80.

W kilku przypadkach EIOD opowiada się za ambitniejszym sposobem określenia przyszłych działań przez Komisję; stwierdza przy tym, że: — Prawidłowe stosowanie i egzekwowanie obecnych europejskich ram prawnych ochrony danych jest nie tylko wymagane przez prawo, ale także stanowiłoby istotny wkład w przywrócenie zaufania. Dotyczy to też instrumentów regulujących międzynarodowe przepływy danych między UE i USA, w tym obowiązujących zasad bezpiecznego transferu danych osobowych. — Należy przypomnieć Komisji, że wyjątki lub ograniczenia stosowania praw podstawowych w związku z celami bezpieczeństwa narodowego są uzasadnione i dopuszczalne tylko wtedy, gdy są bezwzględnie konieczne, proporcjonalne i zgodne z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz Trybunału Sprawiedliwości. — EIOD w pełni zgadza się z poglądem, że konsolidacja oraz usprawnienie unijnych ram ochrony danych wymagają szybkiego przyjęcia wniosków w sprawie reformy ochrony danych, które obejmą odpowiednie zapisy zapewniające ściślejszą, skuteczniejszą i spójniejszą ochronę danych osobowych oraz prywatności w całym prawie UE. Powinny one także zapewnić odpowiednią ochronę danych w przypadku ich dalszego wykorzystania do celów egzekwowania prawa oraz konfliktów jurysdykcji. — Zasady bezpiecznego transferu danych osobowych należy poddać przeglądowi i doprecyzować zgodnie z kierunkiem wskazanym przez Komisję. EIOD zaleca wyznaczenie ściślejszych terminów podjęcia takich działań, a także stosownych działań następczych w przypadku utrzymujących się uchybień. — Trzeba wzmocnić zabezpieczenia służące ochronie danych, które mają zastosowanie do współpracy UE-USA w dziedzinie egzekwowania prawa. Toczące się negocjacje w sprawie umowy ramowej nie powinny skutkować legalizacją masowego przekazywania danych, lecz powinny być zgodne z istniejącymi ramami ochrony danych oraz wynikiem trwającego obecnie procesu ich przeglądu. W szczególności wszystkie osoby, których dane dotyczą, powinny mieć bez względu na narodowość dostęp do skutecznych mechanizmów dochodzenia roszczeń. Zasada ta powinna we właściwym czasie znaleźć zastosowanie także do obowiązujących umów międzynarodowych, w razie potrzeby na mocy odpowiednich postanowień przejściowych. — Komisja powinna wesprzeć działania amerykańskiej administracji i Kongresu Stanów Zjednoczonych zmierzające do wprowadzenia ogólnej ustawy o prywatności, w której zapewnione zostaną ścisłe zabezpieczenia i wystarczający nadzór, zwłaszcza w obszarach, gdzie obecnie brakuje jakiejkolwiek skutecznej ochrony prywatności. — Trwające obecnie negocjacje w sprawie przyjęcia TTIP nie powinny wywierać negatywnego wpływu na ochronę danych osobowych obywateli. Jednocześnie Komisja powinna rozważyć ustanowienie wspólnego celu polegającego na stopniowym zacieśnianiu związków między ramami prawnymi w zakresie prywatności i ochrony danych, w co wkład mogą wnieść – jak wskazano powyżej – Stany Zjednoczone. — Międzynarodowe działania zmierzające do upowszechniania standardów prywatności powinny objąć: (i) działanie na rzecz pełnej zgodności nowych międzynarodowych aktów prawnych z europejskimi ramami ochrony danych; (ii) zachęcanie państw trzecich, w szczególności USA, do przystąpienia do Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (konwencji nr 108); (iii) działanie na rzecz przyjęcia międzynarodowego aktu prawnego ustanawiającego wymóg przestrzegania standardów ochrony danych w działaniach wywiadowczych. Mógłby on zostać przyjęty na szczeblu ONZ na podstawie art. 17 MPPOiP. — Podmioty prowadzące działania w zakresie nadzoru powinny być w każdym przypadku zobowiązane do przestrzegania zasad praworządności oraz konieczności i proporcjonalności w demokratycznym społeczeństwie. Należy w związku z tym wyjaśnić ramy prawne na wszystkich stosownych poziomach oraz w razie potrzeby je uzupełnić. Ramy takie powinny obejmować odpowiednie i wystarczająco silne mechanizmy nadzorcze. — Jako administratorzy danych instytucje UE oraz wszelkie stosowne podmioty w państwach członkowskich także ponoszą bezpośrednią odpowiedzialność za wdrożenie skutecznych środków zapewniających bezpieczeństwo informatyczne. Wiąże się to z przeprowadzeniem na odpowiednim poziomie oceny zagrożeń dla bezpieczeństwa danych. Wymaga to także wsparcia badań nad mechanizmami szyfrowania oraz podnoszenia świadomości administratorów danych i obywateli na temat zagrożeń dla prywatności, jakie niosą sprzedawane lub wykorzystywane produkty, a ponadto wprowadzenia wymogu, aby przy opracowywaniu tych produktów stosowano konkretne metody projektowania pozwalające uniknąć tych zagrożeń bądź przynajmniej je zredukować. UE powinna stanąć na czele inicjatyw edukacyjnych dotyczących bezpieczeństwa danych przetwarzanych w internecie.