Zalecenie

ZALECENIE RADY

w sprawie krajowego programu reform Francji z 2013 r. oraz zawierające opinię Rady na temat przedstawionego przez Francję programu stabilności na lata 2012-2017

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 121 ust. 2 i art. 148 ust. 4,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych[1], w szczególności jego art. 5 ust. 2,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1176/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania[2], w szczególności jego art. 6 ust. 1,

uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej[3],

uwzględniając rezolucje Parlamentu Europejskiego[4],

uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej,

uwzględniając opinię Komitetu Zatrudnienia,

po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) W dniu 26 marca 2010 r. Rada Europejska przyjęła wniosek Komisji Europejskiej dotyczący wprowadzenia nowej strategii na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego, zatytułowanej „Europa 2020”, opartej na ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej, która skupiać się będzie na najważniejszych obszarach wymagających podjęcia działań służących pobudzeniu europejskiego potencjału w dziedzinie zrównoważonego rozwoju i konkurencyjności.

(2) W dniu 13 lipca 2010 r., na podstawie wniosków Komisji, Rada przyjęła zalecenie w sprawie ogólnych wytycznych polityk gospodarczych państw członkowskich i Unii (na lata 2010–2014), a w dniu 21 października 2010 r. – decyzję dotyczącą wytycznych w sprawie polityki zatrudnienia państw członkowskich[5], które razem stanowią „zintegrowane wytyczne”. Państwa członkowskie zostały poproszone o uwzględnienie zintegrowanych wytycznych w swojej krajowej polityce gospodarczej i polityce zatrudnienia.

(3) W dniu 29 czerwca 2012 r. szefowie państw i rządów przyjęli Pakt na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, nakreślający spójne ramy działania na poziomie krajowym, unijnym i w strefie euro z wykorzystaniem wszelkich możliwych dźwigni, instrumentów i obszarów polityki. Podjęli oni decyzje co do działań, które należy przedsięwziąć w państwach członkowskich, i wyrazili przy tym pełną gotowość do realizacji celów strategii „Europa 2020” oraz wdrożenia zaleceń dla poszczególnych krajów.

(4) W dniu 6 lipca 2012 r. Rada przyjęła zalecenie w sprawie krajowego programu reform Francji na 2012 r. oraz wydała opinię na temat przedstawionego przez Francję zaktualizowanego programu stabilności na lata 2011–2016.

(5) W dniu 28 listopada 2012 r. Komisja przyjęła roczną analizę wzrostu gospodarczego[6], rozpoczynając tym samym europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej w 2013 r. Także w dniu 28 listopada 2012 r. Komisja, na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1176/2011, przyjęła sprawozdanie w ramach mechanizmu ostrzegania[7], w którym wskazała Francję jako jedno z państw członkowskich, dla których przeprowadzona zostanie szczegółowa ocena sytuacji.

(6) W dniu 14 marca 2013 r. Rada Europejska zatwierdziła priorytety dotyczące zapewnienia stabilności finansowej, konsolidacji fiskalnej i działań wspierających wzrost gospodarczy. Rada podkreśliła potrzebę kontynuacji zróżnicowanej konsolidacji fiskalnej sprzyjającej wzrostowi gospodarczemu, przywrócenia gospodarce normalnych warunków udzielania pożyczek, wspierania wzrostu i konkurencyjności, rozwiązania problemu bezrobocia i społecznych skutków kryzysu, jak również modernizacji administracji publicznej.

(7) W dniu 10 kwietnia 2013 r. Komisja opublikowała wyniki swojej szczegółowej oceny sytuacji[8] dotyczącej Francji, na podstawie art. 5 rozporządzenia (UE) nr 1176/2011. Analiza doprowadziła Komisję do wniosku, że we Francji występują zakłócenia równowagi makroekonomicznej, które wymagają monitorowania i zdecydowanych działań politycznych. Zmiany związane z pogorszeniem bilansu handlowego i konkurencyjności, wywołane czynnikami kosztowymi i pozakosztowymi, także w kontekście pogarszającej się pozycji zewnętrznej i wysokiego długu publicznego, wymagają nieustannych działań w celu ograniczenia ryzyka niekorzystnych skutków dla funkcjonowania francuskiej gospodarki oraz unii gospodarczej i walutowej, szczególnie z uwagi na rozmiary francuskiej gospodarki.

(8) W dniu 30 kwietnia 2013 r. Francja przedłożyła program stabilności z 2013 r. obejmujący lata 2012–2017 oraz krajowy program reform z 2013 r. W celu uwzględnienia powiązań między tymi dwoma programami poddano je jednoczesnej ocenie.

(9) Na podstawie oceny programu stabilności z 2013 r. zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1466/97 Rada jest zdania, że pomimo znaczącego wysiłku konsolidacyjnego, który doprowadził do obniżenia deficytu nominalnego z 7,5 % PKB w 2009 r. do 4,8 % w 2012 r., oczekuje się, że Francji nie uda się wypełnić zalecenia Rady z końca 2009 r. i skorygować nadmiernego deficytu do 2013 r. Jest to związane przede wszystkim z gorszymi, niż oczekiwano, warunkami ekonomicznymi w momencie wydania zalecenia, które zostały tylko częściowo zrekompensowane nadzwyczajnymi dochodami, przy czym wysiłek konsolidacyjny został odłożony na późniejsze lata programu. Scenariusz makroekonomiczny, na którym oparto prognozy budżetowe w programie, jest wykonalny, jeśli chodzi o 2013 r., ale nadmiernie optymistyczny w odniesieniu do 2014 r. Władze oczekują, że po zatrzymaniu wzrostu PKB w 2012 r. (0 %) i 2013 r. (0,1 %) w 2014 r. nastąpi wzrost tego wskaźnika o 1,2 % przy założeniu, że przyjęte zostaną środki polityki fiskalnej służące obniżeniu deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do 2,9 % PKB. Tytułem porównania – zgodnie z prognozą Komisji, przy braku zmiany polityki PKB wzrośnie o 1,1 % w 2014 r., przy czym scenariusz ten uwzględnia jedynie środki już przyjęte lub dostatecznie sprecyzowane, a przewidywany w nim deficyt wynosi 4,2 % PKB. Najważniejszym przedstawionym w programie celem strategii budżetowej jest osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego w postaci zapewnienia równowagi budżetowej w kategoriach strukturalnych, podobnie jak w zeszłorocznym programie. Jest on bardziej ambitny niż cel określony w pakcie stabilności i wzrostu. Rokiem docelowym dla osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego jest 2016 r., podczas gdy w poprzednim programie stabilności był to rok 2015. Planowany deficyt nominalny określony w programie stabilności jest zgodny z korektą nadmiernego deficytu do 2014 r. – udało się to osiągnąć rok po zmienionym terminie ustalonym przez Radę w ramach procedury nadmiernego deficytu pod koniec 2009 r. Ze względu na zawarte w programie zbyt optymistyczne prognozy dotyczące wzrostu gospodarczego w 2014 r. Rada jest zdania, że jeśli nie zostaną podjęte dodatkowe środki znacznie wzmacniające konsolidację w tym roku, wysiłek fiskalny zaplanowany przez władze francuskie nie będzie zgodny z faktyczną korektą nadmiernego deficytu do 2014 r. Oczekiwania dotyczące oszczędności i dodatkowych dochodów również nie zostały wystarczająco uzasadnione. W tej sytuacji potrzebne są konkretne środki na 2014 r. i 2015 r., aby w sposób wiarygodny zagwarantować skorygowanie nadmiernego deficytu do 2015 r. [zgodnie z zaleceniem Rady]. Oczekuje się, że w 2016 r. saldo strukturalne, ponownie obliczone przez Komisję, wyniesie -0,4 % PKB (-0.3 % w 2017 r.), a zatem do końca okresu objętego programem nie uda się osiągnąć średniookresowego celu budżetowego. Oczekuje się, że postęp w kierunku osiągnięcia tego celu w tym samym roku wyniesie 0,3 % PKB, a więc poniżej wartości odniesienia wynoszącej 0,5 % PKB. Dług sektora instytucji rządowych i samorządowych znacząco wzrósł od początku kryzysu. Wskaźnik zadłużenia wzrósł z poziomu 64,2 % w 2007 r. do 90,2 % w 2012 r. i zgodnie z wiosenną prognozą służb Komisji z 2013 r. ma nadal rosnąć, osiągając 96,2 % do 2014 r. Władze oczekują, że wskaźnik zadłużenia osiągnie najwyższy poziom 94,3 % PKB w 2014 r., a następnie spadnie do 88,2 % w 2017 r. Pod względem spełnienia kryterium zadłużenia w 2016 r. rozpocznie się dla Francji okres przejściowy.

(10) Ze względu na wysoki i stale rosnący poziom długu oraz fakt, że termin korekty nadmiernego deficytu został ponownie przesunięty [do 2015 r.], szczególnie ważne jest ścisłe wykonanie budżetu na 2013 r. i konsekwentne przeprowadzenie gruntownej konsolidacji w kolejnych latach. Niezwykle istotne jest przede wszystkim, aby wydatki publiczne Francji rosły znacznie wolniej niż jej potencjalne PKB, gdyż poprawa w zakresie deficytu strukturalnego opierała się do tej pory głównie na dochodach. W tym względzie prowadzony obecnie przegląd wydatków publicznych („Modernisation de l’action publique”), którego zakresem objęto – oprócz administracji centralnej – także samorządy lokalne i organy odpowiedzialne za zabezpieczenie społeczne, powinien dostarczyć wskazówek dotyczących poprawy efektywności wydatków publicznych. Możliwe są także dalsze usprawnienia na poszczególnych poziomach administracji i w zakresie poszczególnych kompetencji, co pozwoliłoby osiągnąć dodatkowy efekt synergii, przyrost wydajności i większe oszczędności. Kwestie te powinny zostać ujęte w planowanej nowej ustawie decentralizacyjnej. Ze względu na spodziewany w perspektywie średnio- i długoterminowej wzrost wydatków na publiczną opiekę zdrowotną w przyszłości wydatki te będą wymagały dokładniejszej kontroli i większej wydajności; dotyczy to zwłaszcza wydatków na produkty farmaceutyczne. Najnowsze prognozy Rady Doradztwa Emerytalnego (Conseil d'orientation des retraites) wskazują na utrzymanie się deficytu systemu emerytalnego do 2018 r., wbrew celom reformy z 2010 r., która miała doprowadzić do zrównoważenia systemu do tego czasu. Sprzeczne z zaleceniem Rady jest także częściowe cofnięcie reformy z 2010 r. Oznacza to, że system emerytalny będzie nadal borykał się z istotnym deficytem do 2020 r. i pilnie potrzebne są nowe działania, które pozwolą zaradzić tej sytuacji, a równocześnie zachować adekwatność systemu. Środki te mogłyby obejmować podniesienie wieku uprawniającego do minimalnej, jak i pełnej emerytury oraz wydłużenie okresu składkowego uprawniającego do pełnej emerytury, dostosowanie zasad indeksacji świadczeń oraz zweryfikowanie licznych obecnie wyjątków od ogólnego systemu dotyczących określonych kategorii pracowników. Należy unikać natomiast podwyżki składek na ubezpieczenie społeczne ze względu na jej niekorzystny wpływ na koszty pracy. W kontekście czekających Francję wyzwań w obszarze finansów publicznych niezwykle ważne jest uzupełnienie środków fiskalnych o nasilone starania na rzecz wdrożenia reform strukturalnych, tak aby wzmocnić i zwiększyć długoterminowy potencjał wzrostu francuskiej gospodarki.

(11) Zgodnie ze szczegółową oceną sytuacji z 2013 r. dużym wyzwaniem dla Francji jest wciąż konkurencyjność, na co wskazuje gwałtownie kurczący się w ostatnich latach udział francuskiego wywozu w międzynarodowym rynku. W listopadzie 2012 r. francuski rząd zaproponował kilka działań politycznych w ramach paktu na rzecz konkurencyjności. Wprowadzenie ulgi podatkowej dla osób prawnych (crédit d’impôt pour la compétitivité et l’emploi – CICE), której wpływ w skali całego roku ma wynieść 20 mld EUR, jest znaczącym krokiem, który powinien przyczynić się do obniżenia kosztów pracy. Możliwe są dalsze działania w tym zakresie, ponieważ nowa ulga podatkowa zmniejsza tylko o połowę różnicę między obowiązującym we Francji klinem podatkowym a średnią w państwach OECD obliczoną dla mediany wynagrodzenia. Ponadto przyjęte od 2010 r. środki fiskalne mające wpływ na sytuację przedsiębiorstw prowadzą do ogólnego wzrostu opodatkowania osób prawnych, nawet po skorygowaniu o wspomnianą wyżej ulgę. W zaleceniu Rady z 2012 r. podkreślono, że przyjęta w lipcu 2012 r. podwyżka wynagrodzenia minimalnego, choć niewielka, może niekorzystnie wpłynąć na zatrudnienie i konkurencyjność. W latach 2002–2012 minimalna stawka godzinowa wzrosła o 38 % (16 % w ujęciu realnym). Wysoki poziom minimalnego wynagrodzenia za pracę, stanowiącego dwie trzecie mediany wynagrodzenia, rekompensowany jest pracodawcom przez szereg zwolnień ze składek na ubezpieczenie społeczne. Związane z tym koszty dla finansów publicznych znacząco wzrosły w ostatnich latach, przekraczając 1 % PKB, co stanowiło częściową rekompensatę szybkiego wzrostu minimalnego wynagrodzenia. Oprócz tego instrumenty o innym charakterze, np. programy wsparcia dochodu („Prime pour l'emploi” oraz „Revenu de solidarité active”), pozwalają efektywniej rozwiązywać problem ubóstwa pracujących, niż to jest w przypadku minimalnego wynagrodzenia za pracę.

(12) Jeśli chodzi o konkurencyjność pozacenową – mimo że rząd niedawno zaktualizował swoją strategię w zakresie wywozu, wsparcie rozwoju sieci i partnerstw skoncentrowanych na wywozie ułatwiłoby rozwój MŚP na międzynarodową skalę[9]. Ogólniej rzecz biorąc, warto byłoby podjąć działania służące zagwarantowaniu, że otoczenie biznesu będzie sprzyjało rozwojowi MŚP. Pomimo znaczących wysiłków podejmowanych przez przedsiębiorstwa w sektorach, w których badania i rozwój mają duże znaczenie, oraz niemałego wsparcia ze strony państwa (np. ulga podatkowa na badania naukowe) sektory zaawansowanych i średniozaawansowanych technologii stanowią niewielką (i malejącą) część francuskiej gospodarki. Potrzebne jest zatem wsparcie dla tworzenia i rozwoju MŚP oraz przedsiębiorstw o średniej kapitalizacji (ETI) w tych sektorach, polegające na poprawie warunków ramowych sprzyjających innowacjom i przedsiębiorczości. Polityka dotycząca klastrów, opracowana w celu powiązania publicznych ośrodków badawczych i prywatnych przedsiębiorstw, mogłaby koncentrować się w większym stopniu na pozytywnych efektach zewnętrznych prywatnych przedsiębiorstw zlokalizowanych blisko siebie. Ponadto należałoby zwiększyć atrakcyjność studiów doktoranckich i doświadczenia w pracy naukowej, tak aby sprzyjało to nawiązywaniu kontaktów między prywatnymi przedsiębiorstwami a instytucjami badawczymi.

(13) W obszarze usług w 2012 r. odnotowano tylko niewielkie postępy. Nie rozpoczęto żadnych reform horyzontalnych służących wyeliminowaniu nieuzasadnionych ograniczeń w dostępie do usług i zawodów regulowanych. Wiele podmiotów świadczących takie usługi wciąż boryka się z ograniczeniami, jeśli chodzi o ich formę prawną i strukturę własnościową (mowa tu np. o ograniczeniach dotyczących własności kapitału w przypadku weterynarzy i prawników). W szeregu sektorów (np. w przypadku taksówkarzy, niektórych zawodów medycznych, notariuszy i innych zawodów prawniczych) istnieją wciąż inne znaczące bariery utrudniające rozpoczęcie lub prowadzenie działalności (np. informacje handlowe, ograniczenia kwotowe lub terytorialne). Sektor detaliczny podlega nadal wielu regulacjom, są to np. uciążliwe i czasochłonne procedury udzielania zezwoleń na założenie punktu sprzedaży detalicznej. Ponadto obowiązujący zakaz sprzedaży poniżej kosztów prowadzi do szeregu zakłóceń, zaś cel dotyczący wsparcia producentów i małych punktów dystrybucyjnych mógłby zostać skutecznie osiągnięty za pomocą środków wywołujących mniejsze zakłócenia. Nadmierne ograniczenia w dostępie do sektorów i zawodów regulowanych wpływają niekorzystnie na ich konkurencyjność i zwykle prowadzą do podwyższenia cen tych usług. Ze szczegółowej oceny sytuacji wynika, że wyższe ceny usług pośrednictwa, które stanowią prawie jedną czwartą kosztów produkcji w sektorze wytwórczym, ostatecznie wpływają na konkurencyjność zewnętrzną francuskich przedsiębiorstw. Postępy poczynione w 2012 r. w sektorach sieciowych były ograniczone. Koncentracja na francuskim rynku energii elektrycznej jest jedną z najwyższych w UE. Regulowane ceny energii elektrycznej i gazu prowadzą do zakłóceń konkurencji i nadal stanowią przeszkodę dla nowych podmiotów wchodzących na rynek. Regulowane taryfy dotyczące odbiorców niebędących gospodarstwami domowymi powinny zostać wyeliminowane zgodnie z harmonogramem uzgodnionym z władzami francuskimi. Większa przepustowość połączeń wzajemnych z krajami sąsiednimi oraz uruchomienie przetargów na obsługę elektrowni wodnych przyczyni się także do poprawy konkurencji na rynku energii elektrycznej. W sektorze kolejowym rynek transportu towarowego nie rozwija się tak dynamicznie jak w innych państwach członkowskich, natomiast transport pasażerski, z wyjątkiem usług międzynarodowych, nie podlega konkurencji. Przygotowywana reforma powinna zagwarantować, że każdy nowy zarządca infrastruktury będzie niezależny od operatora zasiedziałego, dzięki czemu nowe podmioty będą mogły korzystać ze sprawiedliwego i niedyskryminacyjnego dostępu.

(14) Francuski system podatkowy jest wciąż skomplikowany i niewystarczająco wydajny ze względu na różnorodne zwolnienia, świadczenia specjalne, a także częste zmiany przepisów. Pomimo wysiłków na rzecz ograniczenia i usprawnienia wydatków podatkowych wciąż wysoka jest kwota utraconych dochodów z tego tytułu. Wybór podejścia zakładającego szeroki zakres podstawy i niską stopę opodatkowania osób prawnych i fizycznych byłby korzystniejszy dla wzrostu i opieki społecznej. Stawka przejściowa VAT ma wzrosnąć od stycznia 2014 r. z 7 % do 10 %. Jest to krok we właściwym kierunku, ale potrzebne są dodatkowe środki. Ogólnie rzecz biorąc, koszty zwolnień z podatków i składek na ubezpieczenie społeczne są bardzo wysokie i sięgają nawet 10 % PKB. Pomimo udowodnionego braku skuteczności niektórych obniżonych stawek VAT, na przykład dotyczących usług restauracyjnych, nie podjęto wystarczająco zróżnicowanych działań. Wprowadzenie ulgi podatkowej CICE, sfinansowanej częściowo ze wspomnianej podwyżki stawki przejściowej, a także stawek podstawowych VAT, przesuwa część obciążeń podatkowych dotyczących pracy na inne obszary. Potrzebne są jednak dalsze działania, służące przede wszystkim przesunięciu punktu ciężkości na podatki środowiskowe. W ubiegłym roku Francja przyjęła pewne środki, aby ograniczyć zachęty do zadłużania się zawarte w zasadach opodatkowania osób prawnych. Możliwa jest jednak dalsza poprawa tej sytuacji (odliczenie odsetek jest ograniczone dopiero powyżej kwoty 3 mln EUR i tylko 15 % kwoty odsetek powyżej tego progu nie zostanie dopuszczone do odliczenia od podatku w 2013 r.; w 2014 r. będzie to już 25 %).

(15) Stopa bezrobocia wzrosła z 9,7 % w 2010 r. do 10,2 % w 2012 r. Komisja przewiduje, że ze względu na utrzymujący się niski wzrost gospodarczy stopa bezrobocia wzrośnie do 10,6 % w 2013 r., a następnie do 10,9 % w 2014 r. W tym kontekście segmentacja francuskiego rynku pracy daje nadal powody do niepokoju. Prawdopodobieństwo przejścia z zatrudnienia tymczasowego do zatrudnienia stałego wynosiło w 2010 r. jedynie 10,6 %, przy czym średnia unijna wynosiła wówczas 25,9 %. W efekcie pracownicy o niskich kwalifikacjach i niepewnym zatrudnieniu zwykle najbardziej odczuwają skutki procesów dostosowania rynku pracy. W maju 2013 r. przyjęto ustawę przygotowaną na podstawie międzybranżowego porozumienia w sprawie ochrony zatrudnienia, zawartego przez partnerów społecznych w styczniu 2013 r. Przewidziano w nim większe prawa dla pracowników, starając się rozwiązać problem braku pewności prawnej w kwestii zwolnień oraz zapewnić większą elastyczność pracodawcom. Ustawa ta przyczynia się do zapewnienia większej elastyczności rynku pracy. Na obecnym etapie wdrożenie reformy i jej skutki są wciąż niepewne, gdyż po przyjęciu ustawy transponującej porozumienie międzybranżowe potrzebne będą kolejne porozumienia między sektorami i przedsiębiorstwami, aby porozumienie to mogło w całości wejść w życie.

(16) Jedna szósta młodych Francuzów kończy kształcenie i szkolenie, nie mając żadnych kwalifikacji. Jest to szczególnie niepokojące, gdyż stopa bezrobocia wśród młodych ludzi wyniosła na koniec 2012 r. 25,4 %, a ryzyko bezrobocia wśród młodych ludzi o najniższych kwalifikacjach było prawie dwukrotnie wyższe. Programy ułatwiające przyuczanie do zawodu powinny być kierowane przede wszystkim do tej grupy. Dostosowanie krajowych programów do zalecenia Rady dotyczącego gwarancji dla młodzieży powinno odgrywać rolę porządkującą w ramach reakcji na te wyzwania. Pomimo reform rozpoczętych w 2009 r. odsetek dorosłych Francuzów, którzy podejmują uczenie się przez całe życie (5,7 % w 2012 r., a wśród dorosłych o niskich kwalifikacjach – 2,5 %), jest niższy od średniej unijnej. Planowane przekazanie kompetencji radom regionalnym mogłoby być okazją do wyeliminowania niedociągnięć obecnego systemu. Odsetek zatrudnienia wśród pracowników w wieku 55–64 lat należy do najniższych w UE (45,7 % w czwartym kwartale 2012 r.), a bezrobocie wśród osób starszych rośnie. Mimo że umowy pokoleniowe stanowią krok we właściwym kierunku, nie jest jasne, do jakiego stopnia przyczynią się one do zatrudniania starszych pracowników i ułatwią powrót do zatrudnienia osobom poszukującym pracy, a będącym w bardziej zaawansowanym wieku. Wydatki publiczne na świadczenia dla bezrobotnych we Francji wzrosły w 2012 r. o 5,3 % i – jak zaznaczono w programie stabilności – oczekuje się, że jeszcze wzrosną, do poziomu 6,1 % w 2013 r. Łączny deficyt systemu świadczeń dla bezrobotnych, który w 2013 r. zbliży się do poziomu 1 % PKB, świadczy o tym, że potrzebna jest reforma tego systemu. Pewne elementy, takie jak warunki kwalifikowalności, malejąca z czasem wysokość świadczeń lub stopa kompensacji dochodów w przypadku pracowników o najwyższym wynagrodzeniu, powinny zostać dostosowane, tak aby zagwarantować odpowiednie zachęty do podejmowania pracy. W nowej trójstronnej konwencji publicznych służb zatrudnienia (Pôle emploi) przewidziano zindywidualizowane podejście do osób poszukujących pracy. Ze względu na rosnące bezrobocie wzrosła jednak przeciętna liczba osób będących pod opieką poszczególnych doradców w urzędach pracy, a zmiana kierunku strategii „Pôle emploi” jest utrudniona z powodu niekorzystnej sytuacji gospodarczej. Ogólnie rzecz biorąc, ze względu na pesymistyczne prognozy gospodarcze i oczekiwany dalszy wzrost bezrobocia we Francji potrzebne są dalsze działania.

(17) W ramach europejskiego semestru Komisja przeprowadziła wszechstronną analizę francuskiej polityki gospodarczej. Dokonała oceny programu stabilności i krajowego programu reform oraz przedstawiła szczegółową ocenę sytuacji. Wzięła pod uwagę nie tylko ich znaczenie dla zrównoważonego charakteru polityki fiskalnej i polityki społeczno-gospodarczej we Francji, ale także stopień poszanowania przepisów oraz wytycznych UE, ze względu na konieczność wzmocnienia całościowego zarządzania gospodarczego w Unii Europejskiej poprzez wnoszenie na poziomie UE wkładu w przyszłe decyzje krajowe. Zalecenia Komisji w ramach europejskiego semestru zostały przedstawione poniżej w pkt 1–6.

(18) W świetle powyższej oceny Rada zbadała program stabilności Francji i jej opinia[10] znalazła odzwierciedlenie zwłaszcza w pkt 1 niniejszego zalecenia.

(19) W świetle dokonanej przez Komisję szczegółowej oceny sytuacji i powyższej oceny Rada zbadała krajowy program reform i program stabilności. Jej zalecenia na podstawie art. 6 rozporządzenia (UE) nr 1176/2011 w sprawie zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania znajdują odzwierciedlenie poniżej w pkt 1, 2, 3, 4, 5 i 6.

(20) W ramach europejskiego semestru Komisja przeprowadziła również analizę polityki gospodarczej strefy euro jako całości. Na tej podstawie Rada wydała zalecenia skierowane do poszczególnych państw członkowskich, których walutą jest euro. Francja powinna również zapewnić pełną i terminową realizację tych zaleceń,

NINIEJSZYM ZALECA Francji podjęcie w latach 2013–2014 działań mających na celu:

1. Wzmocnienie i dalszą realizację strategii budżetowej w 2013 r. Poprawę wiarygodności korekty poprzez określenie do jesieni 2013 r. niezbędnych środków na 2014 r. i na następne lata oraz ich wdrożenie w celu trwałego skorygowania nadmiernego deficytu najpóźniej do 2015 r. oraz osiągnięcie korekty strukturalnej określonej w zaleceniach Rady w ramach procedury nadmiernego deficytu. Wykorzystanie wszystkich nadzwyczajnych dochodów do obniżenia deficytu. Trwała korekta nierównowagi budżetowej wymaga wiarygodnego wdrożenia ambitnych reform strukturalnych, które zwiększyłyby zdolności dostosowawcze oraz pobudziłyby wzrost gospodarczy i zatrudnienie. Dalsze prowadzenie sprzyjającej wzrostowi konsolidacji fiskalnej oraz zwiększenie wydajności wydatków publicznych, szczególnie poprzez zgodny z planem przegląd kategorii wydatków we wszystkich gałęziach sektora instytucji rządowych i samorządowych. Dążenie do poprawy synergii i zapewnienia oszczędności między poszczególnymi poziomami administracji (centralnym, regionalnym i lokalnym) poprzez przygotowywaną ustawę decentralizacyjną. Po skorygowaniu nadmiernego deficytu – kontynuowanie korekty strukturalnej we właściwym tempie, tak aby osiągnąć średniookresowy cel budżetowy do 2016 r. Przyjęcie do końca 2013 r. środków, które pozwolą zapewnić trwałą równowagę systemu emerytalnego do 2020 r., na przykład dostosowanie zasad indeksacji, podniesienie ustawowego wieku emerytalnego i wydłużenie okresu składkowego uprawniającego do pełnej emerytury oraz przegląd szczególnych programów emerytalno-rentowych, bez podnoszenia wysokości składek na ubezpieczenie społeczne opłacanych przez pracodawców, a ponadto zwiększenie oszczędności kosztowej wydatków na opiekę zdrowotną, a szczególnie wydatków na produkty farmaceutyczne.

2. Zagwarantowanie, że ulga podatkowa CICE (crédit d’impôt compétitivité et emploi) faktycznie obniży koszty pracy o planowaną kwotę oraz że inne środki nie osłabią jej skuteczności. Dążenie do obniżenia kosztów pracy, polegające zwłaszcza na dalszym obniżaniu składek na ubezpieczenie społeczne opłacanych przez pracodawców. Zagwarantowanie, że ewolucja minimalnego wynagrodzenia będzie sprzyjała konkurencyjności i tworzeniu miejsc pracy, biorąc pod uwagę istnienie programów wsparcia wynagrodzeń i zwolnień ze składek na ubezpieczenie społeczne.

3. Przyjęcie środków poprawiających otoczenie biznesu oraz rozwój zdolności przedsiębiorstw, zwłaszcza MŚP i przedsiębiorstw o średniej kapitalizacji, w zakresie innowacji i wywozu. Uruchomienie zapowiedzianej inicjatywy na rzecz uproszczenia ram regulacyjnych i poprawy warunków ramowych innowacji poprzez poprawę transferu technologii i wykorzystanie badań naukowych do celów komercyjnych, m.in. dzięki reorganizacji biegunów konkurencyjności.

4. Podjęcie działań w celu poprawy konkurencji w obszarze usług; wyeliminowanie nieuzasadnionych ograniczeń w dostępie do zawodów regulowanych i ich wykonywania, szczególnie pod względem formy prawnej, struktury własnościowej, ograniczeń kwotowych i terytorialnych; uproszczenie przepisów dotyczących zezwoleń na zakładanie punktów handlowych oraz zniesienie zakazu sprzedaży poniżej kosztów; wyeliminowanie regulowanych cen gazu i energii elektrycznej dla odbiorców niebędących gospodarstwami domowymi, a także zwiększenie przepustowości połączeń wzajemnych z krajami sąsiednimi; jeśli chodzi o koleje – otwarcie krajowych przewozów pasażerskich na konkurencję.

5. Dążenie do uproszczenia systemu podatkowego i poprawę jego wydajności, a równocześnie zapewnienie ciągłości przepisów prawa podatkowego. Podjęcie działań w celu rozwiązania problemu preferencyjnego traktowania zadłużenia w systemie opodatkowania osób prawnych. Nasilenie starań w celu ograniczenia i usprawnienia wydatków z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych i prawnych, połączone z obniżeniem stawek ustawowych; zbliżeniem obniżonych stawek VAT do stawki podstawowej i wyeliminowaniem nieefektywnych stawek obniżonych. Podjęcie dalszych działań w celu przesunięcia obciążeń podatkowych z pracy na podatki środowiskowe i konsumpcję.

6. Pełne i bezzwłoczne wdrożenie zawartego w styczniu 2013 r. porozumienia międzybranżowego we współpracy z partnerami społecznymi. Dalsze zwalczanie segmentacji rynku pracy, szczególnie w celu poprawy sytuacji pracowników tymczasowych. Pilne rozpoczęcie reformy systemu świadczeń dla bezrobotnych we współpracy z partnerami społecznymi w celu zrównoważenia tego systemu i zagwarantowania odpowiednich zachęt do powrotu do pracy. Podniesienie wskaźnika zatrudnienia wśród starszych pracowników oraz zapewnienie bodźców do ich udziału w rynku pracy. Podjęcie konkretnych działań w celu poprawy perspektyw zatrudnienia bezrobotnych osób starszych, w szczególności przez specjalne poradnictwo i szkolenia. Zwiększenie udziału dorosłych w uczeniu się przez całe życie, w szczególności osób o najniższych kwalifikacjach i osób bezrobotnych. Zagwarantowanie, że publiczne służby zatrudnienia będą skutecznie zapewniały bezrobotnym zindywidualizowane wsparcie oraz że aktywna polityka rynku pracy będzie rzeczywiście skoncentrowana na osobach znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji. Podjęcie działań mających poprawić przechodzenie od nauki do zatrudnienia, na przykład poprzez gwarancję dla młodzieży i wspieranie przyuczania do zawodu.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1.

[2] Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 25.

[3] COM(2013) 360 final.

[4] P7_TA(2013)0052 i P7_TA(2013)0053.

[5] Decyzja Rady 2013/208/UE z dnia 22 kwietnia 2013 r.

[6] COM(2012) 750 final.

[7] COM(2012) 751 final.

[8] SWD(2013) 117 final.

[9] Komisja Europejska (2011) „Małe przedsiębiorstwo, wielki świat – nowe partnerstwo na rzecz pomocy MŚP w wykorzystaniu szans na światowych rynkach”, COM(2011) 702.

[10] Na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97.