Stanowisko Rady odzwierciedla porozumienie osiągnięte w ramach rozmów trójstronnych. Ogólnie rzecz biorąc, porozumienie to stanowi wyważony kompromis między stanowiskami współprawodawców, zachowuje pierwotne cele Komisji i utrzymuje podobny poziom ambicji jak we wniosku Komisji.

Parlament Europejski przyjął swoje stanowisko w pierwszym czytaniu w dniu 28 marca 2019 r. Poprawki do wniosku Komisji miały na celu poprawę dostępu do wody (w tym zmianę artykułu dotyczącego celów), wprowadzenie nowego artykułu dotyczącego materiałów mających kontakt z wodą, zwrócenie większej uwagi na mikrodrobiny plastiku i wprowadzenie pewnych odstępstw od podejścia opartego na ryzyku. Parlament zaproponował również mniej ambitne podejście do przejrzystości i dostępu do informacji niż podejście zawarte we wniosku Komisji.

Nadrzędnym celem wniosku było zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego przed szkodliwymi skutkami zanieczyszczenia wody pitnej. Zmiana ta nastąpiła także w wyniku pierwszej w historii udanej europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Right2Water”. Celem wniosku było uaktualnienie norm jakości wody, wprowadzenie do gospodarki wodą pitną podejścia opartego na ryzyku, poprawa dostępu konsumentów do informacji na temat jakości wody oraz wody, a także poprawa dostępu do wody. Ponadto we wniosku poruszono również kwestię materiałów mających kontakt z wodą pitną.

Jeśli chodzi o aspekty ochrony zdrowia, Rada przyjęła wyważone stanowisko z pewnymi ulepszeniami w stosunku do obowiązującej dyrektywy w sprawie wody pitnej, choć czasami mniej ambitne niż pierwotny wniosek Komisji (np. w sprawie ołowiu, substancji perfluoroalkilowych, bisfenolu A, chloranów i chlorynów). Chociaż Rada również w pewnym stopniu ograniczyła obowiązki dotyczące przejrzystości i dostępu do informacji pierwotnie zaproponowane przez Komisję, zachowano najważniejsze informacje dla konsumentów.

Komisja wyraża jednak ubolewanie z powodu proponowanego ograniczenia jej uprawnienia do zmiany załącznika II do dyrektywy w drodze aktu delegowanego, które to uprawnienie zawarto w pierwotnym wniosku i przewidziano obecnie w obowiązującej dyrektywie w sprawie wody pitnej.

Ponadto Komisja wyraża ubolewanie z powodu wprowadzenia tzw. „klauzuli o braku opinii” do artykułu dotyczącego aktów wykonawczych, co jest odstępstwem od zasady i powinno być odpowiednio uzasadnione, ponieważ ogranicza możliwość przyjmowania przez Komisję aktów wykonawczych, gdy komitet nie wyda żadnej opinii.

5.Wniosek

Komisja akceptuje stanowisko przyjęte przez Radę, wydając przy tym dwa następujące oświadczenia:

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE AKTÓW DELEGOWANYCH W DYREKTYWIE W SPRAWIE WODY PITNEJ

Komisja ubolewa nad decyzją współprawodawców polegającą na ograniczeniu jej uprawnienia do zmiany załączników do zmienionej dyrektywy w sprawie wody pitnej do załącznika III, podczas gdy Komisja w swoim pierwotnym wniosku dążyła do uzyskania uprawnień do zmiany załączników I–IV.

Komisja w szczególności ubolewa nad tym, że współprawodawcy nie zgodzili się na przyznanie jej uprawnienia do zmiany załącznika II, co jest szczególnie potrzebne w związku z koniecznością dostosowania wymogów dotyczących monitorowania określonych w załączniku II do postępu naukowo-technicznego.

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE PROCEDURY PRZYJMOWANIA AKTÓW WYKONAWCZYCH

Komisja podkreśla, że powoływanie się na art. 5 ust. 4 akapit drugi lit. b) rozporządzenia (UE) nr 182/2011 (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13) bez odpowiedniego uzasadnienia jest sprzeczne z literą i duchem tego rozporządzenia. Korzystanie z tego przepisu musi być związane z konkretną potrzebą odstąpienia od zasady, zgodnie z którą Komisja może przyjąć projekt aktu wykonawczego, w przypadku gdy nie została wydana opinia. Jako że korzystanie z tego przepisu stanowi wyjątek od zasady ogólnej ustanowionej w art. 5 ust. 4, nie można go postrzegać jako części „swobody decyzyjnej” prawodawcy, lecz należy przyjąć wykładnię zawężającą, która wymaga uzasadnienia.