UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Traktat między Francją a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dotyczący budowy i eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche przez prywatnych koncesjonariuszy, podpisany w Canterbury w dniu 12 lutego 1986 r. (zwany dalej „traktatem z Canterbury”), ustanowił Komisję Międzyrządową ds. nadzoru nad wszystkimi kwestiami dotyczącymi budowy i eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche.

Do końca okresu przejściowego wprowadzonego na mocy Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Komisja Międzyrządowa jest krajowym organem ds. bezpieczeństwa w rozumieniu art. 3 pkt 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/798, który jest właściwy do spraw stałego połączenia przez kanał La Manche.

Zgodnie z art. 3 pkt 7 dyrektywy (UE) 2016/798 krajowym organem ds. bezpieczeństwa może być organ, któremu grupa państw członkowskich powierzyła zadania w zakresie bezpieczeństwa kolei. Jednak po zakończeniu wspomnianego okresu przejściowego Komisja Międzyrządowa będzie organem ustanowionym przez państwo członkowskie i państwo trzecie. Dyrektywa (UE) 2016/798 nie przewiduje możliwości, aby krajowym organem ds. bezpieczeństwa był organ, któremu zadania powierzyły państwo członkowskie i państwo trzecie. W związku z tym, o ile nie zostanie przewidziane inaczej, po zakończeniu okresu przejściowego prawo Unii nie będzie już miało zastosowania do części stałego połączenia przez kanał La Manche znajdującej się pod jurysdykcją Zjednoczonego Królestwa.

W celu zapewnienia bezpiecznej i skutecznej eksploatacji stałego połączenia przez kanał La Manche konieczne jest posiadanie jednego organu ds. bezpieczeństwa odpowiedzialnego za całość tej infrastruktury, przy czym organem tym powinna pozostać Komisja Międzyrządowa. Wymaga to zmiany dyrektywy (UE) 2016/798.

W ramach równoległej i powiązanej inicjatywy Komisja proponuje również przyjęcie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady upoważniającej Francję do wynegocjowania i zawarcia, pod pewnymi warunkami, umowy międzynarodowej, w ramach której utrzymano by Komisję Międzyrządową jako jeden krajowy organ ds. bezpieczeństwa na potrzeby stałego połączenia przez kanał La Manche. Taka umowa zapewniłaby zgodność Komisji Międzyrządowej z przepisami prawa Unii mającymi zastosowanie do krajowych organów ds. bezpieczeństwa, w szczególności przepisami dyrektywy (UE) 2016/798, dyrektywy (UE) 2016/797 i rozporządzenia (UE) 2016/796 w odniesieniu do stałego połączenia przez kanał La Manche. Umowa ta stanowiłaby, że w nagłych przypadkach francuski krajowy organ ds. bezpieczeństwa może tymczasowo przejąć kompetencje w odniesieniu do części stałego połączenia przez kanał La Manche znajdującej się pod jurysdykcją francuską. Stanowiłaby również, że w przypadku gdy w sporze przed trybunałem arbitrażowym powołanym na mocy traktatu z Canterbury zawiśnie kwestia wykładni prawa Unii, trybunał ten powinien przekazać tę kwestię do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wreszcie, zgodnie z proponowaną decyzją o upoważnieniu, Komisja upoważniłaby Francję do zawarcia umowy po sprawdzeniu, że spełnia ona warunki określone w decyzji o przyznaniu uprawnień.

Biorąc pod uwagę wniosek Komisji dotyczący decyzji o upoważnieniu skierowanej do Francji, niniejszy wniosek ma na celu zmianę art. 3 pkt 7 dyrektywy (UE) 2016/798, w którym zdefiniowano pojęcie „krajowego organu ds. bezpieczeństwa”, zarówno do celów bezpieczeństwa kolei zgodnie z tą dyrektywą, jak i interoperacyjności kolei na mocy dyrektywy (UE) 2016/797. Dzięki temu organ, któremu państwo członkowskie i państwo trzecie powierzyły zadania w zakresie bezpieczeństwa kolei na podstawie umowy międzynarodowej zawartej lub zatwierdzonej przez Unię, można będzie uznać za krajowy organ ds. bezpieczeństwa na mocy prawa Unii.

Ponadto niniejszy wniosek przewiduje, że w przypadku gdy jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo kolei, przedmiotowe państwo członkowskie powinno niezwłocznie skorzystać z prawa przyznanego mu na mocy umowy z danym państwem trzecim, zgodnie z którym krajowy organ ds. bezpieczeństwa jest uprawniony do przejęcia wyłącznej kompetencji w odniesieniu do części infrastruktury kolejowej znajdującej się w tym państwie członkowskim. Wniosek przewiduje również, że Trybunał Sprawiedliwości UE byłby właściwy do orzekania na wniosek trybunału arbitrażowego powołanego na mocy umowy międzynarodowej, takiej jak umowa, do której wynegocjowania i zawarcia ze Zjednoczonym Królestwem powinna zostać upoważniona Francja.