3.2.3.Wyposażenie do automatycznego monitorowania

2.3.Dostosowanie do postępu technicznego

Składowanie i dystrybucja benzyny są źródłem emisji do atmosfery lotnych związków organicznych (LZO). Związki te są prekursorami ozonu troposferycznego (zwanego także ozonem w warstwie przyziemnej): gazu cieplarnianego, który wywołuje problemy zdrowotne i szkody w roślinności (zmniejszając w ten sposób wielkość plonów). Ponadto niektóre LZO, takie jak benzen i toluen, mają również szkodliwe właściwości, tj. wykazują długoterminową lub ostrą toksyczność.

Dwie dyrektywy mają wspólnie na celu zmniejszenie emisji LZO uwalnianych przy składowaniu i dystrybucji benzyny:

dyrektywa 94/63/WE dotycząca emisji lotnych związków organicznych (LZO) wynikających ze składowania paliwa i jego dystrybucji z terminali do stacji paliw (dyrektywa LZO I), która ma zastosowanie do rafinerii oraz dostarczania benzyny do stacji paliw; oraz

dyrektywa 2009/126/WE w sprawie odzyskiwania oparów paliwa podczas tankowania pojazdów silnikowych na stacjach paliw (dyrektywa LZO II).

Zgodnie z art. 7 dyrektywy LZO II Komisja jest zobowiązana do dokonania przeglądu jej wykonania (zwłaszcza niektórych kwestii technicznych) oraz przekazania wyników tego przeglądu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

W komunikatach „Sprawność i wydajność regulacyjna (REFIT): wyniki oraz dalsze kroki” oraz „Program sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT): aktualna sytuacja i perspektywa” Komisja ogłosiła, że inicjuje ocenę obu dyrektyw LZO.

Zdecydowano, że najskuteczniejsze byłoby przeprowadzenie przeglądu wdrażania dyrektywy LZO II równolegle z oceną obu dyrektyw LZO. Wszystkie szczegółowe informacje na temat przeglądu i oceny można znaleźć w dokumencie roboczym służb Komisji dotyczącym oceny pod kątem REFIT dyrektywy 94/63/WE w sprawie kontroli emisji lotnych związków organicznych (LZO) wynikających ze składowania paliwa i jego dystrybucji z terminali do stacji paliw oraz dyrektywy 2009/126/WE w sprawie odzyskiwania oparów paliwa na etapie II podczas tankowania pojazdów silnikowych na stacjach paliw (SWD(2017) 65) oraz w studium zleconym na potrzeby tej oceny.

W niniejszym sprawozdaniu skoncentrowano się na przeglądzie wdrażania dyrektywy LZO II oraz działaniach następczych związanych z ojej ceną.

2.Dyrektywa LZO II

2.1.Jakie funkcje pełni dyrektywa?

Dyrektywa LZO II zapewnia odzyskiwanie szkodliwych oparów benzyny, które w przeciwnym razie byłyby emitowane podczas tankowania przez pojazdy silnikowe na stacjach paliw. Docelowo wszystkie dystrybutory w UE (z wyjątkiem tych na stacjach paliw o bardzo niskiej przepustowości rocznej) będą musiały dysponować wyposażeniem do odzysku tych oparów.

2.2.Jakie są najważniejsze środki?

Dyrektywa ma zastosowanie do nowych stacji i stacji paliw poddanych gruntownej przebudowie, których przepustowość roczna wynosi ponad 500 m3 benzyny, oraz stacji paliw, których przepustowość roczna wynosi ponad 100 m3 zlokalizowanych w dzielnicach stale zamieszkałych (art. 3 ust. 1 i 2). Dyrektywa nakłada obowiązek wyposażenia stacji w systemy odzyskiwania oparów paliwa na etapie II. Duże stacje paliw (o przepustowości rocznej powyżej 3 000 m3) muszą zainstalować systemy odzyskiwania oparów benzyny do 2018 r. (art. 3 ust. 3).

Urządzenia do odzyskiwania oparów benzyny muszą posiadać świadectwo producenta zgodnie z odpowiednimi normami technicznymi oraz mieć zdolność wychwytywania co najmniej 85 % oparów benzyny (art. 4). Ich wydajność wychwytu musi być badana raz w roku lub raz na trzy lata, jeśli stacja posiada automatyczne urządzenia monitorujące (art. 5 ust. 1 i 2).

Stacje paliw, na których zainstalowano urządzenia do odzyskiwania oparów benzyny, muszą informować o tym konsumentów za pomocą znaku, naklejki lub innego powiadomienia na dystrybutorze paliwa lub w jego pobliżu (art. 5 ust. 3).

2.3.Dostosowanie do postępu technicznego

Zgodnie z art. 8 dyrektywy zharmonizowaną metodę badań w celu określenia wydajności systemów odzyskiwania oparów benzyny ustanowiono dyrektywą 2014/99/UE, którą zmieniono art. 4 i 5 dyrektywy LZO II w celu uwzględnienia odniesień odpowiednio do normy EN 16321-1:2013 oraz EN 16321-2:2013.

3.Wdrożenie dyrektywy LZO II

3.1.Ogólna transpozycja i wdrożenie

Wszystkie państwa członkowskie dokonały transpozycji dyrektywy do prawa krajowego, chociaż w niektórych przypadkach nastąpiło to z opóźnieniem. Z powodu opóźnień w transpozycji w marcu 2012 r. zainicjowano postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciw 11 państwom: Austrii, Bułgarii, Cyprowi, Grecji, Niemcom, Polsce, Portugalii, Rumunii, Słowacji, Słowenii i Włochom. Postępowania zostały zamknięte w 2012 r. w dziewięciu przypadkach, w pozostałych dwóch natomiast – w 2013 r., gdy odnośne państwa członkowskie zgłosiły wszystkie swoje środki transpozycji.