[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 23.5.2007

COM(2007) 265 wersja ostateczna

2007/0099 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku przewozów drogowych

(przekształcenie)

(przedstawiony przez Komisję){SEC(2007) 635}{SEC(2007) 636}

UZASADNIENIE

Kontekst wniosku

PODSTAWA I CELE WNIOSKU

Dyrektywa 96/26/WE w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego transportu, rozporządzenie (EWG) nr 881/92, rozporządzenie (EWG) nr 3118/93, rozporządzenie (EWG) nr 684/92 oraz rozporządzenie (WE) nr 12/98 w sprawie dostępu do rynku przewozów drogowych stanowią filary wewnętrznego rynku przewozów drogowych.

Te ramy prawne umożliwiły zrównoważony rozwój rynku wewnętrznego. Dyrektywa wprowadziła minimalne standardy jakościowe, które należy spełnić w celu wykonywania zawodu, natomiast cztery rozporządzenia zliberalizowały międzynarodowe przewozy drogowe oraz okazjonalne przewozy osób, a także ustanowiły uregulowaną konkurencję pomiędzy regularnymi przewozami osób oraz przewozami kabotażowymi wykonywanymi przez przewoźników nieposiadających stałej siedziby. Przewoźnicy rozwinęli i zdywersyfikowali swoje usługi, w większym stopniu odpowiadając na potrzeby klientów w zakresie dostaw na czas lub przewozów specjalistycznych. Branża jako całość rozpoczęła proces konsolidacji na stale rozwijającym się rynku.

Doświadczenie wskazuje, że z powodu niejasnych i niekompletnych przepisów niektóre środki przewidziane powyższymi ramami prawnymi są niejednolicie stosowane i egzekwowane. Jeśli chodzi o transport drogowy rzeczy dotyczy to rozporządzenia (EWG) nr 881/92, rozporządzenia (EWG) nr 3118/93 oraz dyrektywy 2006/94/WE (która stanowi ujednolicenie pierwszej dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r.) W pewnych kwestiach krajowe przepisy różnią się i są źródłem prawnej niepewności dla przewoźników, co, w przypadku prowadzenia działalności w kilku państwach członkowskich, może skutkować dla nich dodatkowymi kosztami.

Przekształcenie tych rozporządzeń ma zatem na celu poprawę przejrzystości prawnej oraz czytelności i wykonalności obecnie obowiązujących przepisów.

Kontekst ogólny

Rozporządzenie (EWG) nr 881/92 ustanawia swobodę w zakresie zarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy dla przewoźników posiadających licencję wspólnotową, natomiast pierwsza dyrektywa Rady określa pewne rodzaje przewozów zwolnionych z obowiązku posiadania jakiegokolwiek zezwolenia. Rozporządzenie (EWG) nr 3118/93 umożliwia przewoźnikom posiadającym licencję wspólnotową wydaną przez państwo członkowskie na wykonywanie przewozów drogowych na terytorium innego państwa członkowskiego pod warunkiem, że przewozy te są wykonywane na podstawie tymczasowego zezwolenia. Licencje wspólnotowe mogą być wydane jedynie przewoźnikom prowadzącym działalność w państwie członkowskim, którzy spełniają minimalne wymogi w zakresie nieposzlakowanej opinii, sytuacji finansowej i kompetencji zawodowych zgodnie z dyrektywą 96/26/WE.

Komisja w swoim programie legislacyjnym na 2006 r. ogłosiła zamiar dokonania bardziej szczegółowej analizy tych przepisów oraz, w razie konieczności, ich uproszczenia, a także uczynienia bardziej przejrzystymi i lepiej wykonalnymi. W wyniku licznych analiz, publicznych konsultacji oraz oceny wpływu stwierdza się, że brak przejrzystości lub niekompletność obecnie obowiązujących przepisów powodują niespójności, trudności z egzekwowaniem przepisów oraz niepotrzebne obciążenia administracyjne w następujących obszarach:

- zakres stosowania rozporządzenia dotyczącego przewozów przez przewoźników wspólnotowych i pochodzących z krajów trzecich;

- trudności związane z wdrażaniem koncepcji kabotażu wykonywanego na zasadzie tymczasowości; pomimo komunikatu wyjaśniającego opublikowanego w 2005 r. na podstawie definicji Trybunału Sprawiedliwości pojęcia „tymczasowy” w powiązaniu ze swobodą świadczenia usług, trudności nadal występują, a państwa członkowskie przejawiają tendencję do wdrażania przepisów, które są rozbieżne, trudne w egzekwowaniu lub skutkują dodatkowymi obciążeniami administracyjnymi;

- nieskuteczność wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi, pomimo, iż przewidziana obecnie obowiązującymi przepisami; w związku z tym przewoźnicy, którzy wykonują przewozy na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie prowadzenia działalności praktycznie nie ponoszą ryzyka nałożenia na nich sankcji administracyjnych, co powoduje, że konkurencja może ulec zakłóceniu pomiędzy przewoźnikami w mniejszym stopniu skłonnymi do przestrzegania przepisów a pozostałymi przewoźnikami;

- heterogeniczność różnych dokumentów kontrolnych (licencja wspólnotowa, poświadczone za zgodność z oryginałem kopie i zaświadczenie dla kierowcy) powodująca problemy w trakcie kontroli drogowej i często narażająca przewoźników na niepotrzebną stratę czasu.

Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Wniosek ma na celu aktualizację i konsolidację rozporządzenia (EWG) nr 881/92, rozporządzenia (EWG) nr 3118/93 i dyrektywy 2006/94/WE.

Spójność z innymi politykami i celami Unii

Wniosek podnosi skuteczność wewnętrznego rynku przewozów drogowych poprzez poprawę pewności prawnej, obniżenie kosztów administracyjnych i zapewnienie bardziej wyrównanych warunków konkurencji. Pozwala on klientom transportu drogowego, a zatem i wszystkim sektorom gospodarki, w szerszym zakresie skorzystać z działania wewnętrznego rynku, ponieważ transport drogowy odgrywa kluczową rolę w łańcuchu dostaw i dystrybucji dla europejskiego przemysłu. Przyczynia się on tym samym do realizacji celów strategii lizbońskiej poprzez wzmocnienie konkurencyjności Europy.

Nowe rozporządzenie pośrednio przyczynia się do poprawy bezpieczeństwa drogowego poprzez bardziej skuteczny monitoring przewoźników wykonujących przewozy w kilku państwach członkowskich.

Wniosek jest częścią programu „lepsze uregulowania prawne” i jest zgodny z przyjętymi przez Komisję zobowiązaniami w zakresie upraszczania i aktualizacji dorobku prawnego. Szczególną uwagę zwrócono na uproszczenie i większą spójność przepisów prawnych rozporządzenia (EWG) nr 881/92, rozporządzenia (EWG) nr 3118/93 z przepisami zawartymi w proponowanym przekształceniu dyrektywy 96/26/WE ustanawiającej podstawowe warunki dostępu do zawodu i ich monitorowania.

Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena wpływu

Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów

Zanim przygotowano niniejszy wniosek przeprowadzono publiczne konsultacje mające na celu zebranie jak największej ilości uwag i sugestii od zainteresowanych osób prywatnych i instytucji. Konsultacje te, zorganizowanie wspólnie z konsultacjami w sprawie dostępu do zawodu, opierały się na kwestionariuszu zamieszczonym w Internecie oraz przesłanym organizacjom reprezentującym na poziomie krajowym i europejskim głównych zainteresowanych.

Komisja otrzymała 67 odpowiedzi od organów krajowych, międzynarodowych i krajowych stowarzyszeń przewoźników drogowych, użytkowników, pracowników lub różnych grup interesu oraz od pojedynczych przedsiębiorstw. Dnia 5 września 2006 r. Komisja omówiła najważniejsze kwestie przedstawione w niniejszym przekształceniu w ramach społecznego dialogu z partnerami społecznymi. Dnia 7 listopada 2006 r. odbyło się w Brukseli spotkanie konsultacyjne z zainteresowanymi stronami, z udziałem delegacji z 42 organizacji reprezentujących branże oraz 37 obserwatorów będących przedstawicielami administracji krajowych.

Streszczenie odpowiedzi oraz sposób, w jaki były one uwzględniane

Respondenci zasadniczo podzielają opinię o konieczności dalszego uproszczenia i wyjaśnienia obecnie obowiązujących przepisów dotyczących rynku przewozów drogowych. Jedną z najczęściej podnoszonych kwestii była potrzeba uczynienia obecnie obowiązujących przepisów, szczególnie w zakresie dostępu do rynku przewozów drogowych, prostszymi i bardziej skutecznie wykonalnymi. Z przeprowadzonych konsultacji jasno wynikają następujące wnioski:

- Drogowy przewóz rzeczy i osób powinien nadal być regulowany dwoma odrębnymi zbiorami przepisów. Są to dwa różne rodzaje transportu i zainteresowane strony uważają, że nie mają wystarczającej liczby cech wspólnych, aby podlegały one uregulowaniom w jednym akcie prawnym.

- Panuje wśród nich praktycznie jednomyślność, co do potrzeby uproszczenia, wyjaśnienia i uczynienia wykonalną definicji przewozów kabotażowych. Jeśli chodzi o praktyczne rozwiązanie, odpowiedzi są dosyć rozbieżne, co nie jest zaskakujące. Jednak wydaje się, że znaczne poparcie znajduje podejście łączące przewóz kabotażowy z podróżą międzynarodową, umożliwiające unikanie pustych przebiegów.

- Wielu respondentów wskazywało na potrzebę prawidłowego stosowania obowiązujących przepisów i ich właściwego egzekwowania. Powinna mieć miejsce lepsza współpraca pomiędzy krajowymi organami wykonawczymi, polegająca na utworzeniu w skali UE rejestru licencjonowanych przewoźników lub bazy danych licencji wspólnotowych.

- Wyraźnie poparto także dalszą standaryzację wzorów licencji wspólnotowej, poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii oraz zaświadczenia dla kierowcy.

Zestawienie odpowiedzi otrzymanych na publiczne konsultacje, pełny tekst poszczególnych odpowiedzi oraz sprawozdanie ze spotkania, które odbyło się dnia 7 listopada 2006, dostępne są na stronie internetowej:

http://ec.europa.eu/transport/road/consultations/road_market_en.htm

Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

W konsultacjach z zainteresowanymi stronami brał udział niezależny ekspert, prof. Brian Bayliss, współprzewodniczący Komitetu monitorującego transport drogowy, który w lipcu 1994 r. przygotował obszerny raport na temat stopnia zaawansowania realizacji rynku wewnętrznego w zakresie transportu drogowego oraz działań niezbędnych dla zakończenia tego procesu.

Analiza wpływu

Analiza wpływu przeprowadzona w celu przygotowania niniejszego wniosku objęła przekształcenie przepisów dotyczących zarówno dostępu do zawodu jak i dostępu do rynku, w związku z ich ścisłymi powiązaniami jak i pokrywającymi się uregulowaniami.

Ocena wpływu opierała się na licznych analizach przeprowadzonych w latach 2004, 2005 i 2006[1]. Była ona przedmiotem umowy z zewnętrznym konsultantem. W trakcie realizacji umowy zapewniono stały dopływ informacji wynikających z oceny wpływu, aby zagwarantować uwzględnienie jej wyników w proponowanym przekształceniu. Zastosowano zasadę proporcjonalności i analiza skupiła się na najistotniejszych formach wpływu i skutkach dystrybucyjnych.

W sumie poddano ocenie pięć opcji politycznych:

1. Opcja „bez zmian” pozostawiłaby obecnie obowiązujące przepisy w niezmienionej formie, a problemy wskazane na początku niniejszego dokumentu nadal pozostałyby nierozwiązane, a nawet mogłyby stać się bardziej uciążliwe.

2. Opcja „uproszczenie techniczne, a nie regulacyjne” skutkowałaby jedynie połączeniem obecnie obowiązujących dwóch rozporządzeń i dyrektywy. Wdrożenie jej byłoby bardzo proste, jednak nie rozwiązałaby ona problemu nieprecyzyjnej definicji przewozów kabotażowych i rozbieżnych przepisów krajowych. Jedyną zasadniczą zmianą byłaby standaryzacja niektórych dokumentów kontrolnych. Ograniczyłaby ona nieco koszty administracyjne, ale zasadnicze problemy wskazane na początku niniejszego dokumentu pozostałyby nierozwiązane.

3. Opcja „harmonizacja” przyczyniłaby się do zapewnienia bardziej wyrównanych warunków konkurencji, poprawiłaby zgodność z przepisami w zakresie transportu drogowego i podniosłaby poziom kwalifikacji zawodowych w branży. Skutkowałaby ona jasną i możliwą do egzekwowania definicją przewozów kabotażowych oraz istotnie poprawiłaby przepisy w zakresie zgodności i wykonalności ich stosowania. Koszty administracyjne pozostałyby zasadniczo na tym samym poziomie, jednak w dłuższej perspektywie koszty egzekwowania prawa zmniejszyłyby się. Prawdopodobnie ta opcja polityczna wydaje się zyskiwać szerokie poparcie.

4. Opcja „wyższe standardy jakościowe” doprowadziłaby do uzyskania jeszcze wyższego poziomu kwalifikacji zawodowych w branży i poprawiłaby jej kondycję finansową. W okresie długoterminowym sprzyjałaby bardziej efektywnym przewoźnikom, przynosząc korzyści dla całej gospodarki. W okresie krótkoterminowym spowodowałaby dodatkowe koszty administracyjne, które miałyby negatywny wpływ na mniejsze przedsiębiorstwa i niezależnych przewoźników. Ta opcja polityczna jest bardziej kontrowersyjna.

5. W opcji „liberalizacja” przewóz kabotażowy zostałby praktycznie całkowicie zliberalizowany. Mogłoby to spowodować obniżkę kosztów transportu w okresie krótkoterminowym, ale niekoniecznie poprawę efektywności branży transportowej bez uprzedniej dalszej harmonizacji, zwłaszcza w kwestiach socjalnych i podatkowych. A bez harmonizacji standardów jakościowych najpierw na wyższym poziomie (tj. wdrażając opcję 4), opcja ta mogłaby wypchnąć z rynku bardziej efektywnych przewoźników. W dłuższej perspektywie, ogólny efekt dla skuteczności rynku byłby obojętny, jeśli nie wręcz negatywny. Ta opcja polityczna spowodowałaby spadek zatrudnienia w niektórych krajach. Ze względu na daleko sięgające implikacje konieczna byłaby bardziej szczegółowa analiza, wychodząca poza obecne ramy uproszczenia.

W związku z powyższym niniejszy wniosek odnosi się do opcji nr 3, czyli do opcji „harmonizacja”. Podsumowanie analizy wpływu i pełne sprawozdanie z analizy wpływu towarzyszą niniejszemu wnioskowi. Analiza wpływu pokazuje, że obecnie rozporządzenie w powiązaniu z pozostałymi dwoma rozporządzeniami zaproponowanymi w tym samym czasie (dotyczącymi transportu osób i dostępu do zawodu) ograniczy zakłócenia konkurencji, poprawi zgodność z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa socjalnego i drogowego oraz pozwoli państwom członkowskim na zmniejszenie kosztów administracyjnych w wysokości 190 mln EUR rocznie.

Aspekty prawne wniosku

Krótki opis proponowanych działań

Niniejszy wniosek konsoliduje i łączy dwa rozporządzenia dotyczące dostępu do rynku przewozów drogowych oraz pierwszą dyrektywę Rady wyłączającą pewne rodzaje przewozów. Wyjaśnia on obowiązujące przepisy i uzupełnia je o pewne kwestie mające na celu poprawę ogólnej spójności i zapewnienie skutecznego stosowania prawa. Wniosek wprowadza następujące zasadnicze zmiany:

- prostą, jasną i wykonalną definicję „przewozu kabotażowego”, umożliwiającą wykonanie w przeciągu siedmiu dni do trzech przewozów kabotażowych będących następstwem transportu międzynarodowego oraz obowiązek posiadania przez przewoźnika w swoich pojazdach takich dokumentów, jak listy przewozowe określające datę i miejsce przyjazdu i wyjazdu;

- uproszczony i znormalizowany wzór licencji wspólnotowej, poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii oraz zaświadczenia dla kierowcy w celu ograniczenia obciążeń administracyjnych i skrócenia czasu potrzebnego na kontrolę drogową;

- poprawę obecnie obowiązujących przepisów poprzez zobowiązanie państwa członkowskiego do podjęcia działań, na żądanie innego państwa członkowskiego, w przypadku, gdy przewoźnik, któremu wydano licencję wspólnotową popełnia naruszenie w państwie członkowskim prowadzenia działalności lub w innym państwie członkowskim. Działania takie powinny być w formie przynajmniej upomnienia. Procedury wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi zostają usprawnione dzięki punktom kontaktowym ustanowionym zgodnie z nowym rozporządzeniem dotyczącym dostępu do zawodu przewoźnika drogowego.

Podstawa prawna

Projekt rozporządzenia uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 881/92, rozporządzenie (EWG) nr 3118/93 oraz pierwszą dyrektywę Rady z dnia 23 lipca 1962 r. opierający się na art. 71 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Zasada pomocniczości

Zasada pomocniczości ma zastosowanie, o ile wniosek nie wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji Wspólnoty.

Głównym celem wniosku jest wyjaśnienie obowiązujących przepisów wspólnotowych, a zatem cel ten nie może być osiągnięty przez państwa członkowskie działające pojedynczo. Ponadto, wniosek ma na celu poprawę istniejącego systemu wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi, a państwa członkowskie działające w pojedynkę nie mogą tego celu zrealizować i może on być osiągnięty wyłącznie w wyodrębniony sposób na zasadach dwustronnych przez państwa członkowskie.

Biorąc pod uwagę brak możliwości satysfakcjonującego rozwiązania przez państwo członkowskie lub grupę państw członkowskich stwierdzonych problemów, konieczne są działania wspólnotowe. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą pomocniczości.

Zasada proporcjonalności

Wniosek nie wykracza poza zakres niezbędny do osiągnięcia jego celu i jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących powodów:

- dotyczy transportu międzynarodowego, w przypadku którego wymagane jest podejście normatywne pozwalające na jednolite stosowanie przepisów i zapewniające uczciwą konkurencję;

- w przypadku poważnych lub powtarzających się drobnych naruszeń, wniosek zobowiązuje państwa członkowskie do udzielenia upomnienia, jednak pozostawia im swobodę, jeśli chodzi o decyzję o cofnięciu licencji wspólnotowych, poświadczonych kopii lub zaświadczeń dla kierowców.

Wybór instrumentów

Proponowanym instrumentem jest rozporządzenie, ponieważ:

1) przekształcenie dotyczy obszarów podlegających już uregulowaniom w formie rozporządzeń, a także

2) dokonana w 2005 r. przez Komisję próba wyjaśnienia obowiązujących przepisów dotyczących drogowych przewozów kabotażowych w formie komunikatu, czyli nie w formie aktu prawnego, okazała się niewystarczająca, aby wyjaśnić tymczasowy charakter przewozu kabotażowego.

WPłYW NA BUDżET

WNIOSEK NIE MA WPłYWU FINANSOWEGO NA BUDżET WSPÓLNOTY.

Informacje dodatkowe

UPROSZCZENIE

Wniosek przyczynia się do uproszczenia dorobku prawnego. Wniosek zarejestrowano w programie Komisji na rzecz stopniowego upraszczania dorobku prawnego, jak również w programie działalności legislacyjnej i prac Komisji pod numerem 2006/TREN/ 42.

W niniejszym wniosku usunięto przepisy, które uległy dezaktualizacji oraz, w miarę możliwości, zmieniono treść, sposób prezentacji i sformułowanie treści rozporządzeń dla ułatwienia ich zrozumienia i uniknięcia niejednoznaczności w ich interpretacji.

Niniejszy wniosek jest zgodny z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych. Wniosek opracowano na podstawie wstępnej konsolidacji tekstu dokonanej przy pomocy programu komputerowego przez Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich. W związku ze zmianą numeracji artykułów zestawienie nowej i starej numeracji przedstawiono w tabeli korelacji znajdującej się w załączniku III do przekształconego rozporządzenia.

Uchylenie obowiązujących przepisów

Przyjęcie wniosku spowoduje uchylenie rozporządzenia (EWG) nr 881/92, rozporządzenia (EWG) nr 3118/93 i dyrektywy 2006/94/WE, która ostatnio ujednoliciła pierwszą dyrektywę Rady z dnia 23 lipca 1962 r.

Europejski Obszar Gospodarczy

Proponowany akt prawny ma znaczenie dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego i w związku z tym jego zakres powinien być rozszerzony na EOG.

Szczegółowe wyjaśnienie wniosku

Niniejszy wniosek konsoliduje i łączy rozporządzenie (EWG) nr 881/92 i nr 3118/93 dotyczące dostępu do rynku przewozów drogowych oraz dyrektywę 2006/94/WE wyłączającą pewne rodzaje przewozów. Wyjaśnia on obowiązujące przepisy i uzupełnia je o pewne kwestie mające na celu poprawę ogólnej spójności i zapewnienie skutecznego stosowania prawa.

Wniosek wprowadza następujące zasadnicze zmiany:

Wyjaśnienie zakresu, definicji i zasad

Artykuł 1 wyjaśnia zakres. Rozporządzenie stosuje się do wszystkich przewozów międzynarodowych na terytorium Wspólnoty, w tym przewozów z i do krajów trzecich, oraz do krajowych przewozów drogowych wykonywanych przez przewoźników nie posiadających siedziby na podstawie zezwoleń tymczasowych („przewóz kabotażowy”). Jeśli chodzi o przewozy międzynarodowe do i z kraju trzeciego, art. 1 stanowi, że, w przypadku braku umowy pomiędzy Wspólnotą a zainteresowanym krajem trzecim, rozporządzenie nie stosuje się do tej części podróży, która wykonywana jest na terytorium państwa członkowskiego załadunku lub rozładunku. Rozporządzenie stosuje się jednak na terytorium tranzytowego państwa członkowskiego.

Jedynie niektóre, wyraźnie określone, przewozy niehandlowe wyłączone są z zakresu rozporządzenia.

Artykuł 2 i artykuł 3 wprowadzają nowe definicje „przewoźnika nieposiadającego siedziby” i „poważnego naruszenia lub powtarzających się drobnych naruszeń”.

Licencja wspólnotowa i zaświadczenie dla kierowcy

Artykuł 4 wprowadza nowe przepisy dokładniej określające wzór licencji wspólnotowej. Podobnie artykuł 5 wprowadza nowe przepisy dokładniej określające wzór zaświadczenia dla kierowcy. Wzory tych dokumentów znajdują się w załącznikach I i II. Obydwa artykuły przewidują możliwość dostosowania przez Komisję wzorów tych dokumentów do postępu technicznego, w drodze procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą określonej decyzją 1999/468/WE.

Definicja i kontrola przewozu kabotażowego

Artykuł 8 wprowadza nową definicję przewozu kabotażowego bardziej szczegółowo określając warunek, że przewóz kabotażowy musi być wykonywany „na zasadzie tymczasowości”. Tymczasowy charakter wyjaśniony został zarówno poprzez ograniczenie licznych przewozów kabotażowych oraz wprowadzenie ram czasowych, w których przewozy te mają być wykonane. Przewoźnicy mogą wykonać do trzech przewozów kabotażowych będących następstwem transportu międzynarodowego po dostarczeniu rzeczy w przychodzącym ruchu międzynarodowym. Ostatnie przewozy kabotażowe powinny mieć miejsce w przeciągu siedmiu dni.

Organy egzekwowania prawa będą miały możliwość łatwiejszego sprawdzenia, czy przewóz kabotażowy jest zgodny z prawem poprzez kontrolę listu przewozowego CMR wskazującego daty załadunku i rozładunku przewozu międzynarodowego. Dlatego też, dla pełnego obrazu sytuacji, artykuł 8 określa informacje, które powinny być dokumentowane i dostępne w pojeździe, wiedząc, że dane te w listach przewozowych CMR stosowane są we wszystkich przewozach międzynarodowych. Taka definicja pozwoliłaby na przykład efektywnemu przewoźnikowi wykonującemu regularne przewozy międzynarodowe na optymalizację załadunku swoich pojazdów i ograniczenie pustych przebiegów.

Artykuł 8 ust. 7 nie uniemożliwia państwom członkowskim przyznawania przewoźnikom prowadzącym działalność w innym państwie członkowskim dodatkowego dostępu do ich krajowego rynku przewozów drogowych zgodnie z obowiązującymi w tych państwach przepisami krajowymi.

Przepisy art. 8 rozporządzenia 3118/93 dotyczące środków ochronnych w przypadku poważnych zakłóceń krajowego rynku transportowego nie zostają przeniesione do nowego, przekształconego rozporządzenia. Od czasu otwarcia z dniem 1 stycznia 1994 r. krajowych rynków na przewozy kabotażowe, przepis ten nigdy nie był stosowany, a zatem można go uznać za zbędny.

Współpraca między państwami członkowskimi

Chociaż obecnie obowiązujące rozporządzenia przewidują wzajemną pomoc państw członkowskich, praktyka pokazała, że współpraca ta nigdy w pełni się nie rozwinęła. Naruszenia popełnione przez przewoźników poza państwem członkowskim prowadzenia działalności miały miejsce jedynie w odosobnionych przypadkach zgłoszonych przez państwo członkowskie, w którym naruszenie popełniono i zasadniczo nie skutkowały sankcjami nakładanymi przez państwo członkowskie, w którym przewoźnik prowadzi działalności.

W celu poprawienia i ułatwienia wymiany informacji pomiędzy krajowymi organami artykuł 10 zobowiązuje państwa członkowskie do wymiany informacji poprzez krajowe punkty kontaktowe, które należy ustanowić zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika drogowego. Są to wyznaczone organy administracji lub organy odpowiedzialne za wymianę informacji ze swoimi odpowiednikami w pozostałych państwach członkowskich. Również artykuł 13 stanowi, że państwa członkowskie wpisują do swoich krajowych rejestrów przewoźników drogowych wszystkie poważne naruszenia i powtarzające się drobne naruszenia popełnione przez ich własnych przewoźników, które doprowadziły do nałożenia sankcji.

Cofnięcie licencji wspólnotowej i wymiana informacji

Istnieją dwa potencjalne podejścia służące ujednoliceniu obecnych systemów monitorowania i kontroli przez państwa członkowskie. Pierwsze z nich to upełnomocnienie państwa członkowskiego do nakładania odstraszających sankcji na przewoźników przejeżdżających przez ich terytorium i nieposiadających tam stałej siedziby, na przykład poprzez zaprzestanie wzajemnego uznawania licencji wspólnotowej. Opcja ta mogłaby prowadzić do dyskryminującego traktowania przez organy kontrolne i może być ona niezgodna z zasadą swobodnego obrotu. Drugie podejście polega na wzmocnieniu uprawnień i środków krajowych organów odpowiedzialnych za wydawanie i cofanie licencji wspólnotowej. Niniejszy wniosek, w powiązaniu z wnioskiem przekształcającym dyrektywę 96/26/WE, kieruje się tym drugim podejściem.

W związku z tym, w przypadku popełnienia przez przewoźnika poważnego naruszenia lub powtarzających się drobnych naruszeń wspólnotowych przepisów w zakresie transportu drogowego, artykuł 11 wprowadza obowiązek udzielenia przewoźnikowi upomnienia przez właściwy organ państwa członkowskiego prowadzenia działalności. Obowiązek ten ma zastosowanie również w przypadku gdy przewoźnik popełnił takie naruszenie w innym państwie członkowskim. Ponadto art. 11 ust. 1 precyzuje sankcje, jakie państwo członkowskie może nałożyć wobec przewoźników prowadzących działalność na jego terytorium, a mianowicie (czasowe lub częściowe) cofnięcie poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii licencji wspólnotowej lub samej licencji wspólnotowej, lub zaświadczeń dla kierowców. Wyjaśniono tam, że państwo członkowskie może również nałożyć sankcję polegającą na czasowej lub stałej dyskwalifikacji zarządzającego transportem przewoźnika.

Artykuł 12 wprowadza nową procedurę do stosowania przez państwo członkowskie, które stwierdziło popełnienie naruszenia przez przewoźnika nieposiadającego siedziby w tym państwie. Państwo to dysponuje okresem jednego miesiąca na przekazanie informacji zgodnie z minimalnym standardowym wzorem. Państwo członkowskie prowadzenia działalności może zostać wezwane do nałożenia sankcji administracyjnych. Państwo członkowskie, w którym dany przewoźnik prowadzi działalność, dysponuje okresem trzech miesięcy na poinformowanie pozostałych państw członkowskich o podjętych środkach.

Załączniki

W załącznikach I i II do rozporządzenia zaproponowano kilka zmian, jeśli chodzi o układ wzorów licencji wspólnotowej i zaświadczenia dla kierowcy. Zmiany te powinny pomóc w standaryzacji kontroli tych dokumentów i poprawić ich przejrzystość. Kilka zmian wprowadzono w treści dokumentów odzwierciedlających zmiany normatywne w nowym rozporządzeniu.

Niezmienione przepisy

Następujące przepisy zasadniczo nie ulegają zmianie, aczkolwiek wprowadzono do nich kilka zmian technicznych.

Rozporządzenie 881/92 – artykuły 3 i 7; Rozporządzenie 3118/93 - brak

2007/0099 (COD)

881/92

ð nowy

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich

3118/93

ustanawiające warunki wykonywania w Państwie Członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników nie mających siedziby w tym państwie

ò nowy

w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku przewozów drogowych

3118/93 (dostosowany)

(tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego artykuł 75 √ 71 ,

uwzględniając wniosek Komisji[2],

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[4],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[5],

a także mając na uwadze, co następuje:

ò nowy

6. W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium państwa członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej państw członkowskich[6], rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3118/93 z dnia 25 października 1993 r. ustanawiającym warunki wykonywania w państwie członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników nieposiadających siedziby w tym państwie[7], oraz dyrektywie 2006/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy[8] należy wprowadzić szereg istotnych zmian. Dla uproszczenia i zapewnienie przejrzystości akty te należy przekształcić i zawrzeć w jednym rozporządzeniu.

881/92 motyw 1 (dostosowany)

7. Ustanowienie wspólnej polityki transportowej obejmuje, między innymi, określanie wspólnych reguł przepisów stosowanych do dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych na terytorium Wspólnoty, √ jak również ustalanie warunków, na jakich przewoźnicy nie posiadający siedziby w państwie członkowskim mogą świadczyć usługi przewozowe na terytorium tego państwa członkowskiego . Reguły Przepisy te należy określić w taki sposób, aby przyczyniały się do urzeczywistnienia √ właściwego funkcjonowania wewnętrznego rynku transportowego.

3118/93 motyw 1 (dostosowany)

Na podstawie art. 75 ust. 1 lit. b) Traktatu, ustanowienie wspólnej polityki transportowej wiąże się, między innymi, z określeniem warunków dotyczących dostępu przewoźników niemających siedziby do drogowego transportu rzeczy przez przewoźników w danym Państwie Członkowskim;

881/92 motyw 2

8. Takie jednolite uzgodnienia dotyczące dostępu do rynku obejmują również swobodę świadczenia usług poprzez usunięcie wszelkich ograniczeń nakładanych na usługodawcę ze względu na jego przynależność państwową lub fakt, że prowadzi on działalność w państwie członkowskim innym niż to, w którym ma być świadczona usługa.

ò nowy

9. W celu zapewnienia spójnych ram prawnych dla międzynarodowych przewozów drogowych na terytorium Wspólnoty, rozporządzenie to powinno stosować się do wszystkich międzynarodowych przewozów na terytorium Wspólnoty. Przewóz z państw członkowskich do krajów trzecich nadal w szerokim zakresie regulują umowy dwustronne pomiędzy państwami członkowskimi a poszczególnymi krajami trzecimi. Dlatego rozporządzenie to nie powinno stosować się do tej części podróży na terytorium państwa członkowskiego załadunku lub rozładunku, jeśli niezbędne umowy pomiędzy Wspólnotą a zainteresowanymi krajami trzecimi nie zostały zawarte. Powinno ono jednak stosować się na terytorium tranzytowego państwa członkowskiego.

881/92 motyw 3 (dostosowany)

W odniesieniu do przewozu z Państwa Członkowskiego do państwa trzeciego i na odwrót, wykonywanie swobody świadczenia usług podczas podróży przez terytorium Państwa Członkowskiego załadunku lub rozładunku, powinno być odroczone do czasu zawarcia lub zmiany odpowiednich umów z zainteresowanymi państwami trzecimi, w celu zapewnienia zgodności z zasadą niedyskryminacji i równości warunków konkurencji między wspólnotowymi przewoźnikami;

881/92 motyw 4 (dostosowany)

W następstwie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 maja 1985 r. w sprawie 13/83 i Konkluzji przyjętych przez Radę Europejską w dniach 28 i 29 czerwca dotyczących Komunikatu Komisji w sprawie urzeczywistniania rynku wewnętrznego, w dniu 21 czerwca 1988 r. Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 1841/88 zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3164/76 w sprawie dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy[9].

881/92 motyw 5 (dostosowany)

Na mocy art. 4a, rozporządzenia (EWG) nr 3164/76 dodanego rozporządzeniem (EWG) nr 1841/88 z dnia 1 stycznia 1993 r., kontyngenty wspólnotowe, kontyngenty dwustronne między Państwami Członkowskimi i kontyngenty dla ruchu tranzytowego wymienione w niniejszym artykule do i z państw trzecich zostaną zniesione dla rodzajów przewozu, określonych w tym artykule, oraz wprowadzone zostaną uzgodnienia dotyczące dostępu do rynku bez ograniczeń ilościowych oparte na kryteriach jakościowych, które muszą spełniać przewoźnicy;

881/92 motyw 6 (dostosowany)

Takie kryteria jakościowe są zasadniczo ustanowione w dyrektywie Rady 74/561/EWG z dnia 12 listopada 1974 r. w sprawie dopuszczenia do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy w transporcie krajowym i międzynarodowym, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 89/483/EWG z dnia 21 czerwca 1989 r.[10];

881/92 motyw 7 (dostosowany)

Na podstawie art. 4b rozporządzenia (EWG) nr 3164/76 dodanego rozporządzeniem (EWG) nr 1841/88, Rada musi przyjąć środki niezbędne do wykonania wymienionego art. 4a;

3118/93 motyw 2 (dostosowany)

Przepis ten pociąga za sobą zniesienie wszelkich ograniczeń wobec usługodawców na podstawie ich przynależności państwowej lub faktu, że mają siedzibę w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym usługa ma być świadczona;

3118/93 motyw 3 (dostosowany)

W celu niezakłóconego i elastycznego wykonania tego przepisu, należy przewidzieć przejściową regulację dotyczącą kabotażu na okres poprzedzający wprowadzenie ostatecznej regulacji;

881/92 motyw 9 (dostosowany);

2006/94 motyw 4 (dostosowany)

10. Obecnie, nNa mocy √ dyrektywy 2006/94/WE pierwszej dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy między państwami członkowskimi, niektóre rodzaje przewozów są zwolnione z zezwoleń wspólnotowych i wszelkich systemów kontyngentów i innych zezwoleń przewozowych . W ; w ramach nowej organizacji rynku wprowadzonej √ przewidzianej niniejszym rozporządzeniem, dla niektórych rodzajów transportu, ze względu na ich szczególny charakter, należy utrzymać system zwolnień z √ wymogu posiadania licencji zezwoleń wspólnotowych oraz z jakichkolwiek lub innych zezwoleń przewozowych.

ò nowy

11. Na podstawie dyrektywy 2006/94/WE przewóz rzeczy z wykorzystaniem pojazdów o maksymalnej masie pomiędzy 3,5 tony a 6 ton został zwolniony z wymogu posiadania licencji wspólnotowej. Jednak przepisy wspólnotowe w zakresie transportu drogowego rzeczy i osób stosują się zasadniczo do pojazdów o maksymalnej masie 3,5 tony i więcej. Zatem przepisy tego rozporządzenia powinny być dostosowane do ogólnego zakresu stosowania wspólnotowych przepisów w zakresie transportu drogowego i przewidywać zwolnienie jedynie dla pojazdów o maksymalnej masie poniżej 3,5 tony.

881/92 motyw 8 (dostosowany)

ð nowy

12. W odniesieniu do zasad stosowania uzgodnień dotyczących dostępu do rynku, mMiędzynarodowy przewóz drogowy towarów rzeczy musi być uzależniony od posiadania zezwolenia wspólnotowej bezkontyngentowej √ licencji na transport. ðPrzewoźnicy powinni być zobowiązani do posiadania w każdym pojeździe poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wspólnotowej licencji w celu ułatwienia organom egzekwowania prawa skutecznej kontroli, szczególnie poza terytorium państwa członkowskiego, w którym przewoźnik ma siedzibę. W tym celu konieczne jest ustalenie bardziej szczegółowej specyfikacji dotyczącej układu graficznego i pozostałych elementów wspólnotowej licencji oraz jej poświadczonych kopii. ï

881/92 motyw 10 (dostosowany)

13. Muszą √ Powinny zostać określone warunki dotyczące wydawania i cofania zezwoleń √ wspólnotowych licencji oraz rodzaju przewozów, do których mają się one stosować, a także okresy ważności zezwoleń licencji i szczegółowe zasady korzystania z nich.

ò nowy

14. Należy także ustanowić zaświadczenie dla kierowcy w celu umożliwienia państwom członkowskim skutecznej kontroli kwestii, czy kierowcy z krajów trzecich są legalnie zatrudnieni lub pozostają do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany transport.

3118/93 motyw 4 (dostosowany)

ð nowy

15. Jedynie przewoźnicy, którzy posiadają wspólnotowe zezwolenia √ licencje zgodnie z niniejszym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich[11], jak również lub przewoźnicy upoważnieni do wykonywania niektórych kategorii usług w przewozów międzynarodowych drogowych przewozach towarów, mogą ð powinni ï zostać uprawnieni do wykonywania √ krajowych przewozów na terytorium państwa członkowskiego, bez konieczności posiadania siedziby statutowej lub innego przedstawicielstwa na terytorium tego państwa członkowskiego kabotażu.

3118/93 motyw 5 (dostosowany)

Taka regulacja przejściowa powinna zawierać kontyngent wspólnotowych zezwoleń na kabotaż, który będzie stopniowo podwyższany;

3118/93 motyw 6 (dostosowany)

Należy ustalić warunki wystawiania i stosowania zezwoleń na kabotaż;

3118/93 motyw 7 (dostosowany)

Należy ustalić przepisy Państwa Członkowskiego przyjmującego dotyczące czynności kabotażowych;

3118/93 motyw 8 (dostosowany)

Należy przyjąć przepisy, aby mogły być podjęte działania w przypadku poważnych zakłóceń na pewnych rynkach transportowych. W tym celu należy wprowadzić odpowiednią procedurę podejmowania decyzji oraz procedurę gromadzenia wymaganych danych statystycznych;

ò nowy

16. W przeszłości na takie krajowe przewozy wydawano zezwolenia tymczasowe. W praktyce trudno było ustalić, na które przewozy wydano zezwolenie. Zatem niezbędne są jasne i łatwe do wprowadzenia w życie przepisy.

ò nowy

17. Przepisy dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług[12] stosuje się w przypadku, gdy przy wykonywaniu przewozów kabotażowych przewoźnicy delegują pracowników, którzy pozostają w stosunku pracy z tymi przewoźnikami, z państwa członkowskiego, w których zwykle pracują.

2006/94 motyw 1 (dostosowany)

Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia niektórych wspólnych zasad dla transportu międzynarodowego (zarobkowy transport drogowy rzeczy) została kilkakrotnie znacząco zmieniona. Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinna ona zostać ujednolicona.

2006/94 motyw 2 (dostosowany)

Wspólna polityka transportowa wymaga między innymi ustanowienia wspólnych zasad dla międzynarodowego transportu drogowego rzeczy wykonywanego z lub na terytorium państwa członkowskiego lub tranzytu przez jedno lub więcej państw członkowskich. Zasady te powinny zostać ustanowione w sposób pozwalający na przyczynienie się do dobrego funkcjonowania rynku wewnętrznego w dziedzinie transportu.

2006/94 motyw 3 (dostosowany)

Należy zapewnić stopniowe rozszerzanie się międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, mając na uwadze wymogi rozwoju w zakresie handlu i przepływu towarów we Wspólnocie.

2006/94 motyw 4 (dostosowany)

Niektóre rodzaje przewozu są zwolnione z wszelkich systemów kontyngentów i zezwoleń przewozowych. W ramach nowej organizacji rynku wprowadzonej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich, dla niektórych rodzajów transportu, ze względu na ich szczególny charakter, należy utrzymać system zwolnień z zezwolenia wspólnotowego oraz z jakichkolwiek innych zezwoleń przewozowych.

2006/94 motyw 5 (dostosowany)

Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku II, część B.

3118/93 motyw 9 (dostosowany)

18. √ Wskazane jest, aby, państwa członkowskie powinny świadczyły sobie wzajemną pomoc celem należytego stosowania wprowadzonej regulacji √ niniejszego rozporządzenia ; w szczególności w zakresie kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów. Sankcje te nie powinny mieć charakteru dyskryminującego i powinny być proporcjonalne do wykroczenia. Powinna być przewidziana możliwość skorzystania z procedury odwoławczej.

ò nowy

19. Należy ograniczyć w miarę możliwości formalności administracyjne, bez zaniechania kontroli i kar gwarantujących właściwe stosowanie i skuteczne egzekwowanie przepisów niniejszego rozporządzenia. W tym celu należy sprecyzować i udoskonalić istniejące przepisy dotyczące wycofania wspólnotowej licencji. Obowiązujące przepisy należy dostosować celem umożliwienia skutecznego sankcjonowania poważnych naruszeń lub powtarzających się drobnych naruszeń popełnianych w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę. Kary te nie powinny mieć charakteru dyskryminującego i powinny być proporcjonalne do wagi naruszenia. Powinna być przewidziana możliwość skorzystania z procedury odwoławczej względem każdej nałożonej kary.

20. Państwa członkowskie powinny wpisywać do swoich krajowych rejestrów przewoźników drogowych wszystkie poważne naruszenia i powtarzające się drobne naruszenia popełnione ze strony przewoźników, które doprowadziły do nałożenia sankcji.

21. W celu poprawy i uproszczenia wymiany informacji pomiędzy krajowymi organami państwa członkowskie powinny dokonywać wymiany istotnych informacji poprzez krajowe punkty kontaktowe ustanowione zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr xx Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [...] r. [ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków, które należy spełnić, aby wykonywać zawód przewoźnika drogowego][13].

22. Środki niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[14].

23. W szczególności Komisji powinny zostać przyznane uprawnienia wykonawcze w celu dostosowania załączników I i II do postępu technicznego. Ponieważ środki te mają ogólny zakres i mają na celu zmianę mniej istotnych elementów niniejszego rozporządzenia, muszą one zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, określoną w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

24. Ze względu na potrzebę skutecznego działania, zwykłe terminy przeprowadzenia procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą powinny zostać ograniczone do przyjęcia tych środków.

25. Państwa członkowskie powinny podjąć niezbędne działania dla wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar.

26. Ponieważ cele działania nie mogą zostać osiągnięte przez państwa członkowskie w wystarczającym stopniu, a zatem, ze względu na skalę i skutki działania, mogą zostać w większym stopniu osiągnięte na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną tymże artykułem, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów,

881/92 (dostosowany)

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

√Rozdział I: Przepisy ogólneÕ

Artykuł 1 √ Zakres

881/92 (dostosowany)

ð nowy

1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy w przejazdach dokonywanych na terytorium Wspólnoty.

2. W przypadku przewozu z państwa członkowskiego do państwa kraju trzeciego i na odwrót z powrotem, niniejsze rozporządzenie stosuje się do ð części podróży na terytorium dowolnego tranzytowego państwa członkowskiego. ï √ Rozporządzenia nie stosuje się do tej części podróży na terytorium państwa członkowskiego załadunku lub rozładunku po zawarciu √ jeśli niezbędnaej umoway między Wspólnotą a zainteresowanym państwem krajem trzecim √ nie została zawarta .

3. Do czasu zawarcia umów, √ o których mowa w ust. 2 między Wspólnotą a zainteresowanymi państwami krajami trzecimi, niniejsze rozporządzenie nie narusza:

a) przepisów dotyczących przewozu określonego w ust. 2, √ z państwa członkowskiego do kraju trzeciego i z powrotem włączonych do umów dwustronnych zawartych przez państwa członkowskie z tymi państwami krajami trzecimi; Jednakże Państwa Członkowskie podejmują starania mające na celu dostosowanie tych umów, aby zapewnić zgodność z zasadą niedyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami;

b) przepisów dotyczących przewozu określonego w ust. 2, √ z państwa członkowskiego do kraju trzeciego i z powrotem, włączonych do umów dwustronnych zawartych między państwami członkowskimi, które na mocy zezwoleń dwustronnych lub na mocy uzgodnień liberalizujących dopuszczają załadunek i rozładunek w państwie członkowskim przez przewoźników nieprowadzących działalności w tym państwie członkowskim.

Jednakże państwa członkowskie podejmują starania mające na celu dostosowująanie tych √ umowy, o których mowa w lit. a) pierwszego akapitu, aby zapewnić zgodność z zasadą niedyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami.

ò nowy

4. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do krajowego przewozu drogowego rzeczy realizowanego na podstawie tymczasowych zezwoleń przez przewoźnika nie posiadającego siedziby w państwie członkowskim, zgodnie z rozdziałem III.

2006/94 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 1

1. Na mocy warunków ustanowionych w ust. 2, Państwa Członkowskie liberalizują rodzaje międzynarodowych zarobkowych przewozów drogowych rzeczy oraz prowadzonych na własny rachunek, wymienione w Załączniku, w przypadku gdy taki przewóz jest dokonywany na lub z ich terytorium albo w tranzycie przez ich terytorium.

25. ðNiniejsze rozporządzenie nie stosuje się do ï Rodzaje przewozu oraz przejazdy bez ładunku dokonywane w powiązaniu z √ następujących rodzajów przewozuami √ i przejazdów bez ładunku dokonywanych w powiązaniu z takim przewozem, wymienionymi w załączniku I są zwolnione z zezwolenia wspólnotowego oraz wszelkich zezwoleń przewozowych.:

2006/94 (dostosowany)

ð nowy

ZAŁĄCZNIK I

Przewozy, które zwolnione są z wszelkich zezwoleń wspólnotowych oraz z innych zezwoleń przewozowych

1.a) przewóz przesyłek pocztowych jako usługa publiczna;

2.b) przewóz pojazdów uszkodzonych lub zepsutych;

3.c) przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi, których dopuszczalna rzeczywista masa całkowita, włącznie z rzeczywistą masą całkowitą przyczep, nie przekracza sześciu ð 3,5 ï tony; lub których dopuszczalny ładunek użyteczny, włącznie z ładunkiem użytecznym przyczep, nie przekracza 3,5 tony

d) przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi, pod warunkiem, że spełnione są następujące warunki:

(a)(i) rzeczy przewożone muszą być własnością przedsiębiorstwa lub musiały zostać sprzedane, kupione, oddane w najem lub wynajęte, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione przez przedsiębiorstwo;

(b)(ii) celem przejazdu jest przewiezienie rzeczy z lub do przedsiębiorstwa, lub przemieszczenie ich do przedsiębiorstwa lub poza przedsiębiorstwo, na jego własne potrzeby;

(c)(iii) pojazdy silnikowe wykorzystywane do takiego przewozu muszą być prowadzone przez pracowników przedsiębiorstwa;

(d)(iv) pojazdy przewożące rzeczy muszą być własnością przedsiębiorstwa lub być przez nie zakupione na warunkach odroczenia płatności lub wynajęte pod warunkiem, że w ostatnim przypadku spełniają warunki dyrektywy Rady 2006/1/EWG z dnia 18 stycznia 2006 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu drogowego przewozu rzeczy[15];

Niniejszy przepis nie ma zastosowania do używania pojazdu zastępczego podczas krótkich awarii pojazdu normalnie wykorzystywanego;

(e)(v) taki przewóz musi być jedynie działalnością pomocniczą w stosunku do całkowitej działalności przedsiębiorstwa;

5.e) przewóz produktów leczniczych, urządzeń i sprzętu oraz innych artykułów niezbędnych do opieki medycznej w nagłych wypadkach, szczególnie w przypadku klęsk żywiołowych.

√Litera d) ppkt (iv) w akapicie pierwszym Niniejszy przepis nie ma zastosowania do używania pojazdu zastępczego podczas krótkich awarii pojazdu normalnie wykorzystywanego.

2006/94 (dostosowany)

Artykuł 2

6. Niniejsza dyrektywa √ Przepisy ustępu 5 nie zmieniają warunków, na podstawie których państwa członkowskie zezwalają swoim obywatelom na prowadzenie działalności, o której mowa w niniejszej dyrektywie √ tym ustępie .

2006/94 art. 3 (dostosowany)

Artykuł 3

Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy zostaje niniejszym uchylona, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich odnoszących się do terminów przeniesienia do prawa krajowego i stosowania dyrektyw określonych w załączniku II, część B.

Odesłania do uchylonej dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.

881/92 art. 2 (dostosowany)

Artykuł 2 √ Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia:

1) „pojazd” oznacza pojazd silnikowy zarejestrowany w państwie członkowskim lub też kombinację dwóch pojazdów, spośród których przynajmniej pojazd silnikowy jest zarejestrowany w państwie członkowskim i które są przeznaczone wyłącznie do przewozu rzeczy;

2) „przewóz międzynarodowy” oznacza:

a) przejazd pojazdu √ z ładunkiem , gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się w dwóch różnych państwach członkowskich, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw krajów trzecich albo bez takiego tranzytu;

b) przejazd pojazdu √ z ładunkiem z państwa członkowskiego do państwa kraju trzeciego lub na odwrót z powrotem, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw krajów trzecich albo bez takiego tranzytu;

c) przejazd pojazdu √ z ładunkiem między państwami krajami trzecimi z tranzytem przez terytorium jednego lub więcej państw członkowskich;

d) przejazd bez załadunku w związku z takim przewozem, √ o którym mowa w lit. a), b) i c) ;

ò nowy

3) „przyjmujące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, w którym przewoźnik prowadzi działalność, inne niż państwo członkowskie, w którym przewoźnik posiada siedzibę;

4) „przewoźnik nieposiadający siedziby” oznacza przewoźnika drogowego prowadzącego działalność w przyjmującym państwie członkowskim;

484/2002 art. 1 ust. 1 (dostosowany)

ð nowy

5) „kierowca” oznacza √ jakąkolwiek osobę, która prowadzi pojazd, ð nawet krótkotrwale ï, lub która jest przewożona w tym pojeździe ð w ramach wykonywania swoich obowiązków ï w celu pozostając w gotowości do jego prowadzenia w razie konieczności;

ò nowy

6) „przewóz kabotażowy” oznacza krajowy zarobkowy przewóz wykonywany na podstawie tymczasowego zezwolenia w przyjmującym państwie członkowskim;

7) „poważne naruszenie lub powtarzające się drobne naruszenie wspólnotowych przepisów w zakresie transportu drogowego” oznacza naruszenia prowadzące do utraty nieposzlakowanej opinii zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia [ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków, które należy spełnić, aby wykonywać zawód przewoźnika drogowego].

881/92 (dostosowany)

√ Rozdział II : Przewóz międzynarodowy

Artykuł 3 √Zasada

484/2002 art. 1 ust. 2 lit. a) (dostosowany)

1. Przewóz międzynarodowy wykonywany jest z zastrzeżeniem posiadania licencji wspólnotowej √ oraz, jeśli kierowca jest obywatelem kraju trzeciego , wraz z zaświadczeniem dla kierowcy jeżeli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego.

881/92 (dostosowany)

Artykuł 4 √Licencja wspólnotowa

1. Licencja wspólnotowa, określona w art. 3, zastąpi dokument wydawany przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności w przypadku gdy taki dokument istnieje, poświadczając, że przewoźnikowi udzielono dostępu do rynku w międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy.

Dla przewozów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia zastąpi ono również zarówno licencje wspólnotowe, jak i licencje dwustronne wymieniane między Państwami Członkowskimi, które są niezbędne do czasu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

881/92 art. 3 ust. 2 (dostosowany)

21. Licencja wspólnotowa wydawana jest przez państwo członkowskie, zgodnie z art. 5 i 7 √ niniejszym rozporządzeniem , każdemu przewoźnikowi wykonującemu zarobkowo drogowy przewóz rzeczy, który:

a) prowadzi działalność w państwie członkowskim, zwanym dalej „Państwem Członkowskim miejsca prowadzenia działalności”, zgodnie z √ ustawodawstwem wspólnotowym oraz √ krajowymi przepisami tego państwa członkowskiego,.

b) jest uprawniony w tym państwie członkowskim, √ w którym posiada siedzibę , zgodnie z przepisami Wspólnoty oraz √ krajowymi przepisami tego państwa √ członkowskiego dotyczącymi dopuszczenia dostępu do zawodu przewoźnika drogowego √ do Õtransportu rzeczy w celu wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy.

484/2002 art. 1 ust. 3 (dostosowany)

2. 2. Zaświadczenie dla kierowcy, określone w art. 3, poświadcza, że w kontekście transportu drogowego objętego licencją wspólnotową, kierowca będący obywatelem państwa trzeciego, wykonujący taki transport, jest zatrudniony w Państwie Członkowskim miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi oraz odpowiednio, układami zbiorowymi, zgodnie z regułami stosowanymi w tym Państwie Członkowskim i na warunkach zatrudnienia i kształcenia zawodowego kierowców prowadzących działalność transportu drogowego w tym państwie.

881/92 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 5

21. Licencja wspólnotowa, określona w art. 3, wydawana jest przez właściwe władze organy państwa członkowskiego miejsca prowadzenia działalności √ na okres pięciu lat z możliwością przedłużenia . ðLicencje wspólnotowe i poświadczone za zgodność z oryginałem kopie wydane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności. ï

32. Państwa Członkowskie √ Państwo członkowskie siedziby wydajeą posiadaczowi oryginał licencji wspólnotowej, który jest przechowywany przez przedsiębiorstwo transportu rzeczy przewoźnika, oraz taką ilość poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii, jaka odpowiada liczbie pojazdów, którymi dysponuje posiadacz licencji wspólnotowej, bez względu na to czy stanowią one jego własność w całości, czy są w jego dyspozycji na przykład na mocy umów leasingu kapitałowego lub finansowego.

43. Licencja wspólnotowa ð i poświadczone za zgodność z oryginałem kopie ï odpowiadają wzorowi, określonemu w załączniku I, który ustanawia również warunki dotyczące jej wykorzystania.

ðKomisja dostosowuje załącznik I do postępu technicznego. Ponieważ środki te mają na celu zmianę mniej istotnych elementów niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się je zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 14 ust. 2. ï

ò nowy

5. Licencja wspólnotowa i poświadczone za zgodność z oryginałem kopie posiadają tłoczoną pieczęć lub zwykłą pieczęć organu wydającego, jak również oryginalny podpis oraz numer seryjny. Numery seryjne licencji wspólnotowej oraz poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii wpisuje się do krajowego rejestru elektronicznego przewoźników drogowych, przewidzianego w art. 15 rozporządzenia (WE) nr xx/xxxx [ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków, które należy spełnić, aby wykonywać zawód przewoźnika drogowego], jako część zbioru danych dotyczących przewoźnika.

881/92 (dostosowany)

ð nowy

64. Licencja wspólnotowa wystawiana jest na nazwę lub nazwisko przewoźnika i. √Przewoźnik nie może być jej przekazaćywana żadnej osobie trzeciej. Poświadczone za zgodność z oryginałem kopie √ licencji wspólnotowej przechowywane są w √ każdym pojeździeazdach √ przewoźnika i muszą być okazywane na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych

881/92 załącznik I, strona 2, akapit 7, zdanie 2 i 3 (dostosowany)

W przypadku kombinacji dwóch pojazdów √ poświadczona za zgodność z oryginałem kopia musi znajdujeować się w pojeździe silnikowym. Obejmuje ona kombinację dwóch pojazdów, nawet jeśli przyczepa lub półprzyczepa nie jest zarejestrowana lub nie jest objęta licencją na korzystanie z dróg w imieniu posiadacza licencji lub jeśli jest zarejestrowana lub nie jest objęta licencją na korzystanie z dróg w innym państwie członkowskim.

484/2002 art. 1 ust. 4 (dostosowany)

5. Licencja wspólnotowa jest wydawana na okres pięciu lat i może podlegać przedłużeniu.

484/2002 art. 1 ust. 2 lit. b); 1 ust. 5 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 65 √ Zaświadczenie dla kierowcy

13. Zaświadczenie dla kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie, zgodnie z niniejszym artykułem 6, każdemu przewoźnikowi, który:

a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej;

b) legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowców będących obywatelami państw krajów trzecich lub w sposób legalny korzysta z usług kierowców będących obywatelami państw krajów trzecich pozostających w jego dyspozycji, zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego ustanowionymi w tym samym państwie członkowskim:

(i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych oraz odpowiednio,;

(ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami przepisami stosowanymi w tym państwie członkowskim.

2. Zaświadczenie dla kierowcy jest wydawane przez √ właściwe organy państwao członkowskiego √ prowadzenia działalności przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy będącemu obywatelem państwa kraju trzeciego, którego posiadacz licencji legalnie zatrudnia lub który legalnie pozostaje do jego dyspozycji zgodnie z, przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi oraz odpowiednio, układami zbiorowymi, zgodnie z regułami stosowanymi w tym Państwie Członkowskim i na warunkach zatrudnienia i kształcenia zawodowego kierowców stosowanych w tym samym Państwie Członkowskim. Każde zaświadczenie dla kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 4 √ w ust. 1 .

3. Zaświadczenie dla kierowcy odpowiada wzorowi określonemu w załączniku II III, który ustanawia również zasady korzystania z zaświadczenia.

ð 4. ðKomisja dostosuje załącznik II do postępu technicznego. Ponieważ środki te mają na celu zmianę mniej istotnych elementów niniejszego rozporządzenia, przyjmuje się je zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 14 ust. 2. ï

ð 5. Zaświadczenie dla kierowcy posiada tłoczoną pieczęć lub zwykłą pieczęć organu wydającego, jak również oryginalny podpis oraz numer seryjny. Numer seryjny zaświadczenia dla kierowcy wpisuje się do krajowego rejestru elektronicznego przewoźników drogowych, o którym mowa w art. 15 rozporządzenia (WE) nr xx/xxxx [ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków, które należy spełnić, aby wykonywać zawód przewoźnika drogowego], jako część zbioru danych dotyczących przewoźnika, który udostępnia je wskazanemu w zaświadczeniu kierowcy. ï

Państwa Członkowskie podejmują wszelkie kroki niezbędne w celu zapobieżenia fałszowaniu zaświadczeń dla kierowców. Powiadamiają o tym Komisję.

6. Zaświadczenie dla kierowcy należy do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w zaświadczeniu, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Poświadczona za zgodność z oryginałem kopia zaświadczenia dla kierowcy √ wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego prowadzenia działalności przez przewoźnika jest przechowywana w lokalach pomieszczeniach przewoźnika. Zaświadczenie jest za każdym razem okazywane na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

7. Zaświadczenie dla kierowcy wydawane jest na okres określony przez wydające państwo członkowskie z zastrzeżeniem maksymalnej ważności pięciu lat. ðZaświadczenia dla kierowców wydane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności. ï

Zaświadczenie dla kierowcy jest ważne tak długo, jak długo spełniane są warunki, na których zostało wydane. Jeśli powyższe warunki nie są spełniane, państwa członkowskie podejmują właściwe środki mające na celu zapewnienie niezwłocznego zwrotu zaświadczenia organom wydającym przez przewoźnika, że jeżeli warunki te nie mogą być nadal spełniane, przewoźnik niezwłocznie zwróci zaświadczenie organom wydającym.

881/92 art. 7 (dostosowany)

484/2002 art. 1 ust. 6

Artykuł 76 √ Weryfikacja warunków

1. ⎜ W każdym przypadku, gdy wniosek o licencję wspólnotową jest złożony, nie później niż po pięciu latach od chwili jej wydania i kolejno, przynajmniej co pięć lat, właściwe władze organy państwa członkowskiego miejsca prowadzenia działalności sprawdzają, czy przewoźnik spełnia lub czy w dalszym ciągu spełnia warunki ustanowione w art. 3 ust. 2 4 ust. 2.

484/2002 art. 1 ust. 6

2. Właściwe władze organy państwa członkowskiego miejsca prowadzenia działalności regularnie sprawdzają, przez prowadzenie corocznych kontroli, obejmujących co najmniej 20 % ważnych zaświadczeń wydanych w tym państwie członkowskim, czy nadal są spełniane warunki, określone w art. 3 ust. 3 5 ust. 1, i na podstawie których zostało wydane zaświadczenie dla kierowców.

484/2002 art. 1 ust. 7 (dostosowany)

Artykuł 87 √ Odmowa wydania i cofnięcie licencji wspólnotowej oraz zaświadczenia dla kierowcy

1. Jeżeli warunki ustanowione w art. 3 ust. 2 4 ust. 2 lub te, o których mowa w art. 3 ust. 3 5 ust. 1, nie są spełnione, właściwe władze organy państwa członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika odrzucają wniosek o wydanie lub odnowienie licencji wspólnotowej lub zaświadczenia dla kierowcy, w formie uzasadnionej decyzji.

2. Właściwe władze organy cofają licencję wspólnotową lub zaświadczenie dla kierowcy w przypadku, gdy posiadacz:

a) przestał spełniać warunki ustanowione w art. 3 ust. 2 4 ust. 2 lub te, o których mowa w art. 3 ust. 3 5 ust. 1, lub

b) przekazał nieprawidłowe informacje w odniesieniu do danych niezbędnych do √ dotyczące wniosku o wydaniea licencji wspólnotowej lub zaświadczenia dla kierowcy.

484/2002 art. 1 ust. 8

2. Państwa Członkowskie zapewniają, aby posiadacz licencji wspólnotowej mogł odwołać się od decyzji odmawiającej wydania lub cofającej zaświadczenie dla kierowcy lub uzależniającej wydanie zaświadczeń dla kierowców od dodatkowych warunków, wydanej przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności.

3118/93 – 484/2002 (dostosowany)

√ Rozdział III : Przewóz kabotażowy

484/2002 art. 2 ust. 1 (dostosowany)

Artykuł 18 √Zasada

1. Każdy przewoźnik zarobkowego drogowego transportu rzeczy posiadający licencję wspólnotową, przewidzianą w rozporządzeniu (EWG) nr 881/92 i którego kierowca, jeśli jest obywatelem państwa kraju trzeciego, posiada zaświadczenie dla kierowcy zgodne z warunkami ustanowionymi w wymienionym rozporządzeniu, jest uprawniony na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu √ rozdziale do wykonywania czasowego zarobkowego drogowego transportu rzeczy w innym Państwie Członkowskim, zwanego dalej odpowiednio „kabotażem” i „przyjmującym Państwem Członkowskim” bez posiadania siedziby statutowej lub innego zakładu w tym Państwie Członkowskim √ przewozów kabotażowych .

ò nowy

2. Przewoźnikom drogowym, o których mowa w ust. 1, zezwala się na wykonywanie tym samym pojazdem do trzech przewozów kabotażowych będących następstwem transportu międzynarodowego z innego państwa członkowskiego lub kraju trzeciego do przyjmującego państwa członkowskiego, po dostarczeniu rzeczy w przychodzącym ruchu międzynarodowym. Ostatni rozładunek rzeczy w trakcie przewozu kabotażowego przed opuszczeniem przyjmującego państwa członkowskiego musi mieć miejsce w ciągu siedmiu dni od ostatniego rozładunku w przyjmującym państwie członkowskim w trakcie dostawy rzeczy w przychodzącym ruchu międzynarodowym.

3. Krajowe przewozy drogowe wykonywane w przyjmującym państwie członkowskim przez przewoźnika nie posiadającego siedziby w tym państwie uznaje się za wykonane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jeśli przewoźnik może przedstawić wyraźny dowód potwierdzający przewóz międzynarodowy, w ramach którego przyjechał do przyjmującego państwa członkowskiego, oraz każdy kolejny przewóz kabotażowy wykonany w jego następstwie. Dowód taki obejmuje przynajmniej następujące dane dla każdego przewozu:

a) nazwę, adres i podpis nadawcy;

b) nazwę, adres i podpis przewoźnika;

c) nazwę i adres odbiorcy, jak również jego podpis oraz datę dostawy rzeczy;

d) miejsce i datę odbioru rzeczy oraz miejsce jego przeznaczenia;

e) nazwę będącą w powszechnym użyciu określającą naturę rzeczy oraz metodę pakowania, a także, w przypadku rzeczy niebezpiecznych, ich ogólnie przyjętą nazwę oraz ilość opakowań i ich specjalne oznaczenia oraz numery;

f) wagę brutto rzeczy lub ich ilość określoną w inny sposób;

g) numery rejestracyjne pojazdu silnikowego i przyczepy.

List przewozowy lub inny dokument przewozowy mogą stanowić taki dowód.

3118/93 (dostosowany)

42. Dodatkowo, Każdy przewoźnik uprawniony jest w państwie członkowskim, w którym ma swoją siedzibę, zgodnie z wewnętrznymi przepisami prawa tego państwa członkowskiego, do prowadzenia zarobkowego transportu drogowego rzeczy określonych w art. 1 ust. 5 lit. a), b) i c) (3) Załącznika do pierwszej dyrektywy[16], może, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozdziale rozporządzeniu, prowadzić wykonywać, zależnie od okoliczności, przewozy kabotażowe tego samego rodzaju lub przewozy kabotażowe pojazdami tej samej kategorii.

484/2002 art. 2 ust. 2 (dostosowany)

Jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, musi posiadać zaświadczenie dla kierowcy, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG) nr 881/92.

3118/93 (dostosowany)

ð nowy

53. Pozwolenie na prowadzenie wykonywanie przewozów kabotażowych, w ramach usług transportowych, określonych w art. 1 ust. 5 lit. e) 5 Załącznika do wymienionej pierwszej dyrektywy, nie jest w żadnym przypadku poddane ograniczeniom.

Każde przedsiębiorstwo, które w państwie członkowskim, w którym ma swoją siedzibę, uprawnione jest, zgodnie z jego prawem, do wykonywania drogowego transportu przewozu rzeczy pojazdami mechanicznymi w transporcie zakładowym, √ zgodnie z art. 1 ust. 5 lit. d) jest uprawnione do wykonywania przewozów kabotażowych w transporcie zakładowym, zgodnie z definicją zawartą w pkt 4 Załącznika do wymienionej pierwszej dyrektywy.

Komisja ustali szczegółowe zasady wykonania przepisów niniejszego ustępu.

3118/93 (dostosowany)

Artykuł 2

1. W związku ze stopniowym wprowadzeniem ostatecznej regulacji, określonej w art. 12, oraz bez uszczerbku dla postanowień art. 1 ust. 3, w okresie od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 30 czerwca 1998 r., przewozy kabotażowe są wykonywane w ramach wspólnotowego kontyngentu kabotażowego.

Zezwolenia na przewozy kabotażowe są wystawiane według wzoru zawartego w załączniku I.

3315/94 art. 1 ust. 1

Z zezwoleń na kabotaż, wszystkie ważne są przez okres dwóch miesięcy, zgodnie z poniższą tabelą:

Rok | Liczba zezwoleń |

1994 | 30000 |

1995 | 46296 |

1996 | 60191 |

1997 | 83206 |

Od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 1998 r. | 54091. |

⎢ 3118/93

2. Na wniosek Państwa Członkowskiego, składany przed dniem 1 listopada każdego roku, jedno zezwolenie na kabotaż może zostać przekształcone na dwa krótkoterminowe zezwolenia na kabotaż, które ważne będą przez okres jednego miesiąca.

Krótkoterminowe zezwolenia na kabotaż wystawiane są według wzoru zawartego w załączniku II.

3. Kontyngent zostanie rozdzielony między Państwa Członkowskie w następujący sposób:

3315/94 art. 1 ust. 2

1995 | 1996 | 1997 | Od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 1998 r. |

Belgia | 3647 | 4742 | 6223 | 4045 |

Dania | 3538 | 4600 | 6037 | 3925 |

Niemcy | 5980 | 7774 | 10203 | 6632 |

Grecja | 1612 | 2096 | 2751 | 1789 |

Hiszpania | 3781 | 4916 | 6452 | 4194 |

Francja | 4944 | 6428 | 8436 | 5484 |

Irlandia | 1645 | 2139 | 2808 | 1826 |

Włochy | 4950 | 6435 | 8445 | 5490 |

Luksemburg | 1699 | 2209 | 2899 | 1885 |

Niderlandy | 5150 | 6695 | 8786 | 5711 |

Austria | 0 | 0 | 4208 | 2736 |

Portugalia | 2145 | 2789 | 3661 | 2380 |

Finlandia | 1774 | 2307 | 3029 | 1969 |

Szwecja | 2328 | 3027 | 3973 | 2583 |

Zjednoczone Królestwo | 3103 | 4034 | 5295 | 3442 |

⎢ 3118/93

Artykuł 3

1. Zezwolenia na kabotaż, określone w art. 2, zezwalają uprawnionemu na wykonywanie przewozów kabotażowych.

2. Zezwolenia na kabotaż przekazywane są przez Komisję Państwom Członkowskim, w których przedsiębiorstwa mają swoją siedzibę i udzielane przewoźnikom na podstawie wniosku przedkładanego właściwym władzom lub innym organom Państwa Członkowskiego, w którym składający wniosek ma siedzibę.

Zezwolenia te noszą międzynarodowy znak rejestracyjny Państwa Członkowskiego, w którym wnioskujący ma swoją siedzibę.

3. Zezwolenie na kabotaż jest wystawiane na nazwisko/nazwę przewoźnika. Przewoźnik nie może przekazać go stronie trzeciej. Zezwolenie na kabotaż może być stosowane jedynie przez jeden pojazd.

„Pojazd” oznacza pojazd silnikowy zarejestrowany w Państwie Członkowskim, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę lub zestaw drogowy pojazdów, z których przynajmniej pojazd silnikowy jest zarejestrowany w Państwie Członkowskim, w którym przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę i jest wykorzystywany wyłącznie do przewozu rzeczy.

Przewoźnik niemający siedziby w danym państwie dysponuje pojazdem, na podstawie pełnego prawa własności lub na innej podstawie prawnej, jak np. umowa sprzedaży ratalnej, wynajmu lub leasingu.

W przypadku wynajmu, pojazd zostaje wynajęty przez przewoźnika w Państwie Członkowskim siedziby, w celu prowadzenia przewozów kabotażowych. Przewoźnik nie mający siedziby na danym terytorium może, w celu zakończenia przewozu kabotażowego przerwanego przez awarię lub wypadek, wynająć pojazd w przyjmującym Państwie Członkowskim na tych samych warunkach, co przewoźnicy mający w tym państwie stałą siedzibę.

Zezwolenie na kabotaż oraz w danym przypadku umowa wynajmu, powinny być przewożone w pojeździe.

4. Zezwolenie na kabotaż musi być okazywane na każde żądanie urzędnika kontroli.

5. Data, zgodnie, z którą zezwolenie na kabotaż jest ważne, musi zostać wpisana na zezwoleniu przez właściwe władze lub inny organ Państwa Członkowskiego, w którym dane przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę, jeszcze przed jego rozpoczęciem.

Artykuł 4

Operacje transportowe prowadzone na podstawie zezwolenia na kabotaż są rejestrowane w książce sprawozdań z odbytych jazd, którego arkusze będą przesyłane z powrotem wraz z zezwoleniem właściwym władzom lub organom Państwa Członkowskiego siedziby, które udzieliło zezwolenia, w terminie ośmiu dni od wygaśnięcia ważności zezwolenia.

Książka sprawozdań z odbytych jazd jest wystawiana według wzoru zawartego w załączniku III.

Artykuł 5

1. Właściwe władze lub organy każdego Państwa Członkowskiego przekazują Komisji na koniec każdego kwartału w terminie trzech miesięcy, który w przypadku art. 7 może zostać skrócony do jednego miesiąca, dane dotyczące przewozów kabotażowych prowadzonych podczas tego kwartału przez przewoźników mających swoją siedzibę w danym Państwie Członkowskim; niniejsze dane wyrażone zostają w tonach i w tonokilometrach danego przewozu.

Niniejsze dane zostają przekazane w formie tabeli według wzoru zamieszczonego w załączniku IV.

2. Komisja niezwłocznie przedstawia Państwom Członkowskim podsumowujące zestawienie danych sporządzone na podstawie informacji złożonych zgodnie z ust. 1.

3118/93 art. 6 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 69 √ Przepisy dotyczące przewozów kabotażowych

1. W drodze odstępstwa od stosowania przepisów wspólnotowych, wykonywanie przewozów kabotażowych podlega przepisom ustawowym, wykonawczym i administracyjnym przyjmującego państwa członkowskiego w następujących obszarach:

a) obowiązujących stawek i zasad regulujących umowy przewozu;

b) ciężaru i wymiarów pojazdów drogowych; mogą one w uzasadnionych przypadkach przekraczać ciężar i wymiary stosowane w Państwie Członkowskim, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, ale w żadnym razie nie mogą one przekraczać norm technicznych określonych w zaświadczeniu zgodności, określonym w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 86/364/EWG[17];

c) przepisów związanych z przewozem określonych kategorii rzeczy, w szczególności rzeczy niebezpiecznych, szybko psujących się środków spożywczych oraz żywych zwierząt;

d) √czasu pracy , czasu jazdy kierowcy i √ czasu odpoczynku;

e) podatku od wartości dodanej (VAT) od usług transportowych. W tej dziedzinie, do usług, zgodnie z art. 1 niniejszego rozporządzenia, zastosowanie mają przepisy art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG[18].

Waga i wymiary, √ o których mowa w pierwszym akapicie w lit. b) mogą, w razie potrzeby, zostać przekroczone ponad te stosowane w państwie członkowskim prowadzenia działalności przez przewoźnika, jednak w żadnym przypadku nie mogą przekroczyć ð limitów ustalonych przez przyjmujące państwo członkowskie dla ruchy krajowego lub ï norm technicznejych potwierdzonych świadectwem √ charakterystyki podanej w świadectwach zgodności, o którychm mowa w art. 1 √ 6 ust. 1 dyrektywy Rady 86/364/EWG[19] √ 96/53/WE[20] .

2. Normy techniczne dotyczące budowy pojazdu i urządzeń wykorzystywanych do wykonywania przewozów kabotażowych muszą spełniać normy określone dla pojazdów dopuszczonych do ruchu w transporcie międzynarodowym.

23. Przepisy √ ustawowe, wykonawcze i administracyjne określone w ust. 1 stosowane są wobec przewoźników niezamieszkałych stale nieposiadających siedziby na danym terytorium na tych samych warunkach, jakie dane państwo √ członkowskie nakłada na swoich obywateli, w celu uniknięcia jakiegokolwiek otwartego lub ukrytego dyskryminowania na podstawie przynależności państwowej lub miejsca siedziby.

4. Jeżeli zostanie stwierdzone, że na podstawie doświadczeń, wykaz obszarów przepisów prawnych Państwa Członkowskiego przyjmującego w ust. 1, musi zostać dostosowany, Rada na wniosek Komisji, zmienia wykaz stanowiąc większością kwalifikowaną.

3118/93 (dostosowany)

Artykuł 7

1. W przypadku poważnych zakłóceń na krajowym rynku transportowym wewnątrz danego obszaru geograficznego, który sprowadza się do kabotażu lub przez niego jest zaostrzony, każde z Państw Członkowskich może zwrócić się do Komisji, w celu zastosowania środków ochronnych; dane Państwo Członkowskie przekazuje Komisji konieczne informacje i powiadamia ją, jakie działania zamierza podjąć na swoim terytorium wobec przewoźników mających na jego terytorium swoją siedzibę.

2. Dla celów ust. 1:

- „ poważne zakłócenie krajowego rynku transportowego na danym obszarze geograficznym” oznacza wystąpienie specyficznych na tym rynku problemów powodujących poważną i potencjalnie trwałą nadwyżkę podaży nad popytem, z którą wiąże się zagrożenie finansowej równowagi i przetrwania licznych przedsiębiorstw wykonujących drogowy transport rzeczy,

- „ obszar geograficzny ” oznacza obszar obejmujący całe lub część terytorium Państwa Członkowskiego lub rozciągający się w całości lub w części na terytorium innych Państw Członkowskich.

3. Komisja zbada przypadek, w szczególności na podstawie przekazanych jej najnowszych danych kwartalnych, zgodnie z art. 5, i po konsultacji z Komitetem Doradczym ustanowionym zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3916/90[21], w terminie jednego miesiąca od wpłynięcia wniosku Państwa Członkowskiego podejmuje decyzję, czy niezbędne są środki ochronne, i w razie konieczności przyjmuje je.

Środki te mogą obejmować czasowe wyłączenie danego obszaru geograficznego z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia.

Środki podjęte zgodnie z niniejszym artykułem pozostają w mocy przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy, który może zostać jednokrotnie przedłużony o taki sam okres ważności.

Komisja niezwłocznie przekazuje Państwom Członkowskim oraz Radzie wszelkie decyzje podjęte na mocy niniejszego ustępu.

4. Jeżeli Komisja podejmie decyzje o podjęciu środków ochronnych dotyczących jednego lub kilku Państw Członkowskich, właściwe władze tych państw zobowiązane są do podjęcia odpowiednich środków dotyczących przewoźników mających swoją siedzibę na ich terytorium; Państwa Członkowskie powiadomią o tym Komisję.

Środki te obowiązują najpóźniej od tego samego momentu, od którego obowiązują środki ochronne podjęte przez Komisję.

5. W terminie trzydziestu dni od powiadomienia, każde z Państw Członkowskich może przedstawić Komisji decyzję, określoną w ust. 3.

W terminie trzydziestu dni od momentu przedłożenia decyzji przez Państwo Członkowskie lub w przypadku gdy kilka Państw Członkowskich przedstawia decyzję, od momentu pierwszego jej przedłożenia, Rada stanowiąc większością kwalifikowaną może podjąć inną decyzję.

Ograniczenia stosowania, ustanowione w ust. 3 akapit trzeci, obowiązują również w stosunku do decyzji Rady.

Właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich zobowiązane są podjąć środki o podobnym skutku dotyczące przewoźników mających swoją siedzibę na ich terytorium; Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.

Jeżeli w terminie określonym w akapicie drugim, Rada nie podejmuje żadnej decyzji, decyzja Komisji staje się ostateczna.

6. Jeżeli Komisja uznaje, że podjęte środki, określone w ust. 3, muszą zostać przedłużone, składa odpowiednią propozycję Radzie; Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.

881/92 art. 11 ust. 1 (dostosowany)

ð nowy

√ Rozdział IV : Wzajemna pomoc i kary

Artykuł 10 √Wzajemna pomoc

1. Państwa członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy √ pomagają sobie wzajemnie w zapewnieniu stosowania i monitorowania niniejszego rozporządzenia. ðDokonują one wymiany informacji poprzez krajowe punkty kontaktowe ustanowione zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr [ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków, które należy spełnić, aby wykonywać zawód przewoźnika drogowego]. ï

3118/93 art. 8

Artykuł 8

1. Wykonując niniejsze rozporządzenie Państwa Członkowskie wzajemnie wspierają się.

484/2002 art. 1 ust. 7 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 11 √ Nakładanie kar przez państwo członkowskie siedziby

13. W przypadku poważnegoych naruszeniań lub powtarzających się mniejszych drobnych naruszeń przepisów dotyczących przewozów ð przepisów wspólnotowych w zakresie transportu drogowego popełnionych lub stwierdzonych w jakimkolwiek państwie członkowskim ï właściwe władze organy państwa członkowskiego siedziby miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, który dokonał takich naruszeń, mogą, między innymi, czasowo lub częściowo cofnąć poświadczone za zgodność z oryginałem kopie licencji wspólnotowej oraz cofnąć zaświadczenia dla kierowców. ðudzielają upomnienia i mogą, między innymi, zastosować następujące kary administracyjne: ï

a) ðcofnięcie tymczasowo lub na stałe niektórych lub wszystkich poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii licencji wspólnotowej; ï

b) ðcofnięcie tymczasowo lub na stałe licencji wspólnotowej. ï

Sankcje Kary te określa się uwzględniając stopień wagę naruszenia ð oraz liczbę drobnych naruszeń ï dokonanego popełnionych przez posiadacza licencji wspólnotowej i uwzględniając całkowitą liczbę poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii licencji, posiadanych przez niego w odniesieniu do transportu międzynarodowego.

24. W przypadku poważnego naruszenia lub powtarzających się mniejszych drobnych naruszeń dotyczących wszelkich przypadków niewłaściwego wykorzystywania zaświadczeń dla kierowców, właściwe władze organy państwa członkowskiego siedziby miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, który dokonał takich naruszeń, nakładają na niego odpowiednie sankcje kary, takie jak:

a) zawieszenie wydawania zaświadczeń dla kierowców,

b) cofnięcie zaświadczeń dla kierowców,

c) uzależnienie wydania zaświadczeń dla kierowców od warunków dodatkowych w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu,

d) czasowe lub częściowe cofnięcie √ tymczasowo lub na stałe niektórych lub wszystkich poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii licencji wspólnotowej,

e) ðcofnięcie tymczasowo lub na stałe licencji wspólnotowej. ï

Sankcje Kary te określa się uwzględniając stopień wagę naruszenia, którego dokonał posiadacz licencji wspólnotowej.

881/92 (dostosowany)

ð nowy

3. W przypadku, √ o którym mowa w art. 12 ust. 1 poważnego naruszenia lub powtarzających się mniejszych naruszeń przepisów dotyczących przewozu, właściwe władze organy państwa członkowskiego √ , w którym przewoźnik ma siedzibę , w którym przewoźnik prowadzi działalność, ð podejmują decyzję o nałożeniu kar na danego przewoźnika. ï badają sposoby stosowania sankcji przewidzianych w art. 8 ust. 3 oraz. Przekazują ð Tak szybko jak to możliwe, a najpóźniej w ciągu trzech miesięcy od uzyskania informacji o naruszeniu, ï informują √ one swoją decyzję właściweym władzom organy państwa członkowskiego, w którym stwierdzono naruszenia, ð o tym, jakie nałożono kary zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

Jeśli nie było możliwe nałożenie takich kar, organy podają tego przyczyny. ï

3118/93 art. 8 ust. 4 (dostosowany)

ð nowy

4. Właściwe władze Państwa Członkowskiego przyjmującego informują właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, o stwierdzonych wykroczeniach i w sprawie wszelkich sankcji nałożonych na przewoźnika; w przypadku poważnych lub wielokrotnych wykroczeń, właściwe władze mogą jednocześnie wystąpić z wnioskiem o nałożenie sankcji.

4. W przypadku poważnych lub wielokrotnych naruszeń, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, podejmuje decyzję w sprawie nałożenia odpowiedniej sankcji wobec danego przewoźnika. władze √ Właściwe organy te uwzględniają przy tym sankcje kary nałożone w przyjmującym państwie członkowskim √ , w którym stwierdzono naruszenia, oraz zapewniają, aby całość nałożonych na przewoźnika kar była proporcjonalna do karanych naruszeń że nakładane na danego przewoźnika sankcje są do popełnionych wykroczeń lub wykroczeń służących za podstawę nałożenia sankcji.

3118/93 art. 8 ust. akapit 3 (dostosowany)

ð nowy

Sankcja nałożona przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma swoją siedzibę, po konsultacji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego przyjmującego, może również objąć cofnięcie zezwolenia na wykonywanie drogowego transportu rzeczy.

3118/93 art. 8 ust. 4 akapit 4 i 5

5. Właściwe władze organy państwa członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, mogąże również, zgodnie ze swoim prawem krajowym, wnieść sprawę przeciwko danemu przewoźnikowi przed właściwy sąd krajowy w zastosowaniu prawa krajowego, postawić danego przewoźnika w stan oskarżenia przed właściwym sądem krajowym. Informacja o tym podjętych decyzjach, zgodnie z wyżej wymienionymi ustępami, przekazywana jest właściwym władzom organom przyjmującego państwa członkowskiego.

ò nowy

6. Państwa członkowskie zapewniają prawo do odwołania się przez przewoźników od kar administracyjnych nałożonych na nich zgodnie z niniejszym artykułem.

881/92 art. 9 (dostosowany)

Państwa Członkowskie zapewniają możliwość odwołania się wnioskodawcy lub posiadacza licencji wspólnotowej, od każdej decyzji wydanej przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności dotyczącej odmowy wydania lub cofnięcia licencji:.

- dotyczącej odmowy wydania lub cofnięcia licencji.

881/92 art. 9 (dostosowany)

2. Państwa Członkowskie zapewniają, aby posiadacz licencji wspólnotowej mogł odwołać się od decyzji odmawiającej wydania lub cofającej zaświadczenie dla kierowcy lub uzależniającej wydanie zaświadczeń dla kierowców od dodatkowych warunków, wydanej przez właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności.

881/92 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 1112 √ Nakładanie kar przez przyjmujące państwo członkowskie

21. W przypadku gdy właściwe władze organy państwa członkowskiego są świadome √ poważnego naruszenia ð lub powtarzających się drobnych naruszeń ï niniejszego rozporządzenia ð lub przepisów wspólnotowych w zakresie transportu drogowego ï, przypisanych ze strony przewoźnikaowi √ nieposiadającego tam siedziby, z innego państwa członkowskiego, państwo członkowskie, na którego terytorium naruszenie zostało stwierdzone, powiadamia ð przesyła, tak szybko jak to możliwe, jednak nie później niż w ciągu jednego miesiąca od uzyskania informacji o naruszeniu, ï właściwyme władze organom państwa członkowskiego, w którym przewożnik prowadzi działalność √ ma siedzibę , ð następujące informacje: ï

a) ðopis naruszenia oraz datę i godzinę jego popełnienia; ï

b) ðkategorię, rodzaj oraz wagę naruszenia; ï

c) ðnałożone i wyegzekwowane kary. ï

oraz √ Właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego mogąże wezwać √ zażądać od właściwyche władze organów państwa członkowskiego siedziby przewoźnika miejsca prowadzenia działalności do nałożenia kar sankcji ð administracyjnych ï zgodnie z niniejszym rozporządzeniem art. 11.

3118/93 art. 8 ust. 2 i 3 (dostosowany)

ð nowy

2. Niezależnie od możliwości skierowania na drogę sądową sprawy karnej, właściwe władze organy przyjmującego państwa członkowskiego uprawnione są do stosowania sankcji wobec nałożenia kar na przewoźnika nieposiadającegomającego siedziby w tym państwie, który podczas przewozu kabotażowego na terytorium tego państwa naruszył przepisy niniejszego rozporządzenia lub przepisy krajowe , lub przepisy wspólnotowe ð w zakresie transportu drogowego. ï Sankcje Kary te nie mogą powinny mieć charakteru dyskryminującego, zgodnie z ust. 3. Sankcje określone w ust. 2 √ Kary te mogą obejmować między innymi ostrzeżenie upomnienie lub, w przypadku poważnego √ naruszenia lub wielokrotnego powtarzających się √ drobnych naruszeńnia, czasowy tymczasowy zakaz wykonywania przewozów kabotażowych na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego, na którym popełniono wykroczenie naruszenie.

ò nowy

3. Państwa członkowskie zapewniają prawo do odwołania się przez przewoźników od kar administracyjnych nałożonych na nich zgodnie z niniejszym artykułem.

3118/93 (dostosowany)

Państwa Członkowskie zapewniają, aby każdy wnioskodawca lub właściciel zezwolenia miał możliwość odwołania się od decyzji odmawiającej mu wydania lub cofającej zezwolenie oraz od każdej innej sankcji administracyjnej nałożonej na niego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę lub przyjmującego Państwa Członkowskiego.

ò nowy

Artykuł 13Wpis do rejestru krajowego

Państwa członkowskie zapewniają wpisanie do krajowego rejestru przewoźników prowadzących działalność zgodnie z art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr […] ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków, które należy spełnić, aby wykonywać zawód przewoźnika drogowego] wszystkich poważnych naruszeń lub powtarzających się drobnych naruszeń przepisów wspólnotowych w zakresie transportu drogowego przez przewoźników prowadzących działalność na ich terytorium, które doprowadziły do nałożenia kar przez państwo członkowskie, jak również wpisanie nałożonych kar. Wpisy do rejestru odnoszące się do cofnięcia tymczasowo lub na stałe licencji wspólnotowej pozostają w bazie danych przez okres przynajmniej dwóch lat.

484/2002 art. 1 ust. 10 (dostosowany)

√ Rozdział V: Wykonanie

Artykuł 11a

Komisja bada konsekwencje ograniczenia obowiązku posiadania zaświadczenia dla kierowcy przez kierowców będących obywatelami państw trzecich oraz przedkłada w przypadku dostatecznego uzasadnienia takiej potrzeby wniosek dotyczący zmiany niniejszego rozporządzenia

3118/93 (dostosowany)

Artykuł 11

Komisja przedłoży Radzie, co dwa lata sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia; pierwsze z tych sprawozdań zostanie przedłożone najpóźniej do dnia 30 czerwca 1996 r.

ò nowy

Artykuł 14Komitet

1. Komisję wpiera komitet ustanowiony na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85[22].

2. W przypadku odniesienia się do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5a ust. 1 do 4 i ust. 5 lit. b) oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem postanowień jej art. 8.

Terminy określone w art. 5a ust. 3 lit. c), ust. 4 lit. b) i ust. 4 lit. e) decyzji 1999/468/WE wynoszą jeden miesiąc.

Artykuł 15 Kary

Państwa członkowskie określają zasady nakładania kar stosowane do naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wykonywania. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie informują Komisję o tych środkach najpóźniej do [ 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia ], a także bezzwłocznie informują o wszelkich późniejszych zmianach.

Państwa członkowskie zapewniają stosowanie wszystkich takich środków bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową przewoźnika lub jego siedzibę.

881/92 art. 10 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 1016 √ Sprawozdawczość

1. Najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku państwa członkowskie powiadamiają Komisję o liczbie przewoźników posiadających licencję wspólnotową w dniu 31 grudnia poprzedniego roku oraz o liczbie poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii odpowiadającej liczbie pojazdów w ruchu w tym dniu.

ð 2. Państwa członkowskie informują również Komisję o liczbie zaświadczeń dla kierowców wydanych w poprzednim roku kalendarzowym, jak również liczbie zaświadczeń dla kierowców w ruchu w dniu 31 grudnia tego roku. ï

⎢ 881/92

Artykuł 12

Tracą moc:

- rozporządzenie Rady (EWG) nr 3164/76,

- art. 4 dyrektywy Rady 75/130/EWG z dnia 17 lutego 1975 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów przewozów w kombinowanym przewozie rzeczy między Państwami Członkowskimi[23],

- dyrektywa Rady 65/269/EWG z dnia 13 maja 1965 r. dotycząca normalizacji niektórych reguł odnoszących się do zezwoleń dla drogowego przewozu rzeczy między Państwami Członkowskimi[24],

- decyzja Rady 80/48/EWG z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie dostosowania przepustowości dla zarobkowego przewozu drogowego rzeczy między Państwami Członkowskimi[25].

Artykuł 13

W pierwszej dyrektywie Rady z dnia 23 lipca 1962 r. wprowadza się następujące zmiany:

1. Tytuł otrzymuje brzmienie: „pierwsza dyrektywa Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy”.

2. Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:

Artykuł 1

1. Na mocy warunków ustanowionych w ust. 2, Państwa Członkowskie liberalizują rodzaje międzynarodowych zarobkowych przewozów drogowych rzeczy oraz prowadzonych na własny rachunek, wymienione w Załączniku, w przypadku gdy taki przewóz jest dokonywany na lub z ich terytorium albo w tranzycie przez ich terytorium.

2. Rodzaje przewozu oraz przejazdy bez ładunku dokonywane w powiązaniu z przewozami wymienionymi w Załączniku są zwolnione z zezwolenia wspólnotowego oraz wszelkich zezwoleń przewozowych”».

3. Skreśla się załącznik II, a tekst załącznika I otrzymuje brzmienie tekstu załącznika II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 14

Państwa Członkowskie przekażą Komisji środki podjęte w celu wykonania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 15

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich .

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1993 r.

3118/93 art. 11 i 12

Artykuł 11

Komisja przedłoży Radzie, co dwa lata sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia; pierwsze z tych sprawozdań zostanie przedłożone najpóźniej do dnia 30 czerwca 1996 r.

Artykuł 12

1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.

2. Okres ważności zezwolenia wspólnotowego i kontyngentów dla przewozów kabotażowych wspólnotowych, przewidzianych w art. 2, przestaje obowiązywać z dniem 1 lipca 1998 r.

3. Od tego momentu każdy przewoźnik niemający siedziby w danym państwie, spełniający warunki określone w art. 1, uprawniony jest do wykonywania bez ograniczeń ilościowych drogowego transportu rzeczy w Państwie Członkowskim, bez konieczności posiadania w nim swojej siedziby lub jakiejkolwiek innej siedziby.

Komisja przedkłada Radzie, w danym przypadku z uwzględnieniem doświadczeń w zakresie rozwoju sytuacji na rynku transportowym jak również postępu uczynionego na drodze harmonizacji w sektorze transportu, propozycję w sprawie szczegółowych zasad ostatecznej regulacji kabotażowej w odniesieniu do odpowiedniego systemu monitorowania rynków transportu kabotażowego oraz dostosowania środków ochronnych przewidzianych w art. 7.

Rozdział VI

PRZEPISY KOńCOWE

Artykuł 17Uchylenia

Rozporządzenia (EWG) nr 881/92 i (EWG) nr 3118/93 oraz dyrektywa 2006/94/WE tracą moc.

Odesłania do uchylonych rozporządzeń i dyrektywy należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.

Artykuł 18Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Rozporządzenie stosuje się od dnia [termin stosowania].

881/92, 3118/93

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący […] […]

881/92 załącznik I (dostosowany)

Akt Przystąpienia z 2003 r.

1791/2006 załącznik pkt. 6(B)(2)

Akt Przystąpienia Austrii, Szwecji i Finlandii, art. 29 i załącznik I, str. 166

ð nowy

ZAŁĄCZNIK I

WSPÓLNOTA EUROPEJSKA GOSPODARCZA

a)

(Niebieska karta w formacie – DIN A4 √ Papier syntetyczny w kolorze jasnoniebieskim, o formacie DIN A4, 150g/m2 lub więcej )

(Pierwsza strona zezwolenia √ licencji )

(Tekst w (jednym z) języku(-ów) urzędowym(-ch) państwa czlonkowskiego wydającego licencję)

Państwo wydające licencję

Znak odróżniający(1) Nazwa właściwegoj władzy organu lub podmiotu

LICENCJA nr …

ðPOŚWIADCZONA ZA ZGODNOŚĆ Z ORYGINAŁEM KOPIA nr ï

na międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy

Niniejsza licencja uprawnia(2) ....................................................................................................................................

.....................................................................................................................................................................................

do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na wszelkichmi trasachmi, dla przewozów lub części przewozów realizowanych zarobkowo na terytorium Wspólnoty, jak określono w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. √ rozporządzeniu (WE) nr […] Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku transportu drogowego przewozów drogowych(3) oraz z zastrzeżeniem ogólnych przepisów niniejsze go zezwolenia √ warunków niniejszej licencji .

Uwagi szczególne: ......................................................................................................................................................

Niniejsza licencja jest ważna od ............................do ...............................................................................................

Wydana w .........................................., dnia ...............................................................................................................

(4) .................................................................

_______________________________

(1) Znakami odróżniającymi √ państw członkowskich są: (B) Belgia, (BG) Bułgaria, ⎜ (CZ) Republika Czeska, ⎜ (DK) Dania, (D) Niemcy, (EST) Estonia, ⎜ (IRL) Irlandia, (GR) Grecja, (E) Hiszpania, (F) Francja, (I) Włochy, (CY) Cypr, (LV) Łotwa, (LT) Litwa, ⎜ (L) Luksemburg, (H) Węgry, (MT) Malta, ⎜ (NL) Niderlandy, (A) Austria, ⎜ (PL) Polska, ⎜ (P) Portugalia, (RO) Rumunia, ⎜ (SLO) Słowenia, (SK) Słowacja, ⎜ (FIN) Finlandia, (S) Szwecja, ⎜ (UK) Zjednoczone Królestwo.

(2) Nazwisko, nazwa lub firma oraz pełny adres przewoźnika.

(3) Zob. s. 1 niniejszego Dziennika Urzędowego

(4) Podpis i pieczęć właściwegoj władzy organu lub podmiotu wydającego licencję.

b)

(DRUGA STRONA ZEZWOLENIA √ LICENCJI )

(Tekst w języku urzędowym państwa członkowskiego wydającego licencję)

PRZEPISY OGÓLNE

Niniejsza licencja jest wydana na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium państwa członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej państw czlonkowskich √ rozporządzenia (WE) nr [niniejsze rozporządzenie] .

Niniejsze licencja uprawnia do prowadzenia międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na wszelkichmi trasachmi, dla przewozów lub części przewozów realizowanych zarobkowo na terytorium Wspólnoty, oraz tam gdzie to stosowne, z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w niniejszejym zezwoleniu √ licencji :

- w przypadku gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się w dwóch różnych państwach członkowskich, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw krajów trzecich albo bez takiego tranzytu,

- z państwa członkowskiego do państwa kraju trzeciego lub na odwrót z powrotem, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw krajów trzecich albo bez takiego tranzytu,

- między państwami krajami trzecimi z tranzytem przez terytorium jednego lub więcej państw członkowskich,

a także przejazdy bez ładunku w połączeniu z tymi przewozami.

W przypadku przewozu z państwa członkowskiego do państwa kraju trzeciego lub na odwrót z powrotem, niniejsza licencja jest ważna na część przejazdu realizowaną na terytorium √ Wspólnoty. Ważna jest w państwiea członkowskimego załadunku lub rozładunku, √ wyłącznie po zawarciu niezbędnej umowy między Wspólnotą a zainteresowanym państwem krajem trzecim, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 881/92 √ (WE) nr […] [niniejsze rozporządzenie] .

Licencja jest imienna i jest nieprzenoszalna.

Niniejsze licencja może zostać cofnięta przez właściwyą władzę organ państwa członkowskiego, które ją wydało, mianowicie w przypadku, gdy przewoźnik:

- nie spełnił wszystkich warunków dotyczących korzystania z zezwolenia √ licencji ,

- przekazał nieprawidłowe informacje w odniesieniu do danych potrzebnych do wydania lub przedłużenia zezwolenia √ licencji .

Oryginał zezwolenia √ licencji musi być przechowywany przez przedsiębiorstwo transportu rzeczy √ przewoźnika .

Uwierzytelniony odpis √ Poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię licencji należy przechowywać w pojeździe (1). W przypadku kombinacji dwóch pojazdów, licencja musi znajdować się w pojeździe silnikowym. Obejmuje ona kombinację dwóch pojazdów, nawet jeśli przyczepa lub półprzyczepa nie jest zarejestrowana lub nie jest objęta licencją na korzystanie z dróg w imieniu posiadacza licencji lub jeśli jest zarejestrowana lub nie jest objęta licencją na korzystanie z dróg w innym państwie członkowskim.

Licencja musi być okazana na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Na terytorium każdego państwa członkowskiego posiadacz licencji musi stosować się do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w tym państwie, w szczególności w odniesieniu do transportu i ruchu drogowego.

__________________________

(1) »Pojazd« oznacza pojazd silnikowy zarejestrowany w państwie członkowskim lub też kombinację dwóch pojazdów, spośród których przynajmniej pojazd silnikowy jest zarejestrowany w państwie członkowskim i które są przeznaczone wyłącznie do przewozu rzeczy.”

881/92 (dostosowany)

ZAŁĄCZNIK II

„ZAŁĄCZNIK

Przewozy, które zwolnione są z wszelkich zezwoleń wspólnotowych oraz z innych zezwoleń przewozowych

1. Przewóz przesyłek pocztowych jako usługa publiczna.

2. Przewóz pojazdów uszkodzonych lub zepsutych.

3. Przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi, których dopuszcalna rzeczywista masa całkowita, włącznie z rzeczywistą masą całkowitą przyczep, nie przekracza sześciu ton lub których dopuszczalny ładunek użyteczny, włącznie z ładunkiem użytecznym przyczep, nie przekracza 3,5 tony.

4. przewóz rzeczy pojazdami silnikowymi, pod warunkiem, że spełnione są następujące warunki:

a) rzeczy przewożone muszą być własnością przedsiębiorstwa lub musiały zostać sprzedane, kupione, oddane w