[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 23.1.2008

KOM(2008) 18 wersja ostateczna

2008/0015 (COD)

Wniosek dotyczący

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniająca dyrektywy Rady 85/337/EWG, 96/61/WE, dyrektywy 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006

(przedstawiony przez Komisję){KOM(2008) 30 wersja ostateczna}{SEK(2008) 54}{SEK(2008) 55}

UZASADNIENIE

1. KONTEKST WNIOSKU |

110 | 110 Podstawa i cele wniosku Efektywność energetyczna i odnawialne źródła energii stanowią w dłuższej perspektywie najbardziej odpowiednie rozwiązania zarówno w odniesieniu do bezpieczeństwa dostaw, jak i ochrony klimatu. Niemożliwe będzie ograniczenie emisji CO2 w UE ani na świecie o 50% do 2050 r., jeśli nie wykorzystamy jednocześnie możliwości wychwytywania CO2 z instalacji przemysłowych i składowania go w formacjach geologicznych (wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla – CCS). W ciągu najbliższych 10 lat nastąpi wymiana około jednej trzeciej istniejących mocy elektrowni węglowych w Europie. W skali międzynarodowej zużycie energii w Chinach, Indiach, Brazylii, RPA i Meksyku spowoduje znaczne zwiększenie popytu globalnego, który w dużej części zaspokojony zostanie prawdopodobnie przy wykorzystaniu paliw kopalnych. Przedstawione przepisy prawne mają zapewnić, że wychwytywanie i składowanie CO2 staną się dostępnym rozwiązaniem stosowanym w bezpieczny i odpowiedzialny sposób. 120 Kontekst ogólny W komunikacie Komisji w sprawie realizacji wspólnotowego celu obejmującego ograniczenie zmian klimatu do 2°C wyjaśniono, że w kontekście globalnej redukcji emisji CO2 o 50% do 2050 r. niezbędna będzie redukcja emisji o 30% w krajach rozwiniętych do 2020 r., a następnie o 60–80% do 2050 r., oraz że redukcja ta jest technicznie wykonalna, zaś korzyści będą znacznie wyższe niż koszty, lecz aby ten cel osiągnąć, należy wykorzystać wszystkie możliwości, w tym wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla. W ramach drugiego Europejskiego Programu Zapobiegania Zmianom Klimatycznym (ECCP II) utworzono grupę roboczą ds. wychwytywania i podziemnego składowania dwutlenku węgla. Grupa robocza podkreśliła potrzebę rozwoju polityki, jak również przepisów prawnych dla celów CCS. Komunikat Komisji w sprawie zrównoważonej produkcji energii z paliw kopalnych ze stycznia 2007 r. określa plan działania dla Komisji na 2007 r., który wymaga stworzenia sprawnego systemu zarządzania dla celów CCS. W związku z tym w marcu 2007 r. Rada Europejska w Brukseli wezwała państwa członkowskie i Komisję do opracowania niezbędnych systemów technicznych, gospodarczych i regulacyjnych, aby zapewnić rozwój CCS bezpieczny dla środowiska. 130 Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek Tam gdzie to możliwe, do zarządzania ryzykiem CCS wykorzystano obowiązujące przepisy. Zagrożenia związane z wychwytywaniem CO2 reguluje dyrektywa 96/61/WE dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (IPPC). Do oceny oddziaływania na środowisko operacji wychwytywania, transportu rurociągowego i składowania stosuje się dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (EIA). Dyrektywa 2004/35/WE w sprawie odpowiedzialności za środowisko reguluje odpowiedzialność za zniszczenie środowiska lokalnego w związku z CCS. Dyrektywa 2003/87/WE ustanawiająca system handlu uprawnieniam do emisji gazów cieplarnianych określa kwestie odpowiedzialności za zniszczenie klimatu, wymagając zwrotu uprawnień w przypadku wycieku. 140 Spójność z pozostałymi obszarami polityki i celami Unii Wniosek jest zgodny ze strategią zrównoważonego rozwoju, ponieważ zapewnia bezpieczeństwo z uwzględnieniem celów dotyczących zmian klimatu. Jest on również zgodny ze strategią na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, ponieważ wprowadzenie CCS promuje innowacyjność i potencjalnie pozycjonuje UE na nowym rynku technologicznym. 2. KONSULTACJE Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENA SKUTKÓW Konsultacje z zainteresowanymi stronami 211 Metody konsultacji, główne sektory objęte konsultacjami i ogólny profil respondentów Konsultacje przeprowadzono głównie w ramach spotkań z zainteresowanymi stronami. W pierwszym półroczu 2006 r. odbyły się cztery spotkania trzeciej grupy roboczej ds. CCS utworzonej w ramach Europejskiego Programu Zapobiegania Zmianom Klimatycznym. Przeprowadzono konsultacje internetowe pod hasłem „Capturing and storing CO2 underground – should we be concerned?” („Wychwytywanie i podziemne składowanie CO2 – powód do zmartwienia?”), w ramach których uzyskano 787 opinii. Dnia 8 maja 2007 r. zorganizowano spotkanie głównych zainteresowanych stron, w czasie którego Komisja przedstawiła zarys przewidywanych ram regulacyjnych, a także dała zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swoich uwag. Poza tym przeprowadzono doraźne spotkania z mniejszymi grupami dotyczące poszczególnych aspektów wniosku. 212 Streszczenie odpowiedzi oraz sposób ich uwzględnienia Konsultacje internetowe wykazały duże poparcie dla głównych celów określonych w komunikacie w sprawie zrównoważonej produkcji energii z paliw kopalnych, COM(2006)843 wersja ostateczna. Największe obawy zainteresowanych stron budziło potencjalne ukierunkowanie działań na cele inne niż efektywność energetyczna i odnawialne źródła energii, a także kwestia zapewnienia, że składowany CO2 pozostanie pod ziemią. Cele obejmujące zwiększenie efektywności energetycznej o 20% do 2020 r. i 20-procentowy udział odnawialnych źródeł energii w końcowym zapotrzebowaniu na energię zapewnią, że inicjatywy te pozostaną w centrum polityki w dziedzinie klimatu i polityki energetycznej. Głównym przedmiotem powiązanych przepisów prawnych jest bezpieczeństwo składowania, które budzi największe obawy zainteresowanych stron. Zarys proponowanych ram prawnych przedstawiony przez Komisję został przyjęty z zadowoleniem. Pojawiły się jednak obawy dotyczące pomocniczości i proporcjonalności w proponowanych uprawnieniach Komisji do akceptowania lub odrzucania projektów decyzji w sprawie pozwolenia, wydawanych przez właściwy organ krajowy. Sprawę tę rozwiązano poprzez wprowadzenie przeglądu na szczeblu UE z jednoczesnym zapewnieniem, że właściwy organ krajowy zachowa możliwość podjęcia ostatecznej decyzji. Niektórzy respondenci (głównie organizacje pozarządowe) z zadowoleniem przyjęli wymaganie obowiązkowego wprowadzenia CCS od określonej daty, podczas gdy inni zakwestionowali to wymaganie. Wątpliwości wynikały z tego, że technologia nie jest wystarczająco rozwinięta, aby wprowadzić obowiązek jej stosowania, oraz że nie można przewidzieć jej wpływu na koszyk energetyczny. Komisja wzięła pod uwagę implikacje gospodarcze, społeczne i środowiskowe obowiązkowego CCS w ocenie skutków i stwierdziła, że w obecnym momencie nie można wprowadzić obowiązkowego wymagania. 213 Od 19 lutego 2007 r. do 30 kwietnia 2007 r. prowadzono otwarte konsultacje za pośrednictwem Internetu. Komisja otrzymała 787 odpowiedzi. Wyniki dostępne są pod adresem http://ec.europa.eu/environment/climat/ccs/index_en.htm. Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy specjalistycznej 221 Dziedziny nauki i wiedzy specjalistycznej, których dotyczy wniosek Do głównych dziedzin, w których wymagana była wiedza naukowa, należały: modelowanie energetyczne w celu określenia wyników różnych opcji promocji wprowadzenia CCS, ocena dostępności i potencjalnego zastosowania możliwości składowania w Europie w oparciu o te scenariusze, ocena wpływu na środowisko wdrożenia omawianego rozwiązania, a także rozwój struktury zarządzania ryzykiem, w celu minimalizacji tego wpływu. 222 Zastosowana metodyka Energetyczne modelowanie scenariuszy przeprowadzono z zastosowaniem modelu PRIMES opracowanego przez Krajowy Uniwersytet Techniczny w Atenach (NTUA). Wyniki wykorzystano następnie do opracowania modelu sieci wychwytywania, transportu i składowania w UE z wykorzystaniem narzędzia dopasowywania źródło-spływ (source-sink), opracowanego w ramach projektu CASTOR (szósty PR), a także bazy danych możliwości składowania w ramach projektu GEOCAPACITY (szósty PR). Wpływ tych scenariuszy na środowisko oceniono z zastosowaniem modelu POLES Międzynarodowego Instytutu Stosowanej Analizy Systemowej (IIASA) w odniesieniu do jakości powietrza oraz przy pomocy metodologii opracowanej przez firmę konsultingową ERM, jeśli chodzi o innego rodzaju wpływ na środowisko. Wejściowe dane techniczne dla celów odpowiednich strategii zarządzania ryzykiem uzyskano z podejść opracowanych przez ERM i ECN, rozważań Komisji OSPAR i wynikających z nich ram zarządzania ryzykiem (FRAM) przyjętych w czasie posiedzenia Komisji OSPAR w 2007 r., a także projektu CO2ReMoVe (szósty PR). 223 Główne organizacje/eksperci, z którymi przeprowadzono konsultacje Krajowy Uniwersytet Techniczny w Atenach w odniesieniu do modelowania energetycznego; TNO, British Geological Survey (Brytyjski Instytut Geologiczny), GEUS i SINTEF oraz projekty CASTOR i GEOCAPACITY (szósty PR); projekt CO2ReMoVe (szósty PR); ECN, ERM i IIASA w odniesieniu do oceny zagrożeń dla środowiska i zarządzania ryzykiem. Szczególnie przydatne były rozmowy z europejską platformą technologiczną na rzecz zasilanych paliwami kopalnymi elektrowni bezemisyjnych (European Technology Platform for Zero Emission Fossil Fuel Power Plants – ETP-ZEP) – inicjatywą zainteresowanych stron popieraną przez Komisję. Inne ważne dane wejściowe pochodziły z dokumentów uzyskanych od Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) i Międzynarodowej Agencji Energii, w szczególności z jej programu badawczo-rozwojowego dotyczącego gazów cieplarnianych. 2241 Streszczenie otrzymanych i wykorzystanych opinii Nawiązano do istnienia potencjalnie istotnych zagrożeń o nieodwracalnych skutkach. Brak konsensusu odnośnie do istnienia takich zagrożeń. 225 Nie oznacza to, że CCS nie wiąże się z żadnym ryzykiem. Jednak pewne obawy wyrażane w tym przypadku (przez Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie w liście do Komisji) nie są powszechnie podzielane. Faktycznie istnieje szeroki konsensus naukowy, najlepiej widoczny w specjalnym raporcie IPCC w sprawie CCS, że w przypadku właściwie wybranych, zarządzanych i wycofanych z eksploatacji składowisk ryzyko wycieku, a co za tym idzie, nieodwracalnych skutków jest w rzeczywistości niskie. Zadaniem niniejszego wniosku jest zapewnienie stosownych procedur. 226 Sposoby udostępnienia opinii ekspertów Wykorzystane dokumenty dostarczone przez IEA i IPCC zostały już opublikowane. Jeśli chodzi o prace w zakresie oceny wpływu, scenariusze zostaną udostępnione w Internecie, podobnie jak raporty IIASA, TNO i projekty ECN/ERM. 230 Ocena skutków W ocenie skutków rozważono najlepszy sposób regulowania wychwytywania, transportu i składowania, a także odpowiednią opcję zachęcenia do stosowania CCS. Dwa poniższe akapity dotyczą regulacji, pozostałe – zachęcania do stosowania. W odniesieniu do regulowania wychwytywania i transportu zastosowano podejście konserwatywne. Przyjmując, że w zakresie ryzyka nie istnieją różnice, które uzasadniałyby stosowanie w odniesieniu do wychwytywania i transportu CO2 podejścia odmiennego niż podejście zastosowane do podobnych uregulowanych działań (np. rurociągów gazu ziemnego), w odniesieniu do tych elementów stosowane będą obowiązujące przepisy prawne. Jeśli chodzi o składowanie, pod uwagę wzięto następujące opcje: (i) dyrektywę o systemie handlu uprawnieniam do emisji (ETS); (ii) dyrektywę IPPC; (iii) wykorzystanie przepisów prawnych dotyczących odpadów; oraz (iv) opracowanie nowych przepisów. Celem dyrektywy ETS nie jest zapewnienie pełnej regulacji ryzyka środowiskowego CCS, a dyrektywa IPPC i przepisy dotyczące odpadów nie są właściwie dostosowane do specyficznych wymagań w zakresie regulacji składowania CO2 i mogłyby być zastosowane w tym celu wyłącznie po znacznych zmianach. W związku z tym podjęto decyzję o opracowaniu nowych przepisów. Jeśli chodzi o zachęcanie do stosowania, rozważono następujące opcje: (i) włączenie CCS do systemu handlu uprawnieniami do emisji i umożliwienie rynkowi dwutlenku węgla określenia zakresu wdrożenia; oraz (ii) – w uzupełnieniu do (i) – wprowadzenie obowiązkowego wdrożenia CCS (jak również obowiązkowej modernizacji) od określonej daty. Obowiązkowe CCS stymuluje wcześniejsze stosowanie, ale przy znacznym koszcie dodatkowym. W ramach rynku dwutlenku węgla CCS zostałoby wdrożone dopiero wtedy, gdy stałoby się efektywne pod względem kosztów. Podjęto decyzję, że na tym etapie CCS nie będzie obowiązkowe. 231 Komisja dokonała oceny skutków wymienionej w programie prac; sprawozdanie z oceny dostępne jest pod adresem http://ec.europa.eu/environment/climat/ccs/index_en.htm. 3. ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU 305 Krótki opis proponowanych działań Wniosek zapewnia uregulowanie wychwytywania CO2 dyrektywą 96/61/WE, a także uregulowanie zarówno wychwytywania CO2, jak i transportu rurociągowego dyrektywą 85/337/EWG. Wniosek dotyczy jednak przede wszystkim regulacji składowania CO2 i usunięcia istniejących w obowiązujących przepisach prawnych barier w odniesieniu do składowania CO2 . 310 Podstawa prawna Artykuł 175 ust. 1 320 Zasada pomocniczości Zasada pomocniczości ma zastosowanie, o ile wniosek nie podlega wyłącznym kompetencjom Wspólnoty. Celów wniosku nie można osiągnąć w wystarczającym stopniu przez działania państw członkowskich z następujących względów. 321 Działania samych państw członkowskich nie byłyby wystarczające, aby zapewnić porównywalnie wysoki ogólny poziom integralności środowiskowej składowania CO2 w całej Europie. Działania na poziomie państw członkowskich nie mogłyby objąć dopuszczenia transgranicznych składowisk ani zapewnić równego dostępu do sieci transportowych i sieci składowania w Europie. Określenie warunków pozwoleń, a także warunków przekazania państwu odpowiedzialności za składowiska na szczeblu państwa członkowskiego mogłoby również prowadzić do zakłócenia konkurencji. 323 CO2 wychwytywany i składowany zostanie uznany za niewyemitowany w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji. Niezapewnienie porównywalnego bezpieczeństwa w całej Europie spowodowałoby zakłócenie działania rynku dwutlenku węgla i brak możliwości efektywnego osiągnięcia celów państw członkowskich w zakresie klimatu. Działania wspólnotowe zapewnią lepszą realizację celów wniosku z następujących względów. 324 Działania unijne mogą zapewnić spójne rozwiązanie powyższych problemów przez określenie ogólnych warunków pozwoleń, ogólnych warunków przekazania odpowiedzialności państwu, zapewnienie równego dostępu do transportu i składowania, a także przepisów dopuszczających składowiska transgraniczne. W ten sposób można zapewnić jednakowo wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego w całej Europie, a także uniknąć zakłócenia funkcjonowania rynku dwutlenku węgla. 325 Podejście jest zgodne z zastosowanym wcześniej w innych obszarach, ponieważ działania o podobnym ryzyku środowiskowym i implikacjach dla konkurencji (na przykład składowiska odpadów) są regulowane na poziomie UE z podobnych przyczyn. 327 Wymagania w zakresie pozwoleń, eksploatacji i monitorowania, a także zamykania składowisk ograniczono do niezbędnych, aby zapewnić porównywalny poziom ochrony środowiska w całej UE. Inne środki ograniczono do obszarów, w których działania samych państw członkowskich mogłyby zakłócić konkurencję: przekazanie odpowiedzialności państwu, rezerwy finansowe na zobowiązania, a także dostęp do sieci transportowych i sieci składowania. W związku z tym wniosek jest zgodny z zasadą pomocniczości. Zasada proporcjonalności Wniosek jest zgodny z zasadą proporcjonalności z następujących względów. 331 Wybranym instrumentem prawnym jest dyrektywa, ponieważ określa ona cele i ogólne wymagania dotyczące składowania CO2, jednocześnie pozostawiając szczegóły wdrożenia państwom członkowskim. 332 Wymagania dotyczące pozwoleń na składowanie, a także wymagania dotyczące opisu, monitorowania i zamykania składowisk to podstawowe przepisy w kontekście zapewnienia integralności środowiskowej, a także uniknięcia ryzyka zakłócenia konkurencji. W szczególności konieczne jest szczegółowe określenie wymagań w zakresie wyboru lokalizacji i monitorowania składowisk, aby od samego początku zagwarantować najwyższy poziom ochrony środowiska i zdobyć zaufanie społeczne. Dokonywanie przeglądu projektów pozwoleń przez Komisję uzasadnione jest uzyskaniem dodatkowego potwierdzenia w odniesieniu do bezpieczeństwa pierwszych składowisk, a także uzyskaniem związanych z nim doświadczeń w zakresie opisu i monitorowania składowisk. Dzięki tym doświadczeniom Komisja będzie mogła w odpowiednim czasie określić dalsze zasady lub wytyczne dotyczące wdrożenia. Do 2015 r. Komisja oceni dalszą potrzebę weryfikacji pozwoleń i może zaproponować odpowiednie środki. Wybór instrumentów 341 Proponowane instrumenty: dyrektywa. 342 Inne środki byłyby niewłaściwe z następujących względów. System dotyczący pozwoleń musi być wiążący prawnie, aby zapewnić wymagany poziom ochrony środowiska. Rozporządzenie nie jest właściwe, ponieważ wymagania określono w sposób zapewniający państwom członkowskim swobodę w zakresie wdrażania. 4. WPłYW NA BUDżET 401 Dokonywany przez Komisję przegląd decyzji dotyczących pozwoleń będzie miał wpływ na budżet na poziomie około 0,76 mln EUR rocznie. 5. INFORMACJE DODATKOWE 510 Uproszczenie 511 Wniosek zapewnia uproszczenie prawodawstwa i uproszczenie procedur administracyjnych dla władz publicznych (unijnych lub krajowych). 512 Niepodjęcie działań dałoby możliwość zastosowania w odniesieniu do CCS różnych elementów obowiązujących przepisów prawnych dotyczących odpadów, wody i emisji przemysłowych, a sytuacja stałaby się niepewna pod względem prawnym. Niniejszy wniosek wyraźnie określa, które z obowiązujących przepisów prawnych powinny obowiązywać w odniesieniu do poszczególnych aspektów wychwytywania i składowania dwutlenku węgla. 513 Zamiast zmiany przepisów transponujących dotyczących wody, odpadów i emisji przemysłowych dla celów regulacji składowania CO2, wystarczające będą jedne ramy prawne. 517 Wniosek uwzględniono w Programie działalności legislacyjnej i prac Komisji pod numerem referencyjnym 2007/ENV/004. 550 Tabela korelacji Państwa członkowskie mają obowiązek przekazania Komisji tekstu przepisów krajowych przyjętych w celu transpozycji dyrektywy oraz tabeli korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą. 560 Europejski Obszar Gospodarczy Proponowany akt prawny ma znaczenie dla EOG i w związku z tym jego zakres powinien obejmować Europejski Obszar Gospodarczy. 570 Szczegółowe wyjaśnienie wniosku Rozdział 1 obejmuje przedmiot, zakres i definicje. W szczególności zawarte w nim artykuły stwierdzają, że celem geologicznego składowania jest permamentne związanie dwutlenku węgla oraz że zabrania się składowania w słupie wody. Rozdział 2 dotyczy wyboru lokalizacji składowiska i pozwoleń na poszukiwania, i wyjaśnia, że państwa członkowskie określają obszary, jakie należy udostępnić dla celów składowania, warunki korzystania ze składowisk, a także zawiera przepisy dotyczące poszukiwania. Rozdział 3 dotyczy pozwoleń na składowanie. Artykuł 10 przewiduje dokonywanie przez Komisję przeglądu projektów decyzji w sprawie pozwolenia. Komisja będzie przedstawiać opinię, którą właściwy organ weźmie pod uwagę, wydając decyzję w sprawie pozwolenia. Innym istotnym przepisem w tym kontekście jest objęcie składowisk CO2 – zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. b) – zakresem dyrektywy w sprawie oceny skutków dla środowiska (85/337/EWG zmienionej dyrektywą 97/11/WE), co zapewnia ocenę skutków i konsultacje ze społeczeństwem. Przedmiotem rozdziału 4 jest eksploatacja, zamknięcie i zobowiązania po zamknięciu, w tym kryteria przyjmowania CO2, zobowiązania w zakresie monitorowania i sprawozdawczości, kontrole, działania w razie wystąpienia nieprawidłowości i/lub wycieku, a także zobowiązania po zamknięciu i zapewnienie zabezpieczenia finansowego. Rozdział 5 ustanawia przepisy w zakresie dostępu do transportu i składowania. W rozdziale 6 znajdują się ogólne przepisy dotyczące właściwego organu, współpracy transgranicznej, kar, sprawozdawczości, zmian i właściwych procedur komitologii. Rozdział 7 podsumowuje wymagane zmiany innych przepisów prawnych, w tym niezbędne uzupełnienia przepisów prawnych dotyczących wody i odpadów, a rozdział 8 zawiera standardowe przepisy końcowe. Załącznik I określa szczegółowe kryteria dotyczące wymagań w zakresie opisu składowiska i oceny ryzyka wprowadzonych w art. 4. Załącznik II określa szczegółowe kryteria dotyczące wymagań w zakresie monitorowania zgodnie z art. 13. |

120 |

2008/0015 (COD)

Wniosek dotyczący

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniająca dyrektywy Rady 85/337/EWG, 96/61/WE, dyrektywy 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji[1],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[3],

działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu[4],

a także mając na uwadze, co następuje:

1. Podstawowym celem Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, która została zatwierdzona decyzją Rady 94/69/WE z dnia 15 grudnia 1993 r. dotyczącą zawarcia Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu[5], jest doprowadzenie do ustabilizowania koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie, który zapobiegałby niebezpiecznej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny.

2. Szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego ustanowiony decyzją nr 1600/2002/WE z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiającą szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego[6] uznaje zmiany klimatu za priorytetowy obszar działań. Program ten uznaje, iż Wspólnota zaangażowana jest w osiąganie 8-procentowego zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych od 2008 r. do 2012 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r. oraz że – w dłuższym okresie – globalne emisje gazów cieplarnianych będą musiały zostać zmniejszone w przybliżeniu o 70% w porównaniu z poziomami z 1990 r.

3. W komunikacie Komisji z dnia 10 stycznia 2007 r. „Ograniczenie globalnego ocieplenia do 2°C w perspektywie roku 2020 i dalszej”[7] wyjaśniono, że w kontekście przewidywanej globalnej redukcji emisji gazów cieplarnianych o 50% do 2050 r., niezbędna będzie redukcja emisji gazów cieplarnianych o 30% w krajach rozwiniętych do 2020 r., a następnie o 60–80% do 2050 r., oraz że redukcja ta jest technicznie wykonalna, zaś korzyści będą znacznie wyższe niż koszty, lecz aby ten cel osiągnąć, należy wykorzystać wszystkie możliwości.

4. Wychwytywanie i geologiczne składowanie dwutlenku węgla (CCS) stanowi sposób złagodzenia zmian klimatu. Proces ten polega na wychwytywaniu dwutlenku węgla (CO2) z instalacji przemysłowych, jego transporcie na składowisko i zatłoczeniu do odpowiedniej formacji geologicznej w celu stałego składowania.

5. W ramach drugiego Europejskiego Programu Zapobiegania Zmianom Klimatycznym (ECCP II), ustanowionego komunikatem Komisji „Powstrzymywanie zmian klimatycznych na świecie” z dnia 9 lutego 2005 r.[8] w celu opracowania i weryfikacji przyszłej polityki dotyczącej klimatu we Wspólnocie, utworzono grupę roboczą ds. wychwytywania i geologicznego składowania dwutlenku węgla. Zadaniem grupy roboczej było przeanalizowanie CCS jako środka ograniczenia zmian klimatu. Grupa robocza opublikowała szczegółowe sprawozdanie na temat regulacji, które przyjęto w czerwcu 2006 r. Podkreślono w nim potrzebę rozwoju zarówno polityki, jak również przepisów prawnych dla celów CCS, a także wezwano Komisję do przeprowadzenia dodatkowych badań w tym obszarze.

6. W komunikacie Komisji „Zrównoważona produkcja energii z paliw kopalnych: cel – niemal zerowa emisja ze spalania węgla po 2020 r.” z dnia 10 stycznia 2007 r.[9] przypomina się o potrzebie stworzenia ram prawnych w oparciu o zintegrowaną ocenę ryzyka dla wycieku CO2, w tym wymagań dotyczących wyboru lokalizacji składowiska, tak aby zminimalizować ryzyko wycieku, zasad monitorowania i sprawozdawczości, w celu weryfikacji składowania i podejmowania odpowiednich środków zaradczych w odniesieniu do każdej potencjalnej szkody. W komunikacie określono plan działania dla Komisji w tym obszarze na 2007 r., który wymaga stworzenia sprawnych ram zarządzania dla celów CCS, w tym podjęcia prac w zakresie tworzenia ram prawnych, systemu motywacyjnego i programów wsparcia, a także elementów zewnętrznych (współpracy technologicznej w dziedzinie CCS z głównymi krajami).

7. W dniach 8 i 9 marca 2007 r. Rada Europejska wezwała państwa członkowskie i Komisję do podjęcia prac w celu wsparcia działań badawczo-rozwojowych, a także stworzenia niezbędnych ram technicznych, gospodarczych i regulacyjnych, aby usunąć istniejące bariery prawne i zapewnić bezpieczne dla środowiska wdrożenie CCS w nowych elektrowniach zasilanych paliwami kopalnymi, jeśli to możliwe do 2020 r.[10]

8. Na szczeblu międzynarodowym bariery prawne dotyczące składowania CO2 w formacjach geologicznych pod dnem morskim usunięto poprzez przyjęcie powiązanego systemu zarządzania ryzykiem zarówno w Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczeniu mórz przez zatapianie odpadów i innych substancji (Konwencja Londyńska z 1972 r.), jak i w Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru północno-wschodniego Atlantyku (Konwencja OSPAR).

9. W 2006 r. umawiające się strony Protokołu Londyńskiego z 1996 r. do Konwencji Londyńskiej z 1972 r. przyjęły zmiany do Protokołu. Zmiany te dopuszczają i regulują składowanie strumieni CO2 z procesu wychwytywania CO2 w formacjach geologicznych pod dnem morza.

10. Umawiające się strony Konwencji OSPAR w 2007 r. przyjęły zmiany do załączników do konwencji, aby umożliwić składowanie CO2 w formacjach geologicznych pod dnem morza, decyzję zapewniającą bezpieczne dla środowiska przechowywanie strumieni dwutlenku węgla w formacjach geologicznych i Wytyczne OSPAR w zakresie oceny ryzyka i zarządzania tą działalnością. Przyjęły one również decyzję zabraniającą umieszczania CO2 w słupie wody w morzu i na dnie morza, ze względu na potencjalne negatywne skutki.

11. Na szczeblu Wspólnoty istnieją już pewne instrumenty prawne umożliwiające zarządzanie zagrożeniami dla środowiska wynikającymi z CCS, w szczególności dotyczącymi wychwytywania i transportu CO2, i tam gdzie to możliwe, należy skorzystać z tych instrumentów.

12. Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli[11] z określonych zakładów przemysłowych jest właściwa dla celów regulowania zagrożeń związanych z wychwytywaniem CO2 i w efekcie należy stosować ją w odniesieniu do wychwytywania strumieni CO2 dla celów geologicznego składowania z instalacji objętych zakresem tej dyrektywy.

13. Dyrektywę Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne[12] należy stosować w odniesieniu do wychwytywania i transportu strumieni CO2 dla celów geologicznego składowania. Należy stosować ją również do składowisk zgodnie z niniejszą dyrektywą.

14. Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do geologicznego składowania CO2 na terytorium państw członkowskich, ich wyłącznych stref ekonomicznych i szelfu kontynentalnego. Dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do projektów badawczych. Powinna jednak mieć zastosowanie do projektów demonstracyjnych, w ramach których planuje się łączne przechowywanie 100 kiloton lub więcej. Ten próg wydawałby się również odpowiedni dla celów innych właściwych wspólnotowych przepisów prawnych. Nie należy zezwalać na składowanie CO2 w formacjach geologicznych wykraczających poza zakres terytorialny niniejszej dyrektywy i składowanie CO2 w słupie wody.

15. Państwa członkowskie powinny zachować prawo do wskazania na swoim terytorium obszarów, na których można lokalizować składowiska. Wybór odpowiedniego składowiska ma kluczowe znaczenie, aby zapewnić, że składowany CO2 będzie związany w pełni i na stałe. W związku z tym dane miejsce może być wybrane jako składowisko, tylko jeśli nie istnieje istotne ryzyko wycieku, i jeśli w żadnym przypadku nie odnotuje się prawdopodobnego wpływu na środowisko lub zdrowie, co należy stwierdzić przez opis i ocenę potencjalnego kompleksu składowania CO2 zgodnie z określonymi wymaganiami.

16. Państwa członkowskie powinny określić, w jakich przypadkach potrzebne są poszukiwania, aby uzyskać informacje niezbędne w celu wyboru lokalizacji składowiska. Tego rodzaju poszukiwania powinny podlegać wymaganiom dotyczącym pozwoleń. Państwa członkowskie muszą zapewnić dostęp do procedur udzielania pozwoleń na poszukiwania wszystkim podmiotom posiadającym niezbędne możliwości, a także zagwarantować udzielanie pozwoleń na podstawie obiektywnych, opublikowanych kryteriów. Aby chronić i wspierać inwestycje w poszukiwania, pozwolenia na poszukiwania należy udzielać w odniesieniu do obszaru o ograniczonej pojemności i na czas określony, podczas którego posiadacz pozwolenia powinien mieć wyłączne prawo do poszukiwania potencjalnych kompleksów składowania CO2. Państwa członkowskie powinny zagwarantować, że nie dopuszcza się konkurujących ze sobą zastosowań kompleksu w tym czasie.

17. Składowisk nie wolno eksploatować bez pozwolenia na składowanie. Pozwolenie na składowanie powinno być głównym instrumentem zapewniającym spełnienie zasadniczych wymagań dyrektywy i tym samym geologiczne składowanie w sposób bezpieczny dla środowiska.

18. Wszystkie projekty pozwoleń na składowanie należy przekazać Komisji, tak by mogła ona wydać opinię na temat projektów pozwoleń w ciągu sześciu miesięcy od ich otrzymania. Organy krajowe powinny wziąć tę opinię pod uwagę, podejmując decyzję odnośnie do pozwolenia, i powinny uzasadnić wszelkie rozbieżności w stosunku do opinii Komisji. Przegląd na poziomie Wspólnoty powinien pomóc w zapewnianiu spójności wdrożenia wymagań dyrektywy w całej Wspólnocie, a także we wzmacnianiu zaufania społeczeństwa do CCS, szczególnie w początkowej fazie wdrażania dyrektywy.

19. Właściwy organ powinien dokonać weryfikacji i w razie potrzeby zaktualizować lub wycofać pozwolenie, między innymi w przypadku uzyskania informacji o istotnych nieprawidłowościach lub wystąpieniu wycieków, jeśli sprawozdania dostarczone przez operatorów lub przeprowadzone kontrole wykazały niezgodność z warunkami pozwolenia, lub w przypadku uzyskania informacji o wszelkich innych naruszeniach warunków pozwolenia przez operatora. Po wycofaniu pozwolenia właściwy organ powinien wydać nowe pozwolenie lub zamknąć składowisko. W międzyczasie właściwy organ powinien przejąć odpowiedzialność za składowisko, w tym wszelkie dalsze zobowiązania prawne. W możliwym zakresie należy zapewnić zwrot kosztów przez byłego operatora.

20. Konieczne jest nałożenie ograniczeń na skład strumienia CO2, zgodnych z podstawowym celem geologicznego składowania, czyli oddzieleniem emisji CO2 od atmosfery, opartych na ryzyku, jakie to zanieczyszczenie może stanowić dla bezpieczeństwa sieci transportowych i sieci składowania. W tym celu przed zatłoczeniem i składowaniem strumień CO2 powinien zostać zweryfikowany.

21. Monitorowanie jest niezbędne celem dokonania oceny, czy zatłoczony CO2 zachowuje się w oczekiwany sposób, czy pojawiła się migracja lub wyciek i czy dany wyciek ma szkodliwy wpływ na środowisko lub zdrowie ludzkie. W tym celu państwa członkowskie muszą zagwarantowć, że w fazie operacyjnej operator monitoruje kompleks składowania CO2 i instalacje zatłaczające na podstawie planu monitorowania opracowanego zgodnie z określonymi wymaganiami dotyczącymi monitorowania. Plan należy dostarczyć właściwemu organowi, który dokona jego zatwierdzenia.

22. Przynajmniej raz w roku operator powinien przedstawić właściwemu organowi między innymi wyniki monitorowania. Poza tym państwa członkowskie powinny stworzyć system kontroli, aby zagwarantować, że składowisko eksploatowane jest zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.

23. Konieczne są przepisy dotyczące odpowiedzialności za zniszczenie lokalnego środowiska i klimatu, wynikające z niezapewnienia permamentnego związania dwutlenku węgla. Odpowiedzialność za zniszczenie środowiska (zniszczenie gatunków chronionych i siedlisk przyrodniczych, wody i gruntu) reguluje dyrektywa 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu[13], którą należy stosować w odniesieniu do eksploatacji składowisk zgodnie z niniejszą dyrektywą. Odpowiedzialność za zniszczenie klimatu w wyniku wycieków uregulowano przez uwzględnienie składowisk w dyrektywie 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE[14], która wymaga zwrotu uprawnień do emisji w przypadku wycieku. Poza tym niniejsza dyrektywa powinna nakładać na operatora zobowiązanie do podjęcia działań korygujących w przypadku istotnych nieprawidłowości lub wycieków, na podstawie planu działań korygujących dostarczonego właściwemu organowi krajowemu i zatwierdzonego przez ten organ. Jeśli operator nie podejmie niezbędnych działań korygujących, działania te powinny być podjęte przez właściwy organ, który powinien uzyskać zwrot kosztów od operatora.

24. Składowisko należy zamknąć po spełnieniu odnośnych warunków wymienionych w pozwoleniu, na wniosek operatora po uzyskaniu zezwolenia właściwego organu lub – jeśli właściwy organ podejmie taką decyzję – po wycofaniu pozwolenia na składowanie.

25. Po zamknięciu składowiska operator powinien być w dalszym ciągu odpowiedzialny za utrzymanie, monitorowanie i kontrolę, sprawozdawczość i działania korygujące zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy na podstawie planu działań po zamknięciu, dostarczonego właściwemu organowi i zatwierdzonego przez ten organ, a także za wszelkie dalsze zobowiązania wynikające z odnośnych wspólnotowych przepisów prawnych do momentu przekazania odpowiedzialności za składowisko właściwemu organowi.

26. Odpowiedzialność za składowisko, w tym wszelkie późniejsze zobowiązania prawne, należy przekazać właściwemu organowi, jeśli i gdy wszystkie dostępne dowody wskazują na to, że składowany CO2 będzie związany w pełni i na stałe. W tym celu operator powinien sporządzić sprawozdanie potwierdzające wypełnienie kryterium i złożyć je właściwemu organowi w celu zatwierdzenia przekazania. Wszystkie projekty decyzji zatwierdzających należy przekazać Komisji, tak by mogła ona wydać opinię na temat projektów decyzji zatwierdzających w ciągu sześciu miesięcy od ich otrzymania. Organy krajowe powinny wziąć tę opinię pod uwagę, podejmując decyzję odnośnie do zatwierdzenia, i powinny uzasadnić wszelkie rozbieżności w stosunku do opinii Komisji. Przegląd projektów pozwoleń na składowanie na poziomie Wspólnoty powinien pomóc zapewnić spójność wdrożenia wymagań dyrektywy w całej Wspólnocie, a także wzmocnić zaufanie społeczeństwa do CCS, szczególnie w początkowej fazie wdrażania dyrektywy.

27. Po przekazaniu odpowiedzialności należy umożliwić zaprzestanie monitorowania, ale trzeba je wznowić w przypadku stwierdzenia wycieków lub istotnych nieprawidłowości. Po przekazaniu odpowiedzialności właściwy organ nie powinien żądać zwrotu kosztów od byłego operatora.

28. Należy ustanowić przpisy finansowe, aby zwiększyć pewność, że zamknięcie i zobowiązania wynikające z zamknięcia, zobowiązania wynikające z włączenia w zakres dyrektywy 2003/87/WE, a także zobowiązania wynikające z niniejszej dyrektywy do podjęcia działań korygujących w przypadku istotnych nieprawidłowości lub wycieków mogą być spełnione. Państwa członkowskie powinny zagwarantować, że przed złożeniem wniosku o pozwolenie wnioskodawca utworzy rezerwy finansowe w formie zabezpieczenia finansowego lub równoważnego zabezpieczenia.

29. Dostęp do sieci transportowych CO2 i składowisk może stać się warunkiem rozpoczęcia konkurencyjnej działalności na wewnętrznym rynku energii elektrycznej i ciepła, w zależności od względnych cen dwutlenku węgla i CCS. W związku z tym należy dokonać ustaleń zapewniających potencjalnym użytkownikom uzyskanie tego dostępu, co powinno nastąpić w sposób określony przez każde państwo członkowskie, z uwzględnieniem celu obejmującego równy i otwarty dostęp, a także biorąc pod uwagę, między innymi, dostępne lub zasadnie dostępne możliwości w zakresie transportu i składowania, a także proporcję zobowiązań do redukcji CO2 zgodnie z międzynarodowymi instrumentami prawnymi i wspólnotowymi przepisami prawnymi, które mają być wypełnione przez wychwytywanie i geologiczne składowanie CO2. Państwa członkowskie powinny również stworzyć mechanizm rozstrzygania sporów, aby umożliwić sprawne rozstrzyganie sporów dotyczących dostępu do sieci transportowych i składowisk CO2.

30. Konieczne są przepisy zapewniające, że w przypadku transgranicznego transportu CO2, transgranicznych składowisk lub transgranicznych kompleksów składowania CO2 właściwe organy w zainteresowanych państwach członkowskich łącznie spełniają wymagania niniejszej dyrektywy i wszelkich innych wspólnotowych przepisów prawnych.

31. Właściwy organ powinien założyć i prowadzić rejestr wszystkich zamkniętych składowisk i okolicznych kompleksów składowania CO2, obejmujący mapy ich zasięgu przestrzennego, które właściwy organ krajowy musi uwzględniać w powiązanych procedurach planowania i wydawania pozwoleń. Ten rejestr również należy zgłosić Komisji.

32. Państwa członkowskie powinny składać sprawozdania na temat wdrażania niniejszej dyrektywy na podstawie kwestionariuszy opracowanych przez Komisję zgodnie z dyrektywą Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującą i racjonalizującą sprawozdania w sprawie wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska[15].

33. Państwa członkowskie powinny określić zasady dotyczące kar za naruszenie krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą. Kary te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

34. Działania wspólnotowe niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy należy podjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[16].

35. Należy zmienić dyrektywę 85/337/EWG, aby uwzględnić wychwytywanie i transport strumieni CO2 dla celów geologicznego składowania, a także składowiska zgodnie z niniejszą dyrektywą. Należy zmienić dyrektywę 96/61/WE, aby uwzględnić wychwytywanie strumieni CO2 z instalacji objętych zakresem tej dyrektywy dla celów geologicznego składowania. Należy zmienić dyrektywę 2004/35/WE, aby uwzględnić eksploatację składowisk zgodnie z niniejszą dyrektywą.

36. Przyjęcie niniejszej dyrektywy powinno zapewnić wysoki poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego przed zagrożeniami związanymi z geologicznym składowaniem CO2. Z tego względu dyrektywę 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów[17] i rozporządzenie (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów[18] należy zmienić tak, aby wyłączyć CO2 wychwytywany i transportowany dla celów geologicznego składowania z zakresu stosowania tych instrumentów. Należy również zmienić dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej[19], aby umożliwić zatłaczanie CO2 do solankowych poziomów wodonośnych dla celów geologicznego składowania.

37. Przejście na niskoemisyjną produkcję energii wymaga dokonania nowych inwestycji w produkcję energii z paliw kopalnych w taki sposób, aby umożliwić znaczne redukcje emisji. W tym celu należy zmienić dyrektywę 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania[20], aby zobowiązać wszystkie zakłady spalania, którym udzielono pierwotnej licencji na budowę lub pierwotnej licencji operacyjnej po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, do posiadania na terenie zakładu odpowiedniej powierzchni celem instalacji urządzeń niezbędnych do wychwytywania i sprężania CO2, a także do oceny dostępności odpowiednich składowisk i sieci transportowych oraz technicznej wykonalności modernizacji pod kątem wychwytywania CO2.

38. W związku z tym, że cel proponowanego działania, którym jest ustanowienie przepisów prawnych regulujących zagrożenia dla środowiska związane z CCS, nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie działające indywidualnie, natomiast – z uwagi na skalę działania i skutki niniejszego działania – możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.

39. Stosowanie niniejszej dyrektywy pozostaje bez uszczerbku dla przepisów art. 87 i 88 Traktatu WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ 1 Przedmiot, zakres i definicje

Artykuł 1 Przedmiot i cel

1. Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy prawne dla celów geologicznego składowania dwutlenku węgla (zwanego dalej „CO2”).

2. Celem geologicznego składowania jest permanentne związanie CO2 w taki sposób, aby zapobiec lub w możliwie najszerszym stopniu zredukować negatywny wpływ na środowisko i wszelkie powiązane zagrożenie dla zdrowia ludzkiego.

Artykuł 2 Zakres i zakaz

1. Niniejszą dyrektywę stosuje się do geologicznego składowania CO2 na terytorium państw członkowskich, ich wyłącznych stref ekonomicznych i szelfu kontynentalnego w rozumieniu Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza (UNCLOS).

2. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do geologicznego składowania CO2 dla celów badań, rozwoju lub testowania nowych produktów i procesów.

3. Nie zezwala się na składowanie CO2 w formacjach geologicznych wykraczających poza obszar, o którym mowa w ust. 1.

4. Nie zezwala się na składowanie CO2 w słupie wody.

Artykuł 3 Definicje

Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

(1) „geologiczne składowanie CO2” oznacza zatłaczanie strumieni CO2 do podziemnych formacji geologicznych i ich składowanie;

(2) „słup wody” oznacza pionowo ciągłą masę wody od powierzchni do osadów dennych w zbiorniku wodnym;

(3) „składowisko” oznacza określoną formację geologiczną wykorzystywaną do geologicznego składowania CO2;

(4) „formacja geologiczna” oznacza wydzielenie litostratygraficzne, w ramach którego można wydzielić warstwy skał i sporządzić ich mapę;

(5) „wyciek” oznacza każde uwolnienie CO2 z kompleksu składowania CO2;

(6) „kompleks składowania CO2” oznacza składowisko i otaczające je obszary geologiczne, które mogą mieć wpływ na ogólną integralność i bezpieczeństwo składowania (tj. drugorzędne formacje wiążące);

(7) „poszukiwania” oznaczają ocenę potencjalnych kompleksów składowania CO2 przy pomocy specjalnych procedur, obejmujących działania takie jak prowadzenie badań geologicznych metodami fizycznymi lub chemicznymi, a także wiercenia, aby uzyskać informacje geologiczne na temat warstw w potencjalnym kompleksie składowania CO2;

(8) „pozwolenie na poszukiwania” oznacza pisemną i uzasadnioną decyzję zezwalającą na poszukiwania, wydaną przez właściwy organ zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy;

(9) „operator” oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną, prywatną lub publiczną, która eksploatuje lub kontroluje składowisko, lub której przekazano ekonomiczne uprawnienia decyzyjne w odniesieniu do technicznego funkcjonowania składowiska zgodnie z krajowymi przepisami prawnymi; osoba ta może zmienić się od fazy przygotowania składowiska do fazy po zamknięciu;

(10) „pozwolenie na składowanie” oznacza pisemną i uzasadnioną decyzję zezwalającą na geologiczne składowanie CO2 w składowisku, wydaną przez właściwy organ zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy;

(11) „istotna zmiana” oznacza zmianę, która może mieć znaczny wpływ na środowisko;

(12) „strumień CO2” oznacza strumień substancji powstających w procesie wychwytywania dwutlenku węgla;

(13) „odpady” oznaczają substancje zdefiniowane jako odpady w art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/12/WE;

(14) „chmura CO2” oznacza rozpraszającą się objętość CO2 w formacji geologicznej;

(15) „migracja” oznacza przemieszczanie się CO2 w kompleksie składowania CO2;

(16) „istotna nieprawidłowość” oznacza każdą nieprawidłowość operacji zatłaczania lub składowania albo warunków składowiska, która wiąże się z ryzykiem wycieku;

(17) „działania korygujące” oznaczają wszelkie działania podjęte w celu skorygowania istotnych nieprawidłowości lub w celu zamknięcia wycieków, aby uniemożliwić lub zminimalizować wydostawanie się CO2 z kompleksu składowania CO2;

(18) „zamknięcie” składowiska CO2 oznacza ostateczne zaprzestanie zatłaczania CO2 do tego składowiska;

(19) „po zamknięciu” oznacza okres po zamknięciu składowiska, w tym okres po przekazaniu odpowiedzialności właściwemu organowi;

(20) „sieć transportowa” oznacza sieć rurociągów, w tym powiązanych stacji wspomagających, służących do transportu CO2 na składowisko.

ROZDZIAŁ 2 Wybór składowiska i pozwolenia na poszukiwanie

Artykuł 4 Wybór składowisk

1. Państwa członkowskie zachowują prawo do określenia obszarów, na których można wybierać składowiska zgodnie z wymaganiami niniejszej dyrektywy.

2. Na składowiska wybiera się wyłącznie formacje geologiczne, jeśli w ramach proponowanych warunków użytkowania nie istnieje istotne ryzyko wycieku i jeśli w żadnym wypadku nie odnotowuje się prawdopodobnego wpływu na środowisko lub zdrowie.

3. Odpowiedniość formacji geologicznej do wykorzystania jako składowisko należy określić przez opis i ocenę potencjalnego kompleksu składowania CO2 i otaczającego go terenu, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku I.

Artykuł 5 Pozwolenia na poszukiwania

1. W przypadku stwierdzenia przez państwa członkowskie konieczności poszukiwań w celu uzyskania informacji niezbędnych do wyboru lokalizacji składowiska zgodnie z art. 4 państwa członkowskie dbają o to, by takie poszukiwania nie były prowadzone bez pozwolenia na poszukiwania.

2. Państwa członkowskie dbają o to, by procedury udzielania pozwoleń na poszukiwania były dostępne wszystkim podmiotom posiadającym niezbędne możliwości, a także by pozwolenia były udzielane na podstawie obiektywnych, publikowanych kryteriów.

3. Pozwolenia na poszukiwania są udzielane w odniesieniu do obszaru o ograniczonej pojemności, maksymalnie na dwa lata, z możliwością jednorazowego przedłużenia na okres nieprzekraczający dwóch lat.

4. Posiadaczowi pozwolenia na poszukiwania przysługuje wyłączne prawo do prowadzenia poszukiwań w potencjalnym kompleksie składowania CO2. Państwa członkowskie dbają o to, by w okresie obowiązywania pozwolenia kompleks nie był wykorzystywany do konkurujących zastosowań .

ROZDZIAŁ 3 Pozwolenia na składowanie

Artykuł 6 Pozwolenia na składowanie

1. Państwa członkowskie dbają o to, by żadne składowiska nie były eksploatowane bez pozwolenia na składowanie.

2. Państwa członkowskie dbają o to, by procedury udzielania pozwoleń na składowanie były dostępne wszystkim podmiotom posiadającym niezbędne możliwości, a także by pozwolenia były udzielane na podstawie obiektywnych, publikowanych kryteriów.

Artykuł 7 Wnioski o pozwolenia na składowanie

Kierowane do właściwego organu wnioski o pozwolenia na składowanie zawierają następujące informacje:

(1) nazwę i adres wnioskodawcy oraz – jeśli jest odmienny – potencjalnego operatora;

(2) potwierdzenie kompetencji technicznych wnioskodawcy lub potencjalnego operatora;

(3) opis składowiska i kompleksu, a także ocenę oczekiwanego bezpieczeństwa składowania zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3;

(4) łączną ilość CO2, który ma być zatłaczany i składowany, a także potencjalne źródła, skład strumieni CO2 i wskaźniki zatłaczania;

(5) proponowany plan monitorowania zgodnie z art. 13 ust. 2;

(6) proponowany plan działań korygujących zgodnie z art. 16 ust. 2;

(7) proponowany tymczasowy plan działań po zamknięciu zgodnie z art. 17 ust. 3;

(8) informacje udostępnione zgodnie z art. 5 dyrektywy 85/337/EWG;

(9) potwierdzenie zabezpieczenia finansowego lub innej równoważnej rezerwy wymaganej zgodnie z art. 19.

Artykuł 8 Warunki pozwoleń na składowanie

Właściwy organ wydaje pozwolenie na składowanie wyłącznie jeśli spełniane są następujące warunki:

(1) właściwy organ ma pewność, że:

a) spełniono wszystkie stosowne wymagania niniejszej dyrektywy;

b) zarządzanie składowiskiem zostanie powierzone osobie fizycznej, która posiada kompetencje techniczne i wiarygodność umożliwiające zarządzanie składowiskiem; zapewnia się rozwój zawodowy i techniczny, a także odpowiednie szkolenie dla tej osoby i wszystkich pracowników;

(2) Komisja wydała swoją opinię na temat projektu pozwolenia zgodnie z art. 10 ust. 1;

(3) właściwy organ wziął tę opinię pod uwagę zgodnie z art. 10 ust. 2.

Artykuł 9 Treść pozwoleń na składowanie

Pozwolenie zawiera następujące informacje:

(1) nazwę i adres operatora;

(2) dokładną lokalizację i granice składowiska i kompleksu składowania CO2;

(3) łączną ilość CO2 zatwierdzonego do geologicznego składowania i maksymalne wskaźniki zatłaczania;

(4) wymagania dotyczące składu strumienia CO2 i procedury akceptacji CO2 zgodnie z art. 12, a także – jeśli to konieczne – dodatkowe wymagania dotyczące zatłaczania i składowania;

(5) zatwierdzony plan monitorowania, zobowiązanie do wdrożenia planu i wymagania dotyczące jego aktualizacji zgodnie z art. 13, jak również wymagania sprawozdawcze zgodnie z art. 14;

(6) wymaganie zawiadomienia właściwego organu w przypadku istotnych nieprawidłowości lub wycieków, zatwierdzony plan działań korygujących i obowiązek podjęcia działań korygujących w przypadku istotnych nieprawidłowości lub wycieków zgodnie z art. 16.

(7) warunki zamknięcia i zatwierdzony tymczasowy plan po zamknięciu zgodnie z art. 17;

(8) postanowienia dotyczące zmian, weryfikacji, aktualizacji i wycofania pozwolenia na składowanie zgodnie z art. 11;

(9) wymaganie utrzymania zabezpieczenia finansowego lub innej równoważnej rezerwy zgodnie z art. 19.

Artykuł 10 Przegląd projektów pozwoleń na składowanie przez Komisję

1. Państwa członkowskie informują Komisję o wszystkich projektach pozwoleń na składowanie, wnioskach o pozwolenie na składowanie i wszelkich innych materiałach wziętych pod uwagę przez właściwy organ w czasie podejmowania swojej wstępnej decyzji. W ciągu sześciu miesięcy od ich przekazania Komisja może wydać opinię na temat projektu pozwolenia.

2. Właściwy organ zgłasza Komisji ostateczną decyzję oraz, jeśli decyzja ta odbiega od opinii wydanej przez Komisję, uzasadnia ją.

Artykuł 11 Zmiany, przegląd, aktualizacja i wycofanie pozwoleń na składowanie

1. Operator informuje właściwy organ o wszelkich zmianach planowanych w eksploatacji składowiska. Właściwy organ odpowiednio aktualizuje pozwolenie na składowanie lub warunki pozwolenia.

2. Państwa członkowskie dbają o to, by wszelkie istotne zmiany wymagały nowego pozwolenia na składowanie wydanego zgodnie z niniejszą dyrektywą.

3. Właściwy organ dokonuje weryfikacji i w razie potrzeby aktualizuje lub wycofuje pozwolenie na składowanie:

a) w razie uzyskania informacji o istotnych nieprawidłowościach lub wyciekach zgodnie z art. 16 ust. 1;

b) jeśli sprawozdania dostarczone zgodnie z art. 14 lub kontrole środowiskowe przeprowadzone zgodnie z art. 15 wykazują niezgodność z warunkami pozwolenia lub ryzyko istotnych nieprawidłowości lub wycieków;

c) w przypadku uzyskania informacji o wszelkim innym niedotrzymaniu warunków pozwolenia przez operatora;

d) nienaruszając przepisów zawartych w lit. a) - c) – co pięć lat.

4. Po wycofaniu pozwolenia zgodnie z ust. 3 właściwy organ wydaje nowe pozwolenie na składowanie lub zamyka składowisko zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. c). Do momentu wydania nowego pozwolenia na składowanie właściwy organ przejmie odpowiedzialność za składowisko, w tym za wszystkie związane z tym zobowiązania prawne. W możliwym zakresie właściwy organ uzyskuje zwrot wszelkich kosztów od byłego operatora.

ROZDZIAŁ 4 Eksploatacja, zamknięcie i zobowiązania po zamknięciu

Artykuł 12 Kryteria i procedura akceptacji strumienia CO 2

1. Strumień CO 2 składa się głównie z dwutlenku węgla. W związku z tym zabrania się dodawania odpadów i innych substancji w celu usunięcia tych odpadów lub innych substancji. Strumień CO2 może jednak zawierać śladowe substancje powiązane, pochodzące ze źródła, procesu wychwytywania lub zatłaczania. Stężenie tych substancji powinno być poniżej poziomów, które mogłyby negatywnie wpłynąć na integralność składowiska i powiązanej infrastruktury transportowej, a także stanowić istotne ryzyko dla środowiska lub naruszać wymagania obowiązujących wspólnotowych przepisów prawnych.

2. Państwa członkowskie dbają o to, by w czasie zatłaczania i składowania strumienia CO2:

a) przed dostawą lub w momencie dostawy, lub pierwszej serii dostaw, operator mógł wykazać przy pomocy odpowiedniej dokumentacji, że dany strumień CO2 można przyjąć do składowiska zgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu i że spełnia on kryteria dotyczące składu określone w ust. 1;

b) operator prowadzi rejestr ilości i charakterystyk dostarczonych strumieni CO2, zawierający dane na temat pochodzenia, składu oraz informacje na temat producentów i podmiotów transportujących strumienie CO2.

Artykuł 13 Monitorowanie

1. Państwa członkowskie dbają o to, by operatorzy monitorowali instalacje zatłaczające, kompleksy składowania CO2 (w tym chmurę CO2, jeśli to możliwe ) i – w stosownych przypadkach – otaczające środowisko w celu:

a) porównania faktycznego i modelowanego zachowania CO2 w składowisku;

b) wykrycia migracji CO2;

c) wykrycia wycieku CO2;

d) wykrycia istotnego niekorzystnego wpływu na otaczające środowisko, populacje ludzkie lub użytkowników otaczającej biosfery;

e) oceny skuteczności wszelkich działań korygujących podjętych zgodnie z art. 16;

f) oceny, czy składowany CO2 zostanie związany w pełni i na stałe.

2. Podstawą monitorowania jest plan monitorowania opracowany przez operatora zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku II, dostarczony właściwemu organowi i zatwierdzony przez niego zgodnie z art. 7 ust. 5 i art. 9 ust. 5. Plan jest aktualizowany zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku II i w każdym przypadku co pięć lat, aby uwzględnić rozwój techniczny. Zaktualizowane plany zostają powtórnie przedstawione do zatwierdzenia właściwemu organowi.

Artykuł 14 Sprawozdawczość

Z częstotliwością określoną przez właściwy organ, a w na każdym przypadku przynajmniej raz w roku, operator przekazuje właściwemu organowi:

(1) wszystkie wyniki monitorowania zgodnie z art. 13 w okresie sprawozdawczym;

(2) ilości i charakterystyki strumieni CO2 dostarczonych w okresie sprawozdawczym wraz z informacjami o pochodzeniu, składzie oraz producentach i podmiotach transportujących strumienie CO2 zarejestrowanymi zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. b);

(3) potwierdzenie zapewnienia zabezpieczenia finansowego zgodnie z art. 19 i art. 9 ust. 9;

(4) wszelkie inne informacje, które właściwy organ uzna za istotne dla celów oceny zgodności z warunkami pozwolenia i zwiększenia wiedzy o zachowaniu CO2 w składowisku.

Artykuł 15 Kontrole

1. Państwa członkowskie dbają o to, by właściwe organy zorganizowały system rutynowych i nierutynowych kontroli wszystkich składowisk objętych zakresem niniejszej dyrektywy dla celów weryfikacji i wspierania zgodności z wymaganiami dyrektywy i dla celów monitorowania wpływu na środowisko.

2. Kontrole mogą obejmować takie działania, jak wizyty w kompleksie składowania CO2, w tym instalacjach zatłaczających, ocenę działalności w zakresie zatłaczania i monitorowania prowadzonej przez operatora oraz weryfikację wszystkich odnośnych rejestrów składowiska prowadzonych przez operatora.

3. Kontrole rutynowe są prowadzone przynajmniej raz w roku. Obejmują one sprawdzenie odnośnych instalacji zatłaczających i monitorowania, a także zbadanie pełnego zakresu oddziaływania kompleksu składowania CO2 na środowisko.

4. Kontrole nierutynowe są prowadzone:

a) w razie uzyskania przez właściwy organ informacji o wyciekach lub istotnych nieprawidłowościach zgodnie z art. 16 ust. 1;

b) jeśli sprawozdania sporządzone zgodnie z art. 14 wykazują niedostateczną zgodność z warunkami pozwolenia;

c) w celu wyjaśnienia poważnych skarg dotyczących środowiska;

d) w innych sytuacjach uznanych za stosowne przez właściwy organ.

5. Po każdej kontroli właściwy organ sporządza sprawozdanie na temat wyników kontroli. W sprawozdaniu ocenia się zgodność z wymaganiami dyrektywy i stwierdza, czy konieczne są dalsze działania. Sprawozdanie zostaje przedstawione zainteresowanemu operatorowi i jest publikowane w ciągu dwóch miesięcy od kontroli.

Artykuł 16 Działania podejmowane w przypadku istotnych nieprawidłowości lub wycieków

1. Państwa członkowskie dbają o to, by w przypadku istotnych nieprawidłowości lub wycieków, operator bezzwłocznie zawiadomił właściwy organ i podjął niezbędne działania korygujące.

2. Działania korygujące, o których mowa w ust. 1, zostają podjęte na podstawie planu działań korygujących dostarczonego właściwemu organowi i zatwierdzonego przez ten organ zgodnie z art. 7 ust. 6 i art. 9 ust. 6.

3. Właściwy organ może w dowolnym momencie wezwać operatora do podjęcia dodatkowych działań korygujących lub działań korygujących innych niż określone w planie działań korygujących. Może on również w dowolnym momencie sam podjąć działania korygujące, a następnie powinien uzyskać zwrot kosztów od operatora.

4. Jeśli operator nie podejmie niezbędnych działań korygujących, właściwy organ samodzielnie podejmuje te działania i uzyskuje zwrot kosztów od operatora.

Artykuł 17 Zamknięcie i zobowiązania po zamknięciu

1. Składowisko lub jego część zostają zamknięte:

a) po spełnieniu odnośnych warunków określonych w pozwoleniu;

b) na wniosek operatora po uzyskaniu zgody właściwego organu;

c) jeśli taką decyzję podejmie właściwy organ po wycofaniu pozwolenia na składowanie zgodnie z art. 11 ust. 3.

2. Po zamknięciu składowiska zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b) operator pozostaje odpowiedzialny za utrzymanie, monitorowanie, kontrolę, sprawozdawczość i działania korygujące zgodne z wymaganiami niniejszej dyrektywy, a także za wszelkie dalsze zobowiązania wynikające z innych odnośnych wspólnotowych przepisów prawnych do momentu przekazania odpowiedzialności za składowisko właściwemu organowi zgodnie z art. 18 ust. 1–4. Operator jest również odpowiedzialny za uszczelnienie składowiska i usunięcie instalacji zatłaczających.

3. Zobowiązania, o których mowa w ust. 2, zostają wypełnione na podstawie planu działań po zamknięciu opracowanego przez operatora na podstawie najlepszych praktyk i zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku II 2. Tymczasowy plan działań po zamknięciu zostaje przekazany właściwemu organowi i zatwierdzony przez niego zgodnie z art. 7 ust. 7 i art. 9 ust. 7. Przed zamknięciem składowiska zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b) tymczasowy plan działań po zamknięciu zostaje:

a) w zależności od potrzeb zaktualizowany, w szczególności z uwzględnieniem najlepszych praktyk;

b) przekazany właściwemu organowi; oraz

c) zatwierdzony przez właściwy organ jako ostateczny plan działań po zamknięciu.

4. Po zamknięciu składowiska zgodnie z ust. 1 lit. c) właściwy organ pozostaje odpowiedzialny za utrzymanie, monitorowanie, kontrolę, sprawozdawczość i działania korygujące zgodne z wymaganiami niniejszej dyrektywy, a także za wszelkie dalsze zobowiązania wynikające z innych odnośnych wspólnotowych przepisów prawnych. Wymagania po zamknięciu zgodne z niniejszą dyrektywą są spełniane na podstawie tymczasowego planu działań po zamknięciu dostarczonego właściwemu organowi i zatwierdzonego przez niego zgodnie z art. 7 ust. 7 i art. 9 ust. 7, który w razie potrzeby zostaje zaktualizowany.

Artykuł 18 Przekazanie odpowiedzialności

1. Po zamknięciu składowiska zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. a) lub b) odpowiedzialność za zamknięte składowisko, w tym wszelkie późniejsze zobowiązania prawne, zostaje przekazana właściwemu organowi z jego inicjatywy lub na wniosek operatora, jeśli i gdy wszystkie dostępne dowody wskazują na to, że składowany CO2 będzie związany w pełni i na stałe. W tym celu operator sporządza sprawozdanie potwierdzające spełnienie kryterium i przekazuje je właściwemu organowi, aby mógł on zatwierdzić przekazanie odpowiedzialności.

2. Państwa członkowskie informują Komisję na temat wszystkich projektów decyzji o zatwierdzeniu sporządzonych przez właściwy organ zgodnie z ust. 1, w tym na temat sprawozdań przedłożonych przez operatora i wszelkich innych materiałów wziętych pod uwagę przez właściwy organ przy podejmowaniu swojej decyzji. W ciągu sześciu miesięcy od ich przedłożenia Komisja może wydać opinię na temat projektów decyzji o zatwierdzeniu.

3. Właściwy organ zgłasza ostateczną decyzję Komisji oraz, jeśli decyzja ta odbiega od opinii Komisji, uzasadnia ją.

4. Wraz z decyzją o zatwierdzeniu, o której mowa w ust. 3, właściwy organ może przekazać operatorowi informację o zaktualizowanych wymaganiach dotyczących uszczelnienia składowiska i usunięcia instalacji zatłaczających zgodnie z art. 17 ust. 2 i 3. Przekazanie odpowiedzialności następuje po uszczelnieniu składowiska i usunięciu instalacji zatłaczających.

5. Po przekazaniu odpowiedzialności zgodnie z ust. 1–4 można zaprzestać monitorowania. W przypadku stwierdzenia wycieku lub istotnych nieprawidłowości monitorowanie należy jednak podjąć ponownie w zależności od potrzeb, aby ocenić skalę problemu i skuteczność działań korygujących.

6. Po przekazaniu odpowiedzialności właściwemu organowi zgodnie z ust. 1–4 nie można żądać zwrotu kosztów od byłego operatora.

7. Po zamknięciu składowiska zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. c) uznaje się, że przekazanie odpowiedzialności nastąpiło, jeśli i gdy wszystkie dostępne dowody wskazują na to, że składowany CO2 będzie związany w pełni i na stałe, a także po uszczelnieniu składowiska i usunięciu instalacji zatłaczających.

Artykuł 19 Zabezpieczenie finansowe

1. Państwa członkowskie zapewniają utworzenie odpowiednich rezerw przed złożeniem wniosku o pozwolenie na składowanie przez wnioskodawcę w formie zabezpieczenia finansowego lub innego równoważnego, w sposób, który określają państwa członkowskie, tak aby umożliwić wypełnienie wszystkich zobowiązań wynikających z pozwolenia wydanego zgodnie z niniejszą dyrektywą, w tym procedur zamknięcia i środków po zamknięciu, jak również wszelkich zobowiązań wynikających z włączenia w zakres dyrektywy 2003/87/WE.

2. Zabezpieczenie finansowe lub inne równoważne, o którym mowa w ust. 1, zostaje utrzymane:

a) po zamknięciu składowiska zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. a) lub b) do momentu przekazania odpowiedzialności za składowisko właściwemu organowi zgodnie z art. 18 ust. 1–4;

b) po wycofaniu pozwolenia na składowanie zgodnie z art. 11 ust. 3:

(i) do momentu wydania nowego pozwolenia na składowanie;

(ii) jeśli składowisko zostaje zamknięte zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. c), do momentu uznania, że przekazanie odpowiedzialności nastąpiło zgodnie z art. 18 ust. 7.

ROZDZIAŁ 5 Dostęp stron trzecich

Artykuł 20 Dostęp do sieci transportowej i składowisk

1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zagwarantować, że potencjalni użytkownicy mogą uzyskać dostęp do sieci służących do transportu CO2 i do składowisk dla celów geologicznego składowania wytworzonego i wychwyconego CO2 zgodnie z ust. 2–4.

2. Dostęp, o którym mowa w ust. 1, zostaje zapewniony w sposób określony przez państwo członkowskie. Państwo członkowskie uwzględnia cel obejmujący równy i otwarty dostęp, biorąc pod uwagę:

a) możliwości składowania, które są lub mogą być zasadnie dostępne na obszarach określonych w art. 4, i możliwości transportowe, które są lub mogą być zasadnie dostępne;

b) udział zobowiązań do redukcji CO2 zgodnie z międzynarodowymi instrumentami prawnymi i wspólnotowymi przepisami prawnymi, które mają być wypełnione przez zastosowanie wychwytywania i geologicznego składowania CO2 ;

c) potrzebę odmowy dostępu w przypadku niezgodności specyfikacji technicznych, której nie można w uzasadniony sposób przezwyciężyć;

d) potrzebę poszanowania odpowiednio uzasadnionych potrzeb właściciela lub operatora składowiska lub sieci służących do transportu CO2, a także interesów wszystkich innych zainteresowanych użytkowników składowiska bądź sieci, lub właściwych zakładów przetwarzania i przeładunku, których może to dotyczyć; oraz;

e) potrzebę zastosowania właściwych krajowych przepisów prawnych i procedur administracyjnych zgodnie z prawem wspólnotowym w odniesieniu do wydawania zgody na produkcję lub dalszy rozwój.

3. Operatorzy sieci służących do transportu CO2 i operatorzy składowisk mogą odmówić dostępu na podstawie braku przepustowości. W przypadku każdej odmowy należy podać właściwie uzasadnione przyczyny.

4. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zagwarantować, że przedsiębiorstwo odmawiające dostępu na podstawie braku przepustowości lub braku podłączeń wprowadzi niezbędne usprawnienia, jeśli tylko będzie to uzasadnione ekonomicznie, lub jeśli potencjalny klient wyraża chęć dokonania powiązanej płatności, pod warunkiem, że takie usprawnienia nie miałyby negatywnego wpływu na bezpieczeństwo środowiskowe transportu i geologicznego składowania CO2.

Artykuł 21 Rozstrzyganie sporów

1. Państwa członkowskie dbają o to, by istniały ustalenia w zakresie rozstrzygania sporów, w tym organ niezależny od stron, posiadający dostęp do wszystkich istotnych informacji, aby umożliwić natychmiastowe rozstrzyganie sporów dotyczących dostępu do sieci służących do transportu CO2 i do składowisk, z uwzględnieniem kryteriów, o których mowa w art. 20 ust. 2, i liczby stron, które mogą być zaangażowane w negocjowanie takiego dostępu.

2. W przypadku sporów transgranicznych stosuje się ustalenia dotyczące rozstrzygania sporów obowiązujące w państwie członkowskim posiadającym jurysdykcję nad siecią służącą do transportu CO2 lub nad składowiskiem, do których dostęp był przedmiotem odmowy. Jeśli w sporach transgranicznych sieć służąca do transportu CO2 lub składowisko znajduje się w więcej niż jednym państwie członkowskim, należy zainteresowane państwa członkowskie konsultują się ze sobą, tak aby zapewnić spójne stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy.

ROZDZIAŁ 6 Przepisy ogólne

Artykuł 22 Właściwy organ

Państwa członkowskie ustanawiają lub wyznaczają właściwy organ lub właściwe organy odpowiedzialne za wypełnianie obowiązków ustanowionych w ramach niniejszej dyrektywy. W przypadku wyznaczenia więcej niż jednego właściwego organu prace tych organów podejmowane zgodnie z niniejszą dyrektywą wymagają koordynacji.

Artykuł 23 Współpraca transgraniczna

W przypadku transgranicznego transportu CO2, transgranicznych składowisk lub transgranicznych kompleksów składowania CO2 właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich wspólnie spełniają wymagania niniejszej dyrektywy i innych odnośnych wspólnotowych przepisów prawnych.

Artykuł 24 Rejestr składowisk zamkniętych

1. Właściwy organ zakłada i prowadzi rejestr wszystkich zamkniętych składowisk i okolicznych kompleksów składowania CO2, obejmujący mapy ich zasięgu przestrzennego.

2. Właściwe organy krajowe biorą ten rejestr pod uwagę w powiązanych procedurach planowania i przy wydawaniu pozwoleń na wszelką działalność, która może wpłynąć na geologiczne składowanie CO2 w zamkniętych składowiskach lub na którą takie składowanie może mieć wpływ.

3. Rejestr zostaje zgłoszony Komisji po jego założeniu i każdorazowo po aktualizacji.

Artykuł 25 Sprawozdawczość państw członkowskich

1. Co trzy lata państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy. Pierwsze sprawozdanie zostanie przesłane komisji do dnia 30 czerwca 2011 r. Sprawozdanie jest sporządzane na podstawie kwestionariusza lub szablonu opracowanego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG. Kwestionariusz lub szablon zostaje przesłany państwom członkowskim przynajmniej sześć miesięcy przed terminem złożenia sprawozdania.

2. Na podstawie sprawozdań, o których mowa w ust. 1, Komisja publikuje sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy.

3. Komisja organizuje wymianę informacji dotyczących stosowania niniejszej dyrektywy pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich.

Artykuł 26 Kary

Państwa członkowskie określają zasady dotyczące kar obowiązujących w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i stosują wszelkie środki niezbędne w celu zapewnienia ich wdrożenia. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji te przepisy nie później niż w terminie określonym w art. 36 i bezzwłocznie przekazują informacje o wszelkich późniejszych zmianach ich dotyczących.

Artykuł 27 Zmiany załączników

Komisja może zmienić załączniki. Takie działania, mające na celu zmianę nieistotnych elementów niniejszej dyrektywy, są podejmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 28 ust. 2.

Artykuł 28 Komitet

1. Komisję wspiera Komitet ds. Zmian Klimatu.

2. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1–4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

ROZDZIAŁ 7 Zmiany

Artykuł 29 Zmiana dyrektywy 85/337/EWG

W dyrektywie 85/337/EWG wprowadza się następujące zmiany:

(1) Do załącznika I wprowadza się następujące zmiany:

a) Punkt 16 otrzymuje brzmienie:

„16. Rurociągi do transportu gazu, ropy, chemikaliów oraz rurociągi do transportu strumieni dwutlenku węgla dla celów geologicznego składowania o średnicy powyżej 800 mm i długości powyżej 40 km wraz z powiązanymi stacjami wspomagającymi”.

b) Dodaje się następujące punkty 23 i 24:

„23. Składowiska zgodnie z dyrektywą XX/XX/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.(*)

24. Instalacje do wychwytywania strumieni CO2 dla celów geologicznego składowania zgodnie z dyrektywą XX/XX/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(*) z instalacji objętych niniejszym załącznikiem, jeśli łączna roczna wydajność wychwytywania CO2 wynosi 1,5 megatony i więcej.

________

(*) Dz.U. L … z …, s. ...”.

(2) W załączniku II pkt 3 dodaje się następującą lit. j):

„j) Instalacje do wychwytywania strumieni CO2 dla celów geologicznego składowania zgodnie z dyrektywą XX/XX/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(*) z instalacji nieobjętych załącznikiem I do niniejszej dyrektywy.

________

(*) Dz.U. L … z …, s. ...”.

Artykuł 30 Zmiana dyrektywy 96/61/WE

W załączniku I do dyrektywy 96/61/WE dodaje się następujący punkt 6.9:

„6.9 Wychwytywanie strumieni CO2 z instalacji objętych niniejszą dyrektywą dla celów geologicznego składowania zgodnie z dyrektywą XX/XX/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.(*)

________

(*) Dz.U. L … z …, s. ...”.

Artykuł 31 Zmiana dyrektywy 2000/60/WE

W art. 11 ust. 3 lit. j) dyrektywy 2000/60/WE po trzecim tiret dodaje się następujące tiret:

„- zatłaczanie strumieni dwutlenku węgla w celu składowania do formacji geologicznych, które z przyczyn naturalnych są stale nieodpowiednie dla innych celów, pod warunkiem że takie zatłaczanie jest dopuszczalne zgodnie z dyrektywą XX/XX/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(*);

________

(*) Dz.U. L … z …, s. ...”.

Artykuł 32 Zmiana dyrektywy 2001/80/WE

W dyrektywie 2001/80/WE dodaje się następujący art. 9a:

„Artykuł 9a

Państwa członkowskie dbają o to, by wszystkie zakłady spalania o wydajności 300 megawatów lub więcej, którym udzielono pierwotnej licencji na budowę lub pierwotnej licencji operacyjnej po wejściu w życie dyrektywy XX/XX/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(*), posiadały odpowiednią przestrzeń na instalację urządzeń niezbędnych do wychwytywania i sprężania CO2, i że dokonano oceny dostępności odpowiednich składowisk i odpowiednich instalacji transportowych, a także technicznej wykonalności modernizacji pod kątem wychwytywania CO2.

________

(*) Dz.U. L … z …, s. ...”.

Artykuł 33 Zmiana dyrektywy 2004/35/WE

W załączniku III do dyrektywy 2004/35/WE dodaje się następujący pkt 14:

„14. Eksploatacja składowisk zgodnie z dyrektywą XX/XX/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(*);

________

(*) Dz.U. L … z …, s. ...”.

Artykuł 34 Zmiana dyrektywy 2006/12/WE

W art. 2 ust. 1 dyrektywy 2006/12/WE lit. a) otrzymuje brzmienie:

„(a) wyziewy gazowe do atmosfery emitowane do powietrza i dwutlenek węgla poddany wychwytywaniu i transportowany dla celów geologicznego składowania zgodnie z przepisami dyrektywy XX/XX/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(*);

________

(*) Dz.U. L … z …, s. ...”.

Artykuł 35 Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1013/2006

W art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 dodaje się następującą lit. h):

„(h) wysyłki CO2 dla celów geologicznego składowania zgodnie z przepisami dyrektywy XX/XX/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(*);

________

(*) Dz.U. L … z …, s. ...”.

ROZDZIAŁ 8 Przepisy końcowe

Artykuł 36 Transpozycja

1. Państwa członkowskie wprowadzą w przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie [jednego roku]. Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie .

2. Państwa członkowskie przekażą Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 37 Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwadzieścia dni po jej obublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej .

Artykuł 38 Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

KRYTERIA OPISU I OCENY SKŁADOWISK, O KTÓRYCH MOWA W ART. 4

Opisu i oceny składowisk, o których mowa w art. 4, należy dokonywać w czterech etapach, zgodnie z wymienionymi poniżej kryteriami. Zezwala się na odstępstwa od jednego lub więcej wskazanych kryteriów, jeśli tylko nie wpływają one na zdolność do opisu i oceny zapewniającej potwierdzenia zgodnie z art. 4.

Etap 1: Zebranie danych

Należy zgromadzić wystarczające dane, aby opracować wolumetryczny i dynamiczny trójwymiarowy model gruntu dla składowiska i kompleksu składowania CO2, w tym nadkładu oraz otaczająego terenu, w tym obszarów połączonych hydraulicznie. Dane te powinny obejmować przynajmniej następujące nieodłączne cechy kompleksu:

a) geologię i geofizykę zbiornika;

b) hydrogeologię (w szczególności występowanie pitnej wody gruntowej);

c) inżynierię zbiornika (w tym wyliczenia wolumetryczne objętości porów dla celów zatłaczania CO2 i ostatecznej pojemności składowania, warunków ciśnieniowych i temperaturowych, zmian wartości ciśnienia w funkcji zatłaczania gazu do formacji, łącznego współczynnika i czasu zatłaczania);

d) geochemię (współczynniki rozpuszczalności, współczynniki mineralizacji);

e) geomechanikę (przepuszczalność, ciśnienie szczelinowania);

f) sytuację sejsmiczną (ocenę potencjału indukowanych wstrząsów);

g) obecność i stan naturalnych i antropogenicznych dróg, które mogłyby stanowić drogi wycieków.

Należy udokumentować następujące cechy otoczenia kompleksu:

h) terenów otaczających kompleks składowania CO2, na które może wpłynąć przechowywanie CO2 w składowisku;

i) rozkładu populacji w regionie położonym nad składowiskiem;

j) odległości do cennych zasobów naturalnych (w tym, w szczególności, obszarów Natura 2000 zgodnie z dyrektywami 79/409/EWG i 92/43/EWG, pitnej wody gruntowej i węglowodorów);

k) potencjalnych interakcji z innymi działaniami (np. poszukiwaniem, produkcją i składowaniem węglowodorów, geotermalnym wykorzystaniem poziomów wodonośnych);

l) odległość do potencjalnego źródła/potencjalnych źródeł CO2 (w tym szacunki na temat łącznej masy CO2 potencjalnie dostępnej dla celów składowania na korzystnych ekonomicznie warunkach ).

Etap 2: Komputerowa symulacja kompleksu składowania CO 2

Wykorzystując dane zebrane w ramach etapu 1, należy stworzyć trójwymiarowy statyczny geologiczny model gruntu lub zestaw takich modeli potencjalnego kompleksu składowania CO2, w tym nadkładu i obszarów połączonych hydraulicznie, z wykorzystaniem komputerowych symulatorów zbiorników. Statyczny geologiczny model gruntu powinien ilustrować kompleks pod względem:

a) struktury geologicznej fizycznej pułapki;

b) własności geomechanicznych i geochemicznych zbiornika;

c) obecności wszelkich uskoków lub spękań i uszczelnienia uskoków/spękań;

d) przeciążenia (nadkładu, uszczelnień, horyzontów porowatych i przepuszczalnych);

e) powierzchniowego i pionowego zakresu formacji składowania;

f) objętości porów (w tym rozkładu porowatości);

g) wszelkich innych właściwych cech.

Należy ocenić niepewność związaną z każdym z parametrów wykorzystanych do opracowania modelu przez opracowanie szeregu scenariuszy dla każdego z parametrów i wyliczenie odpowiednich granic przedziału ufności. Należy również dokonać oceny wszelkiej niepewności związanej z samym modelem.

Etap 3: Opis bezpieczeństwa, wrażliwości i zagrożeń

Etap 3.1 Opis bezpieczeństwa

Opis dotyczący bezpieczeństwa powinien opierać się na modelowaniu dynamicznym, obejmującym szereg symulacji czasowych procesu zatłaczania CO2 do składowiska z wykorzystaniem trójwymiarowego statycznego geologicznego modelu gruntu w komputerowym symulatorze kompleksu składowania CO2,opracowanych w ramach etapu 2. Należy wziąć pod uwagę następujące czynniki:

a) potencjalne współczynniki zatłaczania i własności CO2;

b) efektywność modelowania procesów połączonych (tj. sposób interakcji pomiędzy pojedynczymi zmiennymi w symulatorze);

c) procesy reakcji (tj. sposób w jaki reakcje zatłoczonego CO2 z minerałami in situ widoczne są w modelu);

d) zastosowany symulator zbiornika (wymagane mogą być różne symulatory, aby potwierdzić określone ustalenia);

e) symulacje krótko- i długoterminowe (aby określić przyszłość i zachowanie CO2 po dziesiątkach i tysiącach lat, w tym szybkość rozpuszczania się CO2 w wodzie).

Modelowanie dynamiczne powinno zapewnić zrozumienie:

f) zachowania ciśnienia i objętości w funkcji czasu w formacji składowania CO2;

g) powierzchniowego i pionowego zasięgu CO2 w funkcji czasu;

h) charakteru przepływu CO2 w zbiorniku, w tym zachowania fazowego;

i) mechanizmów i współczynników wychwytywania CO2 (w tym punkty wycieku, a także uszczelnienia poprzeczne i pionowe);

j) drugorzędnych systemów wiążących w całym kompleksie składowania CO2;

k) pojemności składowania i gradientów ciśnienia w składowisku;

l) ryzyka pęknięcia formacji składowania CO2 i powstawania nadkładu;

m) ryzyka przedostania się CO2 do nadkładu (np. w wyniku przekroczenia bariery ciśnienia kapilarnego nadkładu lub ze względu na degradację nadkładu);

n) ryzyka wycieku przez wyłączone lub nieodpowiednio uszczelnione otwory wiertnicze;

o) współczynnika migracji (w zbiornikach otwartych);

p) współczynników uszczelnienia spękań;

q) zmian składu chemicznego płynu formacji i późniejszych reakcji (np. zmiana pH, składu mineralnego), a także włączenia modelu reakcji w celu oceny skutków;

r) przemieszczania płynów w formacji.

Etap 3.2 Opis wrażliwości

Należy przeprowadzić różne symulacje, aby określić wrażliwość oceny na założenia przyjęte dla poszczególnych parametrów. Symulacje powinny opierać się na zmieniających się parametrach statycznego geologicznego modelu/statycznych geologicznych modelów gruntu, a także na zmieniających się wskaźnikach funkcji i założeniach w modelowaniu dynamicznym. Przy ocenie ryzyka należy uwzględnić wszelką istotną wrażliwość.

Etap 3.3 Opis zagrożeń

Opis zagrożeń należy opracować przez sporządzenie charakterystyki potencjalnego wycieku z kompleksu składowania CO2, ustalonego w ramach modelowania dynamicznego i przedstawionego powyżej opisu bezpieczeństwa. Powinien on uwzględniać, między innymi:

a) potencjalne drogi wycieku;

b) potencjalną wielkość wycieków dla ustalonych dróg wycieku (współczynniki strumieni);

c) parametry krytyczne wpływające na potencjalny wyciek (np. maksymalne ciśnienie zbiornika, maksymalny współczynnik zatłaczania, wrażliwość na różne założenia w statycznym geologicznym modelu/statycznych geologicznych modelach gruntu itp.);

d) wpływ wtórny składowania CO2, w tym przemieszczonych płynów w formacji i nowych substancji powstałych w wyniku składowania CO2;

e) wszelkie inne czynniki, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub środowiska (np. struktury fizyczne związane z projektem).

Opis zagrożeń powinien uwzględniać szereg potencjalnych scenariuszy, w tym scenariuszy testujących bezpieczeństwo kompleksu składowania CO2 w warunkach ekstremalnych.

Etap 4: Ocena ryzyka

Ocena ryzyka powinna uwzględniać szereg scenariuszy opracowanych w ramach opisu zagrożeń w czasie etapu 3 i powinna obejmować, co następuje:

a) Ocenę narażenia – na podstawie opisu środowiska i rozkładu populacji ludzkiej nad kompleksem składowania CO2, a także potencjalnego zachowania i przyszłości wycieków CO2 potencjalnymi drogami określonymi w ramach etapu 3;

b) Ocenę skutków – na podstawie wrażliwości poszczególnych gatunków, społeczności lub siedlisk w powiązaniu z potencjalnymi wyciekami określonymi w ramach etapu 3. Ocena ta powinna odpowiednio obejmować wpływ narażenia na podwyższone stężenia CO2 w biosferze (w tym w gruncie, osadach morskich i wodach przydennych (niedotlenienie, nadmiar CO2 w organizmach) i obniżenie pH w tych środowiskach w wyniku wycieku CO2. Należy również uwzględnić ocenę wpływu innych substancji, które mogą być obecne w wyciekających strumieniach CO2 (zanieczyszczeń obecnych w zatłaczanym strumieniu lub nowych substancji powstałych w wyniku składowania CO2). Skutki te należy rozważyć w różnych skalach czasowych i przestrzennych i powiązać z różnymi wielkościami wycieków.

c) Opis ryzyka – powinien obejmować ocenę bezpieczeństwa i integralności składowiska w krótkim i długim okresie, w tym ocenę ryzyka wycieku w proponowanych warunkach wykorzystania, a także wpływ na środowisko i zdrowie w najgorszym scenariuszu. Opis ryzyka należy sporządzić na podstawie oceny zagrożeń, narażenia i skutków. Powinien uwzględniać on ocenę źródeł niepewności.

ZAŁĄCZNIK II

KRYTERIA DLA CELÓW OPRACOWANIA I AKTUALIZACJI PLANU MONITOROWANIA, O KTÓRYM MOWA W ART. 13 UST. 2 I MONITOROWANIA PO ZAMKNIĘCIU

1. Opracowanie i aktualizacja planu monitorowania

Plan monitorowania, o którym mowa w art. 13 ust. 2, opracowuje się i aktualizuje, aby spełnić wymagania w zakresie monitorowania określone w art. 13 ust. 1, zgodnie z następującymi kryteriami:

1.1 Opracowanie planu

Plan monitorowania powinien zawierać szczegółowe ustalenia dotyczące monitorowania prowadzonego w czasie głównych etapów projektu, w tym monitorowania poziomu odniesienia, w czasie eksploatacji i po zamknięciu. W odniesieniu do każdej fazy należy określić:

a) monitorowane parametry;

b) zastosowaną technologię monitorowania i uzasadnienie wyboru technologii;

c) monitorowane punkty i uzasadnienie wyboru prób;

d) częstotliwość realizacji i tymczasowe uzasadnienie wyboru prób.

Monitorowane parametry ustala się tak, aby zrealizować cele monitorowania. Plan w każdym przypadku powinien jednak uwzględniać ciągłe lub przerywane monitorowanie następujących parametrów:

e) emisji CO2 uchodzącego przy instalacjach zatłaczających;

f) przepływu objętościowego CO2 przy głowicach odwiertów do zatłaczania;

g) ciśnienia i temperatury CO2 przy głowicach odwiertów do zatłaczania (w celu określenia masowego natężenia przepływu);

h) analizy chemicznej zatłoczonego materiału;

i) temperatury i ciśnienia zbiornika (aby ocenić fazę zachowania i stan CO2).

Wybór technologii monitorowania powinien opierać się na najlepszych praktykach dostępnych w czasie projektowania. Pod uwagę należy wziąć następujące opcje i odpowiednio je zastosować:

j) technologie umożliwiające wykrywanie obecności, lokalizacji i dróg migracji CO2 w utworach przypowierzchniowych;

k) technologie zapewniające informacje o rozkładzie ciśnienia, a także powierzchniowym/pionowym rozkładzie nasycenia chmury CO2 przez zastosowanie cyfrowej trójwymiarowej symulacji do trójwymiarowych modeli geologicznych formacji składowania CO2, opracowanych zgodnie z art. 4 i załącznikiem I;

l) technologie, które mogą zapewnić szeroki rozkład powierzchniowy, co umożliwia zgromadzenie informacji o wszelkich wcześniej niewykrytych potencjalnych drogach wycieku na powierzchni całego kompleksu składowania CO2 i poza nim, w przypadku istotnych nieprawidłowości lub migracji CO2 poza kompleks.

1.2 Aktualizacja planu

Dane uzyskane w czasie monitorowania należy gromadzić. Wyniki obserwacji należy porównywać z zachowaniem przewidywanym w trójwymiarowej symulacji dynamicznej ciśnienia i objętości, a także zachowania nasycenia w kontekście opisu bezpieczeństwa zgodnie z art. 4 i załącznikiem I, etap 3.

W przypadku stwierdzenia istotnych różnic pomiędzy zachowaniem zaobserwowanym a prognozowanym trójwymiarowy model należy ponownie skalibrować, aby uwzględnić zaobserwowane zachowanie. Powtórnej kalibracji dokonuje się na podstawie obserwacji danych w planie monitorowania, zaś jeśli to konieczne, aby potwierdzić założenia do powtórnej kalibracji – należy uzyskać dodatkowe dane.

Etapy 2 i 3 opisane w załączniku I należy powtórzyć z zastosowaniem trójwymiarowego modelu/trójwymiarowych modeli po powtórnej kalibracji, aby uzyskać nowe scenariusze zagrożeń i współczynniki strumieni. Nowe scenariusze należy wykorzystywać w celu przeglądu i aktualizacji oceny ryzyka opracowanej zgodnie z załącznikiem I, etap 4.

W przypadku określenia nowych źródeł CO2, dróg i współczynników strumieni w wyniku historycznego dopasowania i ponownej kalibracji modelu plan monitorowania należy odpowiednio zaktualizować.

2. Monitorowanie po zamknięciu

Monitorowanie po zamknięciu opiera się na informacjach zebranych i modelowanych w czasie wdrażania planu monitorowania, o którym mowa w art. 13 ust. 2 i powyżej w punkcie 1.2. W szczególności działanie to służy uzyskaniu informacji wymaganych dla celów art. 18 ust. 1.

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

1. TYTUŁ WNIOSKU:

Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniającej dyrektywy Rady 85/337/EWG, 96/61/WE, dyrektywy 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006.

2. STRUKTURA ABM/ABB

Środowisko (ABB Kod 0703: Wdrażanie polityki i prawodawstwa Wspólnoty z zakresu ochrony środowiska).

3. POZYCJE W BUDŻECIE

3.1. Pozycje w budżecie (pozycje operacyjne i powiązane pozycje pomocy technicznej i administracyjnej (dawniej pozycje B..A)), wraz z treścią:

Instrument Finansowy na rzecz środowiska (LIFE+ na okres 2007-2013) (07.03.07)

3.2. Czas trwania działania i wpływu finansowego:

Dokonywanie przez Komisję przeglądu projektów decyzji zezwalających w odniesieniu do składowisk CO2 jest nieograniczone w czasie. Okres obowiązywania przepisów dotyczących finansowania w odniesieniu do wynagrodzeń dla ekspertów jest uzależniony od okresu obowiązywania Instrumentu Finansowego na rzecz Środowiska (LIFE+) polityka i zarządzanie w zakresie ochrony środowiska: od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r.

3.3. Informacje budżetowe:

Pozycja w budżecie | Rodzaj wydatków | Nowe | Wkład EFTA | Wkład krajów ubiegających się o członkostwo | Dział w perspektywie finansowej |

070307 | Nieobowiązkowe | Zróżnicowane | TAK | NIE | NIE | Nr 2 |

4. ZESTAWIENIE ZASOBÓW

4.1. Zasoby finansowe

4.1.1. Zestawienie środków na zobowiązania (CA) i środków na płatności (PA)

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rodzaj wydatków | Sekcja nr | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 i później | Razem |

Wydatki operacyjne[21] |

Środki na zobowiązania (CA) | 8.1. | a | 0 | 0 | 0 | 0,6068 | 0,6068 | 0,6068 | 3,6228 |

Środki na płatności (PA) | b | 0 | 0 | 0 | 0,6068 | 0,6068 | 0,6068 | 3,6228 |

Wydatki administracyjne w ramach kwoty referencyjnej[22] |

Pomoc techniczna i administracyjna (NDA) | 8.2.4. | c | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |

KWOTA REFERENCYJNA OGÓŁEM |

Środki na zobowiązania | a+c | 0 | 0 | 0 | 0,6068 | 0,6068 | 0,6068 | 3,6228 |

Środki na płatności | b+c | 0 | 0 | 0 | 0,6068 | 0,6068 | 0,6068 | 3,6228 |

Wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej[23] |

Wydatki na zasoby ludzkie i powiązane wydatki (NDA) | 8.2.5. | d | 0 | 0 | 0 | 0,0648 | 0,0648 | 0,0648 | 0,1944 |

Wydatki administracyjne, inne niż koszty zasobów ludzkich i powiązane koszty, nieuwzględnione w kwocie referencyjnej (NDA) | 8.2.6. | e | 0 | 0 | 0,027 | 0,096 | 0,046 | 0,096 | 0,265 |

Indykatywne koszty finansowe interwencji ogółem |

OGÓŁEM CA w tym koszty zasobów ludzkich | a+c+d+e | 0 | 0 | 0,027 | 0,7676 | 0,7176 | 0,7676 | 2,2798 |

OGÓŁEM PA w tym koszty zasobów ludzkich | b+c+d+e | 0 | 0 | 0,027 | 0,7676 | 0,7176 | 0,7676 | 2,2798 |

Szczegółowe informacje dotyczące współfinansowania

Jeżeli wniosek przewiduje współfinansowanie przez państwa członkowskie lub inne organy (należy określić które), w poniższej tabeli należy przedstawić szacowany poziom współfinansowania (można dodać kolejne rubryki, jeżeli współfinansowanie mają zapewniać różne organy):

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Organ współfinansujący | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 i później | Razem |

…………………… | f | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |

OGÓŁEM CA w tym współfinansowanie | a+c+d+e+f | 0 | 0 | 0,027 | 0,7676 | 0,7176 | 0,7676 | 2,2798 |

4.1.2. Zgodność z programowaniem finansowym

X Wniosek jest zgodny z istniejącym programowaniem finansowym.

( Wniosek wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w perspektywie finansowej.

( Wniosek może wymagać zastosowania postanowień porozumienia międzyinstytucjonalnego[24] (tzn. instrumentu elastyczności lub zmiany perspektywy finansowej).

4.1.3. Wpływ finansowy na dochody

X Wniosek nie ma wpływu finansowego na dochody.

( Wniosek ma następujący wpływ finansowy na dochody:

mln EUR (do 1 miejsca po przecinku)

Przed rozpoczęciem działania [Year n-1] | Sytuacja po rozpoczęciu działania |

Zasoby ludzkie ogółem | 0 | 0 | 0 | 0,6 | 0,6 | 0,6 |

5. OPIS I CELE

5.1. Potrzeba, która ma zostać zaspokojona w perspektywie krótko- lub długoterminowej

Geologiczne składowanie CO2 jest nowatorską technologią, a wniosek zawiera wymagania w zakresie pozwoleń na składowanie. Udzielenie pozwolenia na składowanie jest decyzją o istotnym znaczeniu, gdyż właściwy wybór lokalizacji składowiska minimalizuje ryzyko przyszłego wycieku i związanych z nim niekorzystnych skutków. We wczesnej fazie wdrażania niezwykle pożądane są środki służące zapewnieniu w całej UE spójnego podejścia do kwestii udzielania pozwoleń.

5.2. Wartość dodana z tytułu zaangażowania Wspólnoty i spójność wniosku z innymi instrumentami finansowymi oraz możliwa synergia.

Proponowanym mechanizmem służącym zapewnieniu spójnej procedury udzielania pozwoleń jest dokonywanie przeglądu projektów pozwoleń na poziomie Wspólnoty, w wyniku którego wydawana jest opinia Komisji. Celem przeglądu jest (i) sprawdzenie przestrzegania wymagań dyrektywy w odniesieniu do danego składowiska, (ii) uzyskanie rozeznania, czy poziom analizy jest wystarczający, by umożliwić realizację odnośnych ustaleń dyrektywy, w szczególności przepisów dotyczących potencjalnego wycieku oraz wpływu na środowisko i zdrowie ludzkie, (iii) ocena wiarygodności danych i narzędzi/metod zastosowanych w analizie oraz (iv) podjęcie decyzji, czy ustalenia zawarte w projekcie pozwolenia są poparte dowodami.

5.3. Cele, spodziewane wyniki oraz wskaźniki związane z wnioskiem w kontekście ABM (zarządzania kosztami działań).

Celem przeglądu decyzji w sprawie pozwolenia jest zapewnienie porównywalnego poziomu przestrzegania przepisów wniosku opracowanych w celu zagwarantowania bezpiecznego stosowania technologii składowania CO2. Dokonywanie przeglądu i doświadczenia zebrane w tym kontekście stanowią również podstawę dla ustanowienia ogólnych wytycznych dotyczących wdrożenia tych przepisów.

5.4. Metoda realizacji (indykatywna)

X Zarządzanie scentralizowane

X bezpośrednio przez Komisję

( pośrednio przez:

( agencje wykonawcze

( ustanowione przez Wspólnotę organy określone w art. 185 rozporządzenia finansowego

( krajowe organy sektora publicznego/organy pełniące misję służby publicznej

( Zarządzanie dzielone lub zdecentralizowane

( z państwami członkowskimi

( z krajami trzecimi

( Zarządzanie wspólne z organizacjami międzynarodowymi (należy wyszczególnić)

Uwagi:

6. MONITOROWANIE I OCENA

6.1. System monitorowania

Komisja zorganizuje wymianę informacji pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich, dotyczących stosowania proponowanej dyrektywy, w tym sprawozdania z przeglądu decyzji w sprawie projektów pozwoleń.

Umowy podpisane przez Komisję w celu wdrożenia dyrektywy przewidują nadzór i kontrolę finansową sprawowaną przez Komisję (lub jej upoważnionego przedstawiciela) i audyty Trybunału Obrachunkowego, w razie konieczności na miejscu.

6.2. Ocena

6.2.1. Ocena ex ante

W ramach oceny skutków wniosku dokonano analizy różnych opcji w zakresie zapewnienia spójnego stosowania dyrektywy we wstępnej fazie, z której wynika, że najwłaściwszą opcją jest dokonywanie przeglądu przez Komisję.

6.2.2. Działania podjęte w wyniku oceny pośredniej/ex post (wnioski wyciągnięte z podobnych doświadczeń w przeszłości)

nie dotyczy

6.2.3. Warunki i częstotliwość przyszłych ocen.

W ramach sporządzanego co trzy lata sprawozdania na temat funkcjonowania dyrektywy Komisja będzie składać sprawozdanie z przeglądu projektów decyzji w sprawie pozwolenia, w tym z postępów w zakresie spójnego stosowania dyrektywy w całej UE oraz dokona oceny zdobytych doświadczeń.

7. Środki zwalczania nadużyć finansowych

Pełne stosowanie wewnętrznych norm kontroli nr 14, 15, 16, 18, 19, 20, 21 oraz zasad rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.

W przypadku realizacji działań finansowanych w ramach niniejszego programu Komisja zapewnia ochronę interesów finansowych Wspólnoty poprzez zastosowanie środków zapobiegających oszustwom, korupcji i innym czynom zabronionym w drodze skutecznej kontroli oraz rewindykacji niesłusznie wypłaconych środków, a w przypadku wykrycia nieprawidłowości – w drodze skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 i (Euratom, WE) nr 2185/96 oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady.

8. SZCZEGÓŁOWE INFORMACJE DOTYCZĄCE ZASOBÓW

8.1. Cele wniosku z uwzględnieniem ich kosztu finansowego

Środki na zobowiązania w mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 |

Urzędnicy lub pracownicy zatrudnieni na czas określony[25] (XX 01 01) | A*/AD | 0 | 0 | 0 | 0,4 | 0,4 | 0,4 |

B*, C*/AST | 0 | 0 | 0 | 0,2 | 0,2 | 0,2 |

Pracownicy finansowani[26] w ramach art. XX 01 02 |

Inni pracownicy[27] finansowani w ramach art. XX 01 04/05 |

RAZEM | 0 | 0 | 0 | 0,6 | 0,6 | 0,6 |

8.2.2. Opis zadań związanych z działaniem

Urzędnik A*/AD będzie prowadzić sekretariat panelu naukowego, odpowiadać za wsparcie administracyjne oraz za nadzór nad procedurami wewnętrznymi realizowanymi po wydaniu przez Komisję opinii na podstawie oceny dokonanej przez panel. Urzędnik AST będzie zapewniać wsparcie administracyjne.

8.2.3. Źródła zasobów ludzkich (stosunek pracy)

( Stanowiska obecnie przypisane do zarządzania programem, które zostaną utrzymane lub przekształcone.

( Stanowiska wstępnie przyznane w ramach rocznej strategii politycznej/wstępnego projektu budżetu (APS/PDB) na rok n

( Stanowiska, o które zostanie złożony wniosek w ramach następnej procedury APS/PDB

X Przesunięcia w ramach istniejącej kadry kierowniczej (przesunięcia wewnętrzne)

( Stanowiska, których obsadzenie będzie konieczne w roku n, nieprzewidziane w APS/PDB na dany rok

8.2.4. Inne wydatki administracyjne uwzględnione w kwocie referencyjnej (XX 01 04/05 – wydatki na administrację i zarządzanie)

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Pozycja w budżecie (numer i treść) | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 i później | RAZEM |

Inna pomoc techniczna i administracyjna |

- wewnętrzna |

- zewnętrzna |

Pomoc techniczna i administracyjna ogółem | 0,000 | 0,000 | 0,000 | 0,000 | 0,000 | 0,000 | 0,000 |

8.2.5. Koszt finansowy zasobów ludzkich i powiązane koszty nieuwzględnione w kwocie referencyjnej

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku)

Rodzaj zasobów ludzkich | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 i później |

Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony (XX 01 01) | 0 | 0 | 0 | 0,0648 | 0,0648 | 0,0648 |

Pracownicy finansowani w ramach artykułu XX 01 02 (personel pomocniczy, oddelegowani eksperci krajowi (END), personel kontraktowy itp.) (należy określić pozycję w budżecie) |

Koszt zasobów ludzkich i koszty powiązane (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) ogółem | 0 | 0 | 0 | 0,0648 | 0,0648 | 0,0648 |

Kalkulacja – urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony |

Standardowa pensja dla 1A* /AD jak przewidziano w pkt 8.2.1 wynosi 0,108 mln EUR. |

Kalkulacja – pracownicy finansowani w ramach art. XX 01 02 |

8.2.6. Inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej

mln EUR (do 3 miejsc po przecinku) |

2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 i później | RAZEM |

XX 01 02 11 01 – podróże służbowe | 0 | 0 | 0 | 0,019 | 0,019 | 0,019 | 0,057 |

XX 01 02 11 02 – spotkania i konferencje | 0 | 0 | 0 | 0,05 | 0 | 0,05 | 0,1 |

XX 01 02 11 03 – komitety[29] | 0 | 0 | 0,027 | 0,027 | 0,027 | 0,027 | 0,108 |

XX 01 02 11 04 – badania i konsultacje |

XX 01 02 11 05 – systemy informatyczne |

2 Inne wydatki na zarządzanie ogółem (XX 01 02 11) |

3 Inne wydatki o charakterze administracyjnym (należy wskazać jakie, odnosząc się do pozycji w budżecie) |

Ogółem wydatki administracyjne inne niż wydatki na zasoby ludzkie i powiązane koszty (nieuwzględnione w kwocie referencyjnej) | 0,027 | 0,096 | 0,046 | 0,096 | 0,266 |

Kalkulacja – inne wydatki administracyjne nieuwzględnione w kwocie referencyjnej |

10 podróży służbowych w odniesieniu do każdego spotkania panelu naukowego (2 rocznie) o koszcie jednostkowym 950 EUR = 0,019 mln EUR Odbywająca się co dwa lata konferencja o koszcie 0,05 mln EUR począwszy od 2011 r. Spotkania komitetu (koszt jednostkowy: 27 000 EUR) corocznie od 2010 r., aby umożliwić wymianę informacji celem przyjęcia odpowiednich wytycznych i zaleceń tak, aby osiągnąć większą harmonizację między państwami członkowskimi. |

Potrzeby związane z zasobami ludzkimi i administracją zostaną zaspokojone ze środków przydzielonych zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków.[pic][pic][pic][pic][pic][pic]

[1] Dz.U. C […] z […], s. […].

[2] Dz.U. C […] z […], s. […].

[3] Dz.U. C […] z […], s. […].

[4] Dz.U. C […] z […], s. […].

[5] Dz.U. L 33 z 7.2.1994, s. 11.

[6] Dz.U. L 242 z 10.9.2002, s. 1.

[7] COM(2007) 2 wersj