[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 18.12.2006

KOM(2006) 822 wersja ostateczna

2006/0269 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dla niektórych produktów rolnych

(przedstawiony przez Komisję)

UZASADNIENIE

1. Kontekst

- Podstawa i cele wniosku: Uproszczone ramy prawne dla WPR – jedna horyzontalna wspólna organizacji rynku zamiast 21

Głównym celem proponowanego rozporządzenia jest dokonanie przeglądu istniejących 21 rozporządzeń dotyczących sektorowych wspólnych organizacji rynku i połączenie ich w jedno ogólne rozporządzenie, aby zracjonalizować i uprościć ramy prawne nie zmieniając założeń polityki.

Pozwoli to na stworzenie jednego zestawu zbliżonych przepisów w tradycyjnych obszarach polityki rynkowej, takich jak interwencje, prywatne przechowywanie, przywozowe kontyngenty taryfowe, refundacje wywozowe, środki ochronne, przepisy dotyczące pomocy państwa i konkurencji, podawanie do wiadomości danych oraz sprawozdawczość. Istniejące obecnie przepisy sektorowe dotyczące tych dziedzin zostały uporządkowane według instrumentów lub zagadnień i połączone tam gdzie to możliwe w przepisy horyzontalne. Jako synteza obecnych przepisów regulujących wspólne organizacje rynku na poziomie Rady proponowane rozporządzenie powinno być stosowane w odniesieniu do wszystkich produktów rolnych objętych obecnie jedną ze wspólnych organizacji rynku.

- Kontekst ogólny

Niniejszy wniosek jest podstawowym elementem planów Komisji w zakresie racjonalizacji i uproszczenia wspólnej polityki rolnej (WPR). Główne zagadnienia ujęte w podejściu Komisji zostały przedstawione w jej komunikacie z 2005 r. w sprawie uproszczenia i udoskonalenia prawodawstwa w zakresie wspólnej polityki rolnej (dalej zwanym Komunikatem)[1]. W dokumencie tym Komisja podkreśla, że „ograniczenie biurokracji w sektorze gospodarstw rolnych poprzez wprowadzenie bardziej przejrzystych, zrozumiałych i mniej uciążliwych przepisów umożliwi podmiotom gospodarczym ograniczenie kosztów, a obywatelom Europy zakup produktów o jak najkorzystniejszej relacji ceny do jakości”.

- Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

21 wspólnych organizacji rynku ustanowionych od momentu wprowadzenia WPR stanowi istotną część obecnych ram prawnych WPR ( zobacz złącznik I do niniejszego dokumentu ). Każda z tych wspólnych organizacji rynku jest uregulowana przez odrębne podstawowe rozporządzenie Rady, któremu często towarzyszy zestaw dodatkowych przepisów Rady.

Większość rozporządzeń podstawowych ma tę samą strukturę i wiele jednakowych przepisów. Odnosi się to w szczególności do zasad dotyczących handlu z krajami trzecimi oraz ogólnych przepisów, lecz także w pewnym stopniu do zasad związanych z rynkiem wewnętrznym. Ponadto rozporządzenia podstawowe zawierają często różne rozwiązania identycznych lub podobnych problemów. W odniesieniu do tej ostatniej kwestii w Komunikacie podkreślono, że reforma WPR z 2003 r. „uprościła otoczenie prawne tej polityki poprzez ustanowienie horyzontalnych ram prawnych w odniesieniu do wszystkich płatności bezpośrednich oraz połączenie całego wachlarza systemów wsparcia w system płatności jednolitej”. W Komunikacie Komisja ogłosiła zamiar zastosowania podejścia horyzontalnego również w odniesieniu do 21 organizacji rynku oraz zbadania w tym kontekście zakresu, w jakim możliwa jest harmonizacja i zastąpienie podejścia sektorowego podejściem horyzontalnym.

- Spójność z innymi politykami i celami Unii

Niniejszy wniosek w dziedzinie rolnictwa stanowi integralną część ogólnego podejścia Komisji do uproszczenia i udoskonalenia prawodawstwa, jak to zostało przedstawione w komunikacie z dnia 25 października z 2005 r. zatytułowanym „Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego – Strategia w zakresie uproszczenia otoczenia regulacyjnego”[2] i potwierdzone w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 16 grudnia 2003 r.[3].

2. Konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz ocena wpływu

- Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Swój zamiar opracowania wniosku dotyczącego całościowego uregulowania wspólnej organizacji rynku Komisja przedstawiła w komunikacie z dnia 19 października 2005 r. W grudniu 2005 r., po dyskusjach, Rada przyjęła konkluzje, które nie dotyczyły wyraźnie tej kwestii. W trakcie prac przygotowawczych nad wnioskiem zarówno państwa członkowskie jak i zainteresowane strony miały możliwość wyrazić swoje opinie na jego temat. Konsultacje z państwami członkowskimi miały miejsce w trakcie spotkania grupy ekspertów Komisji ds. uproszczenia prawodawstwa w dniu 27 czerwca 2006 r., zaś te ze stronami zainteresowanymi w trakcie spotkania ad-hoc Komitetu Doradczego ds. Rolnictwa w dniu 30 czerwca 2006 r., w obu przypadkach posłużono się notą informacyjną streszczającą ogólne założenia proponowanego wniosku.

Przedstawiciele państw członkowskich w zasadzie zgodzili się, że konsekwencją proponowanego podejścia byłoby uproszczenie ram prawnych WPR. Wstrzymali się jednak od wyrażenia stanowiska swoich rządów do czasu przedstawienia szczegółowego projektu aktu prawnego.

Również przedstawiciele zainteresowanych stron nie chcieli szczegółowo komentować tego podejścia. Wielu z nich wyraziło gotowość rozważenia propozycji całościowego uregulowania wspólnej organizacji rynku pod warunkiem, że ograniczy się ono do kwestii technicznych, nie wprowadzając zmian do podstawowych założeń polityki. Wyrażono pewne zaniepokojenie w odniesieniu do projektu utworzenia jednego komitetu zarządzającego dla wszystkich sektorów rynku.

- Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej

Nie zaistniała potrzeba skorzystania z pomocy ekspertów zewnętrznych.

- Ocena wpływu

Nie dotyczy. Niniejszy wniosek nie podlega wymaganiom oceny wpływu, ponieważ nie jest zawarty w programie działalności legislacyjnej i prac Komisji.

3. Aspekty prawne i główne cechy horyzontalnej wspólnej organizacji rynku

- Podstawa prawna

Artykuły 36 i 37 Traktatu

- Treść wniosku

Uproszczenie ram regulacyjnych bez wprowadzania zmian w złożeniach polityki

Projekt legislacyjny o takim znaczeniu, który zakłada połączenie dużej liczby oddzielnych aktów prawnych w całościowe rozporządzenie, oznacza zakres prac znacznie wykraczający poza zwykłą konsolidację tekstów prawnych i nieuchronnie łączy się z koniecznością uporządkowania i przeformułowania wielu spośród przepisów. Nie należy jednak traktować tego jako próby zmiany politycznych decyzji, jakie Rada podejmowała na przestrzeni lat w sprawach związanych z WPR i które znalazły odzwierciedlenie w obecnych wspólnych organizacjach rynku. Pomimo iż nie istnieje ogólna, uzgodniona typologia inicjatyw w zakresie upraszczania aktów prawnych, proponowane rozporządzenie jest zasadniczo „uproszczeniem technicznym” tj. zakłada ono, jak to wyrażono w Komunikacie, „przegląd ram prawnych, procedur administracyjnych oraz mechanizmów zarządzania w celu usprawnienia, zwiększenia opłacalności i osiągnięcia bieżących celów politycznych w bardziej skuteczny sposób, nie zmieniając przy tym polityk leżących u ich podstaw.” Zgodnie z powyższym nie proponuje się uchylania istniejących instrumentów ani ich zmiany, chyba że uległy one dezaktualizacji, stały się zbędne lub, z uwagi na swój charakter, nie podlegają pod zakres decyzyjny Rady. Z tego względu również nie może w ramach niniejszego rozporządzenia zostać rozszerzony obecny zakres wspólnych organizacji rynku, nie ani nie mogą zostać wprowadzone nowe instrumenty czy środki.

W zgodzie z powyższymi założeniami proponowane przepisy jedynie nieznacznie odbiegają od przepisów obecnie obowiązujących rozporządzeń. Kwestia ta ma szczególne znaczenie w przypadku przepisów, które w chwili obecnej przyznają Radzie prawo do przyjmowania aktów prawnych bez uprzednich konsultacji z Parlamentem (tzw. „akty drugiej generacji”). Zgodnie z zasadą równowagi instytucjonalnej określoną w trzecim akapicie art. 202 Traktatu proponuje się przyjmowanie tego rodzaju aktów zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 Traktatu, tj. po przeprowadzeniu konsultacji z Parlamentem, lub przyznanie odpowiednich uprawnień Komisji.

Z uwagi jednak na fakt, że w chwili obecnej nie zachodzi konieczność zmiany lub uchylenia odpowiednich rozporządzeń drugiej generacji, wniosek zasadniczo pozostawia je bez zmian, nadając za to Komisji w sposób niebudzący wątpliwości prawo do wprowadzania zmian lub uchylania tego rodzaju aktów zgodnie z procedurą komitetu zarządzającego, gdy jest to konieczne. Ponadto, w przypadku szczególnych kwestii, które z uwagi na swój wysoce techniczny charakter nie mogą być przedmiotem ustaleń zawartych w podstawowym rozporządzeniu Rady, proponuje się przekazanie odpowiednich uprawnień Komisji.

Zakres wniosku

Zakres proponowanego rozporządzenia odzwierciedla przedstawione w Komunikacie podejście stopniowe. Proponuje się zatem, aby nowe podstawowe rozporządzenie było stosowane od samego początku w odniesieniu do wszystkich produktów rolniczych objętych obecnie jedną ze wspólnych organizacji rynku. Ponadto, w celu uzupełnienia i uspójnienia informacji, nowe podstawowe rozporządzenie powinno obejmować również kilka innych produktów rolnych, takich jak jedwabniki, alkohol etylowy pochodzenia rolniczego i produkty pszczelarskie, które w chwili obecnej nie podlegają pełnej wspólnej organizacji rynku, lecz są regulowane za pomocą zestawu szczegółowych przepisów z zakresu rolnictwa, które jednak nie nadają im statusu pełnoprawnej wspólnej organizacji rynku. Warto podkreślić, że z uwagi na swój szczególny status produktu nieobjętego załącznikiem I do Traktatu[4], bawełna nie wchodzi w zakres przepisów niniejszego rozporządzenia.

W odniesieniu do sektorów, które już w chwili obecnej są przedmiotem przeglądu politycznego, lub wkrótce zostaną nim objęte (sektor owoców i warzyw, przetworów owocowych i warzywnych oraz wina), wydaje się słuszne włączenie do wniosku tylko tych przepisów, które nie ulegną zmianie w trakcie takiego przeglądu. Dotyczy to szczególnie zasad horyzontalnych lub wspólnych jak np. przepisy dotyczące pomocy państwa i konkurencji, procedur komitologii oraz komunikatów państw członkowskich do Komisji. Każdy z przeglądów będzie się odbywał w oparciu o oddzielny wniosek. Po zakończeniu procesu przeglądu i przyjęciu aktów prawnych powstałych w jego ramach, na kolejnym etapie akty te będą włączane do nowego podstawowego rozporządzenia. W tym celu Komisja przedstawi Radzie w odpowiednim czasie odpowiednie wnioski. Do momentu przyjęcia tych wniosków, obecnie istniejące przepisy regulujące te zasady będą obowiązywały obok przepisów nowego podstawowego rozporządzenia.

Włączone akty prawne

Obok aktów Rady wymienionych w pkt 1 proponuje się włączenie do nowego podstawowego rozporządzenia innych ustaleń Rady, które w chwili obecnej formalnie nie stanowią części rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynku, pomimo iż mają zastosowanie do produktów rolnych objętych obecnymi wspólnymi organizacjami rynku i innymi aktami Rady. W tej kategorii mieszczą się np. zasady dotyczące kwot mlecznych, szczegółowe zasady dotyczące prywatnego przechowywania i interwencji publicznej[5], oraz przepisy zawarte w rozporządzeniu nr 1184/2006[6] w odniesieniu do konkurencji i zasad pomocy państwa mających zastosowanie do produkcji produktów rolnych i handlu nimi. Załącznik 2 do niniejszego dokumentu zawiera pełny wykaz tego rodzaju aktów prawnych.

Struktura

Struktura nowej wspólnej organizacji rynku powinna zasadniczo przypominać strukturę większości obecnie obowiązujących podstawowych rozporządzeń. Jednak z uwagi na ważność zagadnienia konkurencji słuszne wydaje się przewidzenie specjalnej części poświęconej zasadom z tej dziedziny. Zgodnie z powyższym treść proponowanego rozporządzenia powinna zostać podzielona w następujący sposób:

- przepisy wstępne (np. zakres, definicje, lata gospodarcze),

- przepisy dotyczące rynku wewnętrznego (np. interwencja publiczna, prywatne przechowywanie, specjalne środki interwencyjne, kwoty, mechanizmy pomocy),

- przepisy dotyczące handlu z krajami trzecimi (np. pozwolenia, cła przywozowe, kontyngenty taryfowe, specjalne środki ochronne, refundacje wywozowe, klauzula ochronna, obrót uszlachetniający czynny i bierny),

- zasady dotyczące konkurencji (przeciwdziałanie praktykom monopolistycznym, pomoc państwa)

- przepisy ogólne (np. klauzula mająca zastosowanie w przypadku wystąpienia zakłóceń rynku, komunikaty, komitet zarządzający),

- przepisy przejściowe i końcowe (np. zmiany, uchylenia, klauzula przejściowa, wejście w życie).

Ponadto proponowane rozporządzenie zawiera kilka załączników, które głównie są odzwierciedleniem załączników do obecnych przepisów regulujących wspólną organizację rynku.

Podejmowanie decyzji przez Komisję

Podobnie jak w obecnie obowiązujących wspólnych organizacjach rynku wniosek przewiduje, że w większości przypadków decyzje podejmowane są przez Komisję zgodnie z tzw. procedurą komitetu zarządzającego. W celu uniknięcia powoływania się w poszczególnych przypadkach na odpowiednią klauzulę procedury komitetu wniosek ustanawia ten wymóg na poziomie horyzontalnym.

Wejście w życie i stosowanie

Proponuje się, aby nowe rozporządzenie weszło w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Daty dotyczące stosowania przepisów proponowanego rozporządzenia należy jednak ustalić w taki sposób, aby zapewnione zostało płynne przejście do nowych ram prawnych. Oznacza to z jednej strony, że nowe przepisy nie powinny wchodzić w życie w trakcie lat gospodarczych, z drugiej zaś, że należy zapewnić Komisji odpowiednią ilość czasu na przygotowanie i przyjęcie niezbędnych aktów wykonawczych. Zakładając, że proponowane rozporządzenie zostanie formalnie przyjęte przez Radę jesienią 2007 r. jego przepisy powinny wejść w życie:

- w sektorach, dla których zostały przewidziane lata gospodarcze, od początku odpowiednich lat gospodarczych w 2008 r.,

- w sektorach dla których nie przewidziano lat gospodarczych od dnia 1 stycznia 2008 r.

Zgodnie z obowiązującymi ustaleniami przepisy dotyczące kwot mlecznych i kwot cukru powinny być stosowane nie dłużej niż do końca 2014/2015 lat gospodarczych przewidzianych dla kwot mlecznych i kwot cukru.

- Zasada pomocniczości

Niniejszy wniosek ma na celu uproszczenie ram prawnych wspólnych organizacji rynku nie zmieniając założeń polityki.

- Wybór instrumentu

Proponowane instrumenty: rozporządzenie.

Inne środki nie są odpowiednie z uwagi na fakt, że wniosek ma na celu ustanowienie horyzontalnej wspólnej organizacji rynku do bezpośredniego stosowania we wszystkich państwach członkowskich.

4. Wpływ na budżet

Z uwagi na fakt, że wniosek nie zmienia środków istniejących w ramach wspólnej polityki rolnej, nie wywiera on wpływu na budżet.

5. Uproszczenie

Przewiduje się, że wniosek spowoduje znaczne uproszczenie obowiązującego prawodawstwa. Spowoduje on:

- znaczne ograniczenie liczby aktów prawnych i przepisów regulujących WPR

- harmonizację i racjonalizację instrumentów i środków WPR

- zwiększenie przejrzystości ram prawnych WPR i ich dostępności dla rolników, podmiotów gospodarczych i administracji krajowych,

- ograniczenie kosztów administracyjnych.

Ostatecznie znaczna część WPR będzie regulowana przepisami czterech rozporządzeń Rady:

- rozporządzeniem Rady w sprawie wspólnej organizacji rynku,

- rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie płatności bezpośrednich,

- rozporządzeniem Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie rozwoju obszarów wiejskich oraz

- rozporządzeniem Rady (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.

Wniosek stanowi zatem istotny wkład w proces upraszczania prawodawstwa.

Nie należy jednak oceniać wkładu wniosku w uproszczenie WPR w izolacji, lecz w ogólnym kontekście wysiłków czynionych przez Komisję w tej dziedzinie. Z Komunikatu wynika jasno, że działalność Komisji w zakresie uproszczenia i udoskonalenia WPR obejmuje cały szereg technicznych i politycznych środków i inicjatyw, wśród których niniejszy wniosek stanowi tylko jeden z wielu ważnych elementów.

Uchylenie obowiązującego prawodawstwa

Przyjęcie niniejszego wniosku doprowadzi do uchylenia 35 rozporządzeń Rady.

ZAŁĄCZNIK 1

WSPÓLNE ORGANIZACJE RYNKU WCIELONEDO PROPONOWANEJ HORYZONTALNEJ WSPÓLNEJ ORGANIZACJI RYNKU

Rozporządzenie | Zakres |

1. | (EWG) nr 234/68 | Żywe drzewa i inne rośliny, bulwy, korzenie i tym podobne, kwiaty cięte i liście ozdobne |

2. | (EWG) nr 827/68 | "Różne" (wspólna organizacja rynku obejmująca wiele produktów nieuwzględnionych w innych wspólnych organizacjach rynku) |

3. | (EWG) nr 2759/75 | Wieprzowina |

4. | (EWG) nr 2771/75 | Jaja |

5. | (EWG) nr 2777/75 | Mięso drobiowe |

6. | (EWG) nr 2075/92 | Surowiec tytoniowy |

7. | (WE) nr 1254/1999 | Wołowina i cielęcina |

8. | (WE) nr 1255/1999 | Mleko i przetwory mleczne |

9. | (WE) nr 1673/2000 | Len i konopie |

10. | (WE) nr 2529/2001 | Mięso baranie i kozie |

11. | (WE) nr 1784/2003 | Zboża |

12. | (WE) nr 1785/2003 | Ryż |

13. | (WE) nr 1786/2003 | Susz paszowy |

14. | (WE) nr 865/2004 | Oliwa z oliwek |

15. | (WE) nr 1947/2005 | Nasiona |

16. | (WE) nr 1952/2005 | Chmiel |

17. | (WE) nr 318/2006 | Cukier |

18. | (EWG) nr 404/93 | Banany |

19. | (WE) nr 2200/96 | Świeże owoce i warzywa |

20. | (WE) nr 2201/96 | Przetworzone owoce i warzywa |

21. | (WE) nr 1493/1999 | Wino |

ZAŁĄCZNIK 2

AKTY PRAWNE WCIELONE DO PORPONOWANEJ HORYZONTALNEJ WSPÓLNEJ ORGANIZACJI RYNKUINNE NIż PODSTAWOWE ROZPORZąDZENIA DOTYCZąCE WSPÓLNEJ ORGANIZACJI RYNKU

Produkty nieobjęte wspólną organizacją rynku

Rozporządzenie | Zakres |

(EWG) nr 845/72 | Jedwabniki |

(EWG) nr 707/76 | Grupy producentów skupiające hodowców jedwabników |

(WE) nr 670/2003 | Alkohol etylowy pochodzenia rolniczego |

(WE) nr 797/2004 | Produkty pszczelarskie |

Przepisy horyzontalne

Rozporządzenie | Zakres |

(WE) nr 1184/2006 | Rozporządzenie Rady dotyczące stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi (dawniej rozporządzenie nr 26) |

(EWG) nr 1055/77 | Rozporządzenie Rady w sprawie składowania i przepływu produktów skupowanych przez agencję interwencyjną |

(EWG) nr 2931/79 | Rozporządzenie Rady w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich |

(EWG) nr 386/90 | Rozporządzenie Rady w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty |

Sektor cukru

Decyzja | Zakres |

74/583/EWG | Decyzja Rady z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie monitorowania przepływów cukru |

Sektor owoców i warzyw

Rozporządzenie | Zakres |

(EWG) nr 2517/69 | Rozporządzenie Rady ustanawiające niektóre środki służące reorganizacji produkcji owoców we Wspólnocie |

Sektor wieprzowiny

Rozporządzenie | Zakres |

(EWG) nr 2763/75 | Rozporządzenie Rady ustanawiające ogólne zasady przyznawania dopłat do prywatnego składowania wieprzowiny |

Sektor mleczarski

Rozporządzenie | Zakres |

(EWG) nr 1898/87 | Rozporządzenie Rady w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi |

(EWG) nr 2204/90 | Rozporządzenie Rady ustanawiającym dodatkowe ogólne zasady wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do sera (systemy wcześniejszych zezwoleń i kontroli administracyjnej) |

(WE) nr 2991/94 | Rozporządzenie Rady określające normy dla tłuszczów do smarowania |

(WE) nr 2597/97 | Rozporządzenie Rady ustanawiające dodatkowe zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego |

(WE) nr 2250/1999 | Rozporządzenie Rady dotyczące kontyngentów taryfowych na masło pochodzące z Nowej Zelandii |

(WE) nr 1788/2003 | Rozporządzenie Rady ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych |

Sektory jaj

Rozporządzenie | Zakres |

(WE) nr 1028/2006 | Rozporządzenie Rady w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj (dawniej rozporządzenie (EWG) nr 1907/90) |

Sektor drobiu

Rozporządzenie | Zakres |

(EWG) nr 1906/90 | Rozporządzenie Rady w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu |

Sektor hodowli kwiatów

Rozporządzenie | Zakres |

(EWG) nr 4088/87 | Rozporządzenie Rady ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w imporcie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela i Jordanii |

Sektor surowca tytoniowego

Rozporządzenie | Zakres |

(EWG) nr 2077/92 | Rozporządzenie Rady dotyczące organizacji międzybranżowych i porozumień w sektorze tytoniu |

Klasyfikacja tusz

Rozporządzenie | Zakres |

(EWG) nr 1358/80 | Rozporządzenie Rady ustalające cenę orientacyjną i cenę interwencyjną dorosłego bydła na rok gospodarczy 1980/81 i wprowadzające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych |

(WE) nr 1183/2006 | Rozporządzenie Rady dotyczące wspólnotowej skali klasyfikacji tusz dojrzałego bydła (dawniej rozporządzenie (EWG) nr 208/81) |

(EWG) nr 3220/84 | Rozporządzenie Rady ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych |

(EWG) nr 1186/90 | Rozporządzenie Rady rozszerzające zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych |

(EWG) nr 2137/92 | Rozporządzenie Rady dotyczące wspólnotowej skali stosowanej przy klasyfikacji tusz owczych i określaniu wspólnotowych norm jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych oraz przedłużające stosowanie rozporządzenia (EWG) nr 338/91 |

2006/0269 (CNS)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE RADY

ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dla niektórych produktów rolnych

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[7],

SPIS TREŚCI

CZęść I PRZEPISY WSTęPNE 36

CZęść II RYNEK WEWNĘTRZNY 39

TYTUŁ I INTERWENCJA RYNKOWA 39

ROZDZIAł I INTERWENCJA PUBLICZNA I PRYWATNE PRZECHOWYWANIE 39

SEKCJA I PRZEPISY OGÓLNE 39

SEKCJA II INTERWENCJA PUBLICZNA 41

Podsekcja I Przepisy ogólne 41

Podsekcja II Otwieranie i wstrzymywanie zakupu 42

Podsekcja III Cena interwencyjna 43

Podsekcja IV Zbyt zapasów interwencyjnych 45

SEKCJA III PRYWATNE PRZECHOWYWANIE 47

Podsekcja I Dopłaty obowiązkowe 47

Podsekcja II Dopłaty fakultatywne 48

SEKCJA IV PRZEPISY WSPÓLNE 50

Rozdział II Specjalne środki interwencyjne 53

SEKCJA I WYJĄTKOWE ŚRODKI WSPIERANIA RYNKU 53

SEKCJA II ŚRODKI W SEKTORACH ZBÓŻ I RYŻU 54

SEKCJA III ŚRODKI W SEKTORZE CUKRU 55

SEKCJA IV DOSTOSOWANIE PODAŻY 58

Rozdział III Systemy ograniczania produkcji 59

SEKCJA I PRZEPISY OGÓLNE 59

SEKCJA II CUKIER 59

Podsekcja I Przydział kwot i administrowanie nimi 59

Podsekcja ii Przekroczenie kwoty 61

SEKCJA III MLEKO 63

Podsekcja I przepisy ogólne 63

Podsekcja II Przydział kwot i administrowanie nimi 65

Podsekcja III Przekroczenie kwoty 70

SEKCJA IV PRZEPISY PROCEDURALNE 73

Rozdział IV Mechanizmy pomocy 74

SEKCJA I POMOC NA PRZETWÓRSTWO 74

Podsekcja I Susz paszowy 74

Podsekcja II Len i konopie uprawiane na włókno 76

SEKCJA II REFUNDACJA PRODUKCYJNA 78

SEKCJA III POMOC W SEKTORZE MLEKA I PRZETWORÓW MLECZNYCH 79

SEKCJA IV POMOC W SEKTORZE OLIWEK 80

SEKCJA V WSPÓLNOTOWY FUNDUSZ TYTONIOWY 81

SEKCJA VI PRZEPISY SZCZEGÓLNE DLA SEKTORA PSZCZELARSKIEGO 82

SEKCJA VII POMOC W SEKTORZE JEDWABNIKÓW 83

TYTUŁ II PRZEPISY REGULUJĄCE WPROWADZANIE DO OBROTU I PRODUKCJĘ 85

Rozdział I Normy handlowe i warunki produkcji 85

SEKCJA I NORMY HANDLOWE 85

SEKCJA II WARUNKI PRODUKCJI 87

SEKCJA III Przepisy proceduralne 88

Rozdział II Organizacje producentów, organizacje międzybranżowe, organizacje przedsiębiorców 89

SEKCJA I ZASADY OGÓLNE 89

SEKCJA II PRZEPISY DOTYCZĄCE ORGANIZACJI MIĘDZYBRANŻOWYCH W SEKTORZE TYTONIU 90

SEKCJA III PRZEPISY PROCEDURALNE 91

CZĘŚĆ III HANDEL Z KRAJAMI TRZECIMI 92

Rozdział I Przepisy ogólne 92

Rozdział II Przywóz 92

SEKCJA I POZWOLENIA NA PRZYWÓZ 92

SEKCJA II NALEŻNOŚCI CELNE PRZYWOZOWE I OPŁATY PRZYWOZOWE 94

SEKCJA III ADMINISTROWANIE KONTYNGENTEM PRZYWOZOWYM 96

SEKCJA IV PRZEPISY SZCZEGÓLNE DLA PEWNYCH PRODUKTÓW 98

Podsekcja I Przepisy szczególne dotyczące przywozu w sektorze zbóż i ryżu 98

Podsekcja II Preferencyjne ustalenia dotyczące przywozu cukru 99

Podsekcja III Przepisy szczególne dotyczące przywozu konopi 101

Podsekcja IV Przepisy szczególne dotyczące przywozu chmielu 101

SEKCJA V ŚRODKI OCHRONNE ORAZ USZLACHETNIANIE CZYNNE 102

ROZDZIAł III WYWÓZ 104

SEKCJA I POZWOLENIA NA WYWÓZ 104

SEKCJA II REFUNDACJE WYWOZOWE 105

SEKCJA III ADMINISTROWANIE kontyngentem WYWOZOWym W SEKTORZE MLEKA I PRZETWORÓW MLECZNYCH 109

SEKCJA IV SZCZEGÓLNE REGULACJE PRZYWOZOWE W KRAJACH TRZECICH 110

SEKCJA V PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE ROŚLIN ŻYWYCH 110

SEKCJA VI USZLACHETNIANIE BIERNE 110

CZĘŚĆ IV PRZEPISY DOTYCZĄCE KONKURENCJI 111

Rozdział I Przepisy mające zastosowanie do przedsiębiorstw 111

Rozdział II Przepisy dotyczące pomocy państwa 113

CZĘŚĆ V SZCZEGÓŁOWE PRZEPISY DOTYCZĄCE POSZCZEGÓLNYCH SEKTORÓW 115

CZĘŚĆ VI Przepisy ogólne 118

CZĘŚĆ VII PRZEPISY WYKONAWCZE, PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE 120

Rozdział I Przepisy wykonawcze 120

Rozdział II Przepisy przejściowe i końcowe 121

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Artykuł Funkcjonowaniu i rozwojowi wspólnego rynku produktów rolnych powinno towarzyszyć ustanowienie wspólnej polityki rolnej (zwanej dalej „WPR”) obejmującej w szczególności wspólną organizację rynków rolnych (zwanej dalej „WOR”), która, zgodnie z art. 34 Traktatu, może przybierać różne formy w zależności od produktów.

2. Od czasu wprowadzenia WPR Rada przyjęła 21 wspólnych organizacji rynków każdego produktu lub grupy produktów, które są regulowane poprzez odrębne podstawowe rozporządzenia Rady:

3. rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/68 z dnia 27 lutego 1968 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku żywych drzew i innych roślin, bulw, korzeni i podobnych, ciętych kwiatów i ozdobnych liści[8];

4. rozporządzenie Rady (EWG) nr 827/68 z dnia 28 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku niektórych produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu[9];

5. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny[10];

6. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj[11];

7. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego[12];

8. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego[13];

9. rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów[14];

10. rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw[15];

11. rozporządzenie Rady nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych[16];

12. rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny[17];

13. rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych[18];

14. rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina[19];

15. rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno[20];

16. rozporządzenie Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego[21];

17. rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż[22];

18. rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu[23];

19. rozporządzenie Rady (WE) nr 1786/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego[24];

20. rozporządzenie Rady (WE) nr 865/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie wspólnej organizacji rynku oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 827/68[25];

21. rozporządzenie Rady (WE) nr 1947/2005 z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze nasion oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2358/71 i (EWG) nr 1674/72[26];

22. rozporządzenie Rady (WE) nr 1952/2005 z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków chmielu i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1696/71, (EWG) nr 1037/72, (EWG) nr 879/73 i (EWG) nr 1981/82[27];

23. rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru[28];

24. Ponadto Rada przyjęła trzy rozporządzenia zawierające szczegółowe przepisy dotyczące niektórych produktów, w odniesieniu do których nie ustanowiono jednak wspólnej organizacji rynków:

25. rozporządzenie Rady (WE) nr 670/2003 z dnia 8 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczególne środki dotyczące rynku alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego[29];

26. rozporządzenie Rady (WE) nr 797/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie środków mających na celu poprawę warunków produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelarskich[30];

27. rozporządzenie Rady (WE) nr 1544/2006 z dnia 5 października 2006 r. w sprawie specjalnych środków w celu wsparcia hodowli jedwabników[31].

28. Wyżej wymienionym rozporządzeniom (zwanym dalej „rozporządzeniami podstawowymi”) towarzyszą często zbiory dodatkowych rozporządzeń Rady. Większość rozporządzeń podstawowych ma tę samą strukturę i wiele jednakowych przepisów. Odnosi się to w szczególności do przepisów dotyczących handlu z krajami trzecimi oraz ogólnych przepisów, lecz także w pewnym stopniu do przepisów związanych z rynkiem wewnętrznym. Rozporządzenia podstawowe zawierają często różne rozwiązania identycznych lub podobnych problemów.

29. Od pewnego czasu Wspólnota stawia sobie za cel uproszczenie otoczenia regulacyjnego WPR. Poprzez przyjęcie rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników[32] ustanowiono zatem horyzontalne ramy prawne obejmujące wszystkie płatności bezpośrednie, łącząc szereg systemów wsparcia w system jednolitej płatności. Podejście to należy również zastosować w odniesieniu do rozporządzeń podstawowych. A zatem przepisy zawarte w tych rozporządzeniach należy połączyć w jedne ramy prawne, natomiast podejście opierające się na podziale na poszczególne sektory należy w miarę możliwości zastąpić podejściem horyzontalnym.

30. Uproszczenie nie powinno prowadzić do kwestionowania decyzji politycznych dotyczących WPR podejmowanych w przeszłości. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem stanowić przede wszystkim uproszczenie techniczne. W związku z tym nie powinno ono uchylać istniejących instrumentów ani ich zmieniać, chyba że uległy one dezaktualizacji, stały się zbędne lub, z uwagi na swój charakter, nie podlegają pod zakres decyzyjny Rady, ani nie wprowadzać nowych instrumentów lub środków.

31. W związku z tym niniejsze rozporządzenie nie powinno zawierać tych elementów WOR, które mogą być przedmiotem przeglądów politycznych. Dotyczy to niektórych kwestii sektora owoców i warzyw, bananów oraz wina. Przepisy zawarte w odnośnych rozporządzeniach (EWG) nr 404/93, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1493/1999 należy zatem włączyć do niniejszego rozporządzenia jedynie w zakresie, w jakim nie staną się one przedmiotem reform politycznych.

32. W świetle powyższego rozporządzenia podstawowe należy uchylić i zastąpić jednym rozporządzeniem.

33. WOR zbóż, ryżu, cukru, suszu paszowego, nasion, oliwek, lnu i konopi, bananów, wina, mleka i przetworów mlecznych oraz jedwabników przewiduje lata gospodarcze dostosowane przede wszystkim do naturalnego cyklu produkcyjnego każdego z tych produktów. W przypadku WOR owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych Komisja została upoważniona do odgórnego ustalenia lat gospodarczych z uwagi na fakt, że cykle produkcyjne tych produktów różnią się w znacznym stopniu oraz że w niektórych przypadkach ustalanie roku gospodarczego nie jest konieczne. Zatem w niniejszym rozporządzeniu należy uwzględnić lata gospodarcze ustalone w odniesieniu do wspomnianych sektorów oraz upoważnienie Komisji do ustalania lat gospodarczych w odniesieniu do rynku owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych.

34. W celu stabilizacji rynków oraz zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej opracowano różnorodne systemy wspierania cen w różnych sektorach, jednocześnie wprowadzając systemy wsparcia bezpośredniego, przy uwzględnieniu, z jednej strony, różnych potrzeb każdego z tych sektorów oraz, z drugiej strony, ich współzależności. Środki te przyjmują formę interwencji publicznej lub dopłat do prywatnego przechowywania produktów w sektorze zbóż, ryżu, cukru, oliwek, wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny oraz baraniny i koziny. Mając na względzie cele niniejszego rozporządzenia istnieje zatem konieczność utrzymania środków wspierania cen przewidzianych w instrumentach opracowanych w przeszłości, bez dokonywania istotnych zmian w porównaniu z dotychczasową sytuacją prawną.

35. W celu zapewnienia jasności i przejrzystości przepisy regulujące te środki powinny zostać objęte wspólną strukturą, przy jednoczesnym zachowaniu celów politycznych każdego sektora. W tym celu należy dokonać rozróżnienia pomiędzy cenami referencyjnymi a cenami interwencyjnymi.

36. WOR zbóż, wołowiny i cielęciny oraz mleka i przetworów mlecznych zawiera przepisy, na podstawie których Rada, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 37 ust. 2 Traktatu, może dokonać zmiany wysokości cen. Z uwagi na wrażliwość systemów cen stosowanie tej możliwości należy utrzymać. Jednak ponieważ możliwość ta ma zastosowanie nie tylko w odniesieniu do wyżej wymienionych sektorów, zakres jej stosowania należy rozszerzyć na wszystkie sektory objęte niniejszym rozporządzeniem.

37. W celu uzyskania wiarygodnych informacji na temat wysokości wspólnotowych cen rynkowych cukru, należy wprowadzić system sprawozdawczości dotyczącej cen zawarty w ramach WOR cukru, na podstawie którego należy określać wysokość cen rynkowych cukru białego.

38. W celu zapobieżenia przekształceniu się systemu interwencji obejmującego zboża, ryż, masło i odtłuszczone mleko w proszku w rynek zbytu, należy utrzymać możliwość otwierania zakupu w ramach interwencji publicznej jedynie podczas pewnych okresów w ciągu roku. W odniesieniu do produktów sektora wołowiny i cielęciny oraz masła możliwość otwarcia i zamknięcia zakupu w ramach interwencji publicznej powinna być uzależniona od wysokości cen rynkowych w danym okresie. W odniesieniu do sektora ryżu i cukru należy utrzymać ograniczenie dotyczące ilości, która nie może zostać przekroczona podczas zakupu w ramach interwencji publicznej. W odniesieniu do sektora masła oraz odtłuszczonego mleka w proszku należy utrzymać upoważnienie Komisji do wstrzymania normalnego zakupu po osiągnięciu określonej ilości lub do zastąpienia go zakupem w ramach procedury przetargowej.

39. Wysokość ceny, która powinna obowiązywać przy zakupie w ramach interwencji publicznej („cena interwencyjna”), została w przeszłości obniżona we WOR zbóż, ryżu oraz wołowiny i cielęciny, oraz ustalona wraz z wprowadzeniem w tych sektorach systemów wsparcia bezpośredniego. Zatem pomoc udzielana w ramach tych systemów, z jednej strony, oraz ceny interwencyjne, z drugiej strony, są ściśle ze sobą powiązane. Cena interwencyjna dla produktów sektora mleka i przetworów mlecznych została ustalona w celu propagowania konsumpcji produktów tego sektora oraz poprawy ich konkurencyjności. W sektorze ryżu i cukru ceny zostały ustalone w celu przyczynienia się do stabilizacji rynku w przypadkach, gdy w danym roku gospodarczym cena rynkowa spada poniżej ceny referencyjnej ustalonej na przyszły rok gospodarczy. Te decyzje polityczne podjęte przez Radę mają w dalszym ciągu zastosowanie.

40. Jak dotąd wysokość cen w sektorach ryżu i cukru była ustalana dla produktów jakości standardowej, określanej przez Radę. Z uwagi na wysoce techniczny charakter tego pojęcia, do określania jakości standardowej należy upoważnić Komisję. W procesie definiowania tego pojęcia Komisja powinna w szczególności opierać się na uwarunkowaniach rynkowych i handlowych danego produktu.

41. Podobnie jak w przypadku poprzednich WOR, w niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć możliwość zbytu produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej. Działania takie należy podjąć w sposób zapobiegający zakłóceniom rynku oraz zapewniający równy dostęp do towarów i równe traktowanie nabywców.

42. Dzięki zapasom interwencyjnym różnych produktów rolnych Wspólnota może wnieść znaczny wkład do dobrobytu najbardziej potrzebujących obywateli. W interesie Wspólnoty leży wykorzystanie tej możliwości, przy zastosowaniu odpowiednich środków, i doprowadzenie stanu zapasów do normalnego poziomu. W kontekście powyższych uwag, dystrybucja żywności przez organizacje charytatywne była do chwili obecnej uregulowana w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiającym ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie[33]. Ten ważny środek społeczny, mogący stanowić znaczną wartość dla jego beneficjentów należy utrzymać i włączyć do niniejszego rozporządzenia.

43. W celu zapewnienia równowagi na rynku mleka oraz stabilizacji cen rynkowych we WOR mleka i przetworów mlecznych przewidziano przyznawanie dopłat do prywatnego przechowywania niektórych produktów maślanych i serowych. Ponadto Komisja została upoważniona do podejmowania decyzji w sprawie przyznania dopłat do prywatnego przechowywania niektórych innych produktów serowych, cukru białego, niektórych rodzajów oliwy z oliwek, niektórych produktów z wołowiny i cielęciny, odtłuszczonego mleka w proszku, wieprzowiny oraz baraniny i koziny. Mając na względzie cel niniejszego rozporządzenia środki te należy utrzymać i włączyć do niniejszego rozporządzenia.

44. W ramach rozporządzeń podstawowych dotyczących sektora wołowiny i cielęciny, wieprzowiny oraz baraniny i koziny ustanowiono wspólnotowe skale klasyfikacji tusz. Skale te są niezbędne w celu rejestrowania cen oraz stosowania systemu interwencji w sektorze wołowiny i cielęciny oraz wieprzowiny. Ponadto służą one realizacji celu, jakim jest poprawa przejrzystości rynku. Należy zatem utrzymać skale klasyfikacji tusz. Jednak z uwagi na głównie techniczny charakter tych skal należy przyznać Komisji uprawnienia konieczne do wydawania odpowiednich przepisów na podstawie kryteriów obowiązujących w przypadku istniejących skal.

45. Ograniczenia swobodnego obrotu wynikające z zastosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniających się chorób zwierząt mogą powodować trudności na rynku niektórych produktów w jednym państwie członkowskim lub w szeregu państw. Z doświadczeń wynika, że poważne zakłócenia rynku, takie jak znaczny spadek konsumpcji lub cen można przypisać utracie zaufania konsumentów spowodowanej zagrożeniami dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.

46. Wyjątkowe środki wspierania rynku stosowane w celu naprawy takich sytuacji, przewidziane we WOR wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, jaj oraz mięsa drobiowego należy zatem włączyć do niniejszego rozporządzenia na takich samych warunkach, jak warunki stosowane dotychczas. Tego rodzaju wyjątkowe środki wspierania rynku powinny być podejmowane przez Komisję oraz być bezpośrednio związane ze środkami zdrowotnymi i weterynaryjnymi podejmowanymi w celu zwalczania rozprzestrzeniających się chorób zwierząt lub wynikać z podjęcia tych środków. Środki te należy podejmować na wniosek państw członkowskich w celu zapobieżenia poważnym zakłóceniom danych rynków.

47. Możliwość podjęcia przez Komisję, w stosownych przypadkach, specjalnych środków interwencyjnych, przewidzianych we WOR zbóż oraz ryżu, w celu sprawnego i skutecznego reagowania na zagrożenia wynikające z zakłóceń rynku w sektorze zbóż oraz w celu zapobieżenia stosowania na szeroką skalę interwencji publicznej w niektórych regionach Wspólnoty w sektorze ryżu lub zrekompensowania niedoborów ryżu niełuskanego występujących w wyniku klęsk żywiołowych powinna zostać utrzymana w niniejszym rozporządzeniu.

48. W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu życia wspólnotowych plantatorów buraków cukrowych i trzciny cukrowej, należy ustalić cenę minimalną buraków kwotowych o jakości standardowej, którą należy określić. Standardową jakość buraków kwotowych określono w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006. Z uwagi na wysoce techniczny charakter tych przepisów, wydaje się stosowniejszym, by kwestiami tymi zajęła się Komisja.

49. Szczególne instrumenty konieczne są w celu zapewnienia odpowiedniej równowagi praw i obowiązków między przedsiębiorstwami cukrowniczymi a plantatorami buraków cukrowych. Do niniejszego rozporządzenia należy zatem przenieść ramowe przepisy regulujące stosunki umowne między nabywcami i sprzedawcami buraków cukrowych, określone we WOR cukru. Szczegółowe warunki były dotychczas przewidziane we WOR cukru i zawarte w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 318/2006. Z uwagi na wysoce techniczny charakter tych przepisów, wydaje się stosowniejszym, by kwestiami tymi zajęła się Komisja.

50. Różnorodność warunków naturalnych oraz sytuacji ekonomicznych i technicznych utrudnia zapewnienie jednolitych warunków zakupu buraków cukrowych na całym obszarze Wspólnoty. Istnieją już porozumienia branżowe między stowarzyszeniami plantatorów buraków cukrowych a przedsiębiorstwami cukrowniczymi. Przepisy ramowe powinny zatem jedynie określać gwarancje minimalne w odniesieniu zarówno do plantatorów buraków cukrowych, jak i przemysłu cukrowniczego w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku cukru, z możliwością przyjęcia odstępstwa od niektórych postanowień w ramach porozumienia branżowego.

51. W celu wniesienia wkładu do finansowania wydatków ponoszonych w ramach WOR cukru należy stosować opłatę produkcyjną.

52. W celu utrzymania równowagi strukturalnej na rynkach cukru na poziomie cenowym bliskim cenie referencyjnej, Komisja powinna mieć możliwość podjęcia decyzji o wycofaniu cukru z rynku na okres potrzebny do powrotu tego rynku do równowagi.

53. We WOR żywych roślin, wołowiny i cielęciny, wieprzowiny, baraniny i koziny, jaj oraz mięsa drobiowego przewidziano możliwość podjęcia szczególnych środków ułatwiających dostosowanie podaży do wymogów rynku. Środki takie mogą przyczynić się do stabilizacji rynków oraz do zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej. Mając na względzie cele niniejszego rozporządzenia możliwość tę należy utrzymać. Zgodnie z tymi przepisami Rada może przyjąć ogólne zasady dotyczące takich środków, zgodnie z procedurą określoną w art. 37 Traktatu. Cele, jakie mają być realizowane przy pomocy takich środków są jasno określone i jednocześnie ograniczają rodzaj środków, które mogą zostać podjęte. Przyjęcie przez Radę dodatkowych zasad ogólnych nie jest zatem konieczne i nie należy go przewidywać.

54. W sektorze cukru oraz sektorze mleka i przetworów mlecznych od dłuższego czasu istotnym instrumentem polityki rynkowej jest ilościowe ograniczanie produkcji określone w rozporządzeniu (WE) nr 318/2006 oraz rozporządzeniu Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych[34]. Przyczyny przyjęcia przez Wspólnotę w przeszłości systemów kwotowania w obydwu sektorach są w dalszym ciągu aktualne. Podczas gdy system kwotowania dotyczący cukru został bezpośrednio włączony do rozporządzenia (WE) nr 318/2006[35], odpowiadający mu system dotyczący sektora mleczarskiego jest jak dotąd regulowany w odrębnym akcie prawnym, jakim jest rozporządzenie (WE) nr 1788/2003. Mając na względzie duże znaczenie tych systemów oraz cele niniejszego rozporządzenia należy włączyć odpowiednie przepisy do niniejszego rozporządzenia bez dokonywania istotnych zmian w systemach i sposobie ich funkcjonowania, w porównaniu z dotychczasową sytuacją prawną.

55. System kwotowy dotyczący cukru w niniejszym rozporządzeniu powinien zatem odzwierciedlać ustalenia określone w rozporządzeniu (WE) nr 318/2006 oraz, w szczególności, utrzymywać status prawny kwot w zakresie, w jakim, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, system kwot stanowi mechanizm regulacji rynku w sektorze cukru ukierunkowany na zapewnienie realizacji celów leżących w interesie publicznym.

56. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem również umożliwić Komisji skorygowanie kwot do zrównoważonego poziomu po zamknięciu w 2010 r. funduszu restrukturyzacji ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającym tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie[36].

57. Mając na uwadze potrzebę zachowania pewnej krajowej elastyczności w strukturalnym dostosowaniu przemysłu przetwórczego oraz uprawy buraków i trzciny cukrowej w okresie, w którym stosowane będą kwoty, państwa członkowskie powinny mieć możliwość zmiany, w ramach pewnych limitów, kwot przydzielanych przedsiębiorstwom, bez ograniczania działalności funduszu restrukturyzacji jako instrumentu.

58. W celu zapobieżenia zakłóceniom rynku cukru wywoływanym przez nadwyżki cukru Komisja powinna mieć możliwość przeniesienia – na podstawie określonych kryteriów – nadwyżek cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego na kolejny rok gospodarczy jako produkcji kwotowej. Ponadto, jeżeli w przypadku pewnych ilości nie zostaną spełnione obowiązujące warunki, na nadwyżkę należy nałożyć opłatę wyrównawczą w celu uniknięcia nagromadzenia się tych dodatkowych ilości, zagrażającego sytuacji na rynku.

59. Zgodnie z celem niniejszego rozporządzenia strukturę kwoty mlecznej należy dostosować do struktury przewidzianej w przypadku kwoty cukru. Zatem punktem wyjścia dla przepisów dotyczących sektora mleka nie powinno być zobowiązanie do płacenia dodatkowej opłaty w przypadku przekroczenia krajowej ilości referencyjnej, lecz ustalenie krajowych kwot, które w przypadku ich przekroczenia stają się podstawą do naliczania opłaty z tytułu nadwyżek.

60. Zasadniczo system kwoty mlecznej należy opracować zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1788/2003. W szczególności należy utrzymać rozróżnienie pomiędzy dostawami a sprzedażą bezpośrednią, a system powinien być stosowany na podstawie reprezentatywnych zawartości tłuszczu i krajowej referencyjnej zawartości tłuszczu. Należy upoważnić rolników, pod pewnymi warunkami, do tymczasowego transferu kwoty indywidualnej. Mimo że należy utrzymać zasadę, zgodnie z którą w przypadku sprzedaży, dzierżawy lub przekazania gospodarstwa w drodze dziedziczenia odpowiadająca jej kwota jest przekazywana nabywcy, dzierżawcy lub następcy wraz z odnośnymi gruntami, należy przewidzieć pewne wyjątki od zasady stanowiącej, iż ilości referencyjne są przypisane do gospodarstw w celu kontynuacji restrukturyzacji produkcji mlecznej oraz poprawy środowiska naturalnego. Państwa członkowskie powinny zostać upoważnione do umieszczania części przenoszonych ilości w rezerwie krajowej, zgodnie z różnymi rodzajami transferu ilości referencyjnych i przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów.

61. Opłata z tytułu nadwyżek powinna zostać ustalona na poziomie odstraszającym i być wnoszona przez państwa członkowskie niezwłocznie po przekroczeniu krajowej ilości referencyjnej. Państwo członkowskie powinno następnie podzielić ciężar płatności między producentów, którzy przyczynili się do tego przekroczenia. Producenci powinni odpowiadać przed danym państwem członkowskim za wpłacenie swojego wkładu do opłaty wyrównawczej, ze względu na sam fakt przekroczenia dostępnej im ilości. Państwa członkowskie wnoszą do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) opłatę wyrównawczą odpowiadającą wysokości przekroczenia ich krajowej ilości referencyjnej obniżoną o kwotę zryczałtowaną w wysokości 1 % w celu uwzględnienia przypadków upadłości lub definitywnej niezdolności niektórych producentów do wniesienia wkładu we wpłacenie należnej opłaty wyrównawczej.

62. Artykuł 34 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej[37] określa dochody uzyskane w wyniku zastosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej w sektorze mleczarskim jako „dochody przeznaczone na określony cel”, które są przekazywane do budżetu Wspólnoty oraz, w przypadku ich ponownego wykorzystania, wykorzystywane wyłącznie do finansowania odpowiednio wydatków EFRG lub EFRROW. Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, zgodnie z którym opłata wyrównawcza uznana jest za narzędzie interwencyjne do stabilizowania rynków rolnych i stosowana do finansowania wydatków w sektorze mlecznym, uległ zatem dezaktualizacji i nie zostanie włączony do niniejszego rozporządzenia.

63. We WOR poszczególnych sektorów przewidziano różne rodzaje mechanizmów pomocy.

64. We WOR suszu paszowego oraz lnu i konopi wprowadzono pomoc na przetwarzanie, jako środek regulujący rynek wewnętrzny w odniesieniu do tych sektorów.

65. Z uwagi na specyficzną sytuację na rynku zbóż i rynku skrobi ziemniaczanej we WOR zbóż zawarto przepisy pozwalające na przyznanie, w razie konieczności, refundacji produkcyjnej. Refundacja produkcyjna powinna umożliwiać udostępnienie produktów podstawowych wykorzystywanych przez dany sektor przemysłu po cenie niższej od ceny wynikającej ze stosowania wspólnych cen. We WOR cukru ustanowiono możliwość przyznawania refundacji produkcyjnej w przypadkach gdy, podczas wytwarzania niektórych produktów przemysłowych, chemicznych lub farmaceutycznych, wyniknie potrzeba podjęcia środków mających na celu udostępnienie określonych produktów cukrowniczych.

66. Finansowanie ze środków Wspólnoty, składające się z udziału procentowego pomocy bezpośredniej, którą państwa członkowskie mają prawo wstrzymać zgodnie z art. 110i ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, musi zachęcać uznane organizacje przedsiębiorców do sporządzania programów prac do celów poprawy jakości produkcji oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych. W tym kontekście we WOR oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych przewidziano, że wspólnotowe wsparcie przydzielane będzie zgodnie z ustalonymi w tych programach prac priorytetami dla podejmowanych działań.

67. W celu zapewnienia równowagi na rynku mleka oraz stabilizacji cen rynkowych mleka i przetworów mlecznych potrzebne są środki mające na celu zwiększenie możliwości zbytu przetworów mlecznych. We WOR mleka i przetworów mlecznych przewidziano zatem przyznanie pomocy na rzecz obrotu niektórymi przetworami mlecznymi z uwagi na ich określone wykorzystanie i przeznaczenie. Ponadto w organizacji tej przewidziano, że Wspólnota powinna pokrywać część wydatków związanych z przyznaniem pomocy na dostawy mleka dla uczniów, w celu zachęcenia młodzieży do spożywania mleka.

68. Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 ustanowiono wspólnotowy fundusz tytoniowy finansowany poprzez określone potrącenia od mechanizmów pomocy w celu podejmowania w tym sektorze różnorodnych środków. W 2007 r. wspólnotowemu funduszowi tytoniowemu po raz ostatni zostaną udostępnione potrącenia od mechanizmów pomocy przewidziane w rozdziale 10c tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Podczas gdy okres finansowania funduszu zakończy się przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, przepisy określone w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2057/92 należy jednak utrzymać, tak by służyły jako podstawa prawna dla programów wieloletnich, które mogą być finansowane ze środków wspólnotowego funduszu tytoniowego.

69. Będąc jednym z sektorów rolnictwa, sektor pszczelarstwa charakteryzuje się różnorodnością warunków produkcji i wielkości plonów oraz rozproszeniem i zróżnicowaniem podmiotów gospodarczych, zarówno na etapie produkcji, jak i wprowadzania do obrotu. Ponadto, w związku z rozprzestrzenianiem się warrozy w szeregu państw członkowskich w ostatnich latach oraz w związku z problemami, które choroba ta stwarza dla produkcji miodu, niezbędne jest podjęcie działań na poziomie Wspólnoty. Choroby tej nie można bowiem całkowicie wykorzenić, a do jej zwalczania należy stosować zatwierdzone produkty. Zważywszy na powyższe okoliczności oraz konieczność usprawnienia produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelarskich we Wspólnocie, w celu poprawy ogólnych warunków produkcji i wprowadzania do obrotu produktów pszczelarskich co trzy lata należy sporządzać programy krajowe obejmujące kwestie dotyczące wsparcia technicznego, kontroli warrozy, racjonalizacji sezonowego przenoszenia uli, zarządzania zasiedlaniem uli we Wspólnocie oraz współpracy w zakresie programów badawczych dotyczących pszczelarstwa i produktów pszczelarskich. Omawiane krajowe programy powinny być częściowo finansowane przez Wspólnotę.

70. W rozporządzeniu (WE) nr 1544/2006 zastąpiono wszystkie formy krajowej pomocy udzielanej hodowcom jedwabników wspólnotowym mechanizmem pomocy, który przyjął postać ustalania ryczałtowej kwoty na zebrany pojemnik jaj jedwabników.

71. Zważywszy, że względy polityczne, które doprowadziły do wprowadzenia powyższych mechanizmów istnieją w dalszym ciągu, wszystkie te mechanizmy pomocy należy włączyć do niniejszego rozporządzenia.

72. Stosowanie norm handlowych dla produktów rolnych może przyczynić się do poprawy warunków ekonomicznych w zakresie produkcji i obrotu tymi produktami oraz do poprawy ich jakości. Stosowanie tego rodzaju norm leży zatem w interesie producentów, przedsiębiorstw handlowych i konsumentów. Zatem w ramach WOR bananów, oliwek, żywych roślin, jaj oraz mięsa drobiowego wprowadzono normy handlowe odnoszące się w szczególności do jakości, podziału na klasy, wagi, rozmiaru, pakowania, opakowywania, przechowywania, transportu, prezentacji i etykietowania. Podejście to należy zachować w niniejszym rozporządzeniu.

73. W ramach WOR oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz bananów Komisja była dotychczas upoważniona do przyjmowania przepisów w sprawie norm handlowych. Ze względu na wysoce techniczny charakter tych norm i ciągłą potrzebę poprawy ich skuteczności oraz dostosowywania ich do zmieniających się praktyk handlowych właściwym wydaje się objęcie tym podejściem również innych sektorów, jednocześnie określając kryteria, które Komisja powinna uwzględniać przy ustanawianiu stosownych przepisów. Ponadto w celu zapobieżenia nadużyciom w zakresie jakości i autentyczności produktów oferowanych konsumentom oraz istotnym zakłóceniom odnośnych rynków może zaistnieć potrzeba podjęcia szczególnych środków, zwłaszcza aktualnych metod analitycznych oraz innych środków służących określaniu przedmiotowych norm.

74. Szereg instrumentów prawnych wprowadzono do celów regulacji obrotu i oznaczenia mleka, przetworów mlecznych i innych tłuszczów. Ich celem jest, z jednej strony, poprawa pozycji mleka i przetworów mlecznych na rynku oraz, z drugiej strony, zapewnienie sprawiedliwej konkurencji mlecznych i niemlecznych tłuszczów do rozprowadzania, z korzyścią dla producentów i konsumentów. Przepisy zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi[38] mają na celu ochronę konsumenta oraz stworzenie niezniekształconych konkurencyjnych warunków dla przetworów mlecznych i produktów konkurujących z nimi w zakresie oznaczenia produktów, etykietowania i reklamy. W rozporządzeniu Rady (WE) nr 2597/97 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającym dodatkowe zasady w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do mleka spożywczego[39] ustanowiono przepisy mające na celu zapewnienie wysokiej jakości mleka spożywczego oraz jego przetworów odpowiadających potrzebom i życzeniom konsumentów, tak by przyczynić się do stabilizacji odnośnego rynku i zapewnić konsumentom wysoką jakość mleka spożywczego. W rozporządzeniu Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określającym normy dla tłuszczów do smarowania[40] ustanowiono normy handlowe dla przetworów mlecznych i niemlecznych, których to dotyczy, z jasną i wyraźną klasyfikacją uzupełnioną regułami dotyczącymi oznaczenia produktów. Zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia zasady te należy utrzymać bez zmian.

75. Tak jak dotychczas działo się to w przypadku WOR chmielu, na poziomie Wspólnoty należy prowadzić politykę jakości, stosując w tym celu przepisy dotyczące certyfikacji oraz przepisy zakazujące zasadniczo wprowadzania do obrotu produktów, którym nie wydano nieposiadających świadectwa, lub, w przypadku produktów przywożonych, produktów niespełniających odpowiednich wymagań jakościowych.

76. Opisy, definicje i nazewnictwo oliwy z oliwek, są zasadniczym elementem strukturalizacji rynku poprzez ustanowienie norm jakości oraz dostarczenie konsumentom właściwych informacji na temat produktu.

77. Jeden z wyżej wspomnianych mechanizmów pomocy przyczyniający się do równowagi na rynku mleka i przetworów mlecznych oraz do stabilizacji cen rynkowych w tym sektorze stanowi mechanizm pomocy na rzecz przetwarzania odtłuszczonego mleka w proszku na kazeinę i kazeiniany, przewidziany dotychczas w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999. W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2204/90 z dnia 24 lipca 1990 r. ustanawiającym dodatkowe ogólne zasady wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w odniesieniu do sera[41] wprowadzono przepisy dotyczące wykorzystania kazeiny i kazeinianów w wytwarzaniu sera w celu przeciwdziałania potencjalnym negatywnym skutkom wynikającym ze stosowania omawianego mechanizmu pomocy, biorąc pod uwagę wrażliwość sera na zastępowanie go kazeiną lub kazeinianami, dążąc tym samym do stabilizacji rynku. Przepisy te należy włączyć do niniejszego rozporządzenia.

78. Przetwarzanie niektórych surowców rolnych na alkohol etylowy jest ściśle związane z gospodarką tymi surowcami. Może ono w znacznym stopniu przyczynić się do podniesienia ich wartości i może mieć szczególne znaczenie ekonomiczne i społeczne dla gospodarki niektórych regionów Wspólnoty bądź też może być znaczącym źródłem dochodów dla producentów tych surowców. Pozwala ono również na zbyt produktów niedostatecznej jakości i krótkookresowych nadwyżek, które mogą powodować przejściowe problemy w niektórych sektorach.

79. W sektorze chmielu, oliwek, tytoniu oraz jedwabników stosowanie niektórych instrumentów politycznych polega na koncentracji wysiłków w odniesieniu do różnych organizacji, w szczególności w celu stabilizacji rynków tych produktów oraz poprawy i gwarantowania ich jakości poprzez wspólnie podejmowane działania. Przepisy regulujące system tych organizacji opierały się dotychczas na organizacjach uznanych przez państwa członkowskie, lub, w niektórych przypadkach, przez Komisję, zgodnie z zasadami przez nią określanymi. Mechanizm ten należy utrzymać oraz dokonać harmonizacji dotychczas obowiązujących przepisów.

80. W celu wsparcia niektórych działań organizacji międzybranżowych, które są przedmiotem szczególnego zainteresowania w świetle obecnych zasad dotyczących WOR tytoniu, należy przewidzieć możliwość, po spełnieniu określonych warunków, objęcia rozszerzenia zasadami przyjętymi przez organizację międzybranżową w odniesieniu do swoich członków, wszystkich producentów i ich grup, niebędących członkami tych organizacji w jednym lub większej liczbie regionów. To samo podejście należy stosować również w odniesieniu do innych działań uznanych organizacji międzybranżowych, które ze względów ekonomicznych lub technicznych leżą w ogólnym interesie sektora tytoniu i w związku z tym mogą przynosić korzyść wszystkim podmiotom prowadzącym działalność w odnośnych branżach. Należy zapewnić ścisłą współpracę pomiędzy państwami członkowskimi i Komisją. Komisja powinna posiadać stałe uprawnienia kontrolne, w szczególności w odniesieniu do porozumień i uzgodnionych praktyk przyjmowanych przez te organizacje.

81. Stworzenie jednolitego wspólnotowego rynku wymaga wprowadzenia systemu wymiany handlowej na zewnętrznych granicach Wspólnoty. System ten powinien obejmować należności celne przywozowe oraz refundacje wywozowe i powinien zasadniczo stabilizować rynek wspólnotowy. System wymiany handlowej powinien opierać się na porozumieniach zawartych podczas wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej.

82. Monitorowanie wielkości obrotu produktami rolnymi z krajami trzecimi w ramach WOR zbóż, ryżu, cukru, nasion, oliwek, lnu i konopi, wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, baraniny i koziny, jaj, mięsa drobiowego, żywych roślin oraz alkoholu etylowego podlegało dotychczas, zarówno w przypadku przywozu, jak i wywozu, obowiązkowym systemom pozwoleń lub systemom, w przypadku których Komisja posiadała uprawnienia do wprowadzenia wymogów w zakresie pozwoleń.

83. Monitorowanie obrotu handlowego jest przede wszystkim kwestią zarządzania, w odniesieniu do której należy stosować podejście elastyczne. Wobec tego oraz w świetle doświadczeń zebranych w ramach WOR, w których zarządzanie pozwoleniami zostało już przekazane Komisji, właściwym wydaje się objęcie tym podejściem wszystkich sektorów, w których stosuje się system pozwoleń na przywóz i wywóz. Decyzja w sprawie wprowadzenia wymogów w zakresie pozwoleń powinna być podejmowana przez Komisję, przy uwzględnieniu istnienia potrzeby pozwoleń na przywóz w celu zarządzania danymi rynkami oraz, w szczególności, potrzeby monitorowania przywozu odnośnych produktów.

84. W większości przypadków, należności celne stosowane do produktów rolnych na mocy porozumień Światowej Organizacji Handlu (WTO), są ustalone we Wspólnej Taryfie Celnej. Jednakże w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze zbóż i sektorze ryżu wprowadzenie dodatkowych mechanizmów stwarza konieczność zapewnienia możliwości czyni niezbędnym stworzenie możliwości przyjęcia odstępstw.

85. W celu zapobieżenia wystąpieniu na rynku Wspólnoty potencjalnych negatywnych skutków w związku z przywozem niektórych produktów rolnych, lub ich zneutralizowania, przywóz takich produktów powinien podlegać obowiązkowi zapłacenia dodatkowych należności celnych, jeśli spełnione zostały określone warunki.

86. Na określonych warunkach należy zatem przyznać Komisji uprawnienia dotyczące otwierania kontyngentów taryfowych wynikających z umów międzynarodowych zawartych zgodnie z Traktatem lub z innych aktów prawnych Rady, i zarządzania nimi.

87. Celem rozporządzenia Rady (EWG) nr 2729/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie opłat przywozowych na mieszanki zbóż, ryżu i ryżu łamanego[42] jest zapewnienie właściwego funkcjonowania systemu celnego w przypadku przywozu mieszanek zbóż, ryżu i ryżu łamanego. Przepisy te należy włączyć do niniejszego rozporządzenia.

88. Wspólnota podpisała szereg umów z krajami trzecimi w sprawie preferencyjnego dostępu do rynku, na mocy których kraje te mogą wywozić do Wspólnoty cukier trzcinowy na korzystnych warunkach. Należy zatem dokonać oceny zapotrzebowania rafinerii na cukier przeznaczony do rafinacji oraz, na określonych warunkach, zachować pozwolenia na przywóz dla wyspecjalizowanych podmiotów zużywających znaczne ilości przywożonego surowego cukru trzcinowego, uznawanych za rafinerie przemysłowe Wspólnoty.

89. W celu zapobieżenia zakłóceniu WOR konopi uprawianych na włókno przez nielegalne uprawy, należy przewidzieć możliwość kontroli przywozu konopi i nasion konopi w celu zapewnienia, że takie produkty oferują określone gwarancje pod względem zawartości tetrahydrokanabinolu. Ponadto przywóz nasion konopi przeznaczonych do celów innych niż siew należy objąć systemem kontroli przewidującym udzielanie pozwoleń zainteresowanym importerom.

90. W odniesieniu do produktów sektora chmielu na poziomie Wspólnoty prowadzona jest polityka jakości. W przypadku produktów przywożonych należy ustanowić przepisy gwarantujące, że przywożone są wyłącznie produkty spełniające odpowiednie minimalne wymagania jakościowe.

91. System należności celnych umożliwia zrezygnowanie z wszelkich innych środków ochronnych na zewnętrznych granicach Wspólnoty. Jednakże, w wyjątkowych okolicznościach, system rynku wewnętrznego i opłat celnych może okazać się niewystarczający. W takich przypadkach, aby nie pozostawić rynku wspólnotowego bez ochrony przed możliwymi zakłóceniami, Wspólnota powinna mieć możliwość bezzwłocznego podejmowania wszelkich niezbędnych środków. Takie środki powinny być zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.

92. W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania WOR, a zwłaszcza zapobieżenia zakłóceniom rynków, w ramach WOR szeregu produktów tradycyjnie przewidziana została możliwość wprowadzenia zakazu stosowania zasad czynnego i biernego uszlachetniania. Możliwość ta powinna zostać utrzymana. Ponadto z doświadczeń wynika, że realizacja celów tego instrumentu zarządzania rynkiem uzależniona jest zazwyczaj od jego szybkiego zastosowania bez istotnych opóźnień. W niektórych sektorach Komisja posiada zatem stosowne uprawnienia. Podejście to należy zastosować również w odniesieniu do innych sektorów, których to dotyczy.

93. Przepisy dotyczące przyznawania refundacji wywozowych z tytułu wywozu do krajów trzecich w oparciu o różnicę między cenami we Wspólnocie i na rynku światowym, podlegające ograniczeniom wynikającym ze zobowiązań Wspólnoty w ramach WTO, powinny służyć zabezpieczeniu możliwości udziału Wspólnoty w międzynarodowym handlu niektórymi produktami objętymi zakresem niniejszego rozporządzenia. Wywozy objęte refundacją powinny podlegać ograniczeniom pod względem wartości i ilości.

94. Zgodność z ograniczeniami pod względem wartości należy zapewnić w momencie ustalania refundacji wywozowych poprzez monitorowanie płatności zgodnie z zasadami związanymi z EFRG. Monitorowanie może zostać usprawnione poprzez wprowadzenie obowiązku wcześniejszego ustalenia refundacji wywozowych, z dopuszczeniem możliwości, w przypadku refundacji zróżnicowanej, zmiany określonego miejsca przeznaczenia w ramach obszaru geograficznego, w odniesieniu do którego stosuje się jednolitą stawkę refundacji wywozowej. W przypadku zmiany miejsca przeznaczenia, powinna zostać wypłacona refundacja wywozowa mająca zastosowanie do faktycznego miejsca przeznaczenia, przy czym górną granicę stanowi kwota mająca zastosowanie do pierwotnego miejsca przeznaczenia.

95. Zgodność z ograniczeniami ilościowymi należy zapewnić poprzez wprowadzenie rzetelnego i skutecznego systemu monitorowania. W tym celu przyznawanie refundacji wywozowych powinno podlegać obowiązkowi posiadania pozwolenia na wywóz. Refundacje wywozowe powinny być przyznawane w ramach dostępnych limitów, w zależności od konkretnej sytuacji każdego produktu. Wyjątki od tej zasady można dopuścić tylko w przypadku produktów przetworzonych niewymienionych w załączniku I do Traktatu, w odniesieniu do których nie stosuje się ograniczeń ilościowych. Należy przewidzieć możliwość wprowadzenia odstępstw od ścisłego stosowania zasad zarządzania, w przypadku gdy przekroczenie pułapów ilościowych przez wywóz objęty refundacjami wywozowymi nie jest prawdopodobne.

96. W przypadku wywozu żywego bydła należy przewidzieć możliwość przyznania refundacji wywozowych oraz ich wypłacenia wyłącznie pod warunkiem przestrzegania przepisów prawa wspólnotowego dotyczących dobrostanu zwierząt, a w szczególności ochrony zwierząt podczas transportu.

97. Produkty rolne mogą w określonych przypadkach korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w krajach trzecich, jeżeli odpowiadają określonym specyfikacjom i/lub warunkom cenowym. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania takiego systemu konieczna jest współpraca administracyjna między władzami kraju trzeciego przywozu a Wspólnotą. W tym celu odnośnym produktom powinny towarzyszyć certyfikaty wydawane we Wspólnocie.

98. Wywóz cebulek kwiatowych do krajów trzecich ma istotne znaczenie gospodarcze dla Wspólnoty. Utrzymanie i rozwój tego wywozu mogą zostać zapewnione przez stabilizację cen w tym sektorze handlu. W odniesieniu do omawianych produktów należy zatem przewidzieć minimalne ceny wywozowe.

99. Zgodnie z art. 36 Traktatu postanowienia rozdziału dotyczącego reguł konkurencji mają zastosowanie do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi jedynie w zakresie ustalonym przez Radę w ramach postanowień art. 37 ust. 2 i 3 Traktatu i zgodnie z procedurą w nich przewidzianą. W poszczególnych WOR przepisy dotyczące pomocy państwa uznano w większości za mające zastosowanie. W szczególności stosowanie postanowień Traktu dotyczących przedsiębiorstw zostało dokładniej określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1184/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczącym stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi[43]. Zgodnie z celem, jakim jest opracowanie jednego zbioru przepisów dotyczących polityki rynkowej, omawiane przepisy należy włączyć do niniejszego rozporządzenia.

100. Reguły konkurencji odnoszące się do porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 81 Traktatu, oraz przepisy odnoszące się do nadużywania pozycji dominującej powinny mieć zastosowanie do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi w zakresie, w jakim ich stosowanie nie utrudnia funkcjonowania krajowych organizacji rynków rolnych ani nie zagraża realizacji celów WPR.

101. Szczególną uwagę poświęca się organizacjom rolniczym, które zajmują się w szczególności wspólną produkcją lub obrotem produktów rolnych, bądź korzystaniem ze wspólnych urządzeń, o ile takie wspólne działanie nie wyklucza konkurencji ani nie zagraża realizacji celów art. 33 Traktatu.

102. W celu uniknięcia niewłaściwego rozwoju WPR, jak również w celu zagwarantowania pewności prawnej oraz niedyskryminacyjnego traktowania odnośnych przedsiębiorstw, Komisja powinna posiadać wyłączne uprawnienia, z zastrzeżeniem kontroli ze strony Trybunału Sprawiedliwości, do decydowania, czy porozumienia, decyzje i praktyki, o których mowa w art. 81 Traktatu, są zgodne z celami WPR.

103. Przyznawanie pomocy krajowej stanowiłoby zagrożenie dla właściwego funkcjonowania jednolitego rynku opartego na wspólnych cenach. W związku z tym w odniesieniu do produktów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia powinny mieć zastosowanie postanowienia Traktatu dotyczące pomocy państwa. W niektórych okolicznościach należy zezwolić na wyjątki. W przypadkach, w których stosuje się takie wyjątki, Komisja powinna jednak posiadać możliwość sporządzenia wykazu istniejących, nowych lub proponowanych mechanizmów pomocy państwa, przekazania stosownych spostrzeżeń państwom członkowskim oraz zaproponowania im podjęcia odpowiednich środków.

104. Od czasu przystąpienia Finlandii i Szwecji państwa te, ze względu na specyficzne uwarunkowania gospodarcze dotyczące produkcji mięsa z reniferów i przetworów z tego mięsa oraz obrotu nimi, mogą udzielać pomocy państwa w tym zakresie. Z zastrzeżeniem uzyskania zezwolenia Komisji, Finlandia może ponadto, ze względu na panujące w tym państwie specyficzne warunki klimatyczne, przyznawać pomoc odpowiednio w odniesieniu do pewnych ilości nasion oraz pewnych ilości nasion zbóż produkowanych wyłącznie w Finlandii. Wyjątki te należy utrzymać.

105. W państwach członkowskich, w których nastąpi istotne zmniejszenie kwot cukru, plantatorzy buraków cukrowych napotkają szczególnie poważne problemy związane z dostosowaniem się do tej sytuacji. W takich przypadkach przejściowa pomoc wspólnotowa dla plantatorów buraków cukrowych [przewidziana w rozdziale 10f tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003] nie będzie wystarczająca, by w pełni sprostać napotkanym przez nich trudnościom. Dlatego państwa członkowskie, które zmniejszyły swoje kwoty o ponad 50 %, powinny zostać uprawnione do przyznania pomocy państwa plantatorom buraków cukrowych w okresie stosowania przejściowej pomocy wspólnotowej. W celu zapobieżenia przyznawaniu przez państwa członkowskie pomocy państwa przekraczającej potrzeby plantatorów buraków cukrowych, określenie łącznej kwoty odnośnej pomocy państwa powinno podlegać zatwierdzeniu przez Komisję, z wyjątkiem przypadku Włoch, gdzie maksymalny poziom potrzeb najwydajniejszych plantatorów buraków cukrowych związanych z dostosowaniem do warunków rynkowych po reformie można oszacować na 11 EUR na tonę wyprodukowanych buraków cukrowych. Ponadto ze względu na przewidywane wystąpienie szczególnych problemów we Włoszech, należy przewidzieć możliwość ustaleń pozwalających plantatorom buraków cukrowych na bezpośrednie lub pośrednie korzystanie z przyznawanej pomocy państwa.

106. Uprawa buraków cukrowych w Finlandii jest prowadzona w szczególnych warunkach geograficznych i klimatycznych, których niekorzystny wpływ na tę uprawę będzie nakładać się na ogólne skutki reformy sektora cukru. Z tego względu należy przewidzieć możliwość przyznania temu państwu członkowskiemu stałego uprawnienia do przyznawania plantatorom buraków cukrowych na jego terytorium pomocy państwa w odpowiedniej wysokości.

107. Biorąc pod uwagę szczególną sytuację Niemiec, gdzie obecnie pomoc krajową przyznaje się dużej liczbie mniejszych producentów alkoholu na warunkach szczególnych dla niemieckiego monopolu alkoholowego, należy zezwolić na kontynuację takiej pomocy przez ograniczony okres. Należy również przewidzieć wymóg złożenia, z upływem tego okresu czasu, sprawozdania z funkcjonowania tego odstępstwa wraz z wszelkimi stosownymi wnioskami.

108. Jeśli państwo członkowskie pragnie wspierać na swoim terytorium działania promujące spożycie mleka i przetworów mlecznych we Wspólnocie, należy przewidzieć możliwość finansowania tych działań poprzez nałożenie na krajowych producentów mleka opłaty na rzecz działań promocyjnych.

109. W celu uwzględnienia potencjalnych zmian w produkcji suszu paszowego Komisja powinna, do dnia 30 września 2008 r., przedstawić Radzie sprawozdanie dotyczące tego sektora, sporządzone na podstawie oceny WOR suszu paszowego. W razie konieczności do sprawozdania tego należy załączyć odpowiednie wnioski. Ponadto Komisja powinna przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w regularnych odstępach czasu, sprawozdania dotyczące mechanizmu pomocy stosowanego w odniesieniu do sektora pszczelarskiego.

110. Istnieje potrzeba posiadania rzetelnych informacji na temat sytuacji na wspólnotowym rynku chmielu oraz na temat perspektyw jego rozwoju. Należy zatem przewidzieć rejestrację wszystkich umów dostaw chmielu produkowanego we Wspólnocie.

111. W pewnych okolicznościach i w odniesieniu do niektórych produktów należy przewidzieć możliwość podjęcia środków w przypadku wystąpienia lub potencjalnego wystąpienia zakłóceń związanych ze znacznymi zmianami cen na rynku wewnętrznym lub notowań cenowych bądź cen na rynku światowym.

112. Należy ustanowić zestaw szczególnych środków w odniesieniu do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego umożliwiających gromadzenie danych gospodarczych i analizę informacji statystycznych do celów monitorowania rynku. W związku z tym, że rynek alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego jest związany z ogólnym rynkiem alkoholu etylowego, należy również gromadzić informacje dotyczące rynku alkoholu etylowego pochodzenia pozarolniczego.

113. Wydatki ponoszone przez państwa członkowskie z tytułu zobowiązań wynikających ze stosowania niniejszego rozporządzenia powinny być finansowane przez Wspólnotę zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1290/2005.

114. Należy upoważnić Komisję do podejmowania środków niezbędnych do rozwiązania konkretnych problemów praktycznych w przypadkach nadzwyczajnych.

115. Ponieważ wspólne rynki produktów rolnych stale się rozwijają, państwa członkowskie i Komisja powinny przekazywać sobie nawzajem istotne informacje na temat rozwoju sytuacji na tych rynkach.

116. W celu zapobieżenia nadużyciom związanym z wszelkimi korzyściami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu, korzyści tych nie należy przyznawać, lub, w stosownych przypadkach, należy je cofnąć, jeśli okaże się, że warunki uprawniające do otrzymania jakichkolwiek korzyści zostały stworzone w sposób sztuczny, w sprzeczności z celami niniejszego rozporządzenia.

117. W celu zapewnienia przestrzegania obowiązków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu konieczne jest wprowadzenie kontroli oraz, w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania tych obowiązków, stosowanie kar. Należy zatem przyznać Komisji uprawnienia do ustanowienia stosownych przepisów, obejmujących przepisy dotyczące zwrotu nienależnych płatności oraz obowiązków sprawozdawczych państw członkowskich.

118. Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia zasadniczo należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[44]. Jednak w odniesieniu do niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczących wyłącznych kompetencji Komisji, wymagających bezzwłocznego podjęcia działań lub mających wyłącznie administracyjny charakter, Komisja powinna posiadać uprawnienia do podjęcia samodzielnych czynności.

119. Niniejsze rozporządzenie przyznaje Komisji uprawnienia, które w przeszłości zostały przyznane Radzie w celu podejmowania decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 Traktatu. Tego rodzaju akty prawne wydane przez Radę powinny pozostać w mocy do chwili przyjęcia przez Komisję odnośnych przepisów na podstawie uprawnień przyznanych jej na mocy niniejszego rozporządzenia. W celu zapobieżenia przypadkom, w których istniałyby równoległe przepisy ustanowione przez Radę i Komisję, Komisja powinna zostać upoważniona do uchylania tego rodzaju aktów Rady.

120. Ze względu na włączenie różnych aspektów WOR wina oraz świeżych owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych, do tych organizacji należy wprowadzić pewne zmiany.

121. Niniejsze rozporządzenie obejmuje przepisy dotyczące zakresu stosowania reguł konkurencji przewidzianych w Traktacie. Przepisy te były dotychczas zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1184/2006. Rozporządzenie to należy zmienić w celu sprecyzowania, że przepisy w nim zawarte mają zastosowanie do produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu, które nie są objęte zakresem niniejszego rozporządzenia.

122. Niniejsze rozporządzenie obejmuje aspekty zawarte w rozporządzeniach wymienionych w motywie (2) i (3), z wyjątkiem aspektów zawartych w rozporządzeniach (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1493/1999. Niniejsze rozporządzenie obejmuje ponadto aspekty zawarte w następujących rozporządzeniach:

123. rozporządzenie (EWG) nr 2729/75;

124. rozporządzenie Rady (EWG) nr 707/76 z dnia 25 marca 1976 r. w sprawie uznawania grup producentów skupiających hodowców jedwabników[45];

125. rozporządzenie Rady (EWG) nr 1055/77 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie składowania i przepływu produktów skupowanych przez agencję interwencyjną[46];

126. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2931/79 z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie udzielania pomocy w wywozie produktów rolnych mogących korzystać ze szczególnych regulacji przywozowych w państwach trzecich[47];

127. rozporządzenie (EWG) nr 1898/87;

128. rozporządzenie (EWG) nr 3730/87;

129. rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty[48];

130. rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/90 z dnia 7 maja 1990 r. rozszerzające zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych[49];

131. rozporządzenie (EWG) nr 2204/90;

132. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2077/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. dotyczące organizacji międzybranżowych i porozumień w sektorze tytoniu[50];

133. rozporządzenie (WE) nr 2991/94;

134. rozporządzenie (WE) nr 2597/97;

135. rozporządzenie Rady (WE) nr 2250/1999 z dnia 22 października 1999 r. dotyczące kontyngentów taryfowych na masło pochodzące z Nowej Zelandii[51];

136. rozporządzenie (WE) nr 1788/2003;

137. rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczące wspólnotowej skali klasyfikacji tusz dojrzałego bydła[52].

138. Rozporządzenia te należy zatem uchylić. Należy jednak przewidzieć, że przejście od stosowania istniejących WOR do stosowania niniejszego rozporządzenia powinno nastąpić z początkiem roku gospodarczego poszczególnych produktów. W związku z tym odnośne rozporządzenia należy w dalszym ciągu stosować do końca roku gospodarczego 2007/2008. W przypadku gdy nie ustalono lat gospodarczych, niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 1 stycznia 2008 r., zatem odnośne rozporządzenia dotyczące istniejących WOR należy stosować do tego czasu. Jeśli chodzi o rozporządzenia (EWG) nr 386/90, (EWG) nr 1186/90 i (WE) nr 1183/2006, niniejsze rozporządzenie przenosi uprawnienia do regulowania kwestii w nich zawartych na Komisję. Należy przewidzieć dodatkowy czas na ustanowienie stosownych przepisów przez Komisję. Rozporządzenia te należy zatem stosować do dnia 31 grudnia 2008 r.

139. Następujące akty prawne przyjęte przez Radę stały się zbędne i należy je uchylić:

140. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2517/69 z dnia 9 grudnia 1969 r. ustanawiające określone instrumenty dla reorganizacji produkcji owoców we Wspólnocie[53];

141. rozporządzenie Rady (EWG) nr 2728/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie dopłat do produkcji i handlu skrobią ziemniaczaną oraz ziemniakami przeznaczonymi na skrobię[54];

142. rozporządzenie Rady (EWG) nr 1358/80 z dnia 5 czerwca 1980 r. ustalające cenę orientacyjną i cenę interwencyjną dorosłego bydła na rok gospodarczy 1980/81 i wprowadzające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wołowych[55];

143. rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w imporcie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela i Jordanii[56];

144. decyzja Rady 74/583/EWG z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie monitorowania przepływów cukru[57].

145. Przejście od obecnie stosowanych ustaleń przewidzianych w przepisach i rozporządzeniach zastępowanych niniejszym rozporządzeniem może spowodować wystąpienie trudności, którymi nie zajmuje się niniejsze rozporządzenie. W celu sprostania takim trudnościom, należy umożliwić Komisji podejmowanie środków przejściowych.

146. Niniejsze rozporządzenie należy zasadniczo stosować od dnia 1 stycznia 2008 r. Jednak w celu zapobieżenia zakłóceniom wywoływanym przez nowe przepisy w trwającym roku gospodarczym, w przypadku niektórych produktów należy przewidzieć pewne wyjątki w odniesieniu do terminu stosowania niniejszego rozporządzenia,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZąDZENIE:

CZęść I PRZEPISY WSTęPNE

Artykuł 1 Zakres

1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólną organizację rynku produktów następujących sektorów, określonych dokładniej w załączniku I:

a) zbóż, część I załącznika I (zwanego dalej „sektorem zbóż”);

b) ryżu, część II załącznika I (zwanego dalej „sektorem ryżu”);

c) cukru, część III załącznika I (zwanego dalej „sektorem cukru”);

d) suszu paszowego, część IV załącznika I (zwanego dalej „sektorem suszu paszowego”);

e) nasion, część V załącznika I (zwanego dalej „sektorem nasion”);

f) chmielu, część VI załącznika I (zwanego dalej „sektorem chmielu”);

g) oliwy z oliwek i oliwek stołowych, część VII załącznika I (zwanego dalej „sektorem oliwek”);

h) lnu i konopi, część VIII załącznika I (zwanego dalej „sektorem lnu i konopi”);

i) owoców i warzyw, część IX załącznika I (zwanego dalej „sektorem owoców i warzyw”);

j) przetworów owocowych i warzywnych, część X załącznika I (zwanego dalej „sektorem przetworów owocowych i warzywnych”);

k) bananów, część XI załącznika I (zwanego dalej „sektorem bananów”);

l) wina, część XII załącznika I (zwanego dalej „sektorem wina”); ;

m) roślin żywych, część XIII załącznika I (zwanego dalej „sektorem roślin żywych”);

n) surowca tytoniowego, część XIV załącznika I (zwanego dalej „sektorem surowca tytoniowego”);

o) wołowiny i cielęciny, część XV załącznika I (zwanego dalej „sektorem wołowiny i cielęciny”);

p) mleka i przetworów mlecznych, część XVI załącznika I (zwanego dalej „sektorem mleka i przetworów mlecznych”);

q) wieprzowiny, część XVII załącznika I (zwanego dalej „sektorem wieprzowiny”);

r) baraniny i koziny, część XVIII załącznika I (zwanego dalej „sektorem baraniny i koziny”);

s) jaj, część XIX załącznika I (zwanego dalej „sektorem jaj”);

t) mięsa drobiowego, część XX załącznika I (zwanego dalej „sektorem drobiu”);

u) innych produktów, część XXI załącznika I.

2. W odniesieniu do sektora owoców i warzyw, przetworów owocowych i warzywnych oraz wina stosuje się wyłącznie następujące przepisy niniejszego rozporządzenia:

a) artykuł 3 i 4;

b) część IV;

c) artykuł 183;

d) artykuł 184;

e) artykuł 185;

f) artykuł 188 i pierwszy ustęp artykułu 189;

g) litera a) artykułu 195.

3. Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczególne środki w odniesieniu do następujących sektorów wymienionych oraz, w stosownych przypadkach, określonych dokładniej w załączniku II:

a) alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, część I załącznika II (zwanego dalej „sektorem alkoholu etylowego”);

b) produktów pszczelarskich, część II załącznika II (zwanego dalej „sektorem pszczelarskim”);

c) jedwabników, część III załącznika II (zwanego dalej „sektorem jedwabników”).

Artykuł 2 Definicje

1. Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje dotyczące niektórych sektorów określone w załączniku III.

2. Do celów niniejszego rozporządzenia:

a) „rolnik” oznacza rolnika w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;

b) „agencja płatnicza” oznacza organ lub organy wyznaczone przez państwo członkowskie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1290/2005.

Artykuł 3 Lata gospodarcze

1. Ustanawia się następujące lata gospodarcze:

a) od 1 stycznia do 31 grudnia danego roku w przypadku sektora bananów,

b) od 1 kwietnia do 31 marca następnego roku w przypadku:

i) sektora suszu paszowego,

ii) sektora jedwabników;

c) od 1 lipca do 30 czerwca następnego roku w przypadku:

i) sektora zbóż,

ii) sektora nasion,

iii) sektora oliwek,

iv) sektora lnu i konopi,

v) sektora mleka i przetworów mlecznych;

d) od 1 sierpnia do 31 lipca następnego roku w przypadku sektora wina;

e) od 1 września do 31 sierpnia następnego roku w przypadku sektora ryżu;

f) od 1 października do 30 września następnego roku w przypadku sektora cukru.

2. W przypadku produktów sektora owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych lata gospodarcze w razie konieczności ustala Komisja.

Artykuł 4 Przepisy wykonawcze

Komisja może przyjąć szczegółowe przepisy dotyczące stosowania art. 2 i 3, w szczególności dotyczące ustalania przelicznika dla ryżu na różnych etapach przetworzenia, kosztów przetwarzania oraz wartości produktów ubocznych.

Komisja może dokonać zmiany definicji dotyczących ryżu, określonych w części I załącznika III oraz definicji „cukru pochodzącego z AKP/Indii” określonej w pkt 12 części II tego załącznika.

CZęść II RYNEK WEWNĘTRZNY

TYTUŁ I INTERWENCJA RYNKOWA

ROZDZIAł I INTERWENCJA PUBLICZNA I PRYWATNE PRZECHOWYWANIE

SEKCJA I PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 5 Zakres

1. Niniejszy rozdział ustanawia przepisy dotyczące, w stosownych przypadkach, dokonywania zakupu w ramach interwencji publicznej oraz przyznawania dopłat do prywatnego przechowywania w odniesieniu do następujących sektorów:

a) zbóż,

b) ryżu,

c) cukru,

d) oliwek,

e) wołowiny i cielęciny,

f) mleka i przetworów mlecznych,

g) wieprzowiny,

h) baraniny i koziny.

2. Do celów niniejszego rozdziału:

a) „zboża” oznacza zboża zebrane we Wspólnocie,

b) „mleko” oznacza mleko krowie wyprodukowane we Wspólnocie,

c) „mleko odtłuszczone” oznacza odtłuszczone mleko, uzyskane bezpośrednio i wyłącznie z mleka krowiego wyprodukowanego we Wspólnocie,

d) „śmietana” oznacza śmietanę uzyskaną bezpośrednio i wyłącznie z mleka.

Artykuł 6 Pochodzenie ze Wspólnoty

Nie naruszając przepisów art. 5 ust. 2 do zakupu w ramach interwencji publicznej lub do przyznania dopłat do prywatnego przechowywania kwalifikują się wyłącznie produkty pochodzące ze Wspólnoty.

Artykuł 7 Ceny referencyjne

1. Dla produktów podlegających środkom interwencyjnym, o których mowa w art. 5 ust. 1, ustala się następujące ceny referencyjne:

a) w odniesieniu do sektora zbóż:

101,31 EUR za tonę, podnoszona miesięcznie o następujące kwoty:

- listopad: 0,46 EUR za tonę,

- grudzień: 0,92 EUR za tonę,

- styczeń: 1,38 EUR za tonę,

- luty: 1,84 EUR za tonę,

- marzec: 2,30 EUR za tonę,

- kwiecień: 2,76 EUR za tonę,

- maj: 3,22 EUR za tonę,

- czerwiec: 3,22 EUR za tonę.

Cena kukurydzy i ziarna sorgo w czerwcu pozostaje ważna w miesiącach lipcu, sierpniu i wrześniu tego samego roku.

b) w odniesieniu do ryżu niełuskanego, 150 EUR za tonę w przypadku ryżu standardowej jakości określonej przez Komisję przy uwzględnieniu uwarunkowań rynkowych i handlowych oraz wszelkich zmian w nich zachodzących, a w szczególności cech jakości rynkowej, wielkości plonu oraz zawartości wilgoci;

c) w odniesieniu do cukru:

i) w odniesieniu do cukru białego:

- 541,5 EUR za tonę w roku gospodarczym 2008/2009;

- 404,4 EUR za tonę od roku gospodarczego 2009/2010.

ii) w odniesieniu do cukru surowego:

- 448,8 EUR za tonę w roku gospodarczym 2008/2009;

- 335,2 EUR za tonę od roku gospodarczego 2009/2010.

Ceny referencyjne, o których mowa w ppkt i) oraz ii), stosuje się do cukru niepakowanego, na podstawie ceny ex factory cukru standardowej jakości określonej przez Komisję przy uwzględnieniu uwarunkowań rynkowych i handlowych oraz wszelkich zmian w nich zachodzących, a w szczególności cech jakości rynkowej w przypadku cukru białego, oraz, w przypadku cukru surowego, ilości wyprodukowanego z niego cukru białego.

d) w odniesieniu do sektora wołowiny i cielęciny, 2 224 EUR za tonę tusz wołowych standardowej jakości określonej przez Komisję we wspólnotowej skali klasyfikacji tusz, zgodnie art. 39 ust. 1 lit. a);

e) w odniesieniu do sektora mleka i przetworów mlecznych:

i) w odniesieniu do masła 246,39 EUR za 100 kg;

ii) w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku 174,69 EUR za 100 kg;

f) w odniesieniu do sektora wieprzowiny 1509,39 EUR za tonę tusz wieprzowych standardowej jakości określonej przez Komisję w ramach wspólnotowej skali klasyfikacji tusz, zgodnie art. 39 ust. 1 lit. b).

2. Rada może dokonać zmiany cen referencyjnych ustalonych w ust. 1 niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą określoną w art. 37 ust. 2 Traktatu oraz w świetle rozwoju sytuacji związanej z produkcją oraz rozwoju rynków.

Artykuł 8 Sprawozdawczość dotycząca cen na rynku cukru

Komisja ustanawia system informacji o cenach na rynku cukru, obejmujący system publikacji danych dotyczących wysokości cen na tym rynku.

System opiera się na informacjach dostarczonych przez przedsiębiorstwa produkujące biały cukier lub przez inne podmioty gospodarcze zajmujące się handlem cukrem. Informacje te są traktowane jako poufne. Komisja dba o to, by opublikowane informacje nie pozwalały na określenie cen stosowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa lub podmioty gospodarcze.

SEKCJA II INTERWENCJA PUBLICZNA

PODSEKCJA IPRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 9 Produkty kwalifikujące się do interwencji publicznej

Interwencję publiczną stosuje się w odniesieniu do następujących produktów podlegających warunkom ustanowionym w niniejszej sekcji oraz dodatkowym wymogom i warunkom, które określa Komisja zgodnie z art. 40:

a) pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum, jęczmienia, kukurydzy i sorgo;

b) ryżu niełuskanego;

c) cukru białego lub cukru surowego, pod warunkiem, że został on wyprodukowany w ramach kwot i wytworzony z buraków lub trzciny zebranych we Wspólnocie;

d) świeżej lub schłodzonej wołowiny i cielęciny objętych kodami CN 0201 10 00 oraz od 0201 20 20 do 0201 20 50;

e) masła wyprodukowanego bezpośrednio i wyłącznie z pasteryzowanej śmietany w zatwierdzonym przedsiębiorstwie we Wspólnocie, o minimalnej zawartości tłuszczu mlecznego w masie wynoszącej 82 % i maksymalnej zawartości wody w masie wynoszącej 16 %;

f) odtłuszczonego mleka w proszku najwyższej jakości wytworzonego bezpośrednio i wyłącznie z odtłuszczonego mleka metodą rozpyłową w zatwierdzonym przedsiębiorstwie we Wspólnocie, o minimalnej zawartości białka wynoszącej 35,6 % w odtłuszczonej masie suchej.

PODSEKCJA IIOTWIERANIE I WSTRZYMYWANIE ZAKUPU

Artykuł 10 Zboża

1. Skup produktów zbożowych w ramach interwencji publicznej jest otwarty:

a) od 1 sierpnia do 30 kwietnia w przypadku Grecji, Hiszpanii, Włoch i Portugalii;

b) od 1 grudnia do 30 czerwca w przypadku Szwecji;

c) od 1 listopada do 31 maja w przypadku pozostałych państw członkowskich.

2. W przypadku gdy okres interwencyjny w Szwecji doprowadzi do sytuacji, w której takie produkty zbożowe napływać będą w ramach interwencji z pozostałych państw członkowskich do Szwecji, Komisja przyjmuje środki w celu naprawy tej sytuacji.

Artykuł 11 Ryż

Zakup ryżu niełuskanego w ramach interwencji publicznej otwiera się na okres od 1 kwietnia do 31 lipca. Jednakże zakup w ramach interwencji publicznej dokonywany jest wyłącznie w granicach 75 000 ton na dany okres.

Artykuł 12 Cukier

1. Zakup cukru w ramach interwencji publicznej otwiera się na lata gospodarcze 2008/2009 i 2009/2010. Jednakże zakup w ramach interwencji publicznej dokonywany jest wyłącznie w granicach odpowiadających 600 000 ton cukru białego na dany rok gospodarczy.

2. Cukier przechowywany zgodnie z przepisami ust. 1 w danym roku gospodarczym nie może podlegać innym środkom w zakresie przechowywania zgodnie z art. 29, 49 lub 60.

Artykuł 13 Wołowina i cielęcina

1. Komisja otwiera zakup wołowiny i cielęciny w ramach interwencji publicznej, jeżeli przez okres dwóch kolejnych tygodni średnia cena rynkowa w danym państwie członkowskim lub w danym regionie takiego państwa notowana w oparciu o skalę wspólnotową przyjętą zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. a) nie osiągnie 1 560 EUR za tonę.

2. Komisja zamyka zakup w ramach interwencji publicznej jeżeli przez okres co najmniej jednego tygodnia warunek, o którym mowa w ust. 1, nie jest spełniony.

Artykuł 14 Masło

1. Jeżeli przez okres dwóch kolejnych tygodni ceny rynkowe masła w co najmniej jednym państwie członkowskim wynoszą mniej niż 92 % ceny referencyjnej, Komisja otwiera zakup masła w ramach interwencji publicznej w odnośnym państwie członkowskim lub państwach członkowskich na okres od 1 marca do 31 sierpnia danego roku.

2. Komisja wstrzymuje zakup w ramach interwencji publicznej jeżeli przez okres dwóch kolejnych tygodni ceny rynkowe masła w odnośnym państwie członkowskim lub państwach członkowskich wynoszą 92 % lub więcej ceny referencyjnej.

Ponadto Komisja może wstrzymać zakup w ramach interwencji publicznej jeżeli ilości oferowane w ramach interwencji w okresie określonym w akapicie pierwszym przekraczają 30 000 ton. W tym przypadku zakup może być dokonywany w ramach procedury przetargowej, zgodnie z wymogami, które określa Komisja.

3. Komisja ustanawia szczegółowe zasady dotyczące ustalania cen rynkowych masła.

Artykuł 15 Odtłuszczone mleko w proszku

Zakup odtłuszczonego mleka w proszku w ramach interwencji publicznej otwiera się na okres od 1 marca do 31 sierpnia.

Jednakże Komisja może wstrzymać zakup w ramach interwencji publicznej, jeżeli ilości oferowane w ramach interwencji w tym okresie przekraczają 109 000 ton. W tym przypadku zakup może być dokonywany w ramach procedury przetargowej, zgodnie z wymogami, które określa Komisja.

PODSEKCJA IIICENA INTERWENCYJNA

Artykuł 16 Zboża

Cena interwencyjna zbóż obowiązująca przy skupie jest równa cenie referencyjnej.

Jednakże jeśli jakość produktów oferowanych agencji płatniczej różni się od jakości standardowej, cena interwencyjna jest korygowana poprzez podwyższenie lub obniżenie.

Artykuł 17 Ryż

Cena interwencyjna ryżu obowiązująca przy zakupie jest równa cenie referencyjnej.

Jednakże jeśli jakość produktów oferowanych agencji płatniczej różni się od jakości standardowej, cena interwencyjna jest korygowana poprzez podwyższenie lub obniżenie.

Ponadto Komisja może ustalić podwyższenie i obniżenie ceny w celu zagwarantowania, że produkcja ukierunkowana jest na niektóre odmiany.

Artykuł 18 Cukier

Cukier zakupywany jest w cenie w wysokości 80 % ceny referencyjnej ustalonej na rok gospodarczy następujący po roku gospodarczym, w którym złożono ofertę sprzedaży.

Jednakże jeśli jakość cukru oferowanego agencji płatniczej różni się od jakości standardowej, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. c), dla której ustalono cenę referencyjną, cena interwencyjna zostaje stosownie podwyższona lub obniżona.

Artykuł 19 Wołowina i cielęcina

1. Ceny interwencyjne wołowiny i cielęciny oraz ilości przyjmowane w ramach interwencji określa Komisja w ramach procedury przetargowej. W szczególnych przypadkach mogą one zostać ustalone dla danego państwa członkowskiego lub danego regionu takiego państwa na podstawie notowanych średnich cen rynkowych.

2. Przyjmowane mogą być jedynie oferty o cenie równej średniej cenie rynkowej lub niższej od tej ceny notowanej w danym państwie członkowskim lub w danym regionie takiego państwa podwyższonej o kwotę określaną przez Komisję na podstawie obiektywnych kryteriów.

Artykuł 20 Masło

Bez uszczerbku dla ustalenia ceny interwencyjnej w ramach procedury przetargowej w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 akapit drugi, masło zakupywane jest w cenie w wysokości 90 % ceny referencyjnej.

Artykuł 21 Odtłuszczone mleko w proszku

Bez uszczerbku dla ustalenia ceny interwencyjnej w ramach procedury przetargowej w przypadku, o którym mowa w art. 15 akapit drugi, cena interwencyjna obowiązująca przy zakupie odtłuszczonego mleka w proszku jest równa cenie referencyjnej.

Jednakże jeśli rzeczywista zawartość białka jest mniejsza od ustalonej w art. 9 lit. f) minimalnej zawartości białka w odtłuszczonej masie suchej wynoszącej 35,6 %, lecz nie mniejsza niż 31,4 %, cena interwencyjna jest równa cenie referencyjnej pomniejszonej o 1,75 % na każdy punkt procentowy poniżej 35,6 %.

PODSEKCJA IVZBYT ZAPASÓW INTERWENCYJNYCH

Artykuł 22 Zasady ogólne

Zbyt produktów zakupionych w ramach interwencji publicznej odbywa się w sposób zapobiegający zakłóceniom rynku oraz zapewniający równy dostęp do towarów i równe traktowanie nabywców.

Artykuł 23 Zbyt cukru

W odniesieniu do cukru zakupionego w ramach interwencji publicznej agencje płatnicze mogą sprzedawać cukier jedynie za cenę wyższą od ceny referencyjnej ustalonej dla roku gospodarczego, w którym ma miejsce sprzedaż.

Jednakże Komisja może zadecydować, przy poszanowaniu zobowiązań wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, że agencje płatnicze:

a) mogą sprzedawać cukier za cenę równą cenie referencyjnej, o której mowa w akapicie pierwszym, lub niższą od tej ceny, jeżeli cukier jest przeznaczony do:

i) wykorzystania jako pasza dla zwierząt, lub

ii) wywozu, bądź bez dalszego przetwarzania bądź po przetworzeniu na produkty wymienione w załączniku I do Traktatu lub na towary wymienione w części III załącznika XVII do niniejszego rozporządzenia.

b) udostępniają utrzymywany zapas nieprzetworzonego cukru, przeznaczonego do spożycia przez ludzi na rynku wewnętrznym Wspólnoty, organizacjom charytatywnym uznanym przez dane państwo członkowskie lub, w przypadkach, gdy państwo członkowskie nie dokonuje uznania takich organizacji, przez Komisję, za cenę niższą od aktualnej ceny referencyjnej lub bezpłatnie do celów dystrybucji w ramach jednostkowych akcji pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych.

Artykuł 24 Dystrybucja wśród osób najbardziej potrzebujących we Wspólnocie

1. Produkty stanowiące zapasy interwencyjne udostępniane są niektórym wyznaczonym organizacjom w celu umożliwienia ich dystrybucji, zgodnie z planem