[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 26.11.2008

KOM(2008) 760 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI EUROPEJSKIEJ DO RADY, PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO ORAZ KOMITETU REGIONÓW

Sprawozdanie śródokresowe ze stanu zaawansowania realizacji planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn (2006-2010)

1. WPROWADZENIE

Pięćdziesiąt lat działań politycznych Wspólnoty na rzecz równości przyczyniło się do poprawy sytuacji kobiet. W wielu dziedzinach nadal jednak utrzymują się nierówności, a rozwój sytuacji, zwłaszcza w kontekście globalizacji i zmian demograficznych, przyczynił się do powstania nowych wyzwań, z którymi trzeba się zmierzyć, dążąc do równości kobiet i mężczyzn.

Poprawa sytuacji w zakresie równości leży w gestii Unii Europejskiej i państw członkowskich, w ramach wspólnego działania. Plan działań przyjęty w marcu 2006 r.[1] przedstawiał zobowiązania podjęte przez Komisję na rzecz równości kobiet i mężczyzn na okres 2006-2010. Również w marcu 2006 r. Rada Europejska, w europejskim pakcie na rzecz równości płci[2], zachęciła państwa członkowskie do szerszego uwzględniania kwestii równości i do wspierania celów określonych w planie działań.

W planie tym Komisja wyszczególniła działania, które ma zamiar podjąć w sześciu obszarach polityki, a mianowicie: równą niezależność ekonomiczną kobiet i mężczyzn, pogodzenie życia prywatnego i zawodowego, równe uczestnictwo w podejmowaniu decyzji, eliminowanie wszelkich form przemocy uwarunkowanych płcią, eliminowanie stereotypów związanych z płcią, propagowanie równości płci w stosunkach zewnętrznych oraz polityce rozwoju. Komisja zobowiązała się również do monitorowania i oceny planu działań. Od czasu przyjęcia planu działań opracowano dwa programy prac[3]. Niniejsze sprawozdanie śródokresowe opisuje w jaki sposób, od marca 2006 r., podjęte działania przyczyniły się do osiągnięcia celów określonych w planie działań. W 2010 r. przewidziano końcową ocenę planu działań.

2. REALIZACJA CELÓW PLANU DZIAłAń

2.1. Zapewnienie kobietom i mężczyznom niezależności ekonomicznej

Plan działań potwierdził, że warunkiem równości gospodarczej kobiet i mężczyzn jest zwiększanie zatrudnienia wśród kobiet. Poziom zatrudnienia kobiet w Unii osiągnie najprawdopodobniej przewidywany cel 60 % w 2010 r. Różnice w wynagradzaniu kobiet i mężczyzn pozostają jednak nadal wysokie - sięgają 15 %. W komunikacie „ Znoszenie różnic w wynagradzaniu kobiet i mężczyzn ”[4] podkreślono zobowiązanie Komisji do wyeliminowania tych różnic oraz przedstawiono możliwe scenariusze działań. Komisja zobowiązała się mianowicie do przeanalizowania obecnych ram prawnych i określenia ewentualnej potrzeby ich przeglądu, aby wzmocnić ich skuteczność. Same ramy prawne nie wystarczą jednak, aby wyeliminować to wciąż złożone zjawisko, którego przyczyn należy upatrywać w przewadze liczebnej kobiet w gorzej płatnych sektorach działalności lub w niepewnych warunkach zatrudnienia. Trzeba będzie ponadto dążyć do poprawy jakości zatrudnienia kobiet – aspekt ten podkreślono w sprawozdaniu na temat równości kobiet i mężczyzn – 2008[5].

Przeprowadzono wiele przedsięwzięć określonych w planie działań, aby uwzględnić w większym stopniu kwestie równości w strategii na rzecz wzrostu i zatrudnienia na lata 2008-2010. Analiza środków krajowych podjętych w celu realizacji polityki równości w strategii lizbońskiej wykazała, że tej dziedzinie polityki nie poświęcono wystarczającej uwagi. W tym kontekście publikacja podręcznika z zakresu włączania kwestii równych szans do polityki na rzecz zatrudnienia[6] została powitana z zadowoleniem przez państwa członkowskie.

Aby zwiększyć zatrudnienie należy w pełni dowartościować potencjał siły roboczej reprezentowany przez kobiety i wzmocnić zaangażowanie wszystkich podmiotów gospodarczych. Komisja przeanalizowała trudności, z którymi borykają się kobiety, które chcą zostać pracodawcami i udzieliła poparcia sieci kobiet przedsiębiorców . Komisja przyjęła również ostatnio rozporządzenie, które, w zasadzie, rozszerza zezwolenie na udzielenie pomocy państwa zwłaszcza na nowe przedsiębiorstwa tworzone przez kobiety[7]. W ramach społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw udzielono również poparcia praktykom służącym zwiększeniu równości kobiet i mężczyzn.

Starzenie się społeczeństwa, które ciąży zwłaszcza na rentowności systemów zabezpieczenia społecznego , pociąga za sobą konieczność modernizacji, która uwzględni sytuację kobiet i mężczyzn. Mając to na względzie Komisja przeanalizowała sposób, w jaki cel osiągnięcia równości płci został uwzględniony w programach krajowych otwartej metody koordynacji w dziedzinie ochrony socjalnej i integracji społecznej[8]; opracowano również podręcznik mający na celu wzmocnienie zdolności zaangażowanych stron do propagowania równości w tych obszarach polityki[9].

Potrzeby kobiet i mężczyzn w dziedzinie zdrowia oraz dostępu do opieki zostały uwzględnione w kontekście otwartej metody koordynacji w sektorze zdrowia i opieki długoterminowej. Wspólne sprawozdanie w sprawie ochrony socjalnej i integracji społecznej[10] przypomniało o różnicach między płciami jeśli chodzi o ogólną poprawę opieki zdrowotnej i dostępu do niej, w zależności od grupy społecznej. W strategii Unii w zakresie zdrowia (2008-2013)[11] wzywa się Komisję do uwzględnienia szczególnych aspektów zdrowia kobiet i mężczyzn. Program działań w dziedzinie zdrowia[12] przewidywał poprawę wiedzy na temat potrzeb kobiet i mężczyzn w dziedzinie zdrowia publicznego oraz wsparcie inicjatyw mających na celu zmniejszenie nierówności między kobietami i mężczyznami.

Kobiety są w większym stopniu narażone na znalezienie się w sytuacji ubóstwa niż mężczyźni. Dlatego zostały one uznane za grupę docelową Europejskiego Roku Walki z Ubóstwem (2010 r.). Kobiety są jedną z grup w niekorzystnej sytuacji i często stanowią przedmiot różnorakich form dyskryminacji. Rozważania na temat przyszłości polityki zwalczania dyskryminacji[13] oparto na doświadczeniach Europejskiego Roku Równych Szans dla Wszystkich (2007 r.) , aby podkreślić konieczność zwalczania wszelkich form dyskryminacji. Działania podjęte na rzecz wspólnoty romskiej pokazały również, jak ważne jest włączenie kwestii równości do wszystkich wykorzystywanych narzędzi.

Nierówności dotykają zwłaszcza kobiety należące do mniejszości etnicznych i imigrantki , które stanowią większość społeczeństwa migrantów w Unii[14]. Definicja strategii na rzecz polityki w zakresie migracji[15] uwzględniła tę sytuację, zwłaszcza jeśli chodzi o uczestnictwo kobiet w rynku pracy oraz ochronę kobiet padających ofiarą handlu ludźmi. Komisja z uwagą pochyliła się nad sytuacją kobiet, nadzorując proces transpozycji dyrektywy[16] w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich w Unii Europejskiej oraz w swych pracach nad dyrektywą ramową[17] w sprawie praw pracowników migrujących przyjętych przez UE w celu podjęcia pracy w zawodach wymagających wysokich kwalifikacji.

Mobilizacja wszystkich środków służy promowaniu równości kobiet i mężczyzn. Fundusze europejskie na lata 2007-2013 w ramach polityki spójności[18] [19] [20], rozwoju obszarów wiejskich[21] i fundusz rybacki[22], są podstawowymi instrumentami wsparcia polityki równości w wielu dziedzinach. W ramach negocjacji programów Komisja zwróciła się do państw członkowskich o włączenie do nich celów równości, aby ułatwić dostęp do zatrudnienia, kształcenia i szkolenia, aby propagować udział w procesie decyzyjnym i ułatwić godzenie życia zawodowego i prywatnego.

2.2. Ułatwienie godzenia pracy, życia prywatnego i rodzinnego

Pomimo bardziej wyważonego zatrudnienia kobiety wciąż wykonują większość obowiązków rodzinnych i domowych. Realizacja celów w zakresie zatrudnienia wiąże się ze wzmocnieniem dziedzin polityki mających na celu godzenie życia zawodowego, prywatnego i rodzinnego , tak aby waloryzować potencjał pracowników w Unii. Komisja zaproponowała wspólne zasady modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego („flexicurity”)[23], aby promować bardziej otwarte, elastyczne i dostępne dla wszystkich rynki pracy, które umożliwiałyby równy dostęp do dobrych miejsc pracy kobietom i mężczyznom i oferowały im możliwość godzenia życia zawodowego i rodzinnego.

Rozważania nad nowymi wyzwaniami związanymi z demografią skupiły się nad potrzebą umocnienia równości kobiet i mężczyzn oraz modernizacji polityki rodzinnej celem intensywniejszego propagowania solidarności międzypokoleniowej[24]. Komisja przychylnie odniosła się również do procesu wymiany doświadczeń zapoczątkowanego przez europejski sojusz na rzecz rodzin[25].

Komisja przedstawiła w końcu nowe ramy polityczne, aby „ podwoić wysiłki na rzecz lepszego godzenia życia zawodowego, prywatnego i rodzinnego ”[26] i osiągnąć cele unijne w zakresie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.

Przyjęto wnioski legislacyjne[27], aby, z jednej strony, wzmocnić prawo pracownic do urlopu macierzyńskiego[28] a z drugiej zapewnić równe traktowanie osób pracujących na własny rachunek oraz ich współpracujących małżonków[29]. Komisja zdała sprawozdanie z postępów państw członkowskich w realizacji celu poprawy dostępności struktur opieki nad dziećmi (dla 90 % dzieci w wieku od trzech lat do wieku szkolnego i dla 33 % dzieci poniżej trzeciego roku życia)[30]. W sprawozdaniu tym[31] stwierdziła, że jedynie mniejszość państw członkowskich osiągnęła ten cel. Zalecono podjęcie środków mających pomóc w rozwoju struktur opieki; środki te wpisano również w ramy polityki spójności. Przeprowadzono ponadto konsultacje z partnerami społecznymi w sprawie konieczności poprawy prawodawstwa dotyczącego różnych form urlopów oraz rozpoczęto negocjacje nad urlopem rodzicielskim lub ze względów rodzinnych.

2.3. Propagowanie równego uczestnictwa kobiet i mężczyzn w procesie decyzyjnym

Uczestnictwo ogółu obywateli w procesie politycznym i decyzyjnym jest koniecznością demokratyczną i ekonomiczną oraz priorytetowym kryterium przynależności do Unii. Jednym z priorytetów Europy dla obywateli[32] jest szersze zaangażowanie kobiet w proces demokratyczny . Przyjęto inicjatywy[33] wspierające dyskusje nad kwestiami europejskimi oraz uczestnictwem młodzieży i kobiet, aby wyrazić ich oczekiwania wobec Europy.

Na podstawie najświeższych danych sprawozdanie w sprawie kobiet i mężczyzn w procesie decyzyjnym w 2007 r. wykazało, że pomimo iż dokonano niezaprzeczalnych postępów, kobiety nadal nie są w wystarczającym stopniu reprezentowane we wszystkich sferach władzy w większości państw członkowskich oraz w instytucjach UE. Komisja udzieliła poparcia działaniom państw członkowskich w tej dziedzinie: zebrała, przeanalizowała i rozpowszechniła porównywalne dane oraz zachęciła zainteresowane strony do łączenia się w sieci. W tym celu utworzono europejską sieć na rzecz promowania kobiet na stanowiskach decyzyjnych w polityce i gospodarce. Po raz pierwszy sieć skupia przedstawicieli sieci europejskich w tej dziedzinie, aby działać synergicznie.

W dziedzinie badań naukowych w sektorze publicznym Unia wyznaczyła sobie cel w wysokości 25 % kobiet na kierowniczych stanowiskach[34]. Cel ten przełożył się na serię działań. Programy w zakresie kształcenia i szkolenia [35] zawierają środki mające zmniejszyć brak równowagi w edukacji oraz na stanowiskach w dziedzinach naukowych i technicznych. Siódmy program ramowy w zakresie badań[36] obejmuje uwzględnienie kwestii równości kobiet i mężczyzn. Aby propagować udział kobiet w publicznych placówkach badawczych, przeanalizowano kształtowanie się ścieżek zawodowych kobiet, szczególnie w pracach ekspertów dotyczących procesu decyzyjnego w dziedzinie badań naukowych[37].

Dowiódłszy obecności przeważającej większości mężczyzn pracujących w sektorze nowych technologii informacji i komunikacji (TIK) [38]; zaproponowano strategię zachęcającą kobiety do wybierania ścieżek kariery związanych z TIK. Komisja współpracowała również z podmiotami krajowymi w ramach kampanii mającej na celu zachęcanie młodych kobiet do wyboru zawodów naukowych lub zawodu inżyniera.

2.4. Wykorzenienie uwarunkowanych płcią zjawisk przemocy i handlu ludźmi

Komisja jest bardzo zaniepokojona liczbą ofiar przemocy domowej wśród kobiet, skalą, jaką osiągnęły handel ludźmi i prostytucja oraz ciągłym występowaniem przestępstw popełnianych pod przykrywką tradycji i religii.

Działania mające zapobiegać wszelkim formom przemocy , zwłaszcza wobec kobiet, i zwalczać je będą nadal podejmowane dzięki programowi Daphné III [39], który wspiera działania państw członkowskich i organizacji pozarządowych na rzecz ofiar aktów przemocy i w stosunku do osób popełniających je. Duża skala aktów przemocy wśród młodzieży skłoniła również Komisję do włączenia kwestii zwalczania przemocy wobec kobiet do projektów programu Młodzież w działaniu[40].

Plan działania Unii w zakresie zwalczania handlu ludźmi zachęca do stosowania wszelkich dostępnych narzędzi. Opracowano wspólne ramy mające za zadanie określenie wskaźników i zebranie danych dotyczących handlu ludźmi[41], aby lepiej poznać jego skalę. Komisja przedstawiła ponadto zalecenia w sprawie identyfikacji ofiar handlu ludźmi i pomocy im oraz wyraziła poparcie dla głównych podmiotów i organizowanych przez nie działań, takich jak dzień przeciwdziałania handlowi ludźmi.

2.5. Eliminowanie stereotypów związanych z płcią

Plan działań, identyfikując zwalczanie stereotypów jako priorytetową dziedzinę, przypomniał, że stereotypy związane z kobiecością i męskością są przyczyną wielu nierówności. Komisja przypomniała niedawno, że należy włączyć równość płci do polityki w dziedzinie młodzieży[42]. Program edukacji szkolnej mający na celu współpracę między szkołami włączył do swych celów zmniejszenie różnic między kobietami i mężczyznami.

Stereotypy dotyczące płci wpływają na wybór ścieżki kształcenia i, jak podkreśliła Komisja[43], sprawiają, że kobiety stanowią większość na gorzej płatnych stanowiskach. Cele ustalone przez Radę Europejską zmierzają do podniesienia o 15 % liczby osób kończących takie kierunki jak matematyka, nauki ścisłe i technologia, zmniejszając tym samym nierównowagę między kobietami i mężczyznami[44]. Aby osiągnąć te cele i zmniejszyć stereotypy w sposób ogólny włączono kwestię równości kobiet i mężczyzn jako szczególny priorytet do programów wspólnotowych w dziedzinie kształcenia i szkolenia[45].

Stereotypowe postrzeganie, zwłaszcza zdolności kobiet do wykonywania niektórych funkcji w przedsiębiorstwach, spowodowało, że Komisja zainicjowała działania podnoszące świadomość w przedsiębiorstwach.

2.6. Propagowanie równości płci poza granicami UE

Plan działań podkreślił zobowiązania Komisji dotyczące zasad równości kobiet i mężczyzn uznane na poziomie międzynarodowym w deklaracji w sprawie Milenijnych Celów Rozwoju oraz w Pekińskiej Platformie Działania .

Zwłaszcza strategia Unii na rzecz równości kobiet i mężczyzn w polityce rozwoju [46], po której nastąpi plan działania, przyczyniła się do uwzględnienia kwestii równości płci we współpracy na rzecz rozwoju i stosunków zewnętrznych UE. Opracowanie wytycznych programowych i monitorowanie kwestii równości na poziomie krajowym wspomogło promowanie równości w strategiach krajowych opracowanych w ramach 10. Europejskiego Funduszu Rozwoju [47].

Równość kobiet i mężczyzn została również wzmocniona w ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego , a stambulskie ramy działania doprowadziły do podjęcia serii zobowiązań i zmobilizowania środków na rzecz praw kobiet i ich pełnego uczestnictwa w życiu obywatelskim, politycznym, społecznym, gospodarczym i kulturowym.

Nowy europejski instrument finansowy na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie [48] przewiduje poparcie dla równych praw kobiet w wielu dziedzinach, m.in. uczestnictwa w życiu politycznym, zwalczania przemocy domowej i okaleczania organów płciowych kobiet.

„ Inicjatywy na rzecz budowania pokoju ” i partnerstwo WE/ONZ na rzecz rozwoju i pokoju umożliwiły oparcie różnych działań dotyczących sytuacji i roli kobiet w konfliktach zbrojnych oraz po ich zakończeniu oraz zastosowanie rezolucji nr 1325 Rady Bezpieczeństwa ONZ. Zorganizowana przez Komisję międzynarodowa konferencja pod hasłem „Rola kobiet w stabilizacji niepewnego świata” doprowadziła do skonkretyzowania wsparcia politycznego w tych dziedzinach.

Jeden z filarów programu tematycznego „ Inwestowanie w ludzi ”[49] poświęcony jest równości w realizacji, na przykład, projektów dotyczących uczestnictwa kobiet w procesie decyzyjnym lub pogłębionej integracji tematyki równości płci. Programy współpracy z krajami trzecimi również wspierały rolę kobiet w społeczeństwie lub w projektach mobilności młodzieży[50].

UN potwierdziła zasady związane z równością kobiet i mężczyzn w konsensusie europejskim w sprawie pomocy humanitarnej [51] i zobowiązała się w swym planie działania[52] do propagowania uczestnictwa kobiet oraz ochrony przed przemocą o podłożu seksualnym i związaną z płcią w sytuacjach pomocy doraźnej.

Równość kobiet i mężczyzn w polityce handlowej UE stanowi część szerszych ram zrównoważonego rozwoju i zachęca do stosowania podstawowych norm pracy w negocjacjach handlowych i do współpracy z MOP w kwestiach godnej pracy w krajach rozwijających się.

Polityka rozszerzenia doprowadziła kraje kandydujące oraz potencjalne kraje kandydujące do przyjęcia dorobku wspólnotowego i norm europejskich w dziedzinie równości oraz doprowadziła do utworzenia odpowiednich struktur instytucjonalnych i administracyjnych.

3. POPRAWA ZARZąDZANIA

Cele równości nie mogą zostać zrealizowane bez zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron . Komisja współpracowała z państwami członkowskimi w ramach grupy wysokiego szczebla przedstawicieli ds. równości, w kontekście prac Rady (zwłaszcza tak zwanych trójek prezydencji) w organizacji konferencji prezydencji i w ramach komitetu doradczego. Partnerzy społeczni na poziomie europejskim złożyli sprawozdanie z wykonania swoich ram działania na rzecz równości płci[53]. Organizacje reprezentujące społeczeństwo obywatelskie zostały dofinansowane, aby wspierać dialog i ich działania mające na celu propagowanie równości płci.

Zorganizowano liczne działania, aby usprawnić narzędzia na rzecz równości. Ustanowiono wspólnotową sieć organizacji zajmujących się równością płci[54], aby zapewnić jednolite stosowanie prawa wspólnotowego w tej dziedzinie. Eksperci prawni analizowali co roku postępy czynione przez prawo wspólnotowe i skuteczność prawodawstwa , w szczególności w dziedzinie równego traktowania[55]. Ponadto obywatele otrzymują informacje i porady prawne w dziedzinie równości.

Komisja poczyniła postępy aby lepiej włączyć kwestię równości płci do wszystkich dziedzin polityki i wszystkich programów Unii, rozważając ich skutki dla kobiet i mężczyzn oraz badając możliwości uwzględnienia kwestii równości płci w procesie budżetowym .

Komisja zapewniła również promowanie równości płci w swojej własnej administracji w ramach czwartego programu działania na rzecz równości płci[56].

Prace nad wskaźnikami spełniły zasadniczo międzynarodowe zobowiązania państw członkowskich. Komisja współpracowała z nimi w opracowywaniu wskaźników odwołujących się do ram Pekińskiej Platformy Działania.

Aby zwiększyć dostępność danych zharmonizowanych na poziomie europejskim i uzupełnić istniejące wskaźniki[57], prace skupiały się na wykorzystaniu czasu, rozbieżności w wynagradzaniu oraz na opracowaniu europejskiego wskaźnika równości.

Duża liczba działań zawartych w planie działań została sfinansowana ze środków programu PROGRESS [58], zwłaszcza działania na rzecz koordynacji i horyzontalnej realizacji celów równości oraz te wspierające komunikację dotyczącą polityki równości.

W końcu powstaje również Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn [59] .

4. WNIOSKI

Plan działań to ambitne ramy prawne służące promowaniu równości płci we wszystkich dziedzinach polityki i działań Unii. Zagwarantował on spójność i widoczność działań prowadzonych przez Komisję i był odniesieniem dla państw członkowskich, które prowadziły własne prace w stosunku do wspólnych celów określonych w planie działań, w pakcie na rzecz równości oraz w międzynarodowych zobowiązaniach Pekińskiej Platformy Działania.

Poczyniono znaczne postępy i uwzględniono bardziej konkretnie cele równości we wszystkich dziedzinach polityki objętych planem działań. Wydaje się, że najistotniejsze postępy związane są z politycznymi zobowiązaniami Unii, gdzie działaniom wspólnotowym przyświecają wymierne wspólne cele.

Monitorowanie planu działań pokazało, że osiągnięto postępy w prawie wszystkich działaniach wpisanych do niego. Postępy te są jednak niejednolite i podkreślają konieczność dalszego prowadzenia działań do 2010 r. Realizacja polityki równości napotyka jednak na trudność przekazania jej sensu. Należy zintensyfikować działania uświadamiające oraz podejmowanie wyzwań społecznych i gospodarczych celów równości, co wymaga silnej woli politycznej.

Chodzi na przykład o poparcie włączenia równości płci, a zwłaszcza polityki pojednania, do strategii lizbońskiej na lata 2008-2010 i otwartej metody koordynacji w dziedzinie ochrony socjalnej i włączenia społecznego oraz o ocenę przestrzegania równości w programach polityki spójności, edukacji i badań. Należy nadal realizować istotne postępy w kwestiach równości w polityce zewnętrznej. Należy propagować zrównoważone uczestnictwo kobiet we wszystkich instancjach decyzyjnych, czy to politycznych czy gospodarczych, na poziomie Unii i w strukturach zarządzanych przez Komisję. Należy również podwoić czujność wobec stereotypów seksistowskich, zwłaszcza poprzez dialog z mediami i z obywatelami. Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn powinien jak najszybciej podjąć działalność. Przedsięwzięcie dodatkowych kroków w dziedzinie komunikacji powinno również pomóc w zrozumieniu wyzwań polityki równości płci. Działania komunikacyjne przed wyborami do Parlamentu Europejskiego będą skierowane szczególnie do kobiet.

Komisja pragnęła nadać społecznemu wymiarowi Unii Europejskiej nowy impuls dzięki odnowionej agendzie społecznej[60], której integralną część stanowi polityka równości płci. Odnowiona agenda społeczna przewiduje między innymi, że Komisja wzmocni integrację kwestii równości płci w dziedzinach swojej polityki i swoich działań.

Polityka wywiera zawsze skutki na kobiety i mężczyzn, jeśli dotyczy obywateli, gospodarki i społeczeństwa. Wpływ ten jest jednak często uwzględniany w nikłym stopniu w niektórych dziedzinach, które obejmuje polityka wspólnotowa. Należy być wyjątkowo czujnym w dziedzinach, w których tradycyjnie nie przywiązuje się uwagi do kwestii równości i należy uczulić zainteresowane strony. Przy podejmowaniu decyzji politycznych i budżetowych będzie trzeba brać pod uwagę potrzeby kobiet i mężczyzn i rozważać bardziej systematycznie ich wpływ na każdą jednostkę.

Komisja dokona w 2010 r. oceny osiągniętych wyników i przygotuje strategię monitorowania planu działań. Wiosną 2009 r. odbędzie się konferencja mająca na celu sporządzenie bilansu realizacji planu działań, mobilizację polityki i uwrażliwienie stron na wyzwania związane z równością płci.

[1] COM(2006) 92 wersja ostateczna

[2] Rada w dniach 23-24 marca 2006 r.

[3] SEC(2007) 537 SEC(2008) 338.

[4] COM(2007) 424 wersja ostateczna.

[5] COM(2008) 10 wersja ostateczna.

[6] Podręcznik w zakresie działań na rzecz równouprawnienia płci w polityce zatrudnienia [Manual for gender mainstreaming of employment policies], 2007 r.

[7] Rozporządzenie (WE) nr 800/2008.

[8] COM(2005) 706 wersja ostateczna.

[9] Podręcznik w zakresie działań na rzecz równouprawnienia płci w polityce włączenia społecznego i ochrony socjalnej [Manual for gender mainstreaming of social inclusion and social protection policies], 2008 r.

[10] COM(2008) 42 wersja ostateczna.

[11] COM(2007) 630 wersja ostateczna.

[12] Decyzja nr 1786/2002/WE.

[13] COM(2008) 420 wersja ostateczna.

[14] Opinia Komitetu Regionów w sprawie sytuacji kobiet migrujących w Unii Europejskiej z 15.12.2007 r.

[15] COM(2008) 359 wersja ostateczna.

[16] Dyrektywa 2004/81/WE.

[17] COM(2007) 637 wersja ostateczna.

[18] Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 fundusze strukturalne (EFRR i EFS) i Fundusz Spójności.

[19] Rozporządzenie (WE) nr 1081/2006 Europejski Fundusz Społeczny.

[20] Rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego.

[21] Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005.

[22] Rozporządzenie (WE) nr 1198/2006.

[23] COM(2007) 359 wersja ostateczna.

[24] COM(2007) 244 wersja ostateczna.

[25] Rada w dniach 8-9 marca 2007 r.

[26] COM(2008) 635 wersja ostateczna.

[27] COM(2008) 636 i 637.

[28] Dyrektywa 92/85/WE.

[29] Dyrektywa 86/613/WE.

[30] Rada w dniach 15-16 marca 2002 r.

[31] COM(2008) 638 wersja ostateczna.

[32] Decyzja 1904/2006/WE.

[33] COM (2005) 494 i COM(2008) 158.

[34] Rada z 18.4.2005 r.

[35] Decyzja nr 1720/2006/WE.

[36] Decyzja nr 1982/2006/WE.

[37] Mapping the maze: getting more women to the top in research, 2008 r.

[38] Women in ICT, status and the way ahead, 2008 r.

[39] Decyzja nr 779/2007/WE.

[40] Decyzja nr 1719/2006/WE.

[41] COM(2006) 437 wersja ostateczna.

[42] Inwestowanie w ludzi młodych: strategia nauczania poczucia odpowiedzialności, 2007 r.

[43] COM(2007) 498 wersja ostateczna.

[44] Rada w dniach 5-6 maja 2003 r.

[45] Decyzja nr 1720/2006/WE.

[46] COM(2007) 100 wersja ostateczna.

[47] Rozporządzenie (WE) nr 1905/2006.

[48] Rozporządzenie (WE) nr 1889/2006.

[49] COM(2006) 18 wersja ostateczna.

[50] Decyzja nr 1719/2006/WE.

[51] Dz.U. C 25 z 30.1.2008, s. 1.

[52] SEC(2008) 1991.

[53] Framework of actions on gender equality second follow-up report 2007.

[54] Dyrektywa 2002/73/WE.

[55] Dyrektywa 2004/113/WE.

[56] SEC(2007) 1506/2.

[57] COM (2006) 92.

[58] Decyzja nr 1672/2006/WE.

[59] Rozporządzenie (WE) nr 1922/2006.

[60] COM(2008) 412 wersja ostateczna.