie możliwości Europejskich Urzędów Nadzoru w zapewnianiu właściwego stosowania prawa Unii, oraz przenosi uprawnienia nadzorcze na Europejskie Urzędy Nadzoru w określonych obszarach o szczególnym znaczeniu w kontekście państw trzecich lub w kontekście transgranicznym; ·preferowany wariant w zakresie finansowania utrzymuje obowiązujące roczne składki UE wnoszone do budżetu Europejskich Urzędów Nadzoru, lecz pozostałe finansowanie pochodzące od właściwych organów krajowych zastępuje się finansowaniem z sektora prywatnego. Zidentyfikowane preferowane warianty były wariantami, które najlepiej zapewniały, aby Europejskie Urzędy Nadzoru były w stanie poradzić sobie z rosnącym nakładem pracy i przewidzieć zmiany w ramach nadzoru pochodzące z prawodawstwa sektorowego. Ponadto preferowane warianty w większości skupiały się raczej na ukierunkowanych zmianach bieżącego systemu, a nie na jego pełnym przeglądzie. Było to zgodne z wnioskiem z ewaluacji, zgodnie z którym ramy Europejskich Urzędów Nadzoru funkcjonowały stosunkowo dobrze, mając na uwadze znaczne wyzwania, którym musiały sprostać, i dostępne środki, z pomocą których miały wykonywać swoje uprawnienia. W ocenie skutków dokonano również przeglądu łącznych skutków preferowanych wariantów, zarówno pod względem jakościowym, jak i ilościowym. W analizie wskazano, że przy zastosowaniu preferowanych wariantów – poza samym przygotowywaniem produktów regulacyjnych – Europejskie Urzędy Nadzoru będą miały większe możliwości w wypełnianiu swoich bieżących uprawnień i w zapewnianiu większej konwergencji praktyk nadzorczych. Dokładniej rzecz ujmując, istnieją trzy powody, dla których spodziewa się lepszych wyników pracy Europejskich Urzędów Nadzoru: po pierwsze, struktura zachęt w zarządzaniu Europejskimi Urzędami Nadzoru poprawi się dzięki zrównoważeniu zachęt chroniących interesy krajowe w procesie decyzyjnym, tak aby w szczególności można było skuteczniej korzystać z uprawnień do wspierania zbieżności przepisów i konwergencji praktyk nadzorczych. Po drugie, dzięki decyzji o ograniczeniu zależności od publicznego finansowania pochodzącego od właściwych organów krajowych, które ma być uzupełnione środkami pochodzącymi z prywatnego sektora, można zapewnić Europejskim Urzędom Nadzoru odpowiednie zasoby, aby mogły wykonywać swoje bieżące zadania i łatwiej dostosowywać się do przyszłych zmian. Ponadto dzięki ukierunkowanym zmianom niektórych części uprawnień Europejskich Urzędów Nadzoru można zapewnić, aby Europejskie Urzędy Nadzoru mogły wykonywać swoje zadania w sposób skuteczny i efektywny w świetle doświadczeń zgromadzonych podczas sześciu lat istnienia tych urzędów, a także zmian na różnych rynkach finansowych i w prawodawstwie unijnym. Takie ukierunkowane zmiany dostosowano również do opinii zainteresowanych stron, zgodnie z którą zagwarantowana jest istotniejsza rola koordynatora pełniona przez Europejskie Urzędy Nadzoru, a urzędy te powinny w większym stopniu wykorzystywać swoje bieżące uprawnienia. Jeżeli chodzi o wpływ netto w zakresie kosztów ponoszonych przez różne zainteresowane strony, z wyjątkiem przyznania bezpośrednich uprawnień ESMA, oczekuje się, że preferowane warianty będą miały ograniczony wpływ na sektor prywatny, gdyż ich wkład na rzecz właściwych organów krajowych finansowanych ze środków prywatnych spadnie w związku z tym, że właściwe organy krajowe nie będą już dłużej musiały wnosić opłat do rocznego budżetu Europejskich Urzędów Nadzoru. Wpływ netto na budżet UE będzie neutralny – chociaż w pierwszych latach po przyjęciu wniosku konieczne będzie wniesienie wkładu z góry z budżetu UE, kwoty te będą później zwracane do budżetu UE, gdy wejdą w życie nowe mechanizmy finansowania. Ponadto neutralny będzie również wpływ netto na właściwe organy krajowe, gdyż z jednej strony nie będą już one wnosić wkładu w finansowanie Europejskich Urzędów Nadzoru, a z drugiej strony powinny ograniczyć (w sposób proporcjonalny) swoje potrzeby dochodów na pokrycie tych wydatków. Nie przewiduje się jakiegokolwiek wpływu w zakresie kosztów na konsumentów. Ocenę skutków przedłożono Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej w dniu 14 czerwca 2017 r. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała negatywną opinię w sprawie oceny skutków i opracowała szereg zaleceń dotyczących ulepszeń. W dokumencie dokonano stosownych zmian i dnia 19 lipca ponownie go przedłożono. Dnia 27 lipca Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała pozytywną opinię z pewnymi zastrzeżeniami i sporządziła wykaz kwestii wymagających poprawy, które zostały uwzględnione w zakresie możliwym do wykonania. Uwzględniając uwagi Rady ds. Kontroli Regulacyjnej, do oceny skutków wprowadzono następujące kluczowe zmiany: 1. Należy uzupełnić analizę wyzwań dotyczących systemów nadzoru związanych z możliwymi zmianami, które zajdą w najbliższych latach na rynku bankowym, rynku ubezpieczeń i rynku papierów wartościowych. Należy włączyć kwestię różnych skutków, jakie opuszczenie UE przez Zjednoczone Królestwo może wywrzeć na główne działania Europejskich Urzędów Nadzoru. Dokonano zmian w ocenie skutków, aby lepiej wyjaśnić, że inicjatywa w zakresie polityki służy jednolitemu rynkowi UE i jego integracji i że sporządzono ją w następstwie zobowiązania ogłoszonego w sprawozdaniu pięciu przewodniczących i zobowiązania wyrażonego ostatnio w dokumencie otwierającym debatę w sprawie pogłębiania unii gospodarczej i walutowej, aby poczynić kroki w kierunku prawdziwej unii finansowej, w tym ustanowienia jednolitego organu nadzoru rynków kapitałowych. Wyzwania określone w tych dokumentach odnoszące się do unii gospodarczej i walutowej w ujęciu ogólnym, a w szczególności do jej rynków finansowych, wyznaczają ramy odniesienia dla oceny skutków. W głównych rozdziałach oceny skutków położono większy nacisk na opuszczenie UE przez Zjednoczone Królestwo i konsekwencje tej sytuacji. 2. Należy uzupełnić ocenę kosztów i luk w finansowaniu Europejskich Urzędów Nadzoru wskazanych w scenariuszu podstawowym i w różnych wariantach. Przedstawiono szersze omówienie i szerszą kwantyfikację w kwestii zasobów koniecznych do tego, aby Europejskie Urzędy Nadzoru mogły przyjąć dodatkowe zadania (uprawnienia bezpośrednie i pośrednie); wpływ na zasoby wynikający ze zmian w zarządzaniu i wpływ na zasoby wynikający ze zmian w metodzie finansowania nadzoru pośredniego. Dokonano zróżnicowania kosztów na nadzór bezpośredni i pośredni oraz inne działania, a także lepiej wyjaśniono, kto ponosi koszty związane z preferowanymi wariantami.

Rozwinięto szerzej dyskusję na temat wpływu netto (w zakresie kosztów) preferowanych wariantów, aby lepiej odpowiedzieć na problemy luk w finansowaniu i wpływu całkowitych kosztów nadzoru, jakie ponosi sektor. W szczególności: 1.Zaktualizowano tabelę ogólnych kosztów zgodnie z dokumentem legislacyjnym dotyczącym finansów; Otrzymano bardzo szczegółowe oszacowanie kosztów i wpływu obydwu zmian obecnych ram Europejskich Urzędów Nadzoru, również w odniesieniu do nowych uprawnień bezpośrednich. 2.Całkowicie przeredagowano sekcję dotyczącą porównania wariantów finansowania – zgodnie z zaleceniem – aby odzwierciedlić całkowite koszty i korzyści wariantu 3 w porównaniu ze scenariuszem podstawowym, a w szczególności z wariantem 2. 3.Całkowicie przeredagowano sekcję dotyczącą mechanizmu gromadzenia w celu dostosowania jej do norm oceny skutków i dodano ją do głównego tekstu, gdyż stanowi ona część wniosku ustawodawczego. W odniesieniu do wpływu netto na poszczególne sektory na tym etapie ocena nie mogła być wyczerpująca, gdyż zależy ona od modelu zastosowanego w celu finansowania właściwych organów krajowych w państwie członkowskim. Na przykład jeżeli uczestnicy rynku w danym państwie członkowskim nie płacą obecnie za swój nadzór (tj. jak w przypadku właściwych organów w pełni finansowanych ze środków publicznych), z definicji metoda alokacji preferowanego wariantu poskutkowałaby wzrostem kosztów dla tych uczestników rynku i byłaby korzystna dla podatników i budżetów krajowych w tych państwach członkowskich. Jednocześnie, jeżeli uczestnicy rynku uiszczają już opłaty z tytułu Europejskich Urzędów Nadzoru w postaci składek wpłacanych do budżetu ich właściwych organów krajowych, wpływ netto (przyrostowe koszty i korzyści) zależałby od różnych metod stosowanych przez właściwe organy krajowe do naliczania opłat poszczególnym podmiotom, a także od wagi, jaką przypisują podmiotom w odniesieniu do finansowania Europejskich Urzędów Nadzoru. W tym przypadku, aby uzyskać dokładne i wiarygodne oszacowanie przyrostowych kosztów i korzyści w UE, konieczna jest dogłębna analiza porównawcza, która wymagałaby zaangażowania tych właściwych organów, które stosują własne metody alokacji opłat. W każdym razie można z jednak dużą dozą prawdopodobieństwa argumentować, że ustanowienie równych warunków działania na jednolitym rynku wraz z jednolitym mechanizmem ustanawiającym opłaty wśród podmiotów finansowych ostatecznie byłoby korzystne dla wszystkich uczestników rynku. Należy ponadto zauważyć, że kwoty potrzebne do finansowania działań Europejskich Urzędów Nadzoru nie powinny zasadniczo stanowić zagrożenia dla modeli operacyjnych poszczególnych podmiotów. 3. Należy ulepszyć porównywanie wariantów oraz lepiej poprzeć wybór preferowanych wariantów przy pomocy dostępnych dowodów i analiz. Przedstawiono bardziej szczegółowe opisy i dodatkowe elementy opisu wariantów i analizy w stopniu, w jakim było to możliwe, szczególnie w przypadku części dotyczących uprawnień i finansowania, lecz również w części dotyczącej zarządzania. Dyskusja na temat uprawnień znajduje uzasadnienie w dalszych informacjach i argumentach znajdujących się w załączniku do oceny skutków. Jakikolwiek brak dowodów na poparcie preferowanego wariantu w sekcji dotyczącej uprawnień można w niektórych przypadkach wyjaśnić faktem, że kierunek polityki jest w niektórych przypadkach motywowany decyzjami politycznymi. Szeroko wyjaśniono kwestię dyskusji na temat wariantów w sekcji dotyczącej zarządzania i uzasadniono przy pomocy przykładów i niepotwierdzonych dowodów, a także poparto ewaluacjami przeprowadzonymi zarówno przez Parlament Europejski, jak i przez Komisję. Ze względu na charakter zdefiniowanego problemu w zarządzaniu bardzo trudno jest otrzymać podstawowe dane możliwe do zweryfikowania. W odniesieniu do finansowania poprawiono na przykład sekcję dotyczącą preferowanego wariantu 3 w finansowaniu, dodając dodatkowe elementy oceny i dokładniej wyjaśniając istniejącą argumentację. 4. Ewaluacja powinna w większym stopniu opierać się na dowodach i uzasadnieniu. Dokonano przeglądu ewaluacji, aby wprowadzić lepsze rozróżnienie między oceną i argumentacją związanymi z pracą biurową a opiniami pochodzącymi z konsultacji z zainteresowanymi stronami. Dodano szersze omówienie i tam, gdzie było to możliwe, włączono więcej dowodów w celu poprawy ewaluacji. Istnieją ograniczenia związane z rodzajem wykorzystanych dowodów; niektóre części ewaluacji w znacznym stopniu opierają się na niepotwierdzonych dowodach i doświadczeniach zainteresowanych stron związanych z Europejskimi Urzędami Nadzoru. Aby to zrekompensować, podjęto próbę przedstawienia szeregu przykładów pochodzących z różnych źródeł informacji, zob. sekcja dotycząca zarządzania. Inne części, takie jak finansowanie, opierają się na większej liczbie odniesień i potwierdzonych argumentów. Ewaluacja jest również ćwiczeniem retrospektywnym, czyli takim, w którym spogląda się wstecz, porównując minione lata ze scenariuszem podstawowym, w którym Europejskie Urzędy Nadzoru nie istnieją. Dlatego też w ewaluacji ze względu na jej charakter w mniejszym stopniu skupiono się na potrzebie nadania ESMA wymaganych nowych, dodatkowych bezpośrednich uprawnień nadzorczych. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Niniejszy wniosek nie jest powiązany z programem sprawności i wydajności regulacyjnej lub ze stosowaniem uproszczenia. Celem niniejszego wniosku jest usprawnienie ram Europejskich Urzędów Nadzoru i wzmocnienie obecnych ram nadzorczych. Proponowane zmiany w uprawnieniach, ramach zarządzania i systemie finansowania Europejskich Urzędów Nadzoru przyczynić się do zwiększenia skuteczności i efektywności nadzoru poziomie UE. Rozszerzone ramy Europejskich Urzędów Nadzoru – oprócz poprawy stabilności finansowej i ograniczania ryzyka – przyczynią się do poprawy pewności prawnej i ekonomicznej. Jest to zgodne z przyjętym przez Komisję Programem lepszego stanowienia prawa. W stopniu, w jakim niniejszy wniosek prowadzi do centralizacji niektórych prac nadzorczych z ESMA na poziomie UE, dzięki inicjatywie unika się powielania zadań wśród organów krajowych. Powinno to przynieść korzyści skali na poziomie UE oraz zmniejszyć konieczność przeznaczania na to osobnych zasobów na poziomie krajowym. Jeżeli chodzi o instytucje finansowe i uczestników rynku finansowego, główną korzyścią dla nich będzie zmniejszenie obciążenia administracyjnego dzięki wprowadzeniu w niektórych obszarach jednolitego organu nadzoru. •Prawa podstawowe Niniejszy wniosek nie narusza praw podstawowych i jest zgodny z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności przyczynia się on do osiągnięcia celu dotyczącego wysokiego poziomu ochrony środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. 4.WPŁYW NA BUDŻET

Obecne finansowanie Europejskich Urzędów Nadzoru opiera się na ogólnym wkładzie z budżetu ogólnego UE (40 %) i składkach uiszczanych przez właściwe organy krajowe (60 %). W odniesieniu do ESMA podział ten jest nieco inny, gdyż podmioty podlegające bezpośredniemu nadzorowi ESMA (takie jak agencje ratingowe i repozytoria transakcji) również uiszczają opłaty nadzorcze na rzecz tego urzędu. Dzięki niniejszemu wnioskowi zmieni się struktura finansowania Europejskich Urzędów Nadzoru. Budżet Europejskich Urzędów Nadzoru będzie teraz zależny od trzech różnych źródeł finansowania: ·składek rocznych wpłacanych przez instytucje finansowe pośrednio nadzorowane przez Europejskie Urzędy Nadzoru; ·opłat nadzorczych wpłacanych przez podmioty bezpośrednio nadzorowane przez Europejskie Urzędy Nadzoru. Jest to szczególnie istotne w przypadku ESMA, gdyż we wniosku ustawodawczym przewidziano przeniesienie bezpośrednich uprawnień nadzorczych z właściwych organów krajowych na ESMA (w przypadku niektórych funduszy UE, dostawców usług w zakresie udostępniania informacji, niektórych administratorów wskaźników referencyjnych i niektórych prospektów); ·wkładu równoważącego z UE, który miałby nie przekraczać 40 % ogólnych dochodów każdego z urzędów. Kwota tego wkładu równoważącego będzie ustalana z wyprzedzeniem w wieloletnich ramach finansowych (WRF). Takie nowe źródło dochodów dla Europejskich Urzędów Nadzoru (tj. składki roczne uiszczane przez instytucje finansowe podlegające pośredniemu nadzorowi) będzie jednak wymagało przyjęcia przez Komisję aktu delegowanego, w którym zostaną przewidziane: (i) podział całkowitej kwoty składek rocznych między poszczególne kategorie instytucji finansowych; oraz (ii) obiektywne kryteria obliczania indywidualnych składek rocznych, które ma uiszczać każda instytucja finansowa. W trakcie okresu przejściowego (tj. do czasu przyjęcia aktu delegowanego, w którym zostaną określone niektóre parametry składek rocznych) zostanie utrzymana obecna struktura finansowania opierająca się na składkach z UE (40 %) i składkach uiszczanych przez właściwe organy krajowe (60 %). Będzie to miało wpływ na budżet UE, jak również na budżet różnych właściwych organów krajowych. Proponowane zmiany w strukturze zarządzania, pośrednich uprawnieniach nadzorczych, systemie finansowania i bezpośrednich uprawnieniach nadzorczych Europejskich Urzędów Nadzoru będą wymagały nowych zasobów. Po rozpoczęciu stosowania poszczególnych przepisów wniosku EUNB, EIOPA i ESMA będą potrzebowały odpowiednio 29, 35 i 156 dodatkowych pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Należy zauważyć, że w przypadku ESMA większość z tych dodatkowych ekwiwalentów pełnego czasu pracy (EPC) ma związek z zadaniami bezpośredniego nadzoru (97 spośród 156). Europejskie Urzędy Nadzoru będą również ponosić dodatkowe koszty związane z IT (szacowane na 10,2 mln EUR za lata 2019–2020) i koszty związane z tłumaczeniem (szacowane na 1,8 mln EUR za lata 2019–2020). Należy zauważyć, że wszelkie zapotrzebowania budżetowe Europejskich Urzędów Nadzoru wciąż będą podlegały wszystkim mechanizmom odpowiedzialności i audytu ustanowionym w rozporządzeniach w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru w odniesieniu do przygotowywania, przyjmowania i wykonywania ich rocznych budżetów. Ponadto coroczna decyzja dotycząca wkładu równoważącego UE na rzecz Europejskich Urzędów Nadzoru i plany zatrudnienia tych urzędów (np. decyzja o poziomie zatrudnienia) nadal podlegałyby zatwierdzeniu przez Parlament i przez Radę, a także procedurze udzielania absolutorium dokonywanej przez Parlament z zalecenia Rady. Wpływ niniejszego wniosku na finanse i budżet wyjaśniono szczegółowo w ocenie skutków finansowych regulacji dołączonej do niniejszego wniosku. Należy zauważyć, że informacje przedstawione w ocenie skutków finansowych regulacji pozostają bez uszczerbku dla wniosku dotyczącego WRF po 2020 r., który ma zostać przedstawiony do maja 2018 r. W tym kontekście należy również zauważyć, że chociaż liczba osób koniecznych do sprawowania bezpośredniego nadzoru z czasem będzie zależeć od zmian w liczbie i rozmiarze uczestników rynków kapitałowych, którzy mają podlegać nadzorowi, stosowne wydatki będą zasadniczo finansowane z opłat pobieranych od tych uczestników rynku. Wpływ niniejszego wniosku na finanse i budżet wyjaśniono szczegółowo w ocenie skutków finansowych regulacji dołączonej do niniejszego wniosku. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Wdrażanie niniejszego rozporządzenia zostanie poddane przeglądowi w dwojaki sposób: w ramach regularnych przeglądów Europejskich Urzędów Nadzoru prowadzonych co trzy lata i w ramach przeglądów rozporządzeń dotyczących sektora, w większości przypadków dwa lub trzy lata po odpowiedniej dacie rozpoczęcia stosowania. ·Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku 1)Zmiany w rozporządzeniach w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru Zgodnie z motywem 11 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru Europejskie Urzędy Nadzoru działają, mając na celu polepszenie funkcjonowania rynku wewnętrznego, w szczególności poprzez zapewnienie wysokiego poziomu, skuteczności i spójności regulacji i nadzoru. Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru urzędy działają w zakresie przepisów aktów prawnych, o których mowa w tych rozporządzeniach, tj. w proporcjonalnych ramach ustanowionych i regularnie aktualizowanych przez prawodawcę Unii. Zmiany w rozporządzeniu w sprawie EUNB, w rozporządzeniu w sprawie EIOPA i w rozporządzeniu w sprawie ESMA omówiono odpowiednio w art. 1, 2 i 3 rozporządzenia będącego przedmiotem niniejszego wniosku. a) Uprawnienia Wskazane poniżej zmiany dotyczą ogólnych uprawnień Europejskich Urzędów Nadzoru, które rozszerzono w niniejszym wniosku. Nowe bezpośrednie uprawnienia nadzorcze powierzone ESMA omówiono w sekcjach 2–5.

Nowe obszary działalności i ukierunkowania działań W art. 1 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru przedstawiono wykaz aktów prawnych, które wchodzą w zakres kompetencji Europejskich Urzędów Nadzoru. Art. 1 skonstruowano w sposób, z którego wynika, że w wykazie należy uwzględnić wyłącznie akty prawne przyjęte przed ustanowieniem Europejskich Urzędów Nadzoru i aktów prawnych, w których nie przewiduje się zadań dla Europejskich Urzędów Nadzoru. Wszystkie akty prawne przyjęte później niż rozporządzenia w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru, w tym zmiany i akty opierające się na instrumentach prawnych wchodzących w zakres kompetencji Europejskich Urzędów Nadzoru, a także akty, w których przewiduje się zadania dla Europejskich Urzędów Nadzoru, automatycznie dotyczą Europejskich Urzędów Nadzoru i nie muszą znajdować się w wykazie w art. 1, aby tak się stało. Zaproponowano następujące zmiany w art. 1 każdego z rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru: proponuje się włączenie w zakres rozporządzenia w sprawie EUNB dyrektywy w sprawie kredytów konsumenckich 2008/48 i dyrektywy w sprawie rachunków płatniczych 2014/92; włączenie w zakres rozporządzenia w sprawie EIOPA dyrektywy w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych 2009/103; oraz włączenie dyrektywy o rachunkowości 2013/34 w zakres rozporządzenia w sprawie ESMA. Zmiany do art. 4 rozporządzenia w sprawie EUNB stanowią uzupełnienie wykazu definicji, których należy używać do celów stosowania rozporządzeń. Dokładniej rzecz ujmując, zmieniono definicję terminu „instytucji finansowej” w celu zapewnienia, aby wszystkie podmioty objęte odpowiednimi przepisami sektora wchodziły w zakres kompetencji EUNB. Dzięki nowej zaproponowanej definicji „właściwych organów” zapewniono, aby wszystkie stosowne organy nadzoru i stosowne organy weszły w zakres mających zastosowanie przepisów, nawet jeżeli nie są zdefiniowane jako „właściwe organy”. Proponuje się zmianę art. 8 rozporządzeń w sprawie EIOPA i ESMA, aby uwzględnić zadanie polegające na opracowaniu i aktualizacji unijnego podręcznika nadzoru dotyczącego nadzoru instytucji finansowych w całej Unii. Pozwoli to na dostosowanie tych dwóch rozporządzeń do rozporządzenia w sprawie EUNB. Ponadto w odniesieniu do EUNB proponuje się, aby powierzyć mu zadanie opracowania i aktualizowania unijnego podręcznika restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczącego restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych w całej Unii. W zmianach do art. 8 i 9 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru określono, że Europejskie Urzędy Nadzoru powinny przyczyniać się do poprawy ochrony konsumentów. Wszystkie trzy Europejskie Urzędy Nadzoru będą również zobowiązane do tego, aby podczas wykonywania swoich zadań uwzględniały innowacje technologiczne oraz czynniki środowiskowe, społeczne i związane z zarządzaniem. W przypadku EIOPA i ESMA dodatkowo określono, że w odniesieniu do wykonywania ich zadań powinny mieć zastosowanie zasady lepszego stanowienia prawa. Pozwoli to na dostosowanie tych rozporządzeń do rozporządzenia w sprawie EUNB. Ponadto dodano, że zadania powinny obejmować dokonywanie szczegółowych przeglądów tematycznych zachowań na rynku, budowanie wzajemnego zrozumienia w zakresie praktyk rynkowych, identyfikowanie potencjalnych problemów i analizowanie ich wpływu, a także opracowanie wskaźników ryzyka detalicznego służących terminowemu rozpoznawaniu potencjalnych przyczyn szkody ponoszonej przez konsumenta. Innowacje technologiczne W art. 8 ust. 1a wyraźnie wymaga się, aby Europejskie Urzędy Nadzoru, wykonując swoje zadania zgodnie z rozporządzeniami w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru, uwzględniały innowacje technologiczne. Innowacje technologiczne przyczyniają się do lepszego dostępu i większej wygody. Obniżają koszty operacyjne i zmniejszają bariery utrudniające wejście na rynek; Europejskie Urzędy Nadzoru powinny wspierać takie innowacje. Zdając sobie sprawę z potencjału innowacji technologicznych, należy również zapewnić integralność w zakresie wykorzystywania danych, uporządkowane i uczciwe rynki, dążyć do unikania wykorzystywania systemu finansowego do celów niezgodnych z prawem i zapewniać cyberbezpieczeństwo. Ponadto zmiany do art. 29 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru umacniają rolę koordynatora Europejskich Urzędów Nadzoru w zakresie wchodzenia na rynek innowacyjnych firm i usług, w szczególności dzięki wymianie informacji między krajowymi organami nadzoru a Europejskimi Urzędami Nadzoru. Czynniki środowiskowe, społeczne i związane z zarządzaniem Wszystkie trzy Europejskie Urzędy Nadzoru będą również zobowiązane do tego, aby podczas wykonywania swoich zadań uwzględniały ryzyko związane z czynnikami środowiskowymi, społecznymi i związanymi z zarządzaniem. Umożliwi to Europejskim Urzędom Nadzoru monitorowanie sposobu rozpoznawania przez instytucje finansowe, zgłaszania i rozwiązywania problemu ryzyka, jakie czynniki środowiskowe, społeczne lub związane z zarządzaniem mogą stwarzać w odniesieniu do stabilności finansowej, przez co działalność rynków finansowych będzie bardziej spójna z celami w zakresie zrównoważonego rozwoju. Europejskie Urzędy Nadzoru mogą również zapewnić wytyczne w sprawie sposobu skutecznego uwzględnienia rozważań dotyczących zrównoważonego rozwoju w odpowiednich unijnych przepisach finansowych oraz wspierać spójne wdrażanie takich przepisów po ich przyjęciu. Wytyczne i zalecenia Chociaż uprawnienie do opracowywania wytycznych i zaleceń okazało się ważnym i skutecznym narzędziem konwergencji praktyk nadzorczych, zainteresowane strony podkreśliły, że istnieje konieczność, aby pozostały one w zakresie kompetencji Europejskich Urzędów Nadzoru, oraz konieczność zapewnienia pełnej oceny kosztów i korzyści podczas opracowywania takich instrumentów. Zmiany art. 16 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru oznaczają, że przeprowadzanie analizy kosztów i korzyści musi być uznawane za zasadę. Zmiany te mają również na celu zapewnienie, aby w sytuacji, gdy większość członków stosownych grup interesariuszy z Europejskich Urzędów Nadzoru uzna, że Europejskie Urzędy Nadzoru przekroczyły swoje kompetencje przy wydawaniu wytycznych lub zaleceń, członkowie ci mogli wydać opinię skierowaną do Komisji. W takim przypadku Komisja ocenia zakres wytycznych i może zażądać od odpowiedniego Europejskiego Urzędu Nadzoru wycofania wytycznych, o których mowa. Ponadto w zmianach do tych artykułów przewiduje się możliwość, aby Europejskie Urzędy Nadzoru kierowały wytyczne do organów, które zgodnie z rozporządzeniami w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru nie są definiowane jako właściwe organy, lecz które są uprawnione do zapewniania stosowania przepisów wchodzących w zakres kompetencji Europejskich Urzędów Nadzoru, aby ustanowić spójne, skuteczne i efektywne praktyki nadzorcze w obrębie ESNF. Naruszenie prawa Unii Komisja proponuje również wprowadzenie zmian do art. 17 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru, który dotyczy naruszenia prawa Unii. Okazuje się, że aby uprawnienie Europejskich Urzędów Nadzoru do ścigania naruszenia prawa było skuteczne, Europejskie Urzędy Nadzoru muszą mieć dostęp do wszystkich istotnych informacji. Zmiany dają pewność, że w kontekście dochodzeń w sprawie naruszenia prawa Unii Europejskie Urzędy Nadzoru będą w stanie zwrócić się z odpowiednio uzasadnionym i umotywowanym wezwaniem do udzielenia informacji bezpośrednio do innych właściwych organów lub do odpowiednich instytucji finansowych / uczestników rynku finansowego. W przypadku gdy Europejskie Urzędy Nadzoru zdecydują o bezpośrednim zwróceniu się do stosownej instytucji finansowej / stosownego uczestnika rynku finansowego, informują o tym właściwy organ krajowy, który pomaga im w gromadzeniu wymaganych informacji. Należy ponadto podkreślić, że Rada Wykonawcza będzie odpowiedzialna za kwestie naruszania prawa (zob. poniżej), co w jeszcze większym stopniu zwiększy skuteczność tego narzędzia. Rozstrzyganie sporów

Zaproponowano zmiany do art. 19 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru dotyczącego rozstrzygania sporów między właściwymi organami. Celem zmian jest zapewnienie, aby w przypadku wystąpienia takich sporów Europejskie Urzędy Nadzoru mogły podejmować działania i interweniować w sposób rozstrzygający. W zmianach wyjaśniono, że Europejskie Urzędy Nadzoru mogą również inicjować rozstrzyganie sporów między właściwymi organami w sytuacjach transgranicznych z własnej inicjatywy w przypadkach, gdy spór między właściwymi organami można rozstrzygnąć na podstawie obiektywnych kryteriów. W drugim przypadku przyjmuje się istnienie sporu, jeżeli istnieje potrzeba podjęcia wspólnej decyzji w odniesieniu do prawodawstwa wchodzącego w zakres kompetencji Europejskich Urzędów Nadzoru, lecz taka decyzja nie zostaje podjęta w terminie wyznaczonym w stosownych przepisach. W tym kontekście zmiany nakładają również na właściwe organy obowiązek powiadamiania Europejskich Urzędów Nadzoru o sytuacjach, w których nie osiągnięto porozumienia. Ponadto Rada Wykonawcza będzie odpowiedzialna za rozstrzyganie sporów (zob. poniżej), co zwiększy skuteczność tego narzędzia. Konwergencja i koordynacja praktyk nadzorczych W zmianach do art. 29 rozporządzeń w sprawie EIOPA i ESMA określono, że te dwa Europejskie Urzędy Nadzoru powinny opracować i aktualizować podręcznik nadzoru, aby dalej rozwijać wspólną kulturę nadzoru wśród organów nadzoru. Opierają się one na uprawnieniach, które posiada już EUNB. Jeżeli chodzi o dziedzinę bankowości, w zmianach określono, że EUNB powinien opracować podobny podręcznik w obszarze restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Na mocy proponowanego nowego art. 29a Europejskim Urzędom Nadzoru przyznane zostaną większe ogólne uprawnienia koordynacyjne, aby w o wiele bardziej znaczący i skuteczny sposób wspierać konwergencję bieżącego nadzoru sprawowanego przez wszystkie właściwe organy w całej UE. Europejskie Urzędy Nadzoru będą zobowiązane do ustanowienia ogólnounijnych priorytetów w zakresie nadzoru w formie „strategicznego planu nadzorczego”, według którego oceniane będą wszystkie właściwe organy. Właściwe organy będą zobowiązane do sporządzania rocznych programów prac zgodnie ze strategicznym planem. Pozwoli to wszystkim trzem Europejskim Urzędom Nadzoru na zapewnienie konwergencji w odniesieniu do nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami finansowymi, które działają przede wszystkim w innych państwach członkowskich niż państwa, w których zostały ustanowione i w których podlegają nadzorowi; będzie to miało szczególne znaczenie dla EIOPA. W niniejszym wniosku wprowadzono również zmiany do obecnego art. 30 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru, który dotyczy wzajemnej oceny. Aby zwiększyć wartość dodaną tych ocen i zapewnić bezstronność, oceny nie będą już „wzajemnymi” ocenami, lecz staną się „niezależnymi” ocenami, za które będzie odpowiadała nowa Rada Wykonawcza. Europejskie Urzędy Nadzoru sporządzają sprawozdanie, w którym określają wyniki oceny, a właściwe organy dokładają wszelkich starań, aby zachować zgodność ze wszelkimi wytycznymi i zaleceniami, które Europejskie Urzędy Nadzoru mogą ustanowić jako działania następcze wzajemnej oceny. Niniejszy wniosek zawiera nowy art. 31a, który ma na celu wzmocnienie funkcji koordynacyjnej Europejskich Urzędów Nadzoru, co ma zapewnić, aby właściwe organy prowadziły skuteczny nadzór nad ustaleniami dotyczącymi zleceń na zasadzie outsourcingu, delegowania zadań i przenoszenia ryzyka w państwach trzecich. Praktyki nadzorcze są różne w poszczególnych państwach członkowskich. Europejskie Urzędy Nadzoru monitorują te ustalenia zarówno ex ante, jak i na bieżąco. Pełnienie przez ESMA roli koordynatora w związku z dochodzeniami w sprawie nadużyć na rynku W przypadku gdy podmioty gospodarcze prowadzą działalność, która jest objęta zakresem kompetencji ESMA i ma istotny wymiar transgraniczny, ESMA może być najlepiej wyposażona, aby wszczynać i koordynować dochodzenia. Na mocy proponowanego nowego art. 31b ESMA otrzymuje rozszerzoną rolę koordynatora w zakresie zalecania właściwym organom wszczęcia dochodzenia i ułatwiania wymiany informacji, które mają znaczenie dla tych dochodzeń, jeżeli ESMA ma uzasadnione powody, by podejrzewać, że dochodzi do działania wywołującego znaczne efekty transgraniczne, które zagraża prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności finansowej Unii. W tym celu ESMA posiada ośrodek przechowywania danych, aby gromadzić wszystkie istotne informacje pochodzące od właściwych organów i rozpowszechniać je między nimi. Stosowanie testu warunków skrajnych Zmiany w art. 32 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru pozwalają na osiągnąć dwa cele. Po pierwsze, dostosowują rozporządzenie w sprawie EIOPA i rozporządzenie w sprawie ESMA do rozporządzenia w sprawie EUNB w zakresie stosowania testu warunków skrajnych. Po drugie, w celu zapewnienia przejrzystości w testach warunków skrajnych w niniejszym wniosku zezwala się na publikację wyników poszczególnych instytucji finansowych lub uczestników rynku finansowego. Wyjaśniono w nim również, że obowiązki przestrzegania tajemnicy przedsiębiorstwa dotyczące właściwych organów nie stanowią przeszkody dla tych organów w przekazywaniu wyników testu warunków skrajnych Europejskim Urzędom Nadzoru do celów publikacji. Druga zmiana ma zastosowanie do wszystkich trzech Europejskich Urzędów Nadzoru. Ponadto, aby przyczynić się do tego, by podczas podejmowania decyzji dotyczących testu warunków skrajnych w pełni uwzględniać jednolity rynek, zaproponowano, by decyzje takie, w tym dotyczące metod i podejść do ogłaszania wyników testów warunków skrajnych, podejmowały Rady Wykonawcze wszystkich trzech Europejskich Urzędów Nadzoru. Równoważność systemów regulacyjnych państw trzecich Równoważność systemów regulacyjnych państw trzecich jest ważnym narzędziem umożliwiającym integrację rynków międzynarodowych przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznego nadzoru (zob. dokument roboczy służb Komisji w sprawie decyzji w kwestii równoważności w polityce w zakresie usług finansowych). Zmiany w art. 33 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru potwierdzają, że Europejskie Urzędy Nadzoru na wniosek Komisji pomagają jej w przygotowywaniu decyzji w kwestii równoważności. Po podjęciu takich decyzji istotne jest zapewnienie, aby były one dostosowane do nowych zmian. W zmianach tych powierza się również zatem Europejskim Urzędom Nadzoru odpowiedzialność za bieżące monitorowanie zmian regulacyjnych i zmian w zakresie nadzoru, a także praktyk związanych z egzekwowaniem przepisów w państwach trzecich, co do których Komisja podjęła decyzję w kwestii równoważności, i coroczne przedkładanie Komisji niejawnego sprawozdania dotyczącego wyników tych działań. W tym celu Europejskie Urzędy Nadzoru opracowują również porozumienia administracyjne z państwami trzecimi. Gromadzenie informacji Dostęp do wszelkich istotnych informacji stanowi podstawę skutecznego prowadzenia działań przez Europejskie Urzędy Nadzoru. Informacje dostarczają zazwyczaj krajowe organy nadzoru, które są najbliżej rynków i instytucji finansowych, lecz jeśli nie ma innego rozwiązania, Europejskie Urzędy Nadzoru mogą zwrócić się z wezwaniem do udzielenia informacji bezpośrednio do instytucji finansowej lub do uczestnika rynku. Dzieje się tak na przykład w przypadku, gdy właściwy organ krajowy nie udostępnia lub nie może udostępnić takich informacji w odpowiednim czasie. Należy zapewnić, aby Europejskie Urzędy Nadzoru mogły uzyskać dostęp do informacji, których potrzebują do realizacji swoich zadań. W związku z tym w niniejszym wniosku utworzono mechanizm służący wzmocnieniu skutecznego egzekwowania prawa Europejskich Urzędów Nadzoru do gromadzenia informacji (zob. nowe art. 35–35h rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru). Europejskie Urzędy Nadzoru będą miały do dyspozycji środki niezbędne do zapewnienia zgodności z wezwaniem do udzielenia informacji lub z decyzją o udzieleniu informacji. Na mocy zmian Europejskie Urzędy Nadzoru zostaną upoważnione do nakładania grzywien i okresowych kar pieniężnych o charakterze administracyjnym, które podlegają przeglądowi Trybunału Sprawiedliwości i wymagają zagwarantowania podmiotowi prawa do bycia wysłuchanym, gdy instytucja finansowa lub uczestnik rynku finansowego nie udzielą stosownych informacji. Modele wewnętrzne w sektorze ubezpieczeń W proponowanym nowym art. 21a rozporządzenia w sprawie EIOPA wzmacnia się rolę EIOPA w zakresie zapewniania konwergencji praktyk nadzorczych w ramach modeli wewnętrznych. Rozbieżność w zakresie nadzoru nad modelami wewnętrznymi i ich zatwierdzania może prowadzić do niespójności i tworzyć nierówne warunki działania. EIOPA na swój wniosek będzie mógł terminowo otrzymywać wszystkie informacje i wydawać opinie przeznaczone dla właściwych organów krajowych. W przypadku sporów między właściwymi organami dotyczących wewnętrznych modeli grup EIOPA – z własnej inicjatywy na wniosek co najmniej jednego właściwego organu albo w pewnych okolicznościach na wniosek zainteresowanej grupy – będzie również w stanie wspomóc organy w dojściu do porozumienia zgodnie z art. 19 rozporządzenia ustanawiającego. Inne przepisy Zmiany art. 37 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru wzmacniają rolę konsultacyjną grup interesariuszy z Europejskich Urzędów Nadzoru, których opinie i porady są istotne w bieżącej pracy Europejskich Urzędów Nadzoru. Jeżeli członkowie grupy interesariuszy nie mogą wypracować wspólnej opinii lub porady, członkowie reprezentujący jedną grupę zainteresowanych stron mogą złożyć odrębną opinię lub poradę. W zmianach do art. 39 rozporządzenia w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru określa się, że decyzje Europejskich Urzędów Nadzoru, z wyjątkiem decyzji dotyczących postępowań wyjaśniających wszczętych z uwagi na nieprzekazanie stosownych informacji, których dotyczyło wezwanie do udzielenia informacji, powinny być upublicznione wraz z podsumowaniem decyzji, w której określa się przyczyny podjęcia tej decyzji. b)Zarządzanie

W niniejszym wniosku przewidziano skuteczniejszą strukturę zarządzania Europejskimi Urzędami Nadzoru dzięki wprowadzeniu niezależnej Rady Wykonawczej składającej się z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, która zastąpi obecny Zarząd (art. 45 i 47 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru) i dostosowaniu składu Rady Organów Nadzoru (art. 40 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru). W niniejszym wniosku doprecyzowano odpowiednie kompetencje tych dwóch rad (art. 43 i 47). Ponadto wzmocnione zostaną pozycja i uprawnienia Przewodniczącego (art. 48). Rada Wykonawcza Główną funkcją Rady Wykonawczej będzie przygotowywanie decyzji, które ma podjąć Rada Organów Nadzoru. Działanie to powinno zapewnić szybszy i sprawniejszy przebieg procesu decyzyjnego Rady Organów Nadzoru. Przyczyni się również do podejścia w większym stopniu ukierunkowanego na UE w trakcie procesu decyzyjnego. W celu odzwierciedlenia szczególnej sytuacji w sektorze bankowym, w której większość państw członkowskich uczestniczy w unii bankowej, wyraźnie wymaga się, aby Rada Wykonawcza EUNB była zrównoważona i proporcjonalna i aby odzwierciedlała Unię jako całość. Rada Wykonawcza będzie składała się z Przewodniczącego i z szeregu członków zatrudnionych na pełen etat. Ich liczba będzie się różniła w przypadku ESMA z jednej strony a EUNB i EIOPA z drugiej strony, gdyż w porównaniu z pozostałymi dwoma Europejskimi Urzędami Nadzoru we wniosku powierzono ESMA znaczną liczbę dodatkowych zadań w różnych obszarach. Członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy mianuje się na podstawie otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur zorganizowanego przez Komisję. Komisja sporządzi listę najlepszych kandydatów i przedłoży ją do zatwierdzenia Parlamentowi Europejskiemu. Po zatwierdzeniu listy najlepszych kandydatów Rada mianuje członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy w drodze decyzji. W ramach procedury zwolnienia odzwierciedlającej procedurę mianowania pozostawia się podjęcie ostatecznej decyzji Radzie. Jeden ze stałych członków przejmie zadania obecnego Dyrektora Wykonawczego, a stanowisko Dyrektora Wykonawczego zostanie zlikwidowane. Rada Wykonawcza utrzyma rolę Zarządu w odniesieniu do przygotowywania programów prac i budżetu Europejskich Urzędów Nadzoru. Rada Wykonawcza otrzyma uprawnienia do podejmowania decyzji w szeregu obszarów. Będą to na przykład uprawnienia względem poszczególnych właściwych organów w związku z niektórymi kwestiami o charakterze nieregulacyjnym, takimi jak rozstrzyganie sporów, kwestie naruszenia prawa Unii i niezależne oceny. Powinno to zapewnić podejmowanie decyzji skutecznych, bezstronnych i ukierunkowanych na UE. Rada Wykonawcza będzie również odpowiadała za określanie priorytetów w zakresie nadzoru dla właściwych organów w nowym „strategicznym planie nadzorczym”. Będzie sprawdzała spójność programów prac właściwych organów z priorytetami UE i dokonywała przeglądu ich wdrażania. Rada Wykonawcza będzie ponadto odpowiadała za monitorowanie ustaleń dotyczących zleceń na zasadzie outsourcingu, delegowania zadań i przenoszenia ryzyka w państwach trzecich w celu zapewnienia ograniczenia nieodłącznego ryzyka. Będzie ona podejmowała decyzje w zakresie testów warunków skrajnych i podejść do ogłaszania wyników testów warunków skrajnych. Ponadto Rada Wykonawcza będzie również odpowiadała za podejmowanie decyzji związanych z wezwaniami do udzielenia informacji. Członkom Rady Wykonawczej będzie przysługiwało po jednym głosie, a głos Przewodniczącego będzie decydujący. W proponowanym brzmieniu art. 47 określono zadania Rady Wykonawczej. W zmianach zastąpiono również odniesienie do Zarządu odniesieniem do Rady Wykonawczej. Ponadto stanowisko Dyrektora Wykonawczego zostanie usunięte. Jego obowiązki przejmie jeden z członków Rady Wykonawczej zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Rada Organów Nadzoru Rada Organów Nadzoru pozostaje głównym organem Europejskich Urzędów Nadzoru odpowiedzialnym za zapewnianie ogólnych wytycznych i proces decyzyjny. W proponowanych zmianach do art. 40 zmieniono jednak skład Rady Organów Nadzoru w celu włączenia do Rady Wykonawczej członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, lecz nieposiadających praw głosu. W zmianach zapewniono również obecność organów ochrony konsumentów w stosownych przypadkach. Wszystkim członkom Rady Organów Nadzoru posiadającym prawo głosu przysługuje jeden głos. Ponieważ decyzje w sprawie niektórych zadań o charakterze nieregulacyjnym (rozstrzyganie sporów, naruszenie prawa Unii oraz niezależne oceny) będzie podejmować Rada Wykonawcza, obecnie obowiązujące zasady dotyczące procesu decyzyjnego zostają zmienione. Pomimo tego, że przyszłe wystąpienie z Unii Zjednoczonego Królestwa spowoduje zmniejszenie liczby i spadek znaczenia państw członkowskich nieuczestniczących w unii bankowej oraz możliwość przystąpienia do unii bankowej kolejnych państw członkowskich, zaproponowano utrzymanie systemu głosowania opartego na podwójnej większości w odniesieniu do środków i decyzji podejmowanych przez Radę Organów Nadzoru EUNB, który wprowadzono w 2013 r. w ramach pakietu „unii bankowej” jako środek ochronny mający na celu zapewnienie, by decyzje podejmowane przez EUNB odzwierciedlały szczególną sytuację zarówno państw członkowskich uczestniczących w unii bankowej, jak i innych państw członkowskich. Rada Organów Nadzoru będzie zatem nadal podejmowała decyzje kwalifikowaną większością głosów swoich członków, która powinna obejmować co najmniej zwykłą większość głosów właściwych organów krajowych uczestniczących w unii bankowej oraz zwykłą większość głosów właściwych organów krajowych nieuczestniczących w unii bankowej. Obecny system sprawia jednak, że proces decyzyjny w EUNB jest nadmiernie uciążliwy, ponieważ nie można podjąć decyzji nawet wówczas, gdy żadna większość nieuczestniczących państw członkowskich nie uważa głosowania za wystarczająco istotne, aby w nim uczestniczyć. W celu zapewnienia, by EUNB mógł nadal podejmować decyzje w skuteczny sposób przy jednoczesnym pełnym zachowaniu środków ochronnych dla nieuczestniczących państw członkowskich, o ile będą one obecne podczas głosowania, należy zmienić obecne zasady głosowania, aby zapewnić brak konieczności odroczenia głosowania w przypadku nieobecności. Stworzy to również wyraźne zachęty dla właściwych organów krajowych do uczestnictwa w posiedzeniach EUNB, a zatem zapewni większą legalność decyzji podejmowanych podczas posiedzeń. Dzięki zmianie wyjaśniono zatem, że decyzję musiałaby poprzeć zwykła większość głosów właściwych organów krajowych z nieuczestniczących państw członkowskich obecnych podczas głosowania oraz właściwych organów krajowych z uczestniczących państw członkowskich obecnych podczas głosowania. Podział uprawnień pomiędzy dwoma Radami W zmianach do art. 43 i 47 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru wyjaśniono podstawową zasadę podziału uprawnień pomiędzy Radą Organów Nadzoru oraz Radą Wykonawczą. Rada Organów Nadzoru odpowiada za podejmowanie wszystkich decyzji, o których mowa w rozporządzeniu, o ile nie przewidziano inaczej (zob. powyżej w odniesieniu do Rady Wykonawczej). W sytuacjach, w których ESMA będzie wykonywał uprawnienia związane z bezpośrednim nadzorem, jego Rada Organów Nadzoru będzie mogła odrzucić wniosek w sprawie decyzji złożony przez Radę Wykonawczą wyłącznie większością dwóch trzecich głosów. W takim przypadku projekt będzie musiał zostać poddany ocenie przez Radę Wykonawczą (zmiany do art. 44 rozporządzenia w sprawie ustanowienia ESMA). Rada Organów Nadzoru zostaje zwolniona ze sprawowania władzy dyscyplinarnej nad Przewodniczącym, ponieważ nie będzie ona uprawniona do jego mianowania (zob. poniżej). W zmianach do art. 41 i w nowym art. 45b uprawniono zarówno Radę Organów Nadzoru, jak i Radę Wykonawczą do powoływania wewnętrznych komitetów na potrzeby określonych zadań. Zniesiono powoływanie zespołów. Przewodniczący Przewodniczący jest kluczowym przedstawicielem Europejskiego Urzędu Nadzoru. Pozycję i uprawnienia Przewodniczącego zostaną zatem wzmocnione w celu zwiększenia jego umocowania ustawowego. W zmianach do art. 48 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru wyjaśniono procedurę mianowania Przewodniczącego. Mianuje się go na podstawie otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur zorganizowanego przez Komisję. Komisja sporządzi listę najlepszych kandydatów i przedłoży ją do zatwierdzenia Parlamentowi Europejskiemu. W następstwie zatwierdzenia listy najlepszych kandydatów przez Parlament Europejski Rada mianuje członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy decyzją podjętą większością kwalifikowaną. W ramach procedury zwolnienia odzwierciedlającej procedurę mianowania pozostawia się podjęcie ostatecznej decyzji Radzie. Powinno to zwiększyć legitymację i uprawnienia Przewodniczącego. Przewodniczącemu będzie również przysługiwał decydujący głos w Radzie Wykonawczej. Inne przepisy

Rozszerzono zakres kompetencji Wspólnego Komitetu o kwestie związane z ochroną konsumentów i inwestorów za pośrednictwem zmian do art. 54 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru. c)Przepisy finansowe W celu zapewnienia, by system finansowania Europejskich Urzędów Nadzoru był zrównoważony i proporcjonalny do zadań, które wykonują i których wykonywania oczekuje się od nich w przyszłości, oraz w celu zapewnienia, by system finansowania łączył opłaty i składki z działalnością Europejskich Urzędów Nadzoru w proporcjonalny sposób, proponuje się dokonanie rewizji obecnego systemu finansowania. Proponowany system zachowuje element finansowania publicznego zapewniony obecnie przez UE i łączy go ze składkami uiszczanymi przez krajowy sektor przemysłowy i innych uczestników rynku, zastępując obecne składki wpłacane przez właściwe organy krajowe. Podstawa prawna utworzenia Europejskich Urzędów Nadzoru (art. 114 TFUE) umożliwia zmianę systemu finansowania i pobieranie składek od sektora przemysłowego. Obecny stały podział pomiędzy wkładem z budżetu ogólnego UE a składkami uiszczanymi przez właściwe organy krajowe (40 %/60 %) zostałby zlikwidowany. Zgodnie ze zmianami dochody Europejskich Urzędów Nadzoru będą obecnie pochodziły z trzech źródeł: W zmianach do art. 62 określono wkład równoważący ze strony Unii. Proponowana maksymalna unijna składka roczna określona z góry w wieloletnich ramach finansowych (WRF) obejmie do 40 % rocznego budżetu Europejskich Urzędów Nadzoru. Będzie to zgodne z ograniczeniami budżetu UE. Spowoduje to również likwidację obecnie stosowanego stałego podziału (40 %/60 %), który może ograniczyć zdolność Europejskich Urzędów Nadzoru do zwiększenia innych źródeł dochodów. W tym zakresie w odniesieniu do każdego kolejnego przygotowania WRF Europejskie Urzędy Nadzoru powinny dostarczyć Komisji prognozę gospodarczą (obejmującą co najmniej 5 lat) dotyczącą ich przewidywanych potrzeb budżetowych zgodnie z metodykami, które stosują one w celu sporządzenia rocznych wniosków budżetowych. Po drugie, dodano nowe źródło dochodów z sektora prywatnego: składki roczne uiszczane przez instytucje finansowe. Tego rodzaju źródło zastąpi obecne obowiązkowe składki wpłacane przez właściwe organy krajowe do budżetu Europejskich Urzędów Nadzoru. Składki roczne będą wpłacane przez instytucje finansowe pośrednio nadzorowane przez Europejskie Urzędy Nadzoru i objęte zakresem stosowania art. 1 ust. 2 rozporządzeń ustanawiających. Zgodnie ze zmianami wysokość składek rocznych wpłacanych przez instytucje finansowe powinna zostać określona na podstawie szacowanego obciążenia pracą, jakie Urząd planuje nałożyć na każdą z kategorii uczestników rynku zgodnie z rozporządzeniami ustanawiającymi i prawodawstwem sektorowym. Zgodnie ze zmianami tego rodzaju składki roczne będą pobierane przez organy krajowe wyznaczone przez państwa członkowskie. W zmianach przewidziano również akt delegowany, w którym określony zostanie sposób, w jaki łączna kwota składek rocznych zostanie podzielona pomiędzy poszczególne kategorie instytucji finansowych na podstawie działalności wymaganej w ramach każdej z ich kategorii. W odniesieniu do każdej z kategorii instytucji finansowych w akcie delegowanym określone również zostaną odpowiednie i obiektywne kryteria w celu obliczenia faktycznej kwoty składki rocznej, którą należy uiścić. Kryteria te powinny się opierać na rozmiarze instytucji finansowych, aby odzwierciedlały one ich znaczenie na rynku. Ponadto w akcie delegowanym określone zostaną progi de minimis, poniżej których niewielkie instytucje finansowe nie wnoszą wkładu finansowego, lub określona zostanie minimalna wysokość składek. Po trzecie, w przedmiotowych trzech rozporządzeniach zachowano w niezmienionej formie przepisy umożliwiające omawianym trzem Europejskim Urzędom Nadzoru otrzymywanie opłat od podmiotów podlegających bezpośredniemu nadzorowi. Przepis ten ma obecnie szczególnie istotne znaczenie dla ESMA. Zgodnie z powyższym nowym mechanizmem finansowania podmioty nie będą dwukrotnie obciążane kosztami za tę samą usługę. Podmioty podlegające bezpośredniemu nadzorowi Europejskich Urzędów Nadzoru będą ponosiły opłaty nadzorcze przewidziane w prawodawstwie sektorowym, natomiast inne instytucje finansowe (bezpośrednio nadzorowane przez właściwe organy krajowe i pośrednio nadzorowane przez Europejskie Urzędy Nadzoru) wniosą wkład finansowy. W zmianach przewidziano również dwa uzupełniające źródła dochodów. Wprowadzono w nich możliwość wnoszenia dowolnego dobrowolnego wkładu finansowego przez państwa członkowskie i obserwatorów, pod warunkiem że tego rodzaju wkład pozostanie bez uszczerbku dla niezależności i bezstronności Europejskich Urzędów Nadzoru. Przykładowo z tego rodzaju dobrowolnych składek można sfinansować delegowanie zadań i kompetencji właściwych organów krajowych na rzecz Europejskich Urzędów Nadzoru. W zmianach wprowadzono również możliwość pobierania przez Europejskie Urzędy Nadzoru opłat z tytułu publikacji, szkolenia i wszelkich innych usług, o które zwróciły się właściwe organy krajowe. d)Przepisy ogólne W zmianach do art. 70 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru rozszerzono obowiązek tajemnicy służbowej na osoby niebędące pracownikami Urzędów (tj. osoby świadczące dowolne usługi, bezpośrednio lub pośrednio, stale lub okazjonalnie, związane z zadaniami Urzędu, w tym urzędników i inne osoby upoważnione przez Radę Wykonawczą i Radę Organów Nadzoru lub powołane przez właściwe organy w tym celu). Te same wymogi dotyczące tajemnicy służbowej mają również zastosowanie do obserwatorów biorących udział w posiedzeniach Rady Wykonawczej i Rady Organów Nadzoru, uczestniczących w działaniach Urzędu. Zmiana ta powinna zapewnić, by osoby nieobjęte obecnie obowiązkiem tajemnicy służbowej określonym w art. 70 rozporządzeń w sprawie Europejskich Urzędów Nadzoru, które uczestniczą w posiedzeniach rady, grup roboczych, podkomitetów, zespołów i sieci ekspertów, zostały objęte zakresem stosowania przepisów dotyczących tajemnicy służbowej i poufności. W rozporządzeniach (WE) nr 1093/2010, 1094/2010 i 1095/2010, jak również w przepisach dotyczących sektorowych usług finansowych wymaga się, by Europejskie Urzędy Nadzoru dążyły do skutecznych porozumień administracyjnych, w tym wymiany informacji z organami nadzoru z państw trzecich. Potrzeba skutecznej współpracy i wymiany informacji powinna nabrać jeszcze większego znaczenia wówczas, gdy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zmieniającym niektóre z Europejskich Urzędów Nadzoru zaciągają dodatkowe, szersze zobowiązania związane z nadzorem nad podmiotami nienależącymi do UE i działalnością prowadzoną poza UE. Jeżeli w tym kontekście Europejskie Urzędy Nadzoru przetwarzają dane osobowe, w tym poprzez przesyłanie tego rodzaju danych poza Unię, są one związane wymogami rozporządzenia (UE) nr 2018/XXX (rozporządzenie o ochronie danych w odniesieniu do instytucji i organów Unii Europejskiej). W przypadku braku decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony lub odpowiednich środków ochronnych zapewnionych np. w porozumieniach administracyjnych w rozumieniu art. 49 ust. 3 rozporządzenia o ochronie danych w odniesieniu do instytucji i organów Unii Europejskiej Europejskie Urzędy Nadzoru mogą wymieniać dane osobowe z organami państw trzecich zgodnie z warunkami odstępstwa dotyczącego interesu publicznego określonymi w art. 51 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia oraz na tych warunkach, które to odstępstwo ma w szczególności zastosowanie do przypadków międzynarodowej wymiany danych pomiędzy organami nadzoru finansowego. 2)Odpowiednio art. 4, 5 i 7 dotyczą zmian do rozporządzenia (UE) nr 345/2013 (EuVECA), rozporządzenia (UE) nr 346/2013 (EuSEF) oraz rozporządzenia (UE) 2015/760 (EDFI). W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 345/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie europejskich funduszy venture capital (EuVECA) oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 346/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej (EuSEF) wprowadzono szczególne struktury funduszu, aby ułatwić uczestnikom rynku pozyskiwanie i kapitału oraz jego inwestowanie w małe i średnie przedsiębiorstwa („MŚP”) oraz przedsiębiorstwa społeczne w całej Europie. Ustanowiono jednolite wymogi i warunki dla zarządzających przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania, którzy chcą posługiwać się nazwami „EuVECA” lub „EuSEF” przy wprowadzaniu do obrotu kwalifikowalnych funduszy venture capital lub funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej. W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/760 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych wprowadzono kolejne narzędzie finansowania „EDFI”, które jest ukierunkowane na inwestycje w gospodarkę realną, takie jak projekt infrastrukturalny, ze zwiększonym naciskiem na bardziej długoterminowe inwestowanie. W rozporządzeniu (UE) 2015/760 określono jednolite wymogi, które muszą spełnić długoterminowe fundusze, aby uzyskać zezwolenie dla „EDFI”. EuVECA, EuSEF i EDFI stanowią zharmonizowane fundusze zbiorowego inwestowania. Rozporządzenie (UE) nr 345/2013, rozporządzenie (UE) nr 346/2013 i rozporządzenie (UE) 2015/760 regulują kwestie związane z kwalifikowalnymi inwestycjami, kwalifikowalnymi przedsiębiorstwami portfelowymi, zasadami koncentracji i kwalifikowalnymi inwestorami. W przepisach określono również uprawnienia nadzorcze, w tym wymogi dotyczące rejestracji i zezwoleń, bieżącego nadzoru i cofania rejestracji lub zezwoleń. Rozporządzenie (UE) nr 345/2013, rozporządzenie (UE) nr 346/2013 i rozporządzenie (UE) 2015/760 mają głównie na celu zwiększenie zatrudnienia, pobudzenie wzrostu gospodarczego, zwiększenie możliwości finansowania dla MŚP, stymulowanie społecznych i długoterminowych inwestycji, jak również wpieranie unijnej kultury inwestycji. Pomimo harmonizacji osiągniętej dzięki tym trzem rozporządzeniom wciąż utrzymują się jednak różnorodne sposoby korzystania przez właściwe organy krajowe ze swobody uznania, różnorodne praktyki administracyjne i różnice w kulturze nadzoru i prowadzeniu nadzoru. Rozbieżności te ograniczają potrzebne równe szanse dla zarządzających kwalifikowalnymi funduszami venture capital, kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej i długoterminowymi funduszami inwestycyjnymi w różnych państwach członkowskich, zwiększając jednocześnie koszty transakcji i koszty operacyjne ponoszone przez tych zarządzających. Wyznaczenie jednego unijnego organu nadzoru przyczyni się do osiągnięcia celów tych rozporządzeń, ponieważ w dalszym stopniu ułatwi integrację, rozwój i wprowadzanie do obrotu takich struktur funduszy w wymiarze transgranicznym. Celem niniejszego wniosku jest dalsze usprawnienie procedury administracyjnej regulującej udzielanie zezwoleń tym funduszom oznaczonym jako unijne oraz ich rejestrację w Unii, jak również wzmocnienie równych warunków działania poprzez scentraliz