Niniejszy wniosek uwzględnia zmieniającą się sytuację epidemiologiczną i wszystkie stosowne dostępne dowody. Proponowane zmiany do zalecenia Rady 2020/912 przyczynią się do zmniejszenia obciążeń administracyjnych dzięki złagodzeniu obowiązujących ograniczeń podróży, a ostatecznie odejściu od podejścia opartego na państwach, którego wyrazem jest załącznik I do zalecenia. W związku z tym wniosek jest odpowiedni do osiągnięcia zamierzonego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne i proporcjonalne.

Zapewnienie należytego funkcjonowania obszaru bez kontroli na granicach wewnętrznych między państwami członkowskimi jest wspólnym przedsięwzięciem i wspólną odpowiedzialnością, które wymaga spójnego i skoordynowanego podejścia, w tym w szczególności w odniesieniu do ograniczeń dotyczących innych niż niezbędne podróży do UE. Cel zapewnienia skoordynowanego podejścia nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie działające samodzielnie, natomiast możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii.

Ponadto, mimo że wskaźnik wyszczepienia nadal rośnie na całym świecie, a kilka państw trzecich stopniowo otwiera swoje granice dla podróżnych międzynarodowych, którzy są w pełni zaszczepieni, co UE umożliwiła już 20 maja 2021 r., Komisja uważa, że pełne i natychmiastowe przejście z obecnego podejścia hybrydowego opartego na państwach i osobach do podejścia opartego wyłącznie na osobach byłoby przedwczesne, ponieważ penalizowałoby podróżnych z państw trzecich o niskim wskaźniku wyszczepienia. W związku z tym załącznik I („Państwa trzecie, specjalne regiony administracyjne oraz inne jednostki i władze terytorialne, których rezydentów nie powinno dotyczyć tymczasowe ograniczenie na granicach zewnętrznych dotyczące innych niż niezbędne podróży do UE”) powinien zostać wycofany, a odnośne przepisy uchylone dopiero w dniu 1 maja 2022 r. Uprości to treść zalecenia i zmniejszy obciążenie administracyjne związane z jego wdrażaniem.

Ponadto 22 października 2021 r. Rada Europejska wezwała do dalszej koordynacji, aby ułatwić podróżowanie do UE. Proponuje się w związku z tym podwyższenie progu „14-dniowego wskaźnika łącznych zgłoszonych przypadków COVID-19” z 75 do 100 (średni wskaźnik w UE/EOG w dniu 14 listopada 2021 r. wynosił 473,8 na 100 000 mieszkańców), przy jednoczesnym zwiększeniu tygodniowego wskaźnika przeprowadzonych testów z 300 do 600 na 100 000 mieszkańców, aby uwzględnić ogólny wzrost zdolności przeprowadzania testów (średni tygodniowy wskaźnik w UE/EOG w dniu 14 listopada 2021 r. wynosił powyżej 5 000 testów na 100 000 mieszkańców).

Od czasu ostatniej zmiany do zalecenia (UE) 2020/912, którą Rada przyjęła 20 maja 2021 r., Parlament i Rada przyjęły rozporządzenie (UE) 2021/953 w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 oraz rozporządzenie (UE) 2021/954 w sprawie ram wydawania obywatelom państw trzecich legalnie przebywającym lub zamieszkującym na terytoriach państw członkowskich w czasie pandemii COVID-19 interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID), oraz weryfikowania i uznawania takich zaświadczeń.

(2)W dniu 2 lutego 2021 r. Rada zmieniła zalecenie (UE) 2020/912 w sprawie tymczasowego ograniczenia innych niż niezbędne podróży do UE oraz ewentualnego zniesienia takiego ograniczenia w celu aktualizacji kryteriów stosowanych na potrzeby dokonania oceny, czy podróż inna niż niezbędna z państw trzecich jest bezpieczna i czy należy na nią zezwolić.

(3)Tą samą zmianą wprowadzono mechanizmy ograniczające rozprzestrzenianie się w UE wariantów wirusa SARS-CoV-2 budzących obawy.

(4)W dniu 20 maja 2021 r. Rada zmieniła zalecenie (UE) 2020/912 w celu uwzględnienia wprowadzenia i pozytywnego wpływu kampanii szczepień na powstrzymanie rozprzestrzeniania się wirusa, a także w celu dalszego ograniczenia przenoszenia i rozprzestrzeniania się w UE nowych wariantów będących przedmiotem zainteresowania i wariantów budzących obawy.

(5)W dniu 14 czerwca 2021 r. Parlament i Rada przyjęły rozporządzenia (UE) 2021/953 i (UE) 2021/954 w sprawie unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID. Unijne cyfrowe zaświadczenie COVID dowiodło swojej skuteczności jako podstawowe narzędzie pomagające przywrócić możliwość podróżowania w obrębie UE.

(6)Od czasu przyjęcia rozporządzenia (UE) 2021/953 Komisja przyjęła szereg aktów wykonawczych stanowiących, że zaświadczenia COVID-19 wydawane przez określone państwo trzecie należy uznawać za równoważne z zaświadczeniami wydawanymi przez państwa członkowskie zgodnie z tym rozporządzeniem. Zaświadczenia o szczepieniu, o powrocie do zdrowia i o wyniku testu objęte takimi aktami wykonawczymi mogą zatem być w sposób bezpieczny i wiarygodny uwierzytelnione. W związku z tym unijne cyfrowe zaświadczenie COVID, a w szczególności decyzje wykonawcze przyjęte na tej podstawie, ułatwiły również bezpieczne wznowienie podróży z państw trzecich do UE.

(7)Biorąc pod uwagę rozwój pandemii, a także rosnący wskaźnik wyszczepienia i stopniowe znoszenie ograniczeń w podróżowaniu na całym świecie, należy zaktualizować obecne podejście określone w zaleceniu (UE) 2020/912, aby uwzględnić ustanowienie unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID.

(8)22 października 2021 r., w świetle rozwoju sytuacji epidemiologicznej, Rada Europejska w swoich konkluzjach wezwała do dalszej koordynacji w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w obrębie UE i podróżowania do UE oraz do zmiany obu zaleceń, w tym zalecenia Rady (UE) 2020/912.

(9)Standardowy okres uznawania zaświadczeń o szczepieniu wydawanych po zakończeniu serii szczepień pierwotnych należy ustalić na 9 miesięcy. W ten sposób uwzględnia się wytyczne ECDC dotyczące podawania dawek przypominających po 6 miesiącach od zakończenia serii szczepień pierwotnych, a równocześnie zapewnia się dodatkowy okres trzech miesięcy na dostosowanie krajowych kampanii szczepień i umożliwienie obywatelom dostępu do dawek przypominających. Aby zapewnić skoordynowane podejście, państwa członkowskie nie powinny uznawać zaświadczeń o szczepieniu wydanych po zakończeniu serii szczepień pierwotnych, jeżeli upłynęło więcej niż 9 miesięcy od podania wskazanej w nich dawki.

(10)Aby jeszcze bardziej ułatwić bezpieczne podróżowanie do UE, próg 14-dniowego wskaźnika łącznych zgłoszonych przypadków COVID-19 powinien zostać podwyższony z 75 do 100 na 100 000 mieszkańców. Jednocześnie, aby uwzględnić zwiększone możliwości przeprowadzania testów prawie dwa lata po pojawieniu się wirusa, należy również zwiększyć wymagany minimalny tygodniowy wskaźnik przeprowadzonych testów z 300 do 600 testów na 100 000 mieszkańców. Powinno to jeszcze bardziej zwiększyć wiarygodność danych wykorzystywanych do określenia, w jakim stopniu należy umożliwić inne niż niezbędne podróże z danego państwa trzeciego.

(11)Aby lepiej umożliwić inne niż niezbędne podróże do Unii oraz zwiększyć przewidywalność dla podróżnych z państw trzecich, państwa członkowskie powinny uznawać nie tylko szczepionki przeciwko COVID-19, którym przyznano pozwolenie na dopuszczenie do obrotu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, ale również te, w odniesieniu do których Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) wydała nadzwyczajne pozwolenie na stosowanie.

(12)Ponadto, jako alternatywę dla szczepień, państwa członkowskie powinny zezwolić na podróże inne niż niezbędne osobom, które powróciły do zdrowia po przebyciu COVID-19 w ciągu 180 dni przed podróżą do UE i które posiadają unijne cyfrowe zaświadczenie COVID lub zaświadczenie uznane za równoważne.

(13)Jednocześnie, aby jeszcze bardziej ograniczyć ryzyko przenoszenia wirusa SARS-CoV-2, państwa członkowskie powinny również wymagać ważnego dowodu negatywnego wyniku testu łańcuchowej reakcji polimerazy z odwrotną transkrypcją w czasie rzeczywistym (RT-PCR) przed wyjazdem od podróżnych, którzy: (i) otrzymali szczepionkę przeciwko COVID-19, w odniesieniu do której WHO wydało nadzwyczajne pozwolenie na stosowanie, ale która nie figuruje w wykazie szczepionek dopuszczonych w UE na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004, albo (ii) powrócili do zdrowia po przebyciu COVID-19 w ciągu 180 dni przed podróżą do UE.

(14)Dzieci w wieku powyżej 6 lat i poniżej 18 lat powinny mieć możliwość podróżowania pod warunkiem uzyskania negatywnego wyniku testu RT-PCR przed wyjazdem. W takich przypadkach państwa członkowskie mogą wymagać przeprowadzenia dodatkowego testu po przybyciu, poddania się kwarantannie lub samoizolacji.

(15)Mając na uwadze rosnący wskaźnik wyszczepienia na świecie, uznaje się za właściwe stopniowe przejście od obecnego podejścia hybrydowego opartego na państwach i osobach do podejścia opartego wyłącznie na osobach, a w związku z tym usunięcie załącznika I i oparcie zniesienia ograniczeń w podróżowaniu wyłącznie na statusie w zakresie szczepień lub na funkcji bądź konieczności uzasadniającej podróż. Obecnie jednak nadal istnieją państwa trzecie o ograniczonym dostępie do szczepionek lub niskim wskaźniku wyszczepienia. W związku z tym, aby dać państwom trzecim czas na zwiększenie wskaźników wyszczepienia oraz po przeprowadzeniu uprzedniej ogólnej oceny sytuacji w zakresie szczepień w państwach trzecich na podstawie danych dostarczonych między innymi przez delegatury UE, załącznik I i odnośne przepisy zalecenia (UE) 2020/912 należy uchylić z dniem 1 marca 2022 r. Wycofanie załącznika I powinno uprościć zalecenie (UE) 2020/912 i zmniejszyć obciążenie administracyjne związane z jego wdrażaniem.

(16)Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego zalecenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania powinna – w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego zalecenia – podjąć decyzję, czy dokona jego transpozycji.

(17)Niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE; Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jego przyjęciu i nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(18)W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE.

(19)W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE.

(20)W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze zalecenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które to przepisy wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji 2011/350/UE.

(21)Status prawny niniejszego zalecenia, jak wspomniano w motywach 15–19, pozostaje bez uszczerbku dla konieczności skoordynowanego podjęcia przez wszystkie państwa członkowskie, w interesie właściwego funkcjonowania strefy Schengen, decyzji o zniesieniu ograniczenia innych niż niezbędne podróży do Unii,