UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Porozumienie paryskie stanowi globalny przełom w mobilizowaniu wysiłków zbiorowych i przyspieszaniu transformacji populacji światowej w społeczność niskoemisyjną i odporną na zmianę klimatu. Oznacza ono istotny postęp w stosunku do protokołu z Kioto z 1997 r., który do czasu konwencji paryskiej był jedynym prawnie wiążącym traktatem o ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych przewidującym zobowiązania do końca 2020 r. Porozumienie paryskie określa jakościowy cel długoterminowego zmniejszenia emisji zgodny z celem utrzymania globalnego wzrostu temperatury wyraźnie poniżej 2 °C przy jednoczesnym kontynuowaniu wysiłków na rzecz zahamowania jej wzrostu do 1,5 °C. W dążeniu do osiągnięcia tego celu, Strony przyjmą lub zaktualizują stosowne cele ograniczenia emisji. Począwszy od roku 2023, Strony będą przeprowadzały, w cyklu pięcioletnim, światowe podsumowanie emisji w oparciu o najnowszy stan badań i wykonania porozumienia, w którym będą odnotowane postępy i rozważane ograniczenia emisji, jej dostosowania i zapewnione wsparcie w tym zakresie.

Porozumienie zostanie udostępnione do podpisania przez Strony UNFCCC od dnia 22 kwietnia 2016 r. do dnia 21 kwietnia 2017 r. Stronami porozumienia są zarówno Unia Europejska, jak i jej państwa członkowskie. Uroczysta ceremonia składania podpisów odbędzie się w Nowym Jorku w dniu 22 kwietnia 2016 r.

W trakcie 21. Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu (COP 21), która miała miejsce w Paryżu w dniach od 30 listopada do 12 grudnia 2015 r. przyjęto tekst porozumienia w sprawie globalnego zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych. Porozumienie wejdzie w życie trzydziestego dnia po złożeniu instrumentów jego ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez co najmniej 55 Stron, odpowiadających szacunkowo przynajmniej za 55 % całkowitej emisji gazów cieplarnianych.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Jeszcze przed COP 21, każda ze stron UNFCCC ogłosiła swój zaplanowany, ustalony na szczeblu krajowym wkład (INDC) w realizację porozumienia. Unia Europejska wraz z jej państwami członkowskimi była pierwszą ze znaczących gospodarek światowych, która już 6 marca 2015 r. określiła swój wkład, tj. sumę ustalonych na szczeblu krajowym wkładów, oznaczający cel przynajmniej 40 % (w stosunku do roku 1990) redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r., ustalony w konkluzjach Rady z dnia 23 października 2014 r. na temat ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030.

Unia rozpoczęła już proces realizowania celu 40-procentowej redukcji emisji gazów cieplarnianych. Co się tyczy sektorów objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji (ETS), 15 lipca 2015 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia racjonalnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych. Celem wniosku jest osiągnięcie wspomnianego celu w odniesieniu do sektorów objętych unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji. W roku 2016 Komisja zamierza natomiast wystąpić z wnioskami określającymi cele państw członkowskich w sektorach poza ETS i zasady wliczania bilansu źródeł i pochłaniaczy emisji towarzyszących użytkowaniu gruntów, zmianom sposobu użytkowania gruntów i leśnictwu.