KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 2.7.2015 COM(2015) 315 final SPRAWOZDANIE KOMISJI SPRAWOZDANIE ROCZNE ZA ROK 2014

W SPRAWIE POMOCNICZOŚCI I PROPORCJONALNOŚCI



SPRAWOZDANIE KOMISJI SPRAWOZDANIE ROCZNE ZA ROK 2014 W SPRAWIE POMOCNICZOŚCI I PROPORCJONALNOŚCI 1.Wprowadzenie Niniejszy dokument stanowi XXII sprawozdanie roczne w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności w odniesieniu do stanowienia prawa UE. Sprawozdanie to jest składane zgodnie z art. 9 Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności (zwanego dalej „protokołem nr 2”) do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Sprawozdanie dotyczy tego, w jaki sposób te dwie zasady wdrażane są przez instytucje i organy UE oraz czy praktyka uległa zmianie w porównaniu z poprzednimi latami. Sprawozdanie zawiera również analizę niektórych wniosków Komisji, które były przedmiotem uzasadnionych opinii w 2014 r. Biorąc pod uwagę ścisłe powiązania mechanizmu kontroli zasady pomocniczości oraz dialogu politycznego między parlamentami krajowymi a Komisją, niniejsze sprawozdanie należy uznać za uzupełnienie sprawozdania rocznego Komisji za rok 2014 w sprawie stosunków z parlamentami krajowymi. 2.Stosowanie zasad przez instytucje 2.1.Komisja Z biegiem lat Komisja wprowadziła procedury mające na celu ocenę zgodności z zasadami pomocniczości i proporcjonalności na różnych etapach cyklu podejmowania decyzji zgodnie z zasadami lepszego stanowienia prawa. Przewodniczący Jean-Claude Juncker podkreślił, że szacunek dla zasad pomocniczości i proporcjonalności będzie stanowić zasadniczy element prac nowej Komisji. Przed zaproponowaniem nowych inicjatyw Komisja sprawdza, czy działanie na szczeblu UE jest uzasadnione i konieczne. W odniesieniu do wszystkich znaczących nowych inicjatyw publikowane są plany działania. Zapewniają one, na wczesnym etapie, wstępny opis możliwych inicjatyw oraz istniejące oceny, a ponadto prezentują zarys planów Komisji w zakresie przeprowadzenia oceny skutków i konsultacji. Plany działania zawierają również wstępne uzasadnienie działania z punktu widzenia zasad pomocniczości i proporcjonalności. Kiedy trzeba przeprowadzić ocenę oddziaływania, np. gdy można się spodziewać znacznych skutków, zainteresowane strony proszone są o wypowiedzenie się, poprzez publiczne konsultacje , na temat potrzeby działania i możliwych rozwiązań stwierdzonych problemów. W oparciu o odpowiedzi udzielone w ramach tych konsultacji i inne istotne uwagi dokonuje się oceny skutków, w której m.in. poddaje się analizie pomocniczość zbadanych wariantów i ocenia ich proporcjonalność. W dniu 19 maja 2015 r. Komisja przyjęła – zgodnie z priorytetami politycznymi przewodniczącego Junckera – zestaw środków związanych z tworzeniem lepszych uregulowań prawnych wraz z nowymi zintegrowanymi wytycznymi dotyczącymi lepszego stanowienia prawa, w tym zmienione wytyczne odnośnie do oceny przestrzegania zasady pomocniczości i proporcjonalności w ramach analiz skutków nowych inicjatyw. W 2014 r. przeprowadzono 25 ocen skutków. Po kontroli przez niezależny organ kontroli jakości, Radę ds. Ocen Skutków, osiem z tych ocen skutków uznano za wymagające poprawy w odniesieniu do zasady pomocniczości lub proporcjonalności bądź obu tych zasad. Udział ten na poziomie 32 % jest podobny do proporcji z lat poprzednich. Na przykład w przypadku wniosku dotyczącego decyzji w sprawie usprawnienia współpracy UE w zakresie zapobiegania pracy nierejestrowanej i zniechęcania do niej, Rada ds. Ocen Skutków stwierdziła, że ocena skutków powinna dostarczyć dalszych dowodów, uzasadniających dlaczego popyt będący podstawą współpracy między państwami członkowskimi nie miałby rozwiązać odnośnych kwestii. Ponadto zalecono wyraźniejsze przedstawienie podstawy prawnej tej inicjatywy. Poproszono również o dalsze szczegóły na temat proporcjonalności preferowanego wariantu, aby wykazać, dlaczego we wszystkich 28 państwach członkowskich wymagane byłyby bliższe formy współpracy, zważywszy na preferencje pracodawców i państw członkowskich dla pozostałych wariantów. Sprawozdanie końcowe zmodyfikowano zgodnie z zaleceniami Rady. Na przykład wyraźniej przedstawiono podstawę prawną i lepiej wyjaśniono aspekty proporcjonalności (s. 43). W przypadku oceny skutków dotyczącej harmonizacji pasm widma radiowego dla bezprzewodowych urządzeń do transmisji sygnałów akustycznych użytkowane do realizacji programów i imprez specjalnych Rada ds. Ocen Skutków zwróciła się o lepsze uzasadnienie proporcjonalności tej inicjatywy poprzez porównanie szacowanych kosztów do określonych korzyści, a także starała się wyjaśnić wartość dodaną i konieczność działania na szczeblu UE w porównaniu z działaniami podejmowanymi na szczeblu państw członkowskich. W wyniku tych uwag Rady w częściach analitycznych położono większy nacisk na skutki dla różnych kategorii użytkowników (małych i dużych użytkowników). Sprawozdanie uświadomiło również, że duża część kosztów musiałaby zostać poniesiona w ramach scenariusza podstawowego, w wyniku czego porównanie kosztów i korzyści zostało ujęte w klarowniejszym kontekście. Poprzez swoje zalecenia Rada ds. Ocen Skutków przyczynia się do poprawy analizy zgodności z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, dostarczając kluczowych informacji potrzebnych w procesie decyzyjnym Komisji w zakresie polityki. W uzasadnieniu towarzyszącym wnioskowi ustawodawczemu określa się również, w jaki sposób wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości i proporcjonalności. Pomocniczość i proporcjonalność mają również kluczowe znaczenie w odniesieniu do retrospektywnej oceny rozstrzygającej, czy działania UE rzeczywiście przynoszą oczekiwane rezultaty pod względem skuteczności, wydajności, spójności, adekwatności i unijnej wartości dodanej. W tego rodzaju ocenach analizuje się, czy działania UE są nadal konieczne oraz czy cele można w lepszy sposób osiągnąć innymi metodami. Komisja zobowiązała się do przeprowadzania w pierwszej kolejności oceny i analizowania dotychczasowych wyników przed rozważeniem ewentualnych zmian ustawodawczych. W wyniku gromadzenia przez UE dowodów i określania doświadczeń, które można uwzględnić w procesie decyzyjnym, ocena – wraz z oceną pomocniczości i proporcjonalności – staje się integralną i stałą częścią procesu tworzenia polityki. 2.2.Działania następcze po uzyskaniu uzasadnionych opinii parlamentów krajowych

W 2014 r. Komisja otrzymała 21 uzasadnionych opinii od parlamentów krajowych dotyczących zasady pomocniczości, co stanowi zmniejszenie o 76 % w stosunku do liczby uzasadnionych opinii otrzymanych w poprzednim roku (88 w 2013 r.). Uzasadnione opinie otrzymane w 2014 r. stanowiły znacznie niższy odsetek (4 %) ogólnej liczby opinii otrzymanych przez Komisję w tym samym roku w ramach dialogu politycznego (506). W 2013 r. uzasadnione opinie stanowiły 14 % ogólnej liczby opinii, podczas gdy w latach 2012 i 2011 uzasadnione opinie stanowiły nieco ponad 10 % opinii. Choć w 2014 r. nie zapoczątkowano żadnej nowej procedury żółtej kartki, kontynuowano procedurę żółtej kartki zainicjowaną w 2013 roku w odniesieniu do wniosku w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (COM(2013) 534 final), by podtrzymać dyskusję w ramach dialogu politycznego. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w sprawozdaniu w sprawie stosunków z parlamentami krajowymi. Znacząco niższą liczbę uzasadnionych opinii należy postrzegać w kontekście spadku całkowitej liczby wniosków złożonych przez Komisję pod koniec jej kadencji. Należy zauważyć, że w 2013 r. całkowita liczba opinii przedstawionych przez parlamenty narodowe w ramach dialogu politycznego również zmalała, ale w mniejszym stopniu niż wynosił spadek liczby uzasadnionych opinii. Uzasadnione opinie są w dalszym ciągu bardzo zróżnicowane pod względem formy oraz rodzaju argumentów wysuwanych przez parlamenty narodowe na poparcie wniosku, że zasada pomocniczości została naruszona. Podobnie jak w latach poprzednich parlamenty narodowe wydały w 2014 r. uzasadnione opinie dotyczące przyjętych wniosków o różnorodnej tematyce. 21 uzasadnionych opinii wydanych w 2014 r. dotyczyło 15 wniosków Komisji. Wnioski, które doprowadziły do wydania największej liczby uzasadnionych opinii, spowodowały jednak sformułowanie zaledwie trzech uzasadnionych opinii i były to: wniosek odnoszący się do dyrektywy w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji oraz wniosek dotyczący przeglądu polityki i przepisów dotyczących gospodarowania odpadami. Po dwie uzasadnione opinie wydano w odniesieniu do wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie produkcji ekologicznej i etykietowania produktów ekologicznych, wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie nowej żywności oraz wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w załączniku do niniejszego sprawozdania. Znaczny spadek ogólnej liczby uzasadnionych opinii wydanych w 2014 r. przełożył się na znaczący spadek liczby uzasadnionych opinii wydanych w podziale na poszczególne izby narodowe. Tylko 15 z 41 izb wydało w 2014 r. uzasadnione opinie (w porównaniu z 34 w 2013 r.). Austriacki Bundesrat i brytyjska Izba Gmin wydały po trzy uzasadnione opinie (w porównaniu do, odpowiednio, sześciu i pięciu uzasadnionych opinii w 2013 r.). Szwedzki Riksdag i francuski Sénat wydały po dwie uzasadnione opinie (w porównaniu do dziewięciu uzasadnionych opinii wydanych w 2013 r. przez Riksdag i czterech przez Sénat). Większość izb wydała po jednej uzasadnionej opinii lub nie wydała ich wcale. Mimo mniejszej aktywności parlamentów krajowych pod względem wydawania uzasadnionych opinii w 2014 r. wiele izb wezwało do wzmocnienia procedury kontroli zasady pomocniczości. Między styczniem a majem 2014 r. duński Folketing, niderlandzka Tweede Kamer oraz brytyjska Izba Lordów przedłożyły sprawozdania zawierające szczegółowe propozycje dotyczące sposobu wzmocnienia roli parlamentów krajowych w procesie decyzyjnym. Sprawozdania te zawierają, między innymi, propozycje sposobu rozszerzenia zakresu kontroli przestrzegania zasady pomocniczości. Sugerowano w nich, że uzasadnione opinie powinny dotyczyć nie tylko zgodności z zasadą pomocniczości, lecz także z zasadą proporcjonalności lub podstawą prawną wniosku. W sprawozdaniach tych zalecano również przedłużenie terminu na przedłożenie uzasadnionej opinii i zaproponowano, aby w przypadku zainicjowania procedury żółtej kartki Komisja była zobowiązana do wycofania lub zmiany wniosku. Dyskusje między parlamentami krajowymi na te tematy toczą się na różnych forach. 2.3.Parlament Europejski i Rada a) Parlament Europejski Od czasu wejścia w życie TFUE i w ramach protokołu nr 2 Parlament Europejski podjął szereg działań w celu wypełnienia swoich zobowiązań prawnych w tej dziedzinie. W szczególności w odniesieniu do uzasadnionych opinii parlamentów krajowych stosuje się obecnie opisaną poniżej procedurę. Opinie parlamentów krajowych są przekazywane do komisji przedmiotowo właściwej dla danej kwestii oraz do Komisji Prawnej w celu przekazania wszystkim członkom komisji i włączenia do dokumentacji na posiedzenie. Opinie parlamentów krajowych są systematycznie tłumaczone na wszystkie języki urzędowe UE i wymieniane w preambule do rezolucji ustawodawczej. Zasadniczo komisja parlamentarna odpowiedzialna za dane zagadnienie jest zobowiązana nie przystępować do ostatecznego głosowania przed upływem ustalonego terminu ośmiu tygodni. W 2014 r. Parlament Europejski oficjalnie otrzymał 287 opinii parlamentów krajowych, z czego 18 stanowiło uzasadnione opinie, zaś pozostałe 269 miało charakter przyczynków (tj. oświadczeń nie podnoszących kwestii dotyczących zgodności z zasadą pomocniczości). W 2013 r. oficjalnie przekazano Parlamentowi Europejskiemu 86 uzasadnionych opinii i 206 przyczynków. Komisja Prawna jest komisją parlamentarną, która ponosi ogólną odpowiedzialność za kwestie związane z zasadą pomocniczości. Jeden z członków komisji zostaje mianowany stałym sprawozdawcą ds. pomocniczości na okres sześciu miesięcy na zasadzie rotacji pomiędzy grupami politycznymi. Sprawozdawca monitoruje otrzymane uzasadnione opinie i może przekazywać kwestie podniesione w uzasadnionej opinii do dyskusji w komisji oraz kierować je do innych właściwych komisji w celu przygotowania ewentualnych zaleceń. Komisja Prawna sporządza też regularnie sprawozdanie dotyczące rocznego sprawozdania Komisji w sprawie pomocniczości i proporcjonalności. Na podstawie sprawozdania sporządzonego przez Sajjada Karima (EKR/Zjedn. Królestwo) Parlament Europejski przyjął w dniu 4 lutego 2014 r. rezolucję dotyczącą 19. sprawozdania Komisji w sprawie pomocniczości i proporcjonalności. Pomimo przerwy w działalności parlamentarnej w roku 2014, który był rokiem wyborczym, Parlament Europejski opracował w 2014 r. 32 wstępne oceny oraz dwa szczegółowe przeglądy ocen skutków Komisji, trzy uzupełniające oceny skutków, jedną ocenę skutków poprawek merytorycznych Parlamentu i jedną ocenę skutków ex post. Ponadto ukończono pięć sprawozdań dotyczących kosztów braku działań na poziomie europejskim. Parlament Europejski zainicjował także nowe, ogólniejsze podejście do oceny wartości dodanej działań na szczeblu unijnym, sporządzając sprawozdanie na temat kosztów braku działań na poziomie europejskim, w którym wskazano zyski możliwe do uzyskania w wyniku działań proponowanych przez Parlament Europejski, oraz sprawozdanie na temat potencjału w zakresie wzrostu gospodarczego dzięki dziesięciu priorytetom określonym w wytycznych politycznych przewodniczącego Komisji Europejskiej Jeana-Claudeʼa Junckera. b) Rada Obowiązki Rady w odniesieniu do praw parlamentów krajowych do monitorowania stosowania zasady pomocniczości są określone w protokołach nr 1 i 2. Obowiązki Rady polegają głównie na przekazywaniu parlamentom krajowym projektów aktów ustawodawczych, które nie pochodzą od Komisji. Zgodnie z art. 4 protokołu nr 2 Rada przekazuje parlamentom krajowym wszystkie projekty aktów ustawodawczych, które pochodzą od grupy państw członkowskich, Trybunału Sprawiedliwości, Europejskiego Banku Centralnego lub Europejskiego Banku Inwestycyjnego. W 2014 r. Rada nie otrzymała jednak żadnych takich dokumentów i w związku z tym nie zostały one przekazane parlamentom krajowym. W następstwie powyższego zobowiązania, na mocy art. 6 protokołu nr 2, Rada musi przekazać każdą opinię parlamentu narodowego w sprawie wniosku ustawodawczego pochodzącego od grupy państw członkowskich państwom członkowskim przedkładającym wniosek. Podobnie Rada przekazuje zainteresowanym instytucjom opinie parlamentów krajowych dotyczące wniosków ustawodawczych pochodzących od Trybunału Sprawiedliwości, Europejskiego Banku Centralnego i Europejskiego Banku Inwestycyjnego. W 2014 r. Rada nie otrzymała jednak żadnych takich aktów prawnych.

W uzupełnieniu wymogów Traktatu Rada informuje również państwa członkowskie na bieżąco o opiniach parlamentów krajowych dotyczących wniosków legislacyjnych Komisji. W związku z tym w 2014 r. Sekretariat Rady przekazał delegacjom ponad 250 uzasadnionych opinii i opinii wydanych w ramach dialogu politycznego, dotyczących wniosków ustawodawczych Komisji. Ponadto w ramach procedury ustawodawczej Rada sprawdza zgodność z zasadami pomocniczości i proporcjonalności podczas dokonywania przeglądu ocen skutków towarzyszących wnioskom Komisji. 2.4.Komitet Regionów W 2014 r. Komitet Regionów przyjął i wdrożył drugi program prac w zakresie pomocniczości, w którym ujęto następujące trzy inicjatywy wybrane z programu prac Komisji na podstawie określonych kryteriów: i) pakiet w sprawie polityki czystego powietrza; ii) wniosek dotyczący produkcji ekologicznej; iii) przepisy odnośnie do odpadów w ramach pakietu dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym. Szczególną uwagę poświęcono kwestii stosowania aktów delegowanych w przypadku monitorowanych wniosków ustawodawczych. Przy wdrażaniu programu prac w zakresie pomocniczości Komitet Regionów przeanalizował unijny pakiet dotyczący czystego powietrza. Po konsultacji z Grupą Ekspertów ds. Pomocniczości Komitet Regionów stwierdził w opinii, że wniosek jest zgodny z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, oraz potwierdził, że zanieczyszczenie powietrza jest zjawiskiem transgranicznym, którym należy się zająć na szczeblu europejskim. W odniesieniu do wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych konsultacje z Grupą Ekspertów ds. Pomocniczości oraz Siecią Monitorującą Stosowanie Zasady Pomocniczości przeprowadzono w trakcie ośmiotygodniowego okresu przewidzianego na kontrolę pomocniczości przez parlamenty narodowe. Większość respondentów była przeciwna odebraniu państwom członkowskim możliwości przyznania odstępstw od przepisów regulujących produkcję ekologiczną i zgłosiła zastrzeżenia z punktu widzenia pomocniczości. W odniesieniu do proporcjonalności uznawano, że wniosek idzie zbyt daleko, gdyż zamierzone cele można osiągnąć innymi, mniej restrykcyjnymi sposobami. Obawy te znalazły odzwierciedlenie w opinii Komitetu Regionów. Wniosek dotyczący dyrektywy zmieniającej dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów, 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów, 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, 2006/66/WE w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów i 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego wzbudził szczególne zainteresowanie Komitetu Regionów, w większości państw członkowskich bowiem to władze lokalne i regionalne są odpowiedzialne za wykonywanie unijnych przepisów dotyczących odpadów. Konsultacje z Grupą Ekspertów ds. Pomocniczości oraz Siecią Monitorującą Stosowanie Zasady Pomocniczości przeprowadzono podczas ośmiotygodniowego okresu przewidzianego na kontrolę pomocniczości przez parlamenty narodowe. Wykazały one, że większość respondentów nie widzi problemów odnoszących się do pomocniczości wynikających z nowych celów UE w zakresie odpadów. Niektórzy respondenci poruszyli jednak kwestię proporcjonalności, kwestionując możliwości realizacji nowych celów dotyczących odpadów oraz podkreślając różnice podejść do obecnych celów dotyczących odpadów w całej UE. Komitet Regionów zorganizował warsztaty nt. oceny oddziaływania terytorialnego, które wykazały, że niektóre regiony napotykają ograniczenia utrudniające osiąganie celów wskazanych w dyrektywie. Główne wyniki konsultacji i oceny skutków w wymiarze terytorialnym znalazły odzwierciedlenie w opinii Komitetu Regionów. Obawy dotyczące zgodności wniosków Komisji z zasadami pomocniczości i proporcjonalności zgłoszono w kilku dodatkowych opiniach przyjętych przez Komitet Regionów w 2014 r., takich jak opinia w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej, opinia w sprawie wniosku dotyczącego decyzji w sprawie utworzenia europejskiej platformy na rzecz usprawnienia współpracy w zakresie zapobiegania pracy nierejestrowanej i zniechęcania do niej oraz opinia w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 i rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do programu pomocy na rzecz dostarczania owoców i warzyw, bananów oraz mleka do placówek oświatowych. W lipcu 2014 r. Komitet Regionów zorganizował warsztaty poświęcone pomocniczości dla zainteresowanych stron z UE oraz władz krajowych i regionalnych. Celem warsztatów było podsumowanie 6. konferencji w sprawie pomocniczości w 2013 r. oraz analiza nowych podejść i rozwiązań dotyczących skutecznego monitorowania stosowania zasady pomocniczości. Ponadto konferencja na temat roli parlamentów regionalnych w sprawach europejskich, zorganizowana wspólnie przez Komitet Regionów i Uniwersytet w Tybindze (Niemcy), miała na celu podniesienie poziomu świadomości roli parlamentów regionalnych i stojących przed nimi wyzwań w ramach mechanizmu kontroli zasady pomocniczości. Poza tym na posiedzeniu partnerów REGPEX oraz spotkaniu innych platform internetowych Komitetu Regionów, które odbyły się w grudniu, stwierdzono, że konieczne jest podnoszenie w gronie parlamentów regionalnych poziomu świadomości zagadnień pomocniczości oraz wyposażenie ich w odpowiednie narzędzia służące wymianie informacji. Odniesiono się również do rocznego sprawozdania w sprawie pomocniczości za 2014 rok, przewidzianego do opublikowania przez Komitet Regionów w czerwcu 2015 r.. 2.5.Trybunał Sprawiedliwości W 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości nie wydał żadnego istotnego wyroku w odniesieniu do zasad pomocniczości i proporcjonalności. 3.Najważniejsze przypadki wniosków budzących zastrzeżenia co do zgodności z zasadami pomocniczości i proporcjonalności Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji Komisja opublikowała w dniu 13 grudnia 2013 r. wniosek, w którym określono działania, które należy traktować jako naruszenia unijnych przepisów prawa celnego, i ustanowiono ramy prawne służące nakładaniu sankcji w przypadku wystąpienia takich czynów. Celem wniosku jest harmonizacja konsekwencji naruszenia wspólnych zasad, które różnią się w ramach unii celnej, gdyż zależą one od 28 różnych porządków prawnych i tradycji administracyjnych lub sądowych państw członkowskich. Projekt zmierza zatem do zapewnienia większej jednolitości w zakresie sposobu traktowania naruszeń unijnego prawa celnego we wszystkich państwach członkowskich. Parlamenty narodowe wydały w sprawie wniosku trzy uzasadnione opinie, co stanowiło sześć głosów. Trzy inne izby parlamentów krajowych wydały opinie na temat tego wniosku w ramach dialogu politycznego. W swoich uzasadnionych opiniach parlamenty narodowe dowodziły, że wątpliwe jest, czy wniosek Komisji jest zgodny z zasadą pomocniczości, i wyrażały wątpliwości co do tego, czy regulacja proponowanych środków byłaby lepsza na poziomie UE niż na poziomie państw członkowskich. Szwedzki Riksdag nie był przekonany, że wspólne regulacje należy ustanowić w dyrektywie dotyczącej sankcji i ich poziomów. Stwierdził on także, że niektóre elementy wniosku, które są normalnie obecne w aktach opartych na art. 83 TFUE (normy minimalne dotyczące znamion przestępstw i kar), zostałyby lepiej uregulowane na poziomie państw członkowskich oraz że Komisja nie wykazała, iż do osiągnięcia wzmocnionej współpracy celnej niezbędna jest regulacja wspólnej skali sankcji. Duński Folketing uznał wniosek za bardziej rozległy niż konieczne zharmonizowanie przepisów dotyczących naruszenia unijnych przepisów celnych i związanych z nimi sankcji. Sejm litewski argumentował, że cel wniosku (tj. skuteczne wdrożenie oraz prawidłowe i jednolite egzekwowanie unijnych przepisów celnych) nie zostanie osiągnięty, ponieważ proponowana dyrektywa nie określa, czy w odniesieniu do tych naruszeń przepisów prawa celnego państwa członkowskie powinny stosować sankcje na podstawie prawa administracyjnego, czy karnego. W odpowiedziach na te uzasadnione opinie Komisja podkreśliła, że zharmonizowane przepisy celne nie mogły być skutecznie egzekwowane z uwagi na obecną znaczną rozbieżność przepisów dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego i sankcji w państwach członkowskich. Zdaniem Komisji rozbieżność tę można przezwyciężyć przez stworzenie wspólnego wykazu naruszeń przepisów prawa celnego oraz zbliżenie odpowiednich sankcji. Poszczególne państwa członkowskie nie mogą wprowadzać takich środków, a zatem działanie na szczeblu UE jest bardziej odpowiednie w tym obszarze. Komisja stwierdziła ponadto, że zbliżenie w zakresie naruszeń prawa celnego oraz sankcji umożliwiłoby skuteczniejszą współpracę między organami celnymi, i podkreśliła fakt, że ustanowienie wspólnego wykazu naruszeń przepisów prawa celnego oraz zbliżenie sankcji celnych stworzyłoby bardziej porównywalne systemy nakładania kar. Przedmiotowy wniosek wciąż jest rozpatrywany przez współustawodawców. Wniosek w sprawie dyrektywy zmieniającej dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów, 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów, 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, 2006/66/WE w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów i 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Komisja opublikowała wniosek w dniu 2 lipca 2014 r. jako część pakietu mającego na celu stworzenie gospodarki o bardziej zamkniętym obiegu w celu uczynienia Europy bardziej konkurencyjną oraz zmniejszenia popytu na cenne ograniczone zasoby. We wniosku proponuje się recykling 70 % odpadów komunalnych oraz 80 % odpadów opakowaniowych do 2030 r., jak również zakaz składowania odpadów nadających się do recyklingu od roku 2025. Wniosek wyznacza ambitne cele i dodaje kluczowe przepisy na temat instrumentów niezbędnych do ich osiągnięcia oraz monitorowania. Parlamenty narodowe wydały w sprawie wniosku trzy uzasadnione opinie, co stanowiło cztery głosy. Dziesięć innych izb parlamentów krajowych wydało opinie na temat tego wniosku w ramach dialogu politycznego.