ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
Obszary polityki, których dotyczy wniosek/inicjatywa (klaster programów)

Wniosek/inicjatywa dotyczy:

◻ nowego działania

◻ nowego działania, będącego następstwem projektu pilotażowego/działania przygotowawczego

◻ przedłużenia bieżącego działania

X połączenia lub przekształcenia co najmniej jednego działania pod kątem innego/nowego działania

Uzasadnienie wniosku/inicjatywy

Potrzeby, które należy zaspokoić w perspektywie krótko- lub długoterminowej, w tym szczegółowy terminarz przebiegu realizacji inicjatywy

Przedmiotowe ukierunkowane zmiany programu ramowego „Horyzont Europa”, programu szczegółowego w zakresie badań naukowych i innowacji, Instrumentu Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej, a także interwencji EFRROW w ramach planów strategicznych WPR proponuje się w ramach zmienionego wniosku w sprawie WRF, w tym w ramach Instrumentu Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy (EURI). Ten nowy instrument zapewni fundusze na te programy przez ograniczony okres powyżej pułapów ustalonych w WRF dla środków na zobowiązania i środków na płatności, jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel w rozumieniu art. 21 rozporządzenia finansowego.

Co do ogólnej zasady wsparcie finansowe i odpowiednie działania prowadzone przez Komisję powinny do końca 2024 r. być realizowane jak najwcześniej, a w odniesieniu do co najmniej 60 % wszystkich środków bezzwrotnego wsparcia finansowego powinny zostać podjęte do końca 2022 r. Pozostałe lata po 2024 r. do końca WRF powinny zatem zostać wykorzystane przez Komisję do wspierania realizacji odpowiednich działań w terenie oraz osiągnięcia spodziewanej odbudowy w odpowiednich sektorach gospodarki i społeczeństwa oraz w celu sprzyjania odporności i konwergencji.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Niniejszy wniosek dotyczy projektu decyzji Rady w sprawie drugiej raty wkładów finansowych na rzecz 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju („EFR”), wnoszonych przez państwa członkowskie w 2020 r.

11. EFR oraz inne fundusze EFR, które nie zostały jeszcze zamknięte (tj. 8., 9. i 10. EFR), są zarządzane według zasad określonych w następujących dokumentach:

obowiązująca Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku („AKP”) z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony („umowa o partnerstwie AKP–UE”), z późniejszymi zmianami;

Umowa wewnętrzna między przedstawicielami rządów państw członkowskich Unii Europejskiej, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania pomocy unijnej na podstawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 zgodnie z umową o partnerstwie AKP–UE oraz w sprawie przydzielania pomocy finansowej dla krajów i terytoriów zamorskich, do których stosuje się część czwartą Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („umowa wewnętrzna dotycząca 11. EFR”);

rozporządzenie Rady (UE) 2018/1877 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju („rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR”).

Wymienione wyżej dokumenty zawierają wieloletnie zobowiązania państw członkowskich do zapewnienia wsparcia finansowego na rzecz EFR. Rozporządzenie finansowe mające zastosowanie do 11. EFR przewiduje regularne wnoszenie wkładów przez państwa członkowskie do EFR na podstawie wcześniej ustalonych zobowiązań finansowych. Regularne wkłady są następstwem technicznych decyzji Rady odzwierciedlających realizację podjętych wcześniej zobowiązań finansowych.

Niektóre pozycje w uzasadnieniu nie mają zatem zastosowania do wezwań do wnoszenia regularnych wkładów, takich jak niniejsze wezwanie.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Unia Europejska i rząd Wysp Cooka zawarły umowę o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów ze skutkiem od dnia 14 października 2016 r.. Protokół wykonawczy do tej umowy wygaśnie z dniem 13 października 2020 r. W protokole określono uprawnienia do połowów dla floty unijnej i odpowiednią rekompensatę finansową wypłacaną przez Unię i właścicieli statków.

Protokół przewiduje 385 000 EUR w pierwszym i drugim roku oraz 350 000 EUR w trzecim i czwartym roku z budżetu UE jako rekompensatę finansową za dostęp do pojemności referencyjnej wynoszącej 7 000 ton rocznie. Ponadto unijni właściciele statków uiszczają opłaty za otrzymanie upoważnień na podstawie cen określonych w protokole w odniesieniu do przyznanej kwoty. Ponadto kwota 350 000 EUR rocznie przekazywana jest również z budżetu UE na wsparcie sektorowej polityki rybołówstwa Wysp Cooka w okresie czterech lat obowiązywania protokołu.

Umowa o partnerstwie w sprawie w sprawie zrównoważonych połowów z Wyspami Cooka zapewnia uprawnienia do połowów tuńczyka i gatunków daleko migrujących dla statków Unii z dwóch państw członkowskich (Hiszpanii i Francji). Obecnie umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów z Wyspami Cooka jest jedyną tego typu aktywną umową obowiązującą na Oceanie Spokojnym.

Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów przyczyniają się do promowania celów WPRyb na arenie międzynarodowej, zapewniając, aby unijna działalność połowowa prowadzona poza wodami Unii była oparta na takich samych zasadach i standardach jak te, które obowiązują zgodnie z prawem Unii. Ponadto umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów sprzyjają współpracy naukowej między UE i jej partnerami oraz promują przejrzystość i zrównoważony rozwój w celu lepszego zarządzania zasobami rybnymi. Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów zachęcają do rzetelnego zarządzania dzięki wspieraniu monitorowania, kontroli działalności flot krajowych i zagranicznych i nadzoru nad nią oraz zapewnianiu finansowania w celu zwalczania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów (NNN), jak również przyczyniają się do zrównoważonego rozwoju lokalnego sektora rybołówstwa, w tym godnej pracy związanej z działalnością połowową. Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów wzmacniają pozycję UE w międzynarodowych i regionalnych organizacjach ds. rybołówstwa: w przypadku Wysp Cooka, w szczególności w Komisji ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku (WCPFC). Ponadto uprawnienia do połowów przyznawane za pośrednictwem umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów opierają się na najlepszych dostępnych opiniach naukowych i przyczyniają się do lepszego przestrzegania środków międzynarodowych.
Upoważnienie Danii i Szwecji do stosowania środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 169, 170 i 171 dyrektywy VAT w odniesieniu do prawa podatników do odliczenia.

(1)Pismami, które wpłynęły do Komisji w dniu 20 lutego 2020 r., Dania i Szwecja zwróciły się z wnioskiem o upoważnienie do przedłużenia stosowania szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 169, 170 i 171 dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którymi z prawa do odliczenia lub zwrotu podatku od wartości dodanej (VAT) podatnicy muszą korzystać w państwie członkowskim, w którym podatek został zapłacony.

(4)Decyzją Rady 2000/91/WE w drodze odstępstwa od wymogu, zgodnie z którym z prawa do odliczenia lub zwrotu VAT podatnicy muszą korzystać w państwie członkowskim, w którym podatek został zapłacony, Dania i Szwecja zostały upoważnione do dnia 31 grudnia 2002 r. do stosowania szczególnego środka umożliwiającego podatnikom odzyskiwanie VAT od organów podatkowych tylko jednego z tych państw. Upoważnienie do stosowania tego szczególnego środka zostało następnie przedłużone decyzją Rady 2003/65/WE do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz decyzją Rady 2007/132/WE do dnia 31 grudnia 2013 r. Decyzją wykonawczą Rady 2013/680/UE Dania i Szwecja zostały upoważnione do stosowania szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 168, 169, 170 i 171 dyrektywy 2006/112/WE od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.

(5)Stan prawny i faktyczny uzasadniający odstępstwo nie zmienił się i ma miejsce w dalszym ciągu. Należy zatem upoważnić Danię i Szwecję do dalszego stosowania szczególnego środka przez kolejny ograniczony w czasie okres.

(6)Odstępstwo nie ma negatywnego wpływu na zasoby własne Unii z tytułu VAT.

(7)Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą 2013/680/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W art. 2 decyzji wykonawczej 2013/680/UE datę „31 grudnia 2020 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2027 r.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do Królestwa Danii i Królestwa Szwecji.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
(3)Wszyscy importerzy unijni powinni korzystać z równego i niezakłóconego dostępu do kontyngentów taryfowych ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, a stawki określone dla tych kontyngentów należy stosować w sposób nieprzerwany w odniesieniu do całego przywozu odnośnych produktów rybołówstwa do wszystkich państw członkowskich, aż do wyczerpania kontyngentów taryfowych.

1.Zawieszenie lub obniżenie należności celnych przywozowych ma zastosowanie wyłącznie do produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi.

l)rozmrażanie;

m)rozdzielanie.

4.Niezależnie od przepisów ust. 3 kontyngenty taryfowe są dostępne w przypadku produktów, które mają zostać poddane wyłącznie jednej lub kilku z poniższych czynności:

a)krojenie w kostkę;

b)krojenie w plasterki, cięcie w pasma w przypadku materiałów objętych kodami CN 0307 43 91, 0307 43 92 i 0307 43 99;

c)filetowanie;

d)wytwarzanie płatów;

e)cięcie zamrożonych bloków;

f)rozszczepianie zamrożonych przekładanych bloków filetowych;

g)porcjowanie w przypadku materiałów objętych kodami CN ex 0303 66 11, ex 0303 66 12, ex 0303 66 13, ex 0303 66 19, ex 0303 89 70 i ex 0303 89 90;

h)poddanie produktów objętych kodami CN 0306 16 99 (podpozycje TARIC 20 i 30), 0306 17 92 (podpozycja TARIC 20), 0306 17 99 (podpozycja TARIC 10), 0306 35 90 (podpozycje TARIC 12, 14, 92 i 93), 0306 36 90 (podpozycje TARIC 20 i 30), 1605 21 90 (podpozycje TARIC 45, 55 i 62) oraz 1605 29 00 (podpozycje TARIC 50, 55 i 60) czynności polegającej na przetwarzaniu przy użyciu gazów do pakowania, określonej w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008.

Artykuł 5

Komisja i organy celne państw członkowskich prowadzą ścisłą współpracę, by zapewnić właściwe zarządzanie kontyngentami taryfowymi oraz kontrolę stosowania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 6

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Z dniem 1 lutego 2020 r. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Zjednoczone Królestwo) wystąpiło z Unii Europejskiej. Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej załączony do umowy o wystąpieniu („protokół”) będzie mieć zastosowanie od końca okresu przejściowego, tj. od dnia 1 stycznia 2021 r.

W protokole stwierdza się, że Irlandia Północna stanowi część obszaru celnego Zjednoczonego Królestwa oraz że Zjednoczone Królestwo może włączyć Irlandię Północną w terytorialny zakres stosowania swoich list koncesyjnych w ramach Światowej Organizacji Handlu. Jednocześnie protokół stanowi, że wszelkie odniesienia do obszaru celnego Unii zawarte w mających zastosowanie postanowieniach protokołu oraz w przepisach prawa Unii mających zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej na mocy protokołu należy odczytywać jako obejmujące terytorium lądowe Irlandii Północnej. Oznacza to, że pomimo faktu, iż Irlandia Północna znajduje się formalnie na obszarze celnym Zjednoczonego Królestwa, Zjednoczone Królestwo w odniesieniu do Irlandii Północnej jest zobowiązane do stosowania unijnych przepisów prawa celnego, tak jakby Irlandia Północna nadal znajdowała się na obszarze celnym Unii.

Umowy dwustronne między Unią a Zjednoczonym Królestwem wynikające z protokołu nie powodują powstania praw i obowiązków państw trzecich.

W związku z tym żaden przywóz na podstawie unijnych przywozowych kontyngentów taryfowych lub innych kontyngentów przywozowych mających zastosowanie do towarów pochodzących z państwa trzeciego wprowadzonych do Irlandii Północnej nie mógł zostać zaliczony na poczet praw tego państwa trzeciego wobec Unii, chyba że tak postanowiło rzeczone państwo trzecie. Sytuacja ta stwarza zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania jednolitego rynku Unii i dla integralności wspólnej polityki handlowej ze względu na możliwe obchodzenie unijnych kontyngentów taryfowych lub innych kontyngentów przywozowych. Ponadto każda umowa z państwem trzecim, w której przewiduje się wywozowe kontyngenty taryfowe, wymaga przywozu towarów na terytorium Unii. W związku z tym wspomniane państwo trzecie mogłoby odmówić wydania pozwoleń na wywóz w odniesieniu do bezpośredniego przywozu do Irlandii Północnej.

Aby wyeliminować to ryzyko, unijne kontyngenty taryfowe i inne kontyngenty przywozowe powinny być dostępne wyłącznie w odniesieniu do towarów przywożonych i dopuszczonych do swobodnego obrotu w Unii, a nie w Irlandii Północnej.

Na mocy protokołu niniejsze rozporządzenie stosuje się również do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie w odniesieniu do Irlandii Północnej.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W celu zapewnienia wymaganej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie uwzględnić w Porozumieniu EOG całe istotne prawodawstwo UE jak najszybciej po jego przyjęciu, a także umożliwić państwom EFTA należącym do EOG udział w działaniach i programach UE mających znaczenie dla EOG.

Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie „współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami”. Jest to konieczne, aby umożliwić państwom EFTA należącym do EOG uczestnictwo w unijnych programach i działaniach, które są finansowane z linii budżetowych budżetu ogólnego Unii Europejskiej. W omawianym przypadku celem tej zmiany jest umożliwienie państwom EFTA należącym do EOG (Norwegii, Islandii i Liechtensteinowi) uczestnictwa w działaniach Unii związanych z linią budżetową 33 02 03 01: „Prawo spółek”, włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W celu zapewnienia wymaganej pewności prawa oraz jednolitości rynku wewnętrznego Wspólny Komitet EOG ma za zadanie uwzględnić w Porozumieniu EOG całe istotne prawodawstwo UE jak najszybciej po jego przyjęciu, a także umożliwić państwom EFTA należącym do EOG udział w działaniach i programach UE mających znaczenie dla EOG.

Projekt decyzji Wspólnego Komitetu EOG (załączony do niniejszego wniosku w sprawie decyzji Rady) ma na celu zmianę protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie „współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami”. Jest to konieczne, aby umożliwić państwom EFTA należącym do EOG uczestnictwo w unijnych programach i działaniach finansowanych z europejskich linii budżetowych. W omawianym przypadku celem proponowanej poprawki jest umożliwienie państwom EFTA należącym do EOG (Norwegii, Islandii i Liechtensteinowi) uczestnictwa w działaniach Unii związanych z linią budżetową 12 02 01: „Wdrażanie i rozwój jednolitego rynku usług finansowych” włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2020.
Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności. Nie wykracza on poza to, co jest konieczne, by osiągnąć cele instrumentu.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W dniu 4 marca 2020 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ramy na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmieniającego rozporządzenie (UE) 2018/1999 (Europejskie prawo o klimacie).

Wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie Europejskiego prawa o klimacie stanowi część szerszego pakietu ambitnych działań zapowiedzianych w komunikacie Komisji w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu. Komunikat w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu inicjuje nową unijną strategię na rzecz wzrostu gospodarczego mającą przekształcić UE w sprawiedliwe i dostatnie społeczeństwo, z myślą o poprawie jakości życia obecnych i przyszłych pokoleń, którego gospodarka będzie nowoczesna, zasobooszczędna i konkurencyjna i w którym w 2050 r. nie będzie emisji netto gazów cieplarnianych, a wzrost gospodarczy będzie oddzielony od wykorzystania zasobów. Celem strategii jest również ochrona, zachowanie i poprawa kapitału naturalnego UE oraz ochrona zdrowia i dobrostanu obywateli przed zagrożeniami i negatywnymi skutkami związanymi z klimatem i środowiskiem. W komunikacie w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu potwierdzono, że ambicją Komisji jest to, by do 2050 r. Europa stała się pierwszym kontynentem neutralnym dla klimatu.

Wniosek ma na celu wyznaczenie kierunku działań poprzez włączenie do prawodawstwa celu UE dotyczącego osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2050 r., zwiększenie zaufania i pewności co do zaangażowania UE, a także przejrzystości i rozliczalności.

Pierwotny wniosek przewidywał, że do września 2020 r. Komisja przedstawi poddany ocenie skutków plan zwiększenia unijnego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych na 2030 r. w odpowiedzialny sposób do co najmniej 50 %, a potencjalnie do 55 % w stosunku do poziomu z 1990 r. oraz że zaproponuje odpowiednią zmianę wniosku. Jest o tym mowa w art. 2 ust. 3 i motywie 17 pierwotnego wniosku Komisji. Plan w zakresie celów klimatycznych na 2030 r. pokazuje, że podniesienie unijnego celu redukcji emisji do 2030 r. do co najmniej 55 % jest zarówno wykonalne, jak i korzystne.
UZASADNIENIE

KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W dniu 7 lipca 2020 r. Rada przyjęła mandat upoważniający Komisję Europejską do podjęcia negocjacji dotyczących nowego protokołu do Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a rządem Wysp Cooka oraz ewentualnego przedłużenia obecnego protokołu do umowy, który wygasa z dniem 13 października 2020 r.

Mandat ten stanowi, że jeżeli negocjacje dotyczące nowego protokołu do Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a rządem Wysp Cooka trwałyby dłużej niż przewidziano, oraz aby uniknąć znaczącej przerwy w działalności połowowej, Komisja powinna dążyć do uzgodnienia z rządem Wysp Cooka przedłużenia obowiązywania obecnego protokołu na czas określony, o ile to możliwe nie dłuższy niż rok, kontynuując jednocześnie wysiłki mające na celu osiągnięcie porozumienia w sprawie nowego protokołu zgodnie z celami określonymi w tym mandacie.

W pierwszej rundzie negocjacji (16 lipca 2020 r.) negocjatorzy z ramienia UE i Wysp Cooka uzgodnili, że wobec tak złożonego procesu negocjacji, aby go zakończyć, konieczne będzie przeprowadzenie kilku rund negocjacyjnych. W związku z tym obie strony uzgodniły przedłużenie obowiązywania obecnego protokołu na okres maksymalnie jednego roku zgodnie z mandatem Rady. Przedłużenie to zostało określone w porozumieniu w formie wymiany listów parafowanym dnia 29 lipca 2020 r. w Brukseli i na Rarotondze (Wyspy Cooka).

Aby uniknąć przerw w działalności połowowej europejskiej floty prowadzącej połowy w wodach Wysp Cooka, konieczne jest przyjęcie decyzji Rady zatwierdzającej to porozumienie w formie wymiany listów w terminie umożliwiającym obu stronom podpisanie porozumienia przed dniem 13 października 2020 r., kiedy to wygasa obecnie obowiązujący protokół.

Celem wniosku jest upoważnienie do zawarcia protokołu.

Dla przypomnienia, celem protokołu jest przyznanie statkom Unii Europejskiej uprawnień do połowów w wodach Wysp Cooka, z uwzględnieniem opinii naukowych oraz zaleceń Komisji ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku (WCPFC) w granicach dostępnej nadwyżki. Celem jest również leżące w interesie stron wzmocnienie współpracy między Unią Europejską a rządem Wysp Cooka, służącej ustanowieniu ram partnerstwa dla rozwoju zrównoważonej polityki rybołówstwa oraz odpowiedzialnej eksploatacji zasobów rybnych w obszarze połowowym Wysp Cooka.
UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W dniu 7 lipca 2020 r. Rada przyjęła mandat upoważniający Komisję Europejską do podjęcia negocjacji dotyczących nowego protokołu do Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a rządem Wysp Cooka oraz ewentualnego przedłużenia obecnego protokołu do umowy, który wygasa z dniem 13 października 2020 r.

Mandat ten stanowi, że jeżeli negocjacje dotyczące nowego protokołu do Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a rządem Wysp Cooka trwałyby dłużej niż przewidziano, oraz aby uniknąć znaczącej przerwy w działalności połowowej, Komisja powinna dążyć do uzgodnienia z rządem Wysp Cooka przedłużenia obowiązywania obecnego protokołu na czas określony, o ile to możliwe nie dłuższy niż rok, kontynuując jednocześnie wysiłki mające na celu osiągnięcie porozumienia w sprawie nowego protokołu zgodnie z celami określonymi w tym mandacie.

W pierwszej rundzie negocjacji (16 lipca 2020 r.) negocjatorzy z ramienia UE i Wysp Cooka uzgodnili, że wobec tak złożonego procesu negocjacji, aby go zakończyć, konieczne będzie przeprowadzenie kilku rund negocjacyjnych. W związku z tym obie strony uzgodniły przedłużenie obowiązywania obecnego protokołu na okres maksymalnie jednego roku zgodnie z mandatem Rady. Przedłużenie to zostało określone w porozumieniu w formie wymiany listów parafowanym dnia 29 lipca 2020 r. w Brukseli i na Rarotondze (Wyspy Cooka).

Aby uniknąć przerw w działalności połowowej europejskiej floty prowadzącej połowy w wodach Wysp Cooka, konieczne jest przyjęcie decyzji Rady zatwierdzającej to porozumienie w formie wymiany listów w terminie umożliwiającym obu stronom podpisanie porozumienia przed dniem 13 października 2020 r., kiedy to wygasa obecnie obowiązujący protokół.

W związku z tym Komisja proponuje, aby Rada wydała upoważnienie do podpisania i tymczasowego stosowania porozumienia w formie wymiany listów umożliwiającego przedłużenie obowiązywania obecnego protokołu na okres maksymalnie jednego roku.

Celem protokołu jest przyznanie statkom Unii Europejskiej uprawnień do połowów w wodach Wysp Cooka, z uwzględnieniem opinii naukowych oraz zaleceń Komisji ds. Rybołówstwa na Zachodnim i Środkowym Pacyfiku (WCPFC) w granicach dostępnej nadwyżki. Celem jest również leżące w interesie stron wzmocnienie współpracy między Unią Europejską a rządem Wysp Cooka, służącej ustanowieniu ram partnerstwa dla rozwoju zrównoważonej polityki rybołówstwa oraz odpowiedzialnej eksploatacji zasobów rybnych w obszarze połowowym Wysp Cooka.