043

[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 30.4.2010

KOM(2010)188 wersja ostateczna

SPRAWOZDANIE KOMISJI

dla władzy budżetowej w sprawie gwarancji pokrytych przez budżet ogólnyStan na dzień 30 czerwca 2009 r.

SEK(2010)479

SPIS TREŚCI

1. Wstęp oraz rodzaje pokrywanych operacji 3

2. Zdarzenia odnotowane po sporządzeniu poprzedniego sprawozdania na dzień 31 grudnia 2008 r. 4

2.1. Wsparcie w zakresie bilansu płatniczego dla państw członkowskich nienależących do strefy euro 4

2.2. Pomoc makrofinansowa 4

2.3. Gwarancja budżetu UE w stosunku do operacji zewnętrznych EBI 4

3. Dane dotyczące rodzajów ryzyka pokrywanego przez budżet 5

3.1. Definicja ryzyka 5

3.2. Ryzyko związane z państwami członkowskimi 6

3.3. Ryzyko związane z państwami trzecimi 8

3.4. Łączne ryzyko pokrywane przez budżet 9

3.5. Zmiany poziomu ryzyka 9

4. Przypadki niewywiązania się ze zobowiązań, uruchomienie gwarancji budżetowych oraz zaległości 11

4.1. Płatności ze środków gotówkowych 11

4.2. Płatności z budżetu 11

4.3. Uruchomienie Funduszu Gwarancyjnego dla działań zewnętrznych 11

5. Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych 12

5.1. Odzyskane zaległe płatności 12

5.2. Aktywa 12

5.3. Kwota docelowa 12

6. Ocena ryzyka: Sytuacja gospodarcza i finansowa państw trzecich, w przypadku których ryzyko dla budżetu jest najwyższe 12

6.1. Cele 12

6.2. Metody oceny ryzyka 12

1. Wstęp oraz rodzaje pokrywanych operacji

Niniejsze sprawozdanie złożono zgodnie z art. 130 rozporządzenia finansowego, zgodnie z którym Komisja dwa razy do roku składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie dotyczące gwarancji budżetowych oraz związanego z nimi ryzyka[1] . Uzupełnieniem sprawozdania jest dokument roboczy służb Komisji zawierający szereg szczegółowych tabel i uwag wyjaśniających („dokument roboczy”)[2].

Ryzyko uwzględnione w budżecie Unii Europejskiej („budżecie”) wynika z różnych operacji pożyczkowych i gwarancyjnych, które można podzielić na dwie kategorie:

- pożyczki przyznawane przez Unię Europejską w związku z celami makroekonomicznymi, tj. pożyczki w ramach pomocy makrofinansowej[3] udzielane państwom trzecim wspólnie z instytucjami Bretton Woods, oraz pożyczki na cele pomocy w zakresie bilansu płatniczego stanowiące wsparcie dla państw członkowskich nienależących do strefy euro, które zmagają się z trudnościami w zakresie bilansu płatniczego; oraz

- pożyczki na cele mikroekonomiczne, tj. pożyczki Euratomu oraz – przede wszystkim – operacje finansowania prowadzone przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w państwach trzecich („operacje zewnętrzne EBI”)[4]. Te ostatnie są objęte gwarancją UE[5].

Operacje zewnętrzne EBI, pożyczki Euratomu i pożyczki w ramach pomocy makrofinansowej są od 1994 r. objęte Funduszem Gwarancyjnym dla działań zewnętrznych[6] (zwanym dalej „funduszem”), natomiast ryzyko pożyczek na cele pomocy w zakresie bilansu płatniczego jest uwzględnione bezpośrednio w budżecie. Fundusz pokrywa straty wynikające z pożyczek i gwarancji pożyczkowych udzielonych państwom trzecim lub na projekty realizowane w państwach trzecich i został ustanowiony w celu:

stworzenia „bufora płynności” pozwalającego uniknąć uruchamiania środków budżetowych za każdym razem, gdy dochodzi do niespłacenia gwarantowanej pożyczki lub opóźnionej płatności związanej z taką pożyczką; oraz

stworzenia instrumentu dyscypliny budżetowej poprzez ustanowienie ram finansowych na potrzeby rozwoju polityki UE w zakresie gwarancji dla pożyczek udzielanych przez Komisję i EBI państwom trzecim[7].

- W wyniku dokonanej w 2004 r. zmiany[8] rozporządzenia w sprawie funduszu gwarancyjnego, pokrywanie strat przez fundusz zostaje zakończone w momencie, gdy państwo trzecie staje się państwem członkowskim, a ryzyko zostaje przeniesione z funduszu bezpośrednio na budżet. Fundusz jest finansowany z budżetu i jego środki muszą być utrzymywane na określonym poziomie, stanowiącym ustalony odsetek łącznej kwoty pozostających do spłaty zobowiązań wynikających z gwarantowanych przez fundusz pożyczek i gwarancji pożyczkowych. Odsetek ten, który określa się jako kwotę docelową, wynosi obecnie 9 %. Jeżeli zasoby funduszu okażą się niewystarczające, wówczas operacje są realizowane z budżetu.

Przyjęta w 2007 r. zmiana[9] rozporządzenia Rady ustanowiła nowy mechanizm tworzenia rezerw. Przewiduje on roczne transfery z budżetu oraz mechanizm wyrównawczy służący ograniczeniu skutków wykorzystania środków funduszu (zob. również pkt 5.3 poniżej). W ramach przeglądu śródokresowego dokonywana jest obecnie zewnętrzna ocena funkcjonowania funduszu, w tym poziomu kwoty docelowej.

2. Zdarzenia odnotowane po sporządzeniu poprzedniego sprawozdania na dzień 31 grudnia 2008 r.

2.1. Wsparcie w zakresie bilansu płatniczego dla państw członkowskich nienależących do strefy euro

Z ilościowego punktu widzenia najważniejsze wydarzenia w pierwszej połowie 2009 r. stanowiły dwie pożyczki na cele pomocy w zakresie bilansu płatniczego, wypłacone w następstwie kryzysu finansowego w ramach wsparcia dla państw członkowskich nienależących do strefy euro. W lutym 2009 r. została wypłacona pierwsza, wynosząca 1 mld EUR transza pożyczki w ramach wsparcia bilansu płatniczego przyznanej Łotwie. Z kolei w marcu 2009 r. została wypłacona druga, wynosząca 2 mld EUR transza pożyczki w ramach wsparcia bilansu płatniczego przyznanej Węgrom (zob. pkt 3.5). Pożyczki te zostały refinansowane poprzez równoległą emisję obligacji WE i nie są one objęte gwarancjami funduszu.

2.2. Pomoc makrofinansowa

W pierwszej połowie 2009 r. nastąpiła pierwsza wypłata w wysokości 25 mln EUR w ramach pożyczki w ramach pomocy makrofinansowej w wysokości 50 mln EUR przyznanej Libanowi. Pożyczka ta została refinansowana w drodze równolegle przeprowadzonej operacji pożyczkowej na rynku niepublicznym.

2.3. Gwarancja budżetu UE w stosunku do operacji zewnętrznych EBI

W odniesieniu do operacji finansowania prowadzonych przez EBI – do dnia 30 czerwca 2009 r. na podstawie decyzji w sprawie mandatu zewnętrznego EBI podpisał umowy na łączną kwotę 8 611 mln EUR. Jeśli chodzi o wysokość wypłaconych środków, w pierwszej połowie 2009 r. zatwierdzono łącznie 2 576 mln EUR, z czego do dnia 30 czerwca 2009 r. wypłacono 260 mln EUR.

3. Dane dotyczące rodzajów ryzyka pokrywanego przez budżet

3.1. Definicja ryzyka

Ryzyko ponoszone przez budżet wynika z niespłaconej kwoty kapitału i odsetek związanej z operacjami objętymi gwarancją.

Operacje, w przypadku których dochodzi do niewywiązania się ze zobowiązania, będą pokrywane z funduszu, jeżeli dotyczą państw trzecich (61 % łącznej kwoty pozostającej do spłaty i objętej gwarancją na dzień 30 czerwca 2009 r.), oraz bezpośrednio z budżetu w przypadku operacji dotyczących państw członkowskich (pożyczki związane ze wsparciem bilansu płatniczego oraz pożyczki na rzecz projektów w państwach członkowskich stanowią pozostałe 39 % objętej gwarancją łącznej kwoty pozostającej do spłaty). Znaczny w łącznej kwocie udział gwarantowanych pożyczek na rzecz państw członkowskich jest następstwem ostatnich rund rozszerzenia UE[10] i uruchomienia unijnego instrumentu średnioterminowej pomocy finansowej dla państw członkowskich, które nie wprowadziły jeszcze euro (instrument wsparcia bilansu płatniczego).

Na potrzeby niniejszego sprawozdania stosuje się dwie metody oceny ryzyka ponoszonego przez budżet (bezpośrednio lub pośrednio poprzez fundusz):

- Metoda służąca do wyliczenia łącznej kwoty kapitału pozostającego do spłaty z tytułu określonych operacji według stanu na dany dzień, z uwzględnieniem naliczonych odsetek. Metoda ta umożliwia określenie łącznej wysokości ryzyka pokrywanego przez budżet na dany dzień w odniesieniu do wszystkich przyszłych zobowiązań do płatności niezależnie od tego, w jakim terminie przypadają te płatności i czy są one pokryte przez fundusz, czy też nie.

- Podejście budżetowe definiowane jako „roczny poziom ryzyka ponoszonego przez budżet”, które polega na wyliczeniu maksymalnej kwoty, jaką UE musiałaby wypłacić w danym roku budżetowym przy założeniu braku spłaty wszystkich gwarantowanych pożyczek[11].

Tabela 1: Łączne objęte gwarancją kwoty pozostające do spłaty według stanu na dzień 30 czerwca 2009 r., w mln EUR |

Niespłacony kapitał | Naliczone odsetki | Razem | % |

Państwa członkowskie* |

Pomoc makrofinansowa | 115 | 1 | 116 | <1 % |

Euratom | 431 | 3 | 434 | 2 % |

Pomoc na wsparcie bilansu płatniczego | 5 000 | 64 | 5 064 | 21 % |

EBI | 3 659 | 33 | 3 692 | 16 % |

Ogółem państwa członkowskie | 9 205 | 101 | 9 306 | 39 % |

Państwa trzecie** |

Pomoc makrofinansowa | 536 | 4 | 540 | 2 % |

Euratom | 50 | 0 | 50 | <1 % |

EBI | 13 659 | 122 | 13 781 | 58 % |

Ogółem państwa trzecie | 14 245 | 126 | 14 371 | 61 % |

Razem | 23 450 | 227 | 23 677 | 100 % |

* Ryzyko pokrywane bezpośrednio przez budżet. ** Ryzyko pokryte przez fundusz. |

W tabelach A1, A2, A3 i A4 dokumentu roboczego podano bardziej szczegółowe informacje na temat powyższych kwot pozostających do spłaty, zwłaszcza w odniesieniu do pułapów, kwot wypłaconych i poziomów gwarancji.

W porównaniu ze stanem na dzień 31 grudnia 2008 r. całkowita kwota pozostających do spłaty kapitału i odsetek objętych gwarancją budżetową zwiększyła się o 2 950 mln EUR do 23 677 mln EUR.

3.2. Ryzyko związane z państwami członkowskimi

Ryzyko istniejące w przypadku państw członkowskich związane jest z pożyczkami, które zostały im udzielone przed ich przystąpieniem do UE, oraz z instrumentem wsparcia bilansu płatniczego.

W drugiej połowie 2009 r. maksymalne ryzyko ponoszone przez budżet w związku z państwami członkowskimi wyniesie 482,7 mln EUR (obejmuje ono kwoty należne w tym okresie, przy założeniu, że brak spłaty pożyczek nie jest przyspieszany). Jak wynika z tabeli 2, Rumunia i Węgry są na pierwszym i drugim miejscu wśród państw członkowskich pod względem wysokości kwot pozostających do spłaty.

Tabela 2: Ranking państw członkowskich według maksymalnego ryzyka ponoszonego przez budżet w drugiej połowie 2009 r., w mln EUR |

Pozycja w rankingu | Państwo członkowskie | Maksymalne ryzyko (mln EUR, w zaokrągleniu) | % łącznego maksymalnego ryzyka |

1 | Rumunia | 152,4 | 31,6 % |

2 | Węgry | 122,5 | 25,4 % |

3 | Bułgaria | 68,3 | 14,1 % |

4 | Republika Czeska | 42,3 | 8,8 % |

5 | Polska | 41,7 | 8,7 % |

6 | Republika Słowacka | 30,5 | 6,3 % |

7 | Słowenia | 12,4 | 2,6 % |

8 | Cypr | 4,8 | 1,0 % |

9 | Łotwa | 3,6 | 0,7 % |

10 | Litwa | 3,2 | 0,6 % |

11 | Estonia | 0,5 | 0,1 % |

12 | Malta | 0,3 | 0,0 % |

Razem | 482,7 | 100,0 % |

Ryzyko związane z państwami członkowskimi obejmuje pożyczki EBI, pomoc makrofinansową i pożyczki Euratomu udzielone przed dwoma ostatnimi rundami rozszerzenia UE oraz pożyczki przyznane w ramach instrumentu wsparcia bilansu płatniczego.

3.3. Ryzyko związane z państwami trzecimi

W drugiej połowie 2009 r. maksymalne ryzyko ponoszone przez fundusz w związku z państwami trzecimi wyniesie 594 mln EUR (obejmuje ono kwoty należne w tym okresie, przy założeniu, że brak spłaty pożyczek nie jest przyspieszany). Poniżej przedstawiono wykaz pierwszych dziesięciu krajów uszeregowanych według wysokości kwoty pozostającej do spłaty. Udzielone im pożyczki stanowią 76,1 % ryzyka ponoszonego przez fundusz w 2009 r. Analizę sytuacji ekonomicznej tych krajów wraz z komentarzem przedstawiono w dokumencie roboczym.

Tabela 3: Ranking pierwszych 10 państw trzecich według maksymalnego ryzyka ponoszonego przez fundusz w drugiej połowie 2009 r., w mln EUR |

Pozycja w rankingu | Państwo trzecie | Maksymalne ryzyko (mln EUR, w zaokrągleniu) | % łącznego maksymalnego ryzyka |

1 | Turcja | 156,5 | 20,0 % |

2 | Egipt | 92,7 | 11,9 % |

3 | Maroko | 70,5 | 9,0 % |

4 | Tunezja | 69,0 | 8,8 % |

5 | Liban | 58,1 | 7,4 % |

6 | Republika Południowej Afryki | 43,9 | 5,6 % |

7 | Serbia | 34,2 | 4,4 % |

8 | Gruzja | 24,2 | 3,1 % |

9 | Jordania | 22,9 | 2,9 % |

10 | Meksyk | 22,0 | 2,8 % |

Razem 10 państw | 594,0 | 76,1 % |

Fundusz pokrywa gwarantowane pożyczki dla 45 krajów, których terminy wymagalności sięgają roku 2038. Szczegółowe informacje dotyczące poszczególnych krajów zamieszczono w tabeli A2 w dokumencie roboczym.

3.4. Łączne ryzyko pokrywane przez budżet

Ogółem w drugiej połowie 2009 r. gwarancja budżetu obejmuje kwotę 1 263 mln EUR, która obejmuje kwoty przypadające do zapłaty w ciągu tego okresu, przy czym 38 % stanowią kwoty należne od państw członkowskich (zob. tabela A2 w dokumencie roboczym).

3.5. Zmiany poziomu ryzyka

- Instrument wsparcia bilansu płatniczego

Głęboki międzynarodowy kryzys finansowy miał negatywne skutki dla niektórych państw członkowskich, które nie wprowadziły jeszcze euro. Uruchomienie w grudniu 2008 r. unijnego instrumentu średnioterminowej pomocy finansowej (instrumentu wsparcia bilansu płatniczego) dało niektórym z tych krajów szansę przywrócenia zaufania inwestorów dzięki wykorzystaniu unijnej pomocy finansowej. Zwiększona w wyniku ostatniego rozszerzenia liczba państw członkowskich kwalifikujących się do uzyskania tego rodzaju pomocy wymusiła rozszerzenie w grudniu 2008 r.[12] zakresu instrumentu wsparcia bilansu płatniczego z 12 do 25 mld EUR, tak by zaspokoić ewentualne potrzeby. W maju 2009 r.[13] podjęto decyzję o kolejnym podwyższeniu łącznego pułapu instrumentu wsparcia bilansu płatniczego do 50 mld EUR, tak by utrzymać zdolność UE do szybkiej odpowiedzi na ewentualne przyszłe wnioski o udzielenie wsparcia w zakresie bilansu płatniczego.

W związku z tym łączne ryzyko związane z państwami członkowskimi stale rosło w pierwszej połowie 2009 r., co było wynikiem wypłaty pierwszych transz pomocy finansowej w ramach instrumentu wsparcia bilansu płatniczego na łączną kwotę 3 mld EUR. W drugiej połowie roku planowano dokonać wypłaty kolejnych transz na łączną kwotę 4,2 mld EUR.

Na początku 2009 r.[14] w ramach wsparcia bilansu płatniczego pożyczkę do maksymalnej kwoty 3,1 mld EUR przyznano Łotwie. W dniu 25 lutego 2009 r. wypłacono pierwszą transzę w wysokości 1 mld EUR. Dodatkową transzę w wysokości 1,2 mld EUR wypłacono w dniu 27 lipca 2009 r.

W dniu 26 marca 2009 r. została wypłacona druga, wynosząca 2 mld EUR, transza pożyczki w ramach wsparcia bilansu płatniczego przyznanej Węgrom w 2008 r. Dodatkową transzę w wysokości 1,5 mld EUR wypłacono w dniu 6 lipca 2009 r.

W dniu 6 maja 2009 r. w ramach wsparcia bilansu płatniczego pożyczkę do maksymalnej kwoty 5 mld EUR przyznano Rumunii. Pożyczka zostanie wypłacona w kilku transzach w latach 2009-2010. Pierwszą transzę w wysokości 1,5 mld EUR wypłacono w dniu 27 lipca 2009 r.

- Pożyczki w ramach pomocy makrofinansowej

Pożyczki w ramach pomocy makrofinansowej dla państw trzecich stanowiły do niedawna przedmiot decyzji Rady[15], a od chwili wejścia w życie traktatu lizbońskiego decyzje w tej sprawie podejmują Rada i Parlament. Pomoc finansowa udzielona na mocy decyzji Rady 2007/860/WE z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie przyznania Libanowi wspólnotowej pomocy makrofinansowej składa się z 50 mln EUR w pożyczkach i do 30 mln EUR w dotacjach. Wypłata pierwszej transzy pożyczki (25 mln EUR) nastąpiła na początku czerwca 2009 r., uruchomienie drugiej transzy jest planowane na początek 2010 r.

- Pożyczki Euratomu

Pułap obowiązujący dla pożyczek Euratomu na rzecz państw członkowskich lub na rzecz niektórych kwalifikujących się państw trzecich (Federacja Rosyjska, Armenia, Ukraina) wynosi 4 mld EUR, z czego około 85 % zostało już wykorzystane. Do wypłaty pozostało około 600 mln EUR. W pierwszej połowie 2009 r. nie dokonywano żadnych wypłat środków w ramach pożyczek Euratomu.

Wypłata trzeciej (i ostatniej) transzy w ramach umowy pożyczki dla projektu K2R4 na Ukrainie (10,3 mln USD) nastąpiła w dniu 12 października 2009 r.

- Pożyczki EBI

Poprzedni mandat ogólny EBI wygasł dnia 31 lipca 2007 r. Na ten dzień podpisane były umowy odpowiadające ogółem 98 % całkowitego pułapu w ramach tego mandatu (20 060 mln EUR – zob. tabela A5 w dokumencie roboczym). Według stanu na dzień 30 czerwca 2009 r. do wypłaty w ramach tego mandatu pozostała łączna kwota 4 794 mln EUR, która nadal może zostać wypłacona z gwarancją UE w ciągu 10 lat od wygaśnięcia mandatu, ponieważ gwarancja UE dla wszystkich niewypłaconych kwot wygasa z końcem tego okresu.

Najważniejszym elementem, który wpłynie na poziom ryzyka dla budżetu w przyszłości, jest gwarancja UE przyznana EBI na mocy decyzji w sprawie mandatu zewnętrznego. Mandat zewnętrzny jest obecnie poddawany przeglądowi śródokresowemu, a decyzja obejmująca pozostały okres obecnej perspektywy finansowej na lata 2007-2013, zastępująca aktualnie obowiązującą decyzję, musi zostać przyjęta przez Radę i Parlament do dnia 31 października 2011 r. Gwarancja UE jest ograniczona do 65 % łącznej kwoty kredytów wypłaconych i gwarancji udzielonych w ramach operacji finansowania prowadzonych przez EBI, pomniejszonej o kwoty zwrócone i powiększonej o wszelkie inne powiązane kwoty, przy maksymalnym pułapie wynoszącym 27 800 mln EUR[16]. W ramach tego mandatu na dzień 30 czerwca 2009 r. podpisane były umowy na łączną kwotę 8 611 mln EUR, z czego 7 449 mln EUR pozostawało na ten dzień niewypłacone (zob. tabela A6 w dokumencie roboczym).

4. Przypadki niewywiązania się ze zobowiązań, uruchomienie gwarancji budżetowych oraz zaległości

4.1. Płatności ze środków gotówkowych

Jeżeli dłużnik spóźnia się ze spłatą zobowiązań wobec UE, Komisja dokonuje wypłat z posiadanych środków gotówkowych celem uniknięcia opóźnień oraz związanych z tym kosztów obsługi swoich operacji pożyczkowych[17].

4.2. Płatności z budżetu

Ze względu na fakt, iż w pierwszej połowie 2009 r. nie wystąpiły przypadki niewywiązania się ze zobowiązań, nie składano wniosku o płatność w ramach pozycji budżetu 01 04 01 noszącej tytuł „Gwarancje Wspólnoty Europejskiej związane z operacjami pożyczkowymi”.

4.3. Uruchomienie Funduszu Gwarancyjnego dla działań zewnętrznych

W przypadku opóźnień w spłacie przez beneficjenta pożyczki na rzecz państwa trzeciego, udzielonej lub gwarantowanej przez UE, zostaje uruchomiony fundusz celem dokonania wymaganej płatności w ciągu trzech miesięcy od pierwotnego terminu płatności[18].

W pierwszej połowie 2009 r. nie zaszła potrzeba uruchomienia funduszu.

5. Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych

5.1. Odzyskane zaległe płatności

Według stanu na dzień 30 czerwca 2009 r. fundusz nie miał do odzyskania żadnych zaległych płatności.

5.2. Aktywa

Według stanu na dzień 30 czerwca 2009 r. aktywa netto[19] funduszu wynosiły 1 205 807 618 EUR.

5.3. Kwota docelowa

Fundusz musi osiągnąć odpowiedni poziom (kwotę docelową), określony jako 9 % sumy pozostających do spłaty zobowiązań kapitałowych z tytułu poszczególnych operacji, powiększonej o naliczone odsetki. Stosunek środków funduszu (1 205 807 618 EUR) do pozostających do spłaty zobowiązań kapitałowych[20] (14 375 441 140 EUR) w rozumieniu rozporządzenia w sprawie funduszu gwarancyjnego nieznacznie się poprawił – z 8,34 % na dzień 31 grudnia 2008 r. do 8,39 % na dzień 30 czerwca 2009 r.

Na koniec 2008 r. środki funduszu były niższe niż kwota docelowa. Zgodnie z zasadami tworzenia rezerw przyjętymi przez Radę w 2007 r.[21], we wstępnym projekcie budżetu na 2010 r. ujęta została rezerwa w kwocie 93 810 000 mln EUR. Kwota ta została przekazana z budżetu do funduszu w dniu 10 lutego 2010 r.

6. OCENA RYZYKA: SYTUACJA GOSPODARCZA I FINANSOWA PAńSTW TRZECICH, W PRZYPADKU KTÓRYCH RYZYKO DLA BUDżETU JEST NAJWYżSZE

6.1. Cele

W poprzednich punktach niniejszego sprawozdania przedstawiono informacje na temat ilościowych aspektów ryzyka ponoszonego przez budżet w związku z państwami trzecimi. Ocenie należy jednak poddać również jakościowe aspekty ryzyka, które zależą od rodzaju operacji i sytuacji pożyczkobiorcy (zob. pkt 3.3 powyżej).

6.2. Metody oceny ryzyka

Ocena ryzyka w niniejszym sprawozdaniu opiera się na informacjach dotyczących sytuacji gospodarczej i finansowej, ratingach i innych znanych faktach dotyczących krajów, które otrzymały gwarantowane pożyczki. Ocena ta nie uwzględnia szacunków dotyczących przewidywanych strat oraz odzyskania zaległych płatności, które siłą rzeczy cechuje wysoki stopień niepewności.

Wskaźniki ryzyka dla poszczególnych krajów zawarte w tabelach w dokumencie roboczym przedstawiają zmiany poziomu ryzyka niewywiązania się ze zobowiązań. W sekcji 2 dokumentu roboczego przestawiono analizę w odniesieniu do krajów, w przypadku których ryzyko dla budżetu w 2009 r. jest najwyższe, oraz krajów mających bezpośrednie zobowiązania w stosunku do budżetu (pożyczki w ramach pomocy makrofinansowej i pożyczki Euratomu).

[1] Poprzednie sprawozdanie w sprawie gwarancji pokrytych z budżetu według stanu na dzień 31 grudnia 2008 r. stanowią dokumenty COM(2009) 398 i SEC(2009) 1063.

[2] SEC(2010) 479.

[3] Pomoc makrofinansowa może również przyjąć formę dotacji udzielanych państwom trzecim. Więcej informacji na temat pomocy makrofinansowej przedstawiono w sprawozdaniu Komisji COM(2009) 514 i SEC(2009) 1279.

[4] Dane liczbowe dotyczące mandatów EBI zawiera tabela A1, a odniesienia do podstaw prawnych tabela A4 w dokumencie roboczym.

[5] Ustanowioną ostatnio na okres od dnia 1 lutego 2007 r. do dnia 31 października 2011 r. decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 633/2009/WE z dnia 13 lipca 2009 r. (Dz.U. L 190 z 22.7.2009, s. 1) („decyzja w sprawie mandatu zewnętrznego”), zastępującą decyzję Rady 2006/1016/WE z dnia 19 grudnia 2006 r.

[6] Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 z dnia 25 maja 2009 r. ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (wersja ujednolicona) („rozporządzenie w sprawie funduszu gwarancyjnego”) (Dz.U. L 145 z 10.6.2009, s. 1).

[7] Obszerne sprawozdanie dotyczące funkcjonowania funduszu zawiera dokument COM(2006) 695 oraz uzupełniający dokument roboczy służb Komisji (SEC(2006) 1460).

[8] Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2273/2004 (Dz.U. L 396 z 31.12.2004, s. 28).

[9] Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 89/2007 z dnia 30 stycznia 2007 r. (Dz.U. L 22 z 31.1.2007, s. 1).

[10] Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia w sprawie funduszu gwarancyjnego w chwili, gdy dany kraj staje się państwem członkowskim, ryzyko z tytułu pożyczek zostaje przeniesione z funduszu na budżet.

[11] Dla potrzeb tych wyliczeń zakłada się, że brak spłaty nie jest przyspieszany, tzn. uwzględnia się tylko należne płatności (zob. również: sekcja 1 dokumentu roboczego).

[12] Rozporządzenie Rady (WE) nr 1360/2008 z dnia 2 grudnia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 332/2002 ustanawiające instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich.

[13] Rozporządzenie Rady (WE) nr 431/2009 z dnia 18 maja 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 332/2002 ustanawiające instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich.

[14] Decyzja Rady 2009/290/WE z dnia 20 stycznia 2009 r.

[15] Po wejściu w życie traktatu lizbońskiego normalną procedurę ustawodawczą stanowi procedura współdecyzji.

[16] Podzielonym na pułap podstawowy o ustalonej maksymalnej wysokości 25 800 mln EUR oraz upoważnienie fakultatywne w wysokości 2 000 mln EUR. Rada i Parlament Europejski mogą podjąć decyzję o uruchomieniu upoważnienia fakultatywnego w kontekście wyników przeglądu śródokresowego.

[17] Zob. art. 12 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych UE.

[18] Więcej informacji w sekcji 1.4.3 dokumentu roboczego.

[19] Łączne aktywa funduszu pomniejszone o narosłe zobowiązania (opłaty EBI i honoraria z tytułu audytu).

[20] W tym naliczone odsetki.

[21] Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 89/2007 z dnia 30 stycznia 2007 r. (Dz.U. L 22 z 31.1.2007, s. 1).