[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 4.7.2008

KOM(2008) 406 wersja ostateczna

PIĄTE ROCZNE SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

przegląd środków ochrony handlu stosowanych przez kraje trzecie przeciwko Wspólnocie (dane statystyczne dotyczą okresu do 31 grudnia 2007 r., ale komentarze dotyczące poszczególnych przypadków i tekst zostały zaktualizowane do marca 2008 r.) {SEK(2008)2149}

PIĄTE ROCZNE SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

PRZEGLąD śRODKÓW OCHRONY HANDLU STOSOWANYCH PRZEZ KRAJE TRZECIE PRZECIWKO WSPÓLNOCIE (DANE STATYSTYCZNE DOTYCZą OKRESU DO 31 GRUDNIA 2007 R., ALE KOMENTARZE DOTYCZąCE POSZCZEGÓLNYCH PRZYPADKÓW I TEKST ZOSTAłY ZAKTUALIZOWANE DO MARCA 2008 R.)

Streszczenie

Na koniec 2007 r. odnotowano niewielki wzrost liczby środków ochrony handlu skierowanych przeciwko UE w porównaniu z ubiegłym rokiem. W większości są to środki antydumpingowe, choć obserwuje się również stały wzrost działań w zakresie ochrony przed nadmiernym przywozem (SFG). Komisja prowadziła dalszy monitoring działalności w tym zakresie w celu zapewnienia pomocy przemysłowi unijnemu i podejmowania interwencji w stosownych przypadkach. Wyniki osiągnięte w tym roku są pozytywne, choć stwierdzone w przeszłości problemy nadal się utrzymują, często powodując nadmierne utrudnienia w dostępie do rynku dla eksporterów z UE. Komisja będzie zatem kontynuowała tę ważną działalność oraz zintensyfikuje kontakty dwustronne z krajami trzecimi w celu propagowania większej dyscypliny w stosowaniu środków ochrony handlu.

1. WPROWADZENIE

Choć w ostatnich latach liczba środków skierowanych przeciwko UE lub jej państwom członkowskim wahała się, to obawy dotyczące ich właściwego stosowania są wciąż takie same, a niedawno pojawiły się również nowe problemy. UE korzysta ze środków ochrony handlu i uznaje prawo krajów trzecich do ich stosowania. Doświadczenie pokazuje jednakże, że w wielu przypadkach standardy stosowania tych instrumentów przez kraje trzecie są nieodpowiednie, a podejmowane środki nie zawsze spełniają wymogi prawne WTO.

Potrzeba wzmocnienia konkurencyjności UE na rynkach światowych jest jednym z głównym celów polityki handlowej Komisji. Nieuzasadnione środki ochrony handlu stanowią przeszkodę dla uprawnionego dostępu do rynku dla unijnych eksporterów, dlatego też Komisja dąży do tego, by zapobiegać wprowadzaniu tego typu środków przez kraje trzecie, a co najmniej minimalizować w największym możliwym stopniu ich negatywny wpływ.

Z tego względu Komisja nie ustaje w podejmowaniu interwencji w indywidualnych przypadkach, jednocześnie prowadząc dialog i kontakty dwustronne z władzami krajów trzecich w celu propagowania najwyższych standardów stosowania przedmiotowych instrumentów, podobnych do tych, jakich sama przestrzega.

Poprzednie sprawozdania kładły nacisk na potrzebę dalszego monitorowania działań krajów trzecich i utrzymania pomocy technicznej dla odnośnych gałęzi przemysłu. Z całą pewnością znajduje to potwierdzenie w zaobserwowanych w tym roku tendencjach i zmianach, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę osiągnięte niedawno korzystne wyniki. Państwa członkowskie i przemysł jasno dają również do zrozumienia, że liczą na działania oraz pomoc Komisji w tym zakresie.

2. TENDENCJE OGÓLNE

Pod koniec 2007 r. obowiązywało 147 środków ochrony handlu wprowadzonych przeciwko Wspólnocie Europejskiej lub jej państwom członkowskim; pod koniec 2006 r. liczba ta wynosiła 143.

Przez trzy lata, do 2006 r., w zakresie liczby stosowanych środków rysowała się tendencja spadkowa, natomiast w 2007 r. po raz pierwszy w porównaniu z rokiem poprzednim liczba ich wzrosła. Fakt ten należy jednak oceniać w świetle rozszerzenia UE w styczniu 2007 r., zwracając uwagę na to, iż w obecnych statystykach uwzględniono środki stosowane przez kraje trzecie wobec Rumunii i Bułgarii przed ich przystąpieniem do UE (w ogólnej liczbie 9). Ogółem w 2007 r. wprowadzono 23 środki (14 tymczasowych lub ostatecznych oraz 9 wynikających z rozszerzenia UE), podczas gdy 19 środków wygasło lub zostało uchylonych.

Pod względem zastosowania poszczególnych rodzajów instrumentów ochrony handlu nadal dominują działania antydumpingowe, które stanowią około dwóch trzecich wszystkich obowiązujących środków. Podobnie jak w poprzednich latach zmalała liczba środków wyrównawczych, zaobserwowano natomiast ponowny wzrost liczby środków ochronnych przed nadmiernym przywozem (SFG) – z 32 w 2006 r. do 36 w 2007 r. Stanowią one obecnie 25 % wszystkich obowiązujących środków.

Jako że środki ochronne SFG są stosowane na zasadzie erga omnes , ich skutki są odczuwalne dla eksporterów WE, nawet jeśli ich działalność nie stwarza żadnych problemów dla przemysłu kraju, który środki te wprowadza. Z tego też względu Komisja wywiera nieustanną presję na kraje korzystające z instrumentu SFG, aby skłonić je do większej powściągliwości w jego stosowaniu, a jednocześnie podejmuje wszelkie działania dla zminimalizowania negatywnych skutków wprowadzonych już środków. Interwencje te przynosiły niekiedy zamierzony skutek, choć nie zawsze tak było, zwłaszcza w odniesieniu do środków wprowadzanych przez Turcję.

Pod względem krajów najwięcej środków ochrony handlu przeciwko WE stosują USA – obecnie obowiązuje 25 środków, czyli prawie 20 % ogółu. W przypadku wielu produktów objętych środkami ochrony (np. nisko wzbogaconego uranu, stali walcowanej na gorąco) skala obrotów handlowych jest znacząca. Pozostałe główne kraje to Indie (19 środków), Brazylia (12), Chiny (10), Ukraina (10) oraz Meksyk i Turcja (po 9).

Nastąpił znaczący spadek liczby nowych wprowadzonych środków (tymczasowych i ostatecznych): z 27 w 2006 r. do 18 w 2007 r. (w tym 14 nowych środków i 4 środki tymczasowe wprowadzone w 2006 r., lecz ostatecznie potwierdzone w 2007 r.). Spadek ten wyjaśnić można faktem, iż w 2006 r. Chiny i Turcja wprowadziły w sumie 9 środków, a w 2007 r. tylko 2, przy czym w przypadku Chin obserwuje się rzeczywiście zmniejszenie aktywności w zakresie działań ochrony handlu, natomiast Turcja nadal korzysta ze środków ochrony handlu na dużą skalę, co omówiono poniżej. Podobnie jak przed rokiem połowa nowych środków dotyczy ochrony przed nadmiernym przywozem.

Na koniec należy zauważyć, że liczba nowych postępowań wszczętych w dziedzinie ochrony handlu zmniejszyła się z 28 w szczytowym 2006 r. do 20 przypadków w roku 2007., osiągając ponownie względnie umiarkowany poziom. Przyczyny należy upatrywać w tym, iż w 2007 r. wszczęto jedynie 9 postępowań dotyczących środków ochronnych SFG w porównaniu z 18 w poprzednim roku. Jest to pozytywna zmiana i należy mieć nadzieję, że tendencja ta się utrzyma.

3. TENDENCJE W POSZCZEGÓLNYCH KRAJACH

USA i Indie zmniejszyły w ostatnich latach liczbę stosowanych środków, natomiast w przypadku Brazylii, Ukrainy, Meksyku, Turcji i Rosji odnotowano na przestrzeni ostatnich trzech lat znaczny wzrost ich liczby. Te pięć krajów stosowało w 2005 r. łącznie 26 środków, a w 2007 r. – już 45.

W przypadku USA spadek wynika głównie z uchylenia poszczególnych środków, natomiast w przypadku Indii tendencja spadkowa jest wciąż pochodną zniesienia znacznej liczby środków w wyniku konsultacji prowadzonych w ramach WTO. Jeśli chodzi o Rosję, Ukrainę i Turcję, należy podkreślić, że wzrost dotyczy niemal wyłącznie wprowadzonych w 2007 r. środków ochronnych przed nadmiernym przywozem. W odniesieniu do Brazylii i Meksyku jest on zaś przejawem zwiększonej aktywności w zakresie ochrony handlu w Ameryce Łacińskiej.

Szczegółowy opis tendencji i głównych przypadków dla poszczególnych krajów trzecich znajduje się w załączniku.

4. UTRZYMUJąCE SIę PROBLEMY

Choć, ogólnie rzecz biorąc, odnotowano pewien postęp, Komisja nadal zmagała się z dotychczasowymi problemami. Dotyczyły one głównie niskich standardów w zakresie wszczynania postępowań, niedostatecznej analizy szkody i związku przyczynowego oraz braku poszanowania praw zainteresowanych stron do obrony. Kwestie te zostały omówione w poprzednim sprawozdaniu, nie ma zatem potrzeby ich powtarzać.

Dodatkową kwestią stwierdzoną w zeszłym roku był wzrost częstotliwości stosowania środków ochronnych przed nadmiernym przywozem (SFG), co niestety w równym stopniu dotyczyło również roku 2007. Innym ważnym problemem, jaki się ujawnił, jest fakt, że w postępowaniach antydumpingowych w Argentynie i Brazylii większości najnowszych członków UE nadal nie przyznaje się automatycznie statusu gospodarki rynkowej.

Te dwie ostatnie kwestie omówiono poniżej.

4.1. Częste stosowanie środków ochronnych przed nadmiernym przywozem (SFG)

W ostatnich latach zaobserwowano niepokojącą tendencję wzrostu liczby nowych środków ochronnych SFG. Zeszły rok był jedynie tego potwierdzeniem: liczba środków ochronnych SFG wzrosła z 32 w 2006 r. do 36 w 2007 r. Na koniec 2007 r. jedna czwarta środków ochronnych zaliczała się właśnie do kategorii SFG. Odnotowano wprawdzie spadek liczby nowych postępowań wszczętych w zakresie środków ochronny SFG (z 18 w 2006 r. do 9 w 2007 r.), ale i tak stanowiły one połowę wszystkich nowych przypadków.

Niektóre kraje nadal uważają ten instrument za łatwy i szybki sposób ograniczania przywozu, jako że, w odróżnieniu od środków antydumpingowych czy antysubsydyjnych, nie wymaga on udowodnienia istnienia nieuczciwych elementów przepływów handlowych, lecz „jedynie” wykazania nagłego wzrostu przywozu, który powoduje szkodę lub grozi jej wywołaniem. Warunki prawne nałożenia środków ochronnych SFG są jednak celowo bardzo rygorystyczne, a wręcz nawet ostrzejsze niż w przypadku innych instrumentów ochrony handlu, jako że dotyczą raczej wolnego niż nieuczciwego handlu. Niestety w wielu przypadkach nie są one przestrzegane.

Ponadto, co ważniejsze, środki ochronne SFG – z uwagi na ich wielostronny charakter – obejmują cały przywóz, bez względu na miejsce pochodzenia oraz na to, czy stanowi on rzeczywistą przyczynę problemów. W efekcie w wielu przypadkach dochodzi do tego, że przywóz z UE obejmowany jest nieuzasadnionymi środkami ochronnymi SFG, choć nie wyrządza on szkody przemysłowi krajowemu ubiegającemu się o ochronę. Eksporterzy są zatem czasami bezpodstawnie karani i doświadczają ograniczeń w dostępie do rynku bez ważnego uzasadnienia.

W przypadku gdy problem dotyczy przywozu po niskich cenach, zazwyczaj właściwsze jest zastosowanie instrumentu antydumpingowego. Nawet jeśli niektóre kraje wprowadzają środki w postaci odpowiedniej do charakteru i źródła problemu, czyli niskich cen przywozu, inne kraje nie stosują systematycznie takiego podejścia. Rola Komisji polega zatem na próbie jak największego zminimalizowania skutków tego typu środków dla unijnego eksportu. Zadanie to nie jest jednak łatwe, jako że niektóre kraje wykazują mniejszą skłonność do wdrażania środków ukierunkowanych jedynie na prawdziwe źródło problemu.

4.2. Status gospodarki rynkowej nowych państw członkowskich UE

W 2007 r. okazało się, że w ramach dochodzeń antydumpingowych Brazylia i Argentyna nadal traktują najnowszych członków UE jak kraje, które nie osiągnęły pełnego i bezwarunkowego statusu gospodarki rynkowej. W praktyce oznacza to, że przy wyliczeniach dotyczących dumpingu organ prowadzący dochodzenie posługuje się zastępczą wartością normalną. Choć w tych dwóch krajach prowadzone jest obecnie tylko jedno dochodzenie dotyczące nowych państw członkowskich, Komisja bardzo poważnie podchodzi do sprawy, jest bowiem rzeczą niewyobrażalną, by państwo członkowskie UE nie zostało uznane za pełnowartościową gospodarkę rynkową. Ponadto nie można akceptować różnego traktowania poszczególnych członków UE w sytuacji, gdy wszyscy oni przyjęli wspólnotowy dorobek prawny.

Komisja podjęła zatem energiczne kroki w celu szybkiego rozwiązania tej sprawy. W odpowiedzi na pytania Brazylii i Argentyny dotyczące gospodarki rynkowej „nowych” państw członkowskich przekazane zostały obszerne informacje. To powinno pozbawić władze argentyńskie i brazylijskie możliwości powoływania się na „względy techniczne” przy odmowie udzielenia statusu gospodarki rynkowej Bułgarii, Czechom, Estonii, Węgrom, Łotwie, Litwie, Polsce, Rumunii, Słowacji i Słowenii.

Wszystkie państwa członkowskie powinny być co do zasady traktowane jako kraje o gospodarce rynkowej, bez względu na datę przystąpienia do UE. Posiadanie pełnej gospodarki rynkowej jest warunkiem wstępnym uzyskania członkostwa w UE (w ramach kryteriów akcesyjnych), a kraje kandydujące zobowiązane są ponadto przyjąć i wdrożyć pełny wspólnotowy dorobek prawny, który reguluje sprawy gospodarcze w dotychczasowych państwach członkowskich. Nie ma zatem uzasadnienia – prawnego ani gospodarczego – by uważać którekolwiek z państw członkowskich UE za gospodarkę w okresie transformacji lub wręcz gospodarkę nierynkową. W ramach stosunków dwustronnych z Brazylią i Argentyną Komisja prowadzi aktywne działania w celu szybkiego i pozytywnego rozwiązania tej kwestii.

5. GłÓWNE OSIąGNIęCIA

Jak już wspomniano w ubiegłorocznym sprawozdaniu, działania Komisji w zakresie monitorowania działalności krajów trzecich miały z całą pewnością wpływ na zauważalną w ostatnich latach ogólną tendencję spadkową co do liczby wszczynanych postępowań i środków obowiązujących wobec UE lub państw członkowskich.

Poza konkretnymi osiągnięciami omówionymi poniżej należy zauważyć, że Komisja zintensyfikowała kontakty z gałęziami przemysłu objętymi dochodzeniami w zakresie ochrony handlu w celu zapewnienia pomocy, doradztwa i wyjaśnień dotyczących działań krajów trzecich. W niektórych przypadkach kontakty te doprowadziły do współpracy z przemysłem unijnym, choć były też branże, które zdecydowały się nie brać udziału w dochodzeniu. W takich przypadkach, nawet jeśli nie udało się osiągnąć konkretnego pozytywnego wyniku (współpraca jest bowiem ważnym warunkiem powodzenia), Komisja uzyskała przynajmniej pewność, że dany przemysł posiada informacje na temat prowadzonego dochodzenia oraz ewentualnych negatywnych konsekwencji niepodjęcia współpracy. Decyzja o udziale w dochodzeniu w sprawie środków ochrony handlu ma w istocie rzeczy charakter ekonomiczny i wymaga uwzględnienia bardziej ogólnych czynników.

W 2007 r. odnotowano następujące ważne sukcesy:

1. Sprawa „zerowania” – uchylenie środków

Choć kwestia ta została omówiona w zeszłorocznym sprawozdaniu, należy przypomnieć, że intensywne działania prowadzone przez Komisję we współpracy z zainteresowanymi eksporterami i państwami członkowskimi doprowadziły w kwietniu 2007 r. do wykonania przez USA – choć jedynie częściowo – orzeczeń panelu WTO powołanego na wniosek Komisji Europejskiej (DS294) w sprawie metody „zerowania”. Wiele ceł antydumpingowych kwestionowanych przez europejskich eksporterów zostało całkowicie uchylonych lub znacznie obniżonych.

Niestety, nie wszystkie problemy zostały rozwiązane i Komisja musiała zwrócić się o powołanie tzw. panelu ds. wdrożenia, ponieważ uznała, że USA nie wykonały orzeczeń panelu WTO w odpowiedni sposób. Prace drugiego panelu WE ds. „zerowania” przeciwko USA (DS350) są w toku.

2. Brak przedłużenia stosowania przez USA środków dotyczących wyrobów stalowych w następstwie przeglądów wygaśnięcia

Jak wyjaśniono powyżej, w wyniku wykonania przez Stany Zjednoczone orzeczenia WTO w sprawie „zerowania” środki w stosunku do największych unijnych eksporterów prętów ze stali nierdzewnej uchylono. Następnie Komisja wraz z przemysłem, którego sprawa dotyczyła, zwróciła uwagę w ramach przeglądów wygaśnięcia, że w wyniku uchylenia udział rynkowy pozostałych eksporterów, którzy nadal byli objęci cłem, był znacznie niższy niż początkowo, a zatem nie zachodziło prawdopodobieństwo wyrządzenia istotnej szkody przemysłowi krajowemu. Argument ten został przyjęty i USA uchyliły środki ochronne przed nadmiernym przywozem lub zarządzenia o środkach wyrównawczych w sprawie przywozu prętów ze stali nierdzewnej z Francji, Niemiec, Zjednoczonego Królestwa i Włoch ze względu na brak prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia istotnej szkody dla przemysłu amerykańskiego. Wynik tej sprawy stanowi kolejny dowód znaczenia ścisłej współpracy pomiędzy Komisją, państwami członkowskimi a przemysłem WE.

Uchylenie ceł, w połączeniu z uchyleniem na przełomie 2006 i 2007 r. środków antydumpingowych w odniesieniu do innych wyrobów stalowych (np. blachy stalowej grubej ciętej na wymiar, stali odpornej na korozję oraz wyrobów rurowych dla krajów wydobywających ropę naftową), jest powodem do dużego zadowolenia.

3. Spadek liczby środków stosowanych przez Indie

W ostatnich latach w wyniku przeglądów będących efektem konsultacji prowadzonych w ramach WTO na wniosek UE nastąpił spadek liczby środków stosowanych przez Indie. W nielicznych przypadkach, w których nie zgłoszono wniosku o przeprowadzenie przeglądu, oczekiwano, że środki wygasną po upływie normalnego okresu obowiązywania wynoszącego pięć lat. Niestety, Indie wszczęły dwa przeglądy wygaśnięcia w odniesieniu do tych środków (w 2006 r. i 2007 r.). W obu tych przypadkach Komisja wniosła stanowczy sprzeciw, podnosząc, że przedłużenie o kolejne pięć lat okresu obowiązywania środków, co do których już na początku stwierdzono brak prawnego uzasadnienia, jest niemożliwe do zaakceptowania.

Podjęta przez nas interwencja zakończyła się pomyślnie w co najmniej jednym przypadku. Pomimo braku współpracy ze strony przemysłu unijnego, Indie stwierdziły w 2007 r., że środek zostanie utrzymany wobec wszystkich krajów objętych dochodzeniem z wyjątkiem UE.

4. Poprawa w zakresie praw do obrony w chińskich dochodzeniach

W zeszłorocznym sprawozdaniu znajduje się wzmianka o utrzymujących się problemach w zakresie przejrzystości i przekazywania informacji przez Chiny. Przejrzystość jest istotnym elementem w stosowaniu instrumentów ochrony handlu ze względu na to, iż pozwala zapewnić zainteresowanym stronom prawo do obrony. Kwestia ta była konsekwentnie podnoszona w kontaktach z władzami chińskimi w kontekście indywidualnych przypadków, nie odnotowano jednak, niestety, żadnej znaczącej poprawy w tym zakresie. Z tego względu sprawa została ponownie poruszona w ramach obrad dwustronnej „grupy ds. najlepszych praktyk”, podczas których przedstawiono władzom chińskim szczegółowe przykłady obrazujące sposób, w jaki WE radzi sobie z tym aspektem dochodzeń. Chińczycy przyjęli nasze rady i istnieją podstawy, by oczekiwać z ich strony poprawy w tej kwestii. Choć Chiny nie prowadzą obecnie żadnych postępowań, będziemy nadal szczegółowo monitorować ten aspekt przyszłych dochodzeń i mamy nadzieję, że nasze dwustronne kontakty okażą się owocne. Jest to jednakże zachęta do utrzymywania kontaktów z krajami trzecimi w celu propagowania wysokich standardów WE i zachęcania do ich stosowania.

5. Wyeliminowanie i zminimalizowanie skutków środków podjętych przez Meksyk

W ramach dwóch dochodzeń zakończonych przez Meksyk w 2007 r. osiągnięto korzystne wyniki Jedno z nich dotyczyło dochodzenia antydumpingowego przeciwko przywozowi niektórych pestycydów z Danii. Komisja aktywnie wspierała i wspomagała duńskiego producenta w tej sprawie. Nadmierne środki tymczasowe w wysokości powyżej 90 % zostały zakwestionowane ze względu na błędne wyliczenie marginesu dumpingu. Wskutek licznych interwencji Meksyk ostatecznie przyjął jednak zobowiązanie cenowe zaproponowane przez duńskiego eksportera. Nawet jeśli w tym przypadku korzystniejszym rozwiązaniem byłoby zakończenie dochodzenia bez nałożenia jakichkolwiek środków, to udało się przynajmniej zminimalizować negatywne skutki gospodarcze i zapewnić eksporterowi dostęp do rynku. Komisja uważnie monitoruje ten przypadek ze względu na sygnały o możliwości ogłoszenia upadłości przez jedynego producenta w Meksyku, co czyniłoby zbędnymi wszelkie środki.

Drugi przypadek dotyczy dochodzenia antydumpingowego w sprawie przywozu rur spawanych z Niemiec. Choć i w tym przypadku wprowadzony został środek tymczasowy, Komisja intensywnie interweniowała na różnych poziomach, wskazując głównie na brak dowodów na poparcie twierdzeń wysuwanych wcześniej przez władze meksykańskie o rzekomym zagrożeniu krajowego przemysłu istotną szkodą. Wysiłki te zakończyły się pomyślnie i Meksyk ostatecznie podjął decyzję o zakończeniu podstępowania bez nakładania jakichkolwiek środków.

Dla porządku należy również wspomnieć o wciąż toczącym się postępowaniu w ramach WTO w sprawie rozstrzygnięcia sporu dotyczącego ceł wyrównawczych nałożonych na przywóz oliwy z oliwek. Sprawozdanie okresowe, które miało być ogłoszone w połowie maja 2008 r., nie jest jeszcze gotowe.

6. Konsekwencje środków ochronnych przed nadmiernym przywozem (SFG)

Ze względów omówionych powyżej Komisja podkreśla, że instrument SFG powinien być stosowany jedynie w wyjątkowych okolicznościach, jako że – w przeciwieństwie do ceł antydumpingowych i wyrównawczych – wykorzystywany jest przeciwko sprawiedliwemu handlowi, a ponadto wynikające z jego użycia środki mają negatywne konsekwencje również dla eksporterów, którzy nie wyrządzają żadnej szkody. W sytuacji gdy nie można uniknąć ich zastosowania, Komisja propaguje środki, które wywierają możliwie najmniejszy negatywny wpływ na eksporterów unijnych.

W tym względzie Komisja odnotowała sukces w przypadku trzech środków ochronnych SFG nałożonych przez Ukrainę w 2007 r. Obejmują one wyłącznie przywóz poniżej pewnej ceny, co w rzeczywistości wyłącza przywóz z UE, który odbywa się powyżej tego pułapu.

Pomyślnie zakończyła się również sprawa środków wprowadzonych przez Turcję przeciwko przywozowi niektórych rodzajów motocykli. Choć środki tymczasowe w postaci ceł specyficznych „od sztuki” zostały nałożone z chwilą wszczęcia postępowania, podjęte działania interwencyjne sprawiły, że środki ostateczne wprowadzone w 2007 r. również miały zastosowanie jedynie do przywozu poniżej określonej ceny importowej. Dzięki temu, ich skutki nie dotknęły eksporterów z UE, jako że ich ceny kształtują się średnio powyżej ustalonego progu.

Niestety, Komisja nie zawsze odnosiła sukcesy. Pomimo licznych interwencji i dyskusji z władzami tureckimi, nie udało się uzyskać pozytywnego rozwiązania w sprawie dwóch środków ochronnych SFG, w przypadku których cła zostały wprowadzone na początku 2008 r. Podjęte środki miały postać cła specyficznego „od sztuki”, które dotyka również unijnych eksporterów. Należy jednak zauważyć, że w obu tych przypadkach środki były wyraźnie skierowane przeciwko przywozowi po niskich cenach z konkretnych krajów spoza UE. Turcja nadal należy do grona państw najczęściej stosujących środki ochronne SFG, dlatego też Komisja nie zaprzestanie wysiłków w celu przekonania jej do stosowania tych instrumentów wyłącznie wobec konkretnych krajów będących źródłem problemów.

7. Australijska wieprzowina

Z końcem 2007 r. Australia wszczęła postępowanie w sprawie środków ochronnych SFG w odniesieniu do przywozu wieprzowiny. W październiku 2007 r. australijscy hodowcy świń zwrócili się o wszczęcie postępowania w sprawie środków ochronnych SFG w odniesieniu do przywozu mrożonych części wieprzowych ze względu na doświadczane przez nich trudności, pomimo tego że ich konkurencja z importerami dotyczy jedynie części rynku wieprzowiny. W chwili obecnej jedynymi krajami spełniającymi wymagania fitosanitarne związane z przywozem do Australii są Stany Zjednoczone, Kanada i Dania. Dnia 14 grudnia 2007 r. i ponownie 4 kwietnia 2008 r. australijskie władze prowadzące dochodzenie zaproponowały, by nie wprowadzać środków ze względu na brak stwierdzenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy przywozem i trudną sytuacją australijskich hodowców świń, której podstawową przyczyną był wzrost krajowych cen paszy (z problemem tym zmagają się producenci wieprzowiny na całym świecie, w tym w UE). Jest to przykład dobrej koordynacji pomiędzy UE, państwami członkowskimi a przemysłem unijnym w zakresie zapobiegania wprowadzeniu nieuzasadnionych prawnie środków.

6. PODSUMOWANIE

Po spadku odnotowanym w latach ubiegłych liczba środków nałożonych przeciwko WE w roku 2007 kształtowała się na względnie stabilnym poziomie. Biorąc pod uwagę obecną sytuację gospodarczą na świecie, istnieją jednak powody, by oczekiwać, że liczba stosowanych środków w bliskiej przyszłości ponownie wzrośnie. W istocie rzeczy trudności natury gospodarczej mogą bardziej skłaniać przemysł do wnioskowania o wprowadzenie środków ochrony.

Stare problemy wciąż istnieją, pojawiły się również nowe powody do niepokoju. Z tego względu zachodzi jeszcze większa potrzeba szczegółowego monitorowania postępowań wszczynanych przez kraje trzecie. Nieuzasadnione środki pozbawiają eksporterów ze Wspólnoty możliwości handlowych zagranicą i stanowią przeszkodę dla rozwoju konkurencyjności Europy. Dlatego też należy systematycznie zajmować się tego typu utrudnieniami w dostępie do rynku. Komisja uważnie przygląda się działaniom krajów trzecich, udziela dalszego wsparcia przemysłowi unijnemu, którego dotyczą stosowane środki, oraz interweniuje w razie konieczności.

Obecny rok po raz kolejny dowodzi, że wysiłki podejmowane wspólnie przez Komisję, przemysł i państwa członkowskie znacząco podnoszą szanse na udaną interwencję w odniesieniu do krajów trzecich. W tym roku odnotowano znaczące osiągnięcia: w niektórych przypadkach udało się uniknąć nałożenia środków, a w innych – ograniczyć ich negatywne skutki dla podmiotów wspólnotowych. Komisja będzie nadal intensyfikować kontakty z przemysłem oraz podejmować interwencje tak często, jak to możliwe, i w najbardziej odpowiedniej formie.

Komisja nie zaprzestaje również działań na rzecz wzmacniania kontaktów dwustronnych z krajami trzecimi w celu poprawy dyscypliny oraz propagowania wysokich standardów, jakie stosuje we własnych dochodzeniach.