ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
w sprawie stanowiska, jakie należy przyjąć w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG, dotyczącego zmiany załącznika XX (Środowisko) do Porozumienia EOG

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

·Przyczyny i cele wniosku

Celem projektu decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączonego do niniejszego wniosku dotyczącego decyzji Rady) jest zmiana załącznika XX (Środowisko) do Porozumienia EOG, tak aby uwzględniał dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/802 z dnia 11 maja 2016 r. odnoszącą się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych.

·Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Załączony projekt decyzji Wspólnego Komitetu rozszerza zakres obowiązującej polityki UE na państwa EOG–EFTA (Norwegia, Islandia i Liechtenstein).

·Spójność z innymi politykami Unii

Rozszerzenie dorobku prawnego UE na państwa EOG–EFTA poprzez jego uwzględnienie w Porozumieniu EOG jest przeprowadzane zgodnie z celami i zasadami przedmiotowego Porozumienia w celu stworzenia dynamicznego i jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opartego na wspólnych przepisach i równych warunkach konkurencji.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

·Podstawa prawna

Przepisy, które mają zostać uwzględnione w Porozumieniu EOG, opierają się na art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2894/94 w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia EOG stanowisko, jakie należy przyjąć w imieniu Unii w odniesieniu do takich decyzji, ustala Rada na wniosek Komisji.

ESDZ we współpracy z Komisją przedkłada projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG do przyjęcia przez Radę jako stanowisko Unii. ESDZ ma nadzieję, że będzie mogła przedstawić stanowisko UE Wspólnemu Komitetowi EOG w najbliższym możliwym terminie.

·Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości z następującego względu.

Cel niniejszego wniosku, a mianowicie zapewnienie jednolitości rynku wewnętrznego, nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii.

Proces uwzględnienia dorobku prawnego UE w Porozumieniu EOG jest przeprowadzany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym potwierdza się przyjęte podejście.

·Proporcjonalność

Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejszy wniosek nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celu.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Umowa o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy („Umowa ogólna”) została podpisana w dniu 8 grudnia 1997 r. i weszła w życie w dniu 1 października 2000 r.

Załączony wniosek stanowi instrument prawny umożliwiający zawarcie Trzeciego protokołu dodatkowego do Umowy ogólnej („Protokół”) w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej.

Zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji Chorwacja zobowiązała się do przystąpienia do istniejących umów zawartych lub podpisanych przez państwa członkowskie i Unię Europejską z państwami trzecimi. O ile nie przewidziano inaczej w poszczególnych umowach, Chorwacja przystępuje do tych istniejących umów w drodze protokołów, które Rada, stanowiąc jednomyślnie w imieniu państw członkowskich, zawiera z danymi państwami trzecimi.

W dniu 14 września 2012 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia rokowań z zainteresowanymi państwami trzecimi w celu zawarcia odpowiednich protokołów. Rokowania z Meksykiem zostały pomyślnie zakończone. Proponowanym Protokołem włącza się Republikę Chorwacji jako stronę do Umowy ogólnej zawartej między UE i Meksykiem. Teksty Umowy ogólnej oraz Aktu końcowego w języku chorwackim staną się wersjami autentycznymi na tych samych warunkach, co inne wersje językowe umowy.

Niniejszy Protokół wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadomiły się wzajemnie o zakończeniu odpowiednich procedur wewnętrznych. Umowa będzie jednak obowiązywać tymczasowo do czasu zakończenia procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.

Komisja zaleca, aby Rada przyjęła załączoną decyzję Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Trzeciego protokołu dodatkowego do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej.
w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Trzeciego protokołu dodatkowego do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej

do

REPUBLIKI CHORWACJI DO UNII EUROPEJSKIEJ

DO UMOWY O PARTNERSTWIE GOSPODARCZYM

MAJĄC NA UWADZE, ŻE Umowa o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, zwana dalej „Umową”, została podpisana w Brukseli w dniu 8 grudnia 1997 r. i weszła w życie w dniu 1 października 2000 r.,

MAJĄC NA UWADZE, ŻE Pierwszy protokół dodatkowy do Umowy został podpisany w Meksyku dnia 2 kwietnia 2004 r. oraz w Brukseli dnia 29 kwietnia 2004 r.,

MAJĄC NA UWADZE, ŻE Drugi protokół dodatkowy do Umowy został podpisany w Meksyku dnia 29 listopada 2006 r.,

MAJĄC NA UWADZE, ŻE dnia 9 grudnia 2011 r. w Brukseli podpisano Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, zwany dalej „Traktatem o przystąpieniu”,

MAJĄC NA UWADZE, ŻE zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu przystąpienia Republiki Chorwacji załączonego do Traktatu o przystąpieniu przystąpienie Republiki Chorwacji do Umowy uzgadnia się w drodze zawarcia protokołu do Umowy,

MAJĄC NA UWADZE, ŻE zgodnie z art. 55 Umowy do jej celów „Strony” oznaczają, z jednej strony, Wspólnotę lub jej państwa członkowskie albo Wspólnotę i jej państwa członkowskie, zgodnie z ich odpowiednimi zakresami kompetencji, określonymi w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską, i Meksyk, z drugiej strony,

MAJĄC NA UWADZE, ŻE zgodnie z art. 56 Umowy stosuje się ją, z jednej strony, do terytorium, do którego stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską na warunkach ustanowionych w tym Traktacie, i do terytorium Meksyku, z drugiej strony,

MAJĄC NA UWADZE, ŻE zgodnie z art. 59 Umowy została ona sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i szwedzkim, a każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny,
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Podatek od wartości dodanej (VAT) jest najdłużej stosowanym podatkiem konsumpcyjnym w Europie. W 1967 r. podjęto zobowiązanie do ustanowienia docelowego systemu VAT funkcjonującego w obrębie Wspólnoty Europejskiej w taki sam sposób, jakby miało to miejsce w jednym państwie, bez uzgadniania szczególnych zasad dotyczących stawek VAT poza stosowaniem stawki podstawowej podatku oraz bez narzucania dolnych ani górnych limitów stawki podatku.

Zniesienie granic fiskalnych między państwami członkowskimi do końca 1992 r. sprawiło, że niezbędne było ponowne rozważenie sposobu opodatkowania handlu towarami we Wspólnocie Europejskiej. Celem było opodatkowanie towarów w państwie pochodzenia, tak aby w pełni odzwierciedlić koncepcję prawdziwego rynku wewnętrznego. Ponieważ nie było wówczas jeszcze odpowiednich warunków politycznych i technicznych do wprowadzenia takiego systemu, przyjęto przepisy przejściowe dotyczące VAT.

W mechanizmie przejściowym niezbędne było zastosowanie zasad dotyczących stawek VAT pozwalających uniknąć zakłóceń w transakcjach transgranicznych i transgranicznej wymianie handlowej po zniesieniu granic fiskalnych. W październiku 1992 r. Rada uzgodniła przepisy ograniczające swobodę uznania państw członkowskich w zakresie ustalania stawek VAT. Do dnia 31 grudnia 1996 r. państwa członkowskie zobowiązane były do stosowania stawki podstawowej VAT nie niższej niż 15 %.
KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia4.7.2018

COM(2018) 510 final/2

2018/0280(NLE)

CORRIGENDUM

This document corrects document COM (2018)510 final of 3.07.2018.

Concerns all language versions. Addition of the inter-institutional reference.

The text shall read as follows:



Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Podkomitecie ds. Ceł utworzonym na mocy Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, w odniesieniu do zastąpienia protokołu I do tego Układu, dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej, nowym protokołem, który odwołuje się do Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia
KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 12.11.2018

COM(2018) 733 final/2

2018/0384(NLE)

CORRIGENDUM

This document corrects document COM(2018)733 of 8.11.2018

Addition of the interinstitutional reference 2018/0384 (NLE)

Concerns all language versions

The text shall read as follows :

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie zawarcia odpowiednich umów na mocy art. XXI GATS z Argentyną, Australią, Brazylią, Chinami, chińskim Hongkongiem, Ekwadorem, Filipinami, Indiami, Japonią, Kanadą, Kolumbią, Koreą, Kubą, Nową Zelandią, Stanami Zjednoczonymi, Szwajcarią i wydzielonym obszarem celnym Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu (chińskim Tajpej) w sprawie koniecznych wyrównań wynikających z przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej państw członkowskich Umowę o transporcie lotniczym z Kanadą (zwaną dalej Umową) zgodnie z decyzją Rady upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji. W dniach 17 i 18 grudnia 2009 r. Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie, z jednej strony, oraz Kanada, z drugiej strony, podpisały Umowę, której celem było m. in. ułatwienie rozszerzenia możliwości rozwoju międzynarodowego transportu lotniczego poprzez otwarcie dostępu do rynków i maksymalizację korzyści dla konsumentów, przedsiębiorstw lotniczych, pracowników i społeczeństw po obu stronach Atlantyku.

Po stronie UE stronami Umowy są zarówno Unia, jak i jej państwa członkowskie. Proces ratyfikacji został zakończony przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Republiki Chorwacji w dniu 25 października 2016 r. Planuje się, że Republika Chorwacji przystąpi do Umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w Akcie przystąpienia załączonym do traktatu o przystąpieniu w dniu 5 grudnia 2011 r.

Niniejszy wniosek zmienia pierwotny wniosek Komisji (COM(2009)62 final) – który został przyjęty w dniu 17 lutego 2009 r., a następnie przekazany Radzie – przede wszystkim w celu uwzględnienia wejścia w życie Traktatu z Lizbony oraz w związku z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie C-28/12. W celu ułatwienia analizy przez Radę cały przedmiotowy tekst przedłożono jako zmieniony wniosek.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

Nie dotyczy

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

Nie dotyczy

4.WPŁYW NA BUDŻET

Nie dotyczy

5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

•Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

Nie dotyczy

2009/0018 (NLE)

Zmieniony wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kanadą, z drugiej strony

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
zmieniające rozporządzenie (UE) 2018/120 w odniesieniu do niektórych uprawnień do połowów

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W rozporządzeniu Rady (UE) 2018/120 ustalono uprawnienia do połowów na 2018 r. dotyczące pewnych stad ryb i grup stad ryb, stosowane w wodach Unii oraz – w odniesieniu do unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii. Takie uprawnienia do połowów są zazwyczaj wielokrotnie zmieniane w okresie ich obowiązywania.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Proponowane środki opracowano zgodnie z celami i przepisami wspólnej polityki rybołówstwa i są one spójne z polityką Unii w zakresie zrównoważonego rozwoju.

•Spójność z innymi politykami Unii

Proponowane środki są spójne z pozostałymi obszarami polityki unijnej, w szczególności z polityką w dziedzinie środowiska.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Podstawę prawną wniosku stanowi art. 43 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Zobowiązania Unii dotyczące zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych wynikają z obowiązków określonych w art. 2 nowego rozporządzenia podstawowego w sprawie WPRyb.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Wniosek podlega wyłącznej kompetencji Unii, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) Traktatu. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

•Proporcjonalność

Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następującego względu: wspólna polityka rybołówstwa jest polityką wspólną. Zgodnie z art. 43 ust. 3 Traktatu na Radzie spoczywa obowiązek przyjmowania środków dotyczących ustalania i przydziału uprawnień do połowów.

•Wybór instrumentu

Proponowany instrument: rozporządzenie.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W dniu 30 maja 2017 r. Rada upoważniła Komisję do podjęcia, w imieniu Unii, rokowań z Królestwem Marokańskim („Maroko”) w sprawie umowy międzynarodowej między Unią a Marokiem, określającej warunki uczestnictwa Maroka w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego („PRIMA”).

Zgodnie z warunkami decyzji upoważniającej Rady warunkiem rozpoczęcia rokowań jest przyjęcie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich.

Rokowania rozpoczęły się dnia 26 czerwca 2017 r. i zostały z powodzeniem zakończone w dniu 22 stycznia 2018 r., kiedy to główni negocjatorzy przyszłych stron uczestniczących w partnerstwie parafowali projekt umowy. Projekt umowy dołączony do niniejszego wniosku jest zgodny z wytycznymi negocjacyjnymi wydanymi przez Radę. Przewidziano w nim w szczególności, że warunki uczestnictwa Maroka w PRIMA odpowiadają warunkom określonym w decyzji (UE) 2017/1324, i odwołano się bezpośrednio do unijnego aktu ustawodawczego.

Aby zagwarantować ochronę interesów finansowych Unii, zwłaszcza uprawnień Komisji, Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, Trybunału Obrachunkowego i jednostki ds. realizacji partnerstwa PRIMA („PRIMA-IS”) do przeprowadzania audytów i dochodzeń zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa unijnego, umowa zawiera szczególne odniesienie do odpowiednich przepisów decyzji (UE) 2017/1324 i zobowiązuje strony do świadczenia wszelkiej niezbędnej pomocy w celu zapewnienia wykonywania tych przepisów. Ponadto przyszła umowa przewiduje, że strony muszą dokonać szczegółowych ustaleń dotyczących pomocy, gdyż ustalenia te mają zasadnicze znaczenie dla ich współpracy w ramach przedmiotowej umowy.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST ZALECENIA

Międzynarodowa grupa ekspertów prawnych przy wsparciu rządu francuskiego rozpoczęła opracowywanie nowego instrumentu międzynarodowego prawa ochrony środowiska mającego na celu uzupełnienie międzynarodowego prawa ochrony środowiska i zwiększenie jego spójności oraz ułatwienie realizacji istniejących zobowiązań wynikających z międzynarodowego prawa ochrony środowiska. W dniu 24 czerwca 2017 r. na paryskiej Sorbonie przedstawiono projekt tekstu „Światowego paktu na rzecz środowiska” (zwanego dalej „paktem”). Prezydent Republiki Francuskiej zobowiązał się wówczas do przedstawienia projektu paktu na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ i projekt został przedstawiony na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych w dniu 19 września 2017 r. przy okazji tygodnia ministerialnego w ramach 72. sesji Zgromadzenia Ogólnego.

·zawrzeć w prawnie wiążącym traktacie podstawowe zasady prawa ochrony środowiska, które już zostały uwzględnione w powszechnych deklaracjach politycznych, tak aby było możliwe wyegzekwowanie ich na drodze prawnej przed sądami krajowymi.

·uczynić powszechnymi przepisy prawnie wiążących konwencji, które nie są powszechne.

·dodać nowe zasady z uwagi na nowe wyzwania – projekt tekstu przygotowany przez prawników obejmuje na przykład zasady nieobniżania poziomu ochrony i odporności, a także obowiązek dbania o środowisko.

[To be updated once the Resolution will have been formally submitted and/or adopted] W dniu 19 września 2017 r. w wyniku spotkania w Nowym Jorku grupy ad hoc państw pod przewodnictwem Francji, sporządzono projekt rezolucji proceduralnej do przyjęcia przez walne zgromadzenie. Projekt rezolucji został udostępniony drogą elektroniczną w dniu 20 grudnia 2017 r. celem wspólnego wystąpienia z wnioskiem [i oficjalnie przedstawiony Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ w dniu [insert date] 2018 r.]. Wnioskodawcy chcieliby aby rezolucję przyjęto w marcu 2018 r., by można było rozpocząć formalne negocjacje w sprawie paktu wiosną 2018 r. Dzięki rezolucji, która na razie jest przedmiotem nieformalnych dyskusji w Nowym Jorku i nie została jeszcze formalnie zgłoszona, Zgromadzenie Ogólne mogłoby:
3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Oceny ex post / kontrole sprawności obowiązującego prawodawstwa

W latach 2017–2018 Komisja przeprowadziła ocenę ex post obowiązującego protokołu do umowy o partnerstwie w sprawie połowów z Madagaskarem, jak również ocenę ex ante ewentualnego nowego protokołu. Wyniki oceny przedstawiono w odrębnym dokumencie roboczym służb Komisji.

W ocenie stwierdzono, że unijne sektory połowów tuńczyka wykazują stałe zainteresowanie połowami na wodach Madagaskaru i że odnowienie protokołu przyczyniłoby się do poprawy monitorowania, kontroli i nadzoru oraz do lepszego zarządzania połowami w tym regionie. Z punktu widzenia UE ważne jest, aby utrzymać instrument, który umożliwia ścisłą współpracę sektorową z jednym z najważniejszych partnerów w zarządzaniu obszarami morskimi na szczeblu podregionalnym, ponieważ pod jego jurysdykcją znajdują się rozległe łowiska. Ponadto dla floty rybackiej UE – zwłaszcza dla sejnerów tuńczykowych i taklowców z wyspy Reunion – oznacza to utrzymanie dostępu do ważnego łowiska, na którym można realizować strategie odłowu w ramach wieloletnich międzynarodowych ram prawnych. Z kolei celem władz Madagaskaru jest rozwój stosunków z UE zmierzający do lepszego zarządzania obszarami morskimi i korzystanie z ukierunkowanego wsparcia sektorowego, które umożliwia wieloletnie finansowanie.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Obecną Umowę partnerską w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zawarto w dniu 30 grudnia 2006 r.. Obecny 4-letni protokół do umowy partnerskiej w sprawie połowów wszedł w życie w dniu 23 grudnia 2014 r. i wygaśnie w dniu 22 grudnia 2018 r. Określono w nim uprawnienia do połowów dla floty Unii i odpowiedni wkład finansowy wypłacany przez Unię i właścicieli statków. Roczny publiczny wkład finansowy UE należny Republice Zielonego Przylądka wynosi 550 000 EUR w pierwszych dwóch latach, z czego 275 000 EUR jest przeznaczone na wsparcie sektorowe, oraz 500 000 EUR w ostatnich dwóch latach, z czego 250 000 EUR jest przeznaczone na wsparcie sektorowe.

Umowa partnerska w sprawie połowów z Republiką Zielonego Przylądka zapewnia uprawnienia do połowów tuńczyka i gatunków daleko migrujących dla statków unijnych z trzech państw członkowskich (Hiszpanii, Francji i Portugalii). Unia Europejska dysponuje już dobrze rozwiniętą siecią dwustronnych umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów w Afryce Zachodniej, mianowicie z: Marokiem, Mauretanią, Wyspami Świętego Tomasza i Książęcą, Senegalem, Liberią oraz Wybrzeżem Kości Słoniowej.

Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów przyczyniają się do promowania celów wspólnej polityki rybołówstwa na arenie międzynarodowej, zapewniając, aby unijna działalność połowowa prowadzona poza wodami Unii była oparta na takich samych zasadach i standardach, jakie obowiązują zgodnie z prawem Unii. Ponadto umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów pozwalają zacieśniać współpracę naukową między UE a jej partnerami oraz promują przejrzystość i zrównoważoność w celu poprawy zarządzania zasobami rybnymi. Zachęcają one również do zarządzania, wspierając monitorowanie i kontrolę działalności flot krajowych i zagranicznych oraz nadzór nad nimi, a także zapewniają środki finansowe na zwalczanie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów oraz przyczyniają się do zrównoważonego rozwoju lokalnego sektora rybołówstwa. Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów wzmacniają pozycję Unii Europejskiej w międzynarodowych i regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa, w szczególności w Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego, będącej podmiotem utworzonym na mocy prawa międzynarodowego do celów ochrony zasobów daleko migrujących gatunków w regionie oraz zarządzania nimi.