ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
4.2.5

Urządzenia kolei linowych przeznaczone do przewozu osób podlegają przepisowym procedurom wydawania zezwoleń, które są określane przez państwa członkowskie, co stanowi element odmienny w stosunku do innych dyrektyw (np. dyrektywy maszynowej). W związku z tym nie ma konieczności umieszczania na elementach systemu bezpieczeństwa i na podzespołach nazwy handlowej producenta oraz jego adresu pocztowego, ponieważ dane te zawiera już deklaracja zgodności UE (7), która powinna towarzyszyć danemu urządzeniu i być w posiadaniu właściwego organu. Aby wyobrazić sobie konsekwencje finansowe tego artykułu, można założyć, że w przypadku kolejki linowej krzesełkowej z pojazdami wprzęgniętymi na stałe chodziłoby o zakup 500 plakietek z danymi. Mając to na uwadze, należy zmienić artykuł 11 (rozdział II) poprzez skreślenie w pierwszym zdaniu następującej części: „na podzespole lub elemencie systemu bezpieczeństwa, a jeżeli nie jest to możliwe – na opakowaniu elementu systemu bezpieczeństwa lub”, a także poprzez zastąpienie słów „w załączonej do niego instrukcji” słowami „w instrukcji załączonej do podzespołu lub elementu systemu bezpieczeństwa”.
PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 424/73

Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014

COM(2014) 175 final – 2014/0097 COD

2014/C 424/12

Parlament Europejski, w dniu 2 kwietnia 2014 r., oraz Rada, w dniu 22 kwietnia 2014 r., postanowiły, zgodnie z art. 43 ust. 2 TFUE, zasięgnąć opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie

wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014

COM(2014) 175 final – 2014/0097 COD.

Zważywszy na to, że Komitet już się wypowiedział na temat treści wspomnianego wniosku w swojej opinii CES2942-2013_00_00_TRA_AC, przyjętej w dniu 22 maja 2013 r. (1), na 499. sesji plenarnej w dniach 4–5 czerwca 2014 r. (posiedzenie z dnia 4 czerwca) Komitet stosunkiem głosów 132 do 2 – 6 osób wstrzymało się od głosu – postanowił nie sporządzać nowej opinii w tej sprawie, lecz odwołać się do stanowiska, które zajął w ww. dokumencie.

Bruksela, 4 czerwca 2014 r. Przewodniczący Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego Henri MALOSSE

(1) Opinia EKES-u NAT/602 w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013, Dz.U. C 271 z 19.9.2013, s. 143.
2.1

Od marca 2008 r., kiedy to Rada Europejska wytyczyła na 2020 r. cele 20-20-20 w zakresie klimatu i energii, zaszło wiele zmian. Po pierwsze, miał miejsce najgorszy od czasu wojny kryzys gospodarczy, z którego Europa dopiero zaczęła powoli wychodzić. Po drugie, inni główni aktorzy nie poszli śladem UE, jeśli chodzi o przyjmowanie celów i środków na rzecz łagodzenia zmiany klimatu. Po trzecie, rewolucja związana z gazem łupkowym, która ma miejsce w USA, zmienia sytuację w energetyce, przynajmniej w sektorach gospodarczych USA związanych z gazem, a tym samym równowagę konkurencyjną. Po czwarte, w ostatnich kilku latach w dużych częściach UE gwałtownie wzrosły ceny detaliczne energii, co stało się zagrożeniem dla konkurencyjności przemysłu i dla odbiorców w mniej korzystnej sytuacji. Po piąte, w wyniku niedawnych wydarzeń politycznych na Ukrainie w pełnym świetle stanęła także niezwykle istotna kwestia zmniejszenia zależności UE od kopalnych źródeł energii z Rosji. Po szóste, nastąpił wręcz rewolucyjny rozwój technologii w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych, który sprawia, że produkcja energii niskoemisyjnej staje się coraz bardziej opłacalna. W związku z tym EKES zaleca Komisji, by szerzej rozpowszechniła swoją następującą analizę: „koszty przejścia na gospodarkę niskoemisyjną nie odbiegają znacząco od kosztów, które trzeba by było tak czy inaczej ponieść w związku z koniecznością odnowienia starzejącego się systemu energetycznego, ze względu na rosnące ceny paliw kopalnych i zobowiązania wynikające z obecnej polityki energetycznej i klimatycznej. (...) w okresie do 2030 r. spodziewany jest wzrost kosztów systemu energetycznego do poziomu równego ok. 14 % PKB w porównaniu z poziomem z roku 2010 wynoszącym ok. 12,8 % PKB. Koszty te zostaną jednak w znaczącym stopniu przesunięte z wydatków na paliwa na wydatki na innowacyjne urządzenia o wysokiej wartości dodanej, co pobudzi inwestycje w innowacyjne produkty i usługi i stworzy miejsca pracy, a także pobudzi wzrost oraz poprawi unijny bilans handlowy”. Po siódme, w niektórych państwach członkowskich opracowano przy bezpośrednim udziale społeczeństwa obywatelskiego ciekawe inicjatywy zdecentralizowanej produkcji energii w oparciu o energię ze źródeł odnawialnych. Jest przy tym oczywiste, że dzięki aktywnemu, bezpośredniemu włączeniu obywateli, gmin i regionów w produkcję energii otwierają się nowe regionalne możliwości uzyskania wartości dodanej, co znacznie zwiększa akceptację społeczną nowej polityki energetycznej i polityki przeciwdziałania zmianie klimatu. Wreszcie po ósme, coraz wyraźniej widać, że w przywództwie technologicznym w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych kryje się duży potencjał gospodarczy na przyszłość i że rozwój regionalny oraz polityka energetyczna mogą być ze sobą wzajemnie powiązane.
4.7

W ocenie projektów związanych z wydobyciem należy w pełni ująć korzyści płynące dla lokalnej społeczności (infrastruktura, miejsca pracy, podatki i opłaty koncesyjne itp.). Bardzo ważne jest – i jest to dobrą praktyką – by część wpływów z opłat koncesyjnych i podatków akcyzowych kierować w sposób przejrzysty i przewidywalny do budżetu gmin, najlepiej przy użyciu wzoru publicznie dostępnego do kontroli, po to by zrekompensować społecznościom lokalnym wszelkie negatywne skutki wywołane przez wydobycie i zmniejszyć ich sprzeciw wobec takich projektów. EKES zaleca, by włączyć ten punkt do zaleceń Komisji.
1.3

EKES rozumie zamiar Komisji, by zapewnić nieomal kompletną ofertę wakatów na portalu EURES-u poprzez rozszerzenie zasady przejrzystości na organizacje inne niż publiczne służby zatrudnienia dzięki dobrowolnemu udziałowi partnerów EURES-u w sieci EURES na podstawie wspólnych minimalnych kryteriów. Obawia się jednak zagrożeń, które mogą wystąpić, jeśli nie zagwarantuje się przy tym, że usługodawcy prywatni będą musieli spełniać te same wymogi jakości jak publiczne służby zatrudnienia. Oprócz kryteriów wymienionych w załączniku, w razie potrzeby państwa członkowskie mogą wprowadzić kryteria dodatkowe, które jednak w żadnym wypadku nie mogą być dyskryminujące. Pod żadnym pozorem nie wolno dopuścić do tego, by uczestniczący usługodawcy prywatni oferowali swoje usługi odpłatnie.
4.18.2

W sytuacji oszczędności budżetowych EKES zwraca uwagę na potrzebę zapewnienia organom odpowiedzialnym za nadzór rynku odpowiednich środków do wykonywania ich zadań. Powinny one skupić swe działania na obszarach. w których dochodzi do intensyfikacji prób oszustwa (porty, dystrybucja typu hard discount lub handel obwoźny) poprzez wzmocnienie współpracy administracyjnej, w szczególności w odniesieniu do walki z podrabianiem. Zgłaszanie przypadków naruszeń, o którym mowa w pkt. 4.8, może zwiększyć skuteczność tych działań niskim nakładem środków publicznych.
1.6

EKES uważa, że skuteczna, wydajna i zrównoważona polityka transportowa opiera się na następujących elementach: Na poziomie UE: — zadbanie o to, by plany mobilności zgodnej z zasadami zrównoważonego rozwoju stały się wielkim doświadczeniem całej społeczności (w którego ramach miasto będzie prowadziło inicjatywy na całym obszarze), tak aby obywatele lepiej postrzegali konieczność zmiany, w tym i zmiany zakorzenionych nawyków; — wznowienie z rozmachem Porozumienia Burmistrzów w zakresie efektywności energetycznej, co obejmie wydajną mobilność w miastach; — finansowanie niezbędnych inicjatyw poprzez pozyskanie zasobów europejskich, takich jak fundusze strukturalne czy program „Horyzont 2020”, na część dotyczącą badań i innowacji w sektorze; — fundusze EBI z preferencyjnym oprocentowaniem oraz – tam, gdzie to możliwe – tworzenie partnerstw publiczno-prywatnych na rzecz tworzenia wielkiej infrastruktury miejskiej i zarządzania nią. Na poziomie krajowym: — zachęty do korzystania z wydajniejszego, mniej zanieczyszczającego transportu oraz do stosowania nowych technologii; — gwarantowanie skutecznego prawa do zrównoważonej mobilności, zwłaszcza osobom o ograniczonej możliwości poruszania się. Na poziomie terytorialnym: — intermodalność; — tworzenie obszarów telepracy; — wspólne strategie w zakresie szkoleń dla urzędników publicznych i specjalistów z sektora, z myślą o rozwijaniu jednolitych kompetencji i strategii; — odpowiednio ukierunkowana i zrównoważona polityka regulowania dostępu do centrów miast; — koordynacja działań z obszarami sąsiadującymi z wielkimi ośrodkami miejskimi w celu wypracowania jednolitych strategii; — włączanie obywateli w poszukiwanie najlepszych rozwiązań; — stałe monitorowanie osiągniętych wyników oraz dokonywanie odpowiedniej, szybkiej zmiany środków, które okażą się nieskuteczne; — edukacja w dziedzinie odpowiedzialnego korzystania z transportu publicznego i prywatnego; — rozwój współpracy między przedsiębiorstwami w celu koordynacji transportu do i z okręgów gospodarczych i rzemieślniczych; — zaangażowanie grup docelowych, czyli grup o podobnych wymogach, w celu wspólnego przeanalizowania charakterystyki usług służących zaspokojeniu konkretnych potrzeb.
5.2.6.

Rola oszczędności energii i efektywności energetycznej ma podstawowe znaczenie dla zmniejszania kosztów. W kontekście krajowym nadal można by czerpać wiele korzyści z zarządzania popytem konsumentów. W budynkach publicznych mamy coraz więcej doskonałych przykładów efektywności i zmniejszenia zużycia energii (odnoszących się jednak w dużej mierze jedynie do nowych budynków). Dążenie do większej efektywności energetycznej w przemyśle – o długiej tradycji w niektórych sektorach – może nadal wygenerować oszczędności dla wielu przedsiębiorstw.
3.4.5

W tych państwach europejskich, gdzie bezrobocie młodzieży jest niewielkie, daje się zauważyć, że system kształcenia jest bliski rynku pracy i przedsiębiorstw, a także oferuje poświadczone i możliwe do przeniesienia kwalifikacje zawodowe. W systemach tych, które przybierają różne formy, część kształcenia odbywa się w miejscu pracy, zaś pozostała część w szkole. Fakt ten został uznany przez instytucje UE i partnerów społecznych w UE, którzy wspierają europejski sojusz na rzecz przygotowania zawodowego (15). Przyuczanie do zawodu jest jednym z głównych elementów gwarancji dla młodzieży, a podstawą jego sukcesu jest szerokie partnerstwo z udziałem przedstawicieli przedsiębiorców, pracowników i sektora edukacji. Podczas wprowadzania systemu przemiennego, który jest ukierunkowany na potrzeby przedsiębiorstw, rynków pracy i młodych ludzi, istotne jest, by w jego organizacji i wdrażaniu uczestniczyły aktywnie instytucje bliskie przedsiębiorstwom. Dzięki ścisłemu włączeniu partnerów społecznych identyfikują się one z tym systemem i podtrzymują go (jako „współwłaściciele”). Także pracodawcy muszą ponosić odpowiedzialność i wykazywać gotowość do inwestowania. Chociaż inne państwa członkowskie nie mogą wprowadzić w krótkim czasie wszechstronnego systemu praktyk zawodowych, to można by wypróbować pojedyncze przemienne programy nauczania z udziałem stałej grupy przedsiębiorstw z tego samego sektora. Partnerzy społeczni z tej samej branży musieliby ustalić w tym celu wspólne standardy kształcenia i certyfikaty. Inną możliwością byłaby ściślejsza współpraca pomiędzy poszczególnymi szkołami, w ramach ich autonomii, a poszczególnymi przedsiębiorstwami, jak ma to miejsce np. w Polsce.
W komunikacie znaczną wagę przywiązano do oceny kosztów i korzyści jako narzędzia oceny projektów. Jeśli chodzi o projekty w państwach uprawnionych do korzystania z Funduszu Spójności, w komunikacie odniesiono się do specjalnej metody obliczania kosztów i korzyści stosowanej w przypadku wykorzystywania środków polityki spójności. W przypadku państw nieuprawnionych do korzystania z Funduszu Spójności nie odsyła się do tej metody, ale wzywa się do stosowania uznanej metodyki. EKES zastanawia się, czy nie można byłoby zaproponować jednej lub kilku uznanych metod, na przykład w chwili publikacji zaproszeń. Mogłoby to zwiększyć przejrzystość i stworzyć równe warunki działania. Oznaczałoby to pójście o krok dalej niż publikacja zasad oceny kosztów i korzyści i europejskiej wartości dodanej, o których mowa w art. 51 wytycznych.
3.1.3

Ogólne przepisy UE zakazują promocji produktów tylko jednego państwa członkowskiego, gdyż można by to uznać za protekcjonizm. Wydaje się to logiczne, gdyż wspólny rynek powinien być pozbawiony barier. Niemniej wydaje się, że w niektórych dobrze uzasadnionych przypadkach można by wprowadzić wyjątki od tej zasady. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy niektóre cele integracji europejskiej są zagrożone, tak jak dążenie do zrównoważonego rozwoju regionalnego. Siły rynkowe pozostawione same sobie prowadzą czasami do zastąpienia produkcji krajowej danego państwa członkowskiego produktami importowanymi z innego państwa członkowskiego. Rozwój rolnictwa w jednym kraju odbywa się zatem kosztem rolnictwa w innym kraju. Dlatego właśnie uważamy, że w poszczególnych, wyjątkowych wypadkach, zgodnie ze ściśle określonymi kryteriami, uzasadnione byłoby dopuszczenie, a nawet wsparcie promocji produktów rolnych państwa członkowskiego na jego własnym rynku.
4.4.1

Forma prawna spółki, która w całej Unii będzie miała taką samą nazwę oraz będzie opierała się na tych samych głównych zasadach, musi – w zależności od wielkości przedsiębiorstwa – zasadzać się również w całej Unii na jednolitych minimalnych standardach w zakresie ustanawiania organu nadzoru oraz partycypacji pracowniczej. W związku z tym należy wprowadzić jednolite uregulowania dotyczące konieczności ustanawiania organu nadzoru (rada nadzorcza lub niewykonawczy członkowie zarządu) oraz partycypacji pracowniczej w SUP (w wypadku przekształcenia spółki – analogicznie jak w uregulowaniach dotyczących SE). W przeciwnym razie wniosek dotyczący dyrektywy doprowadzi do sytuacji wyboru najkorzystniejszego systemu prawnego (forum-shopping), a tym samym do powstania konkurencji skutkującej osłabianiem i unicestwianiem krajowych standardów w zakresie prawa spółek, jak również obchodzeniem wymogu dotyczącego partycypacji pracowniczej. Partycypacja pracownicza w radzie nadzorczej jest kluczowym elementem europejskiego modelu społecznego oraz elementem europejskiego ładu korporacyjnego i należy zapobiegać tworzeniu struktur, które pozwolą na obejście wykonywania tego prawa. Z myślą o zapewnieniu jasności nazewnictwa, do nazwy SUP należy także dodać odniesienie do ograniczenia odpowiedzialności oraz do państwa, w którym dokonano rejestracji spółki.
2.1

Zaangażowanie organizacji związkowych i organizacji pracodawców w sprawę integracji europejskiej nie wynikało z konieczności, lecz z silniejszego niż wzajemne różnice przekonania, że Wspólnota Europejska to jedyna droga do zjednoczenia naszych narodów w warunkach pokoju, demokracji, wzrostu gospodarczego i postępu społecznego. Historię udziału partnerów społecznych w rozwoju projektu integracji europejskiej, od EWWiS po UGW, charakteryzuje to zasadnicze zaangażowanie. Historia ta pokazuje decydującą rolę, jaką organizacje pracodawców i związków zawodowych odegrały dotychczas i jaką nadal powinny odgrywać w obecnym stadium UGW, aby można było sprostać wyzwaniom koniunktury kryzysowej i przemianom strukturalnym w naszych krajach. W tej sytuacji UGW powinna zapewnić odnowę gospodarczą i społeczną we wszystkich państwach Unii Europejskiej. Odnowa ta musi być trwała, umożliwiać tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy oraz wiązać się z zaangażowaniem wszystkich podmiotów, zgodnie z ich kompetencjami. Europejski wymiar dialogu społecznego musi również uwzględniać kontekst globalizacji. Powinien on ponadto umożliwić UE stanie się podmiotem globalnych uregulowań niezbędnych do tego, by zapewnić – jak stwierdził EKES w opinii z maja 2007 r. (2) – „wymiar ludzki globalizacji, podobnie jak integracji europejskiej”, tak aby uczynić z tego sprawę „obywateli i […] zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego”.
2.10.1

Rozporządzenie (UE) nr 1025/2012 określa horyzontalne ramy prawne normalizacji. W celu zapewnienia pewności prawa we wniosku pominięto de facto te przepisy dyrektywy 2009/142/WE, które dotyczą tych samych zagadnień. Wniosek, który jest pod tym względem zgodny z NLF, poprawia kryteria notyfikacji jednostek notyfikowanych oraz wprowadza szczególne wymogi dla organów notyfikujących. Co się tyczy oceny zgodności, zachowano te same procedury. Nie można zapominać, że zgodność wiąże się z odpowiedzialnością. Dzięki niej osiąga się wysoki poziom ochrony interesów publicznych (bezpieczeństwa, racjonalnego wykorzystania energii, ochrony konsumentów itp.).
3.4

Podejście Komisji do kwestii zarządzania internetem podsumowano akronimem COMPACT: internet jako przestrzeń odpowiedzialności obywatelskiej ( C ivic responsibilities), jeden niepodzielny zasób ( O ne unfragmented resource) zarządzany w sposób oparty na udziale wielu zainteresowanych stron ( M ultistakeholder approach) w celu wspierania demokracji i praw człowieka ( P romote democracy and Human Rights) w oparciu o solidną architekturę techniczną ( A rchitecture), która jest źródłem zaufania ( C onfidence) i sprzyja przejrzystości zarządzania ( T ransparent governance) zarówno bazową infrastrukturą internetu, jak i usługami wykonywanymi przy jej użyciu. Podejście to oparte jest na programie z Tunisu na rzecz społeczeństwa informacyjnego (Tunis Agenda for the Information Society) z 18 listopada 2005 r., którego zasady, jak się wydaje, niestety nie znajdują poparcia na szczeblu globalnym, a jedynie w niektórych państwach i tylko na ograniczonych obszarach geograficznych [np. zalecenie Rady OECD w sprawie zasad kształtowania polityki dotyczącej internetu (2011 r.) i deklaracja G8 z Deauville (2011 r.)].
4.1.2

Przyciąganie talentów i pracowników o wysokich kwalifikacjach, przyciągnięcie i zatrzymanie studentów z państw trzecich, którzy następnie będą pracować w Unii, ułatwianie uznawania kwalifikacji nabytych w tych państwach, wspieranie potencjalnych imigrantów i udzielanie im pomocy w krajach pochodzenia w celu ułatwienia bezproblemowego wjazdu do Unii stanowią ważne środki mogące istotnie wzbogacić intelektualnie i gospodarczo państwa UE. Tak więc Komitet powinien je poprzeć. Niemniej trzeba odnotować, że przyciąganie talentów i wykwalifikowanych osób z państw trzecich, które mają spory potencjał tworzenia wartości intelektualnych i bogactwa, to nie to samo, co przyciąganie ich z gospodarek wschodzących, które dopiero się bogacą i dążą do osiągnięcia dobrobytu. Tak więc dla państw UE strategia ta jest pożyteczna, lecz w wypadku krajów trzecich może doprowadzić do utraty ważnego kapitału ludzkiego. Konieczna jest współpraca między UE a krajami trzecimi w kontekście partnerstw na rzecz mobilności.
3.4

Odnotować również należy, że w proponowanym rozporządzeniu w niewystarczający sposób poruszono aspekty związane z człowiekiem. Noszenie środków ochrony indywidualnej w optymalny sposób możliwe jest po sesjach informacyjnych i szkoleniowych dla pracownika, tak by zrozumiał zagrożenia, warunki użytkowania ŚOI i niezbędne instrukcje. Należy również przewidzieć okresy próbne i testowe ŚOI w celu zapewnienia, że są one dostosowane do morfologii użytkowników i ich stanowisk pracy (załącznik II, pkt 1.3 do uzupełnienia zwłaszcza w świetle wniosków wyciągniętych na szczeblu krajowym).
1.16

EKES wzywa Komisję, państwa członkowskie UE i wszystkie inne zainteresowane podmioty do wznowienia negocjacji, aby ostatecznie osiągnąć konsensus co do prawnie wiążącego porozumienia w sprawie lasów w Europie. Wraz ze strategią leśną UE porozumienie to stanowiłoby kluczowy instrument służący wzmocnieniu sektora leśnictwa jako całości. Ustanowienie jasnych definicji i celów dotyczących zrównoważonego zarządzania lasami na szczeblu ogólnoeuropejskim niosłoby ponadto określone skutki w skali globalnej.
1.6

EKES zaleca Komisji, PE oraz Radzie, by: — europejskie ramy regulacyjne umożliwiały wszystkim podmiotom tego sektora dostęp do jednolitego rynku dostawy przesyłek oraz zapewniały, że szczególny nacisk położony zostanie na problematykę powszechnych usług po przystępnych cenach, w szczególności na obszarach peryferyjnych, górskich, wyspiarskich oraz ubogich; — brakowi szczegółowych i porównywalnych ram statystycznych dotyczących łańcucha od zamówienia on-line po transgraniczne dostawy produktów zaradzono w drodze uproszczonych procedur zgodnie z uniwersalną zasadą (one size fits all); — ustalono wspólną i otwartą strukturę na bazie wspólnych definicji, za zgodą wszystkich zainteresowanych stron, szczególnie MŚP, w celu interoperacyjnego zarządzania interaktywnymi, przyjaznymi dla użytkownika platformami internetowymi pod nadzorem Komisji Europejskiej (KE); — określono jasne wytyczne w sprawie europejskich instrumentów finansowych w zakresie: badań naukowych i innowacji technologicznych; środowiska i klimatu, energii i transportu; nowych umiejętności i szkoleń; spójności; terytorium i małych przedsiębiorstw; — przyznano MŚP adekwatne wsparcie w zakresie wykonywania planu działania, przewidując konkretne środki i odpowiednie fundusze w celu promowania ich równoprawnego uczestnictwa w handlu elektronicznym; — sporządzono, w duchu Small Business Act, przepisy dostosowane do problemów MŚP z całego sektora transportu i logistyki, przy uwzględnieniu uwag ich organizacji przedstawicielskich; — jak najszybciej przekazano Europejskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu (CEN) upoważnienia celem opracowania norm wskaźników jakości dla europejskiej marki bezpieczeństwa i jakości dostaw, tak aby zapewnić jakość i niezawodność, zrównoważony charakter oraz gwarancje społeczne i gwarancje bezpieczeństwa; — zapewniono stabilny i spójny wymiar społeczny zdolny do zagwarantowania szeroko zakrojonego europejskiego dialogu społecznego; dostęp do odpowiednich możliwości kształcenia i doskonalenia zawodowego; godne i uczciwe warunki pracy i wynagrodzenie; wyeliminowanie niepewnego i nierejestrowanego zatrudnienia, które dominuje przede wszystkim w zakresie zadań zlecanych zewnętrznie, tzw. „ostatniej mili”.
1.3

Jeśli chodzi o cel polityki dotyczący przyczyniania się do wzrostu gospodarczego, Komitet odnotowuje, że dążenie do wzrostu gospodarczego uznane zostaje za ważny priorytet, jednak pod warunkiem, że zmierza się do zrównoważonego wzrostu. Wzrost gospodarczy nie może jednak sam z siebie stanowić celu polityki wymiaru sprawiedliwości, która w świetle postanowień TFUE powinna zmierzać do zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa i szybkiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości, którym to dążeniom nie można nadawać znaczenia podrzędnego względem osiągania wzrostu gospodarczego. Nie oznacza to, że sprawnie funkcjonujący wymiar sprawiedliwości w państwach członkowskich Unii Europejskiej nie może pozytywnie wpływać na zrównoważony wzrost w Unii, zwłaszcza poprzez szybsze i skuteczniejsze rozstrzyganie sporów cywilnych oraz zwiększenie pewności prawa, jak i poprzez skuteczne zajęcie się zjawiskami z zakresu postępowania karnego, takimi jak pranie pieniędzy i przestępczość zorganizowana, które szkodzą gospodarce formalnej.