77.

Rozpowszechnienie rezultatów projektu oraz zdobytego doświadczenia może również mieć ogromny wpływ na kształtowanie polityki. Jednakże z zasady koncepcja projektu nie określa jasno podejścia do rozpowszechniania. Ponadto zbyt ambitne ramy czasowe oraz występujące w konsekwencji opóźnienia zmniejszają możliwość rozpowszechniania rezultatów przez zespoły pomocy technicznej i organizacje pozarządowe przed końcem projektu. Wpływ realizowanej polityki jest szczególnie problematyczny w przypadku linii budżetowej Środowisko i leśnictwo. Chociaż jednym z głównych celów tej linii budżetowej jest wsparcie projektów pilotażowych w celu opracowania nowego podejścia do tej polityki, Komisja szeroko wykorzystała organizacje pozarządowe do realizacji tej polityki, nie ustanawiając przy tym żadnych mechanizmów gwarantujących, że rządy krajów beneficjentów będą systematycznie informowane o rezultatach tych projektów. Ramka 15Przykład oddziaływania i trwałości projektu zmniejszonych z powodu problemów w zakresie ram prawnych i politykiW Brazylii poprzez program polityki zasobów naturalnych Komisja finansuje opracowanie i wdrożenie zintegrowanego modelu zarządzania w zakresie środowiska i jego decentralizację z poziomu władz centralnych do poziomu władz stanowych i gminnych w pięciu stanach Amazonii (16,7 mln euro). Program polityki zasobów naturalnych był głównym projektem finansowanym w ramach pilotażowego programu w zakresie lasów tropikalnych, służącym osiągnięciu nadrzędnego celu, którym było uzyskania kontroli nad procesem wylesiania w Amazonii i odwrócenie tego procesu.W odniesieniu do uzyskania kontroli na wylesianiem model gospodarowania środowiskiem był mniej skuteczny niż przewidywano. Głównym tego powodem był między innymi brak politycznego zaangażowania na szczeblu stanowym. Niepewna sytuacja finansowa większości stanów i gmin oraz własne interesy gospodarcze części elit stanowych i lokalnych sprawiają, że lokalne władze akceptują koncesje na wyrąb i ekspansję rolną, co generuje dochód i zatrudnienie ze szkodą dla gospodarki leśnej. Z tego powodu w niektórych stanach model ten miał niewielki wpływ na politykę publiczną lub, co gorsza, był stosowany jako instrument stricte restrykcyjny. Ponadto był on stosowany do w większym stopniu do określenia obszarów dalszej ekspansji gospodarczej niż do gospodarowania środowiskiem. W stanie Mato Grosso, gdzie model ten jest najlepiej rozwinięty, odnotowano najgorszy wskaźnik wylesienia w 2004 r.Program nie był w stanie zagwarantować, że kwestie środowiska są w tych stanach skutecznie włączane do innych sektorów, takich jak rolnictwo, leśnictwo, edukacja, transport itp. Jest to kluczowy aspekt, gdyż program ten działa w politycznym i ekonomicznym kontekście krótkoterminowej polityki w zakresie rozwoju i priorytetów, które nie współgrają z trwałym rozwojem. Słaba polityka w zakresie realizacji integracyjnego podejścia do kwestii środowiska oznacza, że stanowe agencje ds. środowiska muszą w zbyt dużym stopniu opierać się na procedurach nakazowo-kontrolnych. Jednakże jest to bardzo ograniczone przez brak zasobów finansowych i wykwalifikowanych pracowników, czego efektem jest brak skutecznego udzielania licencji i kontroli.