Zgodnie z art. 11 dyrektywy 2015/413/UE w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego („dyrektywa w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów”) Komisja jest zobowiązana do oceny poszczególnych aspektów stosowania dyrektywy przez państwa członkowskie i przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania z tej oceny do dnia 7 listopada 2016 r. Niniejsze sprawozdanie poparte zewnętrznym badaniem oceniającym spełnia ten wymóg.

Niektóre zainteresowane strony, w tym organy państw członkowskich, z zadowoleniem przyjęłyby dodanie innych przestępstw lub wykroczeń do zakresu stosowania dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów. Mowa tu o: braku zachowania wystarczającej odległości od pojazdu jadącego z przodu; niebezpiecznym wyprzedzaniu; nielegalnym lub niebezpiecznym parkowaniu (które teoretycznie można wykryć automatycznie, jednak w wielu państwach członkowskich jest to niemożliwe); oraz przestępstwach lub wykroczeniach związanych z „pobieraniem opłat”, co ułatwiłoby transgraniczne egzekwowanie kar za nieuiszczanie opłat, zwłaszcza tam, gdzie istnieją mikrofalowe lub satelitarne systemy poboru opłat drogowych umożliwiające swobodny ruch .

Po zidentyfikowaniu właściciela/posiadacza pojazdu lub osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym państwo członkowskie, w którym doszło do popełnienia tego przestępstwa lub wykroczenia, decyduje, czy należy wszcząć dalsze postępowanie. W dyrektywie w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów określono sposób powiadomienia danej osoby o popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia oraz przedstawiono (nieobowiązkowy) wzór pisma, które ma zostać w tym celu wysłane. Pismo należy sporządzić w tym samym języku co dokument rejestracyjny pojazdu lub w jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym zarejestrowany jest dany pojazd.

Dyrektywę 2011/82/UEw zakresie transgranicznej przyjęto na podstawie art. 87 ust. 2 TFUE, tj. podstawy prawnej współpracy policyjnej, co umożliwiło Zjednoczonemu Królestwu, Danii i Irlandii wycofanie się ze stosowania dyrektywy. W swoim wyroku z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie C-43/12 Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność dyrektywy 2011/82/UE ze względu na to, że przyjęcie jej w oparciu o współpracę policyjną jako podstawę prawną było nieważne, natomiast podstawą prawną przyjęcia dyrektywy powinna być wspólna polityka transportowa, jak pierwotnie proponowała Komisja (art. 71 ust. 1 lit. c) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obecnie art. 91 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Wyrok utrzymał w mocy skutki dyrektywy 2011/82/UE przez okres nieprzekraczający 12 miesięcy od dnia, w którym został wydany. Nową dyrektywę 2015/413/UE przyjęto w marcu 2015 r. w oparciu o zmienioną podstawę prawną bez wprowadzania żadnych zmian w treści uchylonej dyrektywy i obowiązuje ona wszystkie państwa członkowskie.

Należy jednak zauważyć, że przedmiotową ocenę przeprowadzono po niespełna 18 miesiącach stosowania dyrektywy przez większość państw członkowskich, co jest zbyt krótkim okresem na zebranie wystarczających danych i innych dowodów pozwalających na pełną i rzetelną ocenę skutków dyrektywy. Mimo to dostępne dane i dowody mogą zapewnić kilka przydatnych wstępnych wskaźników dotyczących aspektów związanych z działaniem i wpływem dyrektywy.

Decyzja ramowa Rady 2005/214/WSiSW stanowi instrument wzajemnego uznawania obejmujący z założenia wszystkie rodzaje przestępstw. Jej celem nie jest uporanie się z masowymi przestępstwami lub wykroczeniami przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym, które zwykle stanowią (drobne) wykroczenia administracyjne. W zewnętrznym badaniu oceniającym wskazano, że najbardziej istotna bariera prawna dla skutecznego zastosowania decyzji ramowej jest związana z różnicami w normatywnym kwalifikowaniu przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym w państwa członkowskich (kwalifikacja karna/administracyjna) oraz z ich wpływem na procedury krajowe i prawa przysługujące domniemanym sprawcom. Obecnie decyzje państw członkowskich dotyczące kar pieniężnych można uznać tylko wtedy, gdy przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym kwalifikują się jako przestępstwa kryminalne lub gdy ich przegląd prowadzony jest zgodnie z procedurą podobną do postępowania karnego. Pomimo niedawnej wykładni Trybunału Sprawiedliwości nadal wydaje się istnieć niepewność prawa, która utrudnia organom administracyjnym państw członkowskich stwierdzenie, czy sądy pozostałych państw członkowskich wydające orzeczenia można zakwalifikować jako sądy właściwe w sprawach karnych lub jako sądy (administracyjne), które poddają rewizji przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym zgodnie z procedurą podobną do postępowań karnych.

Ponadto liczba wzajemnie uznawanych decyzji, które objęte są zakresem stosowania decyzji ramowej i dotyczą kar pieniężnych za przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym, jest bardzo mała. Odsetek skutecznie wyegzekwowanych kar pieniężnych w stosunku do wszystkich nałożonych kar pieniężnych, które nie zostały dobrowolnie opłacone, waha się od 0 do 1 % . Tylko Niemcy (Federalne Ministerstwo Sprawiedliwości) przekazały szczegółowe informacje na temat przychodzących i wychodzących wniosków w sprawie uznania decyzji związanych z karami pieniężnymi za przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym (np. w latach 2011–2014 Niemcy wydały 15 843 orzeczeń dotyczących przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym popełnionych przez osoby niebędące rezydentami, z czego 43 % nie zostało wykonanych). Wydaje się, że procedury przewidziane w decyzji ramowej nie są dostosowane do obecnej sytuacji, w której konieczne jest wyegzekwowanie milionów kar pieniężnych za wykryte przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym, dlatego nie stanowią one odpowiedniego uzupełnienia wymiany informacji w ramach dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów. Pozytywny wpływ dyrektywy na bezpieczeństwo ruchu drogowego związany z odstraszającym efektem kar za wykryte przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym nie jest jeszcze widoczny, a nawet jeśli zostanie osiągnięty, może się okazać nietrwały, jeśli kary nie będą egzekwowane.

Dalsze postępowanie w przypadku nieuiszczenia kary pieniężnej za popełnienie przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym powinno opierać się na wspólnych kryteriach. Kryteria te powinny odzwierciedlać podstawowe prawa i zasady uznane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i podtrzymane w dyrektywie w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów, w tym prawo do ochrony danych osobowych, prawo do rzetelnego procesu sądowego, domniemanie niewinności i prawo do obrony.

Państwa członkowskie stosują różne sposoby automatycznego wykrywania przestępstw lub wykroczeń związanych z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości (praktycznie nie istnieją żadne inne metody automatycznego wykrywania w odniesieniu do innych przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym). W niektórych państwach członkowskich możliwe jest wykrywanie przestępstw lub wykroczeń związanych z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości dzięki mierzeniu nie tylko bieżącej prędkości, ale także średniej prędkości na danym odcinku drogi. W innych państwach członkowskich w związku z przeszkodami prawnymi i praktycznymi (np. wyższe koszty) korzystanie z urządzeń do odcinkowego pomiaru prędkości jest problematyczne. Dopóki nie ma żadnych dowodów potwierdzających jakikolwiek znaczący wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego lub transgraniczne egzekwowanie kar, ujednolicenie metod wykrywania na tym etapie postrzegane byłoby jako nieuzasadniona ingerencja w politykę egzekwowania prawa państw członkowskich.

Sytuację tę odzwierciedlają tendencje pod względem przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym w państwach członkowskich: dane dotyczące przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym popełnionych zarówno przez rezydentów, jak i inne osoby w latach 2013–2014, które zostały udostępnione przez 13 państw członkowskich , nie wskazują na wyraźną korelacje między dyrektywą w sprawie transgranicznego przestrzegania przepisów a przestrzeganiem przepisów ruchu drogowego przez użytkowników dróg niebędących rezydentami. To samo odnosi się do odsetka śmiertelnych ofiar wypadków drogowych i wypadków śmiertelnych z udziałem osób niebędących rezydentami w całkowitej liczbie śmiertelnych ofiar wypadków drogowych i wypadków śmiertelnych , co uniemożliwia przedstawienie jednoznacznych dowodów na wpływ dyrektywy w tym obszarze.

Wpływ dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów na bezpieczeństwo ruchu drogowego zależy głównie od zdolności do usprawnienia procesu identyfikacji sprawców niebędących rezydentami. Zgodnie z informacjami wyszczególnionymi w sekcji 8 w okresie od 2013 do 2015 r. w państwach członkowskich, które wdrożyły dyrektywę w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów, liczba dochodzeń prowadzonych w sprawie przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym popełnionych przez osoby niebędące rezydentami wzrosła prawie czterokrotnie. Wciąż jednak istnieją możliwości zwiększenia stosowania elektronicznego systemu wymiany informacji z korzyścią dla bezpieczeństwa na drogach. Zgodnie z sekcją 6 w ramach oceny określono także kwestie, które ograniczają skuteczność kar za przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym: około połowy kar nie można było skutecznie wyegzekwować. Może to osłabić odstraszający efekt dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów, który miał przyczynić się do lepszego przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez użytkowników dróg niebędących rezydentami.

Oczekuje się, że dyrektywa w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów zwiększy możliwości organów państw członkowskich pod względem identyfikowania sprawców niebędących rezydentami oraz podniesie świadomość użytkowników dróg niebędących rezydentami w zakresie przepisów ruchu drogowego obowiązujących w innych państwach członkowskich. Powinno to działać odstraszająco na użytkowników dróg niebędących rezydentami, a zatem prowadzić do lepszego przestrzegania przepisów. Większe poszanowanie przepisów, tj. lepsze zachowanie i mniejsza liczba przestępstw lub wykroczeń, powinno skutkować mniejszą liczbą wypadków śmiertelnych i mniejszą liczbą ofiar śmiertelnych wypadków drogowych.

7.Możliwa harmonizacja przepisów ruchu drogowego

W zewnętrznym badaniu oceniono zagadnienie ewentualnej harmonizacji przepisów ruchu drogowego z punktu widzenia zwiększenia skuteczności dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów oraz zapewnienia skutecznego transgranicznego egzekwowania kar za przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym.

Choć niektóre zainteresowane strony sugerowały, że taka harmonizacja jest potrzebna, z analizy wynika, że harmonizacja przepisów ruchu drogowego na poziomie UE nie jest warunkiem skutecznego funkcjonowania transgranicznego egzekwowania przepisów ruchu drogowego, ani nie jest konieczna, aby poprawić skuteczność dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów.

8.Wprowadzenie wymiany danych rejestracyjnych pojazdów

Art. 4 ust. 4 dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów stanowi, że „państwa członkowskie przyjmują wszelkie środki konieczne do zapewnienia, by wymiana informacji była prowadzona za pomocą interoperacyjnych środków elektronicznych bez wymiany danych z udziałem innych baz danych, które nie są wykorzystywane do celów niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie zapewniają, by taka wymiana informacji była prowadzona w sposób oszczędny i bezpieczny. Państwa członkowskie zapewniają bezpieczeństwo i ochronę przekazywanych danych, z wykorzystaniem w jak największym stopniu istniejącego oprogramowania komputerowego, takiego jak oprogramowanie, o którym mowa w art. 15 decyzji 2008/616/WSiSW, oraz zmienione wersje tego oprogramowania, zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy oraz z pkt 2 i 3 rozdziału 3 załącznika do decyzji 2008/616/WSiSW. Zmienione wersje oprogramowania muszą zapewniać zarówno tryb wymiany danych on-line w czasie rzeczywistym, jak i tryb wsadowej wymiany danych, przy czym ten drugi tryb musi pozwalać na wymianę wielu zapytań lub odpowiedzi w ramach jednej wiadomości”.

Jak określono w art. 6 uchylonej dyrektywy 2011/82/UE, do dnia 7 listopada 2014 r. państwa członkowskie musiały złożyć Komisji wstępne sprawozdanie. Państwa członkowskie musiały także złożyć kompleksowe sprawozdanie (ze stosowania wymiany danych rejestracyjnych pojazdów) do dnia 6 maja 2016 r., a następnie składać sprawozdania co dwa lata. Ponieważ treść wstępnego sprawozdania nie została określona, Komisja zwróciła się do państw członkowskich o przekazanie informacji wymaganych do sporządzenia kompleksowego sprawozdania, w szczególności dotyczących liczby automatycznych wyszukiwań zainicjowanych przez państwo członkowskie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia (zgłaszające państwo członkowskie), skierowanych do krajowego punktu kontaktowego państwa członkowskiego rejestracji (wyszukiwania wychodzące). Oprócz tego wymogu Komisja zwróciła się do państw członkowskich o dostarczenie dostępnych danych statystycznych na temat przestępstw lub wykroczeń objętych zakresem stosowania dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów, w tym przestępstw lub wykroczeń popełnionych przez osoby niebędące rezydentami/cudzoziemców. Do końca 2014 r. Komisja otrzymała wstępne sprawozdania tylko od Austrii, Bułgarii, Estonii, Finlandii i Węgier. Wszystkie pozostałe państwa członkowskie (z wyjątkiem Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa) przekazały swoje sprawozdania do lata 2015 r. po wszczęciu wobec nich przez Komisję wstępnego postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom. Ogólnie rzecz biorąc, Komisja uznała przekazane dane za niewystarczająco kompletne, w związku z czym otrzymane informacje należało odpowiednio uzupełnić badaniami ankietowymi i badaniami źródeł wtórnych.

Przepis dotyczący złożenia kompleksowego sprawozdania ponownie zawarto w art. 6 nowej dyrektywy 2015/413/UE, ponieważ pierwotna data transpozycji ustalona na listopad 2013 r. przypadła przed unieważnieniem i państwa członkowskie mogły już rozpocząć wdrażanie dyrektywy. Do dnia 1 czerwca 2016 r. Komisja otrzymała sprawozdania od Austrii, Republiki Czeskiej, Niemiec, Estonii, Litwy, Łotwy, Rumunii i Słowenii.

Zgodnie z zewnętrznym badaniem oceniającym całkowitą liczbę wykrytych przestępstw lub wykroczeń drogowych objętych zakresem stosowania dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów i popełnionych przez osoby niebędące rezydentami/cudzoziemców w UE szacuje się na 10 mln w 2014 r. (państwa członkowskie, które przekazały dane za 2014 r., wykryły około 5 mln przestępstw lub wykroczeń popełnionych przez osoby niebędące rezydentami). Szacuje się, że liczba wszystkich przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym objętych zakresem stosowania dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów (popełnionych przez rezydentów i osoby niebędące rezydentami), jakie można było wykryć w 2014 r., wynosi około 200 mln.

Zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów państwa członkowskie korzystają z elektronicznego systemu informacji EUCARIS do celów wymiany danych rejestracyjnych pojazdów, tj. oprogramowania EUCARIS, o którym mowa w art. 15 decyzji Rady 2008/616/WSiSW. Na podstawie danych otrzymanych od państw członkowskich, które aktywnie korzystały z systemu, tj. prowadziły wyszukiwania wychodzące (wyszukiwania dotyczące przestępstw lub wykroczeń popełnionych na ich terytorium), można stwierdzić, że w 2015 r. przeprowadzono około 2 mln wyszukiwań wychodzących. Należy więc sądzić, że dochodzenia w sprawie połowy wszystkich przestępstw lub wykroczeń popełnionych przez osoby niebędące rezydentami prowadzono z wykorzystaniem przeszukiwania systemu. Uważa się, że jest to niewielka liczba, ponieważ potencjał systemu jest o wiele większy. Policja zazwyczaj prowadzi dochodzenie w sprawie każdego wykrytego przestępstwa lub wykroczenia, a jej celem powinno być śledzenie wszystkich automatycznie wykrytych przestępstw lub wykroczeń (pod warunkiem, że ustalono wszystkie elementy świadczące o popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia). W zewnętrznym badaniu oceniającym wskazano, że w 2015 r. z systemu korzystało 18 z 28 państw członkowskich. Dyrektywa w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów nadal nie jest w pełni wdrożona, ponieważ tylko 23 z 28 państw członkowskich jest podłączonych do systemu (stan na listopad 2016 r.).

EUCARIS w znacznym stopniu przyczynia się do skutecznego transgranicznego egzekwowania przepisów ruchu drogowego, choć wyszukiwania wychodzące nie zawsze są skuteczne. Biorąc pod uwagę całkowitą liczbę nieudanych wyszukiwań prowadzonych przez Belgię, Francję, Chorwację, Węgry, Niderlandy i Polskę (państwa członkowskie, które przekazały informacje do momentu zakończenia oceny w lutym 2016 r.) w stosunku do całkowitej liczby wyszukiwań wychodzących prowadzonych w latach 2013–2015, niepowodzeniem (niekoniecznie związanym z funkcjonowaniem EUCARIS) zakończyło się 7,43 %. Odsetek ten można uznać za dość niski. EUCARIS jest również zgodny z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa określonymi w art. 4 i przepisami dotyczącymi ochrony danych określonymi w art. 7 dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów.

Należy zauważyć, że przed wprowadzeniem EUCARIS państwa członkowskie rzadko prowadziły dochodzenia w sprawie przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym popełnionych przez osoby niebędące rezydentami na podstawie wzajemnych umów, a wymiana danych rejestracyjnych pojazdów odbywała się zwykle listownie. Zautomatyzowana internetowa wymiana danych rejestracyjnych pojazdów za pośrednictwem EUCARIS umożliwiająca praktycznie natychmiastowe dostarczenie niezbędnych informacji ma pozytywny wpływ na transgraniczne egzekwowanie kar: liczba dochodzeń prowadzonych w sprawie przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym popełnionych przez osoby niebędące rezydentami (wyszukiwania wychodzące) wzrosła prawie czterokrotnie w okresie od 2013 r. do 2015 r., mimo że tylko kilka państw członkowskich aktywnie wdrożyło dyrektywę w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów w tym czasie.

9.Wnioski

Dyrektywa w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów jest skutecznym narzędziem oferującym znaczące możliwości poprawy bezpieczeństwa drogowego, ponieważ umożliwia ona identyfikację sprawców niebędących rezydentami poprzez elektroniczny system informacji oraz upowszechnianie wśród obywateli wiedzy na temat przepisów ruchu drogowego oraz stosowania kar w poszczególnych państwach członkowskich. Dyrektywa przewiduje zautomatyzowaną internetową wymianę danych rejestracyjnych pojazdów we wszystkich państwach członkowskich, czego nie zapewniały istniejące umowy dwustronne i wielostronne.

Elektroniczny system informacji, który zapewnia szybką, bezpieczną i poufną wymianę danych rejestracyjnych pojazdów jest skuteczny, ponieważ ma korzystny wpływ na transgraniczne egzekwowanie kar: w okresie od 2013 do 2015 r. liczba dochodzeń prowadzonych w sprawie przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym popełnionych przez osoby niebędące rezydentami wzrosła prawie czterokrotnie w państwach członkowskich, które wdrożyły dyrektywę w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów.

Nie wykorzystano jednak jeszcze całego potencjału systemu. W listopadzie 2016 r. tylko 23 spośród 28 państw członkowskich korzystało z systemu. W 2015 r. nie przeprowadzano dochodzeń w sprawie około 50 % wykrytych przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym, które zostały popełnione przez osoby niebędące rezydentami. Istnieje wyraźna potrzeba, aby państwa członkowskie lepiej wykorzystały potencjał systemu poprzez aktywniejsze prowadzenie dochodzeń w sprawie przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym popełnionych przez osoby niebędące rezydentami.

Potencjalnie potrzebne może być także usprawnienie egzekwowania kar w ramach dochodzeń w sprawie przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym popełnionych przez osoby niebędące rezydentami. Ok. 50 % kar nie można skutecznie wyegzekwować ze względu na brak wzajemnej pomocy i współpracy między państwami członkowskimi w prowadzeniu dochodzeń w sprawie przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym po wymianie danych rejestracyjnych pojazdów lub ze względu na fakt, że orzeczenia sądowe wydane przez państwa członkowskie w przypadku nieuiszczenia kar pieniężnych za wymienione przestępstwa często nie są objęte zakresem stosowania decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW.

Przydatne może być również rozważenie objęcia zakresem stosowania dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów dodatkowych przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym, takich jak niezachowanie wystarczającego odstępu od pojazdu jadącego z przodu, niebezpieczne wyprzedzanie i niebezpieczne parkowanie, ze względu na bardziej intensywne korzystanie z automatycznych urządzeń kontrolnych.

Maksymalizowanie potencjału dyrektywy w sprawie transgranicznego egzekwowania przepisów w zakresie zwiększania bezpieczeństwa drogowego poprzez poprawienie przestrzegania obowiązujących przepisów ruchu drogowego przez użytkowników dróg niebędących rezydentami wymaga podejścia całościowego, aby zapewnić synergię z innymi instrumentami, związanymi z wzajemną pomocą i współpracą państw członkowskich w prowadzeniu dochodzeń w sprawie przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym oraz we wzajemnym uznawaniu kar finansowych.