ZAŁĄCZNIK

Wytyczna 5: Zwiększanie popytu na pracę

Państwa członkowskie powinny ułatwiać tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy, między innymi eliminując przeszkody, na które napotykają przedsiębiorstwa przy zatrudnianiu pracowników, promując przedsiębiorczość i samozatrudnienie, a zwłaszcza wspierając tworzenie mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw oraz ich rozwój. Państwa członkowskie powinny aktywnie promować gospodarkę społeczną i sprzyjać innowacjom społecznym.

Powinny sprzyjać innowacyjnym formom zatrudnienia, dzięki którym w sposób odpowiedzialny powstają możliwości zatrudnienia dla wszystkich.

Należy przenieść obciążenia podatkowe z pracy na inne źródła opodatkowania, które mają mniej niekorzystny wpływ na zatrudnienie i wzrost gospodarczy. Należy przy tym uwzględnić efekt redystrybucyjny systemu podatkowego i jednocześnie zadbać o ochronę przychodów na potrzeby odpowiedniej ochrony socjalnej i wydatków zorientowanych na pobudzanie wzrostu.

Państwa członkowskie powinny, zgodnie z praktykami krajowymi oraz respektując autonomię partnerów społecznych, wspierać przejrzyste i przewidywalne mechanizmy ustalania wynagrodzenia, które pozwalają na zmiany wynagrodzeń w reakcji na zmiany wydajności, przy jednoczesnym zapewnieniu sprawiedliwego wynagrodzenia pozwalającego na godny poziom życia. Mechanizmy te powinny uwzględniać różnice w poziomie umiejętności oraz różnice w wynikach gospodarczych w zależności od regionu, sektoru i przedsiębiorstwa. Państwa członkowskie i partnerzy społeczni powinni zapewnić odpowiedni poziom płac minimalnych, biorąc pod uwagę ich wpływ na konkurencyjność, tworzenie miejsc pracy i ubóstwo pracujących, przy jednoczesnym poszanowaniu praktyk krajowych.

Wytyczna 6: Zwiększanie podaży pracy: dostęp do zatrudnienia, umiejętności i kompetencje

W kontekście rozwoju technologii, wyzwań ekologicznych i demograficznych, państwa członkowskie powinny we współpracy z partnerami społecznymi promować wydajność i szanse na zatrudnienie poprzez należyte udostępnianie adekwatnej wiedzy, umiejętności i kompetencji w ciągu całej kariery zawodowej, odpowiadając na obecne i przyszłe potrzeby rynku pracy. Państwa członkowskie powinny dokonać niezbędnych inwestycji w kształcenie i szkolenie oraz doskonalenie zawodowe. Powinny współpracować z partnerami społecznymi, organizatorami kształcenia i szkolenia oraz pozostałymi zainteresowanymi stronami, aby zaradzić strukturalnym słabościom systemów kształcenia i szkolenia oraz zapewnić kształcenie, szkolenie i uczenie się przez całe życie charakteryzujące się dobrą jakością i prowadzące do włączenia społecznego. Powinny zapewnić możliwość przeniesienia uprawnień do szkolenia w trakcie przekwalifikowania zawodowego. Dzięki temu każdy powinien mieć możliwość lepszego przygotowania się do potrzeb rynku pracy i dostosowania się do nich oraz radzenia sobie ze zmianami. Tym samym wzrośnie ogólna odporność gospodarki na wstrząsy.

Państwa członkowskie powinny wspierać równe szanse w edukacji i podnosić ogólny poziom wykształcenia, zwłaszcza osób o najniższych kwalifikacjach. Powinny one zapewnić pozytywne efekty edukacji, wzmocnić umiejętności podstawowe, zmniejszyć liczbę młodych ludzi wcześnie kończących naukę, zwiększyć przydatność osób posiadających wyższe wykształcenie na rynku pracy, poprawić monitorowanie i prognozowanie umiejętności oraz zwiększyć uczestnictwo dorosłych w dalszym kształceniu. Państwa członkowskie powinny usprawnić uczenie się oparte na pracy w ramach systemów kształcenia i szkolenia zawodowego, w tym poprzez skuteczne praktyki zawodowe wysokiej jakości, zwiększyć widoczność i porównywalność umiejętności oraz poprawić możliwość uznawania i zatwierdzania umiejętności i kompetencji nabytych poza systemem formalnego kształcenia i szkolenia. Powinny zwiększyć ofertę elastycznych formuł ustawicznego szkolenia zawodowego, ulepszyć ją oraz doprowadzić do jej szerszego wykorzystania. Państwa członkowskie powinny również wspierać osoby dorosłe o niskich umiejętnościach zawodowych w utrzymywaniu ich szans na zatrudnienie oraz rozwoju tych szans w perspektywie długofalowej, zwiększając dostęp do możliwości uczenia się wysokiej jakości oraz zachęcając do korzystania z nich, poprzez ustanowienie „ścieżek poprawy umiejętności” obejmujących ocenę umiejętności, ofertę kształcenia i szkolenia odpowiadającą tej ocenie oraz walidację i uznawanie nabytych umiejętności.

Należy zająć się problemem wysokiego bezrobocia i bierności zawodowej, między innymi poprzez terminowe i dostosowane do potrzeb wsparcie, które przewiduje pomoc w poszukiwaniu pracy, szkolenia i przekwalifikowaniu się. Należy dążyć do opracowywania kompleksowych strategii uwzględniających pogłębioną ocenę indywidualną przeprowadzaną najpóźniej po 18 miesiącach bezrobocia, mających na celu zapobieganie bezrobociu strukturalnemu oraz jego znaczne ograniczenie. Należy nadal zajmować się bezrobociem osób młodych i wysokim wskaźnikiem młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się – w drodze strukturalnej poprawy przechodzenia od kształcenia do zatrudnienia, w tym poprzez pełne wdrożenie gwarancji dla młodzieży.

Reformy podatkowe zakładające zmniejszenie opodatkowania pracy powinny być ukierunkowane na usuwanie przeszkód i czynników zniechęcających do uczestnictwa w rynku pracy, zwłaszcza w odniesieniu do osób najbardziej oddalonych od rynku pracy. Państwa członkowskie powinny wspierać środowisko pracy dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych, mianowicie poprzez działania z zakresu pomocy finansowej i ukierunkowane usługi umożliwiające osobom niepełnosprawnym udział w rynku pracy i w życiu społeczeństwa.

Należy wyeliminować przeszkody w udziale w rynku pracy oraz w systemie przebiegu i oceny kariery, aby zapewnić równość płci i większy udział kobiet w rynku pracy, również dzięki równości wynagrodzeń za taką samą pracę. Należy promować godzenie życia zawodowego z rodzinnym, szczególnie poprzez dostęp do ofert opieki długoterminowej i przystępnej cenowo wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby rodzice oraz osoby pełniące obowiązki opiekunów mieli dostęp do odpowiednich urlopów ze względów rodzinnych oraz do elastycznej organizacji pracy w celu godzenia życia zawodowego z rodzinnym, oraz powinny promować równe wykorzystanie tych rozwiązań przez kobiety i mężczyzn.

Wytyczna 7: Poprawa funkcjonowania rynków pracy oraz skuteczności dialogu społecznego

Aby najlepiej wykorzystać dynamiczną i wydajną siłę roboczą oraz nowe modele pracy i modele biznesowe, państwa członkowskie powinny, we współpracy z partnerami społecznymi, realizować zasady elastyczności i bezpieczeństwa. Powinny zmniejszyć segmentację na rynku pracy oraz zapobiegać jej, zwalczać pracę nierejestrowaną i wspierać przechodzenie do otwartych form zatrudnienia. Zasady ochrony zatrudnienia, prawo pracy i instytucje powinny zapewniać odpowiednie środowisko dla zatrudnienia. Ważne jest zapewnienie pracodawcom koniecznej elastyczności, aby mogli sprawnie dostosowywać się do sytuacji ekonomicznej, przy jednoczesnym zachowaniu odpowiedniego bezpieczeństwa oraz zdrowego, bezpiecznego i dobrze dostosowanego środowiska pracy dla pracowników. Należy zapobiegać powstawaniu stosunków pracy prowadzących do niepewnych warunków pracy, w tym poprzez wprowadzenie zakazu nadużywania nietypowych umów o pracę. W przypadku nieuzasadnionego zwolnienia z pracy należy zapewnić dostęp do skutecznego i bezstronnego rozstrzygania sporów oraz prawo do dochodzenia roszczeń, w tym do odpowiedniej rekompensaty.

Celem polityki powinno być lepsze dostosowywanie umiejętności do potrzeb rynku pracy i wspieranie zrównoważonych przemian. Państwa członkowskie powinny skutecznie aktywizować tych, którzy mogą uczestniczyć w rynku pracy oraz umożliwiać im to uczestnictwo. Państwa członkowskie powinny prowadzić bardziej aktywną politykę dotyczącą rynku pracy, zwiększając swoje ukierunkowanie na cele, działania informacyjne, zasięg tej polityki oraz lepiej wiążąc ją ze wsparciem dochodu, opierając się na prawach i obowiązkach osób bezrobotnych do aktywnego poszukiwania pracy. Celem państw członkowskich powinny być sprawniejsze publiczne służby zatrudnienia, które zapewnią osobom poszukującym pracy terminowe i dostosowane wsparcie, będą wspierać popyt na rynku pracy oraz realizację zarządzania opartego na wynikach.

Państwa członkowskie powinny zapewnić bezrobotnym właściwe świadczenia wypłacane w rozsądnym okresie, odpowiednio do opłacanych przez nich składek i zgodnie z krajowymi zasadami kwalifikowalności. Tego rodzaju świadczenia nie powinny stanowić czynnika zniechęcającego do szybkiego powrotu do zatrudnienia.

Należy promować mobilność osób uczących się i pracujących, tak aby wzmacniać umiejętności zwiększające zdolność zatrudnienia i w pełni wykorzystać potencjał europejskiego rynku pracy. Należy wyeliminować przeszkody dla mobilności w zakresie kształcenia i szkolenia, emerytur zakładowych i indywidualnych oraz uznawania kwalifikacji. Państwa członkowskie powinny podjąć działania gwarantujące, aby procedury administracyjne nie były czynnikiem zniechęcającym pracowników z innych państw członkowskich do podejmowania aktywnego zatrudnienia lub utrudniającym jego podejmowanie. Powinny one również unikać nadużywania istniejących przepisów i zająć się zjawiskiem ewentualnego drenażu mózgów z niektórych regionów.