[pic] | KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH |

Bruksela, dnia 27.6.2007

SEK(2007) 862

DOKUMENT ROBOCZY SŁUŻB KOMISJI

Załącznik do KOMUNIKAT KOMISJI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO, RADY, EUROPEJSKIEGO KOMITETU EKONOMICZNO-SPOŁECZNEGO I KOMITETU REGIONÓW Wspólne zasady wdrażania modelu flexicurity Podsumowanie oceny wpływu STRESZCZENIA OCENY WPłYWU {COM(2007) 359 wersja ostateczna}{SEK(2007) 861}

STRESZCZENIE

Niniejsza ocena wpływu towarzyszy komunikatowi w sprawie modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego ( flexicurity ), który zgodnie z planem został przyjęty przez Komisję 27 czerwca 2007 r., w odpowiedzi na wniosek Rady Europejskiej przedstawiony w trakcie sesji wiosennej w 2006 r. Przygotowując ten komunikat Komisja przeprowadziła szerokie konsultacje, obejmujące dyskusje w Komitecie Zatrudnienia, oraz zorganizowała szereg spotkań z państwami członkowskimi, członkami Parlamentu Europejskiego, partnerami społecznymi, organizacjami pozarządowymi i innymi partnerami.

Model flexicurity jest szeroko rozumianą koncepcją, integrującą różne polityki i zapewniającą ich wzajemną zgodność poprzez celowe działanie polityczne. Działania te obejmują zmiany w przepisach dotyczących umów zatrudnienia, w funkcjonowaniu modelu uczenia się przez całe życie, aktywnych polityk rynku pracy i systemów zabezpieczenia społecznego (zob. ramka nr 5). Model flexicurity jest jednym z elementów strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz „Zintegrowanych wytycznych” i przyczynia się do wypełnienia celów europejskiej strategii zatrudnienia w zakresie większej ilości lepszych miejsc pracy, większej wydajności i jakości pracy oraz większej spójności społecznej.

Argumentem przemawiającym za modelem flexicurity jest fakt, iż w czasach globalizacji i starzenia się społeczeństw, aby osiągnąć cele strategii na rzecz wzrostu i zatrudnienia, jednocześnie zachowując i unowocześniając europejski model społeczny i wartości, które za nim stoją, należy zaplanować takie działania regulacyjne, które odnosić się będą jednocześnie do problemów elastyczności rynków pracy, organizacji pracy i stosunków pracy oraz pewności zatrudnienia i bezpieczeństwa socjalnego.

W ocenie wpływu rozważono trzy warianty. Pierwszym przeanalizowanym wariantem jest opcja bez dodatkowego działania ze strony UE. Wynikiem tego wariantu byłby stan, w którym wiele obecnych problemów unijnych rynków pracy, zidentyfikowanych w strategii lizbońskiej, pozostałoby bez odpowiedzi; w szczególności dotyczy to segmentacji rynków pracy, długoterminowego bezrobocia, a bardziej ogólnie przystosowania do globalizacji i zmian. Zgodnie z opinią państw członkowskich i zaangażowanych podmiotów, wariant bez dodatkowego działania ze strony UE nie jest zatem brany pod uwagę.

Drugi wariant zakłada wprowadzenie kompleksowych rozwiązań legislacyjnych w zakresie modelu flexicurity na poziomie UE. Nie jest to opcja realistyczna, zarówno ze względu na polityczne uwarunkowania w kontekście zasady pomocniczości i proporcjonalności, jak i ze względu na wewnętrzną złożoność modelu flexicurity . Wpływ tego wariantu nie został zatem szczegółowo zbadany. Trzecim wariantem jest opcja modelu flexicurity przy zastosowaniu otwartej metody koordynacji. W wariancie tym promuje się zintegrowane podejście w zakresie warunków umów zatrudnienia, wypróbowane systemy uczenia się przez całe życie, aktywne polityki rynku pracy i nowoczesne systemy zabezpieczenia społecznego. Zamiast promowania takiej samej polityki dla wszystkich proponuje się przyjęcie wspólnych zasad i różnych ścieżek realizacji modelu dla państw członkowskich.

Ocena wpływu kończy się stwierdzeniem, że najlepszą opcją będzie wariant trzeci. Wariant ten zapoczątkowałby proces polityczny pomiędzy Komisją, państwami członkowskimi, i innymi zaangażowanymi podmiotami, przebiegający całkowicie w ramach strategii lizbońskiej i otwartej metody koordynacji. Podejście takie przyczyniłoby się do zmniejszenia segmentacji rynku i długoterminowego bezrobocia, a także zwiększyłoby zdolność przystosowania się do zjawiska globalizacji. Przyczyniłoby się także do osiągnięcia celów strategii lizbońskiej w zakresie większej ilości lepszych miejsc pracy, większej wydajności i jakości pracy, a także zwiększenia spójności społecznej. Szczegółowy wpływ modelu flexicurity będzie zależał od tego, jak państwa członkowskie zdefiniują swoje ścieżki jego realizacji, i od tego, jak będą wdrażać odpowiednie polityki. W związku z faktem, że model flexicurity jest elementem szeroko rozumianego zasięgu strategii lizbońskiej, będzie on podlegał monitorowaniu i ocenie w tym kontekście.