Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 338/97 wywóz lub powrotny wywóz z Unii okazów gatunków wymienionych w załączniku A jest dozwolony tylko w wyjątkowych przypadkach. W tym względzie, jeśli po przeprowadzeniu odpowiedniej oceny ryzyka, jak przedstawiono powyżej, organy państwa członkowskiego uznają, że nie istnieje ryzyko, iż z wydania zezwolenia mogą skorzystać osoby uczestniczące w nielegalnym pozyskiwaniu lub handlu rogami nosorożców, warunki uprawniające do wydania zezwolenia na podstawie art. 8 ust. 3 muszą w dalszym ciągu być przedmiotem ścisłej wykładni (10).

System mający zastosowanie do wewnątrzunijnego handlu rogami nosorożców będzie się różnić w zależności od warunków określonych w art. 8 ust. 3 lit. a), b) i c).

Na mocy art. 8 ust. 3 lit. a) (tzn. okazy „pozyskane lub wprowadzone na terytorium Wspólnoty, zanim zaczęły w stosunku do nich mieć zastosowanie przepisy odnoszące się do gatunków wymienionych w dodatku I do Konwencji lub w załączniku C1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3626/82 (11), lub też w załączniku A)” kluczowym elementem jest to, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż okazy zostały nabyte lub sprowadzone na terytorium UE przed dniem 4 lutego 1977 r. w odniesieniu do wszystkich gatunków nosorożca z wyjątkiem nosorożca białego (w przypadku którego obowiązuje data 1 lipca 1975 r.). Jeśli wnioskodawca nie może przedstawić takich dowodów, wówczas świadectwo nie powinno zostać wydane.

Wydaje się, że wiele przedmiotów jest prezentowanych jako „okazy przetworzone”, których handlowe wykorzystanie jest regulowane na podstawie art. 8 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 338/97 i art. 62 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 (12). Jeżeli przedmiot spełnia warunki określone w art. 2 lit. w) rozporządzenia Rady i może być uznany za okaz przetworzony, wówczas nie jest potrzebne żadne świadectwo do celów handlowych w Unii. Jednakże definicja „przetworzonego okazu” musi być również interpretowana zawężająco:

— wnioskodawca musi najpierw wykazać, że okaz został pozyskany „50 lat przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 338/97”, tj. przed dniem 3 marca 1947 r.,

— ponadto fakt, że róg nosorożca jest zamontowany na płycie, tarczy albo innego rodzaju podstawie, ale bez jakichkolwiek innych zmian w stanie naturalnym, nie powinien być wystarczający, by uznać produkt za „okaz przetworzony” zgodnie z art. 2 lit. w) rozporządzenia (WE) nr 338/97. Wytyczne opracowane przez Komisję Europejską w odniesieniu do przetworzonych okazów zostaną odpowiednio zmienione. Ponadto wymóg zawarty w art. 2 lit. w), aby zmiana została przeprowadzona dla „wytworzenia biżuterii, ozdoby, dzieła sztuki, przedmiotu użytkowego lub instrumentu muzycznego” również powinien zostać poddany ścisłej i dogłębnej analizie, ponieważ wydaje się, że w niektórych przypadkach, które miały niedawno miejsce, zmiana (na przykład znaczące rzeźbienia, grawerowania, dodanie lub doczepienie przedmiotu artystycznego lub użytkowego itp.) nie miała wyraźnie artystycznego charakteru, a zatem warunki określone w art. 2 lit. w) nie były spełnione.

W przypadku składania wniosków dla wewnątrzunijnego handlu rogami nosorożców na podstawie art. 8 ust. 3 lit. c) przypomina się państwom członkowskim, że ponieważ przywóz rogów nosorożca (w charakterze dóbr osobistych, zwłaszcza trofeów myśliwskich) jest możliwy jedynie z powodów niehandlowych, nie ma możliwości wydania ich właścicielom świadectwa do celów handlowych na terenie Unii na podstawie art. 8 ust. 3 lit. c).