Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczące wykonywania praw Unii w zakresie stosowania i egzekwowania zasad handlu międzynarodowego /* COM/2012/0773 final - 2012/0359 (COD) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Podstawa i cele wniosku Niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady odzwierciedla priorytetowe znaczenie nadane przez Unię skutecznemu egzekwowaniu jej praw dotyczących handlu. Cel ten został określony w komunikacie Komisji w sprawie handlu, wzrostu i polityki światowej[1] oraz zatwierdzony w konkluzjach Rady z dnia 21 grudnia 2010 r.[2]. W chwili obecnej Unia nie dysponuje wspólnymi ramami prawnymi[3] służącymi egzekwowaniu jej praw wynikających z międzynarodowych umów handlowych. Niniejszy wniosek ma zmienić tę sytuację. Kontekst ogólny Unia może być zmuszona do wprowadzenia środków jednostronnych w celu egzekwowania i obrony swoich praw oraz interesów w zakresie międzynarodowych umów handlowych. Taka sytuacja wynika z zasad rozstrzygania sporów w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO), a także z dwustronnych lub regionalnych mechanizmów rozstrzygania sporów. Podobne przypadki występują w zakresie środków ochronnych oraz zobowiązań dotyczących utrzymania stawek celnych w ramach umów międzynarodowych. Wszelkie takie środki wymagają szybkiego działania, aby móc funkcjonować jako skuteczne i wiarogodne mechanizmy przywracające zgodność oraz aby możliwe było przestrzeganie terminów ustalonych w odpowiednich zobowiązaniach międzynarodowych Unii. Taka sytuacja wymaga niezwłocznego, skutecznego i elastycznego procesu podejmowania decyzji w ramach struktur przewidzianych przez Traktat z Lizbony. Przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony Unia podejmowała temat egzekwowania prawa w sposób doraźny w formie rozporządzeń przyjętych przez Radę na podstawie wniosku Komisji w oparciu o dawny art. 133. Po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, Rada i Parlament Europejski stali się współprawodawcami w ramach zwykłej procedury ustawodawczej w odniesieniu do środków określających ramy realizacji wspólnej polityki handlowej (art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE ”). Egzekwowanie praw wynikających z międzynarodowych umów handlowych należy do typowych funkcji władzy wykonawczej, które mogą wymagać wprowadzenia i wdrożenia środków w ściśle określonym terminie. Właściwe jest, aby Rada i Parlament Europejski ustanowiły jasne i przewidywalne ramy dla przyjmowania wszelkich takich aktów. Praktyka obowiązująca przed wejściem w życie TFUE odzwierciedla wolę prowadzenia działań zgodnie z procedurami, które umożliwiają skuteczne i szybkie podejmowanie decyzji w celu egzekwowania praw Unii: – w sprawie US-Foreign Sales Corporation objętej rozstrzyganiem sporów w ramach WTO, przyjęcie rozporządzenia Rady (WE) nr 2193/2003 z dnia 8 grudnia 2003 r. zwiększającego stawki celne na niektóre rodzaje towarów przywożonych z USA nastąpiło 8 miesięcy po przyjęciu wniosku Komisji. Przyjęcie decyzji o zawieszeniu tego środka, w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 728/2006 z dnia 15 maja 2006 r., zajęło 3 dni od przyjęcia wniosku Komisji. – w sprawie USA-Byrd objętej rozstrzyganiem sporów w ramach WTO, przyjęcie rozporządzenia Rady (WE) nr 673/2005 z dnia 25 kwietnia 2005 r. zwiększającego cło na niektóre produkty pochodzące z USA nastąpiło po około 2 miesiącach od przyjęcia wniosku Komisji. – w sprawie US-wheat gluten objętej rozstrzyganiem sporów w ramach WTO, w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1804/98 z dnia 14 sierpnia 1998 r. zastrzeżono prawa UE do zrównoważenia negatywnych skutków środków ochronnych USA zgodnie z art. 8 Porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych. Przyjęcie tego aktu zajęło 1 miesiąc od przyjęcia wniosku Komisji. – w sprawie USA-Steel przyjęcie rozporządzenia Rady (WE) nr 1031/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie środków równoważących środki ochronne zajęło 2 miesiące; uchylenie zrównoważenia w ramach tej samej sprawy zajęło tylko 4 dni. W przypadku braku odpowiednich ram legislacyjnych dotyczących wprowadzenia środków polityki handlowej, w sytuacjach podobnych do wymienionych powyżej spraw, konieczne jest odwołanie się do zwykłej procedury ustawodawczej, aby móc wprowadzić środki. Potrzeba średnio od 15 do 31 miesięcy w celu przyjęcia aktu prawnego - jest to czas, który może wpłynąć na zdolność Unii do skutecznego wykonywania jej praw w terminach określonych w międzynarodowych umowach handlowych. Niniejszy wniosek dotyczący rozporządzenia opiera się na poglądzie, że a) wprowadzenie środków polityki handlowej w celu egzekwowania praw Unii wynikających z umów międzynarodowych stanowi typową funkcję władzy wykonawczej, która musi zostać wdrożona w ramach wspólnych przepisów; b) w przypadku braku odpowiednich ram prawnych, zdolność UE do skutecznego egzekwowania jej praw może być zagrożona; c) istnieje potencjalny konflikt między stosunkowo długimi terminami dotyczącymi unijnego procesu decyzyjnego, a terminami dotyczącymi egzekwowania praw wynikających z międzynarodowych umów handlowych. W tym kontekście w niniejszym wniosku dotyczącym rozporządzenia proponuje się utworzenie wspólnych ram prawnych w celu egzekwowania praw Unii wynikających z międzynarodowych umów handlowych zgodnie z Traktatem z Lizbony. W rozporządzeniu zaproponowano także nadanie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów wykonawczych zgodnie z art. 291 TFUE w zakresie ustalonym w niniejszym wniosku dotyczącym rozporządzenia oraz w granicach i zgodnie z kryteriami, które zostały jasno określone. Zakres rozporządzenia obejmuje przyjęcie, zawieszenie, zmiany i zakończenie obowiązywania aktów wykonawczych w odniesieniu do: a) egzekwowania praw Unii wynikających z wiążących wielostronnych i dwustronnych zasad rozstrzygania sporów; b) środków równoważących w ramach wielostronnych i dwustronnych zasad dotyczących środków ochronnych; c) środków równoważących w przypadku zmiany przez państwo trzecie koncesji na mocy art. XXVIII GATT z 1994 r. W ramach niniejszego wniosku dotyczącego rozporządzenia Komisja może wprowadzić następujące rodzaje środków polityki handlowej: cła, ograniczenia ilościowe na przywóz lub wywóz towarów oraz środki w obszarze zamówień publicznych. Podejście to wynika z doświadczenia zdobytego we wprowadzaniu środków polityki handlowej, a także odzwierciedla fakt, że działania w wybranych obszarach są przewidywalne i ogólnie skuteczne. Na obecnym etapie rozwoju prawa unijnego, w szczególności biorąc pod uwagę przepisy krajowe dotyczące usług i praw własności intelektualnej oraz granice skutecznych działań związane z samym charakterem tych sektorów, właściwe jest skoncentrowanie się na innych obszarach polityki handlowej w celu nadania Komisji uprawnień. Należy zauważyć, że tzw. krzyżowe działania odwetowe (tzn. zawieszenie koncesji lub innych zobowiązań w sektorze różnym od sektora, w którym naruszenie zostało stwierdzone) jest zasadniczo możliwe zgodnie z zasadami WTO oraz że w unijnych umowach o wolnym handlu nie ma ograniczeń dotyczących krzyżowych działań odwetowych. Jeżeli stosowanie przez Unię środków polityki handlowej, które nie zostały uwzględnione we wniosku dotyczącym rozporządzenia, okaże się niezbędne, również w zakresie handlu usługami lub handlowych aspektów praw własności intelektualnej, Komisja może przedstawić wniosek dotyczący aktu ustawodawczego na podstawie art. 207 TFUE lub zastosować inne obowiązujące procedury. Klauzula przeglądu stanowi, że Komisja dokonuje oceny funkcjonowania niniejszego rozporządzenia w terminie trzech lat od daty pierwszego przypadku zastosowania rozporządzenia, którego dotyczy wniosek. Komisja przedstawia sprawozdanie oraz, jeżeli wymagają tego okoliczności, może zaproponować odpowiednie środki w celu poprawy skuteczności rozporządzenia. W tym kontekście uwagę można poświęcić zakresowi środków polityki handlowej objętych rozporządzeniem, takiemu jak handel usługami i prawa własności intelektualnej, w uzupełnieniu do handlu towarami. W odniesieniu do zamówień publicznych, zgodnie z postanowieniami Porozumienia WTO w sprawie zamówień publicznych (dalej zwanego „GPA”), zarówno w wersji obecnie obowiązującej, jak i w wersji zmienionej, w przypadku gdy strona GPA nie dotrzymuje swoich zobowiązań, inne strony GPA mogą zawiesić koncesje lub inne zobowiązania wyłącznie w odniesieniu do rynków zamówień publicznych. W związku z tym ważne jest, by przewidzieć w rozporządzeniu, którego dotyczy wniosek, ewentualne wprowadzenie środków polityki handlowej dotyczących zamówień publicznych w celu umożliwienia Unii skutecznego egzekwowania jej praw w odniesieniu do zamówień publicznych objętych zobowiązaniami międzynarodowymi Unii. Oprócz systemu rozstrzygania sporów WTO, który został wykorzystany przy kilku okazjach do zwalczania praktyk sprzecznych z GPA, działania mające na celu egzekwowanie zobowiązań w zakresie zamówień publicznych mogą również pojawić się w kontekście dwustronnym, zważywszy, że ostatnie dwustronne umowy handlowe zawarte przez Unię obejmują pełnowymiarowe mechanizmy rozstrzygania sporów. Unia ma doświadczenie we wdrażaniu środków polityki handlowej poprzez ograniczanie w razie potrzeby dostępu państw trzecich do unijnego rynku zamówień publicznych[4]. Ze względu na specyfikę zamówień publicznych, w szczególności istnienie procedury administracyjnej, która reguluje i określa dostęp do konkretnych zaproszeń do składania ofert, można przewidzieć działania w odniesieniu do zamówień na towary i usługi. Ponadto środki polityki handlowej zgodnie z niniejszym wnioskiem dotyczącym rozporządzenia będą odpowiadać zakresowi zobowiązań dotyczących zamówień, które są zawieszone – tj. będą miały zastosowanie jedynie do niektórych podmiotów i powyżej określonych progów. Wreszcie należy odnotować związek między niniejszym wnioskiem, a wnioskiem Komisji dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu towarów i usług z państw trzecich do rynku wewnętrznego Unii w zakresie zamówień publicznych (COM (2012) 124 z dnia 21 marca 2012 r.). Wymieniony wniosek zmierza do umocnienia pozycji Unii w zakresie negocjacji warunków dostępu unijnych towarów, usług i dostawców do rynków zamówień publicznych w państwach trzecich, a tym samym koncentruje się na dostępie do unijnego rynku zamówień publicznych towarów i usług z państw trzecich nieobjętych żadnymi zobowiązaniami dotyczącymi dostępu do rynku w ramach obowiązujących międzynarodowych umów odnoszących się do zamówień publicznych. Natomiast niniejszy wniosek dotyczy przekrojowego egzekwowania takich umów; uzupełnia on zatem regulację międzynarodowych aspektów zamówień publicznych, w zakresie w jakim określa ramy zasad, które umożliwią egzekwowanie postanowień dotyczących zamówień w międzynarodowych umowach handlowych. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Podczas przygotowywania niniejszego wniosku przesłano dwa dokumenty robocze do Komitetu Rady ds. Polityki Handlowej i Komisji Handlu Międzynarodowego Parlamentu Europejskiego (INTA), odpowiednio w dniu 19 września 2011 r. i w dniu 11 listopada 2011 r. Konsultacje z państwami członkowskimi odbyły się podczas dwóch posiedzeń technicznych w dniu 27 września oraz 28 listopada 2011 r. Sprawne i skuteczne egzekwowanie praw Unii cieszy się szerokim poparciem. Nie przedstawiono oceny skutków niniejszego wniosku, ponieważ: obecna inicjatywa nie ma bezpośredniego wpływu gospodarczego, społecznego lub wpływu na środowisko, a charakter środków (w zależności od przypadku) w żadnym wypadku nie umożliwia oceny ex-ante. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Streszczenie Unia nie dysponuje wspólnymi ramami prawnymi służącymi egzekwowaniu jej praw wynikających z międzynarodowych umów handlowych. Obecna inicjatywa ma na celu zaradzenie tej sytuacji poprzez zaproponowanie ustanowienia instrumentu prawnego umożliwiającego Unii egzekwowanie i obronę jej praw zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi. Celem tej inicjatywy jest jego skuteczne i szybkie wdrożenie w celu zabezpieczenia interesu Unii. W związku z powyższym, na podstawie art. 207 TFUE, proponuje się upoważnić Komisję do przyjęcia, zawieszenia, zmiany lub zakończenia obowiązywania aktów wykonawczych w celu egzekwowania praw Unii w ramach Traktatu z Lizbony, tj. zgodnie z art. 291 TFUE. Zgodnie z postanowieniami WTO i dwustronnymi zasadami rozstrzygania sporów, jak również wielostronnymi i dwustronnymi środkami ochronnymi, Unia może być zmuszona do wprowadzenia środków jednostronnych w celu obrony swoich praw i interesów. Działania wykonawcze w ramach zasad rozstrzygania sporów lub środków równoważących powinny być przeprowadzane stosunkowo szybko, aby przestrzegać odpowiednich zasad handlu oraz aby zagwarantować skuteczność w przywracaniu zgodności. Rozporządzenie musi zostać przyjęte na poziomie Unii. Wspólna polityka handlowa podlega wyłącznej kompetencji Unii; Podstawa prawna Artykuł 207 TFUE. Struktura rozporządzenia Rozporządzenie, którego dotyczy wniosek, zmierza do ustanowienia zasad i procedur, aby zapewnić skuteczne korzystanie przez Unię z jej praw do zawieszenia lub wycofania koncesji w odpowiedzi na naruszenia zasad handlu międzynarodowego przez państwo trzecie w celu zapewnienia zadowalającego rozwiązania. Jego celem jest również umożliwienie równoważenia koncesji lub innych zobowiązań w stosunkach handlowych z państwami trzecimi w przypadku, gdy zaszła zmiana w traktowaniu przyznanym towarom przywożonym z Unii. Zakres wniosku dotyczącego rozporządzenia, jak określono w art. 3, obejmuje następujące sytuacje: a) po rozstrzygnięciu sporów handlowych w ramach Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów WTO (DSU), jeżeli Unia została upoważniona do zawieszenia koncesji lub innych zobowiązań wynikających z wielostronnych umów objętych DSU. W ramach WTO zawieszenie koncesji lub innych zobowiązań podlega postanowieniom art. 22 ust. 3 DSU; w przypadku niedozwolonych subsydiów zastosowanie ma art. 4.10 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych[5], a w odniesieniu do tzw. subsydiów podlegających sankcjom zastosowanie ma art. 7.9 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. b) po rozstrzygnięciu sporów handlowych w ramach innych międzynarodowych umów handlowych, w tym umów regionalnych i dwustronnych, jeżeli Unia ma prawo do zawieszenia koncesji lub innych zobowiązań w ramach takich umów. Takie międzynarodowe umowy handlowe zawierane przez Unię określają zasady rozstrzygania sporów, które upoważniają strony do egzekwowania swoich praw zgodnie z zasadami określonymi w ramach odpowiedniej umowy. c) w zakresie równoważenia koncesji lub innych zobowiązań, które może być uzasadnione prawnie na podstawie art. 8 Porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych (AoS) lub zasad dotyczących środków ochronnych zawartych w unijnych regionalnych i dwustronnych umowach, w związku z zastosowaniem środka ochronnego przez państwo trzecie. Artykuł 8 AoS, który odnosi się wyłącznie do towarów[6], stanowi, że członkowie stosujący środki ochronne muszą zasadniczo oferować rekompensatę handlową państwom dotkniętym negatywnymi skutkami ochronnymi po konsultacji przed złożeniem wniosku lub przedłużeniem obowiązywania środków ochronnych, zgodnie z art. 12 ust. 3 AoS. W przypadku braku porozumienia, dotknięci środkami ochronnymi członkowie eksportujący mogą indywidualnie wprowadzić środki równoważące, nie później niż w ciągu 90 dni po zastosowaniu środka ochronnego. Prawo do wprowadzania środków równoważących wobec członków stosujących środki ochronnych może być egzekwowane a) trzy lata po wejściu w życie środka lub b) gdy wprowadzony środek zostanie uznany za niezgodny z zasadami WTO przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO (DSB) (trzyletni okres karencji określony w art. 8 AoS nie ma zastosowania, jeżeli środek jest oparty na względnym wzroście przywozu). Środki równoważące mogą również pojawić się przy stosowaniu zasad dotyczących środków ochronnych zawartych w dwustronnych lub regionalnych umowach o wolnym handlu (FTA)[7]. Istniejące unijne przepisy wdrażające wielostronne i dwustronne środki ochronne nie regulują tych aspektów art. 8 AoS lub odpowiednich postanowień zawartych w FTA, ale raczej ustanawiają procedury stosowania środków ochronnych przez Unię. Wszelkie środki równoważące podlegają zasadniczo zwykłej procedurze ustawodawczej, chyba że zostaną objęte niniejszymi jednolitymi ramami prawnymi. d) w przypadku zmiany koncesji przez członka WTO na mocy art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r., jeżeli nie uzgodniono żadnych wyrównań. W przypadku zmiany koncesji przez innego członka WTO na podstawie art. XXVIII GATT z 1994 r., jeżeli porozumienie nie zostanie osiągnięte z członkami dysponującymi prawami do negocjacji lub dostaw, umawiająca się strona, która proponuje zmianę swojej koncesji, może tego dokonać. W takiej sytuacji członkowie[8] dysponujący prawami mogą wprowadzić środki równoważące nie później niż sześć miesięcy po dokonaniu zmiany koncesji. Takie środki równoważące oznaczają, po upływie trzydziestu dni od dnia otrzymania przez umawiające się strony pisemnego zawiadomienia o wycofaniu koncesji, wycofanie koncesji wywierających zasadniczo równoważne skutki handlowe jak koncesje początkowo wynegocjowane z umawiającą się stroną, która zmienia lub wycofuje koncesje. Dotychczas Unia nie wycofała koncesji na mocy art. XXVIII GATT z 1994 r. Jeżeli jednak pojawiłaby się taka możliwość, zrównoważenie handlu wynikające ze zmiany koncesji przez innych członków WTO na mocy art. XXVIII GATT miałoby miejsce w stosunkowo krótkim terminie (nie później niż 6 miesięcy od dnia, w którym członek zmienia lub wycofuje swoje koncesje). Skuteczne procedury decyzyjne służące wdrożeniu środków równoważących pozwoliłyby Unii na wiarygodne zaangażowanie się wobec jej partnerów w negocjacje dotyczące zobowiązań dotyczących utrzymania stawek celnych i mogą wywierać wpływ na przebieg negocjacji w sprawie wyrównań z korzyścią dla Unii. Rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla wprowadzenia środków polityki handlowej zgodnie z innymi procedurami, na przykład w odniesieniu do środków polityki handlowej w sektorze usług i praw własności intelektualnej po przeprowadzeniu wielostronnych i regionalnych lub dwustronnych procedur rozstrzygania sporów. Zgodnie z art. 291 TFUE, jeżeli konieczne jest podjęcie działań w celu egzekwowania praw UE w okolicznościach wymienionych powyżej, Komisja przyjmuje akty wykonawcze zgodnie z procedurą sprawdzającą (art. 4 „Egzekwowanie praw Unii”). W aktach wykonawczych przestrzega się zasady, zgodnie z którą poziom środków zaradczych nie powinien przekraczać poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści, zazwyczaj rozumianego jako niekorzystny wpływ na Unię wywierany przez środek wprowadzony przez państwo trzecie, jak określono w odpowiedniej umowie (art. 2 „Definicje”). W określaniu zakresu aktu wykonawczego, który ma zostać przyjęty, Komisja bierze również pod uwagę różne kryteria, oprócz interesów wyrażonych w konsultacjach publicznych i ogólnych interesów Unii, tj. skuteczność środków w przywracaniu zgodności państw trzecich z zasadami handlu międzynarodowego; zdolność środków do zapewnienia pomocy unijnym podmiotom gospodarczym dotkniętym środkami wprowadzonymi przez państwa trzecie; dostępność alternatywnych źródeł dostaw dla danych produktów w celu uniknięcia lub zminimalizowania negatywnych skutków dla przemysłu przetwórczego lub konsumentów końcowych na terytorium Unii; wszelkie szczególne kryteria, które mogą być ustanowione w międzynarodowych umowach handlowych związanych z sytuacjami przewidzianymi w art. 3. Rodzaje środków handlowych, które mogą zostać wprowadzone w drodze aktu wykonawczego to środki dotyczące przywozu i wywozu towarów oraz środki w dziedzinie zamówień publicznych. Środki dotyczące przywozu lub wywozu obejmują zawieszenie koncesji taryfowych oraz nałożenie nowych lub zwiększonych ceł; wprowadzenie lub zwiększenie ograniczeń ilościowych wobec przywozu lub wywozu – w drodze kontyngentów, pozwoleń na przywóz lub wywóz lub innych środków. Porozumienie w sprawie zamówień publicznych WTO określa, że wszelkie spory wynikłe z niego nie mogą prowadzić do zawieszenia koncesji lub innych zobowiązań wynikających z jakichkolwiek innych porozumień objętych WTO. Mając to na uwadze ważne jest, aby przewidzieć w rozporządzeniu, którego dotyczy wniosek, ewentualne wprowadzenie środków polityki handlowej dotyczących zamówień publicznych w celu umożliwienia Unii skutecznego egzekwowania jej praw. Ze względu na specyfikę zamówień publicznych, w szczególności istnienie procedury administracyjnej, która reguluje i określa dostęp do konkretnych zaproszeń do składania ofert, można przewidzieć działania w odniesieniu do zamówień na towary i na usługi. W tym zakresie rodzaje środków polityki handlowej, które mogą zostać wprowadzone, dotyczą wykluczenia z udziału w zamówieniach publicznych ofert, których łączna wartość składa się w ponad 50 % z towarów lub usług pochodzących z danego państwa trzeciego; lub nałożenia obowiązkowych kar cenowych dotyczących części oferty składającej się z towarów lub usług pochodzących z danego państwa trzeciego (art. 5 „Środki polityki handlowej”). Procedurę sprawdzającą należy stosować w przypadku przyjmowania, zawieszenia, zmiany i zakończenia obowiązywania aktów wykonawczych określających odpowiednie środki polityki handlowej do wykonywania praw Unii (art. 4 „Wykonywanie praw Unii” i art. 7 „Zawieszenie, zmiana i zakończenie obowiązywania środków”). W przyjmowaniu aktów wykonawczych oraz w celu uniknięcia tworzenia dodatkowych struktur Komisja powinna być wspierana przez istniejący Komitet ds. barier w handlu ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 3286/94. 4. WPŁYW NA BUDŻET Brak. Rozporządzenie, którego dotyczy wniosek, określa mechanizm egzekwowania praw Unii i dzieli odpowiedzialność między wszystkie instytucje. 2012/0359 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY dotyczące wykonywania praw Unii w zakresie stosowania i egzekwowania zasad handlu międzynarodowego PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Unia zawarła szereg wielostronnych, regionalnych i dwustronnych międzynarodowych umów handlowych ustanawiających prawa i obowiązki przynoszące wzajemne korzyści stronom. (2) Unia powinna koniecznie dysponować instrumentami odpowiednimi do zapewnienia skutecznego wykonywania swoich praw w ramach międzynarodowych umów handlowych w celu ochrony unijnych interesów gospodarczych. Jest to szczególnie ważne w sytuacjach, gdy państwa trzecie wprowadzają środki ograniczające handel, które zmniejszają korzyści dla unijnych podmiotów gospodarczych w ramach międzynarodowych umów handlowych. Unia powinna być w stanie reagować szybko i w sposób elastyczny w kontekście procedur i terminów określonych w zawartych przez nią międzynarodowych umowach handlowych. Unia powinna zatem przyjąć przepisy określające ramy wykonywania praw Unii w niektórych szczególnych sytuacjach. (3) Mechanizmy rozstrzygania sporów w ramach WTO i innych umów, łącznie z umowami regionalnymi lub dwustronnymi, mają na celu rozwiązanie wszelkich sporów powstałych między Unią a drugą stroną lub innymi stronami tych umów. Unia powinna jednak zawiesić koncesje lub inne zobowiązania, zgodnie z zasadami rozstrzygania sporów, gdy inne możliwości znalezienia pozytywnego rozwiązania sporu okazują się nieskuteczne. Działanie Unii w takich przypadkach ma na celu przywrócenie zgodności danego państwa trzeciego z odpowiednimi zasadami handlu międzynarodowego w celu zapewnienia wzajemnych korzyści. (4) Na mocy porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych członek WTO, który zamierza stosować środek ochronny lub przedłużyć jego obowiązywanie, powinien dążyć do utrzymania zasadniczo równoważnego poziomu koncesji i innych zobowiązań między nim a członkami eksportującymi, którzy mogliby zostać dotknięci środkiem ochronnym. Podobne zasady mają zastosowanie w kontekście innych zawartych przez Unię międzynarodowych umów handlowych, w tym regionalnych i dwustronnych. Unia powinna wprowadzić środki równoważące poprzez zawieszenie koncesji lub innych zobowiązań w przypadkach, gdy dane państwo trzecie nie stosuje zadowalających wyrównań. Działanie Unii w takich przypadkach ma na celu spowodowanie wprowadzenia przez dane państwo trzecie środków sprzyjających handlowi w celu przywrócenia wzajemnych korzyści. (5) Artykuł XXVIII GATT 1994 i powiązane Uzgodnienie regulują zmianę lub wycofanie koncesji ustanowionych w taryfach celnych członków WTO. Członkowie WTO dotknięci wszelkimi takimi zmianami mają prawo, po spełnieniu określonych warunków, do wycofania koncesji wywierających zasadniczo równoważne skutki handlowe. Unia powinna wprowadzić środki równoważące w takich przypadkach, chyba że uzgodnione zostaną wyrównania. Działania Unii mają na celu zachęcenie państw trzecich do wprowadzenia środków sprzyjających handlowi. (6) Unia powinna mieć możliwość egzekwowania swoich praw w obszarze zamówień publicznych ze względu na fakt, że Porozumienie WTO w sprawie zamówień publicznych stanowi, iż wszelkie spory wynikłe z niego nie mogą prowadzić do zawieszenia koncesji lub innych zobowiązań wynikających z jakichkolwiek innych porozumień objętych WTO. (7) Niniejsze rozporządzenie powinno koncentrować się na tych środkach, w odniesieniu do których Unia posiada doświadczenie dotyczące ich projektowania i stosowania; możliwość rozszerzenia zakresu tego rozporządzenia na sektory usług i prawa własności intelektualnej powinna być oceniona we właściwym czasie z uwzględnieniem specyfiki każdego obszaru. (8) Podczas egzekwowania praw Unii pochodzenie danego towaru powinno być określane zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[9]. W odniesieniu do egzekwowania praw Unii po rozstrzygnięciu sporów w obszarze zamówień publicznych, pochodzenie usługi powinno być określone na podstawie pochodzenia osoby fizycznej lub prawnej, która świadczy daną usługę. (9) Komisja powinna ocenić funkcjonowanie niniejszego rozporządzenia nie później, niż w terminie trzech lat od daty pierwszego przypadku jego zastosowania w celu przeprowadzenia oceny, a w razie potrzeby, zwiększenia skuteczności. (10) Akty wykonawcze na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte z zastrzeżeniem szczególnych kryteriów stosowności ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. (11) Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (WTO) (znane również jako „rozporządzenie w sprawie przeszkód w handlu” (TBR)) powinno zostać zmienione w celu uwzględnienia przyjęcia niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wprowadzania środków polityki handlowej. (12) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.[10] ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję. (13) W celu ochrony interesów Unii Komisja powinna przyjąć akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, gdy wymaga tego szczególnie pilna potrzeba oraz we właściwie uzasadnionych przypadkach odnoszących się do konieczności dostosowania środków polityki handlowej do zachowania osób trzecich, PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1 Cel Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady i procedury w celu zapewnienia skutecznego wykonania praw Unii do zawieszenia lub wycofania koncesji lub innych zobowiązań w ramach międzynarodowych umów handlowych, aby: a) zareagować na naruszenia przez państwa trzecie zasad handlu międzynarodowego, które wpływają na interesy Unii, w celu znalezienia zadowalającego rozwiązania. b) zrównoważyć koncesje lub inne zobowiązania w stosunkach handlowych z państwami trzecimi, w przypadku gdy zaszła zmiana w traktowaniu przyznanym towarom przywożonym z Unii. Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: a) „państwo” oznacza każde państwo lub odrębny obszar celny; b) „koncesje lub inne zobowiązania” oznaczają koncesje taryfowe lub jakiekolwiek inne korzyści, które Unia zobowiązała się stosować w handlu z państwami trzecimi na mocy międzynarodowych umów handlowych, których jest stroną, c) „poziom zniweczenia lub naruszenia korzyści” oznacza stopień, w jakim naruszone zostały interesy Unii w ramach międzynarodowej umowy handlowej. O ile nie określono inaczej w danej umowie, obejmuje on wszelkie niekorzystne skutki gospodarcze wynikające z działań państwa trzeciego; d) „obowiązkowa kara cenowa” odnosi się do obowiązku podmiotów zamawiających lub podmiotów prowadzących postępowania dotyczące zamówienia publicznego do podniesienia, z pewnymi wyjątkami, ceny usług lub towarów pochodzących z określonych państw trzecich, które zostały zaoferowane w postępowaniach o udzielenie zamówienia. Artykuł 3 Zakres 1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie: a) po rozstrzygnięciu sporów handlowych w ramach Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów WTO, jeżeli Unia została upoważniona do zawieszenia koncesji lub innych zobowiązań wynikających z wielostronnych umów objętych Uzgodnieniem w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów WTO; b) po rozstrzygnięciu sporów handlowych w ramach innych międzynarodowych umów handlowych, w tym umów regionalnych i dwustronnych, jeżeli Unia ma prawo do zawieszenia koncesji lub innych zobowiązań w ramach takich umów; c) w zakresie równoważenia koncesji lub innych zobowiązań, które może być uzasadnione prawnie na podstawie art. 8 Porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych lub zasad dotyczących środków ochronnych zawartych w innych międzynarodowych umowach handlowych, w tym regionalnych i dwustronnych, w związku z zastosowaniem środka ochronnego przez państwo trzecie. d) w przypadku zmiany koncesji przez członka WTO na mocy art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., jeżeli nie uzgodniono żadnych wyrównań. 2. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla wprowadzenia środków polityki handlowej w ramach innych odpowiednich procedur w przypadkach, gdy środki przewidziane w art. 5 nie są dostępne lub stanowiłyby niewystarczającą lub nieskuteczną reakcję na sytuacje, o których mowa w ust. 1. Artykuł 4 Wykonywanie praw Unii 1. W sytuacji gdy potrzebne są działania w celu ochrony interesów Unii w przypadkach, o których mowa w art. 3 ust. 1, Komisja przyjmuje akt wykonawczy określający odpowiednie środki polityki handlowej. Taki akt wykonawczy przyjmowany jest zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 8 ust. 2. 2. Akty wykonawcze przyjęte na mocy ust. 1 muszą spełniać następujące warunki: a) w przypadku gdy koncesje lub inne zobowiązania są zawieszone po rozstrzygnięciu sporu handlowego zgodnie z Uzgodnieniem w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów WTO, ich poziom nie przekracza poziomu dopuszczonego przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO. b) w przypadku gdy koncesje lub inne zobowiązania są zawieszone po przeprowadzeniu międzynarodowej procedury rozstrzygania sporów zgodnie z dwustronną lub regionalną umową, ich poziom nie przekracza poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści wynikającego ze środka wprowadzonego przez zainteresowane państwo trzecie, zgodnie z ustaleniami Komisji lub poprzez odwołanie się do arbitrażu, w zależności od przypadku. c) w przypadku zrównoważenia koncesji lub innych zobowiązań na podstawie postanowień w sprawie środków ochronnych w międzynarodowych umowach handlowych, działanie Unii jest zasadniczo równorzędne z poziomem koncesji lub innych zobowiązań, których dotyczy środek ochronny, zgodnie z warunkami Porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych lub postanowieniami dotyczącymi środków ochronnych w regionalnych i dwustronnych umowach handlowych, na mocy których dany środek ochronny jest stosowany. d) koncesje wycofane z handlu z państwem trzecim w związku z art. XXVIII GATT z 1994 r. i z powiązanym Uzgodnieniem są zasadniczo równorzędne z koncesjami zmienionymi lub wycofanymi przez dane państwo trzecie, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. XXVIII GATT z 1994 r. i w powiązanym Uzgodnieniu. 3. Środki polityki handlowej zgodnie z ust. 1 są określane w świetle dostępnych informacji i ogólnego interesu Unii na podstawie: a) skuteczności środków w przywracaniu zgodności państw trzecich z zasadami handlu międzynarodowego; b) zdolności środków do zapewnienia pomocy unijnym podmiotom gospodarczym dotkniętym środkami wprowadzonymi przez państwa trzecie; c) dostępności alternatywnych źródeł dostaw dla danych produktów w celu uniknięcia lub zminimalizowania negatywnych skutków dla przemysłu przetwórczego lub konsumentów końcowych na terytorium Unii; d) wszelkich szczególnych kryteriów, które mogą być ustanowione w międzynarodowych umowach handlowych związanych z sytuacjami przewidzianymi w art. 3. Artykuł 5 Środki polityki handlowej Bez uszczerbku dla jakichkolwiek umów międzynarodowych, których Unia jest stroną, środki polityki handlowej, które mogą zostać wprowadzone w drodze aktu wykonawczego zgodnie z art. 4 ust. 1 polegają na: a) zawieszeniu koncesji celnych oraz nałożeniu nowych lub zwiększonych ceł, w tym przywróceniu stawki KNU lub nałożeniu ceł przekraczających poziom stawki KNU lub wprowadzeniu wszelkich dodatkowych opłat względem przywozu lub wywozu towarów; b) wprowadzeniu lub zwiększeniu ograniczeń ilościowych wobec przywozu lub wywozu towarów w drodze kontyngentów, pozwoleń na przywóz lub wywóz lub innych środków; c) zawieszeniu koncesji w dziedzinie zamówień publicznych, poprzez: (i) wykluczenie z udziału w zamówieniach publicznych ofert, których łączna wartość składa się w ponad 50 % z towarów lub usług pochodzących z danego państwa trzeciego; lub (ii) nałożenie obowiązkowych kar cenowych dotyczących części oferty składającej się z towarów lub usług pochodzących z danego państwa trzeciego. Artykuł 6 Reguły pochodzenia 1. Pochodzenie produktów ustala się zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny[11]. 2. Pochodzenie usługi ustala się na podstawie pochodzenia osoby fizycznej lub prawnej, która świadczy daną usługę. Za państwo pochodzenia usługodawcy uznaje się: a) w przypadku osoby fizycznej – państwo, którego osoba ta jest obywatelem lub w którym posiada miejsce stałego pobytu; b) w przypadku osoby prawnej: (i) jeżeli usługa jest świadczona inaczej niż poprzez obecność handlową w Unii – państwo, w którym osoba prawna została utworzona lub w inny sposób zorganizowana zgodnie z prawodawstwem tego państwa i na terytorium którego osoba prawna prowadzi istotną działalność gospodarczą lub; (ii) jeżeli usługa jest świadczona poprzez obecność handlową w Unii – państwo, w którym osoba prawna ma siedzibę i na terytorium którego prowadzi istotną działalność gospodarczą bezpośrednio i skutecznie powiązaną z gospodarką danego państwa członkowskiego. Do celów pkt (ii), jeżeli osoba prawna nie prowadzi istotnej działalności gospodarczej bezpośrednio i skutecznie powiązanej z gospodarką danego państwa członkowskiego, za państwo pochodzenia uznaje się państwo pochodzenia osób fizycznych lub prawnych, które są właścicielami osoby prawnej świadczącej usługę lub sprawują nad nią kontrolę. Osobę prawną świadczącą usługę uznaje się za „będącą własnością” osób z danego państwa, jeżeli więcej niż 50 % jej udziałów jest w posiadaniu osób z tego państwa, oraz za „kontrolowaną” przez osoby z danego państwa, jeżeli osoby takie mają uprawnienie do powołania większości członków zarządu albo mogą w inny uprawniony sposób kierować jej działaniami. Artykuł 7 Zawieszenie, zmiana i zakończenie obowiązywania środków 1. Jeżeli po przyjęciu aktu wykonawczego zgodnie z art. 4 ust. 1 dane państwo trzecie przyznaje Unii zadowalające wyrównanie w przypadkach, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i b), Komisja może zawiesić stosowanie tego aktu wykonawczego na czas trwania okresu wyrównawczego. Decyzję o zawieszeniu przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 8 ust. 2. 2. Komisja kończy obowiązywanie aktu wykonawczego przyjętego na mocy art. 4 ust. 1) w jednej z następujących okoliczności: a) jeżeli państwo trzecie, którego środki uznano za niezgodne z zasadami handlu międzynarodowego w ramach procedury rozstrzygania sporów, przywraca zgodność lub jeżeli osiągnięto wzajemnie zadowalające rozwiązanie w inny sposób; b) w przypadku równoważenia koncesji lub innych zobowiązań po wprowadzeniu przez państwo trzecie środka ochronnego, gdy środek ochronny zostaje wycofany lub wygasa, lub gdy dane państwo trzecie przyznaje Unii zadowalające wyrównanie po przyjęciu aktu wykonawczego na mocy art. 4 ust. 1; c) w przypadku zmiany koncesji przez członka WTO na mocy art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., jeżeli dane państwo trzecie przyznaje Unii zadowalające wyrównanie po przyjęciu aktu wykonawczego na mocy art. 4 ust. 1. Decyzję o zakończeniu obowiązywania przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 8 ust. 2. 3. Jeżeli niezbędne jest wprowadzenie dostosowań w zakresie środków polityki handlowej wprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia, w związku z warunkami i kryteriami określonymi w art. 4 ust. 2 oraz art. 4 ust. 3, Komisja może wprowadzić odpowiednie zmiany zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2. 4. W należycie uzasadnionych szczególnie pilnych przypadkach związanych z zakończeniem obowiązywania lub zmianą środka wprowadzonego przez państwo trzecie, Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie dotyczące zawieszenia, zmiany lub zakończenia obowiązywania aktów wykonawczych przyjętych na mocy art. 4 ust. 1, jak przewidziano w niniejszym artykule, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 8 ust. 3. Artykuł 8 Procedura komitetowa 1. Komisja jest wspomagana przez Komitet ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 3286/94. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu art. 3 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. 2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. 3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z art. 5 tego rozporządzenia. Artykuł 9 Gromadzenie informacji 1. Komisja poszukuje informacji i opinii dotyczących gospodarczych interesów Unii w zakresie konkretnych produktów lub sektorów, w ramach stosowania niniejszego rozporządzenia, poprzez zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub inne odpowiednie środki komunikacji. 2. Informacje uzyskane na podstawie niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do celów, dla których o nie wnioskowano. 3. Komisja, Rada, Parlament Europejski, państwa członkowskie lub ich urzędnicy nie ujawniają żadnych informacji o poufnym charakterze uzyskanych na podstawie niniejszego rozporządzenia bez uzyskania wyraźnej zgody dostawcy tych informacji. 4. Dostawca informacji może zażądać, aby dostarczone informacje traktowano jako poufne. W takich przypadkach towarzyszy im niepoufne streszczenie lub oświadczenie o powodach, dla których informacje nie mogą zostać przedstawione w formie streszczenia. 5. Jeżeli wydaje się, że wniosek o poufność nie jest uzasadniony i jeżeli dostawca informacji nie jest skłonny ujawnić publicznie informacji ani upoważnić do jej ujawnienia w formie ogólnej lub streszczenia, dana informacja może zostać pominięta. 6. Ustępy 2-5 nie wykluczają ujawnienia ogólnych informacji przez organy Unii. Ujawnienie takie musi uwzględniać uzasadniony interes, jaki mają strony w ochronie swojej tajemnicy handlowej. Artykuł 10 Przegląd Nie później niż w ciągu trzech lat od daty pierwszego przypadku przyjęcia aktu wykonawczego na mocy niniejszego rozporządzenia Komisja dokonuje przeglądu jego wykonania i przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Artykuł 11 Zmiany do innych aktów W art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3286/94 [rozporządzenie w sprawie przeszkód w handlu] ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie: „W przypadku gdy po podjęciu działań zgodnie z art. 12 ust. 2 Unia musi podjąć decyzję co do środków w zakresie polityki handlowej, które mają zostać podjęte na podstawie art. 11 ust. 2 lit. c) lub na podstawie art. 12, stanowi ona niezwłocznie, zgodnie z art. 207 Traktatu oraz, w stosownych przypadkach, zgodnie z rozporządzeniem nr XX/XX lub zgodnie z innymi odpowiednimi procedurami.”. Artykuł 12 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie […] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Sporządzono w Brukseli dnia […] r. W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady Przewodniczący Przewodniczący [1] Zob.: COM (2010) 612 wersja ostateczna z 9.11.2010, pkt 4. [2] Zob. konkluzje Rady w sprawie polityki handlowej UE z 21.12.2010, pkt 8. [3] W przeszłości UE zawsze działała na zasadzie poszczególnych przypadków (rozporządzenie Rady w sprawie wniosku Komisji na podstawie dawnego art. 133). [4] Zob. rozporządzenie Rady (EWG) NR 1461/93 dotyczące dostępu oferentów ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej do zamówień publicznych; oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1836/95 uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 1461/93 dotyczącego dostępu oferentów ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do zamówień publicznych. [5] W określonych okolicznościach, w art. 4.10 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych upoważniono stronę składającą skargę do podjęcia odpowiednich środków zaradczych. [6] Porozumienie WTO w sprawie środków ochronnych i zasady dotyczące środków ochronnych w ramach umów o wolnym handlu odnoszą się jedynie do handlu towarami. Członkowie WTO muszą jeszcze poczynić uzgodnienia w sprawie nadzwyczajnych środków ochronnych dotyczących usług, w odniesieniu do których negocjacje wielostronne zostały podjęte na mocy art. X Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS). [7] Np. art. 3.4 Umowy o wolnym handlu UE/Korea: „1. Strona stosująca dwustronny środek ochronny prowadzi konsultacje z drugą Stroną, aby wspólnie ustalić odpowiednie wyrównanie dotyczące liberalizacji handlu w formie koncesji wywierających zasadniczo równoważne skutki handlowe lub mających wartość równoważną dodatkowym cłom, które mogą wynikać z wprowadzenia środka ochronnego. Strona przewiduje możliwość przeprowadzenia takich konsultacji nie później niż 30 dni po zastosowaniu dwustronnego środka ochronnego. 2. Jeżeli konsultacje na mocy ust. 1 nie doprowadzą w terminie 30 dni od ich rozpoczęcia do porozumienia w sprawie wyrównania dotyczącego liberalizacji handlu, Strona, której towary podlegają środkowi ochronnemu, może zawiesić stosowanie koncesji wywierających zasadniczo równoważne skutki handlowe względem Strony, która wprowadziła środek ochronny. 3. Prawo do zawieszenia, o którym mowa w ust. 2, nie jest wykonywane podczas pierwszych 24 miesięcy obowiązywania dwustronnego środka ochronnego, pod warunkiem, że środek ochronny spełnia wymagania niniejszej Umowy. [8] Pod warunkiem, że posiadają oni „pierwotne prawa negocjacyjne”, są „istotnie zainteresowani dostawami” lub wykazują „istotny interes”. [9] Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1. [10] Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13. [11] Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1.