[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 24.5.2006

KOM(2006) 244 wersja ostateczna

2006/0084 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)

(przedstawiona przez Komisję) {SEC(2006) 638 }

UZASADNIENIE

Motywacja i cele

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) powstał w roku 1999. Podstawę prawną jego funkcjonowania stanowią rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady[1] oraz rozporządzenie Rady (EURATOM) nr 1074/1999 z dnia 25 maja 1999 r.[2], w których określa się szczegółowe zasady prowadzenia dochodzeń wewnętrznych i zewnętrznych przez OLAF, a także decyzja Komisji nr 1999/352/WE, EWWiS, Euratom z dnia 28 kwietnia 1999 r.[3] ustanawiająca Urząd.

W kwietniu 2003 r. Komisja zatwierdziła pierwszą ocenę działalności OLAF-u[4], w której zawarto szereg zaleceń mających na celu dalsze usprawnienie działalności Urzędu. We wnioskach z tej oceny Komisja stwierdziła, że poziom współdziałania i usytuowanie Urzędu w strukturze instytucji UE (niezależnie działający organ Komisji) były odpowiednie, poprawy wymagała natomiast skuteczność działania i współpraca z państwami członkowskimi. Parlament Europejski z zadowoleniem przyjął inicjatywę Komisji zmierzającą do przygotowania niezbędnych wniosków legislacyjnych[5].

W lutym 2004 r. Komisja przyjęła wnioski zmieniające rozporządzenia (WE) 1073/1999 i nr 1074/1999[6]. Ich celem było wzmocnienie praw indywidualnych, zapewnienie lepszej kontroli czasu trwania dochodzeń, a także poprawa wymiany informacji między Urzędem a zainteresowanymi instytucjami oraz poprawa skuteczności działań operacyjnych. Zanim doszło do pierwszego czytania tych wniosków, Parlament i Rada zwróciły się o dokonanie dodatkowej oceny wyników działalności Urzędu. Trybunał Obrachunkowy przedstawił wówczas sprawozdanie specjalne[7] dotyczące zarządzania OLAF-em, w którym zawarto szereg zaleceń i opinię na temat zmian zaproponowanych w lutym 2004 r.[8]. Trybunał Obrachunkowy potwierdza, że obecna struktura Urzędu (niezależnie działający organ Komisji) jest odpowiednia. Jednocześnie jednak zaleca zwiększenie wysiłków na rzecz poprawy skuteczności, szczególnie, jeśli chodzi o kontrolę czasu trwania dochodzeń, współpracę z władzami krajowymi oraz skupienie się na zadaniach o najistotniejszym znaczeniu i na uprawnieniach Komitetu Nadzoru.

W lipcu 2005 r. Komisja Kontroli Budżetowej zorganizowała w Parlamencie Europejskim otwarte posiedzenie w sprawie usprawnienia OLAF-u z udziałem wiceprzewodniczących Kallasa i Frattiniego, przedstawicieli Trybunału Obrachunkowego, Trybunału Sprawiedliwości oraz uznanych ekspertów. W trakcie tego posiedzenia wiceprzewodniczący Kallas podkreślił zalety płynące z ustanowienia politycznego zarządu nad prowadzonymi przez OLAF dochodzeniami w sprawach o nadużycia finansowe oraz potrzebę dokonania niezależnego przeglądu procedur i czasu trwania dochodzeń przy jednoczesnym zachowaniu ich poufnego charakteru. We wnioskach z otwartego posiedzenia stwierdzono, że obecna struktura instytucjonalna Urzędu nie ogranicza jego niezależności oraz że należy wzmocnić prawo do obrony i zbadać sposoby kontrolowania Urzędu.

Niniejszy dokument nawiązuje do wyżej wspomnianych wniosków. Uwzględnia się w nim postęp osiągnięty od lutego 2004 r. i wprowadza dodatkowe elementy. Opierając się na wnioskach z oceny Komisji, kontroli Trybunału Obrachunkowego i otwartego posiedzenia, niniejszy wniosek nie zmienia struktury instytucjonalnej Urzędu, a zmierza jedynie do poprawy jego funkcjonowania w dotychczasowych ramach. Ze względu na skalę zaproponowanych zmian zastępuje on wniosek przedstawiony w dniu 10 lutego 2004 r., który zostaje tym samym wycofany.

Wzmocnienie zarządu politycznego połączone z ustanowieniem stanowiska doradcy ds. weryfikacji i doprecyzowaniem zasad przepływu informacji między OLAF-em a zainteresowanymi instytucjami, organami, urzędami lub agencjami pomoże w osiągnięciu właściwej równowagi między niezależnością i kontrolą.

Równocześnie z niniejszym wnioskiem służby Komisji przygotowują projekt decyzji wewnętrznej, który został już przyjęty do wiadomości przez kolegium i o którym zostanie poinformowany prawodawca. Dokument ten będzie zawierał bardziej szczegółowe środki oraz zasady stosowania nowych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1073/1999. Zostanie on w późniejszym terminie odpowiednio dostosowany, tak by uwzględnić ostateczny tekst podstawowego rozporządzenia, które ma być przyjęte przez Parlament i Radę. To samo w razie potrzeby będzie dotyczyć porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją z dnia 25 maja 1999 r. Inne aspekty współpracy OLAF-u z innymi instytucjami i służbami zostaną uregulowane w późniejszym terminie.

Do najważniejszych elementów wniosku należą zasadniczo:

Zarząd polityczny, współpraca z instytucjami i Komitetem Nadzoru

Na posiedzeniu w lipcu 2005 r. podniesiono kwestię nowej roli Komitetu Nadzoru, zgodnej z propozycją przedstawioną przez Komisję w lutym 2004 r. Komisja dostrzega także potrzebę wprowadzenia zarządu politycznego w odniesieniu do priorytetów związanych z działalnością dochodzeniową. Należy przyjrzeć się stosunkom między Komitetem Nadzoru i Urzędem a instytucjami, organami, urzędami lub agencjami i dążyć do ich ściślejszej współpracy.

W tym celu Komisja proponuje, by w ramach zorganizowanego dialogu Komitet Nadzoru spotykał się regularnie lub w miarę potrzeb z przedstawicielami Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, nie ingerując przy tym w przebieg toczących się dochodzeń. Taki dialog musi stanowić okazję do dyskusji na temat priorytetów strategicznych, programu działania Urzędu oraz rocznych sprawozdań z działalności Komitetu Nadzoru i dyrektora generalnego. Stanowi on narzędzie służące do sprawowania politycznej kontroli nad działalnością dochodzeniową i skutecznością Urzędu i Komitetu, a także utrzymywania właściwych stosunków miedzy Urzędem a instytucjami, organami, urzędami i agencjami UE, szczególnie jeśli chodzi o przepływ informacji. Zadaniem Komitetu w ramach zorganizowanego dialogu jest wydawanie opinii i zaleceń, szczególnie w kwestii mianowania dyrektora generalnego Urzędu oraz kar dyscyplinarnych, jakim może podlegać.

Gwarancja praw osób, których dotoczy dochodzenie

Wnioski przedstawione w lutym 2004 r. przewidują wprowadzenie gwarancji proceduralnych, o których mowa również w niniejszym wniosku. Na tyle, na ile jest to możliwe niniejszy wniosek stara się zharmonizować procedury dotyczące dochodzeń wewnętrznych i zewnętrznych, tak by uprościć proces rozpatrywania spraw, a zarazem zwiększyć stopień pewności prawnej.

Komisja proponuje, by w tekście rozporządzenia zawrzeć szczegółowe przepisy określające gwarancje proceduralne, których należy przestrzegać w trakcie dochodzeń wewnętrznych i zewnętrznych. Gwarancje te opierają się na postanowieniach zawartych w porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie dochodzeń wewnętrznych (oraz różnych decyzjach wykonawczych do tego porozumienia), w regulaminie pracowniczym i podręczniku OLAF. Dołączenie ich do tekstu samego rozporządzenia pozwala na stworzenie jednolitego zestawu gwarancji mających zastosowanie do wszystkich dochodzeń prowadzonych przez OLAF, tak wewnętrznych, jak i zewnętrznych. W lutym 2004 r. zaproponowano następujące gwarancje:

- przepisy dotyczące informacji, jakie OLAF ma obowiązek przekazać przed przesłuchaniem, i protokołu z takiego przesłuchania;

- prawo zainteresowanego do składania zeznań w towarzystwie wybranej przez siebie osoby;

- prawo do nieskładania zeznań na swoją niekorzyść.

Gwarancji tych należy przestrzegać nie tylko przed sporządzeniem sprawozdania końcowego, ale także przed przekazaniem informacji do władz krajowych.

Wzmocnienie kontroli dochodzeń

Oprócz dołączenia szczegółowych przepisów w sprawie gwarancji proceduralnych (art. 7a) w odniesieniu do dochodzeń wewnętrznych i zewnętrznych konieczne wydaje się zapewnienie ich przestrzegania poprzez wzmocnienie kontroli i stworzenie możliwości składania wniosków o opinie. Kontrolę zapewnia doradca ds. weryfikacji, który wykonuje swoje zadania w Urzędzie na zasadzie wyłączności i pełnej niezależności. Jego niezależność wynika z art. 14 wniosku, a przede wszystkim z roli, jaką w procesie mianowania doradcy pełni Komitet Nadzoru. Przy prowadzeniu kontroli bierze się pod uwagę poufny charakter dochodzeń, zasadę rozsądnego zarządzania, tajemnicę służbową, konieczność ochrony danych oraz prerogatywy przysługujące organom dyscyplinarnym i sądowym.

Taka wzmożona kontrola dotyczy wszystkich etapów dochodzeń wewnętrznych i zewnętrznych, stanowiąc tym samym jednolity system weryfikacji całokształtu działalności dochodzeniowej Urzędu. Zasady proceduralne dotyczące opinii doradcy ds. weryfikacji należy określić w decyzji wewnętrznej Komisji. Funkcja doradcy ma charakter uzupełniający, służy wzmocnieniu mechanizmów wstępnej weryfikacji działań Urzędu, w żadnym wypadku zaś nie zastępuje właściwej kontroli sądowej sądów wspólnotowych.

W proponowanych przepisach ustanawia się nowe zasady postępowania w przypadku długotrwałych dochodzeń. Instytucje zainteresowane danym dochodzeniem oraz Komitet Nadzoru muszą być informowane o treści opinii wydanej przez doradcę ds. weryfikacji, w przypadku gdy OLAF, otrzymawszy taką opinię, zadecyduje o kontynuowaniu dochodzenia przez okres dłuższy niż dwanaście miesięcy. Komisja i Komitet Nadzoru mają otrzymywać sporządzane przez doradcę ds. weryfikacji, regularne sprawozdania statystyczne i analizy dotyczące czasu trwania dochodzeń wewnętrznych i zewnętrznych.

Weryfikacja dochodzeń będących w toku odbywa się przede wszystkim na zasadzie szybkiej kontroli ze strony samego Urzędu. Doradca ds. weryfikacji zobowiązany jest wydawać opinię:

- na temat gwarancji proceduralnych przewidzianych w art. 6 ust. 5 (właściwy okres dochodzenia) i 7a niniejszego rozporządzenia, z inicjatywy lub na wniosek dowolnego urzędnika lub pracownika instytucji WE lub dowolnego podmiotu gospodarczego, których bezpośrednio dotyczy toczące się dochodzenie. O wydanie takiej opinii można ubiegać się na każdym etapie dochodzenia;

- na temat czasu trwania dochodzeń, toczących się ponad dwanaście miesięcy lub takich, które toczą się już od osiemnastu miesięcy i które przedłużono po raz kolejny na wniosek dyrektora generalnego Urzędu; opinię taką przekazuje się instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, których dotyczy dochodzenie, a także Komitetowi Nadzoru;

- w razie konieczności, aby odroczyć wypełnienie obowiązku wezwania osoby osobiście zamieszanej w sprawę do złożenia zeznań na temat wszelkich faktów, które tej osoby dotyczą;

- na dowolnym etapie dochodzenia, gdy dyrektor generalny Urzędu zwraca się z wnioskiem o wydanie opinii w związku z kontrolą przebiegu dochodzenia.

W końcowej fazie dochodzenia proponowany mechanizm daje urzędnikowi lub pracownikowi instytucji WE, osobie fizycznej bądź podmiotowi gospodarczemu, których bezpośrednio dotyczą fakty rozpatrywane w dochodzeniu, prawo do uzyskania od Urzędu informacji na temat wniosków i zaleceń zawartych w sprawozdaniu końcowym z dochodzenia, dając jednocześnie wszystkim zainteresowanym, którzy uważają, że przysługujące im gwarancje proceduralne nie były w trakcie dochodzenia przestrzegane, możliwość złożenia wniosku o wydanie opinii przez doradcę ds. weryfikacji. Wyjątkiem od opisanego wyżej prawa do informacji w końcowej fazie dochodzenia jest konieczność zachowania ścisłej tajemnicy ze względu na dobro postępowania karnego będącego następstwem dochodzenia i dla zapewnienia skutecznej współpracy OLAF-u z policją i organami sądowymi.

Lepszy przepływ informacji

a) między OLAF-em a instytucjami i organami europejskimi

Przepisy dotyczące przekazywania informacji do zainteresowanych instytucji i organów są bardzo istotne, gdyż pozwalają instytucjom europejskim sprawować odpowiedzialność polityczną, w przypadku, gdy ich urzędnicy są podejrzani o wykroczenia i/lub w przypadku, gdy konieczne jest podjęcie działań administracyjnych w celu ochrony interesów Unii. W takich przypadkach OLAF musi być zobowiązany do przekazywania odpowiednich informacji zainteresowanym instytucjom i organom. Instytucje te i organy muszą być także powiadamiane wówczas, gdy OLAF przekazuje informacje do organów sądowych. W tym względzie przyjęto w całości przepisy zaproponowane w lutym 2004 r.

Uzasadnione jest ponadto, by nie tylko państwa członkowskie, ale także Komisja, jako instytucja odpowiedzialna za ochronę interesów finansowych Wspólnot, miała możliwość składania wniosków o wszczęcie dochodzeń zewnętrznych, była informowana o stwierdzonej w toku dochodzenia konieczności podjęcia środków służących ochronie interesów finansowych Wspólnot oraz o wynikach takich dochodzeń.

Konieczne jest również usprawnienie wymiany informacji między OLAF-em a Europolem i Eurojustem po to, by skuteczniej zwalczać nadużycia finansowe, korupcję i każdą inną nielegalną działalność zagrażającą interesom finansowym Wspólnot.

b) między OLAF-em a państwami członkowskimi

Wniosek zmierza do dalszego zacieśnienia współpracy miedzy OLAF-em a państwami członkowskimi w dziedzinie dochodzeń zewnętrznych i przepływu informacji. Przewiduje on, że krajowe organy sądowe powinny informować OLAF o wszelkich działaniach podjętych w odpowiedzi na informacje przekazane w trakcie i po zamknięciu prowadzonych przez OLAF dochodzeń.

c) między OLAF-em a jego osobami składającymi doniesienia

Każda osoba zatrudniona w instytucji, organie, urzędzie lub agencji UE, która przekazuje Urzędowi informacje o przypadkach nadużyć finansowych lub nieprawidłowości, zostanie poinformowana, czy na podstawie takich informacji wszczęto dochodzenie, czy też nie.

Każda osoba – w tym osoba, o której mowa powyżej – może po złożeniu odpowiedniego wniosku uzyskać od Urzędu informację o fakcie zamknięcia dochodzenia, a w stosownym przypadku także o fakcie wysłania sprawozdania końcowego do właściwych organów, pod warunkiem, że takie informacje nie naruszają interesów osób, których dotyczą, ani tajemnicy, jaką objęte jest dochodzenie i działania będące jego następstwem.

Poprawa skuteczności operacyjnej OLAF-u

Proponuje się wprowadzenie przepisów, które pozwolą OLAF-owi skoncentrować się na działaniach priorytetowych. Należy wyjaśnić, że to OLAF decyduje o tym, czy wszcząć dochodzenie, czy też nie, oraz o tym, czy zwrócić się do właściwych organów z wnioskiem o rozpatrzenie spraw mniejszej wagi lub takich, które nie mieszczą się w zakresie jego priorytetów dochodzeniowych, z prośbą o przekazanie mu informacji o działaniach podjętych w odpowiedzi na każdy taki wniosek.

Ogólniej ujmując, należy wyraźnie określić procedury wszczynania i zamykania dochodzeń oraz stosunek między działaniami wewnętrznymi instytucji i organów europejskich a dochodzeniami prowadzonymi przez OLAF. Tak długo, jak długo toczy się dochodzenie wewnętrzne OLAF-u, instytucjom, organom, urzędom i agencjom nie wolno wszczynać własnych dochodzeń w tej samej sprawie.

Tak jak dotychczas, to OLAF będzie decydować o tym, czy wszcząć dochodzenie, czy też nie, mając na względzie swoje priorytety, swój program działalności dochodzeniowej i zasadę proporcjonalności; Komitet Nadzoru będzie w dalszym ciągu stał na straży pełnej niezależności Urzędu w trakcie prowadzenia dochodzeń.

Poprawa skuteczności dochodzeń OLAF-u

Zgodnie z zaleceniami zawartymi w sprawozdaniu oceniającym w sprawie wydatków bezpośrednich proponuje się wyraźniej określić uprawnienia OLAF-u w dziedzinie dochodzeń zewnętrznych dotyczących podmiotów gospodarczych otrzymujących fundusze wspólnotowe na podstawie zamówień, umów lub decyzji o przyznaniu dotacji (wydatki bezpośrednie). Tak doprecyzowane przepisy pomogą także poprawić skuteczność prowadzonych przez OLAF dochodzeń dotyczących wydatków pośrednich.

W trakcie prowadzenia dochodzeń zewnętrznych OLAF powinien uzyskać lepszy dostęp do informacji będących w posiadaniu instytucji i organów europejskich. Podobnie w kontekście dochodzeń zewnętrznych należy ułatwić dostęp do informacji będących w posiadaniu podmiotów gospodarczych.

Uprawnienia dyrektora generalnego

Ustalono, że aby zwiększyć poziom niezależności dyrektora generalnego, jego kadencja nie będzie mogła być przedłużana.

Aby ułatwić procedurę konsultacji międzyinstytucjonalnych, przewidziano, że stanowisko w tej sprawie przedstawi Komisja po zasięgnięciu opinii przedstawicieli innych instytucji wypracowanej wspólnie z Komitetem Nadzoru w ramach zorganizowanego dialogu.

Nowe przepisy pozwalają dyrektorowi generalnemu wstrzymać się od przekazania organom krajowym informacji na temat faktów, które mogą być podstawą wszczęcia postępowania karnego, jeśli przekazanie takich informacji jest nieuzasadnione z punktu widzenia proporcjonalności i skuteczności dalszego postępowania sądowego. O każdej takiej decyzji należy poinformować Komitet Nadzoru i doradcę ds. weryfikacji.

Powiązane przepisy prawne

Należy zwrócić uwagę, że Komisja proponuje równoległą zmianę rozporządzenia (Euratom) nr 1074/1999, które wyznacza ramy prawne, w obrębie których mieszczą się dochodzenia prowadzone przez OLAF na mocy postanowień traktatu Euratom.

Podstawa prawna

Wniosek Komisji ma na celu zmianę rozporządzenia 1073/1999, a zatem opiera się na art. 280 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Zasada pomocniczości i proporcjonalności

Rozporządzenie zmieniające jest w pełni zgodne z zasadą pomocniczości. W istocie podobnie jak pierwotne rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 niniejsze rozporządzenie zmieniające w niczym nie umniejsza praw i obowiązków państw członkowskich związanych z podejmowaniem środków dla zwalczania nadużyć finansowych przynoszących szkodę interesom finansowym Wspólnot. Sposoby działania OLAF-u w dziedzinie dochodzeń zewnętrznych są sprecyzowane jedynie w niektórych aspektach, tj. tam, gdzie w praktyce ujawniono luki prawne w dotychczasowym systemie i gdzie potrzebna jest skuteczniejsza interwencja Urzędu, aby wyniki dochodzeń zewnętrznych były bardziej miarodajne i przydatne dla organów państw członkowskich. Należy ponadto rozszerzyć zakres podstawowych gwarancji proceduralnych na dochodzenia zewnętrzne po to, by stworzyć jednolite ramy prawne dla wszystkich dochodzeń prowadzonych przez OLAF. Biorąc pod uwagę, że wprowadzenie w rozpatrywanej dziedzinie jasnych reguł opartych na prawodawstwie wspólnotowym jest warunkiem koniecznym do poprawy skuteczności i zwiększenia pewności prawnej działań OLAF-u, stwierdzić należy, że reguły te są również zgodne z zasadą proporcjonalności.

Prawa podstawowe

Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 już w swojej pierwotnej formie odzwierciedla dążenie prawodawcy do podporządkowania wszelkich przyznanych OLAF-owi uprawnień zasadzie pełnego poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, co potwierdził Trybunał Sprawiedliwości (wyrok z dnia 10 lipca 2003 r., sprawa C-11/00 Komisja przeciwko ECB, pkt 139). Właściwe wydaje się dodatkowe wzmocnienie gwarancji proceduralnych w porównaniu z obecnymi przepisami i rozszerzenie ich zakresu, tak by miały zastosowanie do wszystkich dochodzeń prowadzonych przez OLAF, tak wewnętrznych, jak i zewnętrznych. Gwarancje te uwzględniają prawa podstawowe uznane w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, wychodząc nawet poza wymagane tam minimum.

Wpływ na budżet

Ocena skutków finansowych regulacji dołączona do niniejszego wniosku wskazuje na brak jakiegokolwiek wpływu na budżet.

2006/0084 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 280,

uwzględniając wniosek Komisji[9],

uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego,

po zasięgnięciu opinii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych,

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[10],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Należy określić jasne zasady, które – potwierdzając pierwszeństwo Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych („Urzędu”) w prowadzeniu dochodzeń wewnętrznych – ustanawiają mechanizmy umożliwiające instytucjom, organom, urzędom i agencjom UE szybkie przejmowanie dochodzeń w sprawach, w których Urząd postanowił nie interweniować.

(2) Należy wyjaśnić, że Urząd podejmuje decyzję o wszczęciu dochodzenia według własnego uznania, co oznacza, że może odstąpić od dochodzenia w sprawach mniejszej wagi lub takich, które nie mieszczą się w zakresie ustalanych, co roku priorytetów dochodzeniowych. Sprawy takie powinny być następnie rozpatrzone przez właściwe instytucje, w przypadku dochodzeń wewnętrznych, oraz właściwe organy krajowe zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym Państwie Członkowskim, w przypadku dochodzeń zewnętrznych.

(3) Należy dokładnie określić obowiązki Urzędu w zakresie informowania w stosownym czasie instytucji, organów, urzędów i agencji UE o przebiegu dochodzenia, gdy dotyczy ono bezpośrednio ich członka, kierownika, urzędnika lub innego pracownika lub gdy wymagane może być zastosowanie środków administracyjnych dla ochrony interesów Unii.

(4) W celu poprawy skuteczności działalności dochodzeniowej Urzędu oraz w świetle ocen jego dotychczasowej działalności dokonanych przez instytucje, szczególnie sprawozdania oceniającego Komisji z kwietnia 2003 r. i sprawozdania specjalnego Trybunału Obrachunkowego nr 1/2005 na temat zarządzania Urzędem, potrzebne jest wyjaśnienie niektórych aspektów i poprawa niektórych środków podejmowanych przez Urząd w trakcie prowadzenia dochodzeń. Urząd powinien uzyskać z jednej strony uprawnienia do prowadzenia kontroli i inspekcji na miejscu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami[11] w ramach dochodzeń wewnętrznych i w przypadku nadużyć finansowych związanych z zamówieniami finansowanymi ze środków wspólnotowych, z drugiej zaś strony, w związku z postępowaniami zewnętrznymi – prawo dostępu do informacji będących w posiadaniu instytucji, organów, urzędów i agencji UE.

(5) Z punktu widzenia pewności prawnej konieczne jest wyraźne określenie gwarancji proceduralnych mających zastosowanie do dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez OLAF, co nie ma wpływu na rozleglejszy zakres ochrony wynikający odpowiednio z postanowień traktatów, regulaminu pracowniczego i wszelkich odnośnych przepisów krajowych.

(6) Aby wzmocnić ochronę osób, przeciwko którym toczy się dochodzenie, nie naruszając przy tym art. 90a regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich ani wynikających z traktatu WE uprawnień Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, osoba której osobiście dotyczy dochodzenie, musi mieć prawo w końcowej fazie takiego dochodzenia zapoznać się z wnioskami i zaleceniami zawartymi w sprawozdaniu końcowym z dochodzenia, a przypadku gdy uzna, że nie spełniono wobec niej gwarancji proceduralnych musi mieć możliwość zwrócenia się o opinię do doradcy ds. weryfikacji ustanowionego niniejszym rozporządzeniem.

(7) W trosce o większą przejrzystość działania, należy zadbać o to, by osoby składające doniesienia do Urzędu otrzymywały odpowiednie informacje; należy powiadamiać je o tym, czy w danej sprawie wszczęto dochodzenie, czy nie oraz – jeśli złożą stosowny wniosek – o ogólnym wyniku działań podjętych na podstawie dostarczonych przez nie informacji.

(8) W przypadku stwierdzenia, że fakty ujawnione w sprawozdaniu końcowym z dochodzenia wewnętrznego, mogące stanowić wykroczenie karne nie podlegają dalszemu postępowaniu sądowemu ze względu na swój charakter, niską szkodliwość lub ponieważ strata finansowa wynikająca z tych faktów jest niewielka, dyrektor generalny Urzędu przekazuje takie sprawozdanie końcowe bezpośrednio do zainteresowanej instytucji organu, urzędu lub agencji, by te podjęły dalsze, bardziej odpowiednie kroki. O każdej właściwie uzasadnionej decyzji o nieprzekazywaniu sprawozdania końcowego do organów sądowych dyrektor generalny informuje Komitet Nadzoru i doradcę ds. weryfikacji.

(9) Dotychczasowa praktyka pokazuje, że wskazane jest zezwolenie dyrektorowi generalnemu na delegowanie niektórych swoich zadań na kilku pracowników Urzędu w formie pisemnej decyzji, w której określa się warunki i zakres takiej delegacji.

(10) Celowe wydaje się zwiększenie uprawnień Komitetu Nadzoru w zakresie nadzorowania zgodności działań Urzędu z odpowiednimi przepisami, zwłaszcza jeśli chodzi o wymianę informacji między Urzędem a instytucjami, organami, urzędami i agencjami UE oraz postępów w dziedzinie stosowania gwarancji proceduralnych i skracania czasu trwania dochodzeń. Konieczne jest ponadto zainicjowanie współpracy między Komitetem Nadzoru a Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją poprzez umożliwienie Komitetowi Nadzoru uczestnictwa w zorganizowanym dialogu z przedstawicielami tych instytucji bez wpływu na niezależny status jego członków.

(11) Ustalono, że aby zwiększyć poziom niezależności dyrektora generalnego, jego kadencja trwać będzie siedem lat bez możliwości przedłużenia.

(12) Aby zwiększyć stopień przestrzegania gwarancji proceduralnych, doradca ds. weryfikacji powinien być zobowiązany do wydawania – z inicjatywy własnej lub na wniosek osób trzecich – całkowicie niezależnej opinii na temat takich gwarancji, jak również do wydawania opinii w niektórych innych sprawach, w szczególności na wniosek złożony przez osobę, której osobiście dotyczy dane dochodzenie.

(13) Środki niezbędne do realizacji niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[12].

(14) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1073/1999.

(15) W niniejszym rozporządzeniu sposoby działania Urzędu w dziedzinie dochodzeń zewnętrznych są wyraźnie określone jedynie w niektórych aspektach, tj. tam, gdzie ujawniono luki prawne w dotychczasowym systemie i gdzie potrzebna jest skuteczniejsza interwencja Urzędu dla osiągnięcia bardziej miarodajnych i przydatnych z punktu widzenia organów państw członkowskich wyników dochodzeń zewnętrznych. Należy ponadto rozszerzyć zakres gwarancji proceduralnych na dochodzenia zewnętrzne po to, by stworzyć jednolite ramy prawne dla wszystkich dochodzeń prowadzonych przez Urząd. Niniejsze rozporządzenie jest w pełni zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym samym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia jego celów.

(16) Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe oraz przestrzega zasad uznanych przede wszystkim w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w jej art. 47 i 48.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1073/1999 wprowadza się następujące zmiany:

1) Artykuł 3 otrzymuje następujące brzmienie:

„Artykuł 3 Dochodzenia zewnętrzne

1. Urząd wykonuje uprawnienia przyznane mu przez Komisję rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96, a dotyczące przeprowadzania kontroli i inspekcji na miejscu w państwach członkowskich i – zgodnie z obowiązującymi umowami – w państwach trzecich i organizacjach międzynarodowych.

Jako część swoich funkcji dochodzeniowych Urząd prowadzi kontrole i inspekcje w państwach członkowskich przewidziane w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 i w zasadach sektorowych określonych w art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia oraz w państwach trzecich, zgodnie z obowiązującymi umowami.

2. Aby stwierdzić istnienie nadużycia finansowego, korupcji i każdego innego rodzaju nielegalnej działalności, o których mowa w art. 1, związanych z umową lub decyzją o przyznaniu dotacji albo zamówieniem finansowanym ze środków wspólnotowych, Urząd może zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96 prowadzić kontrole na miejscu wobec podmiotów gospodarczych korzystających z takiego finansowania.

3. W trakcie prowadzenia dochodzenia zewnętrznego i w zakresie niezbędnym do stwierdzenia nadużycia finansowego, korupcji lub każdego innego rodzaju nielegalnej działalności, o których mowa w art. 1, Urząd może uzyskać dostęp do informacji odnoszących się do faktów rozpatrywanych w dochodzeniu, a będących w posiadaniu instytucji, organów, urzędów lub agencji UE. Zastosowanie w tej materii mają art. 4 ust. 2 i 4.

4. Jeśli przed wszczęciem dochodzenia Urząd dysponuje informacjami wskazującymi na istnienie nadużycia finansowego, korupcji lub każdego innego rodzaju nielegalnej działalności, o których mowa w art. 1, dyrektor generalny Urzędu może poinformować o tym właściwe organy państw członkowskich, a organy te, nie naruszając przepisów rozporządzeń sektorowych, prowadzą odpowiednie działania następcze, a w razie potrzeby i zgodnie z obowiązującym prawem krajowym wszczynają dochodzenia, w których mogą uczestniczyć pracownicy Urzędu. Właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich informują dyrektora generalnego o ustaleniach dokonanych na podstawie takich informacji.”

2) W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a) Ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:

„3. Zgodnie z zasadami przewidzianymi w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 Urząd może przeprowadzać kontrole i inspekcje w obiektach należących do podmiotów gospodarczych w celu uzyskania dostępu do informacji mających związek z faktami, których dotyczy dochodzenie wewnętrzne.”

b) Skreśla się ust. 5.

3) Artykuł 5 otrzymuje następujące brzmienie:

„Artykuł 5 Wszczęcie dochodzenia

1. Urząd może wszcząć postępowanie, jeśli istnieją wystarczająco poważne podejrzenia, że doszło do nadużycia finansowego, korupcji lub innego rodzaju wykroczeń, o których mowa w art. 1. W decyzji o tym, czy wszcząć dochodzenie, czy też nie, uwzględnia się priorytety polityki dochodzeniowej Urzędu i jego program działania w dziedzinie dochodzeń, określone zgodnie z art. 11a i art. 12 ust. 5. W decyzji tej bierze się również pod uwagę potrzebę skutecznego wykorzystania zasobów Urzędu i proporcjonalność zastosowanych środków.

2. Dochodzenia zewnętrzne wszczyna się na mocy decyzji dyrektora generalnego Urzędu, który działa z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego albo Komisji.

Dochodzenia wewnętrzne wszczyna się są na mocy decyzji dyrektora generalnego Urzędu, który działa z własnej inicjatywy lub na wniosek instytucji, organu, urzędu czy agencji, w której ma zostać przeprowadzone dochodzenie.

Tak długo, jak długo toczy się dochodzenie wewnętrzne Urzędu w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, instytucjom, organom, urzędom i agencjom nie wolno wszczynać dochodzeń równoległych dotyczących tych samych faktów.

3. Jeśli instytucja, organ, urząd lub agencja zamierza wszcząć postępowanie, korzystając z przysługujących im uprawnień administracyjnych, zwraca się do Urzędu z pytaniem, czy fakty, które zamierza rozpatrywać, nie są już przedmiotem dochodzenia wewnętrznego. W ciągu 15 dni roboczych od daty otrzymania takiego zapytania Urząd odpowiada, czy w danej sprawie wszczęto już dochodzenie lub czy wszczęcie takiego dochodzenia jest planowane na podstawie ust. 4. Brak odpowiedzi ze strony Urzędu traktuje się jak decyzję o niewszczynaiu dochodzenia.

4. Urząd podejmuje decyzję o tym, czy wszcząć dochodzenie, czy też nie w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania wniosku lub zapytania, o których mowa w ust. 2 lub 3. O decyzji takiej powiadamia się instytucję, organ, urząd, agencję lub państwo członkowskie, które zgłosiły wniosek lub zapytanie. Decyzja o niewszczynaniu dochodzenia musi zawierać uzasadnienie.

Jeśli urzędnik lub inny pracownik instytucji, organu, urzędu lub agencji działający zgodnie z art. 22a regulaminu pracowniczego lub odpowiadających mu przepisów zawartych w warunkach zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, dostarcza Urzędowi informacje dotyczące domniemanego nadużycia finansowego lub nieprawidłowości, Urząd informuje go, czy zdecydował wszcząć dochodzenia na podstawie przedstawionych faktów, czy też nie.

5. W przypadku, gdy Urząd, korzystając z przysługującej mu swobody decyzji i uwzględniając swoje priorytety dochodzeniowe, postanawia nie wszczynać dochodzenia wewnętrznego, bezzwłocznie przekazuje posiadane informacje zainteresowanej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, by te mogły podjąć dalsze właściwe działania zgodnie z obowiązującymi je przepisami. W stosownych przypadkach Urząd uzgadnia z daną instytucją, organem, urzędem lub agencją środki, jakie należy zastosować dla ochrony poufności źródła informacji, a w razie potrzeby prosi o powiadomienie o działaniach podjętych w następstwie przekazania takich informacji.

W przypadku, gdy Urząd, korzystając z przysługującej mu swobody decyzji i uwzględniając swoje priorytety dochodzeniowe, postanawia nie wszczynać dochodzenia zewnętrznego, zastosowanie ma art. 3 ust. 4.”

4) W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a) W ust. 1 i 3 wyraz „dyrektor” zastępuje się wyrazami „dyrektor generalny”.

b) Dodaje się nowy ust. 5a w następującym brzmieniu:

„5a. Z chwilą, gdy dochodzenie wykaże, że w nielegalną działalność może być zamieszany członek, kierownik, urzędnik lub inny pracownik zatrudniony w instytucji, organie, urzędzie lub agencji albo że wskazane może być podjęcie środków zabezpieczających lub administracyjnych dla ochrony interesów Unii, instytucja taka, organ, urząd lub agencja informowana jest o przebiegu toczącego się dochodzenia. Przekazywane informacje obejmują następujące elementy:

a) tożsamość osoby lub osób, przeciwko którym toczy się dochodzenie, oraz streszczenie sprawy;

b) wszelkie informacje, które mogą pomóc instytucji, organowi, urzędowi lub agencji w podjęciu decyzji o ewentualnym zastosowaniu środków zabezpieczających lub administracyjnych dla ochrony interesów Unii;

c) wszelkie zalecane środki konieczne do zachowania poufności.

Instytucja, organ, urząd lub agencja decydują o ewentualnym zastosowaniu środków zabezpieczających lub administracyjnych, biorąc pod uwagę znaczenie, jakie ma fakt zagwarantowania skuteczności dochodzenia oraz zalecane przez Urząd środki konieczne do zachowania poufności.”

c) Dodaje się ust. 7 w brzmieniu:

„7. W przypadku stwierdzenia, że dochodzenia nie można zamknąć w ciągu dwunastu miesięcy od daty jego wszczęcia dyrektor generalny Urzędu może zdecydować o jego przedłużeniu o maksymalnie sześć miesięcy. Przed podjęciem takiej decyzji zasięga opinii doradcy ds. weryfikacji, o którym mowa w art. 14. Ten w ciągu piętnastu dni roboczych przekazuje dyrektorowi generalnemu Urzędu swoją opinię, w której ocenia, czy toczące się dochodzenie jest zgodne z art. 6 ust. 5, oraz czy powody przedłużenia dochodzenia przez dyrektora generalnego Urzędu są uzasadnione, dołączając wszelkie zalecenia, jakie uzna za przydatne w odniesieniu do dochodzenia. Doradca ds. weryfikacji przekazuje kopię swojej decyzji do sekretariatu generalnego zainteresowanej instytucji, organu, urzędu lub agencji oraz do Komitetu Nadzoru;

W razie potrzeby decyzję o przedłużeniu dochodzenia można na tych samych warunkach podjąć kilkakrotnie.”

5) Dodaje się art. 7a i 7b w następującym brzmieniu:

„Artykuł 7a Gwarancje proceduralne

1. W trakcie dochodzenia Urząd poszukuje zarówno dowodów obciążających, jak i uniewinniających.

2. Z chwilą, gdy dochodzenie wykaże, że w sprawę może być zamieszany członek, osoba kierująca, urzędnik lub inny pracownik zatrudniony przez instytucję, organ, urząd, agencję lub podmiot gospodarczy, osoba taka jest o tym fakcie informowana, o ile nie zakłóci to przebiegu dochodzenia.

W żadnym wypadku nie można na podstawie przeprowadzonego dochodzenia wyciągać żadnych wniosków odnoszących się imiennie do osoby fizycznej lub prawnej, jeśli osoba taka nie miała wcześniej możliwości złożenia zeznań w sprawie faktów jej dotyczących. Streszczenie takich faktów należy podać w wezwaniu do złożenia zeznań. W trakcie składania zeznań osobie zamieszanej w sprawę może towarzyszyć inna osoba, przez nią wybrana. Wszystkie osoby, których osobiście dotyczy dane dochodzenie, mają prawo do składania zeznań w wybranym przez siebie języku urzędowym Wspólnoty; urzędnicy lub pracownicy instytucji wspólnotowych mogą zostać jednak poproszeni o złożenie zeznań w języku urzędowym Wspólnoty, którym biegle władają. Osoby fizyczne i prawne mają prawo do nieskładania zeznań na swoją niekorzyść.

W sprawach wymagających zachowania bezwzględnej tajemnicy dla dobra dochodzenia i w związku z koniecznością zastosowania środków dochodzeniowych będących w kompetencji krajowych organów lub (w przypadku dochodzenia zewnętrznego) w kompetencji właściwego organu krajowego – dyrektor generalny Urzędu może zadecydować o odroczeniu terminu wezwania do złożenia zeznań przez osobę osobiście zamieszaną w sprawę. Uprzednio zasięga on opinii doradcy ds. weryfikacji, który podejmuje decyzję na podstawie art. 14 ust. 3. W przypadku dochodzeń wewnętrznych dyrektor generalny Urzędu podejmuje taką decyzję w porozumieniu z instytucją, organem, urzędem lub agencją, w której zatrudniona jest dana osoba.

3. Wezwanie do złożenia zeznań, czy to przez świadka, czy to osobę osobiście zamieszaną w sprawę w rozumieniu ust. 2, musi zostać wysłane z wyprzedzeniem co najmniej ośmiu dni roboczych; termin ten może ulec skróceniu za zgodą zainteresowanego. W zaproszeniu wymienia się prawa przysługujące osobie przesłuchiwanej. Urząd sporządza protokół z całego przesłuchania, udostępniając go przesłuchiwanemu do zatwierdzenia lub w celu wprowadzenia dodatkowych uwag.

Jeśli w trakcie przesłuchania okaże się, że osoba przesłuchiwana może mieć związek z faktami rozpatrywanymi w dochodzeniu, natychmiastowe zastosowanie mają zasady proceduralne przewidziane w ust. 2.

4. Gwarancje proceduralne przewidziane w niniejszym artykule stosują się bez względu na:

a) rozleglejszy zakres ochrony wynikający odpowiednio z postanowień traktatów lub wszelkich odnośnych przepisów krajowych;

b) prawa i obowiązki wynikające z regulaminu pracowniczego.

Artykuł 7b Zawiadomienie o zamknięciu postępowania i niepodejmowaniu dalszych kroków

Jeśli w wyniku dochodzenia nie zostanie postawiony żaden zarzut wobec członka, kierownika, urzędnika lub innego pracownika zatrudnionego przez instytucję, organ, urząd, agencję UE lub podmiot gospodarczy, dochodzenie przeciwko takiej osobie zostaje ostatecznie zamknięte decyzją dyrektora generalnego Urzędu, który informuje o tym na piśmie zainteresowaną osobę oraz odpowiednio jej instytucję, organ, urząd lub agencję.”

6) W art. 8 ust. 3 i 4 otrzymują następujące brzmienie:

„3. Urząd przestrzega wspólnotowych i krajowych przepisów o ochronie danych osobowych, w szczególności tych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady(*).

4. Dyrektor generalny Urzędu czuwa nad stosowaniem przepisów niniejszego artykułu, jak również art. 287 traktatu.

_________________________________

(*) Dz.U. L 8 z 12.1.2001, str. 1. ”

7) Dodaje się artykuł 8a w następującym brzmieniu:

„Artykuł 8a Powiadomienie o ustaleniach zawartych w sprawozdaniu końcowym z chwilą zamknięcia dochodzenia

Przed przekazaniem sprawozdania końcowego zainteresowanym instytucjom, organom, urzędom i agencjom UE albo właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich Urząd powiadamia osobę, której osobiście dotyczą fakty rozpatrywane w dochodzeniu wewnętrznym lub zewnętrznym, o wnioskach i zaleceniach zawartych w sprawozdaniu końcowym.

Dyrektor generalny Urzędu może zdecydować o odstąpieniu od powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, wyłącznie w sprawach wymagających zachowania bezwzględnej tajemnicy oraz zastosowania środków dochodzeniowych będących w kompetencji krajowych organów sądowych. W przypadku dochodzeń wewnętrznych podejmuje on taką decyzję w porozumieniu z instytucją, organem, urzędem lub agencją, w której zatrudniona jest dana osoba.

Jeśli osoba, której osobiście dotyczy dochodzenie, uważa, że przewidziane w art. 6 ust. 5 i art. 7a gwarancje proceduralne zostały zaniedbane na tyle, że może to mieć wpływ na wynik dochodzenia, osoba taka może w ciągu dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosków ze sprawozdania końcowego zwrócić się do doradcy ds. weryfikacji o wydanie opinii w tej sprawie.”

8) W art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

a) Ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:

„1. Po zakończeniu dochodzenia Urząd opracowuje z upoważnienia dyrektora generalnego sprawozdanie zawierające w szczególności opis przebiegu dochodzenia, podstawę prawną, ujawnione fakty i ich kwalifikacje prawną, ewentualne straty finansowe oraz wnioski z dochodzenia wraz z zaleceniami co do działań, które należy dalej podjąć.”

b) Ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:

„3. Sprawozdania sporządzone w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi, przydatne dokumenty przesyła się Komisji oraz właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich, zgodnie z zasadami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych. O ile prawo krajowe nie stanowi inaczej, właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich informują dyrektora generalnego o działaniach podjętych na podstawie przesłanych im sprawozdań.”

c) Dodaje się ust. 3a w następującym brzmieniu:

„3a. Jeśli sprawozdanie sporządzone w następstwie dochodzenia wewnętrznego wykazuje istnienie faktów, które mogłyby stanowić podstawę postępowania karnego, sprawozdanie takie przekazuje się organom sądowym zainteresowanego państwa członkowskiego. Dyrektor generalny może jednak zdecydować o nieprzekazywaniu sprawozdania końcowego organom sądowym, jeśli uzna, że ze względu przede wszystkim na charakter faktów, ich niewielkie znaczenie lub niski poziom straty finansowej bardziej odpowiednie w danej sytuacji jest podjęcie działań wewnętrznych. We wszystkich tego typu przypadkach przekazuje on sprawozdanie końcowe zainteresowanej instytucji lub organowi zgodnie z ust. 4. O każdej właściwie uzasadnionej decyzji o nieprzekazywaniu sprawozdania końcowego do organów sądowych dyrektor generalny informuje Komitet Nadzoru i doradcę ds. weryfikacji.”

d) Dodaje się ust. 5 w następującym brzmieniu:

„5. Osoba, która przekazuje Urzędowi informacje dotyczące domniemanego nadużycia finansowego lub nieprawidłowości, może po złożeniu odpowiedniego wniosku uzyskać od Urzędu informacje o zamknięciu dochodzenia oraz o ewentualnym przekazaniu sprawozdania końcowego do właściwych organów. Urząd może jednak odrzucić taki wniosek, jeśli uzna, że może on w efekcie zaszkodzić uzasadnionym interesom osób zainteresowanych, negatywnie wpłynąć na skuteczność dochodzenia i działań podejmowanych w jego następstwie albo naruszyć wymagania poufności.

9) Artykuł 10 otrzymuje następujące brzmienie:

„Artykuł 10 Wymiana informacji miedzy Urzędem a organami krajowymi państw członkowskich

1. Nie naruszając przepisów art. 8 i art. 9 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96, Urząd może w każdej chwili przekazać właściwym władzom zainteresowanych państw członkowskich informacje uzyskane w trakcie dochodzeń zewnętrznych.

2. Nie naruszając przepisów art. 8 i art. 9, dyrektor generalny Urzędu w trakcie prowadzenia dochodzeń wewnętrznych przekazuje organom sądowym zainteresowanego państwa członkowskiego uzyskane przez Urząd informacje na temat faktów, które wymagają zastosowania środków dochodzeniowych będących w kompetencji krajowego organu sądowego lub – ze względu na swoją wagę – stanowią podstawę do natychmiastowego postępowania karnego. Dyrektor generalny uprzednio informuje o takiej sytuacji zainteresowaną instytucję, organ, urząd lub agencję. Przekazywane informacje zawierają tożsamość osoby zamieszanej w daną sprawę, streszczenie ustalonych faktów, wstępną ocenę prawną i wartość ewentualnej straty finansowej.

Przed przekazaniem informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, Urząd daje osobie zamieszanej w dochodzenie okazję do złożenia zeznań w sprawach, które jej dotyczą na warunkach i zgodnie z zasadami określonymi w art. 7a ust. 2 akapit drugi i trzeci.

3. O ile prawo krajowe nie stanowi inaczej, właściwe organy, w szczególności organy sądowe, zainteresowanego państwa członkowskiego jak najszybciej informują dyrektora generalnego o działaniach podjętych na podstawie informacji przesłanych im na mocy niniejszego artykułu.”

10) W art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

a) Ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:

„1. Komitet Nadzoru zapewnia niezależność Urzędu poprzez regularne monitorowanie prowadzonych działań dochodzeniowych.

Komitet Nadzoru czuwa nad przestrzeganiem zasad dotyczących przekazywania informacji miedzy Urzędem a instytucjami, organami, urzędami lub agencjami.

Komitet Nadzoru śledzi postępy w stosowaniu gwarancji proceduralnych i skracaniu czasu trwania dochodzeń na podstawie okresowych statystyk dostarczanych przez dyrektora generalnego Urzędu oraz regularnych opinii i analiz na ten temat sporządzanych przez doradcę ds. weryfikacji w ścisłej współpracy z dyrektorem generalnym.

Komitet przedstawia dyrektorowi Urzędu swoje opinie z inicjatywy własnej lub na wniosek tego ostatniego albo na wniosek instytucji, organu, urzędu bądź agencji, nie ingerując przy tym w przebieg prowadzonych dochodzeń. Składający wniosek otrzymuje kopię takich opinii.”

b) Ust. 7 i 8 otrzymują następujące brzmienie:

„7. Dyrektor generalny Urzędu każdego roku przekazuje Komitetowi Nadzoru program działań dochodzeniowych Urzędu. Dyrektor generalny Urzędu dba o to, by Komitet Nadzoru był regularnie informowany o działalności Urzędu, o tym, jak wykonuje one swoje zadania dochodzeniowe oraz o działaniach podejmowanych w następstwie dochodzeń.

Dyrektor generalny Urzędu informuje Komitet Nadzoru:

a) o przypadkach, w których dana instytucja, organ, urząd lub agencja nie podjęła żadnych zalecanych przez Komitet działań;

b) o przypadkach przekazania informacji organom sądowym państwa członkowskiego.

8. Komitet Nadzoru przyjmuje co najmniej jedno sprawozdanie z działalności w ciągu roku, dotyczące w szczególności stosowania gwarancji proceduralnych i czasu trwania dochodzeń; sprawozdania te kieruje się do instytucji. Komitet może przedstawiać Parlamentowi, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu sprawozdania dotyczące wyników dochodzeń i działań podejmowanych przez Urząd w ich następstwie.”

11) Dodaje się artykuł 11a w następującym brzmieniu:

„Artykuł 11a Zorganizowany dialog z instytucjami

Komitet Nadzoru w ramach zorganizowanego dialogu na szczeblu politycznym spotyka się co najmniej dwa razy w roku oraz na wniosek którejś z instytucji z przedstawicielem wyznaczonym odpowiednio przez Parlament Europejski, Radę i Komisję w celu ustalenia wspólnych wytycznych.

Zorganizowany dialog dotyczy działalności dochodzeniowej Urzędu, w szczególności zaś:

a) sprawozdania rocznego z działalności Komitetu Nadzoru i sprawozdania rocznego z działalności dyrektora generalnego Urzędu;

b) programu działalności dochodzeniowej;

b) aspektów związanych z priorytetami polityki dochodzeniowej Urzędu;

d) dobrych stosunków z instytucjami, organami, urzędami lub agencjami;

e) skuteczności działań dochodzeniowych Urzędu i skuteczność prac Komitetu Nadzoru.

Zorganizowany dialog nie ingeruje w przebieg dochodzeń.

Urząd podejmuje odpowiednie działania w następstwie opinii wyrażonych w ramach zorganizowanego dialogu.

12) W art. 12 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł artykułu oraz ustęp 1 otrzymują następujące brzmienie:

„Ar tykuł 12 Dyrektor generalny

1. Po przeprowadzeniu konsultacji z przedstawicielami innych instytucji w trakcie odbywających się w ramach zorganizowanego dialogu spotkań z Komitetem Nadzoru Komisja wyznacza dyrektora generalnego Urzędu na okres siedmiu lat bez możliwości przedłużenia jego kadencji. Konsultacje organizuje się na podstawie listy kandydatów ustalonej przez Komisję w wyniku wcześniej ogłoszonego zaproszenia do składania wniosków.”

b) Skreśla się ust. 2.

c) W ust. 3 wyraz „dyrektor” zastępuje się wyrazami „dyrektor generalny”.

d) Ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:

„4. Przed podjęciem jakichkolwiek sankcji dyscyplinarnych w stosunku do dyrektora generalnego, Komisja zasięga opinii Komitetu Nadzoru, który spotyka się w tej sprawie z przedstawicielami innych instytucji w ramach zorganizowanego dialogu.

Środki dotyczące sankcji dyscyplinarnych w stosunku do dyrektora generalnego Urzędu stanowią przedmiot decyzji z uzasadnieniem, które przekazywane są do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komitetu Nadzoru.”

e) Dodaje się ust. 5 i 6 w następującym brzmieniu:

„5. Dyrektor generalny Urzędu po zasięgnięciu opinii Komitetu Nadzoru ustala każdego roku program działania i priorytety polityki dochodzeniowej Urzędu.

6. Dyrektor generalny może w drodze pisemnej decyzji, na określonych przez siebie warunkach i w określonym przez siebie zakresie, delegować wykonywanie swoich zadań na pracowników Urzędu zgodnie z art. 5, art. 6 ust. 3, art. 7b i art. 10 ust. 2.”

13) Artykuł 13 otrzymuje następujące brzmienie:

„Artykuł 13 Finansowanie

Środki przyznane dla Urzędu, których całkowitą kwotę wykazuje się w specjalnej pozycji w sekcji budżetu ogólnego Unii Europejskiej odnoszącej się do Komisji, określone są szczegółowo w załączniku do tejże sekcji.

Plan zatrudnienia Urzędu załącza się do planu zatrudnienia Komisji.”

14) Artykuł 14 otrzymuje następujące brzmienie:

„Artykuł 14 Doradca ds. weryfikacji

1. Dyrektor generalny Urzędu na wniosek Komitetu Nadzoru mianuje doradcę ds. weryfikacji na okres pięciu lat bez możliwości przedłużenia. Komitet Nadzoru opracowuje swój wniosek na podstawie listy kilku kandydatów wybranej w wyniku wcześniej ogłoszonego zaproszenia do składania wniosków.

2. Doradca ds. weryfikacji jest w pełni niezależny w pełnieniu swojej funkcji. Wypełniając swoje obowiązki nie zwraca się o żadne instrukcje z zewnątrz ani nie przyjmuje żadnych tego rodzaju instrukcji. Jego zadania w Urzędzie ograniczają się wyłącznie do kontroli zgodności z procedurami.

Przed wymierzeniem jakichkolwiek sankcji dyscyplinarnych w stosunku do doradcy ds. weryfikacji dyrektor generalny Urzędu zasięga opinii Komitetu Nadzoru.

3. Każda osoba, której osobiście dotyczy dochodzenie, może zwrócić się do doradcy ds. weryfikacji o wydanie opinii na temat gwarancji proceduralnych przewidzianych w art. 6 ust. 5 i art. 7a. Doradca ds. weryfikacji może także wydawać opinie w tej sprawie z własnej inicjatywy.

4. Dyrektor generalny Urzędu zwraca się do doradcy ds. weryfikacji o wydanie opinii w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 7 i art. 7a ust. 2 akapit trzeci. Może także zwrócić się do doradcy ds. weryfikacji z dowolnym wnioskiem związanym z kontrolą przebiegu dochodzenia.

5. Doradca ds. weryfikacji składa Komitetowi Nadzoru regularne sprawozdania ze swojej działalności. Komitetowi oraz Komisji, przedstawia regularne dane statystyczne i analizy na temat kwestii związanych z czasem trwania dochodzeń i gwarancjami proceduralnymi. Sprawozdanie doradcy ds. weryfikacji nie mogą odnosić się do indywidualnych spraw będących przedmiotem dochodzenia.”

15) Skreśla się artykuł 15.

16) Dodaje się art. 15a i 15b w następującym brzmieniu:

„Artykuł 15a Środki wykonawcze

Przewidziane w niniejszym rozporządzeniu środki wykonawcze związane ze stosowaniem gwarancji proceduralnych w dochodzeniach administracyjnych prowadzonych przez Urząd przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 15b ust. 2.

Artykuł 15b Komitet

1. Komisję wspomaga Komitet przewidziany w art. 43 rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97(*).

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i art. 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3. Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

____________________________

(*) Dz.U. L 82 z 22.3.1997, str.1.”

Artykuł 2

Przepisy art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 w brzmieniu nadanym przez niniejsze rozporządzenie nie stosują się do urzędującego w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia dyrektora generalnego Urzędu, którego kadencję przedłużono o pięć lat.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie […] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia […]

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

[…] […]

Przewodniczący Przewodniczący

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

TYTUŁ WNIOSKU:

Zmiany do rozporządzeń (WE) nr 1073/1999 i (Euratom) nr 1074/1999

STRUKTURA ABM/ABB

Dziedzina/dziedziny polityki, których dotyczy wniosek i powiązane zadanie/zadania:

24 01 Wydatki administracyjne w obszarze polityki „Zwalczanie nadużyć finansowych”

24.02 „Zwalczanie nadużyć finansowych”

POZYCJE W BUDŻECIE

3.1. Pozycje w budżecie (pozycje operacyjne i powiązane pozycje pomocy technicznej i administracyjnej (dawniej pozycje BA)), wraz z treścią:

24.010600.03.01.00 Wydatki związane ze stanowiskami członków Komitetu Nadzoru

3.2. Czas trwania działania i wpływu finansowego

Czas nieokreślony. Brak wpływu

3.3. Informacje budżetowe (w razie potrzeby należy dodać rubryki):

Pozycja w budżecie: | Rodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład krajów ubiegających się o członkostwo | Dział w perspektywie finansowej |

24.0106 | Nieobowiązkowe | Niezróżnicowane[13] | NIE | NIE | NIE | Nr 5 |

ZESTAWIENIE ZASOBÓW

4.1. Zasoby finansowe

4.1.1. Zestawienie środków na zobowiązania (CA) i środków na płatności (PA)

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rodzaj wydatków | Sekcja nr | Rok n | n +1 | n + 2 | n +3 | n +4 | n+5 i kolejne | Ogółem |

Wydatki operacyjne[14] |

Środki na zobowiązania (CA) | 8.1 | a |

Środki na płatności (PA) | b |

Wydatki administracyjne w ramach kwoty referencyjnej[15] |

Pomoc techniczna i administracyjna (NDA) | 8.2.4 | c |

KWOTA REFERENCYJNA OGÓŁEM |

Środki na zobowiązania | a+c |

Środki na płatności | b+c |

Wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej[16] |

Wydatki na zasoby ludzkie i powiązane wydatki (NDA) | 8.2.5 | d | 0,972 |

Wydatki administracyjne, inne niż koszty zasobów ludzkich i powiązane koszty, nieuwzględnione w kwocie referencyjnej (NDA) | 8.2.6 | e | 0,200 |

Indykatywne koszty finansowe interwencji ogółem

OGÓŁEM CA w tym koszty zasobów ludzkich | a+c+d+e | 1,172 |

OGÓŁEM PA w tym koszty zasobów ludzkich | b+c+d+e | 1,172 |

Szczegółowe informacje dotyczące współfinansowania

Nie dotyczy

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)Organ współfinansujący | Rok n | n + 1 | n + 2 | n + 3 | n + 4 | n + 5 i później | Ogółem |

…………………… | f |

OGÓŁEM CA w tym współfinansowanie | a+c+d+e+f |

4.1.2. Zgodność z programowaniem finansowym

x Wniosek jest zgodny z istniejącym programowaniem finansowym.

( Wniosek wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w perspektywie finansowej.

( Wniosek może wymagać zastosowania postanowień porozumienia międzyinstytucjonalnego[17] (tzn. instrumentu elastyczności lub zmiany perspektywy finansowej).

4.1.3. Wpływ finansowy na dochody

x Wniosek nie ma wpływu finansowego na dochody.

( Wniosek ma następujący wpływ finansowy na dochody:

Brak.

mln EUR (do 1 miejsca po przecinku)

Przed rozpo-częciem działania [rok n-1] | Sytuacja po zakończeniu działania |

Zasoby ludzkie ogółem | 9 | 9 | 9 | 9 | 9 |

OPIS I CELE

Szczegółowy kontekst wniosku należy podać w uzasadnieniu. W niniejszej części oceny skutków finansowych regulacji należy ująć następujące informacje uzupełniające:

5.1. Potrzeba, która ma zostać zaspokojona w perspektywie krótko- lub długoterminowej

Wnioski dotyczące zmiany rozporządzeń (WE) nr 1073/1999 i (Euratom) nr 1074/1999 zostały przyjęte przez Komisję w dniu 10 lutego 2004 r. w następstwie sprawozdania oceniającego działalność Urzędu z kwietnia 2003 r. oraz oświadczeń złożonych przez przewodniczącego Romano Prodiego przed Parlamentem Europejskim we wrześniu i listopadzie 2003 r.

W swoich konkluzjach z 22 grudnia 2003 r. Rada podkreśliła również wagę przestrzegania zasad dotyczących ochrony praw podstawowych.

W związku z tym Trybunał Obrachunkowy przyjął sprawozdanie specjalne nr 1/2005 na temat zarządzania Urzędem wraz z szeregiem zaleceń, a także opinię nr 6/2005 w sprawie wniosków z lutego 2004 r.

Ponadto w dniach 12 i 13 lipca 2005 r. Parlament Europejski zorganizował posiedzenie otwarte poświęcone kwestii wzmocnienia Urzędu, na którym to posiedzeniu wiceprzewodniczący Kallas zgłosił w tej sprawie specjalną inicjatywę . Inicjatywa ta ma wkrótce trafić do prawodawcy.

5.2. Wartość dodana z tytułu zaangażowania Wspólnoty i spójność wniosku z innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia.

Różne aspekty zmienionych wniosków zmierzają do stworzenia na poziomie wspólnotowym wartości dodanej w stosunku do sytuacji obecnej, w szczególności poprzez:

- ustanowienie współpracy między instytucjami a Komitetem Nadzoru (art. 11a),

- wyznaczenie doradcy ds. weryfikacji (art.14).

Zgodność z rozporządzeniem finansowym (szczególnie art. 13).

5.3. Cele, spodziewane wyniki oraz wskaźniki związane z wnioskiem w kontekście ABM (zarządzania opartego na zadaniach).

5.4. Metoda realizacji (indykatywna)

Należy wskazać wybraną metodę/ wybrane metody[19] realizacji działania.

X Zarządzanie scentralizowane

X bezpośrednio przez Komisję

( pośrednio przez:

( agencje wykonawcze,

( ustanowione przez Wspólnotę organy określone w art. 185 rozporządzenia finansowego,

( krajowe organy sektora publicznego/organy pełniące misję służby publicznej.

( Zarządzanie dzielone lub zdecentralizowane

( z państwami członkowskimi

( z państwami trzecimi

( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić)

Uwagi:

MONITOROWANIE I OCENA

6.1. System monitorowania

Parlament Europejski i Rada ocenią sytuację OLAF-u przede wszystkim na podstawie przyszłych sprawozdań.

6.2. Ocena

6.2.1. Ocena ex-ante

6.2.2. Działania podjęte w wyniku oceny pośredniej/ ex-post (wnioski wyciągnięte z podobnych doświadczeń w przeszłości)

Patrz powyżej pkt 5.1.

6.2.3. Warunki i częstotliwość przyszłych ocen.

Oprócz zobowiązań, na które niniejsze wnioski nie mają wpływu, doradca ds. weryfikacji będzie składał regularne sprawozdania ze swojej działalności Komitetowi Nadzoru, który za sprawą dyrektora generalnego będzie także regularnie informowany o działalności dochodzeniowej Urzędu.

ŚRODKI ZWALCZANIA NADUŻYĆ FINANSOWYCH

Wykonanie zgodne z nowym rozporządzeniem finansowym.

Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1073/1999.

SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE ZASOBÓW

8.1. Cele wniosku z uwzględnieniem ich kosztu finansowego

Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 |

Urzędnicy lub pracownicy zatrudnieni na czas określony9 (XX 01 01) | A*/AD | 6 | 6 | 6 | 6 | 6 |

B*, C*/AST | 2 | 2 | 2 | 2 | 2 |

Pracownicy finansowani10 w ramach art. XX 01 02 |

Inni pracownicy finansowani11 w ramach art. XX XX 01 04/05 | 1 | 1 | 1 | 1 | 1 |

OGÓŁEM | 9 | 9 | 9 | 9 | 9 |

8. stanowisk przypisano obecnie Komitetowi Nadzoru (3 A, 2 C, 3A.T) + 1 pracownik pomocniczy.

8.2.2. Opis zadań związanych z działaniem

Na obecnym etapie nie planuje się przeznaczenia dodatkowych środków na zadania doradcy ds. weryfikacji.

8.2.3. Źródła zasobów ludzkich (stosunek pracy)

(W przypadku podania więcej niż jednego źródła, należy wskazać liczbę stanowisk pochodzących z każdego ze źródeł).

X Stanowiska obecnie przypisane do zarządzania programem, które zostaną utrzymane lub przekształcone.

( Stanowiska wstępnie przyznane w ramach rocznej strategii politycznej/wstępnego projektu budżetu (APS/PDB) na rok n

( Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB

( Przesunięcia w ramach istniejącej kadry kierowniczej (przesunięcia wewnętrzne)

( Stanowiska wymagane na rok n, które nie zostały przewidziane w APS/PDB w danym roku

8.2.4. Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (XX 01 04/05 – wydatki na administrację i zarządzanie)

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Pozycja w budżecie: (numer i treść) | Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 i później | OGÓŁEM |

1. Pomoc techniczna i administracyjna (w tym powiązane koszty personelu) |

Agencje wykonawcze12 |

Inna pomoc techniczna i administracyjna |

– wewnętrzna |

– zewnętrzna |

Pomoc techniczna i administracyjna ogółem |

8.2.5. Koszt finansowy zasobów ludzkich i powiązane koszty nieuwzględnione w kwocie referencyjnej

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rodzaj zasobów ludzkich | Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 i później |

Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony (XX 01 01) | 0,864 |

Pracownicy finansowani w ramach artykułu XX 01 02 (personel pomocniczy, oddelegowani eksperci krajowi (END), personel kontraktowy itp.) (należy określić pozycję w budżecie) | 0,108 |

Koszt zasobów ludzkich i koszty powiązane (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) ogółem | 0,972 |

Kalkulacja – urzędnicy i pracownicy czasowi

W razie potrzeby należy odnieść się do pkt. 8.2.1

9 x 108 000 = 972 000

Kalkulacja – pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 02

W razie potrzeby należy odnieść się do pkt. 8.2.1

8.2.6. Inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rok n | Rok n+1 | Rok n+2 | Rok n+3 | Rok n+4 | Rok n+5 i później | OGÓŁEM |

XX 01 02 11 01 – podróże służbowe |

XX 01 02 11 02 – spotkania i konferencje | 0,200 | 0,200 | 0,200 | 0,200 | 0,200 | 0,200 |

XX 01 02 11 03 – komitety13 |

XX 01 02 11 04 – badania i konsultacje |

XX 01 02 11 05 - systemy informatyczne |

2. Inne wydatki na zarządzanie ogółem (XX 01 02 11) |

3. Inne wydatki o charakterze administracyjnym (należy wskazać jakie, odnosząc się do pozycji w budżecie) |

Ogółem wydatki administracyjne inne niż wydatki na zasoby ludzkie i powiązane koszty (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) |

Kalkulacja – inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej

Kalkulacja kosztów związanych z posiedzeniami Komitetu Nadzoru: 10 x 20 000 = 200 000

[1] Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 1.

[2] Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 8.

[3] Dz.U. L 136 z 31.5.1999, str. 20.

[4] COM(2003) 154 wersja ostateczna.

[5] Rezolucja w sprawie oceny działalności Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych z 4 listopada 2003 r.; COM(2003) 154 – 2002/2237 (INI). Rezolucja z dnia 29 stycznia 2004 r. w sprawie środków podjętych przez Komisję w następstwie uwag towarzyszących decyzji o udzieleniu absolutorium za rok 2001; COM(2003) 651 - C5-0536/2003 – 2003/2200 (DEC).

[6] COM(2004) 103 i 104.

[7] Sprawozdanie specjalne nr 1/2005 (Dz.U. C 202 z 18.8.2005, str.1), zatwierdzone przez Radę w konkluzjach z 8 listopada 2005 r.

[8] Opinia 6/2005; Dz.U. C 202 z 18.8.2005, str. 33.

[9] Dz.U. C [...] z [...], str. [...].

[10] Dz.U. C [...] z [...], str. [...].

[11] Dz.U. L 292 z 15.11.1996, str. 2.

[12] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

[13] Środki niezróżnicowane

[14] Wydatki niewchodzące w zakres rozdziału xx 01 tytułu xx.

[15] Wydatki w ramach art. xx 01 04 tytułu xx.

[16] Wydatki w ramach rozdziału xx 01 z wyłączeniem artykułu xx 01 04 i xx 01 05.

[17] Zob. pkt 19 i 24 porozumienia międzyinstytucjonalnego

[18] W razie potrzeby, tzn. gdy czas trwania działania przekracza 6 lat, należy wprowadzić dodatkowe kolumny.

[19] W przypadku wskazania więcej niż jednej metody należy podać dodatkowe informacje w części „Uwagi” w niniejszym punkcie.

8 Zgodnie z opisem w pkt 5.3

9 Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

10 Koszty te NIE są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

11 Koszty te są uwzględnione w kwocie referencyjnej.

12 Należy odnieść się do oceny skutków finansowych regulacji dla danej agencji wykonawczej/danych agencji wykonawczych.

13 Należy określić rodzaj komitetu i grupę, do której należy.