Komisja proponuje podejście dwutorowe, o którym mowa powyżej, ze względu na charakter procesu decyzyjnego w ramach ICAO. Rada ICAO jest organem zarządzającym odpowiedzialnym za przyjmowanie aktów mających skutki prawne w ICAO. Zgodnie z wewnętrznymi przepisami ICAO ostateczny termin składania dokumentów przez członków Rady ICAO, przewodniczącego Rady ICAO i sekretarza generalnego ICAO wynosi od dziesięciu dni do 24 godzin przed sesją Rady ICAO (w zależności od rodzaju dokumentów). Dopiero w tym momencie wszelkie przedłożone dokumenty są dostępne i Komisja może przeanalizować je w kontekście przygotowaniu stanowiska Unii w kwestiach wchodzących w zakres kompetencji UE, które mają być omawiane na danym posiedzeniu Rady ICAO. Przedział czasowy obejmujący okres od udostępnienia dokumentów do rozpoczęcia sesji Rady ICAO nie pozwala na przygotowanie i przyjęcie decyzji Rady na podstawie art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”).

Proponuje się, aby stanowisko UE na posiedzeniu ICAO zostało ustalone w drodze podejścia dwutorowego. Decyzją Rady określa się podstawowe zasady i kierunki działania w ramach stanowiska Unii w perspektywie wieloletniej w odniesieniu do każdego okresu trzyletniego ICAO. Stanowisko to podlega następnie dostosowaniu na potrzeby każdej sesji Rady ICAO za pomocą nieoficjalnych dokumentów Komisji, które są przedmiotem dyskusji w ramach odpowiednich organów Rady UE. Podejście to jest obecnie realizowane w przypadku innych organizacji międzynarodowych, zwłaszcza w ramach Komitetu Kontroli Przeprowadzanej przez Państwo Portu memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu.

Art. 218 ust. 9 TFUE określa tryb przyjmowania decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.

Art. 218 ust. 9 TFUE ma zastosowanie niezależnie od tego, czy Unia jest członkiem odnośnego organu czy też stroną danego porozumienia.

Pojęcie „akty mające skutki prawne” obejmuje akty, które mają skutki prawne na mocy przepisów prawa międzynarodowego dotyczących danego organu. Obejmuje ono ponadto instrumenty, które nie są wiążące na mocy prawa międzynarodowego, ale mogą „w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów przyjętych przez prawodawcę Unii”.

4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

ICAO jest organem utworzonym przez umowę, a mianowicie konwencję chicagowską.

Akty, które mają zostać przyjęte przez ICAO, to akty mające skutki prawne. Planowane akty mogą w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść przepisów UE w dziedzinie lotnictwa cywilnego. Wynika to z faktu, że normy przyjęte przez ICAO stosuje się na mocy konwencji chicagowskiej, chyba że umawiające się państwo poda do wiadomości ICAO daną różnicę (art. 38 konwencji chicagowskiej). W miarę możliwości Unia Europejska dąży ponadto do zapewnienia spójności z normami międzynarodowymi w dziedzinie lotnictwa cywilnego.

Planowane akty nie uzupełniają ani nie zmieniają ram instytucjonalnych umowy.

W związku tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.

4.2.Materialna podstawa prawna

4.2.1.Zasady

Materialna podstawa prawna decyzji przyjmowanej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy w pierwszej kolejności od celu i treści planowanego aktu w odniesieniu do tego, jakie stanowisko zostaje zajęte w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie charakter pomocniczy, decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.

Jeżeli planowany akt ma jednocześnie wiele celów lub elementów składowych, które są nierozłącznie ze sobą związane, a żaden nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, materialna podstawa prawna decyzji przyjętej na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE musi – na zasadzie wyjątku – obejmować różne, odpowiadające tym celom i elementom podstawy prawne.

4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie

Planowane akty służą realizacji celów i dotyczą elementów z dziedziny wspólnej polityki transportowej oraz polityki Unii w dziedzinie ochrony środowiska. Wspomniane aspekty planowanych aktów są związane ze sobą w sposób nierozłączny, a żaden z nich nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych.

Materialna podstawa prawna proponowanej decyzji obejmuje w związku z tym następujące przepisy: art. 100 ust. 2 i art. 191 TFUE.

4.3.Konkluzja

Podstawę prawną proponowanej decyzji powinny zatem stanowić art. 100 ust. 2 i art. 191 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.

2018/0004 (NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY