[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 20.7.2005

COM(2005) 326 końcowy

2005/0132 (ACC)

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA RADY

w sprawie negocjacji umów dotyczących handlu usługami innymi niż transportowe

(przedstawiona przez Komisję)

UZASADNIENIE

W swoim Komunikacie z dnia 26 lutego 2003 r. w sprawie stosunków między Wspólnotą a krajami trzecimi w obszarze transportu lotniczego[1], Komisja określiła kilka podstawowych zasad regulujących negocjacje i wykonywanie umów dotyczących usług lotniczych zawieranych między Państwami Członkowskimi i krajami trzecimi, które opierają się o orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich[2]. Państwa Członkowskie mogą zmniejszyć ryzyko wystąpienia niezgodności zawieranych umów ze swoimi zobowiązaniami traktatowymi i prawem wspólnotowym poprzez przestrzeganie kilku podstawowych zasad:

1. Zgodnie z art. 10 Traktatu Państwa Członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatu, tzn. ułatwiają one Wspólnocie wypełnianie jej zadań oraz powstrzymują się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrozić urzeczywistnieniu celów Traktatu. Państwa Członkowskie muszą zatem kształtować swoje stosunki z krajami trzecimi zgodnie z tą zasadą;

2. Działania Państw Członkowskich muszą wspierać inicjatywy, negocjacje, polityki i cele Wspólnoty;

3. Państwa Członkowskie nie mogą prowadzić negocjacji w obszarach leżących w granicach wyłącznych kompetencji Wspólnoty lub będących przedmiotem negocjacji prowadzonych przez Wspólnotę w oparciu o specjalne upoważnienie;

4. W odniesieniu do porozumień dwustronnych, Państwa Członkowskie mają obowiązek poinformowania Komisji o wszystkich planowanych negocjacjach międzynarodowych oraz o wynikach takich negocjacji, aby umożliwić jej monitorowanie i koordynowanie polityk prowadzonych względem krajów trzecich oraz zapewnienie przestrzegania prawa wspólnotowego.

W obszarze transportu lotniczego, realizacja tych zobowiązań została podjęta poprzez ustanowienie systemu wymiany informacji na mocy rozporządzenia (WE) nr 847/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie negocjacji i wykonania umów dotyczących usług lotniczych między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi[3]

W obszarze handlu usługami innymi niż transportowe istnieją przesłanki nie tylko dla ustanowienia systemu wymiany informacji ale również dla jego wzmocnienia. Względy leżące u podstaw ustanowienia systemu wymiany informacji[4] w obszarze usług lotniczych mają mutatis mutandis zastosowanie do negocjacji i zawierania wszystkich międzynarodowych umów. Ponadto, z chwilą wejścia w życie Traktatu z Nicei, Wspólnota posiada pełną kompetencję, w oparciu o art. 135 ust. 5 Traktatu WE, do negocjowania międzynarodowych umów dotyczących handlu usługami, podlegających przepisom ust. 6 tego artykułu. Kompetencja ta nie jest uzależniona od wcześniejszego wykonywania istniejących uprawnień wewnętrznych, ponieważ aspekt ten odgrywa rolę jedynie przy określaniu zakresu, w jakim zewnętrzne uprawnienia Wspólnoty będą miały wyłączny charakter oraz przy podejmowaniu decyzji o zastosowaniu zasady jednomyślności przy głosowaniu.

W kontekście zbieżności pomiędzy pełną kompetencją Wspólnoty oraz prawem Państw Członkowskich do utrzymania w mocy oraz zawierania umów, jeżeli nie naruszają one prawa wspólnotowego i innych stosownych umów międzynarodowych, niezbędne jest, aby Komisja, jako „strażnik traktatu”, sprawowała stałą kontrolę nad umowami zawieranymi przez Państwa Członkowskie z krajami trzecimi w obszarze usług innych niż transportowe. Równie ważne jest, by Komisja była informowana o wszelkich planowanych negocjacjach nowych umów dotyczących usług. Spełnienie wymogu informowania Komisji o wszelkich planowanych negocjacjach umów dotyczących usług nie tylko przyczyni się do skorygowania ewentualnych niespójności między prawem krajowym a wspólnotowym ale również do osiągnięcia nadrzędnego celu wypracowania zrównoważonego i skutecznego trybu pracy na poziomie wspólnotowym, w pełni wykorzystującego pozycję Wspólnoty do obrony interesów europejskich przedsiębiorców i konsumentów. Nawet jeżeli planowana umowa nie narusza granic wyłącznej kompetencji Wspólnoty i nie zawiera przepisów sprzecznych z prawem wspólnotowym, wspólny interes może wymagać zawarcia umowy między Wspólnotą a zainteresowanym krajem trzecim. W tym zakresie, proponuje się, by Państwa Członkowskie zamierzające negocjować umowy z krajami trzecimi w obszarze handlu usługami innymi niż transportowe przestrzegały obowiązku zachowania status quo przez określony okres czasu, w trakcie którego Komisja mogłaby przedłożyć Radzie zalecenie, by umowa ta była negocjowana jako umowa wspólnotowa. Takie podejście byłoby spójne z podobnymi przepisami zawartymi w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych[5]

2005/0132 (ACC)

Wniosek dotyczący

ROZPORZĄDZENIA RADY

w sprawie negocjacji umów dotyczących handlu usługami innymi niż transportowe

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,

uwzględniając wniosek Komisji[6],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[7],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[8],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[9],

a także mając na uwadze, co następuje:

5. Wszystkie istniejące umowy dwustronne między Państwami Członkowskimi a krajami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi zawierające postanowienia sprzeczne z prawem wspólnotowym powinny zostać zmienione lub zastąpione umowami całkowicie zgodnymi z prawem wspólnotowym.

6. Bez uszczerbku dla postanowień Traktatu, w szczególności jego art. 133 i 226, Państwa Członkowskie mogą życzyć sobie wniesienia poprawek do istniejących umów i przyjąć przepisy w celu nadzorowania ich wdrożenia do czasu wejścia w życie umowy zawartej przez Wspólnotę.

7. W tym celu Komisja będzie, we współpracy z Państwami Członkowskimi, sprawować stałą kontrolę nad wszelkimi umowami dotyczącymi handlu usługami innymi niż transportowe zawartymi przez Państwa Członkowskie z krajami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporzadzenia.

8. Istotne jest zapewnienie, aby Państwo Członkowskie prowadzące negocjacje, brało pod uwagę prawo wspólnotowe, ogólne interesy Wspólnoty oraz trwające lub planowane negocjacje wspólnotowe, w szczególności prowadzone w ramach WTO.

9. W tym celu powinna zostać ustanowiona skuteczna i przejrzysta procedura weryfikacji. W ramach takiej procedury, podobnie jak w ramach procedury ustanowionej w obszarze transportu lotniczego na mocy rozporządzenia (WE) nr 847/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie negocjacji i wykonania umów dotyczących usług lotniczych między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi[10], Komisja i Państwa Członkowskie powinny dysponować wystarczającym okresem czasu, by przedstawić uwagi dotyczące zgodności z prawem wspólnotowym, ogólnych interesów Wspólnoty oraz trwających lub planowanych negocjacji wspólnotowych. Komisja powinna również mieć możliwość wyjścia z propozycją, by planowana przez Państwo Członkowskie umowa była negocjowana przez Wspólnotę, zgodnie z postanowieniami art. 133 Traktatu. Zainteresowane Państwo Członkowskie powinno, zgodnie ze zobowiązaniem ogólnym określonym w art. 10 Traktatu, odroczyć rozpoczęcie planowanych negocjacji na czas wystarczający do wspólnego rozpatrzenia uwag lub do przygotowania zalecenia Komisji w sprawie negocjowania umowy jako umowy wspólnotowej.

10. W trakcie dokonywania przeglądu umów zawartych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia oraz w trakcie monitorowania negocjacji i zawierania umów po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja powinna podjąć wszelkie odpowiednie działania w celu zapewnienia pełnej zgodności takich umów z prawem i politykami wspólnotowymi.

11. Na mocy art. 284 Traktatu Komisja może, w celu wypełnienia zadań, które są jej powierzone, zbierać wszelkie informacje i dokonywać wszelkich niezbędnych weryfikacji w granicach i na warunkach określonych przez Radę zgodnie z postanowieniami Traktatu.

12. Każde Państwo Członkowskie może powołać się na poufność postanowień umów dwustronnych, które negocjowało i zwrócić się do Komisji z wnioskiem o nieprzekazywanie tych informacji innym Państwom Członkowskim.

13. Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, to znaczy koordynacja negocjacji prowadzonych z krajami trzecimi w celu zawarcia umów w obszarze handlu usługami innymi niż transportowe, potrzeba zagwarantowania zharmonizowanego podejścia w odniesieniu do wykonania i stosowania tych umów oraz sprawdzanie ich zgodności z prawem wspólnotowym, nie mogą być w wystarczający sposób realizowane przez Państwa Członkowskie i mogą, ze względu na wspólnotowy zakres niniejszego rozporządzenia, być lepiej realizowane na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Stosownie do zapisanej w tym samym artykule zasady proporcjonalności niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do realizacji tych celów.

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Notyfikacja Komisji istniejących umów

Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich umowach dotyczących handlu usługami innymi niż transportowe, które negocjowały z krajami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia z wyjątkiem przypadków gdy zostały już one notyfikowane Komisji na mocy innych przepisów prawa wspólnotowego. Informacje te przekazywane są w terminie trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Notyfikacja Komisji planowanych umów

1. W przypadku, gdy Państwo Członkowskie zamierza rozpocząć negocjację z krajami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi w sprawie zawarcia nowej umowy dotyczącej handlu usługami innymi niż transportowe lub zmiany istniejącej umowy dotyczącej handlu usługami innymi niż transportowe, jej załączników lub wszelkich innych związanych z nią dwustronnych lub wielostronnych uzgodnień, Państwo to informuje Komisję na piśmie o swoich zamiarach. Taka notyfikacja zawiera kopię istniejącej umowy, jeżeli jest dostępna, inne stosowne dokumenty oraz określenie postanowień jakie mają być przedmiotem negocjacji, celów negocjacji a także wszelkie inne stosowne informacje. Komisja udostępnia taką notyfikację oraz, na wniosek, załączoną do niej dokumentację, pozostałym Państwom Członkowskim, z zastrzeżeniem wymogów poufności.

2. Informacje są przekazywane najpóźniej cztery miesiące kalendarzowe przed przewidzianym rozpoczęciem formalnych negocjacji z zainteresowanymi krajami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi.

Artykuł 3

Przegląd planowanych umów

1. Komisja oraz Państwa Członkowskie mogą zgłaszać uwagi do Państwa Członkowskiego, które powiadomiło o swoim zamiarze rozpoczęcia negocjacji zgodnie z art. 2. Zainteresowane Państwo Członkowskie w możliwie największym stopniu uwzględnia te uwagi w trakcie negocjacji.

2. Państwa Członkowskie odroczą rozpoczęcie formalnych negocjacji z krajami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi o sześć miesięcy począwszy od daty otrzymania notyfikacji, o której mowa w art. 2, jeżeli w terminie trzech miesięcy od tej daty Komisja lub inne Państwo Członkowskie wyda szczegółową opinię stwierdzającą, że negocjacje mogą prowadzić do zawarcia umowy sprzecznej z prawem wspólnotowym i powiadomi o tym zainteresowane Państwo Członkowskie. Szczegółowe opinie przekazywane są również Komitetowi, o którym mowa w art. 133 Traktatu WE. Przed upływem sześciomiesięcznego terminu zainteresowane Państwo Członkowskie powiadomi Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o krokach podjętych lub planowanych w celu zastosowania się do szczegółowej opinii lub przedstawi im uzasadniony wniosek wskazujący powody, dla których planowana umowa nie jest sprzeczna z prawem wspólnotowym.

3. Państwa Członkowskie odroczą rozpoczęcie formalnych negocjacji z krajami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi o dziewięć miesięcy począwszy od daty otrzymania notyfikacji, o której mowa w art. 2, jeżeli w terminie trzech miesięcy od tej daty Komisja powiadomi Komitet o którym mowa w art. 133 Traktatu WE o swoim zamiarze przedstawienia zalecenia dotyczącego negocjowania z tą samą stroną lub stronami umowy wspólnotowej dotyczącej tego samego obszaru. Jeżeli przed upływem tego dziewięciomiesięcznego terminu Komisja przedstawi swój wniosek, Państwa Członkowskie zrezygnują z rozpoczęcia negocjacji z zainteresowanym krajem trzecim.

Artykuł 4

Zawieranie umów

W chwili podpisywania umowy, zainteresowane Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wynikach negocjacji przekazując wszelką stosowną dokumentację. Komisja udostępnia taką notyfikację oraz, na wniosek, załączoną do niej dokumentację pozostałym Państwom Członkowskim, z zastrzeżeniem wymogów poufności.

Artykuł 5

Poufność

Powiadamiając Komisję o negocjacjach i ich wynikach zgodnie z art. 2 i 4, Państwa Członkowskie informują Komisji w jasny sposób, czy jakiekolwiek przekazane informacje mają być uważane za poufne oraz czy można je udostępnić innym Państwom Członkowskim. Komisja i Państwa Członkowskie zapewnią, że wszelkie informacje określone jako poufne traktowane są zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady[11].

Artykuł 6

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] COM (2003) 94 wersja ostateczna

[2] Patrz orzeczenia w następujących sprawach: C-62/98 Komisja przeciwko Portugalii [2000] Zb. Orz. I-5171, C 466/98 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu [2002] Zb. Orz. I-9427, C-467/98 Komisja przeciwko Danii [2002] Zb. Orz. I-9519, C-468/98 Komisja przeciwko Szwecji [2002] Zb. Orz. I-9575, C-469/98 Komisja przeciwko Finlandii [2002] Zb. Orz. I-9627, C-471/98 Komisja przeciwko Belgii [2002] Zb. Orz. I-9681, C 472/98 Komisja przeciwko Luksemburgowi [2002] Zb. Orz. I-9741, C-475/98 Komisja przeciwko Austrii [2002] Zb. Orz. I-9797 oraz C-476/98 Komisja przeciwko Niemcom [2002] Zb. Orz. I-9855, oraz opinie 1/78 ([1978] Zb. Orz. 2151), 2/91 ([1993] Zb. Orz. I-1061) oraz 1/94 ([1994] Zb. Orz. I- 5267)

[3] Dz.U.L157z30.4.2004, str.°7.Rozporządzenie w wersji skorygowanej i ponownie opublikowanej wDz.U.L195 z2.6.2004, str. 3

[4] Wraz z rozwojem prawa wspólnotowego, wiele zagadnień jest obecnie objętych wyłączną kompetencją zewnętrzną Wspólnoty, w zastosowani orzecznictwa związanego ze sprawą AETR(Sprawa 22/70AETR[1971]ZbOrz263).Państwom Członkowskim może zostać uniemożliwione niezależne zawieranie nowych międzynarodowych zobowiązań. Państwom Członkowskim może również zostać uniemożliwione utrzymanie takich zobowiązań w mocy, jeżeli nie uwzględniają one wymogów prawa wspólnotowego. Ponadto, jeżeli okaże się, że przedmiot umowy jest objęty częściowo wyłączną kompetencją Wspólnoty a częściowo kompetencją jej Państw Członkowskich, to istotne jest zapewnienie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi instytucjami instytucjami wspólnotowymi, zarówno w procesie negocjacji i zawierania umów, jak również realizacji przyjętych zobowiązań. Taki obowiązek współpracy wynika z wymogu jedności w reprezentowaniu Wspólnoty na arenie międzynarodowej. Instytucje Wspólnoty i Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia jak najlepszej współpracy w tym zakresie

[5] Dz.U. L 204 z 21.7.1998, str. 37. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

[6] Dz.U. C […] z […], str. […].

[7] Dz.U. C […] z […], str. […].

[8] Dz.U. C […] z […], str. […].

[9] Dz.U. C […] z […], str. […].

[10] Rozporządzenie w wersji skorygowanej i ponownie opublikowanej w Dz.U.L195 z 2.6.2004, str.3.

[11] Dz.U. L 145 z 31.5.2001, str. 43.