Poza względami polityki pieniężnej, o których mowa powyżej, zgodnie z projektem rozporządzenia tokeny powiązane z aktywami i tokeny będące pieniądzem elektronicznym miałyby różne cechy, w tym - w odniesieniu do ich głównej funkcji - strukturę aktywów rezerwowych i prawa posiadaczy. W związku z tym istnieje ryzyko, że - ze względu na ich konkretne zastosowanie w połączeniu ze znaczeniem systemowym, jakiego mogą one nabrać - tokeny powiązane z aktywami i tokeny będące pieniądzem elektronicznym de facto zrównałyby się z instrumentami płatniczymi, niezależnie od ich głównej funkcji lub wykorzystania zgodnie z projektem rozporządzenia. Gdyby tak miało się stać, tokeny powiązane z aktywami i tokeny będące pieniądzem elektronicznym powinny podlegać podobnym wymogom, aby zapobiec ryzyku arbitrażu regulacyjnego między odpowiednimi systemami. W szczególności - ponieważ cechy tokenów powiązanych z aktywami i sposób ich wykorzystania sprawiają, że nadają się one do wykorzystania jako środek płatniczy - właściwe byłoby co najmniej nałożenie na emitentów obowiązku przyznania posiadaczom tokenów powiązanych z aktywami prawa wykupu wobec emitenta lub względem aktywów rezerwowych. Ponadto można rozważyć utworzenie kategorii „tokenów płatniczych”, która nakładałaby na tokeny powiązane z aktywami taki sam zestaw wymogów, jakim podlegają emitenci tokenów będących pieniądzem elektronicznym. Ponadto w przypadku znaczących tokenów powiązanych z aktywami, które będą powszechnie stosowane do celów płatności w Unii, właściwe byłoby objęcie emitentów takich tokenów tymi samymi wymogami dotyczącymi zezwoleń, które mają zastosowanie do emitentów tokenów będących pieniądzem elektronicznym, w przypadku gdy Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) uzna to za stosowne zgodnie z kryteriami klasyfikacji, które zostaną doprecyzowane w regulacyjnych standardach technicznych.

Ponadto projekt rozporządzenia przewiduje, że właściwy organ może odmówić wydania zezwolenia emitentowi tokenów powiązanych z aktywami między innymi w przypadku, gdy model biznesowy emitenta może stanowić poważne zagrożenie dla stabilności finansowej, transmisji polityki pieniężnej lub suwerenności monetarnej (14). W tym względzie, w przypadku gdy porozumienie dotyczące tokenów powiązanych z aktywami jest równoważne z systemem lub schematem płatności, ocena potencjalnego zagrożenia dla prowadzenia polityki pieniężnej i sprawnego funkcjonowania systemów płatności powinna należeć do wyłącznych kompetencji EBC (lub krajowego banku centralnego emitującego daną walutę Unii). W przypadku euro wynika to z faktu, że potencjalne zagrożenie może negatywnie wpłynąć na wykonywanie podstawowych zadań, które mają być realizowane za pośrednictwem Eurosystemu na mocy Traktatu, w szczególności na prowadzenie polityki pieniężnej Unii i wspieranie sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych. Ryzyko to mogłoby ostatecznie wpłynąć na realizację podstawowego celu Eurosystemu, jakim, zgodnie Traktatem, jest utrzymywanie stabilności cen. Biorąc pod uwagę krytyczne aspekty, w odniesieniu do których wymagana jest ocena EBC w trakcie procesu wydawania zezwoleń dla emitentów tokenów powiązanych z aktywami, interwencja EBC nie powinna ograniczać się do wydania niewiążącej opinii w tych obszarach wyłącznych kompetencji EBC. Zgodnie z tą samą logiką, w przypadku gdy tokeny powiązane z aktywami mogą mieć wpływ na prowadzenie polityki pieniężnej lub sprawne funkcjonowanie systemów płatniczych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro, banki centralne tych państw członkowskich, które na mocy Traktatu zachowują swoje uprawnienia w dziedzinie polityki pieniężnej zgodnie z prawem krajowym, powinny również mieć możliwość wydawania wiążącej opinii. W związku z powyższym EBC proponuje wprowadzenie odpowiednich zmian w projekcie rozporządzenia. Ponadto EBC uważa, że należy dokładniej rozważyć stosowność obecnych ram prawnych na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie pieniądza elektronicznego”) (15). W szczególności pojawienie się znaczących tokenów będących pieniądzem elektronicznym wymaga zaangażowania EBC (lub właściwego banku centralnego państwa członkowskiego, którego walutą nie jest euro) w podobny sposób jak w przypadku udzielania zezwoleń emitentom tokenów powiązanych z aktywami. Emisja tokenów będących pieniądzem elektronicznym, zwłaszcza w przypadku uznania ich za znaczące, wymaga starannej oceny skutków dla polityki pieniężnej i sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych.

Ponadto uprawnienie właściwego organu do odmowy udzielenia zezwolenia, jeżeli model biznesowy emitenta tokenów powiązanych z aktywami stwarza poważne zagrożenie dla stabilności finansowej, transmisji polityki pieniężnej lub suwerenności monetarnej, zakłada, że właściwy organ jest w stanie dokładnie przewidzieć takie ryzyko na etapie udzielania zezwolenia, co może nie być możliwe, ponieważ skala ryzyka zależy od skali wykorzystania tokena. W tym względzie wydaje się, że projekt rozporządzenia nie zapewnia równoważnego narzędzia umożliwiającego właściwemu organowi reagowanie w przypadku, gdy token powiązany z aktywami stanie się w okresie swojego istnienia zagrożeniem dla stabilności finansowej, transmisji polityki pieniężnej lub suwerenności walutowej. W związku z tym EBC sugeruje, by właściwe organy były również uprawnione do podejmowania wszelkich odpowiednich środków w celu zapewnienia właściwego prowadzenia polityki pieniężnej i wspierania sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych, a także by były zobowiązane do działania zgodnie z opiniami EBC i odpowiednich banków centralnych na temat tych szczególnych aspektów. W projekcie rozporządzenia należy uwzględnić dodatkowe mechanizmy zachęcające emitentów do ograniczania skali emisji, w tym wymogi dotyczące testów warunków skrajnych wraz z ewentualnymi narzutami kapitałowymi (zob. pkt 3.2.3 poniżej).