UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W dniu 10 marca 2020 r. szefowie państw lub rządów UE podkreślili potrzebę wypracowania wspólnego europejskiego podejścia w kontekście pandemii COVID-19. W dniu 16 marca 2020 r. Komisja przyjęła komunikat zalecający tymczasowe ograniczenie innych niż niezbędne podróży z państw trzecich na obszar UE+. W dniu 17 marca 2020 r. przywódcy UE uzgodnili, na podstawie zalecenia Komisji, podjęcie skoordynowanych działań na granicach zewnętrznych. Od tego czasu wszystkie państwa członkowskie UE (z wyjątkiem Irlandii) i państwa stowarzyszone w ramach Schengen (zwane dalej „państwami członkowskimi”) podjęły wewnętrzne decyzje o wprowadzeniu ograniczeń podróży.

W dniach 8 kwietnia 2020 r. i 8 maja 2020 r. Komisja przyjęła dwa komunikaty w sprawie oceny stosowania ograniczeń. W drugim z nich Komisja zwróciła się do państw członkowskich o przedłużenie ograniczeń podróży do dnia 15 czerwca 2020 r.

Na posiedzeniu w dniu 5 czerwca 2020 r. ministrowie spraw wewnętrznych rozmawiali o tym, jak długo należy utrzymać ograniczenia wjazdu do UE dla obywateli państw trzecich, a także o tym, jakie kryteria i środki należy zastosować w związku z podjęciem decyzji o stopniowym znoszeniu takich ograniczeń w odniesieniu do poszczególnych państw trzecich. Zgodnie ze „Wspólnym europejskim planem działania prowadzącym do zniesienia środków powstrzymujących rozprzestrzenianie się COVID-19” z dnia 15 kwietnia osiągnięto porozumienie odnośnie do tego, że w pierwszym rzędzie należy znieść kontrole na granicach wewnętrznych, a następnie przyjąć jednolite podejście do stopniowego znoszenia ograniczeń dotyczących innych niż niezbędne podróży do UE. Wezwano Komisję do przedstawienia propozycji skoordynowanych działań w oparciu o jasne kryteria.

W dniu 11 czerwca 2020 r. Komisja przyjęła komunikat, w którym zaleca przedłużenie ograniczeń podróży do dnia 30 czerwca 2020 r. oraz określa podejście prowadzące do stopniowego znoszenia ograniczeń dotyczących innych niż niezbędne podróży do UE począwszy od dnia 1 lipca 2020 r. Celem niniejszego wniosku jest przełożenie tego podejścia na działanie w formie zalecenia Rady.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Celem zalecenia jest wdrożenie przepisów obowiązujących w przedmiotowym obszarze polityki, a mianowicie w obszarze prowadzenia kontroli osób i skutecznego monitorowania przekraczania granic zewnętrznych.

•Spójność z innymi politykami Unii

Niniejsze zalecenie jest zgodne z innymi politykami Unii, w tym z politykami odnoszącymi się do stosunków zewnętrznych i zdrowia publicznego.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a zwłaszcza jego art. 292, zdanie drugie, oraz art. 77 ust. 2 lit. b)

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Na podstawie art. 292 TFUE Rada jest uprawniona do przyjmowania zaleceń. Zgodnie ze zdaniem drugim tego przepisu Rada stanowi na wniosek Komisji we wszystkich przypadkach, gdy Traktaty przewidują przyjmowanie aktów przez Radę na wniosek Komisji. Ma to zastosowanie w obecnej sytuacji, ponieważ spójne podejście na granicach zewnętrznych wymaga przyjęcia wspólnego rozwiązania. W art. 77 ust. 1 lit. b) TFUE zapisano, że Unia rozwija politykę mającą na celu zapewnienie kontroli osób i skutecznego nadzoru przy przekraczaniu granic zewnętrznych. W art. 77 ust. 2 lit. b) TFUE przewidziano środki na potrzeby kontroli, którym podlegają osoby przekraczające granice zewnętrzne. Środki na podstawie art. 77 ust. 2 TFUE są przyjmowane przez Parlament Europejski i Radę, stanowiące zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Na podstawie art. 289 ust. 1 TFUE zwykła procedura ustawodawcza ma miejsce na wniosek Komisji.

•Proporcjonalność