7.

zwraca się do Rady i Komisji o uwzględnienie poniższych postulatów przed przedłożeniem projektu rozporządzenia Parlamentowi Europejskiemu w celu uzyskania jego zgody: (i) budżet Unii stanowi ostateczne zabezpieczenie wszelkich środków pomocy udzielanej na podstawie wniosku w sprawie bilansu płatniczego; w tym kontekście Komisja powinna przedstawić odpowiednie, wychodzące poza istniejące przepisy rozwiązania, które dotyczyłyby sposobów bardziej konkretnego uwzględnienia we wniosku w sprawie bilansu płatniczego roli Parlamentu w zakresie nadzoru nad budżetem Unii i sprawowania tego nadzoru, tak aby umożliwić rzeczywistą rozliczalność; (ii) Komisja powinna sprecyzować, czy po zaprzestaniu stosowania europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej (EFSM) istnieje jakikolwiek związek między pomocą, jaka mogłaby zostać udzielona państwu członkowskiemu spoza strefy euro na podstawie rozporządzenia (UE) nr 407/2010 ustanawiającego europejski mechanizm stabilizacji finansowej (5) a przepisami i instrumentami ustanowionymi na mocy rozporządzenia, które zostanie przyjęte w oparciu o wniosek w sprawie bilansu płatniczego; (iii) ponieważ niebawem zaprzestanie się stosowania EFSM, jak ogłosili przywódcy UE na posiedzeniu Rady Europejskiej w 2010 r., w świetle wejścia w życie Porozumienia ustanawiającego EMS niewykorzystane zdolności finansowania z EFSM (w przybliżeniu 10 miliardów EUR) mogłyby zostać przeniesione do instrumentu wsparcia bilansu płatniczego, co zwiększyłoby jego zasoby z 50 miliardów EUR do 60 miliardów EUR; gdy państwa członkowskie zwrócą pożyczki zaciągnięte z EFSM, zwrócone kwoty nie będą już wymagały gwarancji z budżetu Unii, uwalniając tym samym środki na gwarancje nowych pożyczek; po zaprzestaniu stosowania EFSM, pozostałe zdolności EFSM nie będą już wykorzystywane w ramach EFSM i można by od tej pory korzystać z nich w ramach instrumentu wsparcia bilansu płatniczego; (iv) we wniosku w sprawie bilansu płatniczego nie należy ustanawiać żadnych faktycznych powiązań ani wprowadzać istotnych uwarunkowań między instrumentem wsparcia bilansu płatniczego a wykorzystywaniem funduszy strukturalnych; warunki dotyczące korzystania z funduszy strukturalnych należy określić – w razie potrzeby – w odpowiednim akcie ustawodawczym z zakresu polityki spójności; (v) art. 2 ust. 4 wniosku w sprawie bilansu płatniczego, dotyczący obowiązku konsultowania się z Komisją w przypadku ubiegania się o pomoc finansową spoza Unii, nie powinien mieć zastosowania do państwa członkowskiego otrzymującego pomoc finansową na zasadzie ostrożnościowej w formie linii kredytowej, która nie jest uwarunkowana przyjęciem nowych środków politycznych przez dane państwo członkowskie, o ile ta linia kredytowa nie została wykorzystana; (vi) niezbędne jest zwiększenie przejrzystości i rozliczalności w ramach procesu wzmocnionego nadzoru w drodze dostosowania dialogu gospodarczego w sposób umożliwiający odnośnemu parlamentowi krajowemu oraz Parlamentowi Europejskiemu zapraszanie przedstawicieli Komisji, Rady, Europejskiego Banku Centralnego (EBC) i Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MWF) do wymiany poglądów; (vii) Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu projekt zalecenia dotyczący przyznania pożyczki państwu członkowskiemu wraz z projektem programu dostosowań makroekonomicznych; (viii) w odniesieniu do warunków i procedur przyznawania pożyczek Europejski Bank Centralny (EBC) powinien być w mniejszym stopniu zaangażowany w przygotowanie programów dostosowań; w swojej opinii z dnia 7 stycznia 2013 r. dotyczącej wniosku w sprawie bilansu płatniczego (CON/2013/2) EBC stwierdził, że przyjęcie takiej roli w stosunku do państwa członkowskiego spoza strefy euro jest niewłaściwe; w związku z tym, jak zasugerował EBC, należy zastąpić w art. 3 ust. 3 słowa „działającą w powiązaniu z EBC” oraz w art. 3 ust. 8 słowa „w powiązaniu z EBC” słowami „uwzględniając opinię EBC, jeżeli postanowił on wypowiedzieć się w sprawie”; (ix) w perspektywie ogólnej konieczne jest zapewnienie większej jasności i precyzji w zakresie przygotowania i oceny programu dostosowań makroekonomicznych, w szczególności w odniesieniu do wymogów dotyczących polityki i procedur, które służą przywróceniu „zrównoważonego bilansu płatniczego i odzyskaniu zdolności danego państwa do samodzielnego pozyskiwania pełnego finansowania na rynkach finansowych”; (x) jeśli chodzi o art. 4 ust. 1 dotyczący warunków udzielania ostrożnościowej warunkowej linii kredytowej (PCCL), wniosek w sprawie bilansu płatniczego zyskałby w wyniku większej jasności operacyjnej w odniesieniu do dwóch koncepcji, tj. „stabilności pozycji zewnętrznej” i „występowania lub braku problemów z wypłacalnością banków, które mogłyby stanowić zagrożenie systemowe dla stabilności systemu bankowego”; w tym celu należałoby doprecyzować te koncepcje bezpośrednio w art. 4, z jednoznacznym odniesieniem do właściwych wskaźników przewidzianych w odnośnych tekstach prawnych Unii (dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych IV, Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego, regulacje Europejskiego Urzędu Nadzoru, „sześciopak”, sprawozdania ze stabilności budżetowej), lub w ostateczności w drodze aktów delegowanych; z tych samych powodów art. 4 powinien jednoznacznie wyjaśniać, że przewidzianej ogólnej oceny powinna dokonywać Komisja i w stosownych przypadkach podawać ją do wiadomości publicznej; do kryteriów kwalifikowalności należałoby też dodać odwołanie do ocen przewidzianych w ramach procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej, ustanowionej rozporządzeniem (UE) nr 1176/2011; (xi) konieczne są większa jasność i bardziej precyzyjne wytyczne w odniesieniu do art. 4 ust. 2 wniosku w sprawie bilansu płatniczego – określającego warunki przyznania wspomagającej uwarunkowanej linii kredytowej (ECCL) – dotyczące progów i kryteriów oceny pozwalających stwierdzić, że dane państwo członkowskie nie kwalifikuje się już do uzyskania dostępu do PCCL, ale nadal kwalifikuje się do uzyskania ECCL, a także wyjaśnienie procedur prowadzących do oceny, o której mowa w tym ustępie; (xii) konieczna jest większa jasność art. 6 ust. 5 wniosku w sprawie bilansu płatniczego, jeśli chodzi o proces przejścia od ECCL do pożyczki w przypadku pogorszenia się sytuacji gospodarczej, szczególnie odnośnie do czasu i czynników decydujących o takim przejściu; (xiii) należy ustanowić instrument pośredniego dokapitalizowania banków dla państw członkowskich spoza strefy euro, szczególnie w kontekście potencjalnego udziału tych państw członkowskich w nadchodzącym jednolitym mechanizmie nadzorczym oraz potrzeby zapewnienia im zabezpieczenia fiskalnego. Proponuje się instrument pośredniego, zamiast bezpośredniego, dokapitalizowania banków, ponieważ wprowadzenie bezpośredniego dofinansowania w ramach bilansu płatniczego bezpośrednio naraziłoby budżet Unii na ryzyko stwarzane przez dokapitalizowywaną instytucję finansową. Taki pośredni instrument przybrałby postać pożyczki na dokapitalizowanie banku, funkcjonującej niezależnie od trzech istniejących już instrumentów pomocy finansowej w ramach bilansu płatniczego (PCCL, ECCL oraz pożyczek). Nie ma przeszkód prawnych utrudniających udzielenie pożyczki na dokapitalizowanie banku, która byłaby przekazywana rządowi zainteresowanego państwa członkowskiego w celu dokapitalizowania krajowych instytucji finansowych na ściśle określonych warunkach; (xiv) poza instrumentem pośredniego dokapitalizowania banków, o którym mowa powyżej, można by rozważyć możliwość zmiany Porozumienia ustanawiającego EMS oraz możliwość korzystania z instrumentu dokapitalizowania banków w ramach EMS przez państwa członkowskie spoza strefy euro uczestniczące w jednolitym mechanizmie nadzorczym pod warunkiem, że uczestnictwo w jednolitym mechanizmie nadzorczym i w ESM będzie stałe i będzie wiązało się z takimi samymi prawami i obowiązkami, jak w przypadku państw członkowskich strefy euro; w takim przypadku państwa członkowskie wnosiłyby wkład kapitałowy konkretnie w instrument dokapitalizowania banków w ramach EMS. Należy zbadać i dalej rozwijać koncepcję utworzenia jednostki zależnej EMS, która byłaby wykorzystywana do bezpośredniego dokapitalizowania, co ograniczyłoby ewentualny negatywny wpływ nabycia akcji banku na rating kredytowy EMS i jego zdolność udzielania pożyczek, z myślą również o państwach członkowskich spoza strefy euro uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym; (xv) należy pamiętać o tym, że jakikolwiek przyszły jednolity fundusz na cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banku, będący częścią ram unii bankowej, powinien również obejmować państwa członkowskie spoza strefy euro; (xvi) z zadowoleniem należy przyjąć ostateczne porozumienie między zespołami negocjacyjnymi Parlamentu i Rady w sprawie treści dossier Gauzèsa, ale istotne jest, aby rozporządzenie, które zostanie przyjęte w oparciu o wniosek w sprawie bilansu płatniczego, odzwierciedlało bieżącą sytuację, w szczególności w odniesieniu do: — przejrzystości decyzji Komisji (art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 5 dossier Gauzèsa), — szczegółów dotyczących wzmocnienia skuteczności i wydajności, jeśli chodzi o zdolność ściągania podatków oraz zwalczanie oszustw podatkowych i uchylania się od podatków, w celu zabezpieczenia wpływów z podatków (art. 9 dossier Gauzèsa), — parametrów, które należy uwzględnić podczas obejmowania państwa członkowskiego wzmocnionym nadzorem (art. 2 ust. 1) oraz wymogów dotyczących postępowania państw członkowskich objętych wzmocnionym nadzorem, łącznie ze wskazaniem dostosowanej roli EBC (art. 3 ust. 1), o czym mowa w ppkt (viii) niniejszego ustępu, — przejrzystości i odpowiedzialności przed Parlamentem Europejskim i – w stosownych przypadkach – przed parlamentami krajowymi, włączając w to obowiązek ujawniania programów dostosowań makroekonomicznych i spodziewanego rozłożenia działań korygujących (art. 2, 3, 7 i 18 dossier Gauzèsa), — uwzględniania praktyk i instytucji w zakresie kształtowania płac oraz przestrzegania art. 151 i 152 TFUE oraz art. 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w kontekście strategii Unii na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, a także szczegółów dotyczących obowiązku zaangażowania partnerów społecznych i społeczeństwa obywatelskiego zgodnie z ustawami i praktykami krajowymi, — szczegółów dotyczących oceny analizy zrównoważonego charakteru długu rządowego, w tym wymogów w zakresie informowania (art. 6 dossier Gauzèsa), — dodatkowych szczegółów odnoszących się do mandatu pomocy technicznej udzielonego państwom członkowskim na mocy programu (art. 7 ust. 8 dossier Gauzèsa), — konieczności posiadania realistycznych, aktualizowanych i jawnych prognoz (art. 6 i art. 7 ust. 5 dossier Gauzèsa), — dostrzeżenia i roli skutków ubocznych (art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 6 i art. 7 ust. 5 dossier Gauzèsa), — wszechstronnej kontroli finansów publicznych państwa członkowskiego w zakresie programu dostosowań makroekonomicznych (art. 7 ust. 9 dossier Gauzèsa), — oceny, czy odstępstwa od programu znajdują się pod czy poza kontrolą państwa członkowskiego, oceny konsekwencji wynikających z programu dostosowań makroekonomicznych oraz wyraźnej ochrony sektorów opieki zdrowotnej i edukacji (art. 7 ust. 5 i 7 dossier Gauzèsa), — państw członkowskich korzystających z pomocy, które w ścisłej współpracy z Komisją rozważą, czy należy podjąć wszelkie niezbędne środki, aby zachęcić inwestorów prywatnych do utrzymania ich ogólnej ekspozycji na zasadzie dobrowolności (art. 7 ust. 6 dossier Gauzèsa), — dialogu gospodarczego z Komisją, EBC i MFW (art. 3 ust. 9 dossier Gauzèsa), — regularnego przedstawiania właściwej komisji Parlamentu Europejskiego i parlamentowi krajowemu zainteresowanego państwa członkowskiego ustaleń misji kontrolnych w ramach nadzoru po zakończeniu programu, w tym możliwości prowadzenia dialogu gospodarczego (art. 14 ust. 3 i 5 dossier Gauzèsa), — głosowania odwróconą kwalifikowaną większością w Radzie nad środkami naprawczymi w ramach nadzoru po zakończeniu programu (art. 14 ust. 4 dossier Gauzèsa), — sprawozdania w sprawie przeglądu rozporządzenia, które zostanie przyjęte w oparciu o wniosek w sprawie bilansu płatniczego (zgodnie z art. 19 dossier Gauzèsa); (xvii) art. 6 ust. 2 wniosku w sprawie bilansu płatniczego dotyczący wzmocnionego nadzoru obejmuje szereg elementów odzwierciedlających treść dossier Ferreiry; w związku z tym należy zaktualizować wniosek w sprawie bilansu płatniczego w celu zapewnienia równych szans, tak by odzwierciedlić porozumienie zespołów negocjacyjnych Parlamentu i Rady dotyczące odpowiednich części dossier Ferreiry, a mianowicie: — dotyczących standardów i procedur odnoszących się do określenia wymogów sprawozdawczych, w tym aktów delegowanych dotyczących tych wymogów sprawozdawczych (art. 10 dossier Ferreiry), — wymogów w zakresie monitorowania jakości finansów publicznych, obejmujących przepisy dotyczące oddziaływania przewidzianych środków budżetowych na cele strategii Unii na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia (cele strategii „Europa 2020”) oraz dostosowań, jakich program pomocy wymaga od krajowych programów reform, a także opis i wymierne przedstawienie środków budżetowych, w tym przewidzianych reform polityki podatkowej i potencjalnych skutków ubocznych środków przewidzianych dla innych państw członkowskich (art. 6 dossier Ferreiry), — wskazania oczekiwanej ekonomicznej stopy zwrotu inwestycji publicznych niezwiązanych z obronnością mających istotne skutki budżetowe (art. 4 ust. 1 dossier Ferreiry);