1.WPROWADZENIE

W coraz bardziej zglobalizowanym świecie różnice w systemach podatkowych mogą w negatywny sposób wpłynąć na pobór dochodów podatkowych, ponieważ przedsiębiorstwa mogą przenosić zyski ponad granicami, a podatnicy mogą uzyskiwać dochody z zagranicy bez opodatkowania w sytuacji, gdy nie przestrzegają przepisów we wszystkich zaangażowanych państwach. Doprowadziło to do rozwoju zróżnicowanych mechanizmów współpracy organów podatkowych, zwanych „współpracą administracyjną w dziedzinie opodatkowania bezpośredniego”.

W ramach UE kluczowym elementem współpracy między państwami członkowskimi jest dyrektywa Rady w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania bezpośredniego 2011/16/UE (dyrektywa lub DAC). Od 2013 r. stanowi ona wsparcie dla państw członkowskich, zapewniając nowe, ulepszone ramy dla wspólnie ustrukturyzowanych metod pracy i narzędzi elektronicznych na podstawie doświadczeń w zakresie wzajemnej pomocy gromadzonych od 1977 r.

Dostęp do informacji na temat uzyskiwanych za granicą dochodów oraz przechowywanych za granicą aktywów przez podatników będących rezydentami ma ogromne znaczenie dla organów podatkowych. W związku z tym wymiana informacji na temat podatników zaangażowanych w działania transgraniczne jest niezbędnym elementem skutecznej współpracy administracyjnej i stanowi jedną z form współpracy objętych zakresem DAC. Wymiana informacji uwzględnia dwustronny przepływ informacji między właściwymi organami podatkowymi w dwóch państwach i dotyczy danych, które są w możliwy do przewidzenia sposób istotne, związanych z różnego rodzaju podatkami mającymi zastosowanie zarówno do osób fizycznych, jak i prawnych.

W DAC przewiduje się trzy formy wymiany informacji, mianowicie: (i) wymianę informacji na wniosek, która odnosi się do informacji dotyczących konkretnych osób lub transakcji wskazanych przez państwo wnioskujące; (ii) spontaniczną wymianę informacji, która odnosi się do nieregularnych przepływów informacji uznanych za będące przedmiotem zainteresowania państwa otrzymującego informacje; oraz (iii) automatyczną wymianę informacji, która odnosi się do wymiany określonych z góry danych podatkowych przy wykorzystaniu określonych wcześniej formatów oraz w ustalonym z góry czasie, bez uprzedniego wniosku z innego państwa.

Przedmiotem niniejszego sprawozdania jest automatyczna wymiana informacji. Różni się ona od pozostałych form wymiany informacji, ponieważ ma charakter obowiązkowy oraz szerszy zakres.

Państwa członkowskie uzgodniły, że obowiązkowa automatyczna wymiana informacji rozpocznie się w połowie 2015 r. w odniesieniu do informacji podatkowych dotyczących rezydentów podatkowych w innych państwach członkowskich w odniesieniu do pięciu kategorii dochodu i kapitału (DAC1). W 2014 r. państwa członkowskie uzgodniły, że zaktualizują dyrektywę, aby wdrożyć w UE wspólny standard do wymiany informacji opracowany przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) i wprowadzić automatyczną wymianę informacji finansowych (DAC2). W 2015 r. w ramach kolejnej zmiany wprowadzono automatyczną wymianę informacji w odniesieniu do interpretacji indywidualnych prawa podatkowego oraz uprzednich porozumień cenowych (DAC3). W 2016 r. oraz 2017 r. automatyczna wymiana informacji była dalej rozbudowywana .

Niniejsze sprawozdanie sporządzono w oparciu o art. 8b ust. 2 dyrektywy, w którym wymaga się, aby przed dniem 1 stycznia 2019 r. Komisja przedłożyła sprawozdanie przedstawiające ogólny zarys i ocenę automatycznej wymiany informacji w ramach DAC1, DAC2 oraz DAC3. Opisano w nim główne kluczowe ustalenia dotyczące wdrożenia automatycznej wymiany informacji, jej kosztów oraz korzyści, a także działania podjęte przez państwa członkowskie w celu wykorzystania otrzymanych informacji.

Sprawozdanie sporządzono głównie na podstawie informacji zebranych od organów podatkowych państw członkowskich w ramach corocznych badań oraz gromadzonych co roku zbiorów danych statystycznych . Obejmuje ono okres od 2015 r. do połowy 2018 r. w odniesieniu do DAC1 oraz od 2017 r. do połowy 2018 r. w odniesieniu do DAC2 i DAC3.

Należy zwrócić uwagę, że w czasie przygotowywania niniejszego sprawozdania Komisja przeprowadzała kompleksową ocenę DAC obejmującą oprócz automatycznej wymiany informacji także wszystkie inne formy współpracy administracyjnej.





2.DAC1

W ramach DAC1 wymaga się od państw członkowskich, aby automatycznie wymieniały się dostępnymi informacjami dotyczącymi pięciu kategorii dochodu i kapitału: dochodów z zatrudnienia, wynagrodzeń dyrektorów, produktów ubezpieczenia na życie, świadczeń emerytalnych i rentowych oraz własności nieruchomości i dochodów z tego tytułu .

Informacje te należy przynajmniej raz w roku przesłać państwu członkowskiemu, w którym podatnik jest rezydentem. Pierwsza wymiana tych informacji miała miejsce się w czerwcu 2015 r. w odniesieniu do okresu podatkowego 2014. Oczekiwano, że do 2017 r. państwa członkowskie, stosując podejście stopniowe, będą przesyłać informacje dotyczące co najmniej trzech z pięciu kategorii dochodu lub kapitału określonych w art. 8 ust. 1 dyrektywy.