KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY I EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO

Większe bezpieczeństwo produktów i lepszy nadzór rynku na jednolitym rynku produktów

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

1. Bezpieczeństwo produktów i nadzór rynku są istotą jednolitego rynku

Europa wciąż usiłuje przezwyciężyć najgorszą fazę recesji gospodarczej oraz przywrócić wzrost i miejsca pracy. Celem strategii „UE 2020” jest wydobycie Europy z recesji dzięki inteligentnemu, trwałemu wzrostowi gospodarczemu sprzyjającemu włączeniu społecznemu, prowadzącemu do wyższego poziomu zatrudnienia. Jednolity rynek musi odegrać istotną rolę w osiągnięciu tego celu.

Swobodny przepływ towarów jest najbardziej rozwiniętą z czterech swobód tworzących jednolity rynek. Handel towarami stanowi około 75 % handlu wewnątrzunijnego. Dzisiejszy jednolity rynek towarów ułatwia kupno i sprzedaż produktów w 27 państwach członkowskich, których łączna liczba mieszkańców wynosi ponad 503 miliony. Konsumenci mają szeroki wybór i mogą rozglądać się za najlepszymi ofertami. Swobodny przepływ towarów ma również decydujące znaczenie dla powodzenia tysięcy przedsiębiorstw unijnych.

Mamy w Unii swobodny przepływ towarów, ponieważ dla większości produktów zdołaliśmy uzgodnić zakres należnej ochrony, na poziomie Unii, różnych interesów publicznych, na które w przeciwnym razie mogłyby się powoływać państwa członkowskie dla uzasadnienia przeszkód stawianych towarom wprowadzanym na ich terytoria (lub je opuszczającym). W tak zwanym „prawodawstwie harmonizacyjnym” określono zasadnicze wymagania, które muszą zostać spełnione przez produkty, by mogły one korzystać ze swobodnego przepływu. Prawodawstwo dotyczące ogólnego bezpieczeństwa produktów zawiera wymóg, by w chwili udostępniania produktów konsumpcyjnych na rynku unijnym były one bezpieczne. W przypadku braku prawodawstwa harmonizacyjnego stosuje się Traktat – zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, zwłaszcza tym, które dotyczy zasady wzajemnego uznawania.

Najistotniejszym (choć nie jedynym) przywoływanym interesem publicznym jest ochrona zdrowia i bezpieczeństwa osób, którymi w kontekście swobodnego przepływu towarów są konsumenci. Przepływ produktów bezpiecznych odbywa się swobodnie. Tak więc przepisy dotyczące bezpieczeństwa produktów i wspierający te przepisy nadzór rynku stanowią podstawę jednolitego rynku towarów. Jeśli chcemy w pełni czerpać korzyści z jednolitego rynku towarów, potrzebujemy zestawu wymagających norm i przepisów dotyczących bezpieczeństwa sprzedawanych produktów oraz skutecznego, dobrze skoordynowanego, ogólnounijnego systemu nadzoru rynku wspierającego te normy i przepisy. Bezpieczniejsze, spełniające wymagania produkty wpłyną również pozytywnie na bezpieczeństwo i jakość usług w całej Unii oraz na ich świadczenie w kontekście transgranicznym, a zatem przyczynią się do większej integracji jednolitego rynku usług.

W związku z kryzysami gospodarczymi wydatki konsumenckie spadły, głównie z powodu spadających dochodów i niepewności co do przyszłości. To dlatego należy ciągle dbać o to, by konsumenci mogli ufać, że produkty są bezpieczne i przydatne do danego celu. Jest bardziej prawdopodobne, że uczciwe i wiarygodne przedsiębiorstwa będą powstawać, a następnie prawidłowo się rozwijać, jeśli będą wiedzieć, że działają w otoczeniu zapewniającym równe reguły gry, gdzie konkurenci, którzy idą na skróty i lekceważą reguły, są karani.

Jednolity rynek towarów jest niewątpliwym sukcesem. Jednak aby zapewnić jego dalszy sukces, tak by był czynnikiem pobudzającym trwały wzrost i tworzenie nowych, stabilnych miejsc pracy, każde, nawet najmniejsze, kółko w mechanizmie jednolitego rynku towarów musi właściwie działać. Jednolity rynek towarów ma wciąż niewykorzystany potencjał, który należy w pełni spożytkować. Wciąż jest możliwe obniżenie ponoszonych przez podmioty gospodarcze kosztów przestrzegania przepisów, zmniejszenie obciążeń administracyjnych dla organów krajowych i wyeliminowanie nieuczciwej konkurencji ze strony przedsiębiorców pozbawionych skrupułów. Można sprawić, że produkty na rynku będą jeszcze bezpieczniejsze, co zwiększy zaufanie konsumentów i pobudzi sprzedaż.

Mimo że nowe przepisy dotyczące produktów zharmonizowanych weszły w życie w dniu 1 stycznia 2010 r., istnieje oczywista potrzeba usprawnienia, uproszczenia i ulepszenia reguł i procedur nadzoru rynku, tak by organy krajowe i podmioty gospodarcze mogły je łatwiej stosować i łatwiej ich przestrzegać. Aby to osiągnąć, należy ulepszyć praktyczne działanie systemu w celu wykorzystania synergii i zapewnienia ewentualnych oszczędności. Organy krajowe muszą lepiej współpracować na swym własnym terytorium oraz ze swymi odpowiednikami w pozostałych państwach członkowskich. Działania w zakresie nadzoru rynku muszą być bardziej ukierunkowane i lepiej skoordynowane w całej Unii. Wymaga to dzielenia w większym stopniu zasobów, stosowania lepszych narzędzi informatycznych, bardziej rygorystycznych i ukierunkowanych kontroli na granicach zewnętrznych Unii oraz surowszych kar za naruszenia.

Dyrektywa 2001/95/WE w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów zawiera podstawowe przepisy dotyczące bezpieczeństwa, których należy przestrzegać w przypadku wielu produktów konsumpcyjnych – zawiera ona wymóg, by produkty konsumpcyjne były bezpieczne, przewiduje ustanawianie norm, nakłada obowiązki na państwa członkowskie i krajowe organy nadzoru rynku oraz ustanawia procedury w zakresie wymiany informacji i szybkiej interwencji w odniesieniu do produktów niebezpiecznych. Dyrektywę tę należy zmienić, aby zaktualizować jej przepisy dotyczące bezpieczeństwa produktów i dostosować je w możliwie największym stopniu do obowiązujących przepisów dotyczących produktów zharmonizowanych. Zwłaszcza obowiązki podmiotów gospodarczych (szczególnie te dotyczące identyfikacji produktu i wymagań w zakresie identyfikowalności) muszą zostać wzmocnione, aby dać organom nadzoru rynku niezbędne narzędzia do skutecznego wykonywania swoich czynności.

Komisja przyjmuje dziś pakiet środków w zakresie bezpieczeństwa produktów i nadzoru rynku, który uprości i ujednolici przepisy dotyczące bezpieczeństwa stosowane względem produktów nieżywnościowych, usprawni procedury nadzoru rynku i umożliwi lepszą koordynację i monitorowanie czynności w zakresie nadzoru rynku wykonywanych w UE.

W skład pakietu wchodzą:

· wniosek dotyczący nowego rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych,

· wniosek dotyczący jednego rozporządzenia w sprawie nadzoru rynku w odniesieniu do produktów,

· komunikat w sprawie zwiększenia bezpieczeństwa i zgodności z obowiązującymi wymaganiami produktów dla Europy, wytyczający wieloletni plan w zakresie nadzoru rynku,

· sprawozdanie na temat wykonania rozporządzenia (WE) nr 765/2008, zawierające ocenę finansową.

2. Rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych

Przez ponad dwadzieścia lat unijne przepisy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (dyrektywa 92/59/EWG, a następnie dyrektywa 2001/95/WE) tworzyły ramy bezpieczeństwa produktów i nadzoru rynku, które przyczyniły się ogromnie do bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych. Obejmują one system szybkiego informowania (RAPEX) o produktach niebezpiecznych i procedury stanowienia norm europejskich dla produktów, które nie są w inny sposób objęte unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym.

W odpowiedzi na apele ze strony prawie wszystkich grup zainteresowanych stron oraz Parlamentu Europejskiego, aby uprościć unijne zasady nadzoru rynku i sprawić, by były przystępniejsze, przenosi się z dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów przepisy dotyczące nadzoru rynku, w tym systemu RAPEX, i włącza je do nowego rozporządzenia w sprawie nadzoru rynku, które stanowi część wspomnianego pakietu.

Jeśli chodzi o pozostałe przepisy dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, powtarzające się ostrzeżenia dotyczące bezpieczeństwa produktów wyraźnie wskazują na potrzebę skuteczniejszych i zaktualizowanych przepisów dotyczących bezpieczeństwa produktów. Wymóg, zgodnie z którym udostępniane w UE produkty konsumpcyjne muszą być bezpieczne, również pozostaje podstawowym przepisem nowego rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych. Jego wzajemne relacje z przepisami sektorowymi obowiązującymi względem produktów konsumpcyjnych są jednak doprecyzowane, aby uniknąć zbędnego nakładania się przepisów i zwiększyć pewność prawa dla podmiotów gospodarczych.

Aby uwzględnić wyzwania, jakie stwarza zglobalizowany rynek, położono nacisk na lepszą identyfikację produktu i identyfikowalność. Obowiązki podmiotów gospodarczych (producentów, importerów, dystrybutorów) dostosowano do „nowych ram prawnych wprowadzania produktów do obrotu” przyjętych w 2008 r. dla zapewnienia spójności z przepisami sektorowymi. Wreszcie, co równie ważne, w rozporządzeniu będącym przedmiotem wniosku wspiera się szersze stosowanie norm europejskich. Znacznie uproszczono procedury określania lub aktualizacji obowiązujących norm – bądź opracowywania nowych norm – stanowiących podstawę domniemania, że produkt jest „bezpieczny”, i dostosowano te procedury do niedawno przyjętego rozporządzenia (UE) nr 1025/2012 w sprawie normalizacji europejskiej.

Nowe rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych stanowi uzupełnienie unijnych przepisów dotyczących bezpieczeństwa produktów przyjętych z początkiem XXI wieku. Zwiększy ono zaufanie konsumentów do jednolitego rynku produktów i zapewni równe warunki działania dla przedsiębiorstw.

3. Rozporządzenie w sprawie nadzoru rynku

Niezależnie od obowiązujących przepisów niebezpieczne i niespełniające wymagań produkty wciąż trafiają na rynek. Ludzie wciąż ponoszą szkody, a szkodliwe produkty nadal zanieczyszczają środowisko. Nieuczciwi przedsiębiorcy nie ustępują, lekceważąc reguły i wypaczając równe warunki działania podmiotów gospodarczych. Podważa to podstawy rynku wewnętrznego i zniechęca te przedsiębiorstwa, które inwestują wiele zasobów w zapewnienie bezpieczeństwa konstrukcji i wytwarzania swych produktów. Sytuacja taka jest często wynikiem nieprzestrzegania obowiązujących przepisów. Należy bardziej zdecydowanie egzekwować przepisy, aby zapobiegać szkodom dla konsumentów, chronić środowisko i dać uczciwym przedsiębiorcom szansę konkurowania na równych warunkach.

Nadzór rynku jest naszym głównym narzędziem. Bardziej skoordynowane i zdeterminowane działania w zakresie nadzoru rynku w całej Unii pomogą powstrzymać napływ niebezpiecznych lub w inny sposób szkodliwych produktów na rynek, odstraszą nieuczciwych przedsiębiorców i zachęcą przedsiębiorstwa do przestrzegania przepisów.

3.1. Prościej, jaśniej i lepiej

Organy państw członkowskich sprawują nadzór rynku, kontrolując i badając zarówno produkty znajdujące się na rynku, jak i pojawiające się na granicach zewnętrznych Unii. Dla produktów nie istnieją granice wewnętrzne – jest bardzo ważne, by nie istniały one również dla krajowych organów nadzoru rynku. Usprawnienie transgranicznych działań i współpracy ma kluczowe znaczenie dla nadania nadzorowi rynku większej skuteczności.

W wyniku przyjęcia w ciągu lat różnych przepisów unijne zasady nadzoru rynku stały się podzielone i zagmatwane – są w nich luki i nakładające się przepisy, i stwarzają one trudności dla podmiotów gospodarczych. Zwłaszcza produkty konsumpcyjne podlegają różnym przepisom w zakresie nadzoru rynku zawartym zarówno w prawodawstwie konsumenckim, jak i prawodawstwie harmonizacyjnym dotyczącym produktów. Utrudnia to poważnie działania w terenie prowadzone przez urzędników nadzoru rynku.

Dokładniej rzecz biorąc, przepisy w zakresie nadzoru rynku dzielą się na trzy odrębne „poziomy” – rozporządzenie (WE) nr 765/2008, dyrektywę w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów i różne akty prawne wchodzące w skład prawodawstwa harmonizacyjnego dotyczącego produktów (które jest stopniowo dostosowywane do modelowych przepisów zawartych w decyzji nr 768/2008/WE). Relacje między trzema wspomnianymi poziomami są często niejasne, zwłaszcza że wielu produktów konsumpcyjnych dotyczą wszystkie trzy.

W powstałym w Parlamencie Europejskim sprawozdaniu Schaldemose na temat zmiany dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów i nadzoru rynku bardzo skrytykowano to „trzypoziomowe” podejście, twierdząc, że doprowadziło ono do niepewności, niespójności i zamieszania na rynku wewnętrznym. W sprawozdaniu tym zaproponowano, by Komisja ustanowiła wspólne europejskie ramy nadzoru rynku odnośnie do wszystkich produktów znajdujących się na rynku wewnętrznym lub wprowadzanych na rynek UE. Wezwano w nim Komisję do stworzenia jednego systemu nadzoru rynku dla wszystkich produktów, w oparciu o jeden akt ustawodawczy.

Obecny wniosek dotyczący nowego jednego rozporządzenia w sprawie nadzoru rynku stanowi odpowiedź na to wezwanie i remedium na wspomniane wady, torując drogę do systemu nadzoru rynku w Unii Europejskiej opartego w większym stopniu na współpracy i współdziałaniu. Zaproponowano w nim szereg bardzo prostych, lecz bardzo skutecznych środków:

· Połączono w nim przepisy w zakresie nadzoru rynku obecnie rozproszone na trzech poziomach prawodawstwa. Stanowi to nie tylko uproszczenie unijnych ram nadzoru rynku poprzez przedstawienie ich w jednym akcie ustawodawczym, lecz również rozwiązuje kwestię niespójności i eliminuje nakładanie się przepisów.

· W rozporządzeniu będącym przedmiotem wniosku w miarę możliwości nie rozróżnia się produktów konsumpcyjnych i niekonsumpcyjnych ani produktów zharmonizowanych i niezharmonizowanych. Wszystkie produkty podlegają tym samym przepisom, z wyjątkiem przypadków, w których określone właściwości danej kategorii produktów wymagają odmiennego podejścia. Od czasu do czasu konieczne wciąż będą rozróżnienia, lecz zarówno dla podmiotów gospodarczych, jak i organów nadzoru rynku jasne będzie, w jaki sposób muszą postępować.

· Usprawnione zostaną procedury zgłaszania przez państwa członkowskie informacji o produktach stwarzających zagrożenie i zastosowanych środkach naprawczych. Dotychczas państwa członkowskie często nie były w stanie stwierdzić, na podstawie których przepisów mają zgłaszać wymagane informacje. Ten sam system zgłoszeń będzie w zasadzie stosowany odnośnie do wszystkich produktów. Jedynie końcowa faza procedury nadzoru rynku (w której w przypadku braku zgody pomiędzy państwami członkowskimi Komisja może zdecydować, czy środki zastosowane przez pierwotne państwo zgłaszające są uzasadnione) ograniczać się będzie do wyrobów zharmonizowanych.

3.2. Inne szczegółowe ulepszenia

Dzięki wnioskowi wzmocnione zostałyby kontrole na granicach zewnętrznych poprzez sprecyzowanie, że należy zawiesić dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii dowolnego produktu wchodzącego w zakres rozporządzenia, jeśli organy odpowiedzialne za kontrole na granicach zewnętrznych mają powody uważać, że stwarza on zagrożenie. Organy nadzoru rynku sprawdzałyby następnie, czy produkt rzeczywiście stwarza zagrożenie, po czym zlecałyby służbom granicznym dopuszczenie lub niedopuszczenie do obrotu, zależnie od okoliczności. Zwolnione z tej kontroli byłyby jedynie wprowadzane do Unii produkty będące w bezpośrednim posiadaniu osób fizycznych i przeznaczone do ich osobistego użytku. Dokonywane przez internet zakupy produktów z państw trzecich mogłyby zatem być kontrolowane.

W rozporządzeniu wspiera się wymianę i zachowywanie, w łatwo dostępnej bazie danych, informacji dotyczących czynności w zakresie nadzoru rynku. Pewnym szczególnie pożądanym skutkiem będzie to, że organy nadzoru rynku nie powinny powtarzać badań ani ocen już przeprowadzonych w odniesieniu do danego produktu przez organy innego państwa członkowskiego. Standardową praktyką powinno stać się przeszukiwanie wspomnianej bazy danych w celu znalezienia protokołów takich badań i ocen. Z uwagi na wysokie koszty badań produktów przyniesie to duże oszczędności właściwym organom państw członkowskich i ułatwi lepszy nadzór na mniejszych rynkach w obrębie Unii.

Organy nadzoru rynku uzyskałyby uprawnienie do nakładania opłat na podmioty gospodarcze w razie wprowadzenia wymogu podjęcia działań naprawczych w związku z danym produktem lub konieczności monitorowania działań naprawczych zaproponowanych przez dany podmiot gospodarczy.

System RAPEX, stosowany do przetwarzania zgłoszeń państw członkowskich dotyczących produktów stwarzających zagrożenie, zostaje ulepszony. Kryteria zgłaszania zostaną odpowiednio uproszczone, wymagane będzie zgłaszanie bardziej szczegółowych informacji, aby były one bardziej przydatne, a działania następcze skuteczniejsze, zaś terminy przesyłania zgłoszeń będą bardziej realistyczne i możliwe do dotrzymania.

Doświadczenia ze stosowaniem unijnych środków „nadzwyczajnych” w zakresie bezpieczeństwa produktów wykazały również, że okres obowiązywania tych środków (do jednego roku) jest niewystarczający do opracowania trwałego rozwiązania na poziomie UE, w związku z czym muszą być one wielokrotnie przedłużane, co rodzi niepewność prawa i zamieszanie dla podmiotów gospodarczych, które muszą zdecydować, czy czynić długoterminowe inwestycje w celu dostosowania swych produktów do nowych wymagań w zakresie bezpieczeństwa produktów. Zgodnie z nowym rozporządzeniem Komisji należy przyznać większą swobodę odnośnie do rodzaju i treści środków ograniczających wprowadzanych w odniesieniu do produktów niebezpiecznych. W tym celu Komisja powinna móc przyjmować środki adresowane do państw członkowskich albo stosowane bezpośrednio względem podmiotów gospodarczych. Środki te mogłyby być ograniczone w czasie lub nie.

Komisja dąży do zapewnienia przedsiębiorstwom i innym zainteresowanym stronom wytycznych i użytecznych informacji na temat wykładni i stosowania nowych przepisów w zakresie bezpieczeństwa produktów i nadzoru rynku. Proponowane Europejskie Forum Nadzoru Rynku odegra decydującą rolę w opracowywaniu najlepszych praktyk służących zharmonizowanemu wykonaniu rozporządzenia w całej Unii. Stowarzyszenia przedsiębiorców i organizacje konsumenckie będą miały możliwość przedstawiania swych opinii w ramach tego Forum. Biura Europejskiej Sieci Przedsiębiorczości w każdym państwie członkowskim powinny dodatkowo udostępniać informacje, zwłaszcza małym i średnim przedsiębiorstwom, i doradzać im, zbiorowo i indywidualnie, w związku z ich prawami i obowiązkami na mocy nowego rozporządzenia. Sieć, wspierana przez pełnomocników ds. MŚP, powinna również gromadzić informacje zwrotne od MŚP i zgłaszać ich szczegółowe potrzeby, interesy lub obawy w celu ich uwzględnienia przy wykonywaniu nowych przepisów.

4. Wieloletni plan w zakresie nadzoru rynku

Produkty (w tym produkty przywiezione spoza Unii i dopuszczone do swobodnego obrotu) można w Unii swobodnie przemieszczać przez granice. Kontrolę ich bezpieczeństwa należy przeprowadzać z odpowiednią częstotliwością i w spójny sposób w całej Unii. Wymaga to zaangażowania organów nadzoru rynku w państwach członkowskich w ściślejszą i skuteczniejszą współpracę.

Opracowanie wieloletniego planu w zakresie nadzoru rynku stanowi jedną z 50 propozycji działań przedstawionych w Akcie o jednolitym rynku. Państwa członkowskie już teraz muszą tworzyć i aktualizować krajowe programy nadzoru rynku. Plan wieloletni nie może prowadzić do dublowania działań już zaplanowanych lub realizowanych na poziomie krajowym; należy przy jego pomocy określić obszary, w których koordynacja ze strony Komisji przyniosłaby dodatkowe korzyści i rzeczywiste ulepszenia, i zająć się nimi. W planie przedstawiono ambitny wykaz 20 działań, które mają być podjęte w ciągu następnych trzech lat:

1) W ramach planu organy nadzoru rynku w państwach członkowskich będą zachęcane do lepszego komunikowania się i wzajemnego wspierania; stworzone zostaną odpowiednie możliwości w tym zakresie. Dzięki badaniom, ankietom i konsultacjom gromadzone będą informacje o przepisach krajowych i praktyce gospodarczej. Wprowadzone zostaną właściwe rozwiązania informatyczne służące gromadzeniu i przechowywaniu informacji w sposób umożliwiający łatwy do nich dostęp. Ustalone zostaną istniejące rozbieżności, różnice i szczegółowe potrzeby oraz zapewnione zostaną odpowiednie szkolenia, pomoc techniczna i wytyczne.

2) Praktyczna użyteczność nadzoru rynku polega na określeniu i ocenie ryzyka. Zostaną opracowane wspólne praktyki, a następnie będą one przestrzegane w całej Unii. Komisja zaangażowana będzie w propagowanie skutecznych metod komunikacji, opracowywanie wytycznych i formułowanie wspólnego podejścia do kontroli bezpośrednich, kontroli dokumentów i kontroli laboratoryjnych odnoszących się do produktów.

3) Bardziej scentralizowana koordynacja wspólnych programów i działań przyczyni się lepszego dostosowania ich zakresu pod kątem użyteczności, zapewni wysoką jakość ich treści i dzięki temu zwiększy ich skuteczność.

4) Łączenie zasobów tam gdzie to możliwe pomoże wyeliminować dublowanie zadań i ułatwi wymianę doświadczeń i informacji. W zarządzanej przez Komisję bazie danych ICSMS segreguje się i przechowuje wielkie ilości informacji na temat ocen ryzyka, metod badań, zastosowanych środków naprawczych itd., uzyskanych od organów nadzoru rynku w całej Unii. Organy nadzory rynku danego państwa członkowskiego będą mogły szybko i bez wątpliwości stwierdzić, czy (a jeśli tak, to jak) dany problem został już rozwiązany w innym państwie. Dostępne będą wyniki badań laboratoryjnych, co sprawi, że niepotrzebne się staną powtórne badania, a to pozwoli uzyskać oszczędności i zmniejszenie obciążeń administracyjnych. Użyteczność tego narzędzia zależy całkowicie od szybkiego, dokładnego i sumiennego wprowadzania informacji do bazy danych, a właściwe organy we wszystkich państwach członkowskich zachęcane będą do odegrania odpowiedniej roli w tym względzie. Udostępnione zostaną wszelkie niezbędne szkolenia i wytyczne, aby zapewnić pełne wykorzystanie wielkiego potencjału tego rozwijającego się narzędzia.

5) Ciągła wymiana poglądów między Komisją, konsumentami, zainteresowanymi stronami reprezentującymi przedsiębiorstwa i organami krajowymi ma podstawowe znaczenie dla wsparcia tej ogólnoeuropejskiej współpracy. Cel ten zostanie osiągnięty bez tworzenia kolejnej płaszczyzny komunikacji na linii Unia-obywatele-przedsiębiorstwa, których i tak jest zbyt wiele.

6) Zwiększenie skuteczności kontroli granicznych w zakresie bezpieczeństwa wymaga ściślejszej współpracy organów celnych z organami nadzoru rynku, jak również stosowania nowoczesnych narzędzi w celu lepszego ukierunkowania kontroli, którym mają być poddawane produkty wprowadzane na rynek unijny.

Wieloletni plan w zakresie nadzoru rynku przyniesie rzeczywiste, wymierne korzyści, jeśli chodzi o prowadzenie w terenie czynności w zakresie nadzoru rynku, odpowiadające znacznym wymaganiom nowoczesnego, wysoce funkcjonalnego rynku wewnętrznego towarów.

5. Sprawozdanie na temat wykonania rozporządzenia (WE) nr 765/2008

Sprawozdanie, sporządzone przez Komisję zgodnie z art. 36 ust. 2 i art. 40 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, stanowi uzupełnienie pakietu dotyczącego bezpieczeństwa produktów i nadzoru rynku. W sprawozdaniu Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o wynikach swej oceny wykonania powyższego rozporządzenia oraz przydatności oceny zgodności, akredytacji i czynności w zakresie nadzoru rynku korzystających z finansowania unijnego. Ustalenia zawarte w ocenie Komisji pomogły ustalić sposób lepszego postępowania i zostały w związku z tym odzwierciedlone w proponowanym zbiorze nowych przepisów.

6. Wnioski

Wspomniany pakiet wniosków ma przyczynić się do realizacji trzech głównych celów: zapewnienia większego bezpieczeństwa konsumentom, zmniejszenia obciążeń dla przedsiębiorstw i aktywniejszej współpracy między właściwymi organami. W końcowym efekcie, dzięki lepszym przepisom dostosowanym do założonych celów, pakiet ten ma się przyczynić do zwiększenia zaufania do jednolitego rynku i w ten sposób pobudzać wzrost.

Gdy wnioski te zostaną przyjęte i wdrożone, konsumenci będą mogli ufać, że rynek produktów konsumpcyjnych jest bezpieczniejszy, i korzystać z przejrzystych i porównywalnych informacji, zgodnie z priorytetami określonymi w Europejskim programie na rzecz konsumentów. Realizacja pakietu przyniesie również znaczne korzyści podmiotom gospodarczym, zwłaszcza MŚP, które będą mogły polegać na jasnych zasadach i zapewnić lepszą konkurencję na jednolitym rynku. Również organy publiczne w całej Europie skorzystają na racjonalizacji ram nadzoru rynku i zwiększonej synergii, które doprowadzą efektywniejszego wykorzystania zasobów i wydatków publicznych i do lepszego egzekwowania przepisów.

Wzywa się współprawodawców do przyjęcia dwóch wniosków ustawodawczych, aby zapewnić uzgodnienie tego kluczowego działania w ramach Aktu o jednolitym rynku II, podobnie jak i wszystkich pozostałych kluczowych działań, jako priorytetu na poziomie UE do wiosny 2014 r.

Poprzez ten pakiet środków o charakterze ustawodawczym i nieustawodawczym Komisja dąży do umożliwienia obywatelom i przedsiębiorstwom czerpania pełni korzyści płynących z jednolitego rynku produktów przemysłowych i konsumpcyjnych i do stymulowania w ten sposób wzrostu i powstawania miejsc pracy w Europie.