SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA RADY oceniające postępy, przedstawione Komisji i Radzie przez Włochy, w zakresie odzyskiwania dodatkowej należnej opłaty od producentów mleka za okresy od 1995/96 do 2001/02 (na mocy art. 3 decyzji Rady 2003/530/WE) /* COM/2012/0191 final */





SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA RADY oceniające postępy, przedstawione Komisji i Radzie przez Włochy, w zakresie odzyskiwania dodatkowej należnej opłaty od producentów mleka za okresy od 1995/96 do 2001/02 (na mocy art. 3 decyzji Rady 2003/530/WE) Niniejsze sprawozdanie z oceny zostało przygotowane przez Komisję zgodnie z art. 3 decyzji Rady 2003/530/WE z dnia 16 lipca 2003 r. w sprawie zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy, którą Republika Włoska zamierza przyznać krajowym producentom mleka. Na mocy art. 1 tej decyzji pomoc, ustanowiona przez Republikę Włoską dokonującą płatności na rzecz Unii należnej kwoty od producentów mleka w związku z dodatkową opłatą stosowaną w sektorze mleka za okresy od 1995/96 do 2001/02 i umożliwiającą tym producentom spłacenie należności w formie odroczonej płatności rozłożonej na kilka lat i bez odsetek, jest w wyjątkowych przypadkach uznawana za zgodną ze wspólnym rynkiem pod warunkiem, że: – spłata przez producentów będzie w pełni zrealizowana w równych rocznych ratach oraz – okres spłaty nie będzie dłuższy niż 14 lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r. Na mocy art. 2 tej decyzji przyznanie pomocy jest uzależnione od zgłoszenia przez Włochy do EFOGR całkowitej dodatkowej opłaty za wspomniane okresy i odliczenia przez Włochy zaległej należności w trzech równych rocznych ratach od wydatków finansowanych przez EFOGR odpowiednio za miesiące listopad 2003 r., listopad 2004 r. i listopad 2005 r. W piśmie z dnia 26 sierpnia 2003 r. Włochy dokonały należytego zgłoszenia całkowitej dodatkowej opłaty za wspomniane okresy. Za listopad 2003 r., listopad 2004 r. i listopad 2005 r. dokonano należytego odliczenia pozostałej zaległej należności od wydatków finansowanych przez EFOGR. Artykuł 3 tej decyzji wymaga, aby właściwe organy Włoch przedstawiały Radzie i Komisji roczne sprawozdania z postępów w zakresie odzyskiwania dodatkowej należnej opłaty od producentów mleka w związku ze stosowaną dodatkową opłatą za okresy od 1995/96 do 2001/02. Zgodnie z tym przepisem władze Włoch przedstawiły Komisji siódme sprawozdanie w wystosowanym przez włoską agencje płatniczą AGEA piśmie z dnia 31 października 2011 r. w sprawie spłaty raty za 2010 r. Wniesienie należnej opłaty w formie płatności ratalnej Spośród około 23 140 producentów, którzy obecnie zalegają z opłatą za siedem okresów objętych decyzją Rady i którym na mocy zarządzeń sądów krajowych zawieszono płatność do czasu wydania ostatecznych orzeczeń, 15 433 wybrało spłatę w ratach. Wybór spłaty w ratach pociąga za sobą wycofanie wszystkich toczących się spraw sądowych. Ponadto niezapłacenie rocznej raty powoduje wyłączenie z systemu i w związku z tym naraża producentów na zajęcie całej należnej kwoty wraz z narosłymi odsetkami. Wymienione 15 433 producentów objętych tym systemem posiadało zaległości wynoszące w sumie około 345 mln EUR w 2004 r. przed zapłaceniem pierwszej raty, co stanowi około jedną czwartą całkowitej niespłaconej kwoty opłaty nałożonej na producentów. Wydaje się więc, że producenci o mniejszych nadwyżkach produkcji w większości przypadków wybrali system płatności ratalnej. Z drugiej strony producenci wykazujący znacznie wyższe nadwyżki produkcji (około 8 000 producentów, którym naliczono 1 mld EUR należnej opłaty za siedem okresów) zdecydowali nie przystępować do systemu płatności ratalnej. Należy jednak zauważyć, że władze Włoch w 2010 r. otrzymały około 69 nowych wniosków o spłatę w ratach, odpowiadających kwocie około 1,2 mln EUR. Siódma rata miała być zapłacona przez 11 406 producentów w całkowitej kwocie 24 331 454,59 EUR do dnia 31 grudnia 2010 r. Kontrole przeprowadzone przez władze Włoch wykazały, że 10 802 producentów należycie uiściło kwoty wynoszące w sumie 22 040 163,61 EUR w 2010 r. Oznacza to, że 95 % producentów uiściło w terminie 90,5 % opłat należnych w ramach siódmej raty. Terminowość spłaty pierwszej, drugiej, trzeciej, czwartej, piątej i szóstej raty wynosiła odpowiednio 99,6 %, 97,9 %, 99,5 %, 99,7 %, 96,4 % i 96,2 % w odniesieniu do należnych kwot. Całkowita opłata zebrana w pierwszych siedmiu ratach wynosi zatem około 175 mln EUR (około 98 % całkowitej należnej kwoty). Mimo iż te poziomy bez wątpienia wskazują na zaangażowanie ze strony producentów objętych systemem, którzy chcą wypełnić swoje zobowiązania, Komisja uznaje, że dalsze działania przewidziane w przypadkach niedokonania płatności w terminie są podstawowym wskaźnikiem poziomu zaangażowania władz w zagwarantowanie ścisłego przestrzegania wymogów systemu płatności i ostateczne odzyskanie pełnej kwoty należnych opłat. W odniesieniu do siódmej raty, płatności nie zostały określone dla pozostałych 604 producentów w wartości 2 291 279,38 EUR. Dla szóstego okresu objętego ratami 148 producentów nie dokonało wpłat, co odpowiadało pod koniec 2009 r. sumie 921 417,20 EUR. Zgodnie z informacjami otrzymanymi od władz Włoch wszystkie te przypadki były zgłaszane przez władze centralne władzom regionalnym, aby wyegzekwować zapłacenie całej należnej kwoty wraz z odsetkami w przypadku płatności nieobjętych systemem płatności ratalnych. W późniejszym terminie okazało się, że faktycznie płatności nie dokonało jedynie 23 spośród 148 producentów, w odniesieniu do których początkowo sądzono, że nie dokonali płatności. W związku z tym w przypadku producentów zalegających ze spłatą cofnięto możliwość płatności ratalnych oraz wszczęto procedury odzyskiwania należności. Komisja rozpoczęła również przeciwko Włochom procedurę dotyczącą pomocy państwa[1] w odniesieniu do decreto-legge nr 225 z dnia 29 grudnia 2010 r., zatwierdzonego ze zmianami w ustawie nr 10 z dnia 26 lutego 2011 r., na mocy której odroczono termin spłat należnych kwot za lata 1995/1996 i 2001/2002 (z zasady należne do dnia 31 grudnia 2010 r. zgodnie z programem pomocy z 2003 r. zatwierdzonym decyzją Rady nr 2003/530/WE) do dnia 30 czerwca 2011 r. (zob. art. 2, pkt 12k). Takie odroczenie jest w istocie sprzeczne z art. 1 tiret pierwsze decyzji Rady nr 2003/530/WE, zgodnie z którym raty są spłacane w trybie rocznym i w związku z tym stanowi ono nową, niezgodną z prawem pomoc państwa w rozumieniu art. 108 ust. 3 TFUE. Należne opłaty za okresy od 1995/96 do 2001/02 nieobjęte systemem płatności ratalnej Zwrócono uwagę na fakt, że wybrany przez wielu producentów system płatności ratalnej faktycznie pokrywa jedynie stosunkowo niewielką część należności do odzyskania. Około trzech czwartych całkowitej kwoty nieuiszczonych opłat dotyczących przedmiotowego okresu nie zostało objętych systemem płatności ratalnej. Opłata nieobjęta systemem do 2003 r. odpowiada (według najnowszych dostępnych danych z kwietnia 2010 r.) kwocie 767 mln EUR, natomiast około 91 % tej kwoty, tj. w przybliżeniu 701 mln EUR, jest przedmiotem skarg złożonych w sądach włoskich. W swoich dotychczasowych sprawozdaniach z oceny przedstawionych Radzie Komisja wyraziła opinię, że roczne sprawozdania przedstawiane przez Włochy powinny wyraźnie uwzględniać postępowania sądowe dotyczące siedmiu przedmiotowych okresów i zawierać szczegółowe dane potwierdzające spłaty dokonane przez producentów, którzy nie uzyskali korzystnego wyroku. Bez takich informacji Komisja nie jest w stanie prawidłowo prześledzić odzyskania części płatności, które nie były objęte płatnością ratalną. Sprawozdanie dotyczące siódmej raty nie zawiera jednak żadnych informacji dotyczących wspomnianych postępowań sądowych. Z dodatkowych informacji uzyskanych przez władze włoskie w kwietniu 2010 r. w odpowiedzi na wniosek Komisji wynika jednak, że włoskie organy administracji wygrały sprawy dotyczące kwoty około 13 mln EUR. Z przedmiotowej kwoty faktycznie odzyskano 6,8 mln EUR, a około 580 mln EUR wciąż jest przedmiotem spraw toczących się przed włoskimi sądami. Niestety, w swoim komunikacie z dnia 2 lutego 2011 r. władze włoskie nie podały zaktualizowanych danych dotyczących tych postępowań sądowych. W odniesieniu do wprowadzonego w 2009 r. systemu refundacji należnych opłat wraz z odsetkami wg stopy referencyjnej dla Unii powiększonej o kilka punktów procentowych, wybrało go 332 dłużników (na łączną kwotę 90,5 mln EUR), natomiast 1 774 dłużników zdecydowało nie stosować go (na łączną kwotę 535 mln EUR). Komisja z dużym niezadowoleniem przyjmuje powolne postępy w pobieraniu części opłaty nieobjętej systemem płatności ratalnej oraz poziom informacji przekazywanych przez władze włoskie, który należy uznać za niedostateczny. Powolne postępy dotyczą zarówno długiego czasu trwania postępowań sądowych, jak i czasu odzyskiwania kwot, w przypadku których postępowanie sądowe zostało zakończone (włoskie sprawozdanie dotyczące szóstej raty nie zawiera informacji na temat odzyskiwania, lecz z wcześniejszych informacji złożonych w odpowiedzi na wniosek Komisji wynika, że do 2010 r. w następstwie wygranych postępowań sądowych udało się pobrać jedynie około 6,8 mln EUR). Ponadto dane przedstawiające odzyskanie opłat, które faktycznie nigdy nie były kwestionowane, a tym samym były natychmiastowo odzyskiwalne, wykazują braki w obecnym procesie poboru (z 66 mln EUR opłat, które nigdy nie były kwestionowane, do 2010 r. kwota około 18 mln EUR nie została pobrana). Komisja kontynuuje dokładne monitorowanie procesu odzyskiwania we Włoszech, w szczególności w odniesieniu do odzyskiwania opłaty nieobjętej systemem płatności ratalnych. Służby Komisji przy wielu okazjach zwracały uwagę władz włoskich na swoje obserwacje (w tym uwagi negatywne) i wnioskowały o szczegółowe informacje na temat różnych kwestii związanych z odzyskiwaniem opłat za przekroczenie kwoty krajowej w sektorze mleka i stanowiska reprezentowanego przez władze włoskie we włoskich sądach. Podsumowanie Komisja uważa, że postępy poczynione przez władze Włoch w odzyskiwaniu należnych kwot od producentów, którzy wybrali system płatności ratalnej zatwierdzony przez Radę w 2003 r. za okresy od 1995/96 do 2001/02 wskazują na stosunkowo właściwe zarządzanie tym systemem. Służby Komisji zwróciły jednak uwagę, że terminowe wpłaty siódmej raty odpowiadały 90,5 % należnych kwot, co jest najniższym wynikiem spośród wszystkich siedmiu rat (terminowe płatności dla pierwszej, drugiej, trzeciej, czwartej, piątej i szóstej raty wyniosły odpowiednio 99,6 %, 97,9 %, 99,5 %, 99,7 %, 96,4 % i 96,2 % należnych kwot). Komisja ubolewa ponadto, że ze względu na brak wskazania kwot rzeczywiście odzyskanych od producentów objętych systemem, którzy uchybili obowiązkowi płatności ratalnych i tym samym zostali wykluczeni z dalszego uczestnictwa w tym systemie, nie może dokonać oceny staranności działań ani postępów w pobieraniu odpowiednich opłat. Komisja, jak już wspomniano w poprzednich sprawozdaniach z oceny, uważa, że kolejne sprawozdania władz włoskich muszą zawierać dostatecznie szczegółowe informacje na temat przedmiotowego poboru opłat. W odniesieniu do kwot opłaty, które nie zostały objęte systemem ratalnym oraz które są przedmiotem postępowania we włoskich sądach, w sprawozdaniach z oceny przedstawionych Radzie w 2010 i 2011 r., Komisja wyraziła już swoje niezadowolenie z powodu niezwykle powolnych postępów w odzyskiwaniu opłat z tytułu przekroczenia krajowej kwoty mlecznej i uznała, że przedmiotowe odzyskiwanie opłat należy znacznie usprawnić. Wobec braku wystarczająco szczegółowych informacji ze strony władz włoskich, o czym wspomniano powyżej, Komisja nie jest w stanie prawidłowo śledzić postępu w odzyskiwaniu części płatności, które nie były objęte systemem płatności ratalnej. Z ograniczonych informacji przekazanych przez władze włoskie w lutym 2012 r. wynika, że – pomimo pewnej poprawy – nie zachodzi żadna znacząca zmiana sytuacji i, sądząc z dużej kwoty opłat niezapłaconych w przeciągu tak długiego okresu, w tym przypadku przepisy UE nie są skuteczne. Komisja oczekuje – zgodnie z wnioskiem przedstawionym w jej poprzednich sprawozdaniach z oceny – udokumentowania w kolejnych sprawozdaniach rocznych zmian sytuacji w postępowaniach sądowych prowadzonych w odniesieniu do okresów od 1995/96 do 2001/02 i 2003/04-2008/09 oraz wykonania wyroków końcowych potwierdzających należne opłaty. [1] SA.33726