P6_TA(2006)0352

Europejskie prawo umów

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie europejskiego prawa umów

Parlament Europejski,

- uwzględniając własną rezolucję z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie europejskiego prawa umów i rewizji dorobku prawnego: kierunek [1],

- uwzględniając własne rezolucje z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie ujednolicenia prawa prywatnego państw członkowskich [2], z dnia 6 maja 1994 r. w sprawie harmonizacji niektórych działów prawa prywatnego państw członkowskich [3], z dnia 15 listopada 2001r. w sprawie zbliżenia prawa cywilnego i handlowego państw członkowskich [4] oraz z dnia 2 września 2003 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady — Spójniejsze europejskie prawo umów — plan działania [5],

- uwzględniając pierwsze roczne sprawozdanie Komisji z dnia 23 września 2005 r. o postępach prac dotyczących europejskiego prawa umów i weryfikacji acquis (COM(2005)0456), w którym Komisja stwierdza, że weryfikacja acquis dotyczącego ochrony konsumentów "z kolei przyczyni się do rozwoju Wspólnego Systemu Odniesienia (WSO) jako całości",

- uwzględniając komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 października 2004 r. w sprawie europejskiego prawa umów i weryfikacji acquis: rozwój (COM(2004)0651), w którym Komisja stwierdza, że "użyje WSO, tam gdzie jest to stosowne, przy przedstawianiu wniosków mających na celu podniesienie jakości i spójności istniejącego acquis i przyszłych instrumentów prawnych w obszarze prawa umów.",

- uwzględniając art. 108 ust. 5 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że w swojej rezolucji z dnia 23 marca 2006 r. Parlament zaznaczył, że nie jest jasne, jakie praktyczne skutki przyniesie inicjatywa w zakresie europejskiego prawa umów, ani też w oparciu o jaką podstawę prawną zostanie przyjęty jakikolwiek instrument prawnie wiążący;

B. mając na uwadze, że w swojej rezolucji z dnia 23 marca 2006 r. Parlament zażądał, oprócz innych informacji, oświadczenia Komisji na temat proponowanego sposobu uwzględniania wyników warsztatów sieci WSO i grup badawczych w jej późniejszych pracach,

1. ponownie wyraża przekonanie, że jednolity rynek wewnętrzny nie może stać się w pełni funkcjonalny, jeżeli nie zostaną podjęte dalsze kroki w kierunku harmonizacji prawa cywilnego;

2. przypomina, że inicjatywa w zakresie europejskiego prawa umów jest najważniejszą bieżącą inicjatywą w dziedzinie prawa cywilnego;

3. zdecydowanie opowiada się za rozszerzeniem zakresu WSO, tak aby obejmował on ogólne zagadnienia związane z prawem umów wykraczające poza obszar ochrony konsumentów;

4. podkreśla, że oprócz prac w zakresie weryfikacji acquis w obszarze ochrony konsumentów, należy również kontynuować prace nad rozszerzeniem zakresu WSO; wzywa Komisję do dokonania postępów w pracach nad projektem rozszerzenia zakresu WSO, równocześnie z pracami nad weryfikacją acquis w obszarze ochrony konsumentów;

5. podkreśla, że pomimo, iż ostateczny cel i forma prawna WSO nie są jeszcze znane, praca nad projektem powinna zostać zrealizowana jak najlepiej, mając na uwadze fakt, że jej ostateczny, osiągnięty w perspektywie długoterminowej wynik może stać się wiążącym instrumentem; w odniesieniu do celu oraz formy prawnej nie należy wykluczać żadnej z możliwych opcji;

6. wzywa Komisję do uwzględnienia długoterminowej perspektywy WSO przy przedstawianiu nowych wniosków legislacyjnych;

7. w dalszym ciągu nawołuje Komisję, by włączyła Parlament do prac nad WSO.

8. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

[1] Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0109.

[2] Dz.U. C 158 z 26.6.1989, str. 400.

[3] Dz.U. C 205 z 25.7.1994, str. 518.

[4] Dz.U. C 140 E z 13.6.2002, str. 538.

[5] Dz.U. C 76 E z 25.3.2004, str. 95.

--------------------------------------------------