KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 6.11.2013 COM(2013) 768 final 2013/0376(NLE) Ratyfikacja drugiego okresu rozliczeniowego Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu Wniosek DECYZJA RADY dotycząca przyjęcia poprawki dauhańskiej do Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU W grudniu 2012 r. podczas dauhańskiej konferencji klimatycznej 192 stron Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu przyjęło poprawkę do protokołu z Kioto. W tej poprawce dauhańskiej ustanawia się drugi okres rozliczeniowy w ramach protokołu z Kioto, trwający od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. i obejmujący prawnie wiążące zobowiązania dotyczące redukcji emisji dla stron wymienionych w załączniku B. Porozumienie w sprawie poprawki dauhańskiej stanowi część większego pakietu. Oprócz 38 stron objętych drugim okresem rozliczeniowym, ponad 60 innych państw, w tym Stany Zjednoczone, Chiny, Indie, RPA i Brazylia, zgłosiły działania w zakresie łagodzenia zmiany klimatu w ramach Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu („konwencji”). W związku z tym całkowity odsetek światowych emisji objętych międzynarodowymi zobowiązaniami dotyczącymi łagodzenia zmiany klimatu, zarówno w ramach protokołu z Kioto, jak i konwencji, sięgnął już ponad 80 %. Kolejnym istotnym elementem tego szerszego pakietu jest konsensus stron konwencji w sprawie przyjęcia, nie później niż do 2015 r., „protokołu, innego instrumentu prawnego albo uzgodnionego rezultatu o mocy prawnej na mocy konwencji, mającego zastosowanie do wszystkich stron”, który powinien wejść w życie i być wdrażany od 2020 r. Art. 4 protokołu z Kioto pozwala stronom na wspólną realizację zobowiązań. Unia Europejska i piętnaście stron, które były państwami członkowskimi w momencie podpisywania protokołu z Kioto w 1997 r., zdecydowały się na to w pierwszym okresie rozliczeniowym (2008–2012), i odpowiednio ratyfikowały protokół w 2002 r. Według poprawki dauhańskiej oraz oświadczenia Unii Europejskiej i jej państw członkowskich po jej przyjęciu, Unia Europejska i jej państwa członkowskie ponownie zamierzają realizować wspólnie swoje cele w zakresie redukcji emisji w ramach drugiego okresu rozliczeniowego. Ponadto Unia Europejska i jej państwa członkowskie wyraziły zamiar realizacji swoich zobowiązań w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto wspólnie z Islandią. Włączenie Islandii do tej grupy stron wspólnie realizujących swoje odnośne zobowiązania stanowi odpowiedź na wniosek złożony w tym celu przez Islandię w czerwcu 2009 r. Rada na swoim posiedzeniu w dniu 15 grudnia 2009 r. z zadowoleniem przyjęła ten wniosek i poprosiła Komisję o przedstawienie zalecenia w sprawie otwarcia niezbędnych negocjacji z Islandią. Komisja przedstawiła Radzie swoje zalecenie w czerwcu 2013 r. Na podstawie poprawki dauhańskiej Unia Europejska, jej państwa członkowskie i Islandia zobowiązują się do ograniczenia swojego średniego rocznego poziomu emisji gazów cieplarnianych (GHG) w latach 2013–2020 do 80 % ich emisji z roku bazowego (głównie 1990 r.). Zobowiązanie to opiera się na celach w zakresie redukcji emisji określonych w pakiecie klimatyczno-energetycznym przyjętym w 2009 r., w szczególności w unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) i decyzji dotyczącej wspólnego wysiłku redukcyjnego. Zobowiązanie zostało określone z uwzględnieniem różnic między zakresem prawodawstwa unijnego i drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto. Takie podejście jest zgodne z konkluzjami Rady z marca 2012 r., w których stwierdzono, że wspólne zobowiązanie Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii powinno opierać się na pakiecie klimatyczno-energetycznym, lecz również, że zobowiązania do redukcji emisji poszczególnych państw członkowskich w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto „nie mogą przekraczać poziomu ich zobowiązań ustalonych w przepisach prawodawstwa UE”. Takie podejście przyjęto w piśmie złożonym przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie w kwietniu 2012 r. dotyczącym ich zobowiązań w ramach drugiego okresu rozliczeniowego. Unijne przepisy mające na celu osiągnięcie celu 80 % do 2020 r. zostały już wprowadzone. W momencie ich przyjęcia przedstawiono rozszerzone oceny skutków gospodarczych dla poszczególnych państw członkowskich, które to oceny zostały również uaktualnione, aby uwzględnić wpływ kryzysu gospodarczego i finansowego. W związku z tym Unia Europejska i jej państwa członkowskie uzgodniły w Ad-Dausze natychmiastowe wdrożenie swoich zobowiązań dotyczących drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto od dnia 1 stycznia 2013 r. Ponadto Unia Europejska jest na dobrej drodze do osiągnięcia swojego celu na rok 2020. Z najnowszego wykazu gazów cieplarnianych wynika, że w 2011 r. emisje w 27 państwach członkowskich były o 18,4 % poniżej poziomu z 1990 r. (nie licząc użytkowania gruntów, zmiany sposobu użytkowania gruntów i leśnictwa oraz stosowania elastycznych mechanizmów). Jeżeli przyjąć 1990 r. jako rok bazowy dla Cypru i Malty, rzeczywista redukcja emisji w 2011 r., skorygowana o różnice pod względem zakresu protokołu z Kioto, wynosiłaby w porównaniu do emisji w roku bazowym z Kioto nieco powyżej 20 % redukcji wymaganej w drugim okresie rozliczeniowym. Na podstawie najnowszych przekazanych przez państwa członkowskie prognoz emisji gazów cieplarnianych, przy założeniu, że strategie polityki i środki są już realizowane, Europejska Agencja Środowiska wskazała dalszy umiarkowany spadek emisji do 2020 r., czemu będzie odpowiadać łączna redukcja emisji do 2020 r. o około 19 % poniżej poziomów z 1990 r. Potwierdza się w ten sposób prognoza, że Unia Europejska osiągnie swój cel z drugiego okresu rozliczeniowego za pomocą obecnie realizowanych strategii i środków. Propozycja UE dotycząca osiągnięcia 30 % redukcji pozostaje przedmiotem dyskusji. Ponadto trwają dyskusje na temat najbardziej opłacalnego dla Unii Europejskiej sposobu obniżenia jej emisji gazów cieplarnianych o 80–95 % do 2050 r., w tym realizacji celu na rok 2030. Oficjalne wejście w życie poprawki dauhańskiej jest ważnym celem dla Unii Europejskiej. Cel ten zostanie osiągnięty, pod warunkiem że swoje instrumenty przyjęcia złożą 144 ze 192 stron protokołu z Kioto, w tym Unia Europejska i jej państwa członkowskie. Unii Europejskiej umożliwi to niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady dotyczącej przyjęcia poprawki dauhańskiej. Oprócz ratyfikacji przez Unię Europejską państwa członkowskie również będą musiały sfinalizować własne procedury ratyfikacji. Zgodnie z powszechną praktyką, po zakończeniu swoich procedur ratyfikacyjnych, Unia Europejska i jej państwa członkowskie jednocześnie złożą swoje instrumenty przyjęcia, aby umożliwić ich równoczesne wejście w życie. Powinno to nastąpić odpowiednio wcześnie przed konferencją klimatyczną w Paryżu, która odbędzie się pod koniec 2015 r. 2.POPRAWKA DAUHAŃSKA Na mocy poprawki dauhańskiej ustanawia się zobowiązania dotyczące łagodzenia zmiany klimatu w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto w odniesieniu do krajów wymienionych w załączniku B do protokołu. Ponadto wprowadza się dalsze zmiany do treści protokołu, które mają być wdrożone w drugim okresie rozliczeniowym. Większość tych zmian po prostu umożliwia realizację nowych zobowiązań dotyczących łagodzenia zmiany klimatu, ale są wśród nich także pewne przepisy, które pociągają za sobą zmiany w zakresie istotnych obowiązków. Dotyczą one uwzględnienia nowego gazu – trójfluorku azotu (NF3); dwa przepisy dotyczą poziomu ambicji zobowiązań poczynionych przez strony w odniesieniu do drugiego okresu rozliczeniowego (tzw. „mechanizmu podnoszenia ambicji”); dodaje się też nowy art. 3 ust. 7b. Zobowiązania dotyczące łagodzenia zmiany klimatu w drugim okresie rozliczeniowym w załączniku B Poprawka dauhańska przewiduje zmianę tabeli w załączniku B do protokołu z Kioto, która ma zawierać trzecią kolumnę określającą prawnie wiążące zobowiązania dotyczące łagodzenia zmiany klimatu w drugim okresie rozliczeniowym w postaci ilościowo określonych zobowiązań do ograniczenia i redukcji emisji z wszystkich sektorów gospodarki (QELRC). Trzydzieści osiem stron protokołu z Kioto wymieniło odsetek swoich emisji za rok lub okres bazowy jako swoje QELRC w trzeciej kolumnie tabeli w załączniku B do protokołu z Kioto. Wśród nich były cztery strony, które do chwili obecnej nie miały celu wyznaczonego na mocy protokołu z Kioto (Cypr, Malta, Kazachstan i Białoruś). Stany Zjednoczone zostały wykreślone z załącznika B, gdyż nie ratyfikowały protokołu. Kanada nie jest już stroną protokołu z Kioto po swoim wycofaniu się, które stało się skuteczne z dniem 12 grudnia 2012 r. Japonia, Nowa Zelandia oraz Federacja Rosyjska w dalszym ciągu są stronami protokołu z Kioto, ale nie przyjęły celu na drugi okres rozliczeniowy. Obecnie są one wymienione wraz z Kanadą w oddzielnej sekcji w załączniku B. Celowi redukcji emisji do 80 %, wymienionemu w odniesieniu do Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w załączniku B, towarzyszy przypis, w którym sprecyzowano, że zobowiązania te opierają się na założeniu, iż zostaną one zrealizowane wspólnie przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie. Cele Chorwacji i Islandii dotyczące obniżenia emisji do 80 % są również opatrzone przypisami wyjaśniającymi, że państwa te będą realizować swoje cele wspólnie z Unią Europejską i jej państwami członkowskimi. Uwzględnienie trójfluorku azotu (NF3) Do wykazu gazów cieplarnianych objętych protokołem z Kioto, zawartego w załączniku do tego protokołu, dodaje się jeden gaz: trójflorek azotu (NF3). (NF3) jest silnym gazem cieplarnianym; jego emisje są obecnie bardzo niskie, ale rosną i ma on współczynnik ocieplenia globalnego wynoszący 17 200 (jedna tona NF3 wyemitowanego do atmosfery jest równoważna 17 200 tonom dwutlenku węgla). Artykuł 3 ust. 1c: mechanizm podnoszenia ambicji Poprawka dauhańska w nowym art. 3 ust. 1c przewiduje uproszczoną procedurę, która umożliwia stronie dostosowanie swojego zobowiązania poprzez zwiększanie jego poziomu ambicji w okresie rozliczeniowym. Wcześniej korekta taka byłaby traktowana jako zmiana załącznika B do protokołu z Kioto, która może zostać przyjęta pod warunkiem uzyskania konsensusu wszystkich stron protokołu i może wejść wżycie po ratyfikacji przez trzy czwarte stron. Dzięki poprawce dauhańskiej proces podnoszenia ambicji stał się o wiele łatwiejszy. Proponowane przez jedną ze stron podniesienie poziomu ambicji w stosunku do własnego celu uznaje się za przyjęte, chyba że ponad trzy czwarte stron wyrazi sprzeciw. Ponadto wejście w życie takiej zmiany nie wymaga już ratyfikacji. Artykuł 3 ust. 7b: dostosowanie przyznanych uprawnień do emisji Poprawka dauhańska automatycznie anuluje jednostki przyznanych emisji jednej ze stron, jeżeli i w stopniu, w jakim przyznane emisje na drugi okres rozliczeniowy przekraczają jej średni poziom emisji w pierwszych trzech latach poprzedniego okresu rozliczeniowego, pomnożony przez osiem (liczbę lat drugiego okresu rozliczeniowego). Oznacza to, że poprawka dauhańska automatycznie dostosowuje cel danej strony, aby zapobiec wzrostowi jej emisji w okresie 2013–2020 ponad średni poziom jej emisji z lat 2008–2010.

3.Wniosek dotyczący decyzji Rady Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady stanowi podstawę dla przyjęcia poprawki dauhańskiej przez Unię Europejską oraz określa zasady wspólnej realizacji zobowiązań przez Unię Europejską, jej państwa członkowskie oraz Islandię. Projekt decyzji Wniosek dotyczący decyzji potwierdza, że Unia Europejska i jej państwa członkowskie wywiążą się ze swoich zobowiązań wspólnie, w tym z Islandią (art. 2), oraz precyzuje obowiązki w zakresie składania sprawozdań przez Komisję i państwa członkowskie w celu ułatwienia obliczenia przyznanych uprawnień do emisji (art. 3). Ponadto zawiera on standardowe przepisy dotyczące obowiązków w zakresie złożenia instrumentu przyjęcia poprawki dauhańskiej do Organizacji Narodów Zjednoczonych (art. 4) oraz dotyczące wspólnego składania instrumentów przyjęcia (art. 5 ust. 1). Co ważne, wniosek zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych działań w celu zakończenia, na ile to możliwe, krajowych procedur ratyfikacyjnych do dnia 16 lutego 2015 r. (art. 5 ust. 2) oraz wymaga, aby państwa członkowskie poinformowały Komisję o prawdopodobnym terminie zakończenia odpowiednich procedur do dnia 15 września 2014 r. (art. 5 ust. 3). Wniosek dotyczący decyzji zawiera również dwa załączniki oraz dodatek. Dodatek zawiera pełny tekst poprawki dauhańskiej przyjętej w Ad-Dausze i przekazanej stronom dnia 21 grudnia 2012 r. Przegląd najważniejszych przepisów w ramach poprawki dauhańskiej zamieszczono w sekcji 2 powyżej. Załącznik I zawiera „Powiadomienie o warunkach porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich oraz Islandii na mocy art. 3 protokołu z Kioto”, wymagane na mocy art. 4 ust. 2 protokołu („powiadomienie o warunkach wspólnej realizacji zobowiązań”). Załącznik II zawiera zaktualizowaną deklarację kompetencji przyjętą przez Unię Europejską, która ma zostać złożona zgodnie z art. 24 ust. 3 protokołu z Kioto. Powiadomienie o warunkach wspólnej realizacji zobowiązań (załącznik I) Powiadomienie o warunkach wspólnej realizacji zobowiązań w załączniku I składa się z trzech sekcji. W pierwszej sekcji opisano strony porozumienia, czyli Unię Europejską, jej państwa członkowskie oraz Islandię. W drugiej sekcji określono, w jaki sposób strony porozumienia będą realizować swoje zobowiązania. W trzeciej sekcji przedstawiono poziomy emisji przydzielone poszczególnym stronom porozumienia. Wspólna realizacja zobowiązań na mocy art. 3 protokołu Art. 4 ust. 2 protokołu z Kioto wymaga, aby strony porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań powiadomiły Sekretariat konwencji o warunkach porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań na mocy art. 3 protokołu. W sekcji 2 porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań szczegółowo opisano, w jaki sposób te zobowiązania na mocy art. 3 protokołu, a także wszelkie rozwiązania, jakie mogą być przyjęte na jego podstawie, stosuje się w drugim okresie rozliczeniowym. W przypadku wszystkich przepisów, które miały już zastosowanie w pierwszym okresie rozliczeniowym, niniejszy wniosek przewiduje kontynuację podejścia przyjętego przez Unię Europejską i piętnaście państw członkowskich, które zawarły porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań w pierwszym okresie rozliczeniowym. Dotyczy to stosowania art. 3 ust. 3 i 4 protokołu na poziomie państw członkowskich, przy czym rokiem bazowym dla Unii Europejskiej jest suma lat bazowych przyjętych przez państwa członkowskie, a także wyłączenia międzynarodowego lotnictwa (tj. lotów między państwami członkowskimi oraz lotów między państwami członkowskimi i państwami trzecimi) zgodnie z przepisami konwencji oraz protokołu. Kwestię tę wyjaśniono w sekcji 2. Ponadto opisano w niej również, w jaki sposób art. 3 ust. 1c – dotyczący mechanizmu podnoszenia ambicji – i art. 3 ust. 7b są stosowane w drugim okresie rozliczeniowym. Art. 3 ust. 1c: mechanizm podnoszenia ambicji Poprawka dauhańska w nowym art. 3 ust. 1c przewiduje uproszczoną procedurę, która umożliwia stronie modyfikację jej zobowiązania poprzez zwiększanie jego poziomu ambicji w okresie rozliczeniowym. W załączniku I do projektu decyzji o ratyfikacji określono, że każde państwo członkowskie może podjąć indywidualną decyzję o podniesieniu poziomu ambicji poprzez anulowanie odpowiednich jednostek Kioto. Oficjalne podniesienie ambicji wspólnego zobowiązania Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii, a w konsekwencji obniżenie wspólnych przyznanych uprawnień do emisji, może być dokonane wyłącznie wspólnie. Artykuł 3 ust. 7b: dostosowanie przyznanych uprawnień do emisji Nowy art. 3 ust. 7b zawiera wymóg, zgodnie z którym zobowiązania strony na drugi okres rozliczeniowy muszą co najmniej odpowiadać jej średniemu poziomowi emisji w latach 2008–2010, i powoduje automatyczne wytyczenie bardziej rygorystycznych celów, niż te, które w przeciwnym przypadku umożliwiałyby wzrost emisji powyżej tego średniego poziomu. Unia Europejska, jej państwa członkowskie, Chorwacja i Islandia w momencie przyjmowania poprawki dauhańskiej zadeklarowały, że art. 3 ust. 7b będzie stosowany do wspólnej przyznanej wielkości zgodnie z porozumieniem w sprawie wspólnej realizacji zobowiązań przez Unię Europejską, jej państwa członkowskie, Chorwację i Islandię i nie będzie stosowany indywidualnie do Unii Europejskiej, jej państw członkowskich, Chorwacji lub Islandii. Ponieważ wspólne stosowanie przepisów art. 3 ust. 7b do Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii jest podstawowym założeniem leżącym u podstaw decyzji Unii o ratyfikacji, jest ono nieodłącznie związane z zakresem i poziomem ambicji zobowiązań Unii. Załącznik I do projektu decyzji o ratyfikacji stanowi jednoznacznie, że w ramach stosowania zobowiązań na mocy art. 3 protokołu z Kioto do Unii Europejskiej, państw członkowskich i Islandii, obliczenie na podstawie art. 3 ust. 7b protokołu stosuje się do wspólnych przyznanych uprawnień do emisji w drugim okresie rozliczeniowym i do sumy średnich rocznych emisji stron porozumienia z lat 2008–2010 pomnożonej przez osiem. Szacowane wspólne przyznane uprawnienia do emisji na drugi okres rozliczeniowy, określone na podstawie obecnie dostępnych danych dotyczących roku bazowego i mających nadal zastosowanie wartości współczynnika ocieplenia globalnego według drugiego sprawozdania z oceny Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC), przełożyłyby się na średnie roczne przyznane uprawnienia do emisji w wysokości ok. 4 632 mln ton ekwiwalentu dwutlenku węgla (ekwiwalent CO2) emisji gazów cieplarnianych. Najnowsze zgłoszone średnie roczne emisje Unii Europejskiej, jej państw członkowskich oraz Islandii z lat 2008–2010 wynoszą 4 782 mln ton. Nie oczekuje się zatem, że art. 3 ust. 7b protokołu poskutkuje automatycznym anulowaniem jednostek przyznanej emisji dla Unii Europejskiej, jej państw członkowskich oraz Islandii (zob. tabela). Tabela: Stosowanie art. 3 ust. 7b w Unii Europejskiej i Islandii* Emisje w roku bazowym** Emisje gazów cieplarnianych w 2008 r. Emisje gazów cieplarnianych w 2009 r. Emisje gazów cieplarnianych w 2010 r. Średnie emisje gazów cieplarnianych w 2008, 2009 i 2010 r. Szacunkowe średnie roczne przyznane uprawnienia do emisji na lata 2013–2020 5 790 4 989 4 623 4 734 4 782 4 632 * na podstawie danych z wykazu za 2013 r. i współczynników ocieplenia globalnego według drugiego sprawozdania oceniającego IPCC ** przyjmując 1990 r. jako rok bazowy dla Cypru i Malty Wszystkie wartości podano w Mt ekwiwalentu CO2. Poziomy emisji przydzielone stronom porozumienia Wspólny poziom emisji na potrzeby EU ETS W załączniku I sekcja 3 opisano, w jaki sposób odpowiednie poziomy emisji przydzielono Unii Europejskiej, jej państwom członkowskim i Islandii. Jest to zgodne z podejściem stosowanym w pakiecie klimatyczno-energetycznym:

–wspólny poziom emisji określa się dla emisji według sektorów i gazów wymienionych w załączniku A do protokołu z Kioto, które są również objęte EU ETS (tj. są ujęte w załączniku I do dyrektywy w sprawie EU ETS z uwzględnieniem stosowania jej art. 24 i 27). –Emisje według sektorów i gazów wymienionych w załączniku A do protokołu z Kioto, które nie są objęte EU ETS oraz pochłanianie według źródeł objętych protokołem z Kioto, zostaną objęte poziomami emisji z poszczególnych państw członkowskich i Islandii. Podejście to różni się od podejścia wybranego na pierwszy okres rozliczeniowy, w którym indywidualne zobowiązania określone dla każdego z państw członkowskich obejmowały pełen zakres emisji z wszystkich sektorów gospodarki. Przyczyną tej różnicy są zmiany uzgodnione w pakiecie klimatyczno-energetycznym od dnia 1 stycznia 2013 r., zgodnie z którymi EU ETS nie funkcjonuje już na podstawie celów poszczególnych państw członkowskich i krajowych planów rozdziału uprawnień. Jest on wdrażany na podstawie jednej ogólnounijnej ilości uprawnień lub „ograniczenia” i za pomocą zharmonizowanego systemu przydziału uprawnień do emisji w drodze aukcji i przejściowych przydziałów bezpłatnych uprawnień. W ramach tego systemu nie jest możliwe dokładne przypisanie ex ante udziałów w EU ETS każdemu z państw członkowskich, które zawarły porozumienie o wspólnej realizacji zobowiązań. Głównym tego powodem jest przejście do sprzedaży na aukcji – w celu promowania efektywności gospodarczej, zapobiegania nadzwyczajnym zyskom oraz wspierania solidarności i wzrostu gospodarczego – jako podstawowej metody rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych. Inne powody to m.in. niemożność ustalenia ex ante faktycznego przydziału uprawnień w ramach EU ETS dla nowych podmiotów oraz ewentualne zmiany w wykazie sektorów i podsektorów uznanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji. Jak podano wyżej, lotnictwo międzynarodowe nie jest objęte wspólnym poziomem emisji dla EU ETS, ponieważ nie jest ujęte w załączniku A do protokołu z Kioto. Poziomy emisji dla państw członkowskich i Islandii Emisje z sektorów wymienionych w protokole z Kioto, które nie są objęte EU ETS, będą nadal objęte poziomami emisji wyznaczonymi dla poszczególnych państw członkowskich i Islandii. Różnica w stosunku do pierwszego okresu rozliczeniowego polega na tym, że wszystkie te poziomy emisji nie są już przedstawiane w formie procentowej redukcji w porównaniu do emisji z roku bazowego, lecz jako wartość bezwzględna. Ta wartość bezwzględna, wyrażona w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla (ekwiwalentu CO2), jest wymieniona dla każdego państwa członkowskiego w tabeli 1 w załączniku I. Wartość dla Islandii zostanie podana po zawarciu dwustronnego porozumienia z Islandią w sprawie wspólnej realizacji zobowiązań z Unią Europejską i jej państwami członkowskimi. Wartości dla poszczególnych państw członkowskich są równe sumie rocznych limitów emisji każdego państwa członkowskiego na mocy decyzji dotyczącej wspólnego wysiłku redukcyjnego na lata 2013–2020. Obliczeń dokonuje się na podstawie wartości współczynnika ocieplenia globalnego z czwartego sprawozdania oceniającego IPCC, zgodnie z załącznikiem II do decyzji Komisji 2013/162/UE oraz po dostosowaniu zgodnie z [decyzja w sprawie aktualizacji rocznych limitów emisji – C(2013)7183]. Otrzymaną wartość dostosowuje się również według wyników zastosowania art. 3 ust. 7a protokołu z Kioto. Trójflorek azotu (NF3). Poprawką dauhańską NF3 zostaje włączony do zakresu protokołu z Kioto. Zostało to przewidziane w rozporządzeniu w sprawie mechanizmu monitorowania, które zawiera wymóg monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji NF3. Emisje NF3 nie są jednak objęte EU ETS ani decyzją dotyczącą wspólnego wysiłku redukcyjnego, a tym samym nie wchodzą w zakres celów państw członkowskich określonych w przepisach Unii Europejskiej. Zagregowane emisje NF3 w Unii są nieznaczne, w dokumencie przedłożonym do konwencji w kwietniu 2012 r. przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie, dotyczącym jej zobowiązań w ramach protokołu z Kioto, przyjęto więc, że są one równe zeru. Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady zobowiązuje państwa członkowskie do rozliczenia tych emisji w odniesieniu do przyznanych uprawnień do emisji danego państwa członkowskiego, w którym takie emisje występują. Użytkowanie gruntów, zmiana użytkowania gruntów i leśnictwo (LULUCF) W art. 3 ust. 3 i 4 protokołu z Kioto uwzględniono emisje pochodzące z użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF) w ramach protokołu z Kioto. Przepisy wykonawcze ustalone w ramach protokołu z Kioto, poddane przeglądowi podczas konferencji durbańskiej w sprawie zmiany klimatu, wymagają, aby strony – w ramach swoich zobowiązań w drugim okresie rozliczeniowym – uwzględniały emisje i usuwanie gazów cieplarnianych związane z zalesianiem, ponownym zalesianiem i wylesianiem, jak również z prowadzeniem gospodarki leśnej. Ponadto strony mogą same zdecydować o uwzględnieniu emisji pochodzących z gospodarki gruntami uprawnymi i pastwiskami. Chociaż strony mają obowiązek uwzględniania emisji sektora LULUCF w swoich zobowiązaniach w ramach protokołu z Kioto, nie dzieje się tak w Unii Europejskiej, gdzie emisje z sektora LULUCF nie są uwzględnione ani w EU ETS, ani w decyzji dotyczącej wspólnego wysiłku redukcyjnego. W maju 2013 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły jednak decyzję 529/2013/UE, w której ustanowiono zasady rozliczania emisji gazów cieplarnianych i ich usuwania w wyniku działalności związanej z sektorem LULUCF, oraz w zakresie informacji dotyczących działań związanych z tą działalnością. Dzięki tym przepisom unijna sprawozdawczość w zakresie emisji z sektora LULUCF została dostosowana do wymogów protokołu z Kioto. Chociaż trudno jest przewidzieć emisje z poszczególnych państw członkowskich w sektorze LULUCF, oszacowano, że ten sektor w całej Unii może przynieść kredyty netto sektora LULUCF na poziomie około 1 % emisji Unii Europejskiej w roku bazowym. W dokumencie przedłożonym do konwencji w kwietniu 2012 r. przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie, dotyczącym jej zobowiązań w ramach protokołu z Kioto, przyjęto, że emisje z sektora LULUCF w całej Unii są równe zeru. Ze względu na swoją odpowiedzialność za politykę leśną oraz na brak celów Unii Europejskiej w odniesieniu do sektora LULUCF, państwa członkowskie będą musiały rozliczać się z emisji i usuwania w tym sektorze w takim zakresie, w jakim są one objęte protokołem, w stosunku to swoich indywidualnych poziomów emisji. Włączenie sektora LULUCF do poziomów emisji państw członkowskich i Islandii opiera się na założeniu, że w sektorze tym nie występują ani emisje netto, ani pochłanianie. Wszelkie takie emisje mogą jednak zostać zrekompensowane lepszymi niż przewidywano wynikami w innych sektorach nieobjętych EU ETS: dzięki zastosowaniu elastycznych mechanizmów protokołu z Kioto i wykorzystaniu nadwyżki uprawnień do emisji przeniesionych z pierwszego okresu rozliczeniowego, umieszczonych w rezerwie nadwyżki danego państwa członkowskiego z poprzedniego okresu. Komisja będzie ściśle monitorować emisje i pochłanianie w odniesieniu do sektora LULUCF w państwach członkowskich. Jeżeli okaże się, że w poszczególnych państwach członkowskich wystąpiły nieoczekiwane znaczące emisje z sektora LULUCF mimo wdrażania zdecydowanych działań politycznych w celu ich ograniczenia, Komisja rozważy przedstawienie wniosku w sprawie mechanizmu pomocy dla tych państw członkowskich. Rada w swoich konkluzjach z marca 2012 r. uwzględniła specyfikę krajów posiadających bogate zasoby leśne, zwłaszcza w odniesieniu do ograniczonych możliwości zrekompensowania emisji z zalesiania, ponownego zalesiania i wylesiania rosnącymi ilościami lasów pochłaniających dwutlenek węgla. Komisja będzie nadal badać nowe możliwości, aby znaleźć zadowalające rozwiązanie, które zapewni integralność środowiskową. Ustalanie poziomów emisji oraz przyznanych ilości Protokół z Kioto wymaga, aby zobowiązania przekładały się na przyznane uprawnienia do emisji, które odpowiadają dopuszczonym ilościom emisji w tonach ekwiwalentu CO2 w danym okresie rozliczeniowym. Niniejszy wniosek dotyczący decyzji Rady stanowi, że przyznane uprawnienia do emisji Unii Europejskiej, jej państw członkowskich oraz Islandii są równe odpowiednim poziomom emisji, które określono w załączniku I sekcja 3. Niniejszy wniosek przewiduje również wspólne przyznane uprawnienia do emisji Unii Europejskiej, jej państw członkowskich oraz Islandii, które odzwierciedlają wspólne ilościowe zobowiązanie do redukcji emisji do 80 % poziomu emisji z roku bazowego. Zgodnie z odpowiednimi przepisami protokołu z Kioto wspólne przyznane uprawnienia do emisji będą obliczane poprzez pomnożenie sumy poziomów emisji z roku bazowego państw członkowskich oraz Islandii przez 80 % (wspólne zobowiązanie) i osiem (okres trwania zobowiązania w latach). Wspólne przyznane uprawnienia do emisji stanowią podstawę do określenia indywidualnych przyznanych uprawnień do emisji Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w opisany poniżej sposób. –Przyznane uprawnienia do emisji każdego państwa członkowskiego i Islandii są sumami poziomów emisji wymienionych w tabeli 1 załącznika I do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady i stosowania art. 3 ust. 7a protokołu z Kioto w odniesieniu do danego państwa członkowskiego lub Islandii. –Przyznane uprawnienia do emisji Unii Europejskiej są różnicą między wspólnymi przyznanymi uprawnieniami do emisji a sumą poziomów emisji państw członkowskich i Islandii. Wartość ta zostanie ostatecznie ustalona w świetle sprawozdania Unii Europejskiej w celu ułatwienia obliczenia wspólnych przyznanych uprawnień do emisji.

Wykonywanie zobowiązań w zakresie sprawozdawczości Na mocy przepisów wykonawczych z Kioto wymaga się od stron, aby do dnia 14 kwietnia 2015 r. złożyły sprawozdanie, które ułatwi obliczenie przyznanych uprawnień do emisji oraz pozwoli zademonstrować zdolność stron do rozliczenia się z emisji i przyznanych uprawnień do emisji. Art. 3 niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady zobowiązuje Komisję do przygotowania i złożenia sprawozdania, które ułatwi obliczenie wspólnych przyznanych uprawnień do emisji Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii, a także wspólnych przyznanych uprawnień do emisji Unii Europejskiej (odpowiadających emisjom objętym EU ETS). Każde z państw członkowskich i Islandia są zobowiązane do złożenia sprawozdania, które ułatwi obliczenie ich odpowiednich przyznanych uprawnień do emisji, obejmujących emisje spoza systemu EU ETS. Sprawozdania te zostaną poddane przeglądowi, po czym przyznane uprawnienia do emisji zostaną sfinalizowane i zarejestrowane w bazie danych zawierającej ich kompilację i rozliczenia. W sprawozdaniach mających na celu ułatwienie obliczenia przyznanych uprawnień do emisji państw członkowskich oraz Islandii przyznane uprawnienia do emisji zostaną wyrażone jako równe poziomowi emisji w danym państwie członkowskim lub Islandii, zarówno w tonach ekwiwalentu CO2, jak i w formie odsetka emisji w roku bazowym w tym państwie członkowskim lub Islandii. Komisja (w imieniu Unii Europejskiej) i państwa członkowskie będą w dalszym ciągu wypełniać dodatkowe obowiązki sprawozdawcze, takie jak sporządzanie rocznych sprawozdań zawierających wykaz emisji. Są one wymagane na mocy międzynarodowych zobowiązań uzgodnionych w ramach protokołu z Kioto i realizowane zgodnie z rozporządzaniem w sprawie mechanizmu monitorowania. Podejście do wspólnej realizacji zobowiązań określone w niniejszym wniosku dotyczącym decyzji Rady będzie również wymagać od państw członkowskich, aby osobno zgłaszały swoje emisje według źródeł i usuwanie przez pochłaniacze, objęte protokołem z Kioto, z sektorów nieobjętych EU ETS. Art. 7 rozporządzenia w sprawie mechanizmu monitorowania już nakłada na państwa członkowskie obowiązek corocznego zgłaszania swoich emisji objętych EU ETS, oraz stosunku tych emisji do całości zgłoszonych emisji. Źródłem tych danych jest dziennik transakcji UE (EUTL), w ramach którego są sprawdzane i rejestrowane wszystkie transakcje przeprowadzane w systemie EU ETS. Korzystając z danych z EUTL, Europejska Agencja Środowiska (EEA) publikuje zbiorcze dane na temat zweryfikowanych emisji, przydziałów i umorzonych jednostek w podziale na poszczególne państwa członkowskie, sektory, wielkość i rok w przeglądarce danych EU ETS. Te same dane są wykorzystywane do analiz emisji gazów cieplarnianych w różnych urzędowych sprawozdaniach, w tym w rocznym sprawozdaniu Komisji Europejskiej na temat postępów w zakresie zobowiązań Unii Europejskiej i zobowiązań międzynarodowych, publikowanym na podstawie art. 21 rozporządzenia w sprawie mechanizmu monitorowania oraz w rocznych sprawozdaniach Europejskiej Agencji Środowiska na temat tendencji i prognoz w zakresie emisji gazów cieplarnianych w Europie. Ponadto dane te są również wykorzystywane w rocznym sprawozdaniu Unii Europejskiej dotyczącym wykazu gazów cieplarnianych, skorygowanym ze względu na różnice zakresu protokołu z Kioto i EU ETS (z wyłączeniem międzynarodowego transportu lotniczego). Deklaracja kompetencji (załącznik II) Załącznik II do decyzji będącej przedmiotem wniosku stanowi uaktualnienie deklaracji kompetencji dokonanej po ratyfikacji protokołu z Kioto w 2002 r. Zawiera obecnie wykaz wszystkich 28 państw członkowskich Unii Europejskiej i jest odzwierciedleniem wejścia w życie traktatu lizbońskiego. 2013/0376 (NLE) Wniosek DECYZJA RADY dotycząca przyjęcia poprawki dauhańskiej do Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a), uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego, a także mając na uwadze, co następuje: (1)Podczas dauhańskiej konferencji klimatycznej w grudniu 2012 r. strony protokołu z Kioto („protokół z Kioto”) do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu („konwencja”) przyjęły poprawkę dauhańską ustanawiającą drugi okres rozliczeniowy protokołu z Kioto, rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2013 r. i trwający do dnia 31 grudnia 2020 r. Poprawka dauhańska zmienia załącznik B do protokołu z Kioto poprzez ustanowienie dalszych wiążących prawnie zobowiązań dotyczących łagodzenia zmiany klimatu dla stron wymienionych w tym załączniku w odniesieniu do drugiego okresu rozliczeniowego oraz zmienia i określa nowe przepisy dotyczące realizacji zobowiązań stron w zakresie łagodzenia zmiany klimatu w drugim okresie rozliczeniowym. (2)Unia i jej państwa członkowskie zgodziły się na poprawkę dauhańską jako część pakietu, który zawiera przyjęte przez wiele krajów zobowiązania w zakresie łagodzenia zmiany klimatu na mocy konwencji oraz protokołu z Kioto i podnosi do ponad 80 % odsetek światowych emisji objętych zobowiązaniami dotyczącymi łagodzenia zmiany klimatu na okres po 2012 r., zarówno na mocy konwencji, jak i protokołu z Kioto. (3)Kolejnym istotnym elementem tego pakietu jest konsensus stron konwencji w sprawie przyjęcia do końca 2015 r. protokołu, innego instrumentu prawnego albo uzgodnionego rezultatu o mocy prawnej na mocy konwencji, mającego zastosowanie do wszystkich stron, który powinien wejść w życie i być stosowany od 2020 r. Negocjacje w sprawie tego prawnie wiążącego instrumentu są prowadzone obecnie w ramach grupy roboczej ad hoc ds. platformy z Durbanu dotyczącej zwiększenia działań na rzecz ochrony klimatu. (4)Poprawka dauhańska musi zostać przyjęta przez strony protokołu z Kioto i wejdzie w życie w odniesieniu do tych stron, które ją przyjęły, dziewięćdziesiątego dnia od daty otrzymania przez depozytariusza konwencji instrumentu przyjęcia przez co najmniej trzy czwarte stron protokołu z Kioto. Aby poprawka dauhańska weszła w życie, niezbędne są w sumie 144 dokumenty przyjęcia. (5)Rada, w swoich konkluzjach z dnia 9 marca 2012 r., zgodziła się zaproponować wspólne ilościowe zobowiązanie do redukcji emisji o 20 % dla drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto w odniesieniu do Unii. Zobowiązanie to zostało ustalone na podstawie łącznej unijnej wielkości emisji gazów cieplarnianych dopuszczalnej w okresie 2013–2020 w ramach pakietu klimatyczno-energetycznego. (6)Zgodnie z tym podejściem Rada uzgodniła również, że zobowiązania do redukcji emisji poszczególnych państw członkowskich nie przekroczą zobowiązań, które zostały ustalone w prawodawstwie UE, oraz że zobowiązanie będzie opierać się na sumie poziomów emisji w latach bazowych w państwach członkowskich zgodnie z protokołem z Kioto. W związku z tym Unia i jej państwa członkowskie uzgodniły podczas dauhańskiej konferencji klimatycznej ilościowo określone zobowiązanie do redukcji emisji, które powoduje obniżenie ich średniego rocznego poziomu emisji gazów cieplarnianych w drugim okresie rozliczeniowym do 80 % sumy ich poziomu emisji z roku bazowego. Ustalenie to znalazło odzwierciedlenie w poprawce dauhańskiej.

(7)Zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 9 marca 2012 r. Unia zaproponowała również przyjęcie celu redukcji emisji o 30 % do 2020 r. w stosunku do poziomu z 1990 r. w ramach globalnego i kompleksowego porozumienia dotyczącego okresu po 2012 r., o ile pozostałe kraje rozwinięte zobowiążą się do porównywalnego obniżenia emisji, a kraje rozwijające się – do wniesienia wkładu odpowiedniego do ich możliwości i zakresu odpowiedzialności. Propozycja ta znalazła odzwierciedlenie w poprawce dauhańskiej. (8)Docelowe poziomy emisji dla Unii i jej państw członkowskich są wymienione w poprawce dauhańskiej z przypisem wyjaśniającym, iż cele te opierają się na założeniu, że zostaną zrealizowane wspólnie przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie zgodnie z art. 4 protokołu z Kioto.Po przyjęciu poprawki dauhańskiej Unia, jej państwa członkowskie, Chorwacja i Islandia również wydały wspólne oświadczenie, w którym wyraziły zamiar wspólnej realizacji swoich zobowiązań w drugim okresie rozliczeniowym. Deklaracja ta znalazła odzwierciedlenie w sprawozdaniu z konferencji i została powtórzona w konkluzjach Rady z dnia 17 grudnia 2012 r. (9)Podjąwszy decyzję o wspólnej realizacji zobowiązań zgodnie z art. 4 protokołu, Unia i państwa członkowskie przyjęły na podstawie ust. 6 tego artykułu i zgodnie z art. 24 ust. 2 protokołu współodpowiedzialność za realizację swoich ilościowo określonych zobowiązań do redukcji emisji na mocy art. 3 ust. 1a protokołu. W związku z tym, zgodnie z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, państwa członkowskie indywidualnie i zbiorowo mają obowiązek wprowadzić wszelkie właściwe środki, ogólne lub szczególne, w celu zapewnienia wykonania obowiązków wynikających z działań instytucji Unii, w celu łatwiejszej realizacji tego zobowiązania oraz powstrzymania się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać jego wypełnieniu. (10)W tej samej deklaracji Unia, jej państwa członkowskie, Chorwacja i Islandia stwierdziły również, zgodnie z art. 4 ust. 1 protokołu z Kioto, który umożliwia stronom wspólną realizację ich zobowiązań na mocy art. 3 protokołu z Kioto, że art. 3 ust. 7b protokołu z Kioto będzie stosować się do wspólnie przyznanej ilości na podstawie porozumienia w sprawie wspólnej realizacji zobowiązań przez Unię Europejską, jej państwa członkowskie, Chorwację i Islandię i nie będzie stosować się indywidualnie do państw członkowskich, Chorwacji ani Islandii.Rada podczas swojego posiedzenia w dniu 15 grudnia 2009 r. z zadowoleniem przyjęła wniosek Islandii w sprawie realizacji zobowiązań w ramach drugiego okresu rozliczeniowego wspólnie z Unią i jej państwami członkowskimi i poprosiła Komisję o przedstawienie zalecenia dotyczącego otwarcia koniecznych negocjacji w sprawie porozumienia z Islandią, które jest zgodne z zasadami i kryteriami określonymi w pakiecie klimatyczno-energetycznym Unii. W porozumieniu z Islandią dotyczącym jej uczestnictwa we wspólnej realizacji zobowiązań Unii, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto zawarto warunki tego uczestnictwa. (11)Protokół z Kioto wymaga, aby strony, które wyraziły zgodę na wspólną realizację swoich zobowiązań na mocy art. 3 protokołu, ustaliły w tym porozumieniu poziomy emisji przydzielone każdej ze stron. Protokół z Kioto wymaga, aby strony porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań powiadomiły Sekretariat konwencji o warunkach tego porozumienia w dniu złożenia dokumentów ratyfikacyjnych lub instrumentów zatwierdzenia. (12)Zgodnie z obowiązującymi przepisami Unii poziom emisji przydzielony Unii obejmuje emisje gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w stopniu, w jakim te emisje gazów cieplarnianych są objęte załącznikiem A do Protokołu z Kioto. (13)Poziomy emisji poszczególnych państw członkowskich oraz Islandii obejmują pozostałe emisje gazów cieplarnianych według ich źródeł oraz usuwanie przez pochłaniacze na ich terytoriach, w przypadku gdy te źródła i pochłaniacze nie są objęte zakresem dyrektywy 2003/87/WE, ale są objęte protokołem z Kioto. Obejmuje to wszystkie emisje według źródeł oraz usuwanie przez pochłaniacze, pochodzące z użytkowania gruntów przez człowieka, zmian użytkowania gruntów i leśnictwa, o których mowa w art. 3 ust. 3 i 4 protokołu z Kioto, jak również wszystkie emisje trójfluorku azotu (NF3). (14)Komisja powinna w dalszym ciągu badać różne możliwości celem znalezienia odpowiedniego sposobu podejścia do specyfiki krajów o bogatych zasobach leśnych, zwłaszcza jeśli chodzi o ograniczone możliwości pokrywania emisji z zalesiania, ponownego zalesiania i wylesiania rosnącymi ilościami lasów pochłaniających dwutlenek węgla, co gwarantuje integralność środowiskową. (15)Zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 9 marca 2012 r. i propozycją Unii i jej państw członkowskich o przyjęciu celu redukcji do 80 % w ramach drugiego okresu rozliczeniowego, poziomy emisji państw członkowskich są równe sumie rocznych przydziałów emisji na lata 2013–2020 ustalonych na podstawie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE. Uprawnienia te, oparte na wartości współczynnika ocieplenia globalnego z czwartego sprawozdania z oceny Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu, zostały obliczone zgodnie z załącznikiem II do decyzji Komisji 2013/162/UE oraz skorygowane zgodnie z [decyzja w sprawie aktualizacji rocznych limitów emisji – C(2013)7183]. Poziom emisji dla Islandii ustalono w porozumieniu z Islandią. (16)Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 525/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady państwa członkowskie są zobowiązane do zgłaszania faktycznych lub szacowanych przydziałów zweryfikowanych emisji zgłoszonych przez instalacje i operatorów na mocy dyrektywy 2003/87/WE według kategorii źródeł w krajowym wykazie gazów cieplarnianych, o ile to możliwe, oraz stosunku tych zweryfikowanych emisji do całości zgłoszonych emisji gazów cieplarnianych według kategorii źródeł. Pozwala to państwom członkowskim osobno zgłaszać emisje objęte ich własnymi poziomami emisji. W sekcji dotyczącej przyznanych uprawnień do emisji Unii w sprawozdaniu Unii należy określić wielkość emisji objętych przyznanymi uprawnieniami do emisji Unii, które zostały wyemitowane w poszczególnych państwach członkowskich. (17)Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron protokołu z Kioto zdecydowała, że każda strona mająca zobowiązanie na drugi okres rozliczeniowy powinna, w terminie do dnia 15 kwietnia 2015 r., złożyć Sekretariatowi konwencji sprawozdanie w celu ułatwienia obliczenia jej przyznanych uprawnień do emisji. Komisja powinna przygotować sprawozdanie w celu ułatwienia obliczenia wspólnych przyznanych uprawnień do emisji Unii, jej państw członkowskich oraz Islandii. W sprawozdaniu tym zostaną również określone przyznane uprawnienia do emisji Unii. Państwa członkowskie i Islandia powinny do dnia 15 kwietnia 2015 r. złożyć swoje sprawozdania, w których ich przyznane uprawnienia do emisji będą ustalone jako równe ich poziomom emisji wymienionym w załączniku II do niniejszej decyzji. (18)Aby uwydatnić zaangażowanie Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w dążenie do terminowego wprowadzenia w życie poprawki dauhańskiej, Unia, jej państwa członkowskie i Islandia powinny ratyfikować ją najpóźniej dnia 16 lutego 2015 r. (19)Poprawka dauhańska powinna zostać zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Niniejszym zatwierdza się w imieniu Unii Europejskiej poprawkę dauhańską do protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu („konwencja”) uzgodnioną w dniu 8 grudnia 2012 r. w Ad-Dausze. Tekst poprawki dauhańskiej załączony jest do niniejszej decyzji. Artykuł 2 Unia i jej państwa członkowskie realizują swoje zobowiązania na mocy art. 3 protokołu z Kioto i poprawki dauhańskiej zgodnie z powiadomieniem o warunkach porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich oraz Islandii na mocy art. 3 protokołu z Kioto („powiadomienie”), przedstawionym w załączniku I. Artykuł 3