[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 4.7.2006

KOM(2006) 359 wersja ostateczna

DOKUMENT ROBOCZY KOMISJI

w sprawie możliwości sporządzenia wykazu obywateli krajów trzecich skazanych w Unii Europejskiej

DOKUMENT ROBOCZY KOMISJI

w sprawie możliwości sporządzenia wykazu obywateli krajów trzecich skazanych w Unii Europejskiej

1. Niniejszy dokument roboczy stanowi część prac przygotowawczych koniecznych do oceny wpływu przyszłego wniosku legislacyjnego dotyczącego utworzenia wykazu obywateli krajów trzecich (lub osób o nieznanej narodowości) skazanych w UE. Przygotowanie takiego wniosku to tylko jeden z elementów prac podejmowanych na szczeblu UE w celu poprawy dostępu do informacji o wyrokach skazujących. Pierwsza część niniejszego dokumentu przedstawia różne aspekty prac w tej dziedzinie. Druga część zawiera główne wnioski płynące z przeprowadzonego studium wykonalności w odniesieniu do konkretnych aspektów związanych z wykazem. Ostatnia, trzecia część, wymienia podstawowe zagadnienia, które wymagają jeszcze bardziej szczegółowych dyskusji. Odpowiedzi udzielone na pytania zawarte w ankiecie (załączonej do niniejszego dokumentu) powinny umożliwić przeprowadzenie debaty w oparciu o lepsze zrozumienie sytuacji w państwach członkowskich.

2. Wszystkie wnioski legislacyjne w omawianej dziedzinie będą podlegać szczegółowej ocenie wpływu. Zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 27 kwietnia 2005 r.[1] ocena będzie dotyczyć między innymi wpływu wniosku na prawa podstawowe, a w szczególności na prawo do prywatności i ochrony danych osobowych, o którym mowa w Karcie praw podstawowych.

1. INFORMACJE OGÓLNE

3. Potrzeba poprawy jakości wymienianych informacji na temat karalności stała się dla UE priorytetem. W programie haskim, przyjętym w listopadzie 2004 r.[2], wezwano Komisję do przedstawienia wniosków dotyczących tej kwestii, a same cele zostały opisane we wspólnym planie działania, przyjętym przez Komisję i Radę w dniach 2-3 czerwca 2005 r.

4. Wymiana informacji o wyrokach skazujących odbywa się obecnie w trybie art. 13 i 22 Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych z 1959 r. (Rada Europy)[3]. Przepisy te określają warunki przekazywania wyciągów z rejestrów karnych między stronami konwencji oraz nakładają wymóg powiadamiania państw będących stronami konwencji o wszelkich wyrokach skazujących wydanych w odniesieniu do ich obywateli. Wymiana ta powinna mieć miejsce co najmniej raz do roku. W praktyce jednak mechanizmy te nie dostarczają wiarygodnych wyników, a informacje przechowywane przez państwo, którego obywatel został skazany w innym państwie, są rzadko kompletne. Ponadto mechanizm centralnego przechowywania informacji w państwie skazanego obywatela, o którym mowa w art. 22 konwencji, nie stosuje się do obywateli państw niebędących stroną konwencji z 1959 r. W kontekście UE, bez skonsultowania się ze wszystkimi państwami członkowskimi, nie sposób jest określić, czy wobec danego obywatela „kraju trzeciego” wydano wcześniej jakiś wyrok skazujący w innym państwie członkowskim. Na przykład, jeśli w Niemczech toczy się sprawa przeciwko obywatelowi kraju trzeciego, jedynym sposobem stwierdzenia, że oskarżony był już wcześniej skazany za podobne wykroczenie w Danii, byłoby skonsultowanie się z 24 państwami członkowskimi.

5. Wady istniejącego mechanizmu opisano w białej księdze przyjętej przez Komisję w dniu 25 stycznia 2005 r.[4] Po ich przeanalizowaniu biała księga przedstawia propozycje poprawy istniejącej sytuacji. W kontekście uzyskiwania kompletnych i wiarygodnych informacji o karalności danej osoby biała księga w szczególności proponuje zwrócenie się do państwa członkowskiego, które wydało wyrok skazujący, a nie państwa, którego obywatelem jest skazany. Wymaga to jednak ustanowienia odpowiedniego systemu, który pozwoli na szybkie określenie państwa członkowskiego, w którym dana osoba została już skazana. Mając to na uwadze, biała księga określiła ramy prawne przyszłego unijnego skomputeryzowanego systemu wymiany informacji o wyrokach skazujących, który pozwoli na szybkie uzyskanie wiarygodnych informacji o państwie członkowskim, w którym dana osoba była już skazana. Podstawą takiego systemu byłoby utworzenie unijnego wykazu sprawców (ograniczonego do danych osobowych umożliwiających identyfikację) oraz sieci wymiany informacji o krajowych rejestrach karnych.

6. Wnioski przedstawione w białej księdze zostały przedyskutowane przez Radę ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, która na spotkaniu w dniu 14 kwietnia określiła dalsze kierunki działań:

- do celów uzyskiwania informacji o wyrokach wydanych względem obywateli UE , zdecydowano o zachowaniu zasady zwracania się do państwa członkowskiego, którego obywatelem jest skazany. Zasada ta leży u podstaw projektu realizowanego wspólnie przez Niemcy, Francję, Hiszpanię i Belgię, dotyczącego wypracowania systemu wymiany informacji pochodzących z krajowych rejestrów karnych. Aby zaradzić problemom określonym w białej księdze, konieczna była gruntowna reforma istniejących mechanizmów, co doprowadziło do przyjęcia przez Komisję w grudniu 2005 r. wniosku dotyczącego decyzji ramowej w sprawie organizacji wymiany informacji pochodzących z rejestru skazanych pomiędzy państwami członkowskimi oraz treści tych informacji[5]. Wniosek ten ma na celu zagwarantowanie, że państwo członkowskie, którego obywatel został skazany, będzie w stanie dostarczyć na wniosek innego państwa członkowskiego wyczerpujących informacji o karalności swoich obywateli. Ustanawia także ramy prawne dla utworzenia skomputeryzowanego systemu, pozwalającego na szybsze przekazywanie informacji o wyrokach skazujących w formie łatwej do zrozumienia i stosowania przez państwa członkowskie. Wniosek obejmuje szereg ulepszeń wprowadzonych przez wstępną decyzję w sprawie rejestrów karnych, zaproponowaną przez Komisję w październiku 2005 r. i przyjętą przez Radę w dniu 21 listopada 2005 r.[6];

- jak wyjaśniono powyżej, nie można polegać na państwie, którego obywatel został skazany, w kwestii uzyskania wyczerpujących informacji o wyrokach wydanych w UE wobec obywateli krajów trzecich (lub osób o nieznanej narodowości). W odniesieniu do takich osób państwa członkowskie poparły rozwiązanie zaproponowane w białej księdze, tzn. utworzenie wykazu osób skazanych ograniczonego do obywateli krajów trzecich, i zwróciły się do Komisji o przedstawienie wniosku legislacyjnego w tej sprawie. Pod koniec 2004 r. rozpoczęto przeprowadzanie studium wykonalności, które było kontynuowane również w 2005 r., na podstawie rozwiązań zaproponowanych w białej księdze. Wyniki tego studium zostały przedstawione państwom członkowskim podczas spotkania ekspertów, które odbyło się w dniu 14 marca 2005 r. Po spotkaniu Rady w dniu 14 kwietnia 2005 r. studium uzupełniono o dalszą analizę elementów specyficznych dla wykazu ograniczonego do obywateli krajów trzecich;

- Na szczycie w dniu 14 kwietnia Rada potwierdziła również potrzebę oparcia wymiany informacji o wyrokach skazujących o dwustronny system wymiany informacji pochodzących z rejestrów karnych państw członkowskich. Przyszłe prace w tym względzie będą obejmować opracowanie standardowego formatu UE stosowanego w celu wymiany informacji, by dzięki temu przezwyciężyć istniejące trudności związane z używaniem różnych języków i systemów prawnych. Obecnie prowadzone są analizy w tym zakresie. Ten aspekt prac obejmuje zarówno obywateli UE, jak i obywateli „krajów trzecich”.

2. FUNKCJA I TECHNICZNA MOZLIWOść OPRACOWANIA WYKAZU OGRANICZONEGO DO OBYWATELI KRAJÓW TRZECICH SKAZANYCH W UE

2.1. Funkcja wykazu ograniczonego do obywateli krajów trzecich

7. Wykaz pełni bardzo specyficzną funkcję: ma umożliwiać państwu członkowskiemu, które potrzebuje informacji o karalności danej osoby, otrzymanie natychmiastowego potwierdzenia, które z państw członkowskich posiadają takie informacje. Aby system ten zadziałał, należy podjąć następujące kroki:

- państwo członkowskie wydające wyrok skazujący powinno wprowadzać do wykazu informacje pozwalające na ustalenie tożsamości skazanych obywateli krajów trzecich (lub osób o nieznanej narodowości). Do wykazu wprowadza się jedynie dane pozwalające na identyfikację skazanego, natomiast nie wprowadza się treści wpisu w rejestrze karnym. Powinno istnieć również narzędzie aktualizacji danych, pozwalające usunąć informacje, które uległy przedawnieniu. Decyzja o ograniczeniu wykazu do obywateli krajów trzecich (lub osób o nieznanej narodowości) będzie wymagać od poszczególnych państw członkowskich wprowadzania do wykazu jedynie danych dotyczących tożsamości tych osób;

- krajowy organ odpowiedzialny za prowadzenie rejestru karnego, który pragnie uzyskać informacje o karalności obywatela kraju trzeciego, będzie mógł wyszukiwać informacje w wykazie na podstawie osobowych danych identyfikacyjnych. Baza danych wyśle prosty komunikat potwierdzający wynik wyszukiwania i wskaże państwo lub państwa członkowskie, w których dana osoba została skazana;

- wnioski o wyciągi z rejestrów karnych składa krajowy organ odpowiedzialny za prowadzenie rejestrów karnych do odpowiedniego organu w państwie członkowskim, które zgodnie z informacją pochodzącą z bazy danych posiada informacje na temat obywatela kraju trzeciego, którego dotyczy zapis w takim rejestrze.

2.2. Wyniki studium wykonalności dotyczącego wykazu ograniczonego do obywateli krajów trzecich

8. Wyniki studium wykonalności[7] pokazały, że w kwestii złożoności systemu istnieje niewielka różnica między europejskim rejestrem skazanych (zwanym dalej „ERS”) z pełnym wykazem a rejestrem z wykazem ograniczonym do obywateli krajów trzecich. Nie ma też żadnych istotnych różnic, jeśli chodzi o podstawy funkcjonowania i aspekt techniczny. Fakt istnienia takiego wykazu ma niewielki wpływ na organizację pracy na szczeblu krajowym, na zasadność proponowanej infrastruktury łączącej centralę (C) z krajowym interfejsem (KI) i na proponowany mechanizm dwustronnej wymiany informacji.

9. Podstawowa różnica między tymi dwoma wersjami dotyczy wielkości systemu. Wykaz ograniczony będzie wymagał mniejszej pojemności pamięci i zdolności przetwarzania niż pełen wykaz. Obliczenia dokonane w ramach studium pokazują, że koszt ERS z wykazem ograniczonym do obywateli krajów trzecich będzie prawdopodobnie niższy o ok. 40 % od kosztu ERS z pełnym wykazem. Według wstępnych szacunków opracowanie ERS w oparciu o pełen wykaz kosztowałoby ok. 4 mln EUR[8]. Różnice w kosztach wynikają przede wszystkim z różnych wymogów dotyczących sprzętu komputerowego oraz infrastruktury sieciowej – wykaz ograniczony do obywateli krajów trzecich będzie wymagał pamięci o mniejszej pojemności, mniejszej zdolności przetwarzania oraz mniejszej szerokości pasma przesyłowego.

10. Należy pamiętać, że szacunki te obejmują jedynie udostępnienie wykazu w sieci oraz zapewnienie bezpiecznego kanału przesyłania informacji. Natomiast państwa członkowskie będą odpowiadać za zapewnienie kompatybilności swojej infrastruktury informatycznej z wykazem (na podstawie dostarczonych specyfikacji dotyczących interfejsu) oraz za opracowanie odpowiadającego ich potrzebom interfejsu dla użytkowników końcowych. Studium nie uwzględnia tych kosztów[9].

3. PODSTAWOWE ZAGADNIENIE: JAK ZAPEWNIć SKUTECZNE FUNKCJONOWANIE WYKAZU OGRANICZONEGO DO OBYWATELI KRAJÓW TRZECICH?

11. Wprowadzanie systemu wykazu, który nie zawierałby wiarygodnych informacji, byłoby bezcelowe. Skuteczne funkcjonowanie wykazu wymaga dostatecznego stopnia pewności w odniesieniu do danych określających tożsamość osoby, która została wpisana do wykazu. Brak dostatecznego stopnia pewności doprowadziłby do niedopuszczalnej sytuacji. Po pierwsze, niemożliwe byłoby odnalezienie informacji o wszystkich wyrokach skazujących, a zatem system taki nie spełniałby swego przeznaczenia, jakim jest dostarczanie wyczerpujących informacji. Po drugie, wyroki skazujące mogłyby być błędnie przypisywane osobom innym niż te, w odniesieniu do których zostały rzeczywiście wydane, co byłoby szczególnie szkodliwe dla osób, których by ten błąd dotyczył.

3.1. Istniejące systemy informatyczne na szczeblu UE

12. Obecnie istnieje kilka dużych systemów informatycznych, a na szczeblu UE realizowane są projekty, które są istotne ze względu na omawianą kwestię:

- System informacyjny Schengen (SIS) jest systemem informacyjnym, który na podstawie automatycznej procedury złożenia wniosku pozwala właściwym organom państw członkowskich uzyskać informacje związane z wpisami dotyczącymi osób i majątku. Stosowany jest w szczególności w kontekście współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, a także kontroli na granicach krajowych i zewnętrznych oraz wydawania wiz i pozwoleń na pobyt. System jest operacyjny od marca 1995 r. Aktualna wersja SIS nie zawiera danych biometrycznych. SIS drugiej generacji (SIS II), który obejmie nowe państwa członkowskie, pozwoli na przechowywanie danych biometrycznych, ale niemożliwe będzie ich wykorzystanie jako kryterium wyszukiwania osób. W systemie drugiej generacji dostępne będą opcje centralnego wyszukiwania osób, po wprowadzeniu ich imienia i nazwiska, co przyczyni się do zwiększenia dokładności wyszukanych informacji. System będzie operacyjny od marca 2007 r.

- System informacyjny Europolu ma na celu stworzenie centralnej bazy danych dostępnych w państwach członkowskich dotyczących przestępczości zorganizowanej, które w odniesieniu do każdej osoby obejmują między innymi: jej tożsamość, znaki szczególne, odciski palców, profil DNA oraz kategorię przestępstwa, w związku z którym została wprowadzona do systemu (np. podejrzenie popełnienia tego przestępstwa, wyrok itd.). Oprogramowanie systemu informacyjnego Europolu jest dostępne we wszystkich 25 państwach członkowskich od dnia 10 października 2005 r. Dane do systemu są wprowadzane przez każde państwo członkowskie, a odpowiadają za nie krajowe oddziały Europolu.

- W dniu 12 października 2005 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący decyzji ramowej w sprawie wymiany informacji w ramach zasady dostępności [10]. Celem tego wniosku jest udostępnienie niektórych rodzajów informacji posiadanych przez organy ścigania w jednym państwie członkowskim także właściwym organom w innych państwach członkowskich lub Europolowi. Wniosek stanowi, że dostępne dane powinny być wymieniane za pośrednictwem Internetu lub poprzez ich przekazanie na podstawie „wniosku o udzielenie informacji” po znalezieniu poszukiwanych informacji w wykazie odnośników, które państwa członkowskie opracowują w odniesieniu do informacji niedostępnych przez Internet. Wspomniane rodzaje informacji obejmują profil DNA, odciski palców, raporty balistyczne, dane rejestracyjne pojazdów, numery telefonów i inne dane kontaktowe oraz imiona i nazwiska zawarte w rejestrach cywilnych. W tym kontekście należy wspomnieć traktat podpisany w Prüm w dniu 27 maja 2005 r. między Niemcami, Austrią, Holandią, Belgią, Luksemburgiem, Hiszpanią i Francją w celu wzmocnienia współpracy transgranicznej, w szczególności w zakresie zwalczania terroryzmu, przestępczości transgranicznej i nielegalnej imigracji. Ten akt prawny, który nie został jeszcze ratyfikowany, wprowadzi między innymi dalekosiężne środki mające na celu usprawnienie wymiany informacji, przede wszystkim w zakresie odcisków palców i profili DNA, takie jak system wykazu oraz bezpośredni dostęp do krajowych baz danych.

- System informacji wizowej ma na celu usprawnienie współpracy i konsultacji konsularnych między centralnymi władzami konsularnymi oraz poprawę w zakresie realizacji wspólnej polityki wizowej, co pozwoli zapobiegać zagrożeniom dla bezpieczeństwa wewnętrznego oraz handlowi wizami. Ponadto celem tego systemu jest ułatwianie kontroli nie tylko w punktach kontrolnych na granicach zewnętrznych, ale również na terytorium państw członkowskich, wspomagając w ten sposób walkę z oszustwami finansowymi. W przyszłości system będzie wykorzystywany w identyfikacji i przy powrotach nielegalnych imigrantów oraz będzie ułatwiał stosowanie rozporządzenia WE nr 343/2005 („Dublin II”)[11]. System będzie operacyjny pod koniec 2006 r. Będzie obejmował dane biometryczne i alfanumeryczne oraz funkcję wyszukiwania na podstawie danych biometrycznych. W dniu 24 listopada 2005 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie uprawnień do wglądu do danych systemu informacji wizowej dla organów państw członkowskich odpowiedzialnych za bezpieczeństwo wewnętrzne oraz dla Europolu w kontekście współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych[12].

- Celem systemu Eurodac jest pomoc w wyznaczeniu państwa członkowskiego, które ma być odpowiedzialne zgodnie z rozporządzeniem dublińskim za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego. Jest to baza danych ograniczona do informacji biometrycznych (odciski palców), która pozwala na porównanie odcisków palców osób ubiegających się o azyl i nielegalnych imigrantów.

3.2. Różne możliwości

13. W przypadku ERS z ograniczonym wykazem konieczne będzie określenie rodzaju danych dotyczących tożsamości zamieszczonych w nim osób, jakie będą potrzebne, aby wykaz taki stał się skutecznym narzędziem wyszukiwania. W tym względzie wspomnieć należy następujące kwestie:

- informacje zawarte w wykazie będą pochodzić z krajowych systemów rejestrów karnych. Większość z nich zawiera jedynie dane alfanumeryczne (tzn. tekstowe), z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Cypru, których rejestry obejmują także odciski palców. Niemniej jednak nawet w tych krajach, które nie zamieszczają odcisków palców w swoich rejestrach karnych, dane te są czasami gromadzone na wcześniejszym etapie, tzn. podczas śledztwa/postępowania karnego (np. przez policję);

- ustalenie tożsamości danej osoby na szczeblu krajowym z dostatecznym stopniem pewności jest znacznie trudniejsze w odniesieniu do obywateli krajów trzecich niż obywateli UE (brak wiarygodnych dowodów tożsamości, fałszywe dane dotyczące tożsamości itd.). Informacje alfanumeryczne dotyczące tożsamości obywateli krajów trzecich, które znajdują się w krajowych rejestrach karnych (i które zostałyby przeniesione do wykazu po jego stworzeniu) nie będą zatem we wszystkich przypadkach wiarygodne.

14. Istnieje kilka opcji, które trzeba będzie ocenić, przede wszystkim w świetle zasad proporcjonalności i konieczności. Zostaną one następnie przeanalizowane w kontekście oceny wpływu, przed przedstawieniem wniosku legislacyjnego.

15. Opcja 1 : wykaz ograniczony do informacji alfanumerycznych. Z takim rozwiązaniem wiążą się dwa główne rodzaje ryzyka: i) niekompletność informacji o wcześniejszych wyrokach skazujących wobec danej osoby (np. ponieważ była ona już wcześniej karana, ale pod innym nazwiskiem/pseudonimem); ii) przypisanie wyroku niewłaściwej osobie. Ponieważ wykaz stanowi jedynie narzędzie pozwalające użytkownikowi określić, gdzie dana osoba była poprzednio skazana, drugi rodzaj ryzyka można by ograniczyć, zapewniając dokładne sprawdzanie tożsamości tej osoby przez państwa członkowskie biorące udział w wymianie informacji (w razie potrzeby na podstawie danych biometrycznych). Opcja ta nie gwarantuje jednak dostępu do wyczerpujących informacji.

16. Opcja 2 : wykaz zawierający dane biometryczne. Opcja ta zakłada wyższe koszty (na szczeblu UE[13], ale również dla państw członkowskich, które musiałyby być w stanie wprowadzać dane biometryczne do wykazu). Powstają przy tym również inne niż w opcji 1 problemy związane z ochroną różnych danych. W przypadku stosowania danych biometrycznych istnieją dwie możliwości:

- po pierwsze, dane biometryczne można by przechowywać w wykazie, ale wykorzystywać jedynie w celu potwierdzenia tożsamości danej osoby. Niemożliwe byłoby zatem ogólne wyszukiwanie informacji na podstawie danych biometrycznych. Tak będzie działał SIS II;

- po drugie, do wykazu można by dodać funkcję wyszukiwania na podstawie danych biometrycznych. Dzięki temu możliwy byłby dostęp do wyczerpujących informacji, a jednocześnie wykluczona zostałaby możliwość przypisania wyroku niewłaściwej osobie.

17. Opcja 3 : wykaz zawierający dane biometryczne, lecz ograniczony jedynie do niektórych kategorii poważnych przestępstw. Jest to opcja realizowana na szczeblu krajowym przez niektóre państwa członkowskie, które założyły oddzielne rejestry dla pewnych rodzajów przestępstw zawierające informacje biometryczne (jednak bez rozróżnienia między obywatelami UE i obywatelami krajów trzecich). Oznaczałoby to konieczność porozumienia co do kategorii przestępstw, jakie mogłyby zostać ujęte w rejestrze.

18. Opcja 4 : nie tworzy się żadnego wykazu. Aby określić, czy obywatel kraju trzeciego był już skazany w innym państwie członkowskim, państwo członkowskie składające wniosek o informacje polegałoby na tradycyjnych mechanizmach współpracy policyjnej lub sądowej. Szczególnie w przyszłości wymiana niektórych rodzajów informacji, a mianowicie profili DNA i odcisków palców, między organami ścigania mogłaby być łatwiejsza dzięki wdrożeniu zasady dostępności (patrz pkt 12).

19. Odpowiedzi udzielone na pytania zawarte w załączonej ankiecie powinny umożliwić przeprowadzenie debaty na temat opisanych opcji w oparciu o lepsze rozumienie sytuacji w państwach członkowskich.

ZAŁĄCZNIK

Ankieta skierowana do państw członkowskich

I. INFORMACJE GROMADZONE PRZEZ POLICJę

1. Czy mają Państwo na ogół trudności z określeniem narodowości osób aresztowanych w toku śledztwa w sprawach karnych?

Tak – ok. % przypadków

Nie

2. Czy mają Państwo na ogół trudności z określeniem tożsamości osób aresztowanych w toku śledztwa w sprawach karnych?

Tak – ok. % przypadków

Nie

3. Jeśli tak, jakie są główne przyczyny tych trudności?

Aresztowany nie posiada żadnego dowodu tożsamości.

Przedstawione dokumenty nie są wiarygodne.

Aresztowany odmawia przedstawienia dowodów na poparcie swojej tożsamości lub nie jest w stanie ich dostarczyć (np. z powodu trudności językowych).

Inne (proszę określić)

4. W jaki sposób ustalają Państwo tożsamość aresztowanego?

5. Jakiego rodzaju informacje biometryczne są pobierane od aresztowanego?

Odciski palców

Fotografie

DNA

Inne (proszę określić)

6. W przypadku ustalenia, że aresztowany jest obywatelem kraju trzeciego, tzn. nie jest obywatelem UE, czy rutynowo kontaktują się Państwo z organami kraju trzeciego w celu potwierdzenia tożsamości aresztowanego oraz przedstawionej przez niego sytuacji osobistej?

Tak – ok. % przypadków

Nie

7. Jeśli tak, czy uzyskiwane odpowiedzi są zadowalające?

Tak – ok. % przypadków

Nie, proszę określić dlaczego.

8. Czy możliwe jest zgromadzenie informacji biometrycznych po zakończeniu śledztwa przez policję lub po wydaniu wyroku skazującego?

Tak, proszę sprecyzować:

Nie

II. Informacje dostępne po przeprowadzeniu śledztwa przez policję

9. Czy informacje dotyczące tożsamości aresztowanego (w tym dane biometryczne), zgromadzone przez policję, są automatycznie przekazywane organom ścigania?

Tak

Nie

Jedynie częściowo. Proszę sprecyzować:

10. Czy po wydaniu wyroku skazującego, informacje dotyczące tożsamości skazanego zebrane przez policję są automatycznie wprowadzane do rejestru karnego?

Tak

Nie

Jedynie częściowo. Proszę sprecyzować:

11. Jeśli nie, proszę określić:

- czy istnieją wymogi prawne uniemożliwiające wprowadzenie takich informacji.

Tak, proszę sprecyzować:

Nie

- czy w rejestrze karnym wpisuje się numer referencyjny lub odniesienie do kartotek policyjnych w celu zapewnienia łatwego dostępu do tych informacji.

Tak

Nie

12. Czy w przypadku śledztwa dotyczącego obywatela innego kraju systematycznie wysyłają Państwo wnioski o wyciąg z rejestru karnego w celu sprawdzenia, czy dana osoba była już karana?

Tak – ok. % przypadków

Nie

13. Jeśli tak, jakie są główne problemy, które się z tym wiążą?

14. Czy szczegóły dotyczące pseudonimu skazanego, jeśli jakiegoś używa, będą wpisane do rejestru karnego?

Tak

Nie

15. Zakładając, że na niektórych etapach postępowania gromadzone są dane biometryczne, czy są one przechowywane w bazach danych pozwalających na wyszukanie tych danych ?

Tak

Nie

16. Jeśli odpowiedź na pytanie 15 jest twierdząca, proszę określić, czy takie bazy danych są ograniczone jedynie do niektórych kategorii przestępstw (np. przestępstwa na tle seksualnym).

Tak, proszę sprecyzować:

Nie

17. Czy prowadzą Państwo statystyki dotyczące wyroków skazujących wydanych na terytorium Państwa kraju w odniesieniu do obywateli krajów trzecich? Jeśli tak, proszę przedstawić stosowne informacje.

[1] Komunikat Komisji w sprawie przestrzegania Karty praw podstawowych we wnioskach legislacyjnych Komisji. Metodologia systematycznej i ścisłej kontroli. COM (2005) 172 wersja ostateczna z 27.4.2005 r.

[2] Dz.U. C 53 z 3.3.2005, str. 1.

[3] http://conventions.coe.int/Treaty/Commun/ListeTraites.asp?CM=8&CL=ENG

[4] Biała księga w sprawie wymiany informacji o orzeczeniach skazujących w sprawach karnych i ich uznawania i wykonywania w Unii Europejskiej, COM (2005) 10.

[5] COM (2005) 690.

[6] Decyzja Rady 2005/876/WSiSW z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie wymiany informacji pochodzących z rejestru karnego, Dz.U. L 322 z 9.12.2005, str. 33.

[7] Dostępne na wniosek.

[8] Aby wykorzystać efekt skali, do celów studium wykonalności założono, że wykaz zostałby sporządzony w oparciu o techniczną platformę używaną przez SIS II, przy czym oba systemy byłyby różne, a dostęp do nich oraz dane w nich zawarte byłyby całkowicie oddzielne. Według szacunków dokonanych w ramach studium koszty realizacji systemu bez przechowywania danych biometrycznych wyniosłyby 4 mln EUR, natomiast opcja z przechowywaniem danych biometrycznych kosztowałaby dodatkowe 2 mln EUR. Dodanie funkcji wyszukiwania będzie wymagać dodatkowych nakładów.

[9] Komunikat Komisji COM (2005) 122 obejmuje wniosek dotyczący decyzji Rady ustanawiającej na lata 2007-2013 program szczegółowy „Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych” jako część programu ogólnego „Prawa podstawowe i sprawiedliwość”. Przyjęcie takiego wniosku zapewniłoby podstawę prawną umożliwiającą wsparcie z budżetu UE procesu rozwijania i wdrażania europejskiego skomputeryzowanego systemu wymiany informacji na temat rejestrów karnych, w tym bezpośrednie wsparcie procesu modernizacji krajowych rejestrów karnych.

[10] Wniosek dotyczący decyzji ramowej Rady w sprawie wymiany informacji w ramach zasady dostępności, COM (2005) 490 z 12.10.2005 r.

[11] Dz.U. L 50 z 25.2.2003.

[12] COM (2005) 600

[13] Patrz przypis 8.