KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 12.9.2018 COM(2018) 646 final 2017/0230(COD) Zmieniony wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), rozporządzenie (UE) nr 1094/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych); rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych); rozporządzenie (UE) nr 345/2013 w sprawie europejskich funduszy venture capital; rozporządzenie (UE) nr 346/2013 w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej; rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych; rozporządzenie (UE) 2015/760 w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2016/1011 w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2017/1129 w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu (Tekst mający znaczenie dla EOG)



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Wniosek Komisji z września 2017 r. w sprawie przeglądu rozporządzeń Europejskich Urzędów Nadzoru (zwany dalej „wnioskiem w sprawie przeglądu”) ma na celu wzmocnienie zdolności tych urządów do zapewnienia spójnego i skutecznego nadzoru finansowego, nie ma on jednak spełniać konkretnego celu polegającego na wzmocnieniu mandatu organów w kwestiach dotyczących zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczania tych zjawisk. Pomimo wzmocnionych ram prawnych w tej dziedzinie kilka niedawnych przypadków prania pieniędzy w bankach europejskich wykazało, że unijne ramy nadzoru mogą zostać udoskonalone, tak by zwiększyć zaufania do unii bankowej i unii rynków kapitałowych. Udoskonalenia te należy wdrożyć w sprawny i zdecydowany sposób. Najskuteczniejszym sposobem postępowania w tej kwestii jest zmiana wniosku w sprawie przeglądu i znaczne wzmocnienie roli Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Komisja wzywa prawodawców do jak najszybszego przyjęcia tych nowych zmian wraz z wnioskiem w sprawie przeglądu. Cele niniejszego wniosku zmieniającego są następujące: 1) optymalizacja wykorzystania wiedzy fachowej i przeznaczonych zasobów, w szczególności poprzez scentralizowanie zadań związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ze zwalczaniem tych zjawisk przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego; 2) wyjaśnienie zakresu i treści zadań związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy, które to zadania zostały powierzone Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego; 3) wzmocnienie narzędzi służących realizacji zadań w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy; 4) wzmocnienie roli koordynatora Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w międzynarodowych sprawach dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy. W tym celu proponuje się nadać wiodącą i koordynującą rolę Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego w celu scentralizowania zasobów, które są obecnie podzielone między trzy Europejskie Urzędy Nadzoru, tak by wzmocnić jego strukturę wsparcia, a także biorąc pod uwagę fakt, że to w sektorze bankowym istnieje największe prawdopodobieństwo, że pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu będą wywierały skutki systemowe. W oparciu o istniejące narzędzia i uprawnienia Urzędów, zgodnie ze zmianami w oczekującym na rozpatrzenie wniosku w sprawie przeglądu, proponuje się przyznanie Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego bardziej wyraźnego i wszechstronnego mandatu w celu zapewnienia, by ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w unijnym systemie finansowym było skutecznie i spójnie włączone do strategii i praktyk nadzorczych wszystkich właściwych organów. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego będzie również mógł zwrócić się do właściwych organów o zbadanie ewentualnych naruszeń odpowiednich przepisów oraz o nadzorowanie procedur krajowych w tej dziedzinie. W szczególnych, określonych okolicznościach będzie on mógł wydawać decyzje skierowane bezpośrednio do poszczególnych podmiotów sektora finansowego w odniesieniu do kwestii prania pieniędzy oraz uczestniczyć w wiążących mediacjach między właściwymi organami krajowymi w takich sprawach. • Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki Niniejszy wniosek zmieniający jest spójny z podejmowanymi przez Komisję wysiłkami na rzecz wzmocnienia unijnych ram nadzoru finansowego, rozwoju unii rynków kapitałowych oraz zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna Podstawę prawną wszystkich zmian przedstawionych w niniejszym wniosku stanowi art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”). •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Ponieważ Europejskie Urzędy Nadzoru są organami unijnymi, zmiany rozporządzeń, które regulują ich działalność, może dokonać wyłącznie unijny prawodawca. Ponadto celem niniejszego wniosku jest poprawa skuteczności nadzoru, wspieranie współpracy między właściwymi organami oraz optymalizacja wykorzystania wiedzy fachowej i zasobów na poziomie Unii w kwestiach związanych z ryzykiem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Zapewni to bardziej spójne i skuteczne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, a tego celu nie są w stanie osiągnąć państwa członkowskie w ramach podejmowanych indywidualnie działań. •Proporcjonalność Zaproponowane w niniejszym wniosku zmiany są ukierunkowane na poprawę ram nadzoru Unii, co nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia określonych w nich celów. Zmiany te przyczynią się do poprawy integralności, stabilności i skuteczności systemu finansowego w całej Unii.

•Wybór instrumentu Niniejszy wniosek ma na celu zmianę oczekującego na rozpatrzenie wniosku w sprawie przeglądu. Zmienia on rozporządzenia dotyczące trzech Europejskich Urzędów Nadzoru oraz dyrektywę w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu i przyjmuje formę rozporządzenia. 3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW •Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej W niniejszym wniosku uwzględniono rozważania wspólnej grupy roboczej, w skład której wchodzą przewodniczący Europejskich Urzędów Nadzoru, przewodniczący Rady ds. Nadzoru Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, przewodniczący podkomitetu Wspólnego Komitetu ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy oraz Komisja, a także przedstawiciele odpowiednich zainteresowanych stron. •Ocena skutków Z uwagi na pilną potrzebę zachowania i zabezpieczenia europejskiego systemu bankowego wobec potencjalnie szkodliwych przypadków prania pieniędzy, niniejsza inicjatywa została przygotowana bez przeprowadzenia oceny skutków lub konsultacji społecznych, lecz z wykorzystaniem praktycznego doświadczenia i wiedzy fachowej stanowiących podstawę wspomnianego wyżej dokumentu otwierającego debatę. •Sprawność regulacyjna i uproszczenie Jest to ukierunkowana zmiana unijnych ram dotyczących nadzoru ostrożnościowego i nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy przez instytucje finansowe i uczestników rynku finansowego w celu scentralizowania zadań Europejskich Urzędów Nadzoru związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ze zwalczaniem tych zjawisk w sektorze finansowym przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz w celu wzmocnienia narzędzi służących realizacji zadań w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i koordynacji. Zmiany te powinny podnieść skuteczność i wydajność nadzoru na poziomie unijnym oraz zwiększyć pewność prawa i pewność ekonomiczną. Jest to zgodne z przyjętym przez Komisję Programem lepszego stanowienia prawa. •Prawa podstawowe Niniejszy wniosek nie narusza praw podstawowych i jest zgodny z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. 4.WPŁYW NA BUDŻET Wpływ niniejszego wniosku na finanse i budżet wyjaśniono szczegółowo w dodatkowej ocenie skutków finansowych regulacji znajdującej się na końcu niniejszego wniosku. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE •Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania Wdrażanie niniejszego rozporządzenia będzie podlegało przeglądowi w ramach regularnych przeglądów Urzędów przeprowadzanych co trzy lata. •Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Wzmacnianie roli Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego Proponowane zmiany art. 1 ust. 2 rozszerzają zakres działania Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w sposób ukierunkowany, aby włączyć do mandatu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego uprawnienia związane ze zwalczaniem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w sektorze finansowym w celu uzupełnienia posiadanego już przez niego mandatu w sektorze bankowym. W proponowanych zmianach do art. 4 pkt 2 wprowadzono specjalną definicję podmiotów sektora finansowego, która obejmuje wszystkie właściwe instytucje finansowe objęte dyrektywą 2015/849, w tym instytucje objęte zakresem rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

W proponowanym art. 8 ust. 1 lit. l) podkreślono szczególne znaczenie działania Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w zakresie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Proponowany nowy art. 9a zapewnia Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego wzmocnione narzędzia wspierania spójnych, systematycznych i skutecznych działań w dziedzinie zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w ramach unijnego systemu finansowego oraz zwalczania tych zjawisk. W szczególności upoważnia on Europejski Urząd Nadzoru Bankowego do gromadzenia informacji dotyczących niedociągnięć wykrytych w procesach i procedurach, zarządzaniu, modelu biznesowym i działalności instytucji finansowych w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz informacji dotyczących środków podejmowanych przez właściwe organy, a także do udostępniania tych informacji, w stosownych przypadkach, odpowiednim właściwym organom. Kładzie ona również nacisk na znaczenie przeprowadzania ocen właściwych organów oraz przeprowadzania oceny ryzyka w celu sprawdzenia strategii i zasobów właściwych organów w odniesieniu do ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. W proponowanym artykule przewiduje się również rolę Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w zakresie współpracy i utrzymywania kontaktów z właściwymi organami nadzoru państw trzecich odpowiedzialnymi za przeciwdziałanie praniu pieniędzy w celu lepszego koordynowania na szczeblu Unii działań w sprawach dotyczących prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, w które zaangażowane są również państwa trzecie. Proponowany artykuł przewiduje wreszcie, że koordynacja i współpraca w odniesieniu do przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu odbywają się za pośrednictwem Komitetu ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy włączonego do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. W jego skład wejdą szefowie władz i organów państw członkowskich właściwych w zakresie zapewniania przestrzegania przez instytucje finansowe wymogów dyrektywy (UE) 2015/849 oraz obserwatorzy z Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego, Komisji Europejskiej i Rady ds. Nadzoru Europejskiego Banku Centralnego. Proponowany art. 9b ma na celu wzmocnienie zdolności Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego do zapewnienia skuteczności prawa Unii w dziedzinie zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczania tych zjawisk. W artykule tym upoważnia się Urząd, w przypadku gdy posiada on wiedzę o przesłankach wskazujących na istotne naruszenia, do zwrócenia się do właściwych organów o wszczęcie dochodzenia w sprawie ewentualnych naruszeń stosownych przepisów oraz do rozważenia podjęcia decyzji i nałożenia sankcji na podmioty sektora finansowego. Zmiany wprowadzone do art. 17 dotyczące postępowania w przypadku naruszenia prawa unijnego oraz do art. 19 dotyczące procedury wiążącej mediacji przewidują umożliwienie, by Europejski Urząd Nadzoru Bankowego w ramach wykonywania swoich zadań związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ze zwalczaniem tych zjawisk podejmował indywidualne decyzje skierowane do podmiotów sektora finansowego, nawet jeżeli właściwe przepisy nie są bezpośrednio stosowane do takich podmiotów sektora finansowego. Obejmie to właściwe przepisy w prawodawstwie krajowym transponującym dyrektywy, jak również przepisy krajowe wykorzystujące opcje przyznane państwom członkowskim w rozporządzeniach. W proponowanych zmianach do art. 54 wyjaśniono, że Wspólny Komitet trzech urzędów nadzoru pełni rolę forum współpracy między tymi trzema urzędami w sprawach związanych z interakcją między aspektami nadzoru ostrożnościowego i przeciwdziałania praniu pieniędzy. Proponowane zmiany do rozporządzenia w sprawie Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych i do rozporządzenia w sprawie Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych usuwają dyrektywę 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu z zakresu działalności tych dwóch organów oraz wyjaśniają, że Wspólny Komitet powinien być wykorzystywany jako forum współpracy w sprawach związanych z interakcją między aspektami nadzoru ostrożnościowego, przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz zwalczania finansowania terroryzmu. Wniosek zawiera również niewielkie zmiany do dyrektywy 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu w celu zastąpienia odniesień do Europejskich Urzędów Nadzoru odniesieniami do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Są to zmiany techniczne służące zapewnieniu spójności z proponowaną nową rolą, którą proponuje się dla tego ostatniego Urzędu. 2017/0230 (COD) Zmieniony wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), rozporządzenie (UE) nr 1094/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych); rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych); rozporządzenie (UE) nr 345/2013 w sprawie europejskich funduszy venture capital; rozporządzenie (UE) nr 346/2013 w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej; rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych; rozporządzenie (UE) 2015/760 w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2016/1011 w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2017/1129 w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu (Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)W następstwie kryzysu finansowego i zaleceń przedstawionych przez grupę ekspertów wysokiego szczebla pod przewodnictwem Jacques'a de Larosière'a Unia dokonała znaczącego postępu w opracowywaniu nie tylko bardziej rygorystycznych, ale także bardziej zharmonizowanych przepisów dotyczących rynków finansowych w formie jednolitego zbioru przepisów. Unia ustanowiła również Europejski System Nadzoru Finansowego („ESNF”) oparty na dwufilarowym systemie łączącym nadzór mikroostrożnościowy koordynowany przez Europejski Urząd Nadzoru („EUN”) z nadzorem makroostrożnościowym poprzez ustanowienie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego („ERRS”). Trzy przedmiotowe Europejskie Urzędy Nadzoru, tj. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010, Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 oraz Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (łącznie: „rozporządzenia ustanawiające”), rozpoczęły działalność w styczniu 2011 r. Ogólnym celem Europejskich Urzędów Nadzoru jest zrównoważone wzmacnianie stabilności i efektywności systemu finansowego w całej Unii oraz poprawa ochrony konsumenta i inwestora. (2)Europejskie Urzędy Nadzoru zasadniczo przyczyniły się do harmonizacji przepisów dotyczących rynków finansowych w Unii, wnosząc wkład w podejmowane przez Komisję inicjatywy w zakresie rozporządzeń i dyrektyw przyjmowanych przez Radę i Parlament. Europejskie Urzędy Nadzoru dostarczyły również Komisji projekty szczegółowych przepisów technicznych, które przyjęto jako akty delegowane i wykonawcze. (3)Europejskie Urzędy Nadzoru przyczyniły się także do konwergencji nadzoru finansowego. Praktyki nadzorcze w Unii polegają natomiast na stosowaniu wytycznych skierowanych do właściwych organów i koordynowaniu przeglądów praktyk nadzorczych. Procesy decyzyjne przewidziane w ich rozporządzeniach ustanawiających – oprócz ograniczeń dotyczących zasobów i charakteru tych instrumentów, którymi dysponują Europejskie Urzędy Nadzoru – uniemożliwiły im jednak pełne osiągnięcie ich ogólnych celów. (4)Po siedmiu latach działania oraz w następstwie ocen i konsultacji publicznych przeprowadzonych przez Komisję wydaje się, że zdolność Europejskich Urzędów Nadzoru do osiągnięcia wyznaczonych im celów dalszej integracji rynków i usług finansowych oraz wzmocnienia ochrony konsumentów w istniejących ramach prawnych, zarówno w Unii, jak i między Unią a państwami trzecimi, jest w coraz większym stopniu ograniczona. (5)Wszelkie zwiększone uprawnienia, które należałoby przyznać Europejskim Urzędom Nadzoru, aby umożliwić im osiągnięcie tych celów, wymagałyby również zarówno właściwego zarządzania, jak i wystarczającego finansowania. Samo zwiększenie uprawnień nie byłoby wystarczające do osiągnięcia celów Europejskich Urzędów Nadzoru w sytuacjach, w których nie dysponują one wystarczającymi środkami finansowymi lub nie są zarządzane w sposób skuteczny i efektywny. (6)W komunikacie Komisji z dnia 8 czerwca 2017 r. dotyczącym przeglądu śródokresowego planu działania na rzecz unii rynków kapitałowych (Commission's Communication of 8 June 2017 on the mid-term review of the Capital Markets Union Action Plan) podkreślono, że skuteczniejszy i bardziej spójny nadzór nad rynkami i usługami finansowymi ma kluczowe znaczenie dla wyeliminowania arbitrażu regulacyjnego pomiędzy państwami członkowskimi podczas wykonywania ich zadań nadzorczych, dla przyspieszenia integracji rynkowej oraz stworzenia możliwości jednolitego rynku dla podmiotów finansowych i inwestorów. (7)W celu dokończenia budowy unii rynków kapitałowych szczególnie pilne jest poczynienie dalszych postępów w zakresie integracji nadzorczej. Dziesięć lat po wybuchu kryzysu i ustanowieniu nowego systemu nadzoru usługi finansowe i unia rynków kapitałowych będą w coraz większym stopniu kształtowane przez dwa najważniejsze zagadnienia: zrównoważone finansowanie oraz innowacje technologiczne. Obydwa posiadają potencjał przekształcenia usług finansowych i nasz system nadzoru finansowego powinien być wyposażony w odpowiednie narzędzia. (8)Kluczowe znaczenie ma zatem, by system finansowy odegrał w pełni swoją rolę, jeżeli chodzi o stawianie czoła najważniejszym wyzwaniom dotyczącym zrównoważoności. Będzie to wymagało głębokiego przebudowania systemu finansowego, w czym powinny aktywnie uczestniczyć Europejskie Urzędy Nadzoru, począwszy od reform mających na celu odpowiednie ramy regulacyjne i ramy nadzoru w celu mobilizowania i ukierunkowania przepływu kapitału prywatnego w stronę zrównoważonych inwestycji. (9)Europejskie Urzędy Nadzoru powinny odegrać istotną rolę w rozpoznawaniu i zgłaszaniu ryzyka, które czynniki środowiskowe, społeczne lub związane z zarządzaniem mogą stwarzać w odniesieniu do stabilności finansowej, przez co działalność rynków finansowych będzie bardziej spójna z celami w zakresie zrównoważonego rozwoju. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny zapewnić wytyczne w sprawie sposobu skutecznego uwzględnienia rozważań dotyczących zrównoważonego rozwoju w odpowiednich unijnych przepisach finansowych oraz wspierać spójne wdrażanie takich przepisów po ich przyjęciu. (10)Innowacje technologiczne wywierają coraz większy wpływ na sektor finansowy, a zatem właściwe organy podejmują różnorodne inicjatywy, aby zareagować na te zmiany technologiczne. Aby wspierać lepszą konwergencję praktyk nadzorczych oraz przyczynić się do wymiany najlepszych praktyk pomiędzy odpowiednimi organami z jednej strony oraz pomiędzy odpowiednimi organami a instytucjami finansowymi lub uczestnikami rynku finansowego z drugiej strony, należy wzmocnić rolę Europejskich Urzędów Nadzoru w odniesieniu do ich funkcji nadzorczej i koordynacji nadzorczej. (11)Postęp technologiczny na rynkach finansowych może się przyczynić do poprawy włączenia społecznego pod względem finansowym, zapewnić dostęp do finansowania, wzmocnić integralność rynku oraz wydajność operacyjną, jak również ograniczyć bariery wejścia na te rynki. W zakresie mającym znaczenie dla stosowania właściwych przepisów prawa materialnego należy również rozszerzyć szkolenie właściwych organów o innowacje technologiczne. Powinno to przyczynić się do tego, by państwa członkowskie nie opracowywały rozbieżnych podejść związanych z tymi kwestiami. (11a) Coraz większego znaczenia nabiera wspieranie konsekwentnego, systematycznego i skutecznego monitorowania i oceny ryzyka związanego z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu w systemie finansowym Unii. Biorąc pod uwagę konsekwencje dla stabilności finansowej, które mogą wynikać z wykorzystywania sektora finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, oraz korzystając z doświadczeń zdobytych już przez EUNB w zakresie ochrony sektora bankowego przed takimi nadużyciami, EUNB powinien przejąć wiodącą rolę na poziomie Unii w zakresie ochrony systemu finansowego przed ryzykiem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. W związku z tym konieczne jest powierzenie EUNB, oprócz jego obecnych kompetencji, uprawnienia do działania w ramach uprawnień objętych rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010 i rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010 w zakresie, w jakim takie uprawnienie odnosi się do zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz do zwalczania tych zjawisk, w przypadku gdy dotyczy ono podmiotów sektora finansowego i właściwych organów nadzorujących te podmioty, objętych tymi rozporządzeniami. Ponadto skoncentrowanie tego mandatu w odniesieniu do całego sektora finansowego na EUNB umożliwiłoby optymalizację wykorzystania posiadanej wiedzy fachowej i zasobów oraz pozostaje bez uszczerbku dla istotnych obowiązków określonych w dyrektywie (UE) 2015/849. (11b) Aby EUNB mógł skutecznie wykonywać swój mandat, powinien w pełni korzystać ze wszystkich swoich uprawnień i narzędzi przyznanych mu na mocy rozporządzenia. Zgodnie z nową rolą EUNB ważne jest, by urząd ten zbierał wszystkie istotne informacje dotyczące działań związanych z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu stwierdzonych przez właściwe organy unijne i krajowe, bez uszczerbku dla zadań powierzonych organom na mocy dyrektywy (UE) 2015/849. EUNB powinien przechowywać takie informacje w scentralizowanej bazie danych i wspierać współpracę między organami poprzez zapewnianie odpowiedniego rozpowszechniania istotnych informacji. EUNB powinien ponadto przeprowadzać kontrole właściwych organów, jak również oceny ryzyka odnoszące się do przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Ponadto EUNB powinien odgrywać odpowiednią rolę w zakresie współpracy i utrzymywania kontaktów z właściwymi organami państw trzecich w odniesieniu do tych kwestii w celu lepszej koordynacji działań na poziomie Unii w istotnych przypadkach przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu o wymiarze transgranicznym i w państwach trzecich. (11c) W celu zwiększenia skuteczności kontroli nadzorczej przestrzegania przepisów w obszarze prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz w celu zapewnienia lepszej koordynacji egzekwowania prawa przez właściwe organy krajowe w przypadku naruszeń przepisów prawa unijnego mających bezpośrednie zastosowanie lub krajowych środków transpozycji, w przypadku gdy istnieją przesłanki wskazujące na istotne naruszenia, EUNB powinien być uprawniony do zwrócenia się do właściwych organów o zbadanie wszelkich ewentualnych naruszeń stosownych przepisów oraz do rozważenia podjęcia decyzji i nałożenia sankcji na instytucje finansowe wymagające od nich wypełnienia ich obowiązków prawnych. Uprawnienie to powinno być wykorzystywane wyłącznie w przypadku, gdy EUNB posiada wiedzę o przesłankach wskazujących na istotne naruszenia. (12)Szeregu organów krajowych nie uznaje się za właściwe organy w rozumieniu rozporządzeń ustanawiających, chociaż są one uprawnione do zapewniania stosowania przepisów unijnych w zakresie usług i rynków finansowych. W celu zapewnienia spójnych, efektywnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESNF niezbędne jest uznanie tych organów za właściwe organy. Umożliwiłoby to Europejskim Urzędom Nadzoru w szczególności publikowanie wytycznych i zaleceń skierowanych do tych organów krajowych. (13)W celu zapewnienia odpowiednich środków ochronnych dla interesów zainteresowanych stron w przypadku, gdy Europejskie Urzędy Nadzoru wykonują swoje kompetencje w zakresie publikowania wytycznych lub zaleceń, różne grupy interesariuszy powinny mieć możliwość wydawania opinii, jeżeli dwie trzecie członków tych grup uważa, że zainteresowany Europejski Urząd Nadzoru przekroczył swoje kompetencje. W takim przypadku Komisja powinna posiadać uprawnienia, aby w razie potrzeby po dokonaniu odpowiedniej oceny zwrócić się do Europejskiego Urzędu Nadzoru o wycofanie tych wytycznych lub zaleceń. (14)Dodatkowo do celu procedury przewidzianej w art. 17 rozporządzeń ustanawiających oraz w interesie odpowiedniego zastosowania prawa Unii należy ułatwić i przyspieszyć dostęp Europejskich Urzędów Nadzoru do informacji. Urzędy te powinny zatem mieć możliwość – za pośrednictwem odpowiednio uzasadnionego wniosku – bezpośredniego zwrócenia się o udzielenie informacji do wszystkich zainteresowanych właściwych organów, instytucji finansowych i uczestników rynku finansowego, nawet jeżeli podmioty te nie naruszyły żadnych przepisów prawa Unii. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny informować zainteresowany właściwy organ o takich wnioskach, a zainteresowany właściwy organ powinien pomagać Europejskim Urzędom Nadzoru w gromadzeniu informacji, o które złożyły one wniosek. (15)Zharmonizowany nadzór sektora finansowego wymaga stosowania spójnego podejścia przez właściwe organy. W tym celu działania właściwych organów powinny podlegać regularnym i niezależnym ocenom przeprowadzanym przez Europejskie Urzędy Nadzoru, które powinny być wspierane przez komitet ds. oceny ustanawiany przez każdy z nich. Europejski Urząd Nadzoru powinien również opracować ramy metodologiczne takich ocen. Przedmiotowe niezależne oceny powinny koncentrować się nie tylko na konwergencji praktyk nadzorczych, ale również na zdolności właściwych organów do osiągania wysokiej jakości wyników w zakresie nadzoru oraz niezależności tych właściwych organów. Wyniki tych ocen należy publikować, aby zachęcać do przestrzegania zgodności i zwiększyć przejrzystość, chyba że taka publikacja wiązałaby się z ryzykiem dla stabilności finansowej.

(15a)Ze względu na znaczenie skutecznego stosowania unijnych ram nadzorczych w zakresie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu niezwykle ważne jest przeprowadzanie niezależnych ocen mających na celu zapewnienie obiektywnej i przejrzystej wizji praktyk nadzorczych. W przypadku gdy takie oceny wykażą poważne problemy, których właściwy organ nie rozwiązuje, EUNB powinien powiadomić o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję. (15b) Aby wykonywać swoje zadania i uprawnienia, EUNB – po przyjęciu decyzji skierowanej do właściwego organu – powinien mieć możliwość podejmowania indywidualnych decyzji skierowanych do podmiotów sektora finansowego w ramach procedury naruszenia prawa Unii oraz procedury wiążącej mediacji, nawet jeżeli właściwe przepisy nie są bezpośrednio stosowane do podmiotów sektora finansowego. W przypadku gdy właściwe przepisy zostały określone w dyrektywach, EUNB powinien stosować przepisy krajowe transponujące te dyrektywy. W przypadku gdy odpowiednie prawo Unii stanowią rozporządzenia, a w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wyraźnie przyznają one państwom członkowskim możliwości wyboru opcji, EUNB powinien stosować przepisy krajowe wykorzystujące te opcje. (16)Zharmonizowany nadzór sektora finansowego wymaga również skutecznego rozwiązywania transgranicznych sytuacji, w których występuje brak zgody między właściwymi organami różnych państw członkowskich. Obowiązujące przepisy w zakresie rozwiązywania takich sporów nie są w pełni satysfakcjonujące. Należy je zatem dostosować, aby ułatwić ich stosowanie. (17)Integralną częścią prac Europejskich Urzędów Nadzoru nad konwergencją praktyk nadzorczych jest propagowanie unijnej kultury nadzoru. Europejskie Urzędy Nadzoru nie są jednak wyposażone we wszystkie narzędzia konieczne do osiągnięcia tego celu. Konieczne jest umożliwienie Europejskim Urzędom Nadzoru określenia ogólnych celów i priorytetów nadzorczych w wieloletnim strategicznym planie nadzorczym, którego celem jest udzielenie właściwym organom pomocy w identyfikowaniu najistotniejszych obszarów budzących zaniepokojenie w odniesieniu do ogólnounijnej integralności rynku i stabilności finansowej oraz w koncentrowaniu się na tych obszarach, w tym w odniesieniu do nadzoru ostrożnościowego firm zaangażowanych w działalność transgraniczną. Strategiczny plan nadzorczy powinien być oparty na analizie ryzyka i powinien uwzględniać ogólne gospodarcze i regulacyjne kierunki działań nadzorczych, a także istotne tendencje w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego, potencjalne zagrożenia i słabości zidentyfikowane przez Europejskie Urzędy Nadzoru w ich ocenach właściwych organów oraz w ogólnounijnych testach warunków skrajnych. Właściwe organy powinny następnie sporządzić programy prac w celu wdrożenia strategicznego planu nadzorczego, w których priorytety i cele Unii zostaną przełożone na cele operacyjne dla tych organów. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny być upoważnione do dokonywania oceny wdrażania rocznych programów prac poprzez codzienny nadzór, w tym do przeglądu środków nadzorczych podejmowanych w poszczególnych przypadkach na podstawie prób, w celu zapewnienia osiągnięcia przez Europejskie Urzędy Nadzoru celu, jakim jest harmonizacja praktyk nadzorczych. (18)Obecne praktyki nadzorcze w zakresie zlecania na zasadzie outsourcingu, delegowania, przenoszenia ryzyka (działalność typu „back-to-back” lub fronting) z jednego licencjonowanego podmiotu na inny podmiot różnią się między państwami członkowskimi. Te zróżnicowane podejścia regulacyjne wiążą się z ryzykiem arbitrażu regulacyjnego wśród państw członkowskich (równanie w dół). Niewystarczający nadzór działań zlecanych na zasadzie outsourcingu, delegowanych lub przeniesionych stwarza ryzyko dla stabilności finansowej Unii. Zagrożenia te są szczególnie poważne w stosunku do nadzorowanych podmiotów zlecających na zasadzie outsourcingu, delegujących lub przenoszących ryzyko do państw trzecich, w których organy nadzoru mogą nie posiadać niezbędnych narzędzi do odpowiedniego i skutecznego nadzorowania istotnych działań i kluczowych funkcji. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny odgrywać czynną rolę we wspieraniu konwergencji praktyk nadzorczych w drodze zapewniania wspólnego zrozumienia i wspólnych praktyk nadzorczych w zakresie zlecania na zasadzie outsourcingu, przenoszenia ryzyka i delegowania istotnych działań i kluczowych funkcji w państwach trzecich, zgodnie z prawem Unii i w myśl wytycznych, zaleceń i opinii, które Europejskie Urzędy Nadzoru mogą przyjąć. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny zatem posiadać niezbędne uprawnienia, aby skutecznie koordynować działania nadzorcze wykonywane przez krajowe organy nadzoru zarówno podczas zatwierdzania lub rejestrowania przedsiębiorstwa, jak i w ramach bieżącego przeglądu praktyk nadzorczych. Pełniąc wspomnianą rolę koordynatora, Europejskie Urzędy Nadzoru powinny poświęcić szczególną uwagę sytuacjom, które mogą prowadzić do obejścia przepisów, oraz monitorować instytucje finansowe lub uczestników rynku finansowego, którzy zamierzają intensywnie korzystać z outsourcingu, delegowania i przenoszenia ryzyka w państwach trzecich w celu uzyskania korzyści płynących z posiadania paszportu UE, zasadniczo prowadząc istotne działania lub pełniąc istotne funkcje poza Unią. (19)Stała stabilność finansowa wymaga, aby na bieżąco monitorować decyzje Komisji w kwestii równoważności systemów regulacyjnych państw trzecich. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny zatem potwierdzić, czy nadal spełnione są kryteria, na podstawie których podjęto decyzje w kwestii równoważności systemów regulacyjnych państw trzecich, i wszystkie warunki określone w tych decyzjach. Ponadto Europejskie Urzędy Nadzoru powinny monitorować prace nad praktykami regulacyjnymi i nadzorczymi oraz egzekwowanie tych praktyk w przedmiotowych państwach trzecich. W tym kontekście Europejskie Urzędy Nadzoru powinny również opracować porozumienia administracyjne z właściwymi organami państw trzecich, aby uzyskać informacje do celów monitorowania i koordynowania działań nadzorczych. Wzmocniony w ten sposób system nadzoru zapewni większą przejrzystość państw trzecich / równoważności, większą przewidywalność dla zainteresowanych państw trzecich i większą spójność między wszystkimi sektorami. (20)Pozyskiwanie i gromadzenie dokładnych i kompletnych informacji przez Europejskie Urzędy Nadzoru jest istotne dla wykonywania ich zadań i funkcji oraz osiągnięcia ich celów. Aby uniknąć powielania obowiązków sprawozdawczych instytucji finansowych i uczestników rynku finansowego, takie informacje powinny dostarczać odpowiednie właściwe organy lub krajowe organy nadzoru znajdujące się najbliżej rynków i instytucji finansowych. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny mieć jednak możliwość skierowania należycie uzasadnionego i umotywowanego wniosku o informacje bezpośrednio do instytucji finansowych lub uczestników rynku finansowego, jeżeli właściwy organ nie udostępnia lub nie może udostępnić takich informacji w określonym terminie. Co więcej, w celu zapewnienia skuteczności prawa Europejskich Urzędów Nadzoru do pozyskiwania informacji niezbędne jest, aby miały one możliwość nakładania okresowych kar pieniężnych lub grzywien na instytucje finansowe lub uczestników rynku finansowego niestosujących się dokładnie, całkowicie lub w odpowiednim terminie do wniosku lub decyzji w sprawie udzielenia informacji. Należy wyraźnie zagwarantować prawo instytucji finansowych lub uczestników rynku finansowego do wysłuchania przez Europejskie Urzędy Nadzoru. (21)W rozporządzeniach ustanawiających Europejskie Urzędy Nadzoru określono, że właściwe organy będą odgrywać kluczową rolę w ich strukturze zarządzania. W rozporządzeniach tych określono także, że aby zapobiec konfliktom interesów, członkowie Rady Organów Nadzoru i Zarządu będą działać niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii. Początkowa struktura zarządzania Europejskich Urzędów Nadzoru nie zapewniała jednak wystarczających środków ochronnych, aby zapewnić całkowite uniknięcie konfliktów interesów, co może wpłynąć na zdolność Europejskich Urzędów Nadzoru do podejmowania wszystkich koniecznych decyzji w zakresie konwergencji praktyk nadzorczych oraz do uwzględniania w pełni w swoich decyzjach szerszych interesów Unii. W celu zapewnienia skuteczności i efektywności procesu decyzyjnego Europejskich Urzędów Nadzoru należy zatem na nowo określić przydział uprawnień do podejmowania decyzji w obrębie Europejskich Urzędów Nadzoru. (22)Ponadto należy wzmocnić wymiar Unii w procesie decyzyjnym Rady Organów Nadzoru poprzez włączenie w skład Rady niezależnych członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, którzy nie podlegają ewentualnym konfliktom interesów. Uprawnienia do podejmowania decyzji w kwestiach o charakterze regulacyjnym i w kwestiach związanych z bezpośrednim nadzorem powinny w pełni pozostać w zakresie kompetencji Rady Organów Nadzoru. Zarząd należy przekształcić w Radę Wykonawczą składającą się z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy; przedmiotowa Rada Wykonawcza powinna podejmować decyzje w zakresie niektórych kwestii nieregulacyjnych, w tym w zakresie niezależnych ocen właściwych organów, rozstrzygania sporów, naruszenia prawa Unii, strategicznego planu nadzorczego, monitorowania zlecania na zasadzie outsourcingu, delegowania i przenoszenia ryzyka do państw trzecich, testów warunków skrajnych i wniosków o informacje. Rada Wykonawcza powinna również badać i przygotowywać wszystkie decyzje, które ma podjąć Rada Organów Nadzoru. Dodatkowo należy wzmocnić pozycję i rolę Przewodniczącego, powierzając Przewodniczącemu formalne zadania i decydujący głos w Radzie Wykonawczej. Ponadto należy również wzmocnić wymiar Unii w zarządzaniu Europejskich Urzędu Nadzoru poprzez zmianę procedury wyboru Przewodniczącego i członków Rady Wykonawczej, aby obejmowała ona rolę Rady i Parlamentu Europejskiego. Skład Rady Wykonawczej powinien być zrównoważony. (23)W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu wiedzy fachowej i odpowiedzialności, Przewodniczącego i członków Rady Wykonawczej należy powołać w oparciu o osiągnięcia, umiejętności, znajomość zagadnień rozliczeniowych i finansowych, rynku rozliczeń i rozrachunku transakcji finansowych oraz doświadczenie w dziedzinie nadzoru finansowego. W celu zapewnienia przejrzystości i kontroli demokratycznej, a także ochrony praw instytucji unijnych, Przewodniczącego i członków Rady Wykonawczej należy wybrać w oparciu o otwartą procedurę kwalifikacyjną. Komisja powinna sporządzić listę najlepszych kandydatów i przedstawić tę listę do zatwierdzenia Parlamentowi Europejskiemu. W następstwie zatwierdzenia Rada powinna przyjąć decyzję w sprawie powołania członków Rady Wykonawczej. Przewodniczący i zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy członkowie Rady Wykonawczej powinni odpowiadać przed Parlamentem Europejskim i Radą za wszystkie decyzje podjęte na podstawie rozporządzeń ustanawiających. (24)W celu zapewnienia efektywniejszego przydziału zadań operacyjnych z jednej strony oraz zarządzania codziennymi działaniami administracyjnymi z drugiej strony obecne zadania Dyrektora Wykonawczego każdego Europejskiego Urzędu Nadzoru powinien przejąć jeden z członków Rady Wykonawczej, którego należy wybrać na podstawie tych konkretnych zadań. (24a)W celu zapewnienia, by decyzje w sprawie środków dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu opierały się na odpowiednim poziomie wiedzy fachowej, należy utworzyć komitet składający się z szefów władz i organów właściwych w zakresie zapewniania przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, który to komitet będzie przeprowadzał analizy i przygotowywał decyzje do przyjęcia przez EUNB. Aby uniknąć powielania, nowy komitet zastąpi istniejący podkomitet zajmujący się przeciwdziałaniem praniu pieniędzy, który został ustanowiony w ramach Wspólnego Komitetu Europejskich Urzędów Nadzoru. (25)Instytucje finansowe i uczestnicy rynku finansowego powinni zatem wnosić wkład w finansowanie działalności Europejskich Urzędów Nadzoru, ponieważ ogólnym celem działalności Europejskich Urzędów Nadzoru jest przyczynianie się do stabilności finansowej oraz, poprzez unikanie zakłóceń konkurencji, do właściwego funkcjonowania jednolitego rynku. Działalność Europejskich Urzędów Nadzoru zapewnia korzyści wszystkim instytucjom finansowym i uczestnikom rynku finansowego, bez względu na to, czy prowadzą działalność transgraniczną. Europejskie Urzędy Nadzoru umożliwiają im prowadzenie działalności gospodarczej w stabilnym środowisku i w oparciu o równe warunki działania. W związku z tym instytucje finansowe i uczestnicy rynku finansowego, którzy nie podlegają bezpośredniemu nadzorowi Europejskich Urzędów Nadzoru, również powinny wnosić wkład w finansowanie działalności Europejskich Urzędów Nadzoru, z których czerpią korzyści. Oprócz tego Europejskie Urzędy Nadzoru powinny jednak również otrzymywać opłaty dokonywane przez instytucje finansowe i uczestników rynku finansowego, którzy podlegają ich bezpośredniemu nadzorowi. (26)Wysokość składek w ramach każdej kategorii instytucji finansowych i uczestników rynku finansowego powinna uwzględniać stopień korzyści czerpanych przez każdą instytucję finansową i każdego uczestnika rynku finansowego w związku z działalnością Europejskich Urzędów Nadzoru. W związku z tym indywidualne składki instytucji finansowych i uczestników rynku finansowego należy ustalić, odnosząc się do ich wielkości w celu odzwierciedlenia ich istotności na odpowiednim rynku. W przypadku pobierania bardzo niewielkich składek zastosowanie powinien mieć próg de minimis pozwalający zapewnić, by ich pobieranie było opłacalne, zapewniając jednocześnie, by duże przedsiębiorstwa nie musiały wpłacać składek o nieproporcjonalnej wysokości. (27)W celu ustalenia sposobu obliczania wysokości składek rocznych dla indywidualnych instytucji finansowych i uczestników rynku finansowego uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu należy przekazać Komisji. Akty delegowane wyznaczą metodykę przydzielania szacowanych wydatków do kategorii instytucji finansowych lub uczestników rynku finansowego oraz kryteria określające poziom indywidualnych składek na podstawie wielkości. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. (28)W celu zachowania poufności prac Europejskich Urzędów Nadzoru obowiązek przestrzegania tajemnicy przedsiębiorstwa powinien mieć także zastosowanie do każdej osoby świadczącej usługi bezpośrednio lub pośrednio, stale lub okazjonalnie związane z zadaniami zainteresowanego Europejskiego Urzędu Nadzoru. (29)W rozporządzeniach (WE) nr 1093/2010, 1094/2010 i 1095/2010, jak również w przepisach dotyczących sektorowych usług finansowych wymaga się, by Europejskie Urzędy Nadzoru dążyły do skutecznych porozumień administracyjnych, w tym wymiany informacji z organami nadzoru z państw trzecich. Potrzeba skutecznej współpracy i wymiany informacji powinna nabrać jeszcze większego znaczenia wówczas, gdy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zmieniającym niektóre z Europejskich Urzędów Nadzoru zaciągają dodatkowe, szersze zobowiązania związane z nadzorem nad podmiotami nienależącymi do UE i działalnością prowadzoną poza UE. Jeżeli w tym kontekście Europejskie Urzędy Nadzoru przetwarzają dane osobowe, w tym poprzez przesyłanie tego rodzaju danych poza Unię, są one związane wymogami rozporządzenia (UE) nr 2018/XXX (rozporządzenie o ochronie danych w odniesieniu do instytucji i organów Unii Europejskiej). W przypadku braku decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony lub odpowiednich środków ochronnych zapewnionych np. w porozumieniach administracyjnych w rozumieniu art. 49 ust. 3 rozporządzenia o ochronie danych w odniesieniu do instytucji i organów Unii Europejskiej Europejskie Urzędy Nadzoru mogą wymieniać dane osobowe z organami państw trzecich zgodnie z warunkami odstępstwa dotyczącego interesu publicznego określonymi w art. 51 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia oraz na tych warunkach, które to odstępstwo ma w szczególności zastosowanie do przypadków międzynarodowej wymiany danych pomiędzy organami nadzoru finansowego. (30)Kluczowe jest, aby procedury decyzyjne EUNB obejmowały odpowiednie środki ochronne dla państw członkowskich nieuczestniczących w unii bankowej, jednocześnie dając EUNB możliwość dalszego skutecznego podejmowania decyzji, jeżeli liczba nieuczestniczących państw członkowskich zmniejszy się. Należy zachować obecne zasady głosowania, zgodnie z którymi EUNB może podjąć decyzję, jeżeli uzyska większość ze strony uczestniczących państw członkowskich oraz większość ze strony nieuczestniczących państw członkowskich. Potrzebne są jednak dodatkowe środki ochronne w celu uniknięcia scenariusza, w którym decyzji nie można podejmować wyłącznie ze względu na nieobecność właściwych organów państwa członkowskiego, a także w celu zapewnienia obecności jak największej liczby właściwych organów krajowych podczas głosowania, aby uzyskać silny i uzasadniony głos. (31)Rozporządzenia ustanawiające Europejskie Urzędy Nadzoru stanowią, że Europejskie Urzędy Nadzoru, we współpracy z ERRS, powinny inicjować i koordynować ogólnounijne testy warunków skrajnych w celu oceny odporności instytucji finansowych lub uczestników rynku finansowego na niekorzystny rozwój sytuacji na rynku. Powinny również w największym możliwym stopniu zapewnić stosowanie spójnej metodyki takich testów. Aby zapewnić odpowiednią równowagę między obawami właściwych organów w zakresie nadzoru a kwestiami ogólnounijnymi, Radzie Wykonawczej Europejskiego Urzędu Nadzoru należy przekazać uprawnienia do podejmowania decyzji w sprawie inicjowania i koordynowania testów warunków skrajnych. W odniesieniu do wszystkich Europejskich Urzędów Nadzoru należy również wyjaśnić, że obowiązek przestrzegania tajemnicy przedsiębiorstwa właściwych organów nie zabrania właściwym organom przekazywania wyników testów warunków skrajnych Europejskim Urzędom Nadzoru w celu ich opublikowania. (32)Aby zapewnić wysoki poziom konwergencji w dziedzinie nadzoru i zatwierdzania modeli wewnętrznych, EIOPA powinien mieć możliwość wydawania opinii w celu usuwania potencjalnych niespójności i wsparcia właściwych organów w osiąganiu porozumienia w sprawie zatwierdzenia modeli wewnętrznych. Właściwe organy powinny podejmować decyzje zgodnie ze wspomnianymi opiniami lub, ewentualnie, wyjaśnić, dlaczego ich decyzja nie została podjęta zgodnie z opinią.

(33)Biorąc pod uwagę wciąż rosnący transgraniczny wymiar działalności handlowej i, w szczególności, działania realizowane przez określone firmy inwestycyjne, które z uwagi na ich systemowy charakter mogą mieć skutki transgraniczne wpływające na stabilność finansową, ESMA powinien pełnić rozszerzoną rolę koordynatora w zakresie zalecania właściwym organom wszczęcia odpowiedniego dochodzenia. Ponadto powinien być w stanie ułatwić wymianę informacji istotnych dla tych dochodzeń, jeżeli ESMA ma uzasadnione powody, by podejrzewać, że dochodzi do działania wywołującego znaczne efekty transgraniczne, które zagraża prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności finansowej Unii. W tym celu ESMA powinien posiadać ośrodek przechowywania danych, aby gromadzić wszystkie istotne informacje pochodzące od właściwych organów i rozpowszechniać je między nimi. (34)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 345/2013, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 346/2013 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/760 mają głównie na celu zwiększenie zatrudnienia, pobudzenie wzrostu gospodarczego, zwiększenie możliwości finansowania dla MŚP, stymulowanie społecznych i długoterminowych inwestycji, a także wpieranie unijnej kultury inwestycji. Pomimo harmonizacji osiągniętej dzięki tym trzem rozporządzeniom wciąż utrzymują się jednak różnorodne sposoby korzystania przez właściwe organy krajowe ze swobody uznania, różnorodne praktyki administracyjne i różnice w kulturze nadzoru i prowadzeniu nadzoru. Rozbieżności te ograniczają potrzebne równe szanse dla zarządzających kwalifikowalnymi funduszami venture capital, kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej i długoterminowymi funduszami inwestycyjnymi w różnych państwach członkowskich, zwiększając jednocześnie koszty transakcji i koszty operacyjne ponoszone przez tych zarządzających. (35)W celu obniżenia kosztów transakcji i kosztów operacyjnych, wzmocnienia wyboru inwestora i podniesienia pewności prawa należy przekazać ESMA uprawnienia nadzorcze przysługujące właściwym organom, w tym uprawnienie do przyznawania i odbierania zezwoleń oraz dokonywania rejestracji i wykreślenia z rejestru w przypadku zarządzających kwalifikowalnymi funduszami venture capital i tych funduszy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 345/2013, zarządzających kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej lub tych funduszy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 346/2013 i europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2015/760. W tym celu ESMA powinien mieć możliwość prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu, a także nałożenia kar lub okresowych kar pieniężnych, aby nakłonić osoby do usunięcia naruszenia, do dostarczenia pełnych i prawidłowych informacji, o które wystąpiła, lub do poddania się dochodzeniu lub kontroli na miejscu. (36)W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/760 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych określono jednolitego wymogi, które należy spełnić, aby uzyskać zezwolenie dla „EDFI”. W rozporządzeniu (UE) 2015/760 ustanowiono przepisy dotyczące kwalifikowalnych inwestycji, kwalifikowalnych przedsiębiorstw portfelowych, zasad koncentracji i kwalifikowalnych inwestorów. W przepisach określono również uprawnienia nadzorcze, w tym wymogi dotyczące udzielania zezwoleń i prowadzenia bieżącego nadzoru. Chociaż w rozporządzeniu (UE) 2015/760 utrzymano normy ostrożnościowe, w rozporządzeniu tym przyznano ESMA uprawnienia nadzorcze, w tym w zakresie udzielania zezwolenia, bieżącego nadzoru i cofnięcia zezwolenia. W rozporządzeniu tym powierzono ESMA sporządzanie projektów regulacyjnych standardów technicznych, które nie wymagają podejmowania decyzji politycznych, w celu przedłożenia Komisji, aby zobowiązania prawne i zakres swobody uznania ESMA na podstawie rozporządzenia (UE) 2015/760 były wystarczająco jasno określone. Podobne zmiany wprowadzono w rozporządzeniach (UE) 345/2013 i 346/2013, aby przyznać ESMA uprawnienia nadzorcze. (37)W celu skutecznego wykonywania swoich uprawnień nadzorczych w odniesieniu do kwalifikowalnych funduszy venture capital, kwalifikowalnych funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej i europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych i ich zarządców ESMA powinien mieć prawo do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu. W celu wzmocnienia zdolności ESMA do nadzorowania ESMA powinien otrzymać uprawnienia do nakładania kar lub okresowych kar pieniężnych, aby nakłaniać osoby do usunięcia naruszenia, do dostarczenia pełnych i prawidłowych informacji, o które wystąpiła ESMA, lub do poddania się dochodzeniu lub kontroli na miejscu. W związku z powyższym w niniejszym rozporządzeniu należy jasno określić granice tego rodzaju kar administracyjnych lub innych środków administracyjnych, które powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz powinny zapewniać wspólne podejście i efekt odstraszający. Przy przeprowadzaniu czynności dochodzeniowych i egzekucyjnych ESMA powinna, w razie potrzeby i w przypadkach gdy jest to wymagane, korzystać ze wsparcia organów krajowych. ESMA powinien być uprawniony do delegowania niektórych spośród tych funkcji, które wciąż mogą być z powrotem delegowane, właściwym organom krajowym. (38)W art. 40 rozporządzenia (UE) nr 600/2014 przyznano ESMA uprawnienia do tymczasowej interwencji, na podstawie których, jeżeli spełnione są określone warunki, ESMA może tymczasowo zakazać lub wprowadzić ograniczenia w Unii w zakresie wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedaży określonych instrumentów finansowych lub instrumentów finansowych o pewnych określonych cechach lub rodzaju działalności lub praktyki finansowej. Z rozporządzenia (UE) nr 600/2014 wyraźnie wynika, że te uprawnienia w zakresie interwencji produktowej stosuje się wobec firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych prowadzących działalność związaną z wprowadzaniem do obrotu, dystrybucją lub sprzedażą instrumentów finansowych, w tym jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania. Ponieważ jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania mogą być również bezpośrednio wprowadzane do obrotu, dystrybuowane lub sprzedawane przez spółki zarządzające przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe i spółki inwestycyjne, które uzyskały zezwolenie zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE i zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (ZAFI), którzy uzyskali zezwolenie zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE, w celu zwiększenia pewności prawa konieczne jest wyraźne stwierdzenie, że wspomniane powyżej uprawnienia w zakresie interwencji produktowej na podstawie rozporządzenia (UE) nr 600/2014 stosuje się również wobec spółek zarządzających UCITS oraz spółek inwestycyjnych UCITS, a także wobec ZAFI. (39)W ściśle określonych i wyjątkowych przypadkach ESMA może skorzystać ze swoich uprawnień do interwencji, aby wprowadzić ograniczenia lub zakazać wprowadzania do obrotu, sprzedaży lub dystrybucji jednostek uczestnictwa lub udziałów w UCITS lub AFI również za pośrednictwem ich zarządzających. Byłoby to właściwe w przypadku, gdy proponowane działanie dotyczy istotnego problemu w dziedzinie ochrony inwestorów lub zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania i integralności rynków finansowych lub dla stabilności lub dla części unijnego systemu finansowego; wymogi regulacyjne w ramach prawa Unii, które mają zastosowanie do odnośnego instrumentu finansowego lub działalności, nie przeciwdziałają temu zagrożeniu; a właściwy organ lub właściwe organy nie podjęły działań w celu przeciwdziałania zagrożeniu lub podjęte działania w niewystarczającym stopniu przeciwdziałają zagrożeniu. (40)Niespójności w zakresie jakości, formatowania, wiarygodności i kosztu danych dotyczących obrotów wywierają niekorzystny wpływ na przejrzystość, ochronę inwestora i efektywność rynku. W celu usprawnienia monitorowania i odzyskiwania danych dotyczących obrotów, poprawienia spójności i jakości tych danych, a także ich dostępności i osiągalności za rozsądną cenę, w całej Unii w odniesieniu do odpowiednich systemów obrotu dyrektywą 2014/65/UE wprowadzono nowy system prawny dotyczący usług polegających na zgłaszaniu danych obejmujący udzielanie zezwoleń dostawcom usług w zakresie udostępniania informacji oraz nadzór nad tego rodzaju dostawcami. (41)Jakość danych dotyczących obrotów oraz ich przetwarzania i dostarczania, w tym transgranicznego przetwarzania i dostarczania tych danych, ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia głównego celu przyświecającego rozporządzeniu (UE) nr 600/2014, jakim jest zwiększenia przejrzystości rynków finansowych. Świadczenie usług polegających na udostępnianiu podstawowych danych ma zatem zasadnicze znaczenie dla użytkowników, umożliwiając im uzyskanie pożądanego obrazu działalności handlowej na rynkach finansowych Unii, oraz dla właściwych organów, zapewniając im dostęp do dokładnych i kompleksowych informacji na temat istotnych transakcji. (42)Co więcej, dane dotyczące obrotów stanowią coraz istotniejsze narzędzie służące do skutecznego egzekwowania spełniania wymogów wynikających z rozporządzenia (UE) nr 600/2014. Biorąc pod uwagę transgraniczny wymiar przetwarzania i jakości danych oraz konieczność osiągania korzyści skali, a także w celu uniknięcia niekorzystnych skutków potencjalnych rozbieżności w zakresie zarówno jakości danych, jak i zadań dostawców usług w zakresie udostępniania informacji, korzystne i uzasadnione jest przeniesienie uprawnienia do udzielania zezwoleń i uprawnień nadzorczych w stosunku do dostawców usług w zakresie udostępniania informacji z właściwych organów na ESMA i określenie tych uprawnień w rozporządzeniu (UE) nr 600/2014, umożliwiając jednocześnie wzmocnienie korzyści płynących z połączenia kompetencji związanych z danymi w obrębie ESMA. (43)Inwestorów detalicznych należy odpowiednio poinformować o potencjalnym ryzyku, jeżeli decydują się zainwestować w instrument finansowy. Ramy prawne Unii mają na celu zmniejszenie ryzyka niewłaściwej sprzedaży w przypadku, gdy inwestorom detalicznym sprzedaje się produkty, które nie odpowiadają ich potrzebom lub nie spełniają ich oczekiwań. W tym celu w dyrektywie 2014/65/UE i w rozporządzeniu (UE) nr 600/2014 zaostrzono wymogi organizacyjne i odnoszące się do prowadzenia działalności, aby zapewnić działanie firm inwestycyjnych w najlepiej pojętym interesie ich klientów. Wymogi te obejmują wzmożone ujawnianie klientom informacji na temat ryzyka, lepszą ocenę odpowiedniości zalecanych produktów, a także obowiązek dystrybucji instrumentów finansowych na określonym rynku docelowym, z uwzględnieniem czynników takich jak wypłacalność emitentów. ESMA powinien w pełni wykorzystać swoje uprawnienia, aby zapewnić konwergencję praktyk nadzorczych oraz wesprzeć organy krajowe w ich staraniach służących osiągnięciu wysokiego poziomu ochrony inwestorów i skutecznego nadzoru ryzyka związanego z produktami finansowymi. (44)Ważne jest zapewnienie efektywnego i skutecznego przekazywania danych, ich zestawiania, analiz i publikacji do celów przeprowadzenia wyliczeń pozwalających na określenie wymogów dotyczących przejrzystości przed- i posttransakcyjnej oraz systemów dotyczących obowiązku obrotu, a także na potrzeby danych referencyjnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 600/2014 i rozporządzeniem (UE) nr 596/2014. ESMA powinien zatem uzyskać kompetencje do podejmowania działań ukierunkowanych na gromadzenie danych bezpośrednio od uczestników rynku w związku z wymogami dotyczącymi przejrzystości przed- i posttransakcyjnej, a także w odniesieniu do udzielania zezwoleń dla dostawców usług w zakresie udostępniania informacji i nadzoru nad nimi. (45)Powierzenie tych kompetencji ESMA umożliwi centralne zarządzanie udzielaniem zezwoleń i nadzorem, które pozwoliłoby uniknąć obecnej sytuacji, w której wiele systemów obrotu, podmiotów systematycznie internalizujących transakcje, zatwierdzonych podmiotów publikujących i dostawców informacji skonsolidowanych jest zobowiązanych do dostarczania danych wielu właściwym organom, które wtedy dostarczane byłby jedynie ESMA. Taki centralnie zarządzany system powinien być bardzo korzystny dla uczestników rynku ze względu na większą przejrzystość danych, ochronę inwestorów i wydajność rynku. (46)Przekazanie ESMA uprawnień właściwych organów do gromadzenia danych, udzielania zezwoleń i nadzoru byłoby ponadto narzędziem umożliwiającym realizację pozostałych zadań, które wykonuje ESMA na podstawie rozporządzenia (UE) nr 600/2014, takich jak monitorowanie rynku, uprawnienia ESMA do tymczasowej interwencji, uprawnienia w zakresie zarządzania pozycjami, a także zapewnianie zgodności z wymogami dotyczącymi przejrzystości przed- i posttransakcyjnej. (47)W celu skutecznego wykonywania swoich uprawnień nadzorczych w obszarze przetwarzania i dostarczania danych ESMA powinien mieć prawo do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu. ESMA powinien mieć możliwość nałożenia kar lub okresowych kar pieniężnych, aby nakłonić dostawców usług w zakresie udostępniania informacji do usunięcia naruszenia, do dostarczenia pełnych i prawidłowych informacji, o które wystąpił, lub do poddania się dochodzeniu lub kontroli na miejscu, a także możliwość nakładania kar administracyjnych lub innych środków administracyjnych, jeżeli stwierdzi, że osoba dopuściła się naruszenia przepisów rozporządzenia (UE) nr 600/2014 celowo lub w wyniku zaniedbania. (48)Produkty finansowe stosujące kluczowe wskaźniki referencyjne są dostępne we wszystkich państwach członkowskich. Wskaźniki te mają zatem istotne znaczenie dla funkcjonowania rynków finansowych i stabilności finansowej Unii. Przy nadzorze nad kluczowymi wskaźnikami referencyjnymi należy zatem zastosować holistyczne ujęcie uwzględniające potencjalne wpływy nie tylko w państwie członkowskim, w którym administrator ma siedzibę, i w państwie członkowskim, w którym uczestnicy mają swoje siedziby, lecz w całej Unii. Odpowiednie jest zatem nadzorowanie kluczowych wskaźników referencyjnych na poziomie unijnym przez ESMA. W celu uniknięcia powielania zadań administratorzy kluczowych wskaźników referencyjnych powinni być nadzorowani jedynie przez ESMA, z uwzględnieniem wszelkich niekluczowych wskaźników referencyjnych, którymi mogą oni administrować. (49)Jeżeli jednak wskaźnik ma kluczowe znacznie tylko w jednym państwie członkowskim, bliższa odległość rynku właściwego organu danego państwa członkowskiego może sprawić, że odpowiednie będzie przekazanie przez ESMA, w całości lub w części, nadzoru nad tym wskaźnikiem właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym administrator ma swoją siedzibę, o ile ESMA uzyskała w tym celu uprzednią zgodę danego właściwego organu. (50)Ponieważ administratorzy kluczowych wskaźników referencyjnych i podmioty przekazujące dane na potrzeby kluczowych wskaźników referencyjnych podlegają bardziej rygorystycznym wymogom niż administratorzy pozostałych wskaźników i podmioty przekazujące dane na potrzeby pozostałych wskaźników, oznaczenia wskaźników referencyjnych jako kluczowych wskaźników referencyjnych powinna dokonać Komisja lub ESMA, a ich kodyfikacji powinna dokonać Komisja. Ze względu na to, że właściwe organy krajowe mają najlepszy dostęp do danych i informacji dotyczących wskaźników referencyjnych, które nadzorują, powinny one powiadomić Komisję lub ESMA o wskaźnikach referencyjnych, które ich zdaniem spełniają kryteria wyróżniające kluczowe wskaźniki referencyjne. . (51)Kolegia organów nadzoru w kluczowymi wskaźnikami referencyjnymi miały przyczynić się do jednolitego stosowania przepisów na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/1011 i do konwergencji praktyk nadzorczych. Ponieważ ESMA jest w bezpośrednim kontakcie ze wszystkimi krajowymi organami nadzoru lub w jej skład wchodzą te organy nadzoru, przedmiotowe kolegia organów nadzoru nie będą już potrzebne. (52)Procedura stosowana do określenia państwa członkowskiego odniesienia dla administratorów wskaźników referencyjnych mających siedziby w państwach trzecich, którą stosuje się w celu uznania w Unii, jest kłopotliwa i czasochłonna zarówno dla wnioskodawców, jak i dla właściwych organów krajowych. Wnioskodawcy mogą usiłować wywrzeć wpływ na to określanie, licząc na arbitraż nadzorczy, podobnie jak inni administratorzy wskaźników referencyjnych mających siedziby w państwach trzecich, którzy szukają dostępu do Unii za pośrednictwem systemu zatwierdzania. Wspomniani administratorzy wskaźników referencyjnych mogą dokonać wyboru swojego przedstawiciela prawnego w sposób strategiczny – w państwie członkowskim, w którym w ich mniemaniu nadzór jest mniej rygorystyczny. Podejście zharmonizowane z ESMA jako właściwym organem dla wskaźników referencyjnych z państw trzecich i dla ich administratorów pozwala uniknąć przedmiotowego ryzyka i kosztów określania państwa członkowskiego odniesienia, a także sprawowanego w następstwie tego nadzoru. Ponadto wspomniana rola właściwego organu dla wskaźników referencyjnych z państw trzecich czyni z ESMA kontrahenta w Unii dla organów nadzoru w państwach trzecich, co przyczynia się do zwiększenia efektywności i skuteczności współpracy transgranicznej.

(53)Wielu – jeżeli nie większość – administratorów wskaźników referencyjnych to banki lub firmy świadczące usługi finansowe, które operują pieniędzmi klienta. Aby nie osłabić walki Unii z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, zawarcie porozumienia o współpracy z właściwym organem na podstawie systemu równoważności powinno być obwarowane warunkiem wstępnym, zgodnie z którym państwo właściwego organu nie figuruje w wykazie jurysdykcji posiadających strategiczne braki w krajowych systemach przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, które stanowią poważne zagrożenie dla systemu finansowego Unii. (54)Niemal wszystkie wskaźniki referencyjne odwołują się do produktów finansowych, które są dostępne w szeregu państw członkowskich, jeżeli nie w całej Unii. Aby wykryć ryzyko związane z opracowywaniem wskaźników referencyjnych, które mogą nie przedstawiać już w rzetelny i reprezentatywny sposób realiów rynkowych lub gospodarczych, których pomiar jest ich celem, właściwe organy, w tym ESMA, powinny współpracować i pomagać sobie nawzajem w razie potrzeby. (55)Ze względu na charakter papierów wartościowych i emitenta, których dotyczą, określone rodzaje prospektów sporządzonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1129 charakteryzują się wymiarem transgranicznym wewnątrz Unii, pewnym stopniem złożoności technicznej lub potencjalnym ryzykiem arbitrażu regulacyjnego, w przypadku których scentralizowany nadzór prowadzony przez ESMA przyniósłby bardziej skuteczne i efektywne rezultaty niż nadzór na poziomie krajowym. Konsolidowanie zatwierdzania takich prospektów na poziomie ESMA oraz powiązane działania nadzorcze i dotyczące egzekwowania na poziomie ESMA powinny zmniejszyć koszty przestrzegania przepisów i ograniczyć bariery administracyjne, jednocześnie przyczyniając się do poprawy jakości oraz zwiększenia spójności i skuteczności nadzoru w Unii. (56)Oferty na nieudziałowe papiery wartościowe składane na rynku niepublicznym stanowią istotne źródło kapitału dla emitentów i mają wymiar transgraniczny wynikający z ich charakteru. Chociaż składanie ofert na rynku niepublicznym przez inwestorów kwalifikowanych nie wymaga prospektu, kolejne dopuszczenie do obrotu papierów wartościowych na rynku regulowanym podlega obowiązkowi publikacji prospektu na podstawie rozporządzenie (UE) 2017/1129. System prospektu emisyjnego zapewnia emitentom elastyczność przy wyborze ich macierzystego państwa członkowskiego, gdy nominał nieudziałowych papierów wartościowych przekracza 1 000 EUR na jednostkę. Ponieważ nieudziałowe papiery wartościowe plasowane na rynku niepublicznym zazwyczaj posiadają nominał przekraczający 1 000 EUR na jednostkę, stwarza to możliwość uprawiania regulacyjnej turystyki sądowej. Powierzenie ESMA zatwierdzania takich masowych prospektów nieudziałowych papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub w jego określonym segmencie, do którego dostęp mogą mieć jedynie inwestorzy kwalifikowani, powinno doprowadzić do osiągnięcia podwójnego celu, jakim jest zapewnianie emitentom równych warunków działania i wyższego stopnia efektywności, dzięki znacznemu usprawnieniu procedur zatwierdzania. (57)Zatwierdzanie prospektów odnoszących się do papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami, a także zatwierdzanie prospektów sporządzonych przez emitentów specjalnych, takich jak przedsiębiorstwa z sektora nieruchomości, przedsiębiorstwa górnicze, przedsiębiorstwa prowadzące działalność w zakresie badań naukowych lub przedsiębiorstwa żeglugowe, wymaga posiadania przez właściwe organy krajowe dostępnych wysoko wyspecjalizowanych pracowników, którzy w większości przypadków zajmują się umiarkowaną ilością prospektów. Poza tym określone informacje niefinansowe, które emitenci specjalni powinni ujawnić, nie są określone w aktach delegowanych, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (UE) 2017/1129, lecz pozostawiono je swobodzie uznania właściwych organów krajowych. Stanowi to potencjalne źródło nieskuteczności i arbitrażu regulacyjnego. Powierzenie ESMA zatwierdzania tego rodzaju prospektów powinno z jednej strony zapewnić równe warunki działania pod względem ujawniania informacji i wyeliminować ryzyko arbitrażu regulacyjnego, a z drugiej strony zoptymalizować przydzielanie środków nadzoru na poziomie Unii poprzez ustanowienie ESMA centrum wiedzy specjalistycznej, tym samym przyczyniając się do poprawy efektywności nadzoru nad prospektami, o których mowa. (58)Emitentom z państw trzecich, którzy sporządzają prospekty zgodnie z prawem Unii, przysługuje pewien stopień elastyczności w odniesieniu do wyboru ich macierzystego państwa członkowskiego do celów zatwierdzenia prospektu, co niesie ze sobą ryzyko stworzenia turystyki sądowej w zakresie nadzoru między państwami członkowskimi. Skonsolidowanie tych zatwierdzeń na poziomie ESMA zapewniłoby w pełni zharmonizowane podejście wobec emitentów z państw trzecich i wyeliminowałoby możliwość arbitrażu regulacyjnego. W ten sposób emitenci z państw trzecich będą mogli skontaktować się z ESMA stanowiącym ich pojedynczy punkt kontaktowy w Unii niezależnie od tego, w którym państwie (państwach) członkowskich oferują swoje papiery wartościowe lub zwracają się o dopuszczenie do obrotu. Eliminuje to potrzebę określania macierzystego państwa członkowskiego w przypadku tych emitentów z państw trzecich. (59)System równoważności w odniesieniu do prospektów sporządzonych zgodnie z prawem krajowym państw trzecich należy zmienić w taki sposób, aby przeprowadzanie przez Komisję oceny równoważności i przyjmowanie decyzji w jej wyniku opierało się nie tylko na wymogach informacyjnych przepisów krajowych takich państw trzecich, lecz również na istnieniu zasad ramowych odnoszących się do weryfikacji i zatwierdzania prospektu przez organ nadzoru państwa trzeciego, w tym suplementów do niego, w stosowanych przypadkach, oraz na skutecznym nadzorze i egzekwowaniu ofert i dopuszczeń na podstawie takiego prospektu. W celu zachowania zgodności z podejściem przewidzianym przez Komisję w dokumencie roboczym służb Komisji pt. „Decyzje UE w kwestii równoważności w polityce usług finansowych: ocena” (SWD(2017) 102 final) Komisja powinna mieć możliwość uzależnienia swojej decyzji w kwestii równoważności od spełnienia dodatkowych warunków, mając na celu ochronę integralności rynku w Unii i wspieranie rynku wewnętrznego w obszarze usług finansowych, a także wspólnych wartości i wspólnych celów regulacyjnych na poziomie międzynarodowym. Warunki takie mogą obejmować wymóg, zgodnie z którym państwo trzecie musi zapewnić skuteczny system równoważny służący do uznawania prospektów sporządzonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1129, lub przyznanie ESMA możliwości współpracy z właściwym organem nadzoru z państwa trzeciego w celu monitorowania przepisów obowiązujących w państwie trzecim na bieżąco. (60)Jeżeli Komisja uznała ramy prawne i nadzorcze obowiązujące w państwie trzecim odnoszące się do prospektów sporządzonych zgodnie z prawem krajowym tego państwa trzeciego za równoważne i jeżeli ESMA i organ nadzoru z danego państwa trzeciego zawarły porozumienie o współpracy, każdy prospekt zatwierdzony przez organ nadzoru danego państwa trzeciego, który wykorzystuje się w Unii do składania oferty publicznej papierów wartościowych lub do dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym należy złożyć ESMA, a zasady określania macierzystego państwa członkowskiego należy wyłączyć ze stosowania. (61)Ponieważ system równoważności przewidziany w rozporządzeniu (UE) 2017/1129 wymaga, aby właściwe organy i ESMA polegały na organach nadzoru z państwa trzeciego w odniesieniu do ofert i dopuszczeń do obrotu dokonywanych w Unii na podstawie prospektu sporządzanego na podstawie przepisów państwa trzeciego, wspomniane właściwe organy i ESMA muszą być również przekonane, że w państwie trzecim, o którym mowa, zapewniono uniemożliwienie korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu. W tym celu i również po to, aby nie osłabić walki Unii z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, zawarcie przez ESMA porozumienia o współpracy z organem nadzoru z państwa trzeciego na podstawie systemu równoważności przewidzianego w rozporządzeniu (UE) 2017/1129 powinno być obwarowane warunkiem wstępnym, zgodnie z którym państwo trzecie nie figuruje w wykazie jurysdykcji uznanych za posiadające strategiczne braki w krajowych systemach przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, które stanowią poważne zagrożenie dla systemu finansowego Unii. (62)ESMA powinien być uprawniony do nałożenia kar administracyjnych lub wprowadzenia innych środków administracyjnych w przypadku naruszenia przepisów rozporządzenia UE 2017/1129 odnoszących się do określonych rodzajów prospektów, których zatwierdzenie powierzono ESMA. W związku z powyższym w niniejszym rozporządzeniu należy jasno określić granice tego rodzaju kar administracyjnych lub innych środków administracyjnych, które powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. (63)Nadzór nad reklamami powiązanymi z prospektami, których zatwierdzenie powierzono ESMA, również należy przenieść na ESMA. ESMA powinien mieć możliwość sprawowania kontroli nad zgodnością wspomnianych reklam. ESMA powinien zawsze jednak dokonywać takiej kontroli w odniesieniu do wszelkich reklam rozpowszechnianych w państwie członkowskim, którego właściwy organ formalnie zwrócił się do ESMA o skorzystanie z jego uprawnień kontrolnych za każdym razem, gdy prospekt, który zatwierdziła ESMA, wykorzystuje się w celach związanych z ofertą lub dopuszczeniem do obrotu w jego jurysdykcji. W celu wykonania tego zadania ESMA powinien dysponować odpowiednimi zasobami ludzkimi posiadającymi wystarczającą wiedzę w zakresie właściwych przepisów krajowych dotyczących ochrony konsumentów. (64)ESMA powinien sprawdzić i zatwierdzić wszystkie prospekty należące do rodzajów prospektów określonych w niniejszym rozporządzeniu, które przedłożono do zatwierdzenia począwszy od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Nadzór na prospektami należącymi do rodzajów prospektów określonych w niniejszym rozporządzeniu, które właściwy organ zatwierdził przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia lub które przedłożono właściwemu organowi do zatwierdzenia, lecz na ten dzień nie zostały jeszcze zatwierdzone, nadal powinien sprawować ten właściwy organ. W celu uniknięcia wszelkich nieścisłości nadzór ten powinien obejmować w szczególności finalizację procedury weryfikacji i zatwierdzania przeprowadzanej dla tych jeszcze niezatwierdzonych prospektów, a także wszystkie zadania związane z zatwierdzaniem i powiadamianiem realizowane w związku z powiązanymi suplementami i ostatecznymi warunkami, w stosownych przypadkach. (65)Należy zapewnić rozsądny termin na wprowadzenie niezbędnych zmian w związku z przewidzianą strukturą zarządzania oraz aktami delegowanymi i wykonawczymi w celu umożliwiania Europejskim Urzędom Nadzoru i pozostałym zainteresowanym stronom zastosowanie przepisów wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem. (66)Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do: rozporządzenia (UE) nr 1093/2010; rozporządzenia (UE) nr 1094/2010; rozporządzenia (UE) nr 1095/2010; rozporządzenia (UE) nr 345/2013; rozporządzenia (UE) nr 346/2013; rozporządzenia (UE) nr 600/2014; rozporządzenia (UE) 2015/760; rozporządzenia (UE) 2016/2011; i rozporządzenia (UE) 2017/1129, PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010 W rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010 wprowadza się następujące zmiany: 1)w art. 1 wprowadza się następujące zmiany: a)ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Urząd działa w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i w zakresie przepisów dyrektywy 2002/87/WE, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE*, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE**, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE***, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847****, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366*****, a także w zakresie stosownych części dyrektywy 2002/65/WE i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849****** w stopniu, w jakim akty te mają zastosowanie do instytucji kredytowych i finansowych oraz właściwych organów, które je nadzorują, w tym wszystkich dyrektyw, rozporządzeń i decyzji wydanych na podstawie tych aktów, oraz wszelkich przyszłych prawnie wiążących aktów unijnych powierzających zadania Urzędowi. Urząd działa również zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1024/2013*******.

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s. 66). ** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 149). *** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 214). **** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 1). ***** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35). ***** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73). ***** Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).”; b)w art. 1 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu: „Urząd działa również w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i zgodnie z zakresem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849(*) w zakresie, w jakim dyrektywa ta ma zastosowanie do podmiotów sektora finansowego i właściwych organów, które nadzorują te podmioty. Wyłącznie w tym celu EUNB wykonuje zadania powierzone mu na mocy dowolnego prawnie wiążącego aktu Unii dotyczącego Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010 lub Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010. Podczas wykonywania takich zadań EUNB informuje te urzędy o swojej działalności dotyczącej dowolnego podmiotu będącego „instytucją finansową” w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 lub „uczestnikiem rynków finansowych” w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. (*) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).”; 2)w art. 2 ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu: „Znajdujące się w niniejszym rozporządzeniu odniesienia do nadzoru obejmują działania wszystkich właściwych organów, które mają być przeprowadzane zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.”; 3)w art. 4 wprowadza się następujące zmiany: a) pkt 1 otrzymuje brzmienie: „(1) »instytucja finansowa« oznacza przedsiębiorstwo podlegające regulacjom i nadzorowi zgodnie z aktami Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2;”; aa) dodaje się pkt 1a w brzmieniu: „1a) »podmioty sektora finansowego« oznaczają wszelkie podmioty podlegające dyrektywie (UE) 2015/849, które są „instytucją finansową” w rozumieniu art. 4 pkt 1 niniejszego rozporządzenia oraz w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 lub „uczestnikiem rynków finansowych” w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010”; b) pkt 2 ppkt (i) otrzymuje brzmienie: „(i) właściwe organy określone w art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tym również Europejski Bank Centralny w odniesieniu do spraw dotyczących zadań powierzonych mu na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013;”; c) pkt 2 ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii) w odniesieniu do dyrektywy 2002/65/WE i (UE) 2015/849 – władze i organy właściwe w zakresie zapewnienia przestrzegania przez instytucje kredytowe i finansowe wymogów tych tej dyrektywy; (iia) w odniesieniu do dyrektywy (UE) 2015/849 – władze i organy, które nadzorują instytucje finansowe i są właściwe w zakresie zapewniania przestrzegania przez te instytucje wymogów tej dyrektywy.”; d) pkt 2 ppkt (iii) otrzymuje brzmienie: (iii) w odniesieniu do systemów gwarancji depozytów – organy, które zarządzają systemami gwarancji depozytów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE, lub w przypadku gdy funkcjonowaniem systemu gwarancji depozytów zarządza spółka prywatna – organ publiczny nadzorujący te systemy zgodnie ze tą dyrektywą oraz właściwe organy administracyjne, o których mowa w tej dyrektywie; oraz”; e) w pkt 2 dodaje się ppkt (v) i (vi) w brzmieniu: „(v) właściwe organy, o których mowa w dyrektywie 2014/17/UE, w rozporządzeniu 2015/751, w dyrektywie UE 2015/2366, w dyrektywie 2009/110/WE, w rozporządzeniu (WE) nr 924/2009 oraz w rozporządzeniu (UE) nr 260/2012; (vi) instytucje i organy, o których mowa w art. 20 dyrektywy 2008/48/WE.”; 4)w art. 6 wprowadza się następujące zmiany: a) pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) Rada Wykonawcza, która wykonuje zadania określone w art. 47;”; b) skreśla się pkt 4; 5) w art. 8 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany: (i) lit. aa) otrzymuje brzmienie: „aa) opracowywać i prowadzić zaktualizowany unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad instytucjami finansowymi w Unii;”; (ii) dodaje się lit. ab) w brzmieniu: „ab) opracowywać i aktualizować unijny podręcznik restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczący restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych w Unii, który określa najlepsze praktyki nadzorcze i wysokiej jakości metody i procesy;”; (iii) lit. e) i f) otrzymują brzmienie: „e) organizować i przeprowadzać oceny właściwych organów, a także – w tym kontekście – wydawać wytyczne i zalecenia oraz określać najlepsze praktyki w celu zwiększenia spójności wyników w zakresie nadzoru; f) monitorować i oceniać zmiany na rynku w obszarze jego kompetencji, w tym, w stosownych przypadkach, zmiany dotyczące tendencji w zakresie kredytowania w szczególności gospodarstw domowych i MŚP, a także tendencji w zakresie innowacyjnych usług finansowych;”;

(iv) lit. h) otrzymuje brzmienie: „h) wzmacniać ochronę deponentów, konsumentów i inwestorów;”; (v) dodaje się lit. l) w brzmieniu: „l) przyczyniać się do zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.”; b) w ust. 1a dodaje się lit. c) w brzmieniu: „c) bierze pod uwagę innowacje technologiczne, innowacyjne i zrównoważone modele biznesowe, a także uwzględnia czynniki środowiskowe, społeczne i związane z zarządzaniem.”; c) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany: (i) dodaje się lit. ca) w brzmieniu: „ca) wydawanie zaleceń zgodnie z art. 29a i 31a;”; (ii) lit. h) otrzymuje brzmienie: „h) gromadzenie niezbędnych informacji dotyczących instytucji finansowych, jak określono w art. 35 i 35b;”; 6)w art. 9 wprowadza się następujące zmiany: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Urząd monitoruje nowe oraz istniejące formy działalności finansowej, a także może przyjmować wytyczne oraz zalecenia w celu propagowania bezpieczeństwa i solidności rynków oraz konwergencji praktyk regulacyjnych i nadzorczych.”; b) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Urząd powołuje komitet ds. innowacji finansowych, stanowiący jego nieodłączną część organizacyjną, w skład którego wchodzą wszystkie odpowiednie właściwe organy oraz organy odpowiedzialne za ochronę konsumentów, w celu osiągnięcia skoordynowanego podejścia regulacyjnego i nadzorczego w stosunku do nowych lub innowacyjnych rodzajów działalności finansowej oraz udzielania porad, które Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji. Urząd może również włączyć w skład tego komitetu krajowe organy odpowiedzialne za ochronę danych osobowych.”; 6a) dodaje się art. 9a i 9b w brzmieniu: „Artykuł 9a

Zadania specjalne związane ze zwalczaniem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu 1.Urząd odgrywa wiodącą rolę w promowaniu integralności, przejrzystości i bezpieczeństwa w systemie finansowym poprzez przyjęcie środków mających na celu zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczanie tych zjawisk, w tym poprzez: a)gromadzenie informacji od właściwych organów dotyczących niedociągnięć stwierdzonych w procesach i procedurach, ustaleniach dotyczących zarządzania, ocenach kompetencji i reputacji, modelach biznesowych i działalności podmiotów sektora finansowego w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, a także środków podejmowanych przez właściwe organy. Właściwe organy przekazują Urzędowi wszelkie takie informacje w uzupełnieniu obowiązków wynikających z art. 35. Urząd ściśle koordynuje z jednostkami analityki finansowej:

b)opracowywanie wspólnych norm dotyczących zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w sektorze finansowym oraz wspieranie ich spójnego wdrażania; c)monitorowanie rozwoju sytuacji na rynku oraz przeprowadzanie oceny podatności na ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w sektorze finansowym. 2.Urząd ustanawia i aktualizuje centralną bazę danych zawierającą informacje gromadzone zgodnie z ust. 1 lit. a). Urząd zapewnia, by informacje były analizowane i udostępniane właściwym organom na zasadzie ograniczonego dostępu i poufności. 3.Urząd wspiera konwergencję procesów nadzoru określonych w dyrektywie (UE) 2015/849, w tym w drodze przeprowadzania okresowych ocen zgodnie z art. 30. W przypadku gdy w wyniku oceny ujawnione zostaną poważne niedociągnięcia w zakresie identyfikacji i oceny zagrożeń związanych z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu lub przeciwdziałania tym zjawiskom, a właściwy organ nie podejmie działań w celu realizacji działań następczych określonych w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 30 ust. 3, Urząd informuje o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję. 4.Urząd przeprowadza regularne oceny ryzyka dotyczące właściwych organów, ze szczególnym uwzględnieniem właściwych organów w rozumieniu art. 4 pkt 2 lit. iia), w celu sprawdzenia ich strategii i zasobów służących do zajmowania się najważniejszymi pojawiającymi się zagrożeniami związanymi z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu oraz monitorowania ich. Urząd informuje Komisję o wynikach tych ocen ryzyka, w tym poprzez włączenie analizy wyników do opinii, którą jest zobowiązany przedstawić zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy (UE) 2015/849. 5.W przypadku istotnych przypadków prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu mających wpływ na kwestie transgraniczne z państwami trzecimi Urząd odgrywa wiodącą rolę w ułatwianiu współpracy między właściwymi organami w Unii i właściwymi organami w państwach trzecich. 6.Urząd ustanawia wewnętrzny stały komitet ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, aby koordynować działania w celu zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, a także w celu przygotowania projektów decyzji przyjmowanych przez Urząd zgodnie z art. 44. 7.Na czele komitetu stoi przewodniczący Rady Organów Nadzoru, a w jego skład wchodzą szefowie władz i organów właściwych w zakresie zapewnienia przestrzegania przez instytucje finansowe wymogów dyrektywy (UE) 2015/849. Ponadto Komisja, ERRS, Rada ds. Nadzoru Europejskiego Banku Centralnego, Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych mogą wyznaczyć po jednym przedstawicielu wysokiego szczebla, który będzie uczestniczył w posiedzeniach komitetu w charakterze obserwatora.”; Artykuł 9b

Wniosek o wszczęcie dochodzenia związanego z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu 1.W kwestiach dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/849 Urząd może, w przypadku gdy posiada wiedzę o przesłankach wskazujących na istotne naruszenia, zwrócić się do właściwego organu w rozumieniu art. 4 pkt 2 lit. iia) o zbadanie ewentualnych popełnionych przez podmiot sektora finansowego naruszeń prawa Unii, a w przypadku gdy takie prawo Unii stanowią dyrektywy lub wyraźnie przyznaje ono państwom członkowskim opcje wyboru – naruszeń prawa krajowego transponującego te dyrektywy lub wykorzystującego opcje przyznane państwom członkowskim przez prawo Unii, oraz o rozważenie nałożenia na ten podmiot sankcji w odniesieniu do takich naruszeń. W stosownych przypadkach Urząd może również zwrócić się do właściwego organu w rozumieniu art. 4 pkt 2 lit. iia) o rozważenie przyjęcia indywidualnej decyzji skierowanej do tego podmiotu sektora finansowego, zobowiązującej ten podmiot do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do wypełnienia jego obowiązków wynikających z prawa Unii mającego bezpośrednie zastosowanie lub prawa krajowego transponującego dyrektywy lub wykorzystującego opcje przyznane państwom członkowskim przez prawo Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk. 2.Właściwy organ stosuje się do każdego wniosku skierowanego do niego zgodnie z ust. 1 oraz w terminie 10 dni informuje Urząd o działaniach, które podjął lub zamierza podjąć, aby wykonać ten wniosek. 3.Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na mocy art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do przepisów ust. 2 niniejszego artykułu, zastosowanie ma art. 17.”; 7)w art. 16 wprowadza się następujące zmiany: a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu: „Urząd może również wydawać wytyczne i zalecenia skierowane do organów państw członkowskich, które to organy nie zostały zdefiniowane jako właściwe organy na mocy niniejszego rozporządzenia, ale które zostały uprawnione do zapewniania stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2.”; b) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne w sprawie wytycznych i zaleceń, które wydaje, a także analizuje potencjalne koszty i korzyści związane z wydawaniem takich wytycznych i zaleceń. Te konsultacje i analizy muszą być proporcjonalne do zakresu, charakteru i wpływu wytycznych lub zaleceń. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd zasięga również opinii lub rady Bankowej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37.”; c) w ust. 4 dodaje się zdanie w brzmieniu: „Sprawozdanie zawiera również wyjaśnienie, w jaki sposób Urząd uzasadnił wydanie swoich wytycznych i zaleceń, a także podsumowanie uwag przekazanych w ramach konsultacji publicznych na temat tych wytycznych i zaleceń.”;

d) dodaje się ust. 5 w brzmieniu: „5. W przypadku gdy dwie trzecie członków Bankowej Grupy Interesariuszy jest zdania, że wydając niektóre wytyczne lub zalecenia, Urząd przekroczył swoje kompetencje, mogą oni przesłać Komisji uzasadnioną opinię. Komisja zwraca się do Urzędu o wyjaśnienie uzasadniające wydanie tychże wytycznych lub zaleceń. Po otrzymaniu od Urzędu wyjaśnienia Komisja ocenia zakres wytycznych lub zaleceń w świetle kompetencji Urzędu. W przypadku gdy Komisja jest zdania, że Urząd przekroczył swoje kompetencje oraz po umożliwieniu Urzędowi przedstawienie swojego stanowiska Komisja może przyjąć decyzję wykonawczą zobowiązującą Urząd do wycofania tych wytycznych lub zaleceń. Decyzja Komisji podawana jest do wiadomości publicznej.”; 8) w art. 17 wprowadza się następujące zmiany: a)w ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu: „Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 35 Urząd może skierować należycie uzasadniony i umotywowany wniosek o informacje bezpośrednio do innych właściwych organów lub właściwych instytucji finansowych, zawsze kiedy uzna to za konieczne w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii. W przypadku gdy uzasadniony wniosek skierowany jest do instytucji finansowych, zawiera on wyjaśnienie, dlaczego informacje te są konieczne do celów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii. Adresaci takiego wniosku udzielają Urzędowi bez zbędnej zwłoki jasnych, dokładnych i kompletnych informacji. W przypadku gdy wniosek o informacje został skierowany do instytucji finansowej, Urząd informuje o nim odpowiednie właściwe organy. Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu informacji będących przedmiotem wniosku.”; b)ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie: „6. Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na mocy art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, w przewidzianym w tym ustępie okresie, oraz w przypadku gdy konieczne jest terminowe zaradzenie nieprzestrzeganiu przepisów, w celu utrzymania bądź przywrócenia równych warunków konkurencji na rynku lub zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu finansowego i jego stabilności, oraz w przypadku gdy odpowiednie wymogi przewidziane w aktach, o których mowa w art. 1 ust. 2, są bezpośrednio stosowane wobec instytucji finansowych lub – w kontekście spraw związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmy oraz ze zwalczaniem tych zjawisk – podmiotów sektora finansowego, Urząd może przyjąć decyzję indywidualną, skierowaną do instytucji finansowej lub podmiotu sektora finansowego, zobowiązującą je do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk. W kwestiach dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, w przypadku gdy odpowiednie wymogi aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie są bezpośrednio stosowane do podmiotów sektora finansowego, Urząd może przyjąć decyzję zobowiązującą właściwy organ do zastosowania się do formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, w terminie określonym w tym ustępie. Jeżeli organ nie zastosuje się do tej decyzji, Urząd może również przyjąć decyzję zgodnie z akapitem pierwszym. W tym celu Urząd stosuje wszystkie stosowne przepisy prawa Unii oraz – w przypadku gdy to prawo Unii stanowią dyrektywy – przepisy krajowe transponujące te dyrektywy. W przypadku gdy odpowiednie prawo Unii stanowią rozporządzenia i obecnie rozporządzenia te wyraźnie przyznają państwom członkowskim możliwości wyboru opcji, Urząd stosuje również przepisy krajowe wykorzystujące te opcje. Decyzja Urzędu jest zgodna z formalną opinią wydaną przez Komisję zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu. 7. Decyzje przyjęte zgodnie z ust. 6 mają charakter nadrzędny w stosunku do wszelkich wcześniejszych decyzji przyjętych przez właściwe organy w tej samej sprawie. Podejmując działania w związku z kwestiami, które są przedmiotem formalnej opinii zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu lub decyzji zgodnie z ust. 6, właściwe organy stosują się do formalnej opinii lub, w zależności od przypadku, do decyzji.”; 9)w art. 19 wprowadza się następujące zmiany: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. W przypadkach określonych w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, i bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 17 Urząd może udzielić właściwym organom wsparcia w osiągnięciu porozumienia zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–4, w przypadku gdy zachodzi dowolna z następujących okoliczności: a) na wniosek co najmniej jednego zainteresowanego właściwego organu, jeżeli właściwy organ nie zgadza się z procedurą lub istotą działania lub zaproponowanego działania innego właściwego organu, bądź też z zaniechaniem działania przez inny właściwy organ; b) z własnej inicjatywy, w przypadku gdy na podstawie obiektywnych kryteriów można stwierdzić, że między właściwymi organami istnieje różnica zdań. W przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia przez właściwe organy wspólnej decyzji, jeżeli organy te nie podejmą wspólnej decyzji w terminach określonych w tych aktach, zakłada się istnienie różnicy zdań.”;

b) dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu: „1a. W następujących przypadkach zainteresowane właściwe organy niezwłocznie powiadamiają Urząd, że nie osiągnięto porozumienia: a) w przypadku gdy w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej: (i) określony termin upłynął; (ii) co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przesłanki stwierdza istnienie różnicy zdań; b) w przypadku gdy w aktach unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej: (i) co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przesłanki stwierdza istnienie różnicy zdań; lub (ii) minęły dwa miesiące od daty otrzymania przez właściwy organ wniosku innego właściwego organu o podjęcie określonego działania w celu wypełnienia obowiązków wynikających z tych aktów unijnych, a organ, do którego się zwrócono, nie podjął jeszcze decyzji mającej na celu uwzględnienie wniosku. 1b. Przewodniczący ocenia, czy Urząd powinien działać zgodnie z ust. 1. Jeżeli interwencja podejmowana jest z inicjatywy własnej Urzędu, powiadamia on zainteresowane właściwe organy o swojej decyzji dotyczącej interwencji. W oczekiwaniu na decyzję Urzędu zgodnie z procedurą określoną w art. 47 ust. 3a w przypadkach, w których akty, o