[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 8.7.2009

KOM(2009) 322 wersja ostateczna

2009/0098 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie Rady (WE) 377/2004 w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji

UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

- Podstawa i cele wniosku

Niniejszy wniosek wprowadza zmiany do rozporządzenia Rady (WE) 377/2004 w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji[1] (dalej zwanego „rozporządzeniem”), które są konieczne, aby zapewnić skuteczne wykorzystanie tego ważnego instrumentu współpracy do zarządzania migracją i granicami zewnętrznymi. Celem wniosku jest dostosowanie rozporządzenia, na podstawie doświadczeń praktycznych, do zmian w prawie wspólnotowym, które weszły w życie od czasu przyjęcia rozporządzenia.

- Kontekst ogólny

W dniu 19 lutego 2004 r. Rada, mając na względzie inicjatywę Grecji oraz opinię Parlamentu Europejskiego, przyjęła rozporządzenie (WE) nr 377/2004 przewidujące obowiązek ustanowienia form współpracy między oficerami łącznikowymi ds. imigracji państw członkowskich, celów takiej współpracy, funkcji i właściwych kwalifikacji takich oficerów łącznikowych, a także ich obowiązków w stosunku do kraju przyjmującego oraz wysyłającego państwa członkowskiego. W powyższym rozporządzeniu „oficer łącznikowy ds. imigracji” oznacza przedstawiciela jednego z państw członkowskich oddelegowanego za granicę przez służby imigracyjne lub inne właściwe organy celem nawiązania i utrzymywania kontaktów z władzami państwa przyjmującego, aby przyczynić się do zapobiegania i zwalczania nielegalnej imigracji, ułatwiania odsyłania nielegalnych imigrantów oraz zarządzania legalną migracją. Obejmuje to „oficerów łącznikowych linii lotniczych”, „doradców ds. dokumentów” oraz „oficerów łącznikowych wymiaru sprawiedliwości” w zakresie, w jakim są oni zobowiązani również do wypełniania powyższych zadań.

Oficerowie łącznikowi ds. imigracji są zwykle oddelegowywani do urzędów konsularnych państw członkowskich w krajach trzecich lub też do odpowiednich organów innych państw członkowskich; mogą być także oddelegowani do właściwych organów krajów trzecich, jak również do organizacji międzynarodowych na rozsądny okres, który jest ustalany przez delegujące państwo członkowskie.

W dniu 26 października 2004 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2007/2004 ustanawiające Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)[2]. Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia FRONTEX zobowiązany jest przeprowadzać analizy ryzyka. Analizy muszą opierać się na możliwie najszerszych źródłach, zgromadzonych i dostarczonych przede wszystkim przez stosowne władze państw członkowskich. Aby wypełnić swoją misję agencja FRONTEX jest również zobowiązana ułatwiać współpracę operacyjną między państwami członkowskimi a krajami trzecimi. Może również współpracować z właściwymi organami krajów trzecich lub z organizacjami międzynarodowymi, bądź z organizacjami międzynarodowymi w ramach ustaleń roboczych poczynionych z powyższymi organami. Współpraca ta może obejmować między innymi wymianę doświadczeń w zakresie kontroli granicznych, szkolenia straży granicznej, wymianę informacji operacyjnych oraz wspólne działania. FRONTEX nie posiada stałych przedstawicielstw w krajach trzecich. Mimo że oficerowie łącznikowi ds. imigracji oddelegowani do krajów trzecich mogliby znacząco przyczynić się do wypełniania wymienionych powyżej zadań agencji FRONTEX, potencjał ten nie jest jeszcze odpowiednio wykorzystywany ze względu na niewystarczające powiązania między oficerami łącznikowymi a agencją.

Usystematyzowane i bezpieczne środki komunikacji między oficerami łącznikowymi pracującymi w terenie oraz służące wymianie informacji z innymi państwami członkowskimi stanowią główne elementy wzmocnionej współpracy. Decyzja Rady 2005/267/EC z dnia 16 marca 2005 r.[3] ustanawiająca bezpieczną internetową sieć informowania i koordynacji dla służb imigracyjnych państw członkowskich (zwana „ICONet”), uzupełniona decyzją Komisji z dnia 15 grudnia 2005 r.[4] określającą szczegółowe zasady wykonania wymienionej decyzji Rady, przewiduje utworzenie platformy wymiany informacji strategicznych, taktycznych i operacyjnych dotyczących nielegalnych przepływów migracyjnych. Sieć oficerów łącznikowych ds. imigracji stanowi odrębny element sieci ICONet, obejmujący podsekcje z wykazami oficerów łącznikowych ds. imigracji oraz oficerów łącznikowych linii lotniczych (chwilowo nie funkcjonujących), punktów centralnych/jednostek krajowych sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji państw członkowskich, a także informacje regionalne. Informacje regionalne dzielą się następnie na regiony geograficzne, gdzie istnieje możliwość udostępnienia oficerom łącznikowym ds. imigracji wszelkich istotnych informacji (np. sprawozdań poświęconych poszczególnym krajom, analiz ryzyka).

Doświadczenie wskazuje, że sieć oficerów łącznikowych ds. imigracji nie jest wykorzystywana w odpowiednim stopniu. Komisja proponuje promowanie wykorzystywania tego bezpiecznego i dostępnego środka komunikacji poprzez dodanie wzmianki o sieci w stosownym artykule rozporządzenia.

Kilka państw członkowskich nieformalnie zgodziło się przewodniczyć regionalnym sieciom oficerów łącznikowych ds. imigracji w Afryce i organizować stosowne posiedzenia. Zważywszy, że aktualne brzmienie rozporządzenia zachęca jedynie państwa członkowskie, które przewodniczą Radzie Unii Europejskiej (lub państwa członkowskie pełniące funkcję państwa sprawującego Prezydencję) do wykazywania inicjatywy i organizowania takich posiedzeń, Komisja proponuje uściślenie, że również państwa członkowskie, które wyrażą zgodę na przewodniczenie sieciom regionalnym mają prawo organizować takie posiedzenia.

Jeżeli chodzi o obowiązki w zakresie sprawozdawczości, rozporządzenie stanowi, że: „Państwo członkowskie sprawujące Prezydencję Rady Unii Europejskiej lub, jeżeli to państwo członkowskie nie jest reprezentowane w państwie lub regionie, państwo członkowskie pełniące funkcję państwa sprawującego Prezydencję sporządza do końca każdego semestru sprawozdanie dla Rady i Komisji w sprawie działań sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji, w której ma swojego przedstawiciela, a także w sprawie sytuacji w państwie przyjmującym odnośnie do spraw dotyczących nielegalnej imigracji. Sprawozdania takie sporządza się zgodnie z wzorem i formatem ustanowionym przez Komisję[5]. Sprawozdania te będą tworzyły podstawową formę informacji do celów przygotowania, pod koniec każdej Prezydencji, sprawozdania z oceny, które zostanie przedłożone Radzie, a którego projekt będzie sporządzony przez Komisję, w sprawie sytuacji panującej w każdym państwie trzecim, do którego oddelegowani są oficerowie łącznikowi ds. imigracji”.

Od czasu wejścia rozporządzenia w życie, prezydencje: brytyjska, austriacka, fińska, niemiecka, portugalska i słoweńska przedstawiły sześć sprawozdań w sprawie działań sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji, które koncentrowały się wyłącznie na wybranych krajach trzecich. Komisja nie była również w stanie wypełnić swojego obowiązku przedstawienia Radzie kompleksowego sprawozdania z oceny opartego na sprawozdaniach prezydencji. Biorąc pod uwagę fakt, że obecnie oficerowie łącznikowi ds. imigracji są oddelegowani do ponad 130 krajów trzecich, zapisy dotyczące obowiązku składania sprawozdań nie są wykonalne. W związku z powyższym Komisja proponuje odpowiednie dostosowanie stosownych zapisów.

Decyzja nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanawia Fundusz Granic Zewnętrznych na okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r. jako część programu ogólnego Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi[6], aby przyczynić się do wzmocnienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz stosowania zasady solidarności między państwami członkowskimi. Dostępne w ramach funduszu środki mogą zostać wykorzystane w celu wsparcia działań organizowanych przez służby konsularne i inne służby państw członkowskich w krajach trzecich, w tym między innymi na działalność oficerów łącznikowych ds. imigracji. Zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. a) decyzji Fundusz Granic Zewnętrznych pomaga przy wzmacnianiu zdolności operacyjnych sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji oraz wspieraniu efektywniejszej współpracy między państwami członkowskimi za pośrednictwem wspomnianych sieci.

W czerwcu 2008 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie wspólnej polityki imigracyjnej[7], który określa zasady, działania i narzędzia, powstałe na fundamencie postępowych ustaleń Rady Europejskiej z Tampere, programu haskiego oraz globalnego podejścia do kwestii migracji przyjętego w 2005 r. W związku ze wspomnianym komunikatem, Rada Europejska przyjęła w dniach 15-16 października 2008 r. Europejski pakt o imigracji i azylu[8] w którym podkreśliła konieczność pogłębienia współpracy państw członkowskich i Komisji z krajami pochodzenia i tranzytu w celu kontrolowania nielegalnej imigracji.

- Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Rozporządzenie Rady (WE) 377/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji;

Decyzja Rady 2005/267/EC z dnia 16 marca 2005 r.[9] ustanawiająca bezpieczną internetową sieć informowania i koordynacji dla służb imigracyjnych państw członkowskich;

Decyzja Komisji z dnia 15 grudnia 2005 r.[10] ustanawiająca szczegółowe zasady wykonania Decyzji Rady 2005/267/WE;

Protokół ustaleń w sprawie utworzenia bezpiecznej internetowej sieci informowania i koordynacji dla służb migracyjnych państw członkowskich zawarty pomiędzy Komisją Europejską a Europejską Agencją Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej[11].

2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA WPŁYWU

- Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Konsultacje z państwami członkowskimi by pierwotnie prowadzone do końca 2006 r. na podstawie kwestionariusza wprowadzonego podczas prezydencji fińskiej w ramach grupy roboczej Rady CIREFI. Odpowiedzi państw członkowskich zostały omówione na forum SCIFA w marcu 2007 r.

W szczególności państwa członkowskie uznały ogólny obowiązek składania sprawozdań wspomniane w art. 6 rozporządzenia za niewłaściwy i podkreśliły wartość dodaną szerszego zaangażowania agencji FRONTEX. Wyraziły również chęć zwiększenia wykorzystania sieci ICONet oraz polepszenia współpracy między oficerami łącznikowymi ds. imigracji w Afryce. Ta druga kwestia została omówiona na posiedzeniu ekspertów późną wiosną 2007 r. oraz na posiedzeniu Strategicznego Komitetu ds. Imigracji, Granic i Azylu w październiku 2007 r.

W marcu 2008 r. Komisja rozesłała kwestionariusz przedstawiający różne możliwości zmian w rozporządzeniu Rady (WE) nr 377/2004. Na podstawie uzyskanych odpowiedzi w październiku 2008 r. Komisja przedstawiła Komitetowi ds. Imigracji i Azylu nieformalny dokument roboczy zawierający konkretne propozycje zmian odnośnych zapisów rozporządzenia. Komisja zaproponowała aby w pierwszej fazie omówić niezbędne poprawki dotyczące obowiązku składania sprawozdań, zaangażowania FRONTEXu oraz udoskonalenia sieci ICONet. W drugiej fazie przeanalizowane zostaną potrzeba i możliwości ustanowienia oficera łącznikowego ds. imigracji UE, którego zadaniem byłoby reprezentowanie interesów wszystkich państw członkowskich, a także właściwych organów UE, w połączeniu z rewizją rozporządzenia FRONTEX, którego przyjęcie planowane jest na 2010 r. Zmiany uwzględniałyby również możliwość przeniesienia odpowiedzialności za zarządzanie siecią ICONet z Komisji na FRONTEX.

Powyższe wnioski, w tym między innymi podejście dwuetapowe, zostały zaakceptowane przez państwa członkowskie.

- Ocena wpływu

Nie przeprowadzono oceny wpływu, ponieważ niniejszy wniosek wprowadza jedynie niewielkie i głównie techniczne zmiany do obowiązujących przepisów. Zmiany te nie wywrą wyraźnego wpływu gospodarczego, społecznego lub wpływu na środowisko. Ponadto celem unijnej polityki poprawy otoczenia regulacyjnego jest m.in. uproszczenie i poprawa jakości obowiązujących przepisów w zgodzie z zasadą proporcjonalności. Niniejszy wniosek spełnia te cele zapewniając zgodność ze zmianami w prawie wspólnotowym, które weszły w życie od czasu przyjęcia rozporządzenia, jednocześnie biorąc pod uwagę doświadczenia zebrane w toku jego wykonania.

3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

- Krótki opis proponowanych działań

Proponowane zmiany tworzą powiązanie między FRONTEX a sieciami oficerów łącznikowych ds. imigracji i stanowią jej podstawę prawną takiej współpracy, promują korzystanie z ICONet do regularnej wymiany informacji i doświadczeń, podkreślają możliwość wykorzystania dostępnych funduszy wspólnotowych w celu utworzenia i sprawnej obsługi sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji, a także racjonalizują system składania sprawozdań w zakresie działalności ustanowionych sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji, zapewniając jednocześnie odpowiednie dostęp do informacji dotyczących tego obszaru polityki dla Parlamentu Europejskiego jako instytucji współuczestniczącej w procesie legislacyjnym[12].

- Podstawa prawna

Podstawę prawną niniejszego wniosku w sprawie rozporządzenia stanowią art. 63 ust. 3 lit. b) oraz art. 66 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ponieważ wniosek wprowadza zmiany do rozporządzenia Rady (WE) 377/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji, które oparte jest na wymienionych artykułach, a także szczegółowo określa funkcjonowanie takich sieci.

- Zasada pomocniczości

Zgodnie z art. 63 ust. 3 lit. b) Traktatu WE, Wspólnota ma prawo przyjmować środki dotyczące nielegalnej imigracji i nielegalnego pobytu, w tym odsyłania osób przebywających nielegalnie. Zgodnie z art. 66 Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w artykule 67, przyjmuje środki w celu zapewnienia współpracy między właściwymi służbami administracyjnymi państw członkowskich, jak również między tymi służbami a Komisją. Obowiązujące przepisy wspólnotowe dotyczące tworzenia i funkcjonowania sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji należy dostosować tak, aby uwzględniały zmiany prawa wspólnotowego, a także doświadczenie zdobyte w tym zakresie.

Dlatego też cele wniosku nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie.

- Zasada proporcjonalności

Artykuł 5 Traktatu WE stanowi, że działanie Wspólnoty nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatu. Forma obrana dla tego działania Wspólnoty musi realizację celu wniosku oraz jego możliwie skuteczne wykonanie. Proponowana inicjatywa – zmiana rozporządzenia – stanowi rozwój dorobku Schengen, który służy zwalczaniu organizacji nielegalnej imigracji oraz zapewnia współpracę między właściwymi służbami administracyjnymi państw członkowskich, jak również między tymi służbami a Komisją. Wniosek jest zatem zgodny z zasadą proporcjonalności.

- Wybór instrumentu

Proponowany instrument: rozporządzenie.

Inne instrumenty byłyby niewłaściwe, ponieważ niniejszy wniosek zmienia rozporządzenie.

4. WPŁYW NA BUDŻET

Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet Wspólnoty.

5. INFORMACJE DODATKOWE

- Konsekwencje wynikające z różnych protokołów stanowiących załączniki do traktatów oraz z umów o stowarzyszeniu zawartych z krajami trzecimi

Podstawą prawną niniejszego wniosku jest tytuł IV Traktatu WE, w wyniku czego zastosowanie ma system „zmiennej geometrii”, przewidziany w protokołach w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii oraz w protokole Schengen. Wniosek stanowi rozwinięcie dorobku Schengen. Z tego względu należy rozważyć następujące skutki wniosku w odniesieniu do różnych protokołów:

Zjednoczone Królestwo i Irlandia

Zjednoczone Królestwo uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy prawne Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu UE i Traktatu WE, oraz zgodnie z art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen.

Irlandia uczestniczy w przyjmowaniu niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy prawne Unii Europejskiej, do Traktatu UE i Traktatu WE, oraz zgodnie z art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen.

Dania

Na mocy protokołu w sprawie stanowiska Danii stanowiącego załącznik do Traktatu WE, Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu przez Radę środków na mocy tytułu IV Traktatu WE, z wyłączeniem „środków określających państwa trzecie, których obywatele muszą mieć wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych państw członkowskich oraz środków odnoszących się do jednolitego wzorca wiz”.

Niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie dorobku Schengen, dlatego na mocy art. 5 protokołu „Dania podejmuje decyzję, w terminie sześciu miesięcy od podjęcia przez Radę decyzji w sprawie propozycji lub inicjatywy mającej na celu rozwój dorobku Schengen, stosownie do postanowień tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, czy dokona transpozycji tej decyzji do swego prawa krajowego”.

Islandia i Norwegia

Jeżeli chodzi o Norwegię oraz Islandię, niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej oraz Republikę Islandii i Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[13].

Szwajcaria

Jeżeli chodzi o Szwajcarię, niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[14].

Liechtenstein

w odniesieniu do Lichtensteinu, niniejszy wniosek stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[15].

- Szczegółowe omówienie wniosku

Artykuł 1

W pierwszym ustępie oraz w literze a) ustępu drugiego promuje się wykorzystanie bezpiecznej internetowej sieci informowania i koordynacji dla służb imigracyjnych państw członkowskich (ICONet) do wymiany informacji na temat rozlokowania oficerów łącznikowych ds. imigracji oraz wymiany informacji i doświadczeń pomiędzy oficerami łącznikowymi ds. imigracji.

W literze b) ustępu drugiego zapewniono zacieśnienie współpracy między agencją FRONTEX a sieciami oficerów łącznikowych ds. imigracji.

W literze c) ustępu drugiego umożliwiono każdemu państwu członkowskiemu — innemu niż państwo członkowskie sprawujące w danym momencie Prezydencję lub pełniące funkcję państwa sprawującego Prezydencję — podjęcia inicjatywy organizowania posiedzeń oficerów łącznikowych ds. imigracji.

W ustępie trzecim uproszczono obowiązek składania sprawozdań na mocy rozporządzenia. W punkcie tym przewidziano również obowiązek przedstawiania właściwym instytucjom europejskim regularnych informacji na temat działalności sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji w poszczególnych regionach lub krajach o szczególnym znaczeniu dla Unii Europejskiej, a także na temat sytuacji w tych regionach lub krajach w zakresie nielegalnej imigracji.

2009/0098 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia […]

zmieniające rozporządzenie Rady (WE) 377/2004 w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 63 ust. 3 lit. b) oraz art. 66,

uwzględniając wniosek Komisji[16],

stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Rozporządzenie Rady nr 377/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji[17] przewiduje obowiązek ustanowienia form współpracy między oficerami łącznikowymi ds. imigracji państw członkowskich, celów takiej współpracy, funkcji i właściwych kwalifikacji takich oficerów łącznikowych, a także ich obowiązków w stosunku do kraju przyjmującego oraz wysyłającego państwa członkowskiego.

2. Decyzja Rady 2005/267/EC[18] ustanawia bezpieczną, internetową sieć informowania i koordynacji dla służb imigracyjnych państw członkowskich odpowiedzialnych za zarządzanie przepływami migracyjnymi służącą wymianie informacji dotyczących nietypowych przepływów migracyjnych, przypadków nielegalnego wjazdu lub imigracji oraz odsyłania osób przebywających nielegalnie. Do elementów biorących udział w wymianie informacji mają również należeć sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji.

3. Rozporządzenie (WE) nr 2007/2004 ustanowiło Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX)[19]. FRONTEX przygotowuje zarówno analizy o charakterze ogólnym, jak i analizy ryzyka dostosowane do określonych potrzeb, które są przedkładane Radzie i Komisji.

4. Oficerowie łącznikowi ds. imigracji zbierają informacje do wykorzystania na poziomie operacyjnym albo na poziomie strategicznym, albo na obu poziomach. Informacje takie mogłyby znacząco przyczynić się do realizacji zadań FRONTEX w zakresie analizy ryzyka; w tym celu należy zacieśnić współpracę między sieciami oficerów łącznikowych ds. imigracji a agencją FRONTEX.

5. Wszystkie państwa członkowskie powinny mieć prawo inicjowania w razie potrzeby posiedzeń między oficerami łącznikowymi ds. imigracji oddelegowanych do danego kraju trzeciego lub regionu w celu wzmocnienia współpracy między nimi.

6. Decyzją nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 maja 2007 r. ustanowiono na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r. Fundusz Granic Zewnętrznych jako część programu ogólnego Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi[20], aby przyczynić się do rozwoju przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz stosowania zasady solidarności między państwami członkowskimi. Dostępne w ramach funduszu środki mogą zostać wykorzystane w celu wsparcia działań organizowanych przez służby konsularne i inne służby państw członkowskich w krajach trzecich, a także wzmocnienia zdolności operacyjnych sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji, a tym samym wspierania efektywniejszej współpracy między państwami członkowskimi za pośrednictwem wspomnianych sieci.

7. Rada, Parlament Europejski i Komisja powinny być regularnie informowane na temat działalności sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji w poszczególnych regionach lub krajach o szczególnym znaczeniu dla Unii Europejskiej, a także na temat sytuacji w tych regionach lub krajach w zakresie nielegalnej imigracji. Wybór regionów lub krajów o szczególnym znaczeniu dla Unii Europejskiej powinien opierać się na obiektywnych wskaźnikach migracji, takich jak statystyki dotyczące nielegalnej migracji oraz analiza ryzyka opracowana przez FRONTEX, a także być zgodny z unijną polityką stosunków zewnętrznych.

8. Rozporządzenie (WE) nr 377/2004 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione.

9. Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, jakim jest dostosowanie obowiązujących przepisów wspólnotowych w zakresie tworzenia i funkcjonowania sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji tak, aby uwzględnić zmiany w prawie wspólnotowym, nie może zostać wystarczająco osiągnięty przez państwa członkowskie, a możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności wymienioną w powyższym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza środki, które są konieczne do osiągnięcia tych celów.

10. Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i pozostaje zgodne z zasadami uznanymi w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz odzwierciedlonymi w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, jak również w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

11. Zjednoczone Królestwo uczestniczy w niniejszym rozporządzeniu zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen[21].

12. Irlandia uczestniczy w niniejszym rozporządzeniu zgodnie z art. 5 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen[22].

13. Zgodnie z art. 1 i 2 protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie bierze udziału w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana i nie ma ono do niej zastosowania. Ponieważ niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie prawnego dorobku Schengen zgodnie z postanowieniami tytułu IV część trzecia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania – zgodnie z art. 5 wspomnianego protokołu – powinna w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu niniejszego rozporządzenia podjąć decyzję czy dokona transpozycji niniejszego rozporządzenia do swego prawa krajowego.

14. W odniesieniu do Islandii i Norwegii, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen[23], które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A i pkt E decyzji Rady 1999/437/WE[24] w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy.

15. W odniesieniu do Szwajcarii, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską[25] dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A i pkt E decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE[26].

16. W odniesieniu do Liechtensteinu rozporządzenie to stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu protokołu podpisanego między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A i pkt E decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/261/WE[27].

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE

Artykuł 1 Zmiana

W rozporządzeniu (WE) nr 377/2004 wprowadza się następujące zmiany:

17. W art. 3 ust. 1 skreśla się drugie zdanie i dodaje się ust. 3 o następującym brzmieniu:

„3. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2 zostaną udostępnione w ramach bezpiecznej internetowej sieci informowania i koordynacji dla służb imigracyjnych państw członkowskich ustanowionej decyzją Rady 2005/267/EC[28] (dalej zwanej „ICONet”) w sekcji poświęconej sieciom oficerów łącznikowych ds. imigracji. Komisja przekazuje te informacje również Radzie.”

18. w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ustępie 1 tiret drugie otrzymuje następujące brzmienie:

„- wymieniają informacje i doświadczenia, w szczególności podczas posiedzeń oraz za pośrednictwem sieci ICONet.”

b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Przedstawiciele Komisji i agencji FRONTEX ustanowionej na mocy rozporządzenia (WE) nr 2007/2004 są uprawnieni do uczestniczenia w posiedzeniach organizowanych w ramach sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji, jednakże jeżeli wymagają tego względy operacyjne, posiedzenia mogą odbywać się bez udziału tych przedstawicieli. W stosownych przypadkach mogą również zostać zaproszone inne podmioty i organy.”

c) w ust. 3 dodaje się zdanie w następującym brzmieniu:

„Posiedzenia mogą odbywać się również z inicjatywy innych państw członkowskich.”

19. Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwo członkowskie sprawujące Prezydencję Rady Unii Europejskiej lub, jeżeli to państwo członkowskie nie jest reprezentowane w państwie lub regionie, państwo członkowskie pełniące funkcję państwa sprawującego Prezydencję, sporządza do końca każdego semestru sprawozdanie dla Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie działań sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji w konkretnym regionie lub w krajach o szczególnym znaczeniu dla Unii Europejskiej, a także w sprawie sytuacji w tym regionie lub krajach odnośnie do kwestii dotyczących nielegalnej imigracji. Wybór konkretnych regionów lub krajów o szczególnym znaczeniu dla Unii Europejskiej, po konsultacjach z państwami członkowskimi i Komisją, opiera się na obiektywnych wskaźnikach migracji, takich jak statystyki dotyczące nielegalnej migracji oraz analiza ryzyka opracowana przez FRONTEX, a także jest zgodny z unijną polityką stosunków zewnętrznych.

2. Sprawozdania takie sporządza się zgodnie z wzorem i formatem ustanowionym decyzją Komisji 2005/687/WE[29]. W sprawozdaniu określa się odnośne kryteria wyboru.

3. Na podstawie wymienionych sprawozdań Komisja co roku przedstawia Radzie i Parlamentowi Europejskiemu podsumowanie faktów dotyczących rozwoju sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji.”

Artykuł 2 Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

[…] […]

[1] Dz.U. L 64 z 2.3.2004, s. 1.

[2] Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.

[3] Dz.U. L 83 z 1.4.2005, s. 48.

[4] C (2005) 5159 wersja ostateczna.

[5] Decyzja Komisji z dnia 29 września 2005 r., Dz.U. L 264 z 8.10.2005, s. 8.

[6] Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 22.

[7] COM(2008) 359 wersja ostateczna.

[8] dokument Rady 13440/08.

[9] Dz.U. L 83 z 1.4.2005, s. 48.

[10] C (2005) 5159 wersja ostateczna.

[11] C(2007) 374.

[12] Decyzja Rady z dnia 22 grudnia 2004 r. przewidująca stosowanie procedury określonej w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w odniesieniu do niektórych obszarów objętych tytułem IV części trzeciej Traktatu, Dz.U. L 396 z 31.12.2004, s. 45.

[13] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

[14] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.

[15] Dz.U. L […] z […], s. […].

[16] Dz.U. C […] z […], s. […].

[17] Dz.U. L 64 z 2.3.2004, s. 1.

[18] Dz.U. L 83 z 1.4.2005, s. 48.

[19] Dz.U. L 349 z 25.11.2004, s. 1.

[20] Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 22.

[21] Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43.

[22] Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20.

[23] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.

[24] Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31.

[25] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1

[26] Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1.

[27] Dz.U. L 83 z 26.3.2008, s. 3.

[28] Dz.U. L 83 z 1.4.2005, s. 48.

[29] Dz.U. L 264 z 8.10.2005, s. 8.