[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 20.9.2006

KOM(2006) 519 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY I PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Lepsze szkolenia na rzecz bezpieczniejszej żywności {SEK(2006) 1163}{SEK(2006) 1164}

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY I PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

Lepsze szkolenia na rzecz bezpieczniejszej żywności

(Tekst mający znaczenie dla EOG) |

1. STRESZCZENIE

W miarę rozwoju wspólnego rynku stopniowo tworzono zasób przepisów europejskich dotyczących prawa żywnościowego, prawa paszowego, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt oraz zdrowia roślin. Przepisy te przyczyniają się do niezakłóconego funkcjonowania rynku wewnętrznego przy jednoczesnym zachowaniu wysokiego poziomu ochrony. Są one zgodne z międzynarodowymi tendencjami w tej dziedzinie, szczególnie z przepisami Światowej Organizacji Handlu (WTO), Kodeksu Żywnościowego, Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) oraz Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin (IPPC).

Cele rynku wewnętrznego w tych dziedzinach zostały osiągnięte. Komisja jest zdania, że od tworzenia nowych znaczących inicjatyw legislacyjnych ważniejsze jest zapewnienie właściwego stosowania obowiązującego już prawa. W tym celu konieczne jest szkolenie osób zobowiązanych do kontroli wdrażania prawa wspólnotowego.

Prawo europejskie przewiduje organizowanie przez Komisję kursów szkoleniowych dla personelu właściwych organów państw członkowskich, odpowiedzialnego za kontrolę przestrzegania unijnego prawa żywnościowego i paszowego oraz wymogów zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, a także wymogów zdrowia roślin. Szkolenia takie są dostępne również dla uczestników z krajów trzecich, szczególnie krajów rozwijających się.

Europejski wymiar szkoleń zmierza do ustanowienia odpowiedniego poziomu jednolitości prowadzonych kontroli oraz decyzji podejmowanych przez organy kontrolne na ich podstawie, co daje przedsiębiorstwom sektora spożywczego większy stopień pewności poprzez jednakowe traktowanie we wszystkich przypadkach prowadzenia kontroli.

Udział uczestników z krajów trzecich pozwoli na lepsze zrozumienie norm żywnościowych i procedur przywozowych UE, co ułatwi krajom trzecim, a szczególnie krajom rozwijającym się, wprowadzanie towarów na rynek Unii. Doprowadzi to również do lepszego przestrzegania norm żywnościowych UE, a przez to do ograniczenia i uproszczenia kontroli przywozu.

Niniejszy komunikat Komisji zawiera przegląd możliwych sposobów organizacji szkoleń przez organ Komisji – Dyrekcję Generalną ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów , przedstawia opinie Komisji dotyczące dalszych działań oraz propozycję metody mającej na celu oferowanie skutecznych szkoleń przy maksymalnie oszczędnym wykorzystaniu dostępnych środków.

2. INFORMACJE OGÓLNE

Prawo żywnościowe, prawo paszowe, przepisy dotyczące zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz wymogi dotyczące zdrowia roślin mają prawie w całości wymiar wspólnotowy (zob. przegląd w załączniku I). Opracowanie tych przepisów umożliwiło utworzenie we Wspólnocie wewnętrznego rynku żywności, pasz, żywych zwierząt i roślin przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów, zwierząt i roślin. Na szczeblu międzynarodowym przepisy prawodawstwa Wspólnoty, o których mowa powyżej, pozwalają na dotrzymanie międzynarodowych zobowiązań określonych w umowach międzynarodowych, takich jak przepisy opracowane przez Światową Organizację Handlu (WTO), Kodeks Żywnościowy, przepisy Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) oraz Międzynarodowej Konwencji Ochrony Roślin (IPPC).

W następstwie przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt[1] kontrola zgodności z tymi wymogami również opiera się na prawie Wspólnoty. W wymienionym rozporządzeniu ustanowiono zintegrowane, globalne podejście do prowadzonej przez właściwe organy kontroli zgodności z wyżej wspomnianymi wymogami.

Tak silnie zorientowane na wymiar wspólnotowy, zintegrowane i globalne podejście wymaga od organów kontrolnych wysokiego poziomu fachowej wiedzy i umiejętności oraz nakłada na urzędników kontrolujących w państwach członkowskich obowiązek przestrzegania wysokich norm dla zapewnienia, że kontrole urzędowe są skuteczne, obiektywne i prowadzone we właściwy sposób. Pracownicy organów kontrolnych muszą dysponować szeroką wiedzą na temat różnych zagrożeń (chemicznych, biologicznych i fizycznych), jakie mogą występować w całym łańcuchu paszowym i żywnościowym. Muszą oni również rozumieć mechanizmy rynku, na którym żywność i jej składniki można pozyskiwać z wielu różnych źródeł. Jednocześnie muszą oni zdawać sobie sprawę z bardzo specyficznych problemów związanych ściśle z metodami produkcji, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji. Muszą być w stanie stwierdzić niezgodność z wymogami bezpieczeństwa paszowego i żywnościowego, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i zdrowia roślin. Muszą również być w stanie wykrywać nieuczciwe praktyki. Kontrola produkcji i sprzedaży pasz i żywności oraz produkcji zwierząt i roślin i handlu nimi wymaga zatem podejścia wielodyscyplinarnego.

Przy wywozie żywności i pasz oraz żywych zwierząt i roślin do Wspólnoty kraje trzecie muszą udzielić gwarancji przestrzegania przepisów Wspólnoty w zakresie bezpieczeństwa żywności, bezpieczeństwa pasz, zdrowia zwierząt i zdrowia roślin oraz, w odpowiednich przypadkach, dobrostanu zwierząt. Wspólnotowy system przywozu żywych zwierząt oraz żywności i pasz pochodzenia zwierzęcego opiera się na gwarancjach udzielonych przez właściwe organy w krajach trzecich dokonujących wywozu. Organy te muszą poświadczyć, że towary przeznaczone na wywóz do UE spełniają unijne wymogi w celu zapewnienia zgodności z odpowiednimi poziomami ochrony w zakresie wymogów zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego. W pozostałych przypadkach, szczególnie w zakresie pasz i żywności pochodzenia roślinnego, Wspólnota polega na gwarancjach udzielonych przez importerów towarów, którzy z kolei są zobowiązani uzyskać w miejscu produkcji gwarancje spełnienia wymogów UE. Jest zatem konieczne, aby wszystkie osoby i podmioty biorące udział w wywozie żywych zwierząt, pasz, żywności i roślin były zaznajomione z wymogami przywozowymi UE.

W tym kontekście pracownicy właściwych organów i/lub organów kontrolnych państw członkowskich i krajów trzecich, zajmujący się prowadzeniem kontroli, potrzebują szkoleń na temat przepisów Wspólnoty w zakresie prawa żywnościowego, prawa paszowego oraz wymogów zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i zdrowia roślin, a także w zakresie technik kontroli zgodności z tymi przepisami, jak również regularnego aktualizowania wiedzy w tym zakresie. Potrzebę tę uwzględniono w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004: artykuł 6 tego rozporządzenia nakłada na właściwe organy państw członkowskich obowiązek zapewnienia, że pracownicy przeprowadzający kontrole urzędowe otrzymają właściwe szkolenie, zaś artykuł 51 dostarcza instrumentu prawnego do organizacji takich szkoleń na poziomie Wspólnoty w ramach uzupełnienia szkoleń krajowych.

3. POTRZEBA LEPSZEGO SZKOLENIA

3.1. Lepsze szkolenie – większe bezpieczeństwo żyw ności oraz zdrowsze zwierzęta i rośliny

Zdolność do wykrywania nadużyć i niezgodności z przepisami ma zasadnicze znaczenie w procesie egzekwowania poziomów ochrony ustalonych w prawie żywnościowym i prawie paszowym oraz przepisach dotyczących zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, a także w wymogach dotyczących zdrowia roślin. Rosnące zdolności wykrywania nadużyć i niezgodności z przepisami będą zatem prowadzić do lepszej ochrony zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i zdrowia roślin. Szkolenia powinny zatem koncentrować się nie tylko na przekazywaniu wiedzy o wymogach prawnych, lecz także na kształceniu umiejętności w zakresie technik kontroli, które muszą umożliwiać efektywne wykrywanie nieuczciwych praktyk i przypadków łamania przepisów, które mogą mieć negatywne skutki dla realizacji poziomów ochrony.

3.2. Wpływ na konkurencyjność, rynki i handel

Europejski wymiar szkoleń odgrywa ważną rolę w propagowaniu wiedzy i świadomości dotyczącej prawodawstwa Wspólnoty oraz w promowaniu harmonizacji i jednolitości działań i procedur kontrolnych w całej Unii. Wszystkie przedsiębiorstwa sektora spożywczego powinny skorzystać z tej harmonizacji, która przyczynia się do stworzenia równych warunków poprzez zapewnienie odpowiedniego poziomu jednolitości kontroli prowadzonych przez organy kontrolujące i decyzji podejmowanych przez nie na podstawie wyników tych kontroli. Oczekuje się, że taka sytuacja zapewni przedsiębiorstwom sektora spożywczego większą pewność w zakresie równego traktowania przy przeprowadzaniu kontroli, a przez to ułatwi uczciwy handel.

3.3. Wpływ na kraje trzecie i stosunki międzynarodowe

Szkolenia mają istotne znaczenie dla promowania jednolitych procedur kontroli zwierząt, żywności i pasz przywożonych z krajów trzecich. Niezbędne jest zatem zagwarantowanie, że przywóz odbywa się w zgodzie z prawem Wspólnoty oraz że przedsiębiorstwa UE i ich odpowiedniki spoza Unii mają równą pozycję konkurencyjną.

Uczestnictwo krajów trzecich we wspólnotowych programach szkoleń odegra istotną rolę w promowaniu norm Wspólnoty na poziomie międzynarodowym, co przyczyni się do poprawy jakości międzynarodowego handlu bezpieczną żywnością oraz zapewni przedsiębiorstwom UE łatwiejszy dostęp do bezpiecznych towarów z krajów trzecich.

Szkolenia mają duży potencjał jako instrument pomocy krajom rozwijającym się w osiąganiu zgodności z wymogami Wspólnoty, a przez to w uzyskiwaniu możliwości wprowadzania produktów na rynek UE. Poza korzystnym wpływem ekonomicznym na handel, działania takie będą miały również skutki polityczne, zarówno poprzez wsparcie zobowiązań podjętych przez UE na szczeblu międzynarodowym (np. w ramach porozumienia WTO/SPS w zakresie pomocy technicznej) jak i poprzez poprawę stosunków UE z krajami, z których pochodzą dostawy.

Można oczekiwać, że szkolenie przestawicieli krajów rozwijających się spowoduje poprawę standardów żywnościowych w tych krajach. Może ono przyczynić się nie tylko do osiągnięcia przez te kraje lepszej pozycji konkurencyjnej i łatwiejszego dostępu do rynku UE, ale także do poprawy bezpieczeństwa żywności dla konsumentów w tych krajach.

3.4. Wpływ na organy publiczne

Chociaż odpowiedzialność za rozpowszechnianie informacji i szkolenie pracowników prowadzących urzędowe kontrole spoczywa w dużej mierze na właściwych organach krajowych (art. 6 rozporządzenia 882/2004), opracowanie wspólnotowej strategii szkoleń zmierza do osiągnięcia większej jednolitości procedur, metod i wyników kontroli. Skutkiem większej jednolitości powinna być poprawa jakości urzędowych kontroli w zakresie zarówno efektywności, jak i obiektywności.

Wdrożenie wspólnotowej strategii szkoleń powinno stanowić skuteczny instrument optymalizacji zasobów i określenia ekonomii skali z korzyścią zarówno dla Wspólnoty, jak i dla krajowych organów publicznych.

3.5. Wpływ na prawodawstwo

Lepsze szkolenie pozwoli pracownikom prowadzącym kontrole na lepsze zaznajomienie się z przepisami UE i doprowadzi do pełniejszego zrozumienia podstaw, celów i przyczyn tych przepisów. Oczekuje się zatem, że szkolenia zmniejszą potrzebę tworzenia nowych inicjatyw prawodawczych, czy to w formie tekstów prawnie wiążących, czy not wyjaśniających i dokumentów interpretacyjnych. Szkolenia mogą zatem przyczynić się do osiągnięcia ogólnego celu Komisji, którym jest mniejsza ilość prawodawstwa, za to o wyższej jakości.

4. SZKOLENIA W PAńSTWACH CZłONKOWSKICH

W większości państw członkowskich istnieje tradycja organizowania szkoleń dla pracowników przeprowadzających kontrole. W wyniku przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 882/2004 szkolenia takie stały się obowiązkowe dla wszystkich państw członkowskich.

Programy szkoleń są z reguły opracowywane i organizowane przez właściwe organy, często z pomocą pracowników akademickich. Szkolenia są oferowane na różne sposoby, głównie zaś bezpośrednio przez właściwe organy (na szczeblu centralnym i/lub na szczeblach regionalnym i lokalnym), przez różnorodne instytucje szkoleniowe, np. instytucje akademickie, laboratoria, organizacje zawodowe, podmioty prywatne, agencje krajowe, lub wspólnie przez wyżej wymienione instytucje.

Szkolenia obejmują zajęcia w pomieszczeniach dydaktycznych, zajęcia terenowe i uczenie się na odległość. Materiały szkoleniowe dostępne są w formie płyt CD-ROM, DVD, kaset wideo itp.

Instruktorami mogą być eksperci z departamentów właściwego organu, a także eksperci pochodzący ze środowisk akademickich, laboratoriów, organizacji zawodowych, organizacji międzynarodowych, podmiotów prywatnych itp.

Niektóre państwa członkowskie dysponują ośrodkami kształcenia, zatrudniającymi wysoko wykwalifikowany personel szkoleniowy. Ośrodki takie często specjalizują się w określonych dziedzinach (np. dobrostan zwierząt, kontrole weterynaryjne) i zatrudniają profesjonalnych instruktorów w tych dziedzinach, a także mają dostęp do pełnej infrastruktury i wyposażenia oraz posiadają odpowiednio opracowane materiały szkoleniowe.

Możliwości szkoleniowe państw członkowskich muszą spełniać wysokie wymagania. Ocenia się, że łączna liczba pracowników przeprowadzających kontrole w UE sięga 50 000 osób. W niektórych przypadkach szkolenie obejmuje 100 % pracowników w skali roku w zakresie określonego tematu. Średni czas trwania szkolenia dla danego pracownika waha się od 30 do 80 godzin rocznie. Liczba instruktorów zaangażowanych w szkolenie wynosi od jednego instruktora na czterech szkolonych do jednego na dwudziestu[2]. Z dostępnych informacji wynika, że pomiędzy różnymi częściami UE występują znaczne różnice w stopniu rozwoju szkoleń. W obliczu wielkiej skali zadania państwa członkowskie wyraziły zadowolenie z faktu, że Komisja zamierza zaspokoić część potrzeb w zakresie szkolenia, co pozwoli im na modyfikację priorytetów szkoleń krajowych.

5. SZKOLENIE A KRAJE TRZECIE I KRAJE ROZWIJAJąCE SIę

Komisja i państwa członkowskie ponoszą coraz większą odpowiedzialność za zapewnienie przestrzegania wymogów Komisji w odniesieniu do wszelkiego przywozu żywności, pasz, zwierząt i roślin oraz ich produktów z krajów trzecich. UE importuje obecnie takie towary z ponad 200 krajów – od państw wysoko rozwiniętych do najbiedniejszych krajów świata.

Doświadczenie pokazuje, że żywność przysyłana z krajów trzecich nie zawsze odpowiada wymogom prawa żywnościowego UE. Z danych systemu wczesnego ostrzegania w zakresie żywności i pasz, działającego na mocy art. 50 rozporządzenia (WE) nr 178/2002[3], wynika, że w 2005 r. 46 % wszystkich zgłoszeń pochodziło z kontroli przywożonej żywności w punktach kontroli granicznej. Skutkiem tego była odmowa zgody na przywóz 1 453 przesyłek. Ponadto kolejne 5 % przesyłek z krajów trzecich, dopuszczonych już do przywozu, było przedmiotem powiadomień.

Spełnienie norm UE jest warunkiem przywozu żywności, pasz, zwierząt i roślin z krajów trzecich. Przestrzeganie tych norm jest konieczne dla zapobieżenia wprowadzeniu do Wspólnoty chorób zwierząt i roślin, zagwarantowania wysokiego poziomu bezpieczeństwa żywności oraz dostaw bezpiecznych pasz dla zwierząt. Konieczne jest, aby kraje trzecie były poinformowane o tych normach, co pozwoli im na osiągnięcie większej zgodności z wymogami, a przez to na zmniejszenie ilości przesyłek odrzucanych na granicach UE.

Kraje rozwijające się mogą napotkać trudności przy organizacji kontroli wywozu produktów, co może prowadzić do problemów w zapewnianiu zgodności wywożonych produktów z normami ustanowionymi przez UE lub równoważności tych norm. Dla większości z tych krajów handel żywnością ma ogromne znaczenie, ponieważ poziom życia i rozwój społeczno-ekonomiczny jest bezpośrednio powiązany z możliwością wprowadzania towarów na rynek globalny.

Unia Europejska jest bardzo wrażliwa na te zagadnienia. Nie zamierza ona odstępować od ustalonych poziomów ochrony i bezpieczeństwa żywności, jednak zwraca szczególną uwagę na to, aby produkty z krajów trzecich, a szczególnie z krajów rozwijających się, nie były wykluczane z rynku UE. Dlatego też UE ustanowiła szereg instrumentów, których celem jest pomoc krajom trzecim w przyjęciu obowiązujących europejskich norm i wymogów dotyczących bezpieczeństwa żywności i pasz, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i zdrowia roślin. Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 zawiera przepisy dotyczące pomocy technicznej, wspólnych projektów, opracowywania wytycznych i programów szkoleniowych, które mają dopomóc krajom trzecim w spełnieniu norm i wymogów UE oraz w organizacji urzędowych kontroli produktów wywożonych do UE.

Szkolenie oferowane krajom trzecim jest również w pełni zgodne z Europejską Polityką Sąsiedztwa. Jest ona obecnie kluczowym elementem polityki zagranicznej UE, co może znaleźć odzwierciedlenie w inicjatywie dotyczącej szkoleń.

W ramach opracowywania wspólnotowego programu szkoleń należy położyć nacisk na międzynarodowy wymiar norm bezpieczeństwa żywności i pasz oraz na handel żywymi zwierzętami i roślinami . W tej perspektywie organizowane będą działania szkoleniowe dla uczestników z krajów trzecich w celu promowania bezpiecznego handlu zwierzętami, roślinami, żywnością i paszami, co pozwoli Komisji na wypełnienie politycznych zobowiązań podjętych na szczeblu międzynarodowym, szczególnie wobec krajów rozwijających się, a także w celu lepszego przygotowania krajów kandydujących oraz potencjalnych krajów kandydujących oraz uwzględnienia innych polityk, takich jak Europejska Polityka Sąsiedztwa.

6. INICJATYWY SZKOLENIOWE WSPÓLNOTY W PRZESZłOśCI I OBECNIE

Komisja organizowała lub organizuje szereg działań szkoleniowych w dziedzinach, o których mowa, między innymi:

6.1. Szkolenie na podstawie decyzji Rady 90/424/EWG

Wymiana pracowników organów kontrolnych państw członkowskich jest metodą szkoleniową, która była stosowana w przeszłości na podstawie art. 19 decyzji 90/424/EWG w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii[4]. Wiele z tych wymian polegało na długotrwałym pobycie pracowników kontroli danego państwa członkowskiego w punkcie kontroli granicznej innego państwa członkowskiego. Doświadczenia z organizacji takich wymian były pozytywne. Pozwoliły one wielu krajowym funkcjonariuszom kontroli na lepsze zapoznanie się z organizacją kontroli przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego.

Choć nie wyklucza się, że działania szkoleniowe prowadzone w przyszłości mogą obejmować wymianę pracowników, to należy zwrócić uwagę, że taka metoda szkolenia ma europejską wartość dodaną jedynie wówczas, gdy stanowi część modułu opartego na materiałach szkoleniowych służących wspólnemu celowi i opracowanych konkretnie na potrzeby szkolenia w zakresie konkretnego tematu, np. procedur przywozowych.

Również na podstawie decyzji 90/424/EWG w instytucjach w państwach członkowskich (np. w Lyonie, Berlinie, Londynie, Bremie) organizowano jednotygodniowe kursy na różne tematy (np. higiena mięsa, produkty rybołówstwa itp.), w których uczestniczyli eksperci z różnych państw członkowskich. Kursy te koncentrowały się głównie na rozmaitych aspektach prawodawstwa weterynaryjnego i pozwoliły uczestnikom na lepsze zrozumienie przepisów Wspólnoty w danych dziedzinach.

6.2. Doraźne projekty szkoleniowe

W odniesieniu do projektów szkoleniowych organizowanych w 2006 r. oferuje się szkolenia doraźne. W tym celu Komisja ogłosiła szereg przetargów (zob. załącznik II).

Projekty takie odnoszą się do bardzo konkretnych zagadnień, a szkolenia prowadzone są przez wysoko wykwalifikowane podmioty. Niektóre z tych działań są adresowane bezpośrednio do krajów rozwijających się na całym świecie.

W czasie, gdy opracowywany był niniejszy komunikat, było zbyt wcześnie na przedstawienie szczegółowego sprawozdania z wyników osiągniętych w tym obszarze. Ogólnie rzecz biorąc reakcje uczestników były bardzo pozytywne, co wskazuje na istnienie znacznej potrzeby prowadzenia szkoleń.

6.3. Szkolenia prowadzone przez wspólnotowe laboratoria referencyjne

Na mocy prawa UE dotyczącego żywności, pasz, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt powołano 39 wspólnotowych laboratoriów referencyjnych. Każde z nich tworzy sieć wraz z krajowymi laboratoriami referencyjnymi w państwach członkowskich. Wspólnotowe laboratoria referencyjne dostarczają zatem laboratoriom krajowym informacji i instrukcji dotyczących metod analitycznych i diagnostycznych, zajmują się praktycznymi uzgodnieniami dotyczącymi stosowania nowych metod, pomagają w diagnozie ognisk chorób itp. Do ich zadań należy również prowadzenie wstępnych i dalszych kursów dla pracowników krajowych laboratoriów referencyjnych oraz dla ekspertów z krajów rozwijających się. W tym zakresie wspólnotowe laboratoria referencyjne organizują co najmniej jeden warsztat rocznie. Celem tych warsztatów jest zapewnienie stosowania metod analitycznych i diagnostycznych z wykorzystaniem wymaganej wiedzy fachowej i w jednolity sposób, co ma zapewnić rzetelne wyniki.

Warto wykorzystywać wyjątkowe doświadczenie uzyskane w tej dziedzinie oraz możliwości przyszłej współpracy pomiędzy wspólnotowymi laboratoriami referencyjnymi a podmiotami zaangażowanymi w nową inicjatywę szkoleniową, ze szczególnym zaakcentowaniem uczestnictwa pracowników laboratoriów z krajów rozwijających się.

6.4. Szkolenia prowadzone przez inne działy Komisji

Inne dyrekcje generalne Komisji organizują szkolenia mające na celu przygotowanie państw kandydujących do przystąpienia do UE (DG ds. Rozszerzenia) lub pomoc krajom rozwijającym się w stosowaniu środków sanitarnych i fitosanitarnych UE (DG ds. Handlu); szkolenia są również organizowane poprzez wspólnotowe programy pomocy zewnętrznej (EuropeAid). Wspólne Centrum Badawcze oferuje kursy dotyczące rozmaitych zagadnień bezpieczeństwa i jakości żywności i pasz, m.in. szczególnych aspektów wdrożenia normy jakości ISO/IEC 17025, wymaganej w odniesieniu do laboratoriów prowadzących urzędowe kontrole żywności i pasz. Kursy te obejmują również szkolenia praktyczne i demonstrację metod analitycznych w laboratoriach Wspólnego Centrum Badawczego. Szczególny akcent położono na szkolenie ekspertów z nowych państw członkowskich, krajów przystępujących i kandydujących oraz krajów Bałkanów zachodnich. Zakresy tych projektów zasadniczo nie pokrywają się z zakresami inicjatyw podejmowanych przez DG ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów ani nie są wobec nich konkurencyjne. W przypadkach, w których istnieje ryzyko konfliktu kompetencji, problemy te są omawiane i kooordynowane w ramach międzyresortowej grupy sterującej Komisji, powołanej do tego celu.

7. SZKOLENIA WSPÓLNOTOWE W PRZYSZłOśCI

7.1. Podstawa prawna

Artykuł 51 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 zezwala Komisji na organizowanie kursów szkoleniowych dla personelu właściwych organów państw członkowskich oraz dla uczestników z państw trzecich, w szczególności z krajów rozwijających się. Dziedzinami objętymi tego rodzaju szkoleniami są prawo żywnościowe i prawo paszowe oraz wymogi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt.

Zdrowie roślin jest jedynie częściowo objęte podstawą prawną w ramach rozporządzenia (WE) nr 882/2004. Jednak art. 2 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2000/29/WE[5] stanowi podstawę prawną prowadzenia szkoleń w dziedzinie zdrowia roślin, a więc działania szkoleniowe organizowane przez Komisję mogą w pełni uwzględniać ten obszar.

7.2. Udział uczestników spoza instytucji rządowych

Z ogólnego punktu widzienia można uznać, że szkolenie skierowane do podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa doprowadziłoby do zwiększonej efektywności wykwalifikowanych pracowników, lepszych rezultatów wynikających z programów poprawy umiejętności oraz do lepszego wdrażania norm UE, a przez to do wyższego poziomu ochrony.

Ich udział pozwoliłby przedsiębiorstwom sektora spożywczego na odpowiednie dostosowanie procedur zarządzania w celu zapewnienia skutecznego przestrzegania przepisów. Doprowadziłoby to do korzyści w postaci obniżenia ryzyka wycofywania produktów z rynku. Większy stopień zgodności z przepisami mógłby również ograniczyć potrzebę urzędowych kontroli, a przez to być może również ich koszty.

Jednak podstawa prawna przewiduje organizowanie i finansowanie z budżetu Wspólnoty jedynie szkoleń dla personelu właściwych organów, co wyklucza uczestnictwo w nich pracowników przedsiębiorstw sektora spożywczego. Udział takich osób w szkoleniach nie pociąga za sobą żadnych wydatków z budżetu UE. Państwa członkowskie mogą w każdym wypadku zachęcać krajowe agencje prowadzące szkolenia do zorganizowania odpowiednich kursów dla takich uczestników.

7.3. Skala szkoleń organizowanych przez Wspólnotę

Działania szkoleniowe organizowane w 2006 r. dotyczą prawie 1 500 uczestników. Zważywszy że działania na 2006 rok są uznawane za fazę początkową, możliwe powinno być stopniowe zwiększanie liczby uczestników aż do osiągnięcia średniej 6 000 osób.

Komisja uważa, że istotne jest wyszkolenie w pierwszej kolejności osób odpowiedzialnych za szkolenia w państwach członkowskich, aby przekazać osobom tam szkolonym właściwe treści. Ponieważ prawo wspólnotowe podlega ewolucji, szkolenie tych osób powinno mieć charakter ciągły. Ponadto szkolenie wspónotowe powinno dotyczyć pracowników prowadzących kontrole, mających codziennie do czynienia w swojej pracy z różnymi aspektami prawa Wspólnoty, wybranych przez państwa członkowskie, a także uczestników z krajów trzecich.

Czas trwania poszczególnych szkoleń może wynosić od 2 do 10 dni. Z uwagi na przewidywaną liczbę uczestników oznacza to łącznie pokaźną liczbę ok. 960 dni szkolenia rocznie, co wymaga znacznych środków.

7.4. Zarządzanie szkoleniami wspólnotowymi

Niezależnie od tego, jaki system szkolenia zostanie wybrany, konieczne jest ciągłe zarządzanie pozwalające na określenie priorytetów i ustalenie projektów szkoleniowych, opracowanie programu szkoleń (rocznego lub wieloletniego), kontrolę jakości szkoleń , kontrolę jakości materiałów szkoleniowych oraz ustanowienie procedur niezbędnych dla sprawnego działania systemu szkolenia.

Działania te należą do podstawowego zakresu działalności Komisji . Do bieżącego zarządzania wspólnotowym systemem szkoleń niezbędne jest, aby służby Komisji były wspomagane w realizacji powyższych zadań przez inne podmioty. Chodzi przede wszystkim o państwa członkowskie, ale również ewentualnie organizacje pozarządowe. Komisja zamierza konsultować zagadnienia związane ze szkoleniami z tymi zainteresowanymi stronami.

7.5. Wymagane cechy przyszłego wspólnotowego systemu szkoleń

Dostępne są różne możliwości organizowania europejskiego programu szkoleń. Wybór opcji powinien być dokonany z uwzględnieniem różnych parametrów, w szczególności następujących:

( Szkolenie UE powinno mieć charakter uzupełniający : szkolenie organizowane na poziomie Wspólnoty nie powinno być konkurencyjne wobec szkoleń organizowanych przez państwa członkowskie, ale uzupełniać je poprzez nadawanie szkoleniom europejskiego wymiaru.

( Oparcie na priorytetach: z uwagi na szeroki zakres, który należy objąć szkoleniami, konieczne jest ustalenie jasnych priorytetów. Nie jest ani możliwe, ani konieczne oferowanie szkoleń dotyczących wszystkich zagadnień objętych wspólnotowym prawem paszowym i żywnościowym, wymogami zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz przepisami dotyczącymi zdrowia roślin. Europejskie programy szkoleniowe powinny uwydatniać europejski wymiar urzędowych kontroli, natomiast prowadzenie szkoleń dotyczących zagadnień kontroli objętych zakresem krajowych ram prawnych leży raczej w kompetencji państw członkowskich.

( Elastyczność: konieczna jest możliwość szybkiego reagowania na sytuacje nagłe, aby zapewnić, że w razie ewentualnego kryzysu wszystkie zaangażowane państwa członkowskie podejmą identyczne działania. Wymagać to będzie możliwości szybkiego dostosowania systemu oraz łatwego dostępu do wiedzy fachowej.

( Doskonałość: każdy system powinien charakteryzować się najwyższą możliwą jakością. Będzie to wymagać wykorzystania wysokiej jakości materiałów szkoleniowych oraz zaangażowania instruktorów o wysokich kwalifikacjach.

( Przejrzystość: wszystkie zainteresowane strony we Wspólnocie oraz w krajach trzecich powinny otrzymywać pełne i jasne informacje na temat organizacji kursów i możliwości uczestnictwa.

( Globalne i kompleksowe podejście: inicjatywa szkoleniowa musi obejmować bardzo szerokie dziedziny prawa żywnościowego i prawa paszowego oraz wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt oraz zdrowia roślin. Wymaga to globalnego podejścia oraz wkładu w postaci specjalistycznej wiedzy fachowej w tych dziedzinach.

( Ciągłość: szkolenie powinno być oferowane na przestrzeni długiego czasu przez zespół o ustalonym składzie, dysponujący wiedzą o polityce UE w poruszanych dziedzinach, co zapewni jednolicie wysoką jakość szkolenia.

( Utrzymanie przez Komisję kontroli nad szkoleniami: Komisja musi w szczególności być w stanie kierować programami szkoleniowymi, kontrolować jakość działań i materiałów szkoleniowych oraz podejmować w razie potrzeby działania naprawcze.

7.6. Współpraca z krajowymi instytucjami szkoleniowymi

Nie byłoby dobrym zarządzaniem lekceważenie działań szkoleniowych, często o doskonałej jakości, podejmowanych w niektórych państwach członkowskich, a także tworzonych tam ośrodków i narzędzi edukacyjnych. Wskazane jest zatem wykorzystanie ich istnienia i doświadczenia z korzyścią dla celów Wspólnoty.

Instytucje krajowe mogą odegrać wiodącą rolę w UE w zakresie propagowania europejskiej polityki dotyczącej zagadnień bezpieczeństwa żywności i pasz, zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i zdrowia roślin. Mogłyby one stać się ośrodkami odniesienia, wspomagającymi działalność szkoleniową w innych państwach członkowskich, przede wszystkim poprzez szkolenie instruktorów, ale również poprzez organizowanie regularnych szkoleń dla pracowników organów kontroli w państwach członkowskich i krajach trzecich.

Komisja jest zdania, że system współpracy z instytucjami krajowymi będzie przynosił szereg korzyści , dzięki którym stanie się on wartościowym systemem zarządzania działalnością szkoleniową:

( Będzie on elastyczny. Umożliwi powierzanie specjalnych zadań odpowiednio wybranym agencjom w stosunkowo krótkim czasie oraz dostosowywanie programu prac poszczególnych instytucji zgodnie z priorytetami ustalonymi przez Komisję.

( Pozwoli na optymalne wykorzystanie dostępnych zasobów zarówno w Komisji, jak i w państwach członkowskich.

( Umożliwi skorzystanie z doświadczenia i infrastruktury już dostępnej w państwach członkowskich.

( Silniej uwidoczni kluczową rolę Europy w tym obszarze polityki, który ma zasadnicze znaczenie dla obywateli.

Komisja zbada możliwości praktycznej organizacji tej współpracy.

8. MOżLIWE SPOSOBY ORGANIZACJI DZIAłAń SZKOLENIOWYCH PRZEZ DYREKCJę GENERALNą DS. ZDROWIA I OCHRONY KONSUMENTÓW

8.1. Kontrakty na organizację szkoleń

Udzielenie przez Komisję jednego lub kilku kontraktów określających warunki organizacji różnych elementów szkolenia (np. przeprowadzenie szkolenia, opracowanie materiałów edukacyjnych, zarządzanie programem, aspekty logistyczne, stworzenie programu e-learningu) można uznać za wartościową opcję organizacji szkoleń wspólnotowych. Metoda taka jest elastyczna: umożliwia opis potrzeb szkoleniowych zgodnie z priorytetami ustalonymi przez Komisję. Kontrakty mogą również obejmować ustalony okres, w ramach którego można oczekiwać ukończenia danego projektu szkoleniowego. Zależnie od rodzaju kontraktu możliwe jest również zaspokojenie pilniejszych potrzeb realizacji określonego projektu szkoleniowego.

Ponieważ kontrakty mogą być rozłożone na kilka lat, ryzyko braku ciągłości po zakończeniu kontraktu może zostać zmniejszone, choć nie wyeliminowane. Doświadczenie zgromadzone przez lata może pod koniec kontraktu ulec utracie.

8.2. Wyspecjalizowana służba Komisji

Możliwość stworzenia ośrodka szkoleniowego o stałej infrastrukturze i personelu może być brana pod uwagę w formie powołania wyspecjalizowanej służby Komisji. Miałoby to istotne praktyczne konsekwencje dla Komisji w postaci istnienia pełnego wyposażenia, potrzeby stałej obecności odpowiedniej liczby personelu, w tym instruktorów, pracowników zajmujących się bieżącym zarządzaniem, zarządzaniem programami szkoleniowymi, opracowywaniem materiałów edukacyjnych, zapraszaniem uczestników szkoleń, uzgodnieniami logistycznymi itp. Nawet w przypadku możliwości zlecenia niektórych z tych zadań wykonawcom zewnętrznym system taki wymagałby bardzo znacznych zasobów, zarówno kadrowych, jak i finansowych, a ich dostępność jest mało prawdopodobna. Korzyścią byłaby możliwość rozpowszechniania przesłania europejskiego za pośrednictwem systemu bliskiego opracowywaniu polityki.

8.3. Agencja wykonawcza

Rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi[6] upoważnia Komisję do ustanowienia agencji wykonawczej i powierzenia jej niektórych zadań w zakresie zarządzania, związanych z programem wspólnotowym. Umożliwiłoby to Komisji skupienie się na działaniach podstawowych i funkcjach, których wykonanie nie może być zlecone na zewnątrz, bez zrzeczenia się kontroli lub bezpośredniej odpowiedzialności za działania, którymi miałaby zarządzać agencja wykonawcza.

Zarządzanie takim programem obejmuje zadania techniczne, nie wymagające podejmowania decyzji politycznych, natomiast wymagające wysokiego poziomu fachowej wiedzy technicznej i finansowej. W odniesieniu do szkoleń zadania te mogłyby obejmować zarządzanie procedurami w zakresie realizacji programu szkolenia. Powierzenie takich zadań agencji wykonawczej byłoby pewnym sposobem realizacji szkolenia w efektywny sposób. Agencja mogłaby również zapewnić rozpropagowanie i odpowiednio wysoką reputację projektu.

Jednak przed zakończeniem rozważań nad tą opcją należy podjąć kilka kroków proceduralnych. Jednym z nich jest analiza kosztów i korzyści, którą należy przeprowadzić z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003. Ponadto przed powołaniem przez Komisję nowej agencji wykonawczej lub rozszerzeniem kompetencji istniejącej już agencji, Komitet Nadzorujący ds. Agencji Wykonawczych musi wydać pozytywną opinię oraz wymagany jest udział Parlamentu Europejskiego na podstawie ustaleń roboczych uzgodnionych pomiędzy Komisją a władzą budżetową.

Dalszego rozważenia wymaga interesująca koncepcja, aby działalność szkoleniowa była połączona z działaniami Agencji Wykonawczej Programu Zdrowia Publicznego, stworzonej decyzją Komisji 2004/858/WE[7]. Zadania Agencji zostałyby zatem rozszerzone i uzupełnione o nowy zakres kompetencji. Agencja połączyłaby zatem rozmaite programy zarządzane przez Dyrekcję Generalną ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów w ramach jednej struktury. Zaletą takiego podejścia byłoby to, że istnieją już nadrzędne struktury konieczne do zarządzania agencją, co umożliwia wdrożenie programów szkoleniowych bez konieczności powoływania nowych struktur organizacyjnych (komitetu sterującego i dyrektora). Połączenie różnych programów poprawiłoby również efektywność działania istniejącej Agencji.

Możliwość organizacji działań szkoleniowych, o których mowa, przez Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) jest wykluczony. Urzędowi powierzono konkretne zadanie przeprowadzenia oceny ryzyka. Organizacja treningu, powiązana bliżej z oceną zarządzania, stałaby w konflikcie z realizacją bieżącego zadania Urzędu. Ponadto EFSA jest agencją regulacyjną, a więc odnoszą się do niej uwagi przedstawione w pkt 8.4.

8.4. Agencja regulacyjna

Europejski podmiot prowadzący szkolenia, przyjmujący na siebie całość lub część zadań w zakresie organizacji i oferowania szkoleń, można sobie wyobrazić również jako organizację niezależną od Komisji, działającą zgodnie z powołującym ją rozporządzeniem przyjętym przez Radę i Parlament Europejski, w formie agencji regulacyjnej. Jej zadania mogłyby obejmować prowadzenie szkoleń, szkolenie i rekrutację instruktorów, opracowywanie materiałów szkoleniowych, informację i reklamę mającą na celu jak najefektywniejsze dotarcie do grup docelowych w państwach członkowskich i krajach trzecich, oraz tworzenie sieci z agencjami krajowymi.

Podobnie jak w przypadku agencji wykonawczej, agencja regulacyjna mogłaby nadać kojarzonym z nią szkoleniom wspólnotowym wyższą reputację. Jej działalność przyczyniłaby się do zmniejszenia obciążenia administracyjnego Komisji, ponieważ sama rekrutowałaby ona swoich pracowników i zarządzałaby swoim budżetem.

Jednak z samej swojej natury agencja regulacyjna jest podmiotem odrębnym od instytucji Wspólnoty, posiadającym własną osobowość prawną i działającym niezależnie od Komisji. Istniałoby zatem ryzyko braku koordynacji ze służbami Komisji. Z tego punktu widzenia opcja powołania nowej agencji lub rozszerzenia uprawnień istniejącej nie byłaby najwłaściwszą formą organizacji szkoleń UE.

9. DALSZE DZIAłANIA KOMISJI

Komisja podda dalszym rozważaniom możliwość realizacji programu szkoleń przez agencję wykonawczą (opcja 8.3). Jednak decyzja taka będzie poprzedzona starannym sprawdzeniem jej wykonalności pod względem prawnym w ramach przepisów podstawy prawnej, a także uzgodnień praktycznych w celu umożliwienia wykorzystania zasobów finansowych z budżetu Wspólnoty. Uważamy, że takie rozwiązanie oferuje konieczne gwarancje, że główne cele Komisji zostaną osiągnięte, a w szczególności, że podstawowe działania pozostaną w kompetencji Komisji (zob. rozporządzenie nr 58/2003). W związku z tym Komisja w możliwie najkrótszym czasie zleci analizę kosztów i korzyści, o której mowa powyżej.

10. OCENA WPłYWU

Ocenę wpływu organizacji programów szkoleniowych na różne aspekty życia społecznego i ekonomicznego przeprowadzono i opublikowano jednocześnie z niniejszym komunikatem. Obejmuje ona analizę kosztów opartą na doświadczeniu uzyskanym w początkowej fazie kilku działań szkoleniowych zorganizowanych w 2006 r.

Na tej podstawie łączny koszt rocznego programu szkoleniowego w latach 2007-2011 można oszacować jako mieszczący się w przedziale między 13,2 mln a 19,8 mln EUR, z uwzględnieniem takich parametrów, jak liczba uczestników rocznie, średni okres trwania kursu, liczba uczestników na kurs oraz wybrana opcja zarządzania. Przewiduje się, że działalność ta będzie finansowana z budżetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).

Można się spodziewać, że na początku działań szkoleniowych ich koszt będzie wyższy. Wynika to z faktu, że w tym okresie liczba zgłoszeń do uczestnictwa w kursie prawdopodobnie będzie wysoka, szczególnie ze strony krajów rozwijających się, z których może zgłosić się od 6 000 do 9 000 uczestników. Po pierwszych dwóch latach przewiduje się obniżenie się liczby zgłoszeń.

11. WNIOSKI

Komisja podejmie starania w kierunku stworzenia stałej struktury, która musi umożliwiać skuteczne i efektywne organizowanie działalności szkoleniowej w dziedzinach prawa żywnościowego i prawa paszowego oraz zagadnień zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt.

W odniesieniu do organizacji tych działań Komisja rozważy różne możliwości zarządzania programem szkoleń. Niezależnie od wyniku tych rozważań należy podjąć kilka kroków proceduralnych, jak m.in. zlecenie przeprowadzenia analizy kosztów i korzyści w przypadku ustanowienia agencji wykonawczej oraz przyjęcie przepisów wykonawczych dotyczących organizacji kursów szkoleniowych, czego wymaga art. 51 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 882/2004. Przepisy wykonawcze mogą regulować kwestie zarządzania, np. procedury konieczne dla opracowania rocznego programu szkoleń, konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ewentualnie kontakt z podmiotem przeprowadzającym szkolenie.

Należy wziąć pod uwagę, że niektóre opcje, np. agencja regulacyjna lub wyspecjalizowana służba Komisji, nie są uważane za najlepsze rozwiązania alternatywne w zakresie skutecznego szkolenia. W przypadku agencji regulacyjnej Komisji grozi zrzeczenie się kontroli nad własnymi programami szkoleniowymi; obie opcje będą również prawdopodobnie wymagać znacznych środków.

ANNEX I: Overview of Community measures

The requirements of food law, feed law, animal health rules, animal welfare requirements and plant health have been established gradually over a period covering almost 40 years. The situation at present can be summarised as follows:

Food and feed law

( The general food law

( Labelling and nutrition

( Biotechnology

( Chemical safety of food

( Biological safety of food

( Animal nutrition

( Food and feed controls

See http://europa.eu.int/comm/food/food/index_en.htm

Animal health rules

( Preventive health measures on intra-community trade and imports of:

( live animals

( semen, ova and embryos

( animal products

( Community legislation on animal diseases:

( new Animal Health Strategy to improve the prevention and control of animal disease in the EU

( control measures, to be taken as soon as the presence of a disease is suspected

( eradication and monitoring programmes, for the diseases that are already within the Community

( EU financial contribution

( Other activities: identification measures to guarantee the traceability of the animals

See http://europa.eu.int/comm/food/animal/index_en.htm

Animal welfare rules

( The protection of animals on the farm and in particular laying hens, calves and pigs

( The protection of animals during transport

( The protection of animals at time of slaughter or killing

See http://europa.eu.int/comm/food/animal/index_en.htm

Plant health rules

( Plant protection

( Harmful organisms

( Property rights

( Genetic resources

( Seeds and plant propagating material

( GM plants and seeds

See http://europa.eu.int/comm/food/plant/index_en.htm

ANNEX II: Training for developing countries in 2006

Following courses were developed in 2006:

( HACCP implementation and assessment

( Highly Pathogenic Avian Influenza

( European Standards for the importation of fruit and vegetables, and fishery products

( Import control procedures at border inspection posts

( Standards for animal by-products

( Animal welfare at the time of slaughter of meat producing animals

Of those, the following were addressed to developing countries selected on the basis of their trade records or their potential trade with the EU:

( Imports of fruit and vegetables: El Salvador, 30 May-1 June 2006, Malaysia, scheduled for September 2006, Tanzania, scheduled for October 2006

( Fishery products: Indonesia, 25-27 April 2006, Colombia 20-22 June 2006, Senegal, scheduled for October 2006

With representatives from:

( Africa (including among other countries: Tanzania, Kenya, Uganda, Malawi, Ethiopia, Eritrea, Botswana, Namibia, Zimbabwe Zambia, Lesotho, Swaziland, Southafrica, Senegal, Mauritania, Guinea Conakry, Ivory Coast, Cameroon, Benin, Togo, Gambia, Ghana).

( Asia (including among other countries: Malaysia, Philippines, Indonesia, Laos, Thailand, Vietnam, Cambodia, Myanmar, China, Taiwan, Singapore, South Korea, Papua New Guinea, Maldives, Bangladesh).

( Latin America (including among other countries: El Salvador, Belize, Bolivia, Dominican Republic, Guatemala, Colombia, Honduras, Nicaragua, Costa Rica, Panama, Cuba, Venezuela, Ecuador, Chile, Argentina, Brazil, Paraguay, Uruguay, Mexico).

A further course on Avian Influenza covered Laos, Vietnam, Cambodia and Indonesia and took place from February to May 2006. In view of the epidemiological situation of the disease, it is the intention to extend this activity to African countries as soon as possible. Representatives from developing countries were also invited to the other courses.

[1] Dz.U. L 165 z 30.4.2004 (zob. sprostowania w Dz.U. L 191 z 28.5.2004, str. 1).

[2] Dane w oparciu o dane liczbowe dostarczone Komisji przez państwa członkowskie.

[3] Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, str. 1), zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1642/2003 (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 4).

[4] Decyzja Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 19), ostatnio zmieniona decyzją 2006/53/WE z dnia 23 stycznia 2006 r. (Dz.U. L 29 z 2.2.2006, str. 37).

[5] Dyrektywa Rady w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie; Dz.U. L 169 z 10.7.2000, str. 1.

[6] Dz.U L 11 z 16.1.2003, str. 1.

[7] Decyzja Komisji 2004/858/WE z dnia 15 grudnia 2004 r. ustanawiająca agencję wykonawczą o nazwie „Agencja wykonawcza programu zdrowia publicznego” do zarządzania działaniem wspólnotowym w dziedzinie zdrowia publicznego, w zastosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 (Dz.U. 369 z 16.12.2004, str. 73).