[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 25.8.2005

COM(2005) 380 końcowy

2004/0084 (COD)

Poprawiony wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja znowelizowana)

(przedstawiony przez Komisję na mocy art. 250 ust. 2 Traktatu WE)

2004/0084 (COD)

Poprawiony wniosek

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja znowelizowana)

1. KONTEKST

W dniu 21 kwietnia 2004 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja znowelizowana)[1]. Szczególną podstawą prawną jest art. 141 ust. 3 TWE przewidujący wymóg procedury współdecyzji.

Celem wniosku jest zapewnienie pewności prawnej i jasności przy wprowadzaniu w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy, poprzez połączenie w jeden dokument głównych przepisów jakie obowiązują w tych dziedzinach, jak również postępów wynikających z utrwalonego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Uproszczenie i usprawnienie wspólnotowego dorobku prawnego ułatwi przystępność i czytelność prawodawstwa wspólnotowego zarówno prawnikom, jak i ogółowi społeczeństwa, i stanowi tym samym krok naprzód na drodze do lepszych regulacji prawnych.

Wniosek łączy ze sobą w jeden spójny instrument następujące sześć dyrektyw dotyczących równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i:

- dyrektywę 75/117 w sprawie równości wynagrodzeń,

- dyrektywę 76/207 zmienioną przez dyrektywę 2002/73 w sprawie równego traktowania w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy,

- dyrektywę 86/378, zmienioną przez dyrektywę 96/97 w sprawie równego traktowania w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników,

- dyrektywę 97/80 w sprawie ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć.

Niniejszy wniosek jest nie tylko zwykłą konsolidacją. Wprowadza on również pewne merytoryczne zmiany. Zmiany te są wyrazem ostrożnego podejścia do uaktualniania i unowocześniania prawa wspólnotowego. Na przykład w tekście zawarto utrwalone orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w celu wyjaśnienia podstawowych pojęć prawa regulującego równe traktowanie. Ponadto, zakres niektórych przepisów horyzontalnych zawartych w najnowszych dyrektywach – na przykłada ciężar dowodu – został w sposób wyraźny zastosowany do dziedziny systemów zabezpieczenia społecznego pracowników. W praktyce orzecznictwo Trybunału rozszerzyło już zakres tych przepisów na główne cechy systemów zakładowych. Główną zaletą wniosku w tym zakresie, jest zatem wyjaśnienie tego stanu prawnego.

Na swym grudniowym posiedzeniu w 2004 r., Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wydał opinię na temat wniosku[2]. Parlament Europejski, na posiedzeniu plenarnym w dniu 6 lipca 2005 r., przyjął 98 poprawek do wniosku Komisji (liczba poprawek wynosi 108, jednak 10 z nich zostało wycofanych, zastąpionych przez inne poprawki lub odrzuconych przez Parlament Europejski).

2. Analiza poprawek

Komisja przyjmuje w całości, z zastrzeżeniem przeformułowań lub w ich ogólnym sensie, następujące poprawki: 1, 2, 4, 6, 8, 9, 11, 14 - 23, 25 - 28, 31 do 35, 37 - 43, 45, 47 - 52, 54, 55 - 62, 64 - 66, 68 - 70, 74, 75, 77 - 80, 82, 83, 85, 87, 88 - 93, 101 oraz 106 - 108.

Komisja przyjmuje częściowo następujące poprawki: 5, 24, 71 - 73, 76, 81, 84 oraz 102 - 105.

Komisja nie może przyjąć następujących poprawek: 3, 12, 13, 29, 30, 36, 53, 63, 67, 86 oraz 100.

2.1. Poprawki przyjęte lub przyjęte w ich ogólnym sensie przez Komisję

2.1.1 Poprawki nr 27, 28, 33, 37, 39, 41 - 43, 48 - 52, 57 - 60, 62, 64 - 66, 68, 74, 75, 78 - 80, 82, 85, 87, 89 – 93

Poprawki te dodają tytuły do każdego artykułu i zmieniają nagłówki Tytułu III w Rozdziale 1 w celu uczynienia dyrektywy bardziej czytelną. Jest to w pełni do przyjęcia, z zastrzeżeniem przeformułowania w odniesieniu do kilku tylko tytułów. Aby zachować dokładność i zwięzłość, a także spójność z brzmieniem stosowanym w całości dyrektywy art. 8 powinien być zatytułowany „ Przykłady dyskryminacji ”, art. 9 „ Wdrożenie w odniesieniu do osób pracujących na własny rachunek ”, a tytuł art. 10 powinien zostać zmieniony na „ Możliwość odroczenia w odniesieniu do osób pracujących na własny rachunek ”. Dla większej przejrzystości, art. 15 powinien zostać zatytułowany jako „ Powrót z urlopu macierzyńskiego ” a art. 20 jako „ Zakres zastosowania ciężaru dowodu ”. Wreszcie należy wprowadzić tytułu w miejscach, gdzie Parlament Europejski je pominął, tj. w art. 5a („ Zakres podmiotowy ”), 28a („ Stosunek do innych przepisów wspólnotowych i krajowych ”) oraz 30 („ Rozpowszechnianie informacji ”).

2.1.2 Poprawka nr 1

Ta zmiana ma na celu uniknięcie ewentualnych nieporozumień co do tego, że dalsze poprawki wykraczające poza zadanie nowelizacji zostały już przewidziane. Poprawka może zostać przyjęta, z zastrzeżeniem przeformułowania uzupełniającego wyjaśnienie poprzez dodanie w tym samym zdaniu, że: „ są wprowadzane dalsze poprawki ” zamiast „ mają być wprowadzone ”.

2.1.3 Poprawki nr 2 i 32

Ponowne wprowadzenie motywu 4 dyrektywy 2002/73 cytującego postanowienia Traktatu dotyczące równouprawnienia kobiet i mężczyzn pod koniec motywu 2, oraz zastąpienie pojęcia „równego traktowania” pojęciem „równości”, a także odesłanie do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości mogą być przyjęte w takiej formie.

Nowe sformułowanie w ostatnim zdaniu tego motywu i w art. 2 ma na celu uściślić, że mniej korzystne traktowanie ze względu na zmianę płci jest zabronione i objęte zakresem tej dyrektywy. Komisja popiera inicjatywę zwrócenia uwagi na fakt, że dyskryminacja transseksualistów jest dyskryminacją ze względu na płeć, zabronioną przez dyrektywę, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości. Wzięto jednak pod uwagę, że w przeciwieństwie do innych przypadków dyskryminacji ze względu na płeć nie porównuje się przedstawicieli jednej płci z przedstawicielami drugiej płci. Ten rodzaj dyskryminacji nie zawsze mieści się ściśle w ogólnych ramach dyskryminacji ze względu na płeć. Powoduje to szczególne problemy wymagające szczególnych rozwiązań. W szczególności, jest wątpliwe czy brzmienie poprawki 2 obejmującej osoby „ zmieniające płeć ” w wystarczającym stopniu regulowałoby szczególną formę dyskryminacji, jaką jest dyskryminacja transseksualistów. Brzmienie to nie uwzględniałoby faktu, że w niektórych przypadkach nie można mówić o dyskryminacji przed spełnieniem warunków uznania nowej płci, a w innych nie trzeba nawet rozpoczynać procesu zmiany płci a każde nieprzyjazne traktowanie w oparciu o samą tylko informację o zamiarze dokonania tego należałoby uznać za dyskryminację ze względu na płeć. Podobnie, w kontekście poprawki 32 nie jest jasne w tym samym stopniu, co w przypadku innych form dyskryminacji ze względu na płeć, co tak naprawdę zalicza się do dyskryminacji, szczególnie w przypadkach związanych z uznaniem zmiany płci.

W związku z powyższym, zamiast tych dwóch poprawek, które Komisja może przyjąć w ich ogólnym sensie, lepiej jest wpisać odrębny motyw za obecnym motywem 2, poświęcony właśnie temu zagadnieniu i wyjaśniający, że dyskryminacja transseksualistów również mieści się w zakresie dyrektywy. W ten sposób omawiany problem będzie bardziej uwidoczniony niż poprzez dodanie zdania do długiego i bardzo ogólnego motywu. Unika się również w ten sposób ewentualnych niejednoznaczności wynikających z języka użytego w poprawce i w artykule, wspomnianych powyżej. Nowy motyw, cytujący wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie P przeciwko S (Sprawa 13/94), ma następujące brzmienie:

„ Trybunał stwierdził, że zakres zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn nie może być ograniczony jedynie do zakazu dyskryminacji opartej na fakcie przynależności osoby do jednej z płci. W świetle celów tej zasady, jak również charakteru praw, jakie ma ona chronić, jej zakres ma również zastosowanie do dyskryminacji wypływającej z faktu zmiany płci przez daną osobę. ”

2.1.4 Poprawka nr 4

Ta poprawka ma na celu poprawienie czytelności języka oraz położenie szczególnego nacisku na zakaz molestowania i molestowania seksualnego, który musi być usankcjonowany odstraszającymi i proporcjonalnymi karami. Poprawka może być przyjęta, z zastrzeżeniem usunięcia wyrażenia „ przez sądy ” na końcu motywu, z uwagi na fakt iż kary niekoniecznie muszą być orzekane przez sądy; nakładanie kar może wszak należeć również do kompetencji, na przykład, organów administracyjnych.

2.1.5 Poprawka nr 6

Celem tej poprawki jest zbliżenie języka użytego w tym motywie do motywu 16 dyrektywy 2002/73 w celu podkreślenia głównej roli, jaką Trybunał Sprawiedliwości pełni w odniesieniu do wykładni zasady równości wynagrodzeń. Komisja może przyjąć poprawkę, z zastrzeżeniem następującego przeformułowania, które lepiej odpowiada wspomnianym powyżej celom:

„ Zasada równości wynagrodzeń za równą pracę lub pracę o równej wartości, określona w art. 141 Traktatu, a następnie konsekwentnie podtrzymywana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości stanowi ważny aspekt zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn oraz zasadniczą i nieodłączną część wspólnotowego dorobku prawnego, w tym orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, dotyczącego dyskryminacji ze względu na płeć. Dlatego też należy przyjąć dalsze przepisy w celu jej wprowadzenia w życie. ”

2.1.6 Poprawka nr 8

Poprawka prawidłowo streszcza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące kryteriów oceny tego, czy praca jest tej samej wartości i wyjaśnia rozumienie dyrektywy. Jest zatem możliwa do przyjęcia dla Komisji.

2.1.7 Poprawki nr 9, 38

Poprawki te wykreślają odniesienie do pojęcia „jednego źródła”, do którego można odnieść różnice w wynagrodzeniu, zgodnie z tym co orzekł Trybunał Sprawiedliwości, w oparciu o argument, iż rozstrzygnięte sprawy dotyczyły szczególnych okoliczności, których nie można uogólniać, oraz że Trybunał Sprawiedliwości, w przeciwieństwie do treści wniosku, użył tego pojęcia wyłącznie jako kryterium negatywnego dla wyłączenia zastosowania zasady równości wynagrodzeń w przypadku braku jednego źródła. Komisja jest przekonana, że pierwotne brzmienie wniosku właściwie streszcza utrwalone orzecznictwo, jednak może przyjąć obydwie poprawki w proponowanym brzmieniu, z uwagi na fakt, iż Trybunał Sprawiedliwości będzie nadal stosował i rozwijał orzecznictwo w tym zakresie bez względu na to, czy aspekt ten zostanie wyraźnie wspomniany w dyrektywie czy nie. Zastąpienie ogólnego terminu „dyskryminacja” odniesieniem do „ bezpośredniej i pośredniej ” dyskryminacji jest również dla Komisji możliwe do przyjęcia.

2.1.8 Poprawka nr 11

Poprawka ta ma celu zachowanie w motywie przykładu dopuszczalnych nierównych poziomów świadczeń w systemach o określonym poziomie składek finansowanych przez akumulację kapitału, regulowanych obecnie przez załącznik do dyrektywy 96/97. Zmiana ta przyczynia się do przejrzystości i zrozumiałości prawodawstwa dotyczącego skomplikowanego zagadnienia zabezpieczenia społecznego pracowników, pod warunkiem że będzie jednoznacznie powiedziane, że mamy do czynienia wyłącznie z przykładami poprzez dodanie takich wyrażeń, jak „ na przykład ” na początku motywu („ Na przykład, w przypadku... ”).

2.1.9 Poprawka nr 14, 15

Poprawki te mają na celu przepisanie motywu 5 dyrektywy 96/97 oraz motywu 7 dyrektywy 2002/73. Zmiany zwiększają przejrzystość dyrektywy i tym samym są dla Komisji możliwe do przyjęcia.

2.1.10 Poprawka nr 16

Poprawka ta, przepisująca motyw 15 dyrektywy 2002/73, jest dla Komisji co do zasady możliwa do przyjęcia, niemniej należy dokonać dwóch drobnych zmian w celu zachowania zgodności z przepisami dyrektywy 2002/73. Należy wykreślić wyrażenie „ przez Państwa Członkowskie ” a wyrażenie „ celem ” należy zastąpić przez „ przedmiotem działalności ”.

2.1.11 Poprawka nr 17

Pierwsza część poprawki jest powtórzeniem art. 141 ustęp 4 Traktatu WE, która może być przyjęta z zastrzeżeniem właściwego zacytowania Traktatu, poprzez wspomnienie o pełnej równości, w praktyce, w „ życiu zawodowym ”, zamiast pojęcia węższego – „ warunków pracy ”. Nowowprowadzone ostatnie zdanie jest powtórzeniem tekstu motywu 14 dyrektywy 2002/73 i jest możliwe do przyjęcia w zaproponowanym brzmieniu.

2.1.12 Poprawka nr 18

Pierwsza część poprawki, stwierdzająca, że Trybunał Sprawiedliwości stale uznaje środki ochrony ciąży i macierzyństwa jako sposób na osiągnięcie istotnej równości płci, jest zgodna orzecznictwem z ETS i tym samym jest możliwa do przyjęcia. Podobnie jak w pozostałej części motywu, która dotyczy zasady równego traktowania bez sprecyzowania, że dyrektywa dotyczy równego traktowania kobiet i mężczyzn, należy wykreślić wyrażenie „ płci ”, a zostawić odniesienie do „ istotnej równości ”.

Zmiana w ostatnim zdaniu nie może być przyjęta w proponowanym brzmieniu, z uwagi na fakt, iż urlop rodzicielski nie jest związany ze szczególną ochroną stanu biologicznego kobiety oraz środkami ochrony macierzyństwa, które z definicji mogą odnosić się wyłącznie do kobiet. Urlop rodzicielski jest dostępny również dla mężczyzn. Wyjaśnienie mówiące, że dyrektywa jest bez uszczerbku dla urlopu rodzicielskiego, jest możliwe do przyjęcia, lecz musi być ono zawarte w nowym, oddzielnym zdaniu o następującej treści:

„ Niniejsza dyrektywa jest ponadto bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego ”.

2.1.13 Poprawka nr 19

Poprawka ta ma na celu przepisanie końcowej części motywu 12 dyrektywy 2002/73, która jest w zasadzie powtórzeniem treści art. 15 ust. 2 in fine . Zwiększa ona jasność i spójność języka w całym tekście dyrektywy. Może zostać przyjęta w zaproponowanym brzmieniu.

2.1.14 Poprawka nr 20, 21

Poprawka 20 jest powtórzeniem motywu 13 dyrektywy 2002/73 dotyczącego wyjaśnienia sytuacji prawnej urlopu rodzicielskiego, a poprawka 21 wprowadza nowy motyw głównie rozszerzający te same warunki na urlop związany z przysposobieniem dziecka. Komisja może przyjąć w ogólnym sensie obie, ściśle związane ze sobą poprawki, z uwagi na fakt, iż urlop rodzicielski i związany z przysposobieniem dziecka są wspólnie uregulowane w art. 16. W celu uniknięcia niepotrzebnych powtórzeń, aby uprościć tekst i zachować jasność języka w odniesieniu do przysposobienia dziecka, należy połączyć obydwa motywy poprzez dodanie następującego tekstu na końcu motywu 19a przy jednoczesnym wykreśleniu obecnego ostatniego zdania:

„ Podobne warunki mają zastosowanie do przyznawania przez Państwa Członkowskie kobietom i mężczyznom indywidualnego i niezbywalnego prawa urlopu po przysposobieniu dziecka. W tym kontekście należy podkreślić, że do Państw Członkowskich należy ustalanie, czy przyznać prawo do urlopu rodzicielskiego i/lub związanego z przysposobieniem dziecka, czy nie, a także ustalanie warunków, innych niż zwolnienie i powrót do pracy, które są poza zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy.”

2.1.15 Poprawka nr 22

Poprawka ta zawiera dodatkowe, bardziej jasne odniesienie do „ krajowego ” charakteru organów prowadzących dochodzenie w sprawie przypadków zarzutów dyskryminacji, uregulowanych przez ten motyw, na wzór wzmianki o „ krajowych ” organach w następnym zdaniu. Jest zatem do możliwa do przyjęcia dla Komisji.

2.1.16 Poprawka nr 23

Poprawka ta ponownie wprowadza zdanie drugie motywu 17 dyrektywy 2002/73. W sposób istotny wyjaśnia ona, co nie zostało wyraźnie określone w treści odpowiadającego jej art. 25, że pracownicy występujący w obronie lub przedstawiający dowód w imieniu osoby chronionej na podstawie niniejszej dyrektywy, są uprawnieni do takiej samej obrony w odniesieniu do niekorzystnego traktowania. Może zatem zostać przyjęta w zaproponowanym brzmieniu.

2.1.17 Poprawka nr 25

Poprawka ta ma celu wprowadzenie nowego motywu wyraźnie podkreślającego znaczenie zbierania, analizowania i publikowania danych dotyczących płci dla lepszego zrozumienia kwestii związanych z równym traktowaniem. Może zatem być przyjęta bez żadnych zmian w jej brzmieniu.

2.1.18 Poprawka nr 26

Ten nowy motyw wzywa Państwa Członkowskie i partnerów społecznych do podnoszenia świadomości społecznej w zakresie nierówności w wynagrodzeniu oraz do zmiany postaw społecznych, w celu dodania świeżej siły napędowej walce z dyskryminacją płacową, przy pomocy środków pozaprawnych. Komisja może zatwierdzić takie sformułowanie i przyjąć poprawkę w proponowanym brzmieniu.

2.1.19 Poprawka nr 31

Celem tej poprawki jest przeniesienie wyjaśnienia mówiącego o tym, że mniej korzystne traktowanie kobiety ze względu na ciążę lub urlop macierzyński stanowi dyskryminację ze względu na płeć, z art. 15 do miejsca, w którym powinno się ono znajdować jako element definicji dyskryminacji. Może ona być przyjęta, z zastrzeżeniem dokonania odpowiedniego wykreślenia art. 15 ust. 1, co zostało pominięte przez Parlament Europejski.

2.1.20 Poprawki nr 34, 40

Poprawki te przenoszą treść art. 3 ust. 1 z sekcji horyzontalnej z powrotem do rozdziału dotyczącego systemów zabezpieczenia społecznego pracowników, z której pierwotnie pochodziła (dyrektywa 96/97). Przeniesienie może być przyjęte z uwagi na fakt, iż treść tego przepisu jest stworzona na potrzeby szczególnej dziedziny, jaką tworzą systemy zabezpieczenia społecznego pracowników i nie niesie ze sobą żadnej wartości dodanej poza tą dziedziną. Żadne inne dyrektywy na temat równego traktowania nie zawierają przepisów o zakresie podmiotowym i nie poruszają tego zagadnienia, w związku z czym takie wyjaśnienie jest najwyraźniej zbędne gdzie indziej. Nowy artykuł 5a powinien otrzymać nagłówek („ Zakres podmiotowy ”), tak jak inne przepisy.

Jednakże, w związku z wykreśleniem art. 3 ust. 1, dwa pozostałe ustępy 2 i 3, będące klauzulami typu „bez uszczerbku”, nie muszą już być w tak istotnym miejscu dyrektywy i należy je przenieść do ogólnych przepisów horyzontalnych przy końcu dyrektywy, gdzie zazwyczaj spotyka się tego typu przepisy. Właściwym miejscem dla tego przepisu jest nowy art. 28a (patrz pkt 2.2.5 poniżej).

2.1.21 Poprawki nr 35, 56

Poprawki te przenoszą treść art. 14 wniosku z rozdziału dotyczącego dostępu do zatrudnienia itd. do mającego zastosowanie horyzontalne nowego art. 3a zatytułowanego „ Działania pozytywne ”. Z wyjątkiem użycia słów „ utrzymują i przyjmują ” zamiast „ mogą utrzymać lub przyjąć ”, są one zgodne zarówno z art. 141 ust. 4 Traktatu WE mającym zastosowanie do życia zawodowego w ogóle, jak i z dyrektywami 2004/113, 2000/43 i 2000/78 dotyczącymi równego traktowania i zakazu dyskryminacji, które zawierają przepisy o działaniach pozytywnych. W związku z powyższym, Komisja może przyjąć te poprawkę, z zastrzeżeniem zmiany słów „ utrzymują i przyjmują ” na „ mogą utrzymać lub przyjąć ”.

2.1.22 Poprawki nr 45, 47

Poprawki te mają na celu usunięcie odesłania do lit. i) w art. 8 ust. 1 lit. d) i k). Jest to sprostowanie omyłki technicznej, która znalazła się w pierwotnym wniosku. Po podzieleniu starego art. 6 ust. 1 lit. i) dyrektywy 96/97 na dwa punkty - art. 8 ust. 1 lit. i) i j) wniosku nowelizacyjnego – lit. i) nie pozwala już na żadne odstępstwa od zasady równego traktowania i tym samym nie może wyć określana jako wyjątek w kontekście art. 8 ust. 1 lit. d) i k). Poprawki są zatem możliwe do przyjęcia w zaproponowanym brzmieniu.

2.1.23 Poprawka nr 54

Co do zasady można przyjąć cel tej poprawki, jakim jest wyraźne powiedzenie, poprzez odesłanie do art. 141 Traktatu, że w pojęciu wynagrodzenia w tej dyrektywie i w Traktacie nie ma żadnych różnic, i tym samym, że nowelizacja nie pociąga za sobą w tym względzie jakichkolwiek zmian w zasadzie równego wynagrodzenia ani też nie unieważnia orzecznictwa Trybunału lub jego części. Jednakże w tym przypadku, dodatkowe odniesienie do „ niniejszej dyrektywy ” jest zbędne i mylące, dlatego też powinno zostać wykreślone. Tekst należy przeformułować, aby miał następujące brzmienie:

„ ...jak również warunki wynagrodzenia przewidziane w art. 141 Traktatu ”.

2.1.24 Poprawka nr 55

Ta poprawka, jak również poprawka nr 88 (patrz pkt 2.1.29 poniżej), ma na celu przeniesienie do art. 31 ustępu nakładającego na Państwa Członkowskie obowiązek powiadamiania o rezultatach oceny wyjątków od zasady równego traktowania bez względu na płeć, będącej prawdziwym i decydującym wymogiem zawodowym. Przeniesienie to jest uzasadnione z uwagi na fakt, iż te ostatnie przepisy dotyczą ogólnie sporządzanych przez Państwa Członkowskie sprawozdań okresowych z wdrażania dyrektywy. Może być zatem przyjęta w całości.

2.1.25 Poprawka nr 61

Ta poprawka ma na celu wykreślenie odniesienia do możliwego odwołania do innych właściwych organów przed procedurą sądową i/lub administracyjną. Ponadto wprowadza ona procedury mediacyjne i arbitrażowe obok istniejącej już procedury pojednawczej, jako formę polubownego rozstrzygania sporów.

Komisja co do zasady popiera dążenie do uczynienia tekstu bardziej jasnym i usunięcia z niego rzeczy zbędnych, z zastrzeżeniem przeformułowania. Wykreślone wyrażenia „ po ewentualnym odwołaniu się do innych właściwych organów ” były pierwotnie elementem gwarantującym dostęp do rewizji sądowej („...dochodzenie swych praw przed sądem po ewentualnym odwołaniu do innych właściwych władz”) w dyrektywach 76/207, 79/7 i 86/378. Odniesienie to zostało następnie zastąpione ogólniejszym sformułowaniem w dyrektywach 2000/43, 2000/78, 2002/73 i 2004/113, które gwarantuje dostęp do „ procedur sądowych i/lub administracyjnych, jak również, o ile uznają to za właściwe, procedur pojednawczych, których celem jest doprowadzenie do wykonania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy ”. Połączenie tych dwóch podejść jest zbędne, dlatego też uzasadnione jest wykreślenie jednego z tych elementów. Jednak odniesienie do procedur sądowych i/lub administracyjnych jest niestety źle sformułowane, w tym sensie, że stwarza mylne wrażenie, iż Państwa Członkowskie mają wybór między przyznaniem dostępu do jednej lub drugiej lub obu procedur naraz i tym samym mogłoby ograniczyć rewizję sądową z powodu możliwości wszczęcia administracyjnej procedury dotyczącej skargi. Dlatego też wykreślenie powinno dotyczyć wspomnianych dwuznacznych postanowień, zachowując dokładniejsze sformułowania uchylone przez poprawkę. Ponadto, zagłębianie się w szczegóły w odniesieniu do różnego rodzaju starań mających na celu znalezienie polubownego rozwiązania, nie wnosi żadnej wartości dodanej. Pociągnęłoby to również za sobą wprowadzenie niepotrzebnej rozbieżności w porównaniu z innymi dyrektywami z tej dziedziny. Zmieniony w ten sposób tekst ma następujące brzmienie:

„ Państwa Członkowskie zapewniają, aby po ewentualnym odwołaniu się do innych właściwych organów, jak również, o ile uznają to za właściwe, procedur pojednawczych, procedury, których celem jest doprowadzenie do przestrzegania zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy, były dostępne... ”

2.1.26 Poprawki nr 69, 70

Poprawki te rozszerzają odniesienie do miejsca pracy, ujmując zagadnienia związane z dostępem do zatrudnienia, kształcenia zawodowego i awansu zawodowego. Dodają również odniesienie do badań opartych na danych dotyczących płci. Ten ostatni element po raz kolejny podkreśla znaczenie danych porównawczych dotyczących płci w tym sensie, iż określa on istniejące pojęcie badań jako możliwych działań partnerów społecznych, które powinny być wspierane przez Państwa Członkowskie. Poprawka może zostać przyjęta w zaproponowanym brzmieniu. Rozszerzone odniesienie do praktyk w miejscu pracy jest możliwe do przyjęcia, z zastrzeżeniem przeformułowania korygującego niejasną strukturę tego zdania:

„ ...poprzez monitorowanie praktyk w zakresie miejsca pracy, dostępu do zatrudnienia, kształcenia zawodowego i awansu zawodowego, jak również poprzez monitorowanie układów zbiorowych... ”

2.1.27 Poprawka nr 77

Cel nadania większej jasności odniesieniu do „ systemów ” – pojęcia, które zostało wystarczająco szczegółowo zdefiniowane w dyrektywie 96/97 w sposób wyłączny zajmującej się problematyką systemów zabezpieczenia społecznego pracowników, lecz które jest trochę niejednoznaczne w tej dyrektywie mającej szerszy zakres – może być przyjęty w jego ogólnym sensie, jednak tekst w zaproponowanym brzmieniu, jest zbędny i może wprowadzać w błąd, z uwagi na to, iż „ systemy zakładowe ” i „ systemy zabezpieczenia społecznego ” mają identyczne znaczenia w kontekście omawianego akapitu, który odnosi się wyłącznie do systemów zabezpieczenia społecznego pracowników. Tekst należy przeformułować w sposób następujący:

„ systemy zabezpieczenia społecznego pracowników zawierające ...”.

2.1.28 Poprawka nr 83

Treść tej poprawki, która wprowadza standardową klauzulę przewidującą możliwość wyjścia przez Państwa Członkowskie poza minimum przewidziane w dyrektywie, może być przyjęta w proponowanym brzmieniu, jednak z zastrzeżeniem odwrócenia porządku tych dwóch ustępów, w celu zachowania spójności z innymi porównywalnymi dyrektywami regulującymi kwestię równego traktowania i zakazu dyskryminacji. Oznacza to, że Państwa Członkowskie mogą na przykład wyjść poza minimum przewidziane dla zasady ciężaru dowodu.

2.1.29 Poprawka nr 88

Przeniesienie z art. 13 do art. 31 obowiązku sprawozdania z oceny wyjątków od zasady równego traktowania bez względu na płeć będącej prawdziwym i decydującym wymogiem zawodowym, może być zatwierdzone (patrz 2.1.24 powyżej). W zasadzie jest również możliwe do przyjęcia wprowadzenie takiego samego rytmu dla tego konkretnego elementu przeglądu, jak dla ogólnego mechanizmu sprawozdawczego zgodnie z art. 31 ust. 2. Aby uczynić to połączenie bardziej zrozumiałym i uniknąć powtórzeń, treść ostatnich dwóch zdań art. 31 ust. 2a powinna być zmieniona w następujący sposób:

„ Powiadamiają Komisję o wynikach tej oceny w sprawozdaniach zgodnie z ust. 2 Komisja uwzględnia te kwestie w sprawozdaniu przyjmowanym i publikowanym zgodnie z ust. 2 ”.

2.1.30 Poprawka nr 101

Poprawka ta ma na celu wprowadzenie apelu politycznego skierowanego do Państw Członkowskich i partnerów społecznych, w odpowiedzi na wezwanie do nadania nowego impulsu kwestiom równego wynagrodzenia i urlopu rodzicielskiego, jak również dostępności struktur opieki. Komisja może zaakceptować tę inicjatywę i przyjąć poprawkę w całości.

2.1.31 Poprawka nr 106

Poprawka ta ma na celu wprowadzenie nowego ustępu, aby wyjaśnić, że jak w każdej nowelizacji, obowiązek transpozycji obejmuje tylko te przepisy, które są merytoryczną zmianą w porównaniu do poprzednich dyrektyw. Komisja może przyjąć tę poprawkę, z zastrzeżeniem poprawienia brzmienia zgodnie z motywem 29.

2.1.32 Poprawka nr 107

Nowy motyw, zaproponowany w tej poprawce, wraz z wykreśleniem odniesienia do tabeli korelacji w art. 33 ust. 1 przez poprawkę 105 (patrz pkt. 2.2.6 poniżej), dokładnie odzwierciedla sytuację prawną, jaką tworzy porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa, poprzez które Państwa Członkowskie są zachęcane do dostarczania tabel korelacji zawierających ustawodawstwo transponujące, mimo braku prawnego obowiązku. W związku z tym poprawka ta jest do przyjęcia dla Komisji.

2.1.33 Poprawka nr 108

Poprawka ta ogranicza treść tego ustępu mającego za zadanie zintegrowanie orzecznictwa ETS, do kryterium, które określono jako jedyne kryterium decyzyjne Trybunału Sprawiedliwości przy podejmowaniu decyzji w tej kwestii. Wykreślony tekst był użyteczny w sprawach rozstrzygniętych, lecz mógłby być uznany za zbyt restrykcyjny w niektórych sprawach, w szczególności w zakresie obliczania emerytury w oparciu o ostatnie zarobki. Poprawka zachowuje istotę orzecznictwa Trybunału poprzez wymóg, aby świadczenia były wypłacane z racji stosunku zatrudnienia, jednak zostawia Trybunałowi Sprawiedliwości wystarczającą elastyczność w określaniu, w razie konieczności, dalszych kryteriów. Poprawka może zatem zostać przyjęta w zaproponowanym brzmieniu.

2.2. Poprawki częściowo możliwe do przyjęcia przez Komisj ę

2.2.1 Poprawka nr 5

Wyjaśnienie z końca motywu, że molestowanie ma miejsce również w kontekście dostępu do zatrudnienia, kształcenia zawodowego i awansu zawodowego jest zgodne z kilkoma poprawkami przyjętymi przez Komisję (np. pkt 2.1.26 ).

Jednakże, wyszczególnienie kobiet należących do mniejszości etnicznych, jako grupy będącej w szczególnie trudnej sytuacji, nie może być przyjęte. Chociaż jest to niewątpliwie możliwy scenariusz wielokrotnej dyskryminacji, odniesienie do tej grupy, jako takiej, nie wnosi żadnej wartości dodanej i skłania do pytania, dlaczego nie wspomniano o innych przypadkach wielokrotnej dyskryminacji.

2.2.2 Poprawka nr 24

Nowe ostatnie zdanie o wyjątkowej dopuszczalności uprzedniego ustalenia górnej granicy odszkodowania jest możliwe do przyjęcia z uwagi na fakt, iż dostosowuje ono treść motywu do brzmienia odpowiadającego mu art. 18 oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.

Nowe sformułowanie o związku między odszkodowaniem i sankcją zostaje odrzucone. Propozycja ta myli pojęcia odszkodowania (przyznawanego indywidualnie poszkodowanemu) i sankcji (zapobiegania i karania dyskryminacji przez Państwa Członkowskie). Obydwa zagadnienia są regulowane przez dwa różne przepisy (art. 18 i 26). Mylące byłoby sprawianie wrażenia, co właśnie czyni poprawka, że odszkodowanie samo w sobie nie jest obowiązkowe i że Państwa Członkowskie mają wybór co do tego, czy chcą zagwarantowania pełnego odszkodowania z tytułu wyrządzonej szkody, czy nie. Artykuł 18 nie pozostawia już takiego wyboru.

2.2.3 Poprawki nr 71, 72, 73, 81 i 102

Poprawki te mają wspólny cel, polegający na przekształceniu obowiązku Państw Członkowskich do zachęcania do podejmowania pewnych środków przez partnerów społecznych (promowanie równości kobiet i mężczyzn, zawieranie umów określających zasady antydyskryminacyjne) lub przez pracodawców (planowa i systematyczna promocja równości, zapobieganie dyskryminacji) w obowiązek zapewnienia podjęcia takich działań. Ta zmiana nie może być przyjęta z uwagi na to, iż stanowiłaby znaczącą zmianę o charakterze merytorycznym, wykraczającą poza to, czego można racjonalnie dokonywać w ramach zadania nowelizacji. Ponadto wszystkie wspomniane przepisy zostały po raz pierwszy wprowadzone przez dyrektywę 2002/73, która wchodzi w życie dopiero w październiku 2005 r. i której powinno się pozwolić na obowiązywanie przed zmianą systemu, który ona sama tworzy. Jeżeli chodzi o partnerów społecznych, trudno pogodzić te zmiany z podstawową zasadą autonomii partnerów społecznych. Dlatego też, wyrażenia „ zapewniają, aby ” w poprawkach 71, 72 i 81 oraz „ mają obowiązek ” w poprawce 73 nie mogą być przyjęte. Tylko w odniesieniu do poprawki 73, ta szczególna zmiana może być częściowo przyjęta w zakresie w jakim jej brzmienie jest dostosowane do sąsiednich ustępów. Art. 22 ust. 4 powinien zatem mieć następujące brzmienie:

„ W tym celu pracodawcy powinni być zachęcani... .

Informacja taka powinna zawierać... ”

Pozostała część nowego testu w art. 22 ust. 4 akapit drugi wprowadzonego przez poprawkę 73, może być przyjęta; dodaje ona więcej szczegółów i precyzji opisowi informacji, których dostarczenie byłoby pożądane lecz nie obowiązkowe.

W odniesieniu do poprawki 71, dodane odniesienie do promowania elastycznego czasu pracy może być przyjęte jako istotna dziedzina, w której partnerzy społeczni są zachęcani do podejmowania działań.

Jeżeli chodzi o poprawkę 72, sformułowanie rozszerzające odniesienie do miejsca może być co do zasady przyjęte, jednak powinno być wyrażone w taki sam sposób, jak w podobnych przypadkach (patrz np. pkt. 2.1.26, 2.2.1), tj. „ w zakresie miejsca pracy, dostępu do zatrudnienia, szkolenia zawodowego i awansu zawodowego ”. Ostatnie nowe zdanie zobowiązujące Państwa Członkowskie do prowadzenia kampanii informacyjnych zostaje odrzucone, ponieważ tego rodzaju nowy obowiązek wykracza poza zakres nowelizacji, a także poza kontekst tego przepisu.

Z poprawek nr 81 i 102 można przyjąć sformułowanie „ skuteczne ” oraz rozszerzone odniesienie do miejsca pracy, jednak to ostatnie, z zastrzeżeniem takich samych zmian jak w przypadku poprawki nr 72 („ w zakresie miejsca pracy, dostępu do zatrudnienia, szkolenia zawodowego i awansu zawodowego ”).

2.2.4 Poprawka nr 76

Nowy fragment dodający do tekstu wyrażenie „ indywidualnych i zbiorowych ”, jest możliwy do przyjęcia z uwagi na to, iż poprawia on jasność tekstu. Szerokie odniesienie do umów indywidualnych i układów zbiorowych czyni zbytecznym odniesienie do kilku innych elementów w tekście oryginalnym, które są w sposób oczywisty objęte przez wspomniane powyżej pojęcia i w związku z tym może zostać skreślone.

Odniesienie do „ umów lub układów dotyczących pełnego lub niepełnego wymiaru godzin ” oraz „ tytułów służbowych ” niczemu nie służy w wykazie źródeł prawnych mogących powodować dyskryminację i w związku z tym nie mogą one zostać przyjęte.

Wykreślenie słów „ lub będą mogły zostać ” na początku art. 24 lit. b musi zostać odrzucone. Proponowane brzmienie odbiega od brzmienia ustalonego w równoległych poprzednich dyrektywach (2002/73, 2000/43, 2000/78). Różnica między „ zostaną ” a „ będą mogły zostać ” polega na tym, iż w przypadku niektórych przepisów ich nieważność jest stwierdzana z urzędu, podczas gdy w przypadku innych wymaga to wniosku ze strony skarżącego. Przepisy indywidualnych umów, które naruszają zasadę równego traktowania, uciekną uwadze sądów i innych organów, chyba że ofiara dyskryminacji sama złoży skargę lub wystąpi z pozwem do sądu. Wystarczającym i tak naprawdę jedynym realistycznym scenariuszem jest danie obywatelom możliwości (będą mogły zostać) unieważnienia takich przepisów. Poprawka nakładałaby na Państwa Członkowskie niemożliwy do zrealizowania obowiązek wykrywania i unieważniania, z urzędu, wszystkich przepisów o charakterze dyskryminującym, w tym również przepisów zawartych umowach indywidualnych.

W świetle powyższych rozważań, art. 24 lit. b) powinien mieć następujące brzmienie:

„ zostaną lub mogą zostać uznane za nieważne i niebyłe lub będą zmienione przepisy sprzeczne z zasadą równego traktowania zawarte w indywidualnych umowach lub układach zbiorowych, regulaminach wewnętrznych przedsiębiorstw i normach, którym podlegają osoby wykonujące wolny zawód oraz organizacje pracowników i pracodawców lub we wszystkich innych porozumieniach; ”

2.2.5 Poprawka nr 84

Nowa klauzula rewizyjna dyrektywy regulującej urlop rodzicielski w ust. 2 nie może być przyjęta przez Komisję. Zmiana byłaby merytoryczną zmianą dyrektywy regulującej urlop rodzicielski, która nie należy do zadania nowelizacji i która zawiera różniące się postanowienia w sprawie rewizji tej dyrektywy. Spowodowałaby również trudności w zakresie szczególnej roli, jaką pełnią partnerzy społeczni w procedurze rewizyjnej zgodnie z art. 138 i 139 Traktatu.

Ustęp 1 wspomnianego nowego przepisu częściowo przenosi art. 3 ust. 3 wniosku na koniec dyrektywy, do przepisów horyzontalnych, gdzie zazwyczaj spotyka się klauzule typu „bez uszczerbku”. Komisja, co do zasady, może przyjąć to przeniesienie, jednak rozszerza to rozumowanie również na pozostałą część art. 3 ust. 2 i 3, które nie muszą już być w tak istotnym miejscu dyrektywy w związku z wykreśleniem art. 3 ust. 1 (patrz pkt 2.1.20 powyżej).

W związku z powyższym, art. 28a powinien mieć następujące brzmienie:

„ Stosunek przepisów wspólnotowych do przepisów krajowych ”

1. Niniejsza dyrektywa jest bez uszczerbku dla przepisów dotyczących ochrony kobiet, w szczególności dotyczących ciąży i macierzyństwa.

2. Niniejsza dyrektywa jest bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/34/WE i dyrektywy 92/85/EWG ”.

2.2.6 Poprawki nr 103, 104 i 105

Poprawki te wyznaczają terminy transpozycji, przekazywania przez Państwa Członkowskie informacji potrzebnych do celów sporządzenia przez Komisję sprawozdania oraz termin przeglądu funkcjonowania dyrektywy. Terminy te muszą być brane pod uwagę łącznie, ponieważ są one ze sobą blisko powiązane i są różnymi etapami mechanizmu transpozycji i przeglądu. Można przyjąć utrzymanie okresu transpozycji do 2 lat (poprawka nr 105), biorąc pod uwagę ograniczoną liczbę zmian, jakie muszą być przetransponowane w rezultacie tej nowelizacji. Jednakże, danie Państwom Członkowskim jednego dodatkowego roku na przedstawienie sprawozdania na temat wdrożenia dyrektywy jest niewystarczające. W tak krótkim okresie nie będzie możliwe zebranie praktycznego doświadczenia w zakresie, jaki jest niezbędny dla sporządzenia sprawozdania, które może stanowić znaczący wkład; termin przedłożenia sprawozdania musi być odłożony o rok. Dlatego też art. 31 ust. 1 (poprawka nr 103) powinna mieć następujące brzmienie: „ W terminie czterech lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy ...” natomiast termin przeglądu, zgodnie z art. 32 (poprawka nr 104), należy odpowiednio przedłużyć („ W terminie sześciu lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy ...”). Jeżeli chodzi o treść omawianego przepisu, należy również wziąć pod uwagę, że konkretne daty zostaną wpisane dopiero po formalnym przyjęciu dyrektywy. Aby kwestia ta była jasna, należy zostawić puste miejsce w miejscu daty w artykułach (np. „ W terminie ... , Państw Członkowskie przekażą ....”) wraz z przypisem, odpowiednio: „ dwa/cztery/sześć lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy ”.

Tekst przyjęty przez Parlament Europejski w poprawce 105 wykreśla odniesienie do tabel korelacji z art. 33 ust. 1 bez jasnego wskazania tego faktu w tekście, jako że brzmienie pierwotnego wniosku nie jest właściwie powtórzone. Komisja może przyjąć tę zmianę w związku z wprowadzeniem nowego motywu 31 (patrz pkt. 2.1.32 powyżej).

2.3. Poprawki odrzucone przez Komisję

2.3.1 Poprawka nr 3

Poprawka ta ma na celu dodanie prawa do urlopu rodzicielskiego do motywu mówiącego o postanowieniach Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej dotyczących równości kobiet i mężczyzn (art. 21 i 23). Pomijając fakt, że zaproponowana dodatkowa treść odwołuje się do sprawy niebędącej przedmiotem dyrektywy, znajduje się ona w nieodpowiednim miejscu będąc w motywie, który głównie przytacza najistotniejsze przepisy Karty Praw Podstawowych. Jednakże artykuły te nie wspominają o urlopie rodzicielskim, dlatego też nie wolno stwarzać takiego mylnego wrażenia. W związku z powyższym poprawka ta nie może zostać przyjęta.

2.3.2 Poprawki nr 12, 13 i 100

Wyraźnym celem motywów 12 i 13 jest powiązanie zasad regulujących informacje na temat stosowania płci jako czynnika aktuarialnego w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników z zasadami przyjętymi dla umów ubezpieczenia prywatnego w dyrektywie 2004/113. Jednakże sytuacja prawna pod względem dopuszczalności takich czynników nie jest identyczna w obu przypadkach. W przeciwieństwie do dyrektywy 2004/113 (która zezwala na stosowanie czynników aktuarialnych wyłącznie pod warunkiem istnienia odpowiednich i dokładnych danych, które muszą być gromadzone, publikowane i regularnie uaktualniane), nie ma obowiązków odpowiadających tym motywom w części normatywnej. Poprawki mające na celu wprowadzenie tego samego reżimu prawnego lub nawet kategoryczny zakaz stosowania czynników aktuarialnych zostały odrzucone przez Parlament Europejski. W rezultacie omawiane motywy są bezcelowe. To samo dotyczy poprawki nr 100, która uznaje wagę zasad dyrektywy 2004/113 dotyczących stosowania danych, lecz jest niezwiązana z treścią tej dyrektywy. Powyższe poprawki nie mogą zatem zostać przyjęte.

2.3.3 Poprawka nr 29

Rozumowanie uzasadniające wykreślenie odniesienia do zachowań niewerbalnych w definicji molestowania seksualnego tym, że nie ma różnicy między zachowaniem niewerbalnym a fizycznym, nie może być przyjęte. Zachowanie fizyczne może zinterpretować jako zachowanie wymagające kontaktu fizycznego, na przykład gestów. Obecna definicja jest wynikiem negocjacji z PE dotyczących dyrektywy 2002/73 i jest spójna z definicją z dyrektywy 2004/113, powinna być zatem pozostawiona bez zmian.

2.3.4 Poprawka nr 30

Ta poprawka, mająca na celu wprowadzenie definicji pojęcia „ awans zawodowy ”, nie może być przyjęta. Pojęcie to nie powodowało nigdy żadnych problemów z wykładnią. Definiowanie pojęć zrozumiałych, tak jak to omawiane, i innych, do których zastosowanie ma dyrektywa 76/207, które nie są zdefiniowane, lub których definicji nie zaproponowano („ dostęp do zatrudnienia ”, „ kształcenie zawodowe ”, „ warunki pracy ”) jest zbyteczne i nie wnosi żadnej wartości dodanej.

2.3.5 Poprawka nr 36

Ta poprawka ma na celu przekształcenie możliwości podjęcia pozytywnych środków, określonych w art. 141 ust. 4 Traktatu WE w obowiązek ciążący na Państwach Członkowskich i dodaje szczególne przypadki dziedzin, w których środki ta mają zostać podjęte, jak również wprowadza nowe brzmienie zastępujące odniesienie do „ życia zawodowego ”.

Artykuł 141 ust. 4 Traktatu WE przewiduje w sposób jasny, że środki pozytywne są dopuszczalne, ale nie obligatoryjne. Jeżeli prawo pierwotne przewiduje kompetencje uznaniowe Państw Członkowskich, prawo wtórne oparte na tym samym artykule nie może nakładać zobowiązań wykraczających poza treść Traktatu. Tego typu daleko idące, merytoryczne zmiany wykraczałyby również poza zakres zadania nowelizacji.

W odniesieniu do opieki nad dziećmi, zakres dyrektywy ograniczony do kwestii zatrudnienia i zawodowych wyklucza dziedzinę opieki nad dziećmi, z wyjątkiem stosunkowo nielicznych sytuacji, gdy pracodawca proponuje usługi opieki nad dziećmi. Nawet w tych przepadkach, promowanie opieki nad dziećmi po przystępnych cenach oraz opieki nad innymi osobami pozostającymi na utrzymaniu nie jest kwalifikowane jako środek pozytywny w rozumieniu art. 141 ust. 4, o ile nie ma preferencji w dostępie dla przedstawicieli jednej z płci. Utrzymanie tej zmiany wiązałoby się z ryzykiem błędnego rozumienia pojęcia działania pozytywnego.

Jeżeli chodzi o nowe brzmienie na końcu, nie zaleca się wprowadzania nowej terminologii do artykułu, będącego wyłącznie odesłaniem do Traktatu mającego odmienne brzmienie. W przeciwieństwie do pojęcia „ miejsce pracy ”, które było uzupełniane w kilku miejscach w dyrektywie (patrz pkt. 2.1.26 , 2.2.1 ) odniesienie do „ życia zawodowego ” w art. 141 ust. 4 Traktatu jest wystarczająco szerokie i nie wymaga dalszego wyjaśnienia terminologicznego.

W rezultacie, brzmienie art. 14 pierwotnego wniosku powinno zostać przeniesione do nowego art. 3a (patrz pkt. 2.1.21 powyżej) bez jakichkolwiek zmian w treści.

2.3.6 Poprawka nr 53

Ta poprawka dodaje nową treść w celu rozwinięcia opisu zakresu zasady równego traktowania w odniesieniu do dostępu do zatrudnienia i awansu zawodowego. Nowa terminologia nie wnosi żadnej wartości dodanej; byłaby również powtórzeniem, a także nadmiernie obciążyłaby i zagmatwała treść ustępu. Jest zatem niemożliwa do przyjęcia dla Komisji.

2.3.7 Poprawka nr 63

Poprawka ta wprowadza po raz pierwszy termin „ środki odszkodowawcze ” do postanowień o odszkodowaniu i zadośćuczynieniu i dodaje odniesienie do tych środków, które mają być stosowane „ w przypadku naruszenia nieprzestrzegania obowiązków na mocy niniejszej Dyrektywy .” Nowy tekst nie wnosi niczego nowego, a sposób sformułowania jest raczej niejasny i zbędny. Odniesienie do tej zasady mającej zastosowanie w przypadku naruszenia dyrektywy jest niepotrzebne, z uwagi na to, iż tekst już odnosi się do odszkodowania z tytuły straty i szkody poniesionej „ w wyniku dyskryminacji ze względu na płeć ”. Użycie słowa „ środki odszkodowawcze ” oraz wzmianka o odszkodowaniu i zadośćuczynieniu jako przykładach tych środków mogłyby stworzyć mylące wrażenie, że Państwa Członkowskie mogą wprowadzić inne środki odszkodowawcze niż odszkodowanie i zadośćuczynienie, pomimo iż środki te są nieodłączne. Problem ten jest podobny do tego, o którym szczegółowo mowa w punkcie dotyczącym poprawki nr 24 (patrz pkt 2.2.2. powyżej).

2.3.8 Poprawka nr 67

Celem tej poprawki jest dodanie do kompetencji jednostek organizacyjnych zajmujących się równością, wymiany danych z instytucjami europejskimi takimi jak Europejski Instytut ds. Równości Płci. Zaleca się nie czynić odesłań do Europejskiego Instytutu ds. Równości Mężczyzn i Kobiet, jedynej jednostki jaka obecnie przychodzi na myśl, z uwagi na to, iż instytucja ta jeszcze nie istnieje, a jej ostateczny kształt i forma są na obecnym etapie jeszcze nieznane.

2.3.9 Poprawka nr 86

Rozszerzenie odniesienia do „ miejsca pracy ”, które można przyjąć w kilku innych poprawkach (patrz np. pkt 2.1.26, 2.2.1 ) nie może być przyjęte w przypadku art. 30. W tym szczególnym kontekście, miejsce pracy jest rozumiane jako miejsce, w którym należy podać do wiadomości informację o ustawodawstwie krajowym dokonującym transpozycji dyrektywy, w celu poinformowania pracowników o ich prawach. Zatrudnienie, kształcenie zawodowe oraz awans zawodowy nie są pojęciami przestrzennymi, i nie da się umieścić w nich informacji.

3. Podsumowanie

Na mocy art. 250 ust. 2 Traktatu WE Komisja zmienia swój wniosek, zgodnie z tym co przedstawiono powyżej.

[1] COM (2004)279 wersja ostateczna.

[2] Dz.U. C 157 z 28.6.2005, str.83.