[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 22.12.2010

KOM(2010) 815 wersja ostateczna

2010/0395 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie reguł finansowych mających zastosowanie do budżetu rocznego Unii

UZASADNIENIE

KONTEKST WNIOSKU

W niniejszym wniosku uwzględnia się najnowszy rozwój sytuacji ustawodawczej i politycznej w zakresie rozporządzenia finansowego (zwanego dalej „RF”[1]).

1. Ze względu na jasność prawną oraz aby ułatwić przebieg negocjacji między Parlamentem Europejskim i Radą (zwanymi dalej „władzą prawodawczą”), łączy on i zastępuje dwa wcześniejsze wnioski Komisji dotyczące rewizji RF jako jeden tekst w standardowym formacie ustawodawczym (bez stosowania techniki przekształcenia). Wspomniane dwa wnioski dotyczyły przeprowadzanej co trzy lata rewizji rozporządzenia finansowego (COM (2010) 260 wersja ostateczna) – ze szczególnym uwzględnieniem głębokiej potrzeby zrewidowania mechanizmów wykonywania budżetu w kontekście obecnej sytuacji ekonomicznej oraz w świetle przyszłych zadań politycznych – oraz rewizji RF mającej na celu uzgodnienie go z traktatem lizbońskim (COM (2010) 71 wersja ostateczna), z uwzględnieniem obowiązków państw członkowskich dotyczących kontroli wewnętrznej i audytu oraz wynikającej stąd odpowiedzialności w zakresie zarządzania dzielonego. W związku z powyższym wycofuje się oba wcześniejsze wnioski (COM (2010) 260 wersja ostateczna i COM (2010) 71 wersja ostateczna).

2. Do niniejszego wniosku włączono także zmiany w RF wynikające z przyjęcia rozporządzenia nr 1081/2010 dotyczącego utworzenia Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (zwanej dalej „ESDZ”)[2].

1.1. Procedura

W związku z wejściem w życie traktatu lizbońskiego rewizję RF należy przeprowadzić zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, o której mowa w art. 322 TFUE. Aby umożliwić władzy prawodawczej ogólny ogląd zaproponowanych zmian, w jednym pakiecie z RF przedstawia się przepisy wykonawcze do rozporządzenia finansowego (zwane dalej PW[3]) jako dokument roboczy służb Komisji. PW, zawierające bardziej szczegółowe przepisy uzupełniające RF, będą przyjęte na podstawie przekazanych uprawnień Komisji zgodnie z art. 290 TFUE.

W niniejszym wniosku nie wprowadzono żadnych zmian merytorycznych w stosunku do dwóch wcześniejszych wniosków, o których mowa w pkt 1 powyżej. W związku z tym dokument roboczy służb Komisji dotyczący przepisów wykonawczych do RF (SEC (2010)), który został przedstawiony przez Komisję wraz z dokonywaną co trzy lata rewizją, zachowuje w pełni swoją ważność.

1.2. Harmonogram

Należy pamiętać, że jednocześnie z niniejszą rewizją RF toczą się przygotowania do programów obejmujących okres po roku 2013. W tym właśnie szerszym kontekście należy ją rozpatrywać. Dlatego też ważne jest, aby wszyscy zainteresowani uczestnicy procesu prawodawczego, szczególnie Parlament Europejski i Rada, realizowali ambitny harmonogram niniejszej rewizji oraz porozumieli się co do potrzeby zapewnienia spójności między przepisami finansowymi zapisanymi w RF i treścią sektorowych aktów podstawowych. Aby tak się stało, powinni oni dążyć do porozumienia w sprawie pakietu (rozporządzenia finansowego i przepisów wykonawczych), tak aby mógł on wejść w życie dnia 1.1.2012 r. Jest to bardzo ambitny termin, jeśli uwzględni się ograniczenia wynikające ze zwykłej procedury ustawodawczej.

CEL WNIOSKU

Budżet jest jednym z najważniejszych instrumentów realizacji polityk UE. W roku 2011 na polityki UE służące Unii i jej obywatelom planuje się przeznaczyć ponad 126 mld EUR. W obecnej sytuacji gospodarczej jeszcze ważniejsze niż zwykle jest to, aby mechanizmy wykonania budżetu działały jak najefektywniej i ułatwiały realizację polityk UE, jednocześnie zapewniając należyte traktowanie pieniędzy europejskich podatników. Jest szczególnie ważne, aby mechanizmy te były proste i przejrzyste (przede wszystkim dla końcowych odbiorców środków UE), aby umożliwiały pozyskiwanie zasobów spoza budżetu UE , a jednocześnie zwiększyły rozliczalność Komisji z wykonania budżetu na podstawie art. 317 TFUE.

RF zawiera wszystkie reguły i zasady regulujące wykonanie budżetu. Ma ono charakter horyzontalny, jako że stosuje się je we wszystkich obszarach wydatków i do wszystkich dochodów.

2.1. Podstawa przeprowadzenia niniejszej rewizji

RF powinno zawierać tylko najważniejsze zasady (RF, tytuł II) oraz podstawowe reguły zarządzania budżetem i finansami, podczas gdy szczegóły powinny zostać określone w PW oraz prawie miękkim, np. w wewnętrznych wytycznych. Wspomniane zasady muszą być przestrzegane we wszystkich aktach ustawodawczych[4] i przez wszystkie instytucje. Powinny być stabilne, a wszelkie odstępstwa od nich należy ograniczyć do ścisłego minimum.

Jeśli chodzi o treść rozporządzenia, powinno się zachować najważniejsze elementy reform finansowych, a przede wszystkim: rolę podmiotów działań finansowych, znaczenie decyzji o finansowaniu przyjmowanych przez kolegium komisarzy w odniesieniu do wydatków operacyjnych, integrację kontroli w służbach operacyjnych, funkcję audytu wewnętrznego, budżetowanie zadaniowe oraz modernizację zasad rachunkowości i podstawowych reguł mających zastosowanie do dotacji. Reguły dotyczące zamówień powinny pozostać zgodne z dyrektywami dotyczącymi zamówień.

Trzeba ponadto pamiętać, że nie wszystkie problemy ze stosowaniem przepisów wymagają zmian w RF. W ogromnej większości przypadków trudności przywołane podczas konsultacji publicznych nie biorą się z rozporządzenia finansowego lub mogłyby zostać rozwiązane w drodze interpretacji jego przepisów. Źródłem problemów są również rozporządzenia sektorowe, które ze względu na swoją szczegółowość i złożoność znacznie zwiększają ryzyko błędu lub niewłaściwej interpretacji.

Jeśli chodzi o metody, wszelkie zmiany merytoryczne oceniono pod względem następujących kryteriów:

- zmniejszenie obciążeń administracyjnych beneficjentów, wykonawców i partnerów wykonawczych;

- ułatwianie, w miarę możliwości, uzyskiwania dodatkowego efektu dzięki środkom budżetowym;

- ułatwianie Komisji wypełniania jej zobowiązania, wynikającego z art. 317 Traktatu, do wykonania budżetu i osiągnięcia celów polityki poprzez ulepszenie instrumentów służących temu wykonaniu oraz uproszczenie zasad i procedur;

- zapewnienie należytego zarządzania finansami i ochrona interesów finansowych Unii przed nadużyciami finansowymi i innymi działaniami niezgodnymi z prawem[5].

2.2. POTRZEBA REFORMY

Reforma jest konieczna w celu dostosowania reguł finansowych do nowych wymogów dotyczących wykonywania budżetu (współfinansowanie z innymi darczyńcami, specjalne instrumenty finansowe, partnerstwa publiczno-prywatne) lub też z uwagi na przypadki, gdy podstawowe zasady powodują nieproporcjonalne obciążenia (odsetki od płatności zaliczkowych) lub mogą nadmiernie zakłócić efektywność (zakaz wykonywania budżetu poprzez organy sektora prywatnego). Konieczne jest również ułatwienie procedur przyznawania dotacji i udzielania zamówień o niskiej wartości.

Nowa procedura mająca zastosowanie do PW, zgodnie z traktatem lizbońskim, powinna ponadto doprowadzić do nowego powiązania RF i PW, narzucając kompleksowy przegląd całego zestawu reguł finansowych. W tym względzie niektóre przepisy PW, obecnie określające wyjątki lub odstępstwa od przepisów RF, powinny zostać wprowadzone do samego RF, a PW powinno się ograniczyć do szczegółów technicznych i zasad wykonania[6].

W tym kontekście Komisja postawiła swemu wnioskowi następujące cele:

- wprowadzić większą elastyczność w wykonywaniu zasad budżetowych, co powinno służyć lepszemu zaspokajaniu potrzeb operacyjnych oraz zmniejszyć niepotrzebne obciążenia administracyjne dla odbiorców środków Unii;

- poprawić stosunki z partnerami wykonawczymi, którym Komisja powierza zarządzanie programami lub częścią programowania (projekty), przede wszystkim uwzględniając charakter danego partnera wykonawczego (państwa członkowskie, agencje, EBI, podmioty publiczne i prywatne itp.) i związane z tym ryzyko finansowe (proporcjonalność);

- przejść, w systemie dotacji, z zarządzania opartego na rzeczywistych kosztach (nakładach) na system oparty na wynikach (rezultatach) w celu lepszego wypełniania celów polityki i znacznego uproszczenia wymogów proceduralnych i dotyczących dokumentacji z korzyścią dla beneficjentów, a także ułatwić korzystanie z płatności ryczałtowych;

- zapewnić należyte zarządzanie finansami, zostawiając jednocześnie urzędnikom zatwierdzającym wystarczającą swobodę, tak aby mogli dostosować środki do swoich ograniczeń operacyjnych i napotykanego ryzyka finansowego;

- unowocześnić system zarządzania ryzykiem i system środków kontroli, tak aby były one bardziej proporcjonalne w stosunku do prawdopodobieństwa błędu i związanych z tym kosztów.

2.3. UZGODNIENIE Z TRAKTATEM LIZBOńSKIM

Po raz pierwszy od kilku dziesięcioleci traktat lizboński (Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – TFUE), który wszedł w życie dnia 1 grudnia 2009 r., określa istotne zmiany w kwestiach budżetowych i finansowych. Zmiany te powinny znaleźć odzwierciedlenie w rozporządzeniu finansowym. Dotyczą one w szczególności:

- wprowadzenia wieloletnich ram finansowych do Traktatu oraz ich powiązania z coroczną procedurą budżetową: w tym kontekście, w związku z włączeniem wieloletnich ram finansowych do postanowień TFUE, należy wprowadzić do rozporządzenia finansowego pewne postanowienia porozumienia międzyinstytucjonalnego (PMI) w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami;

- nowej corocznej procedury budżetowej oraz zniesienia rozróżnienia na wydatki obowiązkowe i nieobowiązkowe, co ma wpływ na przepisy dotyczące przesunięć środków i dwunastych części środków tymczasowych;

- nowych przepisów wprowadzonych w art. 317 TFUE, dotyczących obowiązków kontroli i audytu państw członkowskich w zakresie wykonania budżetu, oraz punktu 44 porozumienia międzyinstytucjonalnego (PMI) w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (bardziej szczegółowe informacje można znaleźć w pkt 4.3.1).

Niniejszy wniosek pozwala również na poprawienie treści rozporządzenia finansowego zgodnie z traktatem lizbońskim poprzez dostosowania techniczne oraz skreślenie nieaktualnych przepisów.

WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI

Niniejszy wniosek oparto na wynikach konsultacji publicznych z dnia 19 października 2009 r.[7], w wyniku których otrzymano 235 uwag od różnych zainteresowanych podmiotów wykonujących lub otrzymujących środki finansowe Unii, takich jak obywatele, podmioty publiczne i prywatne oraz regionalne i krajowe organy administracji. Ma on w szczególności na celu rozwiązanie największego problemu zgłaszanego podczas konsultacji publicznych, tj. nadmiernych obciążeń administracyjnych nakładanych na odbiorców środków finansowych Unii.

Komisja oparła się również na doświadczeniach swoich służb operacyjnych, które brały udział w szeroko zakrojonych konsultacjach wewnętrznych, i wnioskach wyciągniętych z poprzednich rewizji.

SZCZEGÓŁOWY KONTEKST WNIOSKU

Niniejsza rewizja ma trzy główne cele .

4.1. Uproszczenie

Aby uprościć procedury udzielania dotacji i zacząć stosować podejście bardziej ukierunkowane na wyniki, Komisja proponuje ułatwienie korzystania z płatności ryczałtowych i innych instrumentów , dzięki czemu będzie mogła ona racjonalnie z wyprzedzeniem ocenić i określić kwotę konieczną do realizacji projektu. W przyszłości dotacje byłyby w większości przypadków wypłacane na podstawie takiej oceny ex ante , w oparciu o dowody zrealizowania projektu.

Komisja proponuje ponadto rewizję reguł dotyczących odsetek od zaliczek. Obecne RF nakłada nadmierne obciążenia administracyjne na beneficjentów dotacji, wymagając od nich otwarcia osobnego rachunku bankowego w celu zwrotu odsetek od otrzymanych środków. W praktyce są to często bardzo niewielkie kwoty. Komisja proponuje zastosowanie innego podejścia: co do zasady odsetki od zaliczek nie byłyby należne Unii, chyba że umowa o udzieleniu dotacji, z uwagi na proporcjonalność (np. duża wysokość dotacji) i należyte zarządzanie finansami, stanowiłaby, że odsetki muszą zostać zainwestowane w projekt lub odzyskane.

Jeśli chodzi o przepisy o zamówieniach , w celu uproszczenia zasad zmieniono przepisy dotyczące gwarancji bankowych wymaganych od wykonawcy oraz procedury udzielania zamówień o niskiej wartości.

4.2. Osiąganie lepszych wyników z wykorzystaniem ograniczonych zasobów (efekt dźwigni)

Komisja dostrzega potrzebę zwiększenia efektu dźwigni, jaki wywołuje uruchomienie środków unijnych, w związku z dwoma aspektami obecnej sytuacji politycznej: wytycznymi politycznymi, określonymi w 2009 r. przez przewodniczącego Barroso na okres swej drugiej kadencji, w których zaproponował on maksymalne zwiększenie inwestycji oraz opracowanie innowacyjnych instrumentów finansowych, a także ograniczeniami budżetowymi, zarówno w Unii, jak i w państwach członkowskich, które będą miały wpływ na negocjacje w sprawie przyszłych wieloletnich ram finansowych (obejmujących okres po roku 2013).

W celu zwiększenia efektu dźwigni, jaki daje uruchomienie środków finansowych Unii, proponuje się wykorzystanie szeregu instrumentów, w tym:

- łączenie środków w obszarze stosunków zewnętrznych: zmienione reguły dotyczące zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel oraz utworzenie funduszy powierniczych UE wspólnie umożliwią łączenie środków pochodzących z wielu różnych źródeł (państw członkowskich, budżetu Unii, państw trzecich);

- efekt synergii ze środkami własnymi EBI: wniosek ma na celu pobudzenie systematycznego korzystania z instrumentów mieszanych (funduszy UE/funduszy EBI z przeznaczeniem na kapitał podwyższonego ryzyka, funduszy gwarancyjnych, pożyczek długoterminowych), które uwzględniają status „uprzywilejowanego partnera”, jaki uzyskał EBI dzięki Traktatowi UE, oraz jego wkład w umacnianie rynku wewnętrznego;

- efekt synergii ze środkami prywatnymi i partnerstwami publiczno-prywatnymi (PPP) : Komisja proponuje ułatwienie tworzenia PPP albo poprzez zwykłe przekazywanie przez Komisję zadań podmiotowi prywatnemu, który pozytywnie przejdzie kontrolę ex ante (badanie zdolności do zarządzania środkami publicznymi zgodnie ze standardami należytego zarządzania finansami), albo poprzez akt podstawowy powierzający publicznemu organowi UE realizację PPP, w ramach „lekkiego” rozporządzenia ramowego;

- efekt dźwigni wynikający z nagród przyznawanych w sektorze B+R : w oparciu o pozytywne doświadczenia zagraniczne Komisja proponuje doprecyzowanie reguł dotyczących przyznawania nagród, które w przyszłości mogą być w większym stopniu wykorzystywane do przyciągania prywatnych inwestycji do sektora B+R.

4.3. Zwiększenie rozliczalności: odpowiedzialność partnerów wykonawczych i „dopuszczalne ryzyko błędu”

4.3.1. Zmiany różnych metod wykonawczych

Wniosek ma na celu uproszczenie różnych metod wykonawczych (bezpośredniego/pośredniego zarządzania scentralizowanego, zarządzania dzielonego, zdecentralizowanego i wspólnego), tak aby reguły mające zastosowanie do różnych metod stały się bardziej spójne oraz aby zwiększyć rozliczalność partnerów wykonawczych celem wsparcia Komisji w wykonywaniu jej obowiązków wynikających z Traktatu.

Komisja proponuje zestaw wspólnych zasad , które będą miały zastosowanie we wszystkich przypadkach zarządzania pośredniego, tj. zawsze wtedy, gdy Komisja powierza wykonywanie budżetu Unii osobom trzecim. Zasady te (które mogą być uzupełnione przepisami sektorowymi) są następujące:

- weryfikacja ex ante zdolności do zarządzania środkami UE z należytym uwzględnieniem specyficznego ryzyka danych działań (elastyczność i proporcjonalność);

- obowiązki w zakresie zarządzania, kontroli i audytu (należyte zarządzanie finansami);

- jednolita struktura odpowiedzialności, utworzona przede wszystkim poprzez wprowadzenie corocznych poświadczeń wiarygodności dotyczących zarządzania, podpisywanych przez partnerów wykonawczych Komisji, oraz regularne rozliczenia rachunków.

Państwa członkowskie są najważniejszym partnerem Komisji i mają do odegrania kluczową rolę w wykonaniu budżetu (ar. 317 ust. 5 TFUE). Fakt ten uwzględniono zarówno w obecnym RF, jak i we wniosku Komisji, określając szczegółowe reguły odzwierciedlające wyżej wspomniane wspólne zasady.

Propozycje w zakresie zarządzania dzielonego opierają się na już istniejących podstawach, które okazały się skuteczne w tym obszarze. Na podstawie art. 317 TFUE, zgodnie z którym RF powinno przewidywać obowiązki kontroli i audytu państw członkowskich w zakresie wykonania budżetu oraz wynikającą z nich odpowiedzialność, we wniosku określa się najważniejsze funkcje, jakie muszą spełniać systemy zarządzania i kontroli w ramach zarządzania dzielonego. Państwa członkowskie dysponują stosunkowo dużą elastycznością w organizowaniu swoich istniejących struktur administracyjnych w odniesieniu do tych funkcji.

4.3.2. Wprowadzenie pojęcia „dopuszczalnego ryzyka błędu”

Do tej pory wskaźnikiem stosowanym do pomiaru zarządzania ryzykiem przez Komisję był standardowy próg istotności w wysokości 2 %, stosowany przez Trybunał Obrachunkowy do całości budżetu bez względu na ryzyko i koszty kontroli występujące w każdym obszarze polityki. W celu uzyskania bardziej odpowiedniego narzędzia pomiaru zarządzania ryzykiem przez Komisję proponuje ona, aby o poziomie dopuszczalnego ryzyka błędu dla każdego obszaru polityki decydowały Rada i Parlament Europejski na wniosek Komisji w sprawie oceny kosztów i korzyści kontroli.

Poziom dopuszczalnego ryzyka błędu określany dla każdego obszaru polityki byłby dla Komisji przydatnym narzędziem do wykorzystania ex ante w celu dostosowania sposobu zarządzania programami z uwzględnieniem ryzyka występującego w konkretnym przypadku. Nie koliduje on z systemami kontroli ani środkami naprawczymi stosowanymi w przypadku wykrytych błędów. Dopuszczalne ryzyko błędu nie oznaczałoby stosowania różnych poziomów ryzyka błędu w odniesieniu do różnych państw członkowskich; miałby on zastosowanie do całego obszaru polityki na poziomie Unii.

2010/0395 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie reguł finansowych mających zastosowanie do budżetu rocznego Unii

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 322, w związku z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, a w szczególności jego art. 106a,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej[8],

uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego[9],

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

3. Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich[10] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione. Ze względu na konieczność dalszych zmian, w tym uwzględnienia zmian wprowadzonych traktatem lizbońskim, rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 należy zastąpić niniejszym rozporządzeniem dla zachowania przejrzystości.

4. W rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 1605/2002 ustanawia się zasady budżetowe i reguły finansowe, które powinny być przestrzegane we wszystkich aktach ustawodawczych i przez wszystkie instytucje. Należy zachować najważniejsze zasady, a także koncepcję i strukturę tego rozporządzenia oraz podstawowe reguły zarządzania budżetowego i zarządzania finansami. Odstępstwa od tych najważniejszych zasad powinno się poddać przeglądowi i jak najbardziej uprościć, uwzględniając ich niesłabnące znaczenie, wartość dodaną dla budżetu rocznego Unii (dalej zwanego „budżetem”) oraz obciążenia, jakie niosą ze sobą dla zainteresowanych stron. Konieczne jest utrzymanie i umocnienie najważniejszych elementów reformy finansowej: roli podmiotów działań finansowych, integracji kontroli w służbach operacyjnych, audytorów wewnętrznych, budżetowania zadaniowego, modernizacji zasad rachunkowości oraz reguł i podstawowych zasad mających zastosowanie do dotacji.

5. Ze względu na szczególny charakter Europejskiego Banku Centralnego i jego zadań, zwłaszcza jego niezależność pod względem zarządzania własnymi środkami finansowymi, powinien on zostać wyłączony z zakresu niniejszego rozporządzenia.

6. Praktyka wskazuje, że w niniejszym rozporządzeniu należy zawrzeć pewne reguły, aby podążać za zmieniającymi się wymogami związanymi z wykonywaniem budżetu, takimi jak współfinansowanie z udziałem innych darczyńców, aby zwiększyć efektywność pomocy zewnętrznej oraz ułatwić korzystanie ze specjalnych instrumentów finansowych, takich jak np. umowy zawierane z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, lub wykorzystywanie partnerstw publiczno-prywatnych.

7. Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 było ograniczone do określenia ogólnych zasad i podstawowych reguł rządzących całym sektorem budżetowym, o którym mowa w Traktatach, natomiast przepisy wykonawcze zostały określone w rozporządzeniu Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich[11] w celu stworzenia lepszej hierarchii reguł oraz zapewnienia większej przejrzystości rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002. Na podstawie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej zwanego „TFUE”) Komisja może otrzymać uprawnienia do przyjęcia aktów o zasięgu ogólnym, które uzupełniają lub zmieniają niektóre, inne niż istotne, elementy aktów ustawodawczych. Wskutek tego niektóre przepisy zawarte w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 2342/2002 należy włączyć do niniejszego rozporządzenia. Szczegółowe reguły stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmowane przez Komisję należy ograniczyć do szczegółów technicznych oraz metod wykonania

8. Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych została włączona w zakres polityki i działań wewnętrznych Unii. Szczególne przepisy finansowe mające zastosowanie do tej dziedziny polityki przestają być zatem uzasadnione i nie powinny być włączone do niniejszego rozporządzenia.

9. Zgodnie z wieloletnimi ramami finansowymi na lata 2007–2013, ustanowionymi porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami[12], Fundusz Gwarancyjny dla Działań Zewnętrznych nie jest już objęty szczególnym systemem. Płatności z budżetu na rzecz tego funduszu są obecnie zapisywane w specjalnej pozycji w budżecie. Odnośne szczególne przepisy finansowe nie są już potrzebne, a zatem nie powinny być włączone do niniejszego rozporządzenia.

10. Reguły dotyczące odsetek generowanych przez zaliczki należy uprościć, ponieważ powodują one nadmierne obciążenia administracyjne zarówno dla odbiorców unijnych środków finansowych, jak i służb Komisji oraz nieporozumienia między służbami Komisji, podmiotami i partnerami. Dla uproszczenia, szczególnie w odniesieniu do beneficjentów dotacji oraz zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, należy znieść obowiązek generowania odsetek od zaliczek oraz odzyskiwania takich odsetek. Powinna jednak istnieć możliwość zawarcia takiego obowiązku w umowie o przekazaniu zadań, aby umożliwić ponowne wykorzystanie odsetek wygenerowanych przez zaliczki na programy zarządzane przez niektóre podmioty, którym przekazano zadania, lub odzyskanie takich odsetek.

11. Reguły dotyczące przenoszenia w odniesieniu do dochodów przeznaczonych na określony cel powinny także uwzględniać rozróżnienie na zewnętrzne i wewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel. Aby zapewnić zgodność z przeznaczeniem określonym przez darczyńcę, zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel powinny być przenoszone automatycznie i wykorzystywane do czasu przeprowadzenia wszystkich operacji związanych z programem lub działaniem, na które są przeznaczone. W przypadkach gdy zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel otrzymuje się w ostatnim roku trwania programu lub działania, powinna również istnieć możliwość wykorzystania ich w pierwszym roku trwania kolejnego programu lub działania. Przenoszenie wewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel powinno być możliwe tylko na jeden rok, chyba że mający zastosowanie akt podstawowy stanowi inaczej lub zachodzą należycie uzasadnione okoliczności.

12. Jeśli chodzi o dwunaste części środków tymczasowych, należy sprecyzować reguły dotyczące sytuacji, w których Parlament Europejski postanawia ograniczyć kwotę dodatkowych wydatków wykraczających poza dwunaste części środków tymczasowych przyjętych przez Radę zgodnie z art. 315 TFUE.

13. Zgodnie z wymogami Traktatu wieloletnie ramy finansowe mają być ustanawiane w formie rozporządzenia. Do niniejszego rozporządzenia należy zatem włączyć niektóre postanowienia wieloletnich ram finansowych na lata 2007–2013. Przede wszystkim, w celu zapewnienia dyscypliny budżetowej, należy ustanowić powiązanie między wieloletnimi ramami finansowymi a coroczną procedurą budżetową. Należy ponadto włączyć postanowienia zobowiązujące Parlament Europejski i Radę do przestrzegania przydziałów środków na zobowiązania, określonych w aktach podstawowych dotyczących działań strukturalnych, rozwoju obszarów wiejskich i Europejskiego Funduszu Rybackiego.

14. Odstępstwo dotyczące dochodów przeznaczonych na określony cel należy zmodyfikować, aby uwzględnić, z jednej strony, specyfikę wewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel, pochodzących ze środków zatwierdzonych przez władzę budżetową, a z drugiej strony specyfikę zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel, pobieranych od różnych darczyńców i przeznaczanych przez nich na określony program lub określone działanie. Ponadto darczyńcy zewnętrzni powinni mieć możliwość współfinansowania działań zewnętrznych, w szczególności działań humanitarnych, nawet w przypadkach, gdy akt podstawowy nie przewiduje wyraźnie takiego współfinansowania. Aby ułatwić zarządzanie zasobem nieruchomości, w wykazie wewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel należy uwzględnić dochody ze sprzedaży budynków lub operacji powiązanych.

15. Jeżeli chodzi o prezentację dochodów przeznaczonych na określony cel w projekcie budżetu, należy zapewnić większą przejrzystość, wprowadzając przepis, zgodnie z którym kwoty dochodów przeznaczonych na określony cel powinny być uwzględnione w projekcie budżetu w takich wysokościach, jakie są pewne w dniu jego ustalania.

16. Jeśli chodzi o zasadę specyfikacji, zniesiono rozróżnienie na wydatki obowiązkowe i nieobowiązkowe. Należy zatem dostosować odpowiednio przepisy dotyczące przesunięć środków.

17. Należy także uprościć przepisy dotyczące przesunięć środków oraz uściślić je w pewnych kwestiach, ponieważ w praktyce okazały się one uciążliwe lub niejasne. Trzeba zapewnić lepsze wykonanie budżetu, szczególnie w odniesieniu do środków na płatności, dochodów przeznaczonych na określony cel oraz środków administracyjnych, które są wspólne dla kilku tytułów. W związku z tym należy uprościć typologię przesunięć oraz dopuścić większą elastyczność w procedurze przyjmowania niektórych przesunięć. W szczególności istotne i efektywne okazało się umożliwienie Komisji podejmowania decyzji w sprawie przesunięć niewykorzystanych środków budżetowych w przypadkach międzynarodowych katastrof i kryzysów humanitarnych. Tę możliwość należy w związku z tym rozszerzyć na podobne zdarzenia, które mają miejsce po dniu 1 grudnia. W takich przypadkach z uwagi na konieczność zapewnienia przejrzystości Komisja powinna bezzwłocznie informować władzę budżetową o swojej decyzji. Komisja powinna także niezależnie podejmować decyzje, przy pewnych ograniczeniach, o przesunięciach z rezerwy na pomoc nadzwyczajną.

18. Jeżeli chodzi o przepisy dotyczące proporcjonalności, w ramach oceny ryzyka przeprowadzanej przez urzędnika zatwierdzającego należy wprowadzić pojęcie dopuszczalnego ryzyka błędu. Instytucje powinny mieć możliwość odstąpienia od zwyczajowego progu istotności na poziomie 2 % stosowanego przez Trybunał Obrachunkowy w celu stwierdzenia legalności i prawidłowości operacji podstawowych. Poziomy dopuszczalnego ryzyka błędu są bardziej odpowiednią podstawą oceny jakości zarządzania ryzykiem przez Komisję, przeprowadzanej przez organ udzielający absolutorium. Parlament Europejski i Rada powinny zatem określić poziom dopuszczalnego ryzyka błędu dla poszczególnych obszarów polityki, z uwzględnieniem kosztów kontroli i korzyści z nich płynących.

19. Na potrzeby art. 316 TFUE należy uwzględnić fakt, że Rada Europejska i Rada ujmowane są w budżecie w tej samej sekcji.

20. W niniejszym rozporządzeniu należy odzwierciedlić zmiany w corocznej procedurze budżetowej wprowadzone TFUE.

21. W odniesieniu do ustanawiania budżetu istotne jest jasne określenie struktury i prezentacji projektu budżetu opracowywanego przez Komisję. Treść ogólnego wprowadzenia poprzedzającego projekt budżetu należy określić bardziej szczegółowo. Konieczne jest także wprowadzenie przepisu dotyczącego programowania finansowego na nadchodzące lata, a także możliwości przedłożenia przez Komisję jakiegokolwiek dokumentu roboczego na poparcie wniosków budżetowych.

22. Jeśli chodzi o szczególny charakter wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, należy zaktualizować rodzaje aktów podstawowych, jakie mogą zostać przyjęte na podstawie TFUE oraz Tytułów V i VI Traktatu o Unii Europejskiej. Należy również dostosować procedurę przyjmowania środków przygotowawczych w obszarze działań zewnętrznych do postanowień TFUE.

23. Jeżeli chodzi o metody wykonywania budżetu, które regulują zwłaszcza warunki przekazywania uprawnień wykonawczych osobom trzecim, reguły stały się z biegiem czasu zbyt złożone i należy je uprościć. Jednocześnie należy utrzymać pierwotne założenie przyjęte przy przekazywaniu uprawnień na zewnątrz, jakim jest zapewnienie wykonania wydatków, bez względu na metodę ich wykonywania, przy zachowaniu poziomu kontroli i przejrzystości odpowiadającego poziomowi, jakiego oczekuje się od służb Komisji. W związku z tym należy dokonać wyraźnego rozróżnienia przypadków, kiedy budżet wykonywany jest bezpośrednio przez Komisję lub jej agencje wykonawcze, oraz przypadków, w których jest on wykonywany pośrednio z udziałem osób trzecich. Powinno to umożliwić utworzenie wspólnego systemu na potrzeby zarządzania pośredniego z możliwością dostosowania go zgodnie z przepisami sektorowymi, zwłaszcza w przypadkach, gdy budżet wykonywany jest pośrednio przez państwa członkowskie w ramach zarządzania dzielonego. Taki wspólny system powinien obejmować w szczególności podstawowe zasady, których powinna przestrzegać Komisja, gdy podejmuje decyzję o wykonywaniu budżetu pośrednio oraz podstawowe zasady, których powinny przestrzegać osoby, którym powierza się wykonanie zadań. Komisja powinna być w stanie stosować unijne reguły i procedury lub zaakceptować stosowanie reguł i procedur podmiotu, któremu powierza się wykonanie zadań, pod warunkiem że ten ostatni gwarantuje równoważną ochronę interesów finansowych Unii.

24. Reguły dotyczące oceny ex ante podmiotów – innych niż państwa członkowskie, które nie podlegają ocenie ex ante – należy dostosować w taki sposób, aby gwarantowały one zapewnienie przez wszystkie podmioty i osoby, którym powierza się wykonanie zadań, poziomu ochrony interesów finansowych Unii, który będzie równoważny poziomowi wymaganemu na mocy niniejszego rozporządzenia. W ramach zadań nadzorczych Komisji konieczne jest ustanowienie zestawu obowiązków w zakresie kontroli i audytu, w tym procedur rozliczania rachunków w odniesieniu do wszystkich rodzajów zarządzania budżetem.

25. Aby uwzględnić potrzeby operacyjne oraz ułatwić potencjalnym beneficjentom lub partnerom wykonawczym wykonanie zadań, wymogi powinny pozostać proporcjonalne do ryzyka związanego z danym działaniem i jego ogólnego środowiska kontroli. Przy ocenianiu możliwości spełnienia tych wymogów przez osobę trzecią lub podmiot trzeci należy uwzględnić charakter zadań oraz środki podejmowanie przez Komisję w ramach nadzoru i wspierania wykonania danego działania. Ponadto niniejsze rozporządzenie powinno uwzględniać nowe instrumenty, takie jak instrumenty finansowe oraz partnerstwa publiczno-prywatne w celu zapewnienia lepszego wykonania budżetu i lepszej realizacji polityk.

26. Doświadczenie z partnerstwami publiczno-prywatnymi (PPP), zinstytucjonalizowanymi jako organy Unii w myśl art. 185 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002, wskazuje, że należy przewidzieć więcej możliwych rozwiązań, aby zwiększyć wybór instrumentów, tak by obejmowały one organy, których reguły są bardziej elastyczne i łatwiej dostępne dla partnerów prywatnych niż te, które stosuje się do instytucji unijnych. Takie rozwiązania alternatywne powinny zostać objęte zarządzaniem pośrednim. Jednym z możliwych rozwiązań powinno być ustanowienie organu aktem podstawowym i objęcie go regułami finansowymi, które powinny uwzględniać zasady niezbędne do zapewnienia należytego zarządzania środkami finansowymi Unii. Zasady te powinny zostać przyjęte w rozporządzeniu delegowanym i powinny opierać się zasadach, do których przestrzegania zobowiązane są podmioty trzecie, którym powierzono zadania związane z wykonywaniem budżetu. Innym możliwym rozwiązaniem powinna być realizacja partnerstw publiczno-prywatnych przez organy podlegające prawu prywatnemu państwa członkowskiego.

27. Na potrzeby art. 317 TFUE w niniejszym rozporządzeniu należy określić podstawowe obowiązki państw członkowskich z zakresu kontroli i audytu w przypadku wykonywania przez nie budżetu pośrednio w ramach zarządzania dzielonego, które to obowiązki są obecnie określone jedynie w rozporządzeniach sektorowych. Koniecznie jest zatem wprowadzenie przepisów określających spójne podstawy dla wszystkich stosownych obszarów polityki, oparte na zharmonizowanej strukturze administracyjnej na poziomie krajowym, wprowadzenie wspólnych obowiązków w zakresie zarządzania i kontroli dla tych struktur, corocznych poświadczeń wiarygodności dotyczących zarządzania z opinią niezależnego audytora na ich temat oraz corocznych poświadczeń o przejęciu przez państwa członkowskie odpowiedzialności za zarządzanie powierzonymi im unijnymi środkami finansowymi, mechanizmy rozliczania finansowego, zawieszenia i korekty stosowane przez Komisję. Szczegółowe przepisy powinny pozostać w rozporządzeniach sektorowych.

28. Niektóre przepisy dotyczące obowiązków delegowanego urzędnika zatwierdzającego należy doprecyzować; w szczególności dotyczy to przepisów odnoszących się do wprowadzanych przez niego ex ante i ex post procedur kontroli wewnętrznej oraz jego obowiązków sprawozdawczych. W tym względzie zakres corocznego sprawozdania z działalności delegowanego urzędnika zatwierdzającego należy zaktualizować zgodnie z praktyką, która polega na uwzględnianiu wymaganych informacji finansowych i informacji dotyczących zarządzania na poparcie jego poświadczenia wiarygodności w odniesieniu do wykonania przez niego jego obowiązków.

29. Należy doprecyzować zakres odpowiedzialności księgowego Komisji; w szczególności należy wskazać, że jest on jedyną osobą uprawnioną do określania reguł rachunkowości i zharmonizowanego planu kont, podczas gdy księgowi wszystkich pozostałych instytucji określają procedury księgowe obowiązujące w ich instytucjach.

30. Aby ułatwić wdrażanie niektórych programów lub działań powierzonych instytucjom finansowym, należy wprowadzić w niniejszym rozporządzeniu możliwość otwarcia rachunków powierniczych. Takie rachunki bankowe powinny być otwierane w imieniu lub na rzecz Komisji w ramach systemu rachunkowości instytucji finansowej. Zarządzaniem tymi rachunkami powinna zajmować się instytucja finansowa na odpowiedzialność urzędnika zatwierdzającego; powinna istnieć możliwość otwierania tego rodzaju rachunków w walutach innych niż euro.

31. Jeżeli chodzi o operacje po stronie dochodów, konieczne jest zracjonalizowane reguł dotyczących prognoz należności, tak by uwzględnić potrzeby budżetowe. Ujęcie prognoz dochodów powinno być wymagane w przypadku, gdy są one spodziewane z pewnym prawdopodobieństwem i można je ująć liczbowo z racjonalnym przybliżeniem. Poprzez wprowadzenie pewnych szczególnych przepisów dotyczących procedur korekty lub anulowania prognozy należności powinno udać się osiągnąć uproszczenie.

32. Reguły dotyczące odzyskiwania środków należy doprecyzować i uściślić. W szczególności należy je doprecyzować tak, aby stanowiły, że anulowanie ustalonej kwoty należnej nie oznacza odstąpienia od prawa do ustalonej należności Unii. Ponadto, aby zapewnić lepszą ochronę interesów finansowych Unii, konieczne jest, aby środki finansowe Unii będące przedmiotem wniosków o zwrot nie były traktowane przez państwa członkowskie mniej korzystnie niż roszczenia przedsiębiorstw publicznych na ich terytorium.

33. Przy uwzględnieniu komunikatu Komisji w sprawie zarządzania pobranymi tymczasowo grzywnami[13], grzywny, kary i sankcje oraz wszelkie dochody przez nie wygenerowane powinny być ujmowane jako dochody budżetowe w roku następującym po wyczerpaniu wszystkich środków zaskarżenia decyzji o ich nałożeniu. Tytułem wyjątku od tej reguły część ograniczona do 2 % łącznych kwot grzywien lub kar, które mają zostać zapisane w budżecie, powinna zostać zatrzymana w celu zasilenia funduszu utworzonego tym komunikatem.

34. Jeżeli chodzi o płatności oraz zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, należy bardziej szczegółowo określić różne rodzaje płatności. Ponadto płatności zaliczkowe powinny być rozliczane regularnie przez odpowiedzialnego urzędnika zatwierdzającego zgodnie z regułami rachunkowości określonymi przez księgowego Komisji. W tym celu w zamówieniach, w decyzjach i umowach o udzieleniu dotacji oraz w umowach z osobami trzecimi o przekazaniu zadań należy zawrzeć odpowiednie zapisy.

35. Instytucje powinny mieć możliwość udzielenia wcześniejszej formalnej zgody na przekazywanie dokumentów drogą elektroniczną. Ponadto, zgodnie z decyzjami Komisji w sprawie dokumentów elektronicznych i dokumentów przekształconych w formę cyfrową, przepisy finansowe dotyczące weryfikacji mającej zastosowanie do zobowiązań należy zaktualizować i uznać w nich wyraźnie wartość prawną elektronicznych formularzy zamówień i faktur na potrzeby ewidencji zobowiązań prawnych.

36. Należy udoskonalić reguły dotyczące wykluczenia, aby zapewnić lepszą ochronę interesów finansowych Unii. Należy dodać odniesienie do prania pieniędzy, zgodnie z dyrektywą 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi[14]. Ponadto wykluczenia dotyczące kandydatów lub oferentów skazanych prawomocnym wyrokiem za przestępstwo dotyczące ich działalności zawodowej lub za nadużycie finansowe, korupcję, udział w organizacji przestępczej, pranie pieniędzy lub podobne naruszenie prawa karnego szkodzące interesom finansowym Unii należy rozszerzyć na osoby posiadające w stosunku do tych kandydatów i oferentów uprawnienia reprezentacyjne, decyzyjne lub kontrolne. Jednakże ze względu na proporcjonalność wykluczenie nie powinno mieć zastosowania do kandydatów i oferentów, którzy mogą wykazać, że podjęli odpowiednie środki wobec właściwych osób posiadających uprawnienia reprezentacyjne. Ponadto, aby zapewnić ciągłość funkcjonowania instytucji, w przypadku procedury negocjacyjnej należy wprowadzić odstępstwo od obowiązku wykluczenia na podstawie przesłanek takich jak upadłość czy sytuacja analogiczna, poważne uchybienie zawodowe i niedopełnienie obowiązków w zakresie ubezpieczenia społecznego w sytuacjach, gdy z przyczyn technicznych lub artystycznych lub z przyczyn związanych z ochroną praw wyłącznych zamówienie może zostać udzielone wyłącznie określonemu podmiotowi gospodarczemu.

37. Mimo szczególnego statusu Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) w ramach Unii, wykorzystywanie ich zasobów własnych jest istotne z punktu widzenia interesów finansowych Unii. W związku z tym banki te powinny mieć dostęp do informacji zawartych w centralnej bazie danych o wykluczeniach, którą utworzono w celu ochrony interesów finansowych Unii, i powinny je uwzględniać na własną odpowiedzialność przy udzielaniu zamówień zgodnie z własnymi przepisami o zamówieniach. EBC i EBI powinny także przekazywać Komisji informacje o oferentach, w stosunku do których został wydany prawomocny wyrok za nadużycie finansowe lub podobne naruszenie prawa karnego szkodzące interesom finansowym Unii.

38. Jeżeli chodzi o kary administracyjne i finansowe, konieczne jest zapewnienie należytej podstawy prawnej do publikacji decyzji o zastosowaniu takich kar, zgodnie z wymogami ochrony danych. Taka publikacja powinna pozostać nieobowiązkowa ze względu na ochronę danych i bezpieczeństwo prawne.

39. Ze względu na jasność prawną oraz dla uproszczenia należy dokonać rewizji ram prawnych regulujących przyznawanie i monitorowanie dotacji unijnych, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów szczegółowych dotyczących wdrażania zasad przejrzystości, równego traktowania, współfinansowania, niedochodowości, stopniowego zmniejszania dotacji na działalność, zakazu udzielania dotacji z mocą wsteczną oraz kontroli.

40. Na potrzeby ram prawnych regulujących przyznawanie i monitorowanie dotacji unijnych oraz w świetle doświadczenia system płatności ryczałtowych (płatności ryczałtowe, standardową skalę kosztów jednostkowych oraz stawki zryczałtowane) należy doprecyzować i wyraźnie oddzielić od weryfikacji faktycznych kosztów przeprowadzanej ex post . Do tego nowego podejścia należy dostosować środki kontroli z możliwością wystąpienia z wnioskiem o audyty operacyjne oraz rozciągnięcia ustaleń na nieskontrolowane projekty tego samego beneficjenta, jeżeli w podobnych projektach wykryto powtarzające się błędy. Ponadto pod pewnymi warunkami należy rozszerzyć przysługującą beneficjentowi możliwość wtórnego podziału jego dotacji i przekazania dotacji osobom trzecim, aby ułatwić prawidłowe wdrażanie programów skierowanych do licznych osób fizycznych, do których można dotrzeć tylko poprzez dwa poziomy rozdziału. Wtórny podział powinien być dozwolony, o ile beneficjent pierwszego szczebla przedstawi odpowiednie gwarancje, a w umowie o udzieleniu dotacji zostaną zamieszczone odpowiednie zapisy ograniczające margines swobody przy wyborze beneficjentów drugiego szczebla.

41. Nagrody, jako nowy rodzaj wsparcia finansowego, powinny być regulowane odrębnie od systemu dotacji szczególnymi regułami niezawierającymi żadnych odniesień do przewidywalnych kosztów. Nagrody powinny stanowić część rocznego programu prac, a powyżej pewnego progu powinny być przyznawane przez beneficjenta lub wykonawcę po zatwierdzeniu przez Komisję stosowanych przez nich warunków i kryteriów przyznania.

42. Coraz częściej okazuje się, że instrumenty finansowe pozwalają zwielokrotnić efekt osiągany dzięki unijnym środkom finansowym, kiedy łączy się je z innymi środkami finansowymi lub uwzględnia efekt dźwigni. Ponieważ takich instrumentów finansowych nie można przyrównać do usług lub dotacji, należy stworzyć nowy rodzaj wsparcia finansowego.

43. Jeżeli chodzi o reguły dotyczące rachunkowości i sprawozdań, należy uprościć prezentację sprawozdań poprzez wprowadzenie przepisu stanowiącego, że sprawozdania Unii obejmują jedynie skonsolidowane sprawozdanie finansowe oraz zagregowane sprawozdanie budżetowe. Należy również doprecyzować, że proces konsolidacji obejmuje jedynie instytucje finansowane z budżetu, tak by uwzględnić szczególny niezależny status EBC.

44. Aby wyraźnie rozdzielić obowiązki i zakres odpowiedzialności księgowego Komisji od obowiązków i zakresów odpowiedzialności księgowych instytucji lub organów, których sprawozdania podlegają konsolidacji, należy wprowadzić przepis stanowiący, że każda instytucja lub każdy organ sporządza sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy, a następnie przekazuje je władzy budżetowej oraz Trybunałowi Obrachunkowemu do dnia 31 marca następnego roku budżetowego.

45. Konieczne jest uaktualnienie unijnych reguł i zasad dotyczących rachunkowości, aby zapewnić ich spójność z regułami zawartymi w Międzynarodowych Standardach Rachunkowości dla Sektora Publicznego.

46. Przepisy dotyczące sprawozdań wstępnych i końcowych należy uaktualnić, a w szczególności wprowadzić przepis przewidujący przesyłanie księgowemu Komisji informacji sprawozdawczych, które powinny towarzyszyć sprawozdaniom, na potrzeby konsolidacji. Należy także wprowadzić odniesienie do oświadczenia instytucji i organów finansowanych z budżetu, towarzyszącego przekazaniu sprawozdań końcowych Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również do oświadczenia towarzyszącego przekazaniu końcowego sprawozdania skonsolidowanego Unii. Ponadto należy wyznaczyć wcześniejszy termin przekazywania przez Trybunał Obrachunkowy uwag do sprawozdań wstępnych instytucji innych niż Komisja i organy finansowane z budżetu, aby umożliwić im sporządzenie sprawozdań końcowych z uwzględnieniem uwag Trybunału Obrachunkowego.

47. Jeśli chodzi o informacje, które przekazuje Komisja w kontekście procedury udzielania absolutorium, zgodnie z art. 318 TFUE Komisja powinna przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające finanse Unii w oparciu o osiągnięte rezultaty. W niniejszym rozporządzeniu należy zatem wprowadzić odpowiednie przepisy dotyczące wspomnianego sprawozdania w odniesieniu do pozostałych wymogów w zakresie składania sprawozdań.

48. W odniesieniu do przepisów szczegółowych niniejszego rozporządzenia dotyczących funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rybackiego, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz funduszy w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości zarządzanych w ramach zarządzania dzielonego, przepis dotyczący zwrotu płatności dokonanych z góry oraz ponownego udostępnienia środków, znajdujący się w deklaracji Komisji załączonej do rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych[15], powinien zostać zachowany. Ponadto na zasadzie odstępstwa od reguły dotyczącej przenoszenia należy umożliwić przenoszenie środków na zobowiązania dostępnych na koniec roku budżetowego, wynikających ze zwrotów płatności dokonanych z góry, do czasu zamknięcia programu oraz korzystanie z tych środków na zobowiązania, kiedy inne środki na zobowiązania już nie są dostępne.

49. Ponadto konieczne jest doprecyzowanie dotyczące udziału Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) w procedurach udzielania zamówień i dotacji przy wykonywaniu przez nie działań finansowanych w całości lub części z budżetu poza pozycjami w budżecie, w których zwykle zapisuje się środki przeznaczone dla WCB w ramach środków na badania. Uczestnicząc w procedurach dotacji i zamówień publicznych jako osoba trzecia, WCB powinno być zwolnione ze stosowania przepisów dotyczących kryteriów wykluczenia, kar administracyjnych i finansowych, potencjału ekonomicznego i finansowego oraz wnoszenia zabezpieczeń. Ponadto konieczne jest uwzględnienie usług techniczno-naukowych świadczonych przez WCB na rzecz innych instytucji lub służb Komisji na mocy wewnętrznych porozumień administracyjnych, które to usługi nie wchodzą w zakres przepisów o zamówieniach publicznych. Oprócz tego, aby zadania te były wykonywane efektywnie, dochody pochodzące z działań związanych z tymi zadaniami powinny być uznawane, na zasadzie wyjątku, za zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel.

50. Jeżeli chodzi o przepisy szczegółowe dotyczące realizacji działań zewnętrznych, konieczne jest przystosowanie ich do zmian zaproponowanych w odniesieniu do metod realizacji.

51. W celu umocnienia międzynarodowej roli Unii w obszarze działań zewnętrznych i rozwoju oraz wyeksponowania jej znaczenia i zwiększenia efektywności, Komisja powinna mieć możliwość tworzenia europejskich funduszy powierniczych na potrzeby działań kryzysowych, pokryzysowych lub tematycznych i zarządzania tymi funduszami. Takie fundusze powiernicze, mimo że nie zostałyby włączone do budżetu, powinny być zarządzane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w takim zakresie, jaki jest konieczny ze względów bezpieczeństwa i przejrzystości wykorzystania unijnych środków finansowych. W tym celu Komisja powinna przewodniczyć radzie zarządzającej ustanowionej dla każdego funduszu powierniczego w celu zapewnienia reprezentacji darczyńców oraz podejmowania decyzji o wykorzystaniu środków. Ponadto księgowym każdego funduszu powierniczego powinien być księgowy Komisji.

52. Jeżeli chodzi o podmioty, którym powierza się realizację działań zewnętrznych w ramach zarządzania pośredniego, okres na zawieranie zamówień i udzielanie dotacji przez te podmioty powinien być ograniczony do trzech lat od podpisania z Komisją umowy o przekazaniu zadań, chyba że wystąpią określone nadzwyczajne i zewnętrzne okoliczności. Termin ten nie powinien mieć jednak zastosowania do programów wieloletnich realizowanych w oparciu o procedury dotyczące funduszy strukturalnych. Szczegółowe reguły dotyczące umarzania środków w przypadku takich programów wieloletnich należy określić w przepisach sektorowych.

53. W odniesieniu do szczególnych przepisów o zamówieniach mających zastosowanie do działań zewnętrznych, w przypadku realizowania programu bez aktu podstawowego i wystąpienia należycie uzasadnionych wyjątkowych okoliczności konieczne jest zezwolenie obywatelom państw trzecich na uczestnictwo w procedurach przetargowych.

54. Jeśli chodzi o przepisy szczególne dotyczące środków administracyjnych, instytucje powinny mieć możliwość opracowywania długofalowej strategii w zakresie nieruchomości i korzystania z niższych stóp procentowych dzięki korzystnemu ratingowi kredytowemu Unii na rynkach finansowych. W tym celu powinno się im zezwolić na zaciąganie pożyczek poza budżetem na pozyskiwanie majątku nieruchomego. Stanowiłoby to rozwiązanie problemu złożoności obecnego systemu, umożliwiające zmniejszenie kosztów i zapewniające większą przejrzystość.

55. W odniesieniu do ramowych programów badań naukowych praktyka wskazuje, że należy doprecyzować zakres specjalnej procedury wyboru osób fizycznych na ekspertów, ponieważ ich wsparcie jest wymagane przy ocenianiu wniosków projektowych, wniosków o dotacje, projektów i ofert przetargowych w celu uzyskania fachowej opinii i doradztwa.

56. Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu, aby ustanowić szczegółowe reguły stosowania niniejszego rozporządzenia, ramowego rozporządzenia finansowego obowiązującego organy powołane na podstawie TFUE i Traktatu Euratom oraz modelowego rozporządzenia finansowego obowiązującego partnerstwa publiczno-prywatne, w celu określenia niezbędnych zasad zapewniających należyte zarządzanie finansami.

57. Rewizję niniejszego rozporządzenia należy przeprowadzać wyłącznie w razie konieczności. Zbyt częste rewizje są źródłem nieproporcjonalnych kosztów dostosowania struktur i procedur administracyjnych do nowych reguł. Ponadto zbyt krótki okres może uniemożliwić wyciągnięcie uzasadnionych wniosków ze stosowania obowiązujących reguł.

58. W celu zapewnienia ciągłości realizacji bieżących programów, przepisy dotyczące obowiązków państw członkowskich w zakresie kontroli i audytu przy wykonywaniu przez nie budżetu pośrednio w ramach zarządzania dzielonego powinny mieć zastosowanie jedynie do rozporządzeń sektorowych kolejnej generacji,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

CZĘŚĆ PIERWSZA PRZEPISY WSPÓLNE

TYTUŁ I PRZEDMIOT I ZAKRES

Artykuł 1 Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie określa zasady regulujące ustanawianie i wykonywanie budżetu rocznego Unii (zwanego dalej „budżetem”) oraz prezentację i kontrolę sprawozdań.

Artykuł 2 Zakres

Jakiekolwiek przepisy dotyczące wykonania dochodów i wydatków budżetowych, zawarte w innym akcie ustawodawczym, muszą być zgodne z zasadami budżetowymi wymienionymi w tytule II.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej i Rady, Komisji Europejskiej, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów, Rzecznika Praw Obywatelskich, Europejskiego Inspektora Ochrony Danych oraz Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (zwanych dalej „instytucją” lub „instytucjami”).

Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Europejskiego Banku Centralnego.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wykonywania wydatków administracyjnych w odniesieniu do środków przewidzianych w budżecie dla Agencji Dostaw Euratomu.

TYTUŁ IIZASADY BUDŻETOWE

Artykuł 3 Zasady budżetowe

Budżet ustanawia się i wykonuje zgodnie z zasadami jednolitości, rzetelności budżetowej, jednoroczności, równowagi, jednostki rozliczeniowej, uniwersalności, specyfikacji, należytego zarządzania finansami, która wymaga skutecznej i efektywnej kontroli wewnętrznej, oraz zasadą przejrzystości, jak określono w niniejszym rozporządzeniu.

ROZDZIAŁ 1ZASADY JEDNOLITOŚCI I RZETELNOŚCI BUDŻETOWEJ

Artykuł 4 Definicja budżetu

1. Budżet jest instrumentem, w którym, dla każdego roku budżetowego, przewiduje się i zatwierdza wszelkie dochody i wydatki uznane za niezbędne dla Unii oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

2. Dochody i wydatki Unii obejmują:

a) dochody i wydatki Unii, łącznie z wydatkami administracyjnymi wynikającymi dla instytucji z postanowień Traktatu o Unii Europejskiej odnoszących się do wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, a także łącznie z wydatkami operacyjnymi poniesionymi przy wykonywaniu tych postanowień, jeżeli są one pokrywane z budżetu;

b) wydatki i dochody Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.

Artykuł 5 Reguły rządzące zasadami jednolitości i rzetelności budżetowej

1. Z zastrzeżeniem art. 80, nie pobiera się żadnych dochodów ani nie wykonuje się żadnych wydatków, jeżeli nie zostały one wprowadzone do odpowiedniej pozycji w budżecie.

2. Nie można zaciągać jakichkolwiek zobowiązań ani zatwierdzać jakichkolwiek wydatków ponad zatwierdzone środki.

3. Środki nie mogą zostać zapisane w budżecie, jeżeli nie są przeznaczone na pozycję w wydatkach uznaną za niezbędną.

4. Odsetki od środków finansowych będących własnością Unii nie są należne Unii, chyba że umowy zawarte z podmiotami, którym powierza się zadania, wymienionymi w art. 55 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) do (viii), oraz decyzje lub umowy o udzieleniu dotacji zawarte z beneficjentami stanowią inaczej. W takich przypadkach odsetki są ponownie wykorzystywane na dany program lub odzyskiwane.

ROZDZIAŁ 2ZASADA JEDNOROCZNOŚCI

Artykuł 6Definicja

Środki zapisane w budżecie są zatwierdzane na okres jednego roku budżetowego, który trwa od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.

Artykuł 7 Rodzaje środków

1. Budżet zawiera środki zróżnicowane, na które składają się środki na zobowiązania oraz środki na płatności, a także środki niezróżnicowane.

2. Środki na zobowiązania pokrywają łączny koszt zobowiązań prawnych zaciągniętych w bieżącym roku budżetowym, z zastrzeżeniem art. 83 ust. 2 i art. 180 ust. 2.

3. Środki na płatności pokrywają płatności z tytułu zobowiązań prawnych zaciągniętych w bieżącym roku budżetowym lub w poprzednich latach budżetowych.

4. Ustępy 1 i 2 pozostają bez uszczerbku dla przepisów szczegółowych zawartych w tytułach I, IV i VI części drugiej. Nie stanowią one przeszkody dla zaciągania zobowiązań globalnych ani też dla zaciągania zobowiązań budżetowych w rocznych ratach.

Artykuł 8Zasady rachunkowości dla dochodów i środków

1. Dochody za dany rok budżetowy zapisuje się w księgach rachunkowych danego roku budżetowego na podstawie kwot pobranych podczas tego roku budżetowego. Zasoby własne za styczeń następnego roku budżetowego mogą jednak zostać wpłacone z góry na podstawie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000[16].

2. Zapisy w odniesieniu do zasobów własnych z tytułu VAT, zasobów dodatkowych opartych na dochodzie narodowym brutto oraz jakichkolwiek wkładów finansowych można skorygować zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w ust. 1.

3. Środki zatwierdzone na dany rok budżetowy mogą zostać wykorzystane jedynie do pokrycia zobowiązań zaciągniętych i wydatków zrealizowanych w danym roku budżetowym oraz do pokrycia niespłaconych zobowiązań z poprzednich lat budżetowych.

4. Zobowiązania zapisuje się w księgach rachunkowych na podstawie zobowiązań prawnych zaciągniętych do dnia 31 grudnia, z zastrzeżeniem zobowiązań globalnych, o których mowa w art. 83 ust. 2, oraz umów, o których mowa w art. 180 ust. 2, zawartych z państwami trzecimi, które zapisuje się w księgach rachunkowych na podstawie zobowiązań budżetowych zaciągniętych do dnia 31 grudnia.

5. Płatności zapisuje się w księgach rachunkowych danego roku budżetowego na podstawie płatności dokonanych przez księgowego najpóźniej do dnia 31 grudnia tego roku.

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3, 4 i 5 wydatki Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji zapisuje się w księgach rachunkowych za dany rok budżetowy zgodnie z regułami ustanowionymi w tytule I części drugiej.

Artykuł 9 Anulowanie i przenoszenie środków

1. Środki, które nie zostały wykorzystane do końca roku budżetowego, na który zostały zapisane, zostają anulowane.

Mogą one jednak zostać przeniesione, wyłącznie na następny rok budżetowy, decyzją podjętą przez zainteresowaną instytucję najpóźniej do dnia 15 lutego, zgodnie z ust. 2 i 3, lub zostać automatycznie przeniesione zgodnie z ust. 4.

2. Zróżnicowane środki na zobowiązania oraz środki niezróżnicowane, niewykorzystane do zaciągnięcia zobowiązań na koniec roku budżetowego, mogą zostać przeniesione w odniesieniu do:

a) kwot odpowiadających środkom na zobowiązania, co do których większość wstępnych etapów procedury zaciągania zobowiązań zakończono do dnia 31 grudnia. Kwoty te można następnie wykorzystać na zaciąganie zobowiązań do dnia 31 marca następnego roku;

b) kwot, które stają się niezbędne, w przypadku gdy władza prawodawcza przyjęła akt podstawowy w ostatnim kwartale roku budżetowego, a Komisja do dnia 31 grudnia nie zdołała zaciągnąć zobowiązań ze środków przewidzianych na ten cel.

3. Środki na płatności mogą zostać przeniesione w odniesieniu do kwot potrzebnych do pokrycia istniejących zobowiązań lub zobowiązań powiązanych z przeniesionymi środkami na zobowiązania, gdy środki przewidziane w odpowiednich pozycjach w budżecie na następny rok budżetowy nie pokrywają potrzeb. Zainteresowana instytucja najpierw wykorzystuje środki zatwierdzone na bieżący rok budżetowy i nie wykorzystuje przeniesionych środków do czasu wyczerpania tych pierwszych.

4. Środki niezróżnicowane odpowiadające zobowiązaniom będącym przedmiotem należycie zawartych umów według stanu na koniec roku budżetowego są automatycznie przenoszone jedynie na następny rok budżetowy.

5. Zainteresowana instytucja najpóźniej do dnia 15 marca powiadamia Parlament Europejski i Radę (zwane dalej „władzą budżetową”) o podjętej przez siebie decyzji w sprawie przeniesienia i określa, dla każdej pozycji w budżecie, w jaki sposób kryteria określone w ust. 2 i 3 zastosowano do każdego przeniesienia.

6. Bez uszczerbku dla art. 10 nie można przenosić środków umieszczonych w rezerwie i środków na wydatki na personel.

Artykuł 10Reguły dotyczące przenoszenia w odniesieniu do dochodów przeznaczonych na określony cel

Niewykorzystane dochody i środki dostępne na dzień 31 grudnia wynikające z dochodów przeznaczonych na określony cel, o których mowa w art. 18, przenosi się w następujący sposób:

a) zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel są przenoszone automatycznie i muszą zostać całkowicie wykorzystane aż do zakończenia wszystkich operacji związanych z programem lub działaniem, na które są przeznaczone. Zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel, otrzymane w ciągu ostatniego roku trwania programu lub działania, można wykorzystać w pierwszym roku trwania kolejnego programu lub działania;

b) wewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel są przenoszone tylko na jeden rok, chyba że obowiązujący akt podstawowy stanowi inaczej lub zachodzą należycie uzasadnione wyjątkowe okoliczności. Odpowiadające im dostępne środki muszą zostać wykorzystane w pierwszej kolejności.

Artykuł 11Umorzenie środków

Bez uszczerbku dla przepisów art. 170 i 174, w przypadku gdy kwoty są umarzane w wyniku całkowitego lub częściowego braku realizacji działań, na które zostały przeznaczone, w jakimkolwiek roku budżetowym następującym po roku, w którym środki zostały zapisane w budżecie, środki, o których mowa, zostają anulowane.

Artykuł 12 Zaciąganie zobowiązań

Ze środków zapisanych w budżecie można zaciągać zobowiązania z mocą od dnia 1 stycznia, zaraz po ostatecznym przyjęciu budżetu, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów tytułu I oraz tytułu VI części drugiej.

Artykuł 13Reguły obowiązujące w przypadku opóźnionego przyjęcia budżetu

1. Jeżeli budżet nie zostanie ostatecznie przyjęty na początku roku budżetowego, art. 315 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”) stosuje się do zaciągania zobowiązań i dokonywania wydatków, których umieszczenie w określonym rozdziale budżetu było możliwe w ramach wykonania należycie przyjętego ostatniego budżetu.

2. Zobowiązania można zaciągać w ramach każdego rozdziału do wysokości czwartej części łącznej kwoty środków zapisanych w odpowiednim rozdziale na poprzedni rok budżetowy, powiększonych o dwunastą część za każdy miniony miesiąc.

Płatności można dokonywać miesięcznie w ramach każdego rozdziału do wysokości dwunastej części łącznej kwoty środków zapisanych w odpowiednim rozdziale na poprzedni rok budżetowy.

Nie można przekroczyć limitu środków przewidzianych w przygotowywanym projekcie budżetu.

3. Jeżeli ciągłość działania Unii oraz potrzeby administracyjne tego wymagają, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może zatwierdzić dwie lub więcej dwunastych części środków tymczasowych dotyczących zarówno zobowiązań, jak i płatności, poza środkami, które zostały automatycznie udostępnione na podstawie ust. 1 i 2. Rada bezzwłocznie przekazuje decyzję o zatwierdzeniu środków Parlamentowi Europejskiemu.

Decyzja wchodzi w życie trzydzieści dni po jej przyjęciu, jeżeli w tym terminie Parlament Europejski, stanowiąc większością głosów swoich członków, nie zdecydował o ograniczeniu tych wydatków.

Jeżeli Parlament Europejski zdecyduje o ograniczeniu tych wydatków, Rada dokonuje przeglądu decyzji o zatwierdzeniu środków, uwzględniając kwotę zatwierdzoną przez Parlament Europejski.

Dodatkowe dwunaste części są zatwierdzane w całości i nie podlegają podziałowi.

ROZDZIAŁ 3ZASADA RÓWNOWAGI

Artykuł 14Definicja i zakres

1. Dochody budżetowe oraz środki na płatności muszą znajdować się w równowadze.

2. W ramach budżetu Unia oraz Europejska Wspólnota Energii Atomowej, a także organy utworzone przez Unię, o których mowa w art. 200, nie mogą zaciągać pożyczek.

Artykuł 15 Saldo roku budżetowego

1. Saldo z każdego roku budżetowego zapisuje się w budżecie na następny rok budżetowy jako dochody, w przypadku nadwyżki, lub jako środki na płatności, w przypadku deficytu.

2. Prognozy takich dochodów lub środków na płatności zapisuje się w budżecie podczas trwania procedury budżetowej oraz w liście w sprawie poprawek przedłożonym na podstawie art. 35. Powinny one zostać przygotowane zgodnie z rozporządzeniem Rady dotyczącym wykonania decyzji w sprawie systemu zasobów własnych Unii.

3. Po przedstawieniu sprawozdań za każdy rok budżetowy jakąkolwiek rozbieżność w stosunku do prognoz zapisuje się w budżecie na następny rok budżetowy w formie budżetu korygującego poświęconego jedynie tej rozbieżności. W takim przypadku projekt budżetu korygującego musi zostać przedstawiony przez Komisję w ciągu 15 dni następujących po przedłożeniu sprawozdań tymczasowych.

ROZDZIAŁ 4ZASADA JEDNOSTKI ROZLICZENIOWEJ

Artykuł 16 Stosowanie euro

Wieloletnie ramy finansowe i budżet sporządza się i wykonuje w euro, rozliczenia także przedstawiane są w euro. Jednakże do celów przepływu środków pieniężnych, o których mowa w art. 65, księgowy, a w przypadku kont zaliczkowych – administratorzy środków zaliczkowych, oraz dla potrzeb zarządzania administracyjnego Komisji i Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (zwanej dalej „ESDZ”) – właściwy urzędnik zatwierdzający, są upoważnieni do przeprowadzania operacji w walutach krajowych, jak określono w rozporządzeniu delegowanym, o którym mowa w art. 199.

ROZDZIAŁ 5ZASADA UNIWERSALNOŚCI

Artykuł 17Definicja i zakres

Suma dochodów pokrywa sumę środków na płatności, z zastrzeżeniem art. 18. Wszystkie dochody i wydatki zapisuje się w pełnej wysokości bez dokonywania jakichkolwiek korekt między nimi, z zastrzeżeniem art. 20.

Artykuł 18Dochody przeznaczone na określony cel

1. Do finansowania poszczególnych pozycji wydatków wykorzystuje się zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel oraz wewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel.

2. Zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel stanowią:

a) wkłady finansowe państw członkowskich na rzecz niektórych programów badawczych na podstawie rozporządzenia Rady dotyczącego wykonania decyzji w sprawie systemu zasobów własnych Unii;

b) wkłady finansowe państw członkowskich, państw trzecich, w tym w obu przypadkach również ich agencji publicznych i parapublicznych, osób prawnych lub fizycznych na rzecz niektórych projektów lub programów pomocy zewnętrznej finansowanych przez Unię i zarządzanych w ich imieniu przez Komisję;

c) odsetki od lokat oraz grzywny, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia wykonania procedury nadmiernego deficytu;

d) dochody, które są przeznaczone na określony cel, takie jak dochody z fundacji, subwencji, spadków i zapisów, w tym dochody przeznaczone na określony cel właściwe dla każdej instytucji;

e) wkłady na potrzeby działalności Unii pochodzące od państw trzecich lub różnych organów;

f) dochody przeznaczone na określony cel, o których mowa w art. 173 ust. 2 i art. 175 ust. 2.

3. Wewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel stanowią:

a) dochody od osób trzecich z tytułu dostarczonych im towarów, świadczonych usług lub robót budowlanych wykonanych na ich zamówienie;

b) dochody ze sprzedaży pojazdów, sprzętu, instalacji, materiałów, aparatury naukowej i technicznej w związku z ich wymianą lub złomowaniem, po całkowitym zamortyzowaniu ich wartości księgowej;

c) dochody pochodzące ze zwrotów kwot wypłaconych nienależnie;

d) wpływy z tytułu dostarczenia towarów, świadczenia usług i robót budowlanych wykonanych na rzecz innych służb, instytucji lub organów, w tym z tytułu dokonanych przez takie instytucje czy organy zwrotów dodatków delegacyjnych, które zostały wypłacone w ich imieniu;

e) wpłaty otrzymane z tytułu ubezpieczeń;

f) dochody ze sprzedaży, najmu lub z tytułu jakichkolwiek innych umów dotyczących praw związanych z nieruchomościami;

g) dochody ze sprzedaży publikacji i filmów, w tym zapisanych na nośnikach elektronicznych.

4. Obowiązującym aktem podstawowym można również przeznaczyć przewidziane w nim dochody na określone pozycje wydatków. Takie dochody stanowią wewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel, chyba że obowiązujący akt podstawowy stanowi inaczej.

5. Budżet zawiera pozycje uwzględniające zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel i wewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel oraz, wszędzie gdzie to możliwe, wskazuje ich kwotę.

Dochody przeznaczone na określony cel można uwzględnić w projekcie budżetu tylko w odniesieniu do kwot, które są pewne w dniu ustalania projektu budżetu.

Artykuł 19Darowizny

1. Komisja może przyjąć jakiekolwiek darowizny na rzecz Unii, takie jak fundacje, subwencje, spadki i zapisy.

2. Przyjęcie darowizny o wartości 50 000 EUR lub większej, która pociąga za sobą obciążenia finansowe, w tym koszty następcze, przekraczające 10 % wartości darowizny, wymaga uzyskania zgody Parlamentu Europejskiego i Rady, które podejmują działanie w tej sprawie w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku od Komisji. Jeżeli w tym okresie nie zostanie zgłoszony żaden sprzeciw, Komisja podejmuje ostateczną decyzję w sprawie przyjęcia darowizny.

Artykuł 20Zasady dotyczące odpisywania oraz korekt z tytułu różnic kursowych

1. Rozporządzenie delegowane, o którym mowa w art. 199, może określać przypadki, w których pewne dochody można odpisać od wniosków o płatność, które następnie przekazuje się do wypłaty kwoty netto.

2. Koszty dostarczanych Unii produktów lub świadczonych na jej rzecz usług, zawierające podatki zwracane przez państwa trzecie na podstawie odpowiednich umów, pokrywane są z budżetu w kwocie zawierającej podatek. Zgodnie z art. 18 ust. 2 późniejsze zwroty podatku traktowane są jako dochody przeznaczone na określony cel.

3. Możliwe jest dokonywanie korekt z tytułu różnic kursowych występujących przy wykonywaniu budżetu. Końcowy zysk lub stratę należy uwzględnić w bilansie rocznym za dany rok.

ROZDZIAŁ 6ZASADA SPECYFIKACJI

Artykuł 21Przepisy ogólne

1. Środki przeznaczane są na określone cele w ramach tytułów i rozdziałów; rozdziały następnie dzielą się na artykuły i pozycje.

2. Komisja może w sposób niezależny dokonywać przesunięć środków w ramach swojej sekcji budżetu, jak wyszczególniono w art. 23, lub, w przypadkach wyszczególnionych w art. 24, zwraca się do władzy budżetowej o zatwierdzenie przesunięcia środków.

3. Przesunięcia środków można dokonywać tylko do tych pozycji w budżecie, w przypadku których budżet zawiera zatwierdzone środki lub ich symboliczny zapis pro memoria (p.m.).

4. Środki odpowiadające dochodom przeznaczonym na określony cel mogą zostać przesunięte jedynie wówczas, gdy dochody te są wykorzystywane na cel, na który zostały przeznaczone.

Artykuł 22Przesunięcia dokonywane przez instytucje inne niż Komisja

1. Każda instytucja inna niż Komisja może w ramach własnej sekcji budżetu dokonywać przesunięć środków:

a) z jednego tytułu do drugiego – do wysokości 10 % środków na dany rok zapisanych w tej pozycji w budżecie, z której dokonywane jest przesunięcie;

b) z rozdziału do rozdziału oraz z artykułu do artykułu – bez ograniczeń.

2. W terminie trzech tygodni przed dokonaniem przesunięć, o których mowa w ust. 1, instytucje powiadamiają władzę budżetową o swoich zamiarach. W przypadku należycie uzasadnionych powodów przedstawionych w tym terminie przez jeden z dwóch organów władzy budżetowej stosuje się procedurę określoną w art. 24.

3. Każda instytucja inna niż Komisja może przedstawić władzy budżetowej, w ramach własnej sekcji budżetu, wniosek w sprawie przesunięć z jednego tytułu do drugiego przekraczających limit 10 % środków na dany rok budżetowy w tej pozycji w budżecie, z której ma zostać dokonane przesunięcie. Do przesunięć tych stosuje się procedurę określoną w art. 24.

4. Każda instytucja inna niż Komisja może w ramach własnej sekcji budżetu dokonywać przesunięć środków w ramach artykułów bez wcześniejszego powiadamiania o tym władzy budżetowej.

Artykuł 23Przesunięcia wewnętrzne dokonywane przez Komisję

1. Komisja może, w ramach własnej sekcji budżetu, w sposób niezależny:

a) dokonywać przesunięć środków na zobowiązania w ramach poszczególnych rozdziałów;

b) dokonywać przesunięć środków na płatności w ramach poszczególnych tytułów;

c) w odniesieniu do wydatków na personel i administrację, wspólnych dla kilku tytułów – dokonywać przesunięć środków z jednego tytułu do drugiego;

d) w odniesieniu do wydatków operacyjnych – dokonywać przesunięć środków między rozdziałami w ramach jednego tytułu, do wysokości ogółem nieprzekraczającej 10 % środków na dany rok, zapisanych w tej pozycji w budżecie, z której dokonywane jest przesunięcie.

2. W ramach własnej sekcji budżetu Komisja może, pod warunkiem że bezzwłocznie poinformuje o swojej decyzji władzę budżetową, decydować o następujących działaniach dotyczących przesunięć środków z tytułu do tytułu:

a) przesunięcie środków z tytułu „środki tymczasowe”, o którym mowa w art. 43, jeżeli jedynym warunkiem uwolnienia rezerwy jest przyjęcie aktu podstawowego zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą przewidzianą w art. 294 TFUE;

b) w należycie uzasadnionych wyjątkowych przypadkach międzynarodowych katastrof i kryzysów humanitarnych mających miejsce po 1 grudnia danego roku budżetowego Komisja może przesunąć niewykorzystane środki budżetowe na bieżący rok budżetowy, nadal dostępne w ramach tytułów budżetowych należących do działu 4 wieloletnich ram finansowych, do tytułów budżetowych dotyczących operacji w zakresie pomocy na zarządzanie kryzysowe i pomocy humanitarnej.

Artykuł 24Przesunięcia dokonywane przez Komisję, przedkładane władzy budżetowej

1. Komisja przedstawia swój wniosek w sprawie przesunięcia środków jednocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

2. Władza budżetowa podejmuje decyzje w sprawie przesunięć środków zgodnie z ust. 3–6, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów w tytule I części drugiej.

3. Z wyjątkiem sytuacji pilnych Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, i Parlament Europejski rozpatrują wniosek Komisji w ciągu sześciu tygodni, licząc od dnia, w którym obie instytucje otrzymały skierowany do nich wniosek w sprawie przesunięcia środków.

4. Wniosek w sprawie przesunięcia środków zostaje zatwierdzony, jeżeli w ciągu sześciu tygodni zajdzie jeden z następujących przypadków:

a) wniosek zatwierdzają Parlament Europejski i Rada;

b) wniosek zatwierdza albo Parlament Europejski, albo Rada, a druga instytucja wstrzymuje się od działania;

c) zarówno Parlament Europejski, jak i Rada wstrzymują się od działania lub nie podejmują decyzji sprzecznej z wnioskiem Komisji.

5. Jeżeli ani Parlament Europejski, ani Rada nie zwrócą się z odmiennym wnioskiem, okres sześciu tygodni, o którym mowa w ust. 4, ulega skróceniu do trzech tygodni w którymkolwiek z następujących przypadków:

a) przesunięcie dotyczy kwoty mniejszej niż 10 % środków zapisanych w pozycji, z której dokonuje się przesunięcia, i nieprzekraczającej 5 mln EUR;

b) przesunięcie dotyczy wyłącznie środków na płatności, a łączna kwota przesunięcia nie przekracza 100 mln EUR.

6. Jeżeli Parlament Europejski lub Rada dokona zmian w przesunięciu środków, a druga instytucja to przesunięcie zatwierdzi lub wstrzyma się od działania, bądź gdy zarówno Parlament Europejski, jak i Rada dokonają zmian w przesunięciu, za zatwierdzoną uznaje się kwotę zatwierdzoną przez Parlament Europejski lub Radę w zależności od tego, która z nich jest niższa, chyba że Komisja wycofa swój wniosek.

Artykuł 25Przesunięcia podlegające przepisom szczególnym

1. Przesunięcia środków w ramach tytułów budżetu dotyczących Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji, funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rybackiego, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz badań naukowych podlegają przepisom szczególnym w ramach tytułów I, II i III części drugiej.

2. Decyzje w sprawie przesunięć środków mających umożliwić wykorzystanie rezerwy na pomoc nadzwyczajną są podejmowane przez władzę budżetową na wniosek Komisji lub przez Komisję do wysokości 10 % środków na dany rok zapisanych w tej pozycji w budżecie, z której dokonywane jest przesunięcie.

Zastosowanie ma procedura przewidziana w art. 24 ust. 3 i 4. Jeżeli wniosek Komisji nie zostanie zatwierdzony przez Parlament Europejski i Radę i nie udaje się osiągnąć wspólnego stanowiska w sprawie wykorzystania tej rezerwy, Parlament Europejski i Rada powstrzymują się od działania odnośnie do wniosku Komisji o przesunięcie środków.

ROZDZIAŁ 7ZASADA NALEŻYTEGO ZARZĄDZANIA FINANSAMI

Artykuł 26Zasady oszczędności, wydajności i skuteczności

1. Środki budżetowe wykorzystuje się zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a mianowicie zgodnie z zasadami oszczędności, wydajności i skuteczności.

2. Zgodnie z zasadą oszczędności zasoby wykorzystywane przez instytucję w celu wykonywania jej działalności powinny być udostępniane w odpowiednim terminie, we właściwej ilości i jakości oraz po najlepszej cenie.

Zasada wydajności wiąże się z jak najkorzystniejszym stosunkiem między zaangażowanymi zasobami a osiągniętymi wynikami.

Zasada skuteczności wiąże się z osiągnięciem określonych wyznaczonych celów oraz zamierzonych rezultatów.

3. We wszystkich obszarach działalności objętych budżetem wyznacza się zdefiniowane, wymierne, osiągalne, odpowiednie i określone w czasie cele. Dla każdego działania osiągnięcie tych celów monitorowane jest wskaźnikami wydajności, a organ dokonujący wydatków przekazuje informacje władzy budżetowej. Informacje takie dostarczane są corocznie, najpóźniej w dokumentach załączonych do projektu budżetu.

4. W celu usprawnienia procesu podejmowania decyzji instytucje przeprowadzają zarówno ocenę ex ante , jak i ex post , zgodnie ze wskazówkami dostarczonymi przez Komisję. Takie oceny stosuje się do wszystkich programów i działań, które pociągają za sobą znaczące wydatki, a o wynikach tych ocen informuje się organy dokonujące wydatków oraz władze prawodawcze i budżetowe.

Artykuł 27Obowiązkowa ocena skutków finansowych

1. Do każdego wniosku lub inicjatywy przedkładanych władzy prawodawczej przez Komisję, Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej „Wysokim Przedstawicielem”) lub przez państwo członkowskie, które mogą mieć wpływ na budżet, włącznie ze zmianami liczby stanowisk, musi być dołączona ocena skutków finansowych oraz ocena przewidziana w art. 26 ust. 4.

Do każdej zmiany we wniosku lub inicjatywie przedłożonych władzy prawodawczej, która może mieć znaczny wpływ na budżet, włącznie ze zmianami liczby stanowisk, musi być dołączona ocena skutków finansowych przygotowana przez instytucję proponującą daną zmianę.

2. W celu ograniczenia ryzyka nadużyć finansowych i nieprawidłowości ocena skutków finansowych, o której mowa w ust. 1, zawiera informacje dotyczące utworzonego systemu kontroli wewnętrznej, oceny ryzyka, a także istniejących i planowanych środków zapobiegania nadużyciom finansowym oraz środków ochronnych.

Artykuł 28Wewnętrzna kontrola wykonania budżetu

1. Budżet wykonuje się przy zapewnieniu skutecznej i efektywnej kontroli wewnętrznej dostosowanej do danej metody zarządzania oraz zgodnie ze stosownymi przepisami sektorowymi.

2. Do celów wykonania budżetu kontrolę wewnętrzną definiuje się jako proces stosowany na wszystkich szczeblach zarządzania, który ma zapewnić wystarczającą pewność w zakresie osiągnięcia następujących celów:

a) skuteczności, wydajności i oszczędności operacji;

b) wiarygodności sprawozdawczości;

c) ochrony mienia i informacji;

d) zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom, ich wykrywania oraz korygowania;

e) odpowiedniego zarządzania ryzykiem w zakresie legalności i prawidłowości operacji podstawowych, uwzględniając wieloletni charakter programów, jak również charakter danych płatności.

Artykuł 29Dopuszczalne ryzyko błędu

Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 322 TFUE władza prawodawcza podejmuje decyzję w sprawie poziomu dopuszczalnego ryzyka błędu na odpowiednim poziomie zagregowania budżetu. Zgodnie z art. 157 ust. 2 decyzję tę uwzględnia się podczas corocznej procedury udzielania absolutorium.

Poziom dopuszczalnego ryzyka błędu jest oparty na analizie kosztów i korzyści kontroli. Państwa członkowskie, podmioty i osoby, o których mowa w art. 55 ust. 1 lit. b), na wniosek Komisji składają jej sprawozdanie na temat poniesionych przez siebie kosztów kontroli oraz liczby i skali działań finansowanych z budżetu.

Poziom dopuszczalnego ryzyka błędu jest ściśle monitorowany i poddawany przeglądowi w przypadku istotnych zmian w środowisku kontroli.

ROZDZIAŁ 8ZASADA PRZEJRZYSTOŚCI

Artykuł 30 Publikacja sprawozdań rocznych, budżetów i sprawozdań

1. Budżet ustanawia się i wykonuje, a sprawozdania roczne prezentuje zgodnie z zasadą przejrzystości.

2. Przewodniczący Parlamentu Europejskiego zarządza publikację budżetu i budżetów korygujących w takiej formie, w jakiej są one ostatecznie przyjęte, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Budżet publikuje się w terminie trzech miesięcy od daty oświadczenia o jego ostatecznym przyjęciu.

Skonsolidowane sprawozdania roczne oraz sporządzane przez każdą instytucję sprawozdania z zarządzania budżetem i finansami publikowane są w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Artykuł 31 Ogłaszanie informacji o odbiorcach środków Unii i innych informacji

1. Informacje dotyczące operacji zaciągania i udzielania pożyczek przeprowadzonych przez Unię z osobami trzecimi zamieszcza się w załączniku do budżetu.

2. Komisja w odpowiedni sposób udostępnia posiadane przez siebie informacje o odbiorcach środków finansowych pochodzących z budżetu w przypadku wykonywania budżetu na zasadzie scentralizowanej i bezpośrednio poprzez jej służby lub przez delegatury Unii zgodnie z art. 53 akapit drugi oraz informacje o odbiorcach środków finansowych dostarczane przez podmioty, którym przekazano zadania związane z wykonywaniem budżetu, w przypadku innych metod zarządzania.

3. Informacje te są udostępniane z należytym przestrzeganiem wymogów poufności, szczególnie wymogów ochrony danych osobowych, jak określono w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[17] oraz rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady[18], a także wymogów bezpieczeństwa, z uwzględnieniem specyfiki każdej z metod zarządzania, o których mowa w art. 53, oraz, w odpowiednich przypadkach, zgodnie ze stosownymi przepisami sektorowymi.

TYTUŁ IIIUSTANAWIANIE I STRUKTURA BUDŻETU

ROZDZIAŁ 1 Ustanawianie budżetu

Artykuł 32Preliminarz dochodów i wydatków

Parlament Europejski, Rada Europejska i Rada, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Trybunał Obrachunkowy, Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Komitet Regionów, Rzecznik Praw Obywatelskich, Europejski Inspektor Ochrony Danych i ESDZ sporządzają preliminarze swoich dochodów i wydatków, które następnie przesyłają do Komisji przed dniem 1 lipca każdego roku.

ESDZ sporządza preliminarz swoich dochodów i wydatków, który następnie przesyła do Komisji przed dniem 1 lipca każdego roku. Wysoki Przedstawiciel przeprowadza konsultacje z członkami Komisji odpowiedzialnymi za politykę rozwojową, politykę sąsiedztwa i współpracę międzynarodową, pomoc humanitarną i reagowanie kryzysowe stosownie do zakresu kompetencji każdego z nich.

Preliminarze te instytucje przesyłają również władzy budżetowej do wiadomości najpóźniej do dnia 1 lipca każdego roku. Komisja opracowuje swój własny preliminarz, który również przesyła władzy budżetowej w tym samym terminie.

Przygotowując swój własny preliminarz, Komisja wykorzystuje informacje, o których mowa w art. 33.

Artykuł 33Preliminarz e budżetowe organów, o których mowa w art. 200

Do dnia 31 marca każdego roku każdy organ, o którym mowa w art. 200, zgodnie z dokumentem ustanawiającym go, przesyła Komisji i władzy budżetowej preliminarz swoich dochodów i wydatków, wraz z planem zatrudnienia oraz projektem programu prac.

Artykuł 34Projekt budżetu

1. Komisja przedkłada wniosek zawierający projekt budżetu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie najpóźniej do dnia 1 września roku poprzedzającego rok, w którym budżet ma zostać wykonany.

Projekt budżetu zawiera sumaryczne ogólne zestawienie wydatków i dochodów Unii oraz stanowi konsolidację preliminarzy, o których mowa w art. 32.

Struktura i prezentacja projektu budżetu są zgodne z zasadami określonymi w art. 41-46.

Każda z sekcji projektu budżetu poprzedzona jest wprowadzeniem, sporządzonym przez zainteresowaną instytucję.

Komisja sporządza ogólne wprowadzenie do projektu budżetu. Ogólne wprowadzenie zawiera tabele finansowe obejmujące najważniejsze dane według tytułów oraz uzasadnienia zmian w zakresie środków między jednym rokiem budżetowym a drugim według kategorii wydatków stosowanych w wieloletnich ramach finansowych.

2. W stosownych przypadkach do projektu budżetu Komisja załącza programowanie finansowe na kolejne lata.

Po przyjęciu budżetu programowanie finansowe jest aktualizowane w celu uwzględnienia wyników procedury budżetowej i jakichkolwiek innych właściwych decyzji.

3. Komisja załącza do projektu budżetu także wszelkie dokumenty robocze, jakie jej zdaniem mogą stanowić poparcie dla jej wniosków budżetowych.

4. Zgodnie z art. 8 ust. 5 decyzji 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określającej organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych[19] oraz aby zapewnić przejrzystość budżetową w obszarze działań zewnętrznych Unii, Komisja przekazuje władzy budżetowej wraz z projektem budżetu dokument roboczy kompleksowo przedstawiający:

a) wszystkie wydatki administracyjne i operacyjne dotyczące działań zewnętrznych Unii, w tym zadań wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, finansowane z budżetu;

b) łączne wydatki administracyjne ESDZ za poprzedni rok z podziałem na wydatki poszczególnych delegatur i wydatki na administrację centralną ESDZ; wraz z wydatkami operacyjnymi z podziałem na obszary geograficzne (regiony, kraje), obszary tematyczne, delegatury Unii i misje.

Ponadto w dokumencie roboczym przedstawia się :

a) liczbę stanowisk w każdej grupie zaszeregowania w każdej kategorii oraz liczbę stanowisk stałych i czasowych, w tym pracowników kontraktowych i miejscowych, zatwierdzonych w granicach środków budżetowych w każdej delegaturze Unii, a także w administracji centralnej ESDZ;

b) wszelkie zwiększenie lub zmniejszenie liczby stanowisk z uwzględnieniem grupy zaszeregowania i kategorii w administracji centralnej ESDZ i we wszystkich delegaturach Unii, w stosunku do poprzedniego roku;

c) liczbę stanowisk zatwierdzonych na dany rok budżetowy, liczbę stanowisk zatwierdzonych na poprzedni rok, a także liczbę stanowisk zajmowanych przez dyplomatów oddelegowanych z państw członkowskich, Rady i spośród personelu Komisji;

d) szczegółowy obraz całego personelu zatrudnionego w delegaturach Unii w chwili przedłożenia projektu budżetu, wraz z podziałem na obszary geograficzne, poszczególne kraje i misje, z rozróżnieniem na stanowiska przewidziane w planie zatrudnienia, pracowników kontraktowych, pracowników miejscowych i oddelegowanych ekspertów krajowych oraz środki postulowane w projekcie budżetu na pracowników tych innych kategorii wraz z odpowiednimi szacunkami wyrażonymi w jednostkach pełnoetatowych, dotyczącymi zasobów kadrowych, którymi można dysponować w ramach postulowanych środków.

Artykuł 35List w sprawie poprawek do projektu budżetu

Do czasu zwołania komitetu pojednawczego, o którym mowa w art. 314 TFUE, Komisja może z własnej inicjatywy lub na wniosek pozostałych instytucji, działających w odniesieniu do dotyczących ich sekcji, przedłożyć równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie listy w sprawie poprawek do projektu budżetu na podstawie nowych informacji, które nie były dostępne w czasie ustalania projektu, w tym list w sprawie poprawek aktualizujący prognozę wydatków na rolnictwo.

Artykuł 36Zatwierdzenie wyniku prac komitetu pojednawczego

Po doprowadzeniu przez komitet pojednawczy do porozumienia w sprawie wspólnego projektu Parlament Europejski i Rada dokładają starań, aby w myśl art. 314 ust. 6 TFUE jak najszybciej zatwierdzić wynik prac komitetu pojednawczego, zgodnie ze swoimi regulaminami wewnętrznymi.

Artykuł 37Przyjęcie budżetu

1. Przewodniczący Parlamentu Europejskiego stwierdza ostateczne przyjęcie budżetu, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 314 ust. 9 TFUE oraz art. 177 ust. 7 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (zwanego dalej „Traktatem Euratom”).

2. Po ogłoszeniu ostatecznego przyjęcia budżetu każde państwo członkowskie – od dnia 1 stycznia następnego roku budżetowego lub od dnia ogłoszenia ostatecznego przyjęcia budżetu, jeżeli nastąpiło to po dniu 1 stycznia – ma obowiązek przekazać na rzecz Unii należne wpłaty zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Rady dotyczącym wykonania decyzji w sprawie systemu zasobów własnych Unii.

Artykuł 38Projekty budżetów korygujących

1. W przypadku niemożliwych do uniknięcia, wyjątkowych lub nieprzewidzianych okoliczności Komisja może przedłożyć projekty budżetów korygujących.

Wnioski w sprawie budżetów korygujących przedkładane w takich samych okolicznościach, jakie zostały wymienione w poprzednim ustępie, przez instytucje inne niż Komisja są przesyłane do Komisji.

Przed przedłożeniem projektu budżetu korygującego Komisja i inne instytucje analizują możliwości realokacji stosownych środków, biorąc pod uwagę wszelkie oczekiwane niewykorzystanie środków.

2. Wszelkie projekty budżetów korygujących Komisja, poza wyjątkowymi okolicznościami, przedkłada równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie najpóźniej do dnia 1 września każdego roku. Do wniosków w sprawie budżetów korygujących od innych instytucji może ona załączyć opinię.

3. Parlament Europejski i Rada poddają je pod dyskusję z uwzględnieniem pilności.

Artykuł 39Wcześniejsze przekazanie preliminarzy i projektów budżetów

Komisja i władza budżetowa mogą porozumieć się w sprawie przyspieszenia niektórych terminów przekazania preliminarzy oraz przyjęcia i przekazania projektów budżetów. Porozumienie to nie może jednakże powodować skrócenia lub wydłużenia okresów przewidzianych na analizę tych tekstów na mocy art. 314 TFUE oraz art. 177 Traktatu Euratom.

ROZDZIAŁ 2STRUKTURA I PREZENTACJA BUDŻETU

Artykuł 40Struktura budżetu

Budżet składa się z:

a) ogólnego zestawienia dochodów i wydatków;

b) oddzielnych sekcji podzielonych na zestawienia dochodów i wydatków każdej instytucji.

Rada Europejska i Rada figurują w tej samej sekcji budżetu.

Artykuł 41Klasyfikacja budżetu

1. Władza budżetowa klasyfikuje dochody Komisji oraz dochody i wydatki innych instytucji zgodnie z ich rodzajem lub przeznaczeniem w ramach tytułów, rozdziałów, artykułów i pozycji.

2. Zestawienie wydatków dla sekcji dotyczącej Komisji określa się na podstawie nomenklatury przyjętej przez władzę budżetową i klasyfikuje według celu.

Tytuł odpowiada obszarowi polityki, a rozdział, co do zasady, odpowiada działalności.

Każdy tytuł może zawierać środki operacyjne i administracyjne.

Środki administracyjne na dany tytuł grupuje się w jednym rozdziale.

Artykuł 42Zakaz dotyczący dochodów ujemnych

Budżet nie może zawierać dochodów ujemnych.

Zasoby własne wypłacane na mocy decyzji Rady w sprawie systemu zasobów własnych Unii są kwotami netto i w takiej postaci wykazuje się je w skróconym zestawieniu dochodów w budżecie.

Artykuł 43Środki tymczasowe

1. Każda sekcja budżetu może zawierać tytuł „Środki tymczasowe”. W tym tytule zapisuje się środki w następujących dwóch przypadkach:

a) jeżeli w momencie ustanawiania budżetu nie istnieje akt podstawowy dla danego działania;

b) jeżeli istnieją poważne wątpliwości co do odpowiedniości środków lub możliwości wykorzystania, na warunkach zgodnych z należytym zarządzaniem finansami, środków zapisanych w danej pozycji.

Środki w tym tytule mogą być wykorzystane wyłącznie po dokonaniu przesunięcia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 ust. 1 lit. d) w przypadkach, gdy przyjęcie aktu podstawowego podlega procedurze ustanowionej w art. 294 TFUE, a w pozostałych przypadkach zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24.

2. W przypadku poważnych trudności z wykorzystaniem środków Komisja może zaproponować, w czasie trwania roku budżetowego, przesunięcie środków do tytułu „Środki tymczasowe”. Zgodnie z art. 24 decyzję w sprawie tych przesunięć środków podejmuje władza budżetowa.

Artykuł 44Rezerwa ujemna

Sekcja budżetu dotycząca Komisji może obejmować „rezerwę ujemną” ograniczoną do maksymalnej wysokości 200 mln EUR. Rezerwa ta, którą zapisuje się w oddzielnym tytule, może zawierać zarówno środki na zobowiązania, jak i środki na płatności.

Rezerwa ta musi być wykorzystana przed końcem roku budżetowego poprzez przesunięcie środków zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 i 23.

Artykuł 45Rezerwa na pomoc nadzwyczajną

1. Sekcja budżetu dotycząca Komisji obejmuje rezerwę na pomoc nadzwyczajną dla państw trzecich.

2. Rezerwa, o której mowa w ust. 1, wykorzystywana jest przed końcem roku budżetowego poprzez przesunięcie środków zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 i 25.

Artykuł 46Prezentacja budżetu

1. W budżecie wykazuje się:

a) w ogólnym zestawieniu dochodów i wydatków:

(i) przewidywane dochody Unii na dany rok budżetowy;

(ii) przewidywane dochody za poprzedni rok budżetowy oraz dochody za rok n – 2;

(iii) środki na zobowiązania i środki na płatności na dany rok budżetowy;

(iv) środki na zobowiązania i środki na płatności za poprzedni rok budżetowy;

(v) zaciągnięte zobowiązania i zrealizowane wydatki w roku n – 2;

(vi) odpowiednie uwagi na temat poszczególnych części, zgodnie z art. 41 ust. 1;

b) w każdej sekcji budżetu dochody i wydatki wykazuje się według takiej samej struktury, jaką opisano w lit. a);

c) w odniesieniu do personelu:

(i) dla każdej sekcji budżetu, plan zatrudnienia określający liczbę stanowisk w poszczególnych grupach zaszeregowania dla wszystkich kategorii i służb, a także liczbę stanowisk stałych i czasowych zatwierdzonych w granicach środków budżetowych;

(ii) plan zatrudnienia dotyczący personelu wynagradzanego ze środków na działania bezpośrednie w zakresie badań i rozwoju technologicznego oraz plan zatrudnienia dotyczący personelu wynagradzanego z tych samych środków na działania pośrednie; plany zatrudnienia klasyfikuje się według kategorii i grup zaszeregowania; plany takie zawierają rozróżnienie na stanowiska stałe i czasowe, zatwierdzone w granicach środków budżetowych;

(iii) w odniesieniu do personelu naukowo-technicznego klasyfikacja może opierać się na zespołach grup zaszeregowania zgodnie z warunkami określonymi w poszczególnych budżetach. Plan zatrudnienia musi określać liczbę wysoko wykwalifikowanych pracowników technicznych lub naukowych, którym przyznaje się specjalne korzyści na podstawie przepisów szczegółowych regulaminu pracowniczego;

(iv) plan zatrudnienia określający liczbę stanowisk w podziale na grupy zaszeregowania i kategorie dla każdego organu, o którym mowa w art. 200, który otrzymuje dotacje pokrywane z budżetu. Plan zatrudnienia, oprócz liczby stanowisk zatwierdzonych na rok budżetowy, wykazuje liczbę stanowisk zatwierdzonych na poprzedni rok;

d) w odniesieniu do operacji zaciągania i udzielania pożyczek:

(i) w ogólnym zestawieniu dochodów – pozycje w budżecie odpowiadające odpowiednim operacjom, w których zapisuje się wszelkie zwroty otrzymane od beneficjentów, którzy początkowo nie dotrzymali umowy, co doprowadziło do uruchomienia gwarancji zabezpieczającej należyte wykonanie umowy. W pozycjach tych należy dokonać symbolicznego zapisu pro memoria (p.m.) wraz z odpowiednimi uwagami;

(ii) w sekcji dotyczącej Komisji:

- pozycje w budżecie obejmujące gwarancje zabezpieczające należyte wykonanie umowy udzielone przez Unię w odniesieniu do operacji, o których mowa. W pozycjach tych należy dokonać symbolicznego zapisu pro memoria (p.m.), o ile nie powstało rzeczywiste obciążenie, które należy pokryć z ostatecznych środków;

- uwagi odnoszące się do aktu podstawowego oraz wielkości przewidywanych operacji, ich czasu trwania oraz gwarancji finansowej udzielonej przez Unię w odniesieniu do tych operacji;

(iii) w dokumencie załączonym do sekcji dotyczącej Komisji, dla orientacji:

- bieżące operacje kapitałowe i obsługę zadłużenia;

- operacje kapitałowe i obsługę zadłużenia na dany rok budżetowy;

e) łączną kwotę wydatków na WPZiB zapisuje się w jednym rozdziale w budżecie, zatytułowanym „WPZiB” i zawierającym szczegółowe artykuły budżetowe. Artykuły te obejmują wydatki na WPZiB i zawierają szczegółowe pozycje w budżecie określające przynajmniej poszczególne najważniejsze misje.

2. Oprócz dokumentów określonych w ust. 1 władza budżetowa może załączyć do budżetu wszelkie inne stosowne dokumenty.

Artykuł 47Zasady dotyczące planu zatrudnienia personelu

1. Plan zatrudnienia, o którym mowa w art. 46 ust. 1 lit. c), określa bezwzględny limit dla każdej instytucji lub organu; nie można dokonywać dodatkowych powołań poza ustalonym limitem.

Z wyjątkiem grup zaszeregowania AD 16, AD 15 i AD 14, każda instytucja lub organ może jednak zmienić plany zatrudnienia o wartość do wysokości 10 % zatwierdzonych stanowisk, pod dwoma warunkami:

a) utrzymania na niezmienionym poziomie środków na personel odnoszących się do całego roku budżetowego oraz

b) nieprzekroczenia limitu łącznej liczby stanowisk zatwierdzonych w każdym planie zatrudnienia.

W terminie trzech tygodni przed dokonaniem zmian, o których mowa w akapicie drugim, instytucje powiadamiają władzę budżetową o swoich zamiarach. W przypadku należycie uzasadnionych powodów przedstawionych w tym terminie przez jeden z dwóch organów władzy budżetowej, instytucje powstrzymują się przed dokonywaniem zmian i stosuje się zwykłą procedurę.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy skutki pracy w niepełnym wymiarze godzin zatwierdzonej przez organ powołujący zgodnie z regulaminem pracowniczym mogą być kompensowane innymi powołaniami.

ROZDZIAŁ 3DYSCYPLINA BUDŻETOWA

Artykuł 48Zgodność budżetu z wieloletnimi ramami finansowymi

Budżet jest zgodny z wieloletnimi ramami finansowymi.

Artykuł 49Zgodność aktów Unii z budżetem i wieloletnimi ramami finansowymi

W przypadku gdyby wykonanie aktu Unii wiązało się z przekroczeniem kwoty środków dostępnych w budżecie lub środków przydzielonych w wieloletnich ramach finansowych, wykonanie tego aktu pod względem finansowym jest możliwe wyłącznie po dokonaniu korekty budżetu i, w razie konieczności, po odpowiedniej zmianie ram finansowych.

TYTUŁ IVWYKONANIE BUDŻETU

ROZDZIAŁ 1 PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 50Wykonywanie budżetu zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami

1. Komisja wykonuje dochody i wydatki budżetu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, na własną odpowiedzialność i w granicach zatwierdzonych środków.

2. Państwa członkowskie współpracują z Komisją w taki sposób, aby środki wykorzystywane były zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami.

Artykuł 51Akt podstawowy oraz wyjątki

1. Środki przewidziane w budżecie na jakiekolwiek działanie Unii mogą zostać wykorzystane dopiero po przyjęciu aktu podstawowego.

Akt podstawowy oznacza akt prawny, który stanowi podstawę prawną dla danego działania oraz dla wykonania odpowiednich wydatków zapisanych w budżecie.

2. W zastosowaniu TFUE i Traktatu Euratom akt podstawowy jest aktem przyjmowanym przez władzę prawodawczą i może przyjąć formę rozporządzenia, dyrektywy lub decyzji w rozumieniu art. 288 TFUE.

3. W zastosowaniu tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej akt podstawowy może przyjąć jedną z form określonych w art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 1, art. 29, art. 31 ust. 2, art. 33 i 37 Traktatu o Unii Europejskiej.

4. Zalecenia i opinie nie stanowią aktów podstawowych w rozumieniu niniejszego artykułu, podobnie jak rezolucje, konkluzje, deklaracje lub inne akty, które nie mają skutków prawnych.

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, 2 i 3 następujące środki można wykorzystać bez aktu podstawowego, pod warunkiem że działania, na których sfinansowanie są przeznaczone, podlegają kompetencji Unii:

a) środki na projekty pilotażowe o charakterze eksperymentalnym mające na celu zbadanie wykonalności działania i jego użyteczności. Odpowiednie środki na zobowiązania można zapisać w budżecie na nie więcej niż dwa kolejne lata budżetowe;

b) środki na działania przygotowawcze w obszarze zastosowania TFUE i Traktatu Euratom, mające na celu przygotowanie propozycji w celu przyjęcia przyszłych działań. Działania przygotowawcze powinny być spójne i mogą przyjmować różne formy. Odpowiednie środki na zobowiązania można zapisać w budżecie na n