KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 30.6.2021 COM(2021) 342 final SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z wykonania dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów















Spis treści 1 WPROWADZENIE 1.1 Zakres sprawozdania 1.2 Informacje ogólne 1.2.1 Cel i zakres dyrektywy 1.2.2 Obowiązki podmiotów gospodarczych i organów państw członkowskich 1.2.3 Aspekty instytucjonalne i związane z egzekwowaniem przepisów 2 Stosowanie i zmiany regulacyjne 2.1 Bezpieczeństwo produktów konsumenckich 2.2 Identyfikowalność 2.3 Funkcjonowanie nadzoru rynku 2.3.1 Współpraca w zakresie nadzoru rynku z innymi organami publicznymi i z organami celnymi 2.3.2 Wspólne i skoordynowane działania organów nadzoru rynku 2.3.3 Działania w celu odzyskania produktów i inne środki naprawcze 2.3.4 Bazy danych o urazach 2.3.5 Nowe zmiany regulacyjne związane z nadzorem rynku 2.4 System Safety Gate/RAPEX i współpraca transgraniczna 2.4.1 Wpływ pandemii COVID-19 2.4.2 Wytyczne dotyczące systemu RAPEX

2.4.3 Szkolenia 2.5 Normalizacja 2.5.1 Decyzje w sprawie wymogów bezpieczeństwa i wnioski o normalizację 2.5.2 Decyzje w sprawie odniesień do norm 2.5.3 Proces normalizacji na mocy dyrektywy i potencjalne usprawnienia 2.6 Orzecznictwo UE w kwestiach związanych z dyrektywą w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów 2.6.1 Środki oparte na art. 13 dyrektywy 3 WNIOSKI 1WPROWADZENIE Dyrektywa w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów („dyrektywa”) została przyjęta w dniu 3 grudnia 2001 r., weszła w życie w dniu 15 stycznia 2002 r., a termin jej transpozycji przez państwa członkowskie upłynął dnia 15 stycznia 2004 r. Dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich nieżywnościowych produktów konsumenckich w zakresie, w jakim inne prawodawstwo UE, takie jak unijne prawodawstwo harmonizacyjne („prawodawstwo zharmonizowane”), nie zawiera przepisów szczegółowych ukierunkowanych na ten sam cel w zakresie bezpieczeństwa w odniesieniu do konkretnych produktów. W dyrektywie ustanowiono również unijny system wczesnego ostrzegania (Safety Gate/RAPEX), który umożliwia szybką wymianę informacji między państwami członkowskimi UE/EOG a Komisją Europejską na temat środków wdrożonych w odniesieniu do niebezpiecznych produktów nieżywnościowych stwarzających zagrożenie dla konsumentów i innych użytkowników. Obecny kryzys zdrowotny uwypuklił znaczenie przedmiotowej dyrektywy dla zapewnienia konsumentom siatki bezpieczeństwa. Dyrektywa ta jest jednym z głównych aktów prawnych, które pomagają usuwać produkty niebezpieczne (zwłaszcza produkty takie jak maseczki, płyny do dezynfekcji rąk i rękawice ochronne). System Safety Gate/RAPEX, ustanowiony dyrektywą, umożliwia również organom podejmowanie szybkich działań w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów w UE. Zgodnie z art. 19 dyrektywy Komisja Europejska musi przedkładać Radzie i Parlamentowi sprawozdanie z wykonania dyrektywy co trzy lata od jej transpozycji. Pierwsze sprawozdanie z wykonania opublikowano w 2009 r. Komisja w dalszym ciągu monitorowała wykonanie dyrektywy w państwach członkowskich i przedstawiła swoje ustalenia w sprawozdaniu z oceny skutków, które towarzyszyło pakietowi dotyczącemu bezpieczeństwa produktów i nadzoru rynku z 2013 r. Sprawozdanie z oceny skutków, które obejmowało wyniki gromadzenia danych dotyczących kwestii związanych z wykonaniem, uznano za równoważne sprawozdaniu z wykonania. Z uwagi na proces rewizji dyrektywy ustalenia zawarte w niniejszym trzecim sprawozdaniu z wykonania uwzględniono w ocenie, a następnie w ocenie skutków zmienionej dyrektywy. Do celów niniejszego sprawozdania Komisja wykorzystała wyniki badania na potrzeby przygotowania sprawozdania z wykonania dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów. 1.1Zakres sprawozdania Niniejsze sprawozdanie zostało sporządzone zgodnie z art. 19 ust. 2 dyrektywy i zawiera informacje dotyczące: • bezpieczeństwa produktów konsumenckich, zwłaszcza lepszego wykrywania produktów; • funkcjonowania nadzoru rynku oraz funkcjonowania systemu RAPEX;

• prac normalizacyjnych; • środków, jakie zostały przedsięwzięte na podstawie art. 13 dyrektywy. Zakres geograficzny niniejszego sprawozdania obejmuje wszystkie państwa członkowskie UE oraz państwa należące do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG): Islandię, Liechtenstein i Norwegię. Obejmuje ono lata 2013–2018 oraz, o ile są dostępne, dane z lat 2019 i 2020. 1.2Informacje ogólne 1.2.1Cel i zakres dyrektywy W dyrektywie wprowadzono wymóg zapewnienia bezpieczeństwa wszystkich produktów konsumenckich wprowadzanych na rynek unijny. Stosuje się ją w odniesieniu do nieżywnościowych produktów konsumenckich, które nie podlegają szczegółowym przepisom UE regulującym bezpieczeństwo danych produktów. Ma ona również zastosowanie do aspektów bezpieczeństwa lub zagrożeń związanych z bezpieczeństwem produktów, które podlegają szczególnym wymogom związanym z bezpieczeństwem, narzuconym przez prawo Unii, w zakresie, w jakim unijne prawodawstwo zharmonizowane nie zawiera przepisów szczegółowych ukierunkowanych na ten sam cel dotyczący bezpieczeństwa. Dyrektywa stanowi zatem siatkę bezpieczeństwa zapewniającą objęcie wszystkich produktów i zagrożeń dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów wymogiem bezpieczeństwa określonym w dyrektywie, nawet jeśli takie produkty i zagrożenia nie są objęte żadnym szczegółowym prawodawstwem UE. Dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich kanałów sprzedaży – zarówno w internecie, jak i poza nim. 1.2.2Obowiązki podmiotów gospodarczych i organów państw członkowskich W dyrektywie nakłada się na producentów ogólny obowiązek wprowadzania na rynek wyłącznie bezpiecznych produktów oraz przekazywania informacji konsumentom i organom państw członkowskich. Producenci muszą ustanowić minimalny system identyfikowalności i wprowadzić odpowiednie środki naprawcze w przypadku wykrycia na rynku niebezpiecznych produktów, takie jak działania mające na celu wycofanie produktu z obrotu lub odzyskanie go od konsumentów. Dystrybutorzy mają obowiązek dochowania należytej staranności w celu zapewnienia zgodności z mającymi zastosowanie wymogami bezpieczeństwa. Organy państw członkowskich muszą zapewnić bezpieczeństwo produktów wprowadzanych na rynek oraz monitorować przestrzeganie przez producentów i dystrybutorów obowiązków określonych w dyrektywie. W dyrektywie nie nakłada się żadnych szczególnych bezpośrednich obowiązków na internetowe platformy handlowe. Można zauważyć, że zgodnie z art. 14 dyrektywy 2000/31/WE dostawcy usług hostingowych nie są odpowiedzialni za informacje przechowywane na żądanie usługobiorcy, pod warunkiem że usługodawcy podejmują niezwłocznie odpowiednie działania w celu usunięcia lub uniemożliwienia dostępu do informacji, gdy uzyskają wiadomości o bezprawnym charakterze działalności lub zostaną o nich powiadomieni na przykład za pomocą wystarczająco precyzyjnego i odpowiednio uzasadnionego powiadomienia. Biorąc pod uwagę rosnącą rolę internetowych platform handlowych w obecnym łańcuchu dostaw, Komisja ułatwiła podpisanie pakietu Product Safety Pledge (podpisanego dotychczas przez 11 internetowych platform handlowych), który stanowi zestaw dobrowolnych zobowiązań do poprawy bezpieczeństwa produktów sprzedawanych na tych internetowych platformach handlowych przez sprzedawców będących osobami trzecimi. 1.2.3Aspekty instytucjonalne i związane z egzekwowaniem przepisów W dyrektywie ustanawia się system wczesnego ostrzegania o niebezpiecznych nieżywnościowych produktach konsumenckich (Safety Gate/RAPEX). System ten umożliwia Komisji i organom państw członkowskich rozpowszechnianie informacji na temat środków wprowadzonych przez organy państw członkowskich i podmioty gospodarcze w odniesieniu do produktów stwarzających poważne zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów. W ramach systemu RAPEX można również wymieniać informacje o produktach stwarzających zagrożenie mniejsze niż poważne (chociaż stanowią one mniej niż 1 % wszystkich zgłoszeń). System RAPEX może zostać otwarty dla państw trzecich na mocy specjalnej umowy międzynarodowej zawartej między UE a państwem wnioskującym. Na mocy art. 15 dyrektywy Komisja wdraża ją z pomocą komitetu złożonego z przedstawicieli państw członkowskich („komitet ds. dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów”). Ponadto w art. 10 dyrektywy ustanowiono sieć organów państw członkowskich w celu dalszego zacieśnienia współpracy administracyjnej („sieć na rzecz bezpieczeństwa konsumentów”). W związku z tym, że dyrektywa stanowi część Porozumienia EOG, te same zasady i mechanizmy mają zastosowanie do państw EFTA stosujących Porozumienie EOG, tj. Norwegii, Islandii i Liechtensteinu. 2Stosowanie i zmiany regulacyjne 2.1Bezpieczeństwo produktów konsumenckich Wraz z rosnącym udziałem handlu elektronicznego i nowo pojawiających się technologii (takich jak sztuczna inteligencja, internet rzeczy, połączone ze sobą produkty) definicja bezpieczeństwa zawarta w dyrektywie jest pod wieloma względami kwestionowana. Dyrektywa zawiera definicję bezpiecznego produktu, która jest na tyle szeroka, że pojawiają się wątpliwości odnośnie do jej interpretacji. Nie obejmuje ona wyraźnie ryzyka związanego z pojawiającymi się zagrożeniami, takimi jak ryzyko w cyberprzestrzeni, wadliwe działanie oprogramowania czy ryzyko nieodłącznie związane z produktami posiadającymi zdolności sztucznej inteligencji lub uczenia się maszyn. W związku z tym większość organów krajowych nie dysponuje wykładnią ani praktykami związanymi z produktami nowej technologii i wezwała do opracowania wytycznych na szczeblu UE. Produkty zawierające nowe technologie stwarzają szczególne trudności dla organów nadzoru rynku, na przykład brak wiedzy na temat możliwych zagrożeń, jakie stwarzają te produkty, lub konieczność wyjaśnienia zakresu odpowiedzialności różnych organów/podmiotów gospodarczych. Jeżeli chodzi o sprzedaż przez internet, w większości państw działania w zakresie nadzoru rynku obejmują głównie przedsiębiorców mających siedzibę w danym kraju. Procedura ta może być podobna do procedury stosowanej w przypadku produktów sprzedawanych w sklepach fizycznych albo skupia się w szczególności na prowadzonych online kontrolach internetowych platform handlowych. Organy, które prowadzą działania w zakresie egzekwowania przepisów w odniesieniu do przedsiębiorców sprzedających produkty niebezpieczne i mających siedzibę w państwach trzecich, zgłosiły, że stosują mechanizm przewidziany w systemie dobrowolnych zobowiązań do zapewnienia bezpieczeństwa produktów (Product Safety Pledge).

2.2Identyfikowalność W większości państw członkowskich przepisy transponujące są zgodne z dyrektywą, ponieważ nakłada się w nich obowiązek podawania nazwy i danych kontaktowych producenta oraz numeru referencyjnego produktu lub, w stosownych przypadkach, numeru serii na produktach lub opakowaniach. Stosowanie tych wymogów nie jest jednak jednolite: może się ono różnić w zależności od cech charakterystycznych produktów, możliwe jest rozszerzenie obowiązku na inne podmioty poza producentem lub wymaganie dodatkowych danych, a różnice te powodują niepewność dla przedsiębiorstw prowadzących działalność w całej Europie. Obecnie przepisy dyrektywy dotyczące identyfikowalności nie są wystarczająco jednoznaczne, aby zapewnić gromadzenie pełnych informacji na temat łańcuchów dostaw i dystrybucji produktów. Dane dostępne w systemie Safety Gate/RAPEX świadczą o tym, że identyfikowalność produktu jest często niewystarczająca. W 2019 r. 36 % ostrzeżeń dotyczących niebezpiecznych produktów nie zawierało informacji o producencie; 20 % ostrzeżeń dotyczyło produktów o nieznanej marce lub nieznanym numerze serii/kodzie kreskowym; natomiast 12 % dotyczyło produktów bez informacji o rodzaju lub modelu. Rys. 1, oparty na ostrzeżeniach zarejestrowanych w systemie Safety Gate/RAPEX, pokazuje, że jedyną poprawę w zakresie dostępności informacji odnotowano w odniesieniu do producenta produktu i numeru serii/kodu kreskowego (tj. mniej ostrzeżeń nie zawierało tych informacji). Nie ma wyraźnej tendencji wskazującej na poprawę w zakresie innych aspektów informacji dotyczących identyfikowalności.



Rysunek 1: Odsetek ostrzeżeń w systemie Safety Gate/RAPEX niezawierających informacji o produkcie (2013–2019) Źródło: Badanie na potrzeby przygotowania sprawozdania z wykonania dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, na podstawie danych z systemu Safety Gate/RAPEX, pobranych w styczniu 2020 r. (obliczenia na podstawie pełnego zbioru danych, liczba ostrzeżeń dotyczących produktów konsumenckich stwarzających poważne zagrożenia w latach 2013–2019). Te same dane pokazują również, że brakujące informacje o produkcie są bardziej typowe dla określonych rodzajów produktów, takich jak wskaźniki laserowe, zapalniczki, biżuteria i artykuły dekoracyjne. Wszystkie te produkty wchodzą w zakres dyrektywy i nie podlegają sektorowym przepisom harmonizacyjnym. Wynika z tego, że w odniesieniu do kategorii produktów objętych dyrektywą istnieje większe prawdopodobieństwo, że brakuje odpowiednich informacji niezbędnych do ich wykrywania. 2.3Funkcjonowanie nadzoru rynku Wydaje się, że system nadzoru rynku na mocy dyrektywy funkcjonuje przy znacznych ograniczeniach zasobów. W przeprowadzonej w 2018 r. ocenie działań związanych z bezpieczeństwem produktów finansowanych w ramach unijnego programu na rzecz konsumentów organy wskazały, że czynnikiem najczęściej obniżającym poziom osiągnięć były ograniczone zasoby ludzkie/finansowe na potrzeby nadzoru rynku i egzekwowania przepisów. Również nadzór rynku nad rynkami internetowymi stwarza problemy, zwłaszcza związane z bezpośrednim przywozem spoza UE. 2.3.1Współpraca w zakresie nadzoru rynku z innymi organami publicznymi i z organami celnymi Istnieją różne instytucjonalne modele nadzoru rynku na szczeblu krajowym, często charakteryzujące się wysokim stopniem rozdrobnienia obowiązków. Współpraca między organami celnymi i innymi organami obejmuje szereg działań, takich jak wymiana informacji, regularne spotkania, współpraca nieformalna i wspólne szkolenia. Lepsze wykorzystanie kilku systemów, takich jak Safety Gate/RAPEX, ICSMS i platforma Wiki confluence, to ogromna wartość dodana w pracy organów. Współpraca między organami nadzoru rynku a organami celnymi jest bardzo intensywna i regularna w kilku aspektach tych prac. W większości państw organy celne przeprowadzają kontrole w imieniu organów nadzoru rynku, nie będąc samodzielnym organem nadzoru rynku. Niektóre kraje przyjmują odmienne podejście i wyznaczają organy celne jako pełnoprawny organ nadzoru rynku, tak aby funkcjonariusze celni mogli pobierać próbki, zlecać ich zbadanie i decydować o dalszych działaniach. 2.3.2Wspólne i skoordynowane działania organów nadzoru rynku Celem wspólnych i skoordynowanych działań jest promowanie i koordynowanie współpracy w celu stosowania dyrektywy 2001/95/WE oraz zapewnienia spójnego podejścia do wdrażania przepisów dotyczących bezpieczeństwa produktów na całym rynku wewnętrznym. Działania te obejmują zwykle: skoordynowane pobieranie próbek i badanie produktów nieżywnościowych obecnych na rynkach UE/EOG, ocenę ryzyka, wymianę wiedzy fachowej i najlepszych praktyk oraz wdrażanie skutecznej strategii komunikacyjnej. Duża liczba organów nadzoru rynku regularnie uczestniczy w skoordynowanych działaniach, które doprowadziły do zidentyfikowania znacznej liczby niebezpiecznych produktów. Aby zapewnić pomoc sieci na rzecz bezpieczeństwa konsumentów, Komisja współfinansowała 14 wspólnych działań w zakresie nadzoru rynku prowadzonych przez te organy w okresie sprawozdawczym. W wyniku większości wspólnych działań zidentyfikowano znaczną liczbę niebezpiecznych produktów, co doprowadziło do zgłoszeń w systemie Safety Gate/RAPEX w odniesieniu do 13 kategorii produktów. Realizowane obecnie projekty w zakresie skoordynowanych działań na rzecz bezpieczeństwa produktów, CASP 2020 i CASP 2021, również opierają się na podejściu do wdrażania zakładającym wspólne pobieranie próbek, badania, ocenę ryzyka i wymianę najlepszych praktyk w celu prowadzenia działań w zakresie nadzoru rynku w państwach członkowskich UE/EOG. 2.3.3Działania w celu odzyskania produktów i inne środki naprawcze Zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy producenci i dystrybutorzy są zobowiązani do niezwłocznego poinformowania właściwych władz, w przypadku gdy produkt, który wprowadzili na rynek, stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa konsumenta. W przypadku stwierdzenia, że produkty są niebezpieczne, państwa członkowskie muszą zapewnić ich odzyskanie, wycofanie z obrotu lub zakazanie ich wprowadzania na krajowy rynek, a także niezwłocznie poinformować o tym Komisję za pośrednictwem systemu Safety Gate/RAPEX. W zgłoszeniu państwa członkowskie podają informacje na temat produktu i przyjętych środków. Dane z systemu RAPEX obejmują 5 983 przypadki odzyskania produktu w latach 2013–2019 w UE/EOG, co wskazuje na tendencję wzrostową. Działania w celu odzyskania produktów i inne środki naprawcze są organizowane praktycznie we wszystkich państwach zarówno na zasadzie dobrowolności, jak i na zasadzie obowiązkowej.

2.3.4Bazy danych o urazach W ramach finansowanego przez UE projektu „Europejska baza danych o urazach” (IDB) przedstawiono pewne dane dotyczące urazów i wypadków związanych z produktami w UE, ale jedynie kilka państw członkowskich systematycznie gromadziło dane dotyczące urazów. Utworzenie internetowych baz danych (zawierających dane związane ze statystykami dotyczącymi niebezpiecznych produktów i urazów, oceny ryzyka, historii nadzoru rynku, ustaleń i grzywien) mogłoby zapewnić przedsiębiorstwom lepsze informacje, może mieć zniechęcający wpływ na przedsiębiorstwa niespełniające wymogów i może poprawić ostrzeżenia konsumentów dotyczące niebezpiecznych produktów. Zaproponowano również utworzenie systemu gromadzenia danych na temat urazów związanych z produktami, najlepiej z inicjatywy UE. 2.3.5Nowe zmiany regulacyjne związane z nadzorem rynku W dniu 20 czerwca 2019 r. przyjęto rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011. Rozporządzeniem tym wprowadzono nowe przepisy dotyczące nadzoru rynku w odniesieniu do produktów podlegających unijnym przepisom zharmonizowanym, natomiast przepisy dotyczące produktów niezharmonizowanych są określone w dyrektywie. Większość organów i innych zainteresowanych stron potwierdziła, że stosowanie różnych przepisów dotyczących produktów zharmonizowanych i niezharmonizowanych jest problematyczne. Zasugerowano, że dostosowanie dyrektywy do obowiązków i uprawnień w zakresie egzekwowania przepisów określonych w zharmonizowanym prawodawstwie dotyczącym nadzoru rynku ułatwiłoby lepsze egzekwowanie przepisów. W zawiadomieniu dotyczącym nadzoru rynku produktów sprzedawanych przez internet przedstawiono dobre praktyki w zakresie nadzoru rynku w odniesieniu do produktów sprzedawanych przez internet oraz zapewniania informacji podmiotom gospodarczym i konsumentom. Zawiadomienie dotyczy stosowania dyrektywy i rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i miało na celu zapewnienie bardziej jednolitego i spójnego stosowania przepisów regulujących produkty sprzedawane przez internet. 2.4System Safety Gate/RAPEX i współpraca transgraniczna Liczba ostrzeżeń przesyłanych do systemu wczesnego ostrzegania o niebezpiecznych nieżywnościowych produktach konsumenckich stopniowo rośnie na przestrzeni lat i od 2012 r. utrzymuje się na poziomie powyżej 2 000 ostrzeżeń rocznie. W 2019 r. system rozesłał 2 243 ostrzeżenia, a w 2020 r. – 2 253 ostrzeżenia w całej Europie. System Safety Gate/RAPEX jest głównym kanałem umożliwiającym organom nadzoru rynku komunikowanie się i współpracę z ich odpowiednikami w UE/EOG. Organy nadzoru rynku współpracują z organami w innych państwach UE/EOG raz w miesiącu lub częściej, korzystając z systemu Safety Gate/RAPEX i często również z innych narzędzi (ICSMS, Wiki confluence). Występują jednak opóźnienia w zgłaszaniu, często spowodowane złożonymi strukturami nadzoru rynku lub innymi czynnikami, takimi jak brak obiektów badawczych lub niewystarczające zasoby ludzkie lub finansowe. Często prowadzi to do opóźnień w okresie zgłaszania, które skutkują tym, że między wykryciem niebezpiecznego produktu a zgłoszeniem w systemie upływają średnio dwa tygodnie. Ponadto brak wystarczających informacji umożliwiających śledzenie zgłoszonych produktów uniemożliwia organom podejmowanie działań. Zgodnie ze zgłoszonymi niespójnościami w ocenach ryzyka można podjąć dodatkowe działania w celu zharmonizowania i udoskonalenia podejść do oceny ryzyka stosowanych przez organy nadzoru rynku na podstawie aktualnych wytycznych i narzędzi. Na podstawie protokołu ustaleń podpisanego w 2006 r. wybrane informacje na temat pochodzących z Chin produktów zgłoszonych w systemie RAPEX są udostępniane władzom chińskim w celu podjęcia działań następczych. Władze chińskie składają następnie Komisji sprawozdanie z działań następczych. Porozumienie administracyjne z listopada 2018 r. również umożliwia automatyczną wymianę wybranych informacji na temat niebezpiecznych nieżywnościowych produktów konsumenckich między unijnym systemem Safety Gate/RAPEX a systemem RADAR Kanadyjskiego Federalnego Departamentu Zdrowia (Health Canada). 2.4.1Wpływ pandemii COVID-19 Kryzys związany z COVID-19 spowodował duże zapotrzebowanie na środki ochronne, takie jak maseczki, wyroby medyczne i płyny do dezynfekcji rąk. W odniesieniu do produktów objętych systemem ostrzegania Safety Gate/RAPEX państwa członkowskie zgłosiły środki krajowe wprowadzone w odniesieniu do produktów niebezpiecznych związanych z COVID-19, a także prowadzone działania w zakresie nadzoru rynku dotyczące środków ochrony indywidualnej i sprzedaży internetowej, w szczególności maseczek. Dotychczas od marca 2020 r. dokonano ponad 200 zgłoszeń w systemie RAPEX dotyczących produktów związanych z pandemią COVID-19 (maseczki, płyny do dezynfekcji rąk, rękawice). 2.4.2Wytyczne dotyczące systemu RAPEX Aby poprawiać funkcjonowanie systemu RAPEX, zgodnie z pkt 8 załącznika II do dyrektywy Komisja musi regularnie aktualizować wytyczne dotyczące wspólnego zarządzania systemem wczesnego ostrzegania przez Komisję i państwa członkowskie. Decyzja Komisji 2010/15/UE była pierwszą aktualizacją wytycznych, a następnie została uchylona decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2019/417. Wpływ zmienionych wytycznych jest widoczny w poniższym przykładzie: w wytycznych określono, że od listopada 2018 r. produkt można uznać za stwarzający poważne zagrożenie bez konieczności przeprowadzania szczegółowej oceny ryzyka, jeżeli substancja chemiczna zawarta w produkcie jest już zakazana lub objęta ograniczeniami na mocy przepisów UE. Wytyczne te ułatwiły procedurę zgłaszania środków zastosowanych wobec niebezpiecznych produktów chemicznych. 2.4.3Szkolenia Regularnie organizowane są wspólne kursy szkoleniowe z udziałem wielu organów nadzoru rynku, a także innych organów, takich jak organy celne. Na szczeblu UE szkolenia i wymiana najlepszych praktyk organów nadzoru rynku obejmują projekt „E-enforcement Academy”, który realizowano w okresie od grudnia 2016 r. do grudnia 2019 r. W celu zabezpieczenia, przeglądu i aktualizacji wszystkich materiałów i komponentów projektu w 2021 r. rozpoczyna się drugi projekt. Ma on również na celu zapewnienie, aktualizację i utrzymanie wysokiej jakości materiałów szkoleniowych i edukacyjnych, aby wesprzeć prace krajowych organów ochrony konsumentów oraz sieci organów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo produktów konsumenckich (sieć na rzecz bezpieczeństwa konsumentów) w celu opracowania wspólnych narzędzi i metod radzenia sobie z wyzwaniami związanymi z handlem internetowym i e-egzekwowaniem. 2.5Normalizacja 2.5.1Decyzje w sprawie wymogów bezpieczeństwa i wnioski o normalizację W decyzjach Komisji (UE) 2015/547 i 2014/59/UE przyjęto wymogi bezpieczeństwa w odniesieniu do dwóch rodzajów produktów: kominków zasilanych alkoholem bez odprowadzania spalin i urządzeń laserowych. Następnie opublikowano wniosek o normalizację w odniesieniu do obu produktów; prace normalizacyjne są w toku.

2.5.2Decyzje w sprawie odniesień do norm W okresie sprawozdawczym Komisja Europejska opublikowała odniesienia do 67 norm na podstawie dyrektywy dotyczące następujących rodzajów produktów: ·sprzętu gimnastycznego, ·stacjonarnego sprzętu treningowego, ·artykułów dla dzieci, ·rowerów, ·zasłon wewnętrznych, ·zapalniczek, ·odzieży dziecięcej, ·pływających artykułów rekreacyjnych, ·papierosów (zdolność zapłonu), ·wyrobów służących ochronie dzieci, ·urządzeń fonicznych, wizyjnych i podobnych (wymagania bezpieczeństwa), ·urządzeń techniki informatycznej (bezpieczeństwo – wymagania podstawowe). W 2019 r. wycofano 17 norm i zastąpiono je zmienionymi normami. Ponownie opublikowano odniesienia do wszystkich pozostałych norm i włączono je do decyzji wykonawczej w celu stworzenia pełnego wykazu odniesień, jak określono w motywie 26 decyzji wykonawczej. 2.5.3Proces normalizacji na mocy dyrektywy i potencjalne usprawnienia Art. 4 dyrektywy przewiduje proces normalizacji składający się z czterech etapów: 1. Komisja wydaje decyzję w sprawie ustanowienia wymogów bezpieczeństwa, które musi spełniać norma; 2. Komisja kieruje do europejskich organizacji normalizacyjnych formalny wniosek o opracowanie normy lub norm; 3. europejskie organizacje normalizacyjne opracowują normę zgodną z wymogami bezpieczeństwa;