DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI STRESZCZENIE OCENY SKUTKÓW Towarzyszący dokumentowi: Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego oraz zmieniającej dyrektywy 2002/65/WE, 2013/36/UE i 2009/110/WE i uchylającej dyrektywę 2007/64/WE oraz Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę /* SWD/2013/0289 final */





1 Wstęp Bezpieczne, efektywne, konkurencyjne i innowacyjne płatności elektroniczne są niezwykle istotne, aby umożliwić konsumentom, akceptantom i przedsiębiorstwom czerpanie pełnych korzyści wynikających z jednolitego rynku i w obliczu przechodzenia na całym świecie z handlu tradycyjnego na handel elektroniczny. W UE udało się osiągnąć istotne postępy w zakresie płatności detalicznych oraz dokonać ich integracji w ramach obowiązującego dorobku prawnego dotyczącego płatności. Ważne obszary rynku płatności – tj. płatności realizowane przy użyciu kart płatniczych, przez internet i przez telefon komórkowy – są jednak wciąż podzielone według granic państwowych. W wyniku ostatnich zmian, które zaszły na tych rynkach, stwierdzono również występowanie luk w przepisach i niespójności w obecnych ramach prawnych dotyczących płatności. 2 Określenie problemu 2.1 Problemy Ustanowienie ram prawnych na mocy dyrektywy w sprawie usług płatniczych 2007/64/WE[1] przyczyniło się już do istotnych postępów w ogólnej integracji europejskiego rynku płatności detalicznych. Pozostaje jednak szereg szczególnych i dobrze zdefiniowanych problemów w obszarze płatności realizowanych przy użyciu kart płatniczych, przez internet i przez telefon komórkowy. Czynniki prowadzące do powstania tych problemów dzieli się na dwie kategorie. Po pierwsze, w kilku obszarach rynek nie funkcjonuje optymalnie. Po drugie, istnieje szereg luk i niedociągnięć w zakresie obowiązujących przepisów prawnych. 2.1.1 Fragmentacja rynku Techniczna standaryzacja i interoperacyjność są niezbędne w płatnościach dokonywanych w otoczeniu sieciowym. Aby zmaksymalizować zasięg pomiędzy płatnikami, odbiorcami płatności i ich dostawcami usług płatniczych, wymagane jest zapewnienie interoperacyjności między różnymi systemami w oparciu o wspólne normy. Zarówno w przypadku płatności realizowanych przy pomocy kart płatniczych, przez internet, jak i przez telefon komórkowy istnieją jednak – pod różnymi względami i w zróżnicowanym stopniu – braki w zakresie normalizacji i interoperacyjności między różnymi rozwiązaniami, szczególnie na poziomie transgranicznym. Problemy te, które dodatkowo ograniczają konkurencję, są pogłębiane przez mało efektywne zasady zarządzania w odniesieniu do europejskiego rynku płatności detalicznych. 2.1.2 Nieefektywna konkurencja W obszarze kart płatniczych obowiązuje szereg ograniczających konkurencję zasad prowadzenia działalności i praktyk. Po pierwsze, porozumienia zbiorowe zawierane między bankami wydającymi karty a bankami świadczącymi usługę acquiringu w systemach kart płatniczych w odniesieniu do opłat międzybankowych, tzw. opłat interchange, przysparzają wielu problemów pod względem konkurencji i integracji rynku. Opłaty interchange mają negatywny wpływ na konkurencję, skutkując raczej wzrostem, niż zmniejszeniem presji w zakresie cen obowiązujących dla akceptantów i konsumentów. Ponadto dalece rozbieżne poziomy opłat interchange w poszczególnych państwach członkowskich oraz sposób, w jaki stosuje się opłaty interchange w różnych państwach, stanowią przeszkodę dla integracji rynku ze względu na zniechęcanie akceptantów do korzystania z usług zagranicznych dostawców. Co więcej, niektóre zasady stosowane przez system kart płatniczych ograniczają akceptantom wybór i możliwość odmowy korzystania z kosztownych instrumentów płatniczych bądź kierunkowania konsumentów, tak aby korzystali z tańszych metod płatności. 2.1.3 Zróżnicowane praktyki nakładania opłat w poszczególnych państwach członkowskich Opłaty dodatkowe (opłaty za korzystanie z konkretnego instrumentu płatniczego) zostały pierwotnie opracowane jako mechanizm służący akceptantom do kierunkowania konsumentów, tak aby korzystali z tańszych lub bardziej efektywnych instrumentów płatniczych. Mechanizm ten nie osiągnął jednak zamierzonych rezultatów. Obecnie połowa państw członkowskich UE pozwala stosować opłaty dodatkowe, natomiast pozostałe państwa członkowskie tego zabraniają. Taka sytuacja powoduje znaczne zamieszanie i przynosi szkodę konsumentowi w kontekście handlu elektronicznego. 2.1.4 Próżnia prawna w odniesieniu do niektórych dostawców usług płatniczych realizowanych przez internet Od przyjęcia dyrektywy w sprawie usług płatniczych w 2007 r. w obszarze płatności realizowanych przez internet pojawiły się nowe usługi, takie jak oferowanie przez dostawców zewnętrznych usługi inicjowania płatności w oparciu o bankowość internetową. Usługi te stanowią istotną alternatywę dla kart w przypadku płatności realizowanych przez internet, ponieważ zwykle są tańsze dla akceptantów i są dostępne dla licznych konsumentów nieposiadających kart kredytowych. Szereg obaw budzą jednak kwestia dostępu osób trzecich do danych uwierzytelniających konsumenta w bankowości internetowej oraz fakt, że wspomniane nowe usługi nie są objęte zakresem obowiązujących ram prawnych. 2.1.5 Luki w odniesieniu do zakresu oraz niespójne stosowanie dyrektywy w sprawie usług płatniczych Niektóre wyłączenia przewidziane w dyrektywie w sprawie usług płatniczych doprowadziły do sytuacji, w której poszczególne państwa członkowskie interpretują i stosują przedmiotowy akt prawny w bardzo różny sposób. Kryteria wyłączenia określone w dyrektywie w sprawie usług płatniczych wydają się zbyt ogólne lub nieaktualne względem zmian rynkowych i są interpretowane przez państwa członkowskie na różne sposoby. Dotyczy to szczególnie wyłączeń przewidzianych w dyrektywie w sprawie usług płatniczych odnoszących się do agentów handlowych, ograniczonych sieci, transakcji płatniczych inicjowanych przy użyciu urządzeń telekomunikacyjnych oraz niezależnych dostawców bankomatów. Luki w odniesieniu do zakresu dyrektywy w sprawie usług płatniczych są również obecne w przypadku płatności, w których co najmniej jedna ze stron świadczących usługi usytuowana jest poza EOG, oraz płatności realizowanych w walucie spoza UE. 2.2 Konsekwencje Zidentyfikowane problemy wiążą się z konsekwencjami dla konsumentów, akceptantów, nowych dostawców usług płatniczych, jak również całego rynku. 2.2.1 Nierówne szanse dla dostawców usług płatniczych / instytucji płatniczych W interesie operatorów działających na rynku – zwłaszcza banków i systemów kart płatniczych – leży zwiększanie, a przynajmniej zabezpieczenie dochodów z płatności realizowanych przy użyciu kart płatniczych, w szczególności z opłat interchange. W rezultacie dostawcy usług płatniczych oferujący rozwiązania płatnicze po niższej opłacie interchange lub bez pobierania takiej opłaty napotykają trudności dotyczące wejścia na rynek. Ponadto luki w zakresie standaryzacji i interoperacyjności uniemożliwiają konkurencję wśród operatów działających na rynku i stwarzają kolejną barierę we wchodzeniu na rynek przez nowych i innowacyjnych dostawców usług płatniczych. 2.2.2 Negatywne skutki dla użytkowników usług płatniczych (konsumentów, akceptantów) Konsumenci są zachęcani przez banki do korzystania z kosztownych kart, takich jak karty premium. Kiedy akceptanci nie mogą odmówić przyjęcia takich kart lub bezpośrednio obciążać konsumentów opłatą za korzystanie z nich, przenoszą wspomniane koszty na wszystkich konsumentów poprzez podniesienie cen oferowanych towarów i usług. Takie praktyki są szkodliwe dla społeczeństwa. Z drugiej strony wielu akceptantów o mniejszych rozmiarach może być zmuszonych do odmowy przyjęcia płatności kartą ze względu na wysokie opłaty, którymi obciążają ich agenci rozliczeniowy karty (i których głównym komponentem jest opłata interchange). 2.2.3 Niski wskaźnik działalności na poziomie trangranicznym Ze względu na brak interoperacyjności, w szczególności w odniesieniu do kart debetowych lub płatności realizowanych w oparciu o bankowość internetową, przy dokonywaniu zakupów przez internet w innym państwie możliwości konsumentów są zwykle ograniczone do korzystania z kosztownych kart kredytowych. Taki stan rzeczy może być przyczyną faktu, iż w 2011 r. 34 % konsumentów w UE zamówiło towary lub usługi przez internet w swoim państwie, ale zaledwie 10 % konsumentów dokonało zamówienia na poziomie transgranicznym[2]. W przypadku akceptantów wybór dostawcy usług płatniczych świadczącego usługę acquiringu jest często ograniczony do operatorów krajowych. Nawet duże europejskie przedsiębiorstwa detaliczne napotykają trudności dotyczące korzystania z usług agentów rozliczeniowych zlokalizowanych w innym państwie członkowskim. Prowadzi to do utraty możliwości w zakresie korzyści skali oraz w zakresie usprawnienia operacji dla akceptantów. 2.2.4 Rozproszone i ograniczane innowacje Z powodu różnic technicznych pomiędzy krajowymi formami i infrastrukturą płatności działalność prowadzona przez nowe podmioty wchodzące na rynek oraz funkcjonujących już na nim dostawców usług płatniczych, którzy chcieliby zacząć świadczyć innowacyjne usługi, jest ograniczona do rynku krajowego. Taka sytuacja ogranicza potencjał powstania korzyści skali zarówno pod względem niższych kosztów, jak i ewentualnych dochodów, a tym samym zniechęca do dokonywania inwestycji przez nowe przedsiębiorstwa. Ponadto otoczenie rozdrobnione według granic państwowych może prowadzić do zahamowania innowacji w Europie w porównaniu z innymi regionami, takimi jak Stany Zjednoczone czy Azja i Pacyfik. 3 Argumenty przemawiające za podjęciem działania przez UE Zintegrowany rynek elektronicznych płatności detalicznych w UE przyczynia się do realizacji celu określonego w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącego rynku wewnętrznego. Korzyści wynikające z integracji rynki obejmują wzrost konkurencji między dostawcami usług płatniczych oraz większy wybór, innowacyjność i bezpieczeństwo dla użytkowników usług płatniczych, szczególnie dla konsumentów. Ze względu na swój charakter zintegrowany rynek płatności, oparty na sieciach wykraczających swym zasięgiem poza granice poszczególnych państw, wymaga podejścia ogólnowspólnotowego, ponieważ mające zastosowanie zasady, przepisy, procesy i normy muszą być spójne we wszystkich państwach członkowskich, aby zapewnić pewność prawa oraz równe szanse dla wszystkich uczestników rynku. Ewentualna interwencja na szczeblu UE jest zatem zgodna z zasadą pomocniczości. 4 Cele polityki W odniesieniu do zidentyfikowanych problematycznych obszarów dominują dwa cele ogólne. Pierwszym z nich jest zapewnienie równych szans wszystkim kategoriom dostawców usług płatniczych, co z kolei spowoduje zwiększenie wyboru, efektywności, przejrzystości i bezpieczeństwa płatności detalicznych. Drugim celem jest ułatwienie świadczenia na poziomie transgranicznym innowacyjnych usług płatniczych realizowanych przy użyciu kart płatniczych, przez internet i przez telefon komórkowy poprzez zapewnienie jednolitego rynku w odniesieniu do wszystkich płatności detalicznych. Prowadzi to do następujących sześciu celów szczegółowych: - eliminacji luk w zakresie standaryzacji i interoperacyjności płatności realizowanych przy użyciu kart płatniczych, przez internet i przez telefon komórkowy; - usunięcia przeszkód dla konkurencji, szczególnie w odniesieniu do płatności realizowanych przy użyciu kart płatniczych i przez internet; - dostosowania praktyk dotyczących obciążania opłatami i kierunkowana wyboru w odniesieniu do usług płatniczych w całej UE; - zapewnienia objęcia powstających rodzajów usług płatniczych zakresem ram regulacyjnych; - zapewnienia spójnego stosowania ram legislacyjnych (dyrektywa w sprawie usług płatniczych) w poszczególnych państwach członkowskich; - ochrony interesów konsumentów dzięki rozszerzeniu zakresu ochrony prawnej na nowe kanały płatności oraz innowacyjne usługi płatnicze. 5 Warianty polityki Zidentyfikowano szereg wariantów polityki. W tabeli poniżej przedstawiono podsumowanie tych wariantów (warianty zachowane zostały wyróżnione). Inne możliwe środki, których celem jest rozwiązanie problemów o niższym priorytecie lub zapewnienie pełnej skuteczności głównych wariantów polityki bez wywierania istotnego wpływu jako takiego (środki pomocnicze i dostrajające), zostały przedstawione bardziej szczegółowo w samej ocenie skutków. Fragmentacja rynku Mało efektywne zasady zarządzania 1: Brak zmian w polityce. 2: Organ samoregulacyjny ustanowiony przez uczestników rynku. 3: Organ formalny ustanowiony na mocy aktu prawnego wydanego przez współprawodawców. Luki w zakresie standaryzacji i interoperacyjności 1: Brak zmian w polityce. 2: Postęp w standaryzacji dzięki ramom zarządzania płatnościami (płatności karty). 3: Upoważnienie europejskiego organu normalizacyjnego (płatności realizowane przez telefon komórkowy). 4: Ustanowienie obowiązkowych wymogów technicznych w drodze prawodawstwa. Nieefektywna konkurencja w określonych obszarach płatności realizowanych przy użyciu kart płatniczych i przez internet Opłaty interchange 1: Brak zmian w polityce. 2: Zezwolenie na transgraniczne świadczenie usługi acquiringu oraz regulacja poziomu transgranicznych opat interchange 3: Upoważnienie państw członkowskich do wyznaczenia krajowych opłat interchange w oparciu o wspólną metodykę. 4: Określenie wspólnego, ogólnounijnego poziomu opłat interchange w oparciu o maksymalny pułap. 5: Wyłączenie kart komercyjnych oraz kart wydanych przez systemy trójstronne. 6: Regulacja opłat akceptanta. Zasady prowadzenia działalności ograniczające konkurencję 1: Brak zmian w polityce. 2: Dobrowolna likwidacja zasady honorowania wszystkich kart przez systemy kart płatniczych. 3: Zakaz stosowania (części) zasady honorowania wszystkich kart. Zróżnicowane praktyki nakładania opłat w poszczególnych państwach członkowskich 1: Brak zmian w polityce. 2: Zakaz pobierania opłat dodatkowych we wszystkich państwach członkowskich. 3: Zezwolenie na pobieranie opłat dodatkowych we wszystkich państwach członkowskich. 4: Zobowiązanie akceptantów do oferowania zawsze co najmniej jednego, powszechnie stosowanego środka płatniczego bez jakichkolwiek opłat dodatkowych. 5: Wprowadzenie zakazu pobierania opłat dodatkowych w odniesieniu do instrumentów płatniczych regulowanych opłatami interchange. Próżnia prawna w odniesieniu do niektórych dostawców usług płatniczych Dostęp do informacji dotyczących dostępności funduszy dla nowych systemów kart płatniczych i innych dostawców zewnętrznych 1: Brak zmian w polityce. 2: Określenie warunków dostępu dostawców zewnętrznych, określenie ich praw i obowiązków, wyjaśnienie podziału odpowiedzialności. 3: Zezwolenie dostawcom zewnętrznym na dostęp do informacji w ramach porozumienia umownego z bankiem obsługującym rachunek. Luki w odniesieniu do zakresu oraz niespójne stosowanie dyrektywy w sprawie usług płatniczych Wyłączenia z zakresu dyrektywy w sprawie usług płatniczych 1: Brak zmian w polityce. 2: Aktualizacja i wyjaśnienie zakresu wyłączeń przewidzianych w dyrektywie w sprawie usług płatniczych (agenci handlowi i ograniczone sieci). 3: Usunięcie wyłączeń (transakcje płatnicze inicjowane przy użyciu urządzeń telekomunikacyjnych oraz niezależni dostawcy bankomatów). 4: Zobowiązanie dostawców usług płatniczych korzystających z wyłączeń do zwrócenia się do właściwych organów o zezwolenie. Transakcje, w których co najmniej jedna ze stron świadczących usługi usytuowana jest poza EOG oraz płatności realizowane w walutach spoza UE 1: Brak zmian w polityce. 2: Rozszerzenie zakresu na wszystkie transakcje jednostronne i wszystkie waluty. 3: Selektywne rozszerzenie zakresu niektórych przepisów określonych w dyrektywie w sprawie usług płatniczych na transakcje jednostronne i wszystkie waluty. Wśród zainteresowanych stron panuje zgoda co do: 1) korzyści, jakie mogą płynąć z osiągnięcia odpowiedniego poziomu standaryzacji technicznej, a tym samym interoperacyjności w obszarze płatności realizowanych przy użyciu kart płatniczych, przez internet i przez telefon komórkowy; 2) potrzeby ustanowienia przejrzystych zasad dotyczących wielostronnych opłat interchange i innych zasad prowadzenia działalności w ramach dążenia do zapewnienia pewności prawa i równych szans na rynku kart płatniczych[3]; 3) znaczenia objęcia oferowanych przez dostawców zewnętrznych usług inicjowania płatności zakresem ram regulacyjnych; 4) potrzeby harmonizacji praktyk w zakresie kierunkowania wyboru, w szczególności w odniesieniu do opłat dodatkowych; 5) rozszerzenia i wyjaśnienia zakresu dyrektywy w sprawie usług płatniczych. 6 Skutki Zalecane warianty polityki mają następujące cele: - zmniejszyć fragmentację rynku dzięki działaniom na rzecz standaryzacji oraz nowym zasadom zarządzania; - zlikwidować przeszkody w konkurencji w obszarze płatności realizowanych przy użyciu kart płatniczych, w szczególności poprzez uregulowanie opłat interchange, eliminację zasad prowadzenia działalności ograniczających konkurencję oraz poprawę dostępu do rynku; - ograniczyć możliwości pobierania opłat dodatkowych przez akceptantów w odniesieniu do instrumentów, które nie są objęte zakresem regulacji dotyczących opłat interchange; - zapewnić ramy prawne dotyczące dostępu dostawców zewnętrznych do informacji na temat funduszy; - ograniczyć w znacznym stopniu luki prawne i niespójności w dyrektywie w sprawie usług płatniczych. Zidentyfikowana kwestia || Zalecany wariant || Skutki gospodarcze na szczeblu UE Zarządzanie i standaryzacja Zasady zarządzania || Za pośrednictwem organu formalnego (Europejska Rada ds. Płatności Detalicznych). || Większe zaangażowanie zainteresowanych stron. Marginalne koszty. Standaryzacja płatności realizowanych przy użyciu kart płatniczych || Poprzez ramy zarządzania płatnościami (w europejskich ramach płatności detalicznych). || Przyczynia się na rzecz w pełni zintegrowanego rynku kart płatniczych. Korzyści szacowane na poziomie 4 mld rocznie, głównie dla przedsiębiorstw i konsumentów. Standaryzacja płatności realizowanych przez telefon komórkowy || Poprzez europejski organ normalizacyjny. || Zwiększa ilość transakcji realizowanych przez telefon komórkowy. Według oszacowań: liczba transakcji wzrośnie o 68 %, jeżeli zostaną objęte standaryzacją. Opłaty interchange (za realizowanie transakcji płatniczych w oparciu o kartę) Regulacja opłat interchange (etap 1) || Ustanowienie pułapu transgranicznych opłat interchange (w odniesieniu do kart debetowych i kredytowych) oraz pozwolenie na wybór opłaty interchange w odniesieniu do transakcji transgranicznych (poprzez transgraniczne świadczenie usługi acquiringu, zob. poniżej). || Oszczędności operacyjne dla dużych akceptantów. Według oszacowań wyniosą one 3 mld EUR rocznie. Regulacja opłat interchange (etap 2) || Ustanowienie pułapu opłat interchange w odniesieniu do kart debetowych i kredytowych na poziomie odpowiednio maksymalnie 0,2 % i 0,3 % wartości transakcji . || Oszczędności operacyjne dla wszystkich akceptantów honorujących karty płatnicze. Według oszacowań wyniosą one 6 mld EUR rocznie. Część może zostać przeniesiona na konsumentów. Opłaty interchange – główne środki zabezpieczające Transgraniczne świadczenie usługi acquiringu || Usunięcie ograniczeń narzucanych przez systemy kart płatniczych i przepisy w odniesieniu do transgranicznego świadczenia usługi acquiringu. || Oszczędności operacyjne dla dużych akceptantów szacowane jako część kwoty 3 mld EUR rocznie (w przypadku wsparcia w formie regulacji opłat interchange). Zasady prowadzenia działalności ograniczające konkurencję || Zakaz stosowania (części) zasady honorowania wszystkich kart i zasady niedyskryminacji. || Oszczędności operacyjne dla wszystkich akceptantów kart płatniczych. Według oszacowań wyniosą one 0,6–1,7 mld EUR rocznie, maksymalnie do 0,5 mld EUR poniżej zaproponowanych pułapów. Część może zostać przeniesiona na konsumentów. Zróżnicowane praktyki obciążania opłatami w poszczególnych państwach członkowskich. || Wprowadzenie zakazu pobierania opłat dodatkowych w odniesieniu do instrumentów płatniczych regulowanych opłatami interchange. || Oszczędności dla konsumentów: do 731 mln EUR rocznie. Luka w odniesieniu do zakresu oraz niespójne stosowanie dyrektywy w sprawie usług płatniczych Dostęp dostawców zewnętrznych do informacji na temat dostępności funduszy. || Określenie warunków dostępu dostawców zewnętrznych do informacji na temat dostępności funduszy, określenie ich praw i obowiązków oraz wyjaśnienie podziału odpowiedzialności. || Oszczędności dla akceptantów, jeżeli w przypadku transakcji realizowanych przez internet karty kredytowe zostaną zastąpione usługami świadczonymi przez dostawców zewnętrznych, szacowane na kwotę 0,9–3,5 mld EUR rocznie. Znacznie niższe opłaty dla wszelkich nowych systemów kart płatniczych (15–75 %). Nowe rozwiązanie płatnicze on-line dla konsumentów, również tych nieposiadających kart kredytowych. Wyłączenia z zakresu (wyłączenia) || Ponowne określenie zakresu w odniesieniu do agentów handlowych i ograniczonych sieci. Objęcie zakresem transakcji inicjowanych przez internet / telefon komórkowy i niezależnych bankomatów. Wymóg udzielania zezwolenia przez właściwe organy w odniesieniu do usług objętych wyłączeniem. || Koszt dla zainteresowanych dostawców usług płatniczych szacowany na 128–193 mln EUR (jednorazowo). Korzyści nie mają charakteru wymiernego, jednak obejmują poprawę ochrony konsumentów, większe bezpieczeństwo płatności oraz równe szanse w zakresie konkurencji. Rozszerzenie zakresu (transakcje jednostronne i transakcje dokonywane w walutach spoza UE). || Selektywne rozszerzenie zakresu (tytuł III i IV) dyrektywy w sprawie usług płatniczych na transakcje jednostronne i transakcje dokonywane w walutach spoza UE. || Marginalne koszty. Korzyści wynikające z dyrektywy w sprawie usług płatniczych powiększone o transakcje płatnicze o szacowanej całkowitej wartości w kwocie 60 mld EUR rocznie dla około 32 mln użytkowników usług płatniczych. Skutki dla zainteresowanych stron Poza bezpośrednimi korzyściami gospodarczymi omówionymi powyżej: Konsumenci odnoszą korzyści głównie dzięki większemu wyborowi środków płatniczych, w szczególności poprzez usługi świadczone przez dostawców zewnętrznych oraz płatności realizowane przez telefon komórkowy; wzmocnione zasady ochrony konsumentów oraz większe zaangażowanie w zarządzanie płatnościami detalicznymi. Akceptanci zysją swobodę w zakresie honorowania środków płatniczych (dzięki uzyskaniu zdolności do odmowy przyjmowania kosztownych kart); odnoszą korzyści z większej standaryzacji (np. dzięki racjonalizacji terminali z czytnikami kart) oraz z możliwości korzystania z usługi acquiringu na poziomie centralnym i transgranicznym. Nowe podmioty wchodzące na rynek po stronie podaży: zyskują równe szanse i dostęp do rynku (np. dostawcy zewnętrzni i nowe systemy kart płatniczych); odnoszą korzyść z uregulowania opłat interchange. Istniejący dostawcy usług płatniczych i istniejące systemy kart płatniczych: banki i systemy kart płatniczych mogą odczuć skutki w formie ewentualnego ograniczenia dochodów w wyniku uregulowania opłat interchange; mierzą się z większą konkurencją ze strony nowych podmiotów na rynku. Prawdopodobnie w perspektywie średnio– i długoterminowej odniosą one jednak korzyści ze standaryzacji i ze znacznie większej liczby płatności realizowanych za pomocą karty niż obecnie (ponieważ znacznie większa część akceptantów, szczególnie tych mniejszych, zacznie honorować karty płatnicze). 7 Proponowane instrumenty regulacyjne Wiele z proponowanych środków z zakresu polityki można zastosować poprzez przeprowadzenie przeglądu dyrektywy w sprawie usług płatniczych. Dotyczy to zwłaszcza obszarów, które są już obecnie objęte zakresem wspomnianej dyrektywy, np. dostępu dostawców zewnętrznych do rynku, pobierania opłat dodatkowych oraz zasad odnoszących się do instytucji płatniczych. Inne działania, w szczególności uregulowanie opłat interchange i środki pomocnicze, zostałyby uwzględnione w dedykowanym rozporządzeniu. Wobec niektórych działań opisanych powyżej można zastosować środki o charakterze nieustawodawczym, na przykład poprzez zaangażowanie europejskich organów normalizacyjnych. [1] http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2007:319:0001:0036:PL:PDF [2] http://epp.eurostat.ec.europa.eu/portal/page/portal/information_society/data/main_tables [3] W szczególności ze względu na szereg postępowań z zakresu konkurencji.