SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zgodnie z art. 12 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu /* COM/2014/0551 final */





SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zgodnie z art. 12 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu[1] 1. Wprowadzenie Komisja jest zobowiązana przedstawić do dnia 30 czerwca 2014 r. sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady zgodnie z art. 12 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (zwanego dalej „rozporządzeniem”). Niniejsze sprawozdanie zawiera przegląd oceny wdrażania przepisów rozporządzenia w oparciu o sprawozdania roczne składane przez państwa członkowskie w celu oceny „funkcjonowania i skutków” tego rozporządzenia. 2. Cel rozporządzenia (UE) nr 1210/2010 2.1 Kontekst W celu poprawy ochrony euro przed fałszowaniem rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001[2] nakłada na instytucje kredytowe, a w granicach ich działalności płatniczej – również na innych dostawców usług płatniczych oraz wszelkie inne instytucje zaangażowane w obsługę i dystrybucję banknotów i monet (zwane dalej „instytucjami”) obowiązek zapewnienia sprawdzenia pod kątem autentyczności banknotów i monet euro, które otrzymują i zamierzają wprowadzić ponownie do obiegu, oraz wykrywania i wycofywania z obiegu podrobionych banknotów i monet. W odniesieniu do monet obowiązek ten jest bardziej szczegółowo określony w rozporządzeniu (UE) nr 1210/2010[3]. Celem rozporządzenia jest zagwarantowanie skutecznej i jednolitej weryfikacji autentyczności monet euro w całej strefie euro poprzez ustanowienie wiążących zasad wdrażania wspólnych procedur dotyczących weryfikacji autentyczności monet euro będących w obiegu oraz wiążących zasad wdrażania mechanizmów kontroli w odniesieniu do procedur weryfikacji autentyczności przez organy krajowe. Celem procedury weryfikacji autentyczności jest sprawdzenie, czy monety euro są autentyczne i nadają się do obiegu. W rozporządzeniu określono, że obowiązek weryfikacji autentyczności jest realizowany za pomocą urządzeń do weryfikacji monet albo przez wykwalifikowany personel. Po przeprowadzeniu procedury weryfikacji autentyczności wszystkie monety, co do których istnieje podejrzenie, że zostały podrobione, i monety nienadające się do obiegu należy przekazać do krajowego centrum analiz monet (KCAM)[4] lub do innego organu wyznaczonego przez dane państwo członkowskie. Rozporządzenie określa wymogi dotyczące testowania dla urządzeń do weryfikacji monet, przepisy dotyczące postępowania z monetami nienadającymi się do obiegu, a także mechanizmy kontroli, które mają zostać ustanowione przez państwa członkowskie w celu zapewnienia wypełniania przez instytucje swoich obowiązków w zakresie weryfikacji autentyczności. Rozporządzenie zawiera ponadto przepisy dotyczące obowiązku wycofywania z obiegu monet nienadających się do obiegu. Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe (ECTN), ustanowione decyzją Komisji 2005/37/WE[5], określa wytyczne dotyczące wdrożenia rozporządzenia (zwane dalej „wytycznymi ECTN”), aby zapewnić jednolite wdrożenie zgodnie z art. 7 rozporządzenia. 2.2 Sprawozdania zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1210/2010 Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdania roczne z działalności w zakresie weryfikacji autentyczności monet euro zgodnie z art. 12 ust. 1. Informacje przekazywane w tych sprawozdaniach obejmują liczbę przeprowadzonych przez państwa członkowskie kontroli oraz liczbę sprawdzonych przez państwa członkowskie urządzeń do weryfikacji monet, wyniki testów, liczbę monet zweryfikowanych przez te urządzenia, liczbę przeanalizowanych monet, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że zostały podrobione, oraz liczbę monet euro nienadających się do obiegu, za które zwrócono równowartość, a także szczegółowe informacje dotyczące odstępstw zastosowanych przez państwa członkowskie na podstawie rozporządzenia. Komisja przedstawia roczne sprawozdanie Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu (EFC) na mocy art. 12 ust. 4, na temat sytuacji i wyników w dziedzinie weryfikacji autentyczności monet euro i monet euro nienadających się do obiegu w oparciu o analizę sprawozdań rocznych przedstawianych przez państwa członkowskie. W czerwcu 2014 r. Komisja (OLAF) przedstawiła Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu swoje pierwsze sprawozdanie za 2012 r.[6]. Sprawozdanie to jest przedstawiane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na mocy art. 12 ust. 5 i dotyczy funkcjonowania i skutków rozporządzenia oraz w stosownych przypadkach towarzyszą mu wnioski legislacyjne. 3. Funkcjonowanie i skutki rozporządzenia (UE) nr 1210/2010 3.1 Metoda oceny Komisja (OLAF) oparła niniejsze sprawozdanie na następujących źródłach informacji: sprawozdaniach rocznych za lata 2012 i 2013 otrzymanych od państw członkowskich; sprawozdaniu rocznym Komisji za rok 2012 r. przedstawionym Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu; kwestionariuszu przesłanym do wszystkich państw członkowskich w celu wyjaśnienia stanu wdrożenia rozporządzenia[7]. Najważniejsze przepisy rozporządzenia w sprawie weryfikacji autentyczności obowiązują od dnia 1 stycznia 2012 r. Ze względu na ograniczone doświadczenie w zakresie wdrażania rozporządzenia Komisja uznaje niniejsze sprawozdanie za wstępną ocenę w kontekście sprawozdań rocznych i kwestionariusza. Najważniejsze elementy oceny podsumowano w poniższej sekcji. 3.2 Analiza informacji przekazanych przez państwa członkowskie Większość państw członkowskich wdrożyła rozporządzenia od czasu jego wejścia w życie w styczniu 2012 r., jednak Finlandia, Luksemburg i Irlandia są w dalszym ciągu w trakcie procesu pełnego wdrożenia rozporządzenia. Włochy wskazały, że skutecznie wdrożyły jedynie rozdział III rozporządzenia, natomiast przygotowywane jest rozporządzenie krajowe umożliwiające pełne wdrożenie rozporządzenia. W oparciu o sprawozdanie Komisji dla Komitetu Ekonomiczno-Finansowego za 2012 r. oraz informacje przekazane przez państwa członkowskie za 2013 r., można zaobserwować następujące tendencje. Weryfikuje się coraz większą liczbę monet (w 2013 r. zweryfikowano autentyczność ponad 10 mld monet[8]). Liczba zweryfikowanych monet o trzech najwyższych nominałach wzrosła w 2013 r. o 6 %[9]. Zwiększyła się liczba kontroli przeprowadzanych przez państwa członkowskie oraz liczba skontrolowanych urządzeń do weryfikacji monet[10]. Wzrosła również liczba urządzeń uznanych za zgodne z wymogami (które pomyślnie przeszły test wykrywalności, o którym mowa w art. 4 ust. 1); zmniejszyła się zatem liczba urządzeń niespełniających wymogów. 3.2.1 Artykuł 3 dotyczący weryfikacji autentyczności monet euro Artykuł 3 określa podstawowy obowiązek „instytucji” w zakresie weryfikacji autentyczności monet za pomocą urządzeń do weryfikacji monet lub wyszkolonego personelu. Większość państw członkowskich zgłosiła, że „instytucje” przeprowadzają weryfikację autentyczności głównie za pomocą urządzeń do weryfikacji monet, a w mniejszym zakresie przy pomocy wyszkolonego personelu. Na Słowacji, w Niderlandach, Portugalii, na Malcie, w Irlandii i Austrii weryfikację przeprowadza się wyłącznie za pomocą urządzeń do weryfikacji monet[11]. Większość państw członkowskich potwierdziła, że monety, co do których istnieje podejrzenie sfałszowania, przesyłane są do krajowych centrów analiz monet (KCAM). 3.2.2 Artykuły 4 i 5 w sprawie wymagań dotyczących testowania i przystosowania urządzeń do weryfikacji monet Artykuł 4 określa wymogi dotyczące testowania urządzeń do weryfikacji monet stosowanych do weryfikacji autentyczności monet. ECTN[12] odgrywa ważną rolę, jeśli chodzi o zapewnianie dopuszczenia do wykorzystywania w celu weryfikacji monet euro jedynie urządzeń zdolnych do wykrywania fałszywych monet euro. ECTN publikuje wykaz urządzeń, które pomyślnie przeszły test wykrywalności, na stronie internetowej Komisji (OLAF-u), o której mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia. We wszystkich państwach członkowskich – z wyjątkiem Grecji[13] – urządzenia stosowane przez „instytucje” są wymienione na stronie internetowej Komisji (OLAF-u). Zgodnie z art. 5 testowanie urządzeń do weryfikacji monet muszą przeprowadzać wyznaczone organy krajowe. Większość państw członkowskich wyznaczyła krajowe centra analiz monet w celu przeprowadzania testów wykrywalności. Aby urządzenia mogły wykrywać nowe klasy podrobionych monet, muszą być dostosowywane. Pakiet testowy służący do utrzymania zdolności urządzeń do wykrywania podrobionych monet podlega zatem regularnemu przeglądowi przeprowadzanemu przez ECTN we współpracy z odnośnymi zainteresowanymi stronami. 3.2.3 Artykuł 6 dotyczący kontroli przeprowadzanych przez państwa członkowskie Artykuł 6 określa wymóg corocznych kontroli na miejscu przeprowadzanych przez państwa członkowskie w „instytucjach” oraz sposób przeprowadzania tych kontroli. Większość państw członkowskich zgłosiła, że odnośne kontrole na miejscu są przeprowadzane zgodnie z art. 6 rozporządzenia, natomiast Włochy, Luksemburg, Grecja, Malta i Finlandia[14] zgłosiły, że nie przeprowadziły jeszcze żadnych kontroli. Na podstawie otrzymanych informacji można stwierdzić, że odsetek urządzeń do weryfikacji monet, które należy poddać kontroli zgodnie z art. 6 ust. 3, wydaje się zadaniem wykonalnym dla państw członkowskich. Na podstawie kontroli na miejscu większość państw członkowskich stwierdziła, że jedną z głównych przyczyn braku zgodności z rozporządzeniem jest negatywny wynik w teście wykrywalności[15]. Okazało się na przykład, że urządzenia do weryfikacji monet nie odrzucają podczas testu znanych rodzajów podrobionych monet euro i monet euro nienadających się do obiegu. Inne przyczyny niezgodności wspomniane przez państwa członkowskie to brak procedur kontroli wewnętrznej[16] i wykwalifikowanego personelu[17]. 3.2.4 Artykuł 8 dotyczący wycofywania monet euro nienadających się do obiegu oraz zwrotu ich równowartości Zgodnie z wymogami art. 8 rozporządzenia monety euro nienadające się do obiegu są wycofywane z obiegu i niszczone poprzez trwałą fizyczną deformację. Wszystkie państwa członkowskie zgłosiły, że wykryte monety nienadające się do obiegu są wycofywane z obiegu zgodnie z art. 8 ust. 1 i zwracana jest ich równowartość zgodnie z art. 8 ust. 2. Większość państw członkowskich, z wyjątkiem Słowenii i Estonii[18], poinformowała, że monety nienadające się do obiegu są niszczone. Komisja zwróciła się do grupy roboczej dyrektorów mennic (ang. Mint Directors' Working Group, MDWG)[19] o przeprowadzenie analizy dotyczącej najlepszych praktyk w zakresie wycofywania z obiegu monet nienadających się do obiegu[20], aby wesprzeć państwa członkowskie w zapewnianiu skutecznego egzekwowania przepisów rozporządzenia dotyczących niszczenia wycofanych monet nienadających się do obiegu. 3.2.5 Artykuł 9 dotyczący opłat manipulacyjnych i artykuł 10 dotyczący pakowania monet euro nienadających się do obiegu Artykuł 9 rozporządzenia przewiduje elastyczny system opłat manipulacyjnych związanych ze zwrotem równowartości i wymianą monet euro nienadających się do obiegu. Większość państw członkowskich nie ma systemu opłat manipulacyjnych z tytułu zwrotu równowartości lub wymiany monet nienadających się do obiegu, natomiast niektóre odliczają opłatę manipulacyjną od kwoty zwrotu równowartości za monety nienadające się do obiegu zgodnie z art. 9 ust. 1[21]. Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia określa wymogi dotyczące pakowania monet nienadających się do obiegu przedkładanych w celu zwrotu równowartości lub wymiany. Większość państw członkowskich informuje, że stosowane są znormalizowane wymogi dotyczące pakowania przy przedkładaniu monet nienadających się do obiegu w celu zwrotu równowartości[22]. Niektóre państwa członkowskie zgłosiły, że stosują odstępstwo, o którym mowa w art. 10 ust. 2, wykorzystując inne opakowania zgodnie z przepisami krajowymi[23]. 3.2.6 Artykuł 11 dotyczący sprawdzania monet euro nienadających się do obiegu Artykuł 11 przewiduje wytyczne dotyczące sprawdzania przedkładanych monet euro nienadających się do obiegu oraz zapewnia państwom członkowskim możliwość przyjęcia dalszych środków. Większość państw członkowskich wspomniała, że obowiązuje u nich krajowa procedura sprawdzania monet euro nienadających się do obiegu zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia[24]. Niewiele państw członkowskich przyjęło jednak dalsze środki dotyczące przedkładania monet, o których mowa w art. 11 ust. 3[25], aby zabezpieczyć zdrowie pracowników „instytucji” zajmujących się sprawdzaniem monet nienadających się do obiegu. 3.2.7 Artykuł 12 dotyczący składania sprawozdań, wymiany informacji i oceny Artykuł 12 określa zasady składania sprawozdań przez „instytucje”, państwa członkowskie i Komisję. Państwa członkowskie nie wywiązują się w pełni z obowiązku sprawozdawczego określonego w art. 12 ust. 1 rozporządzenia i w „wytycznych ECTN”. W sprawozdaniu dla Komitetu Ekonomiczno-Finansowego za 2012 r. Komisja stwierdziła, że konieczne jest dalsze doprecyzowanie obowiązku sprawozdawczego państw członkowskich, aby umożliwić Komisji nakreślenie całościowego obrazu procedur weryfikacji autentyczności wprowadzonych w państwach członkowskich. Sprawozdania państw członkowskich nie osiągnęły jeszcze pożądanego stopnia terminowości, kompletności i jednorodności. Większość państw członkowskich, z wyjątkiem Estonii i Włoch[26], poinformowała, że „instytucje” w sposób satysfakcjonujący przestrzegają wymogu art. 12 ust. 2. Większość państw członkowskich zgłosiła, że przestrzega wymogu określonego w art. 12 ust. 3, polegającego na udostępnianiu na stronach internetowych lub w innych odpowiednich publikatorach informacji dotyczących organów wyznaczonych w celu zwrotu równowartości lub wymiany monet euro[27]. 3.2.8 Artykuł 13 dotyczący sankcji Artykuł 13 określa wymóg ustanowienia przez państwa członkowskie przepisów dotyczących skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających środków niezbędnych w celu wykonania rozporządzenia. Większość państw członkowskich wskazała, że wdrożono sankcje administracyjne za naruszenie przepisów rozporządzenia, w tym grzywny lub inne środki administracyjne, takie jak wycofanie zezwolenia na obsługę monet[28]. 4. Wnioski 4.1 Kontekst Na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie można stwierdzić, że w większości państw członkowskich strefy euro obowiązuje procedura weryfikacji autentyczności w „instytucjach”. Wyznaczone organy krajowe, o których mowa w art. 2 lit. c) i art. 3 ust. 2 zostały wskazane w każdym z państw członkowskich. Urządzenia do weryfikacji monet odgrywają istotną rolę w procesie weryfikacji autentyczności, a ich przystosowanie odbywa się zgodnie z przepisami rozporządzenia. Większość państw członkowskich strefy euro przeprowadza kontrole prawidłowości wywiązywania się z obowiązku weryfikacji autentyczności przez „instytucje”. Wszystkie państwa członkowskie strefy euro przestrzegają wymogu wycofywania monet nienadających się do obiegu. Można rozważyć pewne usprawnienia w odniesieniu do dalszego postępowania z monetami nienadającymi się do obiegu wycofanymi z obiegu przez państwa członkowskie. 4.2 Ocena ewentualnej zmiany rozporządzenia (UE) 1210/2010 Z uwagi na dotychczasowe niewielkie doświadczenie zdobyte przy wykonywaniu rozporządzenia, na obecnym etapie jest zbyt wcześnie, by planować opracowanie wniosku legislacyjnego[29]. Konieczne jest dalsze doprecyzowanie obowiązku sprawozdawczego państw członkowskich, aby umożliwić Komisji nakreślenie całościowego obrazu procedur weryfikacji autentyczności wprowadzonych w państwach członkowskich. Komisja (OLAF) będzie musiała zatem dodatkowo ocenić stosowność ewentualnej zmiany rozporządzenia. Niektóre państwa członkowskie określiły już jednak pewne wymienione poniżej dziedziny wymagające usprawnień[30]. Artykuł 3 Zasugerowano zmianę art. 3 ust. 1 rozporządzenia i wprowadzenie dodatkowej kategorii urządzeń, które mogłyby być wykorzystywane w celu wypełniania obowiązku weryfikacji autentyczności w uzupełnieniu do art. 3 ust. 1 lit. a) i b)[31]. Artykuł 6 Zaproponowano, by przy ocenie zgodności z progiem 25 %, o którym mowa w art. 6 ust. 3, uwzględniać liczbę monet zweryfikowanych przez organy krajowe w siedzibach banków centralnych, których obecnie nie uznaje się za „instytucje”. Zaproponowano również, by coroczna zgodność była powiązana z liczbą skontrolowanych instytucji, a nie z liczbą sprawdzonych urządzeń do weryfikacji monet[32]. Z drugiej strony zasugerowano, że zasady planowania i przeprowadzania corocznych kontroli na miejscu powinny być mniej szczegółowe. Artykuł 8 Z uwagi na rozbieżne praktyki krajowe zaproponowano przeanalizowanie możliwości dalszego ujednolicenia warunków zwrotu równowartości za monety nienadające się do obiegu zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia. 4.3 Dalsze działania Uwzględniając powyższe, Komisja (OLAF) przeprowadzi dalszą ocenę. W oparciu o uzyskane ustalenia omówi ona dalsze możliwe działania z zainteresowanymi stronami. Możliwe warianty mogłyby obejmować zmianę rozporządzenia lub doprecyzowanie „wytycznych ECTN”. Ocena ta będzie oparta na dyskusjach prowadzonych na przykład w ramach zespołu ekspertów Komisji ds. fałszerstwa monet (ang. Counterfeit Coin Experts Group, CCEG[33]). Komisja będzie przekazywać informacje o czynionych postępach za pomocą przyszłych sprawozdań rocznych zgodnie z art. 12 ust. 4. [1]Dz.U. L 339 z 22.12.2010, s. 5. [2]Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 6. [3]Natomiast w odniesieniu do banknotów euro obowiązek ten jest bardziej szczegółowo określony w decyzji Europejskiego Banku Centralnego EBC/2010/14, Dz.U. L 267 z 9.10.2010, s. 1. [4]Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1338/2001 KCAM są tworzone lub wyznaczane przez państwa członkowskie. [5]Decyzja Komisji z dnia 29 października 2004 r. ustanawiająca Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe (ECTN) oraz przewidująca koordynację działań technicznych w celu ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 19 z 21.1.2005, s. 73). [6]COM (2014) 277. [7]Załącznik I. [8]Załącznik II – wykres 1. [9]Nastąpił jednak spadek liczby monet zweryfikowanych przez urządzenia do weryfikacji monet skontrolowane przez państwa członkowskie, co można wyjaśnić stosowaniem zasady rotacji przy podejmowaniu decyzji o tym, które urządzeń do weryfikacji monet należy sprawdzić, jak przewidziano w art. 6 ust. 3. [10] Załącznik II – wykres 2. [11]Informacje na podstawie odpowiedzi państw członkowskich na kwestionariusz. Włochy, Francja i Finlandia nie udzieliły żadnych informacji zwrotnych dotyczących konkretnie tego punktu. [12]ECTN działa w ramach Komisji w Brukseli, przy OLAF-ie (art. 1 decyzji Komisji 2005/37/WE, Dz.U. L 19 z 21.1.2005, s. 73). [13]Grecja zgłosiła, że żadne ze stosowanych urządzeń nie jest wymienionych na stronie internetowej Komisji (OLAF-u), ponieważ przyznano specjalne odstępstwo zgodnie z art. 4 ust. 2. [14]Finlandia nie zgłosiła danych za 2012 r. wymaganych zgodnie z art. 12 ust. 1. [15]DE, CY, EE, NL, PT, BE, FR i IE. [16]NL, FR, SP i IE. [17]CY. [18]Słowenia i Estonia odpowiedziały w kwestionariuszu, że przechowują szereg monet nienadających się do obiegu. Czyni się tak, ponieważ ilość monet nienadających się do obiegu w obu tych państwach jest stosunkowo mała. [19]Grupa robocza dyrektorów mennic (MDWG) jest nieformalnym zgromadzeniem szefów mennic z państw członkowskich, działającym na mocy uprawnień udzielonych mu przez Podkomitet ds. Monet Euro (który należy do Komitetu Ekonomiczno-Finansowego). [20]Wyniki tej analizy zostały zatwierdzone przez MDWG, w tym zalecenie dotyczące ustalonych najlepszych praktyk. [21]CY, SK, HR, BE, LU, MT, IE i AT stosują opłatę manipulacyjną, która jest odliczana od kwoty wypłacanej z tytułu zwrotu równowartości za monety nienadające się do obiegu. [22]Z wyjątkiem FI, DK, SK, EE i FR. [23]DE, CY, NL i SP wspomniały, że obowiązują u nich odstępstwa takie jak w art. 10 ust. 2. [24]DK, NL, FR, LU i MT nadmieniły, że nie mają procedury sprawdzania monet euro nienadających się do obiegu. [25]DE, BE, IT i LU. [26]We Włoszech przygotowywane jest rozporządzenie krajowe, które wprowadzi wiążące przepisy dotyczące sprawozdawczości i przekazywania informacji przez „instytucje”. [27]Z wyjątkiem EE, LV i FI. [28]Z wyjątkiem FI, DK, EE, IE i LU. [29]W stosownym przypadku sprawozdaniu mogą towarzyszyć wnioski legislacyjne mające na celu bardziej szczegółowe wdrożenie lub zmianę rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do art. 6 i 8, jak określono w art. 12 ust. 5 rozporządzenia. [30]Propozycje te przedstawiono w ramach kwestionariusza złożonego przez krajowe centra analiz monet. [31]Proponuje się następujące brzmienie: „c) za pomocą urządzeń wymieniających monety i urządzeń do wpłaty monetami, które wycofują monety podrobione, monety co do których istnieje podejrzenie podrobienia i monety nienadające się do obiegu i nie wydają tych monet z powrotem użytkownikowi”. [32]Zaproponowano tekst w następującym brzmieniu: „liczba miejsc weryfikacji monet sprawdzanych corocznie w każdym państwie członkowskim powinna być taka, by ilość monet euro weryfikowana mechanicznie w tych miejscach w danym roku stanowiła co najmniej 25 % ogólnej łącznej ilości netto monet wyemitowanych przez dane państwo członkowskie od momentu wprowadzenia monet euro do końca roku poprzedniego; ilość zweryfikowanych monet euro wykorzystana do obliczenia rocznej zgodności na poziomie 25 % mogą stanowić realne dane z poprzedniego roku, lub mogą to być dane szacunkowe w oparciu o dane zgłoszone przez instytucje za pierwszą połowę roku”. [33]Zespół CCEG zwykle spotyka się dwa razy w roku w celu omówienia kwestii technicznych dotyczących podrabiania monet euro. Inne kwestie ujęte w porządku obrad dotyczą sytuacji w zakresie podrabiania monet euro oraz działalności krajowych centrów analiz monet w państwach członkowskich, podobieństwa medali lub żetonów do monet euro oraz wprowadzania procedur weryfikacji autentyczności monet. Wykres 1 Wykres 2 Kwestionariusz dotyczący wdrażania rozporządzenia (UE) nr 1210/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2010 r. Pola oznaczone * są obowiązkowe. Niniejszy kwestionariusz służy do monitorowania i oceny wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu. Pola identyfikacyjne Państwo* Organizacja* Dane kontaktowe (adres poczty elektronicznej oraz numer telefonu)* Kwestionariusz Czy rozporządzenie (UE) nr 1210/2010 zostało wdrożone w Państwa kraju?* Tak Nie Kiedy? Proszę podać źródło prawodawstwa krajowego (jeśli istnieje).* Jeśli nie, kiedy rozporządzenie (UE) nr 1210/2010 zostanie wdrożone?* Jaki odsetek procedur weryfikacji autentyczności przeprowadza się za pomocą urządzeń do weryfikacji monet, a jaki przy pomocy wyszkolonego personelu? (art. 3 ust. 1)* Czy monety, co do których istnieje podejrzenie sfałszowania, są przesyłane do wyznaczonych organów krajowych? (art. 3 ust. 2)* Tak Nie Czy urządzenia wykorzystywane przez instytucje są wymienione na stronie internetowej, o której mowa w art. 5 ust. 2? (art. 4)* Tak Nie Jeśli nie, jaki odsetek urządzeń nie jest wymieniony?* Jaki odsetek urządzeń nie będzie zgodny z przepisami od dnia 1 stycznia 2015 r. z powodu wygaśnięcia odnośnego odstępstwa? (art.4 ust. 2)* Jeśli chodzi o przystosowanie urządzeń do weryfikacji monet, gdzie przeprowadzane są testy wykrywalności? (art. 5)* W pomieszczeniach krajowego centrum analiz monet W pomieszczeniach producenta W innych miejscach Proszę podać.* Czy w Państwa kraju przeprowadza się kontrole na miejscu? (art. 6)* Tak Nie Jeśli nie, jakie są główne powody nieprzeprowadzania kontroli na miejscu? (art. 6 ust. 2)* Czy występują jakiekolwiek problemy dotyczące liczby urządzeń do weryfikacji monet, które należy sprawdzić, związane z ilością monet euro weryfikowanych przez te urządzenia? (art. 6 ust. 3)* Jeśli chodzi o wyniki kontroli na miejscu, jakie są główne przyczyny braku zgodności? (art. 6 ust. 6)* Brakuje sformułowanej na piśmie polityki określającej instrukcje Przydział zasobów ludzkich nie jest właściwy Brakuje sformułowanej na piśmie polityki dotyczącej przedkładania monet podrobionych / nienadających się do obiegu |Brakuje procedur kontroli wewnętrznej Negatywny wynik w teście wykrywalności Inne przyczyny Proszę podać.* Czy monety nienadające się do obiegu są wycofywane z obiegu? (art. 8)* Tak Nie W jaki sposób? Jakie procedury obowiązują? (art. 8 ust. 2)* Ile monet nienadających się do obiegu zostało wycofanych w 2013 r.? Proszę podać dane liczbowe.* Czy zwracana jest równowartość za monety nienadające się do obiegu?* Tak Nie Proszę podać dane liczbowe.* Czy monety nienadające się do obiegu są niszczone?* Tak Nie Proszę podać informacje na temat procedury niszczenia i metodyki. (art. 8 ust. 3)* Czy opłaty manipulacyjne są odliczane od kwoty zwracanej równowartości za monety nienadające się do obiegu? (art. 9)* Tak Nie W jaki sposób przeprowadza się tę procedurę?* Czy dopuszcza się wyjątki? Proszę podać.* Jaka jest maksymalna opłata (jeśli obowiązuje) z tytułu zwrotu równowartości?* Czy przy przedkładaniu monet nienadających się do obiegu w celu uzyskania zwrotu równowartości stosuje się znormalizowane wymogi dotyczące opakowania? (art. 10 ust. 1)* Tak Nie Jakie procedury dotyczące opakowania obowiązują w odniesieniu do zwrotu równowartości za monety nienadające się do obiegu? Proszę podać.* Czy obowiązują odstępstwa, o których mowa w art. 10 ust. 2?* Czy obowiązuje procedura kontroli monet nienadających się do obiegu? (art. 11 ust. 1)* Tak Nie Jakie wymogi określa ta procedura?* Czy przyjęto środki stosowane w przypadku przedkładania monet, o których mowa w art. 11 ust. 3?* Który organ jest odpowiedzialny za składanie sprawozdań Komisji Europejskiej? (art. 12)* Czy instytucje w zadowalający sposób wypełniają ten obowiązek? (art. 12 ust. 2). Czy wprowadzono sankcje za naruszenie przepisów rozporządzenia (UE) nr 1210/2010? (art. 13)* Tak Nie Które organy są odpowiedzialne za ich nakładanie?* Jakie rodzaje sankcji obowiązują?*