Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin /* COM/2013/0267 final - 2013/0141 (COD) */





UZASADNIENIE 1. KONTEKST WNIOSKU Zdrowie roślin jest kluczowym czynnikiem zrównoważonego i konkurencyjnego rolnictwa, ogrodnictwa i leśnictwa. Opłacalne uprawy oraz zapewnienie miejsc pracy, innowacji w dziedzinie roślin i bezpieczeństwa żywnościowego wymagają zdrowych nasion i materiału rozmnożeniowego. W przypadku drzew i krzewów ochrona zdrowia roślin jest niezbędna do zachowania lasów, krajobrazu oraz publicznych i prywatnych terenów zielonych w Unii. Zdrowie roślin ma również znaczenie dla ochrony różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych. Szczególnie niebezpieczne są agrofagi z innych kontynentów. Europejskie rośliny i drzewa zazwyczaj nie posiadają odpowiedniej odporności genetycznej na obce agrofagi, które z kolei często nie mają naturalnych wrogów na terenie Europy. W przypadku wprowadzenia do Europy obce agrofagi powodują poważne straty gospodarcze. Mogą one przejść na wcześniej nimi niedotknięte gatunki żywicielskie, rozprzestrzeniać się w szybkim tempie pomiędzy państwami oraz powodować trwałe straty plonów i stały wzrost kosztów produkcji i kontroli. Straty gospodarcze, często poważne, osłabiają rentowność i konkurencyjność rolnictwa i leśnictwa. Zadomowienie nowych agrofagów może skłaniać państwa trzecie do wprowadzania zakazów handlu, które szkodzą unijnemu wywozowi. Nie wszystkie agrofagi można zwalczać przy użyciu pestycydów, a nawet jeśli pestycydy są dostępne, ich stosowanie może być nieodpowiednie. Ramy prawne Obecne ramy prawne UE w zakresie zdrowia roślin mają na celu ochronę europejskiego rolnictwa i leśnictwa poprzez zapobieganie zawleczeniu i rozprzestrzenianiu się obcych agrofagów. Głównym narzędziem służącym temu celowi jest dyrektywa Rady 2000/29/WE[1], która odzwierciedla również międzynarodowe porozumienia handlowe w tym obszarze. Unikatowość unijnego systemu fitosanitarnego (ochrony roślin) polega na tym, że jest to system otwarty: przemieszczanie roślin i produktów roślinnych do Unii i na jej terytorium jest dozwolone, pod warunkiem że przestrzegane są szczegółowe ograniczenia i wymogi (np. pochodzenie z obszaru wolnego od agrofagów lub odpowiednie zabiegi). Duża wielkość przywozu z innych kontynentów oznacza jednak znaczne prawdopodobieństwo występowania w przyszłości ognisk obcych agrofagów. System jest niezbędny do ochrony zdrowia, gospodarki i konkurencyjności unijnego sektora produkcji roślinnej oraz do utrzymania otwartej polityki handlowej Unii. Istniejące ramy prawne spotykają się jednak z krytyką, ponieważ nie mogą powstrzymać rosnącego napływu nowych niebezpiecznych agrofagów spowodowanego globalizacją handlu. Ponadto zmiana klimatu umożliwia tym agrofagom przeżycie w Europie, niemożliwe w przeszłości, i sprawia, że uprawy i ekosystemy są bardziej narażone na nowe agrofagi. W ciągu ostatniego dziesięciolecia poważne ogniska występowania niebezpiecznych agrofagów związanych z przywozem i oddziałujących na leśnictwo podniosły świadomość społeczeństw i polityków dotyczącą kosztów i skutków niedostatecznej ochrony. Analiza problemu Ocena systemu (2010 r.)[2] wykazała, że trzeba zmienić podstawowe akty prawne, aby w pełni uwzględnić to zwiększone ryzyko. Główne stwierdzone problemy dotyczą zbyt małego nacisku kładzionego na zapobieganie w odniesieniu do zwiększonego przywozu towarów wysokiego ryzyka, potrzeby ustalenia priorytetów w odniesieniu do agrofagów na poziomie UE we wszystkich 27 państwach członkowskich, potrzeby dysponowania lepszymi instrumentami do kontroli występowania i naturalnego rozprzestrzeniania się agrofagów w przypadku, gdy ostatecznie trafią one na terytorium Unii, potrzeby unowocześnienia i poprawy instrumentów dotyczących przemieszczania wewnątrz UE (paszporty roślin i strefy chronione), jak również potrzeby przewidzenia dodatkowych zasobów. Ponadto zaistniała potrzeba „ekologizacji” systemu, a znaczenia nabrały cele dotyczące środowiska naturalnego. Wymaga to zmiany, również pod względem finansowania, logiki interwencji systemu, który zmienia się z systemu dotyczącego dóbr prywatnych w rolnictwie w mieszany system dotyczący dóbr publiczno-prywatnych w rolnictwie, leśnictwie, środowisku naturalnym i krajobrazie. Należy wzmocnić bazę naukową systemu (badania, laboratoria). Obserwuje się stałą degradację klasycznej fitopatologii i taksonomii agrofagów na uniwersytetach, co zagraża wspieraniu przez sektor nauki oceny ryzyka związanego z nowymi agrofagami i właściwemu diagnozowaniu tych agrofagów w laboratorium. W tym kontekście Europejska i Śródziemnomorska Organizacja Ochrony Roślin wydała deklarację o stanie wyjątkowym. Ponadto należy zapewnić nową równowagę w odniesieniu do kosztów i podziału odpowiedzialności (rozwój partnerstwa) oraz zwiększyć efektywność i ograniczyć zbędne koszty i obciążenia administracyjne. Istnieje również potrzeba modernizacji systemu pod względem zachęt do przestrzegania przepisów. Cel wniosku Celem wprowadzanych obecnie zmian jest usunięcie tych braków oraz wprowadzenie solidnych, przejrzystych i trwałych ram prawnych odpowiadających stawianym im celom. Proponowane rozporządzenie zastępuje i uchyla dyrektywę 2000/29/WE. Związek z innymi wnioskami w ramach pakietu Wniosek jest częścią pakietu przeglądów związanych ze zdrowiem roślin, jakością materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin, zdrowiem zwierząt, kontrolami urzędowymi dotyczącymi roślin, zwierząt, żywności i paszy oraz wydatkami unijnymi związanymi z tymi obszarami polityki. Wniosek wzmacnia synergię z systemem dotyczącym materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin, a jednocześnie eliminuje możliwe do uniknięcia powielanie działań i wynikające z niego zbędne obciążenia. Cele te mają być osiągnięte poprzez umieszczenie agrofagów, które obecnie podlegają przepisom tzw. dyrektyw dotyczących wprowadzania do obrotu materiału siewnego i roślinnego materiału rozmnożeniowego, w rozporządzeniu dotyczącym zdrowia roślin, którego dotyczy wniosek. Wprowadzi to elastyczność pozwalającą na zmianę statusu szeroko rozprzestrzenionych agrofagów kwarantannowych na agrofagi jakościowe, o co zwracały się podmioty zawodowe i państwa członkowskie, a co ma na celu wykorzystanie zasobów dostępnych organom fitosanitarnym na prawdziwe priorytety Unii. Tymczasem wniosek zapewnia możliwość zachowania istniejących praktycznych ustaleń w państwach członkowskich, dotyczących certyfikacji materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin pod kątem agrofagów jakościowych. Ogólnie rzecz biorąc, zmiany w unijnym systemie ochrony zdrowia roślin i systemie dotyczącym materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin powinny zwiększyć spójność między tymi dwoma systemami (poprzez wspólne korzystanie z systemów certyfikacji, etykiet i rejestrów), a co za tym idzie ograniczyć obciążenia dla podmiotów zawodowych. Proponowane nowe uzgodnienia będą jednak wymagać ściślejszej koordynacji między właściwymi organami państw członkowskich ds. zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin. Wniosek nie zawiera znajdujących się obecnie w dyrektywie 2000/29/WE przepisów dotyczących dokonywanych przez właściwe organy urzędowych kontroli przestrzegania przez podmioty zawodowe przepisów fitosanitarnych Unii. Kontrole te są obecnie umieszczone wyłącznie we wniosku dotyczącym kontroli urzędowych (zastępującym rozporządzenie (WE) nr 882/2004)[3]. Umożliwi to również poprawę spójności z nowym kodeksem celnym i pozwoli na stosowanie uproszczonych procedur przy przywozie. Wniosek nie zawiera przepisów dotyczących wydatków kwalifikujących się do wkładu finansowego Unii, które znajdują się w dyrektywie 2000/29/WE. Przedmiotowe przepisy, sporządzone zgodnie z wariantem wskazanym jako preferowany w ocenie skutków, zawarto w towarzyszącym wniosku legislacyjnym dotyczącym rozporządzenia w sprawie wydatków związanych z żywnością i paszą, które dotyczy zarządzania wydatkami unijnymi odnoszącymi się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczącymi zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin. Niniejszy wniosek stanowi uzupełnienie wniosku dotyczącego inwazyjnych gatunków obcych przewidzianego w ramach unijnej strategii ochrony różnorodności biologicznej. 2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW Proces konsultacji W dniu 21 listopada 2008 r. Rada zwróciła się do Komisji o przeprowadzenie oceny unijnego systemu ochrony zdrowia roślin i o rozważenie ewentualnych zmian istniejących ram prawnych oraz skutków takich zmian[4]. Komisja rozpoczęła kompleksową ocenę systemu od wprowadzenia rynku wewnętrznego (1993 r.)[5] i zleciła konsultantom zewnętrznym opracowanie niezbędnego badania[6]. Eksperci z państw członkowskich uczestniczyli w pracach grupy kierującej ds. oceny, złożonej z przedstawicieli różnych służb. W dniach 23–24 lutego 2010 r. odbyła się konferencja mająca na celu poinformowanie zainteresowanych stron i państw członkowskich o postępach w ocenie oraz skonsultowanie się z nimi w sprawie tymczasowych rozwiązań na przyszłość opracowywanych przez konsultanta. Otrzymane opinie stworzyły ramy ostatecznych wariantów i zaleceń. Sprawozdanie z oceny[7] zostało przedstawione podczas drugiej konferencji w dniu 28 września 2010 r., w której uczestniczyły zainteresowane strony, opinia publiczna oraz przedstawiciele państw członkowskich i państw trzecich. Z konferencją powiązane były konsultacje społeczne dotyczące zaleceń wynikających z oceny i zakresu późniejszej oceny skutków. W ramach przygotowań do oceny skutków warianty zalecane przez konsultantów zewnętrznych były omawiane z państwami członkowskimi w Radzie z udziałem Głównych Inspektorów ds. Zdrowia Roślin w ramach wielu rund posiedzeń i, w odniesieniu do spójności z systemem dotyczącym materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin, z szefami służb ds. tego systemu oraz właściwą grupą roboczą. Utworzono pięć grup zadaniowych z udziałem ekspertów z państw członkowskich i Komisji w celu prowadzenia dalszej dyskusji na temat głównych obszarów zmian. Konsultacje z zainteresowanymi stronami (przedstawicielami stowarzyszeń branżowych i organizacji pozarządowych) prowadzono od samego początku procedury przeglądu, jeszcze przed rozpoczęciem oceny, podczas badania oceniającego i ponownie przy opracowywaniu oceny skutków. W ramach Grupy Doradczej ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt i Roślin powołano grupę roboczą ad hoc ds. zdrowia roślin. Postępy przedstawiano i omawiano na kilku spotkaniach wspominanej grupy doradczej, w ramach innych grup doradczych[8] oraz na zaproszenie na posiedzeniach COPA-COGECA, EUROPATAT, ESA i UNION FLEURS. Konsultacje z zainteresowanymi stronami były kluczowym elementem oceny oraz dodatkowej analizy gospodarczej zleconej konsultantom zewnętrznym. Konsultacje dotyczyły zmian samego unijnego systemu ochrony zdrowia roślin, jak i elementów systemu, które mają zostać przeniesione do lub z systemu dotyczącego materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin oraz unijnego systemu urzędowych kontroli żywności i paszy, zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin. Konferencje organizowane w trakcie procedury przeglądu pozwoliły uzyskać wkład zainteresowanych stron i poznać ich poglądy dotyczące zaleceń i zakresu oceny skutków, wyrażane zarówno ustnie podczas konferencji, jak i w ramach powiązanych konsultacji społecznych. Konsultacje w sprawie wniosków dotyczących zmian technicznych były powiązane z posiedzeniem Grupy Roboczej ds. Zdrowia Roślin w dniu 18 lutego 2011 r. i ukierunkowane na preferowane rozwiązanie torujące drogę zmianom o znacznym wpływie. Konsultacje opublikowano również na specjalnie przeznaczonej do tego stronie internetowej DG SANCO[9]. Ostateczne konsultacje w sprawie wariantów strategicznych rozpoczęto w dniu 13 maja 2011 r. Gromadzenie danych Gromadzenie danych rozpoczęto od kompleksowej oceny systemu przeprowadzonej przez konsultantów zewnętrznych w latach 2009–2010 Ocena obejmowała analizę ex post systemu w latach 1993–2008, gromadzenie danych ekonomicznych na temat wynikających z systemu kosztów i obciążeń administracyjnych dla właściwych organów i zainteresowanych stron, jak również opracowanie wariantów ex ante i zaleceń na przyszłość. Sprawozdanie z oceny wydano w maju 2010 r. Procedurę wewnętrzną mającą na celu opracowanie oceny dodatkowo wsparto drugą umową z konsultantem. Umowa ta dotyczyła badania na temat ilościowego określenia kosztów i korzyści wynikających ze zmian systemu, uzupełniającego dane, które zostały zebrane w toku oceny. Badanie obejmowało moduły dotyczące oceny ex ante w odniesieniu do skutków gospodarczych poszczególnych wariantów technicznych dotyczących zmiany prawodawstwa. Zakres kwestii, które miały zostać poruszone, poddano konsultacjom z zainteresowanymi stronami. Moduły ustanowiono w taki sposób, aby możliwe było ich zgrupowanie w ewentualne ogólne warianty strategiczne. W lipcu 2011 r. konsultant przedstawił sprawozdanie końcowe z badania. W stosownych przypadkach dodatkowe informacje pozyskano z literatury, sprawozdań z badań i ankiet w celu oceny najważniejszych skutków, jakie przyniosłaby zmiana polityki w przedmiotowym obszarze. Ponadto społeczne i środowiskowe skutki wariantów strategicznych zostały ocenione przez służby Komisji. Ocena skutków W celu poprawy systemu opracowano cztery warianty: Wariant 1: Poprawa jedynie formy prawnej i przejrzystości systemu. Akt prawny zostałby przekształcony z dyrektywy w rozporządzenie, a także uproszczony i uściślony. Utrzymano by status quo pod względem merytorycznym. Wariant 2: Ustalenie priorytetów, modernizacja i wzmocnienie zapobiegania. Oprócz elementów przewidzianych w wariancie 1 ustalenie priorytetów zostałoby ulepszone poprzez przekształcenie obecnych załączników I i II, w których wymieniono agrofagi podlegające przepisom według właściwości technicznych niezależnie od ich priorytetu dla Unii, w wykazy oparte o logikę interwencji i priorytet. Paszport roślin i systemy stref chronionych zostałyby zmodernizowane (podział odpowiedzialności z podmiotami zawodowymi) i usprawnione (zakres i format paszportu roślin, obowiązkowe opłaty za paszporty roślin oparte na zwrocie kosztów, które istnieją już w przypadku kontroli przywozu, reguły dotyczące nadzoru i zwalczania ognisk występowania w strefach chronionych). Spójność między systemem ochrony roślin i systemem dotyczącym materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin zwiększyłaby się, co polepszyłoby skuteczność i obniżyło koszty dla podmiotów zawodowych. Zapobieganie zostałoby wzmocnione poprzez wprowadzenie nowego przepisu dotyczącego materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin obarczonego wysokim ryzykiem (rośliny przeznaczone do sadzenia), na którego wprowadzanie do Unii nie zezwolono lub który podlega szczególnym wzmocnionym kontrolom fizycznym do momentu zakończenia analizy ryzyka, oraz poprzez zniesienie zwolnień w zakresie bagażu pasażerów (który będzie podlegał kontrolom o niskiej częstotliwości, aby zminimalizować skutki w postaci kosztów). Wariant 3: Ustalenie priorytetów, modernizacja, wzmocnienie zapobiegania i wzmocnienie działań służących zwalczaniu ognisk występowania. Oprócz elementów przewidzianych w wariancie 2 zostałyby wprowadzone obowiązki w zakresie nadzoru i planowania awaryjnego. Analogicznie do ustaleń istniejących w systemie dotyczącym zdrowia zwierząt dostępne byłoby współfinansowanie przez UE na rzecz nadzoru i w niektórych przypadkach odszkodowań za straty bezpośrednie poniesione przez podmioty zawodowe. Dalej opracowywane byłyby instrumenty prawne umożliwiające zwalczanie i ograniczanie rozprzestrzeniania. Wyłączenie środków związanych z naturalnym rozprzestrzenianiem się zostałoby zniesione. Wariant 4: Ustalenie priorytetów, modernizacja, wzmocnienie zapobiegania, wzmocnienie działań służących zwalczaniu ognisk występowania i rozszerzenie zakresu na rośliny inwazyjne. Oprócz elementów przewidzianych w wariancie 3 system obejmowałby również rośliny inwazyjne, jeżeli chodzi o przepisy prawne dotyczące środków i współfinansowanie przez UE. W przypadku wariantów 1, 2 i 3 rośliny inwazyjne (inne niż rośliny pasożytnicze) nie byłyby objęte systemem. Ocena skutków czterech wariantów wykazała, że wariant 3 stanowi najlepszy sposób na osiągnięcie celów przy najlepszym stosunku kosztów i korzyści oraz zapewnia optymalną równowagę wkładu państw członkowskich, podmiotów zawodowych i Unii. Wariant 3 miałby znaczny pozytywny wpływ na rentowność i wzrost gospodarczy przedmiotowych sektorów; najwierniej odzwierciedla również wyniki konsultacji z zainteresowanymi stronami i państwami członkowskimi. Budżet UE niezbędny do wdrożenia wariantu 3 zabezpieczono we wniosku Komisji dotyczącym wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020. Odpowiednie przepisy prawne zawarto we wniosku legislacyjnym dotyczącym rozporządzenia ustanawiającego przepisy w zakresie zarządzania wydatkami odnoszącymi się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczącymi zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin. Małe i średnie przedsiębiorstwa oraz mikroprzedsiębiorstwa Charakter systemu ochrony zdrowia roślin wymaga, aby małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) nie były zwolnione z zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia. Większość przedsiębiorstw, na które system ten ma wpływ, to MŚP i zwolnienie ich a priori zasadniczo zagrażałoby celom systemu. Wniosek zwalnia jednak przedsiębiorstwa prowadzące sprzedaż roślin i produktów roślinnych wyłącznie na rynek lokalny z obowiązku wydawania paszportów roślin, które ponadto nie będą wymagane w przypadku sprzedaży ostatecznym konsumentom niezawodowym. W odniesieniu do mikroprzedsiębiorstw nowe rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych umożliwi szczególne ustalenia dotyczące ewentualnego zwrotu opłat za kontrole w dziedzinie zdrowia roślin, w ramach zasad pomocy państwa. Prawa podstawowe Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Powinno być ono stosowane przez państwa członkowskie zgodnie z tymi prawami i zasadami i odpowiednio wdrożone do przepisów krajowych. Niektóre przepisy niniejszego rozporządzenia ograniczają jednak poszczególne prawa wynikające z Karty, lecz jedynie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne dla ochrony ogólnego interesu Unii, którego dotyczy niniejsze rozporządzenie, oraz zachowania istoty tych praw. Zwalczanie ognisk występowania obcych agrofagów może być skuteczne tylko wówczas, gdy wszystkie źródła porażenia są usuwane. Ogniska występowania agrofagów kwarantannowych mogą pojawiać się nie tylko na terenach podmiotów zawodowych, lecz także na publicznych i prywatnych terenach zielonych. Aby środki zwalczania mogły być w ogóle skuteczne w takich przypadkach, muszą obejmować rośliny porażone i podejrzewane o porażenie na tych publicznych i prywatnych terenach zielonych (wszelkie pozostawione porażone rośliny będą stanowić nowe źródła porażenia w innych miejscach). Oznacza to, że w niektórych przypadkach właściwe organy państw członkowskich muszą mieć dostęp do terenów prywatnych do celów kontroli urzędowych, po których mogą zostać wprowadzone zabiegi, środki zwalczania lub pewne ograniczenia lub zakazy dotyczące wykorzystywania roślin. Stanowi to ograniczenie art. 7 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczących, odpowiednio, poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz prawa własności. Ograniczenie to jest konieczne do osiągnięcia celu leżącego w interesie ogólnym, jakim jest ochrona zdrowia roślin w Unii. Ograniczenie to jest proporcjonalne, ponieważ cel leżący w interesie ogólnym nie może zostać osiągnięty bez zapewnienia, aby środków fitosanitarnych w równym stopniu przestrzegali wszyscy (odstąpienie od niszczenia porażonych roślin w prywatnych ogrodach zniweczyłoby korzyści ze środków zwalczania wprowadzonych u podmiotów zawodowych i przeprowadzonych na publicznych terenach zielonych). Państwa członkowskie będą odpowiedzialne za zapewnienie poszkodowanym obywatelom sprawiedliwego odszkodowania za poniesioną stratę w odpowiednim czasie. Istota prawa własności jest zatem zachowana. Każdy, kto poweźmie wiadomość o wystąpieniu agrofaga kwarantannowego, będzie zobowiązany powiadomić o tym właściwe organy, podając również informacje dotyczące źródła i charakteru danego materiału. Będzie to miało zastosowanie również do laboratoriów i organizacji badawczych, które stwierdzą wystąpienie agrofagów w dostarczonych im próbkach. W niektórych przypadkach może to stanowić naruszenie art. 8 Karty, dotyczącego prawa do ochrony danych osobowych. Ograniczenie to jest niezbędne do osiągnięcia celu leżącego w interesie publicznym, jakim jest zdrowie roślin w Unii, ponieważ przypadki stwierdzenia wystąpienia agrofagów kwarantannowych muszą być zgłaszane właściwym organom, aby zapewnić niezwłoczne zwalczanie ognisk występowania. Ograniczenie to jest proporcjonalne, ponieważ dane osobowe podlegają temu przepisowi tylko w zakresie niezbędnym do zlokalizowania przez właściwe organy ognisk wystąpienia i podjęcia koniecznych działań. Istota prawa do ochrony danych osobowych jest zatem zachowana. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU Rozdział I: Przedmiot, zakres i definicje Zakres terytorialny systemu nie obejmuje pozaeuropejskich najbardziej oddalonych regionów państw członkowskich, ponieważ należą one do innych regionów biogeograficznych świata, w których występują właśnie te agrofagi, przed którymi trzeba chronić terytoria europejskie państw członkowskich. Zakres terytorialny systemu obejmuje natomiast część archipelagu Makaronezji (Maderę i Azory), która tworzy region biogeograficzny pokrywający się z regionem Morza Śródziemnego, w szczególności Półwyspem Iberyjskim, jeśli chodzi o naturalną roślinność. Należy zatem włączyć ten archipelag w zakres systemu. Załącznik I zawiera wykaz terytoriów państw członkowskich, które są objęte Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ale do celów niniejszego rozporządzenia są uznawane za państwa trzecie. Rośliny inwazyjne inne niż rośliny pasożytnicze (fizycznie żerujące na roślinach żywicielskich) są wyłączone z zakresu, zgodnie z wynikami oceny skutków. W stosownych przypadkach podano definicje. Rozdział II: Agrofagi kwarantannowe W dyrektywie 2000/29/WE agrofagi wymieniono w odpowiednich załącznikach. W niniejszym wniosku określono natomiast pojęcie agrofagów kwarantannowych, które zostaną następnie wymienione w aktach wykonawczych jako agrofagi kwarantannowe dla UE albo agrofagi kwarantannowe dla stref chronionych. Agrofagi kwarantannowe dla UE wymagają środków zwalczania na całym terytorium Unii, podczas gdy w przypadku agrofagów kwarantannowych dla stref chronionych dotyczy to tylko określonych stref chronionych, w których niektóre agrofagi nie występują, choć stwierdzono ich występowanie w innych częściach terytorium Unii. We wniosku uprawniono Komisję do sporządzenia wykazu niektórych agrofagów kwarantannowych jako agrofagów priorytetowych dla UE, stanowiących maksymalnie 10 % agrofagów kwarantannowych dla UE wymienionych w wykazie. Agrofagi te będą podlegać rozbudowanym obowiązkom w zakresie gotowości i zwalczania, uzupełnionym większym wsparciem finansowym Unii na wymagane działania. Kryteria decyzji o tym, czy agrofag kwalifikuje się jako agrofag kwarantannowy, agrofag kwarantannowy dla UE, agrofag kwarantannowy dla strefy chronionej, czy agrofag priorytetowy, znajdują się w załączniku II do rozporządzenia. Przewidziano przesunięcie agrofagów obecnie wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 2000/29/WE do odpowiednich wykazów w przyszłych aktach wykonawczych. Zniesione zostanie rozróżnienie między agrofagami obecnie wymienionymi w załączniku I i załączniku II do dyrektywy 2000/29/WE. W rozdziale tym określono ponadto szczegółowe reguły dotyczące powiadamiania o wystąpieniu agrofagów kwarantannowych, środków, które należy wprowadzić w celu zwalczenia tych agrofagów, w tym wytyczenia obszarów podlegających środkom zwalczania, kontroli występowania agrofagów oraz ustanowienia planów awaryjnych i planów zwalczania w odniesieniu do ognisk występowania agrofagów priorytetowych. Przepisy zawarte w tym rozdziale uprawniają Komisję do przyjęcia aktów wykonawczych dotyczących stałych środków zarządzania agrofagami kwarantannowymi, które zadomowiły się na terytorium Unii. Akty te mogą być także przyjęte na zasadzie tymczasowej w odniesieniu do agrofagów kwarantannowych niewymienionych w wykazie, w razie potrzeby z wykorzystaniem trybu pilnego, ustanowionego na mocy traktatu lizbońskiego. Narzędzia omówione w tym rozdziale istnieją obecnie na mocy dyrektywy 2000/29/WE, jednak we wniosku określono je wprost. Zawarto przepis, który pozwala państwom członkowskim na wprowadzanie bardziej rygorystycznych środków przeciwko agrofagom niż te przewidziane w przepisach Unii, pod warunkiem że środki te nie ograniczają w jakikolwiek sposób swobodnego przepływu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów podlegających przepisom na rynku wewnętrznym. Rozdział ten obejmuje również przepisy dotyczące stref chronionych, utrzymujące i wyraźnie wzmacniające istniejący system w celu zapewnienia, aby strefy chronione były technicznie uzasadnione i by ogniska występowania danych agrofagów kwarantannowych dla stref chronionych były właściwie i szybko zwalczane. W przeciwnym razie uznanie strefy chronionej będzie cofane. Dzięki tym zmianom unijny system stref chronionych jest zgodny z systemem obszarów wolnych od agrofagów w ramach Międzynarodowej konwencji ochrony roślin (IPPC), o co wnioskowały zainteresowane strony uczestniczące w systemie i państwa trzecie. Rozdział III: Agrofagi jakościowe Agrofagi, które mają wpływ na planowane wykorzystanie roślin przeznaczonych do sadzenia, lecz nie wymagają zwalczania, podlegają obecnie przepisom na podstawie dyrektyw dotyczących wprowadzania do obrotu materiału siewnego i materiału rozmnożeniowego roślin oraz, częściowo, w załączniku II do dyrektywy 2000/29/WE. We wniosku zaklasyfikowano je wszystkie jako agrofagi jakościowe dla UE. Określono pojęcie takich agrofagów, które zostaną następnie wymienione w aktach wykonawczych. Kryteria decyzji o tym, czy agrofag kwalifikuje się jako agrofag jakościowy dla UE, zawarto w załączniku II. Agrofagi jakościowe nie będą podlegały przepisom na podstawie wniosku legislacyjnego dotyczącego materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin, poza ich włączeniem, w stosownych przypadkach, do systemów certyfikacji. Schemat poszczególnych typów agrofagów przewidzianych we wniosku, procesu podejmowania decyzji o ich zakwalifikowaniu oraz wymaganych środków przeciwko nim Rozdział IV: Środki dotyczące roślin, produktów roślinnych i przedmiotów W załącznikach do dyrektywy 2000/29/WE wymieniono zakazy dotyczące niektórych roślin, produktów roślinnych i przedmiotów (załącznik III) oraz szczególne wymagania w odniesieniu do wprowadzania do Unii i przemieszczania w niej (załącznik IV). We wniosku uprawniono Komisję do przyjmowania takich wykazów w drodze aktów wykonawczych. Ponadto przepisy rozdziału IV dotyczą reguł uznawania środków państw trzecich za równoważne środkom unijnym oraz odstępstw od zakazów. Zawarto w nim również odpowiednie reguły dotyczące przemieszczania roślin, produktów roślinnych i przedmiotów do i wewnątrz stref chronionych. Nowym elementem w unijnym systemie ochrony zdrowia roślin jest artykuł uprawniający Komisję do przyjęcia aktów wykonawczych w celu uwzględnienia pojawiającego się ryzyka stwarzanego przez niektóre rośliny przeznaczone do sadzenia z niektórych państw trzecich, wymagające środków zabezpieczających. Wymienione materiały roślinne będą wymagały intensywnych oględzin i przeprowadzania testów lub poddania okresowi kwarantanny, lub będą podlegały tymczasowemu zakazowi wprowadzania do Unii. Środki te stosuje się przez okres dwóch lat, z możliwością jednorazowego przedłużenia. W tym czasie opracowywana jest pełna ocena ryzyka, po czym podejmuje się decyzję o objęciu danego materiału przepisami na stałe lub zniesieniu środków tymczasowych. Nowy jest również artykuł określający podstawowe reguły dotyczące stacji kwarantanny w przypadku, gdy korzystanie z tych stacji jest wymagane zgodnie z rozporządzeniem lub aktami prawa wtórnego na podstawie rozporządzenia. Wprowadzanie do Unii roślin podlegających przepisom w bagażu pasażerów nie będzie już zwolnione z odpowiednich wymogów i zakazów. Jest to konieczne, ponieważ stwierdzono, że rośliny w bagażu pasażerów stwarzają coraz większe ryzyko dla statusu fitosanitarnego Unii i zagrażają powodzeniu systemu. Nowy jest również artykuł wprowadzający wymóg, aby wywóz roślin, produktów roślinnych i przedmiotów do państw trzecich odbywał się zgodnie z przepisami Unii albo, jeżeli pozwalają na to zasady państwa trzeciego lub państwo trzecie wyraźnie wyrazi na to zgodę, poprzez umowy dwustronne lub w inny sposób, zgodnie z wymogami tego państwa trzeciego. Rozdział V: Rejestracja użytkowników zawodowych i identyfikowalność Wniosek zawiera wymóg wpisania podmiotów zawodowych do rejestru, który będzie również obejmował podmioty zawodowe, których rejestracja jest wymagana na mocy wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin. Powinno to zmniejszyć obciążenia dla podmiotów zawodowych. Zarejestrowane podmioty muszą spełnić określone wymogi dotyczące identyfikowalności materiału roślinnego pod ich kontrolą. Rozdział VI: Certyfikacja roślin, produktów roślinnych i przedmiotów W załączniku V do dyrektywy 2000/29/WE wymieniono wymogi dotyczące certyfikacji roślin, produktów roślinnych i przedmiotów wprowadzanych do Unii lub w niej przemieszczanych. We wniosku uprawniono Komisję do przyjmowania takich wykazów w drodze aktów delegowanych. Zawarto również odpowiednie reguły dotyczące certyfikacji roślin, produktów roślinnych i przedmiotów wprowadzanych do stref chronionych i w nich przemieszczanych. We wniosku przewidziano, że wszystkie rośliny przeznaczone do sadzenia, z wyjątkiem niektórych nasion, wymagają świadectwa fitosanitarnego dla wprowadzania do Unii i paszportu roślin dla przemieszczania w Unii. Paszporty roślin są wymagane w przypadku wszystkich przemieszczeń pomiędzy podmiotami zawodowymi, ale nie w przypadku sprzedaży ostatecznym użytkownikom niezawodowym. Paszporty roślin zostaną uproszczone i zharmonizowane. Zamiast numeru partii w paszporcie roślin może być wykorzystany chip, kod kreskowy lub hologram powiązany z wewnętrznymi systemami identyfikowalności podmiotów zawodowych. Badania roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, dla których wymagany jest paszport roślin, mogą wymagać stosowania systemów certyfikacji w odniesieniu do niektórych agrofagów kwarantannowych lub agrofagów jakościowych, w przypadku których niezbędne są badania w terenie podczas sezonu wegetacyjnego. Możliwość ta pojawi się dzięki włączeniu agrofagów jakościowych w zakres rozporządzenia w sprawie zdrowia roślin. Gdy na mocy rozporządzenia w sprawie zdrowia roślin wymagane są systemy certyfikacji, przewidziano wykorzystanie systemów kwalifikacji utworzonych na mocy proponowanego rozporządzenia w sprawie materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin. Powinno to zapobiec ustanawianiu podwójnych systemów, które prowadziłoby do podwójnych kosztów dla podmiotów zawodowych. Paszporty roślin są wydawane przez zarejestrowane podmioty upoważnione do tego przez właściwe organy lub, na ich wniosek, przez właściwe organy. W przypadku gdy materiał roślinny wymaga paszportu roślin na mocy rozporządzenia w sprawie zdrowia roślin i etykiety kwalifikacji na mocy proponowanego rozporządzenia dotyczącego materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin, paszport roślin i etykieta kwalifikacji są łączone w jeden dokument. Powinno to zapobiec ponoszeniu podwójnych kosztów przez podmioty zawodowe, w przypadku gdy dokumenty te są wydawane przez właściwe organy. Przewidziano reguły dotyczące upoważnień dla podmiotów zawodowych wydających paszport roślin oraz nadzoru nad tymi podmiotami, jak również badania danego materiału roślinnego, w celu zapewnienia, aby materiał ten był zgodny z wszystkimi przepisami niniejszego rozporządzenia. Przewidziano również reguły dotyczące upoważnień dla producentów drewnianych materiałów opakowaniowych umieszczających pewne znaki na tym materiale oraz nadzoru nad tymi podmiotami, po poddaniu go zabiegom zgodnie z Międzynarodowym Standardem dla Środków Fitosanitarnych (ISPM nr 15) w sprawie przepisów dotyczących drewnianych materiałów opakowaniowych w handlu międzynarodowym. Do celów wywozu wniosek przewiduje wprowadzenie świadectwa przedwywozowego w przypadkach, gdy materiał roślinny jest wywożony z państwa członkowskiego, które nie jest państwem członkowskim pochodzenia. Świadectwo przedwywozowe zastąpi obecnie stosowane nieformalne wytyczne uzgodnione przez państwa członkowskie. Rozdział VII: Środki wspierające wykonanie rozporządzenia We wniosku przewiduje się ustanowienie elektronicznego systemu powiadamiania przeznaczonego do powiadamiania i składania sprawozdań. Rozdział VIII: Przepisy końcowe Wniosek przewiduje, że Komisja będzie wspomagana przez nowy stały komitet, który obejmie istniejące komitety zajmujące się łańcuchem żywnościowym, zdrowiem zwierząt i roślin oraz materiałem przeznaczonym do reprodukcji roślin (zamiast obecnego Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin). Wniosek przewiduje zmiany do rozporządzenia ustanawiającego przepisy w zakresie zarządzania wydatkami odnoszącymi się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczącymi zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin, które ma zostać przyjęte przed niniejszym wnioskiem legislacyjnym. Zmiany te obejmują możliwość współfinansowania przez Unię środków dotyczących agrofagów priorytetowych (kategorii agrofagów stworzonej w obecnym wniosku) oraz odszkodowań dla podmiotów za utraconą wartość materiału roślinnego zniszczonego w ramach środków zwalczania agrofagów priorytetowych. Niniejszy wniosek uchyla sześć tzw. dyrektyw w sprawie kontroli dotyczących zarządzania niektórymi agrofagami kwarantannowymi (sprawca raka ziemniaka, mątwik ziemniaczany i mątwik agresywny, śluzak, bakterioza pierścieniowa, zwójka goździkóweczka i tarcznik niszczyciel), których występowanie stwierdzono w Unii. Akty tego rodzaju będą w przyszłości przyjmowane jako akty prawa wtórnego na mocy proponowanego rozporządzenia, a nie jako akty przyjęte w ramach procedury współdecyzji. Dyrektywy dotyczące agrofagów ziemniaka zostaną zastąpione aktami prawa wtórnego na mocy obecnie proponowanego rozporządzenia, bez zmiany ich treści. Dyrektywy dotyczące zwójki goździkóweczki i tarcznika niszczyciela nie zostaną zastąpione. 4. WPŁYW NA BUDŻET Przepisy finansowe oraz środki na wykonanie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2020 r. zostaną przedstawione w przygotowywanym wniosku legislacyjnym dotyczącym rozporządzenia w sprawie zarządzania wydatkami odnoszącymi się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczącymi zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin. Niniejszy wniosek nie pociąga za sobą żadnych wydatków, które nie są częścią oceny skutków finansowych wniosku legislacyjnego dotyczącego tego rozporządzenia, i nie wymaga dodatkowych zasobów ludzkich. 2013/0141 (COD) Wniosek ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43, uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym, uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[10], uwzględniając opinię Komitetu Regionów[11], stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie[12] określa system ochrony zdrowia roślin. (2) W dniu 21 listopada 2008 r. Rada zwróciła się do Komisji o przeprowadzenie oceny tego systemu ochrony zdrowia roślin[13]. (3) W świetle wyników tej oceny oraz doświadczenia zdobytego w trakcie stosowania dyrektywy 2000/29/WE dyrektywa ta powinna zostać zastąpiona. Aby zapewnić jednolite stosowanie nowych reguł, akt zastępujący tę dyrektywę powinien mieć formę rozporządzenia. (4) Zdrowie roślin jest bardzo ważne dla produkcji roślinnej, publicznych i prywatnych terenów zielonych, naturalnych ekosystemów, usług ekosystemowych i różnorodności biologicznej w Unii. Zdrowiu roślin zagrażają gatunki szkodliwe dla roślin i produktów roślinnych, zwane dalej „agrofagami”. W celu zwalczania tego zagrożenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących określania ryzyka fitosanitarnego związanego z tymi agrofagami i ograniczania tego ryzyka do dopuszczalnego poziomu. (5) Potrzebę dysponowania takimi środkami dostrzeżono już dawno temu. Stały się one przedmiotem umów i konwencji międzynarodowych, w tym Międzynarodowej konwencji ochrony roślin (IPPC) z dnia 6 grudnia 1951 r. zawartej w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) i jej nowego zmienionego tekstu zatwierdzonego podczas 29. sesji Konferencji FAO w listopadzie 1997 r. Unia jest stroną IPPC. (6) Okazało się, że w celu określenia zakresu niniejszego rozporządzenia ważne jest, aby wziąć pod uwagę czynniki biogeograficzne, aby uniknąć rozprzestrzeniania się na europejskim terytorium Unii agrofagów, które na nim nie występują. W związku z powyższym z terytorialnego zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia należy wykluczyć terytoria pozaeuropejskie państw członkowskich (regiony najbardziej oddalone), o których mowa w art. 355 ust. 1 TFUE. Terytoria te należy wymienić w wykazie. W przypadku gdy status takiego terytorium lub terytorium, o którym mowa w art. 355 ust. 2 TFUE, zostanie zmieniony na podstawie art. 355 ust. 6 TFUE, wykaz ten należy zmienić w celu zapewnienia, aby terytorialny zakres stosowania niniejszego rozporządzenia pozostał ograniczony do europejskiej części terytorium Unii. Odniesienia do państw trzecich należy odczytywać jako odniesienia także do terytoriów wymienionych w tym wykazie. (7) Dyrektywa 2000/29/WE ustanawia reguły dotyczące kontroli urzędowych, które mają być przeprowadzane przez właściwe organy w odniesieniu do środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie. Takie reguły są obecnie ustanowione rozporządzeniem (UE) nr …/…. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin, materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin i środków ochrony roślin, zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 999/2001, 1829/2003, 1831/2003, 1/2005, 396/2005, 834/2007, 1099/2009, 1069/2009, 1107/2009, rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, [….]/2013 [Office of Publications, please insert number of Regulation laying down provisions for the management of expenditure relating to the food chain, animal health and animal welfare, and relating to plant health and plant reproductive material] oraz dyrektywy 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/EC, 2008/119/WE, 2008/120/WE i 2009/128/WE (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych)[14] [Office of Publications, please insert number of Regulation on Official Controls and, in the footnote, the reference to the Official Journal], dlatego nie powinny stanowić części niniejszego rozporządzenia. (8) Należy ustanowić kryteria umożliwiające identyfikację agrofagów, w odniesieniu do których konieczne jest przyjęcie środków kontroli dla całego terytorium Unii. Agrofagi takie są zwane „agrofagami kwarantannowymi dla UE”. Należy także ustanowić kryteria służące identyfikacji agrofagów, w odniesieniu do których konieczne jest przyjęcie środków kontroli jedynie w odniesieniu do jednej lub kilku części tego terytorium. Agrofagi takie są zwane „agrofagami kwarantannowymi dla stref chronionych”. (9) Aby działania Unii na rzecz kontroli agrofagów kwarantannowych dla UE mogły skoncentrować się na agrofagach, których skutki gospodarcze, społeczne lub środowiskowe są najbardziej dotkliwe dla terytorium Unii jako całości, należy ustanowić ograniczony wykaz takich agrofagów, zwanych dalej „agrofagami priorytetowymi”. (10) Należy przewidzieć wyjątki od zakazu wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii agrofagów kwarantannowych dla UE do celów naukowych, prób, selekcji odmianowych, hodowli i wystaw. (11) W celu zapewnienia skutecznego i szybkiego działania w przypadku wystąpienia agrofaga kwarantannowego dla UE, na społeczeństwie, podmiotach zawodowych i państwach członkowskich powinny spoczywać obowiązki w zakresie powiadamiania. (12) Jeżeli obowiązki te wiążą się z ujawnianiem danych osobowych osób fizycznych lub prawnych właściwym organom, może to stanowić ograniczenie art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (ochrona danych osobowych). Ograniczenie to byłoby jednak niezbędne i proporcjonalne ze względu na osiągnięcie celu niniejszego rozporządzenia leżącego w interesie publicznym. (13) Podmiot zawodowy, który stwierdzi występowanie agrofaga kwarantannowego dla UE w roślinach, produktach roślinnych lub przedmiotach, które są lub były pod jego kontrolą, powinien być zobowiązany do wprowadzenia wszelkich środków, które mogą być właściwe w celu wyeliminowania agrofaga, wycofania z obrotu lub od konsumentów danych roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów oraz poinformowania właściwego organu, innych osób w łańcuchu handlu i opinii publicznej. (14) Państwa członkowskie powinny wprowadzić wszelkie niezbędne środki w celu zwalczenia agrofagów kwarantannowych dla UE, których występowanie stwierdzono na ich terytorium. Należy określić środki, które mogą być wprowadzone przez państwa członkowskie w takim przypadku, i zasady, w oparciu o które mają one zdecydować, jakie środki wprowadzić. Środki te powinny obejmować ustanowienie obszarów wyznaczonych, składających się ze strefy porażenia i strefy buforowej. (15) W niektórych przypadkach państwa członkowskie powinny wprowadzić środki w celu zwalczania agrofagów kwarantannowych na roślinach na terenach prywatnych, ponieważ zwalczanie agrofagów może być skuteczne tylko wówczas, gdy wszystkie źródła porażenia zostaną usunięte. W tym celu właściwe organy państw członkowskich powinny posiadać prawny dostęp do takich terenów. Może to stanowić ograniczenie art. 7 (poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego) i art. 17 (prawo własności) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Ograniczenie to jest niezbędne i proporcjonalne ze względu na osiągnięcie celu systemu leżącego w interesie publicznym, o ile państwa członkowskie zapewnią w odpowiednim czasie sprawiedliwe odszkodowania za utratę własności prywatnej. (16) Wczesne wykrywanie wystąpienia agrofagów jest niezwykle ważne dla ich szybkiego i skutecznego zwalczenia. W związku z tym państwa członkowskie powinny prowadzić kontrole występowania agrofagów kwarantannowych dla UE na obszarach, gdzie nie stwierdzono ich występowania. Z uwagi na liczbę agrofagów kwarantannowych dla UE oraz czas i zasoby niezbędne do przeprowadzenia tych kontroli, państwa członkowskie powinny ustanowić wieloletnie programy kontroli występowania. (17) Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania środków w przypadku potwierdzenia lub podejrzenia występowania określonych agrofagów kwarantannowych dla UE, dotyczących zwłaszcza ich zwalczania i ograniczania rozprzestrzeniania oraz ustanowienia obszarów wyznaczonych, kontroli występowania, planów awaryjnych, ćwiczeń symulacyjnych i planów zwalczania w odniesieniu do tych agrofagów. (18) Aby zapewnić szybkie i skuteczne działanie przeciwko agrofagom, które nie są agrofagami kwarantannowymi dla UE, lecz które zdaniem państw członkowskich mogą spełniać warunki włączenia do wykazu tych agrofagów, należy określić środki, jakie mają być wprowadzone przez państwa członkowskie w przypadku, gdy powezmą one wiadomość o wystąpieniu takich agrofagów. Podobne środki należy określić w odniesieniu do Komisji. (19) Pod pewnymi warunkami państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyjęcia bardziej rygorystycznych środków zwalczania niż jest to wymagane na mocy przepisów Unii. (20) Do agrofagów priorytetowych powinny mieć zastosowanie przepisy szczególne w odniesieniu do informowania opinii publicznej, kontroli występowania, planów awaryjnych, planów zwalczania i współfinansowania środków przez Unię. (21) Agrofagi kwarantannowe, które występują na terytorium Unii, ale nie występują na określonych częściach tego terytorium wyznaczonych jako „strefy chronione”, a których wystąpienie spowodowałoby niedopuszczalne skutki gospodarcze, społeczne lub środowiskowe tylko dla tych stref chronionych, powinny być ściśle określone i ujęte w wykazie jako „agrofagi kwarantannowe dla stref chronionych”. Wprowadzenie agrofagów kwarantannowych dla stref chronionych do tych stref, ich przemieszczanie w nich oraz uwalnianie do odpowiednich stref chronionych powinno być zakazane. (22) Należy ustanowić reguły dotyczące uznawania, modyfikacji lub cofnięcia uznania stref chronionych, obowiązków w zakresie kontroli występowania w odniesieniu do stref chronionych oraz działań, które należy podjąć w przypadku stwierdzenia występowania agrofagów kwarantannowych dla stref chronionych w danych strefach chronionych. W przypadku stwierdzenia występowania agrofaga kwarantannowego dla strefy chronionej w danej strefie chronionej powinny obowiązywać surowe reguły dotyczące zmiany i zniesienia stref chronionych. (23) Agrofag, który nie jest agrofagiem kwarantannowym dla UE, a który jest przenoszony głównie za pośrednictwem określonych roślin przeznaczonych do sadzenia, którego występowanie na tych roślinach przeznaczonych do sadzenia powoduje niedopuszczalne skutki gospodarcze w odniesieniu do planowanego wykorzystania tych roślin i który jest wymieniony w wykazie agrofagów jakościowych dla UE, powinien być zwany „agrofagiem jakościowym dla UE”. Aby ograniczyć występowanie takich agrofagów, należy zakazać ich wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii na danych roślinach przeznaczonych do sadzenia, chyba że wspomniany wykaz stanowi inaczej. (24) Niektóre rośliny, produkty roślinne i przedmioty stwarzają niedopuszczalne ryzyko fitosanitarne, ponieważ mogą być żywicielami agrofaga kwarantannowego dla UE. W przypadku niektórych z nich dostępne są dopuszczalne środki zmniejszające ryzyko. W zależności od dostępności dopuszczalnych środków zmniejszających ryzyko wprowadzanie i przemieszczanie takich agrofagów na terytorium Unii powinno być zakazane albo podlegać szczególnym wymogom. Powyższe rośliny, produkty roślinne i przedmioty powinny zostać wymienione w wykazie. (25) Należy przewidzieć odstępstwa od zakazów lub szczególnych wymogów w odniesieniu do wprowadzania roślin, produktów roślinnych i przedmiotów na terytorium Unii. Komisja powinna być uprawniona do uznania niektórych środków państw trzecich za równoważne wymogom dotyczącym przemieszczania na terytorium Unii danych roślin, produktów roślinnych i przedmiotów. (26) Powyższe zakazy lub wymogi nie powinny mieć zastosowania do niewielkich ilości roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, innych niż rośliny przeznaczone do sadzenia, do celów niekomercyjnych i niezawodowych ani do wprowadzania roślin, produktów roślinnych i przedmiotów do stref przygranicznych i przemieszczania w nich. Nie powinny mieć również zastosowania do wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych i przedmiotów do celów naukowych, prób, selekcji odmianowych, hodowli i wystaw. Należy określić odpowiednie zabezpieczenia i udzielać informacji zainteresowanym podmiotom. (27) Należy przewidzieć odstępstwo od przepisów UE dotyczących wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych i przedmiotów w tranzycie. (28) Międzynarodowy handel roślinami przeznaczonymi do sadzenia, w przypadku których doświadczenie fitosanitarne jest ograniczone, może nieść ze sobą poważne ryzyko związane z zadomowieniem agrofagów kwarantannowych, w odniesieniu do których nie wprowadzono środków na podstawie niniejszego rozporządzenia. Aby zapewnić szybkie i skuteczne działanie wobec nowo rozpoznanych zagrożeń związanych z roślinami przeznaczonymi do sadzenia, które nie podlegają stałym wymogom lub zakazom, ale które mogą kwalifikować się do takich stałych środków, Komisja powinna mieć możliwość przyjęcia środków tymczasowych zgodnie z zasadą ostrożności. (29) Konieczne jest określenie zakazów i wymogów szczególnych, podobnych do tych, które są określone dla terytorium Unii, w odniesieniu do wprowadzania do stref chronionych i przemieszczania w nich roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, które mogłyby stwarzać ryzyko fitosanitarne o niedopuszczalnym poziomie wynikające z tego, że mogą być żywicielami agrofaga kwarantannowego dla danej strefy chronionej. (30) Należy przyjąć ogólne wymogi dotyczące pojazdów i materiałów opakowań roślin, produktów roślinnych i przedmiotów w celu zapewnienia, aby były one wolne od agrofagów kwarantannowych. (31) Państwa członkowskie powinny wyznaczyć stacje kwarantanny. Należy określić wymogi dotyczące wyznaczania i funkcjonowania tych stacji kwarantanny oraz nadzoru nad nimi, jak również zwalniania roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów z tych stacji. Jeżeli wymogi te obejmują prowadzenie wykazu personelu i odwiedzających wchodzących na teren stacji, może to stanowić ograniczenie art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (ochrona danych osobowych). Ograniczenie to byłoby jednak niezbędne i proporcjonalne ze względu na osiągnięcie celu niniejszego rozporządzenia leżącego w interesie publicznym. (32) Jeżeli wymaga tego porozumienie dwustronne zawarte przez Unię z państwem trzecim lub przepisy państwa trzeciego, rośliny, produkty roślinne i przedmioty wyprowadzane poza terytorium Unii do danego państwa trzeciego powinny być zgodne z tymi przepisami. (33) W przypadku gdy w odniesieniu do niektórych roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów wyprowadzanych poza terytorium Unii do państw trzecich nie ma zastosowania dwustronne porozumienie fitosanitarne zawarte przez Unię z państwem trzecim ani przepisy fitosanitarne państwa trzeciego, należy zapewnić państwom trzecim ochronę przed agrofagami kwarantannowymi dla UE ze względu na ich potwierdzoną szkodliwość, z wyjątkiem przypadków, w których w danym państwie trzecim urzędowo stwierdzono występowanie agrofaga kwarantannowego dla UE i nie jest on objęty kontrolą urzędową lub gdy można zasadnie przypuszczać, że nie spełnia on kryteriów, aby zakwalifikować go jako agrofaga kwarantannowego dla danego państwa trzeciego. (34) Aby zapewnić skuteczne wykonanie niniejszego rozporządzenia, podmioty zawodowe podlegające wynikającym z niego obowiązkom powinny być wpisane do w rejestrów ustanowionych przez państwa członkowskie. W celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych rejestry te powinny obejmować również podmioty zawodowe objęte zakresem zastosowania rozporządzenia (UE) nr …/…. w sprawie ……[15] [Office of Publications to insert number, title and, in a footnote, the OJ reference for the Regulation on plant reproductive material]. (35) Podmioty zawodowe prowadzące działalność na więcej niż jednym terenie powinny mieć możliwość zarejestrowania się osobno dla każdego z tych terenów. (36) Aby ułatwić wykrywanie źródła porażenia agrofagiem kwarantannowym, należy wprowadzić wymóg prowadzenia przez podmioty zawodowe dokumentacji w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych i przedmiotów dostarczanych im przez podmioty zawodowe oraz dostarczanych przez nie innym podmiotom zawodowym. Biorąc pod uwagę okresy utajenia niektórych agrofagów kwarantannowych oraz czas wymagany do wykrycia źródeł porażenia, dokumentacja powinna być przechowywana przez trzy lata. (37) Podmioty zawodowe powinny również dysponować systemami i procedurami umożliwiającymi zidentyfikowanie przemieszczeń roślin, produktów roślinnych i przedmiotów w obrębie ich terenów. (38) Świadectwo fitosanitarne powinno być wymagane do celów wprowadzania z państw trzecich na terytorium Unii oraz do stref chronionych niektórych roślin, produktów roślinnych i przedmiotów. W celu zachowania przejrzystości powyższe rośliny, produkty roślinne i przedmioty powinny zostać wymienione w wykazie. (39) Wspomniane świadectwa fitosanitarne powinny spełniać wymogi IPPC i poświadczać zgodność z wymogami i środkami ustanowionymi na podstawie niniejszego rozporządzenia. W celu zapewnienia wiarygodności świadectw fitosanitarnych należy ustanowić reguły dotyczące warunków ich ważności i unieważniania. (40) Przemieszczanie na terytorium Unii, a także do i wewnątrz stref chronionych, niektórych roślin, produktów roślinnych i przedmiotów powinno być dozwolone jedynie w przypadku, gdy dołączony jest do nich paszport roślin poświadczający zgodność z wymogami i środkami ustanowionymi na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia. W celu zachowania przejrzystości powyższe rośliny, produkty roślinne i przedmioty powinny zostać wymienione w wykazie. (41) Paszporty roślin nie powinny być wymagane dla roślin, produktów roślinnych i przedmiotów przeznaczonych dla użytkowników ostatecznych. (42) W celu zapewnienia wiarygodności paszportów roślin należy ustanowić reguły dotyczące ich treści. (43) Paszporty roślin powinny być w zasadzie wydawane przez podmiot zawodowy. Jeżeli podmioty zawodowe nie dysponują zasobami do wydawania paszportów roślin, powinna istnieć możliwość, by na ich wniosek paszporty roślin były wydawane przez właściwe organy. (44) Należy określić reguły dotyczące wydawania paszportów roślin, badań wymaganych do ich wydania, udzielania podmiotom zawodowym upoważnienia do wydawania paszportów roślin i nadzoru nad tymi podmiotami, obowiązków podmiotów upoważnionych oraz cofania takiego upoważnienia. (45) Aby zmniejszyć obciążenie podmiotów upoważnionych, badania w celu wydawania paszportów roślin powinny w stosownych przypadkach być połączone z badaniami wymaganymi na mocy rozporządzenia (UE) nr.../.... [Office of Publications to insert number of Regulation on plant reproductive material law]. (46) Upoważnione podmioty zawodowe powinny posiadać niezbędną wiedzę w zakresie agrofagów. (47) Niektóre podmioty mogą chcieć ustanowić plan zarządzania ryzykiem fitosanitarnym, zapewniający i wykazujący wysoki poziom kompetencji i świadomości na temat ryzyka fitosanitarnego w odniesieniu do punktów krytycznych w ich działalności zawodowej i uzasadniający specjalne uzgodnienia dotyczące kontroli z właściwymi organami. Należy ustanowić przepisy Unii dotyczące treści tych planów. (48) Należy przewidzieć zastępowanie paszportów roślin oraz świadectw fitosanitarnych. (49) W przypadku niezgodności z przepisami Unii paszporty roślin powinny być usuwane, unieważniane oraz – ze względu na identyfikowalność – przechowywane. (50) Międzynarodowy Standard FAO dla Środków Fitosanitarnych nr 15 zawiera wymóg umieszczania na drewnianych materiałach opakowaniowych określonego znaku, stosowanego przez należycie upoważnione i nadzorowane podmioty zawodowe. W niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić wzór i treść tego znaku oraz przewidzieć udzielanie upoważnień podmiotom zawodowym na terytorium Unii stosującym ten znak i nadzór nad nimi. (51) Tam gdzie jest to wymagane przez państwo trzecie, odpowiednie rośliny, produkty roślinne lub przedmioty powinny być przemieszczane z terytorium Unii do tego państwa trzeciego ze świadectwem fitosanitarnym dla wywozu lub powrotnego wywozu. W odniesieniu do odpowiednich postanowień IPPC świadectwa te powinny być wydawane przez właściwe organy, z poszanowaniem treści wzoru świadectw dla wywozu i powrotnego wywozu określonych w IPPC. (52) Jeżeli rośliny, produkty roślinne lub przedmioty są przemieszczane przez więcej niż jedno państwo członkowskie przed ich wywozem do państwa trzeciego, ważne jest, aby państwo członkowskie, w którym rośliny, produkty roślinne lub przedmioty zostały wyprodukowane lub były przetwarzane, wymieniało się informacjami z państwem członkowskim wydającym świadectwo fitosanitarne dla wywozu. Ta wymiana informacji jest istotna, by umożliwić poświadczenie zgodności z wymogami państwa trzeciego. Dlatego też należy ustanowić zharmonizowane „świadectwo przedwywozowe” w celu zapewnienia, aby wymiana tych informacji odbywała się w jednolity sposób. (53) Komisja powinna ustanowić elektroniczny system do powiadomień wymaganych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. (54) W celu zapewnienia, aby wyjątki dotyczące agrofagów kwarantannowych dla UE wykorzystywanych do celów naukowych, prób, selekcji odmianowych, hodowli lub wystaw były wdrażane w sposób niestwarzający ryzyka fitosanitarnego dla terytorium Unii lub jego części, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł dotyczących wymiany pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją informacji w zakresie wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii danych agrofagów, odpowiednich ocen i zezwoleń oraz monitorowania zgodności, działań w przypadku stwierdzenia niezgodności i ich zgłaszania. (55) W celu zapewnienia skutecznego systemu powiadamiania należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł dotyczących obowiązków w zakresie powiadamiania o podejrzeniu wystąpienia poszczególnych agrofagów kwarantannowych dla UE, którego jeszcze nie potwierdzono urzędowo. (56) W celu uwzględnienia postępu technicznego i naukowego dotyczącego kontroli występowania agrofagów należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł zmieniających lub uzupełniających elementy, które mają być objęte wieloletnimi programami kontroli występowania. (57) W celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania ćwiczeń symulacyjnych należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł określających częstotliwość, treść, format i inne zasady dotyczące ćwiczeń symulacyjnych. (58) W celu zapewnienia, aby strefy chronione były ustanawiane i funkcjonowały w rzetelny sposób, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł dotyczących kontroli występowania przeprowadzanych w celu uznania stref chronionych, a także tego, czy strefy chronione spełniają odpowiednie wymogi. (59) W celu zapewnienia proporcjonalnego i ograniczonego stosowania zwolnień w odniesieniu do przemieszczania roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów do stref przygranicznych i w ich obrębie należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł dotyczących maksymalnej szerokości stref przygranicznych państw trzecich i stref przygranicznych państw członkowskich, maksymalnej odległości, na którą mogą być przemieszczane rośliny, produkty roślinne i przedmioty w strefach przygranicznych państw trzecich i strefach przygranicznych państw członkowskich, oraz procedur dotyczących zezwolenia na wprowadzanie do stref przygranicznych państw członkowskich i przemieszczanie w nich roślin, produktów roślinnych i przedmiotów. (60) W celu uniknięcia ryzyka fitosanitarnego podczas tranzytu roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł określających treść oświadczenia dotyczącego przewozu roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów przez terytorium Unii do celów ich przemieszczenia do państwa trzeciego. (61) W celu zapewnienia, aby rejestracja podmiotów zawodowych była proporcjonalna do celu, jakim jest kontrolowanie ryzyka fitosanitarnego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł określających kategorie podmiotów zawodowych zwolnionych z obowiązku wpisania do rejestru i warunki takiego zwolnienia. (62) W celu zapewnienia wiarygodności świadectw fitosanitarnych państw trzecich, które nie są stronami IPPC, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł uzupełniających warunki przyjmowania świadectw fitosanitarnych z tych państw trzecich. (63) W celu zminimalizowania ryzyka fitosanitarnego związanego z roślinami, produktami roślinnymi lub przedmiotami przemieszczanymi na terytorium Unii należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł określających wartość maksymalną dla niewielkich ilości poszczególnych roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów, które mają być zwolnione z obowiązku dołączania do nich paszportów roślin. (64) W celu zapewnienia wiarygodności badań roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, przeprowadzanych w celu wydawania paszportów roślin, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł dotyczących oględzin, pobierania próbek i przeprowadzania testów oraz stosowania systemów certyfikacji. (65) W celu zwiększenia wiarygodności paszportów roślin należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł określających wymogi dotyczące kwalifikacji, które podmioty zawodowe muszą spełnić, aby uzyskać upoważnienie do wydawania paszportów roślin. (66) W celu zwiększenia zakresu i użyteczności planu zarządzania ryzykiem fitosanitarnym należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł uzupełniających lub zmieniających elementy zawarte w takim planie. (67) W celu uwzględnienia rozwoju norm międzynarodowych należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł dotyczących poświadczeń dla towarów o szczególnym charakterze, innych niż drewniane materiały opakowaniowe, które wymagałyby zastosowania szczególnego poświadczenia zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia. (68) W celu zapewnienia przydatności i wiarygodności urzędowych poświadczeń i świadectw przedwywozowych należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł określających treść poświadczeń urzędowych, udzielanie podmiotom zawodowym upoważnienia do wydawania tych poświadczeń i nadzór nad tymi podmiotami oraz treść świadectwa przedwywozowego. (69) W celu dostosowania do rozwoju nauki i techniki, a także w celu dostosowania do decyzji Rady Europejskiej na podstawie art. 355 ust. 6 TFUE, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do reguł zmieniających załączniki do niniejszego rozporządzenia. (70) Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (71) W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do ustanowienia wykazu agrofagów kwarantannowych dla UE, ustanowienia wykazu agrofagów priorytetowych, określania środków przeciwko określonym agrofagom kwarantannowym dla UE, przyjmowania na ograniczony czas środków w odniesieniu do ryzyka fitosanitarnego stwarzanego przez agrofagi tymczasowo kwalifikujące się jako agrofagi kwarantannowe dla UE, uznawania stref chronionych uznanych zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy dyrektywy 2000/29/WE oraz ustanowienia wykazu odpowiednich agrofagów kwarantannowych dla stref chronionych, zmiany lub zniesienia stref chronionych, zmiany wykazu tych stref chronionych, sporządzenia wykazu agrofagów jakościowych dla UE i danych roślin przeznaczonych do sadzenia, sporządzenia wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, których wprowadzanie i przemieszczanie na terytorium Unii ma być zakazane, oraz danych państw trzecich, sporządzenia wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów oraz wymogów odnoszących się do ich wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii, określenia wymogów państw trzecich równoważnych wymogom dotyczącym przemieszczania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów, określenia szczegółowych warunków lub środków w zakresie wprowadzania poszczególnych roślin, produktów roślinnych i przedmiotów do stref przygranicznych państw członkowskich, przyjęcia środków tymczasowych w odniesieniu do wprowadzania i przemieszczania na terytorium Unii roślin przeznaczonych do sadzenia z państw trzecich, sporządzenia wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, których wprowadzanie do poszczególnych stref chronionych i przemieszczanie w nich ma być zakazane, sporządzenia wykazu wymogów w odniesieniu do wprowadzania do poszczególnych stref chronionych i przemieszczania w nich roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, sporządzenia wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów oraz odpowiednich państw trzecich pochodzenia lub wysyłki, w przypadku których do wprowadzenia na terytorium Unii wymagane ma być świadectwo fitosanitarne, sporządzenia wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów oraz odpowiednich państw trzecich pochodzenia lub wysyłki, w przypadku których do wprowadzenia do niektórych stref chronionych z tych państw trzecich wymagane ma być świadectwo fitosanitarne, sporządzenia wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, do których przemieszczania na terytorium Unii ma być wymagany paszport roślin, sporządzenia wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, w przypadku których do wprowadzenia do niektórych stref chronionych ma być wymagany paszport roślin, a także określenia formatu paszportu roślin. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję[16]. (72) Należy stosować procedurę doradczą w przypadku przyjmowania początkowego wykazu agrofagów kwarantannowych dla UE, biorąc pod uwagę, że ten początkowy wykaz powinien jedynie obejmować, bez żadnych modyfikacji, agrofagi wymienione w załączniku I część A do dyrektywy 2000/29/WE oraz w załączniku II część A sekcja I do tej dyrektywy; w przypadku zmiany nazwy naukowej agrofaga, gdy taka zmiana jest uzasadniona na podstawie rozwoju wiedzy naukowej; w przypadku przyjmowania początkowego wykazu stref chronionych i odpowiednich agrofagów kwarantannowych dla stref chronionych, biorąc pod uwagę, że ten początkowy wykaz powinien jedynie obejmować, bez żadnych modyfikacji, strefy chronione uznane zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. h) akapit pierwszy dyrektywy 2000/29/WE oraz agrofagi kwarantannowe dla stref chronionych wymienione w załączniku I część B i załączniku II część B do dyrektywy 2000/29/WE; w przypadku zmiany lub zniesienia stref chronionych; w przypadku przyjmowania początkowego wykazu agrofagów jakościowych dla UE, biorąc pod uwagę, że ten początkowy wykaz powinien jedynie obejmować, bez żadnych modyfikacji, agrofagi wymienione w niektórych dyrektywach w sprawie produkcji i wprowadzania do obrotu nasion i materiału rozmnożeniowego; w przypadku przyjmowania początkowego wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, których wprowadzanie i przemieszczanie na terytorium Unii ma być zakazane, biorąc pod uwagę, że ten początkowy wykaz powinien jedynie obejmować, bez żadnych modyfikacji, rośliny, produkty roślinne i przedmioty oraz odpowiednie zakazy i państwa trzecie, jak określono w załączniku III część A do dyrektywy 2000/29/WE, wraz z ich kodami nomenklatury scalonej (CN); w przypadku przyjmowania początkowego wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, których wprowadzanie i przemieszczanie na terytorium Unii ma podlegać szczególnym wymogom, biorąc pod uwagę, że ten początkowy wykaz powinien jedynie obejmować, bez żadnych modyfikacji, rośliny, produkty roślinne i przedmioty oraz odpowiednie wymogi i państwa trzecie, jak określono w załączniku IV część A do dyrektywy 2000/29/WE, wraz z ich kodami nomenklatury scalonej (CN); w przypadku przyjmowania początkowego wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, których wprowadzanie do niektórych stref chronionych ma być zakazane, biorąc pod uwagę, że ten początkowy wykaz powinien jedynie obejmować, bez żadnych modyfikacji, rośliny, produkty roślinne i przedmioty oraz odpowiednie zakazy i państwa trzecie, jak określono w załączniku III część B do dyrektywy 2000/29/WE, wraz z ich kodami nomenklatury scalonej (CN); w przypadku przyjmowania początkowego wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, których wprowadzanie do niektórych stref chronionych i przemieszczanie w nich ma podlegać szczególnym wymogom, biorąc pod uwagę, że ten początkowy wykaz powinien jedynie obejmować, bez żadnych modyfikacji, rośliny, produkty roślinne i przedmioty oraz wymogi, jak określono w załączniku IV część B do dyrektywy 2000/29/WE, wraz z ich kodami nomenklatury scalonej (CN); w przypadku przyjmowania początkowego wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów oraz odpowiednich państw trzecich pochodzenia lub wysyłki, w przypadku których do wprowadzania na terytorium Unii wymagane jest świadectwo fitosanitarne, biorąc pod uwagę, że ten początkowy wykaz powinien jedynie obejmować, bez żadnych modyfikacji, rośliny, produkty roślinne i przedmioty wymienione w załączniku V część B pkt I do dyrektywy 2000/29/WE; w przypadku przyjmowania wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów oraz odpowiednich państw trzecich pochodzenia lub wysyłki, w przypadku których do wprowadzania do niektórych stref chronionych wymagane jest świadectwo fitosanitarne, biorąc pod uwagę, że ten początkowy wykaz powinien jedynie obejmować, bez żadnych modyfikacji, rośliny, produkty roślinne i przedmioty wymienione w załączniku V część B pkt II do dyrektywy 2000/29/WE; w przypadku przyjmowania początkowego wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, do których przemieszczania na terytorium Unii wymagany jest paszport roślin, biorąc pod uwagę, że ten początkowy wykaz powinien jedynie obejmować, bez żadnych modyfikacji, rośliny, produkty roślinne i przedmioty wymienione w załączniku V część A pkt I do dyrektywy 2000/29/WE, a także w przypadku przyjmowania początkowego wykazu roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, do których wprowadzania do niektórych stref chronionych wymagany jest paszport roślin, biorąc pod uwagę, że ten początkowy wykaz powinien jedynie obejmować, bez żadnych modyfikacji, rośliny, produkty roślinne i przedmioty wymienione w załączniku V część A pkt II do dyrektywy 2000/29/WE. (73) W dyrektywie Rady 74/647/EWG z dnia 9 grudnia 1974 r. w sprawie zwalczania zwójek występujących na goździku[17] oraz dyrektywie Rady 69/466/EWG z dnia 8 grudnia 1969 r. w sprawie zwalczania tarcznika niszczyciela[18] określono środki w zakresie kontroli tych agrofagów. Po wejściu w życie tych dyrektyw agrofagi te znacznie rozprzestrzeniły się na terytorium Unii, w związku z czym ograniczanie ich rozprzestrzeniania przestało być wykonalne. Należy zatem uchylić te dyrektywy. (74) Dyrektywa Rady 69/464/EWG z dnia 8 grudnia 1969 r. w sprawie zwalczania raka ziemniaczanego[19], dyrektywa Rady 93/85/EWG z dnia 4 października 1993 r. w sprawie zwalczania bakteriozy pierścieniowej ziemniaka[20], dyrektywa Rady 98/57/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie kontroli organizmu Ralstonia solanacearum (Smith) Yabuuchi i wsp.[21] i dyrektywa Rady 2007/33/WE z dnia 11 czerwca 2007 r. w sprawie zwalczania mątwików tworzących cysty na ziemniaku i uchylająca dyrektywę 69/465/EWG[22] powinny być uchylone, ponieważ w odniesieniu do tych agrofagów należy przyjąć nowe środki zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia. Z uwagi na czas i zasoby potrzebne do przyjęcia tych nowych środków powyższe akty prawne powinny zostać uchylone do 2021 r. (75) Rozporządzenie (UE) nr …/2013 w sprawie ……[23] [Office of Publications, please insert number and title of Regulation laying down provisions for the management of expenditure relating to the food chain, animal health and animal welfare, and relating to plant health and plant reproductive material and, in the footnote, the reference to the Official Journal] stanowi, że dotacje na środki przeciwko agrofagom mają dotyczyć niektórych agrofagów wymienionych w załącznikach do dyrektywy 2000/29/WE oraz niektórych agrofagów niewymienionych w tych załącznikach, ale podlegających przyjętym w odniesieniu do nich tymczasowym środkom unijnym. Niniejsze rozporządzenie ustanawia kategorię agrofagów priorytetowych. Właściwe jest, aby do dotacji unijnych kwalifikowały się niektóre środki wprowadzane przez państwa członkowskie w odniesieniu do agrofagów priorytetowych, w tym odszkodowania wypłacane podmiotom zawodowym za wartość roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, pod warunkiem ich zniszczenia zgodnie ze środkami zwalczania określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Należy zatem zmienić rozporządzenie (UE) nr XXX/2013. (76) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, jakim jest zapewnienie zharmonizowanego podejścia w odniesieniu do środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na jego skutki, złożoność oraz transgraniczny i międzynarodowy charakter możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, może ona przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. (77) Niniejsze rozporządzenie nie powoduje nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych ani skutków gospodarczych dla małych i średnich przedsiębiorstw. Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w oparciu o konsultacje z zainteresowanymi stronami, w miarę możliwości uwzględniono szczególną sytuację małych i średnich przedsiębiorstw. Nie rozważano ewentualnego powszechnego zwolnienia dla mikroprzedsiębiorstw, które stanowią większość przedsiębiorstw, z uwagi na cele ochrony zdrowia roślin, które leżą w interesie publicznym. (78) Niniejsze rozporządzenie nie narusza IPPC, Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (porozumienia SPS) ani ustanowionych na ich mocy wytycznych. (79) W niniejszym rozporządzeniu respektuje się prawa podstawowe uznane w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i przestrzega się uznanych w niej zasad, zwłaszcza poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawa własności, ochrony danych osobowych, wolności prowadzenia działalności gospodarczej oraz wolności sztuki i nauki. Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane przez państwa członkowskie zgodnie z tymi prawami i zasadami, PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Rozdział I Przedmiot, zakres i definicje Artykuł 1 Przedmiot i zakres 1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia reguły mające na celu określenie ryzyka fitosanitarnego stwarzanego przez wszelkie gatunki, szczepy lub biotypy czynników chorobotwórczych, zwierząt lub roślin pasożytniczych szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych (zwane dalej „agrofagami”) oraz środki mające na celu ograniczenie tego ryzyka do dopuszczalnego poziomu. 2. Do celów niniejszego rozporządzenia odniesienia do państw trzecich odczytuje się jako odniesienia do państw trzecich i terytoriów wymienionych w załączniku I. Do celów niniejszego rozporządzenia odniesienia do terytorium Unii odczytuje się jako odniesienia do terytorium Unii bez terytoriów wymienionych w załączniku I. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 98, zmieniających załącznik I, aby zapewnić ograniczenie zakresu niniejszego rozporządzenia do europejskiej części terytorium Unii. Zmiana ta polega na: a) dodaniu do załącznika I jednego lub większej liczby terytoriów, o których mowa w art. 355 ust. 1 Traktatu; lub b) usunięciu z załącznika I jednego lub większej liczby terytoriów, o których mowa w art. 355 ust. 2 Traktatu. Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1) „rośliny” oznaczają żywe rośliny oraz następujące żywe części roślin: a) nasiona w znaczeniu botanicznym, oprócz nasion nieprzeznaczonych do siewu; b) owoce w znaczeniu botanicznym; c) warzywa; d) bulwy, bulwocebule, cebule, kłącza, korzenie, podkładki, stolony; e) pędy, łodygi, rozłogi; f) kwiaty cięte; g) gałęzie z liśćmi; h) drzewa ścięte z zachowanym ulistnieniem; i) liście, ulistnienie; j) roślinne hodowle tkankowe, w tym kultury komórkowe, zasoby genowe, merystemy; klony chimerowe; materiał mikrorozmnażany; k) żywy pyłek; l) pąki, okulanty, sadzonki, zrazy, szczepy; 2) „produkty roślinne” oznaczają produkty pochodzenia roślinnego, nieprzetworzone lub poddane podstawowemu przetworzeniu, o ile nie są to rośliny. O ile nie postanowiono inaczej, drewno jest uznawane za „produkt roślinny” tylko wówczas, gdy nie zostało poddane przetwarzaniu eliminującemu ryzyko fitosanitarne i spełnia co najmniej jeden z poniższych warunków: a) zachowuje w całości lub częściowo swoją naturalną zaokrągloną powierzchnię, z korą lub bez; b) nie zachowało swojej naturalnej okrągłej powierzchni z powodu piłowania, cięcia lub rozłupywania; c) występuje w postaci zrębków, cząstek, trocin, odpadów drzewnych, wiórów lub skrawków i nie zostało poddane przetwarzaniu z wykorzystaniem kleju, wysokiej temperatury lub ciśnienia, lub połączenia tych elementów, w celu wyprodukowania granulatu, brykietów, sklejki lub płyty wiórowej; d) jest lub ma być wykorzystywane jako materiał opakowaniowy lub drewno sztauerskie, niezależnie od tego, czy jest faktycznie stosowane do transportu towarów; 3) „rośliny przeznaczone do sadzenia” oznaczają rośliny, które mogą wytwarzać całe rośliny i służą do tego celu, i są przeznaczone do sadzenia lub przesadzenia, lub zasadzone; 4) „przedmiot” oznacza jakikolwiek materiał lub przedmiot, inny niż rośliny lub produkty roślinne, który może być siedliskiem agrofagów lub rozprzestrzeniać je, łącznie z glebą lub podłożem uprawowym; 5) „właściwy organ” oznacza właściwy organ określony w art. 2 pkt 5 rozporządzenia (UE) nr …/…. [Office of Publications, please insert number of Regulation on Official Controls]; 6) „partia” oznacza liczbę jednostek pojedynczego towaru, odróżnianego do celów fitosanitarnych po jednolitym składzie i pochodzeniu, tworzących część przesyłki; 7) „podmiot zawodowy” oznacza osobę prawa publicznego lub prywatnego, zaangażowaną zawodowo w jedną lub więcej z następujących czynności w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych i przedmiotów: (a) sadzenie; b) uprawa; c) produkcja; d) wprowadzanie i przemieszczanie na terytorium Unii oraz wyprowadzanie poza terytorium Unii; e) udostępnianie na rynku; 8) „użytkownik ostateczny” oznacza osobę działającą w celach, które nie mieszczą się w ramach jej działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej, która nabywa na własny użytek rośliny lub produkty roślinne; 9) „test” oznacza badanie urzędowe, inne niż oględziny, mające na celu ustalenie występowania lub zidentyfikowanie agrofagów; 10) „zabieg” oznacza procedurę zabijania, inaktywacji lub usunięcia agrofagów, lub wywołania ich bezpłodności, lub dewitalizacji. Rozdział II Agrofagi kwarantannowe Sekcja 1 AGROFAGI KWARANTANNOWE Artykuł 3 Definicja agrofagów kwarantannowych Agrofag jest zwany „agrofagiem kwarantannowym” w odniesieniu do danego terytorium, jeżeli spełnia wszystkie poniższe warunki: a) ustalono jego tożsamość, w rozumieniu załącznika II sekcja 1 pkt 1; b) nie występuje na tym terytorium, w rozumieniu załącznika II sekcja 1 pkt 2 lit. a), lub jeżeli występuje, to tylko w ograniczonym stopniu, w rozumieniu załącznika II sekcja 1 pkt 2 lit. b) i c); c) może zostać zawleczony na to terytorium, utrzymać się na nim przez pewien czas po zawleczeniu (dalej: „zadomowić się”) i rozprzestrzeniać się na tym terytorium, lub jeżeli na nim występuje, na tych jego częściach, na których występuje w ograniczonym stopniu, zgodnie z załącznikiem II sekcja 1 pkt 3; d) jego zawleczenie, zadomowienie i rozprzestrzenianie się powodowałoby, w rozumieniu załącznika II sekcja 1 pkt 4, niedopuszczalne skutki gospodarcze, środowiskowe lub społeczne dla tego terytorium, lub, jeżeli na nim występuje, dla tych jego części, na których występuje w ograniczonym stopniu; oraz e) dostępne są wykonalne i skuteczne środki pozwalające zapobiec zawleczeniu, zadomowieniu lub rozprzestrzenianiu się tego agrofaga na tym terytorium oraz zmniejszyć związane z nim ryzyko i skutki fitosanitarne. Sekcja 2 Agrofagi kwarantannowe dla UE Artykuł 4 Definicja agrofagów kwarantannowych dla UE Agrofag kwarantannowy jest zwany agrofagiem kwarantannowym dla UE, jeżeli określonym terytorium, o którym mowa w formule wprowadzającej w art. 3, jest terytorium Unii, a dany agrofag jest ujęty w wykazie, o którym mowa w art. 5 ust. 2. Artykuł 5 Zakaz wprowadzania i przemieszczania agrofagów kwarantannowych dla UE 1. Agrofag kwarantannowy dla UE nie może być wprowadzany ani przemieszczany na terytorium Unii. Zakazane jest podejmowanie celowego działania, które może przyczyniać się do wprowadzenia agrofaga kwarantannowego dla UE na terytorium Unii oraz jego zadomowienia i rozprzestrzeniania się na tym terytorium. 2. Komisja, w drodze aktu wykonawczego, ustanawia wykaz agrofagów spełniających warunki, o których mowa w art. 3 lit. b), c) i d) w odniesieniu do terytorium Unii, zwany dalej „wykazem agrofagów kwarantannowych dla UE”. Wykaz ten obejmuje agrofagi wymienione w załączniku I część A do dyrektywy 2000/29/WE oraz załączniku II część A sekcja I do tej dyrektywy. Agrofagi, które są rodzime na jakiejkolwiek części terytorium Unii, z przyczyn naturalnych lub z powodu ich wprowadzenia spoza terytorium Unii, oznacza się w tym wykazie jako agrofagi, których występowanie stwierdzono na terytorium Unii. Agrofagi, które nie są rodzime dla żadnej części terytorium Unii, oznacza się w tym wykazie jako agrofagi, których występowania nie stwierdzono na terytorium Unii. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 99 ust. 2. 3. Komisja zmienia akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 2, w przypadku gdy z oceny wynika, że agrofag niewymieniony w tym akcie spełnia warunki, o których mowa w art. 3 lit. b), c) i d) w odniesieniu do terytorium Unii, lub że agrofag wymieniony w tym akcie nie spełnia już jednego lub większej liczby tych warunków. W pierwszym z tych przypadków Komisja dodaje danego agrofaga do wykazu, o którym mowa w ust. 2, a w drugim – skreśla danego agrofaga z tego wykazu. Komisja udostępnia tę ocenę państwom członkowskim. Akty wykonawcze zmieniające akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 2, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 99 ust. 3. Tę samą procedurę stosuje się do uchylenia lub zastąpienia aktu wykonawczego, o którym mowa w ust. 2. 4. Komisja zmienia akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 2, zmieniając nazwę naukową agrofaga, jeżeli taka zmiana jest uzasadniona rozwojem wiedzy naukowej. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 99 ust. 2. Artykuł 6 Agrofagi priorytetowe 1. Agrofag kwarantannowy dla UE jest „agrofagiem priorytetowym”, jeżeli spełnia wszystkie poniższe warunki: a) spełnia, w odniesieniu do terytorium Unii, warunek określony w załączniku II sekcja 1 pkt 2 lit. a) lub b); b) jego potencjalne skutki gospodarcze, środowiskowe lub społeczne są najbardziej dotkliwe dla terytorium Unii określonego w załączniku II sekcja 2; c) wymieniono go w wykazie zgodnie z ust. 2. 2. Komisja, w drodze aktu wykonawczego, ustanawia i zmienia wykaz agrofagów priorytetowych, zwany dalej „wykazem agrofagów priorytetowych”. Gdy z oceny wynika, że agrofag kwarantannowy dla UE spełnia warunki, o których mowa w ust. 1, lub że agrofag nie spełnia już jednego lub większej liczby tych warunków, Komisja zmienia akt wykonawczy, o którym mowa w akapicie pierwszym, dodając do wykazu lub usuwając z niego danego agrofaga. Komisja udostępnia tę ocenę państwom członkowskim. Liczba agrofagów priorytetowych nie może przekraczać 10 % liczby agrofagów kwarantannowych dla UE wymienionych w wykazie na podstawie art. 5 ust. 2 i 3. W przypadku gdy liczba agrofagów priorytetowych przekroczy 10 % liczby agrofagów kwarantannowych dla UE wymienionych w wykazie na podstawie art. 5 ust. 2 i 3, Komisja zmienia akt wykonawczy, o którym mowa w akapicie pierwszym, odpowiednio dostosowując liczbę agrofagów w tym wykazie, na podstawie ich potencjalnych skutków gospodarczych, środowiskowych lub społecznych, określonych w załączniku II sekcja 2. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 99 ust. 3. W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z poważnym ryzykiem fitosanitarnym Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 99 ust. 4, w których agrofagi kwarantannowe dla UE wymienia się jako agrofagi priorytetowe. Artykuł 7 Zmiana załącznika II sekcja 1 i 2 1. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 98 zmieniających załącznik II sekcja 1 w sprawie kryteriów identyfikacji agrofagów, które kwalifikują się jako agrofagi kwarantannowe, w odniesieniu do tożsamości agrofaga, jego występowania, możliwości zawleczenia, zadomowienia i rozprzestrzeniania się oraz jego potencjalnych skutków gospodarczych, społecznych i środowiskowych, z uwzględnieniem rozwoju wiedzy technicznej i naukowej. 2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 98 zmieniających załącznik II sekcja 2 w sprawie kryteriów identyfikacji agrofagów kwarantannowych dla UE, które kwalifikują się jako agrofagi priorytetowe, w odniesieniu do ich potencjalnych skutków gospodarczych, społecznych i środowiskowych, z uwzględnieniem rozwoju wiedzy technicznej i naukowej. Artykuł 8 Agrofagi kwarantannowe dla UE wykorzystywane do celów naukowych, prób, selekcji odmianowych, hodowli lub wystaw 1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 1 państwa członkowskie mogą, na wniosek, zezwolić na wprowadzanie i przemieszczanie na ich terytorium agrofagów kwarantannowych dla UE do wykorzystania do celów naukowych, prób, selekcji odmianowych, hodowli lub wystaw, jeżeli spełnione są wszystkie następujące wymagania: a) przy nałożeniu odpowiednich ograniczeń wprowadzenie, przemieszczanie i wykorzystanie danego agrofaga nie powoduje zadomowienia ani rozprzestrzeniania się tego agrofaga na terytorium Unii; b) miejsca składowania, w których ma być przechowywany dany agrofag, i stacje kwarantanny, o których mowa w art. 56, w których ma być on wykorzystywany, są odpowiednie; c) kwalifikacje naukowe i techniczne personelu, który ma prowadzić działania dotyczące agrofaga, są odpowiednie. 2. Właściwy organ ocenia ryzyko zadomowienia i rozprzestrzeniania się agrofaga, o którym mowa w ust. 1 lit. a), biorąc pod uwagę tożsamość, biologię i sposoby rozprzestrzeniania się agrofaga, przewidywane działanie, oddziaływanie na środowisko oraz inne istotne czynniki odnoszące się do ryzyka, jakie stwarza dany agrofag. Ocenia on miejsca składowania, w których ma być przechowywany dany agrofag, o których mowa w ust. 1 lit. b), oraz kwalifikacje naukowe i techniczne personelu, który ma prowadzić działania dotyczące agrofaga, o których mowa w ust. 1 lit. c). Na podstawie tych ocen właściwy organ zezwala na wprowadzenie lub przemieszczanie agrofaga na terytorium Unii, jeżeli spełnione są wymogi określone w ust. 1. 3. W razie wydania zezwolenia musi ono obejmować wszystkie poniższe warunki: a) agrofag musi być przechowywany w miejscach składowania uznanych za odpowiednie przez właściwe organy i określonych w zezwoleniu; b) działania dotyczące agrofaga muszą być prowadzone w stacji kwarantanny wyznaczonej zgodnie z art. 56 przez właściwy organ i określonej w zezwoleniu; c) działania dotyczące agrofaga muszą być prowadzone przez personel, którego kwalifikacje naukowe i techniczne zostały uznane za odpowiednie przez właściwy organ i określone w zezwoleniu; d) przy wprowadzaniu lub przemieszczaniu na terytorium Unii do agrofaga jest dołączone zezwolenie. 4. Zezwolenie ogranicza się do ilości odpowiedniej do przedmiotowych działań i nie przekracza pojemności wyznaczonej stacji kwarantanny. Zawiera ono restrykcje konieczne do właściwego zmniejszenia ryzyka zadomowienia i rozprzestrzeniania się danego agrofaga kwarantannowego dla UE. 5. Właściwy organ monitoruje przestrzeganie warunków, o których mowa w ust. 3, oraz ograniczeń i restrykcji, o których mowa w ust. 4, i podejmuje konieczne działanie w przypadku nieprzestrzegania tych warunków, ograniczeń lub restrykcji. W stosownych przypadkach powyższe działanie polega na cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1. 6. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 98 określających szczegółowe reguły odnoszące się do: a) wymiany między państwami członkowskimi a Komisją informacji dotyczących wprowadzania i przemieszczania danych agrofagów na terytorium Unii; b) ocen i zezwolenia, o których mowa w ust. 2; oraz c) monitorowania zgodności, działań w przypadku niezgodności i ich zgłaszania, o których mowa w ust. 5. Artykuł 9 Powiadamianie właściwych organów o agrofagach kwarantannowych dla UE 1. Każdy, kto poweźmie wiadomość o wystąpieniu agrofaga kwarantannowego dla UE lub ma powody, by podejrzewać to wystąpienie, powiadamia o tym pisemnie właściwy organ w terminie dziesięciu dni kalendarzowych. 2. Jeżeli zażąda tego właściwy organ, osoba, o której mowa w ust. 1, udziela temu organowi posiadanych informacji w tej kwestii. Artykuł 10 Środki wprowadzane w razie podejrzenia występowania agrofaga kwarantannowego dla UE Jeżeli właściwy organ podejrzewa występowanie agrofaga kwarantannowego dla UE na części terytorium danego państwa członkowskiego, w przypadku której wcześniej nie odnotowano występowania tego agrofaga, natychmiast wprowadza wszelkie niezbędne środki w celu urzędowego stwierdzenia, czy agrofag występuje. Artykuł 11 Powiadamianie Komisji i pozostałych państw członkowskich o agrofagach kwarantannowych dla UE 1. Państwo członkowskie powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie za pośrednictwem elektronicznego systemu powiadamiania, o którym mowa w art. 97, w przypadku gdy spełniony jest jeden z następujących warunków: a) właściwy organ tego państwa otrzymał diagnozę laboratorium urzędowego, o którym mowa w art. 36 rozporządzenia (UE) nr …/…. [Office of Publications, please insert the number of the Regulation on Official Controls], potwierdzającą (dalej: „urzędowe potwierdzenie”) występowanie na jego terytorium agrofaga kwarantannowego dla UE, którego dotychczas nie odnotowywano w tym państwie członkowskim; b) właściwy organ tego państwa urzędowo potwierdził występowanie na jego terytorium agrofaga kwarantannowego dla UE, jeżeli stwierdzono je na części terytorium tego państwa, na której agrofag ten wcześniej nie występował; c) właściwy organ tego państwa urzędowo potwierdził wystąpienie na jego terytorium agrofaga kwarantannowego dla UE w przesyłce roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów wprowadzonych, przeznaczonych do wprowadzenia lub przemieszczanych na terytorium Unii. 2. Powiadomienia, o których mowa w ust. 1, są przedkładane w ciągu trzech dni roboczych od daty urzędowego potwierdzenia przez właściwy organ występowania danego agrofaga kwarantannowego dla UE. 3. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 98 stanowiących, że zobowiązania w zakresie powiadamiania, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie również do podejrzenia występowania poszczególnych agrofagów kwarantannowych dla UE, którego jeszcze urzędowo nie potwierdzono. Te akty delegowane mogą również określać termin przedkładania tych powiadomień. Artykuł 12 Informacje o agrofagach kwarantannowych dla UE udzielane podmiotom zawodowym przez właściwe organy Jeżeli warunki jednej z liter w art. 11 ust. 1 są spełnione, właściwy organ zapewnia natychmiastowe poinformowanie podmiotów zawodowych, których rośliny, produkty roślinne lub przedmioty mogą zostać zaatakowane, o występowaniu danego agrofaga kwarantannowego dla UE. Artykuł 13 Informacje o agrofagach priorytetowych udzielane opinii publicznej przez właściwe organy Jeżeli warunki określone w art. 11 ust. 1 lit. a) lub b) są spełnione w odniesieniu do agrofaga priorytetowego, właściwy organ informuje opinię publiczną o środkach, które wprowadził lub ma wprowadzić, oraz, w stosownych przypadkach, o środkach, które mają wprowadzić poszczególne podmioty zawodowe lub inne osoby. Artykuł 14 Powiadamianie o bezpośrednich zagrożeniach 1. W przypadku gdy państwo członkowskie posiada dowody, że istnieje bezpośrednie zagrożenie zawleczeniem agrofaga kwarantannowego dla UE na terytorium Unii lub część tego terytorium, na której agrofag ten jeszcze nie występuje, państwo to natychmiast powiadamia na piśmie Komisję i pozostałe państwa członkowskie o tych dowodach. 2. Podmioty zawodowe natychmiast powiadamiają właściwe organy o wszelkich dowodach, które mogą posiadać, dotyczących bezpośredniego zagrożenia agrofagiem kwarantannowym dla UE, o którym mowa w ust. 1. Artykuł 15 Środki wprowadzane natychmiast przez podmioty zawodowe 1. Jeżeli podmiot zawodowy stwierdzi wystąpienie agrofaga kwarantannowego dla UE w roślinach, produktach roślinnych lub przedmiotach, które są pod jego kontrolą, natychmiast – po informowaniu odpowiedniego właściwego organu i przeprowadzeniu z nimi konsultacji, wprowadza środki fitosanitarne niezbędne do wyeliminowania tego agrofaga z danych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów i, w stosownych przypadkach, ze swych terenów, oraz do zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tego agrofaga. Wspomniany podmiot zawodowy natychmiast – po poinformowaniu odpowiedniego właściwego organu i przeprowadzeniu z nim konsultacji – informuje podmioty w łańcuchu handlu, od których otrzymano te rośliny, produkty roślinne lub przedmioty. W stosownych przypadkach wspomniany właściwy organ zapewnia wycofanie z obrotu przez dany podmiot zawodowy roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, w których może występować ten agrofag. 2. W przypadku gdy rośliny, produkty roślinne lub przedmioty, o których mowa w ust. 1, przestały znajdować się pod kontrolą danego podmiotu zawodowego, podmiot ten natychmiast – po poinformowaniu odpowiedniego właściwego organu i przeprowadzeniu z nim konsultacji – informuje o wystąpieniu agrofaga podmioty w łańcuchu handlu, od których otrzymano te rośliny, produkty roślinne lub przedmioty, oraz podmioty, którym je dostarczono. 3. W stosownych przypadkach właściwy organ zapewnia wycofanie od użytkowników przez dany podmiot zawodowy roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, w których może być obecny agrofag, a w przypadku gdy rośliny, produkty roślinne i przedmioty mogły dotrzeć do użytkowników ostatecznych, ich wycofanie od tych użytkowników ostatecznych. 4. W przypadku gdy ma zastosowanie ust. 1 lub 2, dany podmiot zawodowy udziela danemu właściwemu organowi wszelkich informacji, które mogą być istotne dla opinii publicznej. Organ ten informuje opinię publiczną, jeżeli konieczne jest podjęcie działań w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów, w których może być obecny przedmiotowy agrofag. Artykuł 16 Zwalczanie agrofagów kwarantannowych dla UE 1. W przypadku urzędowego potwierdzenia występowania agrofaga kwarantannowego dla UE właściwy organ natychmiast wprowadza wszelkie środki niezbędne, aby wyeliminować tego agrofaga na danym obszarze i zapobiec jego rozprzestrzenianiu się poza ten obszar (dalej: „zwalczyć”). Powyższe środki przyjmowane są zgodnie z załącznikiem IV w sprawie środków i zasad zarządzania ryzykiem związanym z agrofagami. 2. W przypadku gdy występowanie danego agrofaga kwarantannowego dla UE może być związane z przemieszczaniem roślin, produktów roślinnych lub przedmiotów, właściwy organ bada, czym jest spowodowane to występowanie i czy jest możliwe, że przemieszczanie to spowodowało rozprzestrzenienie się agrofaga na dalsze rośliny, produkty roślinne lub przedmioty. 3. Jeżeli środki, o których mowa w ust. 1, dotyczą wprowadzania lub przemieszczania na terytorium Unii roślin, produktów roślinnych i przedmiotów, dane państwo członkowskie natychmiast powiadamia o tych środkach Komisję i pozostałe państwa członkowskie. 4. Tereny prywatne obywateli nie są zwolnione ze środków, o których mowa w ust. 1, i badania, o którym mowa w ust. 2. Artykuł 17 Ustanawianie obszarów wyznaczonych 1. Po urzędowym potwierdzeniu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 lit. a), właściwy organ natychmiast ustanawia obszar, na którym mają być wprowadzone środki, o których mowa w tym artykule (dalej: „obszar wyznaczony”). Obszar wyznaczony składa się ze strefy porażenia, o której mowa w ust. 2, oraz strefy buforowej, o której mowa w ust. 3. 2. Strefa porażenia obejmuje: a) wszystkie rośliny, o których wiadomo, że są porażone przez danego agrofaga; b) wszystkie rośliny wykazujące oznaki lub objawy wskazujące na ewentualne porażenie przez danego agrofaga; c) wszystkie pozostałe rośliny, które mogą być porażone przez danego agrofaga ze względu na podatność na niego oraz znajdowanie się w pobliżu roślin porażonych lub wspólne źródło produkcji, jeśli jest znane, z roślinami porażonymi, lub roślinami z nich uprawianymi. 3. Strefa buforowa sąsiaduje ze strefą porażenia i ją otacza. Wielkość strefy buforowej musi być odpowiednia ze względu na ryzyko rozprzestrzenienia się danego agrofaga poza strefę porażenia, w sposób naturalny lub w wyniku działalności człowieka w strefie porażenia i w jej otoczeniu, oraz jest ustalana zgodnie z zasadami określonymi w sekcji 2 załącznika IV w sprawie środków i zasad zarządzania ryzykiem związanym z agrofagami. Jeżeli jednak ryzyko rozprzestrzenienia się danego agrofaga poza strefę porażenia można wystarczająco ograniczyć poprzez zastosowanie naturalnych lub sztucznych barier, ustanowienie strefy buforowej nie jest konieczne. 4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku gdy po wstępnej analizie właściwy organ uzna, ze względu na charakter danego agrofaga i miejsce, gdzie stwierdzono jego występowanie, że danego agrofaga można wyeliminować natychmiast, może zdecydować o nieustanawianiu obszaru wyznaczonego. W takim przypadku organ ten przeprowadza kontrolę występowania w celu ustalenia, czy doszło do porażenia dalszych roślin lub produktów. Na podstawie tej kontroli właściwy organ określa, czy istnieje potrzeba ustanowienia obszaru wyznaczonego. Odpowiedni właściwy organ niezwłocznie przekazuje Komisji i pozostałym państwom członkowskim wnioski z tej kontroli. 5. W przypadku gdy zgodnie z ust. 2 i 3 obszar wyznaczony ma obejmować część terytorium innego państwa członkowskiego, państwo członkowskie, na którego terytorium stwierdzono występowanie danego agrofaga, natychmiast kontaktuje się z państwem członkowskim, którego część terytorium ma być objęta obszarem wyznaczonym, aby umożliwić temu państwu członkowskiemu podjęcie wszelkich odpowiednich działań, o których mowa w ust. 1–4. 6. Do dnia 31 marca każdego roku państwa członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym państwom członkowskim informacje dotyczące liczby i lokalizacji obszarów w