UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU

1) Prawodawstwo UE dotyczące upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) zostało wprowadzone w wyniku zmiany wspólnotowego kodeksu celnego Unii Europejskiej (rozporządzenie nr 648/2005 przyjęte w kwietniu 2005 r.). Celem programów partnerstwa handlowego, takich jak AEO, jest uproszczenie procedur przedsiębiorstwom handlowym, które podejmują uzgodnione wysiłki w celu zapewnienia bezpieczeństwa swojej części międzynarodowego łańcucha dostaw.

2) Przepisy dotyczące AEO weszły w życie w styczniu 2008 r. Do października 2011 r. ponad 4300 przedsiębiorstw UE uzyskało świadectwo bezpieczeństwa.

3) Wzajemne uznawanie programów partnerstwa handlowego przyczynia się do poprawy bezpieczeństwa całego łańcucha dostaw, jak i do ułatwienia wymiany handlowej. Konsoliduje ono na poziomie międzynarodowym podejście przyjęte w ramach Struktury Norm Światowej Organizacji Celnej (WCO) mających zabezpieczyć i ułatwić handel („struktury SAFE”). Jest ono również odpowiedzią na obawy przedsiębiorców, by nie dopuścić do zwiększenia obowiązków i ujednolicić celne procedury bezpieczeństwa.

4) Stosunki między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi w dziedzinie ceł reguluje Umowa o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, podpisana dnia 28 maja 1997 r. Zgodnie z Umową o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych odpowiednie organy celne zobowiązują się rozwijać współpracę celną obejmującą wszystkie kwestie związane ze stosowaniem przepisów celnych.

5) Współpraca celna w ramach Umowy o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych została rozszerzona Umową o intensyfikacji i rozszerzeniu Umowy o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, w celu włączenia współpracy w zakresie bezpieczeństwa kontenerów i kwestii powiązanych, podpisaną dnia 28 kwietnia 2004 r. W związku z tym utworzono dwie grupy robocze ekspertów, które miały się skupić odpowiednio na intensyfikacji wspólnych wysiłków w zakresie norm bezpieczeństwa i porównaniu programów partnerstwa handlowego.

6) W 2006 r. UE i Stany Zjednoczone zgodziły się przeprowadzić ocenę możliwości ustanowienia wzajemnego uznawania swoich programów partnerstwa handlowego.

7) W 2007 r. zakończono szczegółowe porównanie obu programów partnerstwa handlowego Stanów Zjednoczonych i UE, a mianowicie programu upoważnionego przedsiębiorcy UE (AEO UE) i amerykańskiego partnerstwa celno-handlowego przeciwko terroryzmowi (C-TPAT). Rozpoczęto realizację programu pilotażowego, w ramach którego Biuro Ceł i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych przeanalizowało te aspekty procesu audytu programu AEO UE, które dotyczyły bezpieczeństwa.

8) W wyniku szczegółowego porównania programów partnerstwa handlowego UE i Stanów Zjednoczonych w marcu 2008 r. przyjęto plan działania na rzecz wzajemnego uznawania, określając główne etapy oparte na wynikach, wymagane do osiągnięcia wzajemnego uznawania. W styczniu 2009 r. opublikowano skróconą wersję planu działania.

9) W dniu 25 czerwca 2010 r. Dyrekcja Generalna ds. Podatków i Unii Celnej Komisji (DG TAXUD) i Biuro Ceł i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych uzgodniły końcowe etapy realizacji wzajemnego uznawania między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską, określając niezbędne działania i harmonogram ostatecznej realizacji wzajemnego uznawania.

10) We wrześniu 2010 r. ustanowiono program roboczy, do którego we wrześniu 2011 r. wprowadzono zmiany, obejmujący proces wspólnego uznawania i wymiany danych. W sumie do dnia 4 listopada 2011 r. przeprowadzono 27 wspólnych wizyt zatwierdzających w UE i cztery wizyty zatwierdzające w Stanach Zjednoczonych.

11) Transatlantycka Rada Gospodarcza podkreśla, że wzajemne uznawanie programów partnerstwa handlowego UE i Stanów Zjednoczonych jest kluczowym projektem współpracy; na posiedzeniu, które odbyło się 29 listopada 2011 r., Transatlantycka Rada Gospodarcza wyraziła zadowolenie z zakończenia przez UE i Stany Zjednoczone prac przygotowawczych dotyczących wzajemnego uznawania swoich programów partnerstwa handlowego.

2. WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

1) Przeprowadzono konsultacje z państwami członkowskimi w ramach Grupy Roboczej ds. Unii Celnej Rady Unii Europejskiej.

2) Nie ma potrzeby przeprowadzania oceny skutków, gdyż decyzja Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej UE-Stany Zjednoczone wprowadza w życie Umowę o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych nie zmieniając jej treści.

3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

1) Rada proszona jest o przyjęcie stanowiska Unii w sprawie projektu decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej na podstawie art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

2) Podstawa prawna projektu decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej jest określona w art. 22 ust. 2 lit. c) Umowy o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych.

3) Niniejszy wniosek wchodzi w zakres wspólnej polityki handlowej, która podlega wyłącznej kompetencji Unii. Zasada pomocniczości nie ma zatem zastosowania.

4. WPŁYW NA BUDŻET

1) Wniosek nie ma bezpośredniego wpływu finansowego na budżet Unii

2011/0463 (NLE)

Wniosek

DECYZJA RADY

w sprawie stanowiska Unii w ramach Wspólnego Komitetu UE-Stany Zjednoczone dotyczącego wzajemnego uznawania programu upoważnionego przedsiębiorcy Unii Europejskiej i Partnerstwa celno-handlowego Stanów Zjednoczonych przeciwko terroryzmowi

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 4 akapit pierwszy w związku z jego art. 218 ust. 9,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych,

a także mając na uwadze, co następuje:

1. W art. 6 Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych wzywa się organy celne do rozwoju współpracy celnej w możliwie najszerszym zakresie, podczas gdy w art. 7 przypomina się zobowiązanie Umawiających się Stron do ułatwiania wymiany handlowej.

2. Wzajemne uznawanie programów partnerstwa handlowego, a mianowicie programu upoważnionego przedsiębiorcy UE i Partnerstwa celno-handlowego Stanów Zjednoczonych przeciwko terroryzmowi, przyczynia się do poprawy bezpieczeństwa i ochrony łańcucha dostaw, jak również ułatwia międzynarodową wymianę handlową.

3. Należy zatem ustanowić wzajemne uznawanie programów partnerstwa handlowego.

4. Wzajemne uznawanie zostanie wprowadzone decyzją Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej ustanowionego na mocy art. 22 Umowy o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych.

5. Unia powinna zatem zająć na forum Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej stanowisko określone w załączonym projekcie decyzji,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Stanowisko, które ma zostać przyjęte przez Unię w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej, ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, w odniesieniu do wzajemnego uznawania programu upoważnionego przedsiębiorcy Unii Europejskiej i Partnerstwa celno-handlowego Stanów Zjednoczonych przeciwko terroryzmowi, jest określone w załączonym projekcie decyzji Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej.

Artykuł 2

Decyzja Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Sporządzono w Brukseli dnia [...] r.

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Wniosek

DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU WSPÓŁPRACY CELNEJ STANY ZJEDNOCZONE-UEW SPRAWIE WZAJEMNEGO UZNAWANIA

PROGRAMU PARTNERSTWA CELNO-HANDLOWEGO STANÓW ZJEDNOCZONYCH PRZECIWKO TERRORYZMOWI I PROGRAMU UPOWAŻNIONEGO PRZEDSIĘBIORCY UNII EUROPEJSKIEJ

Wspólny Komitet Współpracy Celnej Stany Zjednoczone-UE,

uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych z dnia 28 maja 1997 r., w szczególności jej art. 22 ust. 2 lit. c),

mając na uwadze Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi o intensyfikacji i rozszerzeniu Umowy o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, w celu włączenia współpracy w zakresie bezpieczeństwa kontenerów i kwestii powiązanych, zawartą dnia 28 kwietnia 2004 r.,

mając na uwadze potrzebę dalszego rozwoju współpracy transatlantyckiej i bezpiecznego handlu, w szczególności zgodnie ze Strukturą Norm Światowej Organizacji Celnej z 2011 r. mających zabezpieczyć i ułatwić handel (zwaną dalej „strukturą norm SAFE”), wraz z ewentualnymi zmianami do nich wprowadzanymi za zgodą Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych,

uznając, że Stany Zjednoczone Ameryki (zwane dalej „Stanami Zjednoczonymi”) i Unia Europejska (zwana dalej „UE”) uważają, że można w znacznym stopniu poprawić bezpieczeństwo i ochronę celną oraz ułatwić międzynarodowy łańcuch dostaw poprzez wzajemne uznanie ich programów partnerstwa handlowego (zwanych dalej „programami partnerstwa handlowego”): Partnerstwa celno-handlowego przeciwko terroryzmowi (zwanego dalej „C-TPAT”) i programu upoważnionego przedsiębiorcy (zwanego dalej „AEO”),

potwierdzając, że programy C-TPAT i AEO funkcjonują w kontekście struktury norm SAFE,

uznając, że wzajemne uznawanie pozwoli Stanom Zjednoczonym i UE ułatwić wymianę handlową między przedsiębiorcami, którzy zainwestowali w bezpieczeństwo łańcucha dostaw oraz którym przyznano status uczestnika C-TPAT lub AEO;

uznając, że analiza programów C-TPAT i AEO wykazała, że ich normy, jakie należy spełnić aby uzyskać status uczestnika, są zgodne,

stwierdzając, że niniejsza decyzja nie stanowi precedensu dla jakichkolwiek przyszłych umów lub uzgodnień między Stanami Zjednoczonymi i UE, w szczególności w odniesieniu do przetwarzania lub wykorzystania i przekazywania danych osobowych lub informacji osobowych, bądź ochrony danych lub prywatności.

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Sekcja I.

Wzajemne uznawanie i odpowiedzialność za wdrożenie

6. Programy partnerstwa handlowego UE i Stanów Zjednoczonych są wzajemnie uznawane za zgodne i uczestnicy każdego programu są traktowani w sposób zgodny z sekcją III.

7. Organy celne, o których mowa w art. 1 lit. b) Umowy o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych (zwane dalej „organami celnymi”), są odpowiedzialne za wdrożenie niniejszej decyzji.

8. Odpowiednimi programami partnerstwa handlowego są:

a) program upoważnionego przedsiębiorcy Unii Europejskiej (bezpieczeństwo i ochrona lub uproszczenia celne/bezpieczeństwo i ochrona)

(rozporządzenie (WE) nr 2913/92 i rozporządzenie (WE) nr 2454/93, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 i tytułem IIA rozporządzenia (WE) nr 1875/2006); oraz

b) Partnerstwo celno-handlowe Stanów Zjednoczonych przeciwko terroryzmowi (poziomy „stopień drugi” i „stopień trzeci”) ( Security and Accountability for Every („SAFE”) Ports Act z 2006 r.).

9. Jeśli chodzi o zgodność, to niniejsza decyzja odzwierciedla aktualną strukturę i terytorialny zakres stosowania programu C-TPAT i programu AEO. Niniejsza decyzja nie uwzględnia przyszłych zmian żadnego z tych programów, ani poszerzenia terytorialnego zakresu ich stosowania. Organy celne są świadome tego, że każda zmiana programu lub poszerzenie terytorialnego zakresu stosowania może wymagać dokonania dodatkowych wspólnych zatwierdzeń w sposób zadowalający obie Strony.

Sekcja II.

Zgodność

Organy celne współpracują w celu utrzymania zgodności norm mających zastosowanie do każdego programu pod następującymi względami:

a) procedury ubiegania się przez przedsiębiorców o przyznanie statusu uczestnika programu;

b) oceny wniosków oraz

c) przyznawania statusu uczestnika programu oraz monitorowania tego statusu.

Organy celne zakończyły program prac określający procedurę wspólnego zatwierdzania.

Sekcja III.

Traktowanie uczestników programu

10. Każdy organ celny traktuje przedsiębiorców posiadających status uczestnika w ramach programu drugiego organu celnego w sposób porównywalny z tym, w jaki traktuje uczestników swojego programu partnerstwa handlowego, w możliwym zakresie i zgodnie z obowiązującym prawem i polityką. W celu prowadzenia inspekcji lub kontroli takie traktowanie obejmuje w szczególności uwzględnienie jako zalety, w ramach jego oceny ryzyka, statusu uczestnika przedsiębiorcy upoważnionego przez organ celny drugiej Strony, w celu ułatwienia wymiany handlowej UE-Stany Zjednoczone oraz zachęcania do przyjmowania skutecznych środków związanych z bezpieczeństwem.

11. Każdy organ celny może zawiesić zgodne z sekcją III ust. 1 traktowanie uczestników programu drugiego organu celnego na mocy niniejszej decyzji. W przypadku takiego zawieszenia przez organ celny jednej ze Stron niezwłocznie powiadamia on o tym organ celny drugiej Strony, podając, w stosownych przypadkach, wszelkie dodatkowe informacje dotyczące podstaw zawieszenia.

12. W przypadku gdy organ celny stwierdzi jakiekolwiek nieprawidłowości popełnione przez uczestnika upoważnionego przez organ celny drugiej Strony niezwłocznie informuje organ celny drugiej Strony, aby umożliwić mu podjęcie świadomej decyzji w sprawie możliwego cofnięcia lub zawieszenia statusu uczestnika posiadanego przez danego przedsiębiorcę.

Sekcja IV.

Wymiana informacji i komunikacja

13. Organy celne usprawniają komunikację w celu skutecznego wdrożenia niniejszej decyzji. Wymieniają one informacje i wspierają komunikację na temat swoich programów partnerstwa handlowego, w szczególności poprzez:

a) dostarczanie aktualnych informacji na temat funkcjonowania i rozwoju swoich programów bez zbędnej zwłoki;

b) wymianę informacji dotyczących bezpieczeństwa łańcucha dostaw, we wzajemnym interesie; oraz

c) ułatwianie skutecznej komunikacji między Dyrekcją Generalną ds. Podatków i Unii Celnej Komisji Europejskiej a Biurem Ceł i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych w celu poprawy praktyk zarządzania ryzykiem w zakresie bezpieczeństwa łańcucha dostaw w odniesieniu do uczestników programów partnerstwa gospodarczego.

14. Informacje mają być wymieniane w formie elektronicznej i zgodnie z Umową o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, w szczególności jej art. 17.

15. Dane, które mają podlegać wymianie, dotyczące uczestników programów partnerstwa handlowego, gdy taka wymiana jest dopuszczalna na innych zasadach, obejmują:

a) nazwę;

b) adres;

c) status uczestnika;

d) data zatwierdzenia lub pozwolenia;

e) zawieszenia i cofnięcia;

f) niepowtarzalny numer pozwolenia lub niepowtarzalny numer identyfikacyjny (w formie wspólnie określonej przez organy celne); oraz

g) szczegóły, które mogą zostać wspólnie określone przez organy celne, objęte - w stosownych przypadkach - wszelkimi koniecznymi gwarancjami.

16. Oczekuje się, że wymiana danych rozpocznie się gdy organy celne wprowadzą w życie wzajemne uznawanie statusu uczestnika zgodnie z sekcją III ust. 1 niniejszej decyzji.

Sekcja V.

Przetwarzanie danych

17. Zgodnie z Umową o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, w szczególności z art. 17, dane uzyskane przez organ celny, który otrzymuje informacje w ramach niniejszej decyzji, mają być wykorzystywane i przetwarzane do celów wykonywania niniejszej decyzji.

18. Organy celne dążą do zapewnienia, aby informacje, które podlegają wymianie, były dokładne i okresowo aktualizowane, i aby wprowadzono odpowiednie procedury ich usuwania. W przypadku gdy organ celny postanowi, że należy zmienić informacje dostarczane zgodnie z niniejszą decyzją, organ celny przekazujący te informacje musi niezwłocznie powiadomić o takich zmianach organ celny, który otrzymuje informacje. Po powiadomieniu o takich zmianach organ celny, który otrzymuje informacje musi niezwłocznie je zarejestrować. Informacji nie można przetwarzać i przechowywać dłużej niż jest to konieczne do celów, dla których są one przekazywane.

19. W przypadku wymiany informacji zawierających dane osobowe, zgodnie z sekcją IV ust. 3 lit. a)-g), organy celne podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony danych, ich bezpieczeństwa, poufności i integralności. Organy celne dopilnowują w szczególności, aby:

20. wprowadzone zostały gwarancje w zakresie bezpieczeństwa (włącznie z gwarancjami elektronicznymi), które - zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu - zapewniają kontrolę dostępu do takich informacji uzyskanych od organu celnego drugiej Strony na podstawie niniejszej decyzji, oraz aby były one wykorzystywane tylko do celów niniejszej decyzji.

21. takie informacje uzyskane od organu celnego drugiej Strony na podstawie niniejszej decyzji były chronione przed nieautoryzowanym dostępem, rozpowszechnianiem i dokonywaniem zmian, usunięciem lub zniszczeniem, z wyjątkiem sytuacji, których zakres jest właściwy do wdrożenia postanowień ust. 2 powyżej.

22. informacje uzyskane od organu celnego drugiej Strony na podstawie niniejszej decyzji nie były przekazywane żadnemu innemu państwu lub organizacji międzynarodowej, bez wcześniejszej zgody organu celnego, który dostarczył te informacje, i tylko na warunkach określonych przez ten organ.

23. każda taka informacja może być wykorzystana przez Umawiające się Strony Umowy o współpracy celnej i wzajemnej pomocy w sprawach celnych do celów ochrony interesów bezpieczeństwa publicznego i bezpieczeństwa łańcucha dostaw istotnych dla niniejszej decyzji, i w dziedzinie ceł, ochrony przywozu/wywozu oraz ułatwienia wymiany handlowej i egzekwowania prawa, o ile jest to przedmiotem gwarancji równoważnych lub porównywalnych z tymi, jakie są ustanowione w niniejszej sekcji.

24. takie informacje uzyskane od organu celnego drugiej Strony na podstawie niniejszej decyzji są stale przechowywane w bezpiecznych elektronicznych lub papierowych systemach przechowywania. Prowadzone są rejestry lub sporządzana dokumentacja, w których odnotowuje się wszelkie przypadki dostępu do takich informacji uzyskanych od organu celnego drugiej Strony, a także ich przetwarzania i wykorzystania.

25. W odniesieniu do wszelkich danych osobowych, które mogą być wymieniane zgodnie z sekcją IV ust. 3 lit. a)-g) uczestnik programu może wystąpić z wnioskiem o udostępnienie i/lub zmianę dotyczących go danych, które są przetwarzane przez organ celny. Każdy organ celny ma zalecać uczestnikom programu składanie wniosków o udostępnienie i/lub zmianę, w pierwszej kolejności z wykorzystaniem swojego programu partnerstwa handlowego. W stosownych przypadkach i zgodnie ze swoim prawodawstwem krajowym organ celny poprawia wszystkie takie nieprawidłowe lub niekompletne dane. Każdy organ celny informuje również uczestników programu o możliwościach odwołania na drodze administracyjnej i/lub sądowej.

26. Na wniosek organu celnego, który dostarcza informacje, organ celny, który je otrzymuje, musi aktualizować, poprawiać, blokować lub usuwać nieprawidłowe lub niekompletne informacje otrzymane na podstawie niniejszej decyzji lub jeśli ich zbieranie lub dalsze przetwarzanie narusza niniejszą decyzję lub Umowę o współpracy celnej i wzajemnej pomocy w sprawach celnych. Jeżeli organ celny odkryje, że rzeczywiste informacje, które przekazał organowi celnemu drugiej Strony lub otrzymał od organu celnego drugiej Strony, są nieprawidłowe lub niewiarygodne albo budzą poważne wątpliwości, powiadamia o tym organ celny drugiej Strony. W przypadku gdy organ celny stwierdzi, że informacje, które otrzymał od organu celnego drugiej Strony na podstawie niniejszej decyzji, są nieprawidłowe, podejmuje on wszelkie środki, jakie uzna za właściwe, w celu ochrony przed korzystaniem z tych błędnych informacji, w tym uzupełnianie, usuwanie lub poprawianie takich informacji.

27. Przestrzeganie postanowień niniejszej sekcji przez każdy organ celny podlega niezależnemu nadzorowi i przeglądowi prowadzonemu przez odpowiedni właściwy organ (w przypadku Stanów Zjednoczonych - Głównego Urzędnika ds. Prywatności w Departamencie Bezpieczeństwa Wewnętrznego ( Department of Homeland Security’s Chief Privacy Officer ); w przypadku UE – przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych oraz organy ochrony danych państw członkowskich UE. Organy te posiadają skuteczne uprawnienia do nadzoru, prowadzenia dochodzeń, interweniowania i przeglądu, oraz – w stosownych przypadkach – mają prawo do zgłaszania naruszenia prawa do prokuratury lub w celu podjęcia działań dyscyplinarnych. Dopilnowują one, by skargi dotyczące przypadków niedopełnienia warunków niniejszej były przyjmowane i badane, by udzielano na nie odpowiedzi oraz by skutkowały podjęciem działań naprawczych.

Sekcja VI.

Przegląd

Wspólny Komitet Współpracy Celnej przeprowadza okresowe przeglądy stosowania niniejszej decyzji. Przegląd obejmuje w szczególności:

a) wspólne zatwierdzenia mające na celu identyfikację silnych i słabych stron stosowania niniejszej decyzji;

b) wymianę poglądów na temat udostępnianych danych i traktowania przedsiębiorców, zgodnie z niniejszą decyzją; oraz

c) wymianę poglądów na temat przepisów dotyczących bezpieczeństwa, takich jak procedury, które mają być stosowane w trakcie poważnych zdarzeń naruszających bezpieczeństwo lub po takich zdarzeniach, lub gdy okoliczności uzasadniają zawieszenie wzajemnego uznawania.

Sekcja VII.

Postanowienia ogólne

28. Niniejsza decyzja ma na celu wdrożenie postanowień Umowy o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych i Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o intensyfikacji i rozszerzeniu Umowy o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych, w celu włączenia współpracy w zakresie bezpieczeństwa kontenerów i kwestii powiązanych, z dnia 28 kwietnia 2004 r.

29. Niniejsza decyzja ma być wdrażana zgodnie z odpowiednimi obowiązującymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i umowami międzynarodowymi, których stronami są UE lub Stany Zjednoczone.

30. Niniejsza decyzja nie tworzy ani nie przyznaje żadnych praw, przywilejów czy korzyści żadnym stronom trzecim, osobom ani podmiotom prywatnym lub publicznym.

31. Każdy organ celny jest odpowiedzialny za swoje koszty własne wynikające z wdrażania niniejszej decyzji.

Sekcja VIII.

Rozpoczęcie, zawieszenie i wstrzymanie

32. Współpraca w ramach niniejszej decyzji rozpoczyna się po jej podpisaniu przez przewodniczących Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej.

33. Realizacja wzajemnego uznawania między Stanami Zjednoczonymi a UE odbywa się zgodnie z sekcją III ust. 1. Każdy organ celny może w każdej chwili zawiesić lub przerwać współpracę w ramach niniejszej decyzji z zachowaniem co najmniej trzydziestodniowego (30 dni) terminu powiadomienia. Takie powiadomienie dostarczane jest odpowiednio do Biura Ceł i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych i Dyrekcji Generalnej ds. Podatków i Unii Celnej Komisji Europejskiej lub przez Biuro Ceł i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych i Dyrekcję Generalną ds. Podatków i Unii Celnej Komisji Europejskiej.

Podpisano w …, …..

W imieniu Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej UE-Stany Zjednoczone

_________________ ________________.

(obaj przewodniczący)