Zalecenie

ZALECENIE RADY

w sprawie krajowego programu reform Belgii na 2014 r. oraz zawierające opinię Rady na temat przedstawionego przez Belgię programu stabilności na 2014 r.

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 121 ust. 2 i art. 148 ust. 4,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1176/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania[2], w szczególności jego art. 6 ust. 1,

uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej[3],

uwzględniając rezolucje Parlamentu Europejskiego[4],

uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej,

uwzględniając opinię Komitetu Zatrudnienia,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Finansowego,

uwzględniając opinię Komisji Ochrony Socjalnej,

uwzględniając opinię Komitetu Polityki Gospodarczej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniu 26 marca 2010 r. Rada Europejska przyjęła wniosek Komisji dotyczący wprowadzenia nowej strategii na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego, zatytułowanej „Europa 2020”, opartej na ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej, która skupia się na najważniejszych obszarach wymagających podjęcia działań służących pobudzeniu europejskiego potencjału w dziedzinie zrównoważonego rozwoju i konkurencyjności.

(2) W dniu 13 lipca 2010 r., na podstawie wniosków Komisji, Rada przyjęła zalecenie w sprawie ogólnych wytycznych polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii (na lata 2010–2014), a w dniu 21 października 2010 r. – decyzję dotyczącą wytycznych w sprawie polityki zatrudnienia państw członkowskich, które razem stanowią „zintegrowane wytyczne”. Państwa członkowskie zostały poproszone o uwzględnienie tych zintegrowanych wytycznych w swojej krajowej polityce gospodarczej i polityce zatrudnienia.

(3) W dniu 29 czerwca 2012 r. szefowie państw lub rządów przyjęli Pakt na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, nakreślający spójne ramy działania na poziomie krajowym, unijnym i w strefie euro z wykorzystaniem wszelkich możliwych dźwigni, instrumentów i obszarów polityki. Podjęli oni decyzję co do działań, które należy przedsięwziąć w państwach członkowskich, i wyrazili pełną gotowość do realizacji celów strategii „Europa 2020” oraz wdrożenia zaleceń dla poszczególnych krajów.

(4) W dniu 9 lipca 2013 r. Rada przyjęła zalecenie w sprawie krajowego programu reform Belgii na 2013 r. oraz wydała opinię na temat przedstawionego przez Belgię zaktualizowanego programu stabilności na lata 2012–2016. W dniu 15 listopada 2013 r., zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 473/2013[5], Komisja przedstawiła swoją opinię na temat projektu planu budżetowego Belgii na 2014 r.[6].

(5) W dniu 13 listopada 2013 r. Komisja przyjęła roczną analizę wzrostu gospodarczego[7], rozpoczynając tym samym europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej w 2014 r. Tego samego dnia Komisja, na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1176/2011, przyjęła sprawozdanie w ramach mechanizmu ostrzegania[8], w którym wskazała Belgię jako jedno z państw członkowskich, w przypadku których przeprowadzona zostanie szczegółowa ocena sytuacji.

(6) W dniu 20 grudnia 2013 r. Rada Europejska zatwierdziła priorytety dotyczące zapewnienia stabilności finansowej, konsolidacji budżetowej i działań wspierających wzrost gospodarczy. Rada Europejska podkreśliła potrzebę dążenia do zróżnicowanej konsolidacji budżetowej sprzyjającej wzrostowi gospodarczemu, przywrócenia gospodarce normalnych warunków udzielania pożyczek, wspierania wzrostu i konkurencyjności, rozwiązania problemu bezrobocia i społecznych skutków kryzysu, jak również modernizacji administracji publicznej.

(7) Dnia 5 marca 2014 r. Komisja opublikowała wyniki swojej szczegółowej oceny sytuacji dotyczącej Belgii[9] na podstawie art. 5 rozporządzenia (UE) nr 1176/2011 w sprawie zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania. W wyniku analizy Komisja doszła do wniosku, że w Belgii występują zakłócenia równowagi makroekonomicznej, które wymagają monitorowania i działań politycznych. Szczególnej uwagi nadal wymaga rozwój sytuacji w zakresie konkurencyjności zewnętrznej towarów, gdyż jej stałe pogarszanie się zagroziłoby stabilności makroekonomicznej.

(8) W dniu 30 kwietnia 2014 r. Belgia przedłożyła swój krajowy program reform na 2014 r. i program stabilności na 2014 r. W celu uwzględnienia powiązań między tymi dwoma programami poddano je jednoczesnej ocenie.

(9) Celem strategii budżetowej przedstawionej w programie stabilności na 2014 r. jest zrównoważenie budżetu pod względem strukturalnym do 2016 r. oraz osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego w roku 2017. W programie potwierdzono poprzedni średniookresowy cel budżetowy na poziomie 0,75 % PKB, odzwierciedlający cele paktu stabilności i wzrostu. Osiągnięcie tego celu przełożono jednak na rok 2017, czyli na rok następujący po roku docelowym ustalonym w zeszłorocznym programie. Zakładany roczny postęp w kierunku osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego jest zgodny z korektą wymaganą w pakcie stabilności i wzrostu. Zgodnie z przedstawionym przez Belgię programem wartość odniesienia dla wydatków została zasadniczo osiągnięta w okresie objętym programem. Dług publiczny na poziomie 101,5 % PKB w 2013 r. przekracza ustaloną w Traktacie wartość odniesienia równą 60 % PKB i zgodnie z programem ma stopniowo maleć do poziomu 93 % PKB w 2017 r. Ogólnie rzecz biorąc, cele programu są zgodne z wymogami paktu stabilności i wzrostu. Scenariusz makroekonomiczny leżący u podstaw prognoz budżetowych, opracowany przez niezależną instytucję (Federalne Biuro Planowania), jest wykonalny. Prognozy wzrostu są zbliżone do prognozy Komisji z wiosny 2014 r. Kierunek polityki budżetowej nie został jeszcze poparty konkretnymi środkami. Zgodnie z wiosenną prognozą Komisji w 2014 r. nie stwierdza się poprawy salda strukturalnego, a przy zwyczajowym założeniu niezmienionej polityki, w 2015 r. dojdzie do pogorszenia tego salda. Może to uniemożliwić osiągnięcie wyznaczonych celów i doprowadzić do znacznego odchylenia od korekty służącej osiągnięciu średniookresowego celu budżetowego w latach 2014–2015. Ponadto, zgodnie z wiosenną prognozą Komisji wyniki Belgii nie będą zgodne z zasadą dotyczącą zadłużenia ani w roku 2014 ani 2015. W oparciu o swoją ocenę programu dokonaną na podstawie rozporządzenia Rady nr 1466/97/WE i o wiosenną prognozę Komisji Rada jest zdania, że Belgia w trwały sposób sprowadziła deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych poniżej 3 % PKB w 2013 r., jednak jest narażona na ryzyko znacznego odchylenia, począwszy od 2014 r., od wymogów związanych z funkcją zapobiegawczą paktu stabilności i wzrostu.

(10) Belgia poczyniła znaczne postępy, jeśli chodzi o wprowadzanie dodatkowych zasad koordynacji strukturalnej. W porozumieniu w sprawie współpracy w dziedzinie koordynacji fiskalnej zawartym pod koniec 2013 r. wprowadzono na szczeblu sektora instytucji rządowych i samorządowych zasadę salda strukturalnego budżetu (określoną zgodnie ze średniookresowym celem budżetowym), w związku z wymogiem paktu fiskalnego. Ponadto w porozumieniu sformalizowano ustaloną praktykę koordynacji przez i) uznanie oficjalnej roli międzyrządowego Komitetu Konsultacyjnego w procesie koordynacji oraz ii) wyraźniejsze uznanie doradczej roli Wysokiej Rady ds. Finansów. Co więcej, w porozumieniu przewidziano wzmocnienie polegającej na monitorowaniu roli Wysokiej Rady przez wprowadzenie wyraźnego mechanizmu korekty w przypadku znacznego odchylenia od ustalonych celów. Aby cele były wiążące po roku 2014, może zajść konieczność wprowadzenia dodatkowych zasad.

(11) Choć Belgii udało się ostatnio zahamować wzrost wskaźnika długu publicznego, dług ten, wynoszący 101,5 % PKB, jest nadal wysoki, przy czym istnieją znaczne zobowiązania obecne i przyszłe, wynikające z obowiązku wypłaty emerytur. Aby zobowiązań tych można było dotrzymać przy jednoczesnym utrzymaniu wysokiego poziomu życia, należy zahamować przyszły wzrost kosztów budżetowych, zwiększyć współczynnik aktywności zawodowej i wskaźnik zatrudnienia, a także zwiększyć konkurencyjność międzynarodową. W każdym z tych obszarów Belgia nadal stoi przed poważnymi wyzwaniami. Mimo iż państwo to podjęło już odpowiednie działania, których rezultaty będą widoczne w nadchodzących latach, potrzebne będą bardziej ambitne środki, tym bardziej że w państwach będących partnerami handlowymi również prowadzi się reformy.

(12) Ogólny poziom opodatkowania w Belgii należy do najwyższych w UE, a szczególnie obciążone są nim płace, co jest przyczyną jednego z największych klinów podatkowych w Unii. Pewne aspekty systemu podatkowego, takie jak przepisy podatkowe dotyczące samochodów służbowych, są szkodliwe dla środowiska, Podjęto pewne celowe środki, aby zmniejszyć koszty pracy konkretnych grup pracowników oraz zmniejszyć różnice między wynagrodzeniami brutto a wynagrodzeniami netto w najniżej partii skali płac. Nie doprowadzono jednak do znacznego przesunięcia obciążenia podatkowego w stronę baz podatkowych, których opodatkowanie byłoby mniej szkodliwe dla wzrostu gospodarczego. Rozpoczęto wstępną dyskusję na temat całościowej reformy podatkowej, dzięki której można by osiągnąć stabilność finansów publicznych, wspierać konkurencyjność i wzrost zatrudnienia oraz chronić środowisko. Taka reforma powinna polegać na zmniejszeniu opodatkowania płac, uproszczeniu systemu podatkowego, zwiększeniu skuteczności VAT, poszerzeniu baz podatkowych, zmniejszeniu wydatków podatkowych, usunięciu luk w prawie i stopniowym wycofywaniu dotacji szkodliwych dla środowiska.

(13) Belgia bardzo silnie odczuje skutki starzenia się społeczeństwa; przewiduje się, że koszty tego zjawiska wzrosną o ponad 8 % PKB w latach 2010–2060, zwłaszcza wydatki na emerytury i renty oraz opiekę długoterminową. Zapoczątkowana niedawno reforma zabezpieczenia społecznego osób starszych powinna wywrzeć pozytywny wpływ na zatrudnienie tych osób. Uwzględniając jednak rozmiary tego problemu, aby osiągnąć stabilność budżetową, należy podjąć dodatkowe działania. Muszą one uwzględniać konieczność utrzymania adekwatności systemów emerytalnego zabezpieczenia społecznego. Należy powiązać ustawowy wiek emerytalny ze zmianami średniego trwania życia, zmniejszyć różnicę między ustawowym wiekiem emerytalnym a rzeczywistym wiekiem przejścia na emeryturę oraz zwiększyć efektywność kosztową wydatków publicznych na opiekę długoterminową.

(14) W Belgii stale występuje niepełne wykorzystanie siły roboczej. Współczynnik aktywności zawodowej i wskaźnik zatrudnienia sytuują się poniżej średniej unijnej i nie ulegają zmianom, podczas gdy stosunek liczby osób bezrobotnych długotrwale do ogólnej liczby bezrobotnych jest nadal wysoki. W większości przypadków duży klin podatkowy w powiązaniu z belgijskim systemem świadczeń prowadzi do znacznego bezrobocia i zjawiska pułapki bierności zawodowej dotykających większość kategorii pracowników. Choć podjęto pewne działania, aby ograniczyć zjawisko pułapki bierności zawodowej w przypadku osób o bardzo niskim wynagrodzeniu, zjawisko to zaostrzyło się w odniesieniu do większości pozostałych kategorii i jest ono nadal wszechobecne. Jako że koszty pracy są nadal wysokie, przedsiębiorstwa starają się uniknąć ryzyka przy rekrutacji pracowników, co negatywnie wpływa na szanse zatrudnienia osób wchodzących na rynek pracy, takich jak osoby młode, nisko wykwalifikowane i pochodzące ze środowisk migracyjnych. Współczynnik aktywności zawodowej takich osób plasuje się znacznie poniżej średniej unijnej. Silna ochrona istniejących stanowisk pracy, których zmiana grozi utratą uprawnień (np. do odprawy, wczesnej emerytury, świadczeń z tytułu stażu pracy), zniechęca do mobilności zawodowej między pracodawcami i branżami. Sytuacja ta sprawia, że aktywna polityka rynku pracy jest w Belgii stosunkowo nieskuteczna i że w pewnych obszarach geograficznych i branżach panuje wysokie bezrobocie przy jednoczesnym zamkniętym charakterze rynków pracy i szkodliwym dla wzrostu gospodarczego niedoborze wykwalifikowanej siły roboczej w innych obszarach i branżach. Stopa bezrobocia młodzieży znacznie wzrosła w ostatnich latach, przy czym regiony kraju i grupy pracowników bardzo się różnią pod tym względem. Zajęciu się strukturalnym problemem niedopasowania umiejętności będzie musiało towarzyszyć zwalczanie bardzo niepokojącego zjawiska wczesnego kończenia nauki i podjęcie kwestii porzucania nauki przez osoby młode bez uzyskania jakichkolwiek kwalifikacji. Szósta reforma państwa jest okazją do zwiększenia skuteczności i celowości polityki zatrudnienia, o ile zacieśni się współpracę między szczeblem federalnym a regionalnym.

(15) Nadal pogarsza się konkurencyjność Belgii, również jeśli chodzi o aspekty pozakosztowe. Zmniejsza się zwłaszcza zdolność przemysłu wytwórczego do utrzymania konkurencyjności międzynarodowej, co przejawia się malejącymi marżami dla producentów i likwidacją miejsc pracy. Aby utrzymać poziom siły nabywczej, Belgia tradycyjnie opiera się na indeksacji płac. Skutki zbyt wysokiego ogólnego wzrostu płac skorygowano jednak zbyt późno i w sposób niewystarczający. Co więcej, centralny limit wzrostu płac nie zawsze odpowiednio uwzględnia zmiany wydajności pracy w poszczególnych branżach i warunki na lokalnym rynku pracy. W rezultacie płace wzrastają szybciej niż wydajność pracy, co doprowadziło do utraty miejsc pracy i spadku konkurencyjności. W porozumieniu z partnerami społecznymi i zgodnie z praktyką krajową Belgia powinna zreformować swój system kształtowania wynagrodzeń, aby umożliwić większe zróżnicowanie płac w poszczególnych branżach i dokładniejsze dostosowanie płac do zmian wydajności pracy. Ceny w sektorze detalicznym nadal są wyższe niż ceny w państwach ościennych, a ograniczenia dotyczące usług świadczonych w ramach wolnych zawodów hamują rozwój nowatorskich modeli biznesowych i stoją na przeszkodzie inwestycjom. Taryfy dystrybucyjne w zakresie energii elektrycznej nadal należą do najwyższych w Europie, a ich planowana regionalizacja zwiększa niepewność co do przyszłych zmian kosztów dystrybucji dla odbiorców końcowych, ponieważ obecne zamrożone taryfy nie obejmują rosnących kosztów dla dystrybutorów. Aby w Belgii można było utrzymać wysokie płace i jednocześnie tworzyć nowe miejsca pracy, państwo to powinno produkować i sprzedawać na rynkach światowych towary bardziej zaawansowane i o wyższej wartości dodanej, niż ma to miejsce obecnie. W Belgii jest zbyt mało szybko rozwijających się firm w branżach innowacyjnych. Wsparcie innowacji uważa się w tym państwie za skomplikowane i bardzo rozdrobnione. Kiedy firmy rozpoczynają już działalność o wysokiej wartości dodanej, ich rozwojowi często przeszkadza brak odpowiednio wykwalifikowanej siły roboczej.

(16) Przewiduje się, że Belgia nie osiągnie swojego celu dotyczącego zmniejszenia o 15 % do 2020 r. emisji gazów cieplarnianych w branżach nieobjętych unijnym systemem handlu emisjami. Choć podejmowane są pewne inicjatywy, wydaje się, iż nie są one spójnie ukierunkowane, a wpływ wszystkich działań na rzecz zmniejszenia emisji, zwłaszcza tych generowanych przez sektor transportu i budynki, nadal nie jest jasny. Obniżka VAT od energii elektrycznej mogłaby dodatkowo zaszkodzić działaniom w tym zakresie. Negocjacje w sprawie porozumienia dotyczącego współpracy i podziału obciążeń prowadzone między szczeblem federalnym a regionalnym nie doprowadziły do wyraźnego podziału zadań. Zatory komunikacyjne są znacznym obciążeniem dla belgijskiej gospodarki w porównaniu z większością pozostałych państw. Skala problemu wymaga całościowej reakcji politycznej przez uwzględnienie możliwości wprowadzenia opłat z tytułu zatoru uzależnionych od pory dnia, przegląd przepisów podatkowych sprzyjających używaniu samochodów służbowych i kart paliwowych do celów prywatnych oraz zwiększenie wydajności transportu publicznego.

(17) W ramach europejskiego semestru Komisja przeprowadziła wszechstronną analizę belgijskiej polityki gospodarczej. Komisja oceniła program stabilności i krajowy program reform. Wzięła pod uwagę nie tylko ich znaczenie dla zrównoważonego charakteru polityki budżetowej i polityki społeczno-gospodarczej w Belgii, ale także stopień przestrzegania przepisów i wytycznych UE, ze względu na konieczność wzmocnienia całościowego zarządzania gospodarczego w Unii Europejskiej przez wnoszenie na szczeblu Unii wkładu w przyszłe decyzje krajowe. Zalecenia Komisji w ramach europejskiego semestru zostały przedstawione poniżej w zaleceniach 1–6.

(18) W świetle powyższej oceny Rada zbadała program stabilności Belgii, a opinia Rady[10] znajduje odzwierciedlenie zwłaszcza w zaleceniu 1 poniżej.

(19) W świetle dokonanej przez Komisję szczegółowej oceny sytuacji i powyższej oceny Rada zbadała krajowy program reform i program stabilności Belgii. Jej zalecenia na podstawie art. 6 rozporządzenia (UE) nr 1176/2011 znajdują odzwierciedlenie w zaleceniach 2, 4 i 5 poniżej.

(20) W ramach europejskiego semestru Komisja przeprowadziła również analizę polityki gospodarczej strefy euro jako całości. Na podstawie tej analizy Rada wydała osobne zalecenia dla tych państw członkowskich, których walutą jest euro. Belgia powinna zapewnić pełne i terminowe wykonanie również tych zaleceń,

NINIEJSZYM ZALECA Belgii podjęcie w latach 2014–2015 działań mających na celu:

1. Wzmocnienie, po korekcie nadmiernego deficytu, środków budżetowych na rok 2014 r. w świetle powstającej luki w wysokości 0,5 % PKB, na podstawie prognozy Komisji z wiosny 2014 r. wskazującej na ryzyko znacznego odchylenia od wymogów paktu stabilności i wzrostu. Znaczne usprawnienie w 2015 r. strategii budżetowej w celu dokonania wymaganej korekty w wysokości 0,6 % PKB służącej osiągnięciu średniookresowego celu budżetowego, dzięki czemu zostałaby również zapewniona zgodność z zasadą dotyczącą zadłużenia. Następnie, do czasu osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego, kontynuację planowej rocznej korekty strukturalnej służącej osiągnięciu tego celu zgodnie z wymogiem rocznej korekty strukturalnej w wysokości co najmniej 0,5 % PKB i ponad ten poziom przy dobrej sytuacji gospodarczej lub, w razie potrzeby, zapewnienie przestrzegania zasady dotyczącej zadłużenia w celu stałego zmniejszania wysokiego długu publicznego. Zapewnienie zrównoważonego wkładu wszystkich szczebli administracji w przestrzeganie reguł fiskalnych, w tym zasady salda strukturalnego budżetu, przez wprowadzenie obowiązkowego instrumentu zawierającego wyraźny podział celów w perspektywie planowania średniookresowego.

2. Zwiększenie zrównoważenia i sprawiedliwości ogólnego systemu podatkowego i przygotowanie całościowej reformy podatkowej, która pozwoli na zmniejszenie opodatkowania płac na rzecz baz podatkowych bardziej korzystnych dla wzrostu gospodarczego, uproszczenie systemu podatkowego, usunięcie luk w prawie, zwiększenie skuteczności VAT, poszerzenie baz podatkowych, zmniejszenie kosztów podatkowych i stopniowe wycofanie dotacji szkodliwych dla środowiska.

3. Kontrolę przyszłych wydatków publicznych związanych ze starzeniem się społeczeństwa, zwłaszcza kosztów emerytur oraz opieki długoterminowej, przez zwiększenie wysiłków w celu zmniejszenia różnicy między rzeczywistym wiekiem przejścia na emeryturę a ustawowym wiekiem emerytalnym, zredukowanie możliwości wcześniejszego przejścia na emeryturę, propagowanie aktywnego starzenia się, dostosowanie ustawowego wieku emerytalnego i wymogów dotyczących stażu pracy do zmian średniego trwania życia i poprawę efektywności kosztowej wydatków publicznych na opiekę długoterminową.

4. Zwiększenie współczynnika aktywności zawodowej, przede wszystkim przez eliminowanie finansowych powodów niepodejmowania pracy, zwiększanie dostępu do rynku grup defaworyzowanych, takich jak osoby młode i pochodzące ze środowisk migracyjnych, zwiększenie mobilności zawodowej i podjęcie kwestii niedoboru wykwalifikowanej siły roboczej i niedopasowania umiejętności, jak również problemu wczesnego kończenia nauki. Wzmocnienie w całym kraju współpracy partnerskiej organów publicznych, publicznych służb zatrudnienia i instytucji oświatowych w celu udzielania osobom młodym dopasowanego do ich potrzeb wsparcia na wczesnym etapie.

5. Przywrócenie konkurencyjności przez kontynuowanie reformy systemu ustalania wysokości wynagrodzeń, w tym indeksacji płac, w porozumieniu z partnerami społecznymi i zgodnie z praktyką krajową, tak aby zmiany wysokości płac odzwierciedlały zmiany wydajności pracy w danej branży i przedsiębiorstwie oraz sytuację gospodarczą, a także aby w razie potrzeby możliwa była skuteczna korekta automatyczna, przez zwiększenie konkurencji w branżach detalicznych, usunięcie nadmiernych ograniczeń w zakresie świadczenia usług, w tym tych świadczonych w ramach wolnych zawodów, oraz przez ograniczenie ryzyka dalszych podwyżek kosztów dystrybucji energii elektrycznej, przez wspieranie innowacji za pomocą usprawnionych programów zachęt i dzięki zmniejszeniu barier administracyjnych oraz przez prowadzenie skoordynowanej polityki kształcenia i szkolenia w celu rozwiązania problemu powszechnego niedopasowania umiejętności i regionalnych różnic w odsetku osób przedwcześnie kończących naukę.

6. Osiągnięcie do 2020 r. celów dotyczących zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych przez branże nieobjęte systemem handlu emisjami, zwłaszcza w odniesieniu do budynków i sektora transportu. Dostosowanie wkładu sektora transportu w osiągnięcie celu dotyczącego zmniejszenia zatorów komunikacyjnych. Ustalenie wyraźnego podziału zadań i obciążeń między jednostkami administracji federalnej i regionalnej.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1.

[2] Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 25.

[3] COM(2014) 402 final.

[4] P7_TA(2014)0128 i P7_TA(2014)0129.

[5] Dz.U. L 140 z 27.5.2013, s. 11.

[6] C(2013) 8000 final.

[7] COM(2013) 800 final.

[8] COM(2013) 790 final.

[9] SWD(2014) 75 final.

[10] Na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1466/97.