ddrg/super_eurlex huggingface dataset:
17.

W końcowym sprawozdaniu finansowym za 2016 r. Jednolita Rada ujęła zobowiązania warunkowe w kwocie 841 826 146 euro związane ze składkami ex ante, z czego kwota 800 791 513 euro odnosi się do odwołań od decyzji krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i postępowań przed sądami administracyjnymi państw członkowskich. Kwota ta została ustalona na podstawie oświadczeń wyżej wspomnianych organów krajowych. W tabelach 1 i 2 przedstawiono szczegółowe informacje na temat tych kwot oraz liczby odwołań i postępowań sądowych, a także zachodzących w nich zmian, w okresie do dnia 30 września 2017 r.: Tabela 1 Zmiany w wysokości spornych kwot zobowiązań warunkowych wynikających ze składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Zobowiązania warunkowe wynikające z kwot spornych (w EUR) 30.9.2017 31.12.2016 31.12.2015 — Odwołania od decyzji krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz postępowania przez sądami administracyjnymi państw członkowskich 1 240 045 681 800 791 513 437 125 144 związane ze składkami ex ante za 2015 r. 84 149 051 84 149 051 437 125 144 związane ze składkami ex ante za 2016 r. 596 809 613 716 642 462 0 związane ze składkami ex ante za 2017 r. 559 087 017 0 0 — Postępowania przez Sądem TSUE 180 197 774 41 034 633 0 związane ze składkami ex ante za 2016 r. 115 676 910 41 034 633 0 związane ze składkami ex ante za 2017 r. 64 520 864 0 0 Razem 1 420 243 455 841 826 146 437 125 144 Źródło: Europejski Trybunał Obrachunkowy, na podstawie danych Jednolitej Rady. Tabela 2 Zmiany w liczbie odwołań i postępowań sądowych związanych ze składkami ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Liczba odwołań, postępowań przez sądami administracyjnymi i postępowań przed Sądem TSUE 30.9.2017 31.12.2016 31.12.2015 — Odwołania od decyzji krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz postępowania przez sądami administracyjnymi państw członkowskich 394 261 67 związane ze składkami ex ante za 2015 r. 7 6 67 związane ze składkami ex ante za 2016 r. 256 255 0 związane ze składkami ex ante za 2017 r. 131 0 0 — Postępowania przez Sądem TSUE 13 9 0 związane ze składkami ex ante za 2016 r. 10 9 0 związane ze składkami ex ante za 2017 r. 3 0 0 Razem 407 270 67 Źródło: Europejski Trybunał Obrachunkowy, na podstawie danych Jednolitej Rady.
3.21.8.

ECDC przyjmuje do wiadomości uwagę, iż Trybunał Obrachunkowy miał zastrzeżenia co do skuteczności kontroli ex-ante przeprowadzanych w odniesieniu do zamówień wynikających z umowy. ECDC pragnie jednak podkreślić, że w praktyce przeprowadzenie takich kontroli było trudne, ponieważ umowa nie zobowiązywała wykonawcy do przedstawienia ceny początkowej i naliczonych opłat wykonawcy oddzielnie. Całkowite objęcie kontrolą ex ante nie było zatem możliwe. ECDC zauważa również, że część uwagi („(...) umowa ramowa sama w sobie może ograniczać konkurencję, ponieważ nie ma żadnych dowodów na to, że wykonawca umowy ramowej wybiera dostawców na zasadzie konkurencyjnej.” oraz „Centrum powinno (...) dopilnować, by we wszystkich postępowaniach o udzielenie zamówienia stosowano procedurę konkurencyjną”) odnosi się do struktury umowy ramowej sporządzonej przez Komisję Europejską, a nie do wykonania umowy przez ECDC.
31.

W ostatecznym rocznym sprawozdaniu finansowym za 2017 r. Jednolita Rada wykazała zobowiązania warunkowe związane ze składkami ex ante w kwocie 1,4 mld euro, z czego 1,2 mld euro odnosi się do odwołań od decyzji krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz postępowań przed sądami administracyjnymi państw członkowskich. Kwotę tę ustalono na podstawie oświadczeń wspomnianych organów krajowych. W tabelach 2 i 3 przedstawiono szczegółowo, jak te kwoty oraz liczba odwołań i postępowań sądowych zmieniały się w okresie do 31 maja 2018 r. Tabela 2 Zmiany w wysokości kwot zobowiązań warunkowych związanych ze sporami dotyczącymi składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu Zobowiązania warunkowe (w EUR) 31.5.2018 31.12.2017 31.12.2016 31.12.2015 Odwołania od decyzji krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz postępowania przed sądami administracyjnymi państw członkowskich 1 805 809 719 1 228 745 681 800 791 513 437 125 144 Związane ze składkami ex ante za 2015 r. 84 149 051 84 149 051 84 149 051 437 125 144 Związane ze składkami ex ante za 2016 r. 565 465 854 585 509 613 716 642 462 0 Związane ze składkami ex ante za 2017 r. 559 087 017 559 087 017 0 0 Związane ze składkami ex ante za 2018 r. 597 107 797 0 0 0 Postępowania przed Sądem Unii Europejskiej (*2) 181 133 405 181 133 405 41 034 633 0 Związane ze składkami ex ante za 2015 r. 0 0 0 0 Związane ze składkami ex ante za 2016 r. 116 612 541 116 612 541 41 034 633 0 Związane ze składkami ex ante za 2017 r. 64 520 864 64 520 864 0 0 Związane ze składkami ex ante za 2018 r. 0 0 0 0 Ogółem 1 986 943 124 1 409 879 086 841 826 146 437 125 144 Źródło: Europejski Trybunał Obrachunkowy, na podstawie danych Jednolitej Rady. Tabela 3 Zmiany w liczbie odwołań i postępowań sądowych związanych ze składkami ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Liczba odwołań, postępowań przed sądami administracyjnymi i postępowań przed Sądem Unii Europejskiej 31.5.2018 31.12.2017 31.12.2016 31.12.2015 Odwołania od decyzji krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz postępowania przed sądami administracyjnymi państw członkowskich 499 393 261 67 Związane ze składkami ex ante za 2015 r. 5 5 6 67 Związane ze składkami ex ante za 2016 r. 241 257 255 0 Związane ze składkami ex ante za 2017 r. 131 131 0 0 Związane ze składkami ex ante za 2018 r. 122 0 0 0 Postępowania przed Sądem Unii Europejskiej 13 13 9 0 Związane ze składkami ex ante za 2015 r. 0 0 0 0 Związane ze składkami ex ante za 2016 r. 10 10 9 0 Związane ze składkami ex ante za 2017 r. 3 3 0 0 Związane ze składkami ex ante za 2018 r. 0 0 0 0 Ogółem 512 406 270 67 Źródło: Europejski Trybunał Obrachunkowy, na podstawie danych Jednolitej Rady.
41.

ex ante , które mają one uiścić. Skargi takie wniesiono łącznie w czterech państwach członkowskich. Większość banków wniosła skargi tego rodzaju w odniesieniu do stosownego zawiadomienia krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ex ante . Niemniej ponieważ składki oblicza i określa Jednolita Rada, skarżący wnieśli również skargi sądowe do TSUE przeciwko decyzjom Jednolitej Rady dotyczącym składek ex ante za lata 2016–2018. Zgodnie ze stanem na 21 czerwca 2019 r. toczyło się 16 postępowań tego rodzaju – 15 spośród nich toczyło się przed Sądem, jedno natomiast stanowiło odwołanie od orzeczenia Sądu do Trybunału Sprawiedliwości. Ponadto jeden z sądów krajowych zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym o wykładnię przepisów prawa UE dotyczących składek ex ante Szereg banków wniosło skargi administracyjne lub sądowe na decyzje dotyczące składek, które mają one uiścić. Skargi takie wniesiono łącznie w czterech państwach członkowskich. Większość banków wniosła skargi tego rodzaju w odniesieniu do stosownego zawiadomienia krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ( 34 ) , ponieważ dokument ten stanowi podstawę prawną do egzekwowania płatności. W rezultacie zgodnie ze stanem na 21 czerwca 2019 r. na szczeblu krajowym toczyło się 625 postępowań administracyjnych lub sądowych dotyczących składek. Niemniej ponieważ składki oblicza i określa Jednolita Rada, skarżący wnieśli również skargi sądowe do TSUE przeciwko decyzjom Jednolitej Rady dotyczącym składekza lata 2016–2018. Zgodnie ze stanem na 21 czerwca 2019 r. toczyło się 16 postępowań tego rodzaju – 15 spośród nich toczyło się przed Sądem, jedno natomiast stanowiło odwołanie od orzeczenia Sądu do Trybunału Sprawiedliwości. Ponadto jeden z sądów krajowych zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym o wykładnię przepisów prawa UE dotyczących składek ( 35 ) . Niemniej skarga nie została wniesiona przeciwko Jednolitej Radzie.
30.

The 1999 Coordination Regulation stipulated that the management of pre-accession assistance aims to be gradually decentralised, taking account of management and control capacities. This approach involved first the Decentralised Implementation System (DIS) and then the Extended Decentralised Implementation System (EDIS) which both facilitates the phasing out of Phare as indicated in the 2002 Communication and allows the countries to operate with ex-post controls. Even though the Coordination Regulation of 1999 did not make the process mandatory for the countries, already in 2000 the Commission elaborated guidelines on preparing for EDIS (see Commission working document Preparing for Extended Decentralisation of the Phare and Ispa Programmes). This Working document, which included checklists on the control standards expected to be attained for EDIS, was distributed to all countries already also in 2000. In 2001, the Roadmap to EDIS for Ispa and Phare was prepared and sent to the countries, giving a step-by-step methodology for realisation of the conditions set out in the Coordination Regulation. Both the Working documents and Roadmap were sent by joint letters from the Regional Policy and Enlargement DGs underpinning the strong coordinated approach maintained for Phare and Ispa programmes. The Phare Review affirmed that „decentralisation cannot start before 2002 at the earliest” and it will not be implemented „unless clear preconditions have been met and the necessary financial and human resources are in place”. Thus while earlier EDIS would have indeed been desirable, in the reduced timeframe it proved not to be feasible.
35.

Many of the monitoring instruments were new as part of the devolution exercise. They required a period of fine tuning in terms of use and operational application. (a) All the criteria mentioned by the Court were covered in the decisions surrounding the allocation of additional staff and the reviews of organigrammes (see reply to paragraph 19). As already foreseen in the 2002 Communication, the workload assessment has since been developed as a more general exercise that can go beyond the effects of devolution and give assessment criteria that can mirror the changing environment of delegation tasks and practical work in the future. The pilot phase of this exercise was finished in October 2004 and the general exercise was launched in November 2004. The workload assessment methodology is based on a delegation’s tasks and responsibilities, and demonstrates the adequacy of staffing to carry those out. (b) Initial inconsistencies in providing feedback on the external assistance management report (EAMR) have now been overcome and steps have been taken in 2004 to ensure coordinated, appropriate and timely replies to delegations. (c) In respect of the observations of the Court on parallel databases, some delegations have tended to develop their own internal excel tables. However, as the CRIS system is continually being developed and made more user-friendly. The need for such tables should diminish over time. Efforts have been taken to ensure the accuracy of the non-financial data registered in CRIS. In May 2004 a number of non-financial CRIS functions were introduced for the EDF, including the project monitoring system (Implementation reporting).
47.

Trybunał stwierdził, że: a) nie wszystkie Państwa Członkowskie przesyłają wspomniane sprawozdania z nadzoru, np. brakuje sprawozdań z Austrii. Pod koniec kontroli (listopad 2004 r.) z 48 sprawozdań, które powinny zostać złożone w okresie 2000–2003 przez 12 zobowiązanych do tego Państw Członkowskich, brakowało jeszcze 15. Od tamtego czasu wpłynęły brakujące sprawozdania z Austrii, Francji, Hiszpanii, Irlandii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa (szczegółowe dane znajdują się w tabeli); b) sprawozdania zawierają tabelę określającą liczbę wizyt kontrolnych przeprowadzonych przez poszczególne prywatne podmioty kontrolujące, liczbę wyselekcjonowanych przypadków poddanych analizie oraz liczbę wykrytych nieprawidłowości i zastosowanych kar. Nie sformułowano wniosków w zakresie funkcjonowania systemu. Zgodnie z wytycznymi Komisji dla Państw Członkowskich dotyczącymi przygotowywania tych sprawozdań, miały one zawierać znormalizowaną tabelę, której wypełnienie spełnia wymóg sprawozdawczy określony w pkt 46 (32); c) Komisja korzysta z tych sprawozdań w niewielkim zakresie; d) ich jakość nie jest zawsze zadowalająca, zawierają one błędy i niespójności. Według wytycznych Komisji „sprawozdania dotąd przedkładane Komisji były bardzo różnej jakości, co utrudniało jej uzyskanie ogólnego poglądu na temat realizacji”. Sytuacja taka utrzymywała się w chwili przeprowadzania kontroli przez Trybunał; e) ponadto brak jest jasnych wytycznych dla właściwych organów w zakresie sposobu nadzorowania systemów kontroli. Tabela Przedłożenie sprawozdań z nadzoru za okres 2000–2003, stan z czasu zamknięcia kontroli prowadzonej przez Trybunał: listopad 2004 r. 2000 2001 2002 2003 Austria Belgia Dania nd. nd. nd. nd. Finlandia nd. nd. nd. nd. Francja Niemcy Grecja Irlandia Włochy Luksemburg Niderlandy nd. nd. nd. nd. Portugalia Hiszpania nd. * Szwecja * Zjednoczone Królestwo = sprawozdanie z realizacji przesłane = sprawozdanie z realizacji nieprzesłane * = przesłane częściowo nd. = nie dotyczy, ponieważ nadzór nie jest wymagany, kiedy inspekcje są przeprowadzane przez organ publiczny Brakujące sprawozdania Austrii, Francji, Hiszpanii, Irlandii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa zostały nadesłane do czerwca 2005 r. Źródło: Komisja.
91.

Komisja zgadza się co do tego, że należy rozważyć ponowne negocjowanie umowy z AIIC celem zastosowania podobnych uzgodnień w kwestii zwracania kosztów z podróży, co w przypadku stałych tłumaczy. Jednakże w kwestii umów specjalnych z biurami podróży, liniami lotniczymi czy hotelami DG ds. Tłumaczeń Ustnych uważa, że powielenie postawy, jaką przyjęła DG ds. Personelu i Administracji, byłoby nieskuteczne. Możliwość ponownego wynegocjowania umowy zapewniłaby również szersze korzyści, gdyby rozważono dostosowanie struktury wynagrodzeń PTK do zasad dotyczących stałych tłumaczy, wprowadzonych przez reformę administracji, jak również do nowej rzeczywistości rozszerzonej Unii. Ponowne negocjowanie umowy z AIIC wymaga zgody ze strony wszystkich instytucji UE, których to dotyczy.
Wartość dodana wynikająca z działań następczych spraw wchodzących na wokandy sądów nie ogranicza się do wkładu prawników w proces przekazywania spraw właściwym instancjom wymiaru sprawiedliwości, ale znajduje ciąg dalszy we wszelkich zagadnieniach towarzyszących powiązanych z rozmaitymi procedurami dyscyplinarnymi czy karnymi (wnioski o uchylenie immunitetu czy zabezpieczenia własności członków służby cywilnej, w szczególności żądania pomocy prawnej).

W odniesieniu do niektórych zadań związanych ze środkami następczymi w dziedzinie finansowej Komisja zdecydowała o połączeniu, w celach odzyskania środków, wiedzy eksperckiej Urzędu oraz intendentów. Patrz: odpowiedzi na pkt 31 i 54.

Nie umniejsza do prawa Komisji do przeprowadzenia ponownej oceny podziału kompetencji między jej poszczególne służby, zwłaszcza w ramach prowadzonych ocen zadań/kompetencji OLAF-u.

W kwestii wydatków w sektorze rolniczym, obecnie istniejące mechanizmy, wedle których dalsze działania w kierunku odzyskania funduszy uznanych za wypłacone bezprawnie, zostały podjęte przez Generalną Dyrekcję ds. Rolnictwa poprzez oczyszczenie procesów księgowości.

Sądownicze środki następcze nie powinny się ograniczać wyłącznie do przypadków, w których po zakończeniu postępowania karnego urzędnik zatwierdzający wydatki wstępne jest zobowiązany do wszczęcia cywilnego postępowania windykacyjnego. W rzeczywistości różne władze, do których wpływają te przypadki, zwracają się do Urzędu o pomoc w dialogu z instytucjami. Ponadto w celu przeprowadzenia oceny lub też udoskonalenia prowadzonych działań Urząd jest zmuszony do śledzenia dalszego biegu spraw przekazanych różnym jurysdykcjom, by posiąść rozeznanie w ich dalszych losach.

W kwestii dalszych środków w sferze prawodawstwa ostatecznie to do operacyjnych Dyrekcji Generalnych należy podjęcie koniecznych inicjatyw we właściwych im dziedzinach w odpowiedzi na zalecenia wynikłe z przeprowadzonego przez OLAF dochodzenia. Urząd pragnie jednak podkreślić, że angażuje się u zarania procesu prawodawczego w ramach „oszustoszczelności” (ang. „fraudproofing”) (patrz: odpowiedź na pkt 91).
71.

Państwa członkowskie często nieprawidłowo stosowały zmienione przepisy. Wspólnotowe przepisy celne stanowią, że jedynie wiarygodne podmioty gospodarcze, które spełniają określone kryteria, są uprawnione do stosowania uproszczonych procedur tranzytowych. Kontrola Trybunału ujawniła brak kontroli przestrzegania tych kryteriów, co może działać na szkodę interesów finansowych Wspólnoty (patrz: pkt 30–36). Postępowanie poszukiwawcze okazało się procedurą uciążliwą, a państwa członkowskie nie stosowały obowiązujących przepisów ani też nie wykazywały należytej staranności w przypadku jej wszczynania. Ustanowienie nowych procedur w ramach NCTS nastąpiło zbyt niedawno, by można ocenić ich wpływ (patrz: pkt 37–43). Ponadto procedury odzyskiwania należności często wszczynane były z opóźnieniem, co sprawiało, że tradycyjne zasoby własne nie były pobierane i udostępniane we właściwym czasie (patrz: pkt 44–49).
22.

W takiej sytuacji projektowej można także zachęcać do zwiększenia poczucia odpowiedzialności, nie tylko ze strony lokalnych władz, ale także osób korzystających ze wspieranych działań. Pozytywny przykład został znaleziony podczas kontroli przeprowadzonej w Maroku i dotyczył projektu rozwoju obszarów wiejskich w Atlasie Średnim. Podejście zakładające udział beneficjentów zostało zastosowane w stosunku do lokalnej ludności, co oznaczało, że wszyscy lokalni partnerzy byli w pełni zaangażowani w proces przygotowania i realizacji planów lokalnego rozwoju. Wyraźnie było widać, że podejście to przyczyniło się do sukcesu działań projektowych (patrz: ramka 2). Ramka 2Przykład wsparcia projektowegoRozwój obszarów wiejskich w Atlasie Średnim, Maroko(Projekt Khénifra, 15 mln euro)Cele projektu — Przyczynić się do zmniejszenia różnic regionalnych w Maroku w zakresie rozwoju społecznego i gospodarczego — Przyczynić się do zwiększenia roli kobiet na wsi — Wspierać zrównoważone zarządzanie zasobami naturalnymi, walkę z erozją i zmniejszenie skutków suszy. Mechanizm wdrażającyPo podpisaniu umowy finansowania projektu osoba zarządzająca projektem przygotowuje szczegółowy plan pracy. Po jego zatwierdzeniu przedstawicielstwo Komisji wypłaca zaliczkę i możliwe jest rozpoczęcie realizacji projektu. Rozliczenia projektu zostają przygotowane, skontrolowane, a następnie są regularnie przekazywane do przedstawicielstwa Komisji, co umożliwia uruchomienie kolejnej zaliczki projektowej.Przykłady działańW pierwszej połowie 2005 r. zrealizowano następujące ważniejsze działania: — jednostka zarządzania projektem otrzymała sprzęt komputerowy i wyposażenie biurowe, — z lokalnymi stowarzyszeniami zarządzającymi zawarto umowy. Działały 33 takie organizacje, — rozdano ponad 250 000 drzewek owocowych, — wyposażono sześć jednostek pszczelarskich oraz przeprowadzono szkolenia, — zachęcano kobiety do hodowli drobiu, oferując 10 000 piskląt, — rozpoczęto prace irygacyjne na obszarze 468 ha, — zakończono prace nad budową 52,6 km ośmiu dróg łączących wioski, zaś prace trwają nad kolejnymi pięcioma drogami, — zalesiono 271 ha, — przeprowadzono szczepienia bydła u 200 posiadaczy, — w ramach projektu współpracowano z dwoma lokalnymi stowarzyszeniami zarządzającymi, aby utworzyć ośrodki żywienia zwierząt.
b)

rumuńskie rejestry wskazują, że osiem sfinansowanych z Phare zbudowanych na zamówienie pojazdów do prowadzenia nadzoru (łączny koszt 2,1 mln euro) było niesprawnych przez jedną trzecią czasu od oddania ich do użytku w listopadzie 2003 r. Naprawa sprzętu do prowadzenia nadzoru musi być wykonywana za granicą, co wydłuża okresy niewykorzystywania sprzętu. Podobny poziom niewykorzystania dotyczy 25 pojazdów do prowadzenia nadzoru sfinansowanych ze środków krajowych. Uprzednie wykorzystanie pojazdów finansowanych ze środków krajowych w tych samych sektorach granicznych budzi wątpliwości co do dodatkowości pojazdów finansowanych z Phare. Karta projektowa nie wymienia pojazdów sfinansowanych ze środków krajowych w kontekście uzasadnienia zakupu sprzętu do prowadzenia nadzoru ze środków Phare (10);
18.

Wysoka międzynarodowa pomoc finansowa udzielona w związku z tsunami przekroczyła zdolności absorpcyjne niektórych partnerów (patrz: ramka 2). Do Sri Lanki przybyło ponad 360, a do Indonezji – 450 organizacji humanitarnych dysponujących dużymi środkami pochodzącymi od osób prywatnych. Konieczność konkurowania o zasoby przyczyniła się do zwiększenia inflacji i problemów z dostępnością towarów oraz rekrutacją wykwalifikowanego personelu. Raport Biura Rekonstrukcji i Odbudowy (8) opublikowany rok po przejściu tsunami mówi o 30–40 % wzroście cen i zarobków w Acehu w roku 2005. Ramka 2Dostępne środki na ogół przekraczały potrzeby finansowe partnerówW Sri Lance, w związku z wysoką pomocą finansową przekazaną przez osoby prywatne, niektórzy z dotychczasowych partnerów Komisji nie byli w stanie wykorzystać środków udostępnionych przez dyrekcję. Dla przykładu, jednej z NGO powierzono realizację projektu o wartości jedynie 570 000 euro, chociaż początkowo DG ECHO planowała przeznaczyć na ten cel 1 mln euro z 10 mln euro dostępnych na mocy decyzji przyznającej pomoc. Pomimo zwiększenia swojej zdolności absorpcyjnej w Sri Lance od czasu tsunami, ta NGO nie złożyła żadnego projektu do finansowania w związku z decyzją przyznającą 80 mln euro. Od października 2005 r. DG ECHO współpracowała więc w Sri Lance z czterema nowymi partnerami (na łączną liczbę 21 partnerów).Agenda ONZ nie miała w Indonezji wystarczającej zdolności absorpcyjnej, by wykorzystać wszystkie środki Komisji podczas 6-miesięcznego okresu realizacji, przewidzianego decyzją o udzieleniu pomocy kryzysowej. Wielu regularnych partnerów DG ECHO nie złożyło wniosków projektowych w Indonezji, ponieważ środki otrzymane przez nich od innych ofiarodawców już przekraczały ich zdolności absorpcyjne.Na poparcie wysuniętego tu wniosku dotyczącego braku zdolności wykorzystania dostępnych środków można przytoczyć stanowisko jednej z NGO, podkreślające, że realizowane przez tę organizację projekty powinny być zorientowane jedynie na potrzeby, a nie na wykorzystanie jak największych środków. Chociaż przestała ona przyjmować pomoc finansową dla ofiar tsunami niecały tydzień po katastrofie, do tamtej pory wpłynęło aż 110 mln euro — dla porównania, na realizację programów pomocy dla ofiar tsunami w 2005 r. potrzebne było 25 mln euro. Zwrócono się do ofiarodawców o pozwolenie na odblokowanie podarowanych przez nich środków, tak aby mogły one zostać wykorzystane w innych sytuacjach kryzysowych i 99 % spośród nich wyraziło zgodę. Do końca 2005 r. 65 mln euro ofiarowanych środków początkowo przeznaczonych na pomoc obszarom dotkniętym tsunami zostało przesuniętych i wykorzystanych na pomoc m.in. ofiarom kryzysu żywnościowego w Nigrze, konfliktu w Darfurze oraz ofiarom trzęsienia ziemi w Pakistanie.