KOMISJA EUROPEJSKA Bruksela, dnia 23.11.2016 COM(2016) 852 final 2016/0362(COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do zdolności instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych do pokrycia strat i dokapitalizowania oraz zmieniająca dyrektywę 98/26/WE, dyrektywę 2002/47/WE, dyrektywę 2012/30/UE, dyrektywę 2011/35/UE, dyrektywę 2005/56/WE, dyrektywę 2004/25/WE oraz dyrektywę 2007/36/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) {SWD(2016) 377}

{SWD(2016) 378}



UZASADNIENIE 1.KONTEKST WNIOSKU •Przyczyny i cele wniosku Proponowane zmiany dyrektywy 2014/59/UE (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków) stanowią element pakietu legislacyjnego obejmującego również zmiany rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych lub CRR), dyrektywy 2013/36/UE (dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych lub CRD IV) i rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (rozporządzenie w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji). W ostatnich latach UE przeprowadziła gruntowną reformę ram regulacyjnych w zakresie usług finansowych w celu zwiększenia odporności instytucji finansowych w UE, w dużej mierze opartą na ogólnoświatowych standardach uzgodnionych z międzynarodowymi partnerami UE. Pakiet reform obejmował w szczególności rozporządzenie (UE) nr 575/2013 (rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych lub CRR) i dyrektywę 2013/36/UE (dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych lub CRD IV) w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji i nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami, dyrektywę 2014/59/UE (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków) w sprawie działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji oraz rozporządzenie (UE) nr 806/2014 w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM). Środki te zostały podjęte w odpowiedzi na kryzys finansowy, który wybuchł w latach 2007–2008. Brak odpowiednich ram zarządzania kryzysowego oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zmusił rządy z całego świata do podjęcia działań na rzecz ratowania banków po kryzysie finansowym. Późniejszy wpływ na finanse publiczne, a także niepożądane zachęty do obciążania społeczeństwa kosztami generowanymi wskutek upadłości banków unaoczniły konieczność przyjęcia innego podejścia do zarządzania kryzysami bankowymi i ochrony stabilności finansowej. W ramach Unii i zgodnie z istotnymi działaniami, które zostały uzgodnione i były podejmowane na szczeblu międzynarodowym, w dyrektywie 2014/59/UE (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków) oraz w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014 (rozporządzenie w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji) ustanowiono solidne ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków zapewniające możliwość skutecznego zarządzania kryzysami bankowymi i łagodzenia negatywnego wpływu tych kryzysów na stabilność finansową i finanse publiczne. Jednym z fundamentów nowych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest instrument „umorzenia lub konwersji długu”, który obejmuje umorzenie długu lub konwersję wierzytelności bądź innych zobowiązań na kapitał własny zgodnie z wcześniej ustaloną hierarchią. Z narzędzia tego można korzystać do pokrywania strat ponoszonych przez instytucję, która znajduje się na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością, oraz do wewnętrznego dokapitalizowania takiej instytucji, aby zagwarantować przywrócenie jej rentowności. Oznacza to, że ciężar upadłości instytucji będą musieli ponieść akcjonariusze i inni wierzyciele, a nie podatnicy. W odróżnieniu od innych jurysdykcji w unijnych ramach naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków upoważniono już organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do określenia dla każdej instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej („instytucji”) minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych obejmującego wysoce umarzalne i łatwo poddające się konwersji zobowiązania, z którego należy korzystać w celu pokrywania strat i dokapitalizowywania instytucji w przypadku ich upadłości. Komisja przyjęła niedawno akty delegowane regulujące kwestie związane z praktycznym wdrażaniem tego wymogu. Na szczeblu międzynarodowym Rada Stabilności Finansowej opublikowała w dniu 9 listopada 2015 r. istotne warunki dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat („standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”), które zostały przyjęte tydzień po zakończeniu szczytu grupy G-20 w Turcji. Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat globalne banki o znaczeniu systemowym, zwane w przepisach Unii globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, muszą dysponować wystarczającą kwotą zobowiązań zapewniających możliwość pokrycia dużych strat („mogących podlegać umorzeniu lub konwersji”) w celu zapewnienia sprawnego i szybkiego pokrycia strat i dokapitalizowania w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r. Komisja zobowiązała się do przedstawienia do końca tego roku wniosku ustawodawczego, który umożliwiłby wdrożenie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat przed uzgodnionym terminem, który upływa w 2019 r. Ponadto Komisja zobowiązała się do dokonania przeglądu obowiązujących przepisów dotyczących minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, aby zapewnić pełną zgodność z uzgodnionym na szczeblu międzynarodowym standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat, biorąc pod uwagę ustalenia zawarte w sprawozdaniu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB), które Urząd ten jest zobowiązany przekazać Komisji zgodnie z art. 45 ust. 19 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. Wstępna wersja tego sprawozdania została już opublikowana przez EUNB w dniu 19 lipca 2016 r., natomiast sprawozdanie końcowe ma zostać przekazane w grudniu 2016 r. Choć ogólne ramy przewidziane w dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków pozostają ważne i solidne, głównym celem niniejszego wniosku jest wdrożenie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat oraz włączenie wymogu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat do ogólnych przepisów dotyczących minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dzięki zapewnieniu możliwości uniknięcia przypadków dublowania działań w rezultacie stosowania dwóch obowiązujących równolegle wymogów. Choć standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat i minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych służą realizacji tego samego celu regulacyjnego, można zaobserwować między nimi pewne różnice o charakterze strukturalnym. Zakres stosowania minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych obejmuje nie tylko globalne instytucje o znaczeniu systemowym, ale również cały unijny sektor bankowy. W odróżnieniu od standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat, w ramach którego przewidziano zharmonizowany minimalny poziom, poziom minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych ustalają organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie wyników przeprowadzanej w poszczególnych przypadkach oceny specyficznej dla danej instytucji. Ponadto minimalny wymóg dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat powinien być zasadniczo spełniony przy wykorzystaniu podporządkowanych instrumentów dłużnych, natomiast do celów minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą zażądać podporządkowania instrumentów dłużnych w poszczególnych przypadkach w zakresie, w jakim będzie to konieczne do zapewnienia, aby w danym przypadku wierzyciele objęci mechanizmem umorzenia i konwersji nie byli traktowani w mniej korzystny sposób niż w przypadku hipotetycznego scenariusza niewypłacalności (który to scenariusz jest scenariuszem alternatywnym wobec restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji). Aby stworzyć proste i przejrzyste ramy zapewniające pewność prawa i spójność, Komisja proponuje włączenie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat do obowiązujących przepisów dotyczących minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych oraz zapewnienie wywiązywania się z obydwu tych wymogów za pomocą zasadniczo podobnych instrumentów. Podejście to wymaga wprowadzenia niewielkich korekt w istniejących przepisach dotyczących minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w celu zapewnienia ich spójności technicznej ze strukturą wszelkich wymogów mających zastosowanie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym. W szczególności dostosowanie obowiązujących przepisów dotyczących minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych do standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat wymaga wprowadzenia dalszych odpowiednich zmian technicznych w tych przepisach – dotyczy to m.in. wskaźników wykorzystywanych do obliczania zdolności do pokrycia strat, interakcji z wymogami w zakresie buforów kapitałowych, ujawniania inwestorom informacji o ryzyku oraz stosowania przepisów w odniesieniu do różnych strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W kontekście wdrażania standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w odniesieniu do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym podejście Komisji nie doprowadzi do nałożenia istotnych obciążeń na instytucje niebędące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym związanych z koniecznością przestrzegania przepisów dotyczących minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Jeżeli chodzi o kwestie operacyjne, zharmonizowany minimalny poziom standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat zostanie wprowadzony w Unii za pośrednictwem zmian w rozporządzeniu i dyrektywie w sprawie wymogów kapitałowych (CRR i CRD IV), natomiast kwestie związane ze specyficznym dla danych instytucji narzutem ustanowionym dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym i specyficznym dla danej instytucji minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych ustanowionym dla instytucji niebędących globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym zostaną uregulowane za pomocą ukierunkowanych zmian w dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków i rozporządzeniu w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Niniejszy wniosek dotyczy w szczególności ukierunkowanych zmian w dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków związanych z wdrażaniem standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w Unii. W tym kontekście niniejszy wniosek należy uznać za element szerzej zakrojonego pakietu służącego dokonaniu przeglądu unijnych przepisów finansowych w celu ograniczenia ryzyka w sektorze finansowym (przegląd CRR/CRD IV) i zwiększenia odporności tego sektora. Co więcej, na podstawie opinii wyrażonych przez szereg respondentów w opublikowanym we wrześniu 2015 r. zaproszeniu do zgłaszania uwag skierowanym do zainteresowanych stron, w niniejszym wniosku zmienia się dyrektywę w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków w celu zmniejszenia kosztów przestrzegania przepisów przez banki w przypadku, gdy ich zobowiązania są regulowane przez prawa państw trzecich. Obowiązujący wymóg okazał się trudny do spełnienia w praktyce, przynosząc tym samym ograniczoną wartość dodaną w odniesieniu do możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. Konieczne jest zatem zwiększenie elastyczności stosunków umownych między unijnymi bankami a podmiotami z państw trzecich poprzez umożliwienie organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odstąpienia – z zastrzeżeniem określonych restrykcyjnych zabezpieczeń – od obowiązku umieszczania klauzul umownych w celu uznania w państwach trzecich skutków umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do zobowiązań regulowanych prawem tych państw trzecich. Egzekwowanie obowiązujących przepisów w praktyce jest bardzo trudne. Ponadto w odpowiedzi na wezwanie Rady Ecofin w jej konkluzjach z dnia 17 czerwca 2016 r. w niniejszym wniosku zmienia się dyrektywę w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków w odniesieniu do stosowania przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji moratorium, tj. uprawnień do zawieszenia egzekucji zobowiązań banku względem osób trzecich, w trakcie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zharmonizowanie tych uprawnień powinno przyczynić się do stabilizacji instytucji przez odpowiednie organy w okresie przed restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, jak również w miarę możliwości po jej przeprowadzeniu. •Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki W obowiązujących unijnych ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków zobowiązano już wszystkie europejskie banki do posiadania dostatecznej kwoty zobowiązań cechujących się wysoką zdolnością do pokrycia strat (mogących podlegać umorzeniu lub konwersji). Dzięki dostosowaniu istniejącego wymogu mającego zastosowanie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym do globalnego standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat niniejszy wniosek przyczyni się do udoskonalenia i usprawnienia stosowania obowiązujących przepisów. Dlatego też niniejszy wniosek należy uznać za zgodny z ogólnym celem unijnych ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków polegającym na obniżeniu poziomu wsparcia podatników na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. •Spójność z innymi politykami Unii Niniejszy wniosek stanowi element szerzej zakrojonych działań na rzecz dokonania przeglądu unijnych przepisów finansowych (przegląd CRR/CRD IV) w celu ograniczenia ryzyka w sektorze finansowym przy jednoczesnym wspieraniu zrównoważonego finansowania działalności gospodarczej. Wniosek ten jest w pełni zgodny z podstawowymi celami UE polegającymi na wspieraniu stabilności finansowej, obniżaniu wsparcia podatników na rzecz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków oraz przyczynianiu się do zrównoważonego finansowania gospodarki. 2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ •Podstawa prawna

Dyrektywa, której dotyczy niniejszy wniosek, ma na celu zmianę obowiązującej dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. Niniejszy wniosek opiera się na tej samej podstawie prawnej co dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, tj. na art. 114 TFUE. We wspomnianym artykule przewidziano możliwość przyjęcia środków dotyczących zbliżenia przepisów krajowych, które mają na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Celem niniejszego wniosku jest harmonizacja przepisów krajowych dotyczących naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, w szczególności jeżeli chodzi o ich zdolność do pokrycia strat i dokapitalizowania w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w zakresie niezbędnym do zapewnienia, by państwa członkowskie i unijne banki dysponowały takimi samymi narzędziami i zdolnościami w zakresie reagowania na przypadki upadłości banków zgodnie z przyjętymi standardami międzynarodowymi (standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat). Dzięki ustanowieniu zharmonizowanych wymogów dla banków obowiązujących na rynku wewnętrznym niniejszy wniosek przyczynia się do istotnego ograniczenia ryzyka wystąpienia rozbieżności w przepisach krajowych państw członkowskich dotyczących zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mogłyby grozić zakłóceniem konkurencji na rynku wewnętrznym. Dlatego też należy uznać, że celem niniejszego wniosku jest ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Właściwą podstawę prawną niniejszego wniosku stanowi zatem art. 114 TFUE. •Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) Zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 ust. 3 TUE w dziedzinach, które nie należą do jej wyłącznej kompetencji, Unia podejmuje działania tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele zamierzonego działania nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, zarówno na poziomie centralnym, jak i regionalnym oraz lokalnym, i jeśli ze względu na rozmiary lub skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii. Unia i jej państwa członkowskie są zobowiązane do wdrażania standardów międzynarodowych. W przypadku niepodjęcia przez Unię żadnych działań w tym obszarze państwa członkowskie byłyby zobowiązane do samodzielnego wdrożenia globalnego standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w swoich jurysdykcjach bez możliwości zmiany aktualnie obowiązujących ram bazujących na dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków i rozporządzeniu w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W rezultacie, biorąc pod uwagę istotne różnice między standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat a istniejącymi ramami, a także potencjalnie rozbieżne wykładnie przepisów istotnych warunków dotyczących całkowitej zdolności do pokrycia strat dokonywane przez krajowe organy regulacyjne, banki, a w szczególności globalne instytucje o znaczeniu systemowym, podlegałyby dwóm obowiązującym równolegle wymogom (przy czym sam minimalny wymóg dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat jest stosowany w różny sposób w poszczególnych państwach członkowskich), co wiązałoby się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów zarówno przez banki, jak i przez organy publiczne (organy nadzoru i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji). Dlatego też podjęcie działań na szczeblu Unii jest pożądane w kontekście zharmonizowanego wdrażania globalnego standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w Unii oraz dostosowania obowiązujących ram do tego standardu w celu możliwie jak największego ograniczenia kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez banki i organy publiczne przy zapewnieniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku upadłości banków. •Proporcjonalność Zgodnie z zasadą proporcjonalności zakres i forma działania Unii nie powinny wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia wyznaczonych przez nią celów zgodnie z ogólnymi celami Traktatów. W kontekście wdrażania standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w odniesieniu do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym niniejszy wniosek nie wywarłby istotnego wpływu na obciążenia nakładane na banki w związku z koniecznością zapewnienia zgodności z obowiązującymi przepisami w zakresie zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania, ponieważ niniejszy wniosek nie rozszerza zakresu obowiązywania minimalnego poziomu całkowitej zdolności do pokrycia strat poza globalne instytucje o znaczeniu systemowym. Ponadto w niniejszym wniosku w istotnym stopniu ograniczono koszty ponoszone przez banki – w szczególności globalne instytucje o znaczeniu systemowym – w związku z koniecznością zapewnienia zgodności ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat dzięki dostosowaniu aktualnie obowiązujących przepisów do tego standardu w stopniu, w jakim było to możliwe. We wniosku nie rozszerzono również zakresu obowiązywania minimalnego poziomu całkowitej zdolności do pokrycia strat poza globalne instytucje o znaczeniu systemowym. Przeciwnie, jeżeli chodzi o instytucje niebędące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, we wniosku utrzymano obowiązującą obecnie ogólną zasadę, zgodnie z którą organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny dostosować jakość i poziom wymogu w zakresie pokrycia strat i dokapitalizowania do konkretnych banków w oparciu o ryzyko, na jakie narażone są te banki, ich wielkość, stopień ich wzajemnego powiązania oraz wybraną przez nie strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli chodzi o globalne instytucje o znaczeniu systemowym, które podlegają minimalnemu poziomowi całkowitej zdolności do pokrycia strat, w niniejszym wniosku ustanowiono wymóg, zgodnie z którym przed nałożeniem na jakąkolwiek taką instytucję specyficznego dla danej instytucji narzutu organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji muszą ocenić, czy nałożenie takiego narzutu jest konieczne, proporcjonalne i uzasadnione. Przepisy niniejszego wniosku są zatem proporcjonalne do tego, co jest konieczne do osiągnięcia wyznaczonych celów. 3.WYNIKI OCEN SKUTKÓW Ocena skutków W ramach szerzej zakrojonego pakietu służącego przeprowadzeniu przeglądu unijnych przepisów finansowych mających na celu ograniczenie ryzyka w sektorze finansowym (przegląd CRR/CRD IV) niniejszy wniosek został poddany kompleksowej ocenie skutków. Projekt sprawozdania dotyczącego oceny skutków został przekazany Radzie ds. Kontroli Regulacyjnej przy Komisji w dniu 7 września 2016 r.. Rada wydała negatywną opinię w tej kwestii w dniu [data]. Po wzmocnieniu podstaw merytorycznych niektórych elementów pakietu służącego dokonaniu przeglądu Rada wydała pozytywną opinię w dniu 27 września 2016 r. Zgodnie z polityką w zakresie lepszego stanowienia prawa Komisja przeprowadziła ocenę skutków w odniesieniu do szeregu wariantów polityki. Warianty strategiczne zostały ocenione pod kątem zgodności z kluczowymi celami służącymi poprawie zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania banków poddawanych restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zapewnieniu pewności prawa i spójności z ramami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Przy przeprowadzaniu oceny wzięto pod uwagę skuteczność realizacji powyższych celów oraz oszczędność kosztową związaną z realizacją poszczególnych wariantów strategicznych. Jeżeli chodzi o wdrażanie w Unii standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat, w ocenie skutków rozważono trzy warianty strategiczne. Zgodnie z pierwszym wariantem dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków obowiązywałaby w dalszym ciągu w niezmienionej postaci. W ramach drugiego wariantu standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat odnoszący się do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym zostałby włączony do obowiązujących ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, natomiast same ramy zostałyby odpowiednio zmienione, aby zapewnić pełną zgodność ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat. W ramach trzeciego wariantu strategicznego zaproponowano dodatkowe rozszerzenie zakresu minimalnego poziomu całkowitej zdolności do pokrycia strat na inne instytucje o znaczeniu systemowym w Unii niebędące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym. W ocenie skutków stwierdzono, że drugi wariant strategiczny zapewnia możliwość najlepszej realizacji stosownych celów polityki. W szczególności, w odróżnieniu od pierwszego wariantu, w wariancie tym przewidziano zharmonizowane wdrażanie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w odniesieniu do wszystkich unijnych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym poprzez zmniejszenie ponoszonych przez te instytucje kosztów zapewnienia zgodności potencjalnie z dwoma różnymi wymogami (standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat i obowiązującymi przepisami dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków), przy jednoczesnym zapewnieniu spójnej wykładni przepisów istotnych warunków dotyczących całkowitej zdolności do pokrycia strat w UE. Wdrożenie tego wariantu przyczyni się do zwiększenia możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji globalnych instytucji o znaczeniu systemowym w Unii oraz do przeciwdziałania efektom domina związanym z krzyżowymi powiązaniami kapitałowymi globalnych instytucji o znaczeniu systemowym dzięki określonym przepisom standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat, których brak jest obecnie w dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków (tj. minimalny poziom całkowitej zdolności do pokrycia strat w formie podporządkowanych instrumentów dłużnych, odliczanie krzyżowych powiązań kapitałowych między znajdującymi się w posiadaniu globalnych instytucji o znaczeniu systemowym instrumentami kwalifikującymi się do objęcia standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat). Realizacja tego wariantu pozwoli zagwarantować wdrożenie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w Unii, co powinno wywrzeć presję na inne jurysdykcje, zachęcając je do podjęcia analogicznych działań na rzecz poprawy możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji globalnych banków o znaczeniu systemowym na całym świecie. Omawiany wariant strategiczny jest również korzystniejszy od trzeciego wariantu, ponieważ nie wiąże się on z koniecznością rozszerzenia minimalnego poziomu całkowitej zdolności do pokrycia strat na banki inne niż globalne instytucje o znaczeniu systemowym (inne instytucje o znaczeniu systemowym), które mogą uznać taki minimalny wymóg dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat za źle skalibrowany, biorąc pod uwagę ich znaczną różnorodność, jeżeli chodzi o wielkość, model biznesowy, wzajemne powiązania i znaczenie systemowe. W ocenie skutków wykazano, że przestrzeganie przepisów art. 55 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, na mocy którego wymaga się umownego uznania umorzenia lub konwersji długu w umowach podlegających prawu państwa trzeciego, wiąże się z powstaniem dwojakich trudności. Po pierwsze, niektórzy kontrahenci z państw trzecich odmawiają umieszczenia klauzuli umownej w umowach finansowych zawieranych z unijnymi bankami, na mocy której uznaje się uprawnienie Unii do umorzenia lub konwersji długu. W niektórych przypadkach sytuacja ta sprawia, że unijne banki nie mogą w ogóle zawrzeć umowy, by nie naruszyć przepisów art. 55 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. W skrajnych przypadkach mogłoby to wiązać się z koniecznością zaniechania prowadzenia określonej części ich działalności (np. finansowania handlu). Po drugie, nawet jeżeli kontrahenci z państw trzecich są gotowi przyjąć klauzule dotyczące umorzenia lub konwersji długu w umowach zawieranych z bankami unijnymi, w niektórych przypadkach lokalne organy nadzoru mogą uniemożliwić zawarcie takiej umowy. W takim przypadku jedynym sposobem pozwalającym bankom na przestrzeganie przepisów art. 55 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków byłoby naruszenie przepisów nałożonych przez lokalny organ nadzoru albo wyłączenie odpowiedniej części ich działalności. Stwierdzono, że rozwiązanie tego problemu wymaga zmiany tego przepisu. W wybranym wariancie strategicznym przewidziano możliwość zniesienia wspomnianego wymogu przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o ile jego zniesienie nie wywiera istotnego wpływu na zdolność danych banków do pokrycia strat i dokapitalizowania. Jeżeli chodzi o uprawnienie do zawieszenia zobowiązań płatniczych (moratorium), w ocenie skutków podkreślono znaczenie takiego narzędzia, w szczególności na etapie poprzedzającym restrukturyzację i uporządkowaną likwidację. Moratorium daje możliwość krótkotrwałego zamrożenia przepływu płatności, co ułatwia kwantyfikację dostępnych aktywów i zobowiązań. Tego typu narzędzie jest bardzo przydatne zarówno w sytuacji poprzedzającej restrukturyzację i uporządkowaną likwidację (a dokładniej na etapie wczesnej interwencji), jak również w trakcie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W ocenie skutków zbadano również potencjalne korzyści wynikające z dalszej harmonizacji dostępnych narzędzi. W tym kontekście zaznaczono, że chociaż dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków zawiera już przepisy dopuszczające możliwość zawieszenia zobowiązań płatniczych, ich wdrożenie na poziomie krajowym odbyło się w bardzo zróżnicowany sposób, w związku z czym mogą one nie zapewnić wystarczająco spójnego stosowania w odniesieniu do istotnych elementów, takich jak zakres, etap stosowania, warunki uruchomienia oraz czas trwania zawieszenia. Na tej podstawie proponuje się wprowadzenie dwóch dodatkowych moratoriów służących do aktywacji odpowiednio na etapie wczesnej interwencji oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Aby zapewnić spójne wdrażanie na poziomie krajowym, dokładnie określono warunki uruchomienia moratorium, jak również czas jego trwania i zakres stosowania. Prawa podstawowe Niniejszy wniosek nie narusza praw podstawowych ani zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, zwłaszcza prawa własności i wolności prowadzenia działalności gospodarczej; ponadto wniosek ten musi być stosowany zgodnie z tymi prawami i zasadami. Niniejszy wniosek dotyczący dyrektywy służy w szczególności zapewnieniu, aby żadna ingerencja w prawa własności wierzycieli banków nie była nieproporcjonalna. Zainteresowani wierzyciele nie powinni ponieść większych strat niż te, które ponieśliby, jeśli instytucja zostałaby zlikwidowana w ramach standardowego postępowania upadłościowego w momencie podjęcia decyzji o uruchomieniu procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. 4.WPŁYW NA BUDŻET

Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet UE. 5.ELEMENTY FAKULTATYWNE Plany wdrażania oraz ustalenia dotyczące monitorowania, oceny i sprawozdawczości We wniosku zobowiązuje się państwa członkowskie do transponowania zmian w dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków do ich prawa krajowego w terminie dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie zmienionej dyrektywy, a banki zobowiązuje się do dostosowania się do zmienionych przepisów w terminie sześciu miesięcy od daty transpozycji dyrektywy, której dotyczy wniosek. Na banki nałożony zostanie wymóg regularnego przedkładania odpowiednim organom sprawozdań dotyczących poziomów swoich instrumentów kwalifikowalnych. EUNB jest zobowiązany do przekazywania Komisji dwa razy w roku, począwszy od daty transpozycji, sprawozdań dotyczących sposobu wdrażania i stosowania w Unii przepisów dotyczących zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania. Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku Jak wyjaśniono powyżej, zmiany CRR, które wchodzą w skład tego samego pakietu legislacyjnego, będą obejmowały wprowadzenie przepisów w zakresie minimalnego wymogu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w odniesieniu do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, natomiast w niniejszym wniosku odniesiono się do kwestii związanych ze specyficznymi dla danej instytucji narzutami mającymi zastosowanie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz do ogólnych wymogów obowiązujących w odniesieniu do wszystkich banków unijnych. W niniejszym wniosku przewidziano szereg ukierunkowanych zmian w obowiązującej dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. Zmiany w art. 2, 12 i 13 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków W standardzie dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat oraz w dyrektywie w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków przewidziano możliwość opracowania zarówno strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z pojedynczym punktem kontaktowym, jak i strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z wielokrotnym punktem kontaktowym. Zgodnie ze strategią pojedynczego punktu kontaktowego tylko jeden podmiot w ramach grupy (zazwyczaj jednostka dominująca) zostaje poddany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, podczas gdy inne podmioty powiązane (zazwyczaj operacyjne jednostki zależne) nie są poddawane restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ale przenoszą swoje straty do podmiotu znajdującego się na wyższym szczeblu, który ma zostać poddany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zgodnie ze strategią wielokrotnych punktów kontaktowych dopuszcza się możliwość poddania więcej niż jednego podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Precyzyjne wskazanie podmiotów, które mają zostać poddane restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji („podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”), oraz jednostek zależnych należących do tych podmiotów („grupy objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”) ma istotne znaczenie dla zapewnienia możliwości skutecznego zrealizowania pożądanej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto zidentyfikowanie tych podmiotów jest również istotne dla ustalenia poziomu stosowania przepisów w zakresie zdolności do pokrycia strat, których firmy finansowe powinny przestrzegać. Z tego względu w zmianach do art. 2 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków wprowadzono pojęcia „podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oraz „grupa objęta planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”. W zmianach do art. 12 i 13 dotyczących procesu sporządzania grupowych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostały wyraźnie zobowiązane do zidentyfikowania podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i grup objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach danej grupy finansowej oraz do odpowiedniego rozważenia potencjalnych skutków wszelkich zaplanowanych działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla grupy, aby zapewnić możliwość skutecznego przeprowadzenia grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zmiany w art. 45 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków Artykuł 45 został uchylony i zastąpiony następującymi nowymi przepisami: art. 45, 45a, 45b, 45c, 45d, 45e, 45f, 45g, 45h, 45i oraz 45k. Obecnie minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych specyficzny dla danych instytucji oblicza się jako odsetek łącznych zobowiązań tej instytucji. W zmienionym art. 45 dostosowano metody dokonywania pomiaru minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych do minimalnego wymogu mającego zastosowanie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat („minimalny wymóg dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”). Dlatego też specyficzny dla danej instytucji minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien zostać wyrażony jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko i miary ekspozycji wskaźnika dźwigni odpowiedniej instytucji. W art. 45a utrzymano aktualnie obowiązujące zwolnienie z minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dla instytucji kredytowych zajmujących się udzielaniem kredytów hipotecznych, o ile w ramach krajowych postępowań upadłościowych lub podobnych postępowań przewidziano możliwość skutecznego pokrywania strat przez wierzycieli spełniającego cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W artykule tym wyjaśniono również, że instytucje zwolnione z minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych nie powinny być objęte ogólnym skonsolidowanym wymogiem na szczeblu grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W art. 45b wyszczególniono kryteria kwalifikowalności dla instrumentów i pozycji, które mogłyby być zaliczane na poczet spełnienia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dzięki ich ścisłemu powiązaniu z kryteriami kwalifikowalności przewidzianymi w standardzie dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat do celów związanych z minimalnym wymogiem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat. Kryteria te należy zatem uznać za identyczne, poza wyjątkami wskazanymi poniżej. Jeżeli chodzi o zakres stosownych instrumentów, niektóre instrumenty dłużne wykazujące cechy powiązane z instrumentami pochodnymi, takie jak strukturyzowane papiery wartościowe, kwalifikują się do spełnienia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ponieważ wykazują się one dostateczną zdolnością do pokrycia strat w ramach procesu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Strukturyzowane papiery wartościowe to zobowiązania dłużne zawierające element wbudowanego instrumentu pochodnego. Rentowność tych papierów wartościowych jest dostosowywana do wyników uzyskiwanych przez aktywa referencyjne, takie jak pojedyncze akcje, indeksy akcyjne, fundusze, stopy procentowe, towary lub waluty. W art. 45b wyjaśniono, że strukturyzowane papiery wartościowe kwalifikują się do objęcia minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w zakresie, w jakim obejmują one ustaloną kwotę główną podlegającą zwrotowi w terminie zapadalności, przy czym z instrumentem pochodnym powiązana jest wyłącznie ich dodatkowa rentowność, która jest uzależniona od wyników składnika aktywów referencyjnych. Wynika to z faktu, że ustalona kwota główna jest znana z wyprzedzeniem w momencie emisji, jej wartość jest stała przez cały cykl życia strukturyzowanego papieru wartościowego i można w łatwy sposób zastosować wobec niej mechanizm umorzenia lub konwersji długu w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat minimalny wymóg dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat powinien zostać spełniony zasadniczo za pomocą podporządkowanych instrumentów dłużnych, których stopień uprzywilejowania w ramach postępowania upadłościowego jest niższy niż stopień uprzywilejowania zobowiązań uprzywilejowanych wyraźnie wyłączonych z minimalnego wymogu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat, takich jak depozyty gwarantowane, instrumenty pochodne, podatki lub inne zobowiązania na gruncie prawa publicznego. Aby spełnić specyficzny dla danej instytucji minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą obecnie zwrócić się w poszczególnych przypadkach o podporządkowanie kwalifikowalnych instrumentów dłużnych. Nowe przepisy art. 45b stanowią również, że podporządkowania można dokonać w zakresie, w jakim jest to konieczne do usprawnienia stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu, w szczególności w przypadku istnienia wyraźnych przesłanek świadczących o tym, że wierzyciele, w odniesieniu do których stosuje się instrument umorzenia lub konwersji długu, mogą ponieść straty w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, których wysokość przekraczałaby wysokość strat, jakie mogliby potencjalnie ponieść w ramach procedury niewypłacalności, i wyłącznie w zakresie, w jakim jest to konieczne do zabezpieczenia części strat wykraczającej poza straty, które mogą zostać poniesione w ramach procedury niewypłacalności. Wszelkie zgłaszane przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji żądania podporządkowania związane z minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych specyficznym dla danej instytucji powinny pozostawać bez uszczerbku dla możliwości częściowego spełnienia minimalnego wymogu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat za pomocą niepodporządkowanych instrumentów dłużnych zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat. W art. 45c określono warunki ustalania minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dla wszystkich podmiotów. Minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien umożliwić bankom pokrycie strat oczekiwanych w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz dokapitalizowanie banku po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należycie uzasadniają poziom minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych nakładanego zgodnie z wybraną strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Poziom ten nie powinien przekraczać sumy kwoty strat oczekiwanych w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiadającej wymogom w zakresie funduszy własnych instytucji i kwoty dokapitalizowania umożliwiającej danemu podmiotowi spełnienie swojego wymogu w zakresie funduszy własnych po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, co stanowi konieczny warunek uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności zgodnie z wybraną strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien zostać wyrażony jako odsetek łącznej ekspozycji na ryzyko i środków wskaźnika dźwigni, a instytucje powinny być zobowiązane do jednoczesnego zapewnienia zgodności z poziomem uzyskanym w rezultacie przeprowadzenia wspomnianych dwóch pomiarów. Jeżeli chodzi o globalne instytucje o znaczeniu systemowym, art. 45d stanowi, że specyficzny dla danej instytucji narzut z tytułu minimalnego poziomu całkowitej zdolności do pokrycia strat przewidziany w standardzie dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat mógłby zostać nałożony wyłącznie w przypadku, gdyby ten minimalny poziom okazał się niewystarczający do pokrycia strat i dokapitalizowania globalnej instytucji o znaczeniu systemowym zgodnie z wybraną strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Podobnie jak miało to miejsce w przypadku wniosku dotyczącego zmiany CRD IV, w art. 45e niniejszego wniosku do dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków wprowadzono termin „wytyczne”. Dzięki temu organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą mogły zobowiązać instytucje do spełnienia wyższych poziomów minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych przy jednoczesnym zapewnieniu możliwości bardziej elastycznego radzenia sobie z wszelkimi przypadkami naruszenia tych poziomów, w szczególności łagodząc automatyczne skutki takich naruszeń poprzez ograniczanie wysokości maksymalnych kwot podlegających wypłacie (MDA). W szczególności przepisy art. 45e zapewniają organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji możliwość zobowiązania instytucji do spełnienia wymogów w zakresie dodatkowych kwot na pokrycie strat poniesionych w trakcie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, których wysokość przekracza wysokość oczekiwanych strat przewidzianą w standardowym scenariuszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (tj. przekracza poziom obowiązujących wymogów w zakresie funduszy własnych), a także możliwość zapewniania wystarczającego zaufania rynku do danego podmiotu po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (tj. niezależnie od wymaganej kwoty dokapitalizowania). Niemniej jednak w art. 45e określono, że jeżeli chodzi o część wymogu dotyczącą pokrycia strat, poziom przewidziany w wytycznych nie powinien przekraczać poziomu przewidzianego w „wytycznych dotyczących kapitału”, w przypadku gdy organy nadzoru zwróciły się o sporządzenie takich wytycznych w ramach nadzorczych testów warunków skrajnych, aby uwzględnić straty, których poziom przekracza poziom wyznaczony w standardowych wymogach. Jeżeli chodzi o część dotyczącą dokapitalizowania, wyznaczony w wytycznych poziom służący zapewnieniu zaufania rynku powinien umożliwić instytucjom po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji spełnienie mających do nich zastosowanie wymogów uprawniających do otrzymania zezwolenia na odpowiedni okres. Poziom bufora zaufania rynku nie powinien przekraczać poziomu wymogu połączonego bufora określonego w dyrektywie 2013/36/UE, chyba że ustanowienie bufora zaufania rynku na wyższym poziomie jest niezbędne do tego, by w następstwie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiot nadal spełniał warunki otrzymania zezwolenia na odpowiedni okres. Artykuły 45f i 45g dotyczą poziomu stosowania minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Jeżeli chodzi o instytucje, które kwalifikują się jako podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych ma zastosowanie do takich instytucji wyłącznie na szczeblu skonsolidowanej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Oznacza to, że podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą zobowiązane do wyemitowania kwalifikowalnych instrumentów (dłużnych) na rzecz zewnętrznych wierzycieli będących osobami trzecimi, które podlegałyby umorzeniu lub konwersji długu, gdyby wobec podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (tj. grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji) wszczęto procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli chodzi o inne podmioty wchodzące w skład grupy, we wniosku zaproponowano wprowadzenie pojęcia „wewnętrznego” minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z podobną koncepcją przewidzianą w standardzie dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat. Oznacza to, że inne podmioty wchodzące w skład grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które same nie są podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinny emitować kwalifikowalne instrumenty (dłużne) wewnętrznie w ramach grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, tj. tego rodzaju instrumenty powinny być kupowane przez podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli podmiot wchodzący w skład grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który sam nie jest podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, utraci rentowność, tego rodzaju instrumenty podlegają umorzeniu lub konwersji na kapitał własny, a straty tego podmiotu są następnie przenoszone do podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Główną zaletą wewnętrznego minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych jest to, że wymóg ten zapewnia możliwość dokapitalizowania podmiotu wchodzącego w skład grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (posiadającego funkcje krytyczne) bez poddawania go formalnej procedurze restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, co mogłoby potencjalnie wywrzeć niekorzystny wpływ na rynek. Wymóg ten należy jednak stosować zgodnie z wybraną strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – w szczególności nie powinien on prowadzić do zmiany stosunku własności między podmiotem a grupą objętą planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, do której należy ten podmiot, po przeprowadzeniu dokapitalizowania. W niniejszym wniosku wskazano również, że – pod warunkiem zastosowania określonych zabezpieczeń – wewnętrzny minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mógłby zostać zastąpiony zabezpieczonymi gwarancjami pomiędzy podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a innymi podmiotami wchodzącymi w skład grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mogłyby być uruchamiane w tym samym czasie co instrumenty kwalifikujące się do objęcia wewnętrznym minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Proponowane zabezpieczenia obejmują w szczególności umowę z właściwymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczącą zastąpienia wewnętrznego minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych oraz zabezpieczenia gwarancji, której podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji udzielił swojej jednostce zależnej, wysoce płynnym zabezpieczeniem obarczonym minimalnym ryzykiem kredytowym i rynkowym. W niniejszym wniosku zachowano również istniejącą możliwość, zgodnie z którą organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jednostek zależnych podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą w pełni odstąpić od stosowania minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mającego zastosowanie do tych jednostek zależnych, jeżeli zarówno podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i jego jednostki zależne posiadają siedzibę w tym samym państwie członkowskim.

W art. 45h przewidziano procedurę określania minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w odniesieniu do grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organami odpowiedzialnymi za ustalenie poziomu tego wymogu są organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jednostki dominującej najwyższego szczebla) oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwe dla innych podmiotów wchodzących w skład grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Do rozwiązywania wszelkich sporów między organami uprawniony jest EUNB na mocy rozporządzenia ustanawiającego EUNB. Zmiany w art. 17 i 18 oraz art. 45k Przedmiotowe zmiany dotyczą przypadków naruszenia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. W art. 45k zawarto wykaz uprawnień, z których organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą skorzystać w przypadku naruszenia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Ponieważ naruszenie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mogłoby stanowić przeszkodę w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub grupy, w przepisach art. 17 i 18 skrócono obowiązującą procedurę usuwania przeszkód w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby zapewnić możliwość szybkiego reagowania na wszelkie przypadki naruszenia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. W artykułach tych organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyznano również nowe uprawnienia do żądania od instytucji wprowadzenia zmian w profilach zapadalności kwalifikowalnych instrumentów i planów, aby przywrócić pozom minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Zmiany w art. 55 Zmiany w art. 55 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków wiązałyby się z proporcjonalnym stosowaniem przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymogu określonego w tym artykule. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może za pomocą odstępstwa zwolnić instytucje z obowiązku uwzględniania klauzul uznania umorzenia lub konwersji długu w umowach lub instrumentach regulowanych prawami państwa trzeciego, jeżeli stwierdzi, że nie wpłynie to negatywnie na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banku oraz że zawarcie klauzuli uznania umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do niektórych zobowiązań jest dla banków niewykonalne z punktu widzenia prawnego, umownego lub ekonomicznego. W takich przypadkach zobowiązań tych nie obejmuje się minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, a ich stopień uprzywilejowania powinien być wyższy niż zobowiązań kwalifikujących się do objęcia minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, by zminimalizować ryzyko naruszenia zasady niepogarszania sytuacji wierzycieli. Pod tym względem niniejszy wniosek nie wpłynie negatywnie na umorzenie lub konwersję długu. Zmiany w art. 59 i 60 Celem zmian wprowadzonych w art. 59 i 60 było zapewnienie, aby również instrumenty kwalifikujące się do objęcia wewnętrznym minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych inne niż instrumenty kapitałowe (instrumenty dłużne) mogły zostać umorzone lub poddane konwersji na kapitał własny w przypadku, gdy podmiot wchodzący w skład grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który sam nie jest emitującym te instrumenty podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, utraci rentowność. Zmiany w art. 27, nowy art. 29a oraz zmiany w art. 63 dotyczące moratorium W zmianach w art. 27 przewidziano zastosowanie nowego moratorium na etapie poprzedzającym restrukturyzację i uporządkowaną likwidację, a konkretnie jako uprawnienie do podjęcia wczesnej interwencji. W nowym art. 29a określono warunki stosowania moratorium wczesnej interwencji. W artykule tym wskazano, że takie uprawnienie może zostać uruchomione, gdy należy ustalić, czy zastosowanie środków wczesnej interwencji jest konieczne lub czy dana instytucja znajduje się na progu upadłości bądź jest zagrożona upadłością. Określono w nim zakres uprawnienia do zawieszenia oraz czas jego trwania, który nie może być dłuższy niż pięć dni roboczych. Oprócz ogólnych uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez zmianę w art. 63 wprowadzono uprawnienie do zawieszenia płatności w przypadku, gdy jest to konieczne dla skutecznego zastosowania jednego z instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lub większej ich liczby, lub do celów wyceny zgodnie z art. 36. Określono w nim zakres uprawnienia do zawieszenia oraz czas jego trwania, który nie może być dłuższy niż pięć dni roboczych. Inne przepisy Zaproponowano szereg zmian mających zapewnić odpowiednią sprawozdawczość nadzorczą w zakresie wymogu oraz podawanie do wiadomości publicznej informacji na temat tego wymogu w odpowiedni sposób. Kilka zmian dotyczy struktury przepisów oraz podejmowania decyzji przy stosowaniu wymogu w odniesieniu do instytucji z państw trzecich posiadających siedzibę w Unii. Inne zmiany wiązały się z wprowadzeniem pewnych wyjaśnień dotyczących traktowania kontrahentów centralnych (CCP) w ramach dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków oraz innych przepisów unijnych po przyjęciu wniosku dotyczącego specjalnych ram naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP, takich jak traktowanie CCP posiadających licencję bankową. Zaproponowano ukierunkowane zmiany odpowiednich dyrektyw dotyczących prawa spółek mające na celu zapewnienie skutecznego przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP. Państwa członkowskie są zobowiązane do transponowania niniejszego wniosku do swoich praw krajowych w terminie dwunastu miesięcy od daty jego wejścia w życie. Instytucje, których dotyczy niniejszy wniosek, muszą dostosować się do nowych przepisów w terminie sześciu miesięcy od daty transpozycji. EUNB jest zobowiązany do przekazywania Komisji dwa razy w roku sprawozdań dotyczących sposobu wdrażania i stosowania wymogów w Unii. 2016/0362 (COD) Wniosek DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY zmieniająca dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do zdolności instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych do pokrycia strat i dokapitalizowania oraz zmieniająca dyrektywę 98/26/WE, dyrektywę 2002/47/WE, dyrektywę 2012/30/UE, dyrektywę 2011/35/UE, dyrektywę 2005/56/WE, dyrektywę 2004/25/WE oraz dyrektywę 2007/36/WE

(Tekst mający znaczenie dla EOG) PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1)W dniu 9 listopada 2015 r. Rada Stabilności Finansowej opublikowała istotne warunki dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat („standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”), które zostały przyjęte przez grupę G-20 w listopadzie 2015 r. Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat globalne banki o znaczeniu systemowym, zwane w unijnych ramach prawnych globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, muszą dysponować wystarczającą minimalną kwotą zobowiązań zapewniających możliwość pokrycia dużych strat („mogących podlegać umorzeniu lub konwersji”) w celu zapewnienia sprawnego i szybkiego pokrycia strat i dokapitalizowania w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r. Komisja zobowiązała się do przedstawienia do końca 2016 r. wniosku ustawodawczego, który umożliwiłby wdrożenie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat przed terminem uzgodnionym na szczeblu międzynarodowym, który upływa w 2019 r. (2)Podczas wdrażania standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w Unii należy wziąć pod uwagę istniejący specyficzny dla danej instytucji minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mający zastosowanie do wszystkich unijnych instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, określony w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE. Ponieważ całkowita zdolność do pokrycia strat i minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mają wspólny cel, jakim jest zapewnienie, by instytucje z Unii posiadały wystarczającą zdolność do pokrycia strat, wspomniane dwa wymogi powinny stanowić uzupełniające się elementy wspólnych ram. Z operacyjnego punktu widzenia w przepisach unijnych należy wprowadzić zharmonizowany minimalny poziom standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym („minimalny wymóg dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”) poprzez wprowadzenie zmian w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, a kwestie związane ze specyficznym dla danej instytucji narzutem dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz specyficznym dla danej instytucji wymogiem mającym zastosowanie do globalnych instytucji nieposiadających znaczenia systemowego, zwanym dalej minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, należy uregulować, wprowadzając ukierunkowane zmiany w dyrektywie 2014/59/UE i rozporządzeniu (UE) nr 806/2014. Stosowne przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące zdolności instytucji do pokrycia strat i dokapitalizowania powinny być stosowane w spójny sposób w połączeniu z przepisami wspomnianych powyżej aktów prawnych i z przepisami dyrektywy 2013/36/UE. (3)Brak zharmonizowanych przepisów unijnych w zakresie wdrażania standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w Unii generowałby dodatkowe koszty i prowadziłby do braku pewności prawa wśród instytucji, co utrudniłoby stosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do instytucji działających w skali transgranicznej. Wspomniany brak zharmonizowanych przepisów unijnych skutkuje również zakłóceniem konkurencji na rynku wewnętrznym z uwagi na fakt, że ponoszone przez instytucje koszty zapewnienia zgodności z obowiązującymi wymogami i standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat różnią się istotnie w Unii. Dlatego też należy usunąć wspomniane przeszkody utrudniające funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz unikać zakłóceń konkurencji wynikających z braku zharmonizowanych przepisów unijnych w zakresie wdrażania standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat. W związku z powyższym właściwą podstawą prawną dla niniejszej dyrektywy jest art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), zgodnie z wykładnią przyjętą w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. (4)Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat w dyrektywie 2014/59/UE należy w dalszym ciągu uznawać strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bazującą na pojedynczym punkcie kontaktowych oraz strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bazującą na wielokrotnym punkcie kontaktowym. Zgodnie ze strategią pojedynczego punktu kontaktowego tylko jeden podmiot powiązany – zazwyczaj jednostka dominująca – zostaje poddany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, podczas gdy inne podmioty w ramach grupy – zazwyczaj operacyjne jednostki zależne – nie są poddawane restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ale przenoszą swoje straty i potrzeby w zakresie dokapitalizowania do podmiotu znajdującego się na wyższym szczeblu, który ma zostać poddany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zgodnie ze strategią wielokrotnych punktów kontaktowych dopuszcza się możliwość poddania więcej niż jednego podmiotu wchodzącego w skład grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Precyzyjne zidentyfikowanie podmiotów, które mają zostać poddane restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji („podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”), oraz jednostek zależnych należących do tych podmiotów („grupy objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”) ma istotne znaczenie dla zapewnienia możliwości skutecznego zrealizowania pożądanej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zidentyfikowanie tych podmiotów jest również istotne dla ustalenia poziomu stosowania przepisów w zakresie zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania, które firmy finansowe powinny stosować. Dlatego też należy przyjąć definicje pojęć „podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” i „grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oraz zmienić przepisy dyrektywy 2014/59/UE dotyczące grupowych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby wprost zobowiązać organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do zidentyfikowania podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i grup objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach grupy oraz aby rozważyć potencjalne skutki wszelkich planowanych działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla grupy w celu zapewnienia skutecznego przeprowadzenia grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. (5)Państwa członkowskie powinny upewnić się, że instytucje dysponują dostateczną zdolnością do pokrycia strat i dokapitalizowania, aby zapewnić sprawne i szybkie pokrywanie strat i dokapitalizowanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przy minimalnym wpływie na stabilność finansową i podatników. Cel ten powinien zostać osiągnięty poprzez zagwarantowanie przestrzegania przez instytucje specyficznego dla danych instytucji minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE. (6)Aby dostosować mianowniki wykorzystywane do pomiaru zdolności instytucji do pokrycia strat i dokapitalizowania do mianowników przewidzianych w standardzie dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat, minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien zostać wyrażony jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko i miary ekspozycji wskaźnika dźwigni odpowiedniej instytucji. (7)Kryteria kwalifikowalności zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji do celów minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinny zostać ściśle dostosowane do kryteriów w zakresie minimalnego wymogu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 zgodnie z uzupełniającymi dostosowaniami i wymogami wprowadzonymi w niniejszej dyrektywie. W szczególności niektóre instrumenty dłużne zawierające element o charakterze wbudowanego instrumentu pochodnego, takie jak niektóre strukturyzowane papiery wartościowe, powinny kwalifikować się do celów spełnienia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w zakresie, w jakim obejmują one ustaloną kwotę główną podlegającą zwrotowi w terminie zapadalności, a z instrumentem pochodnym powiązana jest wyłącznie ich dodatkowa rentowność, która jest uzależniona od wyników składnika aktywów referencyjnych. Biorąc pod uwagę ich stałą kwotę główną, instrumenty te powinny cechować się wysoką zdolnością do pokrycia strat i powinny łatwo podlegać umorzeniu lub konwersji w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. (8)Do zobowiązań spełniających minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zalicza się zasadniczo wszystkie zobowiązania z tytułu roszczeń niezabezpieczonych, nieuprzywilejowanych wierzycieli (zobowiązania niepodporządkowane), chyba że nie spełniają one szczególnych kryteriów kwalifikowalności przewidzianych w niniejszej dyrektywie. Aby zwiększyć możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji poprzez skuteczne korzystanie z instrumentu umorzenia lub konwersji długu, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny mieć możliwość zażądania spełnienia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych za pomocą zobowiązań podporządkowanych, w szczególności w przypadku istnienia wyraźnych przesłanek świadczących o tym, że wierzyciele, w odniesieniu do których stosuje się instrument umorzenia lub konwersji długu, mogą ponieść straty w wyniku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, których wysokość przekraczałaby wysokość ewentualnych strat, jakie ponieśliby w ramach postępowania upadłościowego. Z prawa do zażądania spełnienia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych za pomocą zobowiązań podporządkowanych powinno się korzystać wyłącznie w zakresie, w jakim jest to konieczne do tego, by zapobiec sytuacji, w której straty poniesione przez wierzycieli w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji byłyby wyższe niż straty, jakie ponieśliby oni w ramach postępowania upadłościowego. Wszelkie zgłaszane przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji żądania podporządkowania instrumentów dłużnych związane z minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinny pozostawać bez uszczerbku dla możliwości częściowego spełnienia minimalnego wymogu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat za pomocą niepodporządkowanych instrumentów dłużnych zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w zakresie, w jakim jest to dozwolone zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat. (9)Minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien umożliwić instytucjom pokrycie oczekiwanych strat w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz dokapitalizowanie instytucji po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny – w oparciu o wybraną przez siebie strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – należycie uzasadnić zastosowany poziom minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, w szczególności jeżeli chodzi o konieczność zastosowania wymogu, o którym mowa w art. 104a dyrektywy 2013/36/UE, w odniesieniu do kwoty dokapitalizowania, oraz o poziom tego wymogu. Poziom ten powinien obejmować sumę kwoty oczekiwanych strat w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiadającej wymogom w zakresie funduszy własnych instytucji i kwotę dokapitalizowania, która po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji umożliwia danej instytucji spełnienie swoich wymogów w zakresie funduszy własnych koniecznych do uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności zgodnie z wybraną strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien zostać wyrażony jako odsetek łącznej ekspozycji na ryzyko i miar wskaźnika dźwigni, a instytucje powinny być zobowiązane do jednoczesnego zapewnienia zgodności z poziomem uzyskanym w rezultacie przeprowadzenia wspomnianych dwóch pomiarów. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien mieć możliwość skorygowania kwot dokapitalizowania w należycie uzasadnionych przypadkach, aby odpowiednio odzwierciedlić również podwyższone ryzyko, które wpływa na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wynikające z modelu biznesowego, profilu finansowania i ogólnego profilu ryzyka grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w związku z tym powinien mieć możliwość żądania w tych ograniczonych przypadkach podwyższenia kwot dokapitalizowania, o których mowa w art. 45c ust. 3 akapit pierwszy i ust. 4 akapit pierwszy. (10)Aby zwiększyć możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tych instytucji, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny móc nakładać na globalne instytucje o znaczeniu systemowym specyficzny dla danej instytucji minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych obok minimalnego wymogu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat przewidzianego w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013. Taki specyficzny dla danej instytucji minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych może zostać nałożony wyłącznie w przypadku, gdy minimalny wymóg dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat okaże się niewystarczający do pokrycia strat i dokapitalizowania globalnej instytucji o znaczeniu systemowym w ramach wybranej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. (11)Ustalając poziom minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny brać pod uwagę stopień znaczenia systemowego danej instytucji oraz potencjalny niekorzystny wpływ jej upadłości na stabilność finansową. Organy te powinny uwzględniać konieczność zapewnienia równych warunków działania tak globalnym instytucjom o znaczeniu systemowym, jak i innym porównywalnym instytucjom o znaczeniu systemowym na terenie Unii. Dlatego też minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych instytucji, których nie uznano za globalne instytucje o znaczeniu systemowym, lecz których znaczenie systemowe na terenie Unii jest porównywalne do znaczenia systemowego globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, nie powinien niewspółmiernie odbiegać od poziomu i składu minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych zasadniczo ustalanego dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym.

(12)Podobnie jak w przypadku uprawnień przyznanych właściwym organom zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE w niniejszej dyrektywie należy dopuścić możliwość, by organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogły zobowiązać instytucje do spełnienia wyższych poziomów minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych przy jednoczesnym zapewnieniu możliwości bardziej elastycznego traktowania wszelkich przypadków naruszenia tych poziomów, w szczególności poprzez złagodzenie automatycznych skutków takich naruszeń w postaci ograniczenia wysokości maksymalnych kwot podlegających wypłacie (MDA). Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny mieć możliwość udzielania instytucjom wytycznych dotyczących spełniania wymogów w zakresie dodatkowych kwot na pokrycie strat ponoszonych w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, których wysokość przekracza poziom wymogów w zakresie funduszy własnych przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i dyrektywie 2013/36/UE lub zapewnić dostateczny poziom zaufania rynku do instytucji po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Aby zapewnić spójność z dyrektywą 2013/36/UE, wytycznych w zakresie pokrywania dodatkowych strat można udzielić wyłącznie w przypadku, gdy właściwe organy nadzoru zwróciły się o „wytyczne dotyczące kapitału” zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE, a ich zakres nie powinien wykraczać poza poziom określony w tych wytycznych. Jeżeli chodzi o wysokość dokapitalizowania, określony w wytycznych poziom mający zapewnić zaufanie rynku powinien umożliwić instytucji dalsze spełnianie warunków otrzymania zezwolenia przez odpowiedni czas, w tym poprzez umożliwienie instytucji pokrycia kosztów związanych z restrukturyzacją jej działalności w następstwie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Poziom bufora zaufania rynku nie powinien przekraczać poziomu łącznego wymogu w zakresie buforów kapitałowych określonego w dyrektywie 2013/36/UE, chyba że ustanowienie bufora zaufania rynku na takim wyższym poziomie jest niezbędne do tego, by w następstwie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiot nadal spełniał warunki otrzymania zezwolenia przez odpowiedni okres. Jeżeli podmiot stale uchybia wymogowi posiadania dodatkowych funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, jak zakłada się w wytycznych, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien mieć możliwość żądania podniesienia kwoty minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych w celu pokrycia kwoty określonej w wytycznych. Do celów stwierdzenia, czy występuje stałe uchybienie wspomnianemu wymogowi, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien brać pod uwagę zgłaszane przez dany podmiot informacje na temat minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych, wymagane na podstawie niniejszej dyrektywy. (13)Zgodnie z rozporządzeniem nr 575/2013 instytucje kwalifikujące się jako podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny podlegać wyłącznie minimalnemu wymogowi funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie skonsolidowanej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Oznacza to, że aby spełnić minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być zobowiązane do emisji na rzecz kredytodawców zewnętrznych będących osobami trzecimi kwalifikowalnych instrumentów i pozycji, które zostałyby poddane umorzeniu lub konwersji długu, jeżeli podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostałby poddany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. (14)Instytucje niebędące podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny spełniać minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie indywidualnym. Potrzeby tych instytucji w zakresie pokrycia strat i dokapitalizowania powinny co do zasady być zaspokajane przez ich odpowiednie podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez nabycie przez te podmioty zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez te instytucje oraz ich umorzenie lub konwersję na instrumenty właścicielskie z chwilą, gdy instytucje te utracą rentowność. Minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mający zastosowanie do instytucji niebędących podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien być stosowany łącznie i spójnie z wymogami mającymi zastosowanie do podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji . Powinno to umożliwić organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przeprowadzenie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bez poddawania niektórych jej jednostek zależnych restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, unikając tym samym potencjalnie niekorzystnego oddziaływania na rynek. Za zgodą organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwych dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jego jednostki zależnej możliwe powinno być zastąpienie emisji zobowiązań kwalifikowalnych dla podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zabezpieczonymi gwarancjami między podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a jego jednostkami zależnymi, które można uruchomić, gdy spełnione zostały uwarunkowania czasowe równoważne uwarunkowaniom czasowym pozwalającym na umorzenie lub konwersję zobowiązań kwalifikowalnych. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwe dla jednostek zależnych podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny również mieć możliwość całkowitego uchylenia stosowania minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w odniesieniu do instytucji niebędących podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, do których ma on zastosowanie, jeżeli zarówno podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i jego jednostki zależne mają siedzibę w tym samym państwie członkowskim. Stosowanie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych wobec instytucji niebędących podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być zgodne z wybraną strategią restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności nie powinno zmieniać stosunku własności między instytucjami a ich grupą objętą planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji po dokapitalizowaniu tych instytucji. (15)Aby zapewnić odpowiednie poziomy minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na potrzeby restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, organami odpowiedzialnymi za ustalenie poziomu minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinny być: organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będący organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwym dla jednostki dominującej najwyższego szczebla oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwe dla innych podmiotów wchodzących w skład grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Do rozwiązywania wszelkich sporów między organami uprawniony jest Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010, z zastrzeżeniem warunków i ograniczeń przewidzianych w niniejszej dyrektywie. (16)Właściwe organy oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny odpowiednio odnosić się do wszelkich przypadków naruszenia minimalnego wymogu w zakresie całkowitej zdolności do pokrycia strat i minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych oraz im zaradzić. Ponieważ naruszenie tych wymogów mogłoby stanowić przeszkodę w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub grupy, należy skrócić obowiązujące procedury usuwania przeszkód, by szybko reagować na jakiekolwiek naruszenia przedmiotowych wymogów. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny również móc nakładać na instytucje obowiązek zmiany profili zapadalności instrumentów i pozycji kwalifikowalnych oraz przygotowania i wdrożenia planów w celu przywrócenia poziomu tych wymogów. (17)Aby zapewnić przejrzyste stosowanie minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, instytucje powinny przekazywać swoim właściwym organom i organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sprawozdania dotyczące poziomów zobowiązań kwalifikowalnych oraz elementów składowych tych zobowiązań, w tym dotyczące ich profilu zapadalności oraz uprzywilejowania w standardowym postępowaniu upadłościowym, oraz regularnie podawać informacje na ten temat do wiadomości publicznej. Sprawozdania dla organów nadzoru dotyczące zgodności z wymogami w zakresie funduszy własnych oraz z minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych powinny być przekazywane przez poszczególne instytucje z taką samą częstotliwością. (18)Wymóg uwzględniania umownego uznania skutków zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu w umowach lub instrumentach generujących zobowiązania, które są regulowane przez przepisy prawa państw trzecich, powinien zapewniać, by zobowiązania te można było poddać umorzeniu lub konwersji w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli i dopóki we wszystkich jurysdykcjach państw trzecich nie zostaną przyjęte ustawowe ramy uznawania mające na celu umożliwienie przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w wymiarze transgranicznym, wykonalne rozwiązanie powinny zapewnić uzgodnienia umowne – o ile zostaną prawidłowo opracowane i powszechnie przyjęte. Nawet po wdrożeniu ustawowych ram uznawania uzgodnienia umowne dotyczące uznawania powinny pomóc w zwiększaniu pewności prawa i przewidywalności uznawania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w wymiarze transgranicznym. Mogą mieć jednak miejsce sytuacje, w których instytucje nie mają możliwości włączenia tych postanowień umownych do umów lub instrumentów generujących określone zobowiązania, w szczególności zobowiązania, które nie są wyłączone ze stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu na mocy dyrektywy 2014/59/UE, depozyty gwarantowane lub instrumenty funduszy własnych. W szczególności instytucje nie mają możliwości włączenia do umów lub instrumentów generujących zobowiązania postanowień umownych dotyczących uznania skutków zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu, jeżeli wspomniane postanowienia umowne są niezgodne z prawem obowiązującym w danych państwach trzecich lub jeżeli instytucje nie posiadają siły przetargowej pozwalającej im narzucić wspomniane postanowienia umowne. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem mieć możliwość uchylenia stosowania wymogu uwzględniania wspomnianych postanowień umownych w przypadku, gdy te postanowienia umowne wiązałyby się z poniesieniem przez instytucje nieproporcjonalnych kosztów, a odnośne zobowiązania nie zapewniłyby wystarczającej zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania podczas restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Nie należy jednak korzystać z odstępstwa, gdy kilka umów lub zobowiązań łącznie zapewnia wystarczającą zdolność do pokrycia strat i dokapitalizowania podczas restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto, aby zapewnić brak oddziaływania na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, zobowiązania, w odniesieniu do których zastosowano odstępstwo, nie powinny kwalifikować się do celów spełnienia minimalnego wymogu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. (19)W celu utrzymania stabilności finansowej istotne jest, by właściwe organy były w stanie zaradzić pogorszeniu sytuacji finansowej i gospodarczej instytucji, zanim instytucja ta znajdzie się w sytuacji, w której organy nie będą miały innej alternatywy niż przeprowadzić jej restrukturyzację i uporządkowaną likwidację. W tym celu właściwym organom należy przyznać uprawnienia do podjęcia wczesnej interwencji. Uprawnienia do podjęcia wczesnej interwencji powinny obejmować uprawnienie do zawieszenia – na minimalny konieczny czas – realizacji określonych zobowiązań umownych. Uprawnienie do zawieszenia powinno zostać dokładnie sformułowane i należy z niego korzystać wyłącznie w przypadku, gdy jest to konieczne, aby ustalić, czy należy podjąć środki wczesnej interwencji lub czy dana instytucja znajduje się na progu upadłości bądź jest zagrożona upadłością. Wspomnianego uprawnienia do zawieszenia nie stosuje się jednak w odniesieniu do obowiązków w zakresie uczestnictwa w systemach wskazanych w dyrektywie 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, kontrahentów centralnych i banków centralnych, w tym CCP będących osobami trzecimi uznanymi przez Europejski Urząd Nadzoru Rynków Kapitałowych („ESMA”). Nie stosuje się go również w odniesieniu do depozytów gwarantowanych. Uprawnienia do podjęcia wczesnej interwencji powinny obejmować uprawnienia określone już w dyrektywie 2013/36/UE w odniesieniu do okoliczności innych niż uznawane za wczesną interwencję, a także innych sytuacji, w których zostanie to uznane za konieczne do przywrócenia stabilności finansowej instytucji. (20)Ze względu na skuteczność restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w szczególności w celu uniknięcia konfliktów kompetencyjnych istotne jest, aby nie wszczynano lub nie kontynuowano standardowego postępowania upadłościowego w odniesieniu do instytucji będącej na progu upadłości w czasie, gdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonuje swoje uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub stosuje instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, chyba że odbywa się to z inicjatywy organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub za jego zgodą. Przydatne i niezbędne jest zawieszenie na ograniczony okres określonych zobowiązań umownych, tak by organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji miał wystarczająco dużo czasu na przeprowadzenie wyceny i praktyczne wdrożenie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Uprawnienie to należy precyzyjnie sformułować i należy z niego korzystać wyłącznie przez najkrótszy możliwy czas konieczny do przeprowadzenia wyceny lub wdrożenia instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Wspomnianego uprawnienia nie należy jednak stosować w odniesieniu do depozytów gwarantowanych lub obowiązków w zakresie uczestnictwa w systemach wskazanych w dyrektywie 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, kontrahentów centralnych i banków centralnych, w tym CCP będących osobami trzecimi uznanymi przez ESMA. Dyrektywa 98/26/WE zmniejsza ryzyko związane z udziałem w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych, w szczególności zmniejszając zakłócenia w razie niewypłacalności uczestnika takiego systemu. Dla zapewnienia odpowiedniego działania tych zabezpieczeń w sytuacjach kryzysowych przy zachowaniu odpowiedniego poziomu pewności dla operatorów systemów płatności i rozrachunku papierów wartościowych i innych uczestników rynku, należy zmienić dyrektywę 2014/59/UE w taki sposób, by stanowiła, że środek w zakresie zapobiegania kryzysom lub środek w zakresie zarządzania kryzysowego jako takie nie powinny być uznawane za postępowanie upadłościowe w rozumieniu dyrektywy 98/26/WE, pod warunkiem że są nadal wykonywane istotne zobowiązania wynikające z umowy. Żaden przepis dyrektywy 2014/59/UE nie powoduje jednak uszczerbku dla działania systemu określonego na mocy dyrektywy 98/26/WE lub prawa do ochrony zabezpieczenia gwarantowanego przez tę samą dyrektywę. (21)W celu uniknięcia powielania wymogów oraz w celu stosowania odpowiednich przepisów umożliwiających skuteczną naprawę oraz restrukturyzację i uporządkowaną likwidację CCP zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP], należy zmienić dyrektywę 2014/59/UE w taki sposób, by wyłączyć z zakresu jej stosowania CCP, w odniesieniu do których – zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 648/2012 – państwa członkowskie stosują pewne wymogi dotyczące udzielania zezwoleń na mocy dyrektywy 2013/36/UE oraz które w związku z tym również posiadają zezwolenie na prowadzenie działalności instytucji kredytowej. (22)Wyłączenie konkretnych zobowiązań instytucji kredytowych lub firm inwestycyjnych z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu lub z zakresu uprawnień do zawieszenia niektórych zobowiązań, ograniczenia egzekucji zabezpieczeń wierzytelności lub do czasowego zawieszenia praw do wypowiedzenia umowy określonych w dyrektywie 2014/59/UE powinno w równym stopniu obejmować zobowiązania wobec CCP posiadających siedzibę w Unii oraz CCP z państw trzecich uznanych przez ESMA. (23)W celu zapewnienia jednolitego zrozumienia pojęć stosowanych w różnych instrumentach prawnych do dyrektywy 98/26/WE należy włączyć definicje i pojęcia wprowadzone w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012 dotyczące „kontrahenta centralnego” lub „CCP” i „uczestnika”. (24)Aby skutecznie przeprowadzić restrukturyzację i uporządkowaną likwidację CCP, gwarancje określone w dyrektywie 2002/47/WE nie powinny mieć zastosowania do żadnych ograniczeń w zakresie egzekwowania uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych ani żadnych ograniczeń skutków uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji, przepisów dotyczących nettingu upadłościowego lub uzgodnień dotyczących kompensacji, wprowadzonych na mocy rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP]. (25)Dyrektywa 2012/30/UE, dyrektywa 2011/35/UE, dyrektywa 2005/56/WE, dyrektywa 2004/25/WE i dyrektywa 2007/36/WE zawierają przepisy dotyczące ochrony akcjonariuszy i wierzycieli CCP objętych zakresem stosowania tych dyrektyw. W sytuacji gdy organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji muszą podejmować szybkie działania zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP], przepisy te mogą utrudniać skuteczną realizację działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz skuteczne wykorzystanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także wykonywanie uprawnień w tym zakresie przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Odstępstwa przewidziane w dyrektywie 2014/59/UE należy zatem rozszerzyć na działania podejmowane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP]. Aby zagwarantować zainteresowanym stronom jak największą pewność prawa, odstępstwa powinny być zdefiniowane jasno i w wąskim zakresie oraz powinny być stosowane wyłącznie w interesie publicznym, jeżeli spełnione są warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakłada, że spełnione są cele i warunki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określone w rozporządzeniu (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP]. Aby zapewnić organom możliwość nakładania sankcji w przypadku nieprzestrzegania przepisów rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP] oraz aby zapewnić spójność wspomnianych uprawnień do nakładania sankcji z ramami prawnymi dotyczącymi naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji innych instytucji finansowych, zakres stosowania tytułu VIII dyrektywy 2014/59/UE powinien obejmować również naruszenie przepisów rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP]. (26)Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie określenie jednolitych przepisów dotyczących ram w zakresie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na skalę działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na szczeblu unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. (27)Aby zapewnić wystarczająco dużo czasu na transpozycję i zastosowanie niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie powinny mieć dwanaście miesięcy na transpozycję niniejszej dyrektywy do swojego prawa krajowego, licząc od daty jej wejścia w życie, a instytucje, których to dotyczy, należy zobowiązać do dostosowania się do nowych przepisów w terminie sześciu miesięcy od daty transpozycji, PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ: Artykuł 1 Zmiany w dyrektywie 2014/59/UE 1.w art. 1 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do kontrahentów centralnych, w odniesieniu do których – zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 – państwa członkowskie stosują określone wymogi dotyczące udzielenia zezwolenia na mocy dyrektywy 2013/36/UE. Przepisy określone w tytule VIII niniejszej dyrektywy stosuje się jednak również w odniesieniu do sankcji mających zastosowanie w przypadku niespełnienia przepisów rozporządzenia (UE) nr [w sprawie naprawy i restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji CCP].”; 2.w art. 2 ust. 1 pkt 71 słowa „zobowiązania kwalifikowalne” zastępuje się słowami „zobowiązania mogące podlegać umorzeniu lub konwersji”; 3.w art. 2 ust. 1 dodaje się punkt w brzmieniu: „71a) »zobowiązania kwalifikowalne« oznaczają zobowiązania mogące podlegać umorzeniu lub konwersji, które spełniają – w stosownych przypadkach – warunki określone w art. 45b lub w art. 45g ust. 3 lit. a);”; 4.w art. 2 ust. 1 dodaje się pkt 83a i 83b oraz 109 i 110 w brzmieniu: „83a) »podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza podmiot mający siedzibę w Unii, wskazany przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 12 jako podmiot, w odniesieniu do którego w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziano działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; 83b) »grupa objęta planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jego jednostki zależne, które same nie są podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz nie są jednostkami zależnymi innego podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;”; „109) »członek rozliczający« oznacza członka rozliczającego zgodnie z definicją w art. 2 pkt 14 rozporządzenia (UE) nr 648/2012; 110) »zarząd« oznacza organ zarządzający lub organ nadzorczy lub obydwa te organy, utworzone zgodnie z krajowym prawem spółek, stosownie do art. 27 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.”; 5.art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Państwa członkowskie zapewniają, by grupowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wraz z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwymi dla jednostek zależnych i po konsultacjach z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwymi dla istotnych oddziałów, w zakresie stosownym dla danego istotnego oddziału, sporządzały grupowe plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W grupowym planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wskazuje się środki, które należy podjąć wobec następujących podmiotów: a)unijnej jednostki dominującej; b)jednostek zależnych należących do grupy i zlokalizowanych w Unii; c)podmiotów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) i d); oraz d)z zastrzeżeniem przepisów tytułu VI – jednostek zależnych należących do grupy i zlokalizowanych poza Unią. Zgodnie ze środkami, o których mowa w akapicie pierwszym, w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do każdej grupy określa się następujące elementy: a)podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; b)grupy objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.”; 6.art. 12 ust. 3 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:

„a) określa działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mają zostać podjęte w odniesieniu do podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach scenariuszy przewidzianych w art. 10 ust. 3, oraz skutki wspomnianych działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla innych podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b), c) i d), jednostki dominującej i instytucji zależnych; b) zawiera analizę tego, w jakim zakresie można w sposób skoordynowany zastosować instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i wykonać uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mających siedzibę w Unii, w tym środki ułatwiające osobie trzeciej nabycie całej grupy lub odrębnych linii biznesowych lub obszarów działalności prowadzonej przez szereg podmiotów powiązanych, lub poszczególnych podmiotów powiązanych lub grup objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także wskazuje wszelkie ewentualne przeszkody w przeprowadzeniu skoordynowanej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;”; 7.art. 12 ust. 3 lit. e) otrzymuje brzmienie: „e) określa wszelkie dodatkowe działania, nieujęte w niniejszej dyrektywie, jakie właściwe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zamierzają podjąć w odniesieniu do podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;”; 8.w art. 12 ust. 3 dodaje się lit. a1) w brzmieniu: „a1) jeżeli grupa składa się z więcej niż jednej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, określa działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziane w odniesieniu do podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z każdej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz skutki tych działań dla: (i) innych podmiotów powiązanych należących do tej samej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; (ii) innych grup objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;”; 9.w art. 13 ust. 4 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu: „Jeżeli grupa składa się z więcej niż jednej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, planowanie działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 12 ust. 3 lit. a1), przybiera formę wspólnej decyzji, o której mowa w akapicie pierwszym.”; 10.w art. 13 ust. 6 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie: „W przypadku niepodjęcia wspólnej decyzji przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w terminie czterech miesięcy, każdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiedzialny za jednostkę zależną, który wyrazi sprzeciw wobec grupowego planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, samodzielnie podejmuje decyzję oraz w stosownych przypadkach wskazuje podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz sporządza i utrzymuje plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji składającej się z podmiotów objętych jego jurysdykcją. Każda z indywidualnych decyzji podjętych przez sprzeciwiające się organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zawiera pełne uzasadnienie, między innymi przedstawiając powody sprzeciwu wobec proponowanego grupowego planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz uwzględnia opinie i zastrzeżenia pozostałych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz właściwych organów. Każdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadamia o swojej decyzji pozostałych członków kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.”; 11.art. 16 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie: „Uznaje się, że przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy jest możliwe, jeżeli wykonalna i wiarygodna jest likwidacja podmiotów powiązanych w ramach standardowego postępowania upadłościowego albo restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja tej grupy poprzez zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec podmiotów objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należących do tej grupy oraz wykonanie w odniesieniu do tych podmiotów uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporzą