[pic] | KOMISJA EUROPEJSKA |

Bruksela, dnia 30.11.2010

KOM(2010) 713 wersja ostateczna

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY I KOMITETU EKONOMICZNO-FINANSOWEGO

w sprawie europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej

KOMUNIKAT KOMISJI DO RADY I KOMITETU EKONOMICZNO-FINANSOWEGO

w sprawie europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej

WPROWADZENIE

W maju 2010 r. Unia Europejska oraz państwa członkowskie należące do strefy euro ustanowiły europejski mechanizm stabilizacji w formie europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej i Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej, w celu ochrony stabilności finansowej UE w obliczu dużych napięć na rynkach długu państwowego w strefie euro. Europejski mechanizm stabilizacji finansowej (zwany dalej EMSF) został ustanowiony rozporządzeniem Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r.[1] i stanowi istotny filar europejskich ram reagowania na obecne wyjątkowe okoliczności.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia Komisja przekazuje Komitetowi Ekonomiczno-Finansowemu i Radzie, w terminie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie rozporządzenia, oraz, w stosownych przypadkach, co sześć miesięcy po tej dacie, sprawozdanie z wykonania rozporządzenia i dotyczące dalszego istnienia wyjątkowych okoliczności, które uzasadniały jego przyjęcie. W tym celu Komisja przyjmuje niniejszy komunikat.

W art. 9 ust. 2 rozporządzenia podkreślono, że w stosownych przypadkach do sprawozdania załącza się wniosek dotyczący zmian do tego rozporządzenia w celu dostosowania możliwości udzielenia pomocy finansowej bez wpływu na ważność przyjętych już decyzji. Komisja jest jednak zdania, że w obecnej sytuacji oraz uwzględniając najnowsze wydarzenia, nie ma potrzeby zmiany rozporządzenia.

Pole 1 Funkcjonowanie EMSF Europejski mechanizm stabilizacji finansowej powiela na potrzeby UE 27 podstawowy mechanizm ustanowiony obowiązującym rozporządzeniem w sprawie pomocy dla bilansów płatniczych[2] dla państw członkowskich nienależących do strefy euro. Uruchomienie mechanizmu pozwala Komisji na zaciąganie pożyczek na rynkach finansowych w imieniu Unii, które są objęte dorozumianą gwarancją budżetową UE. Komisja pożycza następnie uzyskane w ten sposób środki państwu członkowskiemu będącemu beneficjentem. W ramach tych szczególnych uzgodnień pożyczkowych Unia nie ponosi żadnych kosztów związanych z obsługą długu. Całość odsetek i kwota główna pożyczki są spłacane za pośrednictwem Komisji przez państwo członkowskie będące beneficjentem. Budżet UE, w którym dodano w tym celu pozycję „p.m.”, gwarantuje spłatę obligacji w przypadku niewypłacalności dłużnika. Europejski mechanizm stabilizacji finansowej jest częścią szerszych zabezpieczeń. Oprócz przedmiotowego mechanizmu, państwa członkowskie należące do strefy euro mogą korzystać z Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej, tj. środków gwarantowanych przez państwa członkowskie należące do strefy euro, oraz z pomocy Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Państwa członkowskie spoza strefy euro mogą również korzystać z pomocy na podstawie rozporządzenia w sprawie pomocy dla bilansów płatniczych. W celu uruchomienia europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej oraz Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej konieczne jest, aby zainteresowane państwo członkowskie złożyło wniosek o udzielenie pomocy finansowej, oraz uzgodniło z Komisją, działającą w porozumieniu z EBC, program dostosowań makroekonomicznych w celu spełnienia rygorystycznych warunków związanych z tą pomocą. |

1. REALIZACJA PROGRAMU

W ślad za przyjęciem rozporządzenia nr 407/2010 Unia Europejska poczyniła niezbędne kroki w celu szybkiego i sprawnego uruchomienia europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej. Były to: (i) niezbędne dostosowania budżetowe oraz (ii) wzmocnienie zdolności Komisji do pozyskiwania środków na rynkach finansowych.

Działania podjęte w związku z budżetem UE

Działania podjęte w związku z budżetem UE były następujące: (i) stworzenie pozycji w budżecie odpowiadającej gwarancji udzielanej przez UE w odniesieniu do pożyczek zaciąganych w celach pomocy finansowej w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej; oraz (ii) aktualizacja szacunków dotyczących dostępnego marginesu w ramach pułapu zasobów własnych.

Stworzenie pozycji w budżecie

Odpowiednia struktura budżetowa została stworzona dla gwarancji udzielanej przez budżet UE w odniesieniu do ewentualnej pomocy finansowej udzielanej w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej[3]. [4]

W normalnych warunkach pomoc finansowa w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej nie miałaby żadnego wpływu na wydatki budżetowe (ponieważ zaciągana pożyczka jest zabezpieczona pożyczką udzielaną państwu członkowskiemu). Wydatki budżetowe powstałyby wyłącznie w sytuacji niewywiązania się przez państwo członkowskie ze swoich zobowiązań, co jest mało prawdopodobne. Stworzona struktura zawiera nową pozycję budżetową (01 04 01 03), odpowiadającą gwarancji udzielanej przez UE w odniesieniu do unijnych pożyczek zaciąganych w celach pomocy finansowej w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej. Pozycja w budżecie zawiera zapis symboliczny (p.m.). Komisja zapewni wykonanie zobowiązań prawnych wobec obligatariuszy w odpowiednim terminie oraz, w razie konieczności, zaproponuje udostępnienie niezbędnych środków[5] z tej pozycji budżetowej.

W budżecie stworzono jednocześnie nową pozycję 802 po stronie dochodów, odpowiadającą wszelkim możliwym zwrotom pomocy, jakie miałyby miejsce po pierwszym przypadku niewykonaniu zobowiązania, lub wszelkim innym dochodom związanym z gwarancją udzieloną przez UE.

Aktualizacja szacunków dotyczących dostępnego marginesu

Rozporządzenie nr 407/2010 ogranicza łączną kwotę pożyczek lub linii kredytowych do marginesu dostępnego w ramach pułapu zasobów własnych. Decyzja o zasobach własnych ogranicza faktycznie maksymalny wkład państw członkowskich do budżetu UE do wysokości 1,23 % dochodu narodowego brutto Unii. Co za tym idzie, aby być całkowicie pewnym, że Komisja będzie w stanie wyegzekwować od państw członkowskich dodatkowe płatności na poczet zasobów własnych w przypadku nieuregulowania gwarantowanej płatności, łączna kwota (i) pułapu dla środków na płatności w ramach wieloletnich ram finansowych (lub środków na płatności zatwierdzonych w budżecie rocznym, jeśli ich kwota jest już znana) oraz (ii) łączna kwota należnych gwarantowanych płatności (kwota główna + odsetki) nie mogą przekraczać 1,23 % DNB UE w każdym roku budżetowym.

Podczas przyjmowania rozporządzenia uznano, że przy ostrożnym zarządzaniu harmonogramem spłat kwota do 60 mld EUR w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej może być pokryta w ramach pułapu zasobów własnych, obok kwoty 35 mld EUR, która jest dostępna w ramach instrumentu wsparcia bilansu płatniczego[6].

Margines dostępny w ramach pułapu zasobów własnych został ostatnio poddany ponownemu oszacowaniu w oparciu o najnowsze dane makroekonomiczne. Nie ma powodu, aby zmieniać podstawową ocenę, zgodnie z którą przy ostrożnym zarządzaniu harmonogramem spłat zarówno europejski mechanizm stabilizacji finansowej, jak i instrument wsparcia bilansu płatniczego mogą być w pełni pokryte w ramach pułapu zasobów własnych.

Działania podjęte w związku ze zdolnością Komisji do pozyskiwania środków

Działania podjęte w związku ze zdolnością Komisji do pozyskiwania środków polegały na: (i) przeglądzie programu emisji średnioterminowych obligacji zagranicznych na rynku euroobligacji (program EMTN) oraz (ii) potwierdzeniu możliwie jak najwyższego ratingu inwestycyjnego dla Komisji Europejskiej.

Przegląd programu EMTN

Unia Europejska i Euratom emitują obligacje w ramach programu EMTN w celu finansowania: (i) pożyczek mających na celu wsparcie bilansu płatniczego; (ii) pomocy makrofinansowej dla państw trzecich zgodnie z art. 212 i 213 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; oraz (iii) pożyczek Euratomu przeznaczonych na zwiększenie bezpieczeństwa elektrowni jądrowych.

W przewidywaniu możliwego wzrostu działalności pożyczkowej UE w związku z powstaniem europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej, dokument marketingowy programu został odpowiednio zmieniony, a wysokość programu emisji została zwiększona o 60 mld EUR i wynosi łącznie 80 mld EUR. W razie potrzeby kwota ta może zostać szybko zwiększona do 110 mld EUR.

Potwierdzenie ratingu AAA dla UE

Po utworzeniu europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej większość agencji ratingowych potwierdziła swoją ocenę AAA w odniesieniu do obligacji emitowanych przez UE i Euratom i jednocześnie wydała taką samą ocenę rozszerzonemu programowi EMTN[7].

Na potwierdzenie ratingu AAA dla UE składa się wiele istotnych elementów. Po pierwsze UE jest bezwarunkowo zobowiązana do spełnienia swoich prawnych obowiązków wobec swoich pożyczkodawców. Po drugie Komisja Europejska ma prawo wykorzystać zasoby państw członkowskich w celu zagwarantowania stałej dostępności dochodów budżetowych wystarczających do pokrycia wszystkich obowiązkowych wydatków, w tym obsługi długu. Poza tym państwa członkowskie są prawnie zobowiązane do utrzymywania budżetu UE w równowadze, w tym do obsługi długu.

W zależności od praktyki zarządzania długiem przyjętej przez UE obsługa długu (spłata kwoty głównej i odsetek) nie przekracza marginesu stanowiącego różnicę pomiędzy pułapem zasobów własnych a rocznymi płatnościami budżetowymi. Perspektywy UE są stabilne, co oznacza, że nie nastąpią żadne istotne zmiany kluczowych wskaźników ratingu. Zdaniem większości agencji ratingowych, ze względu na mocne wsparcie ze strony państw członkowskich oraz istniejące mechanizmy ochrony przed niewywiązywaniem się z do obsługi długi, Unia Europejska powinna utrzymać swoją bardzo wysoką ocenę.

2. OCENA WYDARZEŃ UZASADNIAJĄCYCH DALSZE STOSOWANIE EUROPEJSKIEGO MECHANIZMU STABILIZACJI FINANSOWEJ

Kryzys finansowy miał bardzo negatywny wpływ na finanse publiczne państw członkowskich: wsparcie finansowe dla sektora finansowego, dyskrecjonalne działania w ramach polityki fiskalnej podejmowane w odpowiedzi na kryzys oraz wpływ automatycznych stabilizatorów, wszystko to spowodowało wyraźne pogorszenie deficytów budżetowych oraz odpowiadające mu pogorszenie relacji długu publicznego do PKB. Mimo iż państwa członkowskie podejmują obecnie energiczne działania na rzecz konsolidacji finansów publicznych zgodnie z zobowiązaniami wynikającymi z paktu stabilności i wzrostu, od połowy 2009 r. mają miejsce poważne napięcia na rynku obligacji państwowych w strefie euro, które przekładają się na istotne różnice w dochodach z obligacji i marżach swapów ryzyka kredytowego, w szczególności w peryferyjnych państwach członkowskich. Pomimo pewnej poprawy sytuacji, która nastąpiła w ciągu kilku tygodni po ogłoszeniu wprowadzenia europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej i Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej, w połowie sierpnia warunki rynkowe uległy kolejnemu pogorszeniu, a dochody z obligacji i marże swapów ryzyka kredytowego dla peryferyjnych państw członkowskich powróciły do poziomu z maja 2010 r. Wziąwszy pod uwagę nadal trudne warunki emisji obligacji państwowych w strefie euro, należy wnioskować, że sytuacja rynkowa, która uzasadniała wprowadzenie europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej, nie uległa zmianie.

Duże potrzeby finansowe państw członkowskich

Wzrost działań pożyczkowych spowodowany kryzysem finansowym odzwierciedla się w zwiększonych potrzebach finansowych rządów, które najczęściej są zaspokajane dzięki emisji krótkoterminowych papierów wartościowych. Jest zatem jasne, że w nadchodzących latach rządy państw unijnych będą nadal napotykały na poważne trudności w finansowaniu.

W dniu 21 listopada Irlandia zwróciła się z prośbą o pomoc ze strony Unii Europejskiej i państw członkowskich należących do strefy euro. W ramach wspólnego programu UE/MFW pakiet pomocy finansowej dla Irlandii będzie finansowany z europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej i Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej, jak również dzięki dwustronnym porozumieniom pożyczkowym, które zostaną wynegocjowane przez państwa członkowskie UE.

Wykres 1. Potrzeby państw członkowskich należących do strefy euro w zakresie refinansowania (w mld EUR, od września 2010 r.) [pic] Źródło: Bloomberg, obliczenia KE |

W 2010 r. w większości państw członkowskich strefy euro odnotowano wysokie deficyty publiczne, co doprowadziło do znacznego zwiększenia łącznej emisji obligacji skarbowych denominowanych w euro oraz do dalszego zwiększenia długu publicznego. Powszechne zwiększenie podaży obligacji państwowych pogłębiło trudności niektórych mniejszych emitentów w dostępie do rynku. Oznacza to również utrzymanie się w przyszłości ryzyka prolongowanego. Kwota konieczna do pozyskania z rynku w 2011 r. będzie ogólnie taka sama jak w 2010 r. i utrzyma się na co najmniej takim poziomie przez kilka następnych lat. Na wykresie 1 przedstawiono wartość obligacji skarbowych strefy euro, które pozostają niespłacone na koniec września 2010 r. i których termin zapadalności przypadnie w ciągu 20 najbliższych lat.

W tej sytuacji wiele państw członkowskich przyjęło środki konsolidacji finansowej, które mają wdrożyć w nadchodzących latach, aby zapobiec dalszemu zwiększeniu długu publicznego i kosztów jego obsługi bądź zahamować jego tempo wzrostu. Jednak potrzeby wielu państw członkowskich w zakresie refinansowania pozostaną prawdopodobnie wysokie, gdyż skutki działań na rzecz konsolidacji będą odczuwalne stopniowo.

Warunki emisji nie powróciły nadal do normy

Wykres 2. Różnice w rentowności obligacji w stosunku do niemieckich obligacji Bund w strefie euro na przestrzeni dziesięciu lat [pic] Źródło: Bloomberg, obliczenia KE |

Napięcia na rynku obligacji państwowych w strefie euro doprowadziły do rekordowej różnicy rentowności pomiędzy obligacjami wyemitowanymi przez niektóre państwa członkowskie. W maju 2010 r. różnice te wynosiły od 25 do 965 punktów bazowych (w stosunku do niemieckiej obligacji Bund), co nie zdarzyło się od czasu wprowadzenia euro. Po ogłoszeniu wprowadzenia europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej i Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej różnice w rentowności obligacji uległy na pewien czas zmniejszeniu, by następnie ponownie zaostrzyć się (zob. wykres 2).

Napięcia na rynku obligacji państwowych w strefie euro skłoniły EBC do uruchomienia w maju 2010 r. programu rynków papierów wartościowych [8], aby „zapewnić głębokość i płynność tych segmentów rynku, które nie funkcjonują prawidłowo”, w celu „przywrócenia prawidłowego funkcjonowania mechanizmu transmisji polityki pieniężnej”, kontynuując jednocześnie inne operacje z zakresu polityki pieniężnej, takie jak program zakupu zabezpieczonych obligacji oraz zwiększone środki dostarczające wsparcia jakości kredytowej. Od tego czasu EBC dokonał interwencji na rynku publicznych i prywatnych papierów dłużnych w strefie euro, kupując obligacje skarbowe niektórych państw członkowskich (zob. wykres 3). Skutki pieniężne tych zakupów obligacji zostały zneutralizowane dzięki operacjom absorbującym płynność, co z kolei pozwoliło na utrzymanie kierunku polityki pieniężnej.

Wykres 3. Zakupy EBC w ramach programu zakupu zabezpieczonych obligacji i programu rynków papierów wartościowych w 2010 r. (w mld EUR) [pic] Źródło: Bloomberg, obliczenia KE |

Do dnia 8 listopada 2010 r. EBC zakupił w ramach programu rynków papierów wartościowych obligacje skarbowe ze strefy euro stanowiące równowartość około 64,2 mld EUR. (Podział na kategorie i państwa nie został podany do wiadomości publicznej). Z czasem EBC ograniczył wielkość interwencji, tak że w okresie od czerwca do września albo nie miały miejsca żadne zakupy, albo dokonywano tylko nielicznych zakupów. W celu uspokojenia zmienności pojawiającej się ponownie na rynkach obligacji EBC niedawno zwiększył tymczasowo zakupy obligacji skarbowych, nabywając obligacje o wartości około 2 mld euro w tygodniu kończącym się w dniu 1 października oraz dodatkowo obligacje o wartości 711 mln euro w tygodniu kończącym się w dniu 5 listopada.

Konkurencja w pozyskiwaniu finansowania na rynkach prawdopodobnie utrzyma się na wysokim poziomie

Wzrastające w nadchodzących latach potrzeby rządów państw członkowskich w zakresie refinansowania zbiegną się z podobnymi potrzebami w sektorze bankowym, co prawdopodobnie zwiększy konkurencję jeśli chodzi o pozyskiwanie finansowania na rynkach. Znaczna presja związana z refinansowaniem będzie odczuwalna do końca 2012 r., przy czym wysokość zadłużenia banków UE wymagających finansowania w okresie nadchodzących 24 miesięcy wyniesie około 1,8 biliona EUR. Presję krótkoterminową można po części wytłumaczyć niskimi stopami procentowymi zadłużenia krótkoterminowego oraz wysokim stopniem refinansowania obligacji bankowych, w szczególności obligacji objętych gwarancją rządową[9]. (zob. wykres 4,5 i 6). Dodatkowym czynnikiem może też tu być zwiększone zapotrzebowanie na finansowanie spowodowane bieżącymi działaniami na rzecz dokapitalizowania.

Wykres 4. Profile zapadalności obligacji bankowych w UE | Wykres 5. Obligacje bankowe w UE osiągające zapadalność, jako odsetek wszystkich jeszcze |

(w mld EUR, w podziale na okresy 12 miesięczne od 1 lipca 2010 r.) | niewykupionych obligacji (od 1 lipca 2010 r.) |

[pic] |

Źródło: MFW obliczenia służb Komisji. | Źródło: MFW obliczenia służb Komisji. |

Zgodnie z szacunkami Komisji większość gwarantowanych przez rząd obligacji bankowych osiągnie swój termin zapadalności w okresie od czwartego kwartału 2011 r. do drugiego kwartału 2012 r. Wykresy 5 i 6 pokazują ścisłą współzależność pomiędzy profilami zapadalności zwykłych i gwarantowanych obligacji bankowych oraz najtrudniejsze okresy przypadające w nadchodzących miesiącach i latach.

Wykres 6. Profil zapadalności obligacji bankowych UE gwarantowanych przez państwo

Kwoty (w mld EUR) | Liczba obligacji |

[pic] | [pic] |

Uwaga: Przyjęto, że wszystkie obligacje wygasają wraz z upłynięciem terminu zapadalności. Nie uwzględniono wykupu przed upływem okresu zapadalności. Źródło: Bloomberg; obliczenia służb Komisji. |

Jednocześnie obawy związane z ryzykiem dotyczącym państw będących emitentami spowodowały „ucieczkę w kierunku jakości”, mogącą z kolei potencjalnie doprowadzić do spadku popytu na obligacje wyemitowane przez państwa, z którymi wiąże się wysokie ryzyko. Może to doprowadzić do konkurencji pomiędzy obligacjami emitowanymi przez państwa o wysokim ryzyku kredytowym a gwarantowanymi obligacjami bankowymi o ratingu AAA, w okresie, w którym gwarancje te będą nadal obowiązywać[10]. Mimo iż aktualne systemy gwarancji powinny zakończyć się z dniem 31 grudnia 2010 r.[11], Komisja może ewentualnie przedłużyć ich obowiązywanie do końca czerwca 2011 r. (niektóre z nich już zostały przedłużone), a nawet dłużej, jeśli wyda się to konieczne. W całym tym okresie utrzyma się prawdopodobnie intensywna konkurencja na rynku, zarówno jakościowa, jak i ilościowa. Konkurencja ta będzie szczególnie nasilona do końca 2012 r. oraz ponownie w 2014 r., jako że papiery dłużne o zapadalności wynoszącej 1 rok do 3 lat (większość) lub zapadalności pięcioletniej osiągną termin zapadalności w tych dwóch terminach.

WNIOSEK

Sytuacja na rynku wymaga utrzymania zabezpieczeń

Niniejszy komunikat opisuje niektóre z najważniejszych problemów, przed którymi stoją rządy państw członkowskich jeśli chodzi o finansowanie deficytów publicznych spowodowanych kryzysem finansowym oraz napięciami, jakie wywołał on na rynku długu państwowego. Europejski mechanizm stabilizacji finansowej został ustanowiony w odpowiedzi na potrzebę istnienia takiego instrumentu polityki, który mógłby pomóc zachować stabilność finansową w UE i strefie euro, uspokajając rynek co do zdolności UE do reagowania na poważny kryzys na rynku długu państwowego.

Ambitne reformy budżetowe, wspomagane w przypadku Grecji zewnętrzną pomocą finansową w ramach programu dostosowań makroekonomicznych, umożliwiły złagodzenie najpoważniejszych zaburzeń na rynkach. Jednakże ryzyko dotyczące państw będących emitentami pozostaje wysokie, gdyż uwaga rynku skupia się nadal na stabilności budżetowej. Niektóre państwa dysponują zatem ograniczonym dostępem do finansowania, przy czym koszty tego finansowania zewnętrznego są coraz wyższe.

W tej sytuacji wydaje się, że odczucia inwestorów uległy zmianie w ciągu ostatnich miesięcy: spodziewają się oni obecnie, że napięcia na rynkach długu państwowego utrzymają się przez dłuższy okres. Taka zmiana w oczekiwaniach inwestorów spowodowana jest nie tylko skalą dostosowań budżetowych koniecznych w niektórych państwach członkowskich, ale również perspektywą stopniowego ożywienia koniunktury oraz trwale niestabilnego sektora bankowego.

Uruchomiono krajowe i ponadnarodowe mechanizmy finansowe, takie jak EFSM oraz EFSF, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się problemów oraz stworzyć konieczną linię obrony. Jednak środki te mają charakter tymczasowy i muszą być połączone z innymi działaniami politycznymi, aby odbudować odporność systemu finansowego i przywrócić prawidłowe funkcjonowanie rynków. Obecne nadzwyczajne okoliczności uzasadniają nie tylko utworzenie, ale również utrzymywanie w najbliższej przyszłości takich mechanizmów, jak to pokazała przedstawiona ostatnio przez Irlandię prośba o wsparcie w ramach europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej. Zbyt wczesne lub zbyt raptowne wycofanie takich mechanizmów może spowodować żywą reakcję na rynkach oraz doprowadzić do kolejnego kryzysu na rynku długu państwowego.

Sytuacja ta skłania Komisję do stwierdzenia, że wyjątkowe wydarzenia i okoliczności, które doprowadziły do przyjęcia rozporządzenia nr 407/2010 ustanawiającego europejski mechanizm stabilizacji finansowej, nadal istnieją oraz że mechanizm ten powinien zatem zostać utrzymany.

[1] Rozporządzenie Rady (UE) nr 407/2010 z dnia 11 maja 2010 r. ustanawiające europejski mechanizm stabilizacji finansowej (Dz.U. L 118 z 12.5 2010, s. 1).

[2] Rozporządzenie Rady (WE) nr 332/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. ustanawiające instrument średnioterminowej pomocy finansowej dla bilansów płatniczych państw członkowskich (Dz.U. L 53 z 23.2.2002, s. 1).

[3] Budżet korygujący nr 5 na 2010 r. obejmujący stworzenie struktury budżetowej dla europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej został przyjęty przez władzę budżetową w dniu 22 września 2010 r. Projekt listu Komisji w sprawie poprawek nr 2/2011, który również włączał przedmiotowe zmiany do projektu budżetu na 2011 r., został przedstawiony władzy budżetowej w dniu 11 października 2010 r.

[4] Podobna struktura istnieje już dla instrumentu wsparcia bilansu płatniczego dla państw spoza strefy euro.

[5] W razie niewypłacalności Komisja sięgnęłaby raczej najpierw do swoich środków pieniężnych w celu zgromadzenia funduszy niezbędnych do obsługi długu, a jeśli okazałyby się one niewystarczające – zwróciłaby się o pomoc do państw członkowskich zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000/WE z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot. W drugim etapie Komisja wnioskowałaby o wpisanie tej zaliczki do budżetu.

[6] Kolejne 15 mld EUR w ramach instrumentu wsparcia bilansu płatniczego zostało już przydzielone jako zewnętrzne wsparcie finansowe dla Łotwy, Węgier i Rumunii.

[7] Zob. np. komunikat Standard & Poor's z dnia 30 czerwca 2010 r.

[8] Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 14 maja w sprawie ustanowienia programu dotyczącego rynków papierów wartościowych (ECB/2010/5) (2010/281/UE)

[9] Znaczny skumulowany wolumen obligacji wyemitowanych przez banki po kryzysie oznacza, że około 50 % obligacji aktualnie znajdujących się w obiegu osiągnie termin zapadalności w ciągu najbliższych trzech lat.

[10] Około 86 % gwarantowanych przez państwo bankowych instrumentów dłużnych wyemitowanych pomiędzy październikiem 2008 r. a grudniem 2009 r., o wartości wynoszącej prawie 600 mld EUR, posiadało ocenę AAA. Duża ich część osiągnie termin zapadalności w 2012 r.

[11] Oznaczałoby to, że w przypadku refinansowania lub emisji nowych obligacji takie instrumenty dłużne miałyby rating związany z samym bankiem a nie z państwem udzielającym gwarancji.